THEODORE GRANVILLE

This book is a work of fiction . Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved . No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© 2022

Date Posted: July 28, 2022- July 12, 2023

Status: COMPLETED

PROLOGUE

Prologue

Tila nakikisimpatya sa aking nararamdaman ngayon ang panahon. Madilim ang kalangitan kahit na hapon pa lamang. Sa nadadaanan ko ay nakikita ko ang mga tao na nagmamadaling naglalakad sa daan at ang iba naman ay nakita kong natataranta sa pagkuha ng kanilang mga sinampay dahil sa sama ng panahon.

Hindi ko mawari ang aking nararamdaman ngayon. May panghihinayang. May sakit. May puot. At may takot. Naninikip ang dibdib ko at sa anumang oras ay babagsak na rin ang luha ko. Gaya ng ulan sa kalangitan na nagbabadya na ring bumuhos anumang oras. Tila ba’y konting kilabit nalang dito ay bubuhos na ito.

Isang kulog at kidlat ang dumaan bago sinundan ng malalaking pagpatak ng ulan. Ang mahinang pagbagsak ng butil ng ulan ay unti-unting lumakas. Sinabayan ng mga mata ko ang pagpatak ng ulan. Lumuluha ang langit kasabay ng pagluha muli sa aking mga mata. Sa gitna ng malakas na ulan ako’y lumuluha rin sa sakit na aking nararamdaman. Dahil hindi sigurado sa aking patutunguhan ngayon. May maabutan pa ba ako o wala.

Nilalakbay ko ang daan patungo sa Hacienda Granville. Gustuhin ko mang sumakay ng tricycle kaso wala ng bumabyahe sa sama ng panahon.

Kaya heto ako ngayon. Sa gitna ng napakalakas na ulan ay tinatahak ko ang daan patungo sa Hacienda Granville. May kalayuan pero lalakarin ko lang layo mula sa bahay ko hanggang doon sa bahay kung saan siya ngayon.

Basang-basang ako sa ulan. Nanginginig ang mga labi ko at pati na yata ang kalamnan. Ang tuhod ko ay kaunting-kaunti nalang at bibigay na rin kaso desidido akong makarating doon sa patutunguhan ko.

Hindi ko matanggap ang mensaheng pinadala sa akin ni Theo. Hindi ko matanggap na makikipaghiwalay siya sa akin sa isang text lamang. Kay dali bang ako’y limutin at ganon-ganon lang niya akong hiwalayan? Isang text lang? Wala lang ba sa kanya ang pinagsamahan namin? Ang relasyon namin?

Katulad ng naririnig kong rumaragasang baha dulot ng ulan sa tulay na aking tinatawid ay para ring baha na dumaan sa isip ko ang mga alaala naming dalawa. Ang mga masasayang araw na magkasama kami. Ang mga araw na parang wala na talagang makakapaghiwalay sa amin. Ang mga araw na tila ba siya’y akin na at ako ang sa kanya. Ang taong naging kanlungan ko ay di ko inasahang maging kalbaryo ko.

Malabo ang paningin ko dahil sa luha at sa lakas ng ulan. Sobrang nangangatal ang mga labi ko dahil sa ginaw pero nagpapasalamat pa rin ako na may kaunti pa akong lakas na natitira nang makarating sa harap ng mansyon ng mga Granville.

Tinangala ko ang matayog at magarbong tarangkahan ng mansyon. Naka-ulit sa itim na bakal ang apilyedo nilang sumisigaw sa kapangyarihan sa buong probinsya ‘Granville’ na kulay ginto at naka-kurba.

Huminga ako ng malalim at saka ko pinindut ang doorbell. Nakita kong namumutla at kumukulubot na ang palad ko dahil sa lamig at sa pagbabad ko sa ulan.

“Dios mio! Ineng anong ginagawa mo dito? Bakit na nagpapaulan?” anang ni Aleng Senya. Nakapayong siya at nakahawak ng isang kamay niya ang laylayan ng kanyang mahabang palda.

“N-nandyan po ba si Theo?” Imbes na sagutin ay tinanong ko si Aleng Senya.

“H-hindi maganda ang mood ni senyorito Theo ngayon, ineng.” Pati si Aleng Senya ay parang nalulungkot para sa akin.

“P-pwede ko po ba siyang m-makausap? Kahit saglit lang po.”

Nag-uusap kami ngayon ni Aleng Senya sa pagitan ng tarangkahan.

“I-ineng naman. M-mabuti siguro kung bumalik ka nalang bukas.”

“H-hindi po. K-kailangan ko pong makausap si Theo. M-may lilinawin lang po ako.” Pakiusap ko pa dito.

“Naku halika ka nga muna dito. Namumutla ka na dya-an.”

Pinapasok ako ni Aleng Senya sa loob ng mansyon at binigyan niya ako ng makapal na tuwalya at nakita ko ang burda sa puting towel, Granville.

Iniwanan ako ni Aleng Senya dito sa sala at napakayakap ako sa towel sa katawan ko. Literal na nanginginig ngayon ang buong katawan ko sa ginaw. Sumasakit na rin ang talampakan ko at mga hita sa haba ng nilakad. Sabi ni Aleng Senya ay gagawan niya ako ng tsokolate na maiinom ko upang maibsan ang aking panlalamig at panginginig kaso nang mapatingin ako sa hagdanan tungo sa ikalawang palapag ng mansyon ay parang may nagtutulak sa akin na tahakin iyon.

Ilang beses na naman akong nakapunta dito sa mansyon nila Theo kaya hindi na ako mawawala pa. Kilala na nga ako ng mga katulong dito dahil madalas akong dalhin dito ni Theo.

Alam ko kung saan ang silid ni Theo kaya naman ay nakapagpasya ako na umakyat sa taas. Hindi ko mabilang sa mga daliri ko ang mga kwarto dito sa mansyon pero hindi ako magkakamali sa pagtunton sa silid ni Theo.

Napakagat labi ako dahil hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat hakbang na aking ginagawa ay papalakas nang papalakas ang pintig ng puso ko. Parang sa bawat hakbang na ginagawa ko ay nanghihina ako at ang bigat ng pakiramdam ko.

Nang makarating ako sa harap ng pintuan ni Theo ay pumikit ako ng mariin. Siguro ay magugulat siya na nandidito ako ngayon. Alam kong may galit siya sa akin. Alam kong siguro ay may pagkakamali ako na di ako sumunod sa kanyang gusto. Alam kong siguro ay mali ko na sumuway ako sa kanya pero alam ng Dios ang ginawa ko.

Kaya siguro ganito ang aking nararamdaman kasi haharapin ko ngayon ang galit niya. Ang mga salita niya.

Pinihit ko ang busol ng pintuan na kulay ginto at saka ko dahang-dahang tinulak ang pintuan.

Napatigil ako sa aking nakita.

Isang pagkakamali nga siguro na sinuong ko ang malakas na ulan. Isang pagkakamali nga na pumunta ako dito. Isang pagkakamali nga na umakyat ako dito. Isang pagkakamali na binuksan ko ang pintuan na ito.

Sana’y sinunod ko nalang si Aleng Senya. Sana ay marunong nalang akong sumunod sa kung anuman ang sasabihin sa akin. Hindi sana ako masasaktan ng ganito kung sana ay marunong akong sumunod.

Hindi ko magalaw ang mga paa ko. Para may kamay na gumagapos sa paa ko dahilan para di ako makagalaw. Nanginginig ako sa ginaw. Pero biglang nag-iba ang pakiramdam ko ngayon. Nanginginig ako ngayon sa galit at sa paninikip ng dibdib ko. Nanlalabo ang mga mata ko sa mga luhang walang humpay sa kaka-agos.

Para akong sinaksak ng daang-daang kutsilyo sa nasaksihan ko ngayon. Sana nga’y sinaksak nalang ako ng kutsilyo kaysa masaksihan ko ang kawalang-hiya-ang ito ni Theo.

Wala nang damit pang-itaas si Theo at gayundin ang babae sa ilalim niya. Naghahalikan silang dalawa ngayon sa ibabaw ng kama niya at parang wala sa kanila na may taong nakapasok na dito.

“Uhm, ahh,” Gusto kong takpan ang mga tainga ko nang kumawala ang ungol sa bibig ng babae.

Napabaling ang mata ng babae sa akin at doon lang yata niya napansin na may nakatanaw na sa kababuyan nila.

“Ah, w-wait Theo there’s s-someone…”

Napatigil doon si Theo sa saka umahon doon sa ibabaw ng babae. Hindi siya umaalis doon sa ibabaw ng babae.

Nang lumingon sa akin si Theo ay mas lalong gumuho ang mundo nang makita kong walang gulat doon. Walang ni-isang emosyon doon sa mata niya na nakatanaw sa akin.

Pinalis ko ang mga luha sa mata ko pero ang traydor na mga luha ay ayaw papa-awat.

Nakita kong bukas ang zipper ng khaki jeans niya at nakikita ko na ang panloob niya. Namumula ang parte ng dibdib niya at leeg. Tapos nanlilisik pa ang mga mata niya na nakatanaw sa akin. Para bang ako ang may ginawang mali sa aming dalawa.

Tiningnan ko ang babae na di man lang nag-abalang takpan ang katawan.

Magsasalita na sana ako nang muli kong ibalik ang mata ko kay Theo pero naunahan na niya ako.

“Wanna join us?” sarkastikong tanong niya sa akin.

Para akong nabikig sa narinig ko mula kay Theo. Parang pinapatay niya ako ng may malay sa kanyang tanong. Parang dahan-dahan niya akong nilalagutan ng hininga.

“G-gagò ka!” nagpipigil na huwag sumugod kong turan sa kanya at pumiyok ang boses ko.

“Kung ayaw mo umalis ka na dito at pakisara ang pintuan.” aniya na parang wala lang, na parang di niya nobyo ang kanyang kausap at ang kanyang tinataboy.

“P-pagsisi-sihan mo ito, Theo. Pagsisisihan mo ito, g-gago ka!” bilin ko bago tumalikod doon sa kanyang silid dala ang matinding paghihinagpis.

CHAPTER 1

Chapter 1

Laurenz Pov

“H’wag ka nalang kasing pumalag miss. Apat kami,” tiningnan niya pa ang mga kasamahan niya na parang naka-hithit ng ipinagbabawal na gamot. “Saka gusto ka lang naming samahan. Gumagabi na. Ihahatid ka lang namin. Ihahatid sa langit.” ani pa nito at tumawa na parang sinapi-an ng demonyo! Gumaya naman sa kanya ang mga kasamahan.

Nanindig ang mga balahibo sa kanila. Lagi ko silang nakikita. Mga tambay ito at laging nagla-laklak dya-an lang sa tindahan. Wala yatang araw na di ko ito nakikitang nakainom. Kaso lang sa araw na ito ay ako yata ang napagtripan nila.

Hindi naman ako babae. Binabae, oo. Pero hindi babae. Wala akong p*ke na kanilang habol! Saka kahit meron ako noon ay di ako papatol sa mga lasinggong ito! Mga walang plano sa buhay. Halata pa naman na matatanda na sila.

Mas siniksik ko ang katawan ko sa dingding kung saan nila ako na-corner. Wala akong matatakbuhan pa dahil napapalibutan na nila ako. Sa takot ko at kaba ay di na magkamayaw sa pag-alpas ang puso ko sa loob. Tumatagaktak na rin ang pawis ko dahil hinabol nila ako kanina at dito nila ako na-corner.

Medyo madilim pa ang parte na ito ng kalye at sa di kalayuan naman ay may isang poste ng ilaw na kumikidlap.

Yakap ko ang binili kong sangkap pangluto kanina galing sa palengke. Gusto ko lang naman magkaroon ng maayos na hapunan ngayon. Kaso heto na ako.

“H-huwag kayong lalapit!” Nanginig ang boses ko.

“Hahaha! Tingnan mo nga naman at pati ang boses mo ay pinapatigas ang ahas ko sa ibaba.”

Napalunok ako doon. Pati ang tuhod ko ay malapit nang bumigay. Ang kabog ng dibdib ko ay di ko na maintindihan. Para ko na itong naririnig sa tainga ko.

Gustuhin ko mang humingi ng saklolo kaso nanghihina pati ang boses ko. Pumipiyok na ako boses ko sa kaba.

“Tingnan mo pre para na siyang tutang naliligaw dito. Haha!”

“Matagal ka na naming nakikita dito miss. Maraming beses na kaming sumubok sayo kaso lang di kami napagbibigyan ng panahon. At mukhang ngayon ay mapapasa-amin ka na.”

“M-mga gagò! Hindi n-nga a-ako babae.” pagtanggol ko sa sarili ko.

“Bakla pala ito pre!”

“Babae man o bakla may butas pa ring papasukan.”

“Oo nga naman. At tiba-tiba na tayo dito mga pre. Ang ganda ng kutis, oh. Maganda pa sa kutis ng mga babaeng natikman na natin.”

Doon na bumigay ang mga luha ko. At kusang bumigay ang tuhod ko sa sahig. Ang mga pinamili kong gulay ay nabitawan ko rin kaya naman gumulong ang mga ito sa semento.

Sana pala ay tinanggap ko nalang ang sana’y bigay na ulam ni Sonya. Nagmamatigas pa ako na bibili ako ng gulay dito sa palengke at magluluto ako. Kung alam ko lang na mamalasin ako ngayon ay sana nanatili nalang ako sa bahay.

“P-please po! Paki-usap po kung ano man ang binabalak ninyo h’wag niyo pong gagawin. G-gusto ko na pong makauwi.”

“Patikim lang kami sayo miss.” mapaglarong turan isang lalaki.

Nanlalabo ang paningin kong tiningala ang nagsalitang lalaki. Nag-ipon ako nang hininga saka sinigawan siya kahit na sumakit na ang lalamunan ko.

“HINDI NGA AKO BABAE KAYA PAUWIIN NYO NA AKO!”

“Aba,” humakbang ito papalapit sa akin at napapikit nalang ako. At nagdasal. “May tapang ka pa pala mi–”

Naputol ang lalaki nang may bumagsak na isang bagay at lumikha ng isang malakas na tunog.

Minulat ko ang mga mata ko at pinunasan ko iyon. Ang lalaki na malapit sa akin ay napatingin din sa likod—silang lahat ay nakalingon sa kanilang likuran. May gumulong doon na basurahan.

Sumilip ako doon at may nakita akong matangkad at maputing lalaki na nakasuot ng dress shirt na puti at nakatupi ang sleeves nito hanggang sa kanyang siko.

Para siyang inaantok—hindi. Wala siyang ganang nakatayo doon at nakasilid sa isang bulsa ng pantalon niya ang kanyang kaliwang kamay.

Mula doon ay naglakbay ang tingin ko sa kanyang mukha. Bigla akong ginapangan ng kung anong enerhiya nang makita ko ang mukha niya. Ang kanyang tuwid na buhok ay parang tumatabon sa kanyang mga mata. Matangos ang ilong niya at ang bibig niya naman ay may naka salampak doon na sigarilyo. Ngayon ko lang nakita ang lalaking ito dito sa aming probinsiya.

Nakita ko ang paghithit niya doon sa sigarilyo. At saka bumuga siya ng usok mula sa kanyang ilong at bibig.

“Sino ka? H’wag kang makikialam dito, hijo.”

“Tsk!” napailing pa ang lalaking bagong dating.

“Mukhang baguhan ka pa naman dito.”

“Me? A baguhan? My face might be a baguhan in this place, but my name? It’s old, archaic.”

Halata nga na bagong salta siya dito kasi maypa-ingles-ingles pa.

“Hoi! H’wag kang magmagaling sa di mo teritoryo, hijo.”

Swabe niyang kinuha ang sigarilyo na nasa bibig at tinapon niya iyon sa sahig saka tinapakan.

Tumingin siya sa mga lalaki sa kanyang unahan.

“You might faint if I tell you that I own the land on where you’re standing right now, old man.” Walang bahid na pagbibiro na saad niya. Parang hambog na iyon kung pakikinggan sa iba ngunit kapag siya ang nagsalita noon ay parang wala ka na talagang magagawa kundi ang maniwala.

“Hahaha! Baliw pala ang batang ito.”

Hindi naman superhero ang lalaking ito na darating sa oras ng pangangailangan pero nagpapasalamat ako na dumating siya kasi nabaling sa kanya ang atensyon ng apat na lalaki. Kaya naman dahan-dahan kong pinulot ang mga gulay na nagkalat sa semento at sinilid ko iyon sa plastic na dala.

Nang matapos ako sa pagpulot nang mga gulay ay tumayo ako. Akala ko ay makakatakas na ako nang may isang lalaki na nakapansin sa akin.

“Ha! Tatakas ka pa ha?!”

“H-hind–”

Napatalon ako nang may bumagsak na naman na bagay. Nakita kong gumulong na ang isa pang container ng basurahan malapit sa mga lalaki.

Nabalik ang tingin ng mga lalaki doon sa ekstrangherong lalaki.

“May problema ka ba sa amin, hijo!?”

Tumingin ako doon sa lalaki na nagtapon ng mga basurahan. Napatalon ulit ako kasabay ng paninindig ang mga balahibo ko sa katawan nang natagpuan ko siyang nakatingin sa akin. 

Ang dalawang kamay ko na nakayakap sa plastic na may lamang mga gulay ay naipit ko sa dibdib ko.

Hindi ko mawari ang mga pinaparating na mga titig niya sa akin. Gusto kong bawiin ang tingin ko sa kanya kaso parang may kung anong enerhiya na naghahatak sa mata ko na tumingin sa kanya. Nahihipmotismo ako doon.

Umigting ang panga niya.

“Hey, baby girl.” garalgal niya sa namamaos na boses. Ewan ko kung natural ba iyon o sadya niya. Parang nanghuhukay ang boses niya sa loob ng tiyan ko.

Ano iyon?

Kumurap-kurap lang ako sa kanya.

“Baby girl.” muli niyang wika at kinumpas ang kamay na palapitin ako sa kanya.

“H-hindi po ako babae.” naisatinig ko.

Pero parang di niya ako narinig at kiniling niya lang ang ulo sa akin.

Lumunok ako bago humakbang kaso dalawang hakbang lang ang nagagawa ko nang may humarang sa harap ko.

“Don’t touch that the boy.”

Palikero siguro ang lalaking ito. Kung ano-ano nalang ang lumalabas sa bibig niya.

Binigyan ako ng daan ng mga lalaki kaya naman sa natitirang lakas ng mga binti ko ay tumakbo ako doon sa lalaki.

Napapikit ako nang pagdating ko sa harap niya ay hinubad niya ang suot na dress shirt.

“I still have my undershirt on, baby.”

Pumanting ang tainga ko nang bumulong siya doon sa tainga ko. Napasinghap ako doon dahilan para malanghap ko ang kanyang matapang at panlalaking amoy.

Nang imulat ko ang mata ko. Nakita kong sinampay niya ang dress shirt niya sa balikat ko.

“Don’t turn around unless I say so, baby.” aniya saka narinig ko na ang pagkakagulo sa likuran ko.

Mga sipa, suntok, tunog ng mga boteng nababasag at kung ano-ano pa ang naririnig kong mga kaganapan sa likuran ko.

Napapatalon nalang ako nang may nairinig akong katawan na bumabagsak sa sahig at parang may mga nababali pang mga buto.

Ilang minuto ang nakalipas ay wala na akong naririnig na mga sipa at suntok kaya naman umikot ako.

Nanlaki ang mata ko nang makita kong ang ekstrangherong lalaki nalang ang natitirang nakatayo. Ngingiti na sana ako doon dahil mukhang panalo na siya kaso may lalaki pang nakatayo sa likod niya. Bumilog ang mata ko nang makita ko siyang may bitbit na boteng basag!

“S-sa likuran mo!” turo ko sa likod niya.

Naubos ang bilib ko sa ekstrangherong lalaki nang umikot sa ere ang katawan niya at saka sinipa ang lalaki sa leeg nito at tuluyan nang natumba at… nakatulog.

“Baby?”

Mula sa aking pagkatulala ay nagising ako doon sa tawag sa akin ng ekstrangherong lalaki.

Tiningala ko ang kanyang matayog na tindig. Mula sa kumurap-kurap na ilaw ng poste ay naa-aninag ko ang kanyang mukhang walang kapintasan. Kaso lang ay nasugatan pala ang kanyang kaliwang pisngi at may maliit na dugong tumulo doon. Saka ang gilid ng kanyang bibig ay may pasa rin.

“May… sugat ka po.”

Muntik ko nang itaas ang kamay ko para haplusin ang kanyang pisngi. Mabuti at napigilan ko pa ang aking sarili sa walang kahiyaang iyon.

Naalala ko na nasa akin pala ang dress shirt niya kaya binigay ko iyon sa kanya.

“Ang damit niyo po.” Pag-abot ko sa kanya. “Salamat po pala sa pagligtas ninyo sa akin.”

“It’s nothing, baby.” wika niya at humakbang tungo sa akin.

Napa-atras ako doon. Pero dahil mahahaba ang kanyang biyas naabot niya pa rin ako at niyakap niya sa katawan ko ang dress shirt niya na parang naging whole dress sa akin.

Napatingin ako sa kanyang suot na sando. Marumi na ito at may bakas ng dugo.

“You shouldn’t wear short shorts and sleeveless shirt, baby girl.”

Muli ko siyang tiningala. “H-h-hindi po ako babae.”

“I know.”

“E, bakit baby girl kayo nang baby girl sa akin.” nakagat ko ang labi ko nang lumiit ang boses ko.

H’wag niya naman sanang aakalain na nagpapa-pabebe ako sa kanya.

“Because you looked like a girl, a baby girl.”

Napalunok ako sa bikig na namumuo sa aking lalamunan. Hindi ko talaga alam kung bakit para akong kinikiliti kapag tinatawag niya akong baby girl.

“Aalis na po ako.”

Tumalikod sa kanya.

“Let me drop you off at your house, baby boy.” wika niya at sinabayan ako sa aking lakad.

Ngumuso ako at yumuko. Nakita ko ang kanyang sapatos na napaka-kintab. Siguro ay dayo ang lalaking ito. Hindi ko kasi siya namumukhaan.

Napatalon ako at naisiksik ko ang sarili ko sa kanya nang biglang tumunog at umilaw ang kotseng nasa harapan namin.

“Ay inay!” sambit ko sa gulat.

“Get in.” iyong lalaki at pinagbuksan ako sa pintuan.

“Sa… sayo po ito?”

“Obviously, darling.”

Kahit na may pagdadalawang isip at kaba sa akin ay sumakay pa rin ako doon sa kotse niya. Hindi ko pa pala alam ang pangalan nito pero sasakay na ako sa kotse niya.

Nang makasakay ako ay sumalubong kaagad sa akin ang amoy nang ekstrangherong lalaki at sa amoy palang ay parang mayaman na. Hindi naman siguro ako nito kikidnap-in, ’no?

Nakahinga ako ng maluwag nang nagpaturo siya sa akin sa daan tungo sa bahay ko.

Gusto kong magpalamun sa aking kinau-upuan nang subukan kong buksan ang pintuan ng kotse niya pagkarating sa amin kaso hindi ko iyon mabuksan.

“That’s not the right one, baby.”

Tumindig ang balahibo ko sa batok nang magsalita siya doon sa likod ko at sabay niyang binuksan iyon.

Muntik pa akong madapa pagkalabas ko dahil sa panghihina ng tuhod ko. Ano na ba ang nangyayari sa katawan ko ngayon? Masyado na yata akong naging malambot.

Nasa harap na ako nang mababa kong bakud at nilingon ko ang lalaki.

Napanguso ako nang makita ko siyang nakasandal sa kanyang kotse at nakatanaw sa akin.

“K-kung… ayos lang po sa inyo. Pumasok m-muna po kayo para magamot ko po ang sugat ninyo bilang pasasalamat ko sa pagligtas ninyo sa akin… at sa paghatid sa akin.”

Umangat ang gilid nang labi niya.

“Okay.”

Kinuha ko sa bulsa ko ang susi sa aking bahay para mabuksan ang pintuang naka-lock.

Pagkapasok ko ay nilingon ko ang lalaki kung sumunod ba ito sa akin. Nakita ko siyang nakatanaw dito sa loob ng bahay. At napatingin sa pintuan. Mababa pala ang pintuan ng bahay ko kumpara sa kanyang tangkad. Pero tumuloy pa rin siya.

Hinubad ko ang dress shirt na kanyang pinasuot sa akin kanina.

“U-umupo ka muna. Kukunin ko lang ang medicine kit ko.” saad ko sa kanya nang makapasok sa bahay.

Humaba naman ang nguso ko nang makita ko ang mata niyang lumibot sa buong bahay. Tapos ay nakita kong dumapo ang mata niya sa upuan na gawa sa kuwayan.

“Pasensya na.”

“It’s okay, babe. Your house was so cute just like you.”

Uminit ang mukha ko doon. 0arang pinaglalaruan niya ako. Kung ano-qno na lang ang tinatawag sa ’kin! Binaba ko nalang ang plastic na dala.

Tinalikuran ko na siya at hinanap ko ang medicine kit sa loob ng kwarto ko. Nakapag-project kasi kami nito last year.

Pagkabalik ko ay nanlaki ang mata ko nang makita ko siyang naka-hubad na ang kanyang sando’ng puti. Nakasandal na siya doon sa kinau-upuan at nakatingali saka nakapikit ang mga mata. Binabalandra niya ang kanyang maputi at mala-pandesal na katawan. At kitang kita ko tuloy ang bukol sa kanyang lalamunan sa tuwing siya ay napapalunok. Nakutos ko ang sarili ko nang dumapo ang mata ko sa ibabang parte niya. Inay! Ang laki ng bukol doon!

---

Thank you so much for reading, Engels!🥰❤

Don’t forget to vote, comment your thoughts, and share this story to your friends.

CHAPTER 2

Chapter 2

Laurenz Pov

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nagpasok ako ng ibang tao dito sa bahay ko. Ibig kong sabihin ay ekstrangherong tao. May nakakapasok naman dito na iba maliban sa akin tulad na lamang ng kaibigan ko na si Sony, isang binabae na katulad ko. Tinatawag ko si Sony na Sonya dahil iyon ang naging palayaw na niya. Si Sonya at ang kanyang pamilya lamang ang welcome dito sa bahay ko. Kaya ako nga rin ay nagulat nang bigla kong ayain ang lalaking ito na pumasok na dito sa munti kong bahay na ngayon ay natutulog sa sofa ko dito ko na gawa sa kahoy.

Hindi ko malaman kung bakit di man lang ako natakot sa lalaking ito na patuluyin siya sa bahay ko. Ngayon ko lang siya nakita at ngayon lang din ay pinapasok ko siya sa bahay. Hindi ko man lang iniisip na maaaring masama ito o adik, baliw, at takas sa bilanggo. Hindi ko nakita kung papaano siya makipaglaban kanina pero kung napatumba niya ang apat na iyon ng mag-isa, masasabi kong magaling nga siya. Lalo na iyong nakita ko kung papaano niya pinatulog iyong lalaki kanina sa isang sipa lang.

Bumuntong hininga ako at umupo sa kanyang tabi. Mabuti na nagamutin ko siya na naka-pikit at walang malay.

Habang nililisan ko ang kanyang sugat sa pisngi ay di ko maiwasang di alalahanin ang aking lola na inaalagaan ko dati. Ang lola ko nalang kasi ang nagpalaki sa akin. Ang nanay ko naman ay namatay noong ako ay nasa grade six pa lamang. Kaya simula noon ay ang lola ko na ang nag-alaga sa akin at nagpalaki. Sa bahay na ito namatay ang aking nanay at maging ang lola ko.

Mahirap maging ulila. Mahirap lumaki na walang umaagapay sayo. Mahirap mabuhay ng mag-isa. Mahirap sumikap ng mag-isa. Mahirap na umuwi sa bahay na wala kang aabutan na pamilya mo. Mahirap ira-os ang pang-araw-araw na buhay na mag-isa ngunit ako’y labis na nagpapasalamat sa Dios na hanggang ngayon ay lagi niya akong ginagabayan at laging pino-protektahan.

Ang laki rin ng pasasalamat ko sa pamilya nila Sonya na siyang tumulong sa akin nung ako’y hirap na hirap. At nung namatay ang aking lola. Malungkot, masakit, at nakakamiss din sila nanay at lola pero pilit akong lumalaban ngayon. Pilit akong tumatayo sa sarili kong nga paa para sa sarili ko.

Matapos kong linisin ang sugat ng lalaki ay nagkaroon ako ng pagkakataon na titigan ang kanyang mukha at i-memory ang bawat anggulo at katangian ng kanyang mukha.

Parang perpekto kung tititigan mo ang kanyang mukha. Maputi siya, tumitingkad ang kanyang mga mapupulang labi dahil sa kanyang kulay, matangos ang kanyang ilong, at parang nagkakasalubong sa gitnang parte ng noo niya ang kanyang makapal at itim na kilay.

Napanguso ako dahil parang mas maganda ang guhit ng kanyang kilay kaysa sa akin.

Hindi ko namalayan ang pagtaas sa aking kamay upang mahaplos ang kanyang maayos at magaan na buhok. Itim na itim din iyon at malambot sa kamay.

Walang ano-ano’y umabot ang paghaplos ng aking kamay sa kanyang noo na nakakunot kahit na napikit. Parang kahit sa kanyang pagtulog ay may kinakalaban siya doon. Ang sama ng kanyang ekspresyon. Natatakot pa rin siya kahit nakapikit. Nakakatakot siya ngunit hindi man lang ako nabagabag doon. Nakakatakot siya kaso di ko manlang siya magawang gisingin at paalisin sa bahay ko.

Ang kamay ko’y bababa na sana sa kanyang pisngi nang magsalita siya nang pikit mata.

“Baby.”

“Ay inay!” sambit ko at saka napatalon sa kina-u-upuan.

Agad akong nagbigay ng distansya sa aming dalawa at niyakap ko ang medicine kit sa aking hita.

Kinagat ko ang labi ko dahil parang lumuwa ang puso ko nang bigla siyang magsalita. Nahuli niya ba ako? Nahuli niya pa akong pinagmamasdan siya? Nahuli niya ba akong hinahaplos ang kanyang mukha?

Ewan ko ba’t nagawa ko ang kala- pastanganang iyon. Nakakamangha lang din kasi ang kanyang angking ka-gwapuhan. Aminin ko man sa hindi. Talagang gwapo siya. Iyong mukha niya ay hindi mo talaga mahahanap sa aming probinsya. Ano nga ba sa ingles ang ganoon? Exotic? Mukhang ganoon, exotic kumbaga ang kanyang hitsura. Siguro ay dayo lamang siya dito sa amin.

Nang lingunin ko siya ay napaigtad ulit ako dahil nakita ko ang nanunusok niyang titig sa akin.

“Sorry po.” usal ko.

Napalunok naman ako ng bumangon siya doon.

Lihim akong bumuga ng hangin mula sa aking ilong dahil parang nakakasilaw ang kanyang kahubaran para sa akin. May mga nakikita naman akong lalaki na nakahubad din ang pang-itaas lalo na kapag may liga pero hindi ko alam kung bakit di ko matitigan ang kanya.

“Your hands were so soft, baby girl.”

Saglit ko siyang tinapunan ng tingin.

“Lalaki nga po ako.”

“I know.”

“Edi, tigilan niyo po ang kaka-baby girl ninyo sa akin.”

“Did I somehow offend you by calling you baby girl?”

Lumingon ako sa kanya at lumaki ang mata ko nang ilang pulgada nalang ang distansya sa aming mukha.

Nagkukumahog ako sa pag-atras.

“H-hindi naman po.”

“Then, I’ll call you baby girl.”

Sumimangot ako sa kanya. Ang tigas ng ulo! “Ay, oo nga po pala. Magluluto po ako ng hapunan ko…” kusang humina ang boses ko nang walang kurap siyang tumitig sa akin.

Hindi ko talaga maintindihan kung ano ba ang meron doon sa kanyang mga mata na naghahatak sa akin na tumitig doon. Para siyang nakakapanghina.

“B-bakit po?”

“Do you know that for a guy, you’re so attractive?”

Para akong na-pipi. Hindi ako makapagsalita at nakatitig lang ako sa kanya habang dinadama ko ang pagwala ng puso sa loob ng dibdib ko.

“P-po?”

“Even when you talk, you are effortlessly charming.”

Gumapang ang pag-init mula sa aking mukha tungo sa aking batok.

“P-po?”

Umiling siya. “Nothing, baby. What did you say again?”

Nakakuyom ako sa aking namamawis na palad.

“Kako ay magluluto p-po sana ako ng hapunan ko. K-kung hindi na po masyadong nakaka-abala sa inyo ay iimbitahan ko po k-kayong maghapunan dito.”

“I won’t say no to your offer, baby.”

“T-teka lang po… a-ano po pala ang pangalan ninyo?”

Sumingkit ang mata niya.

“Ay, kung ayaw niyo po sabihin. Ayos lang po.” wika ko at tumayo.

“Theo… remember my name, babe.”

Kahit ang mukha niya ay markado na sa akin. Pati na iyang mga tawag niya sa ’kin na kung ano-ano na lang.

“O-okay… Theo.”

“Sounds better. So what’s your name, babe?”

“Pwede niyo po akong tawaging Laurenz o kundi naman ay Ren.”

“I’ll be fine calling you baby, then.”

Humaba ang nguso ko doon. Nilapag ko ang medicine kit sa lamesita at kinuha ko ang gulay na binili ko kanina. Mahuhugasan pa naman ito. Hindi naman siguro mai-impatsu nito si Theo kapag ito ang gagamitin kong sangkap sa lulutuin ko ngayon.

“Magluluto lang po ako. Pahinga ka lang muna d’yan Theo.” paalam ko sa kanya at dumeritso na sa aking munting kusina.

Agad ko namang sinimulan ang aking pagluto. Hindi naman talaga akong magaling magluto. Ewan ko rin kung masarap ba akong magluto. Hindi pa kasi ako nakakapagluto para sa ibang tao maliban kina nanay at lola.

Gulay lang ang niluto ko at saka nagprito ako ng galunggong. Walang kalaman-laman ang ref ko dito na maliit. Wala kahit na isda kaya ito lang ang naluto ko. Nakakahiya dahil inimbita ko pa talaga dito si Theo. Mukha pa naman siyang mayaman.

Habang pinagmamasdan ko ang pagkain na nakahain sa mesa ay nagdadalawang isip tuloy ako kung tatawagin ko ba si Theo para sa hapunan. Bigla akong nangsisi kung bakit ko siya inimbita. Napapatanong tuloy ako kung tamang desisyon ba na inimbita ko ang isang tulad niya sa aking bahay.

“Baby?”

Umangat ang ulo ko doon kay Theo na tumuloy dito sa kusina. Yumuko pa siya dahil masyado siyang matangkad kumpara doon sa sinabitan ko nang kurtina.

“P-pasensya ka na Theo…”

“Why?”

“Ito lang ang pagkain na–”

“Don’t apologize for what you can offer and cannot, baby.”

Napatango ako doon. “Kumakain po ba kayo nito?”

Tiningnan niya ang pagkain sa mesa.

“I… I don’t really know what kind of food are these, but I can try.”

Walang alinlangan na umupo si Theo sa kabilang silya. Kabila ng pagka-mangha ko sa ginawa ni Theo ay tumayo at kumuha ng plato para sa kanya.

Masaya akong kumain kasama ang taong ngayon ko palang nakilala. Matagal na ang panahon ng huli akong kumain dito sa bahay ng may kasama. Ngayon lang ulit naulit.

“Pasensya na po. Iyon lang ang napakain ko sa inyo.” wika ko kay Theo na ngayon ay tapos nang kumain.

Umangat ang gilid ng labi niya.

“It was actually not that bad, babe. I like exploring things, and I guess eating those foods was one of them. And please, don’t be sorry for the food you heartily offer.”

Matapos iyon ay tumayo na siya.

“I need to go, darling. Thank you for tending my wounds and for the dinner.”

Palikero talaga ’to. Ni hindi na natatandaan ang mga tinatawag niya sa ’kin. Babe, baby, baby girl, darling. Tsk!

“Salamat at walang anuman po. I-ihahatid ko na po kayo sa labas.”

Isang tango ang binigay niya sa akin. Hinatid ko si Theo sa labas at hinintay kong maka-alis ang kanyang sasakyan bago pumasok sa aking bahay.

Nang makapasok ako ay doon ko pa naalala ang damit ni Theo. Naiwan niya ang kanyang long sleeves. Mabilis ko iyong kinuha at muling lumabas sa bahay at nagbabakasaling makita ko pa siya kaso lang ay wala na akong maabutan kahit na ilaw man lang ng kanyang kotse sa malayong daan.

Muli nalang akong pumasok sa bahay dala ang damit ni Theo.

---

“Alam mo ba ang tsismis ngayon, Ren?” pag-intriga sa akin ni Sonya habang nandidito kami ngayon sa sapa at naglalaba.

Ilang piraso lang na damit ang lalabhan ko pero natatagalan talaga ako dito kasi nandidito si Sonya tapos talak nang talak.

“Ano?”

“Wala ka talagang naririnig na mainit na balita dito sa ating bayan ngayon?”

Napatalon ako nang ihagis ni Sonya ang kanyang pamalo.

“W-wala. Ano ba kasi iyang tsismis-tsismis na iyan?

Naku mas mabuti pa siguro kung bibilisan ko nalang itong paglalaba ko at nang makaligo na.

“Dumating na raw ang nag-iisang apo ng mga Granville!”

Tagpo ang kilay kong binalingan si Sonya.

“At?”

Hindi ko talaga alam kung bakit iyan naging usapan-usapan. Ano naman ngayon kung dumating na?

“May nakakita raw! At ang tsismis, tsika dito Ren ay sobrang kisig at gwapo raw nito! Ang nag-iisang tagapagmana ng mga Granville ay ubod daw sa gwapo. Iyong tipong mapapahawak ka sa iyong panty dahil nakaka-laglag daw!”

Ngumuso ako doon sa pag-i-eksaherada ni Sonya. Dahil sa kanyang sinabi ay naalala ko si Theo. Dalawang araw na mula nang iligtas niya ako at mula noong kumain kami sa bahay pero laman pa rin siya ng isip ko. Kahit na ang panaginip ko ay dinadalaw ng maganda niyang mukha.

Umakyat ang init ang aking mukha nang pumasok sa isip ko ang pagtawag niya sa akin na ‘baby girl’.

Duda ako dito sa sinabi ni Sonya. Wala na yatang mas kikisig at mas ga-gwapo pa kay Theo!

Ang tampal ng basa at mabulang kamay ni Sonya sa akin ang nagbalik sa aking isipan sa kasalukuyan.

“Bakla! Nakikinig ka pa ba sa akin?”

“A-ah, oo naman.”

“Ngumingisi ka ng mag-isa dyan, Ren. Kinakabahan tuloy ako sayo. Akala ko may nakikita ka ng di ko nakikita.”

“D-di naman may naalala lang.”

Umismid siya sa akin.

“Narinig mo ba ang sinabi ko na naghahanap ng mga kasama si Mama para magtrabaho doon sa mansyon ng mga Granville?”

Doon niya ako nakuha. Basta tungkol sa trabaho ay papatol talaga ako.

“Sige sama ako dyan.”

Umasim ang mukha ni Sonya.

“Basta trabaho talaga ’no? Laurenz?”

Ngumuso ako.

“Alam mo naman ang pangangailangan ko.”

“Mmm, basta mamayang alas diez ay maghanda ka na. Isasama tayo ni Mama sa mansyon ng mga Granville. Malaki daw kasi ang lilinisin doon dahil may welcome party daw.”

Basta sa panahon ng mga bakasyon ay todo kayod talaga ako dahil ako lang ang gumagastos para sa sarili ko. Scholar naman ako sa aming school at may monthly allowance pa iyon kaso hindi naman ako pwedeng aasa lang doon dahil marami naman akong ibang paggagastusan. Tapos matagal din bago makuha ang allowance ko, e. Kaya kumakayod din talaga ako.

Pinanganak akong mahirap, ayaw ko naman na mamamatay akong mahirap.

Nang mag-alas diez ay bumyahe na kami patungo doon sa mansyon ng mga Granville. May kalayuan iyon sa aming bahay kaya naman nagtricycle kami nila Sonya.

Pagkababa namin sa tricycle ay di ko maiwasang di puriin nang paulit-ulit ang ganda ng mansyon. Nasa labas pa lang kami ng matayog na bakod nito ngunit ang ganda ng mansyon ay makikita mo na sa labas palang. Mula sa naglalakihang mga haligi nito, ang disenyo na makaluma na, at ang malawak nitong bakod.

Matanda na ang mansyon na ito ng mga Granville. Balita ko’y hindi na ito masyadong nabibisita dito dahil nasa Maynila ang totoong anak ng mga Granville. Pero naalagaan naman ito ng mga taga-linis at nagbabantay dito. Isa lang daw kasi ang anak ng mga matatandang Granville.

“Salem! Naku pasok kayo.” May isang matanda na lumapit sa amin at pinapasok kami.

“Salamat Senya!”

“Itong mga bata ba na ito ay magtatrabaho rin?” tanong ng ale na si Senya.

“Oo, ito anak ko, si Sony tapos si Ren naman. Masisipag ang mga ito.”

“Mabuti naman.” anito at pinasunod kami sa kanya.

Pumasok kami sa loob ng bahay ay napahawak ako kay Sonya. Mukhang mawawala ako dito. Mula sa aming kinatatayuan ay di ko na matanaw ang dulo ng mansyon! Tapos may isa pang palapag sa taas.

Saan kami magsisimula sa paglinis nito?

“Dito muna sa loob ng bahay ang lilinisan bago ang bakuran.”

Halos mahimatay ako doon. Bakuran? Bakuran o lupain? Mukhang sakahan na ang laki noong bakuran na sinasabi ni Aleng Senya sa amin.

Binigyan niya kami ng mga gamit sa panlinis.

“Sony–”

“Sonya po.” sapaw ng kaibigan ko.

“Ay, haha. Sonya at Ren doon kayo maglinis sa taas. Iyong mga silid ang una ninyong linisan dahil baka anumang oras ay dumating na ang mga bisita ni Senyorito.”

Hinatid lang kami ni Aleng Senya sa taas at halos malula ako sa dami ng mga silid! Inay!

Si Sonya ay sa kaliwa na bahagi at ako naman sa kanan. Dala ang mga gamit panlinis ay maingat kong tinungo ang pinakadulo na kwarto para doon mag-umpisa.

Hindi na ako kumatok pa at binuksan ko na ang pintuan sa pinakadulong kwarto para makapaglinis. Kaso nang makita kong may tao sa loob ay naistatwa ako.

S-si Theo! Dalawang araw mula nang huli kaming nagkita dalawa kaso hindi ko naman madaling makalimutan ang mukha niya. Lalo na’t lagi siyang laman ng isip ko.

Umawang ang labi ko habang tinatanaw siya na may kahalikan at kinukulamos niya ang dibdib noong babae.

Hindi ko mawari ang pagtambol ng puso ko.

Umatras ako doon at isasara ko na sana ang pintuan nang mahuli ako ng mga mata ni Theo!

---

Thank you for reading, Engels!🥰❤️

A | E

CHAPTER 3

Chapter 3

Laurenz Pov

Hindi magkamayaw ang puso ko sa pagkabog nang buksan ko ang sumunod na silid. Nang makapasok ako ay nasandal ko ang katawan ko sa pintuan. Binaba ko ang mga panlinis na nasa kamay ko saka nakapa ang puso ko. Nabibingi ako sa lakas ng kabog noon.

Anong ginagawa ni Theo dito? Bakit siya nandidito sa taas? A-at sino ang babaeng kasama niya? Iyong kahalikan niya? Nobya niya ba ito? Pero ano nga naman ang paki ko doon.

Kinalma ko ang sarili bago pinulot ang baldeng dala na may lamang tubig, iyong walas, at ang pandakot.

Kahit na hindi pa lubos na humuhupa ang kabog sa puso ko ay naglinis na kaagad ako. Pera ang pinunta ko dito. Trabaho. Hindi ko lang talaga lubos maisip na makikita ko si Theo dito. Bisita rin ba siya dito?

Matapos kong ipagpag ang mabigat at makapal na kobre ng kama ay nagpunas na ako sa mga naka-display sa loob ng silid. Kalaunan naman ay nakalimutan ko na rin iyong nakita ko sa kabilang kwarto.

Napapa-alog ako sa ulo habang nagh-hum ako ng kanta. Napapatalon at napapakimbot sa aking baywang habang kumakanta ng mahina. Hindi man tugma at tama ang lyrics ko ay nagpatuloy pa rin ako.

Masaya akong kumakanta at kimi-kimbot habang nililinisan ko ang huling salamin nang bintana dito kwarto. At bago ako lumipat doon sa banyo ay may magsalita sa likod ko na kina talon ko at ng kaluluwa ko.

“It was really you, baby.”

Napahawak ako sa puso ko.

Nanlaki ang mata ko at mabilis na bumalik ang paghataw sa puso ko. Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko si Theo na naka-sandal sa hamba ng pintuan.

“H-hello po.” ani ko at muling tumalikod saka nagpunas ulit sa bintana. Wala sana akong balak na lingunin pa siya. Handa na sana akong linisin ulit iyong mga salamin ng bintina kahit ilang beses pa para di lang siya malingon kaso nagsalita na naman siya.

“What are you doing here?”

Nakuyom ko ang basahan sa kamay ko.

Tumigil ako sa ginagawa pero di ko siya nililingon.

“N-naglilinis po.”

“Obviously, what I mean is your intention, babe.”

Doon ko siya nilingon. Ano bang inaakala niyang intensyon ko sa pagpunta ko dito? Malamang para magkapera.

“Sorry po pero hindi ko po gusto ang pinaparating ninyo sa akin.” Maski ang tono ng pananalita niya ay ko rin nagustuhan.

Tumaas ang kilay niya at dumoble ang tambol sa puso nang maglakad siya at umupo doon sa kama na kakalinis ko lang. Gusto ko siyang supilin doon kaso baka bisita niya ng Senyoritong sinasabi ni Aleng Senya.

Pinanliitan niya ako sa mata niya kaya nagsalita na naman ako.

“Trabaho po ang sadya ko dito. Ang intensyon ko sa pagpunta ko po dito ay magkapera.”

Nakakadismaya na lagi siyang laman ng isip ko pero ngayon na nakita ko ulit siya ay hindi pala talaga maganda ang tabas ng dila niya. Napanghusga! Anong inaakala niya? Nagpunta ako dito para makita siya? E, hindi ko nga alam na nandidito siya. Sino ba siya sa kanyang pag-aakala? Hay!

Hindi ko siya dapat pag-aksayahan ng panahon. Ang katulad niya ay dapat na hindi binibigyan ng oras at pansin.

Umirap ako at binuksan ko ang banyo para doon maglinis. Pinunasan ko ang noo ko gamit ang suot na damit.

“You don’t know me, do you?” saad ni Theo.

“Oo po at wala akong balak na alamin kung sino po kayo. Sapat na sa akin na malaman ko ang pangalan ninyo at nakapagpasalamat po ako sa pagligtas ninyo sa akin noong nagdaang araw. Iyon ay kung naaalala n’yo pa.” wika ko dito.

Nabaling ang ulo ko sa kay Theo nang bigla itong tumawa.

Tungkod ang dalawang kamay sa kanyang likuran. Nakatango ang ulo niya habang humahalakhak siya. ’Yan tuloy kitang-kita ko ang kanyang Adam’s apple na tumataas-baba.

Hindi ko batid kung ano itong nangyayari ngayon sa puso ko. Para kasi itong kinikiliti ng halakhak ni Theo. Dinidisturbo niya talaga ako.

“Baby girl.” ’Yan na naman sa kanyang baby girl. Isa pa iyan sa sumasakop sa sistema ko nitong nagdaang araw. Hindi ko iyan makalimutan at paulit-ulit iyang nagre-replay sa aking utak.

Tumigil siya sa kanyang pagtawa pero nakikita ko pa rin ang paggalaw ng kanyang balikat sa pagpipigil nito sa kanyang tawa. Wala namang nakakatawa.

“You are funny, baby, ’no?”

Nagtagpo ang kilay ko doon.

“Po?”

Umurong ang dila ko nang tumayo siya  dahan-dahan doon sa kama at mabagal na humakbang tungo dito sa akin.

“T-theo…”

Tumigil siya sa may hamba ng pintuan at yumuko.

“P-pumirmi ka dya-an, T-theo. Bi… bisita ka lang dito.”

Napapikit siya doon at umangat ang gilid ng labi niya. Bakit niya ba ako tinatawanan? Sa tingin niya ba ay nagbibiro ako dito? Nagpapatawa?

“Kanina mo pa a-ako tinatawanan, T-theo.”

Naantala na talaga ako nito sa aking gawain.

“I can’t help it, baby. You are effortlessly adorable and funny.”

Umakyat yata ang dugo ko sa aking mga pisngi at naramdaman ko ang panginginit doon. Gusto ko tuloy takpan ang mukha ko dahil alam kung pulang-pula na ito ngayon dahil sa kanyang simpleng sinabi.

Hahakbang na naman sana siya nang magsalita ko.

“O-oo nga p-pala. I-iyong damit m-mo naiwan sa bahay ko.” untag ko kahit na wala sa linya ng aming pinag-uusapan ngayon.

Tumayo siya ng maayos at nilagay ang isang kamay sa kanyang bulsa at sumandal sa hamba ng pintuan. Sinundan ng aking mata ang kanyang galaw. Kung sinabi niya sa akin na effortlessly a-adorable ako at funny. Siya naman ay effortlessly handsome kahit na sa pagsandal niya lang doon. Hindi na niya kailangan pang ngumiti o ano dahil sa mukha niya palang ay panalong-panalo na.

Nais ko mang ipagpatuloy ang ginagawa ko ngayon kaso d-dinidisturbo talaga ako nitong si Theo. Bisita siya dito kaya walang problema sa kanya itong ginagawa niya ngayon. Kaso ako. Trabahante ako dito. Trabaho ang pinunta ko dito.

Kanina noong nakita ko siya doon sa kwartong pinasukan ko ay gulong-gulo ang kanyang buhok sa kakasabunot noong babaeng kasama niya. Pero ngayon ay maayos na maayos na ito tapos ang kanyang damit na kulay abo at yumayakap sa kanyang katawan ay parang bago rin dahil wala itong gusot kahit na konti.

Kumurap-kurap ang mata ko nang bumaba ito at tumuon doon sa bahagi ng kanyang hita. Inay! Natural lang ba na mabukol iyon? Natural lang ba na malaki ang bukol doon? Pambira! Bakit ko ba iniisip kung malaki ang bukol doon at bumabakat?

Napaisip tuloy ako sa akin. H-hindi naman ganoon ang akin.

Iniling ko ang ulo ko at binalik ang atensyon sa aking ginagawang pagkuskos tiles nang magsalita si Theo.

“What about that shirt, baby?”

Saglit ko nalang siyang binigyan ng tingin.

“I-ibabalik ko na sana iyon sa’yo.” Pagsabay ko na dito.

“Hmm.”

“Nandidito ka pa rin ba bukas?” Patuloy kong saad habang nagtatrabaho.

“Yeah.”

Sumugat ang isang ngiti sa labi ko at bumaling sa kanya.

Ewan ko kung namamalik-mata ba ako o ano pero parang nakita ko ang saglit na pagbilog ng mga mata ni Theo sa akin.

“Dadalhin ko iyon dito at ibabalik ko sayo.”

Nalabhan ko na iyon at talagang bumili pa ako ng fabric conditioner para lang doon. Nakakahiya naman kasi na ibabalik ko iyon sa kanya tapos hindi mabango.

“Magtatrabaho ka ulit dito bukas?”

Tumango ako at p-in-lash ko ang inidoro.

“Oo ang laki kasi nitong bahay. Hindi siguro kami matatapos dito. Saka kung matapos man kami ay sa may pool na naman daw at magdadamo rin kami sa bakuran.” Lumingon ako kay Theo. “Iyon ang sinabi ni Aleng Senya sa amin.”

“Hmm.” Tumango siya.

“Teka, di ka ba hinahanap ni Senyorito? B-bakit nagtatagal ka dito?”

Ngumisi naman ito. Ano bang mayroon sa ngisi nito at parang may naglalaro sa tiyan ko sa tuwing nakikita ko ito?

“You don’t know that Señorito?”

Tumango ako.

“Hindi mo nakita kahit sa news or TV?”

“Hindi. Hindi naman ako nanoood ng balita. Mga teleserye ang pinapanood ko.”

“You don’t even know his name?”

“Hindi rin. Saka hindi kasi ako interesado doon.”

“Really?”

“Oo po.”

Naitikom ko ang bibig ko nang makita kong nawala ang mapaglarong ngiti doon sa kanyang mukha at napalitan ng kaseryosohan. Humigpit ang pagkakuyom ko sa aking palad. B-bakit parang nagalit ko siya? Maayos n-naman kami kanina, ah. May saltik ba ang lalaking ito?

“Continue your chores.” anito at iniwan akong nagtataka.

Bumuntong hininga nalang ako at tinanaw ko ang pintuan na kanyang nilabasan.

Nakakagulat pa rin na ang taong tumulong sa akin noong nakaraang araw ay nakita ko ulit. Gulat pa rin ako na ang taong pinatuloy ko sa bahay at inimbita kong kumain ay nakita at naka-usap ko ngayon. Noong unang pagkakilala ko sa kanya ay talagang humanga ako at aaminin ko na rin na kinilig ako kaso ngayon na naka-usap ko siya at para niya pa akong hinusgahan sa pagpunta ko dito ay bumaba ang paghanga ko rito. Aanhin ko naman ang maganda niyang mukha kong pangit naman ang ugali nito? Saka napaka-moody niya. Kanina pangisi-ngisi tapos bigla nalang si-seryoso saka parang galit. Hay!

Bumalik na ako sa aking pagtatrabaho at baka malagutan ako nito ni Aleng Senya kapag nakita akong tumunganga lang dito.

Nakatapos ako ng apat na kwarto sa paglilinis bago kami pinag-break para maka paglunch. Hindi naman kasi iyon madumi may konting alilabok lang kaya naging madali lang. Siguro dahil di ito natitirhan.

Libre ang kain naming mga trabahante kaya masarap ang lunch namin. Hindi kami sa loob pinakain. Masyadi kasi kaming marami at siguro ay bawal kami doon. May malaki silang bakuran sa likod nitong mansyon at dito kami kumain. Parang may pista lang sa dami namin.

“Grabe ang yaman talaga ng mga Granville,’no?” wika ni Sonya sa akin habang kumakain kami.

Nagkakamay ako kasi feel ko talaga ang kain ko kapag nagkakamay ako.

“Hmmm.” tango ko at sumubo. Nagutom ako sa paglilinis.

“Tapos narinig ko dito sa mga ibang nagtatrabaho na isa lang pala ang mamana sa lahat ng kayamanan nila.”

Nilunok ko nag nginunguyang pagkain.

“Isa lang? Wala ba silang ibang kamag-anak?”

Nagkibit ng balikat niya si Sonya. Maarte itong sumubo gamit ang kutsara.

“Ang sabi-sabi kasi isa lang ang tunay na anak ng mga yumaong Granville.”

Napatango ako. Wala rin naman kasi akong nakita na mga larawan dito sa kanilang pamilya kaya di ko talaga alam at mas lalong di ko sila kilala.

May pumitik sa alaala ko na napag-usapan namin ni Theo kanina. Hindi ko nga pala kilala ang Senyoritong kanilang tinutukoy.

Tatanungin ko na sana si Sonya nang may marinig akong usapan sa kabilang lamesa—sa may likuran ko.

“Alam n’yo ba nakita ko kanina si Senyorito na pababa ng hagdanan. Dios ko! Ang gwapo niya. Para siyang lalaki na bumaba mula sa Mount Olympus! Ala-Diyos ang datingan niya!”

Kumunot ang noo ko. Hindi ko talaga kilala ang kanilang tinutukoy na Senyorito!

“Saan ka ba naglinis kanina? Bakit di namin nakita?”

“Doon ako nag-mop sa kanilang bulwagan! Kaya kitang-kita ko!”

Akala mo talaga ay sila lang ang tao kung mag-usap. Tapos ang pinag-uusapan pa nila ay ang may-ari nitong mansyong kinainan namin ngayon.

Winaglit ko sa isipan ko ang kanilang pinag-usapan. Nang maintriga na naman ako.

“Pero balita ko’y playboy pala si Senyorito.” pabulong iyong saad ng isang babae kaso narinig ko pa rin.

“T-talaga?”

“Oo! Ang sabi ni Nanay sa akin. Kaya raw napunta iyang si Senyorito dito ay dahil hindi na ito ma-disiplina ng mga magulang doon sa Maynila.”

“E, bakit dito nila pinapunta?”

“Sus! Alam mo na iyan. Syempre may amor pa ba sa isang lalaki na tulad ni Senyorito na galing Maynila at halos makatikim na sa lahat ng klase na babae ang isang taga-probinsiya? Tinuturuan lamang ng leksyon ng kanyang magulang si Senyorito kaya napadpad dito. Saka basagulero rin daw doon kahit na matanda na.”

“Ahh, e, may magaganda rin naman dito sa ating probinsiya, ah. Tulad ko, tulad mo. Magaganda naman tayo sa tingin mo papatulan tayo ni Sen–”

“Tsk! Tsk! Mga mukhang parang nginudnod sa putik!” sabad ni Sonya kaya napabaling ako dito. Hindi lang pala ako ang nakikinig sa usapan ng mga babae sa kabilang mesa kundi pati si Sonya ay nakikinig din.

“Manahimik ka.” saway ko dito.

Tumawa si Sonya.

“Nakakatawa lang kasi sila. Akala talaga nila papatulan sila ni Senyorito dahil sa kanilang mga mukha! Susss! Mas maganda ka pa nga doon sa kanila Ren, e.”

Pabiro ko itong tinampal sa kamay. “Nagagandahan ka kasi kaibigan mo ako.”

“No!” Napa-ingles ito bigla-bigla. “Mas maganda ka talaga Ren. Kung hahaba lang ang buhok mo. Jusko! Dadagsain ka ng mga talent scout o modelling agency sa ganda mo. Hindi ko naman sinasabi na porque bakla ka ay wala na tayong lugar dya-an. Ang akin lang ay mukha ka talagang babae Ren, ang ganda mo. Maputi, makinis, maliit ang mukha, mahaba at makapal ang pilik-mata, at ang ganda ng labi mong kulay rosas. Jusko! Kung bet ko lang talaga ang tulad mo beh ay liligawan na kita!”

Natawa ako doon. “At di naman kita sasagutin!”

Ngumiwi ito.

“Pero Sonya… kilala mo ba kung sino ang Senyorito na kanilang tinutukoy?”

“Ang tagapagmana ng mga Granville at iyong pinag-uusapan ng mga babaeng iyon?” nginuso nito ang mga babae sa likod ko.

Tumango ako.

“Oo naman. Wala naman yatang di nakakakilala doon.”

Nagusot nag mukha mukha ko doon. Ako lang yata ang di nakakakilala, e. Kaya siguro ganoon nalang ang reaksyon ni Theo kanina dahil di ko kilala ang kaibigan niyang senyorito.

“Kilala mo ang mukha?”

“Oo!”

“Pati pangalan?”

“Hay naku! Oo naman, Ren. Teka… di mo kilala si Senyorito?”

Ngumuso ako doon at di sumagot.

“Hahaha!”

Tinawanan lang ako nito.

“A-anong pangalan niya?”

“Theodore!”

“T-theodore?”

Nagkataon lang ba o iisa lang ang Theo na kilala ko at ang Senyoritong tinutukoy nila.

“Oo. Theodore Granville III.”

Tatanungin ko na sana si Sonya sa hitsura noong Senyorito Theodore nang may pumasok bigla dito sa aming pinagkainan na kinatahimik ng lahat.

Napatingin ako doon at nakita ko si Theo na may kasamang isang lalaki na tulad niya ay maputi rin at parang magkasing-tangkad lang sila. Ang kulay at ang dating lang ang magkapareho sila.

“Senyorito Theo!” Si Aleng Senya na siyang sumalubong dito.

Hindi ko na yata kailangan pang magtanong kung iisa lang ba si Theo at iyong Senyorito. Sinagot na iyon ni Aleng Senya para sa akin.

Nanlumo dito sa aking kina-u-upuan. Gusto ko nang bumukas itong lupang inaapakan ko dahil sa kapangahasan ko kanina. Talagang binabara at sinagot-sagot ko pa talaga si Theo, ay si Senyorito Theo.

Inay! Ano ba itong nagawa ko? Mawawalan na ba ako nito ng trabaho? Paano na iyong trabaho ko sa hacienda ng mga Granville? Siguro naman di pa nito alam na isa ako sa trabahante nila doon, diba?

Nakita kong nag-usap sila Aleng Senya at Senyorito Theo. Mayamaya pa ay bumaling si Aleng Senya sa amin.

“Bago kayo bumalik sa inyong mga trabaho ay gusto lang ipa-sabi ni Senyorito na imbitado ang lahat na nandidito at ang pamilya ninyo sa kanyang welcome party sa Sabado.”

Agad namang nagpasalamat ang iba at ang iba naman ay nag-usap-usap na sa kanilang mga isu-suot sa Sabado. Ako dito’y gusto nalang umalis at bumalik sa trabaho.

“Sige na. Balik na sa trabaho.” puno ni Aleng Senya.

Tumayo naman kaagad ako doon para maka-alis na sa lugar habang di pa ako nakikita ni Senyorito Theo.

Kahit na ang daan papasok ay nasa direksyon nila Senyorito Theo ay umiba ako ng direksyon. Bahala na’t umikot ako h’wag niya lang akong makita pa. Nakakahiya kasi iyong ginawa ko sa kanya kanina.

Nakadalawang hakbang ako nang biglang umalingawngaw ang boses ni Senyorito sa buong bakuran.

“Baby!”

Hindi lang ako ang napatigil doon. Pati ang mga taong naiwan sa lugar ay napatigil din at napatingin kay Senyorito.

Nagmatigas ako at di lumingon. Inay! Bakit ngayon pa?

“Hey! Laurenz, baby!”

---

Thank you for reading, Engels!🥰❤️

A | E

CHAPTER 4

Chapter 4

Laurenz Pov

Sa kabila ng mga mata na naani ko mula sa mga kasamahan ko na nagtatrabaho ngayon ay lumingon ako at tumingin doon sa direksyon ni Senyorito Theo. Nakatitig lang siya sa akin at parang hinihintay ang gagawin ko.

Sa mga oras na ’to alam kong nangangati na itong si Sonya ngayon. Nangangati na itong gisahin ako ng tanong. Isigaw ba naman ni Senyorito ang pangalan ko, siguro ay mas okay kung pangalan ko lang p-pero sinamahan niya pa sa tawag niya sa akin, e. Kaso kahit naman siguro na pangalan ko lang ay magtataka talaga itong kaibigan ko mas lalo na siguro ang mga tao dito ngayon. Sino ba naman ako?

Isang hininga na hinugot ko pa mula sa kailaliman ng dibdib ko ang pinakawalan ko bago nakapagdesisyon na humakbang tungo sa kinaroroonan nina Aleng Senya.

“P-po?”

Nautal pa ako sa lakas ng kabog ng puso ko. Ito na yata. Sisisantehin na yata ako nito dahil sa kawalang-hiyaan na ginawa ko kanina.

“Kilala mo itong si Ren, Senyorito?”

Nakita ko ang pantay at mapuputing ngipin ni Senyorito ng ngumiti ito kay Aleng Senya.

“Yes, and you can now leave, Aleng Senya.”

Nagtataka man ay umalis si Aleng Senya. Gusto ko tuloy kumapit sa palda ni Aleng Senya at magmakaawa dito na huwag akong iwan mag-isa dito kay Senyorito at sa kasama niyang bisita.

Narinig ko ang pagdisma ni Aleng Senya sa mga trabahante sa likod ko.

“A-ano pong kailangan n-ninyo?” tanong ko kay Senyorito Theo.

Saglit niyang tiningnan ang kasama kaya naman napatingin ako dito.

Nanlaki ang mata ko nang matagpuan ang lalaki na nakatitig sa akin at nagtatagpo ang kilay. Mas lalong naningkit ang mata niyang singkit.

“Nakapili na ang pinsan ko ng kwarto na tutuluyan habang nandidito siya. At wala pang linis iyon kaya gusto ko na linisin mo iyon saglit.”

Napatango ako doon at medyo nakahinga ng maluwag. Akala ko tatanggalin na ako nito sa trabaho, e. Mamaya hihingi ako ng dispetsa dito kapag wala na ang pinsan niya.

Ngayon na natitigan ko na ang pinsan ni Senyorito ay ngayon ko lang napagtanto na minsan ko na palang nakita ang mukha niya sa TV.

“Hi, I’m Aziel.” pakilala ng pinsan ni Senyorito Theo sa akin. Nilahad pa nito ang kamay sa akin kaya naman nagdadalawang isip ako na tanggapin iyon kasi ang kinis, e.

Nang makapagdesisyon akong tanggapin ang kamay ni Sir Aziel na pinsan ni Senyorito Theo ay saka naman nagsalita ulit si Theo ay Senyorito pala, kaya naman di na ako nakapagkamay dito dahil binawi na ni Aziel ang kamay at nilagay iyon sa kanyang bulsa.

Nakaka kapos pala sa hininga kapag dalawang malalaki— matatangkad at magagandang lalaki ang nasa harapan mo. Halos di na ako humihinga sa unahan nila, e. Ang babango, ang gaganda magsalita, at parang ang mahal ng mga ngisi nila. Parang bawal pangarapin.

“Let’s go.”

Nauna na sila Senyorito at si Aziel habang ako naman ay parang pusang nakasunod lang sa kanila.

Umaakyat kami ng hagdanan at parang kasalanan na nakasunod ako sa mga lalaking ito. Parang kasalanan na naka-apak ako kung saan sila ngayon.

Luminga ako sa paligid at nang may makita akong ibang mga trabahante na naglilinis ay napatalon ako nang konti dahil sa mga tingin na tinatapon nila sa akin. Kung makatingin sila sa akin ay parang may nagawa akong kasalanan sa kanila. Di ko naman sila inaano, ah.

Iniling ko nalang ang ulo ko at nagpatuloy sa paglalakad.

“You are unbelievable, Theo. You just came here the other day, but you already found someone, huh. I think Tito and Tita made a mistake in dumping you here.” Rinig kong wika noong Aziel kay Senyorito na kinatawa lang nito.

Tamad ang dalawa na binabaybay ang pasilyo nitong ikalawang palapag.

“What the fùck you talking about, Aziel?”

“Tsk! Your beautiful baby.”

Uminit ang dulo ng tainga ko nang marinig ko iyon. Mukhang ako ang pinag-uusapan nila.

“Asshòlè! He’s not my baby.”

“He?” Napatigil sila sa paglalakad kaya napatigil din ako.

Yumuko kaagad ako. Ayaw kong makita nila na nakatingin ako sa kanilang mga malalapad na likuran. Parang ang sarap nga noong hawakan, e.

Nakurot ko ang kamay ko dahil sa kapangahasang naisip.

“Yeah.” pagod na saad ni Senyorito.

Wala sana akong balak na itaas pa ang nakayuko kong ulo nang maramdaman ko ang titig nilang dalawa.

“P-po?”

Kumurap-kurap si Sir Aziel.

“Dàmmit! You’re a boy?”

“A-ako po? Opo.”

Natatawang napailing si Sir Aziel.

“Shit! I really thought you were a girl. What a pretty face. Ahm, I don’t mean to offend you, hmm?”

Napanguso ako doon at mas lalo ko yatang naramdaman ang dugong umakyat sa pisngi ko.

“Laurenz, right?” Muli kong inangat ang ulo ko sa kanila at tumango kay sir Aziel. Nahagip naman ng mata ko ang paggusot ng mukha ni Senyorito Theo habang nakikinig sa amin. Mukhang naiirita siya. Mukhang ayaw niya talaga sa presensya ko?

“I’m sorry if I offended you in any way. Okay? I didn’t mean it. It’s just that you really look more like a girl than a boy.”

Napapak ko ang labi ko.

“O-okay lang po.”

“Let’s just fùcking go. Diba gusto mo pang maligo sa ilog na sinabi ko sayo, Aziel?” Iritadong saad na ni Senyorito.

“Yeah, yeah. Chill di ko aagawin ang laruan mo.”

“Tsk! Tigilan mo ako Fabre. Hiniwalayan ka lang ni Kezi, e.”

“Hahaha!” tawa lang ni Aziel.

Ako na walang kaalam-alam sa kanilang pinag-uusapan ay nakatango lang sa kanila.

Matapos nila akong iwan sa kwarto kung saan tutuloy si Sir Aziel dito sa mansyon ng mga Granville ay umalis naman kaagad sila. Narinig ko na maliligo raw sila sa ilog. Hindi ko naman alam kung aling ilong kasi marami noon dito sa aming probinsya.

Naglinis akong matiwasay doon sa kwarto ni sir Aziel at nang matapos ako ay lumipat ako sa iba pang kwarto. At nang sumapit ang alas singko ay pina-uwi na kami. Marami kaming nagsilabasan sa mansyon at ang iba ay abala pa rin sa kanilang susuotin sa Sabado. Ako naman ay wala iyon sa isip dahil wala akong plano na dumalo.

Habang nag-aabang kami ng tricycle sa labas ng mansyon ay napatalon ako nang may biglang sumundot sa tagiliran ko. Nilingon ko iyon ay nakita ko si Sonya na nakataas ang isang kilay at naka-krus pa ang braso sa kanyang harap.

“Nasaan a-ang mama mo Sonya?” Inunahan ko na ito sa pagsasalita.

Tumabi siya sa akin at ganoon pa rin ang mukha.

“Alam kong maganda ka Ren pero papaano mo nabingwit si Senyorito Theo?”

Umawang ang bibig ko doon.

“A-anong nabingwit Sonya?”

Baka kung ano na ang isipin ng nakarinig sa kanya.

“Kilala ka ni Senyorito?”

Napa-irap ako doon.

“H-hindi ito kagaya ng inisiip mo, okay? Mahabang kwento Sonya.”

“Handa akong makinig sa mahabang kwento na iyan Ren.”

Napabuntong hininga ako. Tumingin ako sa paligid at nakita ko naman na kami lang dalawa dito sa labas.

“Kwento na dali. Nag-uusap pa sila mama at Aleng Senya para sa gagawin natin bukas.” atat nitong wika.

Wala naman akong iba pang pagpipilian at magkwento dito kay Sonya. Saka wala naman sigurong masama kung iku-kwento ko iyong pagligtas sa akin ni Senyorito Theo. Niligtas lamang ako nito mula doon sa mga masasamang tambay doon sa kanto.

Hindi ko lang talaga inaakala na ang lalaking nagligtas sa akin ay isang Granville pala. Lumaki ako dito sa San Concepcion kaya naman kilala at alam ko na ang pangalan na Granville kaso di naman ako nagka-interes doon, maski pag-alam lang sa mga mukha ng mga ito ay di ako nakuryoso. Kaya hindi ko talaga sila kilala. Basta ang alam ko lang isa ang Granville sa mga kilalang pamilya dito sa San Concepcion. Maliban sa Granville kilala rin ang pangalan na Conception na siyang namuno noon dito sa aming probinsiya at isa sa matatandang mayaman dito, ang mga Escario, Monzallon, at marami pa.

“Ayiie! Night in shining dress shirt mo pala itong si Senyorito, Ren?”

“Tumigil ka nga dya-an, Sonya.” suway ko dito at pinamulahan sa mukha.

“Susss! Aminin kinilig ka!” tukso pa nito sa akin.

Nalukot ko ang ilong ko. “S-sino ba ang hindi?”

“Sabagay nga naman.”

“Pero… nakakakahiya Sonya. Pinabara ko kasi si Senyorito Theo kanina. A-akala ko kasi… bisita lang siya dito.”

Tinawanan ako ni Sonya.

“Haha! D’yan tayo sasabit. Tatanga-tanga rin kasi tayo minsan, ’no? Ren.”

Sinamangutan ko nalang ang kaibigan ko.

“Kinakabahan nga ako dahil baka sisantehin ako si Senyorito Theo.”

“Hindi ’yan. Mukha mang masama si Senyorito pero hindi niya naman siguro di-dibdibin iyong pagkakamali mo na hindi mo siya kilala. Ang feeling lang niya kapag magtatanim siya ng galit sayo. Ikaka-pangit iyon ng image niya sa isip ko.”

Kahit kailan talaga ay magaling itong si Sonya magpagaan ng loob ko.

Mayamaya ay dumating na si Aleng Salem at agad naman kaming nakasakay ng tricycle. Nakatipid ako sa hapunan kinagabihan dahil inimbita ako nila ni Sonya sa kanila dahil kaarawan ng kuya Sandro niya. Si Kuya Sandro ay nagtatrabaho syudad at malimit lang umuwi dito sa bukid. Wala na ang papa nila dahil namatay ito sa atake sa puso noong nakaraang taon. Nabigla rin ang pamilya nila doon kaya nga si Kuya Sandro ay natigil sa pag-aaral at nagtrabaho nalang din para makatulong kina Sonya.

“Happy birthday po Kuya Sandro,” bati ko dito. “Sorry po wala akong regalo sa inyo.”

Ginulo nito ang buhok ko.

“Ayos lang, para ka namang iba sa pamilya namin.”

“Hindi ka talaga iba Ren dahil magiging parte ka rin ng pamilya namin.” Singit naman ni Sonya na kinalito ng isip ko.

“Hoy, ikaw Sonny tumigil ka d’yan kung ayaw mong itapon ko sa sapa ’yang mga make-up mo.”

“Hala si Kuya ’ma, oh. Pinag-iinitan na naman ang mga make-up ko!”

“Tumigil na kayo pareho, ang lalaki n’yo na pero kung magbangayan ay parang mga elementary. Sige na. Halina’t kumain na tayo.”

Sabay na kami ni kuya Sandro na pumunta sa kanilang kusina. Tumulong ako kay Sonya at Aleng Salem kanina sa pagluluto. Simple lang naman ang handaan, e. Pancit bihon, adobo na manok, may biko, inihaw na isda, at halang-halang na paborito ni Kuya Sandro.

“Ito Ren,” pagbigay sa akin ni Kuya Sandro ng plato, kutsara, at tinidor.

“Ayiie! Asikasong-asiko ang iniirog!”

Umamba si Kuya Sandro na ihampas kay Sonya ang platong hawak bago umupo.

Hindi ko rin sila maintindihan.

“Kuha ka Ren,”

Tinanguan ko si Kuya Sandro nang ilapit niya sa akin ang mangkok na may lamang manok.

“Salamat kuya, pero kumakain ka na rin.”

Hindi ko batid kung bakit parang sinilihan itong si Sonya sa kanyang kina-u-upuan. Palihim naman itong nasuway ni Aleng Salem.

Matapos ang hapunan ay tumulong ako sa kanila sa pagliligpit sa kusina nila kahit na pinipigilan ako nina Aleng Salem at Kuya Sandro.

“Ren wala ka bang napapansin sa kuya ko?” si Sonya habang nakahiga na kami. Sinamahan ako ni Sonya dito sa bahay matulog. Mukhang nakagawian na nga niya ito, e.

Naglatag lang ako ng banig sa sahig at binigyan siya ng unan ay kumot. Maliit kasi ang katre ko.

“Wala naman.”

“Hay.”

“Bakit?”

“Wala naman. Ang torpe.”

“Huh?”

“Wala, kako matulog na tayo dahil ibang pagbabakan sa linisin na naman ang haharapin natin bukas.”

Kinabukasan ay maaga kaming nagising ni Sonya. Maaga kaming pumunta sa mansyon ng mga Granville kumpara kahapon. Alas otso palang nang umaga ay nandidito na kami. Ako ay tinuloy ko nalang ang gawain ko dito sa taas na naiwan ko kahapon. Si Sonya na tapos na ay nadun na sa bakuran at nagdadamo.

Pagkatapos ko sa taas ay bumaba na ako para tumulong na naman sa pagdadamo kaso nang makita ako ni Aleng Senya ay tinawag ako nito.

“Ren, ineng halika ka muna.”

Lakad-takbo ang ginawa ko upang makalapit kay Aleng Senya. Nagpunas ako sa pawis ko sa noo nang malapit ako.

“Ako po?” turo ko sa sarili.

Natampal ng mahina ni Aleng Senya ang balikat ko. “Aysus, ikaw lang naman ang naiwan dito sa loob. Saka may ibang Ren ba dito?”

“Lalaki po ako.” katwiran ko dito.

“Oo, alam ko. Pero mukha ka kasing babae kaya ’yon na tinawag ko sayo.”

Napanguso nalang ako.

“Oh siya, dun ka muna sa pool maglinis. Mauna ka na doon dahil masyado nang marami ang naglilinis sa bakuran. Alam mo naman kung nasaan ang pool dito, diba?”

Tumango ako. Sa silangang bahagi nitong mansyon matatagpuan ang malaking pool na siyang nakaharap naman sa malapad nitong lupain.

“Ako lang po ba ang maglilinis sa pool?”

“Hindi magpapadala rin ako ng tutulong sayo doon para madaling matapos dahil bukas ay baka marami nang dumating na bisita at gustong maligo sa pool.”

Sumunod muna ako kay Aleng Senya sa pagkuha ng mga gamit panlinis doon sa pool. Malawak ang pool at nahahati ito sa dalawa ang isa ay mukhang mababaw at ang isa naman ay malalim. Sa paligid noon pool ay mga maliliit na bato na kulay puti. At may dalawang puno rin ito sa bawat kanto.

Para akong kiniliti nang makita ko ang pool. Ang sarap noong languyan konting dahon lang naman ang naroroon at imbes na gamitin ko itong skimmer net para kunin ang mga dahon. Gusto kong languyin iyon. Mukha namang walang tao kaya naman hinubad ko ang oversized kong t-shirt at naiwan ang manipis kong sleeveless shirt na puti

Doon ako unang tumalon sa mababaw na pool. Oo lumaki ako dito sa lugar namin na may maraming sapa pero di ako maalam sa paglangoy kasi dati ay pinagbabawalan ako ni lola at nanay lumangoy baka daw kasi malunod ako o tangayin, ang liit ko raw kasi. Kaya nito lang ako natuto ng konti.

Aahon na sana ako nang may biglang kamay na pumulupot sa baywang ko at inangat ako. Magwawala na sana ako doon nang makita ko kung sino iyon, si Sir Aziel pala.

“S-sir…”

“Are you okay?”

“O-oo po.”

“Akala ko nalunod ka na dahil ang tagal mo sa ilalim.”

Napakurap nalang ako.

“Sorry po.”

“It’s okay.” anito at pinakawalan ang katawan ko.

Nahiya na ako doon at pinulot ko nalang ang mga dahon. Naabala ko pa yata si Sir Aziel.

Tumingin ako kay Sir Aziel at hinubad niya ang kanyang damit na nabasa. Nakapaganda ng katawan nito at ang puti pa. Nakatingin ako sa katawan ni Sir Aziel pero bigla namang sumingit doon sa isip ko ang mukha at katawan ni Senyorito Theo. Inay!

“Pasenya na po talaga kayo Sir. Naabala ko po yata kayo.”

Umupo si Sir Aziel sa gilid noong pool, nilublob niya ang paa sa tubig. Gumalaw ang masel niya sa katawan nang itungkod niya ang isang kamay sa likod at sumuklay sa buhok niya. Di yata niya alam na ang gwapo niya sa ginagawa niya.

Pero higit na mas gwapo si Theo sa kanya. Nailing ko ang ulo ko doon sa naisip.

“You’ve been working here? Or ngayon lang.”

Napangiti ako doon. Mukhang mabait yata talaga itong si Sir Aziel kaysa kay Senyorito Theo. Kahit na sa pagmumukha nila. Aminado akong may pagpamasungit at laging nakakunot ang noo nitong si Sir Aziel base sa obserbasyon ko pero iba kasi ang datingan ni Senyorito Theo. Kay Senyorito kasi parang anumang oras ay babalian ka niya o wawasakin.

“Dito po sa mansyon ay ngayon lang pero trabahante po ako sa hacienda Granville.”

“Mmm. Di ka nag-aaral?”

“Nag-aaral po pero bakasyon naman ngayon.”

“Ahh, yeah, right.” Tango nito.

“Magkaibang-magkaiba po kayo ni Senyorito Theo, Sir Aziel.”

Huli na para takpan ko pa ang bibig ko.

Paos itong tumawa. “Napansin mo?”

“Sorry po. Di ko po intensyon na himasukan ang personal ninyong buhay.”

Umiling siya. “It’s nothing. Marami namang nagsasabi n’yan. Besides, we’re not really cousins by blood.”

“Ahhh…” Hilaw kong ngiti dito at di na nagtanong.

Umahon na ako sa pool at itinabi ko ang napulot kong dahon. Pumunta rin ako sa gilid upang i-drain ang tubig ng pool, para naman doon na ako sa kabila.

Kaso nang pagtayo ko ay natagpuan ko ang pares ng mga mata ni Senyorito Theo na nakatutok sa akin. Napako ang paa ko. Matigas niya ako pinupukol ng tingin.

Nag-alinlangan pa akong kunin ang skimmer net dahil nasa kinatatayuan ito ni Senyorito Theo.

“Theo nandyan ka pala.” Si Sir Aziel kaso mukhang di ito narinig ng pinsan niya.

Ngumuso ako at kahit di ko gusto ay lumapit ako kay Senyorito.

“Kukunin ko lang po ang la–”

“Why are you dripping wet?”

“P-po?”

“P-po?” Ginaya ako ni Senyorito Theo pero may kasamang irap ang kanya.

“N-naligo po ako dito saglit… m-mukha po kasing masarap ang languyan ang tubig k-kaya po…”

“Naligo ka nandito ang pinsan ko?”

“Po?”

“Po?” Panggagaya na naman nito.

Nayuko ko ang ulo ko. Bakit ba siya ganito? Ano ba ang nagawa ko? Bakit ang init ng ulo niya? Saka anong paki niya?

“Sorry… sorry po kung naligo ako sa pool.”

“Hey, relax Theo. Lumangoy lang ang baby m– si Laurenz para kunin ang mga dahon.” Pagsingit ni Sir Aziel.

Nakita ko ang pagkuyom ng kamay ni Senyorito at umiling.

Umigting ang panga niya.

“H’wag niyo n-naman po akong sisantehin Senyorito. Alam ko pong nagkamali ako pero huwa–”

“Magbihis ka.” Seryosong putol nito sa akin.

“Hindi niyo po ako sisisantehin?”

“Maghibis ka!”

Napatalon ako sa sigaw niya.

“Tatapusin k-ko lang p-po itong g-ginagawa–”

“Putàngìnang kitang-kita ko ang nipples mo!”

---

Thank you for reading, Engels!🥰❤️

A | E

CHAPTER 5

Chapter 5

Laurenz Pov

Wala na yata akong mukhang ihaharap kay Sir Aziel at Senyorito Theo matapos ang nangyari doon sa pool. Sa mga oras na iyon ay gusto ko nalang magpatangay sa hangin o ang maglaho matapos nang sinabi ni Senyorito o mas magandang sabihin na sinigawan ako ni Senyorito Theo.

Hiyang-hiya ako na gusto ko nang umalis sa lugar na iyon kaso may trabaho ako. Kahit na ganoon ay nagpasalamat pa rin ako na nagawa kong isuot ang tshirt ko at nakapagpatuloy sa aking trabaho kahit na para na akong mababaliw sa lakas ng kabog ng puso ko. Di ko matukoy kung dahil ba iyon sa hiya, sa takot, o sa gulat dahil sa bulgarang sinigaw ni Senyorito sa pagmumukha ko at nandodoon pa ang pinsan niya. Sobrang nakakahiya. Mabuti nga’t pagkatapos noon ay may dumating na iba pang maglilinis sa buong pool kaya naman madali lang kaming natapos doon at dahil di ko na magawang tumingin sa kinaroroonan nila Sir Aziel at Senyorito Theo, di ko alam kung kailan sila nakaalis sa lugar na kinahinga ko naman iyon nang maluwag.

Sa pagkakataong iyon ay naging instant ninja yata ako para lang makaiwas sa magpipinsan dahil sa hiya ko. Mabuti nga at nakapagbihis ako ng damit na tuyo dahil may extrang dala si Sonya. Mahilig din si Sonya sa mga loose shirts or oversized kaya itong suot ko ngayon ay parang duster dress nana umaabot hanggang sa gitnang hita ko ang haba, natatabunan ang suot kong shorts na kay Sonya rin.

Ang nakakatuwa pa ay kung kailan ayaw kong makita ang dalawa ay saka naman sila sulpot nang sulpot kung saan-saan. Kagaya ngayon…

“Senyorito, Sir Aziel,” bati ng mga kasamahan ko na nag-aayos sa mga mesa at sa mga silya. Hinahanda na ito para sa susunod na raw na kaganapan dito sa mansyon.

Natalikod ako sa gawi nila at naka-half bend ang paa. Bastos man pero di ko talaga binigyan ng kahit na isang tingin ang dalawang bagong dating. Patuloy lang ako sa pagsusuot ng tela doon sa silya at nagkukunyaring busy—busy nga naman talaga ako. May iba namang mga tauhan na naatasang gumawa nito kaso madami kasi kaya tumulong na kami.

Minsan napapa-isip nalang ako kung may diperensya ba itong puso ko dahil sa pagwawala nito. Pero nangyayari lang naman ito kapag nasa malapit si Senyorito Theo, e. Anong tawag sa sakit na ito kung ganoon?

“Busy sa loob si Aleng Senya at kailangan niya ng mga tao na tutulong doon. Laurenz, pwede bang doon ka sa loob?  Tulungan mo lang sila doon.” Si Sir Aziel iyon.

Napahinto ako sa ginagawa ko at nakagat ang mga labi. Lumunok ako.

“M-may ginagawa po ako dito.” Pagdadahilan ko at di ako lumingon.

“Oo nga,  sir Aziel, may ginagawa po si Ren. Pwede naman po na kami nalang doon.” rinig kong pagpresenta ng isang babae na kasama ko dito.

“Oo nga sir, senyorito, at kaya na naman ni Ren dito, ’di ba, Ren?” May nagsegunda pa.

Lumingon ako saglit sa mga babae na kasama ko dito. At binigyan ko sila ng tipid na ngiti bilang pagsang-ayon ko.

Talagang tumuloy pa ang mata ko at napatingin kay Senyorito Theo. Napaigtad ako kasama nang paghampas ng puso ko sa loob nang nagtama ang mga mata namin. Kanina pa ba niya ako tinititigan? Bakit kung makatingin siya sa akin ay ang tapang noon? Galit pa ba siya doon sa kapangahasan ko kanina? Humingi na naman ako ng despensa doon. Mali nga naman ako. Saka hindi ko man lang inisip na oras ng trabaho, at wala ako sa sapa para lumangoy lang ng ganon-ganon kaso nakahingi na ako ng tawad doon.

Ako na ang pumutol sa aming titigan at muling binalik ang atensyon ko sa ginagawa dahil mukha namang walang balak putulin ni Senyorito ang titig niya.

“Okay.” ani Sir Aziel.

Nagtilian naman ang mga babae doon at nagtutulakan pa papasok sa mansyon. Nang mawala ang mga presenya sa likod ko ay napa-upo ako sa damuhan na kaka-trim lang. Di ko lubos maunawa-an kung bakit ba ganito ang puso ko at katawan. Para akong nanghihina.

Umupo ako sa isang silya at tiningnan ko ang paligid ko na napuno sa mga silya at bilog na mesa. Inay! Ang dami pa palang dadamitan na ang mesa at silya.

Sa araw na iyon ay matagal kaming pinauwi para matapos ang lahat ng gawain. At sa araw ding iyon ay binigay ang aming sweldo. Masaya akong tinanggap ang sweldo ko dahil kahit papaano ay may ipanggagastos na ako. At sa susunod naman na linggo ay magsisimula na akong magtrabaho doon sa hacienda ng mga Granville.

Mahigpit ang pagkakahawak ko sa sobre kung saan nakalagay ang sweldo ko habang hinihintay ko si Sonya at Aleng Salem. Narinig ko ang mga babaeng lumalabas sa mansyon na nag-uusap sa gagawing party dito sa Sabado. Di pa rin talaga sila tapos doon.

Pagkalabas ni Sonya ay nagtatalon ito sa akin at niyakap ako.

“Grabe ang laki talaga magpasweldo ng mga Granville, ’no? Napapa-isip ka nalang talaga na mas mabuting maging alipin ka nalang dito kaysa mag-aral.” Eksaherada ni Sonya matapos akong pakawalan sa nakakasakal niyang yakap. Nagtatrabaho nga kami ni Sonya dito sa mansyon ng mga Granville pero parang nagkikita lang kami sa oras ng lunch at snack namin.

Tumango lang ako doon. Malaki talaga pero mas maagi pa ring mag-aral.

“Anong gagawin mo dya-an sa pera mo, Ren? Bibili ka na nang sinabi ko sayong sabon?”

Umiling ako.

“Hindi may utang pa ako sa tindahan na kailangan kong bayarin, e. Saka nagtitipid ako para sa susunod na pasukan.”

Tumango siya.

“Haha, di mo na rin naman kailangan ng sabon na iyon, Ren. Maputi ka na, e.”

Ngumisi lang ako doon.

“Sandali, sa Sabado pupunta ka dito?”

Napanguso ako doon at napapatid sa paa ko at humarap sa daan. Sa una palang ay wala na naman talaga akong balak na pumunta sa welcome party ni Senyorito Theo. Kung iisipin mo ay ang dami kong naging atraso sa lalaki simula palang sa una. Sa unang pagkikita namin, sa pangalawang pagkikita namin at hanggang ngayon ay nagka-atraso pa ako. Nadagdagan lang noon ang lakas ko na huwag na talagang dumalo. Wala na akong mukhang ihaharap kay Senyorito.

“Hindi Sonya. Sa bahay nalang ako at tatapusin ko ang cross-stitch ko na pinagawa ng isang customer.”

Hindi naman sa pagmamayabang pero magaling ako pagdating sa cross-stitching at doon din ako nagkakapera. Hobby ko lang ang cross-stitch kaso nang may nagsimula nang magpagawa sa akin ay ginawa ko ng pagkakakita-an iyon.

“Grabe ka talaga kumayod Ren.”

Ngumiti ako. Ang tagal naman ni Aleng Salem.

Nag-uusap kami ni Sonya ng kung ano-ano lang nang may grupo ng babae ang lumabs mula sa loob ng mansyon at lumapit sa amin.

“Sino ba si Sonny sa inyo?” tanong nang isang babae.

Nagkrus naman ng braso niya si Sonya.

“Ako, bakit?”

“Hinahanap ka ng mama mo sa loob.” maldita namang turan nito, inirapan pa ako at tumalikod sa amin.

Umasta pang susugurin ni Sonya iyong mga babae pero hinawakan ko na ang kamay niya.

“Saglit lang ako Ren, ha.”

Isang tango ang binigay ko kay Sonya at umalis din ito.

Ako lang mag-isa dito sa labas pero di naman ako natatakot kasi nasa harap naman ako ng mansyon ng mga Granville. Wala naman sigurong mangangahas na gumawa ng kasamaan dito.

“Laurenz,”

Tugdog! Tugdog!

Nang marinig ko ang pamilyar na boses ni Senyorito Theo ay parang wala akong ibang narinig kundi ang boses niya lang.

Tumaas-baba ang balikat ko dahil sa kabig ng puso ko.

“S-senyorito…”

Nakita kong naka-pantalon siya at naka-tshirt na kulay abo na may tatak check sa may dibdiban nito, Nike. Sakto lang ang tshirt niya na yumayakap sa kanyang katawan at nai-inat ang manggas noon sa laki ng biceps at triceps niya. Nakatsinelas lang naman siya at magulo ang buhok niya na madampi pero ang lakas ng dating niya, nakakapanliit masyado sa tulad ko na naka-oversized shirt at shorts lang at luma pa.

“Hindi ka pupunta dito sa Saturday?” Diretso nitong tanong sa akin, di alintana ang pagkabalisa ko dito sa unahan niya.

“A-ano po… oo po.”

Yumuko ako.

“Iniiwasan mo ba ako?”

Tumingin muli ako sa kanya at tinago ko ang kamay ko sa likod ko.

“H-hindi naman po.” pagsisinungaling ko.

Nauutal ako sa lakas ng alpas ng puso ko.

“Okay,” anito at tinalukuran ako.

Naikiling ko nalang ang ulo ko dahil sa inakto niya. ’Yon na ’yon? Tinanong niya lang kong pupunta ba ako o hindi dito sa Sabado?

Ngumuso naman ako at nagtatakang bumaling sa daan na muntik ko nang makalimutan na may dumaan palang mga tricycle doon.

Ilang minuto lang bago nawala si Senyorito Theo ay nakabalik naman si Sonya na nakabusungot ang mukha at kasunod si Aleng Salem. Ako na ang pumara ng traysikel namin dahil mukhang wala sa mood ang kaibigan ko.

“Anong problema?” tanong ko kay Sonya habang nasa byahe kami.

“Nakakainis! Hindi naman pala ako hinahanap ni mama doon sa loob.” Panghihimutok nito at nalukot ang mukha.

“Huh?”

“Tsk! Inu-uto yata ako ng mga babaeng iyon na hinahanap ako ni Mama sa loob. Kasi pagkarating ko doon ay papaalis na si Mama, e.”

Natawa nalang ako dahil na badtrip talaga si Sonya doon sa ginawa ng mga babae sa kanya. Hanggang sa pagkatulog namin ni Sonya ay dinadala niya ang inis sa mga babae.

Kinabukasan ay wala naman kaming trabaho doon sa mga Granville kaya naman nakapaglinis ako sa bahay at nakapagpagtuloy sa stitching ko. Tumambay si Sonya sa bahay kaya hindi ako naboryo. Nagpi-facebook siya kasama ako na nagsti-stitch. Bumalik na kasi kahapon si Kuya Sandro sa trabaho niya kaya wala nang mang-aasar at mang-uutos kay Sonya.

May cellphone naman ako at may facebook din ako kaso wala naman akong masyadong interes doon. May cellphone ako pero di ko naman masyadong nagagamit dahil wala naman akong paggagamitan n’on ngayon.

Nang sumapit ang hapon ay napagdesisyonan namin ni Sonya na maligo sa sapa dala ang aming maliit na labahan. Ang ganda lang din ng ilog at sapa namin dito kasi sobrang linis at linaw. Matapos naming maglaba ni Sonya ay nag-uunahan na kami sa medyo malalim na parte para makapaglangoy. Malakas kaming nagtatawanan ni Sonya at nagsasabuyan ng tubig hanggang sa napagod kami kaya naman pumunta muna kami sa mababaw na parte at umupo sa bato. Nakalublob ang paa ko sa tubig na patuloy sa pagdaloy.

“Ang galing mo nang lumangoy Ren parang dati lang umiiyak ka kapag hinihila kita sa malalim na parte.”

Tumawa ako doon. Oo nga. Takot talaga ako noon.

“Salamat sayo at kay Kuya Sandro natuto akong lumangoy kahit konti.” wika ko habang binubuhusan ng tubig ang hita ko gamit ang kamay ko.

Masaya kaming nagkukwentuhan ni Sonya tungkol sa karanasan ko sa sapa nang may marinig kaming mga tunog, tunog ng mga yabag ng isang hayop!

Kapwa kami napalingon ni Sonya sa direksyon kung saan nagmumula iyong mga yabag na iyon at nakita namin ni Sonya na may paparating na dalawang kabayo at may sakay ito.

“Sino ang mga iyan?” Nanlilit ang matang tanong ni Sonya.

Hindi ko na nasagot doon si Sonya at nakatutok lang ako sa paparating sa amin. Nang makita na namin iyon ng maayos ay saka pa namin napagtanto na sina Senyorito iyon.

“Senyorito Theo! Sir Aziel!” Walang hiyang sigaw ni Sonya at kumaway pa sa mga paparating na lalaki.

Ako naman dito ay di malaman ang gagawin. Gusto kong maligo ulit na gusto ko na ring kumaripas ng takbo at umuwi sa di ko malaman na dahilan.

Sabay na kinabig nina Senyorito Theo at Sir Aziel ang lubid ng kabayo nila at huminto ito.

Inalis ko ang tingin ko sa mga bagong dating at nag-isip kung hihilahin ko ba si Sonya pauwi o hindi. 

“Anong ginagawa ninyo dito?” si Sir Aziel ang unang nagsalita.

“Naligo lang sir.” sagot ni Sonya dito.

“Hmm, tamang-tama naghahanap kami ng maliliguan ni Theo.”

“Mind if we join the two of you?” sunod na untag ni Sir Aziel.

Aabutin ko sana ang kamay ni Sonya para pigilan ito kaso nakasagot na.

“Oo naman!”

Paglingon ko sa mga lalaking bagong dating ay bumaba na sa kani-kanilang mga kabayo at tinali ito. Sabay pa silang dalawa na naghubad ng kanilang damit at walang pag-aalinlangan na hinubad ang pantalon. Naiwan nalang ang kanilamg boxers.

Gumapang ang init sa mukha ko dahil doon at tumalikod.

“S-sonya uwi na tayo.” saad ko kay Sonya.

“Hala! Huwag muna Ren.”

“Sonya…”

Hinila ako ni Sonya patayo at muli kaming bumalik sa parte ng sapa na malalim. Kaya imbes na intindihin ko ang kabog ng puso ko ay lumangoy nalang din ako.

Bakit ba laging nagku-krus ang landas namin ni Senyorito? Kinalimutan ko na ang hiya ko sa kanya, e.

Langoy lang ako ng langoy at nang pag-ahon ko ay bumungad sa akin ang malaking katawan ni Senyorito Theo. Nakalimutan ko yatang huminga ng ilang saglit, nanlaki ang mata ko.

Agad akong napahilamos sa mukha ko at tatalikod na sana nang makuha niya ang kamay ko at pigilan ako sa aking gagawin.

Lumakbay ang mata niya sa mukha ko at pababa. Yayakapin ko na sana ang dibdiban ko dahil baka masigawan niya ako kaso natatabunan naman iyon ng tubig. Umaabot kasi ang tubig hanggang sa balikat ko.

Binawi ko ang kamay ko mula kay Senyorito.

Umigting ang panga niya. Hindi pa basa ang buhok niya at ang parte ng kanyang katawan na hindi naabot ng tubig.

“You’re obviously avoiding me, baby.”

Hindi ako umimik doon at umiwas lang ng tingin upang hanapin si Sonya. Nakita ko siyang nagtatampisaw tapos si Sir Aziel din na nagpapalutang sa kanyang katawan. Sa mukha ni Sir Aziel, hindi talaga sila mag-uusap ni Sonya. Masyado kasing masungit ang dating ng gwapong mukha ni Sir Aziel, nakaka-intimidate rin.

Nanginig ang katawan ko nang itinaas ni Senyorito ang kamay niya at humawak sa baba ko.

“I’m talking to you.” malamyos niya iyong wika pero nagdi-demand iyon ng atensyon. “Why are you avoiding me?” Binaba niya ang kamay na nakahawak sa baba ko.

Hindi ko sinasadyang naipit ang labi ko.

“H-hindi naman po kita… iniiwasan Senyorito.”

“And you want me to believe that, baby, mmm?”

“Senyorito,”

“Answer me, baby.”

“Senyorito naman,”

Tumikom ang bibig niya at napasuklay siya sa kanyang buhok.

“I’m waiting, baby.”

“K-kasi… dahil po doon sa nangyari sa p-pool…”

“Nasaktan ka sa sinabi ko?”

Kaagad na umiling ang ulo ko.

“Hindi naman po. Nakakahiya lang po sa inyo na naligo ako doon. Trabahante lang naman po ako… k-kaso nagawa ko iyon. Naligo ako doon na walang pahintulot at kahit ano man po ang dahilan, wala po akong karapatang maligo doon. Pasensya na po kung na-enganyo akong maligo do–”

“You can swim there anytime you want.”

“Po?”

“Just don’t wear tight, thin, and short-shorts.”

“Senyorito–”

“I’m giving you the privilege to swim there anytime you want.”

Yumuko ako at pinagkaroon ko ang kamay ko sa ilalim ng tubig. Nang-iinit ako sa mga titig ni Senyorito Theo. Para niya akong sinusunog.

“Hindi na rin naman po ako babalik doon. Hindi na p-po ako maliligo doon.” usal ko.

“Hindi ka talaga dadalo bukas?”

“O-oo p–”

“Ren halika na! Uwi na tayo!!”

Umungol doon si Senyorito, kumuyom, ang panga. “I will take him to his home! You go away, Sonny!”

Napalinga-linga ako kay Sonya at kay Senyorito. Hindi ko makita kung ano ang naging reaksyon doon ni Sonny.

Tumalikod ako kay Senyorito Theo at kakampay na sana papalayo sa kanya nang may kamay na humili sa baywang ko.

“Uuwi na po ak–”

“We’re not yet done talking.”

Isang kabig lang ay nagdikit na ang katawan namin ni Senyorito Theo. Ang isang kamay niya ay nakagapos sa baywang ko. Wala iyong kahirap-hirap na igapos ni Senyorito sapagkat maliit lang ang baywang ko.

Para akong napaso nang itungkod ko ang dalawang palad ko sa malalapad at matigas na dibdib ni Senyorito Theo. Ang tigas, ang init.

Sa ganoong posisyon ay mas nadepina ang pagkakalayo ng tindig naming dalawa. Hanggang sa ibaba ng kili-kili lamang niya ako. Halos magyakapan na kaming dalawa dito.

“S-senyorito.” ungot ko.

Napapikit ako sa tono ng boses ko. Hindi ko iyon sadya.

“Pumunta ka sa mansyon bukas.”

“Ayaw ko po.”

“Pumunta ka.” Pangungulit niya pa.

“Ayaw ko nga po.”

“How about my shirt, diba di mo pa iyon naibabalik sa akin?”

Umuwang ang labi ko. Oo nga pala. Hindi ko nga iyon nasasauli sa kanya.

“N-ngayon ko ibibigay sayo.”

“Hindi ko ’yan tatanggapin, bukas, doon mo ’yon ibigay sa akin. Pumunta ka.”

“Ang kulit n’yo po.” untag ko.

Ang kamay ko na nasa dibdib niya ay sumabay sa pagtaas-baba noon. Hindi ko batid kung malakas ang kabog ng puso ni Senyorito o nagpipigil na siya sa galit niya ngayon.

“Hindi ko p-po alam, Senyorito, kung bakit n’yo po ito ginagawa sa akin. Baka hindi n’yo po nalalaman, Senyorito, na alam kong isa kayong lalaki na hindi makontento sa isang babae o ano d’yan. At para kayong langaw na pagkatapos dumapo sa isa, dadapo na naman sa iba, maghahanap na naman ng iba. At siguro po ay pinaglalaruan ninyo ako ngayon porket alam ninyong bakla ako. Pero para po sabihin ko sa inyo. Hindi po ako nagpapadala sa mga ginagawa ninyong i-ito at sa pagtawag n-ninyo sa akin n-na b-baby at kung ano-ano pa. Baka ay marami ka ring tinawag na baby bukod sa a-akin.” Ewan ko pero may pait doon sa boses ko.

Pagkatapos kong sabihin iyon ay binaba ko ang kamay ko at di ko naman sinasadyang mapadaan ang palad ko sa kanyang nanunurong ut*ng.

“Goddàmmit!”

Kinagat ko ang labi ko. Sana di pa dumudugo ang labi ko ngayon kaka-kagat

“Baby–”

“Tigilan n’yo na po iyan Senyo–”

“…I also don’t know what’s happening to me, baby. Eversince I… fùckin’ saw you, my mind was in constant turmoil!” wika ni Senyorito at paunti-unting humina ang boses.

---

Thank you for reading, Engels!🥰❤️

A | E

CHAPTER 6

Chapter 6

Laurenz Pov

Sa sinabi ni Senyorito na nasa turmoil ang isip niya pagkatapos nang sinabi niya ang utak ko na naman ang nasa turmoil. Gulat ako, parang wala akong naririnig na daloy ng tubig at gangis sa paligid, ang naririnig ko lang ay ang palo ng puso ko sa dibdib. Nakakabinging palo sa dibdib ang naririnig ko at para akong kinunan ng kakayahan sa pagsasalita sa mga sandaling iyon.

Naririnig ko rin ang mararahas na hininga ni Senyorito Theo sa tainga ko. Para siyang hayop na hinihingal sa harapan ko ngayon.

Napatingin ako sa paligid at wala na si Sonya. Nakita ko naman si Sir Aziel na wala na sa sapa at papunta na sa kabayo niya at inaayos ang tali noon o baka kinakalas na upang umalis.

Aatras sana ako upang lumayo na kay Senyorito Theo kaso bumigay ang binti ko at muntik na ako malunod sa tubig kaso mabilis ang kamay ni Senyorito at agad na naagap ang baywang ko.

“A-aahon na po ako.” saad ko at tiningala ang tayog ni Senyorito.

Bumaba ang mata niya sa akin at nakita ko ang pagtaas-baba ng kanyang gulung-gulungan.

“Hmm.” tanging ugong niya. “Kaya mong maglakad?”

Tumango ako kaya naman pinakawalan niya ang baywang ko.

Nauna na akong lumangoy tungo sa pampang. Nang makarating ako ay mabilis akong umahon sa tubig at tinungo ko kaagad ang palanggana ko na naglalaman sa mga nilabhan kong mga damit. Kinuha ko ang towel na dala at niyakap ko iyong sa aking katawan.

“Theo! Let’s go!” tawag ni Sir Aziel na nakabihis na.

“Wait for me, baby.”

“Po?” Litong wika ko pero hangin na ang nakarinig noon nang maka-alis na si Senyorito at tinungo ang pinsan.

Nakita kong sinuot niya ang damit na kanyang hinubad kanina at mukhang may pinag-uusapan sila ni Sir Aziel. Sa di ko malaman na dahilan ay di rin ako umalis sa kinatatayuan ko at naghintay ako. Kinuha ko ang palanggana ko.

Nagtaka ako nang umalis si Sir Aziel at dinala ang kabayo na dala ni Senyorito Theo.

Bumalikan ako ni Senyorito Theo. Walang sabi niyang kinuha ang palanggana na nasa ulo ko na.

“Senyorito.”

“Ako na magdadala.”

“Pero po…”

“Let’s go.” anito kaso di ako gumalaw sa kinatatayuan ko.

“Senyorito akin na po ang palanggana. Ako na po magdadala n’yan.”

“No.”

“Senyorito naman.”

“Hindi pa ba tayo uuwi?”

“Po?”

Dinalaan niya ang kanyang labi.

“Uuwi. Sa bahay mo.”

“P-pero di naman po doon ang bahay ninyo. Saka bakit po di kayo sumama kay Sir Aziel. Dinala pa ang kabayo ninyo.”

“Sinabi ko na kanina. Ihahatid kita sa bahay mo.”

“Ayaw ko po.”

“And why is that?”

“Senyorito isipin niyo naman po ang mga taong makakakita sa inyo na may dalang palanggana at kasama ako.”

Mula sa papalubog na araw na naghahalo na kulay pula at kahel sa ulap ay nakikita ko ang hitsura ni Senyorito na para bang kasalanan na pangarapin iyon. Teka. Bakit ko nga ba iyon iniisip?

Kumunot ang makapal at pantay nitong kilay.  Palatandaan na mukhang naiinis ko siya o baka ay galit na ito. Ang iniisip ko lang naman ay ang mga iisipin ng mga tao na makakakita sa kanya. Di naman ako nag-iisip ng kung ano-ano, ang akin lang ay masyadong malisyoso at malisyosa ang mga tao dito sa amin. Kasi ultimo nga iyong mga kapit-bahay namin na may mga kaibigan lang na dinadala sa bahay ginagawan na ng isyu. Ano pa kung si Senyorito? Ayaw kong idawit ang pangalan niya sa akin. At mas lalong ayaw kong masabit ang pangalan ko sa kanya. Hindi maganda ang reputansyon niya, e.

“Hayaan mo silang mag-isip. Hindi naman ikaw ang hindi makakatulog sa pag-iisip n’yan.”

“Hindi n’yo po ako naiintindihan Senyorito.”

“Talagang hindi kita maiintindihan sa pag-iisip mo, Laurenz.”

Kumibot ang labi ko. At niyakap ko ang towel sa aking katawan na nilalamig. Siguro sa hangin.

“Hindi ka ba nilalamig? Let’s go.”

“Ang p-palanggana ko po, akin na.”

“You’re really stubborn, baby.” bulong nito sa ilalim ng hininga niya.

“Po?”

“Just lead the way para makaalis na tayo. If you’re thinking of what the people might say kapag nakita nila tayo. Dun tayo dadaan sa daan na wala masyadong tao na dumadaan.”

“Ang kulit at ang tigas po ng ulo ninyo Senyorito.”

“I am born this way, kaya nga nandirito ako sa San Concepcion.”

Bumuntong hininga nalang ako at lumakad. Wala talaga sigurong patutunguhan ang pagtatalo namin, e. Hindi kasi papatalo si Senyorito. Gustuhin ko mang abutin ng palanggana ko kaso ang tangkad niya naman.

Habang nilalakbay namin ang short-cut patungo sa bahay namin ay naisip ko si Sonya. Ano kaya ang iisipin noong si Sonya matapos siyang sigawan ni Senyorito? Ano nalang kaya ang iisipin niya sa akin?

Ito naman kasing si Senyorito di naman nag-iisip, kung ano ang gusto niyang sabihin iyon talaga ang sasabihin niya. Di niya alintana ang mga taong nasa paligid niya. Iyon ang isa samga napansin ko sa kanya. Ang carefree niya.

Pagkarating sa bahay ay sa likod kami dumaan, mahirap na dahil ang harap ng bahay ay daan. Baka may mga taong dumadaan.

“Akin na po.”

Binigay ni Senyorito ang palanggana sa akin. Di ko muna iyon isasampay dahil nandidito siya.

“Hintayin n’yo po ang damit ninyo. Kukunin ko lang po.”

Ngumisi siya pero iyong ngisi na di man lang umabot sa kanyang mata.

“Bukas mo na ibigay ’yan. Pumunta ka sa bahay ko.”

“Ayaw ko nga po.”

“At bakit?”

“Hindi naman po importante ang ganapan sa bahay ninyo bukas para puntahan ko. At di po tayo magka-ano ano, kaya ano naman ang gagawin ko doon? May mga importante po akong gawain.”

“I really can’t change your mind.” Panghahamon nitong wika at humakbang pa-abante sa akin, hindi ako nagpatinag doon sa kabila ng pagwawala ng puso ko. Kahit na maliit na pag-atras ay di ako umatras. Nais kong ipabatid sa kanya na seryoso ako at di na magbabago ang isip ko.

Hanggang sa ilang pulgada nalang ang distansya namin sa isa’t isa at ang amoy na nalalanghap ko ay ang amoy na niya. Mainit ang katawan ni Senyorito na kahit na di nagdidikit ang katawan namin ay nararamdaman ko iyon.

“O-oo po.”

“I… I want you to come… baby.”

“M-may mga ibang baby mo naman yata ang dadalo doon Senyorito.”

Rinig ko ang pagtagis niya sa kanyang ngipin.

“You’re just my baby.”

Matapang kong inangat ang tingin ko sa kanya. Akala niya ba ay naniniwala ako sa kanya, sa sinabi niya doon sa sapa? Ginugulo niya lang ang utak ko. Alam kong niloloko lang ako nito at pinaglalaruan. Porket taga-probinsiya ako at bakla. Ayaw kong patunayan sa mga kapit-bahay namin ang kanilang mga parata sa akin, na bakla ako at kumakagat daw ako sa kung sino-sinong lalaki. Dahil di naman ako ganoon. Masasakit at tanga lang talaga mag-isip ang ibang tao dito. Masyadong minamaliit ang tulad ko. Masyadong mababa ang tingin nila sa tulad ko.

“Sinungaling,”

“It’s true.” Matigas nitong untag sa akin. Parang inis na inis na sa tono ng pananalita nito.

“Di mo ba baby ang babae kasiping mo noong nakita kita sa kwarto mo?”

Nanlaki ang mata niya doon. Hindi ko alam kung bakit umabot na ang usapan namin sa ganito. Ayaw kong sabihin iyon sa kanya kaso lumabas na sa bibig ko. Di ko na mababawi iyon.

“She’s nothing and to correct you, baby. Di kami nagsiping. It’s making out only.”

Palikero talaga. Inamin din.

“Hindi k-ko alam kung bakit natin napag-uusapan iyon Senyorito pero mas mabiti kong umalis ka na kung di mo naman tatanggapin ang damit mo.” Pagpuputol sa usapan namin.

Napamura nalang siya at tumalikod sa akin bago ginulo ang buhok.

Hindi ako nakumbinsi ni Senyorito na pumunta sa kanyang welcome party bukas. Imbes ay mas nakumbinsi niya ako na ang tulad niyang lalaki ay di dapat na pagkatiwalaan. Masyadong mapaglaro, mapaglaro sa tao, sa damdamin ng mga tao.

Umuwi siya sa bahay niya na di dala ang damit niya. Wala akong paki-alam kung di ko na ma-isasali iyon. Binigyan ko na siya ng pagkakataon kanina na ibalik iyon pero nag-iinarte siya.

Pinapagpag ko ang higaan ko samantalang si Sonya naman ay naka-frog sit sa sahig, sa harapan ko. Di niya alintana ang alikabok. Nakakrus ang braso niya at nag-iisang linya ang kanyang mga labi.

Humiga ako.

“G-goodnight, Sonya.”

Nagulat ako nang umupo si Sonya si higaan ko at binangon ako.

“Anong ginagawa sayo ni Senyorito, Ren? Sinaktan ka? Pinilit ka? Ipapa-blatter na ba natin?”  Tingin ko’y naalog yata ang utak ko sa pagkayugyog ni Sonya sa balikat ko.

“Ano?” suna nito.

Lumaylay ang balikat ko nang pakawalan ako ni Sonya. Binuka ko na ang bibig ko upang sagutin siya nang bigla itong tumayo at nagmartsa sa harapan ko habang tuptop ang kuko sa hinlalaki niya.

“Kung ipapa-blotter natin si Senyorito, sigurado ako Ren na wala tayong laban. Hindi man pag-aari ng mga Granville ang San Concepcion kaso makapangyarihan pa rin sila sa buong probinsiya. At alam nating di nila hahayaang madungisan ang kanilang pangalan. Ren ano na ang–”

Inabot ko ang kamay ng kaibigan kong nagma-martsa sa harap ko at hinila ko ito paupo.

“Tumigil ka nga. Walang nangyaring sakitan–”

“Kasi nagustuhan mo!?” sigaw niya, nakalimutan yata na gabi ngayon.

Sinampal ko ang balikat niya.

“Ano ba ang iniisip mo Sonya! Anong nagustuhan? Saka, oo pinilit ako ni Senyorito na…”

Napatigil ako ng lumipad ang kamay ni Sonya kanyang bibig at kapwa nanlaki ang mata sa akin.

“Pinilit ka n-ni Senyorito?”

Muntik ko nang kulamusin ang mukha ni Sonya. Ano ba itong pinag-iisip niya?

“Pinilit niya akong pumunta bukas sa mansyon!”

Nauwi sa pagngiwi ang pagmumukha niya.

“Ay ’yan lang pala. Akala ko kung ano na.”

Umirap ako. Siya lang naman itong nag-o-overreact, e.

“Oo ’yan lang, ikaw lang naman itong kung saan-saan na lumilipad ang utak.”

Tumawa ito at kinuha ang kamay ko.

“Kaya niya ako sinigawan kanina dahil lang doon?”

Napanguso ako. Ayaw kong sabihin sa kanya iyong inamin ni Senyorito. Niloloko lang ako n’on, e.

“Oo.”

Binagsak niya ang kamay ko.

“Ay! Grabe naman ’yang si Senyorito. Alam kong pogi siya pero grabe naman na sinigawan niya ako. Di matanggap ng fiys (face) ko, ah na sinigawan.”

Wala akong naging komento doon. Oo nga naman grabe si Senyorito doon.

“Pero, Ren, bakit ka ba niya pinipilit na pumunta doon bukas?”

Nagkibit ako ng balikat ko.

“Sabihin mo, Ren. May gusto ba sayo si Senyorito?”

Muntik ko nang matulak si Sonya dahil doon sa sinabi niya.

“Hoy! Grabe ka naman d’yan Sonya. Anong gusto?”

Maarte niyang pinagkrus ang braso.

“Syempre, bakit ka niya gustong pumunta doon? Bakit ikaw lang ang pinilit niyang pumunta doon?”

“Hindi, Sonya. Tingin ko pinaglalaruan ako ni Senyorito porket bakla ako. Narinig mo naman siguro ang bali-balita dito diba, na palikero ’yang si Senyorito? Akala n’ya siguro madadala ako sa mga matatamis niyang salita.”

Unti-unti sumilay ang ngiti sa labi ni Sonya, humawak ito sa balikat ko.

“Ganyan nga,” yugyog nito sa akin. “Ganyan nga Ren. H’wag kang padadala doon. Dahil tubong Manila iyon di natin alam ang galawan n’on. Saka alam na natin ang reputasyon niya, baka ikaw ang uuwing luha-an kapag nagpadala ka doon.”

Tumango ako.

“I reley (really) raised you well, Ren.”

Napailing nalang ako kay Sonya at nakapagdesisyon kaming matulog.

Kinabukasan, hapon nang pumunta ako sa pinakamalapit na tindahan dito sa amin ay rinig ko kaagad ang mga tsismis sa welcome party ni Senyorito Theo. Narinig ko ang usap-usapan na umuwi raw ang mga magulang ni Senyorito dito at may mga bisita pa raw na galing sa Manila.

“Tao po? Aleng Lons?”

“Oh, Ren anong iyo?”

“Babayaran ko po ’yong utang ko.”

“Ah, sige, saglit lang.”

Tumango ako.

“350 ang total ng utang mo dito.”

Kumuha ako ng limang daan sa pitaka ko at binigay ko iyon kay Aleng Lons. Bumili nalang din ako ng dalawang kilong bigas at corn beef.

Yakap ko ang bigas na dalawang kilo at corn beef pagkauwi ko nang madaanan ko sina Sonya at Aleng Salem na kapwa bihis na bihis.

“Oh, Ren, di ka ba pupunta sa mansyon?”

Umiling ako kay Aleng Salem.

“Hindi na po. Tatapusin ko po ang cross-stitch ko, e. Bukas ko po kasi iyon ibibigay sa customer ko.”

“Ah, ganun ba sayang naman.” Si Aleng Salem at nang may makita itong kumare niya ay iniwan kami ni Sonya.

“Di ka talaga mapipilit?”

Natatawa akong tumango kay Sonya.

“Saglit Sonya, may ipapabigay ako sayo kay Senyorito.”

Kumunot ang noo niya pero sumunod naman ito sa akin sa bahay ko.

“’Ma! Sa bahay muna ako ni Ren, ha!”

Pagkarating sa bahay ay kinuha ko naman kaagad ang damit ni Senyorito na di niya tinanggap kagabi. Binigay ko kay Sonya ang paper bag kung saan nakasilid ang damit ni Senyorito.

“Paki bigay naman ito kay Senyorito. Sabihin mo pinapabigay ko sa kanya.”

“Okay,”

Nang umalis sina Sonya ay nagsaing na ako para naman makakain na ako at matapos ko ang ginagawa kong cross-stitch. Pagkatapos kong magsaing ay niluto ko na rin iyong corn beef. Matapos ang hapunan ko ay nag-facebook muna ako. Nabusog kasi ako masyado.

Lumabas ako sa balkonahe ng bahay at doon ko napiling mag facebook. Binuksan ko kaagad ang data ko at nag-facebook. Ngumuso ako nang wala pala akong load kaya di ko makita ang mga photos at videos.

May nakita akong mga post na ang caption ay tungkol doon sa welcome party ni Senyorito Theo. Di ko naman makita ang pictures kasi see photos ako ngayon. Sayang din kasi ang ipanglo-load ko.

Awtomatik na gumuhit ang ngiti sa labi ko nang makita kong may nagpop-up na isang message sa akin.

Si Kuya Sandro pala.

Sandro : hi, ren. Kumusta?

Nagtipa kaagad ako ng reply.

Ako : magandang gabi po kuya. ayos lang naman po. Kayo po dyaan, kumusta na po?

Sandro : Ayos lang din Ren. Di ka pala sumama kina Sonny sa welcome party ng apo ng mga Granville?

Ngumuso ako at nagreply.

Ako : Hindi po. May ginagawa po kasi ako.

Sandro : Mabuti na rin.

Kumunot ang noo ko dahil sa reply ni kuya Sandro sa akin.

Sandro : Pwede ba akong tunawag sayo Ren?

Ako : Wala po akong load, kuya.

Sandro : Sige, sa susunod nalang.

Ilang minuto lang ay nagpaalam din ako kay Kuya Sandro para matapos ko ang ginawa ko. Bumalik ako sa loob ng bahay para tapusin ang cross-stitch ko. Halos dalawang oras na kong natapos ang cross-stitch na ginagawa.

Nag-inat ako sa buto, nilinis ko ang naiwan kong kalat at maghahanda na sana akong matulog nang may marinig akong katok.

“Sino ’yan?”

“Ren.”

Nang marinig kong si Sonya iyon ay binuksan ko iyon.

Nagdugtong ang kilay ko nang makita kong bagsak ang balikat ni Sonya. Pinasadahan ko ng tingin ang kaibigan ko at nakita kong bitbit niya ang paper bag na pinadala ko sa kanya.

“Sonya.”

Inabot niya sa akin ang paper bag.

“Hindi niya tinanggap, Ren.”

Kinuha ko iyon.

“Ha?”

“At sinigawan na naman ako.”

“E, bakit naman.”

Umasim ang mukha niya. “Bakit daw hindi ikaw ang nag-abot sa kanya.”

Ngumuso ako. “Sorry, Sonya. Halika, dito ka ba matutulog?”

“Hindi muna Ren. Nagtampo si mama, e.” Natatawa nitong wika.

Wala akong magawa doon at niyakap lang ako ni Sonya at nagpaalam para umuwi.

Bumuntong hininga ako. Bahala na nga ang lalaking iyon kung di niya ito tatanggapin. Basta sinauli ko na sana ito sa kanya pero siya ang nag-iinarte!

Hindi ko na iyon iniisip pa at natulog dahil masyado akong pagod at masakit ang mata ko at kamay sa ginawa kanina.

Naging mahimbing at maganda ang tulog ko. Kaya naman nang dumating ang bagong umaga, malaki ang ngiti kong binuksan ang bintana dito sa kwarto ko at malapad ang ngiti kong sinalubong ang panibagong magandang araw. Napapikit ako sabay inat sa kamay nang tumama sa akin ang sinag ng araw. Tumaas ang laylayan ng sleeveless ko hanggang sa pusod dahil sa ginawa.

“Magandang uma–”

“Sexy,”

Mabilis kong natiklop ang kamay ko at napa hawak sa hamba ng bintana sa gulat nang may magsalita sa harap ko.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Senyorito Theo sa may balkonahe ng bahay ko. Nakasandal siya sa isang haligi doon at nakasilid pa sa kanyang jeans ang kamay.

“S-s-senyorito?”

“You’re more beautiful than the morning, baby.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 7

Chapter 7

Laurenz Pov

Wala pa akong toothbrush, walang hilamos, ni hindi ko pa nga natitingnan ang mukha ko sa salamin pero nilabas ko na si Senyorito Theo. Nakakahiya sa kanyang planstadong damit, bagong maong na pantalon, at kumikinang na sapatos ang hitsura ko ngayon, na naka-sleeveless lang, shorts, at wala pang sapin sa paa.

Nakakabagabag din sa sistema ko ang kanyang pabango-ang amoy niya na animo’y nanunuot talaga ang halimuyak no’n sa ilong ko at parang may kung anong pinupukaw sa tiyan ko.

Nandidito na ako sa hamba ng pintuan ng munti kong bahay, nakatayo sa malamig na semento kaharap si Senyorito Theo na may malaking ngisi sa kanyang mga labi at nanunuklaw na nakatingin sa akin.

Binasa niya ang kanyang labi gamit ang dila at napalagitik sa dila.

“So this is your morning face, ’no, baby,” anito.

“K-kay aga-aga n’yo namang nandirito, Senyorito? Anong sadya ninyo at naparito kayo?”

“Di mo ako pinatulog.”

“Po?”

“I said, won’t you offer me to come inside your house?”

“Hindi po.”

“What?!”

Nagising ang natutulog kong kaluluwa sa biglaang pagbulyaw ni Senyorito Theo. Napalunok ako sa sariling laway.

“Kanina p-pa po ba kayo narito?”

“Yeah.”

“Papaano po kayo nakapasok sa bakud k–”

“I jump. Ang baba ng fences ng bahay mo, baby.”

Sumilip ako sa aking bakud na totoong mababa. Hmp! Mahahaba lang ang biyas niya, e.

Malapit ng magsilabasan ang mga kapit bahay namin dito at ayaw ko namang makita ito dito sa aking balkonahe na tumatambay kaya inaya ko nalang siya sa loob. Ayaw ko man pero mas ayaw ko naman na maging laman ako ng usap-usapan dito sa amin.

Umupo siya sa kuwayan kong sofa at tinampal ko ang binti niya dahil pinatong niya ito sa maliit na lamiseta na nasa gitna ng maliit na sala dito sa bahay.

Naalis niya naman ang paa. Nanatili akong nakatayo at tumingin sa kanya.

“Bastos po iyan.” ani ko.

Awang ang bibig nito at may manghang nakatuon ang mata sa akin.

“Wala pa po akong luto dito pero alam ko naman po na kumain na kayo doon sa bahay ninyo.”

“No.”

“Po?”

Tumaas ang kilay nito.

“Wala pa akong breakfast.”

“H-hindi po uso sa akin ang kape sa umaga.” ani ko dito.

“Ano ba ang uso sa’yo? Milk?” Sa di ko malaman na dahilan ay ginapangan ako ng init sa aking mukha dahil sa kanyang sinabi.

Ang aga-aga niya namang ginugulo ang bahay ko.

“H-hindi. Wala.”

Tumagibang ang ngisi sa kanyang mukha.

Muli akong nagsalita, “A-anong gusto n’yo? Tubig? May gatas naman ako dito pero wala akong mainit na tubig. Wala n-naman din kasi akong inaasahang bisita sa umaga.”

Biglang nawala ang ngisi niya at tumikom ang bibig nito at kumunot ang noo. “Bakit anong oras mo ba inaasahan ang mga bisita mo dito?”

“W-wala. Walang b-bumibisita sa akin.”

“Good.”

“Po?”

“Nothing,” disma nito sa akin.

“Ano na po ang gusto ninyo para makaluto ako. At para na rin makaalis kayo.”

“Your juice then.”

“Po? J-j-juice?”

Kumurap-kurap ang mata ko dito. Juice? Sa umaga? Nahihibang na ba siya?

“Yes.”

“Pero umaga po. Pwede ba ’yan? Akala ko’y sa tanghalian, gabi, o pagkatapos lang ’yan kumain pwede.” Pangangatwiran ko sa kanya.

Hindi kasi ako pinapainom noon ni Lola ng juice kapag walang laman ang tiyan ko. Bawal daw iyon.

“Pwede, baby. Anytime,”

Napatango ako sa kanya. Siguro kay Senyorito ay pwede iyon kaso sa akin ay bawal.

“Titingnan ko po kung may j-juice po ako dito.” paalam ko sa kanya at tatalikod na sana nang magsalita siya.

“Nagbago na ang isip ko. Hihintayin ko na lang ang luto mo.”

Nanlaki ang mata ko sa kanya.

“Senyorito…”

Ngumisi lang siya sa akin at napa-atras ako nang tumayo. Pinagmasdan ko lang siyang nilibot ang mata sa buong bahay. Lumapit siya doon sa mga naka-hung sa mga cross-stitch na gawa ko.

“You made all of these?” Saglit niya akong tinapunan ng tingin at binalik naman kaagad ang tingin doon.

“Oo.”

“Nice,”

Sa di ko malaman na dahilan ay ginapangan ako ng pang-iinit sa pisngi dahil sa simple niyang pagpuri sa gawa ko.

“S-salamat po.”

Bumilog ang mata ko nang lumingon sa akin si Senyorito Theo at saka ako binigyan ng isang ngiti.

Gusto ko tuloy kapain ang dibdib ko kung okay pa ba iyon dahil nabibingi na ako sa kabog nito. Ayos lang ba ako?

Nagpaalam ulit ako sa kanya na magluluto muna ako ng agahan ko. Nais ko mang magtipid kaso may di inaasahan akong panauhin. Nambubulabog ng kay aga-aga dito sa bahay ko.

Kagaya ng lagi ko lang niluluto, naggisa lang ako ng hotdog at ng tuyo. Tapos ay nag-init na rin ako ng tubig dahil ililigo ko ito kay Senyorito! Biro lang baka lang kasi gusto niya ng gatas. Nabanggit niya kasi iyon kanina.

Tamang-tama naman nang maghain na ako ay pumasok si Senyorito sa kusina. Umuusok pa ang kanin na hinain ko at iyong tinimpla ko na gatas.

“Ito lang ang agahan ko, Senyorito. Maupo na po kayo.”

“Baby.”

“Po?”

Nagtagpo ang kilay ko nang ngumisi lang siya sa akin at umupo sa tapat ko. Anong nginingisi niya? Pinaglalaruan ba talaga niya ako dito?

“You’re my baby now.”

“Po?”

“I said, let’s eat.” Walang gana niyang wika.

Kiniling ko ang ulo ko pero nang makita ko siyang kumuha ng kanin ay kumain na rin ako.

Sa bawat subo ko ay lihim kong pinagmamasdan si Senyorito Theo. Sinadya kong lutuin ang natitira kong hotdog sa ref para sa kanya kaso ang kinakain niya ay iyong tuyo. Maingat pa siya doon sa mga tinik at mukhang gamay na gamay na niya iyon.

Walang ka-arte arte siyang sumubo ng tuyo kasama noong kanin.

Napatalon ako sa kina-uupuan ko nang mahuli niya akong tumititig sa kanya.

“Is there something wrong with my face, baby?”

Umiling ako bilang sagot.

“Eat, your so skinny.”

Ngumuso lang ako. Di ako tumataba kahit na anong kanin ko.

“K-kumusta po ang welcome party ninyo kagabi?”

“Wala.”

“Po?”

“Wala. Walang kwenta. It doesn’t excite me because you were not there.”

Natikom ko ang bibig ko at umiwas ng tingin. Napainom tuloy ako sa gatas na tinimpla ko para sa kanya. Mabuti at di iyon mainit.

“B-bakit, wala ba ang mga baby mo doon?”

“Baby only, Laurenz, walang ‘mga’,”

Umismid ako doon. Sinungaling!

“Anyway, may gagawin ka ngayon?”

“Oo po.”

“Anong gagawin mo?”

Bakit ba pinapaki-alaman nito ang buhay ko? Bakit tanong siya ng tanong? Ano naman sa kanya kung may gagawin ako? Para ko naman siyang magulang, e.

“Wala ka na po doon.”

“Aziel’s going home today.”

“Talaga po? Uuwi na si sir Aziel?”

Napatigil si Senyorito Theo sa pagsubo at kumalampag ang kutsara sa babasaging plato nang ibagsak niya ito.

Susupilin ko na sana siya nang uminom na siya sa baso ng gatas na ininuman ko kanina. Inubos niya pa iyon. Bumilog ang mata ko.

“Do you have a crush on my cousin, Laurenz?”

“W-wala po.”

Aaminin kong kahit na may pakiramdam ko na masungit si Sir Aziel ay may kabaitan ito. Saka mas mabait pa nga tingnan si Sir Aziel kaysa dito kay Senyorito, e. Para kasing barumbado itong si Senyorito. Kaso wala akong crush doon.

“That’s good.”

“Po?”

“Kako, gusto mo bang sumama ihahatid ko siya sa airport.”

Malayo ang airport mula dito sa San Concepcion, mga limang oras din ang byahe.

“May gagawin po ako, e.”

“Ano?”

“May ginawa po kasi akong cross-stitch para sa isang customer. Ngayon po ang usapan namin na magkita para maibigay ko sa kanya ang ginawa ko.”

“I can accompany you.”

“Ay, hindi na po.”

“No, I insist.”

Gamit ang sasakyan ni Senyorito Theo ay sinamahan niya ako sa palengke para kitain iyong customer ko. Tanggi ako ng tanggi sa lalaki kaso matigas din ang ulo. Wala naman daw siyang ginagawa sa mansyon kaya nagpupumilit na samahan ako. Ako ang dinidisturbo porque walang magawa sa kanyang mansyon. Sana ay si Sir Aziel nalang ang kanyang inentertain tutal ay aalis na naman ang tao ngayong araw kaso heto siya’t ako ang nakitang disturbuhin.

Ewan ko rin kung bakit di ako kinakabahan na samahan itong si Senyorito. Komportable akong sumakay sa kanyang kotse. Hinahayaan ko siya sa bahay ko, pinapatuloy, pinapakain.

Siguro kaya ako panatag sa kanya dahil isa siyang tao na kinakilala sa aming lugar at alam kong di niya ako gagawan ng masama at… sasaktan?

Hindi sa pagmamayabang pero may mga lalaki naman na lumalapit sa akin lalo na sa school. Nga lang di ko alam kung nanti-trip sila sa akin o hindi. Ang iba ay talagang nanunuyo kaso ako ang umaayaw sa kanila. Saka, kung di ko naman sila gusto bakit ko sila paglalaanan ng oras?

Itong si Senyorito lang talaga ang di ko magawang ilayo sa akin kahit na anong pilit ko sa kanya.

“I’ll wait for you.” Si Senyorito nang makarating kami.

“P-pero po.”

“Go,” tulak pa nito sa akin.

Bumuntong hininga ako at binuksan ang pintuan sa tabi ko.

Sa plaza ng aming lungsod ang usapan namin noong customer ko, kaya doon na ako dumiretso. At di naman nagtagal ay dumating din siya.

Dumaan ako sa palengke upang makabili ng gulay dahil naubusan na naman ako. Bumili na rin ako ng iba pang kailangan ko sa kusina- sa bahay. May dala akong extra na pera kaya naman bumili na rin ako ng lotion at polbo dahil naubusan na ako noon. Napangiti ako dahil nakatipid ako sa pamasahe dahil kay Senyorito Theo.

Pagkatapos kung mamili ay pumunta ako sa parking lot kung saan naka-parking si Senyorito Theo. At totoong hinintay niya nga ako dahil pagdating ko andun pa rin ang kotse.

Bitbit ang mga pinamili ko ay sumilip ako sa bintana. Halos wala akong makita sa loob.

Kumatok ako at bumukas naman kaagad iyon at bumungad sa akin ang gwapong mukha ni Senyorito Theo. Naka-sunglasses siya at malapit na iyon mahulog mula sa kanyang matangos na ilong. Tinanggal niya iyon.

“Done?”

“Mmm.”

Napatingin ako sa paligid ko nang maramdaman ko ang ilang mga matang nakatutok sa akin. Winaksi ko nalang ang mga iyon at pumasok sa kotse.

Nagtanong siya pagkapasok ko sa loob kung ano raw ba ang bitbit ko. Sinagot ko naman siya na mga kailangan ko iyon sa bahay.

Muli kaming bumyahe pauwi kaso nang mapansin ko kung saan ang direksyon namin ay napatanong na ako kay Senyorito.

“S-senyorito bakit patungo tayo sa mansyon?”

“Nagmamadali si Aziel na umuwi.”

“A-ah bababa nalang po ako dyaan sa tabi. Magta-traysikel nalang po ako.”

“No, sumama ka nalang.”

“Pero po…”

“Ihahatid lang naman si Aziel. Come on, baby girl. Pumayag ka na.” Sapaw nito sa akin.

“Uuwi naman po tayo kaagad di ba po?”

Ngumiti siya. “Of course.”

Sa huli ay sumama nga ako sa paghatid ni Sir Aziel sa airport. Nagpasalamat pa si Sir Aziel na kasama ako dahil may kasabay na raw pauwi si Senyorito sa San Concepcion. Mahaba ang byahe at nakatulog nga ako.

Hinatid namin ni Senyorito Theo si Sir Aziel sa loob ng airport dahil nang nakarating kami sa airport ay alas 4 pa at alas 4:30 pa ang lipad ni Sir Aziel.

Nakasakay na kami ni Senyorito Theo sa kanyang sasakyan nang mapansin namin ang bigla-ang pagdilim ng mga kalangitan at pagkidlat nito. Papalabas kami ng airport nang biglang bumuhos ang napakalas na ulan at halos di na makita ang dinadaanan namin. Kahit na ano pang gawin noong wiper ay wala na ring silbi dahil sa lakas ng buhos ng ulan.

Nag-alala ako dahil papaano na kami nito makakauwi ngayon? Kaninang umaga ay maganda pa naman ang araw, ah. Pero ngayon ay madilim na at malakas pa ang ulan. Delikado kami nito.

“Baby, okay lang ba sayo na papatilain muna natin ang ulan?”

Tumango ako kay Senyorito. Ayaw ko namang isugal namin ang aming buhay para lang makauwi. Saka sigurado naman ako na titila rin ito.

Napatingin ako kay Senyorito Theo nang tumunog nag tiyan niya. Tumingin ako sa oras ng telepono ko at nakita kong alas syete na nang gabi. Ang huling kain namin ay kaninang alas dos pa habang patungo kami dito.

“I think hindi pa talaga titigil ang ulan. Can we just drop into some hotel nearby?”

“Pero, Senyorito…”

“We’ll get two rooms. Don’t worry.”

“Pero kasi po… wala akong sapat na pera.”

Tumawa siya. “Ako nang bahala.”

Dahan-dahan si Senyorito sa aming paghahanap ng hotel na matutulugan. Hanggang sa nakarating kami sa isang hotel na nasa limang palapag lang.

Nang mai-park ni Senyorito ang kotse niya ay mabilis kaming lumabas. Kinuha niya naman ang kamay ko at tumakbo kami sa entrance ng hotel. Kahit na binilisan namin ni Senyorito ang aming kilos ay nabasa pa rin kami sa lakas ng ulan.

Napanguso pa ako nang mapatingin sa isang kamay ko na dala ang pinamili ko kanina.

Pinaupo ako ni Senyorito.

“Stay here.” aniya at tumakbo sa front desk. Basa na ang damit niya at kumapit na iyon sa kanyang katawan.

Nakita kong napahilamos si Senyorito Theo sa kanyang mukha doon habang kinakausap ang babae na nakatuka sa front desk. Kinakagat ko na ang labi ko dahil sa ginaw. Manipis kasi ang suot ko at nakashorts lang.

“Baby, there’s only one room lift.”

“P-papaano po ’yan?”

“Malakas na ang ulan sa labas at tumaas na nga ang tubig. We can’t go out and find other hotel.”

Hindi na kami naghanap pa ng ibang hotel ni Senyorito Theo at nag-settle na kami doon sa isang room na natitira. Marami kasi ang nagcheck in dahil sa biglaang pag-ulan.

Napipi ako nang pagpasok namin sa room ni Senyorito, tumambad sa amin ang isa lang na kama. Nilibot ko ang ulo ko sa paligid at tanging two seater na upuan lang ang naroroon at isang single seater na may maliit na mesa sa harap.

“You change first, Laurenz.” Pukaw ni Senyorito sa akin.

Nilingon ko si Senyorito Theo na may kung anong tinitingnan sa kanyang telepono.

“I-ikaw Senyorito?”

“After you, baby. Mag-o-order na rin ako ng pagkain for us.”

Siniklop ko ang kamay ko at yumuko.

“Senyorito… wala po akong pamalit na damit.”

“Goddammit!”

“Sorry p–”

“There are two bathrobes in the bathroom. You can use the other one while drying your clothes. You cannot sleep with your wet clothes, baby.”

Parang aso lang akong sumunod sa kanya at itinabi ko ang pinamili ko na di ko pa talaga nakalimutan.

Pumasok na ako sa bathroom at di ko na magawang hangaan pa ang malaking bathroom dahil sa kalagayan ko ngayon. Papaanong umabot kami ni Senyorito Theo sa sitwasyon na ito?

Nanlumo ako, gusto ko nang umiyak sa loob ng bathroom dahil sa suot ko na tanging ang bathrobe lang. Pakiramdam ko ay nakahubad ako. Nakabrief pa naman ako kasi di naman iyon nabasa kahit papaano. Kaso hindi naman ako sanay sa ganito tapos may kasama pa ako.

Naangat ko ang tingin ko nang may kumatok. “Baby?”

“P-po?”

“The foods are here. Are you done?”

Yakap ang katawan ko, lumabas ako ng bathroom. Dikit na dikit ang mga binti ko sa isa’t isa.

Nakita ko ang mga pagkain na nandodoon sa maliit na table.

“Kumain ka na.”

Umupo ako sa isnag upuan na nasa tabi lang ng table kung saan ang mga pagkain. “I-ikaw po?”

“Maghuhubad lang ako.”

“P-po?”

“Basa ako, Laurenz.”

Nakagat ko ang loob ng pisngi ko sa dahil iba ang dating sa akin no’n. Narinig ko ang tawa ni Senyorito Theo kaya naman kinuha ko nalang ang kobyertos saka kumain upang pagtakpan ang kahihiyan ko.

Ano ba ang iniisip ko?

Hanggang sa makalabas si Senyorito Theo sa bathroom ay di ako makatingin sa kanya. Kahit na malamig ay umiinit ang pisngi ko dahil sa kawalanghiyaan ko kanina. Baka kung ano na ang iniisip ni Senyorito ngayon. Lagi ko nalang pinapahiya ang sarili ko sa harap niya.

Nakapatay na ang lahat ng ilaw sa kwarto maliban sa lampshade na nasa tabi ko. Nakakumot na rin ang katawan ko hanggang sa leegan ko pero hindi ako makatulog. Tumingin ako sa bakante kong tabi. Wala kasi si Senyorito doon. Nagbulontaryo siyang doon nalang daw siya matutulog sa two seater na sofa.

Iniisip ko na kung ano ang hitsura niya doon sa sofa ngayon. Sobrang liit no’n para sa malaking tao na tulad niya. Di ba sasakit ang katawan niya doon.

Bumangon ako at sinikip ng aking mata na makita si Senyorito.

“S-senyorito?” Parang nanginig iyong boses ko kahit na di naman ako giniginaw sa kapal ng kumot ko.

“Baby?”

“A-ano po… okay lang po ba kayo d’yan?”

“Mmm.” Tanging sagot lang nito sa akin.

“Senyorito dito nalang po kayo sa kama. A-ako nalang po dyaan sa sofa tutal maliit naman ako.”

Tumikom ang bibig ko nang marinig ko ang kuluskos ni Senyorito sa kanyang pwesto.

“I’m fine here, baby.”

“T-tabi nalang po tayo dito.” alok ko sa lalaki dahil maliban sa maliit ang sofa para sa kanya, wala kasi siyang kumot doon.

“Okay.”

Nang umuga na ang kamang kinaroroonan ko ay agad din naman akong humiga at nagbigay ng kumot sa kanya. Ang bastos ko naman kung hindi ko siya bibigyan e, siya itong magbabayad dito.

Naghari ang katahimikan sa pagitan namin ni Senyorito at halos marinig ko ang mga hiningang pinapakawalan niya.

Tumagilid ako paharap kay Senyorito.

“Senyorito?”

“You want a cuddle in the middle of the cold night, baby?”

Nadala ko ang kumot sa bibig ko dahil sa kanyang sinagot sa akin.

“Hindi po.”

“Tsk!”

“Senyorito magka… k-kaibigan naman po tayo, diba?”

Tumambol ang puso ko nang pumihit rin si Senyorito paharap sa akin at inunan niya ang kanyang braso.

Magulo ang buhok niya at mainit akong tinitingnan sa mata. Kinuyom ko ang kamay na gustong abutin ang kanyang matangos na ilong.

“No. We’re not.”

Umawang ang labi ko doon. May tumusok sa puso ko na nagdala ng konting kirot doon na unti-unting nagpakalat ng sakit sa doon sa dibdib ko. Para akong sinakal ng sakir na iyon. Hindi ko mabatid kung ano iyon at tatalikod na sana ako, dahil sa hiya at sa kapangahasan kong itanong iyon sa lalaking kakakilala ko lang pero inabot na ni Senyorito Theo ang mukha ko at hinaplos ako doon. Ultimo mga maliliit kong balahibo sa katawan ay naramdaman kong nagsitayuan.

“I don’t intend to make you my friend, baby. I already have too much of that…”

“Senyorito,” para niya akong kinukunan ng hangin.

“…I want to make you mine, baby. I want you to be my mine… mine only.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 8

Chapter 8

Laurenz Pov

“I want to make you mine, baby. I want you to be my mine… mine only.”

“I want to make you mine, baby. I want you to be my mine… mine only”

“I want to make you mine, baby. I want you to be my mine… mine only.”

“I want to make you mine, baby. I want you to be my mine… mine only”

Naglalaro sa isip ko ang mga linyang iyan at tuluyan ko nang pinikit ang mata ko. Hindi ako makapaniwala na sinabi iyon ni Senyorito sa akin. Akala ko babawiin niya iyon. Akala ko mayamaya ay sasabihin niyang. ‘Biro lang.’ O di kaya’y: ‘It’s a prank!’ ang linya na laging kong naririnig sa mga kaklase ko.

Dala ang bumabagabag na binunyag ni Senyorito Theo sa akin ay di ko alam kung papaano ako nakatulog sa gabing iyon. Wala akong sinabi. Wala na kaming imikan matapos niya iyong sinabi sa akin. Hindi ko mawari ang naramdaman ko sa mga oras na iyon. Binibingi ako ng hampas ng puso ko sa loob at para akong lumulutang sa alapaap.

Bakit iyon nasabi ni Senyorito? Bakit gusto niya akong angkinin?

Alam ko kung ano ang narinig ko. Alam ko kung ano ang lumabas doon sa bibig ni Senyorito. Sa kabila ng malakas na ulan sa labas, rinig na rinig ko ang mga katagang binitawan niya.

Aaminin kong nagulo ni Senyorito ang puso at isip ko doon. Aaminin kong nakiliti ang loob-loob ko doon. Kaso alam ko naman kung anong klaseng lalaki si Senyorito base sa mga naririnig ko. Sinabi ko na ito dati na palikero siya. At baka rin isa ako sa kanyang nais na pagtrip-an. Kumbinse ko sa sarili.

Hindi ko na matandaan kung kailan ako huling natulog nang mahimbing sa kabila ng bombang sinabog ni Senyorito. Hindi ko na matandaan kung kailan ako nakatulog na napaka-komportable. Para lang akong hinihili sa duyan. Ang lambot ng kama. Ang init sa pakiramdam. Ang sarap ng unan ko kahit may pagkamatigas. Ang bango ng nalalanghap kong hangin. May nayayakap pa akong matigas at mainit. Anong klaseng unan ito? Ang sarap naman nitong yakapin at amoyin!

Napangiti ako.

Ngunit nabawi ko rin ang aking pagngiti nang maisip kong, kailan pa naging malambot ang katre ko? Papaanong mainit ang pakiramdam ko pero komportable pa rin ako? At nagtataka ako kung bakit ang tagal sumilang ang araw. Alam ko ang amoy ng kwarto ko. Alam ko ang amoy ng mga unan ko. Mabango naman ang kwarto ko… pero… hindi ganito.

Tuluyan ko nang nimulat ang mga mata ko. Nahirapan pa ako dahil malabo pa ang mata ko. Muli kong pinikit ang mata ko at saka binuka ulit. Nang luminaw na ang paningin ko ay muntik na akong mapahiyaw nang halos madikit na ang mga labi ni Senyorito sa noo ko at ang lapit-lapit ko na sa kanyang dibdib na hubad. Tanging iyong robe lang kasi ang suot niya at natabingi pa iyon. Kaya naman nakita ko ang kanyang maputing dibdib na nagsi-igtingan ang masel. Sabay pa iyong gumagalaw sa bawat hugot at buga niya ng hininga.

“S-senyorito…” bulong ko.

Tumingala ako at nakita kong nakapikit pa siya at parang ang sarap ng tulog niya.

Kinagat ko ang labi ko saka napagdesisyonang lumayo dito kaso… nakagapos pala ang braso ni Senyorito sa aking baywang. Ang isa niya namang braso ay… u-unan ko.

Inay! Papaano kami umabot sa ganitong posisyon? Sa pagkakatanda ko ay magkalayo naman kami kagabi. Alam ko kagabi na may distansya kami sa isa’t isa. Alam ko kagabi na may espasyo sa pagitan namin. Sino ang tumawid?

Umagang-umaga at nagkabuhol-buhol na naman ang utak ko.

Mahigpit kong niyakap sa katawan ko ang suot na roba bago dahan-dahanng inangat ang braso ni Senyorito Theo na naka yakap sa akin dahil gusto ko nang makaalis dito sa yakap niya kaso bigla ba naman akong kabigin at yakapin ng mahigpit.

Mabuti at natungkod ko kaagad ang kamay ko sa dibdib niya. Halos napatalon ako nang lumapat ang palad ko sa kanyang dibdib. Ang init! At parang gumapang ang init na iyon tungo sa pisngi ko at tumuloy sa dibdib ko at saka doon sumipa ang puso ko.

“S-senyorito…” nahihirapan kong wika.

Sinubukan kong tumingala kaso di ko naman makita ang kanyang mukha kasi hanggang sa baba niya lang ang nakikita ko.

“Senyo–”

“Mmm.”

Nasunog na yata sa init ang pisngi ko nang marinig ko ang munting ungol ni Senyorito Theo.

Ginalaw ko ang paa ko dahil gusto ko talagang lumayo dito. Hindi kasi mabuti ang dinudulot ng magkalapit naming katawan sa akin. Kaso may nasagi ang tuhod ko sa baba. M-may b-bukol yata akong nasagi doon.

“Mmm.” Muli na namang ungol ni Senyorito.

Inay! Ano… a-ano ang malaking bagay na iyon?

“Senyorito u-umaga na po.”

“Hmm.”

Sa takot ko na baka ay magalaw ko na naman ang bagay na iyon ay hindi na ako naglikot pa at di na gumawa ng kung anong galaw. Kahit na paghinga ay halos di ko na gawin.

“Morning, baby.”

Uminit ang dulo ng tainga ko nang marinig ko ang bagong gising na boses ni Senyorito Theo. Paos iyon at malalim.

Pinakawalan ako ni Senyorito at doon lang ako nakahinga ng normal. A-atras na sana ako nang lumapat ang mainit-init at malambot na labi ni Senyorito Theo sa noo ko. Natigil ako sa balak kong gawin at di makagalaw.

Hanggang sa maka bagon si Senyorito sa kama ay di ako makagalaw. Doon na ako napakurap nang bumaba na siya sa kama at nagtungo sa banyo. Sinundan ng mata ko si Senyorito at lumipad ang kamay ko sa aking bibig nang dumapo ang mata ko sa pagitan ng hita niya.

“Ang laki.” Bulaslas ko.

Natuptop ko ang bibig at nais ko na lamang gumulong at magpahulog sa kama nang makita kong napatigil si Senyorito sa pagpasok sa banyo at saka ako nilingon.

“Baby?”

“W-wala po–”

“Ano ang malaki?”

Lumaki ang butas ng ilong ko at ng mata ko.

“A-ang…” naglikot ang mata ko sa paligid hanggang sa dumapo ang mata ko sa vase na nasa gilid ng pintuan ng banyo. “Ang laki po ng v-vase.”

Napatango doon si Senyorito pero mukhang di kumbinsedo sa sagot ko. Umiling lang siya saka pumasok sa banyo.

Nag-agahan kami ni Senyorito sa hotel na aming tinuluyan bago nag-check out. Kahit na sa byahe namin sa patungong San Concepcion ay may kaunting ulan pa.

Sa byahe namin ni Senyorito Theo ay tahimik lang ako at di makatingin sa kanya. Kung ano man ang sinabi niya sa akin noong nakaraang gabi ay di rin namin napag-usapan. Iisipin ko nalang na nagkamali siya o di kaya’y madulas lang ang bibig niya doon.

“Dito nalang po ako Senyorito.” Sa haba nang byahe namin ay ngayon lang ako nagsalita. Napanis pa nga yata ang kaway ko.

“This is meters away from your house, baby.” Salungat niya sa akin.

Inilingan ko siya.

“Hindi po dito nalang po ako Senyorito.” kontra ko naman sa kanya.

Nakahinga ako ng maluwag nang itabi niya ang sasakyan. Kaya agad ko namang kinalas ang seatbelt ko at baba na sana nang yumakap sa maliit kong palapulsuhan ang magaspang ngunit malambot na kamay ni Senyorito Theo.

Nawaksi ko ang kamay niya nang maramdaman ko ang kuryente doon.

Pagtingin ko sa mga mata niya ay gulat siya doon sa ginawa ko.

“Are you mad?”

Niyakap ng kamay ko ang pinamili ko kahapon na nasa hita ko.

“H-hindi naman po.”

Totoo naman iyon. Hindi naman ako galit sa kanya. Wala naman akong dapat na ikagalit kasi di rin niya naman ginusto na ma-stuck kami kahapon, di niya naman gusto na maabutan kami ng ulan. Wala ni isa sa amin ang umasa na umulan kahapon.

“Then why are you avoiding me? Why didn’t you talk to me?” Diretsong tanong niya sa akin. Bakas sa mukha niya ang purong kaseryosohan.

Kahit na ako sa kina-uupuan ko ay nanginig at nararamdaman ko ang pagbigat ng atmospera sa loob ng kotse.

“S-senyorito.”

“Laurenz.”

Hindi ko mapantayan ang kanyang mga titig sa akin.

“Wala naman po akong dapat na sabihin sa inyo, Senyorito. Wala akong sasabihin kaya bakit ako magsasalit–”

“Why don’t you ask me about the things I confessed to you last night?”

Inayos ko ang pagkaka-upo ako at yumuko.

“Sino po ako para itanong ’yon?”

“Of course you have the right, sa’yo ako umamin no’n.”

Tumingin ako muli sa mga mata niya. Sinupil ko ang sarili nang gustong abutin ng kamay ko ang nakakunot na noon ni Senyorito.

“Bakit ko po tatanungin? Para idagdag sa iisipin ko? Para idagdag sa pasan ko? Kontento na po ako Senyorito. Ayaw ko na pong matali ng kung anuman sa inyo.” Pinal kong wika kaso matigas din ang ulo ni Senyorito Theo.

“I fùcking like you, baby.”

Parang may rumagasang emosyon sa loob ko na hindi ko maunawaan.

“Senyorito naman.”

Napahilamos siya sa kanyang palad at natampal ang manibela ng sasakyan niya.

“I like you–”

“Kay bago-bago lang po nating magkakilala Senyorito. Hindi n’yo po ako kilala. Bakla po ak–”

“Goddammit! I know. I know that you are gay, baby, pero ano naman sa akin iyon? Whether you’re a man or a woman, gay or lesbian, I like you, baby. I fucking like you, like… crazy!” Namula ang leeg niya doon.

Ginulo niya ang buhok at muling napahilamos sa mukha.

“Senyorito Theo…”

“What rumors you hear might be true, but this thing I said to you was also damn true, baby. I’ve never been like this to any-fucking-one. There’s no woman who made me feel so fucking torn! It’s like you bewitched me.”

Aabutin niya sana ang kamay ko kaso nilayo ko na ito sa kanya. Baka kung mahawakan niya ako ay tuluyan ko nang tawirin ang konting bakod na nabuo ko.

“Hindi ko po alam ang… s-sasabihin ko, Senyorito. Aalis na po ako.”

Hindi ko na hinintay ang kanyang sasabihin tuluyan ko nang nilisan ang sasakyan niya at naglakad patungo sa bahay ko.

Nang makarating ako sa bahay ay nagawa ko lang ayusin ang pinamili ko sa kabila nang kalutangan ko ngayon. Pagkatapos ay pumasok ako sa silid ko at doon ako nagmukmok at nagnilay sa mga sinabi ni Senyorito.

Gulong-gulo rin ako. Isa ako sa humahanga kay Senyorito. Di ko pa siya kilala bilang isang Granville ay may paghanga na ako sa kanya. Pero nang makilala ko siya bilang Granville ay nabawasan iyon. At nang dahil sa kanyang inamin ngayon sa akin ay nagkabuhol-buhol ang isip ko. Magkasalungat ang sinasabi ng puso at isip ko. Sinasabi ng puso ko na tanggapin ang sinabi niya. Ngunit sinisigaw naman ng isip ko na huwag kasi may repustasyon siya.

Nakatulugan ko iyon at nang magising ako ay madilim na ang paligid. Nagluto ako at di pa man ako maka-kain ay dumating na si Sonya sa bahay. Inaya ko siyang kumain kaso tapos na raw siya. Dumating raw kasi si Kuya Sandro at may dalang ulam kaya maaga silang nakakain.

“Kanina tinatawag kita kasi may pasalubong ka kay Kuya kaso di ka sumasagot. Kaya iyan na.”

Nagpunas ako sa bibig ko at tiningnan ko ang laman ng plastic na binigay ni Sonya. Kakatapos ko lang kumain, e.

Kumislap ang mata ko nang makita ko ang dalawang box ng hopia.

“Salamat naman dito, pasabi nalang kay Kuya Sandro.” Suyo ko kay Sonya.

“Hmm,” tango nito. “Kahit na hindi na, malakas ka doon, e.”

Sumimangot lang ako sa kanya.

Dahil nakauwi si Kuya Sandro malayang-malaya si Sonya na matulog dito sa bahay. At nang nakahiga na kami ay biglang nagsalita si Sonya.

“Ren?”

“Hmm.” ani ko habang nakatulakbong sa kumot.

“May narinig akong u-usap-usapan sa palengke, Ren.”

Tumambol ang puso ko doon.

“May mga tsismis, Ren na sumakay ka raw sa kotse ni Senyorito Theo kanina…”

“Sonya h-hindi naman ito kagaya ng iniisip–”

“Kaibigan kita Ren. Kilala kita at ang di ko lang gusto ay ang mga balitang umiikot dito sa lugar natin. Hindi maganda ang mga sinasabi nila sayo, Ren.” Hindi ko man nakikita si Sonya pero batid kong nag-aalala ito sa akin.

“Okay lang, Sonya.”

“Hindi talaga okay ang okay lang, Ren. Pinag-iisipan ka nila ng masama kahit na wala ka namang ginagawa.”

Sa kaunting liwanag na nagmumula sa labas ay tumingin ako sa bubong ng bahay. Hindi ko naman sila mapipigilan sa iniisip nila sa akin, e. Masakit na iniisip ng mga ibang tao na kagaya ako sa Mama ko. Masakit na ang pagkakamali ng Mama ko ay nabubunton sa akin pero wala na naman akong magagawa. Basta sa natatandaan ko mahal ako ng Mama ko. Basta sa isip ko hindi masama ang Mama ko. Nagmahal lang siya. Naghanap lang siya ng pagmamahal at magmamahal sa kanya kaso sa maling tao lang.

“Basta, Ren, nandidito lang ako at si Kuya Sandro; kami nila Mama ay nandidito lang sayo.”

“Salamat, Sonya.”

Kinuwento ko kay Sonya kung bakit kami magkasama ni Senyorito Theo. Kaibigan ko si Sonya at sa mga bagay-bagay ay siya lang ang napagsasabihan ko. Isipin lang ng ibang tao ang gusto nila basta kay Sonya at sa pamilya nila ay nagpapakatotoo ako at alam nila ang totoo, sapat na iyon. Hindi naman natin kailangang kumbinsehin ang lahat ng taong nakapaligid sa atin e. Dahil kung kilala ka nila, alam nila kung ano ang kaya at di mo kayang gawin.

Kinabukasan maaga akong nagising at naunahan ko pa si Sonya. Nagluto ako ng almusal at balak kong pakainin ang kaibigan ko dito sa bahay ng may isang bisita na dumating, si Kuya Sandro.

“Kuya, magandang umaga po. Gigisingin ko po ba si Sonya?” Ani ko dito saka niluwagan ang pintuan at pinapasok si Kuya Sandro.

Umiling si Kuya Sandro at tumuloy, hindi ko na sinara ang pintuan at pinatuloy ko na ang sinag ng araw sa bahay tutal umaga na naman.

“Hindi na, Ren. Nandito lang ako para ibigay ’tong naluto ni Mama na sinigang. Ngayon daw kasi ang simula ng trabaho ninyo sa niyogan ng nga Granville.”

Tumango ako kay Kuya Sandro. Kahapon pa nga dapat pero may di inaasahang nangyari at na-stuck ako kasama si Senyorito.

“Hindi na po sana kayo nag-abala Kuya.”

Tinanggap ko ang sinigang na nakalagay sa isang tuperware.

“Alam mo naman si Mama, Ren, para na ka ring anak n’on, e.”

“Salamat po dito, Kuya.”

Ngumiti ako kay Kuya Sandro, sinuklian naman nito ang ngiti sa akin saka itinaas ang kamay at ginulo ang buhok ko.  Natigil ang paggulo ni Kuya Sandro sa buhok ko nang may aninong tumakip sa pagitan naming dalawa. Kapwa kami napalingon ni Kuya Sandro doon.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Senyorito doon at nagtatagpo ang hulmado niyang kilay sa gitna. Niyanig ang katawan ko sa kabog ng puso ko.

“S-senyorito.”

Nagtataka ako kung bakit walang kurap at parang papatayin na ako ni Senyorito sa kanyang mga titig nang napagtanto ko kung saan siya nakatingin. Hindi pala ako ang gusto niyang patayin sa kanyang titig. Ang kamay pala ni Kuya Sandro na nasa buhok ko ang gusto niyang tustahin sa kanyang mga titig.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 9

Theodore and Atlas

---

Chapter 9

Laurenz Pov

“Hoy!”

Napatalon ako nang biglang sinundot ni Sonya ang tagiliran ko.

Nilingon ako ang kaisa-isa kong kaibigan na kasangga ko sa tanang buhay ko. Ngumuso ako sa kanya at saka binalik ko ang mata ko sa harap, kung saan ako nakatanaw kanina.

Kaka-break lang namin para sa aming lunch, kaya naman nandidito ako ngayon sa ilalim ng puno ng mangga na may mayabong na dahon kaya di kami naiinitan ni Sonya dito. Ang kinaroroonan namin ngayon ni Sonya ay medyo mataas kaya naman mahangin dito.

Nakatutok lang ang mata ko sa malawak na niyogan ng mga Granville at kung saan din kami nagtatrabaho ngayon ni Sonya. Marami kaming mga trabahador dito pero ang iba ay mas piniling doon nalang sa baba at ang iba naman ay umuwi sa kanilang bahay. Iyong mga malalapit lang ang bahay dito.

Umihip ang hangin at napapikit naman ako doon. Nilanghap ko ang sariwa at preskong hangin.

Isang linggo na ang lumipas mula noong biglang dumating si Senyorito Theo sa bahay ko-iyong naabutan niya kami ni Kuya Sandro. Gulat na gulat ako noong nakita ko si Senyorito sa pamamahay ko. Alam ko naman na di na iyon ang unang beses na pumunta siya sa bahay pero di ko lang maipaliwanag ang nararamdaman ko dahil bumabagabag sa akin ang kanyang inamin sa akin. Kahit na ano pang gawin kong baon sa limot no’n ay paulit-ulit lang naman iyong nagre-replay sa utak ko.

“Hulaan ko iniisip mo. Si Senyorito Theo na naman ’yan.”

Nagtagpo sa gitna ng noo ko ang aking kilay saka ko binalingan si Sonya na may ngisi at nakatanaw sa napakalawak na lupain ng mga Granville. Iyong lawak ng lupain nila ay ultimo di namin makikita dito ang hangganan noon. May niyogan, may plantasyon ng mangga, saging, at rancho pa sila.

“’Di n-naman.” ani ko sa maliit na boses.

“Psh! ’Di pa aminin pero halata naman.” Napayuko doon sa sinabi ni Sonya. Noon ay sinabi ko na ayaw kong magpa-apekto sa mga ginagawa ni Senyorito. Saka hindi naman siya ang unang lalaki na nagpapakita ng ganitong mutibo sa akin. Ang kaibahan lang ngayon ay nasasakop niya ang utak ko. Masyado niyang inaakupa ang pagkatao ko. “Pero siguro kahit naman siguro ako o kung sinong babae d’yaan ay magugulat talaga kapag umamin ang isang Theo Granville sayo.”

“S-sonya…”

Biglang nawala ang ngiti sa labi ni Sonya at bumaling sa akin.

“Ren alam ko naman at ilang ulit mo na itong sinasabi sa akin na wala lang sayo ang inamin ni Senyorito Theo sayo, pero gusto ko lang sabihin sayo na kung anuman ang desisyon mo…susuportahan kita. Pumayag ka man o hindi nandidito lang ako. Saka hello?” May pa-iling pa siya sa kanyang ulo. “Magt-third year na tayo at di ka na naman bata. Alam ko rin na alam mo na kung papaano mag timbang sa mga bagay-bagay. Kaya kung bibigyan mo nang go signal si Senyorito. Go na!”

Bumuntong hininga ako.

Ang totoo niya’n noong dumating si Senyorito sa bahay ko noong nakaraang linggo ay harap-harapan talaga siyang umamin sa akin. Sa harap ni Kuya Sandro at sa harap ni Sonya na kakagising lang noong mga panahon iyon.

Flashback

Kinuha ko ang kamay ni Kuya Sandro na nasa ulo ko at biglang na-conscious sa aking hitsura dahil sa bagong napauhin. Saglit akong napatingin kay Kuya Sandro na nakikipagpaligsahan ng titig kay Senyorito Theo.

“Can I come in?” si Senyorito ang bumasag sa aming katahimikan.

Tumango naman ako. Umupo si Kuya Sandro sa sofa at ganoon din si Senyorito Theo. Naiilang ako sa mga titig ng huli sa akin.

Tumalikod ako sa kanilang dalawa para pumunta sa kusina at ilagay itong sinigang na bigay nila Aleng Salem sa akin. Ipinagdasal ko na sana sa pagbalik ko sa sala ay gising na ang kaibigan ko kaso nakabalik nalang ako ay di pa rin talaga nagigising si Sonya. Iba rin kasi siya matulog. Kahit pa yata lindol-in kami dito ay di iyon magigising.

Nitong mga nakaraang araw ay pakiramdam ko ang dami-dami ng nangyayari sa buhay ko. Nasanay na kasi ako na tahimik ang buhay ko at walang nangyayari. Nakapa-uneventful lang kasi ng mga summer break ko. Di kagaya ngayon.

“A-ano pong ginagawa ninyo dito S-Senyorito.” Galgal ko at umupo sa nag-iisa nalang na bakanteng upuan sa harapan nilang dalawa.

Si Kuya Sandro ay nanatili pa rin dito. Baka ay hinihintay niya ang kapatid niya na magising, si Sonya.

“I went here cause I think I need to clear myself to you, bab-Laurenz.”

Tumikom ang bibig ko at napakapit ako sa laylayan noong suot kong shorts.

“A-ahh.”

“I know, I’m too fast. But I want you to know that my intention was clear and real.”

Naipinid ko ang ulo ko sa isang direksyon.

“Hindi k-ko po kayo maintindihan Senyorito.”

“Kaya nga nandirito ako para linawin sa’yo ang lahat, Laurenz.”

“Linawin? A-ang alin po?”

Pasulong niyang nilagay ang kanyang siko sa kanyang magkabilang tuhod na magkahiwalay at mainit na tumitig sa akin. Saglit niyang tinapunan ng tingin si Kuya Sandro bago bumaling ulit sa akin.

“Are you sure you want me to say it with him around?”

“Kung may sasabihin man po kayo..d-diretsuhin niyo na po ako.” Saad ko at lumabas naman mula sa silid ko si Sonya na nagkakamot sa kanyang mata pero nang makita niya ang dalawang lalaki ay napatalon siya ng konti pero di nagsalita.

Si Senyorito Theo naman ay parang walang nakitang iba at di binalingan ang kaibigan ko.

“I like you and I want to court you, ba-Laurenz.”

Tila tumigil ang pag-ikot ng oras. Nanlaki ang mata ko at hindi ko alam kung saan ako kakapit. Parang nawala ang lahat ng tao sa aming paligid at naiwan lang kaming dalawa. Humampas ang puso ko sa loob at halos maramdaman ko na ang kabog ng puso ko sa akin lalamunan.

Gusto kong tumawa. Gusto kong suwayin si Senyorito Theo kaso di ko nakikita ang pagbibiro sa mukha niya.

“Like what I said to you, baby. I like you and I want you to be mine. And I will court you if I need to.”

End of flashback

Pumunta siya sa bahay para daw linawin sa akin ang lahat kaso kabaliktaran naman noon ang nararamdaman ko. Pero bakit ko nga iyon iniisip ng husto? Bakit ko nga ba masyadong iniisip ang inamin ni Senyorito sa akin? Hindi naman siya ang unang lalaki na umamin sa akin. Aaminin kung may ilan na rin kaso di rin naman nila napapanindigan ang kanilang mga sinasabi sa akin. At masasabi kong si Senyorito Theo ay kagaya lang din nila. Na matapos umamin sa akin ay mawawala nalang bigla dahil masyado raw akong OA, masyado raw akong nagpapa-bebe. E, anong magagawa nila kung di ko sila masagot. Pipilitin ko ba? E, hindi nga nila mapanindigan ang nararamdaman kuno nila sa akin.

Ngumuso ako. Alam kong may posibilidad na kapareho lang din si Senyorito sa mga lalaking umamin sa akin. At parang nasugatan ang puso ko sa kaisipang iyon. Matapos rin kasi iyon aminin ni Senyorito Theo ay di ko na siya nakita. O baka mas magandang sabihin ko na hindi na siya nagpakita sa akin.

Sinabi niya sa akin na maghihintay siya sa sagot ko. Sabi niya hihintayin niya na payagan ko siyang ligawan ako. Pero di ko na naman siya makita.

“Sonya.”

“Hmm?”

“K-kapag ba pumayag ako sa sinabi ni Senyorito. Hindi ako magiging easy to get noon?”

Umirap si Sonya. “Ito ba ang epekto ng mga sinasabi ng mga tao sayo, Ren? Nawawalan ka na ng kompyansa dahil sa mga sinasabi nila.”

“Hindi naman sa…”

“Ren, hindi naman porque papayagan mong ligawan ka ni Senyorito ay easy to get ka na. Wala namang masama sa pag-entertain ng manliligaw.” sabad niya sa akin.

“Pero kasi–”

“Pero kasi iniisip mo ang sasabihin sayo ng mga litseng kapitbahay natin? Nang mga inggiterang babae sa lugar natin? Bakit porque ba bakla di na pwedeng ligawan ng isang lalaki, ng isang straight, gwapo, at mayamang lalaki?” Napayuko nalang ako doon at walang masabi. “Mula noong may mga lalaking nagpapakita ng mutibo sayo Ren. Napapansin kong di mo sila pinapansin. Alam ko naman na priority mo ang school ngunit mas napansin ko na masyado kang nagpapa-apekto sa mga babaeng nagpaparinig sayo. Maganda ka kasi kaya di na kataka-taka na may marami talagang nagkakagusto sayo. I mean, kahit nga mga chaka ang face may nagkakagusto. Ikaw pa kaya na mabait, maganda, at mahinhin. Kaya nga sabi ko sayo. Kung naging lalaki lang ako baka tirahin din kita.”

Napatawa ako sa sinabi ni Sonya sa akin. Grabe rin talaga ang bakla na ito. Tirahin talaga kaagad.

“Ganyan. Tumawa ka. Ngumiti ka. Hindi ako sanay na nakikita kang di ngumingiti, Ren.”

“Salamat. Salamat, Sonya.”

“Aysus! Ano pa’t naging kaibigan mo ang isang dyosang tulad ko? Syempre tayong magaganda lang din ang nagtutulungan.”

“Hahaha!”

“Pero, ano? Papayagan mo nang manligaw si Senyorito Theo sayo?”

“Hindi ko na siya nakita mula no’ng nakaraang linggo, e.”

Marahas siyang bumuga ng hangin. “’Yan na nga ba ang sinasabi ko sa mga umaamin sayo, Ren. Pagkatapos umamin igo-ghost ka.”

“Edi mas okay iyon binibigyan nila ako ng rason para hindi sila paglaanan ng panahon.” wika ko.

“Hmm, mabuti pa siguro si Kuya, sigurado akong di ka no’n igo-ghost.”

“Huh?”

“Wala, sabi ko, tara na. Malapit na ang oras.”

Kinuha ko ang sako na ginagigamit ko dito. Namumulot kasi kami ng niyog dito at nilalagay namin ito sa iisang lugar. Sa lawak at dami ng puno ng niyog dito ay kahit pa marami kami natatapos sa ginagawa namin. Kahit sabihin pa nating sa isang araw isa lang ang nahuhulog na niyog sa kada-puno. Napakadami pa rin.

Naghiwalay na kami ni Sonya sa pamumulot ng niyog at ako naman ay masaya lang ba sinusukbit sa balikat ko ang sako at naghahanap niyog. May kabigatan na ang dala-dala kong sako sa mga napupulot kong niyog. Nagha-hum ako nang kanta habang naglalakad. Hapon na rin naman at hinihintay ko nalang talaga tumawag ang iba namin kasamahan para sa aming uwian. Kaya nga hindi ko na binibilisan itong kilos ko saka wala rin sa paligid ang nagbabantay sa amin.

Natigil ako sa paglalakad ko nang biglang nawala ang bigat ng dinadala ko. Lumingon ako at doon ko nakita si Senyorito Theo na nag-iisang linya ang labi at pinanliliitan ako sa kanyang mata.

“Senyorito.”

“It’s already time.”

“Po?” Bulaslas ko. Bakit di pa kami tinatawag?

“Akin na ’to,” saad niya at di na ako pinasagot bago kinuha ang sako sa akin.

“Senyorito trabaho ko p-po ito.” Natataranta kong ani sa lalaki at sinubukan kong agawin ang sako sa kanya kaso hinawakan niya lang ang kamay ko at pinagsiklop niya ang kamay naming dalawa.

“Your hand feels warm.” Komento niya at tinapunan ng tingin ang magkasiklop naming kamay. Di ko iyon mabawi sa kanya sa higpit ng hawak niya.

Nagsimula na siyang humakbang kaya naman napilitan akong nahulin ang mahahaba niyang biyas.

“Marumi po ang kamay ko.”

“I know.”

“Hindi po kaaya-aya ang amoy ko.”

“I know and I don’t care.” Walang gana niyang wika.

“Madudumihan po kita.”

“Yeah, and,”

“Bitawan niyo na po ako.” punto ko sa kanya.

Nilingon niya ako sa pamamagitan ng balikat niya. Napatingin ako doon sa isa niyang kamay na mahigpit na nakakapit sa sako. Lumilitaw ang ugat ng kamay niya doon.

Pinasadahan ko ang isang tingin ang kanyang hitsura ngayon. Naka-boots siya, nakaputing t-shirt na tama lang ang kapit sa kanyang maskuladong katawan, ang t-shirt niya naman ay naka-tuck-in sa kanyang rugged jeans…

Uminit ang pagmumukha ko nang makita ko ang bahagi ng kanyang gitnang hita. Inay! Nag-iwas agad ako ng tingin.

“Ayaw ko.” sagot niya.

“Madudumihan nga po kita.” Medyo nainis na ako doon dahil paulit-ulit na ako dito.

“I’ll take you home, dala ko si Atlas,” turan niya. Nakita ko naman sa unahan ang isang kabayo na kulay itim ay kumakain ng damo.

Mahina kong hinila ang kamay ko sa kanya at napatigil ulit siya.

“Hmm?”

“Bakit n’yo po ako ihahatid?”

Itinaas niya ang kanyang isang kilay at ngumiti sa akin na di kita ang nga ngipin niya.

“I’m courting you, baby.”

Napalabi ako bago nagsalita, “Pero sa pagkakatanda ko po ay di pa naman po ako pumapayag doon.”

Naibaba niya ang sakong dala at nilapitan ako. Dumipena ang pagkamaliit ko sa tangkad niya.

“I have already realized things, Laurenz. I know what I said last time. I said, I will wait for your go signal. But why would I wait for your go signal when I want you like crazy? I will make you mine, baby, by hook or crook. You’ll be mine.”

“Kaso Senyorito.”

“Yes, baby?”

Ang init sa mukha ko ay kumalat sa tainga ko at pati na sa bahagi ng leeg ko.

“K-kasi po…”

“Ayaw ng magulang mo?”

“Hindi naman po sa ganoon.”

“Take me to them. I will formally ask their permission to court their beautiful son.”

Yumuko ako. “W-wala na po ang mga magulang ko.”

Natahimik siya at ilang segundo pa ay naramdaman ko na ang kamay niya sa baba ko ay inangat niya iyon.

Napatitig ako sa kanyang mga mata. Lumambot ang matitigas niyang titig at kumuyom ang panga.

“Take me to where their mausoleum is. I will still ask them formally.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Senyorito Thedore Granville III with Atlas.

CHAPTER 10

Chapter 10

Laurenz Pov

Tinanggap ko ang kamay ni Senyorito Theo na nilahad niya sa akin matapos niyang unang bumaba. Alas sais na pero meron pa namang araw at nandidito ulit kami sa bandang likod ng bahay dumaan dahil ayaw kong makita ng mga kapitbahay namin o sino mang taga-rito na kasama ko si Senyorito Theo. Iniisip ko lang kasi ang kanilang mga sasabihin kung saka-sakaling makita nila kami.

Tinablahan ako ng kahiya-an nang makita ko ang labis na kaibahan ng kamay namin ni Senyorito Theo. Maputi naman ako pero madumi ang kamay ko dahil sa pamumulot ng niyog, mabaho pa. Hindi na rin naman kasi ako nag-abala pang maghugas nang hilahin na ako ni Senyorito Theo kanina tungo sa kabayo niya, kay Atlas.

Ang kamay ni Senyorito ay di rin naman ganoon ka lambot pero alam mo ’yong kamay ng mga mayayaman? Na kahit na gamit na gamit ang kamay ay di pa rin nagkakaroon ng kalyo.

Nang humigpit ang pagkaka-kapit niya sa kamay ko ay kitang-kita ko kung papaano umusli ang kanyang ugat doon. Sinupurtahan niya pa ang baywang ko sa pagbaba ko.

“Salamat po.”

“Don’t use po with me, baby. I’m your suitor.”

Ngumuso lang ako dito bago bumaling kay Atlas na kumain ng damo doon sa lupa. Ang bango ni Atlas, mana sa may-ari. Malaki at sobrang itim nitong si Atlas. Walang halong kahit na anong kulay, puro itim lang itong si Atlas at sa totoo nga n’yan ay natakot ako dito kanina kasi parang alagad ni Grim Reaper si Atlas. Ang kintab pa ng balahibo niya.

Hinaplos ko ito.

“Thank you rin, Atlas.”

Tinago ko ang kamay ko sa likod at napakagat sa labi ko bago bumaling kay Senyorito Theo. Parang dumikit na sa akin ang kanyang panlalaking amoy. Aba’y papaanong hindi kakapit sa akin ang kanyang amoy kung maka-maneho siya kay Atlas kanina ay halos maipit na ako sa unahan niya.

Kanina ay naglakas loob naman akong sa likod nalang niya sasakay kaso di ako marunong. Ito ang unang pagkakataon na makakasakay ako ng kabayo at labis-labi ang kaba ko kanina. Idagdag pa na halos di ko abot ang kabayo. Kaya nga nag-insist nalang si Senyorito na sa unahan nalang ako at siya ang sa likod.

Nakakahiya tuloy sa kanya na di kaaya-aya ang amoy ko.

“Let’s meet tomorrow.”

“Po?”

“I said, let’s meet tomorrow.”

“Pero Senyorito may trabaho po ako.” rason ko dito.

Huminga siya ng malalim.

“Magkano ang oras mo?”

“Ano pong klaseng tanong ’yan?”

“Bibilhin ko ang oras mo kung kinakailangan para lang makasama ka.”

“S-senyorito.”

“I’m serious here, Laurenz.” Gumalaw ang panga niya. “Fuck ni-hindi ako kailanman nagmakalimos sa oras ng ibang tao dati.”

“Pasensya na po pero importante rin po sa akin ang trabaho ko.”

“That is why I’ll buy you–”

“Hindi po maganda tingnan ’yan.”

“This is why I really like you, baby. Okay, after your work then, pupuntahan kita sa hacienda. I meant every word I said earlier. I want to do this thing on the right way. I don’t know what does the suitors do, but I will do my best to get your yes.”

Ngumuso ako.

“Di ba po parang nag-aaksaya lang kayo n’yan ng panahon sa akin. Hindi po ako worth it ng panaho–”

“You will always worth it. Don’t invalidate yourself, baby. Basta pupuntahan ulit kita sa hacienda ng niyog namin bukas.”

Huminga ako ng malalim bago magsalita. “Senyorito… papaano kung ba-basted-in kita sa huli?”

Ngumisi siya. “That’s only your papaano, baby girl. But if that’s happens, I can accept defeat at least I tried.”

Hindi ko alam kung ano ang nagawa ko o kung anuman ang meron sa akin at bakit ako…n-naggustuhan ni Senyorito Theo. Kung tutuusin ay marami talagang magaganda dito sa San Concepcion. Ang iba kahit na kagaya kong mahirap ay natural nang magaganda lalo na kapag anak ng mga haciendera at haciendero dito ay talagang magaganda rin.

Tingin ko nga ay kung gusto lang ni Senyorito ng may pagka-abalahan siya habang tinapon siya ng mga magulang niya dito ay may marami namang iba na pwede niyang maging pagka-abalahan.

Walang imik akong tumango sa kanya bilang pagsang-ayon ko sa gusto niya. Tinalikuran ko siya at pumasok sa bahay ko.

Nang masara ko ang pintuan ng kusina kong saan ako dumaan ay napasandal ako at napakapa sa dibdib ko. Ang lakas nang tibok ng puso ko. Hindi ko matukoy kung ano o alin dahilan kung bakit ganito ito ngayon. Dahil ba iyon galing sa pagsakay ko sa kabayo. O baka dahil kay Senyorito at sa pursigido niyang ligawan ako.

Hindi dapat ganito ang tibok ng puso ko ngayon at di dapat ako kiligin sa ganito kasi di naman ito ang first time na may gumanito sa akin kaso…iba. Iba si Senyorito. Iba ang dulot niya sa akin. Ewan ko kung ika-tuwa ko ba ito o dapat ba akong kabahan dahil dito.

Kung sana lang nandidito si Nanay Alondra o kahit na si Lola Juana ay may masasabihan ako. Sana may masabihan din ako sa ganitong mga karanasan ko. Alam ko naman na nand’yan si Sonya sa akin. Kaso iba pa rin kapag pamilya mo. Kadugo mo.

Ang hirap ng ganito. Iyon bang parang wala kang masasandalan. Mauuwian. Makakapitan. Walang-wala. Nandidito naman sa dibdib ko ang mga kupas na alaala namin ni Nanay noon at pati ni Lola kaso sa oras na gusto ko silang kausapin ay wala sila. Sa oras na gusto kong magkwento at may masasandalan wala sila. Bakit ba kasi ang aga naman nila kinuha ng Dios sa akin? Bakit ako pa? Wala na nga akong Tatay. Di ko nga nakilala ang Tatay ko. Tapos ganito pa. Saka, sino ba naman si Nanay Alondra para ipaglaban ng ama ko?

Si Nanay Alondra kasi ay di nakapagtapos ng pag-aaral dahil sa hirap ng buhay nila noon. Kaya naman si Nanay na may angkin ding ganda ay nakipagsapalaran sa Maynila. At doon sa Maynila ay may nakilala siyang isang tao na siyang tumulong sa kanya na makapag-Japan. Pero di naman alam ng Nanay ko na ang napasukan niyang trabaho ay iyon palang ibebenta niya ang sarili niya.

Hindi man gusto ng Nanay ko ang naging trabaho niya sa Japan ay wala siyang ibang pagpipilian dahil sa mga panahong iyon ay nagkasakit din ang Lolo ko at walang-wala sila. At nang maka-uwi dito si Nanay Alondra ay di na niya ipinagpatuloy ang bagay na iyon hanggang sa makilala niya ang ama ko at nabuo ako. Kaso duwag din siguro ang ama ko kasi di niya pinanindigan si Nanay. Hanggang sa isang araw nalang biglang umingay ang naging trabaho ni Nanay sa Japan at hanggang sa pinanganak ako ay parang nasalo ko ang nagawa ni Nanay noon.

As much as I want to defend my mother, wala na akong magagawa kung ang mga tao ay sarado ang utak sa katotohanan. Saka, iniisip ko nalang rin na noon iyon at iba ako kay Nanay. Oo anak niya ako pero di naman porket may ganoong history ang Nanay ko ay magiging ganoon din ako. At sa kabila ng mga usap-usapan kay Nanay ay mahal ko pa rin siya. Kaya nga ako nagsusumikap mag-aral kahit na wala akong makain o mabaon sa school.

Napabuntong-hininga nalang ako at tumayo ng maayos saka pumunta sa silid ko para makakuha ng towel at makapaglinis sa katawan ko. Lilipas din ang araw na ’to.

Kinagabihan noon ay di sa bahay natulog si Sonya kasi kailangan niya ring samahan ang Aleng Salem niya sa bahay nila. At isa pa sanay na naman akong mag-isa.

Walang masyadong naging ganap ang trabaho namin kinabusan. Hanggang sa dumating ang hapon. Hindi ko namamalayan na binabantayan ko na pala ang oras ng out namin. Ewan ko kung dahil ba iyon sa usapan namin ni Senyorito Theo o baka pagod lang akong at gusto nang magpahinga.

Nang marinig ko ang isang tunog na hudyat nana tapos ng work hours namin sa hapon ay malaki ang ngiti kong binuhat ang sakong may lamang niyog. Kaso tatlong hakbang lang ang nagagawa ko nang kusang tumigil ang mga paa ko.

Kumapit nang mahigpit ang kamay ko sa sakong dala at nilakbay ng mata ko si Senyorito sa aking harapan.

Naka-suot siya nang isang kulay abong t-shirt na yumayakap sa hubog ng kanyang katawan. Ang kanyang pantalon naman na kulay itim ay saktong-sakto sa kanyang mahahaba at makakalas na biyas, at naka-lace up boots din siya na kulay brown.

Walang hirap siyang bumaba sa kanyang kabayo na si Atlas.

Napapikit naman ako nang humiyaw si Atlas. Binuka ko lang ang mata ko nang marinig ko ang tawa ni Senyorito.

Nilapitan niya si Atlas at hinimas ang ulo nito.

“He’s my baby, Atlas.”

“Senyorito.” May inid kong alma dito.

Tumingin lang siya sa akin at kumindat. Nagwala naman kaagad ang puso ko sa loob at pinang-initan sa pisngi kahit na di naman nagpapakita ang araw.

“Sorry. I mean, soon to be my baby.”

Binaba ko ang dala kong sako.

“Seryoso po kayo na pupunta tayong sementaryo?”

“Yup.”

“Pero hapon na po.”

“Magpapaalam lang ako sa mga magulang mo, babe. Magpapaalam lang ako na manligaw ako sa anak nila.”

Hindi na naman talaga mapipigilan si Senyorito sa kanyang balak kaya naman nang matapos akong maghugas sa aking kamay at mga braso ay nagbihis na ako. Mabuti nga at may gripo ng tubig at maliit na kubo dito sa gitna ng niyogan para makapagbihis ako o kaming mga trabahante dito.

Nakasakay na si Senyorito kay Atlas nang lumabas ako sa maliit na kubo. Pinlansta ko ang shorts ko gamit ang kamay ko bago lumapit kay Senyorito. Binigay niya sa akin ang isa niyang kamay upang tulungan ako sa pagsampa kay Atlas.

’Di kagaya noong unang sakay ko kay Atlas, ngayon ay nasa likuran na ako ni Senyorito Theo. Hindi ako kumapit sa kanya dahil di ko alam kung saan ako kakapit. Maliban doon ay ayaw kong hawakan si Senyorito. Kaso nang biglang bumilis ang takbo ni Atlas ay kusang yumakap ang dalawang braso ko sa baywang ni Senyorito. Tuloy, ramdam na ramdam ko ang matigas niyang masels sa tiyan at dahil nakayakap ako sa kanya mula sa likod. Dahil doon libre kong nalalanghap ang panlalaking amoy niya.

Hindi naman mahirap ituro ang daan para kay Senyorito dahil parang alam niya ang pasikot-sikot dito sa San Concepcion.

Nang makarating kami ay ayaw ko na sanang magpatulong sa kanya sa pagbaba ko, nang kusa na niyang kinuha ang kamay ko at sinupurtahan pababa.

Binaba ni Senyorito Theo ang bulaklak na dala para kay Nanay at Lola. Magkatabi lang kasi ito. Hindi ko ito napansin na dala niya. Iyon pala, nakasabit lang ito kay Atlas. Ako naman ay umupo upang linisin ang lapida ni Nanay at Lola.

“Good afternoon, Tita, Lola.” napatingala ako kay Senyorito Theo. Matamis siyang ngumiti sa akin bago binaling ang mata sa magkatabing lapida ng tumayong magulang at magulang sa buhay ko. Umupo siya sa tabi ko. “Tita, Lola, nandidito po ako para ipagpa-alam—ipalam sa inyo na liligawan ko po ang anak, apo ninyo. Gusto ko pong malaman ninyo na seryoso ako, na malinaw ako sa intensyon ko sa anak ninyo. Liligawan ko po siya na may intensyong gawin siyang kasintahan ko. Liligawan ko po siya na may intensyong gawin siyang parte ng buhay ko.”

Hindi ko maalas ang tingin ko kay Senyorito Theo habang sinasaysay niya iyon. Oo nga’t may gustong manligaw sa akin. Oo nga’t may mga lalaking unamin sa akin pero wala ni isa sa kanila ang ginagawa ito. Wala ni isa sa kanila ang ganito ka seryoso.

Lumundag ang puso ko na kahit na wala na ang Lola at Nanay ko ay handa pa rin siyang gawin ito.

“Baby…”

Bahagya akong napaigtad nang pumahid ang hinlalaki ni Senyorito sa pisngi ko kung saan dumaan ang butil ng luha ko.

“Senyorito, salamat.”

“Hmm?” ugong niya at di binitawan ang pisngi ko.

“Salamat po kasi ginawa ninyo ito. Salamat po dahil pinahalagahan niyo rin po ang taong mahalaga sa akin. Salamat po sa pagrespeto ninyo sa kanila.”

Ngumiti siya at kinuha ang kamay ko. Tiningnan niya ako mata sa mata at hinalkan ang likod ng palad ko.

“Dahil seryoso ako Laurenz. At kapag seryoso ako sa isang bagay, gagawin ko ang lahat mapasa-akin lang ito. At gusto kita. Hindi ko ito ginagawa para lang magpakitang tao. Ginagawa ko ito dahil gusto ako at seryoso ako sayo.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 11

Dedicated to: Cloy_Alcuzar

Chapter 11

Laurenz Pov

“Hi!”

Agad na napatayo si Senyorito Theo mula sa kanyang pagkakasandal sa malaking puno ng kahoy. Ilang metro lang din ang layo ni Atlas na kumakain ng damo.

Pinagpag niya ang kanyang pantalon na suot at saka lumapit sa akin. Hindi ko alam na hanggang ngayon ay nandidito pa rin siya. Kung hindi ko nabanggit ay magka-contact na kami ni Senyorito, sa facebook at sa text. Sabi niya may IG ba raw ako at wala naman ako noon. Tanging facebook lang meron ako. At kagabi nga ay nagchat siya sa akin kung saan kami magkikita.

Flashback

“Baby girl.” Ang basa ko sa chat ni Senyorito. Muntik ko nang mabitawan ang telepono ko nang makita ko ang kanyang chat. Nakahiga na ako at ganoon din si Sonya sa ibaba. Dali-dali akong tumalikod sa gawi ni Sonya at nagtipa ng reply kay Senyorito.

“Po?”

“You’re too formal, baby girl. Just call me by my name. It’s Theo.”

Ngumuso ako sa kanyang chat at nagreply.

“Ayaw ko po.”

Biglang nagvibrate ang telepono ko, tanda na tumawag siya through facebook messenger. Napaungol ako nang mabitawan ko ang telepono sa gulat at tumama iyon sa balikat ko.

Kinuha ko ang telepono ko at nakita kong patuloy pa ang pagtawag ni Senyorito sa akin.

In-end call ko iyon at magtitipa pa sana ako ng reply nang magchat na siya sa akin.

“Answer the call.” Parang nag-uutos na siya.

See photos nga ako lagi.

“Wala po akong load.” Ang reply ko.

Totoo naman. Wala akong load.

Bumuntonghininga ako nang s-in-een lang ni Senyorito ang chat ko. Ilang minuto ang hinintay ko at itatabi ko na sana ang telepono upang matulog nang magvibrate na naman iyon.

May isang text message na dumating sa akin kaya naman s-in-wipe ko pataas ang lockscreen ng telepono ko at binuksan ang mensahe. At halos lumuwa ang mata ko nang makita ko ang load na dumating sa akin.

SMARTLoad:

17/** 04:39: P5000.00 loaded to 0911******* from xxxxxxxx9152 for 1 year. Ref:9JH3KYMKXH. Load EXTRA LOAD P75 & up to get EXTRA FREEBIES!

Napabalikwas ako at umupo. Saglit kong sinilip Sonya dahil baka magising ko siya pero mabuti nalang at tulog mantika ang kaibigan kong ito.

Senyorito Theo:

Magregister ka kaagad. Magvideo-call tayo.

Ang text niya sa akin.

Inay! Anong gagawin ko sa ganitong halaga na load? Bakit ang laki naman nito?

Matapos kong magregister ay agad kong binuksan ang data ng telepono ko.

Wala pang minuto ang lumipas ay tumawag na kaagad si Senyorito sa akin. Para bang binabatayan niya lang ang pag-online ko.

“M-magandang gabi.” maingat kong usal.

Ang tanging liwanag ko nalang ay ang munting ilaw na nanggagaling sa reflection ng telepono ko. Samantalang si Senyorito ay kitang-kita ko at nakasandal siya sa kanyang kinauupang swivel chair pero nakatopless naman. Kita ko ang hanggang sa lower part ng kanyang maputi at malapad na dibdib.

“Damn.”

Tumaas ang kilay ko nang marinig ko ang mura niya.

“Po?”

Umiling ito.

“Nothing, baby girl.”

“S-senyorito.”

“Hmm?”

’Di maiwasang hindi ako panayuan ng balahibo dahil sa lalim at gaspang ng boses ni Senyorito.

“A-ang laki naman po ng pina-load ninyo sa a-akin.”

“Tatawag ako lagi.”

“Pero po…”

“Para wala ka ng rason para di sagutin ang tawag ko.”

Nagusot ang mukha ko sa sinabi niya. Ano ba’yan? Nanliligaw pa naman siya ah.

“A-ano… bakit po pala gusto ninyong makipag-video call? Pwede naman pong sa chat nalang.”

Umayos siya sa kanyang pagkakaupo.

“Let’s date tomorrow.”

“Po?”

“I said, let’s date tomorrow. Susunduin kita d’yan at magd-date–”

“S-sandali lang po.” Kumunot ang noo niya. “H’wag… wag na wag niyo po akong kunin o sunduin dito sa bahay.”

“Baby…”

“Kung g-gusto niyo po talaga ay magkita na lamang po tayo sa hacienda ninyo.”

“I’m courting you, Laurenz.” Punto niya.

“Pero po…”

“I don’t like this. Ayaw ko ng patago. Baka akalain mo natatakot ako sa ibang tao. At baka akalain mo di kita kayang ligawan sa paraang alam ko at gusto ko.”

Natahimik ako. Ayaw ko lang naman na may makakakita sa aming dalawa na taga-rito sa amin. Ayaw ko na pati ang p-panliligaw ni Senyorito sa akin ay lagyan nila malisya. Alam ko naman ang kakayahan ni Senyorito. Alam ko naman ang kaya niyang gawin. Kaso…

“Kung ganun… wag na lamang tayong magkita bukas…”

“No!” Muntik na niya akong sapawan. Umungol ito. “As much as I don’t want this thing to get in your way, baby girl. But I’m still courting you… so yeah… we will have it your way.”

End of Flashback

Ang usapan namin kagabi ay ala-una kami magkikita dito. Iyon ang napag-usapan namin pero sinadya kong magtagal at inabot ako ng alas tres. Akala ko wala na akong maabutan dito. Akala ko di ko na siya makikita knowing na ang tagal ko kaso nandidito pa rin siya.

Parang wala lang sa kanya na natagalan ako.

“I thought may nangyaring masama sayo. Malapit na akong mabaliw kakaisip kung bakit ang tagal mo.” Kinuha niya ang braso ko ay giniya ako doon sa may nakalatag na mat at may dalawang rattan basket.

Instead of mag-date sa kung saang lugar o mamahaling lugar ay nandidito kami ngayon sa kanilang mango plantation. Mabuti at walang tao, nakahinga ako nang maluwag.

“Senyorito.”

“Umupo ka na.”

Huhubarin ko na sana ang lace sandal na suot ko nang lumuhod na siya sa aking paanan at kinalas ang pagkakatali noong sandal ko.

“Salamat.”

Tumingala siya sa akin at nginitian ako ng matamis.

Dinaluhan niya rin ako dito sa mat at nilabas niya ang lahat ng laman noong mga basket. May mga junkfoods, chocolates, mga lutong bahay na pagkain, drinks, at marami pang iba. Ang dami niyang dala.

“Ang dami naman po nito.”

“I… guess naparami.”

Kumuha ako noong Diary Milk at nagbukas. Namayani ang katahimikan sa aming dalawa.

“Can I ask some question?”

Napapunas ako sa bibig ko at humarap kay Senyorito.

Tumango ako.

“Don’t treat this as a bad thing, and it’s okay if you cannot answer this baby girl.” Tumango na naman ako. “Pumunta… tayo sa puntod ng lola at mom mo. Pero di ko nakita ang…”

“Puntod ng tatay ko?”

Dahan-dahan siyang tumango.

Kumagat ako sa chocolate.

“Di ko siya kilala e. Hindi ko siya nakita. Hindi ko rin alam ang pangalan niya. Hindi siya binanggit ng nanay sa akin. Di ko alam kung wala na ba siya o buhay pa.”

Bumagsak ang mata ko sa palad na dumapo sa kamay ko.

“I’m sorry for asking.”

“Okay lang po, Senyorito.”

Ngumiti siya at akala ko kung ano na ang gagawin niya nang iangat niya ang kanyang kamay. Iyon pala ay ginamit niya ang thumb niya para punasan ang gilid ng labi ko.

May kumalat palang chocolates doon. Sumigaw ang utak ko na pigilan si Senyorito nang makita ko siyang dinilaan ang thumb na siyang pinahid niya sa gilid ng labi ko.

“It’s so sweet.” komento pa niya.

Kumalat naman agad ang pamumula sa buong mukha.

“Now, it’s your turn to ask some questions to me, baby girl. Let’s get to know each other this way.”

Mahina kong naitango ang at napatingin sa malayo saka napaisip ng maaring itanong ko sa kanya. Tumingin ako kay Senyorito at nakita kong naghihitay siya sa tanong ko.

“Ilang taon na po pala kayo?”

“I’m twenty-five and turning twenty-six two months from now.”

Napa-O ako sa sinagot niya.

“Si Sir Aziel po ilang taon na?”

Agad na sumama ang kanyang ekspresyon at napahilot sa kanyang ilong.

“Baby girl, dapat para sa akin lang ang tanong.”

“G-gusto ko lang naman pong malaman saka bakit Fabre po ang surname niya?”

Halos magdikit na ang kilay ni Senyorito Theo.

“Why are you so curious about Aziel, baby? May gusto ka ba doon?”

Mabilis akong umiling. Aaminin kong nababaitan ako doon kaso di ko iyon gusto. Gwapo si Sir Aziel, oo, pero wala akong gusto doon.

“Good,” anito. “Aziel is twenty-five as well. Hindi naman kami magpinsan by blood, but we’re treating each other like one.”

“Hindi ko po maintindihan.”

Muli siyang tumingin sa akin at pinunasan ang gilid ng labi ko. Parang naging natural na iyon sa kanya.

“My father’s adopted sister was Aziel’s mother. So, biologically speaking, they’re not real siblings; my dad and Aziel’s mother were just siblings in papers.”

“Ahh, ganun pala.”

“But Aziel’s mother was a sick woman. She wants to own every assests that our family have. She wants our businesses, but in the end ang dad ko ang nagmana sa lahat kasi hindi naman maalam ang mom ni Aziel noon sa negosyo. Pero nagrebelde siya, lumayas siya sa bahay nila dati at hanggang sa isang araw narinig nalang ng pamilya nila dad na nabuntis ito ni Senior Azrael Fabre. Pero di naman naging maayos ang relasyon nila. Pero dinala pa rin ni Aziel ang apilyedo namin.”

“Kahit pala ang mayayaman ay may ganyan ding problema. Malala pa.”

“Hmm.”

Muli kaming natahimik dalawa. Hanggang sa magsalita ulit siya.

“Laurenz,” nagkatinginan kami nang bumaling ako sa kanya. “Ayaw ko ng ganito. Ayaw ko na patago kitang kinikita. Para akong duwag nito. Hindi naman mali ang ginagawa natin at wala tayong masamang ginagawa pero bakit patago.”

Kumuha ako ng bottled water at uminom. Parang naubusan ng tubig ang lalamunan ko.

“Pero ito ang gusto ko Senyorito.”

“But–”

“Ayaw ko lang pong may ma-chismis ang mga kapitbahay namin dito tungkol sa akin-sayo.”

Umigting ang panga niya.

“You don’t deserve to be treated like this baby.”

Napanguso ako. Baby, baby girl. Iyan ang tawag niya sa akin kaso di pa naman kami. Masyado na yata siyang namimihasa doon.

“Pasensya na po. Ang dami kong isyu sa buhay pero kung ayaw niyo po sa ganito ay itigil niyo na po ang panliligaw nin–”

“No, no, that’s not gonna happen.”

Nasemento ako sa aking kinauupuan nang lumapit sa akin si Senyorito Theo. Ang malaking palad niya ay sumapo sa aking pisngi at malamyos akong hinimas-himas doon. Halos manginig ang buong pagkatao ko doon.

Muntik ko nang makalimutan ang huminga nang unti-unting nilapit ni Senyorito Theo ang kanyang mukha sa akin. Naamoy ko na ang mabangong hininga niya at tuluyan na akong napapikit nang lumapat ang kanyang labi sa noo ko.

“If this is what you want, then we will have it your way, baby.”

“Salamat po.”

Dumistansya siya ng konti pero ang kamay ay nanatili sa pisngi ko. Ang init noon sa balat ko. O baka ang pisngi ko lang ang mainit?

“Dammit!” Mura niya habang nakatitig sa akin.

“H-huh?”

“You are so fucking beautiful, baby girl. Your small face, your small and shiny lips, your eyes are like talking to me, your pointed nose, your mouth is like inviting me. Fùck! Everything about you is just so beautiful.”

“Senyorito…”

“Should I be thankful na wala ka pang naging boyfriend?”

Hindi ko alam kung naubusan ba ako ng sasabihin dahil sa mga sinabi niya o di ko lang mahanap ang eksaktong salita na sasabihin. Masyado nang binabaliw ni Senyorito ang puso ko. Naluluwa na ako sa lakas ng kabog nang puso ko loob. Tuwang-tuwa.

Ang ganoong set-up sa mga pagkikita namin ni Senyorito Theo ay nagpatuloy. Hindi na siya umangal doon. Minsan ay pinapasyal niya ako sa kanilang hancienda sakay kay Atlas tapos naliligo kami sa sapa dalawa. Paminsan-minsan ay niyayaya niya akong lumabas sa bayan at doon kami nagd-date.

Nakakatuwa na naging normal na sa akin ang mga pagtawag ni Senyorito sa akin gabi-gabi. Ang mga text niya sa umaga. Ang kumusta niya sa tanghalian. Ang mga goodnights niya sa gabi. Sa halos dalawang buwan niyang panliligaw sa akin ay di siya pumalya doon.

Minsan nga ay pumupunta siya sa bahay sa gabi at may dalang bulaklak. Hindi siya nagbibigay ng bulaklak sa akin kapag nagkikita kami kasi ayaw ko ngang ma-isyu. Kaya ayon, sa gabi niya dinadala ang bulaklak sa bahay.

Hanggang sa magpasukan na ay patuloy ang panliligaw ni Senyorito Theo sa akin.

“Gusto ko ngang ihatid ka sa school mo.”

Napabuntong hininga ako. Ilang beses na kaming nag-usap tungkol dito.

“Ayaw ko nga po. Magkita nalang po tayo sa hapon kapag wala akong gagawin.”

“I just want to be gentle… gentle with you, baby. I want you to experience things. I want you to know that I want the whole San Concepcion to know that I’m courting you. That I’m courting the most beautiful man in San Concepcion.”

Lumapit ako kay Senyorito na nakaupo sa sofa dito sa salas ng aking bahay.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Alam ko po. Alam ko, Senyorito. Pero alam n’yo naman po ang rason ko diba?”

Masakit siyang tumango. Kinabig niya ako at niyakap.

“I don’t know what to do with you, baby girl. Dapat di mo inaalala ang mga sinasabi ng ibang tao. Masyado ka ng naapektuhan sa mga sinasabi nila sayo.”

Ako na ang kumalas sa yakap niya.

Tumayo siya at naghanda para makauwi na sa kanila.

“Goodnigt.” Hinayaan ko siyang halkan ako sa noo na lagi na niya namang ginagawa. “I love you.”

Tanging ngiti lamang ang naisasagot ko doon sa mga ‘I love you’ niya sa akin. Aaminin kong gusto ko na rin si Senyorito. Aaminin kong nahulog na ako sa kanya nitong mga nakaraang linggo pero di ko pa rin siya magawang sagutin. Di ko siya masagot na gusto ko na siyang maging boyfriend at di ko rin siya masagot sa’I love you’ niya.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 12

Chapter 12

Laurenz Pov

“Grabe di na kini-keri ng utak ko ang pagblooming mo, Ren! Iba rin talaga ang dulot ng isang Theodore Granville, ano?” Pag-ieksaherada ni Sonya habang nag-aabang kami ng tricycle na masasakyan patungo sa aming school.

Sinamaan ko siya ng tingin at mahinang sinampal ang balikat. Kay Sonya ko lang talaga nasasabi ang lahat. Ang panliligaw ni Senyorito Theo, ang mga pagbisita ni Senyorito Theo sa gabi na pati ni Sonya ay naging witness doon.

Si Sonya lang ang nakakakita sa kilig at saya ko sa panliligaw ni Senyorito sa akin.

“Tumigil ka nga Sonya. Baka may makarinig sayo.” suway ko dito.

Humawak siya sa baywang niya at hinarap ako. “Edi wow! Para malaman nila na ang maganda kong friend ay nililigawan ng nag-iisang Theodore Granville III!”

“Oh tapos pagchismis-an na naman ako. ’Yong sumakay nga lang ako sa kotse niya binig-deal nga iyon ng mga tao. Ito pa kaya.”

Umasim ang mukha ni Sonya at saka pinulupot ang braso sa akin.

“Tsk! Ang nega mo pero mas bet ko yatang makipag-away sa mga kapitbahay natin pag ikaw ginawan nila ng issue. Hayst! Di naman ito issue kasi totoo ito.”

Napatawa nalang ako kay Sonya.

Nang may paparating na tricycle ay agad siyang pumara at sumakay kaming dalawa doon.

Ang unang linggo naman ng school ay wala masyadong ganap. Iyong ibang prof namin todo bigay na sa mga school works while ang iba naman naming subjects ay wala pang prof na pumapasok. Nagpasalamat naman ako doon dahil sa dami ng aming gagawin.

Same naman kami ng course, section at year level ni Sonya kaya naman nagtutulungan kami sa mga assignments namin at project sa isang subject namin. Kaya naman madali naming nagagawa ang dapat naming gawin para sa school.

At nang dumating ang biernes ng gabi ay dumating si Senyorito Theo sa bahay na may dalang box ng pizza at softdrinks. Nag video call kasi kami kanina nang masabi ko dito na wala akong ginagawa dito sa bahay at gumagawa lang ako ng cross-stitch. Ito kasi ang pinagkaka-abalahan ko kapag wala akong ginagawa.

“Magandang gabi.” bati ko kay Senyorito Theo at niluwagan ko ang pintuan para siya papasukin. Nang makapasok siya ay agad ko naman iyong sinara.

“Good evening.” Nilagay niya sa lamiseta iyong dala niyang pizza at softdrinks bago umupo sa sofa. Napakalas siya sa tatlong butones ng suot niyang long sleeves na kulay itim. Sumilim naman doon ang maputi at malaman niyang dibdib. Siguro ay naiinitan siya dahil walang aircon dito. Inayos niya ang suot na relos at saka binuksan ang pizza na dala.

Tinungo ko naman ang luma nang stand fan dito sa bahay at saka ko iyon in-on. Pinukpok ko pa ang likod noon para umayos ang ikot noong fans at hinarap kay Senyorito. Bumalik ako sa pwesto ko kung saan ko iniwan ang ginagawa kong cross-stitch kanina. Magkaharap kami ngayon ni Senyorito.

“Let’s have a dinner together, baby girl.” Anyaya nito.

“Di pa po kayo kumakain ng hapunan?”

Tipid itong ngumisi sa akin at nagbukas sa softdrinks na dala niya.

“Hmm.”

“E, bakit nakikipag-video call po kayo sa akin kung wala pa po kayong hapunan.” puna ko dito.

“I was just really waiting for you to come online, baby girl.”

“Wala po ba kayong ginagawa sa hacienda?”

“Meron, of course. Pero madali lang naman ang ginagawa ko. Unlike when I was in Manila.”

Napatango ako sa kanya.

“Gusto niyo po lutuan ko kayo?”

Mabilis niyang winiwasiwas ang kamay.

“There’s no need to, baby. This is enough for me. Halika sabayan mo ako.”

Ngumiti ako sa lalaki.

“Sige lang po. Tatapusin ko lang po itong ginagawa ko.”

Binigyan niya ako ng ngiti bago kumain sa dala niya. Kung nandidito lang si Sonya sigurado akong siya ang unang magdidiwang kapag may nakikita siyang dala ni Senyorito. Mapa-chocolates, take-out foods, flowers, o stuff toys man si Sonya talaga ang unang tumitili kapag may pinapadala o binibigay si Senyorito sa akin.

Saglit akong napatigil sa ginagawa ko nang maramdaman ko si Senyorito Theo sa tabi ko. Umupo siya sa armrest ng kinauupuan kong single na sofa sa bandang kanan ko.

“You really have a great skills when it comes to this thing, baby girl.”

Di ko siya tiningala o tiningnan at tumango lang ako at nagpatuloy. Ramdam ko ang mga titig niya sa ginagawa ko at medyo na conscious ako dahil sa mga mata niya. Ayon tuloy nanginig ang kamay ko.

“Eat,” napatingin ako sa isang slice ng pizza na nilapit ni Senyorito sa bibig ko. Doon ako napatingala sa kanya.

Nakatutok siya sa mukha ko.

Lumabi ako bago kumagat doon sa pizza at niyuko muli ang ulo saka nginuya ang kinain. After a while ay ang softdrinks na naman ang nilapit niya sa akin.

Nilapag ko sa hita ko ang tela at ang karayom na may sinulid.

“Kaya ko naman pong kumain n’yan mag-isa. May kamay po ako.”

Umangat ang sulok ng labi niya.

“I know, but you’re not paying attention to the food, baby girl. That’s why you’re so thin.”

Hindi nalang ako nakipag-rebut doon dahil totoo naman na payat ako. Kinuha ko ang softdrinks sa kamay niya at uminom doon. Siya naman ay nanatiling naka-upo sa armrest, sa tabi ko.

Binaba ko ang iniinom at tumingala sa kanya. Sakto naman na nagsalita siya.

“Baby girl, let’s date tomorrow.”

“Sa hacienda ulit?”

Sa totoo n’yan mas preferred ko na na magdate kami sa hacienda nila. Doon kasi malinaw, walang ingay, maaliwalas, at ang ganda ng hangin. Mas komprotable ako sa ganoon kaysa dumayo pa kami sa ibang lugar.

Tumango naman siya. “Yes, sa hacienda pa rin, but I’ll bring to my fortress.”

“F-fortress?”

Kinurot niya ang pisngi ko.

“It’s not what you think it is. It’s more on like my paradise. I promise you’ll like it there.”

Sinamaan ko siya ng tingin. Wala naman akong iniisip na kung ano, ah. Siya lang itong kung ano-ano ang iniisip.

Kumuha ako noong pizza sa lamesa at kumain nalang. At habang ngumunguya ako ay humawak si Senyorito Theo sa baba ko at hinarap ako sa kanyang direksyon. Napatanga ako.

Hindi ako nakagalaw nang pinadaan niya ang hinlalaki niya sa labi ko. Bumaba ang mata ko sa hinlalaki niya at nakita kong may sauce doon ng pizza. At ang di ko inaasahan niyang gawin ay ang pagsubo doon sa hinalalaki niya na siyang pinahid niya sa labi ko.

Umusok yata ang pisngi ko dahil sa tanawing iyon.

Mga alas diez ng gabi ay umuwi na naman si Senyorito. Hindi ko na naman siya hinatid dahil alam ko naman na sa malayo niya pina-park ang sasakyan niya. Binalaan ko na kasi siya doon.

Kinabukasan maaga akong nagising at naglinis ng bahay at sa aking bakuran. Usapan namin ni Senyorito na sa hapon na kami magkikita doon sa manggahan nila, iyon ’yung hacienda na malapit dito at nalalakad ko lang.

Kaya naman nang sumapit ang alas onse ay naligo na ako. Binilin ni Senyorito sa akin na h’wag na akong magdala ng kahit na ano. Isang beses nagdala ako ng makakain at sinuway niya lang ako doon. Di ko dapat raw iyon ginagawa dahil siya na ang bahala sa mga paglabas namin dahil nanliligaw daw siya.

Pagkarating ko sa tagpuan namin ni Senyorito ay nandudun na siya kasama si Atlas. Hinahaplos ni Senyorito Theo ang katawan ni Atlas.

’Di pa rin talaga ako sanay na laging nakikita si Senyorito Theo. Pakiramdam ko sa bawat pagkikita namin ay mas gumagwapo siya sa paningin ko. Kahit na sa simpleng puting t-shirt, itim na jeans, at itim na boots lang niya napakaganda na niyang tingnan doon.

Hanggang ngayon parang panaginip pa rin sa akin na nililigawan niya ako. Parang kailan lang noong niligtas niya ako sa mga tambay na may balak akong pagsamantalahan. Savior ko siya noon, ngayon… m-manliligaw ko na siya.

“Baby girl!”

Awtomatik na sumugat ang ngiti sa labi ko at lumapit dito. Ilang beses ko na namang sinuway si Senyorito na huwag na niya akong tawaging baby girl o baby pero doon na raw siya nasanay. Saka sinusumbat niya rin sa akin ang pagtawag ko sa kanya na Senyorito.

“Magandang hapon,” ang bati ko sa kanya.

Walang anu-ano’y yumakap ang braso niya sa baywang ko at parang papel lang niya akong binuhat.

“S-senyorito…”

“Stay still, baby. Isasampa lang kita kay Atlas.”

Sumipa agad ang puso sa gulat at kanyang ginawa. Di na naman ako umangal doon at sumakay na kay Atlas. Habang nakasuporta ang isang kamay ni Senyorito sa likod, walang hirap naman siyang sumakay kay Atlas sa likod ko.

Humawak ako sa lubid ni Atlas at napayuko nang maramdaman ko ang matigas niyang katawan sa likuran. Gumapang ang init sa pisngi ko nang umusog si Senyorito hanggang sa magdikit ang katawan namin. Dahan-dahan na akong sinasakop ng panlalaki niyang amoy dito sa harap niya. Parang nakayakap na kasi siya sa akin ngayon habang kinakabig (minamaneho) si Atlas.

“Malayo ba pa tayo, Senyorito?” wika ko sa mahinang boses. Ilang minuto na kasi kaming nakasakay kay Atlas pero parang wala pa rin kaming balak na tumigil.

“Medyo malapit na.”

Naikiling ko ang ulo ko sa isang direksyon nang maramdaman ko ang mainit na hininga ni Senyorito sa batok ko.

Hindi ko batid kung nararamdaman ba ni Senyorito ang na nararamdaman ko ngayon. Ramdam ko nga rin ang pag-init ng pisngi ko at ng batok dahil sa tensyong namumuo sa pagitan namin. Sa bawat takbo ni Atlas ay sumasagi ang pwetan ko sa hinaharap ni Senyorito. Hindi ko alam kung dahil ba naka-jeans siya kaya matigas ang parte na iyon o ano.

Ilang beses na akong napapalunok dahil kumikiskis talaga ang pwetan ko doon.

“Goddammit!”

Nagulat ako nang hinila ni Senyorito ang lubid ni Atlas at tumigil ito. Ilang saglit lang matapos iyon ay naramdaman ko ang pagbagsak ng ulo ni Senyorito Theo sa balikat ko at saka ito nagpakawala ng malalalim na hininga. Para siyang hayop na hinihingal.

Napaigik ako nang lumakbay ang kamay ni Senyorito Theo sa harap ko. Kinuskus niya ang palad sa pigitan ng hita ko at napahawak ako sa braso niyang naninigas.

“S-senyorito…” impit akong napatawag sa kanya.

Wala sa utak ko ang pigilan siya. Wala sa utak ko ang pigilan siya sa kanyang gagawin.

“Baby,”

“Uhmm, Senyorito.”

Di ko batid kung kailan pa ako tinigasan sa ginagawa ni Senyorito o baka kanina lang ito, di ko lang napansin.

Hindi pa ako hinahawan doon ni Senyorito kaso ramdam na ramdam ko na ang pangangailangan ko sa kamay niya doon. Napasandal ako sa kanya at yumakap ang kamay ko sa leeg habang hinihimas niya ang pagkalalaki ko. Kahit na may telang nakaharang ay parang tumatagos pa rin ang init ng palad ni Senyorito sa loob ko.

“Shit!” mura ni Senyorito.

Napapikit ako.

Nasa gitna kami ng kagubatan at batid ko na ang lamig ng hangin kaso ang kamalayan ko ay nasa palad ni Senyorito magana akong hinahaplos. Lumipad na yata ang lohika ko kasama sa hangin at wala na akong paki kahit na nakasakay pa kami ngayon kay Atlas at gumagawa ng kababalaghan.

Naramdaman ko ang munting init na namumuo sa puson ko na gustong kumawala kaso napamukat ako nang may nagsipatakang mga butil ng ulan.

Humiwalay ako mula sa pagkakasandal kay Senyorito at ito naman ay napamura.

“U-uulan yata Senyorito.”

“Yeah,” paos nitong turan bago kinuha ang lubid ni Atlas at sabay sipa nito kay Atlas para kumaripas ng takbo.

Kahit pa sobrang bilis na nang takbo ni Atlas ay naabutan pa rin kami ng malakas na ulan bago kami nakarating sa isang maliit na bahay na gawa sa kahoy. Ang bahay ay parang namumugad sa gitna ng gubat na napapalibutan ng matatayog na kahoy.

Gawa ito sa kahoy at ang kulay nito ay pinaghalong puti at kulay-kape. May maliit itong tanggapan at ang mga bintana ay sliding window na kulay itim.

Naunang bumaba si Senyorito Theo bago ako binaba.

“You go ahead, baby girl. On the front door, you will see a small pot there and the key was  there. Clean yourself, take a shower.” anito habang nagbabagsakan ang butil ng tubig mula sa ulo niya. Yumakap na sa katawan niya ang tela ng tshirt na suot.

“K-kayo po?”

“I will take a bath at the backyard.”

Sinunod ko siya at mabilis akong pumasok sa loob. Di ko na pinagmasdan pa ang loob ng modern barn house ni Senyorito dahil dumiretso na ako sa banyo at naligo.

At habang naliligo ako, di ko maiwasang di alalahanin ang nangyari kanina doon sa gubat.

Inay! Ano ba ang nangyari sa akin at parang handa na akong isuko ang sarili ko doon? Kung di pa yata umulan ay wala akong balak na patigilin si Senyorito Theo sa kanyang ginagawa sa akin.

Napahilamos ako sa mukha ko. Hanggang ngayon ay ang lakas pa rin ng tibok ng puso ko.

Pagkatapos kong maligo ay pinatuyo ko sa loob ng banyo ang damit ko at lumabas sa banyo na naka bathrobe lang.

Pagkalabas ko ay nakita ko si Senyorito Theo na may ginagawa sa kitchenette, mukhang nagluluto. Ngayon na nasa wastong pag-iisip na ako ay napagmasdan ko na ang buong barn. Wala itong kwarto o anumang divider. Parang bahay lang ito kung saan pagkapasok mo makikita mo kaagad ang isang malaking kama sa isang sulok, may flatscreen TV, may beanbag chair, tapos sa isang banda ay nandun ang kitchenette na kompleto yata sa gamit. At may mesa rin na pang-apat na tao sa harap ng kitchenette.

“Oh,” sambit ni Senyorito nang makita ako. “May damit akong hinanda para sayo, baby girl. Nasa kama.”

Tinanguan ko siya saka kinuha ang tshirt na kulay dirty white at isang boxer shorts. Bumalik ako sa banyo at nagbihis.

Sa paglabas ko ay inaya ako ni Senyorito na kumain. Tahimik kaming dalawa na kumakain at ako naman ay di makatingin sa kanya ng diretso. Naaalala ko kasi ang nangyari sa gubat sa tuwing nagtatagpo ang mata namin. Kaya naman tinutok ko nalang ang mata ko sa bintana kung saan nakikita ko ang malakas na buhos ng ulan doon.

Kaso di ko inaakala na iyon na pala ang maging huling paglabas namin ni Senyorito Theo. Pagkatapos kasi doon ay tinapos ko na ang panliligaw niya sa akin.

“Senyorito,” ani ko dito, isang gabi nang pumunta siya sa bahay nang di ko na sinasagot ang video call niya.

“May nagawa ba akong di mo gusto?” Nanantya niyang tanong.

Nakatungkod ang siko niya sa kanyang tuhod at nakatitig sa akin kaso di ko siya magawang tingnan sa kanyang mata.

“Wala naman po.”

“Kung ganun bakit di mo sinasagot ang tawag ko? Busy ka sa school? Nakakaintindi naman ako. You should hav–”

“Tumigil ka na po.” sinapawan ko siya.

“Tumigil… sa?”

Nag-ipon ako ng hangin sa dibdib ko.

“H’wag ka na pong pumunta dito sa bahay. Huwag na po kayong tumawag sa akin. H’wag na po tayong magkita o mag-usap.”

“Baby–”

“Wag n’yo na rin po akong tawaging baby o baby girl.”

“Baby girl, dahil ba ito sa nangyari noong pumunta tayo sa barn house? I’m sorry. I’m sorry if nagawa ko iyon–”

“Di po ito tungkol doon. Basta tumigil nalang po kayo.”

Rinig ko ang pag-tsked niya.

“Wala ba talagang chance? Wala ka ba talagang nararamdaman para sa akin, Laurenz? Sa mga panahon na magkasama tayo. Wala ba talaga?”

Di ako nagsalita pero tumango ako.

“Basted na ba talaga ako?”

Doon ko inangat ang ulo ko upang tingnan siya sa mata.

“Oo po.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Follow and read my stories in my second wp account: showerofserotonin

CHAPTER 13

Chapter 13

Laurenz Pov

Matapos naming kumain ni Senyorito ay di na niya ako pinatulong pa sa paghuhugas ng mga pinagkainan namin. Habang nakasalampak ako sa beanbag ay panay ang sulyap ko sa kanya na parang gamay-gamay niya ang paghuhugas. Alam na alam niya ang bawat parte ng kusina at pati na kung ano ang gagawin niya.

Nung makilala ko Senyorito Theo, akala ko wala itong alam sa mga gawaing bahay. Akala ko puro lang hitsura at puro lang siya yabang at sungit kaso nagkamali ako. Marami pala siyang bagay na kayang gawin.

Sa huling sulyap ko kay Senyorito ay sumulyap din siya sa akin kaya naman nagkatinginan kami. Ngumiti siya sa akin kaya naman sinuklian ko ang ngiti niya.

Hindi pa kami makakauwi dahil sa lakas ng ulan sa labas kaya naman mananatili kami dito sa barn hanggang sa tumila ang ulan.

Nang matapos si Senyorito sa kanyang ginagawa ay nagluto siya ng popcorn at fries. Nakita ko siyang maraming dala sa kanyang kamay kaya naman tumayo ako at tinulungan siya doon. Nilapag namin sa sahig iyon mga pagkain, sa may bandang paanan ng kama.

Ako naman ay tinulak ang beanbag papalapit doon nang buksan niya ang TV.

“What do you want to watch, baby girl?”

Saglit akong nag-isip ng maaari naming panoorin na palabas kaso di naman ako maka-decide sa mga movie na naiisip ko.

“Kayo nalang po ang pumili ng gusto ninyo.”

“Are you into chick-flicks, romance? Action? Perhaps, horror?”

“Horror nalang po.”

“Horror it is.”

Nang makapili na siya ng horror movie na aming papanoorin ay tumabi siya sa akin. Siya ay naupo sa kama samantalang ako ay nasa beanbag pero magkatabi kami.

Matapang ako nung pinili kong horror ang papanoorin namin. Kaso nagsisimula palang ang movie ay nanginginig na ang paa ko sa takot. Music palang noong movie ay kinikilabutan na ako. Inay! Mag-isa pa naman ako sa bahay.

At nang may mainit na palad na dumapo sa hita ay napahiyaw ako sa gulat! Nini-nerbyos na ako sa pinapanood namin.

“Baby girl? Are you okay? Papalitan ko ba ang movie?”

“H-h’wag po. Okay lang ako. N-nagulat lang.” sagot ko dito.

Tumango naman ito at muling tumingin sa TV. Di ko na magawang kumain doon sa pagkain sa harap namin ni Senyorito. Kung di niya ako sinusubuan ng fries o di kaya’y n’ong popcorn, wala na rin akong paki doon.

“Ahh!” Napasigaw ako sa gulat nang biglang sumulpot ang madre sa screen.

Lumipad ang kamay ko sa braso ni Senyorito Theo, tinago ko ang mukha ko sa braso niya at napapikit.

“Baby?”

Parang nag-slow ang lahat nang pag-angat ko sa mukha ko ay sumalubong sa akin ang mukha ni Senyorito Theo na ilang metro nalang ang layo sa akin.

Nabingi yata ako sa lakas ng kabog ng puso nang magkatitigan kami ni Senyorito. Para na naman akong hinihipmotismo ng mga mata niya, parang mina-magnet ang mata ko na tumitig doon. Halos di ko na rin naririnig ang background music ng movie dahil sa lakas ng kabog ng puso ko na siyang naririnig ko ngayon.

Itinaas ni Senyorito Theo ang kamay niya saka iyon humaplos sa pisngi ko.

“Laurenz,” anito saka malalim at paos na boses at napalunok bago niya inanggulo ang mukha at sinakop ang labi ko.

Kusang pumukit ang takipmata ko at sumabay sa mahina at malambot na ritmo ng labi ni Senyorito Theo. Ito ang unang halik ko. Di ko alam kung ano ang tamang gagawin o kung ano ba dapat ang gawin ko sa ganitong sitwasyon kaso kusa nang sumunod ang mga labi ko sa sayaw ng labi ni Senyorito.

Naibuka ko ang bibig ko nang tudyuin ni Senyorito ang ngipin ko na bumukas. Humawak siya sa batok at saka pumailalim ang halik niya at humalughog sa loob ng bibig. Bawat sulok, bawat sundot, sipsip at kagat niya sa akin ang nagpapahina sa sistema ko.

“Umm, ahm,” ungol ko nang humawak pa ang isang kamay ni Senyorito sa akin. Ang isa ay nakahawak sa batok ko upang suportahan ako sa mapupusok niyang labi habang ang isa naman ay nakahawak sa likod ng ulo ko upang suportahan din ako doon at maipirmi. Sinisimot niya ang kahit na anong makukuha niya sa dila ko sa pagsipsip noon. Ang tamis para sa akin ng halik niya at parang… ang sarap lang.

Hindi na background noong horror movie ang naririnig ko sa buong barn. Tanging naririnig ko nalang ngayon ay ang mga dila naming nag-iespedahan at ang mga mababasang tunog na nililikha ng bibig naming nag-iisa.

Kung maulan at malamig sa labas dahil sa ulan. Heto naman kami ni Senyorito na pinapainit ang aming katawan.

Halos maiyak na ako dito sa mga halik niya. Saglit niya lang iniiwan ang labi ko para kumuha ng hangin pero muli rin niya naman akong sinusunggaban ng halik.

Parang di nagsasawa si Senyorito sa kakahalik sa akin at wala na rin yata siyang balak tumigil doon. Papak kung papak. Sipsip kung sipsip at talagang sinusuyod niya ang buong parte ng bibig. Tanging ungol at halinghing nalang ang nagagawa ko bukod sa pagtanggap ko sa kanyang mga halik.

Hanggang sa buhatin niya ako,nakawit ko ang isang braso ko sa kanyang leeg. At ilapag niya ako sa kama habang nakakonekta pa rin ang mga labi namin sa isa’t isa. Pinwesto niya ako sa posisyon niya kanina at ngayon ay nakahulod na siya sa harapan ko pero parang magka-height lang naman kami.

Pinaghiwalay niya ang hita ko saka pinisil-pisil ang hita hanggang sa umabot ang kamay niya sa pagitan ng hita ko, sa tinatago ko doon.

Kinuskos niya ang kamay doon bago hinawi ang maluwag kong boxer shorts at pinasok ang kamay.

“A-ahh!” Impit kong ungol nang yumakap sa kaselanan ko ang malaki at mainit niyang kamay.

Dios ko, ano itong nararamdaman ko?

Pinakawalan ni Senyorito ang labi ko kaya naman bumagsak ang mukha ko sa balikat niya at pikit mata akong napakagat sa balikat niya habang nilalaro niya ang pribado kong parte sa ibaba.

Ito ang unang pagkakataon na may ibang taong humawak sa akin kaso nawala na yata ang hiya ko at huwesto dahil walang hiya na akong umuungol at umaawit sa ere sa pangalan ni Senyorito Theo. Hanggang sa nilabasan ako sa kamay niya.

---

Sa sumunod na araw ay pumasok kami sa school ni Sonya. Ang nangyari sa pagitan namin ni Senyorito ay nanatiling sa aming dalawa lang. Di rin naman dapat iyon ikwento o ipagsabi sa iba. Iyon yata ang make-out?

Bumuntonghininga ako habang nakikinig sa aming prof na nagdi-discuss. Titig na titig ako dito kaso wala namang ni-isang impormasyon na pumapasok sa utak ko. Laman pa rin ng isip ko ang make-out na nangyari sa amin ni Senyorito. Hindi dapat iyon. Di dapat nangyari iyon kasi di pa naman kami. Walang kami pero hinayaan ko si Senyorito. Bumigay ako. Hindi ko siya masisi kasi pati ako di ko napigilan ang sarili ko. Bumigay ako, nagparaya, at pinairal ang tawag ng laman.

Si Senyorito naman ay parang wala lang sa kanya ang nangyari sa amin. Hindi ko alam kung magaling lang ba siyang magtago o sanay na siya sa Manila sa ganito, sa make out-make out. Pakiramdam ko, ako lang ang nababagabag sa nangyari sa amin. Kaya nga di pa ako nakikipagkita sa kanya simula nang araw na iyon. Hanggang sa makakaya ko ay gumagawa ako ng excuse para lang di kami magkita.

Nang mag-uwian na ay lutang pa rin ako at wala sa sarili. Humiwalay sa akin si Sonya dahil may bibilhin siyang gamit para sa project namin. Kaya naman mag-isa akong nag-abang ng tricycle sa labas mg school.

“Uh, tingnan mo nga naman mag-isa pala ngayon ang baklang nag-iilusyon, ilusyunada.”

Napatingin ako sa tatlong babae nag-uusap sa tabi ko. Agad ko namang iniwas ang tingin ko sa kanila nang makita ko silang nakatingin aa akin.

“Hmm!” Mga ugong naman nito at sunod na humalakhak.

“Kumusta Ren?” Alam kong plastic at nagpapansin lang sila kaya naman aalis na sana ako nang pagitnaan nila akong tatlo.

“Nakuha ka ng Senyorito kaya di ka na niya inaabala?” anang naman ng isang babae kaya napatigil ako.

Kumunot ang noo ko.

“Di ko alam kung ano ang pinagsasabi ninyo.” Matapang kong turan.

“Psh! Nagsisinungaling ka pa, e. Eh may nakakita naman sa inyo ni Senyorito Theo sa hacienda nila at namamasyal pa daw kayo?”

Di ako nagsalita. Sinong nakakita sa amin?

“Di mo ba alam na may mga caretaker ang lupain ng mga Granville? Nagtataka ka ba kung saan namin nalaman na nagsasama kayo? Hahaha! Hoi! Alam ng buong San Concepcion ang kakatihan mo, Ren.”

Parang binagsakan ako ng mundo sa narinig ko.

“Gulat ka na sa lagay na ’yan?”

Nagsasalitan silang tatlo sa pagsasalita laban sa akin.

“Ano? Napaniwala ka na ba ni Senyorito? Nakuha ka na ba sa mga magaganda niyang salita? Nabulag ka na ba sa mga pangako niya? Nasilaw ka na ba sa mga kayamanan ng Granville?” Panunuya nito sa akin.

Namumuo na ang mga luha ko pero matapang kung nilalalaban ang mga iyon na huwag kumawala.

Gusto kong magsalita pero para akong nabulunan sa mga sinasabi nila. Parang mga tinik sa lalamunan ko ang salitang binabato nila sa akin. Nasasaktan ako sa bawat bato nila sa akin ng mga walang katotohanan na salita. At kagaya ng tinik sa lalamunan, nasasaktan ako sa bawat lunok ko.

“Hahaha! Bakla nga naman ang daling utuin. Ang daling paikutin.” ani ng isa sa kanila at tumawa naman silang tatlo.

“Para sabihin namin sayo Ren at para na rin ma-aware ka. Hindi lang ikaw ang unang ginanito ni Senyorito. Hindi lang ikaw ang una niyang pinaikot sa kamay niya. At alam mo ba kung ano ang ginagawa ni Senyorito kapag nakukuha na niya ang gusto niya? Iniiwan niya. Tinatapon niya na parang basura sa tabi. Sa madaling salita magiging basura ka rin ni Senyorito, Ren.” Tinapik ng babae na nagsasalita ang balikat ko. “Kaya kong ako sayo, Ren. Bago ka pa maging basura ni Senyorito, ilayo mo na ang sarili mo, hmm? Huwag kang gumaya sa ina mong ilusyunada at makati.”

Naging laman ng isip ko ang mga sinabi ng mga babae. Pinapaikot? Gusto ni Senyorito? Ano ang gusto niya? Anong gustong makuha ni Senyorito sa akin? Magiging basura? Ayaw ko mang pagdudahan si Senyorito kaso… nadadala ako sa mga sinasabi ng mga babae.

Nang gabing iyon ay tumatawag sa akin si Senyorito Theo. Hindi ako nag-data kaso tumatawag naman ito. Pero hinahayaan ko lang na mamatay ang tawag niya. Nang di ko na makayanan ang tawag niya ay nagtext ako dito na may ginagawa ako kahit na tapos na naman ako sa kailan kong gawin.

Sa mga sumunod na araw ay ganoon pa rin ang ginagawa ko. Walang kaalam-alam si Sonya sa nangyayari kasi di ko sinasabi sa kanya ang mga pinagdadaanan ko. Ayaw ko kasing dagdagan pa ang problema niya dahil nagkasakit si Aleng Salem. Ayaw kong dumagdag pa sa iisipin at alalahanin ni Sonya. Kaya sinarili ko ang problema ko.

Hanggang sa isang gabi ay sumugod na si Senyorito sa bahay.

“Senyorito,” ani ko dito, isang gabi nang pumunta siya sa bahay nang di ko na sinasagot ang video call niya.

“May nagawa ba akong di mo gusto?” Nanantya niyang tanong.

Nakatungkod ang siko niya sa kanyang tuhod at nakatitig sa akin kaso di ko siya magawang tingnan sa kanyang mata.

“Wala naman po.”

“Kung ganun bakit di mo sinasagot ang tawag ko? Busy ka sa school? Nakakaintindi naman ako. You should hav–”

“Tumigil ka na po.” sinapawan ko siya.

“Tumigil… sa?”

Nag-ipon ako ng hangin sa dibdib ko.

“H’wag ka na pong pumunta dito sa bahay. Huwag na po kayong tumawag sa akin. H’wag na po tayong magkita o mag-usap.”

“Baby–”

“Wag n’yo na rin po akong tawaging baby o baby girl.”

“Baby girl, dahil ba ito sa nangyari noong pumunta tayo sa barn house? I’m sorry. I’m sorry if nagawa ko iyon–”

“Di po ito tungkol doon. Basta tumigil nalang po kayo.”

Rinig ko ang pag-tsked niya.

“Wala ba talagang chance? Wala ka ba talagang nararamdaman para sa akin, Laurenz? Sa mga panahon na magkasama tayo. Wala ba talaga?”

Di ako nagsalita pero tumango ako.

“Basted na ba talaga ako?”

Doon ko inangat ang ulo ko upang tingnan siya sa mata.

“Oo po.”

Walang imik si Senyorito na umalis.

Ayaw ko lang naman masaktan pa. Ayaw ko naman na dumating ang panahon na maging isa ako sa mga basura niya. Kung tutuusin ay totoo naman siguro ang sinabi noong mga babae dahil may reputasyon na naman talaga si Senyorito mula pa sa Manila.

Dumaan ang ilang linggo at bumalik na rin naman ang buhay ko dati na tahimik. Bahay, school, bahay school. Iyan na ang naging routine ko. Hanggang umingay sa buong San Concepcion ang kaarawan ni Senyorito Theo. May mga kaklase kaming imbitado at iyong mga serbidor daw ng mansyon ay imbitado rin. May mga kilalang pamilya rin daw’ng dadalo at uuwi rin daw ang mga magulang ni Senyorito.

Nagpanggap ako di apektado doon kaso di ko talaga maiwasang di isipin si Senyorito. Aaminin kong naging tahimik na ang buhay ko kaso nandidito pa rin talaga sa puso at isip ko si Senyorito. Magsisinungaling ako kung itatanggi kong di ako umaasa na makita muli si Senyorito sa labas ng bahay ko. Ang tanging napagkaka-abalahan ko habang ginagamot ang sariling sugatang puso ay ang pagbuburda ng pangalan ni Senyorito Theo sa dress shirt niyang naiwan sa akin. Binurda ko doon ang pangalan niya. Theodore Granville na may puso sa dulo noon.

---

“Tangina!” Nakuyom ko ang damit na nilalabhan ko. “Bakit ngayon mo lang ito sinabi sa akin, Ren! Matagal mo na palang binasted si Senyorito? Bakit? Anong rason mo?”

“S-sonya…”

“H’wag na h’wag kang magsisinungaling sa aking bakla ka. Naiirita ako!”

Bumuntong hininga ako. Tutal naman wala na sa buhay ko si Senyorito at mananatili nalang ang mga alaala namin ang naging pagitan namin, sinabi ko na kay Sonya ang lahat. Pati iyong mga babaeng kumumpronta sa akin, sinabi ko na rin iyon kay Sonya. Sinabi ko sa kanya na naging isa sa mga rason ang sinabi ng mga babae upang mauwi ako sa pagbasted kay Senyorito Theo. Sinabi ko na rin dito ang rason ko kung bakit ko ito nalihim sa kanya.

Nasasaktan ako. Nasasaktan ako na kahit na wala naman akong ginagawang masama. Kahit na malinis naman ang intensyon ko masama at madumi pa rin talaga ang iniisip nila sa akin.

Malakas na binagsak ni Sonya ang nilalabhang damit. Tumalsik pa ang tubig sa labas ng palanggana niya.

“Sino ang mga babaeng ito, Ren? Sabihin mo.”

“Sonya d-di na sila mahalaga.”

“Gaga! Kung sayo hindi, pwes sa akin kakalbuhin ko ang mga litseng pakialamera na ’yon. Mga walang magawang matino sa buhay!”

Lumalaylay ang balikat ko. Masaya na ako na kahit papaano ay may tao akong mauuwian at mapaglabasan ng mga nararamdaman ko.

“A-ang isa sa kanila ay iyong babae na kasamahan natin noong nagtatrabho pa tayo noong bakasyon sa mansyon ng Granville. Iyong lumapit sa atin.”

Nakita ko kung paano kumuyom ang kamao ni Sonya.

“Tsk! Sabi ko na nga ba at iba talaga ang galawan ng babaeng iyon. Tingnan lang natin kapag nakita ko iyan ko sa eskwelahan.”

“Sonya, please. Gaya ng sinabi ko. Ayaw kong idamay ka sa gulo ko. Ayaw kong dumagdag pa sa problema ninyo.”

Humawak si Sonya sa braso ko.

“Ren kaibigan mo ako.”

Tumango ako.

“Alam ko.”

Para kaming mga tanga dito sa sapa na nagyayakapan at nag-iiyakan.

“Aminin mo. May nararamdaman ka pa ba kay Senyorito? Imposibleng wala kang nararamdaman doon, Ren. Saksi ako sa inyong dalawa.” anito matapos ang yakapan naming dalawa.

Malungkot akong ngumiti dito.

“G-gusto ko na rin naman si Senyorito. Mahal ko na rin siya kaso…”

“Kaso naging duwag ka. Pinakawalan mo.”

Tumango ako at pinalis ko ang luhang kumawala sa mata ko. Lagi nalang akong naiiyak kapag naaalala ko si Senyorito. Nagsisi kasi ako sa naging desisyon ko.

“Pero di pa naman huli ang lahat, Ren.”

“Huh?”

“Invited tayo sa birthday ni Senyorito, Ren. Ang mga dating trabahante ng mansyon ay invited din. Kaya doon. Doon mo aminin ang lahat kay Senyorito.”

Napag-isip-isip ko ang sinabi ni Sonya sa akin. At nang dumating ang araw ng kaarawan ni Senyorito ay di pa talaga ako nakapagdesisyon na pumunta o ano. Wala rin naman akong gift para dito at natatakot din ako na baka huli na ang lahat sa tagal na naming walang kumuniskasyon.

Hindi ako sumama kina Sonya sa pagpunta nila sa mansyon ng Granville dahil hanggang sa huling minuto ng gabing iyon ay gulong-gulo pa rin ako.

At nang makita ko ang dress shirt ni Senyorito Theo sa drawer ko ay saka pa ako nakapagdesisyon na pumunta doon. Alas diez na nang gabi pero nagmadali akong humanap ng masisidlan ko sa dress shirt. Ito ang ireregalo ko sa kanya.

Pumara agad ako ng tricycle patungo sa mansyon ng mga Granville.

Pinagpapawisan at kumakabog ang puso ko nang bumaba ako ng tricycle. Chineck lang ako ng guard bago pinapasok sa loob. Kahit na gabi na ay marami pa ring tao sa mansyon. Sa labas man o dito sa parking area ng mansyon ay napuno ng mga mamahaling sasakyan. Wala akong namumukhaan sa mga nakikita ko at dumiretso ako sa bulwagan kahit na naiiba ang suot ko sa kanila.

Pagkatapak ko ng bulwagan putol nalang ang narinig ko sa babaeng nagsasalita sa itaas, sa ikalawang palapag ng mansyon. Sa kanang bahagi ng babae ay ang isang lalaki na kahawig ni Senyorito Theo samantalang sa kaliwa naman ay si Senyorito Theo na may katabing babae. Nakaharap silang lahat dito sa maraming tao na nasa ibaba, kung nasaan ako.

“…Tonight we will formally announce the engagement of our son, Theodore, and Minerva Escario, the heiress of the Escario clan.” ani ng babae at itinaas nito ang wine glass.

Lahat ng nasa bulwagan ay nagdiwang maliban sa akin na nanlalabo ang mata habang nakatingala sa kanila sa itaas.

Huli… na ba ako? Nakita kong walang emosyon na itinaas ni Senyorito Theo ang wine glass na hawak niya.

Sa gitna ng mga nagpapalakpakang mga tao at pagdidiwang nila. Ako naman ay naliligo sa pagkabigo at paghihinagpis.

Buong lakas akong tumalikod doon at kung minamalas pa ay nabangga ko ang isang waiter na may dalang mga wine at bumuhos iyon sa katawan ko. Nabasag ang mga wine glass sa sahig dahilan kung bakit nakuha ko ang lahat ng atensyon sa bulwagan at handa na akong pagalitan noong waiter pero tumakbo na ako palabas at saka bumuhos ang luha ko. Buong lakas kong tinutulak ang mga taong humaharang sa akin at tumakbo kahit na di ko alam kung saan ako pupunta. Isa lang ang alam ko, gusto kong makalayo sa lugar na ’to.

Tumatakbo ako palabas, tungo sa malayong gate ng mansyon nang mapigtas ang lace sandal kong suot. Nadapa ako pero di ko mabitawan ang paper bag kung saan nakasilid ang gift ko sana kay Senyorito. Nanlalabo ang mata kong tinanggal ang sandal na suot at tinapon bago muling tumayo saka tumakbo.

Malayo na ang natakbo ko at humahagulhol na ako nang may marinig akong tumawag sa likuran ko.

“Baby,”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 14

Chapter 14

Theodore Pov

“Basted na ba talaga ako?” I carefully asked Laurenz, using my calm and gentle voice. I don’t want him to feel that I’m disappointed when I actually am. I asked him gently because I don’t want him to feel intimidated by my voice. I asked him gently so that I wouldn’t come out strong or say whatever it is that might trigger him to turn me down even more. I’m fucking hurt.   I stared at him without blinking my eyes. He cannot keep his hands in one place. He cannot look at me. His breathing pattern is not uneven.  

Dahan-dahan niyang inangat ang ulo sa akin at nakipagtitigan sa akin. Those eyes were able to capture me. I don’t remember the exact moment my heart drowned in his eyes, yet I just found myself wanting to be drowned in his beautiful eyes. I just found myself wanting him.

One day, I just woke up, and then, boom! I feel for Laurenz, a gay guy with soft features, not because of his gentleness and girly actions. I fall for him because he is what my heart wants. Laurenz is such a pretty boy; he can be a pretty man and a pretty woman. Nonetheless, those things don’t matter to me. What matters to me is that my heart keeps wanting him—only him. 

Akala ko nga nababaliw na ako. I go to sleep thinking of him, then I dream of him, and then the next morning, gusto ko na siyang makita. Nakakabaliw. Akala ko nga totoo ’yang gayuma-gayuma na ’yan.

Ang pag-iisip ko tungkol sa kanya ay pinutol niya sa isang sagot na nagpaguho ng lahat ng pag-asa ko na maging kasintahan siya.

“Oo po.”

I successfully master the ability to keep my expressions stoic and normal. 

I clasped my hands together, veins protruded on my arms. Walang sabi akong tumayo at umalis sa bahay niya. Hindi na ako nagsalita dahil baka kung ano pa ang masabi ko. I have this redflag attitude that when I cannot contain my feelings, when I cannot restrain my anger, nakakapagsalita ako ng di maganda at nakakagawa ng desisyon na pagsisisihan ko after. I can’t control myself when I’m at such situation. At ayaw kong mangyari iyan kaya naman mas pinili kong tumahimik at umalis nalang bitbit ang puso kong durog.

I’m really disappointed, not to Laurenz or to his decision, but to myself. Akala ko kasi nagawa ko na ang lahat. Akala ko sa mga araw na magkasama kami at masaya siya sa company ko napalapit na siya sa akin and somewhat I think he might like me or fall to me. Yet, hindi pala. Nagkamali ako.

While driving to the mansion, the scene I left in Laurenz’s home kept running around in my head over and over like a broken tape.

The memory of where I first saw him flashed through my mind. Kakarating ko lang nang araw na iyon dito sa San Concepcion. I was thrown by my parents here dahil nagbabakasali sila na baka dito ay mababawasan ang kataranduhan ko doon sa Manila. Ako ang pina-manage nila sa negosyo ng mga yumao kong grandparents.

I was strolling around San Concepsion nang biglang gusto kong magyosi kaya naman tinigil ko ang sasakyan ko at kumuha ng yosi na nasa compartment lang ng kotse. Binuksan ko ang bintana ng kotseng dala ko bago sinindihan ang sigarilyong nakuha.

Sinandal ko ang katawan ko sa kinauupuan at saka sinalampak ang sigarilyo sa bibig. Tumaas ang kilay ko nang may narinig akong ingay mula sa paligid. Hindi ko iyon inintindi at nagpatuloy lang ako sa pagpikit. Habang tangan ng bibig ko ang sigarilyo.

At nang mainis ako sa ingay ay lumabas ako nang kotse. Humithit ako ng isang beses sa sigarilyong nakaipit sa dalawang daliri bago ko iyon tinapon sa sahig at inapakan.

May nakita akong tatlong lalaki na parang may kino-corner na isang babae. Nag-flex ako sa leeg ko bago tinupo ang long sleeve kong suot hanggang sa siko ko at pagod na humakbang tungo sa kanila.

“HINDI NGA AKO BABAE KAYA PAUWIIN NYO NA AKO!”

Napataas ang kilay ko doon. It’s not a girl or woman. It’s a boy. Lalaki ang kino-corner ng mga lalaki.

Aalis na sana ako sa lugar na iyon nang makita ko ang mukha ng maliit na lalaki. Through his eyes and face, I can sense his fear and nervousness.

Nagsalita ang lalaki na isa sa kumorner ng maliit na lalaki kaso tinumba ko na ang pinakamalapit na basurahan sa akin. Lumikha iyon ng ingay at nabaling sa akin ang atensyon ng mga lalaki.

Habang kinakausap ako ng mga lalaki sa kung ano-ano ay napansin kong pinulot pa ng maliit na lalaki ang nga gulay sa sahig, para siyang bata at mukha ring babae. Sa ganoong sitwasyon ay nagawa ko pa talagang matawa dahil naaliw ako sa ginawa niya. Goddammit!

May lalaking nakapansin na tatakas na sana iyong lalaking maliit kaya naman nagsalita ako at di ko inaasahan ang unang lumabas na salita sa bibig ko.

“Baby girl.”

Nang makalapit siya sa akin. Di ko mapigilang di puriin ang kanyang mukha. Ang lambot niya tingnan. Ang hinhin. Ang puti. Hindi naman siya ang unang lalaki na nakita kong ganito ang datingan kaso… may kakaiba sa kanya. His eyes were like talking to my soul. There’s something in him that I cannot decipher. It’s hard to decipher. His eyes bewitched me.

At akala after that incedent ay di na kami magkikita. Ang di ko inaasahan ay isa pa siya sa trabahante ng mansyon at di niya pa ako kilala. Inaasahan ko na naman iyon kaso natatawa ako sa kanya. Hanggang sa mga araw na lumipas na lagi ko siyang pinagmamasdan ay nahuhulog na pala ako. Sa mga lihim kong pagtingin sa kanya ay dahan-dahan na niya palang sinakop ang pagkatao ko.

My cousin, Aziel, even tease me that Laurenz was my karma. Karma for being an asshole back then. Hindi naman ako naniwala doon pero nang binasted ako ni Laurenz ay siguro siya nga.

Nang ligawan ko si Laurenz alam kong may chance na i-basted niya ako at may chance ring sagutin niya ako. Ang di ko lang inaasahan ang sakit na dulot ng pagbasted niya sa akin, throughout my courtship with him. I did my best. I did all the things that I could. I did all the things that I thought were right and were good for both of us. I showed him… I showed him what I felt. I say what I feel for him.

At kahit na nabasted na ako ay lihim ko pa rin siyang sinusundan kahit sa school nila. Nakita ko naman na bahay at eskuwela lang ang inaatupag niya kaso nang makita ko siyang may kasamang lalaki at nakita kong masaya siya doon sa lalaki ay iniwas ko na ang sarili ko sa kanya kahit na mahirap.

Mahirap. Masakit. At nakakagago. Mahirap kasi first time kong nag-effort para sa isang tao. First time kong manligaw at first time kong tamaan ng husto para sa isang tao at sawi pa. Masakit dahil mahal ko siya kaso… di niya ako mahal. Nakakagago kasi kahit na basted na ako gusto ko pa rin siya. Mahal ko pa rin siya.

Nang sumapit ang kaarawan ko ay di ko naman inaasahan na may mangyayaring engagement. Wala akong kaide-ideya doon. Hindi ako sinabihan ng mga magulang ko doon. I was caught up in the situation. And when I saw Laurenz in the crowd below us, when I saw his eyes in the midst of hundreds of pairs of eyes, my heart pounded in an instant. My heart tore apart when I saw the tears forming in front of his eyes. 

May nagtulak sa akin na sundan siya. Hindi ko alam kong ang utak ko ba iyon o ang puso ko pero hindi ko na tinapos pa ang party. Kinausap ko lang saglit si Minerva bago umalis.

Hindi ko alam kung saan ko hahanapin o susundan si Laurenz kaya naman ginamit ko ang kotse ko para madali ko siyang makita. At nang makita ko siyang lumalakad takbo sa tabi ng daan na nakapaa ay agad akong bumaba ng sasakyan at tinungo siya.

My heart was pumping my chest so hard. My heart beat was going crazy. Madilim dito sa kinaroroonan namin at ang tanging liwanag lang ay ang ilaw na nanggagaling mula sa sasakyan sa likod ko.

When I finally gathered myself together, I called him out. “Baby,”

Laurenz Pov

Hindi ko maipaliwanag kong ano ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko alam kung alin ba ang masakit. Ang paa ko ba na walang sapin o ang nararamdaman kong  hapdi ng sugat doon sa paa ko o ang puso ko na kanina pa durog.

Sa kabila ng sakit na nararamdaman ko ay patuloy lang ako sa lakad at takbo na ginawa ko. Di ko alam kung saan ako dadalhin ng sugatan kong paa pero di ako tumigil.

Bakit kasi binasted ko siya? Bakit kasi nagpadala ako? Bakit kasi ang tanga ko? Bakit kasi ang dali kong magpadala? Bakit kasi ang dali kong maniwala? Ito ba ang dinulot ng mga tao sa akin? Ito ba ang dulot ng mga pangungutya at pangmamaliit nila sa akin? I’m losing myself.

Hindi tulad ng nasa palabas o nasa mga nobela na binabasa ko na kapag sawi at nasasaktan ang bida ay uulan agad at kasabay ng ulan ay iiyak ang bida. Sa istorya ng buhay ko, wala. Walang ulan. Di nakisabay sa akin ang panahon. Siguro ay ganito nga siguro ang kapalaran ko. Ang masaktan ng mag-isa. Ang magdusa ng mag-isa. Ang umiyak ng mag-isa.

Tumingala ako sa langit na walang bituin at puro lang kadiliman. Patuloy sa pag-agos ang mga luha ko habang nakatingala ako doon. ’Nay nakatingin ka ba sa akin? ’Nay nakita mo ba ang paghihirap ko dito? Bakit ’nay? Bakit iniwan ninyo ako? Bakit ninyo ako iniwan ni Lola ng ganito? Tingnan n’yo tuloy. Wala akong matatakbuhan.

Gamit ang braso ko ay pinalis ko ang luha sa mata ko kaso tumutulo naman ito. Mga taksil!

Nagpatuloy ako sa pag-iyak at paglakad-takbo ko nang may marinig akong tumawag sa akin.

“Baby,”

Napako kaagad ang paa ko sa rough road. Kumuyom ang daliri ko paa. Nababaliw na ba ako o may tumawag talaga sa akin? Boses ba ni Senyorito Theo iyong tumawag sa akin?

I was hesistant pero lumingon pa rin ako. At napahagulhol ako nang nakita ko si Senyorito Theo na suot pa ang three piece suit niyang kulay pula sa party.

Napapikit ako at ngumuwa. Nandidito siya. Sinundan niya ako. Nakita niya ako.

Ang init ng katawan ni Senyorito Theo ang bumalot sa akin. Nanginig ako sa yakap niya at umiyak sa dibdib niya. Kumapit ako sa suot niya at ngumuwa. Ang panlalamig at pag-iisa na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng init sa yakap niya sa akin.

“Shh,” malamyos niya akong tinahan at hinaplos ang likod ko. Pinatakan niya rin ang ulo ng halik.

“S-senyorito,” iyak ko.

Marahan niya akong tinulak at pinantayan ang mata ko. Pinunasan niya ang basa kong mukha.

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya nang ma-realized ko ang hitsura ko ngayon. Pero hinawakan ni Senyorito ang mukha ko at pinirmi iyon.

Tiningnan niya ako mula sa ulo hanggang sa paa kong walang sapin. Napatingin ako doon sa paa ko. Namumula iyon at may konting mga galos, ngayon ko lang nakita. May konting liwanag na kasi mula sa ilaw ng sasakyan niya.

Pagbalik ko sa mata ko kay Senyorito ay umatras ito ng konti para maglagay ng distansya sa amin. Nagtagpo ang kilay ko nang makita ko siyang kinakalas niya ang butones ng coat na suot. Hinubad niya iyon saka muling lumapit sa akin at kinapa sa akin ang kulay pula niyang coat. Umaabot iyon sa bandang hita ko. Natatabunan na tuloy ang manipis kong kamisa.

“S-senyorito…” nautal ako nang makita ko siyang walang pag-aatubiling lumuhod sa harap at saka hinubad ang suot niyang sapatos at medyas.

Napanguso ako nang makita ko ang paa niyang walang bahid ng kung anong dumi. Parang ang laking pagkakamali tingnan ng paa niyang nakaapak sa semento.

Kinuha niya ang paa ko at pinatong iyon sa kanyang tuhod kaso tinanggal ko iyon dahil nadudumihan ko ang pants niya.

“Laurenz.”

“M-madumi ang p-paa ko.”

“Wala akong paki kung madumihan mo ako o ano, Laurenz.” seryosong wika nito at muling kinuha ang paa ko at pinasuot sa akin ang medyas niya.

Nang matapos siya sa pagsuot noong medyas sa akin ay tumayo siya at sinuot ang sapatos at wala ng medyas.

Napababa ako nang tingin. Nakamedyas ako na kulay puti at nakapajama na may desinyong Mickey Mouse tapos nakakamisang puti at may patong na pulang coat.

Humigpit ang pagkakawak ko doon sa paper bag na bitbit ko.

“Is that for me?”

Mabilis kong tinago sa likod ko ang paper bag na dala. Huli na kasi nakita na niya, kaso tinago ko pa rin. Walang kahirap-hirap niya iyong inabot sa likod ko.

“Ano… h-happy birthday.”

Binusisi niya ang laman ng paper bag at kinuha ang laman n’on.

“W-wala akong ibang maisip na regalo para sayo. Wala akong pera. Hindi ako makabili ng kahit na ano mang mamahaling regalo para sayo…” napatigil ako. Kanina nang nakita ko ang ga-bundok na mga regalo niya doon sa mansyon ay nakakahiya kung ilalagay ko doon itong paper bag na dala ko. Mamumukhang basura ang regalo ko sa kanya kumpara doon. Tapos sa kanya pa ang dress shirt na binurdahan ko.

Kanina bumuhos sa akin ang katotohanan na halos perpekto si Senyorito sa lahat ng aspeto. Sa pamilya, sa pera, sa hitsura, at iba pa. Walang-wala ako kumpara sa kanya. Isang hamak na trabahador lamang ako sa hacienda nila.

“D-damit mo ’yan. Iyong dress shirt na di ko nasauli sayo. Binurdahan ko lang ng pangalan mo.”

Mayamaya nang matapos niyang tingnan ang pangalan niyang nakaburda doon ay tumingin siya sa akin.

“I like it. I love it.”

Napangiti ako doon. Magsasalita pa sana ako nang hinila na niya ako tungo sa sasakyan niya.

“May… sasabihin pa sana… ako sayo.”

Lumingon siya sa akin.

“We’ll talk later.”

“Saan n’yo po ako dadalhin?”

Tumingin ito sa paa ko.

“Sa barn, gamutin muna natin ang sugat mo bago tayo mag-usap.” anito sa akin.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Good evening/good morning/good afternoon mga beh! Sa mga di pa alam, ang libro ko po dito na

The Mafia Lord’s Pet

ay magkakaroon na po ng physical copy. Sana po ay makabili po kayo ng physical copy ninyo ng book. I would really appreciate it po if makaka-avail kayo. Shopee link and goggle form link are on my bio. Kindly check it out! And for more details and informations kindly visit my profile on Facebook: Amorevolous Encres

CHAPTER 15

Chapter 15

Laurenz Pov

Wala akong naging imik sa buong byahe namin ni Senyorito Theo. Pinagsiklop ko lang ang palad ko at paminsan-minsan ay pinaglalaruan ko ang daliri ko upang mawala ang kaba at takot na nararamdaman ko. Idagdag pa ang kahihiyan.

Pasulyap-sulyap ako kay Senyorito Theo na nakatutok lang ang mata sa daan na patungo na papasok sa lupain nila. Naging shaky na rin ang sasakyan dahil bato-bato ang daanan.

Hanggang sa makarating kami sa barn house niya ay walang nagsasalita sa amin. Pinatay niya ang makina ng sasakyan pero nanatiling bukas naman ang ilaw noon. Sinadya niya siguro iyon dahil sobrang dilim. Sa aking pag-iisip ay di namalayan na nakababa na pala siya sa kotse. Kaya naman bubuksan ko na rin sana ang pintuan sa banda ko nang umikot ito at siya na mismo ang nagbukas ng pintuan para sa akin.

Bigla akong napayakap sa sarili ko nang humapas ang malamig na hangin sa mga kahoy na nakapalibot. Mga ugoy ng hangin  at huni ng mga insekto lamang ang naririnig ko sa buong paligid.

Ibababa ko na sana ang paa ko nang walang paalam akong binuhat ni Senyorito Theo sa paraang parang bagong kasal.

“A-ahm.” Hindi ko na matuloy ang sasabihin ko at kumapit naman ako sa kanyang balikat.

Dumaan kami sa kanyang balkonahe na may tatlong hagdanan at saka walang hirap niya namang nahagilap ang susi ng barn.

Pagkapasok namin ay sunod niya namang sinara ang pintuan at binuksan ang ilaw. Nilapag niya ako sa kama.

“Ano…”

Sinubukan ko itong kausapin kaso tumalikod naman ito sa akin at tumungo sa kanyang closet. Pagbalik niya ay may dala na itong itim na t-shirt at isang puting boxer shorts.

“Change your clothes, and if you want to take a bath, just go to the bathroom.” sabi niya at nilapag ang damit sa tabi ko.

“Senyorito.”

“Lalabas lang ako. Papatayin ko ang ilaw ng kotse. Baka kasi maka-attract ng wild boars ang ilaw n’on.”

Mas tumindi ang kaba at takot ko dahil sa sinabi niya sa akin. W-wild boars?

Natawa ito kaya napatingala ako dito. Ginulo niya ang buhok ko.

“Kidding, baby.”

Niyuko ko nalang ang ulo ko para itago ang mukhang namumula at pinakiramdaman itong umalis sa harapan at lumabas.

Nang wala na ito ay saka pa ako tumayo at kinuha ang binigay niyang pwede kong maisuot. Tumungo ako ng banyo saka ako naghubad sa suot at naglinis sa paa ko na marumi. Napapadaing pa ako dahil humahapdi na ang sugat ko doon. Ngayon ko lang ulit naramdaman ang sakit. Siguro sa kalutangan ko kanina ay pati sakit nito ay di ko na naramdaman.

Tinupi ko ang aking nahubad na damit at sinilid iyon sa laundry basket na nandidito sa banyo. Sinampay ko naman ang coat ni Senyorito Theo. Naghugas ako ng kamay bago lumabas ng banyo.

At nagpupunas ako ng kamay ko sa likod ng suot kong t-shirt nang maabutan ko si Senyorito Theo na nakatalikod sa akin at naka-breathable pajama na kulay itim saka walang suot na pang-itaas. Siguro ay naghahanap ito ng masusuot na damit sa kanyang closet at sa bawat galaw niya ay gumagalaw din ang masels niya sa likod at pati na ng braso niya. Nagsi-igtingan ang mga masels nito.

Napatalon naman ako nang humarap ito sa akin at nagsuot ng itim na t-shirt. Puro itim ang suot nito kaya naman litaw na litaw ang kaputian ng balat niya. He licked his lips using his tongue and messed his hair.

Kinamay niya ako na palapitin sa kanya kaya naman gumalaw na ako mula sa pagkaka-estatwa ako.

I cleared my throat and subversed my whole weight on the bean bag.

Pinakiramdaman ko ang puso ko na nagsisimulang magwala sa loob ng dibdib ko. Parang umaabot na sa lalamunan ko ang lakas ng tibok nito. At kahit na may AC ang barn ay pinagpapawisan ako. Di naman ako pasmado.

Umupo si Senyorito Theo sa kama, malapit sa akin at walang ano-anu’y kinuha niya ang isang paa ko at pinatong sa kanyang hita.

“Senyorito…” ako at hihilahin ko na sana ang paa ko nang hawakan niya ito ng mahigpit. Nagsilitawan ang ugat ng kamay niya sa pwersa noon.

“Let me tend your wound.” anito at kinuha ang first aid kit box saka sinimulang linisin ang mga sugat ko doon.

Napapakagat ako sa ibabang labi ko at mahigpit na napakapit sa gilid ng bean bag dahil sa hapdi ng alcohol. Nanguso ako nang maharan na hinipan ni Senyorito Theo ang sugat ko doon.

Napatitig ako sa mukha nito na focus na focus doon sa kanyang paggamot sa paa ko.

My heart leaped. Na-miss ko si Senyorito. Sa ilang linggo na hindi kami nagkita ay miss na miss ko siya. Walang araw na hindi ko siya inisip. Walang araw na hindi ako tumatanaw sa labas ng bahay at umaasang dadating siya. Kaso sinong niloloko ko? Sinong binibilog ko? Ako ang nangbasted. Ako ang nagtulak sa kanya. Sinaktan ko siya. Kaya papaano siya pupunta sa bahay ko?

“Senyorito, sorry po.” bulong ko pero alam ko namang sapat na iyon upang marinig niya.

Hindi ito nagsalita.

Lumunok ako.

“N-nasira ko po yata ang birthday ninyo.” sunod kong saad.

Binaba niya ang isang paa ko at sunod naman kinuha ang isa ko pang paa.

“Hindi ko po intensyong masira ang gabi ninyo. Hindi k-ko po intensyong masira ang birthday ninyo at gumawa ng eksena doon.” Kinagat ko ang loob ng bibig ko nang di ito nagsalita hanggang sa matapos niyang gamutin ang paa ko. Binaba niya sa sahig ang paa ko matapos gamutin.

Niligpit niya ang ginamit at itinabi ang first aid kit.

Namumungay ang mata nitong tumingin sa akin.

“You’re saying sorry for ruining my birthday?” anito at kagat labi akong tumango. “Anong pinunta mo sa birthday ko? Nasabi ni Sonny na hindi ka raw pupunta.”

Mabilis na kumalat ang init sa bawat sulok ng mata ko. Hindi ko siya matingnan ng maayos kaya naman pinaglaruan ko ang kamay ko sa ibabaw ng hita ko.

“Pumunta ka ba para ibalik lang sa akin ang dress shirt ko?”

Inangat ko ang tingin ko dito. Walang pikit mata siyang nakatitig sa akin.

“H-hindi po.”

“Don’t you go there to tend my wound as well? Aren’t you here because you want to tend my wound?”

“Senyorito.”

Napailing ito at pagak na ngumiti.

“It’s so unfair.” Kumunot ang noo ko dito. “When you pushed me, when you turned me down. I feel my whole world collapsing. My heart broke for the first time. Tapos… nakita lang kita. Niyakap lang kita. Nakasama lang kita parang nawala ang lahat nang naramdaman ko. It’s so unfair; how does my heart beat again like fucking mad just seeing you in front of me, baby girl. I like you so fucking much. I love you like a fucking madman.”

Tumulo ang luha ko sa sinabi niya at saka ko tinapon ang sarili ko sa kanya. Buong lakas naman ako nitong sinalo at niyakap ng mahigpit. Mahigpit na yumakap ang braso niya sa baywang ko saka binaon ang mukha sa leeg ko. I felt his tears stream down my neck.

“Mahal din kita Senyorito. Sorry po. Sorry po at hindi kita kayang panindigan noong una. Sorry po dahil nagpadala ako sa mga sinasabi ng iba.”

Marahan niya ako tinulak at sinuklay ang buhok ko. Sunod kong naramdaman ang kamay niyang kinuha ang binti ko saka niya iyon ginaya upang ipulot sa baywang niya. Naramdaman ng mga pang-upo ko ang matigas na bagay na kinauupuan ko. Tumutusok ito sa bakuna ko. Kaso wala doon ang atensyon ko.

Nakapukos lang ang mata ko sa mukha ni Senyorito na punong-puno ng samot-saring emosyon ang mukha. May galak, may pagkasabik, at purong pagmamahal. Tiningnan niya ako sa mukha na para bang ako ang pinakamagandang bagay na napasakamay niya. Tiningnan niya ako na parang ako ang bituin na nasungkit niya mula sa langit.

“You’re so gorgeous, baby. And you are mine, now, am I right?”

Tumango ako dito at dumukwang upang hagkan ang labi niya. Napakatamis at lambot ng labi niyang namumula at mamasa-masa.

“Oo po, sayo na po ako.”

“At sayo naman ako. I am now your possession, baby.”

Naluluha akong tumango dito. “Akin ka na talaga?”

“Sayo lang. Sayong-sayo.”

Inamoy niya ako sa leeg ko at sa dibdib-an ko.

“What do you want me to call you?” tanong nito at parang aso ako nitong inaamoy.

Napanguso ako. “I-ikaw po.”

Nilayo nito ang mukha sa akin at nagsuklay na naman sa buhok ko.

“Which do you prefer? Baby? Baby girl? Cub? Love? Babe?” Anito na parang pinapapili pa ako sa isang paninda.

“K-kayo nalang po kung saan n’yo po gusto.”

“I’d prefer calling you baby, baby. My baby.” sabi nito na may malaking ngisi sa labi. Parang sarap na sarap siya doon.

“Baby.” bulong ko naman at napangiti ako. Gusto ko rin na ganoon ang tawag niya sa akin.

Naramdaman ko ang hininga ni Senyorito sa tainga ko. “And you’ll call me… daddy.”

“D-daddy? Ayaw ko po ng ganoon Senyorito Theo. Ayaw ko po.”

Huminga siya. “What do you prefer then?”

“Kuntento na po ako sa Senyorito. Ayaw ko na ng iba.”

Wala itong naging argumento sa sinabi ko at siniil lang ako nito ng isang mabagal at napakatamis na halik. Humaba ang halikan namin dalawa hanggang namalayan ko nalang na pinahiga na niya ako sa kama at pumaibabaw siya sa akin.

“You don’t know how much I dream of this, baby.” Hinaplos ng likod ng palad niya mukha ko. Halos di ko na maipaliwanag ang naghahalong emosyon na naglalaro sa buong mukha ni Senyorito. Papaanong ang isang tulad niya ay nahulog sa isang tulad kong lalaki—bakla? Papaano niya ako nagawang tingnan na parang ako lamang ang mahalaga sa kanya?

“You made my birthday so special, Laurenz. Having you in between my arms and so fucking mine was my wildest dream. And, right now, it feels surreal to be living in my dreams.”

Niyakap ko ang braso ko sa kanyang leeg. Pinagdaop ni Senyorito ang noo naming dalawa at tamang lang na nagkalapit ang tungki ng aming ilong. Nang pumikit siya ay napapikit din ako at sabay naming dinamdam ang ligaya ng isa’t isa. Kapwa namin pinapakinggan ang tibok ng aming puso.

“I love you, baby.”

“I love you too, Senyorito.”

Hindi na naman naging mahirap sa akin ang matulog sa tabi ni Senyorito. Di rin naman kasi ito ang unang beses na magkatabi kami sa iisang kama. Kaso ngayon ay may nagbago na. Hindi ko nalang siya kaibigan o manliligaw. Sa pagkakataong ito na nakaunan ako sa malaking braso niya at nakayakap siya sa akin ay magboyfriend na kami.

Pinayakap niya ang kamay ko sa kanya na sobrang naninigas sa pagitan namin. Nang maiyakap ko ang kamay ko sa kanya ay di ko mapigilang di mapapikit at yumakap ng mahigpit dito. Boyfriend ko na talaga siya. Kami na.

Maliit na dilaw na ilaw nalang ang nagpapaliwanag sa buong silid. Ang nag-iisang lampshade lang dito sa gilid ng hinihigaan namin ang nagsisilbi naming liwanag ngayon.

“Baby?”

“Po?”

“Di ka ba makatulog? You want me open the lights? Or do you feel uncomfortable having us this close?”

Napalabi ako. “Hindi naman po sa ganon Senyorito. Nakakapanibago lang ang lahat at parang kailan lang nung binasted kita… at ngayon… t-tayo na.”

“Do you think everything seems so fast for us?” Malalim nitong saad.

“Oo po. Syempre para sa akin mabilis at parang nanaginip lang ako. Tapos parang langit at lupa pa ang agwat nating dalawa. At saksi ako noon kanina. Sobrang yaman niyo po tapos ako mahira–”

“Shh,” may daliring pumigil sa bibig ko. “My wealth—our wealth doesn’t have to do with our love or with our relationship, baby. So please, stop comparing us. Stop comparing things. We will never be the same in many things, baby, but you are enough for us to make things work for us.”

Ngumuso lang ako at yumakap sa kanya. Ang bango-bango niya at nakaka-adik ang amoy.

“Senyorito?”

“Hmm?”

“Pa… papaano po pala iyong fiance ninyo? Si Minerva?”

Ramdam ko ang pagpapakawala nito ng malalim na hininga.

“Ngayon ko lang nakilala si Minerva. I don’t know much about her or even care about her. Ngayon ko lang din nalaman ang plano  ng mga magulang ko pero h’wag kang mag-alala, baby. Ako na ang bahala dito.”

“Ang mga magulang n’yo po?”

Pinatakan niya ng isang halik ang noo ko.

“We’ll tell them soon. Dadahan-dahan natin sila.”

Ngumiti ako dito at yumakap. Humawak naman siya sa baba ko at siniil ako muli ng isang halik.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Let’s be mutuals!

2nd Wattpad account: showerofserotonin

Facebook: Amorevolous Encres Tiktok: amorevolousencres IG: amorevolous.encres Twitter: AEncres

CHAPTER 16

Chapter 16

Laurenz Pov

Nagising ko na may humahaplos sa pisngi ko at may kumikiliti sa likod ko. May pagkagaspang ang kamay na humahaplos sa akin pero nagiging komportable naman ako doon at patuloy ko lang iyong pinapiramdaman.

Patuloy ko lang ding pinapakiramdaman ang mainit na hininga ni Senyorito Theo na tumatama sa mukha ko.

“Good morning, baby.” bulong nito sa akin at humalik sa noo ko.

Doon ko na minulat ang mata ko at nakatingalang nginitian si Senyorito Theo. Napatakip ako sa mukha ko nang maalala ko na di pa ko nakakapanhilamos, nakapagtoothbrush at baka may muta pa ako.

“Baby,”

“Senyorito, wag niyo po akong titingnan lalo na ang mukha ko. Wala pa po akong ayos at baka po–”

Dumapo ang kamay ni Senyorito  sa palapulsuhan ko at unti-unti niyang kinuha ang kamay kong nakakip sa mukha ko.

Pumikit ako nang mariin. Nahihiya ako sa kanya. Nakakahiya na kahit na bagong gising siya ay ang gwapo n’ya pa ring tingnan. Ang presko niya kahit na kakagising lang namin. Tapos ako… baka magmukha ako nito ngayong di nakaligo ng ilang araw. Baka nanglalagkit na ngayon ang mukha ko.

Narinig ko ang munti niyang halakhak bago hinalkan ang mukha ko.

“It’s still the face I want to see when I wake up.”

Napalabi ako at nimulat ang mata.

“G-good morming.”

Nang ngumiti si Senyorito ay parang ngumiti rin ang mga mata niya. Kumisap ito.

“Good morning, baby.” wika niya rin sa akin bago dumukwang at ginawaran nang malamyos na halik ang labi ko.

Ilang saglit lang at nirolyo ni Senyorito ang katawan ko at pinadapa sa kanyang tiyan habang di napuputol ang halikan namin.

Humaplos ang kamay niya sa mukha ko at tinudyo ang dila sa loob sa bibig ko saka ito nagsimulang galugarin ang bibig ko. Naramdaman kong dumapo ang isang kamay niya sa batok ko upang suportahan ako doon at saka mas pinailaliman pa ang umiinit naming halikan.

Napakapit ako sa bedsheets ng kama nang susuhin niya ang dila ko at buong hina-namnam ang bibig ko.

“This is the best way to greet a new day, baby.” sabi niya nang maghiwalay ang labi namin.

“Kung ganun sasanayin ko na ang sarili ko, Senyorito.”

Nagtagal pa kaming dalawa sa kama bago naisipang bumangon. Si Senyorito ang nagbuluntaryong magluto at di naman ako umangal doon. Nilabhan ko nalang ang damit ko na hinubad ko kagabi at saka naligo.

Suot ko ang isang maroon na plain tshirt ni Senyorito at isang boxer shorts niya nang lumabas ako sa banyo at maabutan ko siyang kausap ang ina niya.

“Nandito lang ako sa barn house, mom. Yeah… I know… uuwi rin ako… yes later. Okay, bye.”

Nang lumingon sa akin si Senyorito ay nginitian ko siya at lumapit dito. Nakapaghanda na siya sa mesa at may mga kobyertos na rin.

Pinatong niya ang phone niya sa island counter at saka ako tinagpo ako.

Inamoy niya ang leeg ko bago niyakap ang braso sa baywang ko.

Tiningala ako siya. “Hindi ko nalang sinuot ang jersey shorts.” sabi ko dito.

Bahagya ako nitong tinulak at sinuri ang buong katawan ko. Nalukot ko tuloy ang daliri ng paa ko.

“M-malaki kasi ang jersey mo. Nahuhubad lang sa akin.” rason ko nang di ito magsalita.

Hinagkan niya ang noo ko.

“It’s fine. You look sexy.”

Giniya niya ako sa mesa at pinaghila ng upuan. At habang kumakain kami ay napag-usapan namin ang mga bagay na ginawa namin nung makalipas na linggo na di kami nagkikita.

“S-sinusundan n’yo po a-ako?” Mabuti at di ako kumakain nang sabihin iyon ni Senyorito dahil pag nagkataon ay mabibilaukan na sana ako.

Tumaas ang sulok ng labi niya. “Yeah, pero tumigil ako nang may… iba ka nang kasama na lalaki. Di ko kayang tingnan ka na may kasamang iba. Ayaw ko nang ganun.”

Napaisip ako sa kung sino ang nakasama kong lalaki nitong nakaraang linggo. At saka pumasok sa isip ko si Rielle. Si Rielle ay lalaki nga pero tulad ko ay bakla rin siya at nagtatrabaho sa mga Monzallon. Working student ito.

“Senyorito h’wag po kayong mag-alala. Ang sinasabi niyo pong kasama kong lalaki ay si Rielle po ’yan. Pareho po kami… bakla rin po si Rielle pero secret lang natin ito.”

Halos magdugtong ang hulmado at makapal niyang kilay sa sinabi ko.

“Totoo po. Saka nag-uusap lang naman kami kasi may pinagawa siya sa aking cross-stitch.”

Nagbuga siya nang hangin mula sa kanyang bibig.

“That’s a relief.”

“Ikaw Senyorito nang… tinulak kita papalayo. Sino naman ang kasama mo? Ano ang pinagkaabalahan mo?”

Naitungkod niya sa mess ang dalawang siko miya at tumitig sa akin.

“Nasa hacienda. Kasama ko ang mga trahador pero ang lagi kong kasama ay si Atlas.”

“W-wala pong… w-walang…”

“Babae?” Pagtatapos niya para sa akin.

Naipit ko ang labi ko at yumuko. Nahihiya ako pero gusto ko kasing malaman.

Hindi siya sumagot sa akin bagkos ay lumapit ito sa kinauupuan ko at yumuko bago kinuha ang kamay ko saka iyon simpay sa kanyang balikat at saka ako binuhat.

Sumuporta ang malaki niyang kamay sa pwetan ko.

“How can I find another when I left my heart with you? How can I look for someone else when my eyes only want you? Ikaw nagsugat sa puso ko at alam kong ikaw lang din ang makakagamot nito, baby.”

Yumakap ako dito ng mahigpit. Sobra pala ang dinulot kong sakit sa kanya. Naiiyak ako.

“Senyorito,” usal ko nang ilapag niya ako sa kama.

“Hmm,”

Umupo siya sa tabi.

“I-ito pong relasyon natin… gusto ko po sanang isekreto muna natin ito.”

Naramdaman ko ang mata niyang nanunusok sa pisngi ko kaya naman ay nilingon ko siya. Umiigting ang panga niya at nakakunot ang noo.

“I don’t have a plan in keeping you in the dark, baby.”

Tumango ako dito. Naiintindihan ko siya dito. Alam ko ang gusto niyang sabihin.

“K-kapag lang po… alam na ng mga parents ninyo ang relasyon natin. Okay na po ko doon na–”

“Balik tayo sa dating gawi?”

Yumuko ako. Ito lang ang kaya kong ibigay sa kanya. At di naman sa gusto kong i-legal niya ako. Ayaw ko lang malaman ng iba. Siguro kapag close friends namin ay ayos lang sa akin kagaya ni Sonya. Kasi kapag malaman ng ibang tao baka kung anu na naman ang sabihin nila. At ayaw ko na makarating sa mga magulang niya ang relasyon namin na nagmula sa mga tao. ’Yon lang ang punto ko.

Hinaplos niya ang baba ko saka ako binigyan ng halik.

“Okay, we’ll have it in your way.”

“Ayos lang po sa inyo Senyorito?”

Dumausdos ang kamay niya sa braso ko at pinisil ako doon.

“As much as I want to hold your hands in public. As much as I want to hug you and kiss you and show the world how much you mean to me, I think you’re somewhat right. Ipapakilala muna kita sa mga magulang ko bago sa ibang tao. At dapat ipaalam din natin sa parents mo na tayo na.”

Lumapad ang ngisi sa labi ko at kinawit ang kamay sa kanyang leeg.

“Salamat po.”

“I’m your man now, baby. No need to thank me.”

Para akong nanaginip lang nang makauwi ako sa bahay. Humiga ako sa matigas kong higaan na iniisip ang mga nangyari sa akin. Wala sa isip ko ang maging kami ni Senyorito Theo nang maisip kong pumunta sa bahay nila. Gusto ko lang sa mga oras na iyon ay ang umamin dito. At malaman niya ang totoong nararamdaman ko. Iba rin talaga maglaro ang tadhana at panahon.

Dumaan ang araw na parang ang gaan ng mga nangyayari sa buhay ko. Ang mga ganap sa buhay ko ay tila masarap na hangin. Ang sarap nito sa pakiramdam. Patago paman kami ni Senyorito ay nagagawa pa rin nito ang nais niya. Ang sundin ako, ang ihatid sa school at i-date.

Hindi na ako dinadala ni Senyorito sa hacienda kung saan maraming tao ang nakakakita sa amin. Ginagamit na niya ang sasakyan niya kapag lumalabas kami o kundi naman ay kapag pumupunta kami sa barn house. Mas hassle kasi at mahirap kapag sa labas ng San Concepcion kami nagdi-date tho’ hindi naman nagrereklamo doon si Senyorito.

While he is buying time na sabihin sa mga magulang niya ang relasyon namin. Mananatiling sekreto pa itong meron kami ngayon.

“Happy monthsary, baby.” Nagising ako ng hating-gabi na ang bati ni Senyorito ang bumungad sa akin.

Kinusot ko ang mata ko para maging malinaw ang paningin ko na nag-aadjust pa sa silaw ng phone ko.

Iniwan niya iyon na voice mail sa akin. Nagtipa ko ng reply dito.

“Ang aga po ng bati ninyo, Senyorito.”

Pagkasent ko noong text ko sa kanya ay agad namang may dumating na reply sa akin.

Napangiti ako nang binasa ko ito.

“You’re awake. Can I call? Video call?”

Si Senyorito Theo ang klase na lalaki na mas gusto ang video call kaysa sa text or chat. Kaya naman ay ino-pen ko ang data ko. Di ako nag-hesitate doon since ang laki ng load nito sa akin na maski hanggang ngayon ay may balance pa ako.

Agad naman itong tumawag sa akin.

“Baby,”

Naipit ko ang labi ko. Di pa rin talaga ako sanay na nakikita ko siyang hubad. Tulad ngayon. Nakasandal ito sa headboard ng kanyang kama at walang pang-itaas.

“Magandang gabi—ay magandang umaga na pala.”

He chuckled.

“I can’t see your face.” reklamo nito nang noo ko lang ang makita niya.

“Nakakahiya… kakagising ko lang.”

“It’s okay. I love seeing you bare… I mean I love to see your face.”

Dahan-dahan kong binaba ang phone ko para makita nito ang mukha ko. Lumapad ang ngiti nito nang makita ang mukha ko.

“Better.” Magaspang niyang turan.

“H-happy monthsary…”

“Senyorito?” Tukso nito sa akin.

Ngumuso lang ako sa kanya.

“Senyorito naman.” ani ko.

“Can you call me baby too? Just… just for now, baby. Please!” anito sa malumanay na tono; parang naglalambing.

Unti-unti akong ginapangan ng pag-init sa mukha ko. Simula no’ng naging kami hindi ko pa talaga siya tinawag sa ganoon. Napag-usapan na naman namin ito, e. Nakapag-usap na kami na kontento na ako sa Senyorito.

Anong kalokohan ito ngayon at naglalambing siya na tawagin ko siyang ganoon?“

“S-senyorito…”

“Please, baby.”

Pinikit ko ang mata ko.

“Isang beses lang po.”

Magana itong tumango.

Huminga ako nang malalim at pikit ang matang umusal.

“B-baby… Baby.”

“Dammit!” mura niya sa kabilang linya.

“Sige na po. Matutulog na po ulit ako.”

“Kakatawag lang natin.” wika nito at nakita kong dahan-dahan itong dumausdos sa higaan niya. Base sa ilaw na nakikita ko na kulay dilaw, mukhang ang lampshade nalang niya ang nagbibigay ilaw sa kanyang kwarto.

“Pero hating-gabi na Senyorito. May trabaho ka pa po.”

“I miss you,”

“Nagkita po tayo kanina. Magkasama pa nga po tayo.” Pangangatwiran ko.

“Gusto kitang itali sa akin at isama ka sa kahit saan.”

Nagpipigil na ako dito.

“I can’t get enough of you, baby. Dàmn, only if you know how much I want you by my side.”

“Magkita nalang po tayo bukas. Wala naman po akong pasok.”

“That’s my plan.”

Ngumiti ako dito.

“I love you, baby. Good morning and have a sweet nap.”

“Kayo rin po.”

Papatayin ko na sana ang video call namin nang sumingit pa ito.

“Where’s my I love you.”

Kumaway ako sa camera. “I love you. Babye na.”

---

Inayos ko ang suot kong plain na tshirt na naka-tucked sa maong kong shorts at saka ni-lock ang bahay.

Sa mga patago naming pagkikita ni Senyorito nasanay na ako na huwag nang dumaan sa kamalig kung saan ang maraming tao na nagtatrabaho. Nasanay na akong doon nalang dumaan sa tabing ilog at sinusundo ako ni Senyorito doon gamit si Atlas. Hindi naman ako nagrereklamo sa ganitong sitwasyon kasi ako naman ang may gusto nito. Ani nga ni Senyorito, we wll have it in my way kahit labag ito sa loob niya.

Lumiwanag ang mata ko nang makita ko si Senyorito na nakatayo sa tabi ni Atlas. He is in his usual clothes. Senyorito Theo is clad in his white tight shirt that hugs his muscles in the right places. Tapos naka-jeans siya at naka-boots.

At mukhang naramdaman niya ang titig ko dahil napatingin ito sa gawi ko. Awtomatik na gumihit ang ngiti sa labi niya nang makita ako.

“Baby,” anito at sinalubong ako.

“Senyorito sa barn house tayo?” ani ko dito at yumakap sa kanyang katawan nang kabigin ako nito.

Humalik siya sa noo ko bago sa labi ko at sumagot, “No.”

“Po?”

“Sa bahay tayo ngayon.”

Napakurap-kurap ako doon sa sinabi niya.

“S-sa bahay niyo po? Sa mansyon?”

“Yes.”

“Pero Senyorito,” nag-aalalang alma ko dito kaso sinapawan lang ako nito.

“May ipapakilala ako sayo. Kaya doon tayo sa bahay ngayon.” pinal nitong turan bago ako binuhat at pinasakay kay Atlas.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 17

Chapter 17

Laurenz Pov

Maghigpit ang pagkakakapit ko sa braso ni Senyorito. Gusto ko ngang igapos ang kamay ko sa kanyang katawan kung kaya ko lang. Hindi magkamayaw sa paghataw ang puso ko sa loob. At di ko matukoy kung sa kaba ba ito, sa takot, o sa pagkaduwag ko.

Bakit kasi may pa sekret-sekret pa itong si Senyorito? Bakit di nalang niya kasi sabihin sa akin kung sino ang gusto niyang ipakilala sa akin? Pero nasa isip ko na ipapakilala niya ako sa kanyang mga magulang. Sila lang kasi ang pumapasok sa isip ko na ipapakilala ni Senyorito sa akin. Pero di kaya’y ang bilis naman? Parang kailan lang kasi nang naging kami.

Hanggang ngayon nga ay kapag tinatawag akong ‘baby’ ni Senyorito o kapag tumatawag (video call)  siya sa gabi o sa umaga ay parang panaginip ko lang ang lahat hanggang ngayon.

Napahinga ako malalim.

Kapag nalaman ng ibang tao na isang Granville ang nobyo ko baka pagtawanan lang ako. Baka kapag nalaman nila sasabihin lang nilang ilusyunada ako, nanaginip ng gising. Pero ang ngayon naman ang importante sa akin. Ang kasalukuyan ang importante, ang oras kung kailan ko ito naramdaman ang mahalaga sa akin ngayon. Saka sapat na sa akin na handa akong ipaglaban ni Senyorito. Sapat na sa akin na may lalaki na handa akong ipaglaban at ipagmalaki kahit ganito lang ako.

“Baby?” Ang mahinang pisil ni Senyorito sa baywang ko ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

Tumigil kami sa paglalakad tungo sa main door ng mansyon. Oo, nandidito na kami sa mansyon at nilagay lang ni Senyorito si Atlas kanina sa kwadra nito.

Tumigil kami sa paglalakad at hinarap niya ako. Niyakap niya ang kanyang malalakas na kamay sa aking baywang at hinapit ako papalapit sa kanya. Nagdikit ang aming katawan at tiningala ko ang kanyang tangkad. Ang liit ko talaga kompara sa kanya.

Yakap ng isang kamay niya ang baywang ko at humiwalay ang isang kamay niya sa baywang ko upang ayusin ang buhok ko na malapit nang tumabon sa aking mata. Nililipad ng hangin ang buhok ko.

“What’s wrong?” malambing niyang tanong at hinalkan ang noo ko. Naging paborito na niya iyon.

“Kinakabahan po ako.”

Ngumiti siya.

“Don’t worry. Hindi ka naman kakagatin noon.”

Ngumuso ko sa kanya.

“Hindi ka kakagatin noon pero ako… ako ang kakagat sayo .”

Nanlaki ang mga mata ko sa kanya at natampal ko ang dalawang palad sa dibdib niya kaso tinawanan lang ko nito.

“Seryoso po kasi ako,”

Huminga siya ng malalim.

“Gaya nga ng sabi ko. Hindi ka noon kakagatin. At saka mabait ang taong ipapakilala ko sayo. Also, gusto ka niyang makilala.”

Napakurap lang ako sa mata ko habang nakatingalang tinititigan si Senyorito.

“Talaga po? Baka kapag nakita ako n’yan ay di niya ako gusto.” Nag-aaalala ko g sabi dito.

“Dapat lang.”

“Po?”

Umasim ang mukha niya. “Dapat lang na di ka niya magustuhan. Ako lang. Ako lang dapat ang magkagusto sayo.”

“Senyorito.”

“Bakit kung ikaw, gusto mo bang may magkagusto sa akin na iba?” panghahamon nito sa akin.

“S-syempre ayaw ko. Ayaw ko ng ganyan. Akin ka lang din dapat.”

“See?”

Tingnan mo nga ito. Ang bilis niyang ibahin ang usapin namin. Ang bilis niyang baliktarin ang sitwasyon namin.

Niyakap niya ako kaya naman yumakap din ako dito. Habang ninanam-nam ko ang mainit niyang katawan ay napatingin ako sa aming paligid ngayon.

Nasa gitna pala kami ng malawak nilang lupain dito sa loob ng mansyon. Nasa bandang likod ito ng mansyon. Kung saan ang mga kabayo, baka at kambing. Kaya naman ang paligid ay puro berde at ang lupa nga ay natatabunan ng mga damo. Kahit na may mga hayop dito ay malinis naman at naalagaan ng mabuti ng mga maintenance. Hanggang ngayon ay di ko pa rin talaga alam kung gaano kalaki itong lupain ng mga Granville dito sa San Concepcion.

Ang pagsimut ni Senyorito Theo sa akin balunbunan ang dahilan ng pagpikit ko sa mga mata at yumakap sa kanya.

“Tara na po sa loob.” sabi sa kanya nang wala yata siyang balak na pakawalan ako dito ngayon. Nandidito pa naman kami sa labas.

“No, I changed my mind. Balik nalang tayo sa barn house at doon magpalipas ng araw.”

Naitulak ko siya doon sa ideyang pumasok sa isip niya. Ngayon na unti-unti nnag humuhupa ang kaba ko ay saka niya ito sasabihin?

“Tara na po sa loob. Naghihintay na po ang bisita ninyo sa loob.”

Pinagsiklop niya ang kamay naming dalawa at tumuloy sa mansyon.

Binuksan ni Senyorito ang malaking double door ng main door bago niyakap ang isang kamay sa aking baywang.

Napapasulyap ako sa ikalawang palapag ng bahay habang tinatangay ako ni Senyorito kung saan.

At nang lumiko kami mula sa salas ay nagkita kami ni Aleng Senya, ang parang mayordoma ng mansyon!

Nanlaki ang mata nito nang makita ako at laglag ang panga nang makita ang kamay ni Senyorito Theo na mahigpit akong hawak sa baywang, para bang takot itong tumakbo ako o kumawala. Naniniguro!

Hindi makapagsalita si Aleng Senya at pabalik-balik lang ang mata sa akin at kay Senyorito Theo.

“A-aleng Senya.” ako nang walang imik si Aleng Senya.

“I-ineng, diba… ikaw ’yong sinama ni Salem dito?”

“Oo po.”

“K-kung gayu’y–”

“Aleng Senya, Laurenz is my baby. I mean, my boyfriend.”

Awang ang bibig ni Aleng Senya na nakatingin sa akin at di makapagsalita.

Yumuko nalang ako.

Ilang saglit ay nagsalita ulit si Senyorito.

“Don’t tell mom about this Senya. Ako ang magsasabi kay Mommy tungkol sa amin ni Laurenz. Maaasahan ba kita?”

Kumuyom ang kamay ko na naka hawak sa damit ni Senyorito.

“Oo… oo naman Senyorito. Hindi po ako manghihimasok sa personal ninyong buhay.”

“Salamat.” ani Senyorito at tumuloy kami.

Kahit na hawak ni Senyorito ang baywang ko ay nilingon ko pa rin si Aleng Senya at nakita kong sinundan niya rin kami ng titig.

Ngumiti ako dito at sinuklian niya rin naman ang ngiti ko.

Akay pa rin ni Senyorito Theo ang baywang ko habang naglalakad kami at napaisip ako. Kung hindi niya ako ipapakilala sa magulang niya ngayon. Sino ang ipapakilala niya sa akin?

At nang dumating kami ni Senyorito sa malaking kitchen ng mansion na may mahabang mesa at napapalamutian ng ginto at babasaging mga gamit. Nakita ko sa isang silya na nakaupo ang isang babae na nakasuot ng maxi dress na kulay rosas. Parang may hinihintay siya.

Nang lumingon ito sa amin ni Senyorito Theo ay nakilala ko kaagad ang babae. S-siya iyong babaeng nakatakdang ipakasal kay Senyorito, si Minerva.

Tumayo ito at ako naman ay mabilis na nagtago sa likod ni Senyorito.

A-anong ginagawa ng babaeng ’yan dito? Bakit nandidito siya sa mansyon?

“Theo!”

Napanguso ako ang marinig ko ang boses nito. Agad na umakyat sa buong katawan ko ng pait. Kahit boses lang nito tunog mayaman, kahit na nagtatago ako dito sa likod ni Senyorito ang ganda pati na ng boses niya.

“Minerva, pinaghintay ka ba namin ng matagal?” Parang may sumakal sa puso ko nang kaswal na kaswal lang si Senyorito na nakikipag-usap kay Minerva.

“What if I told that I am?”

“Tsk!”

Bumitaw ako sa pagkakahawak ko sa damit ni Senyorito at nawala na ang gana ko. Tatalikod na sana ako upang lumabas sa kusina nang hulihin ni Senyorito ang kamay ko.

“Where are you going?”

Kumibot ang bibig ko upang magsalita pero nanaig ang pagseselos at tampo ko.

“Baby,”

Yumuko siya upang makita ako pero iniwas ko naman ang tingin ko sa kanya.

“What’s wrong, hmm? Is my baby not feeling well?”

“Uuwi na po ako.” saad ko nang hindi tumitingin dito.

Bumuntong hininga siya. Sinikop niya ang mukha ko gamit ang dalawang palad niya at seryosong ininspeksyon ang mukha ko.

“Why is my baby sulking?”

Umirap ako dito.

“You don’t know how sexy you are when you’re rolling your eyes, baby. You’re extra sexy when you roll that eyes of yours.” paos niyang turan.

Hindi niya ako madadala sa mga mabulaklak niyang salita.

“Uuwi nalang po ako tutal may kasama ka naman palang babae dito.”

Ang nagtatagpo niyang kilay kanina at seryosong mukha ay napalitan ng tuwa.

“Oh baby. I’m glad that you’re feeling jealous because that means you really love me. But please not to Minerva, Minerva is just my friend. We are just friends.” Pagilinaw nito at walang pag-aatubiling inangkin ang labi ko. “Do you understand, baby?”

Natunaw kaagad ako. Kinagat ko lang ang labi ko at tumango.

“Hi!”

Sabay kaming napaharap ni Senyorito kay Minerva. Malapad ang ngiti nito at parang naaliw pa.

“Ah! You’re so cute, Laurenz! No wonder why Theo is really head over heels for you.” wika nito.

Tumingin ako kay Senyorito at ngumiti lang ito.

“Minerva pala.”

Napahid ko ang palad ko sa suot kong shorts bago tinanggap ang kamay ni Minerva. Ang lambot ng kamay nito. Nakakahiya sa palad kong ang tigas.

“L-laure–”

“I already know. Lagi ka ngang kinukwento ni Theo sa akin.”

Muli akong tumingin kay Theo. “Siya po… siya po ang gusto ninyong ipakilala sa akin?”

Tumango si Senyorito.

“Yes.”

“Pero s-siya po ang babaeng nakatakdang ikasal sa inyo.”

Bumuga siya ng isang malalim na hininga.

“Oo siya. At nakapag-usap na kami,” saglit na tinapunan ng tingin ni Senyorito Theo si Minerva. “Nakapag-usap na kaming dalawa at sinabi ko kay Minerva na ayaw kong magpakasal sa kanya kasi meron na akong ikaw. At kung ikakasal man ako. Gusto ko ikaw ’yon.”

Si Minerva naman ay nagsalita. “At kaya gusto rin kitang makilala Laurenz, dahil gusto kong personal mong malaman na ayaw ko ring magpakasal at ayaw din ng mga Kuya ko na sa ganito ako ikasal. Nagkasundo kami ni Theo na sabihin ito sa mga magulang namin. At ako na ang a-ako sa lahat.”

“Po?”

“Ako na ang magsasabi sa mga magulang ko na ayaw kong ikasal kay Theo. And for the mean time,” ngumiti ito sa aming dalawa ni Theo. “Pwede ninyo akong gamitin dalawa as your alibi para makalabas kayo kahit saan.”

“Ayaw ko po ng ganun.”

Lumaki ang mata ko nang kurutin nito ang pisngi ko.

“You’re such a pretty boy, Laurenz. Kung makita ka lang ng Kuya ko, I’m sure mahuhulog din ’yon say–”

“Stop that Minerva!”

Tumawa ito. “So possessive!”

Kumain kami pero parang di ko nalalasahan ang nginunguyang pagkain dahil nawindang pa rin talaga ako sa sinabi ni Minerva.

Handa siyang maging alibi para sa aming dalawa ni Senyorito. Handa niyang akuhin ang lahat para sa amin ni Senyorito.

Si Minerva lang ang nagtatanong sa akin at sumasagot naman ako pero hanggang doon lang. Di ako sumusubok na tanungin siya kasi di pa rin ko komportable sa kanya.

“Senyorito, talaga ba pong ayos lang po kay Minerva ang lahat?” ang tanong ko kay Senyorito nang makaupo ako sa paanan ng kama niya.

Ni-lock niya ang pintuan bago ako nilapitan at tinabihan.

“Yes, narinig mo naman siya kanina.”

“Talaga po? Baka napipilitan lang siya o baka tinakot ninyo?”

“I would never do that, baby. Besides siya ang unang nagsabi sa akin na ayaw niya sa akin.”

“Kayo po. Ayaw niyo kay Minerva? Maganda po siya, sexy, mayaman, maganda, may pangalan na kagaya sa inyo–”

Naputol ako nang itapat niya ang hintuturo niya sa labi ko.

“I would never want any beautiful ladies or boys if it’s not you, Laurenz. Ikaw na ’yong boyfriend ko. Kontento na ako.”

“Salamat po, Senyorito.”

Dumaing siya doon. Alam kong ayaw na niya akong naririnig na magpasalamat sa kanya kaso di ko mapigilan, e. Sobrang thankful ko lang na dumating siya sa buhay ko.

We spent the rest of the day sa kanilang mansyon, partikular sa kanyang kwarto lang at nanood ng movies tapos cuddles at kisses.

Our relationship ran smoothly. Sa mga araw na dumaan ay dinadala na ako ni Senyorito sa mansyon at naging close ko si Aleng Senya. Si Minerva naman ay di ko nakikita sa mansyon dahil di naman iyon nakatira sa mansyon ni Senyorito Theo.

Si Senyorito ay naging abala sa hacienda nila at ako naman ay naging tutok sa pag-aaral ko. Kahit na di kami nagkikita ni Senyorito dahil sa mga personal naming ginagawa ay tumatawag pa rin siya gabi-gabi. Kahit na ano mang busy ko at busy niya nagkakaroon talaga kami ng oras sa gabi na mag-usap at nagkukumustahan sa mga nangyayari sa araw namin. Pero sa isang linggo ay nagkakasama naman talaga kami ni Senyorito sa mansyon o kundi naman ay sa barnhouse. He wants to take me outside of the province but I decline his offer. At pinangako na after ng semester nalang kami gumala.

At katulad ngayon ay nandidito ako sa barnhouse ni Senyorito Theo. Dala ko ang bag ko na dinadala ko sa school kasi may tinatapos akong assessment saka magpapatulong din ako sa kanya sa isang assignment ko.

Hapon na nang matapos kami, mga bandang alas tres saka pa ako natapos sa assessment tasks ko. At dahil natapos na ako, libre na akong manood ng TV.

Binuksan ko ang television at namili ng mapapanood. Humiga ako sa kama at inunan ko ang dalawang unan para maayos kong makita ang TV. Ilang sandali pa ay tinabihan na ako ni Senyorito Theo.

Yumakap siya sa akin at tinago ang mukha sa may kili-kili ko banda. Napaigik ako dahil nakikiliti ako sa hininga niya. 

Masaya naman at nakakakilig ang pinapanood namin ni Senyorito na palabas hanggang sa naging mainit na ang tagpo ng palabas.

I felt the heat forming on my belly as I continued watching the movie. It was uncomfortable for me when I felt something inside me that wanted to burst. Pinagsiklop ko ang binti ko at aalis na sana nang kunin ni Senyorito ang kamay ko at ibalik ako sa pagkakahiga ko sa kama.

“Baby,”

Maybe because I feel heat kaya parang nang-aakit na para sa akin ang boses ni Senyorito.

Lumingon ako dito at saktong sumentro ang labi ko sa kanya. Hindi na ako umangal pa nang halikan ako ni Senyorito.

Ang mga kamay ko ay steady lang at di alam kung saan kakapit. Pero ang kay Senyorito Theo ay naglilikot na ito sa iba’t ibang parte ng katawan ko.

Nag-iinit na ako masyado at nalalamon na ako nang kamunduhan kong nilalasap sa mga matatamis na labi ni Senyorito Theo pero tumigil siya bigla at umalis ng kama.

Para bang natauhan siya.

“S-senyorito…”

“I’m sorry. I’m sorry, baby. I went too far.”

Too far? E, hinawakan lang niya naman ako sa sensitibo at pribado kong parte.

“I know I shouldn’t–”

Bastos man pero pinutol ko siya. Nasasaktan ako sa ginagawa niya ngayon. Parang ayaw niya sa akin. Parang tinatanggihan niya ako.

“Sabihin n’yo po, ayaw niyo po ba sa akin?”

Bumilog ang mata niya. “What?!”

Lagi nalang kasing ganito. Hanggang halikan lang kami. Ilang months na kami pero hanggang halikan at konting haplos at hawak lang ang nagagawa niya sa akin.

“Ayaw niyo po ba sa akin?” ulit ko dito.

Lumuhod siya sa harap ko para pantayan ako na nakaupo sa kama.

“It’s not like that baby.” Hirap niyang untag.

“Sinungaling!”

“Baby–”

“Bakit Senyorito? Bakit hindi n’yo kaya iyong gawin sa akin.”

Kumuyom ang panga niya at nagtagis sa kanyang bagang.

“Baby you know it’s not like that…”

Umiling ako dito. “Bakit Senyorito? Dahil ba hindi ako kasing sexy ng mga naging flings ninyo? Dahil ba hindi ako magaling humalik kaya nagtitiis ka lang sa akin? O baka kaya di ninyo kayang gawin iyon sa akin kasi hindi ako kasing fúckable ng mga naging babae ninyo? Hindi ba ako fúckable, Senyorito?” Frustrated kong untag!

“Goddammit!” mura niya. Parang napugto ang huling pasensya na hinahawakan niya dahil sa sinabi ko.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

— Merry Christmas, Engels ! Sana kahit mag-avail lang kayo sa book ko ay sapat na iyon sa akin. Mag-avail na kayo ng ‘The Mafia Lord’s Pet’ book, nasa bio ko ang shopee link at ang google form. Salamat!

CHAPTER 18

⚠️ SLIGHT MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 18

Laurenz Pov

“Bakit Senyorito? Dahil ba hindi ako kasing sexy ng naging fling ninyo? Dahil ba hindi ako magaling humalik kaya nagtitiis ka lang sa akin? O baka kaya di ninyo kayang gawin iyon sa akin kasi hindi ako kasing fúckable ng mga naging babae ninyo? Hindi ba ako fúckable, Senyorito?”

“Goddammit!” Parang napugto ang huling pasensya na hinahawakan niya dahil sa sinabi ko.

Napalunok ako nang makita kong namula siya at marahas na napahilamos sa kanyang palad at tumalikod sa gawi ko. Hindi ko siya makita, hindi ko makita kung ano na nag hitsura niya ngayon pero nahuhulaan kong galit ito sa akin. Siguro…

Mas lumala ang pagdududa ko na galit siya sa akin nang makita ko kung paano tumaas-baba ang kanyang balikat habang ang kamay ay nakahawak sa kanyang baywang.

Iritable kong tinanggal ang kumot sa katawan ko at inayos ang suot bago umusad para makaalis sa kama.

“Aalis nalang po ako–”

Hindi na ako natapos nang humarap siya sa akin at binalik ako sa kama.

Tumalbog ako sa kutson niyang kama at lumuhod siya sa sahig. Nanatiling seryoso at namumula pa rin siya.

Dumapo ang dalawa niyang kamay sa balikat ko at bumuga ng hininga mula sa ilong bago nagsalita.

“You don’t know what you’re asking for, baby.” Hindi ko batid kung bakit siya nahihirapan sa pagsasabi noon.

Tinaas ko ang noo ko sa kanya. Puno ng kumpiyansa ngayon ng katawan ko.

“Alam ko po. Ginagawa naman po iyon ng mga relasyon, diba?” direktang saad ko dito at parang nasasaktan siyang umungol matapos ako marinig.

“Couples do that thing, baby, but not all. Not all.” Pagdidiin niya.

Inis kong inalis ang kamay niya sa akin at nanlilisik ang mata kong tiningnan siya. Ang dami niyang sinasabi. Bakit di nalang niya kasi sabihing ayaw niya sa akin? Tatanggihan niya ako pero ang dami niya pang satsat.

“Uuwi na po–”

Nalamun ko ang sasahin ko nang bigla niya akong itulak sa kama at mabilis na dumaan sa akin.

Walang hirap niyang hinuli ang dalawang palapulsuhan ko at pinako iyon sa uluhan ko.

“Why are you so into it, baby? You don’t know how much I restrain myself from fúcking you. But here you are asking and telling me those stupid things.” Inis niyang turan at halos pumutok na ang ugat niya sa leeg.

“Dahil gusto ko po! Gusto kong maranasan ang bagay na iyon sa inyo! Pero kung ayaw niyo namang ibigay ay uuwi nalang po ako!” saad ko dito na kinadilim ng mga mata niya.

“Baby,” hinaplos niya ang mukha ko. “If you’re just curious about it, there’s another way. I want your first to be special. And I planned to take your first after our… wedding if God and fate permit us.” He gently tells me, caressing my face with the back of his hand.

“Aren’t you curious about doing it with me, Senyorito?” I asked him, still pinning me below him.

“You don’t know how much I fantasize about you, baby. You don’t know how much I fucked with my fist thinking of you, thinking that it was your hand I fucked! Yes, baby. I crave you, but I don’t wanna scare you.” He muttered, trying to make me understand his words, yet all of them just ran away from my head.    “Then fuck me, Senyorito, like what you used to imagine. Fuck like you do in your fantasies.”   He excruciatingly closed his eyes, and when he opened them again, his eyes were burning with the fire of desire.     “Are you really sure? You’re like throwing yourself in the wolf’s den, baby.” 

Tumango ako sa kanya. “Oo po, Senyorito.”

Matagal bago siya nakaimik sa akin. Talagang sinukat niya pa ako kung gaano ako ma seryoso at ka-determinado sa sinagot ko sa kanya.

“Okay, clean yourself so as your hole below. Dito ka na sa bathroom, sa labas ako maliligo.“wika nito.

Dumukwang siya para halikan ako bago pinakawalan ang kamay ko.

“You mustn’t regret this, baby.” bulong niya matapos akong halikan.

Tumango ako dito.

Tumayo siya at kumuha ng bathrobes sa closet. Binigay niya ang isa sa akin samantalang ang isa naman ay sa kanya.  Matapos niyang ibigay sa akin ang isang roba ay nauna na siyang lumabas dala ang bathrobe.

Nakakuyom ako sa binigay niyang roba sa akin. Ito na! Huminga ako nang malalim. Tumayo ako at pumunta ng bathroom. Agad ko namang hinubad ang suot ko at pumasok sa shower room.

Kinuskos ko ng mabuti ang balat ko at ilang beses akong nagsabon at dalawang beses pa akong nagshampoo. May bidet kaya natuwa ako doon at ginamit ko iyon sa akin.

Pagkalabas ko nang shower room ay humarap ako sa malaking salamin nitong bathroom na nakadikit sa dingding. Hindi ko maipaliwanag ang emosyon na naglalaro sa mga mata ko. May saya, kaba, at pagkasabik. Pinunasan ko ang buhok na tumutulo sa tubig.

Ginamit ko ang suklay ni Senyorito Theo at sinuklay ang madampi kong buhok. At kinuha ko rin ang perfume niya at nagwisik sa katawan ko ilang beses.

Nang ma-satisfy ako ay ngumiti ako sa repleksyon ko sa salamin. Wala nang atrasan ’to.

Pagkalabas ko nang bathroom ay napatras ako nang makita ko ang sitwasyon sa labas, partikular sa paligid ng kama.

Nakita kong abala si Senyorito Theo sa kanyang ginagawang pag-aayos doon na nakatapis lang ang towel sa kanyang baywang.

Nagsisindi siya sa mga candles na pinalibot niya sa kama at may nakahanda pang wine at wine glass sa ibaba ng higaan.

Pinagmamasdan ko lang siya doon at nang matapos siya sa kanyang ginagawa ay pinagmamasdan niya rin ang ginawa. Nakatalikod siya sa akin kaya naman di niya ako napansin at nang lumingon siya ay bahagyang nanlaki ang mata niya nang makita ako.

Tinapon niya kung saan ang lighter at lumapit sa akin.

Hindi ko namalayan na umiiyak pala ako at saka ko na iyon napansin nang punasan niya ang luha ko.

“Why are you crying, hmm?” nanlalambing niyang tanong at hinalkan ang pisngi ko. “Just tell me if you don’t want to continue this thing.” sunod niyang sabi pero umiling ako.

Yumakap lang ako sa kanya at binaon ang mukha ko sa dibdib niya.

“Masaya lang po ako Senyorito.”

“Mmm,”

Nang kumalas ako sa aming pagtayakapan ay humarap kaming dalawa sa kanyang hinanda.

“Bakit may pa ganito pa po?” tanong ko dito, tinutukoy ko ang mga candles, ang petal ng rosas na hula ko ay kinuha niya lang sa labas at ang wine.

Tumingin siya sa akin. “Like what I’ve told you earlier. I want your first to be memorable, special, and beautiful kahit na dito lang sa barnhouse.”

Ngumiti ako.

“Salamat po.”

“You ambushed me. Hindi ako nakapaghanda.”

Napayuko nalang ako doon. Pero ilang saglit lang ay inakay na niya ako tungo doon sa kama at pinaupo ako.

Hindi na siya nagbihis pa.

Nagsalin siya ng wine sa dalawang wine glass at binigay sa akin ang isa.

“Thank you.” ani ko at tinanggap ang wine glass na may lamang pulang wine.

Umupo siya sa tabi ko at dahan-dahan niyang ininom ang kanya at ako naman ay nakikigaya lang sa kanya. Kaso lang mas mauna pang naubos ang sa akin. Kaya naman magsasalin na sana ulit ako para sa sarili nang pigilan ako ni Senyorito sa pamamagitan nang paghawak niya sa palapulsuhan ko.

Nagtatanong ang mata kong binalingan siya.

“Malalasing ka.” untag niya. Binaba niya ang sariling baso at saka sunod na kinuha ang akin.

Hindi ako nagsalita at patuloy lang akong nakatitig dito.

Nagpatangay lang ako dito nang walang kahirap-hirap niya akong binuhat at kinandung. Nilagay ko mng kamay ko sa kanyang nag-iigtingan at mainit na balikat.

Malalaki ang lunok niya habang nakatitig sa akin.

“You’re so beautiful, baby. Even the first time I saw you. You already caught me with your beauty.” aniya at inayos ang takas kong buhok sa likod ng tainga ko.

Hindi ko alam kung dinidistract niya ba ako o ano pero kasi habang sinasabi niya iyon ay naglalakbay din ang kamay niya pababa ng roba hanggang sa maipasok niya ang kamay sa loob at natunton ang tiyan ko.

Nakatitig lang ako sa gwapong mukha ni Senyorito at humigpit ang pagkakahawak ko sa balikat niya nang patakan niya ng mga halik ang kamay ko at dinidilaan pa.

“Hmm,” halinghing niya habang dinidilaan ang kamay at braso ko.

Ilang saglit lang ay binuhat na niya naman ako at maingat na pinahiga kama. Kinulong niya kaagad ako sa kanyang binti, dinagaan niya kaagad ako at unti-unting kinalas ang pagkakatali ko sa roba.

Nang matanggal niya iyon ay kinalas niya ang roba sa akin. Lumantad sa kanya ang patag kong pagngangatawan at ang naninigas kong ut*ng at tuluyan na niyang hinubad sa akin ang aking roba at ang natira na lamang ay ang underwear ko.

Nakaluhod ang dalawang binti niya sa kama at kulong n’on ang katawan ko. Nais kong takpan ang sarili ko nang tingnan niya ang saliri ko nang mabuti.

Napaiwas ako ng tingin sa dito dahil nahihiya ako sa katawan ko.

“H-hindi fuckable ang katawan ko, Senyorito.” untag ko.

Rinig ko ang paghasa nito sa ngipin niya.

“How could you say that, hmm? How can you say that when I’m already trying my best not to be rough on you, baby.” nagtatagis ang bagang nitong untag.

“Now, look at me,” utos nito na walang pagdadalawang isip ko namang sinunod.

Kinuha niya ang isa kong kamay at inintertwined iyon sa kanya bago niya nilabas ang dila at lumandas iyon mula sa palapulsuhan ko hanggang sa balikat ko. Pagkatapos niya iyon gawin ay hinahalik-halik na niya naman ang kamay kong iyon at ganoon din ang ginawa niya sa kabila kong kamay.

“My perfume is so perfect for you, baby. It looks like it was really made for you.” wika niya at sinisimot ang bango ko.

“Senyorito.” halinghing ko.

Iniwan niya ang kamay ko at bumaba ng konti. Akala ko kung ano ang gagawin niya nang amuyin niya ako doon sa pagkalalaki ko.

Nakuyom ko ang daliri ng mga paa ko at napakapit sa bedsheets ng kama. Kahit na may telang nakaharang doon ay ramdam ko pa rin ang init ng hininga niya sa pagkalalaki ko.

Napahiyak ako sa t’yan ko nang halikan niya ako mula doon sa baba at tumungo ang bibig niya sa itaas hanggang sa matunton nito ang dalawang nakaupo kong ut*ng.

May mangha sa mata niyang tingnan iyon bago himinas ang isa at ang isa naman ay dinilaan na parang natutunaw na ice cream.

“Uhmm!” pagpapakawala ng ungol ni Senyorito habang sumusupsop sa ut*ng ko.

Kumapit ang isang kamay ko sa kanyang madamping buhok habang ang isa ay nakahawak sa unan sa uluhan ko. At naiangat ko sa ere ang katawan ko sa paraan niya nang pagsipsip at himas sa dibdib ko.

Nakakabaliw pala ang bagay na ito!

“Senyoritooo!” tawag ko sa kanya sa kawalan.

“You like it, baby? You like it when I lick you hard?” tanong nito habang sinusundot ang ut*ong ko. Pikit mata akong tumango doon ng magana.

“Ahhhh!!” Hiyaw ko nang ipitin niya ang isa kong ut*ng ko gmit ang daliri.

Ang kirot at sakit na dala noong ipit niya ay parang naghalo lang sa sabik at init na nararamdaman ko ngayon.

Muli na namang bumaba ang kanyang bibig sa tiyan ko pero ang dalawang kamay ay naiwan sa makabila kong korona. Nang matunton niya ang pusod ko ay tinudyo-tudyo iyon gamit ang kanyang dila.

My head spun backward as his tongue played with my belly button.

“Uhm, S-senyorito,” munti kong tawag sa kanya nang bumaba pa ang bibig niya hanggang sa aking pagkalalaki at inamoy-amoy ako doon.

My eyes went wide to their limit when he slid my underwear aside and my genitals were out. Why can’t he take off my underwear instead?  

Hawak ng isang daliri niya ang tela ng underwear ko nang unti-unti niyang binaba ang bibig doon.

Nilabas niya ang dila niya at handa na niya akong tikman doon nang umahon ako ng konti at tiningnan siya.

Humawak ako sa waistband ng underwear ko.

“H-huhubarin ko nalang po.” I chipped, ready to take off my underwear for him para di na siya mahirapan pa doon.

But he just lazily shook his head at me.

I saw my dusky member below wet from my own pre-cums. I’m so turned on!

Lumupaypay ang binti ko nang walang pasabing sinugod ni Senyorito ang paglalaki ko. Kumasya iyon sa bibig niya nang walang hirap at nilalaro niya ako sa loob ng bibig niya.

Hindi ko mapigilang di kumapit sa kanyang buhok at kumuha ng lakas doon dahil parang nanghihina na ang sistema ko.

“Mmm, ahh, ahh, ahm! Senyoritooo!”

Tinapatan niya lang ang ungol ko sa ingay na ginagawa niya habang kinakain ako.

Pakiramdam ko ay may paparating na sa akin kaya naman tinampal ko ang balikat niya.

“S-senyorito, ahh, ahh, Senyorito… tigil muna po.” I can’t properly form my thoughts when he is doing so well below.    I’m so distracted by this thing, although it’s my first time being this bold and bare in front of someone. I felt so gorgeous knowing that Senyorito was kneeling, eating me, and enjoying the whole thing.    The way he brushed my member on his gums, the way the ridges of my member were smeared by his tongue on the sides of his mouth, and the way he stretched the little slit of my member sends me to the climax! I felt electrocuted!

“Senyoritooo!” Mahaba kong ungol at kasabay noon ang pagluwa ni Senyorito sa akin at ang pag-ulan ng katas ko.

Bumagsak ako sa kama at iipikit ko na sana ang mata ko nang makita kong tinanggal ni Senyorito ang towel niya at lumunta sa akin ang tinatago niya!

Nawala ang kaantukan ng mata at bumuhos sa akin ang panibagong kaba ng makita ko kung gaano siya ka-laki, ka-lapad at ka-haba.

Ito ang unang pagkakataon na makita ko ito ng harap-harapan at malapitan at walang nakatakip.

I know from before that he is already gifted. The way his jeans bulge, the way they stretch and curve for his manhood. Pero hindi ko aakalain na ganito ito kalaki! Inay!

“Sen…yorito.”

Ngumiti siya sa akin.

“We’re just harely starting, baby.” Aniya saka lumuhod maayos sa ibaba at pinaghiwalay ang binti ko. Para na akong naka-split sa harap niya ngayon at siya naman ay nakasentro sa may pwetan ko. Namunudyo ang ulo ng paglalaki niya sa akin sa ibaba!

Para akong kinuryente noon.

“S-senyorito,” kinakabahan kong turan.

“Are you frighten now, baby? Hmm?”

Umiling ako kahit iyon ang totoo.

Ngumiti na naman siya.

“Let me remind you, baby. I fúck… hard.”

And blood drained!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

—baka gusto ninyong mag-order ng TMLP book pwede pa pong umorder hanggang December 31, 2022. Habol na po kayo! Salamat!

CHAPTER 19

⚠️ MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 19

Laurenz Pov

Sweats are now starting to form on my forehead as I come face-to-face with Senyorito’s glory. The dusky red organ in between his thighs was now inches away from my mouth, and just watching it made me hungry. It looks like it’s gonna hurt wherever this thing will enter me.  

I’m on my knees with my legs attached to one another, and before me was my boyfriend, Senyorito Theo—Theodore Granville, standing with his implausible glory fixed on me. It looks like I’m worshiping some saint in front of me.    I can’t believe this is even real. I lifted my head only to see Senyorito watching me intently with his grim eyes. 

My eyes trail on his figure, which has thick and strong abs with long lines from his wide shoulders down to his hips and the V lines that stop at the top of his lower abdomen. His arms were showing the shadows of his veins inside, and for some reason, I found myself swallowing my own saliva from the picturesque view in front of me.   And I can’t believe that the owner of the view before me is my boyfriend.     A lonesome sweat trickled down from my temple to my jaw. 

Malamig naman dahil air-conditioning itong barnhouse ni Senyorito pero heto ako’t pinagpapawisan ng malamig. Tama nga si Senyorito na hindi ko alam ang pinapasok ko. Pero kung di ko susubok papaano ko ito malalaman? Papaano ko siya makikita ng ganito?

I know it’s so unusual of me, and asking Senyorito to make love with me was far from my usual self. Pero ang gusto ko lang kasi ay malaman ni Senyorito na mahal ko siya at handa akong ibigay sa kanya ang sarili ko. I love him so much that I want to give my first to him. I will surrender on my knees for him. That’s how I love him, and I know he feels the same way.  

“Baby,” tawag sa akin ni Senyorito at sinuklay niya ang buhok ko.

Halos panginigan ako sa haplos ng kamay niya sa buhok ko.

“H-hindi ko po alam…”

Umiwas ako ng tingin sa kanya at nahiya.

Oo, malakas ang loob kong ayain siyang gawin namin ito pero hindi ko alam kung papaano sumubo. Hindi ko alam kung papaano iyon. I may watched some R18 videos pero di ko pa rin alam.

“Try me.” He encourage me.

Bumalik ang mata ko sa kanya. Pagkatapos ay tumigin ako sa pagkalalaki niya na para nang puputok ang mga ugat doon.

“Papaano po kapag nasaktan kita? O… m-makagat ko.”

Yumuko siya nang bahagya at bumagsak ang mata niya sa nakaawang kong labi.

Napadila siya sa kanyang labi.

“Did you watch what I did to you earlier?” I nodded, though I didn’t see it all. “Just do it the same way for me.” 

“N-natatakot po ako.” Nakatingala kong sambit dito.

He sighed. “We can always stop thi–”

He swallowed his words when I shifted my weight on my both bended knees and grasped on to his strong thighs.  

He gasped.

“N-no.” I stammered. I fill my heart with air. “I… will try.”

Walang sinabi siyang sinabi at tinanguan lang ako.

I closed my eyes as I tried to rummage through my memories of those R18 videos I had seen. And when I opened my eyes, I leaned in and stuck my tongue out to lick him.    After a few licks on his member I opened my mouth and suck his head.

Hindi ko alam kung maliit lang ba talaga ang bibig ko pero sa ulo niya palang ay nahihirapan na ako. Or maybe, di lang talaga ako maalam sa bagay na ito kaya ako nahihirapan. I think I need more practice.

Humigpit ang pagkaka-kapit ko sa hita ni Senyorito nang sinubukan kong laliman pa ang pagkakasubo ko sa kanya.

I stop when my tears unintentionally fall on the corners of my eyes.    “Fuck! Don’t take it too much if you can’t, baby.” ani Senyorito na nakaabang sa akin at umiigting na ang panga.    Instead of answering him. I just tried to move my mouth in and out, being careful not to bite his manhood. 

Hindi ko siya masubo ng buong-buo kaya naman ang kamay ko ay niyakap ko sa base ng pagkalalaki niya at gumawa ng ilang ikot at taas baba doon.

“Ah! Fúck!” mura niya at humawak ng husto sa buhok ko.

Pakiramdam ko ay nagugustuhan ni Senyorito ang ginagawa ko kaya naman ay pinagbutihan ko ang ginagawa kong iyon at mas binilisan ko pa ang galaw ng ulo ko sa pagtaas-baba doon at pati na rin ng kamay ko.

The sounds of my mouth moving in and out of him bounce in every corner of the barnhouse. And I like the sound of it when it mixes with Senyorito’s painful yet lustful groans.   “Baby! Ahm!” He moaned, continuing to buck his hips into me.     I swallowed my saliva and the salty taste of him as I tried to swallow him all. Inikot ko ang dila ko sa loob. I feel the liquids coming out of my mouth seep into my jaws and down to my neck. 

Hinaplos ni Senyorito ang mukha ko at napatingala sa kawalan. Nagsi-igtingan ang mga ugat niya sa leeg.

Niluka ko siya. Kumuha ako ng hangin at siya naman ay yumuko sa akin at dinilan ang luhang tumulo kanina sa mga mata ko, sanhi ng pagsubo ko sa kanya.

“More, baby,” he breathed. “I need more of your mouth swallowing me, baby.” He said, and without further ado, he shoved his things again in my mouth, gagging me with his long and wide flute.    Sabay’ng tumulo ang luha ko at ang likido sa bibig ko dahil sa ginawa niya. But I still comply with him and move my mouth again, meeting his desperate thrusts.  

A few moments later, he dropped his forearms on my shoulder, controlling his weight, and wrapped them around my neck, clasping his fingers at the back of my neck. He then curled over mine. He holds me still, and I cry when he pumps faster than usual. His thrust is short but hard and fast.  

Muli akong napaiyak doon at para akong nadudura kapag tumatama ang kanya sa lalamunan ko.

Sa ganoong posisyon kami hanggang sa nilabasan siya sa bibig ko at siya na ang naglayo ng sarili niya sa akin dahil nawalan na yata ako ng lakas dahil sa ginawa niyang iyon.

Bumagsak ang katawan ko sa kama at bumulandit ang katas niya sa dibdib ko. Ilang beses din akong naulanan noon at tiningala ko si Senyorito. Iyon ba ang fúck hard niya?

Tumaas-baba ang katawan ko sa paghahabol ko sa hininga ko.

Kita kong unti-unti ng lumalambot si Senyorito.

Binuhat niya ako pabalik sa kama at kinababawan ako nito. Pinunasan niya ang katas niya na nagkalat sa katawan ko gamit ang kumot.

Itinabi niya iyon pagkatapos at saka muling sinakop ang labi ko.

“Uhm,”

“Ahm,”

Sabay naming ungol habang nag-iisa ang aming labi.

Inalis ni Senyorito ang braso niya kung saan ako nakaunan saka dumausdos na naman ang kamay niya sa gilid ko at hinaplos-haplos ako. Kinikiliti niya ako doon.

Habang naghahalikan kami ni Senyorito ay naramdaman ko naman ang paghiwalay niya sa hita ko at binuhat ng konti ang pwetan ko.

Nakabuka ang mga hita ko at kinilabutan ako nang maramdaman ko ang hinututuro ni Senyorito Theo na umabot sa butas ko at hinimas-himas ako doon.

“S-sen-ahhm, ahh, ahhh.” Naiiyak kong tawag sa kanya. Di ko batid kong anong klaseng sarap ang dulot ng paghimas ng hintuturo niya doon sa entrada ko.

Iniwan ni Senyorito ang labi ko at dumaan ang dila niya sa panga ko hanggang sa tainga ko at napahiyaw ako nang kagatin niya ako doon.

Nai-angat ko ang pwet ko nang nilalaro ng hintuturo ni Senyorito ang pasukan ng butas ko. Kinikiliti niya ang lagusan ko.

Hindi ko na alam kung saan ko itutuon ang atensyon ko. Sa maiinit ba na dila ni Senyorito na naglalakbay sa katawan ko o sa kanyang daliri na humahaplos sa lagusan ko na alam kong kanina pa basa na sa sarili kong katas.

“Ughh!” Ungol ko at napakalmot sa likod ni Senyorito nang dumapo na naman ang bibig niya sa dalawa kong korona. Ang hilig niya doon!

“Senyorito!” Ungol ko na naman nang kagatin niya ang ut*ng ko.

Bumaon ang kuko ng daliri ko sa kanya nang biglang pinasok ni Senyorito Theo ang daliri sa loob ko. Naimulat ko ang mata ko at napatingin kay Senyorito na naka-fucos sa pagsususo sa akin at ang isang kamay ay nasa ibaba at abala sa pagpapaligaya sa akin.

Iniwan ni Senyorito ang dibdib ko at tumingin ito sa akin.

Nagkatinginan kaming dalawa at parang nagyiyiyab ang aming mata sa tawag ng aming laman.

Nginitian niya ako at ngingiti na sana ako nang dinagdagan niya ng isa pang daliri ang loob ko. Kaya nauwi sa ngiwi ang ngiti ko at umawang ang labi.

“A-ahh, ahh, ahh, S-senyorito.” Nguwa ko nang ilabas pasok niya sa akin iyon mga daliri niya.

Napayuko siya doon sa daliri niyang lumalabas-pasok sa akin. At ilang saglit pa ay nanlalaki ang mata ko ang duraan niya ang daliri na galing sa loob ko at muli iyong sinalampak sa akin.

Napapasigaw ako nang may natatamaan at nilaro ang daliri niya sa loob ko. Inay! Ano ang bagay na iyon?!

Kumalmot ang kuko ko sa kanyang balikat at umikot ang ulo ko sa kakaibang nararamdaman sa ibaba ko. Maghalo-halo na iyon.

“Fúck! Your hole is clamping on my fingers, baby. They are begging my fingers to dig you more.” anito at walang anu-ano’y binilisan ang paghugot at baon ng mga daliri sa akin.

Hanggang sa ang dalawang daliri na pinapasok niya sa akin ay naging tatlo at nilabasan na naman ako.

Akala ko tapos na kami nang kunin ni Senyorito ang daliri na napuno sa puti at malagpit na katas pero niyakap niya ang isang kamay sa baywang ko at inangat ako gamit ang isang kamay.

“Tanginang baywang ’to. Ang liit.” pagmura niya. At binaon ang mukha sa butas ko ang pinasok ang dila doon.

“Senyorito h-huwag n’yo—ahhm! Ahh, ahh, ahhhmm!!”

Kumurap-kurap ang mata ko nang humiwalay ang mukha ni Senyorito doon sa ibaba ko dahil kumalat ang katas ko sa baba niya.

Pagod ko siyang tiningnan.

“Don’t sleep yet baby,” aniya bago umalis sa kama at may kinuha sa closet niya.

Pagbalik niya at binaba niya sa kama at apat na pakiti ng c-condom.

Inayos niya ang posisyon ko na di na yata makagalaw sa pagod.

Walang kahirap-hirap niya akong pinadapa sa kama.

“Kneel and hands on the bed.” utos nito.

Nilingon ko siya na nagbukas ng condom gamit ang ngipin at sinuot iyon sa pagkalalaki niya.

Nabawi ko ang hininga ko nang diretsong pinasok ni Senyorito ang pagkalalaki niya sa akin.

Tumulo ang luha ko sa sakit noon.

“Baby?”

Hindi ko siya masagot doon dahil sa sakit na kumalat sa buong pagkatao ko.

Kumapit ng mahigpit ang kamay ko sa kama at huminga ako ng malalim.

Tumulo na ang luha ko sa sakit. Kung masakit ang mga daliri niya kanina mas dumoble ang sakit ngayon.

“Baby?”

“Ahm,” pagpipigil ko sa ungol ko. Ang sakit! Para akong nahihiwa sa ibaba. Para akong hiniwa sa dalawa.

Mabilis kong pinunasan ang luha ko pero huli na dahil nakita na iyon ni Senyorito.

“Dammit!” mura niya.

“I’m so sorry, baby. I’m so sorry.” Litanya niya.

Humawak ako sa kamay niyang nagpupunas sa luha ko.

“O-okay lang Senyorito.” wika ko. Ako ang pumilit sa kanya sa bagay na ito. Saka binalaan na niya ako kanina pero naglakas loob pa rin ako.

“Baby, I can stop and take–”

“I-ituloy niyo po.” Putol ko sa kanya.

Marahas siyang bumuga ng hininga.

“Y-you can take me like what you wanted, Senyorito. Fúck me like what you fantasize–”

Siya na naman ang pumutol sa akin.

“Baby, it’s making love. I’m making love with you.”

Ngumiti ako dito sa kabila ng sakit.

Ilang sandali ring di gumalaw si Senyorito at niyayakap lang ako mula sa likod habang nakabaon siya sa akin. Parang pinapahupa niya ang sakit na nararamdaman ko. At nang binigyan ko ng signal na okay na siyang gumalaw ay dinahan-dahan niya ako. Pero ilang baon at hugot niya lang ay unti-unti nang bumilis ang galaw niya.

Humawak ang isang kamay niya sa baywang ko na minura niya dahil sa liit at ang isa naman ay humawak sa leeg ko at bumayo ng todo. Hindi lang ang katawan ko ang niyayanig niya kundi pati na ang kaluluwa ko ay niyayanig niya na rin.

Hindi ko na alam kung anong oras kaming natapos. Basta ang huli ko lang naalala ay nililinisan ako ni Senyorito at iba ay di ko na alam dahil nakatulog na ako sa pagod.

Nagising ako sa sinag ng araw na tumatagos sa bintana. At halos maluha ako nang babangon na sana ako pero di ko maahon ang katawan ko sa kama. Parang ang bigat ng katawan ko. Hindi ko na rin maramdaman ang pang-ibaba ko at parang ang init ng pakiramdam ko. Parang dinaganan ko ng ilang toneladang bagay.

“S-senyorito.” Tawag ko kay Senyorito at tumulo na talaga ang luha ko. Tapos paos pa ako.

Di ako makaahon let alone ang maglakad tungo sa CR.

Nataranta si Senyorito nang makita akong tahimik na umiiyak sa kama.

Mabilis siyang umupo sa tabi ko.

“Baby, what’s wrong?”

Napalabi ako bago muling umiyak.

“H-hindi po ako makabangon.” parang bata komg sumbong sa kanya at umiyak.

Niyakap niya ako.

“Sshh, sshh, I’m sorry. I’m sorry baby.” paglulubag nito sa loob ko at hinalik-halikan ang mukha ko. Pero di naman iyon nakatulong sa akin.

Binigyan niya ng konting distansya ang aming mukha. Iyong sapat na para magkatinginan kaming dalawa.

“Tell me. Tell me what’s my baby want to do. Hmm?” wika niya at pinunasan ng mga luha ko. “Sshh,”

“G-gusto ko pong magbanyo.”

Tumango-tango siya at inalis ang kumot sa akin. Nakita kong naka-underwear na pala ako at may suot na ring shorts sa ibaba.

Kinulampit ko ang kamay ko sa leeg ni Senyorito nang buhatin niya ako.

Tahimik niya akong dinala sa banyo at nilapag niya ako sa nakasarang toilet bowl. Kaso napaigik ako sa sakit nang tumama ang pang-upo doon.

So these are the consequences of my actions yesterday. I can’t sit down because my butt is burning. I can’t stand alone and walk. 

Sa huli ay pinatayo lang ako ni Senyorito at inalalayan.

Pagkatapos ng finaw ko sa banyo ay tahimik niya rin akong binalik sa kama at pinahiga.

“Baby, kapag di humupa ang lagnat mo. Dadalhin na kita sa hospital mamaya.” aniya at sinapo ang noo ko.

Napanguso ako. Ano nalang ang sasabihin ng mga nurses o doktor sa akin? Na nilagnat ako matapos naming gawin iyon? Tapos hindi makatayo at makaupo ng maayos dahil doon?

Hinawakan ko ang kamay ni Senyorito.

“Magiging maayos naman po siguro ako, Senyorito. Hindi na po kailangang umabot pa sa ospital.” sabi ko dito, nakikiusap.

Humaplos ang isang palad niya sa mukha ko. Magkakasya lang yata ang isang pisngi ko sa kanyang palad.

“But you’re burning, baby. I’m fúcking worried.”

“Magiging maayos nga po ko mamaya.” sinalinan ko ng ngiti iyon para mapanatag ko siya.

Pikit-mata niya akong tinanguan.

“Pero Senyorito may klase po ako. Papaano po ang assessments na sinagutan ko at ang project ko? Ngayon po ang pasahan noon.”

“I already gave it to Sonny. I already handed your assessments and project to Sonny earlier.”

Bumilog ang mata ko. “P-pero po walang alam si Sonya sa meron tayo.”

“I already told him what we have. Maybe you just have to make a little explanation for him.”

Sa buong araw na iyon ay inalagaan niya lang ako sa barnhouse. He is very attentive to me, asking me what I want, asking me want I want to eat and whatnots, and tucking me to bed.

Just his attention and care perse can already melt my fever and pain.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 20

Chapter 20

Laurenz Pov

“Senyorito, iwan n’yo na po ako. Kaya ko na naman po.” Pagtulak ko sa kanya pauwi dahil gabing-gabi na. Hinatid niya kasi ako dito sa bahay nang magdilim na at nag-insist na alagaan muna ako saglit. Pero ang saglit niya ay nauwi sa ilang oras na pagbabantay sa tabi ko.

“Just rest, baby.” aniya na pinagsiksikan ang katawan dito sa higaan ko. Maliit nga lang ito pero pinagsiksikan niya pa rin ang malaki katawan dito.

“May trabaho ka pa po bukas. Saka wala naman po akong klase bukas.”

“Hmm,” ugong niya lang at niyakap ako. “kapag nakatulog ka na saka ako aalis.”

Wala akong nagawa kundi ang sundin ito kaysa naman di ito umuwi sa mansyon. Natulog nga ako na yakap siya at nakaunan ako sa kanyang braso.

Nagising ako kinabukasan na wala na si Senyorito sa tabi ko pero nag-iwan naman ito ng sulat gamit ang papel ko.

‘Good morning, baby! I hope you feel better now, and if not, please call me right away so that I can bring you to the hospital. I love you.’

Napangiti lang ako doon at dahan-dahan na umalis sa kama. Masakit pa rin talaga ang katawan ko at pinilit ko lang na makagalaw at pumuntang banyo dahil naiihi ako.

Pagkatapos kong magbanyo ay babalik na sana ako sa kwarto para mahiga ulit nang makita ko si Sonya sa salas ng bahay ko na naka-de kuatro.

Napahawak ako sa hamba ng pintuan dahil sa gulat ko.

“Magandang umaga, Sonya!” Pangiti-ngiti kong sambit at lumapit dito nang makabawi.

Hawak ng isa kong kamay ang baywang ko at ang isa naman ay sa upuan bago ako umupo. Para na akong matanda nito.

“Umabsent kasi nilagnat. Matagal nagising kasi masama pa rin ang pakiramdam. Now, tell me Laurenz Kail. Anong nangyari sa iyo? At…” Umirap siya sa akin. “Naglihim ka pa talaga sa akin bakla ka.”

I stifled a sigh. Lumapit ako sa kanya kahit nahihirapan ako ng konti at inabot ang kamay niya.

“Sorry. Sorry, Sonya.”

“Hmp!” Mabigat niyang pinagkrus ang braso sa harap ng dibdib.

“Sasabihin ko naman dapat sayo. Kaso lagi akong pinang-uunahan ng takot. N-nilihim pa kasi namin ni Senyorito ang meron kami–”

Umeksaherada ito ng hininga.

“Tinatago ka? Nililihim ka ng Theo na iyon?!”

Agad akong umiling dito.

“Ayaw niyang ilihim namin. Kaso ito muna kasi ang gusto ko ngayon. Ako ang nagdesisyon na ilihim muna namin kasi natatakot ako kapag nalaman ng marami. Maraming makikisawsaw at marami ang pupuna kung ano ang meron kami ni Senyorito. Marami ang sisira sa amin dahil si Laurenz ako, ang anak ng isang bayaran at putang babae.” paliwanag ko kay Sonya at mabilis naman na nanlambot ang ekspresyon nito at niyakap ako.

“Piste kasing mga pakielamerang mga tao, e. Bakit nalang kasi di sila mabuhay ng di nagsasalita ng masama sa kapwa nila?!” Paghihimutok nito at niyakap ako.

Inunan ko ang mukha ko sa balikat niya. Mula pa man noon si Sonya na talaga ang tagapagligtas ko sa mga umaaway sa akin. Dati kasi ay suki rin ako ng tukso at mga bully sa school. Sinasabihan ako na anak ng púta, anak sa maligno dahil sa puti ko, payatot kasi mapayat ako, at bakla.

Hindi ako lumalaban noon at nilalabas ko lang sa kabilang tenga ko ang naririnig ko mula sa mga taong nanunukso sa akin. Pero kahit na natuto na ako sa ganoon. Masakit pa rin. Masakit na masakit at hanggang ngayon nandidito pa rin.

At si Sonya, siya lang iyong nagtatanggol sa akin. Inaaway niya kapag may umaaway sa akin. Minsan na nga rin kaming umabot sa guidance office dahil nakipagsabutan itong si Sonya sa nanukso sa akin.

Nang iniwan ako lahat ng mahal ko sa buhay, nina Lola at ng Mama ko, si Sonya ang dumating sa buhay ko. At pagkakamali ko na di ko sinabi kay Sonya ang relasyon namin ni Senyorito. Pagkakamali ko na inisip kong kagaya si Sonya sa mga taong tumatapak sa pagkatao.

Pinakawalan ako ni Sonya ilang saglit.

Pinunasan niya ang basa kong pisngi at ngumiti ako dito.

“Sorry talaga Sonya.”

Tumango lang siya sa akin at patuloy sa pagpunas ng luha ko.

“Naiintindihan kita, Ren. Alam ko. Alam ko na ang rason mo.”

Napalabi ulit ako at bumuhos ang luha ko.

Mahina nitong tinampal ang hita ko.

“Ano ba ’yan nandidito ako para alagaan ka hindi paiyakin! Malilintikan pa ako nito kay Senyorito, e.” Natatawa niyang wika.

“Pero Sonya sorry talaga. Hindi ko naman talaga intensyon na ilihim pati sayo ang relasyon namin ni Senyorito. Medyo nag-alilangan lang kasi ako… dahil… d-dahil sa ginawa ko noong una.” mahina kong untag.

Umiling sa akin si Sonya at humawak sa magkabila kong kamay.

“Ano ka ba Ren, okay lang. Saka naiintindihan nga kita, naiintindihan kita doon sa naging desisyon mo dati.” Matamis itong bumitaw ng ngiti sa akin. “Well, kung dati palikero ’yang si Senyorito sa Manila, pupwede namang magbago iyon, e.”

Nanliit ang mata ko. “Tingin mo rin?”

Sinampal na naman ni Sonya ang hita ko.

“Gaga, oo naman. Kita mo nga kung papaano ka pinaamo at inalagaan, e. Hahaha! Mukhang si Senyorito pa nga ang napaamo mo, Ren.”

Natawa naman ako doon.

Nagpatuloy ang kwentuhan namin ni Sonya hanggang sa kumain kami. Kinuwento ko sa kanya kung papaano ko sinagot si Senyorito pati iyong pag-crash ko bigla doon sa kaarawan nito at syempre iyong mga lihim na pagtatagpo namin ni Senyorito sa barnhouse nito at mga dates namin.

“Mukhang ako ang nagbukas sa isipan mo kaya napasugod ka sa mansyon ni Senyorito sa kaarawan nito, ah.”

Tumawa ako at tumango.

“At masaya ako Ren. Masayang-masaya ako para sayo. Kitang-kita ko ang saya sa mga mata mo sa tuwing nagkukwento ka tungkol sa relasyon ninyo ni Senyorito.”

“Salamat, Sonya. Salamat at nandyan ka lagi.”

Sunod-sunod na tango ang binigay niya sa akin.

“Kawawa nga lang ang Kuya Sandro ko.” bulong nito.

Napatigil ako sa pag-inom dahil sa sinabi ni Sonya. Binaba ko ang baso.

“Huh?”

Winiwasiwas nito ang kamay sa akin.

“Wala, kako, ako na ang nagliligpit dito. Magpahinga ka na.”

Ngayon ay ako na naman ng umiling sa kanya.

“Hindi, dito na muna ako. Sasamahan kita dito.”

“Sus! Magpahinga ka na. Halata naman inubos talaga ni Senyorito ang lakas mo, ’no?”

Uminit ang mga pisngi ko sa sinabi ni Sonya at nag-iwas ng tingin.

“Si Senyorito ang naka-deflower sa kaibigan ko?” Panunukso niya.

Ngumuso ako dito at mas uminit pa ang buong pagmumukha ko.

“Hay! Bakit ba ako nagtatanong, e obvious naman?”

Tumalikod si Sonya sa akin na tuwang-tuwa sa ekspresyon ko. Hinuhugasan niya ang pinagkainan naming dalawa.

“Ikaw Sonya. Naranasan mo na iyon?” intriga ko.

Kita ko ang pagtigil nito sa ginagawa.

Lumingon siya sa akin. “Di pa dumating ang kukuha sa flower ko, Ren. Saka naghihintay ako ng wawasak talaga sa akin! Iyong wasak na lalagnatin ako at di ako makakalakad kinabukasan–”

“Sonya!” bulyaw ko!

Humagalpak ito ng tawa.

Nakakainis! Tinutukso niya ako dahil nilagnat ako pagkatapos naming gawin iyon ni Senyorito!

Bakit? Di ba normal iyon? Ako lang ba ang nilagnat pagkatapos gawin ang bagay na iyon? Ako lang ba ang di makalakad at di makaupo ng maayos pagkatapos gawinang bagay na iyon? I’m sure meron naman dyang pareho sa na-experience ko. Di lang nagsasabi.

Sa mga sumunod na araw ay naging mas magaan na naman ang pakiramdam ko at nang magpasukan na sa lunes ay maayos na ang katawan ko at nakakahabol naman ako sa lesson na na-missed ko.

Ang pagkikita namin ni Senyorito ay naging mas madali nalang kumapara noong kami lang dalawa ang nakakaalam sa relasyon namin. Ngayon na alam na ni Sonya at Aleng Senya ang relasyon namin mas napapadali ang pagkikita namin at mas napapadalas ako sa mansyon.

“Rielle!” tawag ko sa bago kong naging kaibigan na si Rielle. Gaya ng sabi ko si Rielle ay kagaya ko rin na bakla. Kaso ito ay tinatago niya, tinatago niya ang kasarian niya at ako pa nga ang nakadiskubre dito. I mean, nakikita ko kasi minsan sa galaw niya at pananalita. Kaya natanong ko siya at doon ko rin nalaman na tinatago niya pala iyong totoo niyang kasarian dahil sa mga kasama niya sa bahay. Puro daw kasi lalaki ang kasama niya sa bahay, sa bahay kung saan siya nagtatrabaho.

Ito rin iyong pinagseselosan ni Senyorito. Inay! Walang pinipili ang pagseselos nito sa ng taong nakapaligid sa akin. Kung naiintindihan lang ni Senyorito na lalaki rin ang hanap ni Rielle. Hay!

“Ano, doon nalang sa bahay ng amo ko gawin natin ang project.” aniya nang makaabot sa lamesa namin. “Hi, Sonya!” bati naman nito kay Sonya. Oo magkakilala na rin si Sonya at si Rielle dahil pinakilala ko sa isa’t-isa nang minsan kaming nagkasabay sa aming lunch.

“Hello, dear Rielle. Gumaganda yata tayo lalo ngayon, ’no?”

Namula ang mukha ni Rielle at dinisma ang panunuksong ngisi sa labi ni Sonya.

“Ano? Okay ba ang amo mo na doon tayo sa kitchen nila magkalat?” singit ko naman.

Tumango si Rielle.

“Oo pumayag. Tinawagan ko na ang babae kong amo at wala naman iyong problema sa kanya.”

“Sige mabuti namin. So final na nasa bahay ng amo mo tayo gagawa ng project natin. At sa sabado na natin iyon gagawin, diba?”

Nagsitanguan naman sila Sonya at Rielle atsaka binigay ni Rielle sa amin ang lokasyon ng bahay ng amo niya.

Sabay kaming sumakay ng tricycle ni Sonya pauwi at bumaba rin naman ito sa pamilihan dahil may inuutos daw si Aleng Salem sa kanya. Kaya naman mag-isa nalang ako nang ihatid ng tricycle sa amin.

“Salamat po.” ani ko rin sa tricycle driver matapos kong ibigay dito ang pamasahe ko at bumaba ng tricycle.

“Oi ineng,” tawag ng driver sa akin nang makababa ako.

Sumilip ako dito. “Po?”

Ngumuso ito sa unahan namin, “Kilala mo ang may-ari ng magarbong sasakyan na iyan?”

Napatingin naman ako doon at kumunot ang noo ko nang makita ko ang sasakyan sa tapat ng bahay ko. Sinipat ko ito ng mabuti dahil baka kay Senyorito ito kaso hindi naman ito sa kanya. O baka bumili lang ng bago? Trip pa naman noon ang pabago-bago ng sasakyan.

Hindi ko naman kasi ito napansin dahil tutok ako sa cellphone ko kanina sa tricycle.

“Hindi po, e.” tugon ko dito.

Tumango lang ang driver at umusad na rin. At dahil nakuryuso ako doon sa sasakyan na nakaparada sa tapat ng bahay ay lumapit ako doon. Luminga ako sa paligid at kita ko ang iilan na dumadaan na napapatingin sa agaw pansing makintab at kulay itim na kotse.

Sisilip na sana ako doon loob nang makita ko ang isang lalaki na naka-krus ang braso sa harap ng matitipo nitong dibdib at nakasandal sa hood ng kotse at nakaharap sa bahay ko.

Napatalon ako nang tumingin ito sa akin. Kumapit ang kamay ko sa sling ng bag ko at napaatras nang tumayo ito. Ang tangkad niya at ang laki ng katawan! Aminado akong malaki man ang katawan ni Senyorito pero mas malaki ito at mukhang mas matanda din kumpara kay Senyorito. O baka mas matured lang ito.

Lumakbay ang mata ko sa kanya at napalunok ako nang makita ko ang isang braso nito at puno iyon ng tattoo. Nagtago naman ng ibang parte noon sa long sleeves niyang nakatiklop hanggang sa siko niya.

Yumayakap ang kulay asul niyang long sleeves sa kanyang braso at katawan. Hinuhulma nito ang laki at tigas ng kanyang pangangatawan. Parang masisira pa nga ang tahi noong long sleeves niya at ang lapad ng dibdib nito. Sumisilip pa doon ang tattoo nito. At nang dumapo ang mata ko sa leegan niya ay mas nawindang pa ako ng puno rin ng tattoo ang leeg niya.

Ngumiti siya sa akin at sumilip doon ang makinang ba bagay sa dila niya.

“A-ano pong ginagawa ninyo dito?” Kinakabahan kong tanong sa kanya.

Para siyang lider ng kung anumang grupo.

“I just wanna ask if you know who lived there.” anito at nakita ko nang mabuti ng nasa dila niya. May tusok ang dila niya!

Sinundan ko kung saan ang tinuro niya bago muling binalik ang mata ko sa kanya.

“D-dyan po?” tinuro ko ang bahay ko.

Tumaas ang kilay niya at tumango. Nag-isang linya ang labi niyang mapula.

“A-ako… ako po.”

“Just by yourself?” paniniguro niya.

“Ano po ba ang kailangan ninyo? At kung ako lang mag-isa ang nakatira d’yan, ano naman po iyon sa inyo?”

Sa kabila ng nakakaninging kabog ng puso ko ay nilakas ko ang loob ko. Sino ang lalaking ito? Anong ginagawa niya dito sa labas ng bahay ko?

Tumingin ako sa kanyang kotse at napaghahalataan naman na mayaman ito.

Nilahad niya ang malaki niyang kamay, iyong kamay niya na may tattoo at doon ko rin nakita na ang mga daliri niya doon ay may tattoo rin. Parang singsing ang mga tattoo sa mga daliri niya. Inay! Sino ba ang taong ito?

“Wal–”

Naputol ang pagpapakilala ng lalaki sa harapan ko na parang naligo sa tattoo nang dumating si Senyorito Theo.

“Laurenz!”

Lumingon agad ako. Lumapit si Senyorito sa akin at parang sawang pumulupot ang kamay sa baywang ko.

Pagbaling ko sa ekstrangherong lalaki sa harap ko ay binaba na niya ang kamay niya saka iyon sinilid sa bulsa ng kanyang pantalon.

“Stay away from my boyfriend!” madiing wika ni Senyorito at kahit na hindi ko ang pinagsabihan niya noon ay nanayo ang balahibo ko.

“Easy, Granville.” Natatawa nitong tugon kay Senyorito at nagtaas noo.

Nawala ang ngisi sa labi nito at sumeryoso. Nagtitigan sila ni Senyorito na para bang nag-aaway sila sa pamamagitan ng kanilang mga titig.

“Go away, Monzallon.” nagtitimping saad ni Senyorito.

“Tsk. Why are you afraid, hmn? Granville? Afraid that I might take away something…” pagbitin nito at tumingin sa akin. “or someone dear to you?”

Susugurin na sana ito ni Senyorito nang yakapin ko ang braso nito at inilingan. Ayaw ko nang gulo.

“Take care of what you have right now, Granville. Don’t you dare close your eyes or take your eyes away from your love when you don’t want that love of yours to be in my hands.”

Hindi ko batid kung bakit pero mas kinabahan ako doon sa sinabi niya kay Senyorito. Parang iyong di lang si Senyorito ang binabalaan niya.

Humigpit ang pagkakahawak ni Senyorito sa akin, nanaginginig na sa galit.

Tiningnan ako ng lalaking tinawag na Monzallon ni Senyorito at di ko batid kung ano ang pinaparating niya sa akin. Mukha siyang may sasabihin pero di niya iyon masabi sa akin.

Kumuyom ang panga nito bago umalis at pinaharurot ang kotse paalis.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 21

Chapter 21

Laurenz Pov

Binitawan lang ako ni Senyorito nang makapasok na kami sa bahay. Umiigting ang panga niya at nandidilim pa rin ang mga mata dahil sa nangyari kanina sa labas. May inis niyang binagsak ang katawan sa kuwayan kong sofa kaya naman tumunog iyon. Inay! Sisirain niya pa ang sofa ko dito!

Pinagmasdan ko siya kaso galit pa rin siya. At parang anumang oras ay handa siyang makipagsabungan. Uminit talaga ang ulo niya doon sa ginawa ng lalaking tinawag niyang Monzallon na parang ngayon ko lang yata nakita. Kung isang Monzallon ang lalaking iyon kanina ay posibleng magkakilala nga siguro sila ni Senyorito dahil kilalang mga tao ang mga Monzallon dito kaso di ko lang kilala kung sino-sino. At di rin naman ako interesado sa kanila.

Binaba ko ang bag ko sa kabilang sofa at kumuha ako ng tubig sa kusina.

Pagbalik ko sa maliit na tanggapan nitong bahay ko ay nakita kong bukas na ang tatlong butones ng suot ni Senyorito na long sleeves.

Kumukuyom pa rin anag panga niya.

Tinabihan ko siya at kinuha ko ang isa niyang kamay na umuusli na ang ugat kakakuyom niya dito.

Hinimas ko ang kamao niya bago binigay dito ang baso ng tubig.

Doon siya napatingin sa akin at bago sa baso ng tubig.

Hindi siya uminom doon at nilagay niya lang iyon sa maliit ba mesa sa gitna at humawak sa dalawang kamay ko.

Napanguso ako.

“Senyo–”

Nalunok ko ang sasabihin ko sa kanya nang bigla niya akong kabigin at niyakap ng mahigpit.

Gumapos ang kamay niya sa baywang ko at siniksik niya ang mukha sa leeg ko.

Napangiwi ako sa higpit ng yakap niya sa akin. At siguro ay naramdaman niya ang hirap ko kaya naman niluwagan niya ang pagkaka-akap sa akin.

At ilang sandali pa ay parang papel niya lang akong binuhat at pina-upo sa kanyang hita. Nakaside-view ako dito at di niya ako pinapakawalan.

Gumanti nalang ako sa kanya ng yakap at tinapik-tapik ko ang kanyang likod.

“Senyorito.” mayamaya ay usal ko habang nagyayakapan kami.

“Baby,” anito at ramdam ko nag pagpapakawala niya ng malalalim na hininga at panay ang halik niya sa balikat kong lantad.

Ako na ang kumalas sa yakapan namin at hinawakan ko ang mukha niya gamit ang dalawang palad ko. Kinuha niya naman ang isa kong kamay at hinalkan niya ang palad ko. Napapikit siya doon.

“Senyorito, bakit ba po… galit kayo doon  sa lalaki. Iyong Monzallon,” nana nantya kong wika dito.

Muling nanigas ang bagang niya na unti-unti na sanang lumambot kanina.

“I just don’t like the guts of that man, baby.” aniya at parang nahihirapan pa siya doon.

Hinaplos ko ang noo niyang nakakunot.

“Wala naman pong ginawa ang lalaki.” ani ko sa marahan na boses.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa baywang ko.

Tumingin siya sa mga mata ko. “Wala. Wala pa sa ngayon.”

“Senyorito nagbibiro ang naman siguro iyong lalaki–”

“He is Walter Monzallon, baby.”

Nanlalaki ang mata ko at napatigil sa paghaplos ko doon sa noo niya.

“Kilala n’yo po iyon?” Hindi nga ako nagkakamali.

Parang dismayado siyang tumango.

“Mmm, our paths always crossed way back in Manila, baby. And I didn’t know that until I got here. I can still see the dàmn face of that Monzallon.” inis niyang wika.

“Magkakilala na po kayo sa Manila palang? Bakit po?”

“Because I fúck his girls–”

Kusa siyang napatigil sa kanyang dapat sabihin nang mawala ang templa ng mukha ko. Di man niya tapusin iyon ay alam ko na. Hindi naman ako tanga para di iyon ma-gets at saka kahit na di pa kami ay alam ko na ang reputasyon niya.

Nataranta ito at biglang nawala ang galit dito.

Nanlambot agad ang mukha niya. Mukhang asong nagpapaawa.

Tatayo na sana ako nang kulungin niya  sa braso ang katawan ko at binalik ako sa pagkakaupo ko sa hita niya.

“Baby–”

“M-magbibihis po ako.” huni ko at gusto kong kutusin ang sarili ko nang di makatakas sa boses ko ang pagseselos.

Ang arte Laurenz! Ang arte mo! Alam mo na naman ito at akala ko ba handa ang sarili mo dito? Pangangaral ko sa sarili ko.

Iniharap niya ang mukha ko sa kanya.

“Baby, listen. That was before everything, okay? I know how much of an asshole I was before. Pero dati iyon, Laurenz. Dati iyon, baby, hmm?” pag-aalo niya.

Bumaon lang ang ngipin ko sa labi ko at tumango.

“I will never hurt you, Laurenz. Ikaw lang ang mahal ko, hmm?”

“Sorry po, Senyorito.”

Umiling ito. “No, no need to say that, baby.”

“At sa totoo po n’yan Senyorito… takot po ako. Takot ako dahil straight ka pong lalaki alam ko po na walang-wala ako sa mga babae na da–”

“Baby,” nasasaktan niyang ungol.

“Natatakot lang po ako na baka isang araw. Maghanap ka po ng babae o maghanap ng iba.”

Hinalikan niya ako at pinunasan ang luhang nakatakas sa mata ko.

“Shh, nasa tamang pag-iisip pa ako, Laurenz. Hindi ako tanga o bobo na maghahanap ng iba kung nandidito ka naman. You’re enough, baby.”

“Mahal na mahal po kita, Senyorito.” wika ko at niyakap siya ng mahigpit.

Yumakap din naman siya sa akin.

“I love you. I love you so much, baby.”

Nagstay si Senyorito hanggang mag gabi. Sa bahay siya naghapunan kasama ako kahit na tuyo at gulay lang ang kaya kong ihain sa kanya. Sino ba naman kasi ang mag-aakala na dito siya kakain?

After naming magdinner ay naghugas ako ng pinagkainan namin at sinamahan niya naman ako sa kusina kahit na sinabihan ko itong sa sala nalang siya maghintay sa akin.

“You still do cross-stitching, hmm?” anito nang makapagpahinga na rin ako—kami.

Nasa likod ko si Senyorito habang ako naman ay nakaupo sa gitna ng kanyang hita na nakahilata lang sa sofa. At remember topless siya sa likod ko. Kaya naman ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya sa likuran ko.

“Oo kapag may vacant ako o di kaya’y may magpapagawa.” nakangisi kong tugon sa kanya kahit na ang mata ko ay nakatutok sa television na ang palabas naman ay di pamilyar sa akin. Minsan lang kasi ako nanonood.

“How about your load? Meron pa ba?”

Lihim akong napairip sa ere.

“Oo, may balance pa nga ako, Senyorito saka h’wag po kayong magsend ng ganoon kalaking load.”

“Oh, okay but you know we always video calls, Laurenz. Baka maubos na ’yan.”

Umirap na naman ako.

“Hindi nga po. Hindi pa.”

“Just tell me if you run out of load, okay?”

Tumango ako dito at sumandal sa dibdib niya.

Pipi akong napaungol nang maramdaman ko ang init ng dibdib niya. Kusang bumigat ang takip-mata ko nang nanuot sa ilong ko ang kanyang amoy.

“Baby?”

Napamulat ako. Tiningala ko ito.

Yumuko siya sa akin.

“Po?”

“It sounds rude and pervert but I wanna touch your tits.”

Napaahon ako sa pagkakasandal ko sa dibdib niya at nanlaki ang mga mata ko. Inay! Kung iba lang ang nakarinig sa kanya ay baka nahimatay na ito sa pagkawindang. Mabuti nga at nakasara na ang jalousie ng bintana sa tabi namin.

Kita kong nakatitig siya sa dibdib ko at nakita kong nanunuro pala ang nipples ko sa suot kong manipis na oversized tshirt.

“Please?” parang bata niyang pakiusap sa akin.

Mayamaya ay nahanap ko na rin ang boses ko.

“O-okay.”

Ngumiti siya sa akin at saka inabot ang braso ko at muling pinatalikod dito at pinasandal sa kanya.

Rinig na rinig ko ang malalakas na hampas ng puso niya sa loob.

Nang makasandal na ako sa kanya ay di na siya nagdalawang isip pa ba ipasok ang isang kamay sa loob ng tshirt ko at hinanap kaagad noon ang kayaman ko na nakakubli sa ilalim ng tshirt.

“Ahh!” mahina kong ungol nang lamasin niya ang dibdib ko. Umungol din siya nang maramdaman na niya ang hinahanap doon.

Naghanap ng makakapitan ang kamay ko at nahanap nitong hita ni Senyorito at ang isa naman ay sa sandalan nitong kinauupuan naming sofa ngayon.

“A-ah, ahm.” 

“Goddammit. How can this small playmate of mine makes my dïck hard, hmm, baby?” bulong niya sa tainga ko at kumagat ng mahina doon.

“Senyo—ahh, Senyorito.” nanginginig kong ungol. Gustong-gusto ko talaga ang ginagawa ng eskperto niyang daliri sa dibdib ko at pati na rin ng paglamas niya sa dibdib ko gamit ang palad niya.

“I really love them. Fúck! This is so mine!” litanya niya.

Ang libreng kamay ni Senyorito ay humawak sa baba ko at saka inanggulo ang mukha ko sa kanya upang masiil ng halik ang maingay kong bibig.

Hindi nagtagal ay naramdaman ko ang pagtigas ko sa ibaba at sa takot na makita iyon ni Senyorito ay itatanday ko na sana ang isa ko pang binti doon upang maitago ang pagtigas ko kaso napigilan iyon ni Senyorito.

Naghiwalay ang labi namin sa isa’t-isa at napatigin ako sa kamay niyang nakahawak sa may mid-thigh ko.

Pinanood ko kung papaano unti-unting naglakbay ang daliri niya sa hita ko at pagkuwan ay hinamas ako doon bago dahan-dahan na umakyat para ibaba ang short shorts ko at underwear.

“S-senyorito.” Kinakabahan kong tawag dito, takot na baka may makakita sa amin o makarinig ng ungol namin.

“Sshh,” suway lang nito sa akin at tinuloy ang kanyang pakay na pagbaba ng shorts ko.

Naisiklop ko ang mga binti ko nang makita ko ang sarili kong kaselanan na nauuhaw sa atensyon. Kaso muli lang namang sinuway ni Senyorito ang binti ko at binuka iyon.

“Bad baby, bad.” aniya at nailiyad ko ang katawan nang hawakan niya ako doon sa baba at pinaglaruan ang munti kong lungaw doon.

Sabay na pinagsawahan at pinagkaruan ni Senyorito ang dibdib ko at ang sa ibaba ko, kaya di ko tuloy alam kung saan ibabaling ang atensyon ko. Idagdag pa ang nanginginig ng katawan ko sa bawat lapat at haplos niya sa balat ko.

Kumawala ang isa kong kamay na nakahawak sa sofa at lumipat iyon sa balikat ni Senyorito at napakalmot ako doon. Talagang bumaon ang kuko ko sa kanyang balat doon at nakagat ko ang kayang braso nang marahas niyang itinaas-baba ang kamay doon sa kaselanan ko.

Hinihingal ako.

“Look at me baby.” anito at liyo ko siyang tiningnan, liyo sa ibayong sarap na pinapadama niya sa akin.

Walang hirap naman ako nitong hinalikan at sinuyod ang bibig ko.

Napaiyak ako sa gitna ng paghahalikan namin nang labasan ako. At nang inaakala kong titigil si Senyorito ay bigla na lamang ako nitong binuhat.

Niyakap ko ang braso ko sa kanyang leeg.

“S-senyorito–”

“Just call me Theo just for this moment, baby. Please!”

Bumaon ang ngipin ko sa labi ko at naramdaman ang pag-init sa buong mukha.

“T-theo…”

“Ugh!” ungol niya at napakurot sa nipple ko. “I love it.” Hindi ko tuloy alam kung saan siya nasasarapan.

Tuluyan niyang hinubad sa akin ang shorts ko at napahiyaw ako doon ng wala sa oras.

“Theo!”

Gulat man si Senyorito ay ngumisi pa rin ito at tinapon ang shorts at underwear ko sa sahig.

“Damn baby!” wika niya lang at pinadausdos ang isang kamay sa likod ko hanggang sa matagpuan nito ang hinahanap. “Göddàmmit! It’s so tight.”

Napapakagat labi pa siya.

Ako naman ay naiangat ang pwet upang bigyan siya ng sapat na espasyo.

Nakabaon ang daliri niya sa loob ko bago niya ako binuhat tungo sa aking silid upang aming gawin ang nais at gusto naming gawin.

---

Nang sumunod na araw ay nalungkot ako nang sabihin sa amin ni Sonya na di siya makakasama sa amin ni Rielle sa paggawa ng project namin dahil kailangan nilang dalhin ni Kuya Sandro sa ospital si Aleng Salem. Lumala kasi ang ubo nito at nagluluwa na ng dugo kaya dadalhin nila ito sa ospital.

Naiintindihan naman namin iyon ni Rielle at kahit ako nga ay gustong sumama sa kanila ni Kuya Sandro dahil malapit din ako kay Aleng Salem kaso di ko naman mapapabayaan mag-isa si Rielle sa project naman lalo na’t wala si Sonya.

“Sorry talaga, Ren, Rielle.”

Umiling kaming dalawa ni Rielle.

“Okay lang Sonya, ano ka ba. Importante naman ang lakad mo at tungkol pa sa kalusugan ng mama mo.” si Rielle.

“Oo nga Sonya. Saka kung pupwede lang ay sasama ako kaso may gagawin pa tayong project at nandyan naman si Kuya Sandro.”

At nang dumating ang Sabado ay mag-isa akong bumbyahe tungo sa bahay kung saan nagtatrabaho si Rielle. Medyo malayo pero pupwede naman na magtricycle lang tungo doon kaya nagtricycle nalang ako instead of jeep.

Tutal ay si Rielle na naman ang bumili ng mga kakailangin namin wala na akong dala papunta doon aside sa uniform ko, syempre.

Pagkababa ko sa tricycle na aking sinasakyan ay pansamantala akong nalula sa laki ng bahay. Tatlong palapag ang malawak na bahay at mahaba rin ang tarangkahan nito. Mansyon din ito pero kumpara sa kanila ni Senyorito na mukhang makaluma ang disenyo. Ang bahay na ito naman ay may pagkamodern and touch of Spanish design.

“Ito na po ’yon?” naitanong ko sa driver ng tricycle na kumukuha ng panukli sa isang daan kong binigay sa kanya.

“Oo ’neng.”

Namula naman ako doon sa tawag niya. Halata-halata nga siguro na bakla ako kahit na suot ko ay panlalaki pero ewan ko natutuwa ako na tinatawag nila akong ‘ineng’ o ‘neng.’ Pakiramdam ko naa-acknowledge nila ang identity ko. Though hindi ko naman masyadong dinidibdib ang tawag nila sa akin. Minsan lang talaga ako makaka-encounter ng tao na tulad nitong driver na ito. Ang iba kasi naririnig ko pang ‘ay bakla? Sayang naman.’ ‘Pogi na sana, bakla lang.’ Hindi ko rin talaga alam kung ano ang nakakasayang kapag naging bakla ang isang lalaki. Saka ano naman kung pogi ka at bakla? Bakit kapag ba pangit at bakla, ayos lang? Nakakairita rin talaga minsan ang mindset ng iba.

“Salamat po.” malaki ang ngiti kong wika.

Tinanguan lang niya ako at saka umalis.

Agad akong nagdoorbell pagkalapit ko doon sa gate. Ilang saglit pa ay nakita ko na si Rielle na nagmamadaling lumabas sa malaking pintuan.

“Hi, Ren! Pasok ka.” aniya saka ako pinagbuksan. Mukhang hinihingal pa.

“Ang laki pala ng bahay nitong amo mo, Rielle.” bulong ko dito at kumapit sa maliit niyang braso.

Naglakad na kami tungo doon sa main door.

Natampal ni Rielle ang kamay kong nakakapit sa kanya.

“Mmm, saka malalaking tao rin kasi ang nakatira!” Natatawa niyang tugon sa akin.

Dumeritso kami ng kitchen at saka niya ako pinagbihis sa uniform namin sa common bathroom ng first floor nitong bahay. At pagkalabas ko ay nakabihis na rin siya.

Napangiti naman ako nang makita ko sa malaking kitchen at nakahanda na ang ingredients namin doon. Requirements kasi sa isa naming subject ito at mags-skirting at mags-set-up pa kami ng table na parang nasa hotel talaga.

Habang ginagawa namin ang aming lulutuin ay nagd-documentation din ko, salitan kami ni Rielle.

Napansin ko na kami lang ni Rielle dito ngayon sa bahay. Siguro ay may trabaho o lakad ang kanyang mga amo. At saka di rin naman ako nagtanong tungkol sa mga amo niya, e.

When we’re done cooking sunod naman ay ang pags-set-up namin ng table. Pero dahil sumama ang tiyan ni Rielle ay naiwan akong mag-isa dito sa kitchen at pinagpatuloy ang ginagawa habang ito ay nagbabanyo.

Lumuhod ako sa tiles upang ayusin ang paanan ng table nang may marinig akong mabibigat na yabag ng paa na pumasok sa malaking kitchen.

Tinungkod ko ng kamay ko sa table bago tumayo. At napaatras ako ng makita ko ang isang malaking bulto ng katawan ng lalaki na nakatalikod sa gawi ko at may kung anong kinukuha sa ref.

Bumuka ang bibig ko upang magsalita kaso walang lumabas na tinig sa akin. Napako ang mata ko sa malaking likod ng lalaki na napuno ng tattoo. Parang ahas iyon, ay hindi! Dragon iyon na parang binalot n’on ang buong likod ng lalaki at ang maliit na espasyo naman ay napuno ng bulaklak. Ang ulo ng dragon ay tumigil kung saan nakatali ang tanging sapin nito na puting towel. Ang buntot naman noong dragon ay parang naka-konekta sa tattoo na nasa leeg ng lalaki. Inay! Papaano niya nakayanan ang ganyan kadaming tattoo?

Pagharap noong lalaki ay nabitawan ko ang pins nang mapagtanto ko kung sino ang lalaking nasa harapan ko.

“Hey! It’s good to see you again, Laurenz.” Masayang saad niya at ngumiti dahilan para makita ko ang hikaw na nasa dila niya.

Binaba nita ang energy drink at tinakpan.

Napaiwas ako ng tingin dito dahil nakatowel lang siya!

Iyong isang braso niya walang tattoo kaso iyong isa naman ay napuno ng tattoo. Tapos nakita ko ring may tattoo na roman numerals ang isang balikat niya.

“A-ano…”

“Pinayagan ka ng boyfriend mong pumunta dito?” tanong niya at tinungkod ang kamay sa island counter. Nagsi-igtingan ang kanyang masels. Inay! Nakakatakot magkamali sa harap ng taong ito. Isang suntok lang ay parang tigok ka kaagad!

Pero sumikab ang kaba at takot sa loob ko dahil sa tanong niya. Hindi alam ni Senyorito na dito ko pupunta. Saka di ko naman inaasahan na makikita ko itong lalaking ito dito, si Walter Monzallon! At papaano niya nalaman ang pangalan ko?

“Kaibigan po ako ni–”

Naputol ako nang bumulyaw ni Rielle!

“Walles!”

Walles? Akala ko Walter ang pangalan niya?

Napalinga-linga ako kay Rielle at Walter o kay Walles! Nakita kong nawala ang ngiti ng Walles at nag-isang linya ang kilay. Si Rielle naman ay kita kong napalunok!

“Hindi mo sinabi na may bisita… ka?” anito kay Rielle.

“Nakapagpaalam na ako kay Senyorita Freda, Walles.”

“Pero hindi mo sinabi sa kasama mo dito ngayon sa bahay? Nice one, Rielle. You really know when and where to piss me off.”

Si Rielle ay napalunok ulit bago ako nilapitan. At sabay kaming napa-atras nang si Walles na ang humakbang tungo sa amin.

“Hindi ako nakapagpakilala sayo last time, right?” saad nito.

Nilahad niya sa akin ng kanang kamay pagkalapit, ang kamay niya na may tattoo!

“Nice to see you again, Laurenz. I’m Walles Terron Monzallon.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 22

Chapter 22

Laurenz Pov

Abot hanggang lalamunan ko ang tahip ng puso ko nang makita ko si Senyorito Theo na parang nababagot na nakasandal doon sa hood ng kanyang makintab na sasakyan at panay ang tingin sa kanyang wrist watch.

Humigop ako ng hangin bago ito marahas na binuga at nilapitan ang nobyo ko.

“Senyorito!” kunyaring gulat kong untag kahit na nakita ko na naman siya kanina pagkababa ko sa tricycle.

Nginitian ko ito at kinulampit ang kamay ko sa braso niya. Tiningala ko ito dahil sa tindig niya at binigyan ng pagkatamis-tamis na ngiti. Muntik ko nang makalimutan na nasa labas pala kami.

“Pasok na p-po tayo.” anyaya ko.

Nagtagis ang bagang nito pero wala namang sinabi at nagpati-anod sa akin papasok sa bahay.

“Kanina pa po kayo sa labas?” tanong ko dito at binaba ang aking bag.

“I’ve been texting and calling you.” aniya at inis na binagsak ang malaking katawan sa upuan kong gawa sa kahoy.

Nanlaki ng bahagya ang mata ko doon sa pagkabahala sa kawawang upuan. May balak ba itong sirain ang gamit ko sa bahay? Alam naman nito na luma na ang sofa’ng iyon tapos ibabagsak niya ng ganoon ang katawan niya. Baka nakakalimutan nitong hindi iyon gawa sa kutson.

Pero kahit na ganoon ang nararamdaman ko ay winaksi ko na lamang iyon dahil alam kong may atraso ako dito.

Ngumuso ako at lumuhod sa harapan niya. Sunod kong kinuha ang dalawa niyang kamay na nakakuyom. Hinaplos ko iyon.

Umiwas siya ng tingin sa akin.

“Sorry na. Naka-silent mode kasi iyong phone ko kanina.”

Hindi pa rin ito tumitingin sa akin.

“P-pumunta lang naman ako kina Rielle dahil may ginawa kami sa isang subject namin Senyorito.”

Matamlay lang itong tumango sa akin at humiga siya doon sa sofa.

Nag-alala naman ako dito kaya nilapitan ko siya. Sinipat ko ang noo nito at leeg at agad kong kinumpara ang init naming dalawa sa pamamagitan ng pagkapa ko rin sa sarili kong noo.

He is hot!

“Senyorito may lagnat po kayo!” ’Di ko inaasahan ang pagtaas ng boses ko.

Tumango lang siya at pumikit bago tinakip ang braso sa mata.

“Senyorito doon po kayo sa kwarto para maayos po kayong makapagpahinga. O ’di kaya’y ihatid ko nalang po kayo sa mansyon para maalagaan po kayo ni Aleng Senya.” saad ko dito at medyo nataranta.

“Just let me take a nap, baby.”

“Sige po. Pero dun po kayo sa kwarto. Maayos po kayong makakahiga doon kaysa dito sa sofa na pinagkakasya ninyo ang malaki ninyong katawan dito.”

Inangat nito ang braso na nakatakip sa kanyang mata at dumilat. Inaantok itong ngumiti sa akin at mahinang bumangon. Parang pagod na pagod talaga siya.

“I really want to kiss you, Laurenz. Yet this fucking fever of mine is preventing me from kissing you.” baritong usal nito at humaplos ang daliri niya sa labi ko. Tingnan mo nga ito. Siya na nga itong nilalagnat pero halik pa rin ang gustong gawin.

Isinawalang bahala ko iyon at kinuha ang kamay. “Halika dito sa kwarto.”

Pagkarating sa kwarto ay agad ko namang hinanda ang kumot at panapin sa higaan ko. Inamoy ko pa ang unan ko dahil baka kung ano na ang amoy doon. At nang maamoy kong mabango pa naman ay nilagay ko na iyon sa kama.

“Halika na dito.” aya ko dito.

Nagsalubong ang kilay ko nang makita ko itong malaki na ang ngiti sa labi at lumapit sa akin.

“I want to kiss you, Baby.”

Ngumiwi ako dito.

“May lagnat ka.”

“Yeah, I know.”

Natawa ako nang mahina dahil ngumuso ito. Gustong-gusto na talagang humalik. Para namang inuuhan ko siya doon.

“Pag wala na ang lagnat mo. Iki-kiss kita ng marami kahit ilan pa ’yan.” ani ko dito. “Sige na. Magbibihis ako para makapagluto at maka-inom ka ng gamot.”

Hindi ko na ito mapigilan nang yumakap ito sa akin.

“Senyorito?”

“Thank you, Baby. Thank you.”

Yumakap nalang din ako pabalik dito.

“Bakit po ba kayo nagpapasalamat?”

“Ikaw kasi ang unang tao na gustong mag-alaga sa akin habang may lagnat ako.”

Hinaplos ko ang likod nito.

“Boyfriend n’yo po ako. Nag-aalala ako sayo. Natural lang po itong ginagawa ko bilang kasintahan ninyo.”

Kumalas siya sa pagkakayakap namin.

“I love you, Laurenz.”

“I love you rin po, Senyorito.”

Pinahiga ko na ito sa kama at kinumutan. Para naman siyang bata na sumusunod lang sa akin.

Kumuha naman ako ng damit sa aking cabinet upang magbihis.

Tumalikod ako kay Senyorito Theo at hinubad ko ang t-shirt ko. Pero napalingon ako dito nang sumipol ito.

Kinunutan ko ito sa noo ko.

“You’re so sexy, baby.”

Tumawa lang ako.

“Magpahinga ka d’yan.” Suway ko dito at sinuot ang panibagong damit.

“Papaano ako nito makakapagpahinga kung ganyan ka-sexy ang makikita ko? Inaakit mo yata ako Laurenz.”

Humarap ako dito at napamaang nalang.

Kumindat pa siya sa akin.

“Itigil mo po ’yang kalibugan ninyo. May lagnat ka pa.”

Kaysa makipagsalitan ng laway kay Senyorito Theo, minabuti ko nalamg na lumabas sa silid ko dahil parang wala siyang balak na palabasin ako. Ang daming alam sa buhay! Nakahinga rin ako nang maluwag dahil ’di na ko nito inusisa pa.

Nilutuan ko siya ng sopas at bumili ako ng Paracetamol kina Aleng Lons. Hindi ko naman inaasahan na maabutan ko si Kuya Sandro sa tindahan.

“Renz!”

“Oh, Kuya Sandro, nakauwi na po kayo? Kumusta po si Aleng Salem?” ako naman dito.

Kinuha ko ang isang Paracetamol na binili at hinarap si Kuya Sandro. May bibilhin din.

“Nasa ospital pa si Mama Renz. Ako lang ang umuwi para kumuha ng ilang gamit ni Mama. Nagbabantay doon sa ospital si Sonny ngayon.” sagot niya sa akin.

“Aleng Lons, pabili po ng isang kilong bigas.” Pagkatapos noon ay binalingan na niya naman ako.

“Bukas po dadalaw ako sa ospital pagtapos ng mga gawain ko. Si Sonya po ba papasok sa Lunes?”

Sinuklay niya ang kamay sa buhok.

“I don’t know kung papasok siya pero sana ma-discharge kaagad si Mama. Pero, ano pala ang binili mo?” Tiningnan nito ang kamay ko at nilahad ko naman ang palad ko. “Paracetamol?”

“Masama ang pakiramdam mo?” Hihipu-in na niya sana ang noo ko pero mabilis akong napaatras.

“Wala Kuya para kay Senyorito… Theo po ito.”

Binawi niya ang kamay at kinuha ang bigas na binili.

“I heard from Sonny na kayo na raw n’yan.”

Kumurap-kurap ang mata ko.

“Sinabi niya po sa inyo?”

“Hindi,” umiling siya. “Nadulas lang at nasabi niya sa akin nang minsan kaming nag-usap.”

“Uh,”

Ngumiti siya pero parang ang lungkot ng mata niya pero buhat siguro nang nasa ospital si Aleng Salem kaya ganoon.

“Masaya ako para sayo Laurenz. Sana ’di ka saktan n’yan. Sana ingatan niya ang puso mo.”

Napayuko ako doon.

“You’re way out of his league, Renz…”

“Kuya-”

“Ingatan mo ang puso mo, Laurenz.” wika niya at ginulo ang buhok ko.

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay iniwan niya naman ako dahil magluluto pa raw siya para kina Aleng Salem na nasa ospital pero nag-iwan ng bagabag sa loob ko. Hindi ko matukoy kung ano ang sanhi noon.

Bumalik ako sa bahay na parang wala sa sarili ko at iniisip ang sinabi ni Kuya Sandro. Totoo naman ang sinabi nito. Ang kayo ko nga sa mga kagaya ni Senyorito Theo. Parang langit at lupa ang layo naming dalawa pero ’di naman masamang sumubok diba? ’Di naman masama na piliin mo ang nakakapagpasaya sayo? ’Di naman siguro masama na maghangad ng pagmamahal sa tulad ni Senyorito Theo?

“Baby, are you okay? You’re spacing out.”

Ngayon ay kapwa kami ni Senyorito Theo na nasa kama ko kahit na maliit. Kapwa kami nakahiga tapos nakayakap naman ang kamay niya sa akin. Tapos ko na siyang pakainin at painomin ng gamot. Pinagpahinga ko nalang para makauwi mamaya.

“May iniisip lang po.”

“What is it?” kuryosong tanong niya.

“Wala masyadong personal.”

Naningkit ang mata niya sa akin.

“You are tickling my curiosity, baby. Come on, tell me.”

“I-iniisip ko lang na medyo nagtagal pala tayo.” palusot ko.

“And what’s with that? Ano naman kung nagtagal tayo?” Halos magdikit na ang kilay niya sa gitna.

“Akala ko kasi hindi. Akala ko… mawawalan ka rin ng interes sa akin.”

“Habang buhay akong magkaka-interes sayo kaya asahan mong magtatagal tayo.”

Tinawanan ko lang ito kahit na sa loob-loob ko ay may dinadala ako. Nagkwentuhan nalang kami ni Senyorito Theo imbes na magpahinga siya. Nakwento niya sa akin ang mga kalokohan niya noon sa grade school niya at ni Aziel tapos iyon ding kaibigan niyang si Gage. Artistahin daw iyong Gage kahit noong bata pa sila at ngayon nga raw ay sikat na itong artista.

Kinabukasan naman ay tanghali na ako nang makapunta sa ospital dahil naglinis pa ako sa bahay. Saka nakipag-video call pa si Senyorito Theo sa akin. Parang ’di kami nagkita kagabi.

“Kumusta na raw si Aleng Salem, Sonya?” tanong ko kay Sonya.

Lumabas ng kwarto ni Aleng Salem at umupo sa mga nakaratay na upuan sa labas ng kwarto. Iniwan namin si Aleng Salem para akapagpahinga ito.

“Sabi ni Mama ayos na naman daw siya pero kailangan pang obserbahan ng doktor. At may mga resita na naman ang doktor para sa kanya.” aniya.

“Mabuti naman.”

Napansin kong wala si Kuya Sandro simula noong dumating ako dito.

“Teka, kumusta naman ang pagpunta mo sa bahay ni Rielle ay sa bahay pala ng amo niya? Natapos kayo sa project natin?” Tinampal pa niya ang braso ko.

Naalala ko na naman ang mukha noong Walter. Kinikilabutan talaga ako kapag naaalala ko ang mukha at katawan niya. Parang madudurog ka talaga kapag hinawakan ka noon. Dios ko!

“Okay naman at natapos namin kahit natagalan.” Masama kong tiningnan si Sonya.

“Oh?”

“Nagkausap kami ni Kuya Sandro kahapon doon sa tindihan ni Aleng Lons.”

“At?”

Napangiwi ito nang sinampal ko ang hita niya. Aangal na sana ito nang magsalita ulit ako.

“Bakit mo sinabi sa kanya na kami na ni Senyorito?” tanong kay Sonya na kinatigil niya saglit. Ilang sandali pa ay bigla nalang niyang kinuha ang kamay ko.

“Sorry. Sorry talaga, Ren. Sana mapatawad mo ako!”

Bumuntong hininga ako.

“Tinatanong lang kita, Sonya kung bakit mo sinabi iyon kay Kuya Sandro.”

Nalugmok ang balikat niya.

“Pinaintindi ko lang sa kanya Ren. Pinaintindi ko lang na hindi na pwede. Nabawal ka na at sa iba nalang.”

’Di maipinta ang mukha ko sa pagkalito sa sinabi ni Sonya sa akin.

“Sonya, hindi kita maintindihan.”

Tumitig siya sa akin.

“Sinabi ko lang kay Kuya, Ren na bawal ka nang ligawan dahil may boyfriend ka na at si Senyorito Theo iyon. Nadulas lang talaga ako Ren-”

“Sonny!”

Kapwa kami napabaling ni Sonya sa likod niya nang sumulpot doon si Kuya Sandro na may dalang coffee.

He briskly walks towards us.

“K-kuya…”

“Iwan mo muna kami ni Laurenz.”

Tumayo si Sonya at hinarap si Kuya Sandro.

“Kuya, sorry.”

Isang bayolenteng hininga ang kumawala sa bibig ni Kuya Sandro.

“Dalhin mo na ito sa loob.” ani Kuya Sandro, binigay niya kay Sonya ang dalang kape.

Tumingin si Sonya sa akin at tipid na ngumiti bago bumalik sa loob ng silid ni Aleng Salem. Si Kuya Sandro naman ay inakupa anag upuang ngayon lang iniwan ni Sonya.

“Ren…”

“Narinig n’yo po ang sinabi ni Sonya kanina?” sinapawan ko ito.

Hindi siya makatingin sa akin at yumuko.

“Oo. Oo narinig ko, Ren.”

Bumaling siya sa akin.

Lumunok ako. Kahit na may kutob na ako kung ano ang ibig sabihin ni Sonya kanina ay tinanong ko pa rin si Kuya Sandro.

“Ano ang ibig sabihin noon, Kuya?”

Umiwas siya ng tingin at tumingin sa kanyang sapatos na parang nanduduon ang kausap niya.

“Gusto kita, Ren.”

Nakuyom ko ang kamay ko.

“Matagal na kitang gusto Ren kaso natatakot lang ako sa magiging reaksyon mo kapag umamin ako sayo. At sa pagkaduwag ko… naunahan ako ng iba. At kung minamalas pa sa isang lalaki pa na ’di ko kayang pantayan sa kahit na anong aspeto.”

“Kuya…”

Dito na ito napatingin sa akin.

“Hindi na kita gusto Ren, e.” Kumunot ang noo ko, naguguluhan sa sinabi niya. “Mahal na kita pero nung nasabi ni Sonya na boyfriend mo si Senyorito Theo. Nilugar ko na ang sarili ko at saka… kita ko naman na mahal mo siya at masaya ka kanya. At pasensya na sa nasabi ko kanina, Ren. Hindi ko sinasadya iyon dala lang siguro iyon ng bugso ng damdamin ko.”

Wala akong ibang naisagot doon kung hindi ang tumango-tango lang.

“Sorry, Kuya. Mahal din naman po kita pero hanggang kapatid lang iyon. Sana… sana maintindihan n’yo po.”

Ngumiti ito kaso ’di umabot ang sigla noon sa mata niya. At alam ko kung bakit.

“Naiintindihan ko, Ren. At huwag mo akong isipin. I will get over it.”

Now, I understand his actions towards me for the past years. Napagtagpi-tagpi ko na ang mga bagay-bagay na nagawa niya sa akin. Mula sa mga simpleng bigay niya sa akin at maging ang mga pasiring na biro ni Sonya dati. Akala ko talaga purong biro lang ang mga iyon. 

Hindi ko intensyong saktan ang damdamin ni Kuya Sandro. Pero ganito nga siguro. Kahit na wala kang intensyong manakit ng ibang tao sa pisikal man iyan o sa emosyonal na aspeto. May masasaktan at masasaktan talaga siguro tayong damdamin kahit na ’di natin iyon nais o intensyon.

Nasasaktan din naman ako kasi itinuring kong tunay na Kuya ko si Kuya Sandro, e. Tapos ako lang pala ang makakasakit sa damdamin niya.

Umuwi ako pagkatapos naming mag-usap ni Kuya Sandro at nakapagpaalam na rin ako kay Sonya. Todo siya hingi ng tawad sa amin dahil sa nagawa niya kaso wala na naman iyon sa akin. Mas mabuti nga siguro na nasabi niya iyon para alam ko na kung papaano ko pakikitunguhan si Kuya Sandro na ’di nagbibigay ng mga misinterpretations dito.

Bandang alas tres nang hapon ay nais na makipagkita ni Senyorito Theo sa akin kaso sinabahan ko ito na maglalaba ako sa ga kurtinang tinanggal ko kanina.

At habang naglalaba ako sa sapa ay nagtaka nalang ako nang may marinig na akong yabag ng isang kabayo na papalit sa aking pwesto. Na-surpresa akong si Senyorito Theo iyon at si Atlas!

“Senyorito!?”

Ngumiti lang siya sa akin at tinali ang tali ni Atlas sa isang puno sa tabi ng ilog at lumapit sa akin. Itinaas niya ang suot na pantalon para ’di iyon maabot sa tubig.

“Ano pong ginagawa ninyo dito?” salubong ko dito na kinawala ng ngiti niya. Mabuti at nagbabanlaw nalang ako.

Umupo siya doon sa isang patag na bato na di naabot ng tubig na malapit sa akin at tinulungan ako sa pagbabanlaw. Minsan na rin niya naman akong natulungan sa paglalaba ko kaya ’di na ito ang unang beses na magbabanlaw siya.

“Of course, I miss you that is why I am here.” aniya, nakabusungot ang mukha. Parang wala itong trabaho. Lagi nalang akong pinupuntahan kung saan.

“Teka, maayos na ba ang makiramdam mo? Tumabi ka nalang dahil baka mapaano-”

Napaigtad ako sa gulat nang sapuhin niya ang mukha mo gamit ang basa niyang mga palad!

“Relax, baby. Yes, maayos na ako ngayon. I was taken care of by the best nurse, e.” siya at kumindat sa akin.

Sinimangutan ko ito.

“Really, Baby. I’m fine already. Naligo na nga ako kanina. And thanks to you I was able to get better.”

Tumango ako dito at ipinagpatuloy ang pagbabanlaw. Hanggang sa naalala ko ang nangyari sa ospital.

Wala naman sigurong masama kung sasabihin ko iyon sa kanya.

“Senyorito.”

“Yes?” Binuhat niya ang palanggana ko sa tabi nang matapos kami. Hindi ko siya sinundan kasi maliligo naman ako.

“May sasabihin ka?”

“Kasi Senyorito… nalaman na po nang kapatid ni Sonya, si Kuya Sandro po na tayo na. Na boyfriend kita.”

Tumaas lang ang kilay niya.

“Oh, yeah, I remember that guy. It’s good na alam niyang tayo na. Dahil unang kita ko palang doon alam kong may gusto na iyon sayo. Mas mabuti na alam niya para alam niya kung saan siya lulugar sa buhay mo. Nakakapagod na rin itong nililihim kita.” Prangkang untag niya.

Ngumuso ako.

“I-iyan na nga rin po…  kanina dumalaw ako sa kay Aleng Salem sa ospital at… doon naamin niya sa akin na gusto niya raw po ako. M-mahal niya nga raw ako.”

Bigla akong niyakap ni Senyorito kaya naman muntik na akong matumba sa tubig. Ilang minuto niya akong niyakap nang wala siyang sinasabi. Ang tanging naririnig ko lamang ay ang tubig sa ilog, ang ugoy ng hangin sa gubat at ang nagwawalang puso ni Senyorito.

“Iyan na nga ba ang sinasabi ko. Natatakot na tuloy akong umalis.”

Tinulak ko siya.

“Aalis ka po?”

Huminga siya nang malalim.

“Wedding anniversary ng mga magulang ko. Kaya pinapauwi nila ako doon. At may sasabihin din daw sila sa akin. I bet ito na iyong tungkol sa pagkalas ni Minerva sa kasal namin.”

Napalunok ako doon.

“E-edi mas mabuti pong umuwi kayo doon.”

“But I don’t want to leave you here.”

“Senyorito naman.”

“Baka may umaaligid-aligid sayo dito habang wala ako.”

Tumawa ako. Hinawakan ko ang mukha niya.

“H’wag ka pong mag-alala, alam ko naman po kung sino ang nagmamay-ari sa akin. Saka wala ka bang tiwala sa akin?”

Umikot ang mata niya.

“May tiwala ako sayo. Sa mga lalaki at sa taong nandidito ako walang tiwala.” rason niya.

“Basta umuwi po kayo dahil importante naman ang uuwiin ninyo doon.”

“Yeah and I think it’s time also na ipaalam ko na sa mga magulang ko na may nobyo na ako dito sa San Concepcion para tigilan na nila ako sa arrange-arrange marriage na iyan. At para ’di na tayo nagtatago kapag nagkikita tayo at para ’di na ako mahirapang magdahilan sa mga tao kung bakit ako pumupunta sa bahay mo.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 23

Dedicated to: AngelaOcasla

Enjoy reading, my loves!

Chapter 2

3

Laurenz

Pov

“Akala ko po ba Senyorito ngayon kayo luluwas sa Manila?” ang tanong ko kay Senyorito nang kunin niya ako sa bahay sa araw mismo ng alis niya. Nabanggit niya naman sa akin na pupuntahan niya ako rito sa bahay ngayon pero ’di ko aakalain na sa hapon siya pupunta rito.

Pinagsiklop niya ang mga kamay namin.

Nagdadalawang-isip ako kung babawiin ko ba ang kamay ko kay Senyorito Theo o hindi, nang lumabas kami ng bahay na magkahawak ang kamay. Matagal ko na naman itong gustong gawin sa kanya. Itong lumabas na walang iniisip na ibang tao. Iyong lumabas kami na para kaming normal na magkasintahan. Kaso sa bawat subok ko ay kinakainin naman ako ng mga pangunguna ko. Iyong takot na mahusgahan, takot na baka pati si Senyorito Theo ay mabahiran sa mga masasamang sinasabi ng mga tao rito sa amin.

Simula noong nagkaroon ako ng muwang sa mundong ito, parang pasan ko na ang kasalanan ng nanay Alondra ko. Dahil may mga maling nagawa ang mama ko dati ganoon na rin ang tingin nila sa akin. Mas nadadagdagan pa iyon dahil bakla ako. Akala nila porket bakla ako ay pukpok na. Hay!

Nakakalungkot na wala pa nga akong nagagawa—napapatuyan ay hinuhusgahan kaagad nila ang pagkatao ko. And I learned to live na ganyan ang mga tingin sa akin ng mga tao pero ’di ko pa rin maiwasang hindi maapektuhan minsan.

“Baby?” Ang pagpisil ni Senyorito sa kamay ko ang nagpabalik sa akin sa aking katinuan.

“Po?”

Bumuntong hininga siya at humarap sa akin. Yumuko ito upang mapantayan ang tangkad ko. Sunod niyang sinuklay ang ilang hibla ng buhok ko sa may noo gamit ang libre niyang kamay.

“Is there something that my baby is thinking about? Or bothering you perhaps?” tanong niya sa akin sa malumanay na boses.

Umiling ako dito at binagsak ang tingin sa kamay naming magkahawak. Nandidito kami sa balkonahe ng bahay at kaharap nito ang daan.

“You don’t want this?” aniya at inangat ang kamay naming magkahawak.

Tumango ako pero agad iyong binawi sa isang iling.

Huminga siya ng malalim at tumayo ng maayos.

“Baby, look at me.” mando niya sa akin.

Ngumunguso akong tumingala sa kanya. His stoic—emotionless face soften as our eyes locked.

“Like what I said to you, Laurenz ipapaalam ko na ito sa family ko. Ipapaalam ko na sa kanila na may nobyo ako dito at ikaw ’yon. Kaya ngayon, okay na naman siguro na unti-unti nating ipakita sa kanila na tayo na? Na akin ka.” Nanaantya niyang saad.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya.

“Sorry po. Sorry Senyorito dahil nahihirapan ka po sa sitwasyon natin. Ako lang naman ang may gustong ilihim ito pero ngayon pati ikaw nahihirapan na-”

Mabilis niyang sinapawan ang sasabihin ko.

“No don’t be sorry, baby. Yes mahirap kang dalawin dito na may mga matatalas na mata ang mga kapitbahay mo dito pero nagagawan ko naman ng paraan. Oo mahirap, pero ito ang gusto mo, e. At gusto ko dito sayo.”

Nakagat ko ang ibabang labi ko bago niyakap ang braso ko sa kanyang malaking katawan. Tinago ko ang mukha ko sa kanyang malalapad na dibdib. Hindi ko alam kung bakit bigla-bigla nalang akong naging emosyonal. Siguro dahil hindi ko inaasahan ni minsan sa buhay ko na may isang tao na ginusto ako, minahal ako, at gusto akong ipagmalaki kahit na isa lamang akong simple at dukhang tao.

Naiiyak ako dahil may isang tao na handa akong samahan at nakiki-ayon sa gusto ko dahil gusto niya rito sa piling ko. Kumalas ako sa pagkakayakap ko kay Senyorito Theo at tiningala ko siya.

Kumalat ang kasiyahan sa buong mukha niya. Itinaas nito ang isang kamay saka sinuklay ulit ang buhok ko.

“You’re so beautiful, baby.” Puri niya sa akin na para bang ako ang pinakamaganda sa mundo niya. ’Di ito ang unang beses na sabihin iyon ni Senyorito sa akin. Sa katunayan nga ay lagi niya akong sinasabihan n’on kahit na bagong gising ako o kahit na alam kung dugyot na ang mukha ko galing sa school. Pero tinatawag niya pa rin akong ‘beautiful’, ’pretty. Mga simpleng papuri lang pero ginugulo noon ang pagkatao ko. 

Nagmimistulang bituin ang mga mata ni Senyorito habang tumatagal ang titig niya sa akin. Sa pamamagitan noong mga titig niya ay parang pinaparating noon kung gaano ito kamangha sa akin. Nakakatawa kung papaano ko iyon naiintindihan. Siguro tulad lang sa mga puso natin. Hindi man nito sinasabi ang pangalan ng taong gusto natin. Pero alam nito—kilala nito ang taong minamahal at gusto nito.

Tumingkayad ako upang maabot ko ang labi ko sa kanya. Binigyan ko ito ng mababaw at mabilis na halik.

“You are becoming more bold now, Laurenz.” Nanunuksong wika nito. Agad ding kumalat ang init sa buong mukha ko dahil sa sinabi nito.

“Senyorito naman.”

Humalakhak lang ito.

“Anyways, d’on sa tanong mo kanina. Mamayang gabi pa ang byahe ko dahil gusto ko munang makasama ka bago ako umalis. Magdi-dinner tayo together bago ako umalis.” Wika nito at tumango lang ako sa kanya.

Napabuga nalang ako nang malalim na hininga nang akayin na ako ni Senyorito tungo roon sa sasakyan niyang naka-park sa harap mismo ng bahay.

Nasanay na akong pinagbubuksan ni Senyorito Theo ng pintuan sa kanyang kotse at nang papasok na sana ako sa loob ay nakita ko si kuya Sandro na patawid sa daan, tungo sa bahay nila. May dala itong isang bulseta.

Nagkatitigan kami ni kuya Sandro. Seryoso lang ang mukha nito habang nakatitig sa gawi namin ni Senyorito Theo. Unti-unti akong ngumiti rito at isang tango lang ang sinagot nito sa akin bago tumuloy sa paglalakad.

“Get inside.” Ang malalim na boses ni Senyorito Theo ang nagpukaw sa akin.

“Is that guy bothering you?” tanong ni Senyorito Theo saka dahan-dahan na pinatakbo ang kotse.

“Po?”

Tumingin ako rito at nakita ko ang pagtigas ng bagang nito at nanliit ang mata na nakatutok sa raan.

“Sonny’s brother.”

“Ah, si kuya Sandro. Hindi naman po.”

“Hmm.” ang maikli nitong tugon.

Akala ko kung saan kami pupunta ni Senyorito pero nang makita ko ang tinatahak naming daan na tungo sa mansyon ng nila ay napangiti nalang ako. Kilala ko na naman ang ilang katulong dito at mababait naman sila sa akin. ’Yon ay kung wala silang sinasabing masasama kapag wala ako sa paligid nila.

Hawak ako ni Senyorito Theo sa baywang ko nang pumasok kami sa entrada ng mansyon.

“LAURENZ!” Napaatras ako dahil sa sigaw ni Minerva na nagmamadaling bumaba sa hagdanan.

Naka-sleeves shirt na manipis si Minerva tapos naka shorts naman. Sa paa niya naman ay naka converse shoes. Magulo ang buhok nitong naka-bun sa tuktok ng ulo niya. Medyo pinagpapawisan pa siya.

“Minerva.” usal ko.

“Tapos na?” Istriktong wika ni Senyorito sa tabi ko.

Umirap si Minerva dito at lumipad ang kamay nito sa baywang niya.

“Of course! Everything is set accordingly!”

Nagsalubong ang kilay ko sa mga pinag-uusapan nilang dalawa.

Inagaw ako ni Minerva kay Senyorito.

“Magbihis ka na. Ako na ang bahala kay Laurenz.” Kinilig pang saad ni Minerva.

“Oh.” Tanging sambit ko.

“Minerva,” aalma na sana si Senyorito kaso sumapaw naman sa kanya si Minerva.

“I’ll make Laurenz the most beautiful man in the whole province of San Concepcion.”

“Tsk! My baby is already beautiful, Minerva.” Argumento naman ni Senyorito kay Minerva at kumindat sa akin. Bigla tuloy akong ginapangan ng hiya dahil sinasabi iyon ni Senyorito sa harap Minerva na alam kong sobrang ganda naman na babae.

“Then, I make him more and extra pretty.”

Napailing nalang si Senyorito at lumapit sa akin saka walang alinlangang humalik sa noo ko.

Dinala ako ni Minerva sa isang bakanteng kwarto dito sa second floor ng mansyon at gusto pa nitong maligo ako bago raw niya ako ayusan kaso sinabi ko rito na kakaligo ko lang kanina, bago ako sinundo ni Senyorito. Kaya naman ngayon ay inaayusan na niya ako rito sa harap ng malaking salamin. Nakaratay naman sa harap ang iba’t ibang gamit pang make-up.

“Theo is right. You’re already beautiful, Laurenz. Your face is so soft and naturally pinkish!” Puri nito.

“Salamat, Minerva.” ani ko dito.

Hindi ko matandaan kung kailan kami nagkasundo nitong si Minerva. Bigla nalang isang araw ay naging magkaibigan kami.

Hindi naman kasi kami nagkikita. Nagka-close lang naman kami dahil nag-friend request siya sa akin. Tapos nang i-accept ko siya at doon na siya nagsimulang magchat sa akin at hanggang sa ito na.

“Pero bakit mo ito ginagawa, Minerva? Alam ko at mas alam mong nakatakda sana kayong ikasal ni-”

“Shh! Parents namin ni Theodore ang may gusto roon, Laurenz. In the first place, ayaw ko naman talaga roon. Naipit lang kami ni Theo sa araw noong inanunsyo ng parents ni Theo ang bagay na iyon.”

Tumigil si Minerva sa pagpapahid ng kung anong bagay sa mukha ko at tumitig sa akin.

“But don’t worry Laurenz. I already made myself clear to my parents about that. At iyon ngang sinabi ko na ayaw ng mga kuya sa arrange-arrange marriage. Kaya ayon sumang-ayon ang mga magulang ko. Let’s just hope na magiging okay ang pag-uusap ni Theo sa kanyang mga magulang soon.” Nakangiting wika niya.

Bigla akong nalungkot doon. Oo nga’t wala nang problema dito kay Minerva pero papaano naman ang mga magulang ni Senyorito? Matatanggap kaya nila ako bilang karelasyon sa anak nila? Matatanggap kaya nila na bakla ang gusto ng anak nila? The real fight of my relationship with Senyorito Theo is just barely starting. At nagsimula na akong matakot kumpara dati na hindi ko masyadong iniisip ang bagay na ito. Hindi ko alam kung saan ako—kami ni Senyorito Theo dadalhin nitong relasyon na meron kami.

“Hey, beautiful! Cheer up! Nagpakahirap ako dito sa dinner date ninyo ni Theo. Ayaw kong masira itong gabi na ’to!”

Ngumuso ako. “Ang sipag mo naman sa ganito Minerva. Lagi kang nandirito sa amin ni Senyorito Theo.”

Tumawa siya.

“Ito kasi ang gusto ko dati pa. Iyong makikisali ako sa mga surprises sa mga girls ng mga kuya ko. Kaso nasa 30s na ang mga kuya ko pero parang walang balak na magkarelasyon ang mga iyon. Kaya dito muna ako.” Kwela nitong sabi sa akin.

Matapos akong ayusan ng konti ni Minerva ay pinakita niya sa akin ang isang puting suit sa kumikinang sa mga diamonds.

“Totoong diamonds ito?” Nanlalaki ang mga mata kong sambit.

“Yes.” sagot naman agad ni Minerva sa akin na para bang natural lang na tunay iyon.

“Inay! Ayaw kong suotin ’to!” Itulak ko pabalik kay Minerva ang suit. Jusko! Sa hitsura palang ay alam ko ng napakamahal noon.

“What? I designed this, Laurenz! You must wear this!” Eksaherada ni Minerva.

Mas lalo tuloy na ayaw ko itong isuot. Siya pala ang nagdesign nito. Parang ginawa lang naman ito para pang-display eh.

“Come on. I designed a couple suits for you and Theo, Laurenz. Ito nalang ang advance gift ko sa inyo. Saka baka ito na ang huling beses na magkikita tayo dahil aalis na ko ng San Concepcion.” Malungkot na wika ni Minerva.

“A-aalis ka?” Nahabag ako roon.

Tumango siya.

“Hmm. I don’t belong here. I mean, I feel like I don’t belong in this land. Kaya aalis ako and pursue my dream abroad. Kaya sige na. Isuot mo na ito.”

“Hindi ka na ba uuwi rito sa San Concepcion?” tanong ko rito at wala sa isip na tinanggap ang suit.

“Babalik ako kapag ikakasal na kayo ni Theo tapos ako na naman ang magde-design para sa wedding venue ninyo at sa wedding suits.”

Natampal ko ang balikat nito.

“Sira ka!”

“But I’m telling you the truth here. Sige na magbihis ka na.” Pagdisma nito sa akin.

“Hmm.” Tumango nalang ako sa kanya at pumasok sa cr para magbihis.

Napatalon sa tuwa si Minerva nang makita akong suot ang suit na gawa niya. Todo ang papuri niya sa akin. At nang bumaba, ay sinamahan ako ni Minerva hanggang sa may backyard kung saan iyong pool ng mansyon.

Napansin kong napakatahimik nang buong mansyon at nasabi ni Minerva sa akin na pina-day off ni Senyorito Theo ang lahat ng tauhan dito sa mansyon. Aniya, solo raw namin ni Senyorito ang mansyon mamaya.

Si Minerva ang nagbukas ng double doors tungo sa pool at napatakip ako sa bibig ko nang makita ko ang hitsura sa sa labas.

Sa pwesto kung saan nakatayo si Senyorito ay nandodo’n naka-set up ang table. Ang table ay napapalibutan ng white christmas lights. May mga palamuti rin na mga bulaklak sa paligid noong square table. Ang dalawang puno na malapit doon ay kumikinang din dahil sa mga christmas lights na nakapalibot doon.

May bibit pang bouquet ng bulaklak si Senyorito Theo. Puti rin ang kulay ng suit ni Senyorito kaso ang sa kanya ay may konting itim.

“Go na, Laurenz para makaalis na ako.” Si Minerva sa gilid ko.

Nilingon ko siya at niyakap. Saglit itong naestatwa.

“Salamat, Minerva. Maraming salamat.”

Tumawa ito at tinapik ang likod ko.

“How I wish I had known you earlier, Laurenz. I’m so grateful that I got to know you.” Sensiro nitong wika.

“Ako rin, Minerva.” Ganti ko rito.

Hindi naman ganon kalalim ang friendship namin ni Minerva. Pero natutuwa akong tinuring niya akong isang kaibigan. At kahit na through chats lang kami nagkukuwentuhan ay naging maganda naman ang friendship namin.

Umalis na si Minerva at ako naman ay nilapitan si Senyorito. Ang gwapo niya lalo dahil suot niya at dahil naka-ayos ang buhok niya.

“Ang gwapo n’yo po.”

“And you’re so beautiful too, baby.”

Uminit ang pisngi ko.

Nilibot ang ko ang mata ko sa paligid.

“Bakit may paganito ka Senyorito? Akala ko simpleng dinner lang?”

Tinanggap ko ang bouquet nang iabot niya ito sa akin. Iginiya niya ako sa isang silya.

Umupo naman agad ako sa silya na kanyang hinila para sa akin.

“Aalis ako and we might not be able to celebrate our monthsary together kaya pina-aga ko lang ang celebration natin. “

Binilang ko sa isip ko kung kailan ang aming monthsary at tatlong araw pa naman bago iyon. Matatagalan nga talaga siya roon sa Manila.

“Lagi ka nalang pong may surpresa sa akin, Senyorito.” usal ko. Binaling ko ang mata ko sa bouquet ng bulaklak na yakap ko.

Kapag iniisip ko parang wala yata akong naibigay kay Senyorito na mga gifts. Oo nga’t may pa birthday gift ako sa kanya noong birthday niya kaso burda lang naman ang naiambag ko roon.

Inabot niya ang kamay ko saka iyon pinisil.

“Of course, for you, my love. And there’s no need to give gifts to me. You being with me is already enough, Laurenz Kail. I love you, baby.”

“I love you too, Theo.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 24

This chapter is dedicated to all who have been patiently waiting for Theo and Laurenz’s story update! Thank you and love you all!

Chapter 24

Laurenz Pov

Everything seems perfect sa dinner namin ni Senyorito Theo. Masaya kaming nagkukwentuhan na para bang ang tagal naming ’di nagkita sa rami ng mga bagay na aming napag-usapan.

At marahil ay masaya ako at walang inaalalang mga problema sa school ay parang ang bilis nang takbo ng oras.

Kinuha ni Senyorito Theo ang baso niya na may lamang red wine at inisang lagok iyon. Matapos ay tumayo siya at may kinuha sa bulsa sa loob n’ong suot niyang suit.

Hindi ko masyadong napatuonan nang pansin itong mga suot namin ni Senyorito Theo kanina dahil masyado akong na-overwhelm dito sa surprise niya. Pero ngayon na natitigan ko na ito ng mabuti ay namamangha ako sa galing ni Minerva. How I wish I could also draw and design suits, dresses, and even gowns. Sana hindi lang ako hanggang cross-stitching lang. Sana dumating ang panahon na maipakita ko ang ang mga gawa ko sa entablado at makagawa ng mga suits at gown na isusuot ng mga kilalang tao.

If only I have the means, the opportunity to take a program that I really want to, siguro hindi ako HRM student ngayon. But nonetheless it’s not too late naman siguro sa pangarap kong iyon. Ngayon magtitiis muna ako kung ano ang kaya ko.

“Oh,” garalgal ko nang lapitan ako ni Senyorito Theo at kinuha ang kanang kamay ko. Doon ko napansin ang isang kahon na hugis-parihaba. Binuksan iyon ni Theo sa harap ko at umawang ang labi ko nang makita ang laman n’on.

Kuminang ang silver bracelet dahil sa ilaw na tumatama roon. It is fine silver bracelet na may pendant na letter ‘L’ at ‘T’. Ang mga letrang iyon ay napuno sa maliliit na dyamante.

Nilagay ni Senyorito ang takip n’on sa mesa saka sunod na kinuha ang bracelet doon sa kahon at pinasuot sa kamay ko. Matapos isuot ni Senyorito ang bracelet sa akin ay napatanga nalang ako habang walang kurap na nakatitig doon sa palapulsuhan kong may bracelet. Dahil maputi ako bumagay iyon sa akin.

“Senyorito ang ganda naman nito at,” tumingala ako kay Theo na nakangiti lang sa akin. “ang mahal siguro nito.” Ngumuso ako.

“I only saw this online at una ko kaagad na naisip ay ikaw. Diamonds, white golds, and silvers remind of you, baby. Kaya nagpa-cutomized ako.” Malumanay niyang usa sa akin habang pinipiga nang marahan ang kamay ko.

“Pero mahal ito.”

Ngumisi siya. “Thousands only, baby. That won’t hurt my bank accounts.”

Tumayo ako upang mayakap siya.

“Lagi nalang ako ang binibigyan ninyo, Senyorito. Sana sa susunod ako na naman ang magbigay sa inyo.” ani ko at hinigpitan ko pa lalo ang pagkakayakap ko sa kanya.

Naramdaman ko ang pagdampi ng mga labi niya sa balunbunan ko.

“Your love is the best gift already, baby girl.” Paos niyang wika.

Kumalas ako sa aming yakapan saka ko siyang ginawaran ng isang halik. Ang balak kong smack kiss lang sana ay nauwi na french kissing.

Niyakap ni Senyorito ang isang kamay sa aking baywang samantalang ang isa naman ay yumakap sa leeg ko upang supurtahan ito. Siniil niya ako nang malalim na halik.

Napaungol nalang ako nang tanggapin ko ang mga mapupusok niyang pag-angkin sa labi ko. Mapag-angkin, malalim, at uhaw na halik ang binibigay ni Senyorito sa akin. Wala naman akong magawa kung hindi ang gumanti rito nang halik. Sinusubukan kong pantayan ang mga pinapakawalan niyang halik sa akin kaso napapaungol nalang ako dulot n’on.

Naluluha ako at sarap nang halik ni Senyorito at gusto ko pa. Gusto ko pa ng higit pa roon.

“Senyorito,” kinakabahan kong sambit sa kawalan nang simulang kalasin ni Theo ang butones ng suot ko. Ang bilis ng mga kilos niya. Parang may hinahabol.

Ang kamay niya ay abala sa pagkakalas ng butones ng suot ko. Samantalang ang labi niya ay lumalakbay na sa panga ko tungo sa tainga ko at pabalik na naman. Ang amoy noong iniinom naming wine kanina at ang bango noong mint sa bibig niya ay naghalo-halo na.

Kanina habang nagtatawanan at nagkukuwentuhan kami dito ay nakaramdam na ako ng lamig pero ngayon ay unti-unti na akong ginagapangan ng init at kaba.

Ang naririnig ko lang ay ang banayad na ihip ng hangin na nagmumula sa mga puno dito sa loob ng lupain ng mga Granville at ang mababasa at malagkit na halik sa akin ni Senyorito.

“Ahh,” huni ko nang tuluyan nang mabaklas ni Senyorito ang suot ko. Lumapat ang malaki at mainit niyang palad sa tiyan ko.

“Senyorito…”

“Yes, baby?” siya at patuloy lang sa paghalik sa mukha ko.

Nagusot ko ang tela ng damit niya nang dumapo ang kamay niya sa kaselanan ko.

“H’wag p-po dito.” Pigil ko sa kanya.

Humiwalay ang labi niya sa akin at pinakatitigan ako ng mabuti. Ako naman ay parang tukong nakakapit sa sa kanyang braso dahil sa panghihina ng tuhod ko.

“Tayo lang ang tao rito sa mansyon, Laurenz. No one can see you except for me. You know how possessive I am to you, right?”

Bumibigat na ang takip-mata ko. I want him. I want him to touch me but not here. Wala ngang ibang tao rito sa buong mansyon kaso natatakot pa rin ako.

“Inay!” sigaw ko sa gulat nang bigla ako nitong butahin. Ginapos ko naman ang binti ko sa kanyang baywang.

“Okay, let’s go to my room.” saad lang niya.

Nang maramdaman ko ang kahabaan ni Senyorito sa pwetan ko ay napapikit nalang ako. Niyakap ko ang braso ko sa kanyang leeg. Tinago ko ang mukha sa noknok ng kanyang leeg.

Nagsimula na siyang humakbang papasok at nagsalita.

“Kiss me.” utos niya sa akin.

“Huh?” Napaahon ako. Tumitig sa kanya upang makompirma kong tama ba ang narinig ko.

“I said, kiss me.” ulit niya at nginuso ang labi ko.

He supported my weight with all of his might as I cupped his handsome and flawless face with both hands. I leaned over and started kissing him. Kusang bumigat ang takip-mata ko nang simulan niyang sagutin ang mga halik na binibigay ko sa kanya. Hanggang sa dumaan kami sa sala at umakyat sa ikalawang palapag ng mansyon ay ’di ko nilubayan ang labi niya. Saglit lang na naghihiwalay ang labi namin upang kumuha ng hangin at agad namang nagsusunggaban nang walang sawa.

Pagkarating namin ni Senyorito sa kanyang kwarto ay agad niya akong nilapag sa kama at mabilis na naghubad sa harap ko.

Lagi ko na namang nakikita itong katawan ni Theo pero sa bawat sandali na nasasaksihan ko ito ay parang bago at lagi akong namamangha roon. Hindi na yata ako magsasawa pang pagmasdan itong si Senyorito, may damit man o wala.

Hindi ako naghintay ng matagal nang iniisa niyang tanggalin ang suot ko hanggang sa kapwa na kami hubo’t hubad dito ngayon sa kama at walang sawa na niro-romansa ang isa’t-isa.

Hanggang sa tuluyan na akong inangkin ni Senyorito sa paraang alam niya at alam niyang gusto ko rin. Hindi ko na nasundan pa ang mga kaganapan na nangyari sa amin ni Senyorito mula nang pumasok kami dito sa silid niya. Natagpuan ko nalang ang sarili ko na namamaos sa kakasambit kay Senyorito at pinuno ng ungol namin ni Senyorito ang buong kwarto niya.

“Baby?” Naalimpungatan ako sa mga mababaw na halik sa balikat ko.

“Hmm,” ungol ko lang dahil pagod na pagod ang katawan ko at ayaw kong idilat ang mga mata ko.

“Aalis na ako.”

Doon na tuloyang bumuka ang mata ko. Nilingon ko si Senyorito na nasa likuran ko. Nakita kong nakabihis na siya at mukhang bagong ligo dahil sa basa niyang buhok.

Akmang babangon na ako nang hawakan niya ako sa aking balikat at binalik sa pagkakahiga.

“Rest. You need to regain your strength.” wika niya at tumabi sa akin. Sinuklay niya ang buhok ko at pinatakan ng isang halik ang noo ko.

“Ayaw ko talagang iwan ka rito, Laurenz.”

Yumakap ako sa kanya. Parang ayaw ko na rin siyang umalis. Napapraning lang siguro ako dahil iniisip kong hindi maganda na umuwi si Senyorito roon sa Manila. Ewan ko, kinakabahan ako at natatakot.

“Babalik naman po kayo. Babalikan n’yo naman po ako rito sa San Concepcion.” mahina kong wika at sumiksik sa dibdib niya.

“Of course, babalik ako. I love you, baby.” Humalik siya sa labi ko.

Hindi na ako hinayaan pa ni Theo na ihatid siya sa baba. Gabing-gabi na rin kasi at malamig na sa labas. Tinanaw ko lang si Senyorito Theo mula rito sa kanyang silid na paalis. 

Kinaumagahan ay gulat akong nagising nang makita ko si Aleng Senya na may dalang pagkain dito sa silid.

“Nagising ba kita, ineng?” tanong nito.

Mabuti nalang talaga at nakapagdamit ako kagabi.

Umupo ako sa kama.

“H-hindi naman po pero bakit pa po kayo nagdala ng pagkain dito?”

Ngumiti siya sa akin bago tumungo sa malaking bintana at tinabi ang kurtina. Pumasok naman kaagad ang liwanag nang araw sa buong silid.

“Kabilin-bilinan ni Senyorito Theo sa akin na alagaan ka, Ren.” tugon nito sa akin.

Tumayo ako at lumapit doon sa maliit na round table kung saan nilapag ni Aleng Senya ang mga pagkain.

“Nakakahiya po sa inyo.”

“Naku! Ano ka bang bata ka! Ngayon ka pa ba mahihiya, e ilang beses ka nang napapagawi rito.” suway niya sa akin.

“Kahit na po. Wala po rito ngayon si Senyorito Theo at-”

“Hay naku, Ren. Wag mo ako o kaming isipin dito. Taga-silbi kami, ikaw naman ay sinisinta ng amo namin. Kaya parang amo ka na rin namin.” Tumawa pa si Aleng Senya.

“Naku! Anong amo po ang pinagsasabi ninyo, Aleng Senya. Pareho lang po tayo, ’no. Naging katulong din naman ako rito at trabahador din nila sa hacienda.”

Inaya kong kumain si Aleng Senya kaso tapos na pala siya. Kaya naman kumain nalang akong mag-isa.

Mayamaya ay lumapit si Aleng Senya sa akin.

“Alam mo ineng napansin ko na simula noong naging kayo ni Senyorito Theo. Naging masayahin siya rito. Simula noong pinakilala ka niya rito sa mansyon ay panay na rin ang kwento niya tungkol sa inyo.” Tsika ni aleng Senya sa akin.

Naintriga naman ako roon. Hindi ko alam na kinukwento pala ako ni Senyorito Theo sa iba! Kinikilig ako sa bagay na iyon. Na kaya niya palang ikwento sa iba ang relasyon namin.

“Oo naman! Ako pa ba ang magsisinungaling sa’yo?” Natawa ako roon sa turan ni aleng Senya. “Parang proud na proud siya sayo, Ren. Tapos kapag nagkukwento siya tungkol sa inyo, literal na nagliliwanag ang mukha ni Senyorito. Pambihira lang makita sa isang lalaki ang ganoon, ’neng. Na iniisip niya lang ang mahal niya ay masaya na siya, parang buo na. Ang swerte mo kay Senyorito Theo.”

Matamis akong napangiti sa sinabi ni aleng Senya.

“Ako po ang swerte sa kanya aleng Senya. Hindi naman po siguro lingid sa inyo ang mga isyu ko—sa nanay ko. Mukha ngang alam iyon ng buong San Concepcion. Pero hindi po iyon ginawang isyu ni Senyorito. Kaya ang swerte ko sa kanya.”

Napabuntong hininga roon si Aleng Senya.

“Pasensya ka na pala ineng dahil hindi kita nakilala noong una nating pagkikita rito sa mansyon. Nito ko lang napagtanto na anak ka pala ni Alondra. At ako ’neng, aaminin kong noon ay may nasabi talaga ako kay Alondra. Pero hindi naman siguro kasalanan nang inay mo kung bakit siya pinanganak na maganda at habulin ng mga lalaki. Mayaman man iyan o hindi. Nalaman ko iyong pinasok niyang trabaho noon pero kahirapan ang nagtulak sa ina mo na gawin ang bagay na iyon. At Ren, kung alam mo lang na noon ay naging kasintahan ng ina mo ang ama ni-”

Ang pagsasalita ni aleng Senya at ang pakikinig ko rito ay naputol nang may kumatok sa pintuan. Si aleng Senya na ang tumayo saka binuksan iyong malaking pintuan. Niluwa noon ang isang dalagang katulong.

“Aleng Senya handa na po ang kotse sa baba.”

“Ah, sige salamat Anna.”

Tiningnan ko iyong babae at nahuli ko siyang nakatanaw sa akin. Nginitian ko na sana ito nang irapan ako nito sa mata niya. Dinisma siya ni Aleng Senya at ako naman ay tinapos ang agahan.

Pinahatid pa talaga ako ni Aleng Senya sa bahay gamit ang kotse ng mga Granville. Hindi naman ako umangal doon kasi medyo puyat pa ako.

Theodore Pov

“Akala ko magpapatali ka na sa San Concepcion.” biro ni Aziel sa akin.

Inis akong bumangon sa kama. Parang kakapikit ko pa lang sa mata ko pero may nang disturbo kaagad.

“Urg! How the hell did you know that I’m home?!” bulyaw ko dito.

Mayabang lang itong umupo sa isang silya na malapit sa bintana na nakaharap sa pool. Nasa second floor nitong mansyon namin ng kwarto ko at sa mismong ibaba nitong kwarto ko ay pool. Kagaya lang sa kay Aziel. Ewan ko ba trip na siguro namin ito. Para kapag gusto naming maligo ay deretso nalang talon mula sa balkonahe.

“Tita Dominique told dad last night. And dad happened to tell me,” came his nonchalant reply.    I peeled myself off of my bed and walked towards where Aziel was seated. 

“Whatever, so wala kang gagawin ngayon?”

“Hmm, yeah.”

“Okay, come here.” wika ko saka hinila ang kuwelyo sa suot niyang Armani shirt.

Napilitan siyang tumayo saka sumunod sa akin. Binuksan ko ang sliding door na siyang naghihiwalay sa kwarto ko at nitong maliit na balkonahe sa kwarto ko. Tanaw ko sa ibaba ang kulay asul na tubig.

“Fuck! Ayaw ko sa iniisip mong ito, Granville!”

Tumawa lang ako saka binuhat si Aziel at hinulog sa pool. Ang bigat! Humagalpak ako sa tawa nang makita ko itong nauubo sa ibaba at basa na ang lahat siyang suot.

Pinakitaan niya ako sa middle finger niya.

Hinubad ko ang suot kong pants saka patalong nagbackflip.

“Tang ina mo, Theo! Kakaligo ko lang.” Si Aziel ay ’di pa rin talaga tapos sa sermon niya.

Imbes na isipin ko iyong mga reklamo niya ay nagpalutang-lutang nalang ako sa tubig at inaalala ang minsang pagligo namin ni Laurenz sa ilog at minsan sa pool sa mansyon namin sa San Concepcion. Dammit! Gusto ko na tuloy’ng umuwi roon nang wala sa oras.

Nawala ako sa konsentrasyon nang wisikan ako nang tubig ni Aziel. Fuck! May tubig pang pumasok sa ilong ko!

“Shit!” mura ko.

“Deserve!!!”

Pinanlisikan ko lang sa mata si Aziel na ngayon ay wala na palang pang-itaas tulad ko.

“You look like a fucking idiot smiling alone, Theo.” Natatawa niyang saysay.    “Because I’m fucking in love you moron!”   He suavely ran his long fingers through his hair.    “You’re really serious about your baby girl?” Hindi makapaniwalang gagad niya.

Kinunutan ko siya sa noo ko.

“What do you take me for? Hindi nagseseryoso? Of course, I’m serious with Laurenz.” I replied.

Biglang sumeryoso ang mukha ni Aziel.

“And? Are you going to tell tita and tito? Do you think they will accept you having a relationship with a man? A gay?”

I’ve been thinking such things over and over ever since Laurenz and I became official. I’ve never felt this kind of emotion before or during my previous flings. My feelings for my baby are not just for pleasure. This is more than that. This is not just about sex. Or Laurenz being so damn pretty. I know it’s too soon to conclude that Laurenz will be my man in the near future. However, what I feel right now is love, a love that I never felt from my parents. It’s a love that I wanna take care of, a love that I wanna nurture till the last breath of my life.    I will not pursue Laurenz if I’m not serious about him. I will not be here carrying all of my hopes and strength that, hopefully, my parents will not meddle in what I have with Laurenz. Because if they are going to meddle, I will fight for this. I will fight together with my baby, Laurenz.     “They must be. They must accept us, or else I don’t have a choice but to go against them.”

“Good luck, then.” Tanging wika ni Aziel.

When the dinner came hinanda ko na ang sarili ko dahil sinabi nang mayordoma sa bahay namin na darating daw ang mga magulang ko ngayong gabi. Buong araw ay inaasahan ko ang mga magulang ko na darating sa bahay kaso wala. Wala rin naman sila sa kani-kanilang opisina dahil may dinaluhan pala silang gathering sa kanilang kasosyo. My mother, Dominique Granville, owns a travel agency, while my father, Theodore Granville II, runs the biggest corn mill in central Luzon, and our company as well exports other crops in Asia. Aside from that, we also have a private investigation agency. That’s why we’re kinda rich.  

“Mom! Dad!” salubong ko sa kanila nang dumating sila. Masasabi kong nasa mood silang dalawa dahil malaki ang mga ngiti sa labi nila.

“Is the table ready for dinner?” tanong ni Mommy at magtatawag na sana nang servant.

“Yes, mom.” ako na ang sumagot doon.

“Okay, let’s have our dinner first.” Daddy said.

Habang kumakain kami ay napag-uusapan namin ang naging plano nila ni Mommy sa kanilang wedding anniversary ni Daddy which is happening tomorrow. Alam ko naman na hindi lang wedding anniversary nila ang mangyayari bukas. Alam ko na dahil sa mga ganitong bagay parang nagiging business conference ang nangyayari. Business here, business there. Deal here, deal there. Gaya ng dati.

I was skeptical all throughout the dinner dahil alam kung anytime ay may sasabihin sila sa akin gaya nang sabi nila at hindi nga ako nagkamali nang buksan nila ang tungkol sa pagkansela ni Minerva sa aming engagement.

“Escario is a big catch but I guess that can’t be helped since Escario is not really into arranged marriage.” Salaysay ni Mommy.

Tumango lang si Dad doon sa sinabi ni Mommy.

“That is why kanina kausap ko ang amiga ko and she wanted you, Theo, to get to know her daughter. Perhaps getting to know each other comes first before the engagement, and-”

“Mom.” sapaw ko kay mommy.

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ni Mommy. Isa sa pinaka-ayaw niya ay ang singitan siya kapag nagsasalita siya but I can’t help it.

“Wala na po akong balak pa na makipag-date sa ibang babae o ano pa dyan.”

Mom’s forehead creased.

“Theodore! I know you’re young but it’s time for you to get serious and try to date a decent woman.”

“Mom, I already have.”

Pati si Daddy ay nakuha ko ang atensyon dahil sa sinabi.

“Y-you mean…” Nautal pa si Daddy.

“I’m already in a serious relationship. That’s why stop pairing me with others, mom.” Mataman kong wika.

Napapalakpak si Mommy sa ere.

“That’s nice? Where did she come from?” Mom asked; Daddy was only listening to us.   “From San Concepcion, mom.”   “Oh, must be a fine woman then. From what family is she from?”    “Mom, it’s he. Not she.” I corrected her.

Napahawak si Mommy sa kanyang sentido.

“Theo, don’t kid like that.” banta ni Dad at dinaluhan si Mommy.

Tiningnan ko ang ama ko. Walang kurap ko siyang tiningnan sa mata niya.

“I’m serious, dad. I’m in a relationship with a man, a gay guy to be exact. And I love him. I love him so much.”

Napahinga si Mommy at tinapik ang kamay ni Daddy na nakayakap sa kanya. Inalis naman ni Daddy ang kamay kay Mommy.

“I wanna meet this man of yours, Theodore. I don’t care if that is a man or a woman. I want to meet this guy.” Seryosong wika ni Mommy.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-btw, i accept constructive criticism po pala :)

CHAPTER 25

Chapter 25

Laurenz Pov

“I miss you, baby.”

Natawa nalang ako habang tinitingnan si Theo sa screen ng telepono ko. Nawala na ako sa oras kung kailan kami nagsimulang mag-video call. Simula nang dumating ako galing sa school at hanggang ngayon na gumagawa ako ng activities ay ongoing pa rin ang tawagan namin. Kumain na ako’t lahat-lahat pero naka-on pa rin ang cam sa telepono ko. Parang wala itong trabaho roon. Ngayon nga ay nakaharap sa akin itong telepono, nilgay ko sa stand noong cellphone ko. 

“Uuwi ka naman sa susunod na araw, Senyorito.” Masaya kong wika rito. Nakabusungot pa rin ang mukha niya.

Nakadapa siya sa kanyang kama habang nakaunan naman sa isang unan ang kanyang baba. Nakikita ko ang isang painting na nakapaskil sa ibabaw ng headboard sa kama niya.

Kanina ay nakadamit pa si Senyorito Theo pero ngayon ay nakahubad na.

“Kumusta po pala ang wedding anniversary ng parents ninyo, Senyorito? Maraming tao po ba? May mga artista na dumalo?” Pagpapa-ulan ko ng tanong sa kanya. Hindi kasi siya nagkukwento sa akin tungkol sa wedding anniversary ng parents niya, which is nangyari noong nakaraang gabi. Siya lang ang laging magtatanong sa akin dito sa San Concepcion, e. Nagtatanong siya kung kumusta ba ang araw ko, ang pag-aaral ko, o ’di naman kaya’y tinatanong na niya kung nakakain na ba raw ako!

Umikot ang mata nito.

“Of course, baby, there are a lot of people and some celebrities too.” Tamad nitong sagot sa mga tanong ko.

Napatigil ako sa pagsusulat.

“Talaga po? Sino-sino naman po?” May atat kong tanong dito.

“Baby,” ungol nito.

Ngumuso ako sa kanya.

“Alam n’yo po ba na si sir Aziel palang po ang celebrity-ng nakita ko.” Paawa ko rito. Hindi naman talaga into acting si sir Aziel sa mga nakikita ko. Parang model lang siya at endorser ng ilang brands. Pero sikat na sikat! Kasabayan niya ata si Xavier Faliero kaso iyong si Xavier ay umaarte talaga!

Tumalab ang paawa ko kay Senyorito at kahit na ayaw niya ay napakwento tuloy siya nang wala sa oras. Hahaha! Masaya akong nakinig na kwento niya at nai-imagine ko iyon! Sana makadalo rin ako sa mga bongghan na party. Hindi iyong trabahante ako.

“Senyorito, matutulog na po ako.” saad ko rito nang matapos ako sa pagliligpit. Kinuha ko ang telepono kong nakalagay doon sa stand.

Tumayo ako at tumungo sa aking maliit na kama.

Gumalaw din naman si Senyorito roon sa pwesto niya at sumandal sa headrest ng kama niya.

“Babye na po. Goodnight!”

“Hmm, goodnight baby. I love you.”

Dumausdos na ako upang makahiga na.

“I love you too, Theo.”

Akmang pipindutin ko na ang end call button nang pigilan ako ni Senyorito.

“H’wag mong patayin ang tawag Laurenz. I sing a song for you. And I wanna watch you sleep.”

Ngumiti ako rito at tumango. At para na rin makita ko siya nang maayos kahit na nakahiga na ako. Kinuha ko ang stand ng telepono ko sa table ko at dinala iyon sa kama. Pinuwesto ko iyon sa gilid ng uluhan ko at dumistansya rin ako rito.

Kinaway ko ang kamay ko habang nakatuon doon kay Senyorito na nakasandal sa malawak na headrest n’ong kama niya.

Nagsimulang mag-hum si Senyorito sa isang kanta nang makapwesto na ako. Nakakakanta si Senyorito Theo kahit papaano at ngayon ay kinanta niya ang isa sa mga sikat na kanta ng NSYNC, ang This I Promise You.

Nakatulugan ko iyong pagkanta ni Senyorito Theo, hanggang chorus lang n’ong kanta ang narinig ko at tuluyan na nga akong natulog. Pagkagising ko kinabukasan ay lowbat na ang cellphone ko. Kaya naman habang ako ay nagsasaing ch-in-arge ko ang aking telephone. Hindi ko alam kung may text o tawag ba si Senyorito dahil lowbat ako pero baka alam din naman niya ang kalagayan nitong telepono ko.

Pagkatapos kong magluto ay naghanda na ako dahil may pasok ngayon. Ngayon ay nai-istress na talaga ako ng todo sa school lalo na’t ginagawa namin ngayon ang aming research paper. Sa proyektong ito ay kasama ko na naman si Rielle at si Sonya.

Matapos kumain, maligo, at magbihis sa aking uniform ay lumabas na ako. Saglit akong tumigil sa may balkonahe at inopen ang cellphone ko. Bumungad kaagad sa akin ang dalawang mensahe ni Senyorito.

“Good morning, baby.”

“Don’t bother to text me back. I just wanna greet you a good morning and good luck in your studies. I love you, baby!” 

Kahit na ganoon ay nag-reply pa rin ako rito bago sinilid sa bag ko ang aking cellphone.

“Sonya!” Malakas kong tawag kay Sonya nang makita ko siyang lumabas sa bakod ng kanilang bahay.

Nanliit ang mata ko dahil hindi gaya ng nakasanayan ko na nakangisi itong si Sonya. Ngayon ay seryoso siya.

“Bakla ka akala ko ba secret ang ang relasyon ninyo ni Senyorito Theo?” Pasinghal iyong sabi ni Sonya kaso nanatiling mababa ang boses niya. Nagtitimpi.

“Ano?” lito kong tanong sa kanya.

Umikot ang mata nito sa ere at napabuga nang isang marahas na hininga.

“Ikaw ang sumsuman ng mga marites ngayon dito sa ating barangay!”

“S-sumsuman?”

Nagulo ni Sonya ang kanyang maayos na buhok.

“Bakla may nakakita sa inyo ni Senyorito na naghalikan daw kayo dito sa labas ng bahay mo? At sumama ka raw dito? Alam mo bakla hindi ko na talaga gusto ang mga naririnig ko sa mga kapitbahay nating ito. Ginagawa ka nilang masama at…”

Hindi matapos-tapos ni Sonya ang sasabihin. Batid ko ang inis at galit niya dahil sa ’di niya maipintang mukha.

“Sonya,” kinuha ko ang kamay niya na para bang sa paraang iyon ay makalma ko siya. “Hayaan nalang natin sila? Ganyan naman talaga sila lagi, e. Parang may surveillance camera silang laging nakasunod sa akin.”

Galit nitong pinadyak ang paa sa sementadong daan.

“Ren, Laurenz hindi iyon maaari-”

“Ako. Ako ang humalik kay Senyorito, Sonya. At saka wag ka ng mag-alala sinabi naman ni Senyorito na ipapaalam na niya sa parents niya ang relasyon namin. Pinayagan ko na siya roon Sonya saka time na rin siguro, diba?” ani ko rito.

Binawi ni Sonya ang kamay na hawak ko at saka niya binagsak ng palad sa balikat ko.

“Totoo?”

“Mmn.”

“Ewan ko. Masaya ako na sinang-ayonan mo na rin si Senyorito d’yan, Ren. Para na rin maging malaya kayo. Kaso lang parang ako ang kinakabahan. Ewan ko ba. Siguro dala lang ito ng inis ko sa mga kapitbahay natin dito.” Panghihimutok niya.

Lumapit lang ako rito kay Sonya saka sinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat.

“Baka naman Ren ay nagkukunwari ka lang na hindi affected pero sa loob mo naman ay nahihirapan ka na. Sabihin mo lang reresbakan natin ’yang mga-”

Umalis ako sa pagkakasandal ko sa kanya at nasampal ang balikat kung saan ako sumandal kanina.

“Ayos nga lang. Saka sa mga nagdaang taon, oo, naapektuhan ako pero kapag pinansin ko sila mas lalo nila akong pag-uusapan. Ngayon Sonya, gusto ko nalang maging masaya sa bagay na meron ako. Gusto ko nalang maging masaya kasi nakakapagod din sila, e. Nakakapagod kung pagtutounan ko sila ng pansin masyado. And I am more dedicated to right now na ipakita sa kanila na wala silang mapapala kahit ano ang sabihin nila. Gusto kong ipakita sa kanila na mali sila nang inaakala sa akin.” saysay ko.

Napabuntong hininga nalang siya.

Nang may humintong tricycle sa harap namin ay sumakay na kami ni Sonya. Napapahaba na ang usapan namin, baka ma-late na kami nito. Pagkarating namin sa school ay nabadtrip na naman si Sonya dahil may ilang kilala kami rito at may iba rin na nakasama namin sa hacienda ng mga Granville at ang sama ng tingin nila sa akin. May… pandidiri rin na hindi ko alam kung saan nanggagaling. Kailan ba sila matatapos sa kakahusga sa akin?

“Rielle, baka naman ay pwede tayo sa mansyon ng amo mo gumawa sa research natin? Nainggit ako sa inyo noong last time na hindi ako nakasama. Gusto ko rin makapasok sa mansyon ng mga Monzallon.” Ngumungusong saad ni Sonya habang sinusuyo si Rielle na nagliligpit sa gamit nito. Nandidito kasi kami ngayon sa canteen kakatapos lang ng lunch namin at sa hapon na klase namin ay ipapaasikaso kasi ng prof namin ang aming research paper.

Umiling si Rielle.

“Naku pag-iinitan na naman ako nito ni Walles, e.”

“Walles?” gulong sambit ni Somya at sinulyapan ako.

Tanging buntong hininga lang ang naibigay ko kay Sonya. I really don’t want to think about Walles Monzallon. Nakakatakot siyang lalaki. From his big and well-built body down to his emotionless facial expressions.

Hindi sumagot si Rielle kaya naman ako nalang ang sumagot sa kaibigan. Oo nga naman, nito lang niya nalaman na ang mga Monzallon ang amo ni Rielle.

“Monzallon.”

Eksaheradang napatayo ang bakla at madramang tinakip ang dalawang kamay sa bibig. Ginawa nita iyon sa maarteng paraan.

“Oh my gosh! Walles? As in Walles Terron Monzallon?”

“Hinaan mo ang boses mo, bakla!” suway ni Rielle rito saka hinila ang kamay ni Sonya para umupo uli ito.

“Ang unfair ninyo! Bakit hindi ninyo ito na-tsika sa akin?!”

“Hindi pala namin nasabi sayo na sa kanila ako nagtatrabaho? Sa mga kilalang Monzallon dito sa bayan?” si Rielle kay Sonya. Oo nga naman may mga middle class family na mga Monzallon din ang apelyido.

Ako na ang nahilo sa kakaikot ni Sonya sa mata niya.

“Yes! Saka hindi naman ako manghuhula, ’no!”

Kaya naman sa huli ay napatawag tuloy si Rielle sa kanyang amo. Magpapaalam siya na roon namin gagawin ang aming research paper.

Lumayo nang konti sa amin si Rielle pero nakatingin naman siya sa amin ni Sonya habang may kausap sa telepono. Kahit na may kausap ito sa telepono ay nginitian niya kami ni Sonya.

“Itong si Rielle ay magandang bakla rin, ’no? Ren?” Hindi mapigilan ni Sonya na magkomento.

“Hmm. Sobra.” Pag-sang ayon ko naman kasi totoong maganda itong si Rielle.

“Anyway, ikaw. Hindi ka magpapaalam kay Senyorito Theo?” Pagbaling ni Sonya sa akin.

Umiling ako rito. Alam kong kapag sasabihin ko rito na sa mansyon ako ng mga Monzallon pupunta ay hindi iyon papayag. Kaya kapag nakauwi na ako saka ko sasabihin dito na may nilakad ako.

“Saka na.” tugon ko lang na hindi na naman pinahaba pa ni Somya ang aming usapan.

Lagi kaming nagbi-video call ni Senyorito Theo kaso hindi niya nababanggit sa akin ang pag-uusap nila ng mga magulang niya. Nang minsan ko siyang matanong, tanging sagot niya lang ay kapag nakauwi nalang daw siya rito. Saka na raw namin pag-usapan ang maging reaksyon ng mga magulang niya kapag nandidito na siya sa San Concepcion. Kinakabahan tuloy ako. Parang tutol ang mga magulang ni Senyorito Theo sa relasyon namin.

Bumuntong hininga ako saka winaksi ang mga bagay na iyon.

“Ano? Pumayag, Rielle?” atat na anong ni Sonya kay Rielle kahit na paparating palang ito sa table namin.

“Hmm, si Senyorita Freda ang tinawagan ko, e.” Anito at ngumisi.

At nagtagumpay nga si Sonya. Malaki ang ngiti nitong nauna sa amin ni Rielle palabas nang canteen.

Nang makarating kami sa mansyon ng mga Monzallon, hindi pa nga kami nakakapasok ay nanginsay na sa tabi ko si Sonya. May kasama pa iyong hampas sa balikat ko.

“Nandidito ba ang mga binatang Monzallon, Rielle?” tanong ni Sonya kay Rielle na siyang lumapit doon sa doorbell.

“Hmm, kakauwi lang din ni Harden at ni Senyorita last day, kaya nandidito ang dalawang anak ni Senyorita Freda.” Natural lang na sagot ni Rielle.

Napatili si Sonya sa tabi ko kaya naman nansundot ko ang tagiliran nito.

“Behave!” supil ko rito.

“Behave na behave ako, Ren.”

Inirapan ko lang ito.

May isang babaeng maid na nagbukas sa amin sa malaking gate. Nilapitan ito ni Rielle at nagtanong.

“Nasa loob po sila?”

“Ay, oo Rielle. Naliligo sila Senyorito Walter at Senyorito Harden sa pool.”

Naunang umalis ang maid na kausap ni Rielle at kami naman ay inimbitahan na ni Rielle na pumasok sa loob.

Tulad ko noong una kong punta rito ay manghang-mangha rin si Sonya. Kapag titingnan mo sa labas ay may pagkamoderno itong mansyon. Pero nakakamangha ang mga antic na muwebles sa loob ng mansyon na ito. Tapos iyong mga haligi na anlalaki!

“Okay lang ba na rito tayo sa living area? O sa kwarto ko nalang tayo?” Pagpapapili sa amin ni Rielle na agad namang nasagot ni Sonya.

“Ay bet ko na rito sa sala, Rielle. Napakarefreshing.”

Sinang-ayunan ko naman ito. Refreshing nga kasi ang natural na sinag ng araw ang nagbibigay liwanag dito. Tumungo kaming tatlo doon sa kanilang napakalaking sala at binaba ang aming bag. At uupo na sana kami nang may dumating na isang ginang. Nakasuot siya ng isang chiffon summer dress. Hindi ko mawari kung may edad na ba itong babae o nasa 20 o 30s. Walang bakas ng wriggles ang maputi niyang mukha niya. Napakakinis pa.

Napatingin ako kay Rielle nang nagmamadali itong lumapit sa babae at humawak sa kamay. Kami ni Sonya ay naiwang tahimik at nakinood lang sa kanila.

“S-senyorita…”

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko dahil sa talas ng tingin sa akin ng babae. Gusto kong ibaling ang tingin ko sa ibang direksyon kaso parang naka-magnet na sa kanya ang buo kong atensyon.

“Ito na ba siya Rielle?” Nanginig ang boses ng babae habang inusal iyon kay Rielle. Nakatuon sa akin ang paningin kahit na ang kaibigan ko naman ang kausap niya.

Napalunok ako. Nagsimula nang tumambol ang puso.

“A-ano Senyorita-”

Hindi natapos ni Rielle ang sasabihin nang biglang umeksena ang dalawang lalaki na kapwa ang lalaki ng katawan. Ang isa ay nakikilala ko, si Walter iyon kaso ang isa naman ay ’di ko kilala. Pareho silang malalaki ang katawan at maskulado kaso ang kaibahan lang sa kanila maliban sa kanilang mukha ay si Walter halos napuno ang katawan sa tattoo habang ang isa ay malinis. Kapwa lang sila nakatapis ng towel sa baywang nila. Tumatagaktak pa ang tubig sa kanilang katawan.

Sumulyap ako kay Sonya na halos lumuwa ang mata na nakatingin sa mga bagong dating na lalaki.

“Mom!” May pagbabanta iyong untag ni Walter. Pinanliitan nito sa mata si Rielle na nasa tabi ng babae na si Senyorita Freda pala.

Nang muli akong tumingin sa mga lalaki at muntik na akong mapatalon nang makita ko ang isang lalaki na natatitig sa akin. Tinitingnan niya ako na para bang isa akong puzzle na kanyang sinusubukang buuin.

“Walter, Harden si Laurenz-”

Parang kulog na dumagundong ang boses ng dalawang lalaki.

“Mommy!” Sabay na untag ng dalawang lalaki.

CHAPTER 26

Chapter 26

Laurenz Pov

“P-para sa atin lahat ng ’to?” Bulaslas ni Sonya nang maglabas ng mga pagkain ang mga maid ng mga Monzallon dito sa sala kung saan kami nag-aaral. Ako na nakatutok sa laptop ni Rielle at abala sa pagri-rebisa ng isang chapter ng research namin ay napatigil sa ginagawa.

“Oo, utos ni Senyorita, e.” sagot ni Rielle at tinabi ang nagkalat naming mga papel sa babasaging center table. Kaming tatlo ay kapwa naka salampak lang sa carpeted na sahig dito.

Napalunok ako sa aking mga nakikitang pagkain. Nakakatakam ang iba’t ibang klaseng amoy n’on.

“Ang dami.” usal ko na may pagkamangha sa mga pagkaing nasa harapan. 

“Ganito ba talaga magpakain ang mga Monzallon sa mga bisita nila Rielle?” tanong ni Sonya at agad na nilapitan ang mga nakaladlad na pagkain sa center table. Sa tanong ni Somya ay napatingin din ako kay Rielle, hinihintay ang kanyang magiging sagot sa kaibigan.

“Ahm, oo. Minsan lang kasi magkaroon ng bisita sila Senyorita at minsan lang din sila rito sa bansa. Kaya naman k-kapag may bisita ay asikasong-asikaso nila.” ang ganti naman ni Rielle. Sunod ay tinabi niya ang mga papel na siyang ginagamit namin kanina at kinuha niya rin ang laptop na nasa harapan ko.

“Oh,” sabay naming sambit ni Sonya.

“Hindi pa tayo tapos Rielle.” usal kong wika.

“Alam ko. Pero kumain muna tayo. Gutom na rin kasi ako. Kayo ba hindi nagugutom?”

Si Sonya ay mabilis na nakasagot doon.

“Ay, gutom na gutom na ’no!”

Pareho kaming natawa ni Rielle nang madaling nakakuha ng pagkain si Sonya. Nang magkatinginan kami ni Rielle ay nginuso niya ang pagkain at kumuha na rin doon. Wala naman din akong magagagawa kung hindi ang kumain nalang din. Saka malapit na rin namang gumabi. Nagutom na rin ako.

Ang mga pagkain na nakahanda sa amin ay hindi na bago sa akin. Nakikita ko na kasi ang mga ito sa telebesyon. Nga lang bago palang ito sa panlasa ko. At ang iba namang pagkain dito ay nakakain na ako dahil minsan dinadalhan ako ni Senyorito Theo sa bahay ng pagkain at kapag rin dinala niya ako sa mansyon o ’di kaya’y kapag nabasa barn house kami. Ilan dito ay hinahanda niya sa akin.

Kapwa kami abala sa aming kinakain kaya naman ang mata ko nakapaglikot sa buong sulok ng sala na abot sa paningin ko. Hindi ko talaga kinakaya itong mga laman sa mansyon ng mga Monzallon. Para kasing nakikita ko lang ang mga bagay na ito sa mga palabas sa ibang bansa. May mga wall painting pa na parang nasasakop ang buong dingding sa laki nito. Ewan, baka ignorante lang ako rito pero normal lang pala ito sa mga mayayaman.

Hindi makikita kung saan ang hagdanan sa mansyong ito. Parang nakatago kung saan ang hagdanan at nakwento ni Rielle sa amin kanina na may elevator pa raw itong mansyon! Unlike sa mansyon ng mga Granville na makikita mo kaagad ang hagdanan ng mansyon nila kapag papasok ka saka walang elevator doon.

“Oi, Rielle nakita namin kanina ni Ren na kinausap ka ng magkapatid na Monzallon. Pinagalitan ka ba nila na nagdala ng mga bisita rito?” kuryosong tanong ni Sonya kay Rielle na kinakamay lang ang pagkain.

Sapilitang nilunok ni Rielle ang pagkaing nginunguya. Inabot ko rito ang baso na may lamang grape juice. Uminom siya roon.

“Hindi naman. Pinagsalitaan lang, hehehe.”

“Pinagsalitaan? E, parang gan’on na rin ’yon. Pinagalitan ka pa rin.” ani naman ni Sonya.

Tumingin sa akin si Rielle kaya naman tinaasan ko siya ng kilay pero umiling naman siya. Binalik niya ang atensyon kay Sonya na subo lang nang subo.

“Magkaiba iyon, bakla.” ganti ni Rielle kay Sonya.

Kanina matapos magpakilala nila ni Senyorita Freda at ng dalawang anak niya sa amin ay walang pasabing hinatak ni Walter si Rielle palayo sa amin. Kinausap siya nina Harden, kapatid ni Walter na matanda rito ng dalawang taon, at syempre ni Walter.

Napatingin ako sa palapulsuhan ni Rielle kung saan siya hinatak ni Walter. Nagmarka roon ang malaking kamay ng lalaki. Pareho kami ni Rielle na maputi ang kutis kaya naman halatang-halata iyon.

Kanina ay nagtaka talaga ako sa kinikilos nila. Si Senyorita Freda kasi ay masaya nang makita kami ni Sonya kaso iyong mga anak naman nito ay mukhang masama ang mood dahil nandidito kami. Eksaytid pa nga si Senyorita Freda nang magpakilala sa amin kanina. Iyong mga anak niya lang ang hindi. Wala namang kaso iyon sa akin kasi kahit naman saang anggulo tingnan, ang mga magkapatid na iyon ay wala talagang mabuti sa kanila. Parang ang bubrutal nila. Nakakatakot.

“Ang sama naman kung makatingin ng mga anak ni Senyorita Freda, Rielle. Kung ano ang kinabait ng ina iyon din naman ang kinasama ng ugali ng mga anak.” komento ni Sonya.

“Mga bugnutin kasi ang mga anak ni Senyorita Freda.” Humagikhik si Rielle.

“Pero ang gagwapo nila. Bumagay sa pagmumukha nila ang kanilang ugali. Feeling ko nga hot iyon!”

Napawi ang ngiti sa labi ko dahil sa sinabi ni Sonya. Kanina ay naiinis siya sa mga lalaking anak ni Senyorita Freda pero ngayon sinasamba na niya.

“Ang swerte naman ng San Concepcion at binigyan tayo ng ganitong klaseng grasya!” Sunod pang saad ni Sonya at napapatili sa kinauupuan.

“Gan’on man ang mga hitsura nila Harden at Walter pero mababait sila sa mga tauhan nila.” agap naman ni Rielle sa mga amo niya.

“E, bakit ganoon ka hatakin ni Walter? Pero sabagay kung ako man hatakin ng ganoon ni Walter ay magpapatianod ako!”

“Sira ka talaga, Sonya!” angil ko rito.

Tumawa lang siya.

“Nasanay na ako. Lumaki ba naman akong kasama sila.”

“Gosh! Ang swerte mo naman Rielle. Nasubaybayan mo ang paglaki nila!” singit ni Sonya.

Umiling si Rielle.

“Mga sakit sa ulo ang dala nilang dalawa kay Senyorita Freda. At oo, nasubaybayan ko ang paglaki nila at ang pagiging babaero nilang dalawa. Kaya nga n’ong nag-college sila ay dinala sila ni Senyorita sa Manila kaso ’di naman ata umepekto iyon. Pero si Harden sa ibang bansa siya nag-aral ng kolehiyo kaya mukhang napatinino ng konti roon.” kwento naman ni Rielle.

Lumaki pala siyang kasama ang ng binatang Monzallon kaya ang dami niyang alam sa mga ito.

“Pero hindi ka ba umibig kahit sa isa man lang sa kanila Rielle.” Hindi mapigilang usisa ni Sonya kay Rielle. ’Di nakasagot doon si Rielle. Nakita ko kung papaano nagbago ng kulay puting pisngi ni Rielle sa pula!

“Ayie!” tukso pa ni Sonya rito.

“Tumigil ka Sonny!”

Humalakhak kami ni Rielle nang mapawi ang ngiti sa labi ni Sonya. Ayaw niya kasing tinatawag sa tunay niyang pangalan.

“Banyo muna ako. Naiihi ako, e.” ani ko mayamaya.

“Samahan na kita.” si Rielle na handa na sanang tumayo. Pinigilan ko na ito bago pa man siya makatayo.

“Hindi na Rielle. Kaya ko na.”

Tumango siya sa akin saka tinuro ang direksyon ng banyo.

Inayos ko muna ang suot bago ko sila iniwan sa sala. Dumaan ako sa isang hallway at napapatigil ako sa ganda at kintab ng mga muwebles na naka display lang. At muli na naman ang napatigil nang may makita akong mesang rektanggulo. May dalawang vase na nakapatong doon at sa gitna ay may kalakihang picture frame.

Napatitig ako roon ng ilang minuto. Para kasing may nagtutulak sa akin na tumitig doon. Para akong hinihila n’ong picture. Sa tagal kong nakatitig doon ay nakilala ko sila. Ang larawang ito ay kuha pa noong bata pa sila Harden at Walter. Napapagitnaan ni Senyorita Freda at ng isang lalaki sila Harden at Walter. Hindi ko kilala ang isang lalaki pero parang may pumukaw sa akin nang matitigan ko ang mukha niya. Parang nakita ko na siya, na ewan. Parang pamilyar siya sa akin. Siguro may kamukha lang? Ganoon naman talaga, diba? Minsan may nakikita tayong tao na parang pamilyar sa atin pero ang totoo ay hindi naman pala.

Naputol ang titig ko roon sa larawan nang may marinig akong nag-uusap. Napatingin ako sa pintuang nakasiwang kung saan nagmumula iyong mga boses na nag-uusap.

“Mom, you can’t.”

Nakuryoso ako roon pero alam ko namang panghihimasok na kung makikinig pa ako sa usapan ng ibang tao. Lalo na’t hindi ko ito bahay.

“Now that we know him, mom, and he is still here in San Concepcion, it’s already good. Let’s just not shock him out. Let’s take it easy.” Kung kanina ay boses iyon ni Walter ngayon naman ay boses na naman ni Harden ang nakikilala ko.

Him? Sinong pinag-uusapan nila? At sinong nandidito pa rin sa San Concepcion?

“I agree with kuya, mom. Let’s take it slow. Don’t worry hindi tayo aalis dito nang niya tayo nakikilala.”

Aalis na sana ako nang pagpaatras ko ay biglang nasagi ng paa ko ang isang paa ng mesa kaya naman lumikha iyon ng ingay.

Malalaking lunok ang ginawa ko lalo na at natigil ang usapan sa loob ng isang silid.

Plano kong umalis kaso huli na upang tumakbo ako dahil lumabas na sa silid sina Walter, Harden at Senyorita Freda. They are all wearing a shocked expression on their faces after they spotted me.

“Laurenz?” si Senyorita Freda na senigundahan ni Harden.

“Kanina ka pa rito?”

Hindi palang tapos doon si Harden ay ilang beses na akong nakailing sa kanya.

“H-hindi po. Sorry po. H-hinahanap ko lang po ang banyo.”

Nakita ko ang pagbuga nila sa kanilang mga hininga na para bang kanina pa nila iyon pinipigilan.

Lumapit si Senyorita Freda sa akin.

“Are you all right? You look so pale.”

“Ano…” Napatingin ako sa mga anak niya na nasa likuran. Para itong mga uwak na nakamasid sa akin. Parang kahit anong oras ay tutuklawin nila ako. “Naiihi… naiihi po kasi ako.”

Sa huli ay sinamahan ako ni Senyorita Freda sa banyo. Tanggi ako nang tanggi rito kasi nakakahiya na kaso desidido rin siyang samahan ako.

“Pasensya na po talaga. Hindi ko naman po ibig na makinig sa usapan ninyo kanina. Promise po, wala po akong masyadong narinig.” hingi ko ng despensa.

Matapos kong magbanyo ay hindi ko inaasahan na hihintayin niya pa ako. Sekreto rin akong nagpasalamat kasi hindi ko alam ang pasikot-sikot nitong mansyon. Baka maligaw na naman ako. May pagkaburara pa naman ako minsan.

“Oh, don’t think about it too much, dear.” Then she gave me a light squeeze on my shoulder. 

Tumigil siya bigla sa paghakbang kaya naman tumigil din ako.

“Senyorita, ayos lang po ba kayo?”

Si Senyorita Freda ay matangkad ng konti sa akin dahil may takong itong suot niya sa paa.

“Can I ask you something private, Laurenz?” tanong niya sa akin.

“Ahm, sige po.” Iniisip ko rin na nandidito kami sa bahay niya ngayon at wala naman sigurong masama kung may itatanong siya sa akin at sasagutin ko.

“How… how are you?” She struggled in forming her question.

Nanlaki ang mata ko sa tanong niya. Out of all the questions inside my head. Wala roon ang tinanong niya sa akin.

“Po?”

Tipid siyang ngumiti.

“Nabanggit ni R-rielle sa akin na mag-isa k-ka pala sa bahay mo. Sa buhay ngayon. That is why, natanong ko if how are you?” Namula ang mata ni Senyorita Freda. Parang niiyak na siya.

Sa hindi ko malaman na dahilan ay para na rin akong naiyak doon.

Tanging si Senyorito Theo lang ang laging nagtatanong sa akin n’on. Minsan si Sonya o ’di kaya’y ang mama ni Sonya, si aleng Salem o ’di kaya’y si kuya Sandro. Pero iba pala kapag may ibang tao na nagtanong sayo ng ganoong tanong.

Paulit-ulit man, pero simula noong nagkaroon ako ng kamalayan sa paligid ko. Wala na akong ibang narinig mula sa ibang tao kung hindi ang kamalian ng nanay ko. Ang mga opinyon nila sa akin na hindi tuwid. Mga kutya at mga pandidiri nila sa akin porket anak ako ni Alondra Villencia.

Hindi ako nakakapagpapakatotoo minsan sa mga tao sa paligid ko dahil na rin sa pangamba na baka mahusgahan nila ako. Sa lagi kong pag-iingat muntik ko ng makalimutan ang magpakatotoo sa sarili ko. At kapag natatanong ako nila Sonya kung ayos lang ba ako. Parang kusa nang lumalabas sa bibig ko na ayos lang ako. Kahit na hindi naman talaga. Without me realizing, kusa nang niluluwa ng bibig ang katagang ayos lang ako. Kahit kay Senyorito Theo. Takot kasi ako. Takot ako na maiwan. Takot akong bumalik sa rati. Takot akong… walang tumanggap sa akin kapag mahina ako.

Akala ko ang itatanong sa akin ni Senyorita Freda ay anak ba ako ng isang puta. Na anak ba ako ni Alondra. Pero nagkamali ako.

“H-hindi po.” Tumulo ang luha ko. “Pasensya na po kayo Senyorita. Pasensya na po kayo kasi… k-kasi akala ko po itatanong ninyo sa akin k-kung anak ba ako ng isang bayarang babae na si Alondra. Kasi nasanay na po ako na ’yan lagi ang unang sinasabi sa akin ng mga tao rito sa amin.”

Umiiyak ako dahil inaalala ko na naman ang mga sinasabi ng mga tao sa akin pero hindi ko alam kung bakit umiiyak ngayon si Senyorita Freda sa harapan ko. Kaya ganito ako ka emosyonal kasi ito pa ang unang taong na ’di malapit sa akin pero may pag-iintindi sa damdamin ko.

“Senyorita…”

Kinabig ako ni Senyorita Freda at saka ako niyapos.

Napapikit ako.

Unti-unti nang nanlalamig sa puso ko ang yakap ng isang ina dahil sa tagal na hindi ko ito naranasan. At ngayon, nang yakapin ako ni Senyorita Freda ay para akong isang kandila na unti-unti na sanang nawawalan ng liwanag kaso muli akong sinindihan ni Senyorita Freda. Pinapainit niya ang nanlalamig ko ng puso. Pinuno niya ang damdamin kong uhaw sa yakap ng isang ina.

“You don’t deserve it. You don’t deserve this kind of pain, Laurenz. I’m so sorry. I’m so sorry, dear. I’m sorry!”

Yumakap lang ako sa kanya nang mahigpit. Ilang minuto rin kaming nagyakapan ng walang nagsasalita sa amin. Nagyayakapan lang kami.

Nag-ring ang telepono ni Senyorita Freda kaya naman naputol ang pagyayakapan namin.

“Sorry po.” ani ko rito.

“No, it’s okay, Laurenz.” aniya at inayos ang buhok ko. Pinunasan niya pa ang basa kong pisngi. “You go na, okay? Sasagutin ko lang itong tawag.”

Mga alas sais ng hapon na kami nakaalis sa mansyon ng mga Monzallon. Kami ni Sonya ay hinatid ni Harden sa amin dahil gumagabi na at inutosan din ito ni Senyorita Freda.

Dumating kami sa harap ng aming bahay at si Sonya naman ay dito nalang din bababa. Naunang bumaba si Sonya at susunod na sana ako rito nang pigilan ako ni Harden na nasa driver’s seat habang ako naman ay nandidito sa backseat.

“I hope we can meet some other times, Laurenz.” anito bigla.

“Ano… po kasi.”

Umangat ang sulok ng labi nito.

“I know you have a boyfriend. I… I can see that my mom is fond of you, so I hope you visit our house if you have spare time.”

Kahit na ngayon lang kami nagkakakilala ni Senyorita Freda. Aaminin kong komportable ako rito. At kahit na nai-intimidate ako sa mga anak nito ay pipiliin kong bumisita roon kapag may pagkakataon.

Tumango ako.

“Sige po.”

“It’s nice to meet again, Laurenz.”

Gusto ko siyang supuhin doon dahil taliwas sa sinasabi niya ang ekspresyon ng mukha niya.

Biernes ng gabi nang dumating si Senyorito galing Manila. Buong maghapon sa araw na iyon ay nagtataka ako kung bakit ’di ito tumatawag sa akin para makipag-video call gaya ng nakagawian namin. Iyon pala ay uuwi na siya!

“Senyorito!” Tumalon ako rito at agad niya namang nasalo ang katawan ko.

“I missed you so much, baby.”

“Namiss din po kita Senyorito.” wika ko at yakap-yakap pa rin siya.

Binaba niya ako at sinapo ang mukha para mahalkan. Inay! Ngayon ko lang napagtanto na sobrang namiss ko rin pala ang halik ni Senyorito sa akin.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 27

⚠️ SLIGHT MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

(Ewan ko. Kayo nalang humusga kasi for me apaka slight lang naman nito.😂) Enjoy reading nalang mga beh!

---

Chapter 27

Laurenz Pov

Sinipa lang ni Senyorito Theo ang pintuan gamit ang isang paa niya at saka sunod kong narinig ang pag-lock doon sa pinto sa kanyang likuran. At ginawa niya iyon sa kalagitnaan nang ’di napuputol naming halikan.

Dapat ba akong nagpasalamat na gabi na at sinara ko na ang lahat ng bintana sa bahay?

Pina-angkla ni Theo ang dalawang kong braso sa kanyang balikat at sunod na sinapo ang pang upo at saka ako muling binuhat.

“On the sofa or in your room?” bulong niya sa gitna nang halikan naming dalawa. Saglit akong tumigil sa paghalik sa kanya. Nang pakawalan niya ang labi ko ay huminga ako nang malalim at kumapit nang mahigpit sa kanyang leeg.

Nilingon ko ang sofa kung saan ang mga papel at ilang gamit ko sa school. May ginagawa kasi akong assignment bago siya dumating.

“S-sa kwarto ko nalang.” sagot ko sa kanya. Ayaw ko namang magusot iyong mga nagawa ko na kapag doon kami umupo.

“Okay, then.” Ngumisi siya sa akin kaya naman tinago ko kaagad ang mukha ko sa noknok ng leeg niya.

Mas lalong uminit ang pisngi ko nang pagpisilin niya ang dalawang umbok ko.

“I miss these.” tukoy niya roon sa bagay na kanyang pinisil.

“Namiss rin po kita.”

Kahit na nasa akin ang atensyon ni Senyorito Theo. Nabuksan niya pa rin iyong pintuan ng walang hirap saka sunod na sinara.

Binuksan niya ang ilaw.

“Anong parte ng katawan ko ang namiss mo?” tanong niya habang naglalakad tungo roon sa aking munting higaan.

Umupo siya sa gilid noong higaan ko at akmang aalis na ako sa kandungan niya nang hinigpitan niya ang pagkakayakap ng braso niya sa aking baywang. Sumalampak ako pabalik sa kandungan niya.

“Lahat. Lahat po namiss ko.” Ngumunguso kong saad sa kanya.

Tumaas ng kilay niya. Parang hindi siya naniniwala sa akin.

“Lahat nga.” ulit ko.

“Then, can you kiss my whole body?”

“P-po?”

Napailing siya.

“Anyway, did you always wear these kinds of shorts while I was away?” Pag-iiba niya sa usapan namin.

Binaba ko ang tingin ko doon sa cotton short shorts ko. Aaminin kong sobrang ikli nga noon kumpara sa ibang shorts ko at natatabunan nga iyon sa malaki kong overrun t-shirt. Pero nandidito naman na ako sa bahay at malapit na ring matulog. Kaya walang kaso iyon sa akin.

Napaigtad ako nang unti-unti niyang ipasok ang dalawang kamay sa loob ng shorts ko mula sa ibaba tungo pataas.

Tumingin ako kay Senyorito na nakamasid lang pala sa akin. Parang walang ginagawa ang kamay niya sa ibaba, ah.

“Senyorito.”

“I just want to touch you.” sabi niya na may halong ungol.

Inay! Napalunok ako at pinakiramdaman ang kamay niya sa loob ng shorts ko. Nagtitigan lang kaming dalawa. Pero alam kong ang utak niya ay nakatuon sa paghahagilap doon sa loob ng shorts ko. Samantalang ako naman ay hinihintay lang kung ano ang susunod niyang gagawin.

“A-akala ko po… uhmm.” Napaungol ako nang haplusin niya ang hita ko sa loob at hinimas-himas. “Senyorito.”

“What? Hmm?” He enjoyed it. He enjoyed watching me slowly get aroused and hungry in front of him. He likes it when I squirm in his lap due to his scalding touch. 

“Akala ko… ahmm, m-mag-uusap lang tayo.” It came out as a moan.

“We are already talking, baby.”

“P-pero-”

“This is multi-tasking, baby. We are talking while we’re both feeding our carnal needs. Tang ina. Ilang days tayong hindi nagkita at naghahalikan. Hindi sapat sa akin ang halik lang ngayon. I need to touch you.”

Napaliyad ako nang dumukwang siya at nagsimulang humalik sa leeg ko pababa sa collarbone ko at pabalik na naman sa taas. Hanggang sa nagtagal ang labi niya sa leeg at sa tenga ko. Sumisipsip at humahalik siya roon ng walang sawa.

Nang humiwalay ang mukha niya roon sa leeg ko at tiningnan ako. Ngumuso ako nang tumitig siya sa harap ko, partikular na sa bandang dibdib ko.

“Theo,” tawag ko sa kanya.

“Take off your shirt for me, baby.”

“Po?”

Nginuso niya ang suot kong t-shirt.

“Come on, baby. I miss your tits inside my mouth.”

Napakurap-kurap ako roon sa sinabi niya. Inay! Ano bang meron dito sa dibdib ko, e ang liit lang nito at wala siyang malalamas dito! Pansin ko ang pagkahilig niya roon. Sa huli ay sumunod naman ako sa utos niya dahil pursigido rin ito.

Tinapon ko ang t-shirt ko sa sahig. Narinig ko naman ang pag-ungol ni Senyorito. Pinanggigilan niya pa ang hita ko sa baba.

“Tang ina! Just watching these small babies of mine makes me salivate.” anito at nakatitig sa hinaharap ko.

Inusog niya pa ako papalapit sa kanya at saka sinunggaban ang aking dibdib. Muntik na akong napasigaw sa biglaan niyang ginawa. Mabuti nalang at naipit ko aking labi dahil kung hindi baka umabot na sa kabilang bahay ang sigaw ko.

Pinagsawahan niya ang dibdib ko bago ako muling hinalkan sa labi.

“Ahh!” sigaw ko nang ibaba niya ang suot kong shorts at underwear nang sabay!

Tumayo siya at saka ako pinahiga sa higaan ko at tinuluyan na niya ang pang ibaba ko. Basta nalang niyang tinapon ang suot ko. Nakita kong napapakagat siya sa labi niya habang nakatitig sa katawan ko. Para akong pagkain na nakahain sa harap niya at takam na takam siyang tikman ito!

Pinagsiklop ko ang paa ko dahil hubo’t hubad ako sa harap niya.

“Bad, baby.” Tinapik niya ang binti ko. “Spread your legs.”

“Senyorito.” angal ko rito.

Umiling lang siya sa akin at tinapik na naman ang binti ko. Kaya naman sinunod ko siya. Binuka ko ang aking mga binti. Napapikit ako. Tinakpan ko ang mukha ko dahil pinamulahan na ako ng todo! Ano ba naman ito sa si Theo. Ginagawa na naman namin iyon. Kaso hindi naman ganito. Parang ang bastos niya ngayon pero nagugustuhan ko at nai-excite sa susunod niyang gagawin.

“Wider, baby.” utos na naman niya kaya napamulat ako.

Sinunod ko at ngumiting tagumpay ito! Sunod naman ay isa-isa niyang hinubad ang suot sa harapan ko. Para tuloy kaming nagli-live show ngayon! Huling hinubad ni Senyorito ang boxers niya at nang ibaba niya ito ay agad na kumawala ang mahaba at mataba niya ahas doon!

Napalunok nang magbounce ito. Ilang beses na namang may nangyari sa amin ni Senyorito Theo pero hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung papaano niya napagkakasya sa akin ang kargada niya! Sa laki kasi at haba nito para itong ’di magkakasya sa maliit kong lagusan.

Sinabayan ako ni Senyorito sa kama at kumuha siya ng isang unan para may maunan ako. Muli siyang bumaba at hinaplos ang binti ko gamit ang kamay niya habang ang isang kamay ay nakatungkod sa gilid ko.

“Did you put some lotion?” tanong niya habang patuloy sa paghaplos.

“Oo po. Kanina matapos kong maghalf bath.”

“Mmm.” tanging ugong niya lang at tinaas ang isa kong binti. Akala ko kung ano na ang gagawin niya nang padaanan niya sa labi ang binti ko tungo sa singit ko.

“Ohhh,” pagkanta ko sa ere.

“Touch me too, baby.” atas niya sa akin.

Napatanong ako sa kanya kung ano at saan ko siya hahawakan nang tinudyo niya ang nakabitin niyang pagkalalaki!

Hindi na siya makapaghintay pa at siya na mismo ang nagdala sa kamay ko roon. Napalundag ako nang maramdaman ko ang pagpulso nito. Hawak ko iyon sa dalawang kamay ko. Alam ko naman kung papaano ko iyon laruin kaso atat din siguro si Senyorito.

“Move your hands. Hold me tighter.”

Minaneho ko ang kanyang pagkalalaki nang ilang minuto habang siya naman ay abala sa binti kong nakasampay sa kanyang balikat at hinihimas ako roon at hinahalkan.

Sabay pa kaming napapaungol sa aming ginagawa. Kaya naman nagkakaroon ako ng gan sa pagsalsal sa kanya.

Sa ilang minuto kong paglaro sa kanya ay napapikit ako nang biglang nagtalsikan sa akin ang puti niyang dagta! Ang iba ang nasa tiyan ko samantalang ang iba naman ay napunta sa mukha ko. Inay! Nabitawan ko iyon na putuloy sa pagbulandit! Mahabang ungol naman ang kumawala sa bibig ni Senyorito.

Impit akong napasigaw nang bigla niyang sinapo ang pang-upo ko at dumapa roon.

“Uhm, ah, ahh, ahh Senyorito! Ahmm!” ungol ko habang tinutudyo ng dila niya ang butas ko ibaba. Natagpuan ng kamay niya ang pagkalalaki at saka iyon inano!

Sunod na pinagsawahan ni Senyorito ang dalawa kong bola sa ibaba habang ang ilang daliri ay nilalabas pasok sa butas ko. Naliliyo ako sa mababasang ingay na likha niya sa ibaba. Nababaliw na ako rito.

Rinig ko ang pagdura niya sa daliri niya at muli na namang sinampak sa butas ko ng walang awa. Para ng niyayanig ang buong pagkatao ko.

Hindi ko na alam kung ano-ano na ang lumabas sa bibig ko. Hanggang sa iwan ni Senyorito ang butas ko sunod na sinubo ang pagkalalaki ko. And then he gave me the best fellatio I’d ever had!

Nilabasan ako sa bibig niya at hindi niya naman iyon niluwa. Nilunok niya ang lahat-lahat! Sunod ay binuhat niya ako at saka siya na naman ang humiga.

He glides his member on my entrance!

“Move, baby.” aniya at giniya ang baywang ko pababa at pataas. Nanginig ako sa bawat kuskos ng pagkalalaki niya sa likod ko.

And then he aimed his cock at my wincing and slippery entrance.

“Put your hands on my chest.”

Dumapa ang kamay ko sa malapad at kumikislap niyang dibdib. We both watched how his dick went inside me—raw!

“A-a-ahhh, ahhh.”

Tumirik ang mata ko nang sinampak ni Senyorito ang kahabaan niya sa loob ko. Pakiramdam ko ay punong-puno ako at baon na baon iyong kanya sa loob ko dahil sa posisyong ito!

Ang akala kong simpleng pag-uusap o catch-up namin ni Senyorito ay nauwi sa ilang oras na pagtatalik. Masyado yata naming namiss ang isa’t-isa kaya ganoon. Sa pagod ko dahil sa aming ginawa ay nakatulog ako. At nang maalipungatan ako dahil sa mga kaluskos kaya naman minulat ko ang aking mga mata at doon ko nakita si Senyorito Theo na nagliligpit sa sahig. Sa paanan ko naman ay nandodoon ang isang basin. Hula ko ay basin ko iyon sa cr.

“Senyorito?” Kuha ko sa atensyon nito.

Napatayo ito mula sa pagkakayukod. Kakagising ko lang at namula naman agad ang mukha nang makita ko siyang bitbit ang underwear ko. May bulaklak pa iyon! Nagsusuot din kasi ako ng panty at kung minamalas ako ay iyong pang may bulaklak na panty ang suot ko kanina.

“Nagising ba kita?” Itinabi niya ang underwear ko at pati iyong basin ay kinuha niya sa paanan ko at nilapag sa sahig.

Umakyat siya sa maliit kong higaan at tinabihan ako.

“Ano po ang ginagawa ninyo?” tanong ko sa kanyang habang ito naman ay pinapaunan ako sa braso niya.

“Nagligpit lang sa kalat.” sagot niya. “Nagising kita?” Muli niyang tanong.

Umiling ako. Niyakap ko ang kamay ko sa kanyang hubad na katawan. Nakaboxer lang siya ngayon. At ito iyong boxer na hinubad niya kanina.

“May masakit ba sa katawan mo?” Siguro ay na-trauma itong si Senyorito noong unang beses na may nangyari sa amin kaya every time na matapos kami sa pagtatalik ay tinatanong niya ako.

“Wala po. Nasanay na siguro.” Humagikhik ako.

“Tsk. Ayaw ko lang na lagnatin ka ulit.”

Tumango ako rito.

“May pasok ka ba kinaumagahan?”

“Wala naman po.”

“That’s good. Makakapagpapahinga ka.”

Tiningala ko siya na sumusuklay sa buhok ko.

“Senyorito?”

“Hmm?” ani lang nito at humalik sa balunbunan ko.

“G-gumamit po kayo ng c-condom kanina?”

Nagbaba siya ng tingin sa akin. Sumeryoso ito.

“Kailangan pa ba n’on?” mosyon niya at naningkit ng husto ang mata.

“Oo po kailangan. Proteksyon din natin iyon. Saka sa mga magdaang ano n-natin gumagamit ka naman po.” mungkahi ko sa kanya.

“It’s safe, Laurenz. Wala akong sakit at malinis. At ganoon ka rin naman. Kaya safe iyon.”

“P-pero sa loob n’yo po inano?” Humina ang boses ko.

Ngumisi siya pero sinimangutan ko naman siya.

“What? Anong inano?” Natatawa nitong saad.

“Ehh! Senyorito naman. Alam n’yo na po iyon.”

Napanguso tuloy ako.

“What? Maraming bagay ang pwedeng itukoy d’yan, Laurenz. Klaruhin mo.” tukso niya pa talaga sa akin. Kitang-kita niya naman na pulang-pula na ang mukha ko.

“I-inano. Inano s-sa loob.”

Humalakhak siya kaya naman nasampal ko ang dibdib niya. Mas umugong lang ang tawa niya kaya naman tinago ko ang mukha ko sa dibdiban niya.

“Yeah, yeah. I just secreted my sperm inside you, baby. And to tell you the truth, there are millions of them inside you now!” bulong niya sa akin.

Talagang tinutukso niya ako!

“Hahaha! Tang ina. Don’t be like this, baby. If you continue acting adorable and lovely, I might own you again. Pinapatigas mo ako.”

Sa inis ko sa kanya ay pinagsasampal ko ang dibdib niya. Biruin ba naman ako ng ganoon!

“Tawang tawa po kayo sa akin, ha.” ani ko rito.

“Because I really am, baby. Masaya ako na nandidito ulit ako sayo. At masaya rin ako dahil gusto kang makilala ng mga magulang ko.”

Dahil sa sinabi nita ay napaahon ako. Binalewala ko kahit na wala pala akong suot na pang itaas.

“T-talaga po? Alam ba nilang… alam ba nilang b-bakla…” Hindi ako natapos nang tinanguan na ako ni Senyorito Theo.

“Yes, yes, baby. Alam nila at gusto ka nilang makilala.”

Nayakap ko si Senyorito Theo sa sobrang tuwa ko! Naiyak pa ako sa sobrang galak!

“Kailan daw po?”

“Next, month. They will make time para umuwi rito.”

Next month, ibig sabihin ay sa December iyon!

The following days si Senyorito Theo ay palagi nang namamalagi sa bahay kapag tapos na ako sa school. He can now freely send me to school using his car tapos sinusundo niya na rin ako.

There are people talking behind my back and speaking ill of me and my relationship with Theo pero hindi naman ako nagpapaapekto roon. Ngayon pa ba ako papaapekto na malapit ko nang makilala ang mga magulang ni Senyorito? Saka kung tumutol man sila sa relasyon namin, edi sana ngayon ay wala na kami ni Senyorito Theo. Dapat inaalala ko lang ay ang sarili ko, hindi ang ibang tao na sinisiraan lang ako.

Saka nasabi ko na rin ito kina Sonya at Rielle at masaya para sa akin. Sapat na akin na iyong mga kaibigan ko ay supurtado sa akin at sa relasyon ko.

“Kilala mo ba ang babaeng iyan, Ren? Tingin siya nang tingin sa atin kanina roon sa canteen, huh.” Pasimpleng bulong ni Rielle sa akin habang inaakyat namin ang hagdanan tungo sa 4th floor kung saan ang room namin. Pinapagitnaan nila ako ni Sonya.

Napatingin naman ako sa direksyon kung saan napapuntirya ang nguso ni Rielle. Tumingin din si Sonya roon habang tangan-tangan ng bibig niya ang straw sa lemonade niya.

Nakita ko ang isang babae na nakatingin sa akin at nang tumingin ako rito ay nag-iwas naman siya ng tingin sa akin. Nakikilala ko siya. Trabahante siya sa mansyon nila Senyorito Theo. Iyong si Anna.

“Hmm, trabahante siya ng mga Granville.”

Nagusot ang mukha ni Rielle.

“I don’t know lang, ha. Pero masama ang kutob ko sa mga titig ni girl.”

“Sumisigaw bad vibes si girl.” komento pa ni Sonya at sumisipsip sa lemonade niya. “Pero subukan ka niyang galawin, Ren at mauubos ko ang rebonded niya buhok!”

Napabuntong hininga nalang ako sa mga sinabi nila.

Nagpatuloy kami sa aming lakad ni Rielle at Sonya. Ayaw kong pag-aksayahan ng oras ang mga ganoong klaseng tao.

“Huwag mo nalang pansinin, Rielle, Sonya.”

Nagkibit lang sila sa kanilang balikat.

At nang dumating ang buwan nang Desyembre ay naging aligaga ako. Hindi naman kasi namin alam ni Senyorito kung kailan darating ang mga magulang niya dito sa San Concepcion. Wala raw’ng fix schedule kasi kapwa busy ang mga magulang niya.

At sa buwan ding iyon ay panay ang punta ko sa bahay ng mga Monzallon. Hindi ko iyon sinasabi kay Senyorito kasi ayaw kong pagmulan iyon ng pagtatalo namin.

Hindi ko alam kung sadya ba o hindi pero sa tuwing kinukuha ni Walter si Rielle sa school ay nagkakataon din kasing hindi ako nasusundo ni Senyorito dahil naging abala siya sa hacienda. Kaya naman sumasama ako sa kanila ni Rielle sa mansyon ng mga Monzallon. Hinahatid din naman ako ng mga magkakapatid na Monzallon sa amin kaso hindi talaga sa harap ng bahay kasi baka mag-abot sila ng boyfriend ko. Mahirap na. Pareho silang mainitin ang ulo.

Wala naman akong ginagawang masama kasi si Senyorita Freda lang naman ang nakakausap ko sa mansyon ng mga Monzallon at si Rielle kaso ayaw ko lang kasi na malaman ni Senyorito Theo. Alam ko kasing tututol ito. Napapalapit na kasi ako sa mga Monzallon at parang ayaw ko na ring maputol itong ugnayan namin kasi mababait naman pala sila lalo na si Senyorita Freda.

Naimbitan pa ako ng mga Monzallon na sa mansyon nila ako mag-celebrate ng Christmas. Pumayag ako roon kaso natanggihan ko rin kasi nais ni Senyorito Theo na mag-celebrate kami ng pasko na magkasama. At mas pinili ki si Senyorito na makasama sa pasko.

Alas siete nang gabi, nang sunduin ako ni Theo sa bahay. Bihis na bihis ako at kinakabahan na nang todo. Habang hinihintay ko nga si Senyorito na dumating kanina sa bahay ay panay na ang labas-pasok ko sa banyo. Para akong natatae, na naiihi.

“Relax.” sabi ni Senyorito Theo at kinuha ang kamay ko. Nandirito na kami sa harap ng main door ng mansyon at pinanlamigan na ako ng husto sa kamay ko. Ngayon niya ako ipapakilala sa mga magulang niya.

Naiiyak pa ako. Ewan ko.

“Kinakabahan po ako.”

Niyakap niya ako. Napakapit ako sa suot niyang polo shirt.

“Nandidito ako sa tabi mo. Kung anuman ang mangyari nandidito ako. Hindi ka nag-iisa, Laurenz.”

Magkahawak kamay ni Senyorito na pumasok sa kanilang pintuan. Nakita ko si aleng Senya at kinindatan niya pa ako. Nakita ko rin si Anna pero masama talaga ang tingin nito sa akin. Wala nman akong atraso rito pero parang galit talaga siya sa akin.

“Nasaan sila mom and dad?” tanong ni Senyorito kay aleng Senya.

“Nasa may pool sila Senyorito. Doon na raw po kayo dumeretso.”

Tinanguan ni Senyorito si Aleng Senya bago kami tumungo sa kanilang pool.

Pagkarating namin ni Senyorito sa pool area nitong mansyon ay agad ko namang na-espatan ang isang babae at lalaki na parehong nakatalikod sa gawi namin ni Senyorito. At sa harap nila ay may dalawang bakanteng upuan.

Bumuga ako nang isang mahabang hininga bago nagpatianod sa hila ni Senyorito Theo.

“Mom, Dad,” kuha ni Senyorito sa atensyon ng mga magulang niya.

Nangatal ang labi ko at nanlalambot ang binti ko nang humarap sa amin ni Senyorito ang mga magulang niya. Tumayo ito nang makita kaming papalapit.

Nagbeso sila at ako naman ay nanatili lang sa kintatayuan ko na parang tuod.

“Siya ang boyfriend mo, Theo?” tanong iyon ng ina ni Senyorito Theo.

Inakay ako ni Senyorito papalapit sa mga magulang niya.

“Yes, mom.” Napatingala ako kay Senyorito. Nginitian niya lang ko. “Mom, dad, this is my baby—my boyfriend, Laurenz.”

Lumapad ang ngiti sa labi ng ina ni Senyorito Theo.

“Hi! Nice to meet you Laurenz, I’m Dominique Granville.”

Nilahad nito ang kamay kaya naman napapunas ako sa basa kong palad bago tinanggap ang kamay niya.

“H-hello po, Madame-”

“Oh, you call me tita, okay?”

Magana akong tumango rito.

Bumaling naman ako sa ama ni Senyorito Theo na nakatitig sa akin. Hindi ko alam kung bakit ang tindi ng titig niya sa akin.

“Dad?” si Senyorito Theo.

“Ah, yes, Theodore II, Theo’s father. Nice to meet you… Laurenz. And you can call me Tito Theodore or tito will do.”

Akala ko pa naman ay may magaganap na na tulad sa mga dramang napapanood ko. Ang babait naman pala ng mga magulang ni Senyorito Theo. Panay pa ang tawag ni tita Dominique sa akin na Laurenz. Nagagandahan daw siya sa pangalan ko. Kinilig naman ako.

Naging mahaba ang usapan namin hanggang sa napunta sa kasarian ko ang aming usapan.

“So, you mean to say Laurenz you’re just gay. Hindi… ahm transwoman? Or…”

Umiling ako.

“Gay po ako.”

“But you consider transitioning into-”

“Mom!” singit ni Senyorito Theo pero hinawakan ko lang ang kamay niya.

Nginitian ko lang siya na parang pinaparating ko rito, na okay lang.

“Ahm, hindi naman po. I do cross-dressing po pero hindi pa naman po pumasok sa isip ko na mag-undergo transition into woman. At bukas naman po ako sa mga taong natatatawag ako sa pang babae. Bukas po ng utak ko roon. Hindi po ako nao-offend sa mga ganoon.”

Often times kasi napagkakamalan din talaga akong babae.

Tumango si tita Dominique at dinisma na ang topic naming iyon. Si tito Theodore naman ay tahimik lang sa tabi ng asawa niya.

“Anyway, Laurenz how do you want me to call you?”

Napaipit ako sa labi ko.

“K-kayo po kung ano po ang gusto ninyo.”

“I’m fine with Laurenz. It’s sounds beautiful just like you.” Ngumiti pa siya sa akin.

Bumalik si tita Dominique sa pagkain niya at napatanong ulit.

“So, Laurenz ano pala ang apelyido mo? Hindi ninyo iyon nabanggit sa amin.”

Napatingin ako sa mag-asawang Granville.

“Villencia po. Laurenz Villencia po ang buo kong pangalan, tita.” masaya kong untag.

Pero bigla akong natigilan nang mahulog ang kobyertos sa kamay ni tita Dominique. Nakita ko ang pagnginig ng kamay ni tita. Si Senyorito Theo ay bigla rin doon.

Unti-unti ay nawala ang ngiti sa labi ko.

“V-Villencia?” nauutal na wika ni tira Dominique.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 28

Chapter 28

Laurenz Pov

Biglang sumama ang pakiramdam ni tita Dominique kaya naman napagdesisyonan naming tapusin na lamang ang aming dinner. At hanggang sa matapos ang aming dinner ay hindi na umimik si tita Dominique. Mukha ring nawala siya sa mood dahil tumahimik siya at nauna na ring umalis sa hapag.

Sinundan ni tito Theodore ang umalis na asawa kaya naiwan kami ni Senyorito Theo rito sa labas.

“Dito nalang tayo matulog, Laurenz.” alok ni Senyorito sa akin.

Tumayo ako at inalalayan niya ako.

“Huwag na po. Gusto ko pong umuwi saka bukas ay maghahanda pa ako para sa pasko.”

Bumuntong hininga siya.

“You celebrate Christmas alone?”

“Nasanay na naman po ako. Hehehe! Nakikinood ako sa fireworks na nakikita ko sa bahay.” Tumatawa kong ani sa kanya pero unti-unti ring nalusaw ang ngiti ko nang makita ko siyang ’di man lang natawa sa sinabi ko.

“We will celebrate Christmas together then.”

“Ay, hindi ka po magc-celebrate kasama sila tita?” taka kong tanong.

“Uuwi sila ngayon sa Manila  at doon sila magc-celebrate with my other relatives.”

“Hindi ka sasama sa kanila?”

“Ikaw ang gusto kong makasama sa pasko.”

Tumango ako at niyakap siya.

“Thank you po, Senyorito.” Tumingala ako sa kanya pero nakagapos pa rin ang kamay ko sa kanyang katawan. “Dadamihan ko ang handa ko.”

Piningot niya ang ilong ko.

“Sasamahan kita bukas mamili.”

“Mmm.”

Hinatid ako ni Senyorito Theo sa bahay at doon nalang din siya natulog. Masaya ako na wala namang anumang sinabi si tita Dominique sa akin o sa relasyon namin ni Senyorito Theo. Masaya ako na tanggap nila na ako ang kasintahan ng anak nila. Masaya ako na malugod nilang tinanggap ang relasyon niya. Hindi nila iniisip ang estado ko sa buhay ko o ang nakaraan ko.

All my life I’ve been judged at hindi ako makapaniwala na gan’on lang ako tinanggap sa pamilya ng nobyo ko. Siguro ito na ang kapalit ng lahat ng mga pinagdaanan at paghihirap ko noon. Ngayon napapaligiran na ako ng mga taong gusto ako at pinapahalagahan ang pagkatao ko. Mga taong wala pakialam kung ano at sino ang ina ko.

Hindi ko alam kung buhay pa ba ang ama ko o hindi pero sana balang araw ay makilala ko siya kung buhay pa siya. Hindi ko naman hinihiling na magustuhan niya ako pero sana makilala ko man lang siya. Wala kasing nabanggit sa akin ang nanay tungkol sa kanya. Dati kapag tinatanong ko siya umiiwas siya, e. Gusto ko sanang subukang hanapin ang ama ko kaso lang hindi ko naman alam kung saan ako magsisimula sa paghahanap. Siya nalang sana ang natitira kong pamilya, e kung buhay man siya.

Kinabukasan si Senyorito ay umuwi muna sa mansyon para maligo at makapagbihis. Pinangako niya kasing sasamahan niya ako sa pamimili. Kaya habang hinihintay kong makabalik si Senyorito ay nagwalis muna ako.

“Laurenz!” Habang nagwawalis ako sa bakuran ay may tumawag sa akin.

Nakita ko si aleng Salem sa labas ng bakod ko. Nilapitan ko ito.

“Aleng Salem, kumusta na po?”

Tumawa siya.

“Ito’t bumubuti na ang pakiramdam ko, Ren. Tagal nating hindi nagkakausap at hindi ka na napapadalaw sa bahay. Ikaw kumusta ka na?”

“Ayos lang din naman po kahit papaano.”

“Hmm, kung iniisip mo ang mga tao rito sa atin, Ren. Naku h’wag mo silang pansinin. Mabuti ka man o masama. May ginawa ka man o wala. Kapag likas na sa isang tao ang makialam sa buhay ng ng ibang tao, may masasabi talaga sila sayo. Kaya ikaw magpakatatag ka.” wika ni aleng Salem.

Binigyan ko lang ng isang ngiti si alwng Salem.

“Ay, oo nga pala. May kasama ka ba mamaya sa salubong ng pasko? Kung gusto mo ay sa bahay ka nalang. Umuwi kagabi si Sandro at may ilang dala. Saka si Sonya naman ay mamimili mamaya sa palengke.” alok ni aleng Salem.

“Naku h-hindi na po aleng Salem… saka may kasama po ako mamaya.”

Napatango-tango nalang si Aleng Salem.

“Iyong nobyo mo ba, Ren ang kasama mo?”

Ngumiti ako rito.

“Sige lang. Maligayang pasko nalang sa inyo, ha. Pero kung nais ninyo ay pumunta kayo sa bahay.”

Pagkatapos ng konting tsika namin ni aleng Salem ay nagpaalam na rin siya na uuwi. Ilang minuto lang din ang lumipas at dumating naman si Senyorito. Naka Lacoste polo shirt lang siya tapos khaki jeans at naka sapatos. Mayaman na mayaman pa rin ang datingan niya kahit gan’on. While ako naman ay naka caramel oversized t-shirt lang, puting shorts na hanggang mid thigh at crocs para sa paa ko.

“Are you ready?” tanong niya sabay hapit sa baywang ko. Saglit pa itong nagnakaw ng halik sa labi ko. Ganoon man ang ginawa niya ay hindi pa rin nakatakas sa mata ko ang lungkot doon. Ewan ko kung bakit. Parang may bumabagabag doon sa mga mata ni Senyorito. Dati nang matamlay ang mata nito kaso iba ngayon.

“Hmm. Pero Senyorito nakabalik na ba sa Manila sila tita Dominique at tito?” sagot at balik kong tanong sa kanya.

Kita ko ang pagbuntong hininga niya at yumakap sa akin. Tatanungin ko na sana siya kung may problema ba siya kaso baka masira itong araw namin.

“Yes.” tugon lang nito. “Tara na para maaga tayong maka-uwi.”

Gamit ang sasakyan ni Theo ay bumbyahe kami tungo sa palengke. Nagmamaneho siya na ang isang kamay ay nasa steering wheel samantalang ang isa ay nasa hita niya lang. At habang nasa byahe kami ay tahimik lang si Senyorito Theo saka panay ang buntong hininga. Nag-aalala ako rito, ’di ko kasi nakita na ganito siya kabalisa dati. Hindi niya nga ako napapansin na nakatingin sa kanya.

“Senyorito.” tinawag ko siya kaso hindi niya ako narinig. Huminga ako nang malalim at kinalas ang pagkakakabit ng seatbelt sa akin. Umusog ako ng konti rito at kinuha ang kamay niya. Hindi ko kaya na nakikita ko siyang ganito.

“Theo,”

“Baby.” anito at tumingin sa kamay niyang hawak ko.

“Itabi mo muna ang sasakyan.” mando ko sa kanya.

Wala naman siyang sinabi at tinabi ang sasakyan. Pinatay niya ang makina at tumingin sa akin.

“Bakit? Naiihi ka?” tanong niya.

Mariin akong napailing.

“Ikaw Senyorito, may problema ka ba?”

Nakatitig ko sa kanya kaya naman kitang-kita ko ang paglunok niya. Pabaling-baling ang nga mata niya sa akin.

“Wala. Wala akong problema, Laurenz.” tugon niya sa akin. Ngumiti pa siya upang takpan ang totoong nararamdaman niya.

“Can you sit here for a while?” Tinapik niya ang kanyang hita.

Tiningnan ko ang pwesto at nang tingin ko ay kakasya naman ako. Tinawid ko ang aming distansya at umupo sa kanyang kandungan. Hindi ko pinansin ang kanyang pagkalalaki na sementro sa aking bakuna.

Nang makapwesto ako ay mabilis niya akong niyakap at tinago nito ang mukha sa aking leeg.

“I love you so much, Laurenz. Mahal ba mahal kita, hmm.”

Bigla akong kinabahan sa mga pinagsasabi niya kaya naman itutulak ko na sana siya upang makita ang kanyang mukha at magkatitigan kami kaso humigpit lang ang kamay niya na nakapulupot sa akin.

“Senyorito.”

“I’m just nervous and afraid.” bulong nito.

“Theo.”

“I’m not perfect Laurenz. May hitsura lang ako. May pera lang ako. May pinag-aralan lang ako. Pero sa totoo lang marami akong kinatatakutan simula nang maging tayo.” saysay nito at yakap niya pa rin ako.

“Theo ano ba ang pinagsasabi mo?” ani ko.

“Natatakot ako na baka bumalik sa akin ang lahat ng kagaguhan ko dati. Baka karmahin ako. Natatakot ako na mawala ka sa akin, Laurenz.” Dagdag niya at naramdaman ko na ang pagdaloy ng luha niya sa leeg ko. Dios ko.

“Senyorito mahal na mahal din kita.” mariin kong sabi rito.

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin kaya naman nakita ko ang pisngi niyang basa sa sariling luha. Pinunasan ko ito gamit ang palad ko bago siya hinalkan sa kanyang pisngi.

“Ano ba ’yan hindi bagay sa inyo ang ganito Senyorito.” biro ko, sinubukang patawanin siya.

Humigpit ang kamay nitong nasa baywang ko.

“Hindi ka naman naglilihim sa akin Laurenz, diba? Hindi ka naman nagsisinungaling sa akin, diba?”

Ngayon ay ako na naman ang napalunok. Hindi naman ako nagsisinungaling dito. Hindi naman ako mahilig maglihim kay Senyorito maliban lang talaga kapag napapadpad ako sa bahay ng mga Monzallon.

“Senyorito…”

“I know hindi mo iyon magagawa sa akin.” dugtong niya sa akin at muli akong niyakap. “I love you. Laurenz. Papakasalan kita.”

Niyakap ko lang siya pabalik at tumango. Papalipasin ko lang itong pasko at aaminin ko na sa kanya ang lahat. Ipapaintindi ko lang sa kanya kung bakit ako naglilihim tungkol sa mga pagsama ko kina Walter at Harden at sa mga pagpunta ko mansyon nila.

Nang mahimas-masan si Senyorito ay nag-alok ako sa kanya na ako nalang ang tumuloy sa palengke kaso nagpumilit naman siya na samahan ako. Kaya naman hindi nalang ako nakipagtalo pa sa kanya.

Pagkarating namin sa palengke ay kinuha naman kaagad ni Senyorito ang kamay ko at nakipagholding hands sa akin. Napalabi nalang ako sa ginawa niya.

May list naman ako sa mga bibilhin kaya hindi na ako nahihirapan pang mamili. Ang mga pinamili ko ay bitbit lang ni Senyorito sa kanyang isang kamay. Sinilid ko lang sa isang bayong ang lahat ng pinamili ko kaya hindi naman siya nahihirapan doon. Well, except siguro sa mabigat pero alam ko namang malakas siya.

“Ano pa ang kailangan bilhin?” tanong niya nang tumigil kami at tumingin ako sa lista ko.

“Hamon de bola nalang yata Senyorito.”

“Okay,”

Nauuna ako sa paglalakad at siya naman ay nasa likuran ko tapos hawak ang kamay ko kahit na naiipit na kami rito sa loob ng wet market.

Papalabas na kami nang makasalubong namin ni Senyorito ang grupo ng mga kaklase ko. Sina Mari, Lizel, at Crista. Ilan lang din sila sa nagtrabaho noong bakasyon sa mansyon nila Senyorito Theo.

“Laurenz Kail!” tawag ng isa sa kanila sa akin, si Lizel. Halata talaga na hindi kami close nito base sa tawag niya sa akin. Sa mga kaibigan ko at kakilala ay Ren o Laurenz kasi ang tawag nila sa akin, e.

“Hi!” bati ko lang sa kanila.

Napansin kong nakatingin lang sila sa tabi ko, kung saan si Senyorito Theo. Hay! Alam ko na kung bakit nila ako tinawag. Dahil iyon kasama ko si Senyorito Theo.

“Magandang araw, Senyorito.” sabay nilang bati sa nobyo ko. May konting landi iyon na kinaigtad ng tainga ko.

“Namili kayo?”

Obviously!

“Obviously.” ang nais kong sabihin ay si Senyorito Theo na ang nagsatinig! Halos matawa ako.

“Para sa noche buena?” tanong naman ng isang babae, si Mari.

“Obviously.” tamad na sagot ni Senyorito Theo kay Mari.

Wala na sa mood si Senyorito.

“Ang dami ninyong-”

Naputol ang sinasabi ni Crista nang sapawan siya ni Senyorito.

“May kailangan ba kayo sa boyfriend ko? Kung wala aalis na kami.”

Nahila ko ang tela ng polo shirt ni Senyorito dahil napansin ko ang pagkahiya ng tatlo sa harapan. Hindi man sila naging mabait sa akin pero naaawa pa rin ako sa kanila. Ang hirap din talagang magkaroon ng malambot na puso.

“M-may kailangan kayo? Kung wala naman ay aalis na kami.” segunda ko.

Nagkatinginan silang tatlo bago nagsalita si Mari.

“K-kasi Laurenz Kail-”

“Laurenz nalang.” saway ko sa kanya.

Tumango si Mari.

“Kasi Laurenz gusto ka lang naming imbitahan sa party sa makalawa. Actually, christmas party siya ng buong third year.”

Narinig ko ang paghasa ni Senyorito Theo sa kanyang ngipin. Napatingin tuloy ako sa kanya.

“P-pwede mong isama si Senyorito Theo, Laurenz.” dagdag ni Lizel nang makitang hindi yata nagustuhan ni Senyorito ang imbita nila.

“Maraming dadalo?” tanong ko sa kanila.

“Probably pero alam mo naman ang iba Laurenz na may kanya-kanyang bakasyon dahil walang pasok. Kaya baka hindi ganoon karami.” tugon ni Mari.

“S-sige. Kung pupunta sila Sonya at Rielle sasama ako sa kanila.” Tiningala ko sa tabi ko si Senyorito. “At isasama ko si Theo.”

“Sige, Laurenz! Sana makadalo ka!” masiglang wika ni Crista.

“Maligayang pasko sa inyo, Laurenz, Senyorito Theo!”

Unlike noong papunta kami rito sa palengke na balisa at may dinadamdam si Theo. Ngayon na pauwi na kami ay panay na ang daldal niya sa akin. Ayaw niya akong papuntahin doon sa party na sinasabi nila Mari sa akin pero kapag kasama naman daw siya ay wala iyong problema sa kanya. Wala rin naman akong balak na pumunta roon kung ’di siya kasama o sina Rielle at Sonya.

Pinaghatian namin ni Senyorito Theo ang aming gagawin. Ako ang gagawa sa fruit salad, mango float, at spaghetti. Samantalang siya naman ay mag-iihaw siya ng isda, baboy at iba pa.

Nang mag-alas siete ay nag-iihaw nalang siya sa labas, sa may bakuran. Iyon nalang ang lulutuin at naka-set up na rin ang aming mesa para mamaya.

“Senyorito, oh.” sambit ko at nilapait ko sa bibig nito ang kamay ko na may kanin at ulam. Kanina ay kumuha ako luto na inihaw niyang isda para maulam namin.

Nandidito kami ngayon sa bakuran at sinusubuan ko siya kasi siya nag-iihaw at nagluluto maghapon.

Naaliw naman kami rito sa labas dahil may mga nagpapaputok na at maingay na.

“Thanks, baby.” aniya at kinain ang pagkaing sinubo ko sa kanya.

Binaba ko sa mesang maliit ang platong bitbit ko nang makita kong pinagpapawisan siya.

“Pwede na talaga kita pakasalan, Laurenz.”

Tinawanan ko lang siya.

“Really, I wanna make you my husband.” sabi niya ulit nang tawanan ko lang siya. Muli kong kinuha ang plato para naman ako ang kumain. Isang plato lang kasi ang ginamit ko para sa amin.

“Saka na kapag tapos na ako sa pag-aaral at may trabaho na.”

“Hmm, I like that but you can still reach your dreams when you’re tied to me, baby. Hindi naman kita pipigilan sa mga pangarap mo. Susuportahan pa nga kita.”

Tumango ako. Sinubuan ko siya ulit.

“Pero Senyorito… h-hindi tayo magkakaroon ng pamilya.” May lungkot kong sambit.

Tumigil siya sa pagpaypay doon sa iniihaw.

“And why is that?”

“Syempre po, bakla ako.” katwiran ko.

“Oh, that’s not really a big deal for me, Laurenz. If we wanted there’s a lot of ways.”

Puno ng saya kong tinitigan si Senyorito.

“Alam mo Senyorito ang saya ko. Ang saya na tanggap mo ako ng buong-buo.”

Umigting ang panga niya.

“Kasi mahal kita Laurenz. Mahal na mahal.”

Bago pa ako maiyak ay iniba ko nalang ang aming usapan. Habang sinusubuan ko ito ay nagtatanong ako sa kanya.

“Ang galing n’yo po pala sa pag-iihaw Senyorito.” sabi ko kanya nang baliktarin niya ang isang malaking isda. Marami rin kaming niluto ngayon para makapagbigay kami kina Sonya.

“We used to hold parties before, baby. We party a lot, especially during our high school and college years. That is why.”

“Marami rin sigurong babae, ano po?” untag ko.

Masakit itong napaungol.

“Let’s not talk about girls, baby. Nagseselos ka at ayaw ko n’on.”

Sinimangutan ko siya.

“Hindi naman ako nagseselos, e.” giit ko.

“Hindi nagseselos pero galit na galit naman. Tang ina lang.”

Naputol din ang usapan naming iyon dahil reklamo siya nang reklamo. Mag-usap nalang daw kami ng tungkol sa mga teleseryeng pinapanood ko kahit na hindi siya maka-relate kaysa naman doon. Sira din talaga!

Mga alas otso y medya ay nahatiran namin sila Sonya sa mga naluto namin ni Senyorito. Hindi naman kami nagtagal doon kasi magpapahinga kami kahit saglit lang. At hindi talaga maganda ang tingin ni Senyorito kay kuya Sandro.

Nang mag 11:30pm ay nagising kami ni Senyorito sa tulong ng alarm ko. Hinanda niya ang fireworks sa labas na kanyang binili kanina.

“Yehey!” sambit ko sa tabi niya habang hinahanda iyon.

First time kong makakita ng fireworks na sa malapitan talaga!

“Sa balcony ka lang mamaya kapag magsindi ako rito. Maraming magpapaputok mamaya, delikado.”

“Hmm.” Magana kong tango sa kanya.

At nang magcount down kami ni Senyorito ay sobrang tuwa ko. Parang first time ko ulit mag-celebrate ng pasko na may kasama rito sa bahay. It was one of the happiest days in my life! And I was with the person I love. How I wish na tumigil nalang ang oras at maging ganoon nalang kasaya!

“Merry Christmas, baby!” bati ni Senyorito sa akin at hinalkan ako sa labi.

“Merry Christmas din po, Senyorito!” Nakangisi kong saad sa kanya.

Lumabas siya upang sindihan ng mga paputok niya sa bakuran. Ako naman ay nagkaroon ng oras upang buksan ang telepono. Bumungad kaagad sa akin ang mga texts at chats.

Minerva:

Merry Christmas d’yan sa Pilipinas, Laurenz!

Wala pang twelve iyon nasend ni Minverva. Nagreply ako kaagad kay Minverva.

Senyorita Freda:

Merry Christmas, Laurenz!

Sonya:

Merry na merry na Christmas ng bakla!!! Hahaha maligayang pasko, Ren! Baka ibang putukan ang maganap, ha.

Sandro:

Merry Christmas, Ren.

Rielle:

Maligayang pasko, Ren! Sayang wala ka rito sa mansyon pero okay lang kasama mo naman pala si Theodore, ayiiee!!!

Pagkatapos kong magreply sa kanila isa-isa, sinilid ko kaagad sa bulsa ko ang telepono nang bumalik si Senyorito. Magkatabi kaming nanood sa mga fireworks sa kalangitan.

Naramdaman ko ang titig niya kaya naman tumingin ako rito.

“Bakit po?”

“Nothing, baby. You’re just so beautiful and so precious. I love you!” Madamdamin niyang wika habang nakatitig sa mata ko. Sunod niyang pinatakan ang noo ko ng halik.

Theodore Pov

Nagtagal ng ilang segundo ang labi ko sa noo ni Laurenz. Nang dumistansya ako sa kanya, nakita ko ang malapad na ngiti sa mga labi niya. Iyon ’yong ngiting gusto kong laging makita. Ngiti na gusto kong protektahan. Ngiti na nagpaliwanag sa mundo ko.

“Halika na po sa loob Senyorito, kumain na po tayo.” aya niya at kinuha ang kamay ko. How I love how his small hands wrap around mine.

Hinayaan ko siyang hilahin ako papasok sa maliit niyang bahay. Actually, this is also my first time celebrating Christmas like this. We don’t celebrate Christmas like this in our home. It’s all about formality—more like a family gathering than a Christmas. 

“Tikman n’yo po Senyorito ang sarap po ng cake nila.” Kumuha siya ng slice ng cake at sinubo iyon sa akin. Ngumiti naman ako at nagpasubo na rin kay Laurenz.

Goddammit! I really love this person.

Hindi na ako nakatiis pa at niyakap ko ang baywang niya saka siya pinaupo sa kandungan ko.

“Senyorito?”

“Let’s just stay like this for a while baby.”

Habang yakap-yakap ko siya ay biglang pumasok sa isip ko ang naging usapan ng mga magulang ko kaninang umaga.

Pagkarating ko sa mansyon, galing sa bahay ni Laurenz, akala ko’y nakaalis na ang mga magulang ko. Akala ko umuwi na sila nang Manila pero maabutan ko sila sa sala at bihis na bihis na. Wala na rin ang mga tauhan namin dito.

Malaki ang ngiti kong lipatan ang mga magulang ko. I was all in good mood mula kagabi at hanggang ngayon. Masaya akong tanggap ng mga magulang ko ang taong mahal ko.

“I thought you already went back to Manila, dad, mom.”

“Let’s talk first, Theo.” My mother firmly said. Bakas sa boses ni mommy ang kaseryosohan.

I took a glance at daddy but he was just sitting silently beside my mother. 

“I’m sorry, mom. Kailangan ko ring bumalik sa bahay ni Laurenz dahil-”

“I said, sit down!”

“Dominique!” My dad’s voice rose, lording over my mom’s voice.  

Nangunot ang noo ko dahil sa kanila.

“What the hell is happening dad?” Hindi ko na mapigilang tanong. ’Di rin ako umupo.

Hindi ako sinagot ni Daddy kaya naman bumaling ako kay Mommy na nanginginig ang mga kamay. She was biting her lips hard and clasping her hands tightly.    “Hiwalayan mo si Laurenz, Theodore!” My so-good mother said, no it was more of a command. She was dictating me to break up with my boyfriend.   

“Mommy,”

“Break everything that you have with Laurenz, Theo. Let’s go back to Manila together-”

“Mommy! Did you hear yourself?!” putol ko rito. Binalingan ko ang ama ko. “Dad? What the fuck is this? Maayos naman tayo kagabi, huh.” Nagtitimpi kong saad.

“Ayaw ko kay Laurenz! Ayaw ko sa kanya-”

“What the hell mom! Bakit ganyan ka kung makapagsalita sa boyfriend ko? Mom, baka nakakalimutan mong boyfriend ko ang pinag-uusapan natin dito?!” Tumaas na ang boses ko.

Napaatras ako nang biglang tumayo si Mommy. I respected my mother so much. I’ve been in her lowest point in life. I’ve witnessed her sufferings before, and I loved her for enduring everything, but now…  

“Kapag sinabi kong hiwalayan mo ang lalaking iyon. Hihiwalayan mo siya Theodore!”

My mouth hung open. I’m so sorry mom.

“At kapag sinabi kong hindi ko siya hihiwalayan, mom. Hindi ko hihiwalayan ang boyfriend ko!”

Tumayo si Daddy at pinaglayo kami ng mommy na nagsisigawan. Fuck!

“Please, Dominique mag-usap tayo ng mabuti. Hindi naman kailangang hiwalayan ni Theo-”

Nagulat ako nang itulak ni Mommy si Daddy at dinuro!

“Kailangan! Kailangang hiwalayan ng anak natin ang anak ng putang inang Alondra na iyon, Theodore!!!”

Saglit akong natigilan nang marinig ko ang pangalan ng ina ni Laurenz. Papaanong nakilala ni mommy ang pangalan ng ina ni Laurenz? Bakit kailangan kong hiwalayan si Laurenz dahil anak ito ni aleng Alondra?

Hindi ako makalapit sa mga magulang ko nang makita ko si Mommy na umiiyak at pinagsasampal ang dibdib ni Daddy.

“Matagal na iyon, Dominique. Kayo ang pinili ko, diba? Hayaan mo na ang mga bata.” Parang nakikiusap nang saad ni Daddy kay Mommy. Pero imbes na kumalma ang ina ko ay mas nagalit ito. Tinulak ulit ni Mommy si Daddy.

“Matagal na Theodore pero ang putang inang matagal na ’yon ay hindi ko makakalimutan! At ngayon na may isang Villencia na naman ang susubok na pumasok sa pamilyang ito. At hindi ko na iyon hahayaan pa! I will do everything hindi lang mapasukan ng isang Villencia ang pamilyang ito!” bulyaw ni mommy kay daddy. Galit na galit si Mommy nang tumingin sa akin.

“Theo, kailangan mong hiwalayan si Laurenz. I can accept whoever you love, anak. Wala akong paki kung mahirap siya, walang pinag-aralan, o kahit ano pa ang kasarian niya. Basta wag lang ang Villencia’ng iyon, anak. Please!”

Umiling ako kay Mommy.

“Mom, mahal na mahal ko po si Laurenz. At wala po akong pakialam sa ibang-”

“Kailangan mo nga siyang hiwalayan!!!” She hysterically shouted! Mommy already lost her composure!

Nasuklay ko ang buhok ko gamit ang daliri.

“Tang ina naman, mom! Bigyan n’yo naman ako ng rason para hiwalayan ko si Laurenz. Bakit kailangan ko siyang hiwalayan?! Mom ngayon lang ako nagmahal ng ganito-”

“Anak siya ng kabit ng ama mo. Ang taong mahal sinasabi mong mahal mo, Theo ay anak ng isang babaeng muntik nang sumira sa pamilya natin!”

Tumingin ako kay daddy pero napapikit lang ito sa mga mata niya.

Para akong naparalisa sa sinabi ni Mommy. Aminado ako noon na may pag-aaway talaga sila Mommy dahil sa pangbabae ni Daddy. Saksi ako sa mga naging away nila noon dahil nga may kabit ang ama ko. Saksi ako sa mga araw at gabing aligaga at umiiyak ang mommy ko dahil sa babae ni Daddy. Galit ako noon kay daddy at sa kabit niya. Pero nang bumalik naman siya sa amin ay unti-unti ko ring natanggap iyon. Kaso nagmarka iyon sa isipan ko.

At hindi ko aakalaing ang babaeng iyon ay ang ina pala ni Laurenz.

“M-mom.”

Lumapit sa akin si Mommy at kinuha ang kamay ko. Dahil matangkad pa ako sa kanya kailangan niya akong tingalain. Kita kong sinusubukan niyang kalmahin ang sarili niya.

“Hihiwalayan mo naman siya, diba, anak? Para kay mommy, anak. Please!”

Naging kabit ni daddy ang ina ni Laurenz pero hindi naman iyon kasalanan ni Laurenz. Labas naman ang boyfriend ko sa kasalanan ng ina niya. Labas kami roon.

“No, mom. Walang kinalaman si Laurenz sa kasalanan ng ina-”

Binitawan ako ni Mommy at napailing. Umatras siya.

“Lolokohin ka rin ng lalaking iyon, Theo! Gagaya rin iyon sa ina niyang malandi! Makati! Lalandi rin ang lalaking iyon! Hindi iyon makokontento sa isang lalaki lang!” Bulyaw nito.

“Stop! Stop it, mom! Hindi iyan magagawa ni Laurenz sa akin. Mahal niya ako at makokontento siya sa akin! Hindi ganyang klaseng lalaki ang mahal ko, mom.”

Goddammit! I’m so disappointed with her. Kay daddy din.

Nagtaka ako kung ano ang kinuha ni Mommy sa kinauupuan niya kanina at saka iyon tinapon sa akin. Nagsiliparan iyong mga picture at nang magkalat iyon sa paanan ko ay napatitig ako roon.

“Ngayon mo sabihin sa akin na hindi nga kagaya si Laurenz sa ina niya!”

Nag-squat ako at kinuha isa-isa ang mga larawan. Si Laurenz iyon kasama ang iba’t ibang lalaki—hindi tatlong lalaki lang iyon. Sa larawan ay may kasama si Laurenz, ang ilan kasama niya si Sandro, si Walter at iyong isang lalaki ay hindi ko kilala.

No. No. No. No. My baby is not like what mommy said. He is very far from that, right?

“Uuwi kami sa Manila ng daddy mo ngayon. Sumunod ka sa amin doon at dapat hiwalay na kayo kapag umuwi ka sa amin. Or else hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sa buhay ni Laurenz, Theo. Promise, I can ruin anyone’s life, and I already have once.”

Iyon ang naging dahilan kung bakit nang bumalik ako sa bahay ni Laurenz ay balisa ako at maraming iniisip. But I trust my boyfriend. Hindi niya iyon magagawa sa akin. Hindi niya ako lolokohin. Hindi niya magagawa ang mga sinasabi ng mommy ko.

My baby can’t do that. He is too good to do those kind of things.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 29

Hello everyone! Here’s the new update, and I dedicate this chapter to all who is continuously supporting and patiently waiting for my update in EGS2. I just want you to know, my dear, that I have read your comments and I really appreciate every one of them. Pero gusto ko lang kayong balaan na huwag kayong masyadong mag-expect sa update ko o sa story ko. Hindi ito perpekto at marami pa akong dapat na i-improve. Nonetheless, thank you for the votes, comment, and waiting for my updates! Enjoy reading!!!

---

Chapter 29

Theodore Pov

Kinabukasan, mga alas otso ng umaga ay naisipan ni Senyorito Theo na maligo kami sa ilog. At dahil wala naman akong  gagawin, sinang-ayonan ko na siya doon sa ideya niya.

“Iimbitahan ko sila Sonya, Senyorito. At saka si Rielle,” sabi ko sa kanya na naglalagay sa mga left overs namin kagabi sa Tupperware.

“Okay,” tugon niya sa akin.

Nilapitan ko naman kaagad siya at tumingkayad para mahalkan siya sa kanyang pisngi.

“Thank you!”

Agad na sumigla ang mata nito. Kinindatan niya pa ako.

Kinuha ko sa aking silid ang telepono para matawagan ang mga kaibigan ko. Una kong tinawagan si Rielle kaso hindi naman siya available today kasi may gagawin daw siya kasama ang mga Monzallon. Sunod ay si Sonya ang tinawagan ko. Kahit na magkapitbahay lang kami ay tinawagan ko ito. Pagod din kasi ako.

“Ren?” Natatawang sagot ni Sonya sa tawag ko.

“Sonya!”

Napangiwi ako nang marinig ko pa rin ang tawa nito sa kabilang linya.

“Tang ina mo bakla! Bakit ka tumatawag? Nakakapanibago!” aniya tapos tawa na naman.

Sumimangot ako. Hindi nga naman kasi kami nagtatawagan.

“Huwag mo nga akong tawanan, Sonya! Tinawagan lang naman kita dahil baka gusto ninyong sumama sa amin ni Senyorito na maligo sa ilog.” pagpapahayag ko nalang dito.

“Iimbitahin mo pala ako bakit ’di ka makapunta rito sa bahay, hah?”

“Syempre, Sonya pagod ako kagabi-”

“AHA! Huwag mong sabihin na pinagod ka Senyorito? May ibang putukan palang naganap sa inyo kagabi-”

“Tumigil ka bakla! Wala! Napagod dahil maraming ginawa at n-niluto. Tapos matagal nakatulog. Ikaw talaga puro ka malisya!” sermon ko rito.

Tinawanan lang ako.

“Sige na. Sasabihan ko sila mama at kuya. Pupunta nalang kami d’yan sa bahay mo.”

Pagkababa ko sa telepono ay naghanda na rin ako ng mga gamit na dadalhin ko sa ilog. Walang damit si Senyorito Theo rito kaya naman dinalhan ko nalang siya ng towel.

Lumabas ako na dala ang isang tote bag. Tamang-tama naman na sa paglabas ko ay nakahanda na rin ang lahat ng dadalhin naming pagkain.

Yumuko ako para ilagay sa sofa ang bag ko kaso napatili ako nang may biglang yumapos sa aking baywang.

Napabuntong hininga ako nang makita ko ang maugat at malalakas na braso ni Senyorito roon sa tiyan ko. Umikot ako. Sinampal ko nang pabiro ang dibdib niya.

“H’wag ka ngang nanggulat! Aatakihin ako sa puso,e.” suway ko sa kanya.

Umangat lang ang isang sulok ng labi niya at saka ako binuhat. Awtomatik nang pumulupot ang binti ko sa baywang niya at ang kamay ko naman ay sa leegan nito. Isa talagang advantage ang magkaroon ng big boy na nobyo. Kahit anong oras ay nabubuhat ka ng walang kahirap-hirap.

“Nags-shorts ka na naman,” supil nito sa akin.  Walang ano-ano’y bigla nitong kinurot ang pisngi ng pwet ko!

Pinanlakihan ko siya sa mata! Inay! Umagang-umaga at ganito siya kaharot!

“Ano ba Senyorito! Baka may makakita!” pagalit kong untag sa kanya.

“It’s mine. Wala akong paki sa kanila.”

Natawa nalang ako sa sinabi niya.

Sinabihan niya akong magbihis ng ibang shorts, iyong mahaba raw kaso ayaw ko naman. Wala naman siyang magawa at pinayagan nalang akong magshorts. Kaysa magtalo pa kami.

Dudukwang na sana ako upang halkan ang labi nitong mapupula nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok si Sonya.

Bumuntong hininga si Senyorito at unti-unti akong binaba.

“Ay! Magiging thrid wheel ba ako nito ngayon?”

“Sonya,”

“I guess,” sabay pa ni Senyorito Theo nang tawagin ko si Sonya.

Hindi sumama si aleng Salem dahil gusto pa nitong magpahinga. Saka hindi rin kasi hilig ni aleng Salem ang maligo sa ilog. Si kuya Sandro naman ay hindi rin daw makakasama kasi bagsak pa ito dahil nakainom kagabi.

Sa huli ay kaming tatlo lang ni Sonya at Senyorito Theo ang pumunta sa ilog. Naglakad lang kami tungo roon at nauuna si Sonya sa amin. Ako naman na nakasunod kay Sonya ay panay ang ikot sa mata. Nakasunod kasi sa akin si Senyorito tapos sipol siya nang sipol sa akin!

“Tigilan mo iyan Senyorito. Naiinis na ako!” pagalit kong ulat nang hindi ko na ito matiis.

Bitbit niya ang isang eco bag kung saan ang mga pagkain namin.

“What?”

Naipadyak ko ang paa ko.

“Anong what? Tigilan mo ’yang sipol-sipol mo sa akin!”

“It’s not wrong, baby. I just find my boyfriend so damn sexy!” Diniinan niya pa ang word na ‘sexy’.

Mabilis naman akong pinamulahan sa mukha! Nandidito si Sonya at sigurado kong narinig niya itong sinabi ni Senyorito Theo!

“S-senyorito!”

“Go on, baby,” nguso nito sa daan. “Hindi masama na manyakin ko minsan ang boyfriend ko.”

Malalaki ang hakbang kong nilapitan ito at kinurot sa tagiliran. Impit lang itong napaungol. Nanakawan pa ako ng halik!

Nang makarating kami sa ilog ay may ilan ding naliligo. Nilatag na namin ni Sonya ang dala naming pagkain sa isang mat na dala ko.

“Grabe pala kayo magharutan ni Senyorito, Ren ’no?” wika ni Sonya.

“H-huh?”

Umiling siya.

“Grabe hindi ko inaakala na ang masungit na si Theodore Granville III ay ganoon pala humarot sa boyfriend niya!”

“Sonya.” Mas pinamulahan na ako sa mukha ko.

“Ang kyut at ang sweet ninyo tingnan, Ren. Hahaha! Tapos pikon ka pa!”

Sinampal ko ang balikat ni Sonya.

“Akala ko ba kaibigan kita?”

Mabuti nalang talaga at abala si Senyorito sa pag-aayos noong tent namin.

“Ano naman ngayon kung magkaibigan tayo?” Natatawa nitong wika.

Sinilip ni Sonya ang nobyo kong nakahubad na ng tshirt nito.

“Pero Ren hindi pa ba alam ni Senyorito iyong mga gala natin sa mga Monzallon? Or iyong mga… pagsama mo sa mga Monzallon sa mansyon nila?”

Nahawakan ko ang kamay ni Sonya. Nilingon ko si Theo at tipid akong ngumiti sa kanya nang magkatinginan kami.

“H-hindi pa.”

“Bakit naman?” tanong niya.

Huminga ako ng malalim.

“Hindi ko naman kasi maintindihan Sonya kung bakit ang init ng dugo niya sa mga Monzallon.”

“Ren kay Walter lang mainit ang dugo ni Senyorito Theo.” Pagtatama niya sa akin.

Tumango ako.

“Oo nga, pero alam mo naman na gusto ko ring pumunta sa mansyon ng mga Monzallon hindi dahil kay Walter. Pumupunta ako roon dahil kay Senyorita Freda. Wala ng iba.”

“Oo nga. Pero mas mabuti nang wala kang nililihim sa nobyo mo. Mahirap na kung magka-misunderstanding kayo.” payo ni Sonya sa akin.

“Hmm, sasabihin ko rin naman sa kanya at ipapaintindi ko rin.”

“Mabuti ’yan para iwas away.”

---

Nang dumating ang araw nang party. Sumabay na sa amin ni Senyorito Theo si Sonya. Si Rielle ay gusto sanang pasabayin na ni Senyorito sa amin kaso pinigilan ko na ito. Inay! Malalaman niya pagnagkataon na sa mga Monzallon ito nakatira.

Hanggang ngayon kasi ay hindi ko pa nasasabi rito ang mga pagpunta ko sa mansyon ng mga Monzallon. At nangako ako sa sarili ko na matapos nang party na ito ay sasabihin ko na talaga sa kanya ang totoo.

Sa isang resort dito sa San Concepcion gaganapin ang party, sa Malayon Beach Resort. Halos isang oras din ang byahe mula sa amin.

“Rielle!” tawag ni Sonya kay Rielle na nakahintay sa amin sa labas ng resort.

Nagkamustahan kaming tatlo na parang hindi nagkita ng ilang taon.

Gabi kaya naman ako ay pinagsuot ni Senyorito ng isang mahabang cotton pants at naka white sleeveless sa taas na pinatungan ng floral summer polo shirt. Si Senyorito naman ay naka trunk shorts at polo shirt lang din. Tapos naka flip flops lang kami sa paa.

Papasok na sana kami sa loob ng resort nang biglang nagwala ang telepono ni Senyorito sa bulsa niya.

Nauna nang konti sa amin ang mga kaibigan ko.

Umigting ang panga niya nang tingnan ang screen ng telepono. Umusli ang ugat ng kamay niya na nakahawak doon sa kanyang telepono. Pinatay niya iyong tawag at akmang ibabalik niya sa kanyang bulsa ang cellphone nang tumunog na naman ito.

Nilapitan ko siya.

“Sagutin mo na. Maghihintay naman kami.” sabi ko.

“No, baby. This is not that important,” argumento niya pa kaso patuloy lang sa pag-ring ang cellphone niya. Nakita kong si tito iyong tumatawag sa kanya.

“Ang daddy mo ang tumatawag Senyorito. Sagutin mo na.” pilit ko sa kanya.

Isang beses nitong pinasadahan ang buhok gamit ng kamay at tumango sa akin. Lalayo na sana ako sa kanya nang hulihin niya ang palapulsuhan ko.

“Dad,”

Tiningnan ko lang siyang nakikipag-usap sa kanyang ama.

“I don’t want to. Hindi ako uuwi d’yan hanggang hindi nagbabago ang isip ni Mommy.”

Dahan-dahan na kumunot ang noo ko.

“I don’t care.”

“W-what?”

Tumingin siya sa akin at lumitaw sa mukha niya ang pagkabahala.

“Nasaan kayo ngayon? Okay.”

Binaba niya ang telepono.

“Anong n-nangyayari Senyorito?” Hindi ko maiwasang hindi magtanong sa kanya.

“My mom is in the hospital. She had a heart attack.”

“E-edi umuwi po muna kayo. Puntahan n’yo po si tita Dominique.” payo ko naman na kinailing niya.

“Hindi-”

“Senyorito,” matigas kong saway.

“Papaano ka rito? Iiwan kita?”

Kinuha ko ang isa niyang kamay.

“Kailangan po kayo ng mommy ninyo ngayon. At kung iniisip n’yo po ako rito. Ayos lang po ako. Nandirito naman si Sonya, si Rielle.” Nilingon ko ang mga kaibigan kong naghihintay sa amin. “Sige na po. Magvideo call nalang po tayo mamaya.”

Huminga siya nang malalim at niyakap ako. Humalik siya sa ulo ko at noo bago ako pinakawalan.

“Umuwi kayo ng maaga. Tumawag ka kapag nakauwi na kayo. I love you. Mag-iingat kayo. No boys, okay?”

“I love you too. And yes. Walang lalaki!”

Nang pumasok si Senyorito sa kanyang sasakyan ay lumapit sa akin sina Rielle at Sonya. Kumaway ako rito nang unti-unti na itong umusad.

“Saan ang punta ni Senyorito?” takang tanong ni Sonya.

“May emergency sa kanila. Kailangan niyang umalis.” malungkot kong sagot habang nakatingin lang sa papalayong kotse ng nobyo.

“Tutuloy pa ba tayo?” May pagdadalawang isip na tanong ni Rielle.

“Siguro magpapakita lang tayo saglit tapos umuwi nalang din?” pagkuro ni Sonya. Sumang-ayon naman kami roon ni Rielle. Sayang din naman kasi. Nandirito na kami tapos hindi man lang kami magpapakita.

Pumasok kami at pumunta kung saan h-in-eld iyong party. Napaatras ako nang makita kong napakaraming tao. May nakikita nga akong iba na lasing na. May mga nagm-make out na sa isang tabi. Inay! Hindi ba sila nahihiya?

Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa malakas na music dahil parang luluwa na ang puso ko sa dibdib.

“Mukhang mapapaaga ang uwi natin.” untag ni Sonya habang nakatingin sa mga kaklase at school mates naming lasing na.

“O-oo nga.” sang-ayon naman ni Rielle saka kinuha ang kamay ko.

Tatalikod na sana kaming tatlo nang makita kami ni Lizel, Crista, at Mari.

“Sonya, Laurenz, Rielle nakarating kayo.” si Crista na namumula na ang mukha.

Tumingin ako sa aking mga kasama at halos marinig ko ang mga pag-alma sa loob nila.

“H-haha, oo at papauwi na rin.” ani naman ni Sonya.

“Huh? Anong uuwi? Ang aga pa hali muna kayo.” si Lizel at hinila na nila kaming tatlo roon sa dagat ng tao.

Napasinghap ako nang maamoy ko ang matapang na amoy ng nicotine at alcohol. Hindi ako sanay sa amoy ng mga n’on kaya naman halos maduwal ako. Idagdag pa na halos hindi ako makahinga dahil sa dami ng tao.

Lumingon ako kina Sonya sa tabi ko at nanlalaki ang mga mata ko nang hindi ko sila makita! Sinubukan kong tanggalin ang kamay ko na hila-hila ni Lizel kaso hindi niya ako binibitawan. Pumipiglas ako kaso ang higpit ng pagkakahawak niya!

May bumundol sa likod ko kaya naman muntik na akong madapa. Ang hirap pa namang balansihan ng mga paa kong nilulubog ng buhangin.

“Lizel! Lizel kailangan kong hanapin sila Sonya at Rielle!” Kailangan pa talagang sumigaw para lang marinig ako ni Lizel na patuloy lang sa paghila sa akin.

Nang may makitang bakanteng ma-uupuan si Lizel ay pinaupo niya ako. Nilapit niya ang mukha sa tainga ko.

“Dito ka lang. Hahanapin ko sila!”

Umiling ako kay Lizel. Ayaw kong maiwang mag-isa rito. Wala akong tiwala sa mga lasing na tao rito.

“Ayaw ko.”

“Mahirap Laurenz! Maraming tao at kung tutulong ka sa paghahanap baka mas lalo tayong mahirapan. Kaya dito ka muna h’wag kang aalis d’yan.” si Lizel. Kumuha pa ito ng makakain ko at tubig bago ako iniwan. Kaso hindi ko magawang galawin iyong pagkain.

Ilang minuto akong naghintay at nang walang Lizel na bumalik ay tumayo na ako upang hanapin ang mga kaibigan ko. Nahihilo ako sa disco lights pero pilit kong hinahanap ang mga kaibigan ko. Kaso ilang saglit pa ay naramdaman ko ang pagtawag nang kalikasan sa akin. Kaya naman pilit kong pinagsiksikan ang katawan ko sa mga sumasayaw na tao. Nang may makita akong toilet at agad akong pumunta roon.

Pumasok ako sa toilet at mabuti nalang walang tao sa loob. Nang matapos ako ay naghugas ako sa kamay ko at lumabas ng toilet. Kaso paglabas ko ay may nakita akong mga lalaki roon.

Yumuko ako para dumaan sa harap nila nang may isa sa kanila na humawak sa palapulsuhan ko. Doon ko naiangat ang ulo ko pero sumalubong naman sa akin ang isang kamay na may panyk at tinakpan ang bibig ko.

Nagpupumiglas ako at pilit na kumawala roon kaso may isa na amang lalaki na humawak sa kabilang kamay ko at sunod kong naramdaman ang pagtama ng isang kamao sa sikmura ko. Ang sakit mula roon ay unti-unting kumalat sa buong katawan ko hanggang sa unti-unti akong nilalamon ng kadiliman.

Theodore Pov

It was almost midnight when I finally reached the hospital where mom was confined. Natanong ko na sa lobby kung nasaan ang room ng mother ko kaya naman habang naglalakad ako tungo sa elevator ay panay ang sulyap ko sa telepono ko. Kahit pa n’ong bumabyahe ako tungo rito ay sulyap na ako nang sulyap doon. Laurenz hasn’t called or texted me yet, and I started to get anxious. I don’t know if this is just me overreacting. 

Huminga ako nang malalim at tumingin sa harap. Kumunot ang noo ko nang makita ko sa repleksyon na pinagtitinginan ako ng ibang nakasakay.

I looked at myself and found out that I’m wearing a summer clothes tapos Christmas season pala ngayon. Inayos ko nalang ang buttons ng pang-itaas ko.

Nang makarating ako sa floor kung saan ang room ng mother ko ay lumabas ako at tinahak ang hallway tungo sa private room nito.

Hindi pa ako nakakarating sa room ni mommy pero nakita ko na si daddy na nasa labas lang at parang wala sa sarili niya. Nakasandal lang siya sa upuan niya at nakapatong sa magkahiwalay niyang hita ang kamay.

I jogged towards him and called him out, “Dad.”

He only lifted his head a bit and not even surprised na nandirito na ako.

“How’s mom?”

His jaws tighten.

“She’s now okay but the doctor is still monitoring her. Nasa loob siya, puntahan mo muna.” He said, pointing the door across us.

“Why don’t you get inside with me?”

Umiling lang siya sa akin.

Tinapik ko ang balikat ni Daddy at pumasok sa room ni Mommy. Una kaagad na bumungad sa akin ang napakatahimik na silid. Tanging makina na nakakabit sa kanya sa nagbibigay ng konting tunog dito.

Lumapit ako sa hospital bed kung saan nakahiga ang mommy. Para lang siyang natutulog except doon sa nakakabit sa kanyang katawan.

I don’t know that my mother has had a history of heart attacks before. If meron man baka limot ko na.

Tumingin ako sa paligid na sobra namang spacious.

Tulog naman ang mommy kaya naman naisipan kong lumabas.

“Dad, may bed naman sa loob d’on nalang kayo magpahinga.” sabi ko rito pero hinindian niya naman ako.

Umupo ako sa tabi niya.

“What happened dad? Bakit inatake si mommy?”

He rake his hair.

“We just had a little argument.”

Simula noong nagkabalikan sila mommy at daddy hindi ko na sila nakita pang nag-aaway. Lagi kasing nasusunod kung ano ang gusto ni Mommy. Laging sinusunod ni daddy ang gusto ng mommy kaya hindi ko alam kung ano ang nangyari ngayon.

“Bakit dad? Dahil ba ito sa kompanya?”

Humarap siya sa akin.

“It’s because of me.”

“What?”

Muli niyang sinandal ang ulo sa dingding.

“Your mom is so persistent in breaking you and Laurenz. I’m afraid of what she can do just to break you up with Laurenz. So I talk to her and try to make her understand. Na labas na kayo kung anuman ang nangyari noon. Kaso nauwi kami sa sagutan.” saysay niya at nakita kong nahihirapan siya roon.

“Ano ba ang nangyari noon, dad? Bakit ganito nalang si mommy? Dahil ba… kabit mo si aleng Alondra?” tanong ko.

“I don’t want to talk about it Theo.” Umiiling niyang tanggi.

Bumuntong hininga ako.

“Then how can I understand, dad. Please, dad tell me!”

Napalunok ito. Tumango kinalaunan.

“It happened a long time ago. Alondra, Laurenz’s mother, used to be my woman.” Lumingon siya sa akin pero ngumisi lang siya. “She is poor but I fell in love with her. We were in a relationship for how many years, but one day she decided to leave the country for work. Of course, as her man before pinigilan ko siya, I offer her work in our farm, but no matter how I pursued her, she refused. Her decision stands firm. We were still in a relationship when she left the country, but when we’re already miles apart… hiniwalayan niya ako. Hindi niya ako binigyan ng rason. Nagkipaghiwalay lang siya sa akin at hinayaan ko siya.”

Wala ako sa posisyon ni daddy pero nasasaktan ako para sa kanya. At kahit na tingnan ko siya ngayon, bakit nakikita kong nasasaktan pa rin siya kahit matagal na iyon at wala na si aleng Alondra?

“At pagkatapos n’on pinagkasundo ako ng lolo at lola mo sa Mommy Dominique mo. We got married and had you.” Doon siya ngumiti na kasama na ang mga mata niya. “I’ve never regretted marrying your mother and having you, Theo. Kayo nang mommy mo ang sumagip sa akin.”

“Pero ganito na ang galit ni mommy kay aleng Alondra, dad? Bakit sinasabi niyang may kabit ka? Si aleng Alondra ba talaga iyon? Ang alam ko kasi noon nag-aaway nalang kayo dahil sa babae mo.” puna ko dahil sa mga sinasabi niya ay para namang walang problema pero bakit kailangan kong hiwalayan si Laurenz.

“Bumalik dito sa San Concepcion si Alondra, at that time we already have you. Nag-usap kami ni Alondra. Kinlaro niya ang nangyari sa amin. At wala na rin naman iyong saysay kasi may pamilya na ako. Nagkaliwanagan lang kami. Hanggang sa nabuntis at nagkanak na rin. Nagkasakit si Alondra noon at… siguro naawa ako. Kaya tinulungan ko siya kahit papaano kaya iyon ang inisip ng mommy mo na kabit ko si Alondra. Pwro ang totoo hindi ko naging babae si Alondra, Theo. Tumulong din ako sa pamilya nila… n-noong namatay si Alondra kaya iyon ang labis-labis na kinagalit ng mommy mo. Tingin niya mahal ko pa rin si Alondra kahit wala na ito.”

“Pero bakit sinabi mo kay Mommy, dad na siya ang pinili mo?”

Yumuko siya. “Kasi noong bumalik si Alondra sinabi niyang mahal niya ako. At aaminin kong… may nararamdaman pa rin ako sa kanya. Maybe you can call it cheating kasi kasal na ako sa mommy mo. Pero alam kong mali kung pipiliin ko si Alondra para lang sa nararamdaman kong wala ng kasiguraduhan. Mahal na mahal ko na ang mabuo kong pamilya. Kaya bakit ako roon sa ’di na ko sigurado? Kaya pinili ko kayo. Kayo pinili ko kung ano ang tama, Theo.”

Pagkatapos iyong sabihin ni daddy ay pareho kaming natahimik.

“Siguro… natatakot si mommy, dad kasi hindi niya masyadong naramdaman ang pagmamahal mo sa kanya. Samantalang, kahit sa huling hantungan  ni Alondra ay nand’on at tinulungan mo pa ang pamilya niya. Siguro iniisip ni Mommy na mas mahal mo si aleng Alondra kaysa sa kanya. Takot si mommy, dad. Mahal ka niya at takot lang siya na mawala ka sa kanya.” sabi ko.

“I supported all her wants and needs. I follow everything for her.”

“Hindi iyan magiging sapat, dad. Make mommy feel your love, dad.”

“I love your mother, Theo. I love her  so much!”

Tinanguan ko siya at sumandal na rin sa dingding kagaya niya.

“And how about you and your relationship with Laurenz?”

“I love Laurenz, Dad. Hindi ko siya hihiwalayan. Ipapaintindi ko kay mommy ang lahat.”

Laurenz Pov

Nagising ako sa hindi pamilyar na silid. Muli akong napapikit sa mata dahil sa matinding silaw sa mata dulot ng ilaw. Kaso napabalikwas ako mula sa pagkakahiga nang mapagtanto kong wala nga ako sa silid.

Nilibot ko ang mata ko at wala naman akong kasama sa loob ng kwarto. Kaso nang kapain ko ang katawan ko ay halos  sabay na tumulo ang luha ko at ang pagsabog ng kakaibang kaba sa puso ko. Wala akong suot—wala akong saplot sa katawan ko kahit na isa!

Mabilis akong gumapang papaalis sa kama. Pero kumalampag ang katawan ko sa sahig nang mahulog ako dahil walang lakas ang mga binti ko. Umupo ako at umiiyak na pinupukpok ang paa.

“Litse! Litse! Litse!” litanya ko habang pinagpupokpok ang paa gamit ang kamao.

Hindi ako makakita ng maayos dahil sa mga luha ko na nag-uunahan sa paglabas.

“Nanay!” sambit ko nalang at patuloy sa pag-iyak.

Nakita kong nagkalat ang mga suot ko sa sahig kaya naman kahit na gumagapang ay isa-isa kong kinuha ang damit ko at sinuot iyon.

Nang maisuot ko na ang mga damit ko ay muli akong sumubok na tumayo. Panay ang palis ko sa mga luha at dahan-dahan na tumungo sa pintuan.

Nang makalabas ako sa silid na iyon ay halos tinakbo ang exit ng resort. Kung kaya ko lang sanang tumakbo ng mabilis ay ginagawa ko na.

Medyo madilim pa kaya walang masyadong dumadaan na tricycle. Tanging nagawa ko lang habang naghihintay ng masasakyan ay ang pag-iyak.

Ano ang nangyari? Bakit ako napunta sa silid na iyon? Papaano ako nakarating doon? Sino ang may gawa sa akin nito? Si Rielle? Si Sonya? Nakauwi na ba sila? Bakit wala na akong saplot doon? M-may gumalaw ba sa akin? Siguro wala naman, diba? Wala naman akong nararamdaman na kakaiba o masakit sa katawan ko kaya panghahawakan ko na walang humawak sa akin.

Napapikit ako. Nais kong sumigaw, magwala, at humagulhol kaso hindi ko iyon magawa.

Gusto kong tawagan si Senyorito Theo at nang kapain ko ang bulsa ng shorts ko ay nakahinga ako ng maluwag nang makapa ko pa roon ang cellphone. Pero lowbat na naman. Gusto kong humingi ng saklolo kay Senyorito.

“Laurenz?!”

Napatalon ako nang may tumawag sa pangalan ko. Si Harden iyon. Hindi ko man lang namalayan na may sasakyan na pala sa harapan ko.

Bumaba ito sa kanyang sasakyan at naiwas ko ang braso ko sa kanya nang sinubukan niya akong hawakan. Ayaw kong magpahawak. Ewan ko natatakot ako!

Nay !

“Are you okay? We’ve been—Rielle and Sonny were looking for you.” Umiigting ang panga niya. Bakas sa mukha nito ang pag-aalala na hindi ko alam kung bakit.

“N-nasaan sila?”

“It’s not-”

“Nasaan sila!!?” bulyaw ko.

Marahas itong huminga.

“Sa mansyon namin. Pinagpahinga namin kasi kagabi pa sila hanap nang hanap sayo-”

“Salamat!” Pinutol ko siya at tinalikuran.

“Where are you going?”

“U-uuwi.” Pumiyok ang boses ko.

Naiiyak na naman ako.

“Doon ka muna sa mansyon namin-”

“Uuwi ako sa bahay ko.” giiit ko.

“Ihahatid nalang k-kita. Ihahatid nalang kita sa bahay mo.”

Wala ako sa sariling sumakay sa kotse ni Harden. Hinayaan ko siyang ihatid ako sa bahay ko. Kinakausap niya ako. Nagtatanong siya kung ano ang nangyari sa akin kaso nanatili akong tahimik at hindi umiimik. Para akong buhay pero patay na ang loob ko. Walang tigil sa kaka-agos ang luha ko.

Nang makarating sa bahay ay hindi ko pinapasok sa bahay si Harden. Ni hindi ako nakapagpasalamat at basta nalang akong pumasok sa bahay ko. Sarado lahat ng pintuan pati na ang bintana ng bahay ko. Ayaw kong magpakita sa kahit na sinong tao. Pumunta ako sa silid ko. Naghubad ako at naligo.

Napaupo ako at napahagulhol sa loob ng banyo. Kahit na anong gawin kong kuskos at ligo sa katawan ko. Kapag pumapasok sa isipan ko na may ibang humawak sa akin ay nasusuka ako. Nandidiri ako sa sarili ko!

I bang my head on the wall. Bakit wala akong maalala sa mga nangyari? Iyak lang ako nang iyak. Naghahalo na ang nararamdaman ko. May takot, kaba, pandidiri at galit. Natatakot ako na baka nga may g-gumalaw sa akin. Kinakabahan ako dahil papaano kapag nalaman ito no Senyorito Theo? O nang ibang tao rito sa amin? Mas tatapakan nila ang pagkatao ko. Nandidiri ako sa katawan ko kahit na hindi ko alam kung may gumalaw ba talaga sa akin. Pero kahit na ganoon nakita pa rin nila akong hubo’t hubad. At galit ako. Galit na galit sa mga taong gumawa sa akin nito. Dios ko! Gusto kong magsumbong. Gustong-gusto ko kaso… papaniwalaan ba ako ng mga awtoridad? Baka pagtawanan lang ako.

Sa pagkakataong ito pakiramdam ko… nag-iisa lang ako. Walang karamay. Walang malalapitan. Walang nakakaintindi sa damdamin ko.

Basa ang buhok kong humiga sa kama ko at pilit na pinikit ang mga matang nanghahapdi na sa kakaiyak. Pakiramdam ko nawalan na ako ng lakas sa buong katawan mo. I feel like I don’t want to live anymore. I just feel like I want to die.

Nakatulog ako at nagising naman nang may kumatok sa labas.

Lumabas ako para tingnan iyon kasi hindi iyon tumigil sa kakakatok. Pero nang buksan ko ang pintuan ay wala namang tao roon. Ang nakita ko lang ay ang isang motor na papalayo mula rito sa harap ng bahay ko.

Isasara ko na sana ang pintuan nang may makita akong sobra sa sahig. Pinulot ko iyon at saka sinara ang pintuan. Binuksan ko ang sobre at halos takasan ako ng dugo sa buong katawan ko nang makita ako ang laman n’on.

Nanlalabo agad ang mga mata ko kasabay nang paghampas ng puso ko sa loob. H-hindi! Hindi ito maaari! Ako ang nasa larawan. Sa larawang iyon ay may katabi akong dalawang lalaki. Ang isa ay nakahawak sa tiyan ko samantalang ang isa naman ay nakahalik balikat ko. At may iba pa iyong mga kasama. May kuha na buhat-buhat ako ng isa lalaki. Mga nasa sampu ang larawan na iyon at puro ako nandon na may kasamang lalaki sa kama! Naka-blurred iyong mga lalaki kaya hindi ko sila makilala!

Nabuwal ako at nabitawan ang mga larawan.

“ N-nanay ,“ tanging nasambit ko bago mawalan nang malay.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 30

Kindly click on or play the media above, my dear.

---

Chapter 30

Laurenz Pov

Habang binabaybay ko ang daan tungo sa mansyon ng mga Granville, panay na ang lunok ko at pigil sa mga luhang nagbabadyang kumawala mula sa mga mata ko. Tumingala ako para hindi ito tuluyang tumulo. Halo-halo na ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko o tama pa ba itong ginagawa ko.

Napatitig ako sa kalangitan.

Tila nakikisimpatya sa aking nararamdaman ngayon ang panahon. Madilim ang kalangitan kahit na hapon pa lamang. Sa nadadaanan ko ay nakikita ko ang mga tao na nagmamadaling naglalakad sa daan at ang iba naman ay nakita kong natataranta sa pagkuha ng kanilang mga sinampay dahil sa sama ng panahon.

Hindi ko mawari ang aking nararamdaman ngayon. May panghihinayang. May sakit. May puot. At may takot. Naninikip ang dibdib ko at sa anumang oras ay babagsak na rin ang luha ko. Gaya ng ulan sa kalangitan na nagbabadya na ring bumuhos anumang oras. Tila ba’y konting kilabit nalang dito ay bubuhos na ito.

Isang kulog at kidlat ang dumaan bago sinundan ng malalaking pagpatak ng ulan. Ang mahinang pagbagsak ng butil ng ulan ay unti-unting lumakas. Sinabayan ng mga mata ko ang pagpatak ng ulan. Lumuluha ang langit kasabay ng pagluha muli sa aking mga mata. Sa gitna ng malakas na ulan ako’y lumuluha rin sa sakit na aking nararamdaman. Dahil hindi sigurado sa aking patutunguhan ngayon. May maabutan pa ba ako o wala.

Nilalakbay ko ang daan patungo sa Hacienda Granville. Gustuhin ko mang sumakay ng tricycle kaso wala ng bumabyahe sa sama ng panahon.

Kaya heto ako ngayon. Sa gitna ng napakalakas na ulan ay tinatahak ko ang daan patungo sa Hacienda Granville. May kalayuan pero lalakarin ko lang layo mula sa bahay ko hanggang doon sa bahay kung saan siya ngayon.

Basang-basang ako sa ulan. Nanginginig ang mga labi ko at pati na yata ang kalamnan. Ang tuhod ko ay kaunting-kaunti nalang at bibigay na rin kaso desidido akong makarating doon sa patutunguhan ko.

Hindi ko matanggap ang mensaheng pinadala sa akin ni Theo. Hindi ko matanggap na makikipaghiwalay siya sa akin sa isang text lamang. Kay dali bang ako’y limutin at ganon-ganon lang niya akong hiwalayan? Isang text lang? Wala lang ba sa kanya ang pinagsamahan namin? Ang relasyon namin?

Katulad ng naririnig kong rumaragasang baha dulot ng ulan sa tulay na aking tinatawid ay para ring baha na dumaan sa isip ko ang mga alaala naming dalawa. Ang mga masasayang araw na magkasama kami. Ang mga araw na parang wala na talagang makakapaghiwalay sa amin. Ang mga araw na tila ba siya’y akin na at ako ang sa kanya. Ang taong naging kanlungan ko ay di ko inasahang maging kalbaryo ko.

Malabo ang paningin ko dahil sa luha at sa lakas ng ulan. Sobrang nangangatal ang mga labi ko dahil sa ginaw pero nagpapasalamat pa rin ako na may kaunti pa akong lakas na natitira nang makarating sa harap ng mansyon ng mga Granville.

Tinangala ko ang matayog at magarbong tarangkahan ng mansyon. Naka-ulit sa itim na bakal ang apilyedo nilang sumisigaw sa kapangyarihan sa buong probinsya ‘Granville’ na kulay ginto at naka-kurba.

Huminga ako ng malalim at saka ko pinindut ang doorbell. Nakita kong namumutla at kumukulubot na ang palad ko dahil sa lamig at sa pagbabad ko sa ulan.

“Dios mio! Ineng anong ginagawa mo dito? Bakit na nagpapaulan?” anang ni Aleng Senya. Nakapayong siya at nakahawak ng isang kamay niya ang laylayan ng kanyang mahabang palda.

“N-nandyan po ba si Theo?” Imbes na sagutin ay tinanong ko si Aleng Senya.

“H-hindi maganda ang mood ni senyorito Theo ngayon, ineng.” Pati si Aleng Senya ay parang nalulungkot para sa akin.

“P-pwede ko po ba siyang m-makausap? Kahit saglit lang po.”

Nag-uusap kami ngayon ni Aleng Senya sa pagitan ng tarangkahan.

“I-ineng naman. M-mabuti siguro kung bumalik ka nalang bukas.”

“H-hindi po. K-kailangan ko pong makausap si Theo. M-may lilinawin lang po ako.” Pakiusap ko pa dito.

“Naku halika ka nga muna dito. Namumutla ka na dya-an.”

Pinapasok ako ni Aleng Senya sa loob ng mansyon at binigyan niya ako ng makapal na tuwalya at nakita ko ang burda sa puting towel, Granville.

Iniwanan ako ni Aleng Senya dito sa sala at napakayakap ako sa towel sa katawan ko. Literal na nanginginig ngayon ang buong katawan ko sa ginaw. Sumasakit na rin ang talampakan ko at mga hita sa haba ng nilakad. Sabi ni Aleng Senya ay gagawan niya ako ng tsokolate na maiinom ko upang maibsan ang aking panlalamig at panginginig kaso nang mapatingin ako sa hagdanan tungo sa ikalawang palapag ng mansyon ay parang may nagtutulak sa akin na tahakin iyon.

Ilang beses na naman akong nakapunta dito sa mansyon nila Theo kaya hindi na ako mawawala pa. Kilala na nga ako ng mga katulong dito dahil madalas akong dalhin dito ni Theo.

Alam ko kung saan ang silid ni Theo kaya naman ay nakapagpasya ako na umakyat sa taas. Hindi ko mabilang sa mga daliri ko ang mga kwarto dito sa mansyon pero hindi ako magkakamali sa pagtunton sa silid ni Theo.

Napakagat labi ako dahil hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat hakbang na aking ginagawa ay papalakas nang papalakas ang pintig ng puso ko. Parang sa bawat hakbang na ginagawa ko ay nanghihina ako at ang bigat ng pakiramdam ko.

Nang makarating ako sa harap ng pintuan ni Theo ay pumikit ako ng mariin. Siguro ay magugulat siya na nandidito ako ngayon. Alam kong may galit siya sa akin. Alam kong siguro ay may pagkakamali ako na di ako sumunod sa kanyang gusto. Alam kong siguro ay mali ko na sumuway ako sa kanya pero alam ng Dios ang ginawa ko.

Kaya siguro ganito ang aking nararamdaman kasi haharapin ko ngayon ang galit niya. Ang mga salita niya.

Pinihit ko ang busol ng pintuan na kulay ginto at saka ko dahang-dahang tinulak ang pintuan.

Napatigil ako sa aking nakita.

Isang pagkakamali nga siguro na sinuong ko ang malakas na ulan. Isang pagkakamali nga na pumunta ako dito. Isang pagkakamali nga na umakyat ako dito. Isang pagkakamali na binuksan ko ang pintuan na ito.

Sana’y sinunod ko nalang si Aleng Senya. Sana ay marunong nalang akong sumunod sa kung anuman ang sasabihin sa akin. Hindi sana ako masasaktan ng ganito kung sana ay marunong akong sumunod.

Hindi ko magalaw ang mga paa ko. Para may kamay na gumagapos sa paa ko dahilan para di ako makagalaw. Nanginginig ako sa ginaw. Pero biglang nag-iba ang pakiramdam ko ngayon. Nanginginig ako ngayon sa galit at sa paninikip ng dibdib ko. Nanlalabo ang mga mata ko sa mga luhang walang humpay sa kaka-agos.

Para akong sinaksak ng daang-daang kutsilyo sa nasaksihan ko ngayon. Sana nga’y sinaksak nalang ako ng kutsilyo kaysa masaksihan ko ang kawalang-hiya-ang ito ni Theo.

Wala nang damit pang-itaas si Theo at gayundin ang babae sa ilalim niya. Naghahalikan silang dalawa ngayon sa ibabaw ng kama niya at parang wala sa kanila na may taong nakapasok na dito.

“Uhm, ahh,” Gusto kong takpan ang mga tainga ko nang kumawala ang ungol sa bibig ng babae.

Napabaling ang mata ng babae sa akin at doon lang yata niya napansin na may nakatanaw na sa kababuyan nila.

“Ah, w-wait Theo there’s s-someone…”

Napatigil doon si Theo sa saka umahon doon sa ibabaw ng babae. Hindi siya umaalis doon sa ibabaw ng babae.

Nang lumingon sa akin si Theo ay mas lalong gumuho ang mundo nang makita kong walang gulat doon. Walang ni-isang emosyon doon sa mata niya na nakatanaw sa akin.

Pinalis ko ang mga luha sa mata ko pero ang traydor na mga luha ay ayaw papa-awat.

Nakita kong bukas ang zipper ng khaki jeans niya at nakikita ko na ang panloob niya. Namumula ang parte ng dibdib niya at leeg. Tapos nanlilisik pa ang mga mata niya na nakatanaw sa akin. Para bang ako ang may ginawang mali sa aming dalawa.

Tiningnan ko ang babae na di man lang nag-abalang takpan ang katawan.

Magsasalita na sana ako nang muli kong ibalik ang mata ko kay Theo pero naunahan na niya ako.

“Wanna join us?” sarkastikong tanong niya sa akin.

Para akong nabikig sa narinig ko mula kay Theo. Parang pinapatay niya ako ng may malay sa kanyang tanong. Parang dahan-dahan niya akong nilalagutan ng hininga.

“G-gagò ka!” nagpipigil na huwag sumugod kong turan sa kanya at pumiyok ang boses ko.

“Kung ayaw mo umalis ka na dito at pakisara ang pintuan.” aniya na parang wala lang, na parang di niya nobyo ang kanyang kausap at ang kanyang tinataboy.

“P-pagsisi-sihan mo ito, Theo. Pagsisisihan mo ito, g-gago ka!” bilin ko bago tumalikod doon sa kanyang silid dala ang matinding paghihinagpis.

“Pagsisisihan mo ito, g-gago ka!” sigaw ko at sabay na napadilat sa mga mata. Napabalikwas ako mula sa kinahihigaan kong malamig na sahig.

Naghahabol ako sa hininga. Nilibot ko ang mata ko at saka ko napagtanto na nandirito pa ako sa sala ng bahay kung saan ako bumagsak kanina.

Parang literal na ang sakit sa puso ko. Bakit parang totoo iyong panaginip ko? Bakita parang totoo iyong eksena sa panaginip ko? Si Senyorito at si Anna iyon. Iyong sakit, galit at matinding pighati ay parang totoong nangyari. But I know hindi iyon magagawa ni Senyorito at ni Anna sa akin.

Kinapa ko ang mukha ko at basang-basa ito sa mga luha ko. Nang muli kong makita ang mga larawan sa tabi ko na nagkalat ay nanlabo na naman ang paningin ko. Panibagong luha na naman ang muling tumulo mula sa mga mata ko.

Niligpit ko ang mga larawang iyon at tumungo sa kusina para sunugin. Tumutulo ang luha ko habang pinapanood ang mga larawan na unti-unting tinutupok ng apoy. Nandidiri ako roon.

Aligaga akong tumingin sa paligid ko. W-wala naman sigurong ibang nakita roon sa larawan, diba? Hindi naman siguro iyon kumalat dito sa amin, iba?

Hapon na pero hindi man lang ako nakaramdam ng gutom. Inaalala ko lang ang mga larawan at sinusubukang alalahanin ang nangyari kagabi. Ang tanging nagagawa ko lang ay ang magkulong sa bahay. Ayaw kong magpakita sa kahit na sinumang tao.

“Ren! Ren! Nand’yan ka ba? Ren si Sonya ito!”

Awtomatik akong napatayo ko sa kalampag ng pintuan. Sinundan iyon ng matinding kabog ng damdamin ko.

Dahan-dahan akong tumayo at tinungo ang pintuan. Tawag nang tawag sa akin si Sonya na sinasabayan niya ng tampal sa pintuan ko kaso hindi ko siya magawang pagbuksan. Ayaw kong makipagkita sa kahit na sino ngayon. Gusto ko lang mapag-isa.

Tinakpan ko ang bibig ko para pinigilan ang paghagulhol ko. Napaluhod ako sa panginginig ng tuhod.

“Ren? Ren buksan mo naman ang pintuan. Nag-aalala kami Ren. Please!”

“U-umalis ka muna Sonya.”

Narinig ko ang pagsinghot ni Sonya sa kabila.

“Ren, sorry. Promise hinanap ka namin ni Rielle, Ren. Hindi kami tumigil sa paghahanap sayo kaso hindi ka namin mahanap. P-pumunta kami sa mga Monzallon, Ren para humingi ng tulong pero hindi ka rin mahanap ng magkapatid. Ren… m-may nangyari ba? Sorry, Ren. Sorry kung nagkahiwalay tayo sa party. Bwesit na Crista at Mari kasi, e kinaladkad kami ni Rielle.” salaysay ni Sonya.

Wala akong naging imik doon.

“Aalis muna ako, Ren. Pero babalikan kita, huh!” paalam nito at narinig ko ang paglayo ng yabag sa mga paa ni Sonya.

Somehow, nakahinga ako nang konti dahil walang alam sila Sonya sa nangyari at malamang hindi nila nakita ang mga larawan ko. That means hindi pa iyon kumalat.

Masakit na ang mga mata ko. Mahapdi na ito at halos wala nang luha ang tumulo kaso patuloy ako sa paghikbi.

Muli na naman ako pumasok sa banyo para maligo. Pumapasok kasi sa isip ko ang mga larawan at nandidiri ako sa mga kamay na dumapo sa akin. Habang kinukuskos ko ang braso ko ay nakaramdam ako paghukay sa loob ng tiyan ko. Lumipad ang kamay ko roon.

Napakapa ako sa dingding nang bigla akong nahilo. Napaluhod ako sa loob nang banyo at sumuka nang puro laway roon sa inidoro. Parang gusto nang lumabas ang lahat nang nasa loob ko. Suka ako roon nang suka kahit na mga laway lang iyon.

Anong nangyayari sa akin? Dahil ba ito wala akong kain? Pero hindi naman ako nakakaramdam ng gutom. Pinakiramdaman ko ang katawan ko na may hilo pa at nasusuka pa.

Tumingin ako sa salamin. Namumugto na ang mata ko. Namumula ito at bakas sa mukha ko ang pagod at pagkawalang buhay.

Tumalikod ako at saka ko pa naalala na naka-charge pa pala ang telepono ko.

Si Senyorito Theo. Kumusta kaya siya doon? Si tita Dominique, ayos na kaya ito?

Kinuha ko ang telepono ko at binuksan iyon. Pagka-open ko sa aking telepono ay nakita ko ang mga texts nila Sonya, Rielle at Senyorito Theo. May fifty plus missed calls din.

Binuksan ko ang message ni Senyorito Theo at nangatal ang kamay ko sa nabasa kong huling mensahe niya sa akin.

Akala ko wala na akong luhang ilalabas kaso meron pa pala. Bumuhos ang luha ko sa mensaheng binasa na galing kay Senyorito Theo.

“Let’s break, Laurenz. I don’t think I can continue being in a relationship with you anymore.” Basa ko roon sa mensahe niya.

Napatayo ko at mabilis na lumabas sa kwarto ko. Kanina ay ayaw kong lumabas pero dahil sa text na iyon ay napalabas ako n’on sa bahay.

Lumuluha kong sinuot ang tsinelas at natigilan ako nang mapatingala ako sa madilim na kalangitan.

I-iyong panaginip ko kanina. Ganitong-ganito iyon.

Papaano kung magkatotoo ang panaginip ko? Papaano kung maabutan ko nga si Senyorito Theo at Anna roon sa mansyon na may ginagawang kalapastanganan?

Aakyat na sana ako muli sa bahay kaso umatras ako at muli pa ring sinunod ang damdamin ko. Pupuntahan ko pa rin si Senyorito. Hindi ako papayag na sa ganito lang kami magtapos. Sa isang text niya lang. Ang bilis niya naman akong iwan.

Nababaliw na ako sa lakas ng kabog ng damdamin ko. Dahil tulad doon sa panaginip ko. Nilalakbay ko rin ang daan tungo sa mansyon ng mga Granville dahil walang bumabyaheng tricycle.

Ilang saglit pa ay bumuhos na ang ulan. Patak ng ulan at ang luha ko ang sabay kong pinapalis para lang makita nang maayos ang daan. Kumukulog at may kidlat, takot ako r’on kaso dahil sa nag-uumapaw na emosyon sa loob ko. Hindi ko na iyon maisip pa. Ang tanging laman ng utak ko ngayon ay ang makaabot sa mansyon.

Nanginginig ako nang makarating sa mansyon ng mga Granville.

Lumunok ako.

“Laurenz?!” Lumabas si aleng Senya roon sa mansyon na naka payong. Everything. Everything seems so similar to my dream.

“N-nakauwi na po ba si Senyorito Theo?”

Napalingon sa mansyon si aleng Senya.

Tumingin siya sa akin at sumagot. “Bago palang ineng. Pero mukhang wala sa mood si Senyorito. B-bumalik ka nalang siguro bukas.”

Mariin akong umiling kay aleng Senya. Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa ko. Hindi ko alam kung ano ang gustong iparating noong panaginip ko kanina pero… p-pero kung magkatotoo man iyon… wala na akong magagawa. Pero kung ’di ako tutuloy hihiwalayan niya ako.

Another tear falls on my cheeks.

Suminghot ako at huminga nang malalim. Naninikip ang dibdib ko nang husto. Durog na durog na ako sa mga nangyari sa akin tapos dumagdag pa ito. Sasagarin ko na ba ang sakit na ’to?

Napatingala ako. Bakit ganito? Bakit inasang bagsakan itong mga pagsubok ko ngayon? Bakit ako pa? Bawal ba talaga akong sumaya? Bawal ba talaga akong mabuhay normal tulad ng iba? Bakit ako pa? Bakit kailangang ako pa ang makaranas ng ganito? Tingin ko lahat ng pasakit sa mundo ay sinalo ko na sa pagkakataong ito. Nasalo ko ang lahat ng pighati na walang panangga kaya ganito ako kadurog!

“Halika ka nga muna. Ang putla at nanginginig ka na riyan!”

Ngayon nais ko na namang umatras. Tinablahan na naman ako ng takot dahil doon sa panaginip ko.

But as much as I want to go home. Pakiramdam ko mawawalan na ako ngayon ng malay. Anumang oras ay nababatid ko na na unti-unti na akong nawawalan ng nararamdaman sa paligid ko.

Kinuha ni aleng Senya ang kamay ko at inakay ako sa loob. Dumeretso kami sa kusina ng mansyon. Pinaupo niya ako sa silya ng dining table. Nagmamadaling tumalima si aleng Senya para kunan ako nang towel at saka ako pinagtimplahan ng kape.

“Gusto mong kumain?” tanong nito sa akin habang sumisipsip ako sa kape.

Saglit ko lang na tiningnan ni aleng Senya at inilingan.

“’Neng anong nangyari sayo? Bakit ang lalim na ng mga mata mo? Ang putla-putla mo at ang lamig-lamig.” Puno sa pag-aalalang wika ni aleng Senya.

Kitang-kita ko sa mata niya ang pag-aalala… at awa.

“Gusto k-ko po sanang kausapin si Theo, aleng Senya.” nauutal kong saad rito.

“’Neng hindi maayos ang lagay mo magpahinga ka muna sa silid-”

“Aleng Senya kailangan ko pong makausap si Theo.” Tumulo ang luha ko.

Humingang malalim sa akin si aleng Senya.

“Nasa kwarto niya si Senyorito, Ren. Mukha namang hindi na talaga kita mapigilan pa.”

Nagpasalamat ako kay aleng Senya sa kape at sa pagpapasok niya sa akin dito sa mansyon bago tumalima upang umakyat sa taas.

Kinuyom ko ang kamao ko habang tinatahak ko ang hallway tungo sa kwarto ni Senyorito Theo. Pipi rin akong nagdasal na sana mali ang kutob ko at hindi magkakatotoo ang panaginip ko.

Nakaawang ang pintuan sa kwarto ni Senyorito nang makarating ako. At hindi tulad sa panaginip ako. Wala akong narinig na anumang ungol sa kwarto o ingay.

Pinuno ko ng hangin ang dibdib ko bago kumatok sa pintuan at patulak iyong binuksan.

Nakailang hakbang lang ako at agad ring napahinto nang makita ko si Senyorito Theo sa paanan ng kama niya na sapo ang ulo nito. Nakaputing t-shirt lang siya at itim na jeans.

“Senyorito,” ang tawag ko sa kanya.

Labis ang tuwa ko nang makita kong iba ang nangyari. Hindi nagkatotoo ang panaginip ko! Halos makalimutan ko nga iyong tungkol sa mga larawan ko na aking sinunog. Walang kasama si Senyorito Theo. Walang Anna.

Tatakbo na sana ako papalapit sa nobyo ko upang yakapin ito nang bigla itong magsalita na kinaguho ng mundo ko.

“Who told you to come in?”

My toes curled on their own accord. Napako ako sa kintatayuan.

“S-senyorito…”

Umawang ang labi ko nang pag-angat nito sa ulo niya ay nakita ko ang namumula niyang mata. Nanlilisik ang mga mata nito at nanginginig ang kamay na nakapatong sa hita niya.

Maputi siya kaya naman kita ko ang pamumula roon sa kamao niya. Para bang galing ito sa suntukan.

“Haven’t you read my texts?” Deretsong tanong niya habang nakatingin sa mga mata ko.

Theo couldn’t stand seeing me shed tears pero ngayon pagod lang ang nakikita ko sa mga mata niya na may puot. At parang nagpipigil.

Wala na rin namang silbi kung pupunasan ko ang mga luha ko kaya naman hinayaan ko na iyon. Wala na akong paki kung anuman ang hitsura ko ngayon sa harap niya.

Nasasaktan ako ng sobra dahil parang hindi na ito ang Theo na mahal ko.

“Senyorito n-naman dahil ba ito n-naglihim ako sayo? Dahil b-ba ito sa p-pagpunta ko sa mansyon ng mga Monzallon? Senyorito hindi ko naman po intensyong maglihim sa inyo. At kung t-tungkol po ito sa n-nangyari kahapon h-hindi po ako nakatawag kasi-”

“Keep your explanation to yourself, Laurenz. I don’t need it anymore. Get out of here and let’s not see each other again.” Walang kagatol-gatul niyang ani.

Pahagulhol ako sa harapan niya. Lumapit ako sa kanya upang hawakan siya kaso hindi pa nga nakadapo ang kamay ko sa kanya ay lumagapak na ang kamay niya sa akin. Hindi ko naramdaman ang sakit n’on. Siguro dahil sobra-sobra na ang sakit na nararamdaman ko kaya namanhid na ang katawan ko sa pisikal na sakit.

Kusang lumuhod ang binti ko sa harap niya. Nakita ko ang pagtulo sa luha ni Senyorito Theo.

“Senyorito mahal na mahal po kita. Sorry po. Sorry. Sorry. H-hindi ko kaya Theo. Hindi ko kaya na wala ka. Sinanay mo na ako. Sinanay mo na ako sa piling mo. Senyorito h’wag naman ganito.” Pagmamakaawa ko sa kanya. I even rubbed my hands together in front of him.

I bawled in tears.

“Get up, Laurenz. I don’t want to see you anymore-”

Hinanap ko ang mga mata niya at tinitigan ito.

“A-akala ko po papakasalan ninyo ako? Papayag na a-ako Senyorito. P-papayag na ako kahit hindi pa ako graduate. Diba gusto mo iyon-”

Naputol ako nang binulyawan niya ako.

“GODDAMMIT LAURENZ! Stop it already! Get out!!!”

Muntik na akong matumba mula sa pagkakaluhod ko.

Natulala ako. Hindi niya pa ako nasigawan ng ganito katindi. Hindi pa siya nagalit sa akin ng ganito.

“B-bakit?” pumiyok ang boses po. “Bakit ganito ka Senyorito? Maayos naman tayong nagpaalam sa isa’t-isa nung nakaraan. Hindi ko m-maintindihan kung bakit ka nakikipaghiwalay sa akin ng biglaan, Senyorito.”

Nilapit niya ang mukha niya sa akin. Halos maduling ako.

“Because. I’m. Disgusted. Very. Disgusted. With. you.”

Unti-unti akong ginapangan ng panibagong kaba. Hindi kaya ay nakita na niya ang mga larawan?

“S-senyorito…”

“I cannot stand being with someone who sleeps with another man. It disgusts me.” Tila may pandidiri niyang turan sa akin. Nakita niya nga ang mga larawan ko kasama ang ibang mga lalaki.

Masakit na. Sa lahat ng nangyari ngayon, ito ang pinakamasakit sa lahat. Ang taong akala ko’y magiging karamay ko sa lahat ay tinutulak na ako palayo.

Halos hindi na ako makahinga rito sa harapan niya ngayon. Dahil sa rumaragasang luha at dahil sa paninikip ng puso ko.

“S-senyorito magpapaliwanag po a-ako. Magpapaliwanag p-po ako.” Sinubukan kong siglahan ang boses ko. Sinusubukan kong bigyan siya ng isang ngiti pero nauwi lang ang lahat sa wala nang itulak niya ang balikat ko. Nadapa ako sa sahig.

“Umalis ka na!!!” Matigas niyang sabi sa akin ang tinuro ang nakabukas na pintuan sa likod ko. Halos pumutok na ang ugat niya sa leeg nang bulyawan ako. “Umalis ka na bago… bago pa kita kaladkarin sa labas.”

Can’t he see that he is hurting me right now?

“Nasasaktan ako Senyorito.” Nakayuko kong bulong.

“At masasaktan ka lalo kung hindi ka aalis. Umalis ka. Ayaw na kitang makita pa.” Para akong sinaksak sa mga sinasabi niya.

Suminghot ako at kahit na para na akong niyayanig dahil sa tindi ng panginginig ko. Tumayo ako at muntik pang sumubsob ulit sa sahig dahil sa kawalan ng lakas.

Nang tuluyan na akong makatayo ay tiningnan ko siya na mahigpit ang pagkakakuyom sa kamao at namumula.

“M-mahal na mahal po kita, Senyorito. Kung anuman ang bagay na nakita ninyo o narinig ninyo para magalit kayo ng ganito sa akin. Hindi ko po iyon magagawa sa inyo. Alam n’yo po iyan. Kung dito man po ang huli nating pagkikita gusto ko lang sabihin sa inyo na… salamat. Salamat sa lahat ng saya. Salamat sa lahat ng pagmamahal na natanggap ko mula sa inyo. Kasi ni minsan sa buhay ko… may taong nagmahal sa akin at tumanggap sa akin. At… salamat din po sa sakit na binigay ninyo sa akin. Huwag po kayong mag-alala dahil tulad ng gusto ninyo… aalis po ako. Hindi n’yo na po ako makikita ulit. M-maging masaya po sana kayo. Paalam, Senyorito.”

Tinalikuran ko siya at walang lingon na umalis sa mansyon. Hindi ko alam kung kailan ako nakalabas. Ngunit naramdaman ko nalang ulit ang mga patak ng ulan sa balat ko.

Tumingala ako sa lumuluhang langit. Nasasaktan din ba sila? Nakikiramay ba sila sa akin?

Habang naglalakad ako sa daan na parang basang sisiw ay nadapa ako sa gitna ng daan. Humagulhol ulit ako. Gusto kong maubos na itong sakit. Gusto ko nang mawala itong sakit sa puso ko.

Akmang tatayo na sana ako nang masilawan ako sa ilaw na paparating sa akin. Nanlalaki ang mga mata ko nang mapagtanto kong isang sasakyan ang paparating sa akin ngunit hindi ko maigalaw ang mga paa ko.

Bumusena ang sasakyan.

Tanging takip lang sa kamay ko ang nagawa at hinintay na masagasaan ako ng sasakyan.

I smiled in the midst of pouring rain and fierce pain in my chest.

Baka ito na ang tatapos sa lahat ng nararamdaman ko ngayon.

Baka ito ang solusyon sa lahat ng

nararamdaman

ko ngayon!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 31

Chapter 31

Theodore Pov

I have tried contacting Laurenz since yesterday, and until now, wala akong natatanggap na reply galing sa kanya. I also texted Sonny to see if he was with Laurenz, but he wasn’t replying to any of my texts either. Sinubukan kung tumawag sa bahay kung napunta ba roon si Laurenz pero wala rin naman daw sabi ni Aleng Senya sa akin.

Tinapon ko ang towel na pinupunas ko sa aking ulo. Umuwi ako saglit dito sa bahay namin para makapagbihis at maligo pero ang utak ko uwing-uwi na sa San Concepcion. Nag-aalala ako kay Laurenz. I shouldn’t have left him there.

Nang makapagbihis ako ay umalis din ako sa bahay at bumalik sa hospital. Daddy also needs to rest. Salitan kami.

And as much as I want to go back to San Concepcion. Gusto ko munang makausap si Mommy tungkol sa desisyon ko at sa relasyon ko kay Laurenz. Ayaw ko nitong mga may bagay akong ’di inaalala rito bago bumalik sa  San Concepcion. Gusto ko kaoag bumalik ako roon naresolba ko na ang problema ko rito.

Pagkarating ko sa ospital ay agad akong pumasok sa sa room ni Mommy.

I’m so glad that she’s finally awake!

Tiningnan ko si Daddy na naka upo lang sa tabi habang si Mommy naman ay nakasandal sa kanyang bed.

“How are you, mom?” tanong ko kay mommy. Umupo ako sa pinakamalapit na upuan sa kanyang hospital bed.

Mommy looks so well now, and she’s now smiling at me from ear to ear. Masayang-masaya siya.

“I’m good already, Theo. Did you have your breakfast?” tanong din naman nito pabalik sa akin.

I nodded. I already had breakfast on my way here. Nagdrive thru lang ako sa isang fast food chain.     Kinuha ko ang kamay ni Mommy. I put her hand in between my palms. I gave Mommy the brightest smile I could pull off. 

“Mom,” panimula ko.

Tumikhim si Daddy kaya naman tumingin ako sa kanya.

He shook his head.

“Yes?” ang sagot naman ni Mommy kaya naputol ang tingin ko kay Daddy.

“Mom babalik na ako sa San Concepcion.” Maingat kong wika na para bang takot akong may masabing iba.

Agad namang nasira ang ngiti sa labi ni Mommy nang marinig niya ang San Concepcion. Unti-unting nagbago ang ekspresyon sa mukha ni Mommy hanggang sa naging seryoso ito. Ang ngiti ko naman ay napawi rin.

“Theodore,” my dad called me out.

He sauntered towards us and clasped his big hand on my shoulder. I took a peek at my father’s hand before finding his eyes.

Tumayo ako at pabulong na nagsalita kay Daddy.

“Dad, gusto ko lang magpaalam kay mommy. At gusto ko lang sabihin kanya na ayaw ko sa gusto niyang mangyari sa amin ni Laurenz.” Mahina ngunit may diin kong untag kay Daddy.

Tumango-tango si Daddy.

“But not now Theo. Kakagising lang ng mommy mo.” suway ni daddy sa plano ko.

I sighed.

“Dad, I’m worried about my partner. Hindi siya tumatawag o nagti-text sa akin simula kahapon.” sabi ko naman. “Nag-aalala ako dad.”

“Relax Theo maybe Laurenz is just busy so don’t-”

Hindi niya ako naiintindihan. Kagabi pa ako hindi mapalagay dito sa kakaisip kay Laurenz sa San Concepcion. Nakauwi na ba siya? Nakatulugan lang ba niya ako at nakalimutang i-text?

“Dad. How can I? How can I calm down here? Bakasyon dad alam kong walang ginagawa si Laurenz ngayon. And if ever meron man. I know my baby, dad. He will make time for me.” Paninindigan ko.

“What are you two whispering about? Theo, anong gusto mong sabihin sa akin? At tama ba akong gusto mong… bumalik sa San Concepcion?” Kapwa kami napatingin ni daddy kay Mommy na nangungunot ang noong nakatuon sa amin ni Daddy.

Hinarap ko ang ina ko.

“Mom, uuwi ako roon kasi-”

“Leave your lolo and lola’s haciendas alone in San Concepcion, Theo. Focus your mind on our other businesses here instead.” puyo ni Mommy sa akin.

Now, gusto na nila ako rito. Dati halos itulak nila ako sa San Concepcion.

Napapikit ako. Muli kong hinila ang silyang iniwan ko kanina at umupo roon.

“Mom mas gusto ko sa San Concepcion-”

“And why is that? I’m already giving you the freedom of living here, Theo. You can do whatever you want, just don’t go back to that province.” Matibay na wika ni Mommy.  

Huminga siya nang malalim.

“I can’t mom. I cannot leave San Concepcion.” I sincerely told her.

Her mouth opened, and she was about to say something, but she laughed it off humorlessly.     “Because of what, Theo? Because of that boy? Because of that flirtatious boy?” Mommy hissed, shaking her head. 

Pumanting ang tenga ko roon pero pinipigilan ko ang sarili ko. She’s still my mother.

“Mom,” nagpipigil kong huwag magtaas ng boses.

Sinapawan ako ni Mommy.

“Dati tandang-tanda ko pa Theo kung gaano mo kaayaw ang San Concepcion. But that boy makes you love that place? Ang lugar na muntik nang sumira sa atin.” Mommy reprimanded me.

Galit itong tumingin kay daddy. Si Daddy ang pinaparinggan niya noon.

“Mom you’re wrong!” I cannot help but disagree with her statements. Yes, I used to hate coming back to San Concepcion back then. I love my life here. I love being with my cousin, friends, and parties, of course. However, when I came back to San Concepcion and met amazing people there, I fell in love with the province. Life in San Concepcion was simple, yet I was able to love the place. Maybe it’s because I was once in love with the place that it’s not hard for me to fall again. And then, of course, my baby is there—Laurenz.  

“Are you yelling at me, Theodore!?” she hollered. Parang hindi makapaniwalang sumigaw ako sa kanya. I used to be so understanding to her. At kahit na matigas ang ulo ko dati hindi ko siya sinisigawan.

Mariin akong napapikit.

“Mom-”

“That boy isn’t good for you. Nasisigawan mo na ako dahil d’yan!” Kung kaya lang sigurong ibaon ni Mommy ang mga salita niya sa kukuti ko ay ginawa na niya para maintindihan ko siya. 

Ang hirap magpaliwanag sa taong galit at ayaw makinig sayo.

“Mom,” I tried my best to keep my voice calm, even if my insides were shaking.  “Uuwi ako ng San Concepcion pero babalik namn ako rito. Uuwi lang ako kasi si Laurenz-”

My mother sneered.

“Oh that boy’s name again!” she exaggerated.

“Dominique just let Theo go for now.” Napalingon ako sa Daddy ko na nagsalita sa tabi ni Mommy. Hindi ko man lang ito namalayang lumapit doon. I cannot imagine how my dad is still so calm right now. Mommy was already boiling in anger because of us pero si Daddy parang wala lang. Nasanay na siya.

Mommy clicked her tongue and watched at dad.

“Kinokonsenti mo ang anak mo kasi anak ng kabit mo ang karelasyon niya! Ganun ba Theodore? Gusto mo rin siguro kasi naaalala mo ang ina ng lalaking iyon-”

Mommy was halted when Daddy grabbed her hands and squeezed them lightly. Tumaas ang kilay ni Mommy roon sa kamay ni Daddy na humawak sa kanya.

“It’s not like that, Dominique. How many times do I have to tell you that Alondra isn’t my woman? I love you. How can I cheat when you already complete me?” saad ni Daddy kay Mommy.     I saw a ghost of tears hiding in my mom’s eyes. 

“You love me? Pero bakit nagkikita kayo ng palihim? Bakit mo siya tinulungan? Bakit mo tinulungan ang pamilya niya?”

Nasasaktan ako para sa Mommy ko. She was insecure. Her voice says it all. May mali ang daddy ko kasi naglihim siya kay Mommy. Pero si Mommy naman ay sarado ang utak sa mga paliwanag ni Daddy. Nakabaon pa rin ang isip ni Mommy sa mga nakaraan.

“Because I feel indebted. That’s all. Dominique. Oo, lihim akong nakikipagkita kasi kung magpapaalam naman ako. Alam kong hindi ka papayag.”

Pinalis ni Mommy ang luha niya. Ako naman ay maayos na tumayo nang kumalma na siya. Si Daddy ay tumingin sa akin.

“Go now, Theo.”

“No!” Ang mariing pigil ni Mommy.

“Dominique.”

“Hindi na babalik sa San Concepcion ang anak natin Theodore. Hindi porket sinabi mo sa akin na hindi mo kabit si Alondra ay papayagan ko nang umalis si Theo.”

I tilted my head. Kaya ko naman sanang umalis kaso baka kung susuwayin ko siya ay lumala ang kalagayan ngayon ni Mommy. Hindi ko siya masuway dahil sa nangyari sa kanya ngayon.

“Mom, nag-aalala ako sa boyfriend ko. He hasn’t contacted me since yesterday.” Nakikiusap ko nang wika kay Mommy. Hoping that she would somehow understand me.

“Tss! Hindi ka na n’on kino-contact kasi may iba na iyong kasama. Ang lalaking kagaya n’on ay hindi mabubuhay ng walang lalaki sa tabi niya!”

I feel insulted because of what she said. Insulted and angry feelings slowly crawled into my system.     “Mom how can you say that to my boyfriend? Do you really think I would settle for someone like that? Mom, I know my boyfriend. I know Laurenz more than anyone else. That is why I know my boyfriend can’t do that.” I firmly disagree with her. 

May hinanap si Mommy at nang makita niya ang telepono niya ay may kinalikot siya roon. Pagkatapos ay tinapon niya sa harap ko ang kanyang telepono.

“Tingnan mo ’yan!” Galit na namang turo nito sa telepono niya na nasa harapan ko. “Bago mo sabihin na kilala mo ang nobyo mo, Theo. Tingnan mo muna ang mga karawang iyan! He inherited his mother’s genes. A flirt and impudent!”

My eyes dropped on the telephone. I took my hand out and reached for it. My hands were shaking when I saw what was in the photo. Halos mabasag ko ang telepono sa kamay ko nang makita ko ang mga larawan. It was Laurenz with other boys in the bed. Tumulo ang luha ko sa galit nang makita ko ang isang larawan na hawak nito boyfriend ko sa tiyan tapos ang isa naman ay nakahalik sa balikat ni Laurenz.

“Thankfully, Anna sent me those photos-”

Naputol si Mommy nang ihagis ko sa dingding ang telepono niya. Dahil sa matinding puot na nararamdaman ko ay nabato ko ang telepono ni Mommy sa dingding at nagkapira-piraso iyong bumagsak sa sahig. Gusto kong magwala sa mga sandaling iyon pero tanging ang dingding lang din ang nakita ko kaya roon ko binuhos ang lahat ng galit ko.

Pinagsusuntok ko ang dingding at sumisigaw na parang baliw. Mapapatay ko ang mga lalaking iyon. Kung sino man ang mga lalaking iyon ay pagbabayaran nila iyon. I know my baby. Goddammit! Hindi iyon magagawa ni Laurenz. My baby.

“Tama na!” Si Daddy ay yumakap sa katawan ko. Nilayo niya ako roon sa dingding at napaupo nalang ko sa sahig. Nanginginig ako sa sobrang galit.

Tumaas-baba ang dibdib ko dahil kinakapos ako ng hangin matapos kong pinagsusuntok ang sementadong dingding.

Tiningala ko ang daddy. Awa ang nakikita ko sa mga mata niya.

“Dad, my b-baby cannot do that. I know. I know him very well, dad.” My tears just fall like a river, and I let them flow on my cheeks. My poor baby.  

Tumango lang si Daddy.

“I… I need to go to San Concepcion, dad. My baby needs me.” Desidido ko nang wika na parang wala nang makakapigil sa gusto ko.

Tatango na naman sana si Daddy nang sumigaw si Mommy sa likuran namin.

“You can’t Theodore!!!”

Hindi na ako nakinig kay Mommy at tumayo ako mula roon sa sahig. Tinuyo ko ang pisngi ko saka tinungo ang pintuan. Nakahawak na ako sa busol ng pintuan at bubuksan ko na sana iyon nang magsalita na naman si Mommy.

“Aalis ka. Pupuntahan mo ang lalaki mo? Sige. Gawin mo ang gusto mo Theo at gagawin ko rin ang gusto ko. Remember what I told you? Sisirain ko ang buhay ni Laurenz kagaya ng pagsira ko sa buhay ng ina niya.” sabi ni Mommy na kinatigil ko. Parang huminto ang lahat sa paligid ko.

Nanlalaki ang mata kong nilingon si Mommy. Her eyes were full of so much hatred and despair. Kahit na si Daddy ay ’di makapaniwalang tumingin kay Mommy.

“Oo, ako ang sumira sa pangalan ni Alondra sa buong San Concepcion.” she declared.

“Mom.”

“Dominique.”

Dahil doon nasira na rin ang buhay ni Laurenz. That means aleng Alondra is innocent. Her image was just tainted because of my mother.

“Kung aalis ka Theo at hindi ka makikipaghiwalay roon kay Laurenz. Sisirain ko siya kagaya ng pagsira ko sa nanay niya.” wika na naman ni Mommy.

Malalaki ang hakbang  kong lumapit kay Mommy. Hinawakan ko kaagad ang kamay nito.

“Mom, no. Please!” Pagmamakaawa ko. Not my baby’s life.

“Hiwalayan mo siya at umalis ka sa San Concepcion.” she dictated.

Umiling ako at kusang lumabas ang mga luha ko.

“No, mom. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang inuutos ninyo.” mariin kong tanggi rito.

“Then I have no choice but to do what I want to then.”

Lumuhod ako sa harap ni mommy at yumuko. Hawak ko pa rin ang kamay niya habang niyuyuko ang ulo ko.

“No, mom. No. Please, no. My baby already had enough. He already suffered so much, mom.” Parang bata kong pagmamakaawa kay mommy.

Iniisip ko palang kung gaano ka-takot at kaingat si Laurenz para lang huwag siyang ikumpara kay Aleng Alondra ay nasasaktan na ako. Nakikita ko kung gaano nalilimitahan ni Laurenz ang kilos niya tapos sisirain lang ito ng Mommy ko. I cannot imagine my baby’s life.

“Mom.” I pleaded.

“I can spread these pictures to San Concepcion, Theo.” Mommy threatened.

Hindi pa rin ako tumayo mula sa pagkakaluhod. Tumutulo ang luha kong tumingin kay Mommy.

“Why do I have to choose, Mom? I love you. And I love Laurenz too. Please, don’t make me choose, mom. I finally found my love mom. A love that I want to fight till the end, mom. Please! Please, don’t do this me, mom.” Pagmamakaawa ko.

Iniwas ni mommy ang tingin niya sa akin.

“I’m sorry, Theo. I just want to protect my family.”

Hindi ko siya maintindihan. Ang hirap intindihin ni Mommy!

“How is this protecting us, mom?” Nanginginig ang labi ko.

“You can’t understand me, Theo because you weren’t in my position before.”

Para akong pinapatay ng sarili kong magulang. Bakit? Bakit ganito? Iniisip kong labas na naman kami ni Laurenz sa mga nangyari noon pero nakatali naman kami sa mga magulang namin.

“Kapag… kapag iniwan ko si Laurenz at ang San Concepcion. Hindi mo na papakialaman ang buhay niya mom.”

She turned her eyes to me. Humawak ako sa hospital bed para doon kumuha ang lakas para makatayo.

“Hihiwalayan ko si Laurenz kagaya ng gusto ninyo. Pero huwag ninyong iisipin na mako-kontrol n’yo pa ang buhay ko. Tama na, mom. Tama na ’to.”

Hindi ko inaasahan na darating si Laurenz sa bahay ko. Umuulan at kumukulog sa labas pero ngayon ay nakatayo siya sa harapan ko at basa siya. Jesus! My baby. He must be cold.

“Senyorito n-naman dahil ba ito n-naglihim ako sayo? Dahil b-ba ito sa p-pagpunta ko sa mansyon ng mga Monzallon? Senyorito hindi ko naman po intensyong maglihim sa inyo. At kung t-tungkol po ito sa n-nangyari kahapon h-hindi po ako nakatawag kasi-”

I cut him off. Habang tumatagal siya sa harapan ko. Mas tumitindi ang nararamdaman kong yakapin siya at itakas siya sa magulong buhay na ito.

“Keep your explanation to yourself, Laurenz. I don’t need it anymore. Get out of here and let’s not see each other again.” Walang awa kong saad. Pero ang totoo ay para ko na ring sinasaksak ang sarili ko sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.

Humagulhol siya sa harapan ko at nakuyom ko nalang ang kamao ko. Goddammit! Nais ko na siyang takbuhin at patahanin. Gusto kong humingi sa kanya ng tawad sa mga sinabi ko.

Akmang hahawak siya sa akin nang matampal ko ang kamay niya. I know I hit hard at nagsisi rin naman ako roon. 

Muntik na akong mapatayo nang napaluhod siya sa harapan ko. Gusto ko na siyang yakapin doon at sabihin ang totoo.

Tumulo ang luha ko pero pilit kong ipakita rito na seryoso ako.

I’m so sorry, baby.

“Senyorito mahal na mahal po kita. Sorry po. Sorry. Sorry. H-hindi ko kaya Theo. Hindi ko kaya na wala ka. Sinanay mo na ako. Sinanay mo na ako sa piling mo. Senyorito h’wag naman ganito.”

Mas napaluha ako. Tang ina! Para ko namang sinasakal ang sarili ko nito. Parang ako ang naghuhukay sa sarili kong libingan.

“Get up, Laurenz. I don’t want to see you anymore-”

His teary eyes locked into mine. Napatigil ako ng kusa.

Baby, I’m sorry. I need to do this. This is for your own good.

“A-akala ko po papakasalan ninyo ako? Papayag na a-ako Senyorito. P-papayag na ako kahit hindi pa ako graduate. Diba gusto mo iyon-”

Ang sigaw ko ang nagpatigil sa kanya.

“GODDAMMIT LAURENZ! Stop it already! Get out!!!”

The more he pleads, the more I want to keep him. But I’m also afraid of what my mother can do to my baby’s life.  

“B-bakit?” pumiyok ang boses niya. “Bakit ganito ka Senyorito? Maayos naman tayong nagpaalam sa isa’t-isa nung nakaraan. Hindi ko m-maintindihan kung bakit ka nakikipaghiwalay sa akin ng biglaan, Senyorito.”

Nilapit ko ang mukha ko sa kanya. It’s all a lie, baby. And please forgive me.

“Because. I’m. Disgusted. Very. Disgusted. With. you.”

And that’s it! Dinurog ko lang ng todo ang damdamin ko.

I’m so sorry baby! Hindi totoo ang lahat nang sinabi ko. I love you! I love you so much!

I know you didn’t do it. I know someone really set you up on that photo. Hindi ako magpapakabulag para lang sa larawan na iyon. But I need to do this, baby. I hope you can understand me when time comes for us.

I watch how Laurenz, disappear in front of my eyes. Nang mawala na siya ay saka ko sinabunutan ang buhok ko at sumigaw. Why? Why do I have to hurt him? Gusto kong protektahan si Laurenz laban sa Mommy ko pero bakit sa ganitong paraan pa? Mas sinaktan ko lang si Laurenz.

Kanina habang umiiyak siya sa harapan ko ay gusto ko na siyang yakapin at aluin. Gustong-gusto ko siyang yakapin at sabihing ayos lang ang laht at hindi ko ito intensyon. Na gusto ko lang siyang protektahan kaso inaalala ko ang banta ni Mommy. Kung siya nga nasira si aleng Alondra noon at magpahanggang ngayon. Hindi ko na alam kapag ang buhay ni Laurenz ay magiging katulad sa ina niya.

Tumayo ako at pinatid ko ang isang side table. Nahulog sa sahig ang lamp shade at nabasag. Sunod namam ay sinuntok ko ang dingding.

Why? Why do I have to be Theodore Granville III? The son of Dominique and Theodore II. Siguro kung hindi lang ako isang Granville. Hindi ko sana masaskatan ng ganito si Laurenz. Also, I feel so sorry for aleng Alondra.

Gusto kong tumakbo sa labas at sundan si Laurenz. Gusto ko lang siyang makitang makauwing maayos. Hindi ako mapalagay lalo na’t may ulan.

“Senyorito tama na po!”

Galit akong napatingin sa kamay na yumakap sa baywang ko. Agad akong humarap ako tinulak kung sino man ang yumakap sa akin. It was Anna. 

Papaalisin ko na sana siya sa silid ko nang maalala ko ang sinabi ni Mommy. How dare this woman!?

Nilapitan ko siya at pwersahang hinawakan ang panga.

“Tell me.” May diin kong utos dito. “Tell me kung sino ang mga lalaking nasa pictures?”

Agad itong namutla. Umiling ito at humawak sa kamay ko na mahigpit na nakahawak sa panga niya.

“W-wala po akong alam Senyorito.”

Tumagis ang bagang ko.

“Wala kang alam? Huwag mo akong pinipiste Anna. Unang kita ko palang sayo rito sa mansyon ay masama na ang kutob ko sayo pero bunigyan kita ng pagkakataon na manatili rito kasi akala ko mali ako. Kaso ang laking pagkakamali palang pinatagal kita rito.” Napuno ng takot ang mga mata niya.  “Kaya huwag mong hintayin na ako mismo ang makahanap sa mga lalaking iyon!” sigaw ko sa pagmumukha niya. Napapikit siya at umiyak.

I don’t really want to hurt her pero inunahan niya ako. Ang lakas ng loob niyang padalhan ng mga ganoong larawan si Mommy.

“W-wala nga akong alam Senyorito. Maawa po kayo.”

Sarkastiko ko siyang tinawanan.

“Maawa? May awa ka ba nung sinend mo sa Mommy ko ang mga larawan ni Laurenz? Putang ina, Anna! Kilala mo si Laurenz at lagi ko siyang dinadala rito sa mansyon! Alam mo naman siguro na hindi ganoong klaseng lalaki ang mahal ko!”

Nabigla ako ng tumawa ito.

“Pwes, hindi ninyo kilala ng husto ang lalaking iyon Senyorito! Pareho iyon sa ina niyang makati at pumapatol lang sa kung sino-sino ng lalaki-”

Hindi natapos ni Anna ang sinasabi niya nang humagapak ang palad ko sa kanyang pisngi. Napaupo siya sa sampal ko.

“How dare you!”

“Senyorito bakit po kayo pumatol sa baklang iyon? Anong nakita ninyo sa baklang iyon?! May iba pa pong babae d’yan. Isang babae na nababagay sa inyo!”

Gusto ko nang gusutin ang bibig niya. Pinapataas niya lalo ang dugo ko sa ulo ko.

“Nakaapak ka lang dito sa kwarto ko at ganyan ka na makapagsalita sa akin? Tangina! Lumayas ka sa mansyong ito Anna bago kita masapak at kaladkarin sa labas!”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Tinulak ko siya dahil ayaw ko siyang nalalapit sa akin. Pinapainit niya talaga ang ulo ko!

“Diba gusto mong malaman kung sino ang mga lalaking iyon, Senyorito?” Malandi nitong wika at akmang hahawak na sa dibdib ko nang tampalin ko ang kamay niya.

“Get the hell out Anna! You’re fired!!!”

“Sasabihin ko sayo kung sino ang mga lalaking iyon kapag sinusunod mo ang gusto ko!” Parang baliw niyang wika. Tumatawa na natataranta.

I smirked.

“I’m sorry. I will do it on my own, Anna. At kapag nalaman kong may kinalaman sa mga nangyari sa boyfriend ko. Tangina mo, Anna. Ikaw ang una kong babalikan.”

Kumuha ako ng isang t-shirt sa closet ko at lumabas. Naabutan ko si aleng Senya sa sala. Tinanong ko siya kung nakita niya bang lumabas si Laurenz pero waka raw siyang nakitang Laurenz na bumaba galing sa taas.

Nagmamadali akong lumabas at sinuong ang malakas na ulan kaso wala akong makita na Laurenz. Bumalik ako sa loob ng bahay ko para kunin ang kotse ko para sana masundan kung saan man si Laurenz pero nakarating nalang ako sa bahay niya ay hindi ko siya nakita. Tanging si Sonny lang ang nakita ko sa balkonahe ng bahay ni Laurenz.

“Sonny,”

Umangat ang ulo ni Sonny sa akin. Nakita kong umiiyak siya.

Hindi siya nagsalita kaya naman nagsalita ulit ako.

“N-nandirito na ba si Laurenz?”

Marahas itong tumayo. Sinampal niya ang dibdib ko at hindi ko naman siya pinigilan doon.

“Pinuntahan ka niya! May nakakita sa kanya na nagpaulan tungo sa mansyon ninyo! Kaya bakit ako ang tinanong mo n’yan Senyorito Theo?! Nasaan ang kaibigan ko! Nasaan si Laurenz!!!”

Napapaatras ako sa bawat sampal ni Sonny sa dibdib ko hanggang sa sumandal na ang likod ko sa hamba ng pintuan.

“U-umalis siya sa mansyon.” mahina kong wika.

“Ano?! Umalis? Bakit naman iyon aalis?!”

Tumulo ang luha ko. “Because I told him so Sonny.”

“Tangina naman Senyorito! Bakit niyo naman pinaalis si Ren?” Galit nitong wika at pinadyak ang paa.

“I… I broke up with h-him.” Muntik ko nang hindi matapos ang sinasabi ko dahil sa bumarang kung ano sa lalamunan ko.

“A-ang kapal ng mukha ninyo! Ikaw ang nakipaghiwalay sa kaibigan ko? Tapos pumunta ka rito? Para ano?” Pagak itong tumawa at tinulak ako palabas ng balkonahe ng bahay. “K-kapag may nangyaring masama sa kaibigan ko dahil sa kagaguhan mo Senyorito Theo. Hindi-hinding kita mapapatawad.”

Inis nitong pinalis ang luha.

“Akala ko hindi mo sasaktan ang kaibigan ko, e. Nagtiwala ako sayo Senyorito. Tangina n’yo naman po! Hindi ko po alam kung ano ang nangyari sa kaibigan ko pero batid kong may masamang nangyari. Tapos dinagdagan n’yo pa. Napakawalang hiya niyo naman po.”

Kahit na napapaulanan na ako ay nagsalita pa rin ako. Hindi ko alam kung naririnig ba ako ni Sonny kaso gusto ko lang itong sabihin ngayon.

“Mahal na mahal ko si Laurenz, Sonny. Mahal ko siya at gusto ko lang siyang protektahan. Oo, gago ako dahil sa ganitong paraan ko lang siya kayang protektahan ngayon.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-thank you po pala sa load kuya Jason Mabanag naka-update ako at may pang online class na. u saved meee🤭❤️

-pardon me sa mga errors ko. always remember na kung ano man ang mga paniniwala ng mga characters sa kwento ay kapwa likhang isip lamang ang mga iyan. hindi porket ganto-ganyan ang paniniwala nila ay ganun na rin ang sumulat nito. thanksss☺️

CHAPTER 32

This chapter is dedicated sa lahat ng bumabasa sa egs2! For your more information my dear, binabasa ko ang mga comments ninyo at natutuwa ako kahit panay ang mga mura! Hehehe! Enjoy reading! 😍☺️

---

Chapter 32

Laurenz Pov

“Senyorito huwag n’yo po akong iwan!“sigaw ko sa aking bangungot at paahon mula sa aking kinahihigaan.

Hinihingal kong niyakap ang katawan ko nang magising na naman ako sa isang silid na hindi ko alam kung kanino at kung saan.

Tumataas-baba ang dibdib ko dahil sa lakas ng kabog ng puso ko.

Una kong tiningnan ng katawan ko at chineck. Nakahinga ako ng maluwag nang makita kong maayos naman ang suot ko kaso… hindi na iyon ang dati kong damit.

I tried to recall my memories kung ano ba ang nangyari sa akin. Kaso bigo ako. Ang tangi ko lang naalala ay ang pagpalayas sa akin ni Senyorito Theo sa akin mula sa mansyon nila.

Napahawak ako sa dibdib ko nang maalala ko na naman iyon. Ginapangan na naman nang panibagong sakit sa puso ko habang pinabalik-balikan ng utak ko ang mga nangyari.

Totoo ba talaga iyon? Hinawalayan na niya ako? Wala na kami? Ang dali ko lang bang bumitaw sa amin? Mahal ba talaga ako ni Senyorito? O baka madali akong natulak ni Senyorito papalayo sa kanya kasi… iniling ko ang ulo ko. Sa bawat balik ng alaala ko sa nangyari ay nadadagdagan ang sakit sa puso ko.

Kung dati hindi ko natatanong ang pagmamahal niya sa akin. Ngayon bumuhos na sa akin ang mga kung ano-anong mga tanong. Ang mga pagkukulang ko. Ang mga bagay na wala ako na meron ang iba. Syempre, sino bang magseseryoso sa akin? Sino ba ang taong kayang manatili sa tabi ko? Wala. Walang tao na may gusto sa akin maliban sa nanay at lola ko.

Akala ko pagdating ni Senyorito sa buhay ko siya na ang sagot sa mga panalangin ko. Akala ko siya na ang bubuo sa pagkatao ko. Akala ko siya na ang magiging sandalan ko sa lahat. Nagtiwala ako. Nagmahal ako. Sumugal ako. Pero talo ako. Nasaktan ako. Bigo ako sa lahat. Ako pa rin ang umiiyak. Ang nasasaktan.

Ngayon hindi ko na alam kung saan ako magsisimula. Ang lakas ng loob kong sabihin kay Theo na hindi na ako magpapakita sa kanya pero ang totoo wala naman akong alam. Hindi ko alam kung saan ko pupulutin ang durog kong pagkatao.

A-ang hirap. Magsisimula na naman ako sa una. Magsisimula ako na hindi ko alam kung papaano at saan. Sa panahon na kasama ko si Theo nasanay ako sa kanya. Nasanay akong merong tao na nasa tabi ko. Mali talaga na inubos ko ang lahat sa kanya. Mali na hindi ako nagtira para sa sarili ko. Ngayon para na akong isang bata na naligaw at hindi alam kung saan pupunta. Hindi alam ang patutunguhan.

Sumulyap ako roon sa malaking bintana na may puting kurtina na siyang sumasayaw sa hangin. Ang huling naalala ko umuulan at kumukulog. Papaano’t may araw na ngayon at ang ganda na ng panahon?

Binaling ko sa ibang direksyon ang mata ko. May malaking flat screen TV sa harap nitong kama kung saan ako ngayon. May halaman, sofa, at painting ang kwarto. Malaki ito. Mas malaki pa nga kumpara sa bahay ko. Kulay puti at brown ang tema ng kwarto.

Naging alerto ang buong sistema ko nang marinig ko ang pagbukas noong pintuan. Hinanda ko na ang sarili ko kung sinuman ang taong papasok. Handa na ang unan sa kamay ko pero nabitin sa ere ang kamay ko na may hawak na unan nang makita kong si Rielle ang pumasok.

“Rielle?” gulat kong sambit. Binaba ko ang unan.

Ngumiti lang si Rielle at sinara ang pintuan. Lumapit siya sa kama at umupo.

“Ayos ka na?” tanong niya sa akin. Ang hinhin din talaga nitong boses niya.

Napatingin ako sa aking kamay na nakaunan sa hita ko na natatabunan ng makapal na kumot.

“Oo, ayos lang.” saad ko pero iba naman ang sinasabi ng mga mata ko. Tumulo ang luha ko kahit na ayaw ko na namang umiyak. Kusa nalang silang lumalabas.

Umusog si Rielle tungo sa akin saka niya ako niyakap. Parang musmos akong napakapit sa t-shirt ni Rielle at umiyak sa dibdib niya.

“Sshh,” tahan niya sa akin kaso mas bumuhos lang ang luha ko.

“Ang sakit. A-ang sakit-sakit, Rielle. Mahal na mahal ko siya!” Nguwa ko.

“Nandirito lang kami Ren. Iiyak mo lang ’yan. Lagi mong tatandaan na hindi ka nag-iisa. Hindi ko al kung ano ang nangyari, Ren. Pero nandirito kami Ren. Mahal na mahal ka namin.” pag-aalo ni Rielle sa akin.

Nakakapagod na ang lahat ng nangyari sa akin. Mula roon sa party, doon sa mga larawan na may kasama akong ibang mga lalaki, at ang paghihiwalay namin ni Theo. Hindi ko kayang tanggapin ang lahat ng nangyari. Masyado silang masakit. Masyado silang mabigat para sa akin. Inisang bagsakan lahat ng pagsubok sa buhay ko.

Ilang minuto matapos kong umiyak sa bisig ni Rielle ay kusa na ring tumila ang luha ko. Humihikbi nalang ako at niyayakap pa rin si Rielle. Tingin ko kapag ilalayo ko ang katawan ko kay Rielle ay babagsak ang katawan ko. Naubos ako. Inubos ng mga problema ko ang lakas ko.

Hinawakan ni Rielle ang balikat ko saka maingat akong tinulak.

“Kumain ka muna para magkalakas ka.” aniya.

“I-ilang oras akong tulog, Rielle?” tanong ko.

Humingang malalim si Rielle. Nanatili ang kamay niya sa akin. Siguro nararamdaman niya rin ang panghihina sa katawan ko.

“Hindi oras, Ren. Isang araw kang tulog kaya nag-aalala kami.” tugon niya sa akin.

Muling nilibot ng mata ko ang buong silid bago nagtanong ulit kay Rielle.

“K-kami? Nasaang bahay ba ako, Rielle?”

Ngumiti siya sa akin.

“Nasa mansyon ka nila ni Walles, Ren.”

“H-huh?” gulat kong garalgal.

Pinasandal niya ako sa headrest ng kama. Umalis siya at saka tinabi ang mga malalaking kurtina ng kwarto.

Nilingon niya ako ng may nakapaskil na ngiti sa labi. “Nung isang araw tinawagan ako ni Sonya na nawala ka raw sa inyo. Hindi ka niya ma-contact. At nag-alala ako kaya s-sinabi ko sa kanila ni Harden at Walles na nawawala ka. Hinananap ka ng magkapatid, Ren. At salamat dahil nakita ka ni Harden. Muntik ka pa nga n’yang masagasaan.” kwento niya sa akin.

Napakurap-kurap ako. Muntik na akong masagasaan ni Harden? Biglang pumasok sa isip ko iyong pagkadapa ko sa daan habang papalayo ako sa mansyon ng mga Granville. At kung tama ako ay iyong akala kong mamamatay na ako dahil sa sasakyang paparating sa akin ay pagmamay-ari pala iyon ni Harden. Hindi niya ako nasagasaan bagkos ay tinulungan niya ako at dinala rito sa mansyon nila.

Matamlay akong napangiti. Bakit kapag may hindi mabuting nangyayari sa akin palaging si Harden nalang ang nakakakita sa akin? Una r’on sa resort, tapos sa mga oras na hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko ay sumusulpot siya.

“Tara kain ka muna sa baba, Ren. Sabay na tayo?” Masiglang wika ni Rielle sa akin.

Tumango ako.

Sa totoo lang wala akong ganang kumain. Hindi ko alam kung bakit. Pakiramdam ko hindi ako dinadalaw ng gutom nitong mga nakaraang araw. Parang palagi nalang masama ang pakiramdam ko.

Inalis ako ang kumot sa aking binti at bumaba sa kama. Tatayo na sana ako ng biglang umikot ang paningin ko. Napahawak ako sa aking ulo at sumumparay.

“Ren!” Mabilis akong nasalo ni Rielle mula sa pagkakabagsak sa sahig. Maliit lang din si Rielle kaya muntik na rin kaming sumimplang sa sahig.

“W-walles, Harden, tulong!” sigaw ni Rielle at ilang saglit pa ay pwersahang bumukas ang pintuan.

Hindi ko magawang tingnan iyong mga dumating dahil napapapikit nalang ako sa mga mata ko dahil sa pagkahilo. Naramdaman ko ang hilab sa sikmura ko at napatakip sa bibig.

“N-nasusuka ako.” bulong ko na narinig naman ni Rielle.

“Tulong Walles nasusuka si Ren!” Natatarantang wika ni Rielle.

Sunod ko nalang naramdaman ang pag-angat ng katawan ko sa ere. Doon ko namulat ang mata ko at saka ko napagtanto na buhat-buhat ako ni Walter. Nagtatagis ang bagang nito. Nagtatagpo ang kilay nito at bakas sa mukha ang pagkaseryoso.

Nilapag niya ako pagkarating sa banyo. Agad akong napaluhod sa maputing tiles ng banyo at sumuka roon sa toilet bowl. Habang sumusuka ako ay naririnig ko ang pag-uusap nila sa likuran ko. Binabantayan nila ako rito sa banyo.

“Anong nangyari?” Boses iyon ni Harden.

“Bumaba lang siya sa kama kasi inaya ko siyang kumain. Tapos ayon, pagtayo niya nahilo siya at nasusuka na.” sumbong ni Rielle rito.

Hindi ko alam kung sino iyong marahas na napahinga.

“Walter tumawag ka ng doktor.” ang rinig kong utos ni Harden.

“Huh? Doktor kaagad? Baka nalipasan lang ng gutom si Ren.” Ang singit ni Rielle.

“Para makasiguro, tumawag nalang tayo ng doktor,” pinaling saad ni Walles.

Matapos kong sumuka at makapaghilamos ay napatitig ako sa mukha ko sa salamin. Parang kaylan lang naman ako walang ganang kumain pero parang pumayat ako at mas mamutla. Muli nalang akong naghilamos kaysa punain ang pagbabago sa katawan ko.

Inalalayan ako ni Harden tungo sa kama na si Walter ang nakita kong nag-ayos.

“Rielle dalhin mo nalang dito ang breakfast ni Laurenz, please.” ani Harden nang malapag ako sa kama.

Muli nila akong pinasandal sa kama. Ang magkapatid na Monzallon ay nasa paanan ko kaya napatitig ako sa kanila. Sinong mag-aakala na ang mga barakong lalaking ito ang tutulong sa akin. Ang mga lalaking iniiwasan ko para kay Theo ay siyang tumulong sa akin dahi sa kagagawan ni Theo. Nakakatawang isipin.

“Bakit…” Napahinto ako sa balak kong pagtanong sa kanila nang sabay silang tumingin sa akin.

“Do you need something?” tanong ni Walter. Sumulyap siya sa kapatid niya.

Umiling ako.

“Wala… p-pero bakit ninyo ako tinutulungan? Dahil ba… ito ang nais ni Senyorita Freda? Para pa rin ba ito sa nanay ninyo?”

Kita ko ang pagtikom ni Walter sa bibig niya. Si Harden naman ay ’di kumukurap gkong tinitigan.

“What if I say that it is more than that?”

Tinuon ko ang atensyon kay Harden. Tinitigan ko ang mata nito. Mga mata na sobrang pamilyar sa akin. Katulad lang nung nakita ko ang family picture nila.

Harden’s eyes held gentleness as he scrutinized me. Kung titingnan lang sa pisikal na pangangatawan. Matatakot ka talaga sa magkakapatid na ito. Malalaki ang katawan—malalaking lalaki sila tapos iyong mga ekspresyon nilang hindi mo maiintindihan. Kaso ngayon nakikita ko ang pagkabanayad ng tingin nila sa akin.

I sighed inwardly. Naaawa lang siguro sila sa kalagayan ko ngayon.

“We helped you not because we pitied you, Laurenz. And it’s not about our mother either. We help you because that’s what a brother would do to his little brother.” Pagbunyag ni Harden na kinabilog ng mga mata ko. Umawang ang labi ko.

Walang naging reaksyon doon si Walter pero ang namimilog kong mata ay nagpalipat-palit sa kanilang dalawa.

Gumapang ang kakaibang emosyon sa puso ko. Kumabog ito sa kakaibang pakiramdam. Kumabog ito hindi sa sakit tulad ng nararanasan ko kani-kanina lang. Kumakabog ang puso ko ng husto sa sabik at galak!

“L-little brother?”

Sa unang pagkakataon simula n’ong nakilala ko si Walter ay nakita ko siyang ngumiti. Iyong ngiti na kita ang mapuputi at pantay niyang ngipin.

“Yes, Laurenz. You are our little brother.” kumpirma ni Walter sa sinabi ni Harden kanina.

Sumugat ang isang ngiti sa labi ko.  Sa kabila ng mga pagsubok na binagsak sa akin. After all the pain, challenges, and fears I found myself tearing up with joy.     “We’re so sorry, Laurenz. We came so late in your life. Hindi mo sana naranasan ang mga ’to.” Sunod na wika ni Harden.

Napatakip ako sa bibig ko at humagulhol sa saya. Pinuno ng iyak ko ang buong silid. Saka sunod kong naramdaman ang mga katawan na yumakap sa akin.

“Tahan na. Baka maabutan tayo rito ni Mommy. Kami ang malalagot ni Walter.” natatawang saad ni Harden at hinahod ang likod ko.

Dumaing si Walter sa kabilang side ko.

Pinakawalan nila ako nang magpunas ako sa aking luha. Dumistansya sila.

“Kapatid ko talaga kayo? K-kuya ko talaga kayo?” tanong ko pa talaga.

Tumango silang dalawa. At nang magsasalita pa sana si Walter nang bumukas ang pintuan at niluwa noon si Senyorita Freda na humahangos. Kaso ang ganda niya pa rin.

“What happened?” anito sa dalawang lalaki niyang anak.

“He knows na, mom.”

Tanging takip lang sa bibig ang nagawa ni Senyorita Freda dahil sa inulat ni Harden.

“W-who…”

“Harden told him, mom,” tunog sumbong iyon ni Walter.

“Oh,” tanging sambit lang ni Senyorita Freda.

Dinaluhan kami nito sa kama at niyakap ako. Muli na naman akong umiyak dahil sa ginawa niya. Marami ang gumugulo sa isipan ko dahil papaano nila ako naging kapatid. Pero ninamnam ko muna ang mga yakap nila sa akin. Tingin ko kasi kailangan ko rin ito ngayon. Kailangan ko ang lakas nila.

Panay ang litanya ni Senyorita Freda ng patawad habang niyayakap niya ako. Hindi ko man alam kung saan siya humihingi ng tawad pero tango lang ako nang tango sa kanya.

Kumalas si Senyorita sa aming yakapan at kahit na hindi pa siya nakakapagpunas sa sarili niyang mukha ay inuna niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi ko.

“You’re not alone, okay? Pamilya mo kami,” sabi niya sa akin. Tinanguan ko si Senyorita Freda.

Isa-isa ko silang tiningnan bago sinubukang magtanong.

“Papaano po? Papaano ko po kayo naging pamilya? Papaano ko po naging kapatid sila Harden at Walter?” Mga tanong ko sa kanila.

Inabot ni Senyorita Freda ang kamay ko. Huminga siya nang malalim at ngumiti sa akin. Umikot ang mata ko sa magkakapatid na tanging nakatuon na ang mata sa kanilang ina.

“Laurenz, kung anuman ang malalaman mo ngayon. Sana hindi magbago ang tingin mo sa amin o sa sarili mo. Tandaan mo napamahalal ka na rin sa amin.”

Tumambol ang puso ko dahil sa mga sinasabi ni Senyorita Freda.

“Senyorita,”

“Hindi kita anak Laurenz,” panimula ni Senyorita Freda. Nagusot ang noo ko r’on. “Pero anak ka ng asawa ko.”

Lumabi ito para pigilan ang luhang umaambang bumagsak.

Nabawi ko ang kamay ko na naka’y Senyorita Freda. Hinanap ko kaagad ang mga mukha ng magkapatid pero napapikit lang sila. Anong ibig sabihin nito? Anak ako ng asawa ni Senyorita Freda. I-ibig sabihin… naging babae ng asawa niya ang nanay ko? At ako ang naging bunga n’on? Pero bakit ganito sila sa akin?

Yumuko si Senyorita Freda.

“P-pagkakamali ako, Senyorita Freda. Bunga ako ng kataksilan ng asawa ninyo.” Iyak ko.

Tumutulo ang luha ni Senyorita na tumingin sa akin.

“Nagkamali ang asawa ko, Ren. Nagkamali sila ng n-nanay mo. Pero ibig sabihin n’on ay pagkakamali ka rin. Sila ang nagkamali. Hindi ikaw.” sulsol nito sa akin.

Umiling ako kay Senyorita Freda. Papaano niya ako natitingnan ng ganito. Nila ni Harden at Walter. Anak ako sa kabit ng ama nila. Hindi ba sila galit?

“Senyorita, hindi po ba kayo g-galit?”

Tumango siya. “Nagalit ako, Ren. Nagalit ako sa asawa ko at sa nanay mo pero hindi ako galit sayo. Saka… hindi ako nagtanim ng galit sa ina mo kasi wala na naman siya. Bakit ko ibabaon ang sarili ko r’on sa nakaraan kung wala na naman ito. At ngayon tinatanggap ka namin dahil kahit ano pa ang gawin ko—namin ng mga anak ko. Nananalaytay sayo ang dugo ng asawa ko. Huli na nang malaman namin na nagtaksil ang asawa ko Laurenz, na ama mo rin. Kaya huli na rin nang mahanap ka namin. Dati alam kong may babae na ang asawa ko pero hindi ko alam na nagkaanak pala sila.”

Kinuyom ko ang kamay ko.

“Sorry po sa nagawa ng nanay ko. Ako dapat po ang humingi ng tawad sa inyo-”

“Sshh,” putol ni Senyorita. “Huwag kang humingi ng tawad. Kagaya ng sinabi ko wala kang kasalanan dito, Ren. Ang pagkakamali nila ay hindi mo kasalanan kaya huwag kang humingi ng tawad.”

Ngumiti ito.

“N-nasaan na po ang p-papa ko? Ang asawa ninyo, Senyorita?”

“Wala na siya, Laurenz. Namatay na rin ang daddy.” sagot ni Harden.

“Pinahanap ka ni Daddy sa amin, Ren. Bago siya namatay ay binilin niya sa amin na hanapin ang isa niya pang anak. At ikaw iyon. Kaya nga nahuli kami ng dating sa buhay mo kasi huli na rin nang inamin ni Daddy sa amin ito.” saysay ni Walter.

Naputol ang pag-uusap namin nang dumating ang doktor.

The new year came na hindi ako mag-isa. Akala ko wala nang pag-asa. Pero kagaya nga nang sinasabi nila na kapag may umalis, may darating. At oo, may dumating na tao sa buhay ko na nagpuno ulit sa pagkatao ko. Ang mga taong bumuo at nagpatibay sa akin ulit sa akin.

I had so many realization after my first heartbreak. Isa sa natutunan ko na hindi porket nagtapos ang isang relasyon ay nagtapos na rin ang buhay mo. Parte ng pagkatao natin ang magmahal at masaktan. Tsk! Magkasama naman yata talaga sila. Masakit lang siguro iyong nangyari sa akin dahil hindi ko naman talaga iyon ginawa at hindi ako pinakinggan ng taong akala ko makakaintindi sa akin. Pangalawa, na-realized ko na sa relasyon namin ni Theo, hinanap ko sa kanya ang pagmamahal ng isang pamilya. Binuhos ko ang lahat sa kanya dahil akala ko siya na. Dapat pala nagtira ako sa sarili ko. At saka, natutunan ko na hindi porket siya ang una mong minahal ay siya na ang huli.

“Ren, let’s go!” tawag ni kuya Walter sa akin na hila-hila ang mga gamit ko.

Isang sulyap ang iniwan ko sa mansyon ng mga Monzallon bago sumunod kay kuya Walter.

After nang new year ay lilipad din kami patungong Italy. Tita Freda and my brothers were so considerate with me. They let me decide kung sasama ba ako sa kanila o hindi roon. Nag-isip-isip din ako sa desisyon ko at ang maging pinal ko ngang desisyon ay ang umalis at sumama sa kanila.

Pagkatapos kong malaman ang lahat sa pagkatao ko ay hindi na ako pinauwi ng mga kapatid ko at ni Senyorita sa bahay ko. Sinalaysay ko sa kanila ang mga nangyari sa akin—ang lahat-lahat. Wala akong tinira kahit na isa. Sobra ang naging galit sila sa gumawa noon sa akin at nagalit din sila kay Theo. Kaya hindi na nila ako pinaalis sa bahay. Hindi man kailangan pero nilalayo ng mga kapatid ko kay Theo. Iyon din naman ang gusto ko. Naging daan iyon para matupad ko ang huling bilin ko kay Theo.

And as of Sonya, pinayuan ako ng mga kapatid ko na kapag nasa Italy na ako tumawag kay Sonya. Sinigurado naman ni Rielle na hindi na mag-aalala sa akin si Sonya. Ang pamilya lang ni Sonya ang meron ako noon. Alam kong hindi niya magugustuhan itong desisyon ko at magagalit siya dahil hindi ako nagpaalam sa kanila pero sana maintindihan nila ako.

Tungkol naman doon sa mga lalaking kasama ko roon sa mga larawan. Pinaghahanap iyon nila ni kuya Walter at Harden kaso wala na silang mahanap doon. Pero sabi naman nila hindi sila titigil hangga’t hindi n’on napagbabayaran ang mga ginawa nila sa akin at hangga’t ’di namin nalalaman ang may pakana.

Humingi ako ng pabor sa mga kapatid ko na sa bahay kami dumaan. Gusto ko lang tingnan ang bahay na naging tahanan sa lahat ng saya, sakit, at pighati sa buhay ko. At napaluha ako nang dumaan kami roon. Hindi ako bumaba. Nanatili lang ako sa loob ng sasakyan.

“Tara na po.” usal ko matapos ng ilang minutong nakatitig sa bahay.

Babalik ako rito. Babalik ako rito na hindi na mahina. Babalik ako bilang isang Laurenz Kail na matapang at hindi na magpapa-apak pa kahit na kanino.

“You should wear something thick.” suway ni kuya Harden sa akin. “You’re pregnant.”

Ngumiti lang ako kay kuya Harden nang bigyan ako nito ng isang makapal na jacket.

“Thank you, kuya!” ani ko rito. Hinalkan niya ang noo ko.

“Matulog ka. Malayo ang byahe natin.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

• drop naman kayo ng thoughts ninyo so far sa story. dapat honest mga beh! pagod na akong utuin 🤧🥹

CHAPTER 33

Enjoy reading, everyone! Thank you palagi sa comments and votes. I appreciate each and every one of you!

---

Chapter 33

Laurenz Pov

“Why are you laughing?” puna ni kuya Harden sa akin habang humahagikhik ako rito sa kanyang tabi. We’re walking side by side.

Even though I wasn’t looking at him. I can already sense his annoyed face and it’s cute for me. Nakatuon kasi ang atensyon ko sa bawat hakbang ko sa baitang pababa.

“You’re overreacting, kuya. Hindi naman ako madadapa.” ani ko sa kanya.

“Oh, we won’t know that until you fall. And before that happens aalalayan na kita.” Hawak niya kasi ang kamay ko habang ang isa naman ay nakayakap sa baywang ko. He is so caring—both of them are so caring with me.

Tinatawanan ko lang siya ngayon pero sa totoo lang ang sarap pala mahalin at maalagaan ng isang kapatid. The four months of living here in Como, Italy, weren’t good for me. Sa mga nagdaang buwan sa paglilihi ko, silang dalawa ang laging nasa tabi ko. Si Rielle at tita Freda ay nand’yan din naman sa tabi ko kaso silang dalawa ni Walter ang mas… puyat. Ewan ko rin ba, kasi gabi ako kung makahingi sa kanila ng kung ano-ano. Naaawa nga ako sa kanila at nahihiya noong una. Mga walang asawa at single kasi sila, e. Ayaw ko silang utusan at pinipigilan ko ang sarili ko sa mga cravings ko. Kaso kapag hindi ko naman nakukuha o nakakain ang gusto ko ay umiiyak ako. In which naba-bother sila at nag-aalala lalo.

I still remember nung unang gabi namin dito sa Como. Gusto kong kumain ng pinya kaso sa lahat ng mga groceries and foods sa villa ay walang pinya roon. Kaya ayon nagkagulo ang dalawang kapatid sa paghahanap ng pinya. Nakakatuwa at nakakaiyak iyong mga experienced ko last months with them. Syempre, naaawa rin ako kasi kung kailan nga gabi ay saka pa ako susumpungin. Mabuti at nasasanay na rin sila.

At magpahanggang ngayon nga ay salitan si kuya Harden at Walter sa pagtabi sa akin matulog. Kahit na sinabi ko sa kanila na ayos na akong mag-isa sa kwarto, sinasamahan pa rin nila ako. And I find it sweet. Ewan, baka OA lang din ako kasi first time kung maalagaan ng ganito.

Sa sobrang occupied ng utak ko ay natisod ako sa aming paglalakad pero si Kuya Harden ang napadaing.

“Tsk! Tingnan mo na.” sermon nito. “Kung wala ako baka nadapa ka na. You are pregnant, Ren.”

Tumigil ako sa paglalakad at sumama kaagad ang timpla ng mukha ko. Bakit parang pinaparating ni kuya sa akin na kasalanan ko kung bakit ako natisod? Hindi naman iyon sinasadya ng paa ko!

“Sinisisi mo ako kuya?!” Pagalit kong untag sa kanya.

May dumaang turista sa tabi namin kaya naman saglit na natahimik si Kuya Harden. Hinapit nito ang baywang ko papalapit sa kanya para makaraan ang ilang mga turista sa likod.

“Of course not!” bawi niya rin naman kaagad. In an instant, he puts a bright smile on his face. Even though we only get to know each other for months ay talagang nagkaclose na kami. 

“Kidding!” Masiglang untag ko sa kay Kuya at tumalon ng konti.

Natawa ako nang paunti-unti ay nawala ang ngiti ni kuya Harden. Piningot niya ang ilong ko. Impit akong napasigaw doon sa ginawa niya. Isa ito sa mahilig nilang gawin ni kuya Walter sa akin. Pinipingot nila ilong ko! Porket ang tangkad nila at nahihirapan akong gantihan sila ay kinaganito nila ako.

“You know how to use your cards on us now, huh!” patuya niya sa akin.

Ngumisi lang ako sa kanya.

Ngayon lang ako nakapaglakad-lakad dito. Last months nga kasi ay hindi mabuti ang pagbubuntis ko. Saka nag-aadjust pa rin ako sa new environment ko.

Medyo dumudugo pa nga ang tenga ko sa mga ibang tao rito ngayon. Hindi lang naman mga Italian ang napapadpad dito. Maraming turista mula sa iba’t ibang bansa kaya maraming lengguwahe ang naririnig ko. Nalulula ako.

Si tita Freda at sila Kuya ay maalam magsalita ng italian samantalang ako ay pinag-aaralan pa.

Sa ilang minuto naming paglalakad ni kuya Harden ay inaya niya akong maupo sa isang bakal na bench na siyang nakaharap sa malaking lawa ng Como. Mainit na pero rito sa aming pwesto ay hindi naarawan dahil sa puno ng kahoy. Como lake is famous tourist spot kaya naman may nakikita akong mga turista sa harapan namin na kumukuha ng mga larawan. Como lake is just situated in the foothills of Alpine. At dahil dito lang din kami nakatira nasasanay na ako sa ganda ng lugar. Kitang-kita ito sa taas, e.

From Milan if I am not mistaken, mga one hour lang ang byahe if train amg sasakyan for only 5 euros. And if you want to view the Como lake from the top, you can ride a funiculars naman. Sabi ni tita Freda sa akin marami naman daw’ng pwede sakyan papunta rito. Tulad nalang ng public transport boats.

Maganda rin dito kasi abunda sa mga magagandang cafes, pizzeria, at McD. Kaya lang usually crowded ang McD dito. May mga pumunta rin dito para makita ang magagandang small towns and villas. Whether the tourist will stay here or not. The place was so very good. May mga hotels nga kasi tapos maraming ka ring pagpipilian when it comes to transportation. Travel possibilities such as private taxi, boat, ferries, and train.

If only lang natapos ko ang kurso ko sa San Concepcion makakapagtrabaho lang ako rito since may mga 5 star hotel din dito na gusto kung pasukan.

“Wanna drink?” alok sa akin ni kuya Harden sa tubig na nasa water jug. Oo, nagdala talaga siya ng bag for my essentials.

Tumango ako sa kanya at binigay niya naman sa akin ang water jug na nakabukas na. Baby na baby ako sa kanila. Maybe they also long for little brother.

Pagkatapos kong uminom ay binigay ko rin kay kuya ang water jug.

“Kuya, saan po pala ang lakad ni Rielle at kuya Walter?” tanong ko kay kuya. Kanina kasi ay maagang umalis si Rielle at kuya Walter.

“They’re going to Rome. Coz, primarily some of our businesses were there kaya pupunta roon si Walter for some clarification and verification that can’t be done through online.” tugon naman ni kuya sa akin.

“Ikaw… wala kang trabaho ngayon kuya?”

Part of me is feeling guilty because sometimes they abandon and set aside their work for me.

“I handle the business meetings and  conferences or handle potential investors. Pwede naman iyon online, so don’t worry that much if ’yan ang iniisip mo. It’s not good for the baby.”

Ngumuso ako kay kuya. He ruffles my hair.

“Eh, bakit si kuya Walter…”

“I want him to be acquainted in our business here. Kaya siya muna ang pinapalakad ko. Remember, I grew up here. And watch our dad and my mom work, so it wasn’t hard for me. While Walter chose to study in the Philippines.”

Tumango ako r’on. Nabanggit na ito ni Rielle sa akin dati.

“Mga ilang oras naman ang byahe mula rito hanggang sa Rome, Kuya?”

“Hmm, it takes 5 to 6 hours, but Walter is a racer, so it’ll only take 2 to 3 hours for him.”

Medyo nanlaki ang mata ko sa sagot ni kuya.

“Only if Rielle is fine with it.” agap niya naman agad. Huminga ako nang malalim. Mag-aaway na naman ang mga ’yon.

Nakakamangha sila kasi sa edad nilang ito ay ang laki na nangggawa nila sa buhay. I mean, iyong mga narating nila. Mga naipundar. Maybe they are privileged enough and have the freedom to pursue what they want kaya ganito na sila ka-successful ngayon. Whilst on the other side, meron din namang may pribilehiyo at may kaya sa buhay na hindi rin successful. Meron namang mahihirap na nagsusumikap at naging successful. It really depends on the person. It really depends on how we ride the peaks—the twists and turns of our lives. If you’re goal-driven, courageous, kind, and have faith, everything will fall into place.     I left San Concepcion, the Philippines, to start anew in my life. A new beginning together with my family, yeah, may matatawag na akong pamilya ulit.

Before I left the country, I promise to myself na magiging matapang na ako at hindi na ako magpapa-apekto pa sa kahit na anuman ang sabihin ng ibang tao. At kasama na sa plano ko ang umasenso rin. Mag-aaral ulit ako rito. At sa katunayan nga ay inalok ako ni kuya Harden minsan kung gusto ko bang mag-aral. At ’di ako tumanggi roon. Gusto ko ulit mag-aral after kong manganak, hopefully. And I’ll pursue fashion design.

“Kuya, bakit po pala sumama si Rielle kay kuya Walter sa Rome?” kuryosong tanong ko. Ewan ko ba kasi. Noong umalis kami sa Pilipinas wala naman talagang balak si Rielle na sumama sa amin dito. Gusto kasing tapusin nito ang pag-aaral doon. Kaso bigla nalang kinabukasan naka-impake na si Rielle dahil sasama sa amin.

“I don’t know those two. Hindi naghihiwalay.” Kunot-noong sagot ni Kuya.

“D-di kaya ay… may relasyon sila, Kuya?!” hula ko.

Napairap doon si Kuya Harden.

“Impossible. Lagi silang nag-aaway.”

Napalubo ako sa bibig ko.

“Oo nga pala,” pag-sang ayon ko kay kuya.

Lagi ko nga namang nakikita na nag-aaway ang dalawang ’yon. Pero minsan naman para silang may sariling mundo.

Bumuntong hininga nalang ako at sinandal ang katawan sa kinauupuang bench.

“Gusto mo nang umuwi?” ani kuya nang napansin nito ang pagbuntong hininga ko.

Saglit kong nilingon si kuya at umiling.

“Okay, sabihin mo lang kung nagugutom o gusto mo nang umuwi.” aniya saka kinuha nito ang telepono mula sa bulsa ng pantaloon niya.

Ngayon ko lang napagtanto na sa ilang buwan namin dito sa Como ay nakahawak lang ako ng telepono noong kinontact ko si Sonya. It was epic! Nag-iiyakan kaming dalawa. Pinagmumura ako ni Sonya dahil hindi man lang daw ako nagpakita sa kanya pero kalaunan ay naiintindihan din naman niya ako. I told him about my breakup with Theo pero wala siyang sinabi roon. Nagpasalamat nalang din ako na hindi siya nagtanong tungkol doon. After n’on hindi na rin ako gumamit ng telepono. May sarili akong cellphone but I don’t see the need for it. Hindi ko rin pala nasabi kay Sonya ang pagbubuntis ko. Ayaw kasi iyong ipasabi nila kuya kahit kanino na taga San Concepcion.

Nakahinga ako nang maluwag dito sa Italy. Para akong ibon na nakawala sa lawha nang nandito na ako. Ibang-iba ang buhay ko rito kumpara sa Pilipinas. Tapos ngayon kampante na akong ipagbuntis ang anak ko kasi sabi ng private investigator ng mga Monzallon. Iyong mga lalaking kasama ko roon sa larawan na ipinadala sa akin ay nakulong na raw. Nalaman naman nila na naset-up lang ako at ang pasimuno ng lahat ay si Anna. Tapos si Anna naman ay nabaliw raw at ngayon ay nasa mental facility.

I filled my chest with air. The calm and quiet place puts my heart at ease. It wasn’t hard for me to move on because of this place. Akala ko sa busy town ng Italy nakatira sila tita Freda rito. Kaso may villa pala sila dito sa Como. Nung nagtrain nga kami tungo rito from Milan sobrang nagagandahan na ako sa lugar. It was a breath-taking and picturesque place. And I easily fell in love with this charming city. 

After how many minutes had past, inaya ko si kuya na maglakad-lakad sa tabi ng dagat. Sumang-ayon naman kaagad si kuya sa gusto ko at saka binulsa ang telepono niya.

Kumakapit ako sa malalaki niyang braso habang naglalakad. Hay! Ang tigas din naman talaga nitong braso niya. Hindi nga mag-abot ang mga daliri ko rito.

Nang mapagod na ako ay umuwi na rin kami ni kuya sa villa.

Tapos na kaming mag-dinner nang makauwi sina Rielle at kuya Walter. Naka one-sie akong suot at naka-indian sit nang pumasok silang dalawa sa lounge area. Nangunot ang noo ko nang makita ko ang kamay ni kuya Walter sa balikat ni Rielle. Si Rielle naman ay maypa tawa-tawa pa.

Nang mapansin nila ang matalim kong titig ay saka pa sila lumayo sa isa’t-isa. Kita ko ang pagpula sa pisngi ni Rielle samantalang ang kapatid ko ay parang wala lang na naglakad tungo sa akin.

Humalik siya sa ulo ko.

“How’s your day? Sabi ni Harden lumabas daw kayo.” anito.

“Hmm, d’yan lang naman.” Nguso ko sa labas.

Tumango siya.

“Next time tayo na naman ang lalabas.” bilin niya bago tumalima.

Ngayon ay si Rielle na naman ang lumapit s akin. Masigla nitong pinakita sa akin ang mga paper bags. Akala niya madadaan niya ako roon. Tsk!

“Namili kami ni Walles ng mga gamit mo, Ren. Sinabi ko kasi kay Walles na gusto mo ang mga one-sie kapag gabi kaya pinag-shopping ka namin!” balita niya pero hindi naman doon ang atensyon mo o ang nais ko.

“Rielle.” Napatigil siya sa paghahalungkat doon sa mga paper bags.

Sa logo palang noong mga paper bags alam ko nang mamahalin ang mga iyon. Well, hanggang ngayon ’di ko pa rin talaga alam kung gaano ba kayaman ang mga Monzallon.

“Ano iyong nakita ko kanina?” May pagdududa kong untag.

Namilog ang mata niya kaso binawi niya naman iyon kaagad. Huli na dahil nakita ko na iyon!

“Huh? Anong n-nakita?” Pagmaang-maangan pa ng kaibigan ko.

Inalis ko ang pagkakatulakbong ng hoodie sa onesie ko. Tiningnan ko siya mata sa mata. Ang kaibigan ko ay ’di ako matingnan ng daretso! Hah! May tinatago talaga ito!

“Aish! Ano ka ba Ren! Syempre, amo ko si Walles at inutusan akong s-sumama sa kanya kaya ayon! Atsaka wala iyong akbay, okay?”

Pinanliitan ko siya sa aking mata.

“Pero may napapansin pa ako Rielle, ha.”

Nanlaki ang butas ng ilong niya at ang kanyang mata.

“N-napansin?”

“Oo,” tumango ako. “Bakit tawag mo kay kuya Walter ay Walles. Napansin kong ikaw lang tumatawag sa kanya n’on.” saad ko sa kanya.

Napakrus siya sa kanyang braso.

“Aba’y malay ko sa lalaking iyon! Iyon kasi ang gusto niyang itawag ko sa kanya. Tsk!”

Kumuha ako ng green grapes saka iyong sinawsaw sa mayo na nasa tabi ko. Ngumiwi sa akin si Rielle.

“Hindi pa ba tapos ang paglilihi mo?” Ngiwi nitong tanong sa akin.

“Hmm.”

“Masarap ba talaga ang mayo saka grapes?”

Hindi ko siya sinagot dahil nililihis niya ako sa aming topic!

“Teka nga Rielle, ’di pa ako tapos sayo.”

Bumuntong hininga siya.

“May gusto ka sa kuya Walter ko, ’no?” pabulong kong ani dito. Takot na may makarinig sa amin.

Natampal niya ang braso ko pero agad niya namang hinimas ang parte kung saan niya ako nahampas.

Pinanlakihan niya ako sa mga mata niya.

“Ano ka ba!” bulong din nito sa akin.

“Bakit? Ang gagwapo kaya ng mga kapatid ko. Single pa at mayayaman. Wala ka talagang- “

“Hindi sa ganoon.”

“So, may gusto ka nga?” Naiintriga kong wika.

“Oo,”

Napatakip ako sa bibig ko dahil sa inamin ni Rielle! Tingnan mo na konting piga lang pala ang kailangan, e! Mabilis kong nginuya ang grapes sa bibig ko.

“Ehhh!!! Alam ni kuya Walter-”

“Hindi kay Walles,” putol niya sa akin.

“H-huh? Ibig… sabihin kay kuya…”

Hindi ko na matuloy ang sasabihin ko dahil sa rebelasyong ito. Nakakagulat siya masyado para sa akin! All this time akala ko kay kuya Walter siya may gusto. Tapos ibubunyag niya ngayon sa akin na kay kuya Harden siya may feelings?!

“Kung si kuya Harden ang gusto mo. Bakit kay kuya Walter ka laging sumasama?”

Inis nitong ginulo ang buhok!

“Ah, basta kay Harden ako.” Namumula niyang untag. “Ayaw ko sa barumbado mong kuya, ’no. Halos ihatid pa ako sa langit dahil sa sobrang bilis magpatakbo ng kotse!” Tukoy nito kay kuya Walter.

Iniwan ako ni Rielle rito sa lounge area na marami ang tanong sa isip. Winaksi ko nalang ang mga iyon sa isip ko at kumain nalang ng grapes. Two large bowls of grapes na ang naubos ko at ito nga ngayon ay pangatlo na. After kong kumain ay tiningnan ko ang mga pinamiling damit nila Rielle at kuta Walter.

Sa totoo lang marami na naman akong mga gamit at damit dito sa baby ko. Ewan ko, malayo pa ang kabuwanan ko pero handa na ang lahat! Ni hindi pa nila alam ang gender ng baby pero nakapamili na. Ganyan sila ka excited!

Napangiti ako habang hinahaplos ang bilog kong tiyan. Inaamin ko na nung nalaman kong nabuntis ako ay hindi ko alam kung magiging masaya ba ako o hindi. Hiniwalayan ako ng lalaking nakabuntis sa akin. At bata pa ako. Hindi ko alam kung ano ang gagawin o kung kaya ko bang bumuhay ng bata. Magiging sapat ba ako sa anak ko? Hindi ba siya magagaya sa akin? Marami akong tanong at pag-aalinlangan. Mabuti nalang at nasa tabi ko si tita Freda. She guided me.

At kung tungkol naman kung may plano ba akong ipakilala ang baby ko kay Theo… hindi ko alam. Tingin ko hindi niya deserve na malaman ito after niya akong itulak ng ganoon. At ano nalang ang iisipin niya? Baka isipin n’on na hindi sa kanya ang ipinagbubuntis ko.

Malaki ang pangarap ko. Wala sa plano ko ang magkaroon ng anak sa murang edad. Dahil mentally at financially, I’m not ready! Pero ’di naman pumasok sa isip ko ang kunin itong bata. Ngayon, ang iniisip ko nalang ay kung papaano ko siya papalakihin na hindi naghahanap ng pagkukulang sa pagkatao niya o ng kanyang ama.

Pero gaya ng sabi ni tita Freda, papalakihin namin ang baby ko na puno ng pagmamahal. At sana magawa ko iyon with the help of them.

We celebrate daddy Eram’s death anniversary at kabuwanan ko na rin. Nahihirapan na akong tumayo at maglakad dahil hinihingal ako.

Galing kami sa cemetery kung saan nilibing si Daddy. Inalalayan ako ni kuya Walter sa pagbaba ng sasakyan. Actually, iiwanan sana nila ako rito sa villa kanina with Rielle kasi pupunta sila sa puntod ni Daddy. Kaso gusto kong sumama at napilit ko naman sila kahit labag sa kalooban. Masama daw kasing bumbyahe lalo na’t kabuwanan ko na. Anytime, baka raw manganak ako.

Maayos naman ang pakiramdam ko kanina nang umalis sa bahay pero ngayon ay nararamdaman ko ang sakit sa tiyan. Hindi ito ordinaryong sakit lang. At saka ko naramdaman ang pag-agos ng likido sa binti ko. Isang maluwag na shorts, t-shirt, at isang malakapal na trench coat lang ang suot ko.

Napatigil ako sa paglalakad nang hindi ko na kayang indain ang sakit!

“K-kuya…”

“Hmm,” baling niya sa akin.

“Kuya… a-ang sakit ng-”

“What happened?” Taranta nitong wika saka ako tiningnan. Tinabing niya ang coat ko at saka ito napasigaw!

“Shit! Mom, Harden! Ren’s water just broke! Manganganak na siya!!”

Sa mga buwang kasama ko sila kuya ay ngayon ko lang nakita si kuya Walter na ganito kataranta.

Kumapit ako sa leeg niya nang buhatin niya kaagad ako at binalik sa labas kung nasaan ang kotse! Ang mga natatarantang sina kuya Harden at Rielle ay sumunod sa amin sa sasakyan.

“Ang mga gamit ni Laurenz, ihabol n’yo nalang Rielle, Harden. Mauna na kami nila mommy sa hospital!” si kuya nang mailapag ako sa backseat. Tinabihan ako ni tita Freda.

“Okay,” rinig kong sagot ni kuya Harden.

“It’s okay, Laurenz.” Hinawakan ni tita ang palad ko at pinasandal sa kanyang katawan.

“Kuya, okay lang ako.” wika ko nang makita ko si Kuya Walter na pinapawisan ng todo at malalalim ang hiningang pinapakawalan.

“You’re in pain, lil bro.”

Ngumiti ako sa kabila ng nakakamatay na sakit. Napapikit nalang ako. Inay! Gusto ko nang sumigaw sa sakit!

Nakapagpa-ultrasound ako kaso hindi pinalaam nila ni tita Freda sa akin ang gender ng baby ko. Kaya naman after ng cesarean operation ko at nakita ko na ang baby ay naiyak ako sa saya. Nanginginig at naluluha ako sa tuwa nang ibigay ng doktor sa akin ang isang lalaking sanggol!

My tears can’t stop falling from the corners of my eyes. My heart pounded so hard when I finally held my healthy baby boy in my arms. God! He is so small, red and soft.  

“What is his name? May hinanda kang pangalan?” tanong ni tita Freda na siyang umiiyak din pala.

“Oo po.”

Tumingin ako sa anak ko. This feels surreal. May anak na talaga ako.

“I would like to name him. Tyreese… my baby Timmy Reese.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-sorry kaagad if may mga terms or mga informations akong binanggit sa itaas na mga mali. (aside sa mga grammatical errors ko, always yan, e.🤣) if you’re more well verse about it kindly ping me nalang. btw, thankyouu kay mommy angela at kuya tj sa pagsponsor noong mga books. ahhh, di ako makaget over! nakaka inspired so much po! ☺️🤧

CHAPTER 34

Omz kayo mga beh! Desisyonability kayo sa name nung baby! Nilalagyan ninyo ng meaning 😭🤣. Actually, saka ko lang siya napansin nung mabasa ko ang mga comments ninyo, hahaha. At sa totoo lang friend ko ang gumawa noong name. Nagustuhan ko lang kaya iyon ang ginamit ko. Hehehe! Anyway, to much for that. Enjoy reading! And don’t forget to vote and drop your thoughts about this chapter! Ayon lang happy-happy lang tayo rito. Mwuahh! 😘

---

Chapter 34

Theodore Pov

Marahas kong binagsak ang aking katawan sa swivel chair habang pinag-aaralan ko ang mga galaw ng Trazons. Debie and Aziel lost someone who’s very dear to them. At ang dahilan n’on ay si Mikee Trazon, ang legal na asawa ng ama ni Debie.

Kagabi ay doon kami galing ni Gage at hindi marurok ng utak ko kung gaano ito kasakit sa pinsan ko at sa asawa niya. Hindi ko aakalain na darating ito sa abuhay ng pinsan ko at sa asawa niya. Akala ko kasi noong una ayaw niya kay Debie. Pero matutunan nilang mahalin ang isa’t isa. And I’m so happy for my cousin. Hindi man halata pero totoo akong masaya para sa kanya.

Parang may pumitik sa ulo ko kaya naman naibaba ko ang papel na tinitingnan at pikit matang napahilot sa aking sintedo. Fuck! Habang tumatagal ay dumadalas na yata ang pagsakit ng ulo ko.

Sinandal ko ang ulo ko sa aking kinauupuang swivel chair at sinubukang itulog ang sakit ng ulo.

Tinakip ko ang braso ko sa aking mata at tumagis ang ngipin nang pumasok sa na naman sa isip ko ang mukha na taong mahal ko. Mukha na patuloy akong hinahabol sa mga nakalipas na taon. I ghost of what happened that day still haunted me like crazy.

Sa mga taong dumaan, simula nang binuwag ko ang sarili ko mula sa kanila ni Mommy. Walang araw na hindi ko inaalala ang mga naging desisyon ko sa nakalipas na apat na taon. Apat na taon ngunit patuloy pa rin akong nagbabakasali na makita ko si Laurenz. Kaso halos naikot ko na ang mundo para lang mahanap siya kaso wala akong Laurenz na nakita sa mga lugar na napuntahan ko. Sa katiting na lead kung saan namataan si Laurenz, kahit walang kasiguraduhan, ay agad kong nililipad ang isang bansa kaso lagi naman akong umuuwing bigo.

Ang tanga ko. Ang duwag ko noon. Nadala ako sa banta ng mommy ko. Nagpadala ako. Ginamit niya ang kahinaan ko. Alam niyang hindi ko siya masasalungat kapag ginamit niya si Laurenz laban sa akin. At oo, nagtagumpay ang ina ko. Nagkahiwalay nga kami ni Laurenz at inaakala ko na sa susunod na linggo o buwan o taon ay makikita ko pa si Laurenz. Kaso kahit na anino niya wala akong mahagilap. Para siyang isang hangin na dumaan lang sa buhay ko. Na ang tanging naiwan nalang sa akin ngayon ay ang lamig ng pagkawala niya. Patuloy akong binabalot sa lamig ng pagkawala niya sa buhay ko.

Umabot na ako sa apat na taong paghahanap sa kanya at sinusubukan kong bumalik sa dati kong gawi. Iyong lumalabas, nagpaparty, sinubukan kong ituon ang atensyon ko sa ibang babae—iba’t ibang babae. Kaso hindi natulad ng dati. Girls don’t wake or arouse me anymore. I find them… boring and bland. Well, this is just my opinion.

Sa mga taong lumipas hindi ko pa rin magawang tingnan ang mommy ko na hindi naaalala ang ginawa niya sa buhay ko. She was supposed to support and encourage me in my relationship and decisions. But the opposite happens. She ruined my life—my happiness and comfort. I don’t want to hold any rancor against my own mother. However, I cannot help but to blame her for what’s happening to me right now.      I cannot sleep in peace. I find it hard to sleep, even in my own bed. The nightmare of our past still lingers in my head, like it happened yesterday.  

I find myself faking my smile. Acting tough. But in reality and deep within me, I’m broken. It feels like I left the pieces of myself in my past. It feels like I was living here in the city, yet my heart and soul were buried in the deepest part of San Concepcion. 

Sa bawat galaw iniisip ko pa rin si Laurenz. How is he right now? Is he eating right? Does he have a home to stay with? Who’s with him? Or… the question that I always evade. The question that makes me shudder every time it appears in my mind. Ang may… iba na ba kaya siya?

I don’t want to be a selfish bastard. Of course, I want him to be happy or find someone else who can love him more than I could. And I want him to find someone who can fight for him (ang bagay na hindi ko maibigay sa kanya noon). Yet, part of me is scared and badly bleeding, thinking that he is now in good hands. That he is very well in someone else’s arm. That he is now happy with someone. It would be the death of me.  

Dammit! Noon pa man gusto ko na talagang ipagkait sa iba si Laurenz. Gusto ko akin siya. Gusto ko siya na ang maasawa ko. Pero dahil sa putanginang buhay ko. Nasaktan at lumayo sa akin si Laurenz. Dahil naging duwag ako nawala na ang taong mahal ko sa akin.

Naimulat ko ang mata ko nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan. Gibbs came in with a handful of papers wrapped around his arms. He has been my secretary for years now.       “Good morning, sir,” bati nito sa akin. He organizes the papers on my table before standing straight across my sleek wood table. 

His round glasses hanging over his pointed nose. Inayos niya iyon..

“Any lead?” I asked as I reached one of the papers he had put down earlier.  

Wala pa nga akong nabubuklat na papel ay nawalan na ng gana ang kamay ko nang marinig ko ang sagot niya.

“No, sir.” he answered quietly.

Gibbs has been working with me since I started straying from my parents. Hindi na kayang hawakan ni Daddy ang investigation agency namin kaya ako na ang humawak n’on. At that time, no one wanted to work with me because of my bad reputation and my not-so-good behavior. But there was one man who tried. And that is Gibbs. He is a married man and had a child. Ako pa nga ang godfather ng anak niya kaso hindi ko man lang nakita ang anak niya simula noong binyag nito.

“Sir… alam kong wala akong kataratan na diktahan ka sa anuman ang desisyon mo. Pero dito sa paghahanap mo kay Mr. Villencia… mukhang malabo natin siyang makita. We’ve been doing this for how many years yet we couldn’t get even a penny of information about him.”

Napahagod ako sa leeg ko. I want to give up. I really do. But what if he is just out there? I don’t want to waste the years spent finding him. Besides, I made a promise to myself before na kapag kaya ko na. Hahanapin ko siya. Babawi ako. At ’di ko na siya papakawalan.

“You’re right, Gibbs. My mind was telling me to stop, but my heart is still pushing me to find him.” I said melancholy.

“A-ah, huwag n’yo nalang pong intindihin ang sinabi ko sir.”

My lips twisted up.

“Anyway, sir… if you’re not busy. Birthday po ng anak ko. Iyong inaanak ninyo. Gusto sana kitang imbitahin sa bahay. May hinanda kasi ang misis ko na maliit na party.” Nahihiya nitong untag.

Napaayos ako sa aking kinauupuan.

“Really? Ilang taon na pala ang inaanak ko?”

“Ngayon po ay apat na taon na.”

Tumango ako rito. And he excused himself.

I wonder if Laurenz is pregnant with our baby before? Mabilis kong iniling ang ulo sa kaisipang iyon. Ganoon ang ginawa ko sa kanya… tapos buntis pala siya. But so far hindi niya naman nasabi sa akin na bearer siya.

I swiped the thoughts away.

Akala ko talaga magkakaroon na ako ng pamangkin kay Aziel. But sadly bad thing happens. And it was all Mrs. Trazons fault. Dammit! Awang-awa ako kina Aziel at Deb. I don’t know how can they recover from this tragedy.

Tumayo nalang ako at iniwan ang mga gagawin. I think kailangan ko nang bumawi sa anak ni Gibbs. Ilang pasko at birthday na nito na wala akong regalo.

I was twirling my car keys with my pointer finger on my way out of my office when my phone vibrated inside the pocket of my gray slacks.      My feet instantly stopped on the track.      I took out my phone and answered the call right away.   

“Theo,” it’s my father.

Ang hindi ko magandang araw ay nadagdagan.

“Dad,” I blandly replied.

The last time we saw each other was when I asked him a favor per Aziel’s request.

“When are you going home?”

I noisily exhaled.

“I don’t know, dad. I have work to do. I cannot leave them unattended.”

The line went pause for a moment.

“Your mom is looking for you. And she’s not in good shape, Theo.”

Napakamot ako sa batok ko at huminga nang malalim. Ilang beses na bang tumawag si daddy sa akin tungkol kay Mommy? Ilang beses na ba silang tumawag sa akin para lang umuwi ako? Well, I lost count anymore.

“I try to find time.”

“Hindi ka ba pwede ngayon?”

“Hindi. I’m busy nga at may iba akong pupuntahan.”

Muntik pa akong sapawan ni Daddy.

“Theo, she’s still your mother-”

Naputol siya nang marinig ang pag-tsked ko.

Pagak akong tumawa pagkuwan.

“Nagpaka-nanay ba siya sa akin noon, dad? Noong panahon na kailangan ko dapat ng suporta ninyo. Anong ginawa ninyo? Lalo ni mommy?” sumbat ko.

“That was a long time ago. Your mother changes.”

“Pero hindi na niya mababago ang nangyari noon, dad. Ngayon… para na akong tanga kakahanap sa taong mahal ko. Dammit! Hindi ko nga mahanap si Laurenz hanggang ngayon!”

Mommy is already bedridden. Na-stroke siya at hindi na kayang gumalaw ng half-body niya. Humingi na siya ng tawad sa akin. Dati pa siyang humingi ng tawad sa akin simula noong umalis ako sa amin ng tuluyan.

Ang nakakatawa pa ay saka na niya sinabi sa akin na ayos na raw siya sa amin ni Laurenz nang wala na sa akin ang tao. Tapos na. Huli na ang lahat.

Pinutol ko nalang ng tawag namin ni Daddy. Kumuyom ang kamao ko at galit na napapikit. Huminga ako ng malalim. Kinalma ko ang sarili ko.

Pumunta ako ng mall ng hindi alam kung ano ang regalong ibibigay ko sa anak ni Gibbs. Ano ba dapat ang ibigay sa babae na bata? Kukunin ko na sana ang telepono ko para tawagan si Gage dahil baka may alam siya. Kaso baka busy naman ang isang ’yon. Si Aziel naman ay binabantayan ang asawa niya.

I don’t know, ever since Aziel has Deb and Gage, who were also ready to settle by the end of the year. Naging mas uneventful na ang takbo ng buhay ko. Namiss ko bigla ang mga ambush na bisita ni Gage sa opisina ko.

Bumuntong hininga nalang ako.

Pumasok nalang ako sa isang toy store. Dammit! Anong pipiliin ko rito? I want something pink dahil batang babae ang pagbibigyan ko kaso nalula ako sa daming pink dito. Shit!

May babaeng lumapit sa akin.

“Good morning, sir! Anong maitutulong ko sa inyo?”

Hinarap ko ang babae. “Can you give me a toy for a four-year-old baby girl?”

“Definitely, sir!”

Bumalik ako ng opisina na may bitbit na malaking toy raw ito! Pinagtitinginan ako ng mga ilang empleyado.

At nang dumating ang hapon nag-convoy nalang kami ni Gibbs tungo sa bahay nila. Pagkarating namin sa kanila ay wala namang mga bisita. Parang… ako lang o ako palang. Tsk!

“Babe!” ang bungad kaagad ng asawa ni Gibbs sa kanya at humalik sa labi.

Napaiwas ako ng tingin. Bitter pa rin ako sa mga ganito.

“Kasama ko ang amo ko.” pabulong iyong saad ni Gibbs sa asawa niya pero dahil nasa likod niya lang ako ay narinig ko iyon.

“Oo, kita nga.” Sinilip ako ng asawa ni Gibbs. “Sir, magandang hapon po. Pasok po muna kayo.”

Pumasok na kami sa kanilang bahay at ang una ko kaagad na nakita ay ang isang bata na patalikod na nakaupo sa isang sofa. Nakasuot ito ng pink na dress at nanonood sa telebesyon.

“Clarette, nandito ang papa Theo mo!” Kuha iyon sa atensyon ng asawa ni Gibbs sa kanilang anak.

Lumingon sa amin ang bata at nagningning ang mata nito nang makita kami. Bumaba ang tingin niya sa hawak ko.

“Wow!” She squealed. Bumaba siya sa sofa na kinauupuan niya at lumapit sa akin.

Nagmano ito kay Gibbs. Kinuha niya pa ang kamay ko at nagmano. Hindi ako nakagalaw roon. I was too mesmerized sa bata. She’s so cute.

“Is that for me?” Hindi matanggal ang mata niya roon sa hawak ko.

“Yes, it’s for you. Happy birthday, Clarette!” bati ko sa kanya.

I was surprised when she suddenly threw her weight on me.

“Thank you po. Thank you po, papa!”

I just smiled and was finally able to wrap my hand around her small body.

“Sir, ano po ang gusto ninyo? Tubig? Juice or wine?”

Hinindian ko si Gibbs sa kanyang alok.

Natawa ako kay Clarette habang aliw na aliw siya roon sa regalo ko. Hindi ko naman alam kung anong klaseng laruan iyon basta para siyang set ata ng dollhouse? Binigay lang ito ng sales lady kanina sa akin. Wala pa nga itong balot!

Gibbs and his wife excused themselves to prepare the table kaya naman naiwan ako rito sa living area nila with Clarette.

“You want to open this?” tanong ko sa bata.

“Pwede na po?”

Her eyes twinkle.

“It is yours na, so you can open it.”

Dahil sa laki n’on ay nahirapan siya kaya naman umalis ako sa pagkakaupo ko at tinulungan siya. Wow siya nang wow habang binuksan namin ang bago niyang laruan.

“Oh, ang ganda!” she squeaked and clapped her hands in the air enthusiastically.

“Ang dami at ang laki po pero…”

Lumaylay ang balikat niya. Her small lips pouted.

“Why?”

“Wala po akong kalaro, e.”

“Wala ka bang kalaro dito sa neighbors ninyo?”

Umiling siya. “Kayo po. Wala po ba kayong baby like me? Maybe I can play with your baby po.”

Hinawakan ko ang kamay ni Clarette. Minsan nang pumasok sa isip ko ang bagay na ’to. What if Laurenz is really  a bearer like Deb? What if he is capable of conceiving a baby? And what if noong panahon na tinulak ko siya palayo sa akin ay… buntis siya?

My lips pursed together. My jaws clenched.

I’m so afraid of thoughts like that. Because what if they’re true? Goddammit! I wouldn’t forgive myself if that is the thing.

“Are you okay po?”

I smiled at Clarette.

“Hmm.”

I spent four years finding Laurenz, finding his whereabouts, and everything pero wala akong mahanap. Ni konting impormasyon man lang ay wala. It looks like he really vanished. Binantayan ko nga si Sonny dahil baka sakaling magkita sila ni Laurenz kaso wala naman. Pero nakakapagtaka na hindi man lang ito hinanap ni Sonny.

And I remember the last thing Laurenz told me before he left. It was impossible for me to be happy without him. Everything that he wished for me at that time was so difficult to achieve without him.

Ngayon nakikita nila akong tumatawa, na parang walang problema sa buhay. All they can see now is isang rebeldeng anak ko. Pero sa totoo lang ang hirap na rin. I’m slowly losing myself. Iyong mga nangyari noon parang dumaan lang sa kamay ko. Iyong mga masasayang panahon na kasama ko si Laurenz ay para nang nawawala. Tanging ang nakikita ko nalang ngayon ay iyon gabi na umiiyak siya sa harapan.

I think for the four years of looking for Laurenz is already enough. Ginawa ko naman na ang lahat ng makakaya ko. Ginamit ko na ang lahat ng koneksying meron ako para mahanap siya pero wala pa rin.

In those years, I think I did what I needed to do. Binuhos ko na rin ang lahat para lang i-sartsfy ang sarili ko, para ’di ako magsisi. And I think that was enough. Right now, I want to look for myself again. I will start a new life. Away from here. Away from everyone. I’ll find my peace and collect myself again. 

Bumisita ako sa bahay namin. Binisita ko ang mommy ko na nasa bahay lang namin nagpapagaling. Masama ang loob ko kanya at hindi ko pa rin nakakalimutan ang ginawa niya pero hindi ko naman maiaalis ang katotohanan na ina ko pa rin siya.

After that, binilin ko kay Gibbs ang lahat ng pamamahala sa opisina ko. Hindi ko siya iniwanan ng trabaho pero siya na muna ang papalit sa akin saglit.

Habang nakasakay ako sa isang cruise ship na bound to Singapore ay biglang tumawag sa akin si Aziel. Iniscan ko sa scanner ng pintuan ang key card ko at pumasok sa room ko. Sinagot ko ang tawag ni Aziel nang maibaba ko ang gamit ko sa kama.

Tinawanan ko si Aziel dahil akala ko napapraning lang siya nang sinabi niya sa akin na hanapin si Deb. Pero nang marinig ko ang nanginginig niyang boses ay agad akong tumawag kay Gibbs na ipahanap si Deb sa mga tauhan ng agency namin upang tulungan ang pinsan ko.

Nang may impormasyon nang naibigay si Gibbs sa akin ay tumawag ulit ako kay Aziel.

“Hello, Aziel?”

“Yes.”

“Pinatingnan ko sa mga tauhan ni Dad ang mga CCTV malapit sa school ni Deb. Tanging ang nakita lang doon ay ang pagbaba ni Deb sa sasakyan mo at di nga siya pumasok sa school. Lumiko kasi siya sa isang kanto at ang lugar na iyon ay wala namang CCTV camera. Di na siya ma-track mula doon. But we will do our best to look for his trace, Aziel.” sabi ko rito.

Inipit ko sa pagitan ng balikat at tenga ko ang cellphone ko para kumuha ng damit sa maleta ko.

“Pwede mo bang tingnan kung pumunta ba si Deb sa bahay ng mga Trazon, Theo?”

Tumigil ako sa paghahalungkat.

“I always monitor the house and the actions of Trazons, Aziel. May tao akong nakabantay sa bahay nila pero wala. Wala si Deb doon.”

“O… okay, thank you.”

Napatingin nalang ako sa cellphone ko nang binaba ni Aziel ang tawag. Bakit niya hinahanap si Deb? Nilayasan ba siya nito? I thought naging okay na ito?

In-off ko nalang ang telepono ko. Kinuha ko ang remote control ng TV at saka ko iyon binuksan. Iniwan ko amg tv na nakabukas. Tumungo ako sa bathroom para maligo at makapagbihis.

Pagkalabas ko nang banyo ay napatigil ako nang makita ko palabas sa telebesyon. It was a fashion show. Hindi ang mga model na rumarampa ang kumuha sa atensyon ko. Kung hindi ang pangalan ng brand na pina-flash sa screen! It is LaurenZ fashion show.

Iniling ko ang ulo ko. Pati ba naman pangalan ng isang clothing brand ay nakikita ko na si Laurenz. Parang magkapangalan lang naman.

Marahas kong dinampot ang kawawang remote control at pinatay ang TV. I’m here to relax and gather myself again. Pumunta ako sa top deck ng ship pero baon pa rin ng utak ko ang nakita ko kanina sa telebesyon.

Goddammit!

Ilang minuto ang lumipas at nakita ko nalang ang sarili ko na nagbabayad ng wifi rito para i-search ang clothing brand na iyon!

I was patiently tapping my foot while browsing the net. I already gave up, pero dahil lang sa nakita ko sa TV ay biglang nabuhayan ulit ako ng loob. I searched for LaurenZ clothing line. Marami ang lumabas at halos mga damit, gowns, and suits naman lumabas. I searched for its owner. Kumunot ang noo ko nang mabasa ko ang owner ng brand.  

“Laurenz Kail… Zahl?”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

---

NAKAKAKILIG! 140K READS NA ANG EGS2 AT 7.7K VOTES. AHHHHH. THANK YOU SO MUCH!!!! ❤️☺️✨

CHAPTER 35

Chapter 35

Laurenz Pov

“Congratulations, Laurenz!”

Pairap akong humarap doon sa pinanggalingan ng boses. Nahanap kaagad ng mga mata ko ang may-ari n’on. My eyes rolled again when my sight landed on the owner of the voice who shouted just now.

As I turned to face Minerva, my eyes were drawn to the sight before me. I couldn’t help but shake my head as I took in the abundance of delicious treats she was holding. Her right hand was weighed down by the heaping stack of pizza boxes. And in her left hand, a rainbow of brightly colored soda cans gleamed in the light, promising a refreshing burst of sweetness with each sip.

I took a laborious walk, shaking my head. Of all the friends I’ve made while living here in Italy, Minerva Escario is the first person, among my friends from back in San Concepcion and here in Italy, who never fails to congratulate me on every small or big win I achieve. She is always on my side.“

She called the whole team, saying “Everyone, pizza and drinks!” My team, especially. Not to brag, but yeah, my team!“

There was an air of jubilation as everyone rejoiced and expressed their gratitude towards Minverva for the free foods she brought. Kilala na nila si Minerva since siya ang pinakaunang tao na nagsuot sa creation namin. Na siya eing dahilan kung bakit nakilala ang LaurenZ.

Pagkatapos ilapag ni Minerva ang mga dalang pizza at drinks sa round table ay himila niya ako ng konti bago niyakap ng mahigpit. I reciprocated her hug with an equal measure of strength and intensity, holding her tightly in my arms.

“Congratulations again, Laurenz!” she whispered into my ear. Every fiber within me rejoiced, no matter how many times I heard those words parang bago siya sa akin.

Her arms coiled around me with even more intensity, as if she were clinging to me for dear life.

“Thank you so much, Minerva!” my late reply.

She slightly pulls our bodies away from each other and looked down at me. Yeah, through the years, si Minerva pa rin talaga ang mas matangkad kaysa sa akin. Ang bagay na hindi nagbago.

“I’m so proud of you!” she said cheerfully.

My heart warms and flutters with joy. I can’t express how grateful and glad I am for my very first fashion show, which was small but successful. Everything went according to plan, from beginning to end. The show was excellent! I may be overreacting, but it feels amazing to see all our hard work pay off. I feel blessed to have such a great team and colleagues who have supported me throughout this journey. Despite the sleepless nights, sweat, and tears, and exhaustion, the first LaurenZ fashion show was a success! Almost all of our dresses sold out in just a minute! Take note! Hindi pa bigatin ang mga kinuha anaming models d’yan.

But of course all of these! All of my achievements won’t be possible without the people at my disposal. Kuya Harden and Kuya Walter, tita Freda, si Rielle, si Minerva at syempre ang nag-iisang angel ng buhay ko, ang tanging tao na kayang pawiin ang lahat ng pagod at pangamba ko sa yakap niya lang, my baby Tyreese. And even… Rustin. Sila ang mga taong nasa tabi ko habang pinaplano ko pa ang lahat ng ito. Sila ang mga saksi kung ano ang mga ginawa ko makamit ko ang ang bagay na ito.

I am grateful to them for their undying and unwavering support. Without them, I wouldn’t have made it this far. Wala ako rito ngayon. Walang LaurenZ. Of course, aside sa team and staff ko. Hindi ko rin makakalimutan ang mga taong nagsabuhay sa mga likha ko at ang mga taong taas-noong sinusuot ang gawin ko—namin ng team ko. Soon itong fashion design team ko magiging fashion design house or firm din ito.

“LaurenZ is making waves in the entire marketplace! The internet is buzzing about LaurenZ and its designer!” Minerva exclaimed, waggling her eyebrows. “I bet even fashion giants like Chanel, Gucci, Dior, and Hermes are taking notice!”

“Tse! Ang OA ha, daretso kaagad d’yan sa mabibigat at malalaking clothing brands na ’yan. Tsk! Hindi pa tayo nakakaabot sa kalingkingan ng mga brands na iyan.” suway ko naman dito.

Minerva nonchalantly shrugged her shoulders, indicating her lack of concern or interest on my remarked.

“Oh, well. Hindi naman ’yan impossible. Saka, hello? Hindi ka pa matagal sa industry na ’to but you already pulled Gryniewicz. Bago ka palang pero gusto nang kunin ng mga Gryniewicz to be their designer!” she blunted!

My mouth hung open in complete astonishment, as if it had been suspended on a hinge and frozen in time, unable to form words or even close shut.

“Gryniewicz!?” I screeches.

Her playful expression and perfectly shaped eyebrows made me laugh and smile as she teasingly wiggled them. I know that in the fashion world kilala na talaga si Minerva. She designs clothes and a model too kaya sa industriyang pinasok ko. Alam kong mas may experienced at mas may malaking koneksyon na siya. At saka isa pa, kung hindi dahil kay Minerva hindi siguro makikilala ng ibang celebrities itong clothing line ko, like what I said earlier.

One time, Minerva was nagging me to design clothes for her. Sabi niya may dadaluhan lang siyang semi-formal gathering at wala na raw siyang damit na maisuot at wala raw siyang maisip na isusuot. Of course, as her friend hindi ako naniniwala roon. It’s impossible na wala siyang damit na maisuot. Pero napilit niya pa rin akong gumawa ng damit para sa kanya. Then it turned out na ang sinasabi niyang semi-formal gathering ay isa palang auction show. Kaya naman maraming kilalang tao ang dumalo roon. At nakita ang damit na denisign ko.

“Hmm, I am friends with someone in their family, and I received a message asking if you could do haute couture para sa birthday ng anak nila.”

“R-really?”

“Ahuh!”

“Oh my god!” I squealed!

“But unfortunately! Iyong gagawan mo ng dress ay nasa Singapore siya ngayon. Do you think okay lang kahit ipasa lang sayo ang size…”

“No!” I meddled. “I wanna meet them personally as well. Kaya if gusto talaga nila na ako ang magdesign ng dress for their daughter’s birthday party. “I will make time to fly to Singapore.”

I cannot let this opportunity slip from my hands. That family is a big player in the corporate world, and I am certain that many prominent figures will attend their daughter’s birthday celebration. This means that numerous people will have the chance to see my creation.

“Good!” Pinitik niya ang daliri sa ere. “Ibibigay ko na ang number ng LaurenZ sa kanila para kayo na ang mag-usap.”

Inaya ako ng ibang mga kasama ko na kumain kaya naman hinila ko si Minerva para kumain na rin sa mga dinala niyang foods.

“Next time ma’am Minerva coffee truck na ang dalhin mo rito. Lalo na kapag all-nightier kami.” biro ng isang kasamahan ko. I’d rather call them my friends and colleagues than my employees. Kasi pantay-pantay lang kami rito. At isa pa mga Filipino ang kinuha kong mga kasama ko. I do believe kasi na kapag kalahi mo ang kasama mo sa work mo, mas magiging magaan at madali ang lahat ng trabaho. Lalo na sa communication.

“Sabihin n’yo lang sa akin kapag pinag-overtime kayo nitong amo ninyo. Isusumbong ko pa ito sa asawa niya.” daldal ni Minerva.

Before I could even control my reflexes, my hand had already made contact with Minerva’s shoulder.

Babangayan na sana ulit ako ni Minerva nang may isang tao na dumating, ang taong naging sandalan ko, protektor, at ang supporter ko. Amidst the uncertainty and skepticism of others, his unwavering loyalty and faith in me is a beacon of hope and encouragement, propelling me forward towards success. His steadfast support is one of the foundation upon which I rely to accomplish my goals, and without it, my endeavors would falter and fail.

“Kail!”

I turned around and saw Rustin walking with one hand slipped inside the pocket of his grey slacks. His white long sleeves were folded up to his elbows, and his glasses hung on his pointy nose, making him look as handsome as ever.

“Rustin!”

I closed our distance and wound my arms around his torso.

Naramdaman ko ang labi niya sa ulo ko.

“Congratulations! I’m so proud of you… my husband.”

An intense flush of heat rapidly spread throughout my face, causing my cheeks to redden.

“Off from work?”

“Yeah,”

“How’s your meeting?”

“Dunno.”

“Huh?” Napahiwalay ako sa kanya.

“I watched your fashion show during the meeting.”

“You really did that?”

“Yeah. I’ve been a fan of your creations ever since, Kail. Watching them being worn by models just makes me so proud of you. You finally did it. You finally reached one of your dreams,” he said earnestly. He spoke directly into my eyes. It was as if he wasn’t just saying the words for me to hear, but rather speaking to my soul. His words sent my heart swelling, and it felt like his gaze was piercing through my very being.

Narinig ko na naman ang mga katagang iyon. Maraming beses ko na iyong naririnig mula sa pamilya ko kaso iba talaga ang dating kapag siya ang nagsasabi noon.

When I decided to study before akala ko madali lang ang lahat. Akala ko porket hilig ko siyang gawin ay magiging madali na. Akala ko kapag may talent ka na sa isang bagay everything will just follow. But no. Many things will try to hinder you from reaching your full potential. Many obstacles came in my way as I walked the path of my dreams.

Dumating pa nga sa punto na tinatanong ko ang sarili ko kung tama pa ba ang ginagawa ko. Tama ba na itong kurso na ’to ang kinuha ko. Dumating sa punto na halos maubusan na ako ng motivation and inspiration to continue my studies, but Rustin came.

It’s really hard kasi noong nasa university na ako, sa French Ministry University, ang daming magagaling. Ang daming matatalino. Para akong isang tuta na naligaw sa kampo ng mga tigre. Because as a fashion design student, there are a lot of things that you need to learn which is hindi ko nalaman. Kasi aside sa fashion and sewing you need to learn pattern making which is basic lang ang alam ko, 3D fashion design, brand management, illustrations, product development, and many more.I feel so small and outwitted to the point that I no longer believe in myself. I don’t have faith in my own creations.

I feel so burden na sa pamilya ko. Pakiramdam ko that time naging sobrang dependent ko na sa kanila. Actually, hindi naman iyon masama sa kanila ni kuya at tita Freda kaso lang ayaw ko naman ng ganoon. That’s why I too have had moments where I’ve silently cried myself to sleep at night.

At hindi pa nagtatapos ang problema ko d’yan kasi noong bago pa ako sa university at walang kilala. I was bullied for being an asian. Hindi ko alam na sa panahong ito ay may ganoon pa rin pala. It took me a while before I find my bearings. And it was all thanks to this man standing before me.

Rustin has been a good mate of mine since then. Nang makilala ko siya pakiramdam ko naging magaan na ang lahat sa akin. His support, praise, and presence - with or without his physical body beside me - remain constant. When everything feels uncertain, there’s a man who remains constant for me. I am at ease because of him. When I’m at my wit’s end, Rustin stays calm, understanding, and ready to lend a hand to me.

“Thank you so much, Rustin. Thank you for coming into my life.” I admitted emotionally.

With his gentle touch, he cradled my face between his large palms, as if shielding me from the world. As his thumb tenderly wiped away my tears, I felt a sense of safety and comfort envelop me.

As always when his around me.

“Thank you too, Kail. Thank you so much. I love you.”

I smiled. “I love you, Rustin. You know that.”

“How’s everything? May maitutulong ba ako?” tanong niya at tumingin sa likod ko, kung saan ginanap kanina ang fashion show.

Inilingan ko siya.

“Hindi na. By tomorrow ihahatid na namin iyong mga dress sa mga buyers.” Hinila ko ang kamay niya tungo sa table. “Halika, umupo ka muna. Saka may dinalang mga pizza si Minerva kanina. Kumain ka na rin.” sabi ko kay Rustin. Communication wasn’t a problem between me and Rustin dahil nakakaintindi at nakakapagsalita naman siya ng Filipino language, well, except siguro kapag masyado nang malalim. Rustin has been so proud na may dugo siyang Pinoy—he is proud and its a pride for him that he is one-fourth Filipino from his mother side! Maybee kaya rin siguro mabilis kaming nag-click sa isa’t-isa.

“It’s a good thing I didn’t buy any food because Minerva already bought a lot.” puna niya nang makita ang mesa. I plan na ipadala iyon sa iba pang staff dahil sobrang dami nga.

“Anyway, Rustin if iyong sinabi ni Minerva sa akin kanina na client ay tutuloy na ako ang kukuning designer. Baka aalis ako rito dahil nasa Singapore ang client.” saad ko kay Rouge nang makaupo kami.

“Okay, want me to accompany you?”

I pouted.

“Hindi na naman kailangan pero naalala ko na gusto mong pumunta sa Singapore, right? Baka… ngayon na ang time na pumunta tayo? Of course, with our children, Tyreese and Rhett.”

Tumigil siya sa pagnguya.

“That’s a good idea. I’ll let my secretary know ahead para ma-clear ang schedule ko if ever.”

“Sige!”

Pinapaalis ko muna ang lahat ng mga kasama ko bago ako umaalis sa studio na inakupa namin ngayon, ganito rin naman ako kahit pa sa studio namin. Doon kasi ako nasanay.

Hinatid ako ni Rustin sa mansyon ni tita Freda kung saan ako at ang anak ko na si Tyreese minsan tumutuloy at si Rhett na rin. Oo minsan dahil umuuwi naman talaga ako sa bahay namin ni Rustin.

“Ayaw mo ba talagang tumuloy? Tyreese and Rhett will look for you.” wika ko kay Rustin nang tumigil siya sa harap ng entrance ng mansyon.

“It’s okay. Your brothers might be there, but I don’t want a fight on your big day. Besides, the children are more fond of you than me. Bukas uuwi na naman kayo.”

Nginitian ko nalang siya.

“Hmm. Thank you for understanding them, Rustin. Don’t worry, eventually they will accept that I’m already married.”    Tumawa siya. “Yeah, and I really understand them. Because even if I have a brother or sister, I’ll also do the same.”

Tumango ako.

“Sige na. Be careful, please!”

“I will. Goodnight.”

“Call me when you’re already home. Let’s facetime para makita ka ng mga bata.” Huling bilin ko sa kanya.

Bumaba ako ng kotse at saka hinjintay siyang makaalis bago pumasok sa mansyon.

“Mama!”

“Miiii!”

Ang boses ng mga anak ko. Oh, my angels! Nakita ko silang dalawa sa sala kasama ang kanilang dalawang tito. Si Tyreese ay nakakandong kay kuya Walter habang si Rhett naman ay nasa kandungan ni kuya Harden na nilalaro ang nasa kamay nitong laruan.

Tyreese is already four years old just month ago tapos si Rhett naman ay two years old palang. Kaya naman hindi pa masyadong nakakapagsalita ito ng straight at nabubulol pa. Samantalang si Tyreese ay magaling na namang magsalita. He can speak Tagalog, English, and some Italian words. Maybe it is because of the people around him. Madali rin kasi siyang nakaka-adopt sa kanyang environment.

Agad kong tinungo ang mga anak ko. Una kong binigyan ng halik si Rhett at nakipagbeso  na rin ako kay kuya Harden. Sunod naman ay si Tyreese ang binigyan ko ng halik. At akmang magbibeso na rin ako kay kuya Walter nang takpan nito ang mukha ko gamit ang malaki niyang kamay.

“Kuya!” inis kong untag dito.

Kuya Walter raised his eyebrows.

““You reek of Rustin’s smell. I don’t like it.” Ang maarteng untag ni Kuya Walter.    Laglag ang panga ko roon.    “Kuya…” I said in a warning tone. Both of them were bitter that I finally have a man other than them in my life now. That is why they’re so bitter! 

“But congratulations, Laurenz!” he remarks.

Sinundan naman iyon ni Kuya Harden.

“Congratulations, Laurenz. By the way, mommy is in the kitchen. She is preparing a lil celebration for you.”

We had a little conversation before I went to the kitchen. Karga ko si Rhett at si Tyreese naman ay hawak ko ang kamay. Nagtatanong si Tyreese tungkol kay Rustin. Bakit daw hindi ito tumuloy. Tsk! Ang init kasi ng mga dugo nila ni kuya kay Rustin. Nakakainis! Bukas uuwi na talaga kami sa bahay namin.

Naabutan ko si Tita na siyang naglalagay ng mga pagkain sa mesa. Nang makita ako ni tita Freda ay agad niyang inabanduna ang ginagawa para malapitan ako.

She gave me a tight hug.

“Congrats, Laurenz! We’re so proud of you!” Tita said, letting go of me. Naipit namin si Rhett!

Ang konting pag-uusap namin ni tita ay naputol nang marinig ko si Tyreese na sumigaw.

“Wow! Lots of veggies!” Bumitaw sa pagkakahawak ko si Tyreese saka tumakbo sa mesa.

“Asikasuhin mo muna ang mga bata, Laurenz. We’ll talk later.”

Agad kong nilapitan ang anak ko. Nilagay ko sa upuan niya si Rhett saka ko binuhat si Tyreese para makaupo sa silya. Hindi pa niya abot ang matayog na silya.

My baby Tyreese kissed my lips.

“Thanks, mama!”

Tyreese loves to kiss me. Whenever he had a chance ay talagang nanghahalik siya sa akin. Tingin ko ito ang love language niya.

“I really want to grow big, mama.”

Umupo ako sa gitna nilang dalawa ni Rhett.

“And why is that?”

“So that you won’t need to carry me, mama. I’m kind of heavy, so I might be heavy for you to carry.”   Nakurot ko ang pisngi ng anak ko. Why is he so cute and smart?   “You are not that heavy, my boy. Remember that your mama is so strong!” I flex my arms, showing him my not-so-big muscles.     “You’re still small for me, mama. Uncle Harden and Uncle Walter are the real big boys and strong, mama.”

Nagulo ko ang buhok nito. Ang daming alam. Lahat ng katwiran ko ay may sagot siya!

Sabay kaming kumain. Thankfully, naka isang slice lang ako ng pizza kanina sa studio. Masaya kaming kumain at sila tita Freda at ang mga kapatid ko naman ay panay ang tanong sa akin tungkol sa business ko. It’s my business but I know that without them at my disposal, alam kong hindi ko maabot itong mga nakamit ko ngayon. They’re my pillars.

“When you have time, Laurenz. I hope you can cater my amigas. Pinupuno nila ang inbox ko tungkol sayo. Gusto ka nilang ma-meet at gusto nilang magpagawa ng damit sayo.” saad ni tita Freda.

Tumango ako.

“Sa pagbalik ko po galing sa Singapore, tita. Sila ang aasikasuhin ko.”

Sa totoo lang hindi ko talaga inaakala na magiging ganito ang impact ng simpleng fashion show namin. Siguro malaking bagay na pinalabas iyon sa TV worldwide kasi marami ang nakakita. At ideya iyon ni Rustin.

Six days had passed and finally were now boarding for Singapore. From Malpensa Airport to Singapore, maybe it would take us twelve hours or so bago kami makarating doon. Well, it’s just an estimate.

Kasama namin ni Rustin ngayon si Tyreese at Rhett. Rhett was napping on Rustin’s lap. Si Tyreese naman ay nasa may bintana. Hindi na naman ito ang unang sakay ni Tyreese ng airplane. Sanay na sa byahe si Tyreese dahil lagi itong dinala nila kuya Harden sa kanilang mga lakad. Tyreese grow up fond of his two handsome uncles.

“Are you okay?” bulong ni Rustin sa akin mayamaya.

Binalingan ko siya.

“Yes, ikaw? Gusto mo ako muna ang humawak aky Rhett?”

He hook his head.

“Sleep. I will look for Tyreese.”

I smiled and nodded my head at him before rested my head on hia shoulder. Sunod ko namang naramdaman ang paghalik niya sa ulo ko.

We safely landed on Singapore. Hindi lang trabaho ang pinunta ko rito dahil may plano rin kaming magstay rito ni Rouge, mga 3 to 4 days lang naman. Matagal na rin kasi simula noong huli naming vacation. Iyong kaming apat.

After ng ilang oras naming pagpapahinga sa aming hotel pumunta kami sa Robinson Road dahil doon ko kikitain ang kliyente ko. Sinama ko na sa lakad ko ang mga bata at si Rustin dahil may balak din kasi kaming bumisita sa Merlion Park sa may One Fullerton, na malapit lang sa Central Business District (CBD).

At habang aliw na aliw ang mga bata sa park, humiwalay ako sa kanila dahil may binili lang ako para sa mga bata. Pagkabalik ko kung saan ko iniwan si Rustin kasama ang mga bata ay wala na sila roon. Kaya naman hinanap ko sila. Kinuha ko ang telepono ko nang sa paghahanap ko sa kanila ni Rustin ay napalapit ako r’on sa Merlion. After, taking some photos ay kumuha ako ng video. Kaso sabay yatang tumigil sa pagtibok ang puso ko at ang paghinga ko nang may makunan akong isang tao.

Kusang humigpit ang kamay kong nakahawak sa cellphone. Unti-unti ay binaba ko ang telepono dahil akala ko namamalikmata lang ako pero nang maibaba ko na nang tuluyan ang telepono ko. Nakumpirma ko na… si Theo nga. Si Theo ang nakunan ko ng video.

After how many years, ngayon ko lang ulit nakita si Theo. Theodore Granville III is standing meters away from me in flesh. He mirrored my surprised expression.

“L-laurenz?” came his throaty remark.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

• i might be revising some parts dito pero not now. anyway, kagaya ng lagi kong iniiwan sa bottom part ng chapters sa mga story ko. pls, po pasensya na sa mga maling infos na nailagay ko if ever. if mas may alam kayo sa akin, pls, do correct me.

-oo nga rin pala. if may tanong kayo mga beh, i-comment niyo lang dito. tnxx😘 goodnight/morning/noon.

CHAPTER 36

Gusto ko lang pong sabihin na sa mga bumasa ng EGS2 na nakaabot dito, maraming-maraming salamat po. Salamat sa tiwala ninyo kay Theo. At oo nga pala, para po hindi kayo ma-confuse sa mga nangyayari. Please, do read the details po para hindi na kayo magtanong bakit ganto-ganyan ang nangyayari. Ayon lang salamat ulit! Road to 160K reads na tayo rito. Enjoy reading!☺️

---

Chapter 36

Laurenz Pov

When I left the Philippines years ago, I had harbored thoughts of seeking revenge. I had planned to return to the country with greater strength, boldness, and readiness to confront those who mistreated me, called me names, and degraded me. It was a promise I made to myself. However, everything changed when Tyreese was born—my perspective, my aspirations, and my decisions all underwent a transformation because of him.

I came to realize that I didn’t want Tyreese to witness the cruel world I once endured. I yearned for a world that would be filled with wonder and beauty for him. I wanted to surround him with people who genuinely loved him, wanted him, and genuinely cared for him. That’s why I made the choice to live in Italy and build a life there alongside Tita Freda, my brothers, and friends.

Iniisip ko kasi, na bakit ko pa ba babalikan ang mga taong ’yon? Bakit ko pa sila paglalaanan ng panahon? Bakit ko sila pag-aaksayahan ng panahon at pera, e wala naman silang naging mabuting dulot sa buhay ko dati? As I raised Tyreese on my own, though not entirely alone because I have my family by my side, I have come to realize that my desire for silence, peace, and success is my way of seeking revenge against those who belittle me. Ito na ang Laurenz na tinatapak-tapakan nila noon.

At saka kung uuwi man ako ng San Concepcion, ang pamilya ni Sonya, at ang puntod na lang ni nanay Alondra ang babalikan ko roon. Ang plano kong paglinis sa pangalan ng nanay ko ay may gumawa na namang iba. Yeah, no’ng sinabi ko kasi ang bagay na ito sa mga kapatid ko. Nasabi nila sa akin na malinis na raw ang pangalan ng nanay ko sa San Concepcion. Kinumpirma rin naman ito ni Sonya sa akin. Kaya naman nakontento na ako sa Italya.

At ang nakakalungkot ay nalaman kong si Dominique Granville pala ang nagpakalat nang ganoong mga isyu sa nanay ko. Disappointment is an understatement n’ong nalaman ko iyon. Kung sana alam ko lang noon.

Gustuhin ko mang kumpruntahin si Dominique kaso ayaw ko namang isaalang-alang na malaman nito na may apo siya sa akin. Because there’s a big possibility na hindi niya matanggap ang anak ko. Nagawa niya nga akong i-setup para lang hiwalayan ng anak niya, kasi ayaw niya sa akin. That woman. Tsk! Ang anak niya naman ay madali ring sumunod sa kanya.

Matagal na n’ong huli kong nakita at nakausap si Theo kaso magpahanggang ngayon nga ay tumatak pa rin sa utak ko iyong mga huling katagang iniwan ko sa kanya.

And, among all the places and incidents, dito ko pa talaga siya makikita sa Singapore. I’ve never heard about him for years already. Hindi ko na alam kung ano na ang mga ginagawa niya kasi ano naman ang paki ko sa taong ’to? Oo ama siya ni Tyreese, pero grabe rin kasi ang dinulot niya sa akin noon.

After all these years, I never imagined finding myself sitting across from him. I feel as though my tongue has been tied, making it difficult for me to speak. I was completely caught off guard when he asked if he could talk to me. My feet instinctively followed his foot step. Maybe, somehow, I expect an apology from him dahil sa mga masasakit na salitang binitawan niya sa akin. Kaya sumunod ako sa kanya.

By now, I’m sure alam na niya ang buong nangyari. Alam na niya ang katotohanan kaya ini-expect ko ang apology niya. By now, alam na niya siguro na ang ina niya at si Ana ang may pakana sa mga malaswang larawan ko kasama ang ibang lalaki dati.

I had previously claimed that I had already led a tranquil and joyful life alongside my family. However, deep down, I am aware that my inner being still carries the scars of my past. It is distressing to realize that despite the passage of many years, the trauma continues to linger.

Following a minute of silence, he finally found the words to bridge the gap between us.

“How are you?” he asked, his voice tinged with a hint of breathlessness. Kung makatanong siya ay parang magbarkada lang kami na hindi nagkita ng ilang taon. Tsk! What should I expect?

“I’m doing well,” I replied to him.

“I’ve been looking for you, Laurenz,” he said.

I couldn’t help but notice the way he looked at me. Well, maybe I’m mistaken, but I could sense longing and sadness in his eyes. Perhaps I’m just hallucinating.

However, his statement caught my attention. Why is he searching for me? Could it be that he has been looking for me all these years? That’s impossible!

“Oh,” was the only word that escaped my lips.

Realizing that he wasn’t going to apologize for what he had done years ago, I began to say, “I think I need to go-”

“Please, just a minute.”

Bumalik ang p’wet ko sa upuan. Saan na kaya ngayon sina Rustin at ang mga bata? Baka hinahanap na nila ako.

“May gagawin pa ako.”

Tumango siya. “I… i just want to apologize.”

Kumuyom ang mga kamay ko na nakatago sa ilalim ng mesa. Tiningnan ko ang kamay niya na nasa ibabaw ng mesa. Mahigpit na niyayakap ng kamay niya ang tasa ng umuusok na kape. Hindi ko tuloy mawari kung namumula ba iyon dahil sa init. O baka dahil sa pagkakahigpit noong pagkakahawak niya.

“Marami akong nasabi sayo noon.” Napatango ako roon. “May mga nasabi akong masama at masasakit sa’yo. Alam kong sobrang tagal na at siguro huli na itong paghingi ko ng tawad sa’yo, Laurenz. Pero gusto ko lang malaman mo na… hindi totoo ang lahat ng sinabi ko sa’yo noon. Nagsinungaling lang ako sa’yo noon para-”

Pumanting ang tenga ko at hindi ko mapigilang hindi siya punain. Ayos na sana ako sa paghingi niya ng tawad pero ano itong pinagsasabi niya?

“Nagsinungaling? Talaga ba Theo?” I sneered.

Umikot ang mata ko sa ere.

“Yes. Alam kong mahirap paniwalaan pero hindi totoo ang mga sinabi ko sa’yo noon, Laurenz. Napilitan lang ako.” Nakikiusap niyang wika.

“What?!”

“Napilitan lang akong saktan ka. Nasabi ko ang mga bagay na iyon sa’yo para lumayo ka sa akin kasi iyon ang utos ng mommy ko…”

Napatigil siya sa pagsasalita nang tumawa ako. With a resolute gesture, I firmly crossed my arms in front of my chest, directing an unwavering gaze towards his eyes filled with solitude.

“Hindi nga ako nagkamali na ang bilis mo lang maniwala sa mommy mo Theo. Don’t tell me hindi mo pa alam ang lahat-”

“I know!” He shut me up! He leans on the table. “I know Laurenz. I already know everything. Sinaktan kita noon kasi tinakot ako ni Mommy. Tinakot niya ako na ipapakalat niya ang mga larawan mo sa buong San Concepcion. Just like what she did to your mother, sisirain ka niya at iyon ang bagay na sinusubukan kong pigilan noon.”

Naubos na talaga ang respeto ko sa ina ni Theo. God! Is she even a human?

“And you choose to hurt me because of it?”

“Yes,” he answered.

Lumunok ako. We just saw each other tapos ganito kaagad ang pinag-uusapan namin. Nahahalungkat kaagad namin ang nakaraan. Ang alam ko lang ay ang ina niya ang may pakana roon sa pagsetup sa akin noon pero hindi ko alam na gagamitin niya iyon para hiwalayan ako ng anak niya. Na magiging armas ang kasinungalingang  iyon ng ina ni Theo. I thought si Theo ang kusang naka-diskubre no’n.

Tita Freda once told me about my mother’s history with Theo’s father. Alam ko na nagkarelasyon ang dalawa n’ong kabataan nila pero hindi marurok ng utak ko kung gaano kalalim ang galit ni Dominique sa nanay ko. Just because her husband, Theodore II, had a past with my mother ay idadamay niya ako o ang anak niya. Pero baka ganoon na nga. Siguro bitter pa rin siya. Tsk!

“Whether it was your mother’s order to hurt me or not, you could have found another way to push me away, Theo. It’s either you or your mother’s will.  Nasaktan na ako ng sobra dahil sa mga sinabi mo. May mga paraan pa naman pero mas pinili mong durugin ako sa ganoong paraan. I accepted your apology just now, but that didn’t change the fact that you hurt me.” wika ko at tumayo iniwan itong bigo.

Nakatatlong hakbang na ako papalayo sa kanya nang tawagin siya ako.

“Laurenz,”

I stop on my track.

“I have one question.”

I looked over my shoulder, waiting for his question.

“K-kinasal ka na? May asawa ka na… ba?”

Tumingin ako sa dadaan sa harap ko at humigpit ang pagkakahawak ko sa telepono ko.

“Oo, may asawa na ako at pamilya.”

Lumayo ako sa lugar na iyon at nang buksan ko ang telepono ko ay nakita ko ang message ni Rustin sa akin.

From Rustin:

We had already headed to our hotel room first. Rhett had a tantrum. Just text me back if you read my message.     To Rustin:

Uuwi na rin ako d’yan. I’m sorry.

Pagkasent ko sa message ko kay Rustin ay pumara na ako ng masasakyan tungo sa aming hotel. Malalakad naman sana ang hotel kung saan kami nagcheck-in kaso lang nanginginig ang mga binti. And I don’t know why. Presumably because of what I learned today from Theo.

Pagkabukas ko sa pintuan ng room namin ay nakita ko si Rustin na nasa living area. Mag-isa siyang nanonood ng telebesyon.

Saglit akong napatigil sa paglalakad.

Nakaramdam ako ng guilty. May asawa na ako pero basta’t basta lang ako sumunod kay Theo kanina. Hindi ko man lang natimbang ang desisyon ko ng maayos. I acted on impulse, and I acknowledge that my hunger for an apology doesn’t justify my earlier actions.

Sa pagkalutang ko ay nakarating na pala si Rustin sa harapan ko.

“Kail, I’m sorry we need to head back without you. Thankfully, I was able to put Rhett-”

Hindi siya natapos nang dakmain ko siya ng yakap. Natahimik siya at ilang segundong na-estatwa sanhi ng biglaan kong pagyakap sa kanya. Sa huli ay ginantihan niya naman ako ng yakap.

Niyakap ko siya ng mahigpit at binaon ang mukha ko sa dibdib niya. Matapos ng yakapan namin ay hinila niya ako tungo sa sofa na nasa living area. Pinahinaan niya sa volume iyong TV.

Pinatong niya ang kamay sa ibabaw ng kamay ko.

“What happened?” tanong niya.

Siguro dahil nagsimula kami ni Rustin na magkaibigan kaya ganito siya ka-observant at understanding sa akin. Alam na alam niya kapag may bumabagabag sa akin. Alam niya kapag kailangan ko ng kausap at makikinig sa akin.

“Nakita ko siya,” sabi ko sa kanya. Ayaw kong maglihim sa kanya. Wala rin naman akong dahilan para hindi ito sabihin sa kanya.

“Who?”

“Tyreese’s father,”

Napatikop siya sa bibig niya at bumuntong hininga. Alam ni Rustin kung sino ang totoong ama ni Tyreese. At alam din niya ang naging history namin ni Theo since nakwento ko ito sa kanya way back when we were still in the university.

“Did he do something to you?”

I shook my head slightly.

“No, and honestly kanina habang hinahanap ko kayo sa park… doon kami nagkita. Inaya niya akong mag-usap at sumama naman ako. I’m so sorry, Rustin. I’m so sorry-”

Umusog siya sa akin at niyakap ako. I felt his lips on my hair.

“Why are you sorry? You did not do something wrong.”

Yumakap ako pabalik sa kanya. I inhaled his scent.

“Even if magpaalam sana ako sayo bago… p-pumayag na makipag-usap sa kanya.”

Kinuwento ko kay Rustin ang naging usapan namin ni Theo kanina. He was all ears while I was narrating the small talk that Theo and I shared earlier at the cafe.     “You didn’t mention Tyreese to him?” Rustin asked me, after a few minutes of talking,

Sa pag-uusap namin kanina ni Theo hindi ko man lang naisip na ipakilala sa kanya si Tyreese. Unang kita pa nga lang namin at ganoon na kainit ang naging usapan namin. It feels like the years of being apart was futile dahil parang bumalik lahat ng sakit na naramdaman ko. My initial plans were clouded by my emotions.

Certainly, he didn’t intend to push me away before, but his words that night pierced my heart. I was deeply wounded by it, both emotionally and mentally. Kahit na sabihin niya pang inutusan lang siya ng mommy niya. Sana man lang hindi sa ganoong paraan niya ako sinaktan. Hindi man lang niya iniisip ang mararamdaman ko sa mga sinabi niya.

Kapag naiisip ko ang gabing nagmakaawa ako sa kanya. Naiiyak ako. Awang-awa ako sa sarili ko. I pleaded desperately for someone to remain by my side. I found myself on my knees, begging earnestly for love. I was filled with immense fear of being abandoned and left alone once more.

Nevertheless, kahit pa sabihin ni Theo sa akin ang lahat ng dahilan niya noon, wala na namang magbabago. Hindi na magbabago na sinaktan niya ako, naghiwalay kami, at ngayon may asawa na ako. Undoubtedly, he was also in pain those times because of his mother but he is partly at fault too.    The best thing for us now is to move on from everything that happened in the past. Hindi kasi maganda ang dulot kapag mas nilulunod mo ang sarili mo sa nakaraan. At ang isang magandang halimbawa n’on ay ang ina ni Theo.

“Hindi.”

“But… you have a plan on introducing Tyreese to him.” Rustin skeptically asked.   It was ironic how Tyreese grew up and didn’t talk or ask that much about his father’s existence. Nagtatanong siya at hindi naman ako nagsisinungaling sa bata. Siguro isa sa factor kung bakit hindi siya naghahanap ng ama because he had a lot of father figures around him.    “If Tyreese wants to meet him, then I will.”   “And what if Theo is married?”

Tumawa ako sa tanong ni Rustin.

“Ano naman ngayon? Whether he is married or not… if gusto ni Tyreese na makilala si Theo. Hindi ko ipagkakait iyon kay Tyreese or kay Theo. Hindi man kami magkasundo ni Theo at least sa anak man lang namin maging civil kami, right?” sagot ko sa kanya.

Kinabukasan habang binibihisan ko si Tyreese ay nagkaroon ako ng pagkakataon na makausap siya. Si Rustin naman ay abala kay Rhett na kakatapos ko lang din paliguan.

“Anak,” tawag ko sa pansin ni Tyreese na naaliw sa buttons ng suot niya. He was playing them.

Umangat ang tingin ng anak ko sa akin. The way he looks at me reminds me of his father’s gaze.

Napailing ako sa ulo ko. God! What the hell am I thinking?!

“Mama?”

“Anak, diba before you ask me about your father—your other biological father.” Nanatiling nakatitig saakin si Tyreese. “We met yesterday, anak.” I confessed.

“He looks for me, mama?”

I wet my lips with my tongue before shaking my head.

“Diba, I told you anak na hindi alam ng isang father mo na… buntis ako sayo n’ong nagkalayo kami. Kaya hindi ka niya hinanap.”

Kumurap-kurap lang siya.

“What do you want me to do, mama?”   Huminga ako nang malalim. Sinuklay ko ang buhok niya.    “No, anak, it’s what you want to do. Gusto mo bang makilala ang isang father mo?”   He tilted his head to the other side.   “Will you be okay if… I want to know and meet him, mama?”   Ngumiti ako at niyakap ang anak.    “Of course, of course. It’s very okay with mama, baby.”

Pinakawalan ko ang anak ko matapos ng yakapan namin.

“But what if he doesn’t want to meet me, mama? What if he doesn’t like me?”

“No, who wouldn’t like you? Your papa Rustin, uncles, lola Freda, and Mama’s friends love you, nga, diba? So… i-it’s impossible na hindi ka niya magugustuhan.”

Yumuko siya.

“Then how should I call him when we see each other, mama?”

Namula ang mga mata niya. Ewan ko ba dahil naiiyak na rin ako.

“You can him… daddy. He is your daddy, Tyreese, and his name is Theodore Granville III.”

Hindi ko alam kung magkikita pa ba kami ni Theo o hindi. Hindi ko rin alam kung nasa Singapore pa ba siya o wala na. Kaya naman sa huling gabi namin sa Singapore ay tumawag ako kina kuya Harden para humingi ng tulong. Malawak at maraming koneksyon ang mga kapatid kong iyon kaya alam kong matutulungan nila akong mahanap at ma-contact si Theo.

“Laurenz?”

“Kuya!”

“Hey, how’s your vacation going? Are you enjoying it? How about my nephews?”

Tumingin ako sa mga bata na naglalaro sa living area kasama si Rustin.

“So far, it’s so good, Kuya.”

“Hmm, so why do you call?”

Kinagat ko ang hinlalaki ko. Hindi ko alam kung papaano ko ito sisimulan. Si kuya Harden wala naman akong naririnig na resentment niya towards Theo for the last few years. Kaso si kuya Walter ay mainit pa rin talaga ang ulo. Siguro magkapatid talaga kami. Tahimik lang kasi itong si kuya Harden. Hindi ko pa nga ito nakitang nagalit ng todo. Parang kontrolado niya ang lahat sa kanya. Kagaya ni Tita Freda.

“Kuya sa totoo n’yan ay… nagkita kami ni T-Theo rito sa Singapore.”

Nag-pause ako para pakinggan kong ano man ang sasabihin ni kuya Harden kaso naging tahimik lang sa kabilang linya.

“Lalayo muna ako kay Walter,” ang naging saad ni kuya Harden. Ilang saglit pa ay nagsalita ulit siya. “Continue.”

“Nagkita kami… ayon lang nagkausap saglit.”

“Nasabi mo sa kanya ang tungkol kay Tyreese?”

Tumalikod ako ng pamilya ko.

“Hindi… pero kinausap ko si Tyreese kanina, kuya. He wants to meet his father.”

“So you called me to what?”

“Ahm, gusto ko lang humingi ng tulong if… kaya ng resources mo na makuha ang number ni Theo?”

“Okay, I will text it to you later.”

“Kuya.”

“Yes?”

“Won’t you ask why am I doing this? Hindi mo ba ako pipigilan sa gagawin kong ito?”

“Laurenz, you are Tyreese parents; who am I to stop you? And besides, it has been years, and I trust you. Saka no’ng pinigilan ka naming magpakasal. Nagpapigil ka ba?”

Napabuntong hininga nalang ako.

Matapos nang tawagan namin ni Kuya Harden ay pumunta ako sa living area. Kinuha ko si Rhett kay Rustin nang makita ako nito at nagpupumiglas sa hawak ng ama.

Pinaulanan ko nang halik si Rhett sa mukha hanggang sa nakulamos na nito ang mukha ko gamit ang maliit nitong kamay. Nainis na sa halik ko.

“M-mama.”

Ngumiti at bahagyang sinayaw si Rhett.

“Yes, it’s mama.“ako at saka ko pinagdikit ng ilong namin ni Rhett.

Sa ilang minuto kong pagsayaw kay Rhett ay unti-unti na itong umunan sa balikat ko at ’di nagtagal ay napatulog na ito.

“Let me put him on his bed.” alok ni Rustin sa akin.

Maingat niyang kinuha sa bisig ko si Rhett.

He kissed my forehead.

“Mag-usap tayo mamaya bago matulog, please. Naghihintay pa kasi ako nang reply ni kuya Harden.” sabi ko sa kanya.

“Okay,”

Nang mawala si Rustin ay nilapitan ko si Tyreese na nakatutok lang sa pinapanood nitong Marvel.

“Bambino,” I called him.

Tinabihan ko siya sa sofa kung saan siya nakahiga. I hugged him from the back and kissed his cheeks.

“Let’s finish this mama.”

“Hmm.”

“Tyreese, tomorrow you’ll meet your father.”

Naiwan nito ang pinapanood at umikot para makita ako.

“I’m so sorry anak. I’m sorry for keeping you away from your daddy Theo.” Hindi naman ito ang unang pagkakataon na humingi ako ng tawad kay Tyreese kahit na hindi niya pa siguro ako naiintindihan ay humihingi na ako ng tawad sa kanya.

Nagbalak akong huwag na siyang ipakilala kay Theo. Nagbalak akong sarilihin na siya kasi kaya ko naman siyang buhayin at bigyan ng magandang buhay. Kaso ayaw ko namang ipagkait sa kanya na makilala ang isa niya pang magulang.

Kung tutuusin din naman kasi kahit pa gaano ko ka gustong itago si Tyreese kay Theo. Kung ipagtatagpo sila ng tadhana. Talagang mangyayari iyon.

Ngayon, I just wish na sana matanggap siya ni Theo kahit h’wag na sa mga magulang nito. Sapat na sa akin na matanggap siya ng isa niyang ama.

“Don’t cry, mama. I don’t know why you are sorry. But please don’t cry. Uncle Walter and Harden hate it when you cry, and I hate it too, ’ma. Te amo, mama.”

Hinalkan ko si Tyreese sa kanyang noo.

“I love you too, Tyreese.”

Magkatabi kaming apat na natulog. Pinapagitnaan namin ni Rustin ang mga bata na natulog nang matapos naming mag-usap para bukas. Nang matanggap ko kasi ang information ni Theo na galing kay Kuya Harden ay agad kong kinontact si Theo. Syempre kasama ko si Rustin. Mabuti nga at hindi pa umaalis ng Singapore si Theo at mabilis na pumayag na magkita kami.

“I’ll just text you kapag ipapasok mo na si Tyreese sa loob, okay?” Bilin ko kay Rustin nang makarating kami sa cafe shop kung saan din kami nag-usap ni Theo last time.

Pagtingin ko ro’n sa loob ng cafe ay bahagyang nanlaki ang mata ko nang makita kong nando’n na si Theo. It’s twenty minutes pa naman before ang call time namin kaso nandirito na siya.

“Mama, will just talk to your father first, okay?” Bilin ko naman kay Tyreese at saka ito binigyan ng halik pati na rin si Rhett ay hinalkan.  Tumango lang ito.

Lumabas ako ng sasakyan at inayos ko ang suot ko bago tumungo sa loob ng cafe. Nang makita ako ni Theo ay agad nitong itinaas ang kamay niya. Lihim akong napairap. Sa labas palang alam ko na kung saan ang pwesto niya.

Tumayo siya at ipaghihila na sana niya ako ng upuan nang pigilan ko siya. I can pull my own chair. 

“Ako na,” pigil ko rito.

“Ahm, nag-order na ako ng coffee for us. Sorry.” medyo nahihiya nitong untag. I don’t know what changed kung bakit ganito na siya makitungo sa akin. Well, wala na namam akong paki ro’n. And as for coffee ’di naman ako mahilig doon.

“Theo, salamat sa pagpaunlak mo sa mensahe ko sayo kagabi.” ani ko.

Bumaling ako sa labas at nakikita ko ang sasakyan na gamit namin. Tinted iyon kaya naman ’di ko nakikita ang pamilya ko sa loob no’n.

“It’s nothing. Wala naman akong ginagawa ngayon.” Tumigil siya nang dumating ang orders niya. “I’m sorry sa inakto ko noong… una nating pag-uusap.”

Tipid ko lang siyang binigyan ng ngiti.

“Let’s not talk about that.”

Para bang nasaktan ko siya sa sinabi ko dahil yumuko siya at tinango-tango ang ulo.

“Theo.” Napatingin ulit siya sa akin. Huminga ako nang malalim. “M-may sasabihin ako sayo. May itatapat lang ako.”

Napakurap-kurap naman ako nang biglang sumigla nalang ang mga mata nito.

“Hindi ko alam kung maniniwala ka ba o hindi sa akin…”

“Maniniwala ako sayo Laurenz.” sapaw niya sa akin.

“Theo-”

“Alam ko ang mga pagkakamali at kaduwagan ko noon, Laurenz. Alam ko ang mga naging kahinaan ko at mga maling desisyon ko. Pero sana alam mo na noon pa man lagi na akong naniniwala sayo.”

Huminga ako nang malalim. Nagsisimula na namn siya sa pagbubukas ng mga nakaraan na dapat na sanang binabaon na niya sa limot.

“It’s not about it, Theo. Hindi ako nandidito para d’yan. Nandito ako kasi…”

Napainom ako sa service water na nasa mesa.

“Kasi?”

Huminga ako nang malalim.

“Theo… b-buntis ako no’ng umalis ako ng San Concepcion at ngayon ay kasama ko siya.”

Naghintay ako ng kanyang tugon, subalit walang anumang reaksiyon mula sa kanya maliban sa matimyas na pagtingin niya sa akin. Pagkatapos ay napansin kong agad na sumunod ang mga luhang nagmamadali na bumagsak sa kanyang mga pisngi.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 37

Chapter 37

Theodore

Pov

Matapos kong mabasa iyong isang article tungkol sa LaurenZ clothing line. Hindi na ako mapakali roon. Hinanap ko kung sino si Laurenz Kail Zahl, ang may-ari no’ng clothing line kaso wala naman akong mahanap na larawan ng owner. It was said that the owner kept his identity private. May iba ngang nakakakuha ng larawan kaso hindi naman iyon malinaw.

My plan to unwind and relax was forfeited when i decided to stop in Singapore after how many days on the ship—Singapore was the first stop of the ship, kaya doon na ako tumigil. I decided to go back to the Philippines and find out more about LaurenZ and its owner.    

Pero bago ako bumalik sa Pilipinas ay dumaan ang tour bus na sinasakyan ko sa One Fullerton. Ayaw ko sanang lumabas ng bus at magpahinga na lang kaso ako lang ang naiwan sa loob ng bus.

Napilitan akong lumabas at maglakad-lakad sa lugar. Wala akong dalang map kay naman naglakad-lakad lang ako kung saan ako dalhin ng paa ko. Matagal pa rin naman kasi bago umalis ang bus. I could rent a car or ride in a private taxi. Pero mas pinili kong magbus pakiramdam ko kasi ang lungkot kapag mag-isa ka lang.

Isa sa mga napagtanto ko sa paglalakbay kong ito na ang lungkot pala talaga ng buhay ko sa mga nakalipas na taon. Napuno ako ng pagsisisi. Nalunod ko ang sarili ko sa kalungkutan. I have err…family, friends, and cousins, but I feel alone. There are people around me to keep me company, but no one really understands me. No one knows what my struggles were. No one has known my pain all these years.    I was able to kid around, act like a fool, and make someone laugh; however, I cannot make myself happy. I was striving to live all those years full of regret. If only… if only I was mature enough. If only I were brave enough. If only I had been a man to Laurenz before. I won’t feel this kind of misery and regret. Kung may nagawa lang sana ako noon.

Sa paglalakad ko sa lugar ay napadpad ako sa Merlion Park. Maraming mga turista, maraming kumukuha ng larawan, at ang iba pa nga ay nakikita kong nagb-bidyo.

Malimit akong napangiti at napailing na lang ako. Tumalikod ako nang may makita akong mga… couples na masaya. How I wish I was able to take Laurenz before in different countries. How I wish we could make more memories and pictures together.

Parang may kung anong sumipa sa puso ko nang makita ko kung sino ang taong nasa harapan ko. My feet glued in the ground. Parang nawala ang mga ingay at mga tao sa palagid. Tanging naririnig ko na lang ngayon ay ang puso ko na nagwawala. At parang umaabot na ang pintig ng puso ko sa lalamunan ko. Tila naririnig ko na ang bawat hampas ng puso sa aking tainga.

“L-laurenz?”

Kung gulat akong nakita siya, ganoon din siya. Umawang ang labi niya na parang may sasabihin kaso walang lumabas na tunog do’n.

I badly want to hug him and make him feel how much I long for him. And how much I miss having him with me.     I took the first step toward him. I almost lifted my hands to confirm if he was really true or if this was just one of my dreams. I’ve dreamed of him thousands of times, and I’m afraid that this is just one of them. Naiiyak at natutuwa ako at the same time. Goddammit! After how many years, ngayon pa talaga kami nagkita. Sa panahong gusto ko na siyang sukuan ay saka pa kami magkikita. Fate really fuck me up! Ayaw ata akong maka-move on.

Hindi rin siya magalaw at tanging pagkuyom lang sa kamao niya ang nagawa. Just like the first time I saw him in San Concepcion, I am always mesmerized by his angelic and stunning face. He has matured over time and his beauty has only intensified. I can clearly see from the way he stands before me that he is thriving and living a fulfilled life.

Dahil sa pagkatulala ko habang nakatitig sa kanya, hindi ko siya namalayang tumalikod sa akin. Ang ilang hakbang niya papalayo sa akin ay hinabol ko.

I grabbed his right wrist; however, he recoiled in disgust and surprise, hastily snatching his hand away from my touch.

My eyes widened in surprise, but I quickly withdrew my hand.

He turned to face me.

“Can we talk?” I asked, earnestly making my request to him.

Tumitig lang ulit siya sa akin. His eyes bore a sense of doubt, and I could detect a tinge of hostility lurking behind his troubled stare.

“May sasabihin lang ang sayo… Laurenz.”

Of course, this is the first thing that I would do before everything go in vain. Ayaw kung mawala o ’di na kami magkita na hindi ko ito nasasabi sa kanya.

I know, I hurt him before. I know how much it hurt him more than it hurt me at that time. I just want him to know that everything I said that night was a lie. I need to tell him the truth because I don’t want him to carry that burden for the rest of his life, if ever.

I was ecstatic when he agreed to my request. However, as much as I wanted to talk to him about his life in the past years, I held myself back since I sensed his hesitance.

I imagined a smooth conversation with him, but I didn’t expect our talk to escalate to that extent. Right then and there, I became convinced that he really despised me. I managed to tell him some of the truth, confessing my sins, cowardice, and foolishness to him. However, he was still angry with me, and I cannot blame him.

Nasaktan ako pero anong magagawa ko? I understand where his anger came from. I understand why he is like this. His feelings are valid, and once again, I cannot blame him.

When he stands from his own chair and started to walk away. Parang bumalik ang lahat ng sakit na nararamdaman ko noon. Parang naulit at dumoble ang sakit ngayon.

Tumalikod na siya at tumulo ang luha ko. I’ve never been this weak. Hindi ako madaling umiyak pero bakit kapag siya ang dali kong maiyak at masaktan?

Napagtanto ko na… sa aming dalawa ngayon. Ako na lang pala ang hirap pang pakawalan ang nakaraan. Ako na na lang pala ang hirap pang makabangon.

I was still waiting and hoping for him, but he had already moved on. He had already built a good life while I was still a mess.

“Laurenz,” I called out to him.

He paused, but he didn’t spare a single look at me Nagsalita ulit ako.

“I have one question.” Kinuyom ko ang kamao ko na nasa ibabaw ng mesa.

Lumingon lang siya ng konti.

“K-kinasal ka na? May asawa ka na… ba?” Halos hindi ko matapos ang sasabihin ko dahil sa nagwawala kong damdamin.

He stood upright, his gaze fixed ahead as he speak.

“Oo, may asawa na ako at pamilya.” ang matibay nitong sagot sa akin.

That day para akong nawalan ng gana sa lahat. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakaupo lang doon sa cafe at binalik-balikan ng utak ko ang mga naging pag-uusap namin ni Laurenz. I’m so hopeless.

Naiwan ako ng bus kaya naman nanatili ako sa Singapore. Nagcheck-in ako sa isang hotel. Hindi ako lumalabas ng room ko at nagpapakalasing lang akong mag-isa hanggang sa maubos ko ang lahat ng alak na nasa room ko.

Tiningnan ko ang mga walang laman na bote sa island counter. Nahihilo na ako at parang hindi ko na nararamdaman ang katawan ko dahil sa kalasingan kaso ang naalala ko lang ay ang mga pinag-uusapan namin ni Laurenz. Sinadya kong magpakalasing para pansamantalang makalimot pero traydor din itong utak at puso ko. Siya pa rin ang hinahanap at iniisip.

Para akong baliw na ngumingiti sa kabila ng walang tigil na pagpatak ng luha ko.

“Dammit, baby! It’s still you. It is still you, Laurenz.” Litanya ko habang pagod na nakatingin sa mga boteng nasa harap ko, parang iyon na ang kausap ko.

“Alam mo bang… sinubukan ko ulit… sinubukan ko ulit na ibalik ang sarili ko sa dati, Laurenz. Gusto kong maging gago ulit na walang paki sa mga taong nasa paligid ko. Gusto ko maging tarantadong Theo ulit. Kaso hindi ko na kaya. Putangina kasi dahil kapag sinusubukan kong mambabae ulit. Ang inosente at maganda mong mukha ang naaalala ko.” Para akong tangang kinakausap ang mga bote sa harap.

Pinalis ko ang luha ko. I was always wear a bright smile. I always had a bright smile. I always act like I am a strong and happy-go-lucky person. But behind those facades was a broken and weak person.   

Simula noon nakasanayan ko na iyon, na kapag may ibang tao sa paligid ko. Nagkukunwari ako. Ayaw kong ipakita sa kanila na mahina ako at wasak.

Umalis ako sa kinauupuang high chair kaso dahil sa kalasingan ko ay nahulog ako at bumagsak sa sahig.

Natawa na lang ako at tumulo na naman ang mga luha ko. Pinukpok ko ang dibdib ko dahil sa paninikip nito. Tangina!

Kinabukasan no’n ay plano ko na sanang umalis ng Singapore at umuwi na lang sa Pilipinas. Hindi ko man alam kung ano ang nangyayari ngayon kay Aziel mula noong pinahanap niya ang asawa niya sa akin. Tingin ko ay kailangan ako ng pinsan ko. Kaso nga lang ang balak kong pag-uwi ng Pilipinas ay naudlot nang pagkagising ko ay para nang pinupukpok ng martilyo ang ulo ko.

Pinaliban ko muna ang pag-alis at naisipang manatili sa Singapore. Kaso nang sumunod na gabi ay biglang may nagmessage sa akin—si Laurenz na gusto niyang makipagkita sa akin. Ang sumunod sa text na iyon ay ang tawag ng isang unknown number na siyang sinagot ko rin naman.

“Hello?” ang walang kabuhay-buhay kong katawan ay bigla sumigla nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

Napabalikwas ako at agad din namang nagsisi nang biglaang pumitik ang sakit ng ulo ko.

“Laurenz?”

Napatingin ako sa cellphone nang may marinig akong mga bulong sa kabilang linya. Parang may kinakausap si Laurenz sa kabila.

“T-Theo… pwede ba tayong magkita… b-bukas?”

“Bukas?” ’Di makapaniwalang bulaslas ko.

“Oo.”

May pagdadalawang isip sa akin na pumayag sa gusto nito matapos nang malaman ko noong nakaraan. Pero dahil iniisip ko na may sasabihin din ito sa akin at bilang ganti ko na rin nang pumayag itong makipag-usap sa akin ay umu-o na rin ako.

Napaaga ako sa pagpunta sa cafe shop kung saan kami huling nagkita at nag-usap ni Laurenz. Nag-order na rin ako para sa aming dalawa. At nang dumating ay si Laurenz ay medyo nagulat pa ito. Siguro dahil napaaga ako ng konti.

I try to act cool at calm unlike noong una. I apologize to him sa inakto ko noong nakaraang araw but he dismissed the topic. Naguguluhan ako. Ayaw niya pa lang pag-uusapan namin ang dati. So, nong ginagawa namin dito ngayon? Unti-unti nawalan na ako ng gana. Pinaasa ko naman kasi ang sarili ko, e may asawa na pala siya.

“It’s not about it, Theo. Hindi ako nandidito para d’yan. Nandito ako kasi…”

Tinitigan ko nalang siya na napainom ng tubig.

“Kasi?”

Naging impatient ako. Gusto ko nang lumayo rito. The more na nakikita ko siya, the more na naiisip ko na may asawa na siya. At nasasaktan ako. That should be me… his husband. Kami dapat ang kinasal.

Napailing ako at tumingin sa labas.

“Theo… b-buntis ako no’ng umalis ako ng San Concepcion at ngayon ay kasama ko siya.”

Naibalik ko ang mata ko kay Laurenz. Akala ko pinaglalaruan lang ako ng pandinig ko kaso nang nakita ko siyang seryoso at naiiyak ay natulala na ako sa kanya. Napako lang ang mata ko kay Laurenz. Marami akong gustong itanong kaso para akong naparalisa. Namalayan ko na lang ang pagtulo ng mga luha ko. Ito ang bagay na kinakatakutan ko kasi alam ko na kapag nangyari ito ay hindi ko mapapatawad ang sarili ko. At sa sinabi ni Laurenz, para akong kinunan ng kakayahang huminga.

Bearer siya. Buntis siya nang tinulak ko siya papalayo sa akin. Nasakatan ako pero ano na lang kaya ang sakit niya sa mga panahong iyon? Dala-dala niya ang anak namin kaso… nagpakaduwag ako. Labis ko siyang nasaktan noon. 

“Theo-”

Hindi nakatapos si Laurenz nang tumayo at agad akong lumapit sa kanya. Lumuhod ako sa tabi ng silya niya. Nakita ko ang pagpanic sa mga mata niya.

“Theo tumayo ka!”

Umiling ako at humawak sa kamay.

“I’m so sorry, Laurenz. I’m so sorry. I didn’t know what you’d been through. I’m sorry for being an asshole.”

“Theo… tumayo ka, pakiusap. Pinagtitinginan na tayo ng mga tao.”

Tumingala ako at nakita ko ang naghahalong emosyon sa mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“Pakiusap, Theo. Tumayo ka.”

Binitawan ko ang kamay niya. Bumalik ako sa silya ko at nagpunas ng luha.

“It must have been hard for you. Nasa tabi mo sana ako-”

Sinapawan niya ako.

“It was difficult.” He smiled. “But to thanks my brothers… they made everything easy for me.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Brothers? Nais ko siyang usisahin doon kaso may kung ano siyang ginawa roon sa telepono niya. Ilang sandali pa ay may dumating nang bata kasama ang isang matangkad na lalaki.

Ang lalaki at bata ay lumapit kay Laurenz. Ang lalaki ay humalik sa ulo ni Laurenz at sa bata. May binulong pa ito bago umalis.

Wala sa lalaki ang atensyon ko kung hindi roon sa bata na nakatitig lang sa akin. Despite his apparent shyness as he stared at me, I couldn’t help but notice a glimmer of glee in his familiar eyes.

“Theo…”

Nakikinig ako kay Laurenz pero ang mata ko ay nasa bata lang.

“This is Tyreese… Tyreese siya ang sinasabi ko sayong daddy mo.”

Laurenz Pov

“Jesus!” ang sambit ni Theo bago tumayo at niyakap si Tyreese nang makabawi ito sa gulat. Saglit namang naestatwa ang anak namin dahil aa ginawa nito.

Bumaling si Tyreese sa akin. Parang hindi niya alam kung ano ang gagawin niya. Ngumiti ako sa kanya.

“Hug him,” I mouthed.

Kumurap-kurap ang mata ni Tyreese at saka yumakap ang kamay niya sa leegan ni Theo. Tinago nito ang mukha sa malapad na balikat ng ama niya.

“Dad,” nanginginig ang boses ni Tyreese.

“Yes, yes, Tyreese. I’m your dad.” usal ni Theo at hinaplos ang buhok ni Tyreese.

Tumulo ang luha ko habang nagyayakapan silang mag-ama. Ikang minuto silang nagyakapan hanggang sa binuhat ni Theo si Tyreese.

“I’m sorry, my boy. I wasn’t able to be your father for how many years.” Ngayon ay kinandong na ni Theo si Tyreese. Medyo stiff pa si Tyreese kay Theo pero nakikita ko naman na bukas na bukas siya sa kanyang ama. Hindi lang niya siguro alam kung papaano umakto sa harap nito.

“It’s okay po.”

“You know how speak Tagalog? Nakakaintindi ka?”

Lumabi ang anak namin. Kada tingin ni Tyreese sa akin ay nginitian ko siya. As if I were saying to him that he was doing well. I want him to be comfortable with Theo.  

“Yes po. Mama taught me and everyone in our house speak Tagalog.”

Bilib na bilib si Theo kay Tyreese.

“Theo, iiwan ko muna sa’yo saglit si Tyreese, huh. Pupuntahan ko lang si Rustin.”

Napalinga si Theo. Nang makita nito si Rustin sa labas kasama si Rhett ay bahagya itong natigilan. Bumaling siya sa akin saka naman tumingin kina Rustin sa labas. Sa huli ay tumungo siya.

“Bambino, dito ka muna sa daddy Theo mo, huh. Kakausapin ko lang ang papa Rustin mo.”

Hinalkan ko si Tyreese sa noo bago pinuntahan si Rustin.

“Kail,”

Kinuha ko ang maliit na kamay ni Rhett at pinaglaruan. Tawang-tawa naman ang baby Rhett namin! Ang gwapo rin talaga!

“You left them?”

Tiningala ko siya habang hawak ko pa rin ang kamay ni Rhett.

“I want them to spend time together and get to know each other.” Luminga ako sa banda kung saan si Theo at Tyreese.

Tyreese is know smiling while watchigg something on Theo’s phone. Nakakandong pa rin siya kay Theo. Usually, umaangal si Tyreese kapag binubuhat siya o kinakandong kasi inaalala niya na mabigat siya. Kahit kina kuya ay ganoon siya pero siguro dahil hindi niya nakasama si Theo kaya nagpapakandong siya dito.

“They look absolutely lovely together,” Rustin exclaimed, and I couldn’t agree more. “Tyreese may not be an exact replica of Theo, however, observing them side by side is undeniably heartwarming.” he added.

Napangiti na lang ako habang nakikinig kay Rustin.

Theo and Tyreese bond is truly special kahit na ngayon lang sila nagkakilala. I’m happy that Tyreese is so brave. And seeing them spending quality time together for the first time is a beautiful sight. They exude happiness and radiate a sense of fulfillment that is truly captivating to witness.

Ilang saglit ay bumalik na rin ako sa loob. Nang bumalik ako sa loob ay nag-usap kami ni Theo tungkol sa magiging set-up namin kay Tyreese. He wants to be with Tyreese and I will let him. Hindi ko ipagkakait sa kanya ang makasama ang anak namin. Gusto niyang bumawi sa anak namin, hahayaan ko siya. Tatay siya, may karapatan siya kay Tyreese. Kung anuman ang hang ups namin sa isa’t-isa sa amin na iyon. Labas ang anak namin doon.

I told him that we’re going back to Italy at… susunod siya sa amin do’n. He is going to live near our house in Italy. I don’t really trust his hasty decision, but whatever he wants, mapera naman siya. I’m sure kaya niyang gawan iyon ng paraan—ang tumira kaagad doon. Hindi ko rin alam kung tama ba itong ginagawa niya pero hinayaan ko siya roon. It’s his life.

On our travel way back to Italy. Tyreese keeps talking about Theo and I understand he must be love him kagaad. Nagkita pa sila bago kami bumyahe pauwi.

Sinundo kami ng aming van sa airport at nang malapit na kami sa aming bahay ay biglang tumawag sa akin si Kuya Harden. Sinagot ko kaagad iyon kahit na natutulog sa harap ko si Rhett. Si Tyreese naman ay nakaunan sa hita ni Rustin at tulog din.

“Kuya?”

“Dumating na kayo? Nasa bahay n’yo na ba kayo?” Napatingin ako kay Rustin nang mahimigan ko ang pagkakataranta ni Kuya Harden.

Tumaas ang kilay ni Rustin sa akin pero inilingan ko naman siya.

“Malapit na kami, Kuya. Papasok na sa village.”

“Dammit! Renz, nandyan si Walter sa inyo. Nalaman niyang pinakilala mo si Tyreese kay Theo no’ng nasa Singapore kayo.”

Kumabog ang puso ko.

“Huh?”

“Yes, nakita niya ang mga papeles sa mesa ko. Galit siya.”

At nang makarating nga kami sa harap ng aming bahay ay nakita ko kaagad ang kapatid kong nakasandal sa kanyang kotse at nakatingin sa bahay. Tumayo ito ng maayos nang makita ang aming van.

Nang tumigil ang sasakyan ay may yaya kaagad na bumukas sa pintuan at kinuha sa akin si Rhett. Si Tyreese naman na tulog ay binuhat na rin ni Rustin.

Pagkababa ko ay sinalubong kaagad ako ni kuya Walter.

“Dude,” si Rustin.

Masamang tiningnan ni kuya si Rustin. Ayaw talaga ni kuya Walter kay Rustin.

“Sige na. Ipasok mo na si Tyreese, Rustin. Mag-uusap lang kami ni kuya.”

Tumikom ang bibig ni Rustin bago huminga ng malalim.

“Okay, just call me when you need me.”

Napa-asik doon ang kapatid ko. Sinundan ng masamang tingin ni Kuya si Rustin na papasok sa aming bahay.

“Kuy-”

He didn’t let me finish my word.

“Nagkita kayo ng Granville na ’yon? Nag-usap kayo? At… lintek! Pinakilala mo si Tyreese sa kanya? Sa gagong ’yon!” Nanggigil at malakas nitong wika.

Napapikit ako sa lakas ng boses ni kuya.

“Ama siya ni Tyreese, kuya. Ayaw ko namang ipagkait iyon sa anak ko.” Katwiran ko.

Nagulo nito ang buhok niya.

“Nakalimutan mo na ba ang ginawa no’n sayo?” galit at naka kunot noong untag ni Kuya.

“Kuya, nakatatak na iyon sa akin at hindi ko na iyon makalimutan-”

“’Yon naman pala! Bakit mo pa pinakilala ang pamangkin ko?!”

Napahasa ako sa ngipin ko.

“Kasi nga may karapatan pa rin siya kuya! Ama siya! Ama siya ni Tyreese!”

“Tangina! Hindi ka namin tinago para lang sa wala, Renz. Muntik-muntikan ka na noong makita noon pero nagagawan namin ng sulosyon ni Kuya Harden kasi ayaw namin na bumalik ka sa gagong iyon. Pero ngayon ikaw pa talaga…”

Marahas siyang bumuga ng hangin mula sa bibig.

Tumalikod ito at sinipa ang gulong ng sasakyan namin.

“Kuya,”

“Papaano ngayon ’yan? Nakilala na niya ang anak ninyo. Baka sa susunod ikaw na naman ang habulin n’yan dito?” sarkastikong wika nito nang tumingin sa akin.

“Kuya alam niyang may asawa at pamilya na ako.” argumento ko kay kuya.

Pagak itong ngumiti sa akin.

“Alam natin kung bakit ka nagpakasal kay Rustin, Laurenz. Hindi mo siya mahal pero pinakasalan mo kasi-”

“KUYA, TAMA NA!” sigaw kong putol sa kanya. Hindi ko alam kung bakit binubuksan niya ang topic na iyon.

Kumuyom ang mga panga ni kuya. Ngayon napagtanto kong hindi naman pala sa ayaw ni Kuya Walter kay Rustin. Siguro dahil pa rin ito sa naging desisyon ko noon nang pakasalan ko si Rustin.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 38

Chapter 38

Laurenz Pov

Nakikipagtagisan ako ng titig kay Kuya Walter na ngayon ay bakas ang galit at kaseryosohan sa mukha.

“Bakit mo ba pilit na binubuksan ang nakaraan na, kuya?! Kuya masaya na ako! Masaya na ako kay Rustin! Masaya na ako sa pamilya ko!” Halos isaksak ko na iyon kay kuya. Kulang na lang iduro ko iyon sa kanya.

Ngumisi lang si Kuya sa akin.

“Really, Laurenz? Are you truly happy with your marriage, or are you simply convincing yourself that you’re happy? Stop deceiving yourself! I believe you may just feel obligated to marry that man!”

Napamaang ako at saglit na napipi. Para akong binaril na daretsong tumama sa puso ko. Niyanig no’n ang buong pagkatao ko dahil dahilan para ’di ako makapagsalita. I lost for words and I cannot retaliate.

Bigong napailing sa akin si Kuya.

“Si Harden, Laurenz nakakaya niyang kimkimin sa sarili niya na makita kang ganito. Nakakaya niyang makita ka na binubulag mo lang ang sarili mo pero ako, hindi ko na kaya, Laurenz. Ayaw ko na nitong mga ginagawa mo.” wika niya.

Hindi pa rin ako makapagsalita at tumulo lang ang mga luha ko.

“I’m so sorry, Laurenz, but I think I need to wake you up from all of this foolishness.”

“Kuya…” I choke on my words because of the heaviness in my chest.

“Kapag umuuwi ka sa bahay, Laurenz ramdam ko na pinipilit mo lang ang sarili mo. Pinipilit mo ang sarili mo kasi tingin mo kailangan mong panindigan ang naging desisyon mo.” sunod na namang wika ni Kuya.

“Kung tingin mo Laurenz, tama ang desisyon mong pakasalan si Rustin dahil pakiramdam mo obligado ka. P’wes para sabihin ko sayo, Renz, hindi. Hindi ka obligadong pakasalan siya porket malaki ang naging papel niya sa buhay mo rito. Alam kong gusto mo lang makabawi sa tao. Alam kong gusto mo lang ibalik ang lahat ng kabutihan na ginawa niya sa’yo pero may iba pang paraan, Renz. May iba pang paraan para makabawi ka sa kanya. Please, h’wag mo nang dagdagan pa ang hirap na nararamdaman at dinadala mo.” Sa lahat ng taong nasa paligid ko, hindi ko inaasahan na si kuya Walter ang makakapagsalita sa akin ng ganito. He looks so unserious with his life. Akala ko si kuya Harden ang makakapagsalita sa akin ng ganito. He changed so much when Rielle strayed away from us without a trace.

“Kuya… ito na ang naging desisyon ko.” Tamihik kong untag.

Rinig ko ang pagtagis niya sa kanyang bagang.

“Laurenz, there are decisions that will make us feel satisfied. There are decisions that will make us realize things. There are decisions that are made to teach us things. Hindi lahat ng desisyon ay kailangan mong panghawakan, kahit pakiramdam mo hindi na tama at hindi ka na masaya. Hindi lahat ng desisyon kailangan mong ipaglaban. May mga desisyon na binibitawan. May mga desisyong mali na kailangang itama. At walang masama doon.”

Umiyak na lang ako sa harapan ni Kuya. I felt like I was shot right straight to my senses. Kuya Walter’s words knocked me out of my senses.

“Nandirito na kasi ako, kuya. Paano na lang si Rustin? Si Rhett? Ayaw kong iwan si Rustin dahil lang dito. Nasa tabi ko si Rustin, kuya noong walang-wala ako. Ayaw ko siyang iwan ngayon.” garalgal ko.

“Laurenz, hindi porket i-tatama mo ang desisyon mo ay tuluyan mo na siyang iwan. Heto ka na naman kasi, e. Tingin mo lahat ng mga taong gumagawa ng mabuti sa’yo, kailangan mong suklian. Tingin mo kailangan mong ibalik ang lahat ng kabutihan nila sa’yo. Pakiramdam mo kapag wala kang ginawa ay mawawala sila sa’yo. Renz, life doesn’t always work that way. Kaya habang mas maaga pa. Itigil mo na ito.”

Para akong nawalan ng abilidad para magsalita ulit. Nakatingin lang ako kay kuya habang umiiyak. I tried to wipe away my tears as best as I could, but there were just too many.

“Laurenz,” my older brother called me gently.

I closed my eyes tightly.

Everything flooded my mind. Kuya Walter doesn’t really dislike Rustin. He was angry because he believed my decision was driven by selfishness. Selfishness to move on. Selfishness to have my own life after everything that happened. Selfishness to forget what occurred years ago. He thinks I’m merely using Rustin and our marriage.

“I love him… I love Rustin, Kuya,” I whispered without looking at him.

I heard his footsteps approaching, and then strong arms enveloped me. Kuya Walter’s masculine cologne filled my nose. He pressed my head against his chest and let me rest the other side of my face there.

Kuya just held me until my nerves settled. Then he released me. I raised my head to meet his eyes. He had a look of loneliness and apology.

“We can love anyone, Laurenz. We love our family, our friends—anyone who treats us well. But you need to understand the difference between them.”

“Kuya,”

Malungkot niya akong binigyan ng ngiti.

“I’m sorry,” he said and put his hand on the pockets of his jeans. He looked around the neighborhood before turning his eyes at me. “We lived together for years, Laurenz. I see you cry and suffer. I see you at your lowest point in life. We’ve been with you through your small and big wins in life. But honestly, we never know what you’re feeling. Ang alam lang namin nasasaktan ka. Ang alam lang namin ngumingiti ka. Pero ’yong sakit at mga pinagdaanan mo, hindi talaga namin alam ang lalim no’n. Lahat ng pinagdadaanan mo nakikita lang namin. Maybe, we feel sympathy, pero hindi naabot no’n kung ano ang nararamdaman mo.”

“Don’t say that, kuya,” nanginig ang boses ko, kusa na itong pumipiyok.

“Wala akong karapatang husgahan ang mga desisyon mo, Laurenz. Alam ko ang mga dahilan sa mga nararamdaman. No one is entitled to judge you. And I’m so sorry for everything I said. I didn’t mean to hurt you. We’re siblings and i just… love you so much, Laurenz. Sorry that I need to say those things.”

I pouted and hugged him again.

Simula nang magkamalay ako sa mundong ito. Ramdam ko na ang mga pagkukulang sa pagkatao ko. Lumaki akong may inggit sa iba na kompleto ang pamilya—na buo ang pamilya nila samantalang ako ninakawan ng lahat ng mahal sa buhay. Pero nang dumating ang mga Monzallon sa buhay ko, kahit na anak ako sa labas, ramdam ko ang pagmamahal nila sa akin. Isa sila sa bumuo ng pagkatao ko. They heal my inner child.

“I love you rin, Kuya. Mahal na mahal ko kayo nila tita Freda.”

And before he leaves, nagbabala pa siya sa akin tungkol kay Theo. Masyadong naging emosyal at personal iyong pag-uusap namin ni kuya. Pero hindi niya pa rin talaga nakalimutan balaan ako tungkol kay Theo. Hindi na niya naman ako kailangag balaan tungkol kay Theo.

Nang makaalis si Kuya Walter ay pumasok na ako sa bahay through our human gate. And I was shocked when I saw Rustin a few meters away from me. If he was there all the time na nag-usap kami ni Kuya Walter, posibleng narinig niya ang mga usapan namin.

Nawala ang pangamba ko nang ngumiti siya sa akin.

I sauntered and embraced him.

Huminga ako nang malalim nang humigpit ang pagkakayakap niya sa akin. I can sense him sniffing my neck.

“Rustin.”

“I’m so sorry, Laurenz.”

“Hey,” I snapped at him and tried to push him away from me so that I could see him. But it was futile when his arms snaked my body even more.

“Rustin-”

“Were you enduring us, Kail? Did you just stay with us because you pity us?”

“No!” My stern remarked.

“Please, let me go, Rustin. I wanna see you.”

Sumunod siya sa sinabi ko at nang makita kong namamasa ang mga pisngi niya ay agad kong itinaas ang kamay at pinunasan iyon gamit ang palad ko.

“Rustin, no. Nanatili ako sayo at kay Rhett kasi mahal ko kayo. Wala akong iindahin dahil kayo ang pinili ko. I chose to marry you and stay with you. You are so good to me and to my child, Rustin. And I love you.”

He nodded his head. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya ngayon.

“We love each other, Kail. We stay with each other. We work hand in hand to give our children a complete family. But I also know that we just love each other because we feel like we need to. And you love me because you feel obligated. You chose to marry me because you feel that you need to pay me back…”    Umiling ako sa kanya. Hindi ko na gusto ang mga pinagsasabi niya.    “When I asked you to marry me, you were just pressured. I’m sorry, Kail, that we’re in this situation because of my selfishness too. I shouldn’t have put our friendship on edge.”

Tumulo ang luha ko habang sinasabi iyon ni Rustin. He did hear us.

Tama nga siguro sila ni Kuya, maybe I just married Rustin because I want to pay him back sa lahat ng mga kabutihang dinala niya sa buhay ko. It was hard for me as well, marrying Rustin was also my way of standing up for myself. But I guess I failed again.  

Hindi namin anak ni Rustin si Rhett. Bigla na lang kasing may nag-iwan ng bata sa labas ng bahay niya with a note na anak niya ito. Natakot din si Rustin sa mga panahong iyon dahil hindi niya alam kung papaano alagaan iyong bata. He hired babysitter pero na-trauma rin siya nang muntik nang mawala si Rhett nang bago palang ito sa kanya dahil pinasyal ng yaya niya si Rhett at naiwala nito ang bata. Takot din si Rustin noon na ma-disappoint ang parents niya dahil nakabuntis siya ng kung sino mang babae at walang pamilya ang anak niya. Kaya naman himingi siya ng pabor sa akin. Matagal na kaming magkaibigan ni Rustin pero sa kauna-unahang pagkakataon ay humingi siya ng pabor sa akin. And that is to marry him para lang ipakita na buo ang pamilya ng anak niya, si Rhett.

Si Rustin ang naging kasangga ko sa lahat ng mga struggles ko sa school noon. Hindi man kami classmates pero siya ang laging nandoroon para sa akin. Nang maging magkaibigan kami ni Rustin, hindi siya nagkulang sa pagsuporta sa akin. Lagi siyang nand’yan sa tabi ko. Binigyan niya ako lagi ng lakas ng loob. At kaya nga sa mga naging success ko ngayon ay lagi ko siyang pinapasalamatan doon. Dahil tingin ko… utang ko sa kanya ang lahat.  Kaya pumayag akong magpakasal sa kanya. Tingin ko kasi sa pamamagitan no’n ay makakabawi na ako sa kanya sa lahat-lahat.

But it’s true that I love him and I always admire him. Hindi ako magtatagal sa kasal na ito kung hindi ko siya mahal.

“Do you think it’s better to free ourselves from each other, Kail? It’s my fault that you’re suffering right now.”

Matamlay kong nginitian si Rustin.

“Noong sumubok akong tumindig sa desisyon ko noon, Rustin. Nabigo ako. Nasaktan ako. And it’s all right because I raised again. And now that I’ve taken a risk once again to be with you, I don’t want all of this to go in vain. Noong tinanong mo ako noong magpakasal sayo ay na-pressure ako. Tingin ko kailangan kitang pakasalan dahil pakiramdam ko iyon ang daan para makabawi man lang ako sa’yo. At ngayong nandirito na ako—kasal na ako sayo. Masaya ako, Rustin. Masaya ako sa’yo. Please, let’s not talk about divorce.” I asked him.

Wala siyang naging imik sa aking sinabi at niyakap lang ako. The following days I got so busy because of my work. Hindi ko na naiiwan si Tyreese sa kanila ni kuya Harden kasi sumunod rin naman kaagad si Theo rito. Kaya naman sa kanya naiiwan ang bata.

“Tapos na naman siyang mag-breakfast. Mga ten or eleven bigyan mo siya ng milk niya. Iyong binigay ko sa’yong formula lagyan mo na lang iyon ng tubig. Patulugin mo siya at kapag nagising na siya ay pakainin mo kahit na hindi siya manghingi sayo ng lunch or snacks, bigyan mo na lang. Baka kasi nahihiya pa siya sa’yong manghingi.” ang bilin ko kay Theo nang iwan ko sa kanya si Tyreese.

“Okay, got it.” tugon niya naman at kinuha ang maliit na backpack na dala ko. Laman noon ang mga essentials ni Tyreese.

Kinuha na rin ni Theo ang kamay ni Tyreese na nasa akin.

Yumuko ako upang pantayan ang anak ko.

“Baby, dito ka muna kay Daddy Theo mo, huh? Mama will just go to work and I’ll fetch you na lang later.” I said and kissed his forehead.

Niyakap naman ako nito.

“But how about Rhett, mama? Who will look after him? Why isn’t he here with me?”

Inayos ko ang buhok niya.

“Your papa Rustin will look for him for now.”

Isang tango at ngiti ang binigay ni Theo sa akin ngunit tanging tango lang ang kaya kong ibigay sa kanya. Ewan ko ba. Siguro wala na talaga akong paki sa kanya ngayon. Kahit ano pa ang narinig ko mula sa kanya ay wala namang nagbago. We’re better off this way.

I get in my car na nakapark sa harap ng bahay ni Theo. Isang block lang ang layo ng bahay niya sa amin. Malaki rin ito tulad ng sa bahay namin ni Rustin. And speaking of Rustin, simula noong dumating kami rito galing sa Singapore ay parang nag-iba siya. Madalas na siyang babad doon sa trabaho niya. Minsan na rin kaming nagkaka-usap.

Two months passed by at sobrang busy ko na simula noong nakabalik ako pero ang mga trabaho ko ay iniiwan ko naman sa office. Kapag nasa bahay ako pamilya ko lang ang aking inaatupag.

“What?!” Paghihestirya ni Minerva. Kinuwento ko sa kanya ang mga nangyari sa Singapore. Yeah, i  finally got time to tell her about it. Ngayon ay nandirito kami sa isang pizza hub na nasa tapat ng studio ko. “Sa Singapore pa talaga kayo nagkita!?”

Tumango ako sa kanya.

“Ano ang naging reaksyon niya nang malaman niyang may anak kayo?”

“Nagulat syempre. Humingi ng tawad sa akin. Lumuhod siya…”

“But you said that he asked for your forgiveness, right? And he explained to you why he pushed you away before?” Parang may hinahanap si Minerva sa pamamagitan ng tanong niya.

Tinanguan ko lang si Minerva.

“Tinanggap ko naman ang paghingi niya ng patawad sa akin, Minerva. Pero… ewan ko ba. Parang wala na rin namang saysay iyon sa akin ngayon.” sabi ko.

“Hmm, matagal na naman iyon at ngayon may pamilya ka na. Pero si… Theo may pamilya na ba?”

Napasandal ako sa aking silya.

“I don’t know. Noong nag-usap kami… parang wala naman. Wala siyang nabanggit at ngayon mag-isa naman siya sa bahay niya.” Nagkibit ako ng balikat.

“Anyways, sabi mo kanina na may konti kayong ’di napagkakaunawaan ni Rustin? Ano naman iyan?”

Isa pa iyan sa mga dinadala ko ngayon. Mabuti na lang talaga at nandito siya ngayon.

“It’s about our marriage.” simula ko at napa-ayos si Minerva sa kanyang pagkakaupo. Naintriga.

“You’re divorcing?”

Napairap ako sa kanya. Parang excited pa siyang mag-divorce kami ni Rustin.

“Hindi.” Kita ko ang pagkalugmok ng balikat niya. Si Minerva ay talagang kampi noon kay Kuya Walter. She was also against on my marriage. That’s why she just casual to Rustin.

“Nakapag-usap lang kasi kami ni kuya Walter tungkol doon sa kasal namin ni Rustin. Actually, hindi naman talaga iyan ang pinag-uusapan namin no’ng una but our conversation escalated. At narinig ni Rustin ang mga pinag-usapan namin ni kuya. And Rustin suddenly suggested a divorce.” Problemado kong wika.

“Siguro nagising na rin iyang si Rustin, Laurenz na ginagamit ka lang din niya. Alam natin Laurenz kung gaano ka tumanaw ng utang loob.” Halos mapahilamos siya ro’n sa palad niya. “That’s why when he asks you for marriage ay pumayag ka kaagad. Ganyan ka kasi, diba? Lagi mong iniisip na may kapalit lahat ang mga kabutihang ginawa ng isang tao sa’yo. Kaya kahit ayaw mo hindi ka maka-hindi.”

“I love Rustin, Minerva.”

She sneered.

“Of course, you love him. Magkaibigan kayo, e. The same goes for me na mahal kita, Laurenz kasi magkaibigan tayo.”

“I don’t want to make Rustin feel na iniiwan siya ng mga taong mahalaga sa kanya, Minerva. I know his past.”

Rustin lost the love of his life because of an accident. At simula noon hindi na siya nagmahal pa ng iba na tulad sa pagmamahal na binigay niya roon sa taong iyon. Alam ko naman na hanggang ngayon hindi pa rin makalimutan ni Rustin ang taong iyon. Alam kong inaalala niya pa rin ang mahal niya kahit na kinasal kami at may anak na siya sa iba. Kaya nga noong una ay hindi niya halos matanggap si Rhett dahil doon. But eventually I helped him love Rhett.

I know that Rustin is only asking me to marry him because he doesn’t want to disappoint his parents and of course, para na rin bigyan ng isang pamilya si Rhett. Ako naman ay pinakasalan din siya dahil gusto ko ring bigyan ng isang pamilya si Tyreese. Kaso hindi ko naman mapapalitan sa buhay ni Tyreese ang totoo niyang ama.

Pagkatapos naming mag-usap ni Minerva ay bumalik din ako sa studio para ipagpatuloy ang ginagawa ko. At nang pumatak ang alas otso ay umuwi na rin. Naglalakad ako patungo sa kotse ko nang may matanggap akong mensahe galing kay Rustin.

From Rustin:

Can you go home first before fetching, Tyreese?

Kanina pa itong message niya pero hindi ko lang napansin. Nakasilent kasi ang phone ko kapag nasa work ako.

To Rustin:

Okay, I’m on my way.

Hindi ko muna sinundo si Tyreese sa bahay ni Theo dahil umuwi muna ako sa bahay gaya ng text ni Rustin sa akin. Nang makarating ako sa bahay ay tahimik ang buong bahay. Nakakapanibago pala na wala ang mga bata rito. Hindi ko naririnig ang mga halakhak at iyak ni Rhett.

Nakita ko si Rustin sa sala at may isang brown envelope roon. Lumapit ako kay Rustin.

“Hey,” I said. Nakipagbeso rin ako sa kanya.

“Tapos ka na magdinner?” tanong ni Rustin.

Umupo ako sa tabi niya at luminga sa paligid. Wala si Rhett.

“Nope, gusto ko sabay na lang sana tayo. Teka, bakit pala pinapadaretso mo ako rito?” Clueless kong tanong.

“Kail, I have something to confess to you.”

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga.

“Ano iyon?” ako naman.

Kinuha niya ang envelope sa table at binigay niya iyon sa akin.

“Open it,” he said.

Tiningnan ko muna siya bago bumuntonghininga at binuksan ang envelope.

Kinuha ko ang naka-staple na papers doon at binabasa ang laman. I’m not surprised by what’s written on the paper, but part of me is disappointed. I don’t know if it’s for myself or for our marriage. It’s a divorce paper agreement, na may pirma na ni Rustin.    “It shouldn’t be like this, Rustin.” sabi ko habang nakatitig sa papeles.   “I just came to realize, Kail, that what your brother said was true. And I took advantage of your feelings. I used you for my own good—for my image. And I’m sorry, Kail.”

Naluluha akong tumingin kay Rustin.

“Tell me, Rustin, were you happy of the years we’ve been together?”

A smile slowly draws on his lips. Kinuha niya ang kamay ko at pinisil niya.

“I’m so happy, Kail. I’m so happy to be with you and to be with Tyreese. I’m so thankful for all the things that you sacrifice for me. God knows how thankful I am for meeting you and being a husband with you. “

Pinunasan ko ang aking luha.

“Anong sacrifice pinagsasabi mo?”

“Your self—your freedom—when you agreed to marry me, that was a sacrifice, Kail. Not all can do that selfless act.”

Masakit akong napapikit.

“Papaano na kayo ni Rhett, Rustin kung maghihiwalay tayo?” Hindi ko mapigilang ’di mapaiyak.

Rustin gently wiped my tears.

“It doesn’t mean that we’re divorcing and I’ll take Rhett away from you. You’re always be Rhett’s mami. And I can handle him now and the credits are all yours. Come on, sign the papers.” Kinuha niya pa ang ballpen at binigay sa akin.

“I love you, Rustin.”

Matamis siyang ngumiti. “I know, I know, Kail. And I love you too. Please, Kail, choose to be happy for yourself without caring about what anyone might think of you. It’s not true happiness when you rely on the people around you. Find your happiness within you. Free yourself, Kail. It’s not wrong to not conform to what’s considered norm. We all make mistakes. We make wrong choices. That’s life, and it’s perfectly okay. Don’t try to please everybody because, at the end of the day, we only have ourselves.” He said and kissed my forehead.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 39

Chapter 39

2 years later

Laurenz Pov

The primary fabric used in the LaurenZ clothing line is imported from the Philippines. Noon pa man kasi gustong-gusto ko na ang mga fabric na sariling atin talaga. Gusto kong mas makilala pa talaga ang mga gawang Pinoy kaya noong sinimulan ko ang LaurenZ ang mga telang ginagamit ko ay galing pang Pilipinas.

At sa makalipas ang ilang taon, magkakaroon na ako ng branch ng LaurenZ sa Pilipinas. And it was all thanks to Minerva who’s pushing me to realize this thing. Actually, noong sinimulan ko ang LaurenZ, hindi ko aakalain na magiging ganito kaagad ito ka tunog sa industry. Kung iisipin mo kasi marami nang mga brands na tumatak talaga sa mga tao. Pero nakilala pa rin ang mga gawa ko. Some may say that my masterpieces are exceptional, but for me, they are not. May mas magaganda pa sa mga likha ko tanging minahal lang talaga nila ang mga likha ko at lagi itong pinagmamalaki ng mga nagpapagawa sa amin kaya naging maingay. Akala ko nga sa una lang iingay ang LaurenZ pero nakakataba sa puso na up until now, patuloy ang paglaki nito.

Rustin is still a part of LaurenZ. He will always be a part of this success. Despite ending our marriage, our friendship and connection with each other continue. At anak pa rin ang tingin ko kay Rhett. Parang sa akin pa rin galing si Rhett.

“Congratulations, Kail. I wish na sana nad’yan ako sa opening ng LaurenZ Ph.” See? Si Rustin pa rin ang laging nauunang bumabati sa akin. I feel so blessed to have in life kahit sa kabila ng nangyari sa amin. Nag-aaral na rin daw siya ng Pilipino kasi iyong maid na nakuha niya for Rhett is Pinay.

“Thank you, Rustin, but I wish to be there as well.” I pouted. Birthday kasi ni Rhett, 3 years old na ito at ito ang unang birthday ng bata na wala ako sa tabi niya—kami ni Tyreese.

“Mami?” I heard our little boy’s voice on the line.

I saw Rustin nod and lift Rhett up.

“Happy birthday, baby. I’m so sorry, mami isn’t there to celebrate with you guys.” I blew a flying kiss to Rhett, even though it was only through the screen.

“Mami! Gift, mami. Gift!” Excited na wika ng bata.

Tumawa ako. “Yes, po! May gift si mami kay baby Rhett.”

Namaga ang puso ko nang pumalakpak ang bata. Pinugpog ito ng halik ni Rustin kaya napatili. I miss them. Kahit kasi naghiwalay kami ni Rustin palagi ko pa ring dinadalaw ang bata dati no’ng nasa Italy pa ako. Dinadaanan ko pa nga ito sa bahay ni Rustin. I’m still his mami.

Hindi ko nakita ang mukha ng katulong ni Rustin nang kunin nito sa kanya ang bata. Kita ko namang agad na sumama si Rhett dito.

“Sige na, Rustin. Malapit na ang opening.”

“Okay, enjoy Kail.”

“Hmm! Thank you ulit.”

Lumabas ako sa aking kwarto at nakasalubong ko ang aking anak na may kargang bulaklak. Tyreese is being transferred to a school near our village. He’s in kindergarten now.

“Mama, Daddy is already waiting outside,” he said to me. I kissed Tyreese on the head. It has been two years since Theo and Tyreese met, and it has also been two years since I chose to come back here to the Philippines. Sumunod din si Theo sa amin ni Tyreese rito.

Dalawang taon na rin ang lumipas simula noong napagkasunduan namin ni Theo na magco-parent kay Tyreese. Salitan kami minsan o ’di naman kaya’y paggusto ni Tyreese na rito muna sa akin, dito muna siya sa bahay ko. At kung gusto naman ni Tyreese na ro’n siya sa Daddy Theo niya  ay hinahayaan ko ito.

It doesn’t mean that Theo and I aren’t together, and we cannot provide the best for our son. We can give Tyreese a great love just by being separated. Theo and I are filling in the gap naman kahit na hindi kami magkasama. Binubuhos naman namin ni Theo ang aming pagmamahal sa aming anak at sinigurado namin na may oras kami sa kanya.

Kapag may activities sa school na kailangan ng parents napagkasunduan naman namin iyon ni Theo. Though aminin kong hindi pa talaga maayos ang relasyon namin. I mean, para kaming magkaibigan na ewan. I still hold something within me from him pa rin talaga. I just can’t pinpoint what is it.

Ngayon, ano itong pabulaklak niya? Tumaas ang kilay ko habang pinagmamasdan ang yakap na bouquet ng bulaklak ni Tyreese. Halos matabunan nito ang bata sa laki.

“Nand’yan sa labas ang daddy mo, Tyreese?” Ulit ko dahil parang ’di nagsink-in sa utak ko ang unang sinabi ng anak.

“Yes, mama. Matagal na siya nagwait for us sa labas.” Napangiti ako sa anak ko na sinusubukang magsalita ng tagalog. Dito na siya nag-aaral at sinabi ko naman sa kanya na huwag niyang pilitin ang sarili na magsalita ng Tagalog kasi nakakaintindi naman siya. Pero pursigido siya. Kaya minsan napaghalo-halo niya ang English at Tagalog.

“Matagal?”

“Yes po. Like an hour?”

Kinuha ko kay Tyreese ang bulaklak. May nakita akong naka-fold na paper doon kaya kinuha ko iyon at binasa ang lamang sulat.

’Congratulations, Laurenz. I’m so proud and happy for you.

-Theo

Binalik ko ang sulat doon at bumuntonghininga. Itinabi ko ang bulaklak.

“You’re so pretty, my mama.”

Puri ng anak ko. I looked at myself. I wore a backless long blazer paired with short-shorts which is natatabunan no’ng blazer. Ako lang din ang gumawa nito lahat. And it was all made of Jusi fabric, a lovechild of abaca and piña fibers. Jusi made the iconic Hablon fabric, which is now famous locally and internationally for haute couture. I just added some jewels and accessories to my outfit right now para mas kumisap pa ito.   

Nakurot ko ang pisngi ng anak ko. Nambola pa!

“Binobola mo na si mama, ha.”

Mabilis itong umiling sa akin.

“No! You’re always pretty po, but you’re extra pretty today!”

Unlike noong nasa Italy pa kami, ngayon na rito na kami sa Pinas. Napapansin ko ang pagiging masiglahin ni Tyreese. He’s more talkative, lively, and expressive ever since we migrated here. Hindi ako nagsisi na muling bumalik dito.

And I get a chance na dalhin si Tyreese sa puntod ni Nanay Alondra at ng Lola ko. And finally nakita na niya rin sa personal ninang Sonya niya. Ang saya lang dahil sa paglipat nila Sonya dito sa Manila ay malapit lang ang mga bahay namin.

Sonya is currently single, but Kuya Sandro is finally married. Mayaman ang napakasalan nito. Sonya also undergoes a sex transfer. Sonya is now a transwoman—a woman. And just last year, Aleng Salem passed away. Mabuti na lang nakita niya pa ang anak ko.

Hindi nakilala ni Tyreese ang ina ni Theo since the same year noong namatay ang ina ni Sonya ay namatay rin ito. May malubhang sakit daw kasi ito at matagal nang bedridden.

Hindi ko naman sana pipigilan si Theo na ipakilala ang anak namin sa ina niya kapag nagkataon pero pumanaw na ito. Hindi rin kami nagkausap ng ina ni Theo. I didn’t get a chance to talk to her. Malalim ang galit ko kay Dominique pero gusto ko siyang makausap tungkol sa Nanay Alondra ko. Marami pa rin akong unspoken words sa kanya.

Kaya ngayon ang nakilala lang ni Tyreese ay ang lolo Theodore niya. It was funny how Tyreese got confused at first na pareho raw ang name ng daddy niya at ng kaniyang lolo.

Nagkausap kami ni sir Theodore, ang ama ni Theo. He asks for forgiveness. Sa nagawa ng asawa niya sa akin. At sa hindi niya pagprotekta noon kay Theo laban sa asawa. Humingi siya ng tawad dahil kung sana nagawa niyang pigilan ang asawa niya noon ay magkasama raw sana kami ng anak niya ngayon.

Pinasok ko lang sa isang tenga ko ang sinabi ni sir Theodore tapos ay nilabas ko lang iyon sa kabilang tenga ko. I don’t want to talk about my past with Theo anymore. I want to look forward na lang sa mangyayari in the future. For now, I want to live in the moment without caring the past.

Hinila ni Tyreese ang kamay ko.

“Let’s go na, mama. Daddy is waiting na po sa labas.” I was interrupted in my thoughts when Tyreese held my hand.

I gave my sweetest smile to my son and kissed his forehead.

“Sige, tara na.”

I’m so glad na mabilis na naka-adopt si Tyreese rito sa Pilipinas. Though noong una ay nahirapan siya dahil nagkahiwalay sila ni Rhett. Pero bumibisita naman kami kina Rustin minsan at si Rustin at Rhett naman ay nakabisita na rin sa amin dito sa Pilipinas.

Everything ran smoothly in my life simula noong nagdivorce kami ni Rustin. Masaya ako na kahit na ganoon ang nangyari sa amin ni Rustin. Nanatili kaming magkaibigan. Siguro dahil alam na namin na sa una palang hindi talaga kami magiging successful ang marriage namin. Siguro hanggang kaibigan lang talaga kami. Masaya akong wala kaming hinanakit sa isa’t-isa. Kinikilala pa rin akong mami ni Rhett at kinikilala pa rin siyang Papa ni Tyreese.

“Good morning!” Ang masayang bati ni Theo sa amin ng anak niya.

Magalak na tumakbo si Tyreese kay Theo na parang hindi niya ito nakita kanina.

“Ang aga mo naman. Pwede ko namang idaan si Tyreese sa bahay mo.”

Umiling si Theo.

“Opening ng clothing line mo rito, right? Dadalo kami ni Tyreese. Right, son?”

Ngumingising tiningala ni Tyreese ang ama. “Yes po!” Ang anak ko na parang napaghandaan na nila ito.

I had just shaken my head and was about to walk towards my car when Theo called me.

“Did you receive the flowers?”

Nilingon ko siya.

“Yeah, thanks for it, by the way.”

Ngumisi naman ito. Tyreese giggled.

Wala akong pagsisidlan sa saya nang present lahat ng mahal ko sa buhay sa opening ng second branch ng LaurenZ. Nandirito sina Tita Freda, my two brothers Harden and Walter, si Sonya na kahit broken hearted ay malaki ang ngisi sa akin, tapos si Minerva na bumyahe pa talaga para lang maka-attend. Syempre, nandito ang anak ko kasama ang daddy na. Akala ko talaga may sariling lakad silang mag-ama ngayon.

Matapos ang speech ko ay umalis na ako sa movable podium. Binati kaagad ako ng pamilya ko at ng mga kaibigan ko na naririto.

Until I spotted a familiar face from my past. It was no other than Aziel Fabre, ang pinsan ni Theo na ngayon ay malapad ang ngisi sa labi.

“Congratulations!” He greeted me and gave me a warm hug.

Kumalas ako sa pagkakayakap ko sa kanya. Just wow! Ngayon ko lang siya nakita simula noong lumipat kami rito.

“Aziel, w-what…” Sa sobrang shock ko ay hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. I was so shocked and starstruck!

“I called Theo kung nasaan siya and he said he has an important matter to attend. Ito pala iyon.” aniya.

“God! Long time no see.” I breathe.

Tumawa siya.

“Ang famous mo na pala. Hindi na ikaw ’yong sinusundan ng pinsan ko sa sapa way back in San Concepcion.”

Napatawa ako at tumango rin pagkuwan.

“A fashion designer, huh.”

Ngumiti ako.

“Yeah,” I humbly mumbled.

“I have a proposal for you, Laurenz.” Pinasok niya ang kamay sa bulsa ng slacks niya.

Nakuha nito ang atensyon ko.

“Proposal?” may taka kong saad.

Ngumisi siya.

“I want you to make our wedding suits.”

“W-wedding suit?” garalgal ko.

“Actually, magpo-propose palang ako sa… asawa ko. I mean, magpo-propose ulit.”

Medyo nalito ako sa sinabi niyang asawa tapos magpo-propose siya ulit. Anyways, it’s none of my business.

Natawa ako.

“Magpo-propose ka palang pero kukuha ka na ng designer sa wedding suits ninyo?”

Hambog itong tumingin sa akin.

“Sinigurado ko na ito. Wala ng kawala sa akin itong asawa ko.”

Natatawa akong inilingan si Aziel.

“Binuntis mo na?”

“Inanakan ko na nga, e. At bubuntisan pa!”

Hindi ko alam kung biro lang iyon ni Aziel pero kinakabahan ako para sa asawa niya. Sa kabila no’n ay napapayag niya ako.

“Aziel.” Biglang dumating si Theo.

“Important matter pala, huh.” Panunukso ni Aziel kay Theo.

“Bakit ba napadpad ka rito?” Tumabi si Theo sa akin. Masyado itong malapit sa akin kaya dinistansya ko ang sarili ko.

“Pahirapan ka ng hagilapin ngayon kaya pinuntahan na kita.”

Umirap si Theo.

“Ano ba ang kailangan mo?”

“Well, magpo-propose ako kay Deb. I want you to come since… you’ve been with us.”

Ngumiti si Theo at binigyan ng yakap ang pinsan.

“Congratulations sa inyo ni Deb. By the way, saan ka magpo-propose?”

“Doon sa Club Ferrier, sa  birthday ni Kaden sa susunod na Linggo.”

Theo tsked. “Eeksena ka talaga sa taong may birthday?”

“Huwag kang panira insan! Ang dami mong dada!”

“Mama, daddy!” Biglang sumulpot si Tyreese kaya naman binuhat ito ni Theo.

“Woah! A-anak ninyo?”

“Yes,” sabay pa naming tugon ni Theo.

Tumingin ako kay Tyreese. “Baby, he is daddy’s cousin, you can call him tito Aziel, okay?”

Aziel took Tyreese from Theo. Mangha pa rin itong tumitingin sa amin ni Theo.

“You should meet my daughter Denziel, Tyreese. She will love you.”

“Wow! My cousin?” bibong saad ni Tyreese.

“Hmm. How old are you baby boy?” tanong ni Aziel kay Tyreese.

“I’m six years old po.”

“Kaka-six niya palang Aziel,” si Theo.

Bumaling si Aziel kay Theo. “You have a lot of things to explain.”

“I know. Pumunta ka sa bahay ko. We’ll have some booze and talk.”

The long day has passed, and I went home feeling drained but super thankful and blessed for everything that happened during the day. Malaya kong binagsak ang katawan ko sa couch dito sa sala at tiningala ang ceiling ng bahay ko. Tumitig ako sa chandelier. Ang tahimik ng bahay. And I bet at this hour my housemaids have already gone to their quarters.

Kung pagsasamahin ko halos anim na taon na rin pala ang lumipas simula noong umalis ako rito sa Pilipinas at sumama kina tita Freda at kuya sa Italy. Noong araw na iyon. Umalis ako ng bansa dala ang halo-halong emosyon. Binitbit ko ang galit, sakit, panghihinayang, at pagsisi nang umalis ako.

I wasn’t in good shape at that time. My mind was clouded with mixed emotions. I left the country without firm plans and decisions for my life. I was broken. I was lost. I was scared. But my newfound family, the Monzallons, helped me gather myself. I didn’t need to lick my own wounds because they were with me. And when I was scared, they sheltered me with their warm love. The Monzallons make me feel complete when I don’t know where to start with my life.

And now, here I am. Laurenz Kail Villencia, a successful fashion designer, the owner of the LaurenZ clothing line, and a parent. Hindi man ako perpekto. Hindi man ako naging magaling na magulang sa anak ko. Hindi man ako naging magandang ihemplo sa iba. But still I thrive. I thrived to be a good person and a better version of myself every day.

Nang dumating ang araw nang proposal ni Aziel sa kanyang asawa na si Deb. Pumunta rin ako. Hindi dahil sumama ako kay Theo. It’s because I was invited by Aziel too. Magkahiwalay kaming dumating ni Theo sa Club Ferrier at kasama ko ang anak namin. Matagal na rin kasi simula noong huling pasyal namin sa dagat. So I took this opportunity para ipasyal ang anak. It would be great as well since his cousin, Denziel is here too.

We don’t know what’s taking Deb and Aziel so long pero naghihintay lang kami sa kanila rito malapit sa isang stage kung saan ang isang banda ay naghahanda sa kanilang tugtog. Kasama ito sa kinunstaba ni Aziel para sa kanyang proposal.

May distansya kong sinusundan si Tyreese at Denziel na namumulot ng sea shells. Si Tyreese ang taga-dala sa basket tapos si Denziel naman ang namumulot. Napangiti ako sa kanila. It’s not so long bago sila nagkakilala pero close na close na sila. Ang daldal din kasi nitong anak ni Aziel. Hindi ko alam kung saan nagmana. Mukha naman kasing tahimik sina Aziel at Deb.

Niyakap ko ang katawan ko nang umihip ang hangin at pinadpad ang suot kong see through, sa ilalim no’n ang itim kong bra at maliit na maong shorts.

“Kuya Tyreese, it’s a secret lang po, ha. But my daddy will propose to my mimi today!” daldal ni Denziel sa anak ko.

“Really?” ang anak ko naman.

“Yes, daddy will sing a song for my mimi, hehe!” Kinikilig pang untag ni Denziel.

“How about you, kuya? You’re big na po so nakita mo na nagpropose si tito Theo sa mama mo?”

Hindi man ako ang tinanong no’n ni Denziel pero napako ang paa ko sa bahangin. That question didn’t really come to my mind until now, ever since my divorce with Rustin. I’ve never thought of getting married or that proposal thing.

I noticed how Tyreese paused, but he managed to answer.

“My mama and daddy had a special case, Denziel.” sagot ng anak ko kay Denziel.

“Huh? Aren’t they like my mimi and daddy Aziel?”

Tyreese ruffled Denziel’s hair.

“No.”

Denziel’s nose wrinkled. “But they love each other, right? We are born because our parents love each other, Kuya Tyreese.”

My eyes watered. Gusto ko ng awatin si Denziel. Humakbang na ako para lapitan sila nang magsalita si Tyreese.

“Sure. My mom and dad made me out of their love. But always remember, Denziel, that not everything your parents had is the same as mine. Life doesn’t always work out that way, cousin. However, I truly love what I have right now. I love that I have the opportunity to know my dad. I love that Mom spoils me with so much love. They may not be together, but I have them both, and that’s what matters.”

Mabuti’t naputol silang dalawa nang marinig na naming kumanta si Aziel. So pumunta kami roon. We witnessed Aziel’s proposal and I can say that they’re really so good to each other.

Papalubog na ang araw nang maisipan kong maglakad-lakad sa dalampsigan. Naisip ko kasi iyong mga pinag-usapan ng mga bata. Binagabag ako roon.

“Mama!” Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses. Awtomatik na gumuhit ang ngiti sa labi ko nang makita ang anak na malapad ang ngiti sa labi. Tumakbo ito patungo sa akin at kasunod niya ang kanyang ama, si Theo.

Pero nawala ang malaking ngiti ko nang may biglang sumugod kay Theo galing sa likod niya. Binatukan nito si Theo at unti-unting nawalan ng malay. Humakbang ako sabay sigaw sa pangalan ni Theo pero huli na rin nang may humampas din sa akin. Ang sigaw lang ng anak namin ang huli kong narinig bago ako sinakop ng kadiliman.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 40

Chapter 40

Theodore Pov

When my senses came back, I was greeted by a scorching heat of the sun. It took a few minutes before my eyes adjusted to the strong strike of sunlight. I still wasn’t fully awake, but I could hear the sounds of waves crashing from afar. The salty breeze in the air slowly nudged my senses to realize where I was right now.

Natakip ko ang braso ko sa aking mata nang  tumama sa akin ang nakakasilaw na sinag ng araw. Lumingon ako sa kanan at kaliwa. Napaahon ako mula sa pagkakahiga ko sa buhangin nang ma-realize ko kung nasaan ako ngayon. Anong ginagawa ko rito sa tabing dagat? Napatingin ako sa aking sarili pero maayos naman ako. Kung ano ang suot ko kahapon ay iyon pa rin ang suot ko hanggang ngayon.

I tried to collect my memories pero ang huli ko lang na naalala ay ang proposal ni Aziel. Nando’n ako. Kasama ko si Tyreese at si Laurenz.

What the fuck!? Just what the hell happened? How did I ended up here?

Nilibot ko ang aking mata sa paligid at wala akong nakikita ni isang tao o bahay man lang. Puro kulay berdeng mga halaman ang nakikita ko at iilang mga puno ng niyog. The place was so peaceful. The sea in front of me was so bright and clean. The sand from where I was sitting was so fine and white. Maliban sa iilang mga tuyong dahon ay wala ka ng ibang makikita sa mga buhangin.

Tumayo ako at naglakad sa paligid. Dammit! Was I trapped in this secluded place?

“Help! Help! Is someone out there?!” Napahawak ako sa baywang ko at kunot-noong sinuong ang mataas na araw.

At habang naglalakad ako ay may napansin akong isang tao na nakahiga rin sa buhangin.

“Hey! Hey!” subok kong tawag dito kaso parang ’di ako nito naririnig.

Nagjog ako patungo rito at dahan-dahan g humina sa paghakbang ang mga paa ko nang unti-unti kong makilala kung sino iyon.

“Laurenz?” I rushed towards him.

“Laurenz!” tawag ko ulit kaso tulog pa ito.

I tried to squint my eyes around and I spotted a small hut. Sinubukan kong gisingin si Laurenz kaso hindi ito nagigising. That’s why I decided to carry him towards the hut. Hindi ko alam kung may nagmamay-ari ba roon o may nakatira pero susubok ako. The hell I will leave him there under the scorching sun.

“Tao po? Hello?” ako nang makarating sa kubo. Luma na ito at mukhang walang tao.

Hindi na ako naghintay pa ng taong magbubukas doon sa isang maliit na pintuan. Pinatid ko na ito at naubo ako pagkapasok ko dahil sa alikabok na sumalubong sa amin. Gumalaw si Laurenz sa kamay ko pero ’di naman nagising. Nilapag ko muna siya sa sahig.

Wala na akong pakialam kung kaninong kubo ito. Hinalungkat ko na ang mga gamit dito na maaaring magamit ko o namin ni Laurenz habang wala pang nakakakita sa amin.

Nakahinga ako ng maluwag nang may makita akong kumot at dormat. Agad kong binuklt iyong banig na nakita at nilapit si Laurenz doon.

Nang mahiga ko si Laurenz ay napaupo ako sa paanan nito at sumandal sa dingding. Tiningnan ko ang mukha ni Laurenz na namumula.

Dalawang taon na ang lumipas simula noong nakita ko ulit si Laurenz at nakilala ko ang anak namin. Lumipas na ang mga taon pero hindi pa rin talaga mabuti ang relasyon namin ni Laurenz. I mean, we’re civil to each other for the sake of our son. Ayaw naming makita ng bata na may ’di kami pagkakaunawaan. We’re working hand in hand to give the best for our child kahit na hindi kami magkasama. We’re trying to be a family kahit na hindi kami magkasama.

Noong sumunod ako sa kanila noon ni Tyreese sa Italy. Ang laman lang talaga ng isip ko noon ay ang makilala ang anak ko at makasama ito. Dinistansya ko rin naman kasi ang sarili ko sa kanya kasi… kasal na siya at may pamilya. Masakit. Tangina. Sobrang sakit na may pamilya na siya. Na may kasama na siyang iba pero tinanggap ko na sa sarili ko na siguro nahuli na ako. That maybe we’re only meant to know each other, but weren’t meant to be together. Mahal na mahal ko siya pero hindi ako sisira ng pamilya. Kaya nakontento ako na lang ako.

Hindi ko nga mapaliwanag ang sakit na naramdaman ko noon. Ang hirap gumising sa katotohanan. Ang hirap na lagi ko siyang nakikita pero hindi na ako ang dahilan ng mga ngiti niya. Ang hirap na wala akong magawa na mabago ang takbo ng buhay namin. Kasi… hindi ko siya kayang pakawalan. Hindi kaya ng puso ko na kalimutan siya sa kabila ng lahat.

Sa loob ng ilang buwan kong pagtira noon sa Italy. Nalaman ko na half-brothers niya pala ang mga Monzallon. Which is I find it funny na noon pinagseselosan ko ang mga ito without knowing na mga kapatid niya ito. Yeah, noong nasa Italy ako, nakilala ko sila Harden, Walter, at ang ina nila na si Senyorita Freda. Kilala na sila noon sa San Concepcion pero hindi ko kasi sila nakilala ng pormal until sa Italy. Well, except for Walter pala na nakaaway ko rati sa Manila.

Nakatanggap ako ng suntok kay Walter noong una naming encounter sa Italy. At deserve ko naman siguro iyon. Sinaktan ko ang kapatid nila, e.

Napangiti ako habang nakatitig kay Laurenz. Masaya ako na noong wala ako sa tabi niya. May mga taong nagmahal sa kanya, nagpahalaga sa kanya, at binuo siyang muli. I’m happy to see how he became and how successful he is right now.

To be honest, ngayon… gusto ko ulit subukan. Gusto ko ulit siyang maging akin. Gusto ko ulit siyang ligawan. Hindi dahil may anak kami. Kundi dahil hindi ko naman siyang tinigilang mahalin. And honestly, noong nalaman kong nagdivorce sila ni Rustin at nalaman kong hindi pala talaga sila nakaanak nito. Para akong nabunutan ng tinik noon. Alam kong hindi dapat pero nakahinga ako ng maluwag doon. Alam kong hindi rin iyon madali kay Laurenz kaya nga hindi ko magawa ang matagal ko na sanang gusto. Ayaw kong dumagdag pa sa inaalala nito. Saka, hindi pa rin talaga kami nagkakamabutihan talaga.

“Mmm,” I was snatched from my thoughts when I heard him groan.

“Laurenz?”

Nang mapatingin ito sa gawi ko ay naningkit ang mata nito. At siguro nang mapagtanto nito kung sino ang kasama niya ay mabilis itong napabangon.

Aligaga itong tumingin sa paligid niya. Nanlaki ang mata nito at masama akong tiningnan. Hindi ko siya naagap nang bigla itong sumakay sa hita ko at pinagsasampal ang dibdib ko.

Goddammit! Napapapikit ako sa malalakas nitong sampal. Tumama pa ang kamay nito sa mukha ko. Tangina!

“L-laurenz!”

“Bwesit ka! Bwesit ka! Saan mo ako dinala? Anong lugar ito? Gago ka! You kidnap me!” akusa nito sa akin.

Nahirapan ako sa paghuli sa kamay nito dahil sa pagkabigla. At nang mahawakan ko na siya ay pinirmi ko ito. Hinihingal din siya sa kakasampal sa akin. Hindi ko na inintindi ang posisyon namin. Fuck! He is sitting on my crotch.

“Hey! Pareho tayong napunta sa lugar na ito na hindi natin alam kung saan, Laurenz. I don’t know who the fuck did this to us.” Paliwanag ko sa kanya.

Unti-unti na itong kumakalma.

“Promise. Hindi ko alam. Hindi ko rin alam kung saang lumapalop ito ng Pilipinas. Pareho tayong nagising na nandirito na tayo.” Pahabol ko.

Dahan-dahan kong binitawan ang kamay niya. Nakita kong naglikot ang mga mata niya sa buong kubo. Bigla itong napakapit sa damit ko. Hindi ko naman matanggal ang mata ko sa kanya. It’s fantastic how I have been smitten with him until now. It’s amazing how I find him beautiful despite the fact that I see him almost every day. It’s unbelievable how my heart still beats for him after so many years. Parang kagaya pa rin ng dati. My heart still convulses every time I see him and whenever I am near him. I don’t know how all of this is possible, but it’s what I feel for him. That’s what he unconsciously does to me. And I have conformed.

Bumalik ang mata niya sa akin at nang makita niya ang posisyon namin. Para itong napapasong lumayo sa akin. Kumibot ang bibig niya pero wala namang lumabas doon.

Bumuntonghininga na lang ako.

Lumabas siya at sinundan ko naman.

“Tulong! Tulong po! Tulong!” sigaw niya at hindi ko na lang siya pinigilan doon. I wanna see him try. Tumigil lang siya kakasigaw nang mamaos na siya.

Problemado niyang nasapo ang noo nang mapagtantong wala kaming kasama rito. At walang makita maliban sa dagat at mga puno ng halaman.

Lumapit siya sa akin which is hindi ko iyon inaasahan. Umiiyak siyang tumingala sa akin.

“W-what should I do? W-what should we do now? Ang anak natin, Theo? Papaano tayo aalis dito ngayon? I don’t have my phone with me?” Natataranta niyang  garalgal. Nanginginig ang buong katawan niya.

I didn’t have a choice but to hug him.

“Shh! Makakaalis tayo rito. Makikita pa natin ang anak natin. Let’s just hope that Tyreese is safe right now, okay?” Hinagod ko ang likod nito.

Nang kumalma siya ay siya pa itong nanulak sa akin. Pinunasan niya ang basang mga pisngi.

“For now, maghahanap muna tayo ng makakain natin o maaaring mga gamit. Malapit ng mag gabi. Let’s work together… okay?”

Sumisinghot itong tumango.

“Maghahanap ako roon sa gubat. Ikaw rito ka na lang.” Tiningnan ko ang suot nito na naka-short shorts lang at bra na pinatungan ng see through. Masyado itong mainit sa paningin ko. “Maghanap ka lang malapit dito. Huwag kang lalayo. Baka rin kasi hinahanap na tayo ngayon at may dumating na rescuers.”

Kita ko sa mukha niya na gusto niyang magprotesta sa akin pero wala siyang magagawa. Pairap siyang tumango sa akin.

“M-mag-ingat ka.” Halos hindi ko iyon marinig pero ngumiti ako sa kanya.

Pumunta ako sa gubat at naghanap ng maaaring panggatong at makakain na rin sana na prutas. Binitbit ko ang mga panggatong na nadaraanan ko. At nakahinga ako ng maluwag nang makakita ako ng isang puno ng saging. Maliit lang ito pero pwede na namin itong pagtyagaan. Papauwi rin ako nang may madaanan akong mababang puno ng niyog kaya inakyat ko na iyon at kumuha niyog.

Dala ko ang panggatong, niyog, at saging na bumalik sa kubo. Dumidilim na rin kasi.

Nagtaka ako nang makita kong nagsasaing na si Laurenz pagkabalik ko.

“Laurenz,”

Awtomatik itong nakatayo.

“Saan galing…” Tiningnan ko ang isang maliit na kaldero at ang mga nakalatag na mga instant noodles, can goods, biscuits, mineral water, at iba pang basic needs. Tapos may gasera pa.

“May nakita akong dalawang bag at iyan ang mga laman,” anito sa akin.

Binaba ko ang dala ko.

“Nagluto ako ng noodles.”

Umupo kaming dalawa malapit sa apoy nang maluto na ang noodles. May isang bowl at dalawang kutsara na nakita si Laurenz sa loob ng kubo kaya naman iyon na ang ginamit namin.

“Mauna ka ng kumain,” inalok niya sa akin ang bowl.

Umiling ako. “Ikaw na. Kung ano ang natira sa’yo ay ’yon na lang ang akin.”

Pinalobo niya ang bibig saka kumain. Nakita kong nahihirapan siya dahil nahuhulog sa pisngi niya ang mga takas niyang buhok. Medyo mahaba na rin kasi ito. Umusog ako sa kanya ng konti at sinapo ang buhok niya.

Lumingon siya sa akin.

“Just eat.”

Hanggang sa matapos siya ay hawak ko ang buhok niya.

Natirhan niya ako ng kalahati sa noodles at iyon na ang ginawa kong hapunan. Hindi namin alam kung hanggang kailan kami rito kaya nagtitipid kami.

Malapit nang matupok iyong apoy pero nandirito pa rin kami sa labas ni Laurenz. Yakap niya ang tuhod at pinatong ang baba roon. Napatingala ako sa kalangitan na napuno ng mga bituin. Hindi rin masyadong madilim dahil sa malaking buwan.

“Nakakain na kaya si Tyreese ngayon?” usal ni Laurenz kaya naptingin ako sa kanya.

Umiiyak na naman siya.

“Was this… was this the first time na nagkahiwalay kayo ng anak natin?”

Umiling siya.

“Hindi naman kaso iba kasi ngayon. Hindi natin alam kung nasaan siya. Sinong kasama niya? O baka pareho natin ay-” he choke his words.

“Don’t worry. Bukas gagawa tayo ng paraan. I’m sure kapag nalaman nilang nawawala tayo. Pinaghahanap na rin nila tayo ngayon.” I assured him.

He only gave me a faint smile. Namayani muli sa amin ang katahimikan.

I’m not sure, but what happened to us right now feels like a blessing to me. It’s been a long time since I somewhat reconnected with Laurenz again. Ito na yata ang araw na pinakamatagal kaming nagsama sa iisang lugar. Ito rin ang una na nagkakausap kami na ng… maayos.

“Laurenz,” Lumingon siya sa akin. “What are your struggles when you’re carrying Tyreese for nine months?” Ito talaga ang tanong na hindi ko pa natatanong sa kanya ever since.

Napatitig lang siya sa akin ng ilang segundo. Inayos niya ang kanyang buhok.

“It… it wasn’t easy. I was still adopting in my new environment that time tapos buntis pa ako. My cravings were crazy. My hormones got me bad.”  Natulala ako habang nagkukwento siya sa akin. Hanggang sa matapos siya. “But all of those bad times were gone when I held Tyreese in my arms. He was so cute and soft.”

“Instead of your brother, I was supposed to be the one fulfilling your needs at that time. Every night when I go to bed, I always think of your struggles. Lagi kong iniisip ang mga masasamang dinulot ko sa’yo.” My tears trickled on my cheeks. I’m not ashamed of showing my weaknesses to him. “I’m so sorry, Laurenz. I know that it’s too late to say sorry, but I still want you to know how much I regret everything. I should be a man to you that time. I should be your hero that time. Pero naging duwag ako. Iniisip ko na protektahan ka laban sa mother ko kaso mas nasaktan pala kita. Because of my poor decision making, I’ve hurt you even more.”

After how many years, ngayon para kaming nagkaroon ng heart to heart talk.

Tahimik siyang umiyak. Pilit niyang pinapalis ang luha niya kaso patuloy lang sa paglabas ang luha niya.

“I’m so happy, Laurenz. I’m so happy watching you reach your dreams. I’m so damn happy that… I’m still able to witness your wins. Hindi man ako naroon sa mga panahon na tinalo ng mga pagkakataon. Pero ngayon hinding-hindi ako magsasawa na pumalakpak sa mga panalo.” Umiiyak akong wika. Kapwa kami nag-iiyakan ngayon.

“I’m so sorry too, Theo. I’m so sorry that it took me so long to listen you. I’m so sorry for snatching your chance to redeem yourself. Mahal natin ang isa’t-isa noon pero nagkasakitan tayo. Akala ko rin kasi talaga noon… ayaw mo sa akin. At tumatak iyon sa puso at isip ko. I didn’t know na pinoprotektahan mo lang pala ako.”

Tinawid ko ang distansya namin dahil sinisinok na siya dahil sa kanyang mga luha. Umiiyak din naman ako pero mas siniguro ko siya. Niyakap ko siya and I didn’t expect him to hug me back.

“I know you have no feelings for me now, Laurenz.” Kumalas ako sa yakap namin at ngumiti sa kanya sa kabila ng lumuluha kong mata. “Pero gusto ko pa ring kunin ang pagkakataon na ito para… para sabihin sa’yo na ikaw pa rin. Mula noon hanggang ngayon ikaw pa rin ang mahal ko. I’m sorry that I can’t unloved you, Laurenz. I don’t know what’s wrong, but my heart can’t let you go. Alam ko na naman wala na akong pag-asa sa’yo kaso baliw na ang puso ko, e. And…” Tumingin ako sa mga mata niya na parang kumikinang sa ilalim ng mga bituin. “I miss you. I miss you so much, Laurenz.”

I know it’s long overdue pero gusto ko pa rin iyong sabihin sa kanya. Hindi ko ito nasabi sa kanya noong una naming pagkikita sa Singapore. Pero gusto ko pa rin itong iparating sa kanya kasi kahit na nakita ko na siya, araw-araw ko pa rin siyang nami-miss.

Laurenz Pov

Mas bumuhos ang luha ko nang sabihin ni Theo ang mga katagang ‘I miss you’. Hindi ko alam pero parang hinaplos noon ang puso ko. Siguro dahil nangulila rin ako. Nanguli rin ako sa mga katagang iyon mula sa kanya.

My heart throbs so much upon hearing those words. It feels like I don’t need his apology anymore. Instead, I feel like I need his presence. Siguro matagal ko na itong naramdaman pero takot lang akong aminin sa sarili ko. Siguro takot pa rin akong masaktan niya. Kaso pagkatapos ng lahat ng mga kinompisal niya sa akin. Nakaramdam ako ng seguridad na hindi ko mahanap at nakita sa iba. It feels like I found my true self again.

“I miss you.” He whispered again na parang alam niya na iyon ang kailangan ko.

Our face was just milliliters away from each other, but unlike before I wasn’t bother anymore by our distance. Theo closed our distance. Pinagdikit niya ang noo namin at nagtagpo ang tungki ng mga ilong namin.

“I miss you,” muli niyang bulong at umiiyak din siya.

“I… I miss you too, Theo. I miss you too.” Nang bitawan ko ang mga katagang iyon ay para akong nakawala sa lubid na matagal ng nakagapos sa akin.

Theo smiled and his lips sealed my lips. Ilang minuto ang tinagal ng labi niya sa akin. Napapikit ako dahil sa halik niya. Parang nagflashback lahat ng mga masasayang araw namin noon sa San Concepcion. His lips still the same. It’s still soft and bring comfort to me.

Nilayo ni Theo ang labi sa akin pero nanatiling nakadikit ang noo namin. Maingat niyang hinaplos ang pisngi gamit ang kanyang hinlalaki.

Tumingin ako sa labi niya. I want him to kiss me more. I need him more. I need those lips on mine.

“I still wanna kiss you.” sambit niya.

I smiled when we feel the same way.

“Me too.”

Natawa kami at muli niyang inangkin ang mga labi ko. Sa una ay dahan-dahan lang ang mga halik ni Theo. Para bang sinasaulo niya ang bawat sulok ng bibig ko. Hanggang sa sipsipin na niya ang dila ko at pinailaliman pa ang halik namin. Naikawit ko ang braso ko sa kanyang leeg. Binuhat niya ako at pinaupo sa kanyang hita.

Theo’s sandy hand massages my thighs until he reached on my shorts. Ang init ng kamay niya. Magaspang ito at parang nakikiliti ang balat ko roon.

Unti-unti niya akong hiniga sa buhangin at pumaibabaw. Nasa labas kami ng kubo pero kampante ako dahil kaming dalawa rito ngayon sa isla. Ngayon tanging mga bituin at buwan lang ang saksi sa aming mga ginagawa.

Mas umalab ang nararamdaman kong pagnanasa nang tingnan ako ni Theo na parang ako ang pinakamagandang tao sa mata niya.

Nilakbay niya ang kamay sa ibabaw ang see through cover up ko hanggang sa tumigil ito sa bandang dibdib ko.

“I couldn’t get enough of you, Laurenz. I’m going crazy if I don’t touch you right now.”

“Then touch me,” I taunted him.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 41

⚠️MATURE CONTENT BELOW. The contents below may not be suitable for young audiences. Please be guided and read responsibly.

---

Chapter 41

Laurenz Pov

Umarko ang katawan ko nang ipasok ni Theo ang kamay sa suot kong see through cover up ko. He rummaged through it, and finally, his hand reached my peaks. I don’t know if I am as sensitive as I am now. Konting contact lang ng palad ni Theo sa akin ay para na akong kinukumbulsyon.

Nakatungkod ang isang kamay niya upang suportahan ang kanyang bigat samantalang ang isa ay nasa loob ng aking see through, na parang sinasaulo ulit nito ang bawat kurba at sensitibong parte ng akong katawan.

“They’re already hard,” bunyag niya at tumagal ang palad sa aking dibdib. “Are you this sensitive before, baby?”

“I-I don’t know,” umiiling kong sagot sa kanya.

Theo’s head moved southward, angling his head to kiss me again. I gladly opened my mouth to welcome his hot and moist lips.

“Ugh!” A moan escaped my mouth as Theo inserted his firm, tasty, and expert tongue inside. His tongue shuffled through my mouth as if searching for gems. My tongue became entangled with his as I tried to match his pressure and intensity.

Halos malagutan kami ng hininga sa aming halikan. Wala ni isa sa amin ang gustong tumigil sa mga oras na iyon. Para bang bumawi sa mga panahong uhaw at gutom kami sa isa’t-isa.

Theo’s hand cupped the side of my face, and he deepened his kiss. I groaned in pleasure. It feels like too much, but I still want more. Theo is giving me more, yet I’m still thirsty—hungry for his kisses.

“Tongue, baby.”

“Uhm, w-what?” I uttered between our hot kisses. Hindi ko siya masyadong narinig dahil nagwawala rin ang puso ko. I don’t think clearly because I feel hot and flustered.

Theo stuck out his tongue and ran his scorching hot tongue across my face. Damn! It’s too hot for me!

“Tongue out, baby,” he said.

I took a deep breath before sticking my tongue out for him.

He flashed a seductive smile, revealing his perfectly shaped jawline. Then he stuck his tongue out and licked mine.  Pinaglaruan ng dila niya ang akin at mas pinaalab no’n ang nararamdaman kong init. I find it hot when the tip of his tongue plays with my tongue. He was teasing me.

Nahigit ko ang aking hininga nang sipsipin ni Theo ang buong dila ko.

“Uhmm!” Napakapit ako sa kanyang naninigas na balikat.

Theo sucked and nibbled on my tongue. He sipped my tongue as if he was trying to extract something from it. All I could do beneath him was moan and whine. Mayamaya pa ay walang kahirap-hirap niya akong binangon at pinatong sa kanyang malalakas na hita. I can feel his body shuddered.

Giniya niya ang mga braso ko sa pagyakap sa kanya. I hugged and closed the tiny gap between our evaporating bodies.

Umikot ang mata ko nang maupuan ko ang kanyang nanunusok na pagkalalaki. Sumentro iyon sa aking lagusan. Shit!

I grinned at it, and Theo let out a painful and lustful groan.  

Ilang saglit matapos kong galitin ang kanyang kaibigan sa ibaba ay binuhat na ako ni Theo. Binitbit niya ang gasera saka kami pumasok sa kubo.

Nilapag niya ako sa sahig na may nakalatag na dormat na uniwan lang namin kanina. Nilagay ni Theo ang gasera malayo sa amin.

Nang bumalik siya sa akin ay kinuha niya ang kamay ko. Hinalkan niya ang palad ko.

“I’m so fucking horny right now, baby. I want to fuck you so bad.” kompisal niya sa akin. Nanginig ang katawan ko roon sa sinabi niya.

Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak doon sa akin. Napalunok ako at dinala ko ang kamay niya sa pusunan ko.

“I want you too. I want you, Theo.”

Mariin siyang umiling.

“Kakaayos lang natin, Laurenz. Ayaw kong bigyan ka ng rason para ’di na naman ako kausapin at pansinin.”

I smiled. Hindi ko nga rin alam kung bakit ako ganito ngayon. Sabik na sabik ako sa kanya. Siguro noong panahon na galit-galitan ako sa kanya at naiinis ay lihim ding nangulila ang katawan ko sa kanya. Siguro nangulila rin ako sa kanyang atensyon.

Yumuko ito.

“So you’d rather wait for another month or years?”

“Yes—no!” Lito nitong sagot sa akin.

“Theo, I’m giving you the permission to touch me and fvck me.”

Umiling siya, pilit na nilalabanan ang tawag ng kalamnan.

I lifted his chin using my index finger. Umiigting ang panga niya at nakikita ko ang nag-aapoy na pagnanasa at pagkasabik sa mga mata niya. Nagmamatigas lang talaga siya.

Binitawan ko siya at hinubad ko ang aking see through cover up sa kanyang harapan. Kita  ko ang paglunok niya nang malalim. His eyes roam in every nook of my body. Oh! It’s so hot!

Sunod ay kinalas ko ang pagkakatali ng bra ko sa likod. Nang mahubad ko iyon ay nakita kong napadila si Theo sa kanyang labi.

Sunod ko na sanang huhubarin ang akin shorts nang dumapo ang kamay niya sa akin. Pinigilan niya ako sa anumang balak ko.

Naitungkod ko na lang ang aking kamay sa aking likuran.

Nagkatitigan kaming dalawa bago siya umatras ng konti at kinalas ang butones ng shorts ko. Parang nagkakausap ang mga mata namin. Para bang may mind link na siyang nagkokonekta sa amin.

Dahan-dahan na yumuko si Theo roon sa pagitan ng hita ko. Napakagat labi ako ang tumatama ang mainit niyang hininga sa may t’yan ko. Sunod niyang kinagat ang zipper ng shorts ko at binaba iyon gamit ang bibig.

Umawang ng labi ko.

Hanggang sa tuluyan nang mababa ng bibig ni Theo ang shorts ko. Inangat ni Theo ang binti ko at inamoy-amoy ako. Shit! Unti-unti ay pinapatakan niya ng halik ang binti ko paitaas. Hanggang sa nakarating ang bibig niya sa singit ko. He kissed the fabric of my underwear.

“Ohh,” ungol ko at napatingala.

I gulped painfully.

Nang mainip na siya sa underwear ko ay pinunit niya ito!

“Theo!” gulat kong sambit. “Wala akong… wala akong ibang underwear.”

Tinapon niya lang ang kawawa kong underwear.

“You won’t need one the following day.” katwiran lang niya at muling binaba ang ulo roon sa aking pribadong parte.

Kumapit ang daliri ko sa kanyang buhok nang dilaan nito ang aking pagkalalaki. Nangatog ang binti ko roon. Siguro tama nga si Theo na sobrang sentitive ko ngayon. Maybe it’s because it’s been ages since someone touched me.

“Theo! Ahh! God!” sambit ko nang kanya akong sinubo.

Umarko ang aking katawan nang maramdaman ko ang isang daliri ni Theo na pumasok sa aking lagusan habang kanyang pinapaligaya ang aking pagkalalaki.

Naibaba ko ang aking mata ro’n kay Theo na parang gutom akong kinakain. Jusko!

I can see his middle finger coming in and out of me.

“Uhmm!” Kahit anong kagat ang gawin ko, lumalabas pa rin ang ungol mula sa akin. Napapikit akong muli sa magkahalong sarap at sakit na pinaparamdam ni Theo sa akin.

Mas lalong lumakas ang mga ungol at halinghing nang kagat-kagatin ni Theo ang pares ng bola ko sa baba. Pagkuwan at dinuraan nito ang daliring pinapasok sa akin.

My body trembled, and my semen spurted, but Theo is still not done. He added one more finger inside me.

“Ohhh! Theo, ahh, ahh!”

“That’s it, baby. Moan my name. I miss them so much!” aniya at mas naging marahas pa ang paglabas-pasok ng kanyang mga daliri sa loob ko.

Para akong kinikiliti noong mga mababasang tunog na nalilikha ng kanyang mga daliring walang habas niyang pinapasok sa aking pwerta.

When I opened my eyes again, I saw Theo licking my manhood as if it were an ice cream cone. He even sniffed it. Goodness! How obsessed is he with my nether regions?

Sumasabay sa indayog ang balakang ko nang tatlong daliri na ni Theo ang kanyang ginamit doon sa baba. Ilang saglit pa at tumigil na siya at dumura ulit doon.

Binuka niya husto ang mga hita ko at saka siya lumuhod at itinoon ang kanyang pagkalalaki roon sa kumikiwal ko ng bakuna.

He teased his tip at my entrance before slapping it on my wet asshole.

“Ohhh!” Ang mahaba naming ungol nang kanyang pinasok ng tuluyan sa akin ang kanyang humihindik na pagkalalaki.

Napangiwi ako sa sakit dahil sa laki at haba niya. Nakakapanibago ang taba at haba nito. Pero kalaunan naman ay nasanay na ako sa kanyang laki. Theo take me in every possible position he can and he knows. Tumigil lang kami nang malapit ng magbukangliwayway.

When I woke up, I almost jumped in shock when I found myself hugging Theo’s shirtless body. Nakaunan pa ako sa kanyang balikat habang ito naman ay nakayakap sa akin. Mabuti na lang at naalala ko ang mga nangyari sa amin. I gave myself to him again.

Gagalaw na sana ako nang hindi ko maigalaw ang paa ko. Nang silipin ko ito, saka ko pa napagtanto na nakatanday ang binti ni Theo sa akin. Ngayon ay suot ko lang ang pulo niya tapos shorts na lang since I remember how he tore my poor underwear last night.

“Good afternoon,” my eyes went back to Theo.

His unfairly handsome face greeted me, and I smiled.

“Good afternoon to you too.”

“Laurenz, what happened last night-”

“It’s fine. Please, don’t dwell on it.” I interrupted him.

“I want to court you again, Laurenz. I want to have a relationship with you again.”

“Hmm, but we’ll take it… slow.”

“But I already had you last night.”

I mischievously smiled at him.

“Ayaw mo ba no’n?” I teased him.

Gumalaw ang panga nito.

“No, of course, I want it. I love it so much that I want to do it again and again. Although that’s not the only reason why I want to court you again. I love you, Laurenz. I feel complete when I’m with you. You’re the light in my dull life. I’m in love with you, which is why I want you. I love you, and that’s why I want to be with you until the very end of my life,” he confessed, and tears rolled down the corners of my eyes before falling into his arms, where my head was resting.

“Then make me yours. Allow me to complete you. Allow me to bring color into your life.”

Napamura siya.

“Liligawan kita.” Pursigido niyang wika.

“Ayaw ko.”

“A-ano?”

“Ligawan mo ako habang nasa relasyon na tayo.”

Napakurap-kurap siya.

“D-does this mean t-that…” naluluha siya at ’di na matapos-tapos ang sasabihin.

“Ayaw mo ba? Gusto mo ba bawiin ko?”

Agaran itong umiling.

“Huwag! Gusto ko.” Niyakap niya ako. “Thank you! Thank you so much, Laurenz. Promise, hindi ka magsisisi!”

My lips automatically curled up when he hugged me. Up until now, I still feel sheltered and comfortable in his arms. He still brings warmth and comfort to me. Despite our current situation, I didn’t feel any fear because I know I have him.

I nuzzle my nose against his neck. It feels nostalgic, how I love being held by his arms like this. I pouted. Kung hindi ba ito nangyari, hindi rin kami magkakaayos ni Theo? Kung hindi ba kami napadpad sa lugar na ’to, hindi kami magkakapag-usap ng masinsinan?

As much as we want to cuddle all day, kailangan naming kumain. Si Theo na ang nagluto at ako naman ay naglinis sa kalat namin kagabi.

Kahapon nang sinabi ni Theo na maghanap kami ng mga bagay na maaaring magamit namin dito ay may nakita akong dalawang bag. It feels strange dahil ang laman ng mga bag na iyon ay pang essentials talaga sa sa araw-araw. Nando’n lahat ng needed namin. At ngayon nga ay hinahalungkat ko ang isang bag. Sa paghahalungkat ko roon sa bag ay may nakita akong isang maliit na papel. Binuksan ko iyon at huminga ng malalim.

Binasa ko ang laman noong liham. Tumayo ako upang tawagin si Theo na nagsasaing sa labas. Kinamay ko siya at nakangisi itong naglakad tungo sa akin. Akmang hahapitin na niya ang baywang ko nang ipakita ko sa kanya ang sulat.

Nakatayo siya sa labas ng kubo habang ako naman ay nakaupo sa may hamba ng pintuan. Sa liit ng kubo ay halos maabot na ito ng ulo ni Theo.

Nakita kong bumagsak ang kamay niya at kinuyom ang papel na binigay ko sa kanya. Huminga siya nang malalim at binaba ang tingin sa akin.

“I’m sorry,” usal niya.

Umiling ako.

“I told Aziel everything, Laurenz. And I’m sorry kung nangyari ito. It’s my fault again.”

Kinuha ko ang papel sa kanyang kamay. Binasa ko itong muli.

’Theo o Laurenz, kung sino man ang unang makakita sa inyo ng letter na ito. I’m sorry. Pero ginagawa ko lang ito para magkaroon kayo ng closure kung ’yan ang kailangan ng relasyon ninyo. I apologize if I need to interfere in your life. Don’t worry, ngayon lang naman ito. Please, use the time na walang ibang disturbo sa inyo. Use the time na makapag-usap kayo ng mabuti at maayos ninyo kung anuman ang ‘di ninyo pagkakaunawaan. Isipin ninyo, may anak na kayo. Huwag na kayong maglaro ng tagu-taguan. Also, h’wag ninyong isipin si Tyreese. Kami munang bahala ni Deb sa kanya.’

-Aziel F.

Tumayo ako at lumabas ng kubo. Humarap ako sa dagat. Pinadpad nito ang ’di kataasan kong buhok.

“I think, we should be thankful na lang sa ginawa ni Aziel. Kasi kung hindi ito nangyari patuloy kitang tinatarayan ngayon, Theo. Siguro ngayon, patuloy akong makakaramdam ng inis sa’yo.” wika ko.

I can hear his footsteps behind me. Hindi na ako nagulat nang may yumakap sa akin mula sa likod. Theo buried his face on my nape and sniffed me there.

“Yeah, you’re right. And thank you as well, baby. Thank you for taking me back.”

Napangiti ako at hinaplos ko ang maugat na kamay ni Theo na nakayakap sa akin.

“Thank you too. Thank you for your patience. Thank you for not giving up. Thank you for loving me despite all.”

Masuyo niya akong hinarap sa kanya. I eyed his body. Namumula siya at maraming kalmot ang katawan, resulta sa ginawa namin kagabi at kaninang madaling araw.

Theo lifted my chin and claimed my lips. Napangiti ako bago sinuklian ang kanyang mga malalambot at masarap na halik.

His tongue flicked on my teeth for entrance and I gladly welcome him. Ang kamay niya ay dahan-dahan na sumuong sa aking suot na polo at hinaplos-haplos ang balat ko.

Nang maghiwalay ang labi namin ay kapwa kami hinihingal.

“Do your back still sore?”

Tumango ako.

“Hmm, sa hapon na lang siguro tayo maligo sa dagat.”

Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga kami ni Theo sa loob ng kubo. Nakita kong nagalkalat pa pala iyong mga hinalungkat ko na gamit sa isang bag kaya naman naisipan kong ibalik ang mga ’yon.

Kumunot ang noo ko nang may makita akong isang bote ng painkillers. Ipinakita ko iyon kay Theo at agad niya naman iyon kinuha saka sinilid sa bag.

Nang maburyo kami sa loob ng kubo ay naisipan namin ni Theo na lumabas sa kubo. Tumambay kami sa labas ng kubo dahil mataas pa ang araw. Si Theo ay nakasandal sa haligi ng kubo habang ako naman ay nakasandal sa dibdib niya. Tinatanaw namin ang dagat. Panaka-nakang hinahalikan ni Theo ang balikat, leeg, at pisngi ko. Minsan pa ay nagnanakaw siya ng halik sa labi ko. Hinahayaan ko naman siya.

“Nagc-cross stitch ka pa rin?” Bigla niyang tanong.

Tumango ako. “Kapag may libre akong oras pero pang display ko na lang.”

Pagkatapos no’n ay natahimik ulit kami. Ninanamnam lang namin ang preskong hangin at mapayapang paligid.

“Baby?” masuyo niyang tawag sa akin.

I felt my stomach flipped. Nakakapanibago ang tawagin niya akong muli sa endearment na iyon. Well, it was baby girl or baby before.

“Hmm?”

“N-noong nalaman mong buntis ka… ano ang naramdaman mo?”

Naibaling ko ang aking atensyon sa aking t’yan na flat. Bigla ko kasing naalala ang panahon na iyon.

“Natakot ako,” ani ko. Theo’s hand hold mine, as if he is supporting me in any possible way he could. “Natakot ako, nagulat. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Punong-puno ko that time. Durog na durog ako sa lahat ng nangyari sa buhay ko tapos may dumagdag pa. Mabuti na lang at nasa tabi ko ang mga kapatid ko at si Tita Freda. Sila ang gumabay sa akin. Hindi ko kasi alam kasi ang bata ko pa no’n. Hindi ko alam kung papaano maging magulang. Hindi ko alam kung papaano ko papalakihin ang anak ko. Pero nagpapasalamat ako nang hindi ako iniwan ng mga Monzallon sa mga oras na iyon.”

Ikinuwento ko kay Theo ang mga pinagdaanan ko sa mula noong nalaman kong buntis ako hanggang sa mga pinagdaanan ko roon sa Italy. At nang matapos ako ay nagulat ako nang humagulhol na siya sa likuran ko.

Tinanggal ko ang pagkakayakap ng kamay niya sa akin at saka ko siya hinarap.

“Hey!” Tinulungan ko siyang punasan ang pisngi niyang basa sa kanyang luha.

“You’ve gone through all of those hardships alone, baby. I wish I was there too.”

I smiled at him.

“Don’t dwell on it too much. It’s all in the past now. What happened back then had a purpose. I believe in that. Let’s just be thankful now that… after so many years, we’re still here and together.”

After our little emotional moments ay napagpasyahan namin ni Theo na maligo sa dagat. My soreness down there didn’t fade but it’s bearable naman. Masaya kaming naligo ni Theo sa dagat at para kaming bumalik sa dati no’ng sa sapa ng San Concepcion pa kami nagd-date. 

Ginawa na namin ni Theo ang lahat ng bagay na naisip namin sa isla. Naglaro kami sa dagat na para kaming mga bata. Humiga kami sa buhangin at nagtatawanan lang. Pinanood namin ang ulap sa kalawakan na nag-iiba ang hugis. Nanood kami ng sunset, nagkwentuhan kami sa mga bagay na aming nagawa noong ’di namin kapiling ang isa’t-isa. At dahil kami nga lang dalawa sa isla, hindi iyon pinalampas ni Theo. We make out at sea, we made love on the seashore, and in the hut house.  Everything just ran smoothly at sa tatlong araw namin sa isla ay paulit-ulit lang ang ginawa namin ni Theo.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 42

Last chapter before the epilogue, and I just want to say thank you for making it this far. This story has brought forth so many emotions (for me), just as it has imparted many lessons. I hope that whatever happens at the end of the story, you will always carry Theo and Laurenz within you. I never thought I would receive such great support for this story. Thank you always for leaving comments and votes, everyone! And to the silent readers, thank you as well. I can feel your presence. Until the next installment of EGS. Mahal ko kayo!

---

Chapter 42

Third Person POV

“Laurenz, I’m so sorry for doing such a thing. I know that I shouldn’t meddle and pull off such an act. But that’s the only thing I can think of para lang makabawi sa pinsan ko. He did so much for me back then kaya… gusto ko lang sanang suklian ang mga bagay na ginawa niya sa akin.” ang wika ni Aziel kay Laurenz the following day na nakauwi sina Theo at Laurenz.

Huminga ng malalim si Laurenz. Binigyan ng isang malaking ngiti ni Laurenz si Aziel.

“It’s fine. Actually, dahil sa nangyari nagkausap kami ni Theo. After so many years, iyon lang pala ang kailangan namin. So, thank you, Aziel. Aaminin kong natakot talaga ako noong una pero salamat pa rin.” ang saad naman ni Laurenz.

Sinadya talagang bisitahin ni Aziel si Laurenz sa bahay nito para lang makahingi ng paumanhin sa kanyang ginawang pagkidnap niya rito at sa kanyang pinsan. He put them on a secluded island para lang makapag-usap at nagbunga nga naman ang kanyang ginawa.

Si Aziel din ang isa sa sumundo kina Theo at Laurenz sa isla. At sa nakita niya noong sinundo niya ang mga ito ay sumaya rin siya para sa dalawa. He may not know all the things that his cousin Theo went through back then; however, he knows that it wasn’t easy either.

Kahit papaano ay alam niya ang nararamdaman ng pinsan dahil tinaguan din ito ng anak. Alam niya ang pakiramdam no’n. Alam niya ang hirap no’n.

“May kasunod na ba si Tyreese?” pabirong tanong ni Aziel kay Laurenz.

Agad namang ginapangan ng pamumula sa pisngi niya si Laurenz. He can’t help but reminisce about the things that happened on the island. Everything happened in just three days. Bumigay kaagad siya kay Theo. Konting haplos, konting kiliti lang ay bumigay kaagad siya at binuka niya kaagad ang kanyang hita para sa lalaki.

Pero wala naman siyang pagsisisi roon. Gusto niya ang nangyari sa kanila ni Theo. Ginusto niya at hindi niya iyon pagsisisihan. He still has feelings for Theo. Sa tagal ng panahon na hindi niya ito kapiling at kahit na kinasal siya sa iba… aaminin niyang minsan ay naiisip niya pa rin ang lalaki. Naging busy lang siya sa buhay niya na kaya na-set aside niya ang nararamdaman dahil sa kanyang trabaho. Pero noong kasama na niya ang lalaki, parang lahat ng nararamdaman niya ay bumuhos sa oras na iyon.

Napangiti na lang si Laurenz at inilingan si Aziel.

“Wala. Hindi pa. We’re just enjoying each other’s company right now.”

Nanliit ang mata ni Aziel. Kung titingnan niya si Laurenz ay iba na ang awra nito. Parang mas naging blooming ito after niyang ilagay ito sa isla kasama ang kanyang pinsan.

“Nagbabakasali lang naman.”

“Ikaw? Meron na bang kasunod si Denziel?” tanong naman ni Laurenz kay Aziel.

Tumawa si Aziel. Taas noo nitong tiningnan si Laurenz bago sinagot.

“Sinabi ko na sa’yo, Laurenz. Sinigurado ko na ito. My love and I are working on our next child already!”

Napaisip si Laurenz. Ang sipag siguro ni Aziel at ng asawa nitong si Deb.

“Anyway, thank you for accepting my apology, Laurenz. Aalis na rin ako dahil may work pa ako. Bisita na lang kayo sa bahay namin.”

Tumayo si Laurenz nang tumayo rin si Aziel. Binigyan ni Laurenz ng isang tango at ngiti si Aziel.

“Sige. Tyreese also wants to bond with Denziel.”

“Just drop a message to my husband na lang if ever. Para naman makapaghanda kami.”

“All right.”

Nang makaalis si Aziel ay napangiti na lang si Laurenz. He appreciates Aziel. Na-appreciate niya ang ginawa nito sa kanila ni Theo. And speaking of Theo, ang lalaki ay mahilig ng tumambay sa kanyang bahay eversince nagkaayos sila nito sa isla. Napapadalas na ang bisita nito sa bahay niya at kung minsan pa ay roon na natutulog. Walang palya rin itong binibigyan siya ng bulaklak araw-araw. Hinatid-sundo na rin siya nito sa kanyang studio.

Masaya na sila sa mga nangyayari ngayon sa buhay nila. And they wanted to keep that happiness and peacefulness forever.

The next day, Linggo biglaang binisita si Laurenz ng kanyang kaibigan na sina Minerva at Sonya. He was only wearing Theo’s T-shirt and a pair of shorts beneath it. Hindi nga lang halata dahil sa laki ng t-shirt.

“Ang aga ninyo. Hindi man lang ako nakapaghanda.” saad ni Laurenz nang makapasok ang mga kaibigan.

Narinig ni Laurenz ang mga hagikhikan ng mga ito sa kanyang likuran.

Pinaupo ni Laurenz mga kaibigan niya at ginawan ng makakain at maiinom. Laurenz thought that it’s better if magpapa-deliver nalang  siya ng foods for their breakfast because of his visitors. Minsan lang din kasing mapabisita ang mga kaibigan niya.

“We heard what happened sa inyo ni Theo, Laurenz.” untag ni Minerva at kumuha ng cookies. Nang-alok pa ito kay Sonya.

“Hmm, pero si Aziel ang may pakana.” sagot naman ni Laurenz dito.

“So…” Pagbibitin ni Sonya at nagkatinginan sina Minerva. “Nagkabalikan kayo sa isla?”

Laurenz smiled widely.

“Oo.”

Napaigtad si Laurenz nang sabay na tumili ang dalawang kaibigan!

“Told ’ya! Matutuloy na ba ang pagdesign ko nito ng wedding suits ninyo, Laurenz?” Kinikilig na untag ni Minerva.

“’Di pa.” ang sagot ni Laurenz dito.

“Kailangan n’yo lang palang ikulong sa isla para magkabalikan! Sana pala dati lang naming ginawa!” ani Sonya.

“Pero aminin may something na nangyari sa isla.” tukso ng dalawa kay Laurenz.

Laurenz can’t help it but to feel flustered. Everytime na may nagbabangkit tungkol doon sa nangyari sa isla ay kinikilig siya na may halong hiya siyang nararamdaman. Kinikilig siya sa mga nangyari sa kanila ni Theo sa isla but knowing that they really think that they that thing there. It’s embarrassing him! Hindi lang naman iyon ang ginawa nila roon.

“Tumigil kayo!” suway ni Laurenz sa kanila dahil para na siyang nilalagnat sa kanyang kinauupuan.

“Dinig ko nga halos hindi makalakad pag-uwi rito!” bunyag ni Sonya kay Minerva na parang wala ang kaibigang pinag-uusapan sa harapan nila. Parang nakakalimutan ng mga ito na nasa bahay sila ni Laurenz!

“H-hoy! Hoy-”

“Really? Oh my god!”

Tawang-tawa ang dalawang kaibigan ni Laurenz habang ito naman ay halos magpabaon nalang sa lupa sa hiya!

“Hindi na siguro kami magtataka kung may susunod na kay Tyreese!” segunda pa ni Minerva.

“Tumigil kayo! Pumunta lang pala kayo rito para asarin ako!” Pagmumugtok ni Laurenz.

Tumawa si Sonya. Ang ganda nito sa suot niyang spaghetti strap dress na kulay lavender. Hinubog nito ang mala-hourglass nitong katawan. Her minimal make-up suit her the best.

“Naging successful ka na’t lahat-lahat, Ren pero pikon ka pa rin!” natatawa pa ring saad ni Sonya sa kaibigan na pulang-pula na ang mukha!

Ngumuso nalang si Laurenz.

“Okay lang ang pikon kaysa naman ngumuwa sa g*gong engineer, ’no? Sonya?” pasiring na untag ni Minerva na kinawala ng tawa ni Sonya.

Nahampas ni Sonya si Minerva gamit ang throw pillow.

“Uy! Below the belt ’yan!”

Laurenz really felt bad for Sonya though. Niloko lang naman ito noong engineer-engineer nitong nobyo. Nagcheat ito sa kanya. It must have been too painful for her. First boyfriend niya pa naman ito.

“Told ’ya. You should date one of my brothers.”

Sarkastikong tumawa si Sonya.

“Oo, doon sa mga kuya mong mga babaero din!”

“Nagbabago naman ang tao. Ayaw mo pa no’n secret billionaire? Naghahanap ka kasi rito sa city ng mga lalaki, e may mga taga San Concepcion naman na mga mayayamang haciendero at tagapagmana!” Halos ibenta na ni Minerva ang mga kapatid niya kay Sonya.

“Parang paninda lang na nilalako mo ang mga kuya mo, Minerva!” puna ni Sonya rito.

Minerva sighed.

“If only I could sell my brothers, then I would gladly do it.”

Nagtagal sina Sonya at Minerva sa bahay ni Laurenz. Nagkaayaan ang magkakaibigan na magswimming sa pool kaya mas tumagal ang mga ito. Minsan lang kasi silang nagkakasama dahil sa mga busy nilang buhay at malayo rin sa isa’t-isa. Nag-iiba na rin ang mga priorities, but they’re happy na kahit minsan ay may ganoon silang bonding. And if only Rielle was with them. It would be great too.

“Nakaalis na sila?” Theo greeted Laurenz with big smile as he step into Laurenz room. Nasasanay na ito na pumapasok sa room ni Laurenz kapag hinahatid o dinadalaw ang anak sa bahay ni Laurenz. Laurenz didn’t mind it though since Theo got his permission na naman.

“Yes.” Laurenz answered while he was still busy drying his hair, using a small towel in front of his vanity mirror.

Pagkatapos kasi nilang maligo sa pool ay naligo pa ulit siya sa kanyang room.

Nilapitan ni Theo si Laurenz at kinuha nito ang towel sa kamay ni Laurenz.

“Let me dry your hair,” ani Theo.

Tiningala ni Laurenz ang nobyo na nasa kanyang likuran. Theo dropped a brief kiss of Laurenz lips.

Ngumiti lang si Laurenz at napatingin muli sa salamin sa kanyang harapan. Hindi nito nakikita ang buong katawan ng nobyo dahil matangkad ito. Hanggang baba lang nito ang kita sa vanity mirror pero, Theo looks hot. Kita kasi ang malalapad nitong dibdib dahil nakabukas ang tatlong butones ng polo nito na kulay pale peach. Nakatupi pa ito hanggang sa siko nito.

“I wanna see your full body without hindrance,” Laurenz blurted out of nowhere.

Awtomatik naman na naparalisa ang kamay ni Theo sa pagpupunas sa basang buhok ni Laurenz. Laurenz, who was late in catching up with his words, was now as red as a tomato. He couldn’t take back what he had just said. And seeing his man interrupted, it made him feel more heat building up in his cheeks.

“Are you serious, baby?”

Laurenz just held the lace of his bathrobe.

“Well-”

Naputol si Laurenz nang paikutin siya ni Theo. Tiningala niya ito. Binitawan nito ang hawak na towel.

“I just want to see,” Laurenz continued.

“Yeah, and I’m undressing,” Theo stated and started to unbutton his polo.

Laurenz was amazed at how Theo’s muscles flexed and contorted while taking off his polo. Ang lusog tingnan ng katawan nitong maskulado. Theo threw his polo on the bed behind him. Binuhat nito si Laurenz at dinala sa kama. Kinandong niya ito pagkatapos.

Mangha pa rin si Laurenz kahit ilang beses na niyang nakita at nahawakan ang katawan ng nobyo. Theo’s body was just too hard for his soft hand. It felt naturally hot under his palms.

Laurenz gulped before raising his hand and starting to draw Theo’s chiseled muscles. From Theo’s flat and wide chest down to the man’s V-line below.

“Do you work out a lot?” Laurenz murmurs and wraps his arms around Theo’s neck.

Theo’s hand locks behind Laurenz.

“Not so much, but I keep my body fit.”

Tiningnan ni Laurenz ang gwapo nitong mukha.

“Teka, hindi na ba sumasakit ang ulo mo?” may pag-aalalang tanong ni Laurenz sa nobyo.

Nalaman ni Laurenz na sumasakit ang ulo ni Theo nang minsan na itong umatake habang magkasama sila. Simula noon ay lagi na itong nag-aalala sa nobyo.

“Hindi na.”

“I’m worried baka hindi ’yan simpleng headache lang, Theo.”

Theo gave Laurenz a shallow kiss on the lips.

“Sumasakit ang ulo ko before because of stress. Ngayon na wala na akong masyadong iniisip at problema. Hindi na rin naman sumasakit ang ulo ko. So, don’t worry about it okay?”

Laurenz smiled and embraced Theo’s nude body. Humiga si Theo sa kama pero nanatili si Laurenz sa ibabaw nito. Hindi naman nagsalita si Theo dahil gustong-gusto niya kapag nagpapalambing si Laurenz sa kanya.

Nakita ni Theo na payapang natutulog ang nobyo sa kanyang ibabaw kaso malikot ang kanyang mga magagaling na kamay. Itinaas niya ang suot na bathrobe nito at napangisi siya nang makitang naka-underwear lang ito. Theo wasn’t bother kapag nakikita niya ang maliit at seksing katawan ng nobyo. Ngunit ang kaibigan niya sa ibaba ay bother na bother. Nagwawal ito!

Theo couldn’t help but run his hand over Laurenz’s bare back, which, contrary to the rest of his body, was a little cold. This was perfect for Theo’s warm hands.

“Hmm,”

Ngumisi si Theo nang marinig ang seksi na ungol ni Laurenz.

Binaba pa ni Theo ang kamay hanggang sa matagpuan nito ang dalawang umbok ng nobyo sa likod. Hindi man ito malaki pero saktong-sakto naman sa mga kamay niya ang puwitan nito. Pinisil-pisil niya ito at minamasa. Hindi mapigilan ni Theo na punain iyon sa lambot.

Hindi nakontento si Theo at pinasok na niya ang mga kamay sa loob ng underwear ni Laurenz at pati siya ay napaungol nang hawakan ang puwitan ni Laurenz walang sabagal.

“T-theo,”

“Baby?”

“I just want to rest. Pagod ako sa swimming namin kanina.” Pikit matang saad ni Laurenz sa pilyong nobyo.

Ngumiti si Theo.

“Just sleep.”

“Pero minamanyak mo ako.”

Malutong na tumawa si Theo.

“Ikaw lang din naman ang mamanyakin.”

Nasampal ni Laurenz ang dibdib ni Theo sa bulgarang turan nito. Binuka ni Laurenz ang mata at tiningnan ang nobyo. Kahit na hindi na sabihin ni Theo alam na ni Laurenz ang gusto nito. It was written all over Theo’s face: the lust, thirst, and eagerness were palpable.

“I’m tired.”

“I will do all the deeds, baby,” Halos makiusap na ito.

Laurenz just shook his head, observing Theo and his addiction to that ’ thing .’ Nagpaubaya nalang siya sa nobyo.

---

Isang gabi ay nagawi na naman si Theo sa bahay ni Laurenz pero sa pagkakataong ito ay may kasama na ito. Kasama nito ang anak ng kanyang pinsan na si Aziel.

“Put me down, uncle Theo,” Denziel said when they got inside.

“Denziel?” si Tyreese na gulat dahil sa pagdating ng pinsan.

“Kuya Tyreese!”

Tumakbo si Denziel tungo sa pinsan at saka ito nagyakapan na parang ’di nagkita ng ilang taon.

“Good evening, Dad.” Nagmano si Tyreese sa ama. Si Theo naman ay hinalkan ang noo ng anak at hinanap si Laurenz sa bahay.

“Where’s you Mama?” tanong ni Theo sa anak.

“In the kitchen, Dad.”

Pumunta si Theo sa kitchen kaya naiwan ang mga bata sa sala.

“Why are you with my Dad, Denziel?” usisa ni Tyreese sa pinsan. Denziel being Denziel. Umupo ito sa isang sofa at pinagkrus ang maliit na braso.

“My Daddy told Uncle Theo to pick me up.”

“Why?”

Nagkibit ng balikat ang maliit na Fabre.

“Well, maybe because Daddy and Mimi are busy?”

Nalukot ang noo ni Tyreese. Matanda pa siya sa kanyang pinsan pero minsan ay hindi niya talaga nakukuha ang mga pinagsasabi nito.

“Busy? But it’s already nighttime.”

“Uhm! Hehe! I bet my Mimi and Daddy are busy practicing making my baby sister and brother.”

Nang makuha ni Tyreese ang ibig ng pinsan ay napailing nalang siya. Kumuha si Tyreese ng mga art materials na pwede nilang pagkaabalahan magpinsan.

Nang maghapunan na ay inasikaso ni Laurenz ang mga bata. At pagkatapos nilang kumain ay hinayaan ni Laurenz na si Theo ang maghugas sa kanilang pinagkainan.

Kinuha ni Laurenz ang kanyang sketchbook, lapis at  sewing tape measure dahil magpapagawa si Theo sa kanya ng custom made suit para sa isang event, specifically, a bespoke suit.

Nang matapos sa paghuhugas ng mga pinagkainan si Theo. Pinaupo muna siya ni Laurenz saglit.

Napangiti naman si Theo nang tingnan ang anak at ang pamangkin na very invested sa pagd-drawing.

“Halika ka,”

Tumayo si Theo nang tawagin siya ni Laurenz. Unang kinunan ng measurements ni Laurenz ang lower extremities ni Theo.

“Kailan mo nga ito kailangan?” tanong ni Laurenz habang kinukunan ng sukat ang balikat ni Theo.

“Next month. Kaya ba?”

“Hmm.”

Nag-uusap si Laurenz at Theo na sila lang ang nakakarinig kaya natagalan sila sa kanilang pagsusukat.

Sa kabilang banda naman ay napansin ito ng batang Fabre.

“Oh! Tita Laurenz and Uncle Theo look so good together. Aren’t they?” puna nito.

Napatigil naman si Tyreese sa pagkukulay. Tiningnan nito ang kanyang mga magulang.

Napangiti nalang si Tyreese at binalik ang atensyon sa pagkukulay.

“They always look lovely.”

Humalumbaba si Denziel sa table at nakatitig pa rin sa couple.

“I like Tita Laurenz. Very talented, very intelligent, very kind, and very beautiful.”

Tumango naman si Tyreese roon. He is so proud to have his Mama, Laurenz. His Mama, Laurenz, was simply the best for him. He couldn’t ask for more.

“So as Tita Debie. He is very lovely.”

“Of course!”

“Kuya Tyreese, would you be happy if your parents got married?”

Muling napatigil si Tyreese. Tiningnan niya ang kanyang mga magulang na ngayon ay nagtatawanan.

“If they want to, I would be very happy for myself and for them.”

---

Weeks had passed at dumating na ang araw ng event na sinasabi ni Theo. Sa isang cruise ship iyon gaganapin at marami raw ang dadalo na mga kilalang tao. Hindi naman kasali roon si Laurenz kaya tinulungan na niya ang nobyo na si Theo sa pagbibihis at paghahanda nito.

“Am I handsome?” Theo asked Laurenz, while locking the latter in his arms.

“Yeah, your bespoke suit suits you the best,” Laurenz said admiringly.

“I am so honored to wear one of your creations, baby.”

“Nambobola!” Tinampal ni Laurenz ang dibdib ni Theo.

“It’s true!”

“Yeah, yeah. Halika ka na sa baba. Baka ma-late ka.” aya ni Laurenz sa nobyo na sinumulan na naman siyang  manyakin.

“Hmm, I love you, baby.”

Theo kissed Laurenz on the forehead.

“I love you too.”

Hinatid ni Laurenz at ni Tyreese si Theo hanggang sa gate ng bahay. Bumisina si Theo ng dalawang beses nang makausad na ito. Binuhat ni Laurenz ang anak at kumaway sila sa papalayong kotse ni Theo.

“Mama is Daddy gonna go home tonight?” tanong ni Tyreese sa kanyang magulang.

Hinalkan naman ni Laurenz ang anak bago sila pumasok sa loob ng bahay. Gabi na rin kasi.

“Dito sa bahay natin?”

“Yes po.”

“I don’t know. Tatawag naman ang Daddy mo kapag dito siya uuwi. I’ll let you know, okay?”

“Okay, Mama!”

Kahit na malaki na ang anak ay pinapatulog pa rin ito ni Laurenz. Hindi niya ito iniiwan hanggang hindi pa ito nakakatulog. At nang makatulog ang anak ay nagpagpasyahan niyang pumunta sa kanyang sariling silid. Niligpit niya ang damit ni Theo na naiwan at naligo bago humiga sa kama.

Nakaidlip na si Laurenz nang magising siya sa ingay muna sa ibaba. Inayos ni Laurenz ang suot na pantulog at bumaba. Sumilip siya sa bintana pagkarating sa baba at nakita niyang nasa labas ng bahay niya si Aziel.

Dali-daling lumabas si Laurenz at pinagbuksan ng gate ang pinsan ng nobyo.

Nagdikit ang kilay ni Laurenz nang makita si Aziel na pinagpapawisan at wala sa ayos ang suot.

Biglang umihip ang malamig na hangin kaya nayakap ni Laurenz ang kamay sa maliit niyang katawan.

“A-anong ginagawa mo rito, Aziel?” takang tanong ni Laurenz. Gabing-gabi na para bumisita ito.

“L-laurenz.”

Tumaas ang kilay ni Laurenz. Bigla siyang kinabahan dahil sa inaasal ni Aziel.

Mas naalarma si Laurenz nang tumulo ang luha sa mga mata ni Aziel.

“Aziel. A-aziel umayos k-ka.” paputol-putol na untag ni Laurenz.

“Theo’s gone.”

Parang may pumitik na kung ano sa tenga ni Laurenz at sinundan iyon ng mahabang pagtunog ng matulis na tunog. Laurenz felt his heart drop on the floor.

“What t-the hell are y-you spouting, Aziel!”

“He had an accident on the way to the event. It was a hit-and-run.”

EPILOGUE

Beware of switching POVs below.

Epilogue

Laurenz Pov

My knees lose their strength. I can feel my whole body trembling in fear. My brain couldn’t function well. I feel like my whole world was shattered piece by piece.

I collapsed on the floor due to the loss of strength in my entire body. I want to speak, but I can’t bring myself to. I want to shout, but there’s something in my throat that hinders me. Tears fall uncontrollably down my cheeks like a waterfall.

Tinakpan ko ang bibig gamit ang nanginginig kong kamay saka humagulhol doon.

I flinched when Aziel held my shoulders.

Napatingin ako rito.

“Laurenz. L-laurenz please compose yourself.” Aziel said frantically.

“H-how?” I choked my words because of my unending tears.

Problemadong napahilamos sa palad niya si Aziel.

“N-nasaan… nasaan si T-theo?”

Napakagat si Aziel sa kanyang labi. Masakit itong napapikit.

“N-nando’n pa siya sa daan.”

“What?!”

“I… I panicked. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko nang makita ko ang pinsan ko, Ren. And I resorted to coming here. At… ibalita ito sa’yo.” Aziel puzzled.

“Iniwan mo siya sa daan?”

Mabilis na umiling si Aziel.

“No! Tumawag na ako ng ambulance.”

Kahit na walang lakas ang mga binti ko ay pilit akong tumayo. Inalalayan naman ako ni Aziel.

“G-gusto ko siyang puntahan.” usal ko.

I wiped my tears. Nanlalabo pa rin ang paningin dahil sa mga luhang papaabang na namang tumulo.

“You don’t have to-”

“G-gusto ko! Gusto k-ko siyang makita!” Nagka-crack na iyong boses ko.

Tinikom na lang ni Aziel ang bibig at tumango sa akin. Pumasok muli ako sa bahay para gisingin ang anak. Hindi ko siyang pwedeng iwan dito. Wala siyang kasama.

Nang makapasok ako sa kwarto ng anak ko ay pipi na naman akong umiyak. Papaano ko ito sisimulang sabihin sa kanya? Ano ang sasabihin ko sa kanya ngayon? Ini-expect niya ang Daddy niya ngayon. Ini-expect niya itong umuwi rito sa amin.

Kakaiba na takot ang lumukob sa akin. Ganito ba talaga lagi? Ganito na lang ba lagi? Na kapag masaya ka may kasunod na namang delubyo? Dapat ba kapag may saya, may kapalit kaagad na pighati?

Hindi ko na lang ginising ang anak ko at binuhat ko na lang siya hanggang sa pagbaba. Agad na napatayo si Aziel nang makita akong karga ang malaking anak.

“’Bat mo binuhat?”

’Di pa nga tuyo ang mga pisngi ko pero may luha na namang naglakbay roon.

“Magtataka siya, Aziel. Ang sinabi ko sa kanya kanina ay sasabihin ko sa kanya kapag dito umuwi si Theo… pero-”

My words were cut off as Aziel’s big hands squeezed the flesh on my shoulders. Kinuha niya si Tyreese sa akin at siya na ang nagdala sa bata palabas kung saan ang kanyang kotse.

Tinabihan ko ang aking anak sa backseat. Pinaunan ko sa kanya ang hita ko. Tahimik na tumutulo ang luha ko habang sinusuklay ko ang buhok ng anak. As much as I don’t want to cry anymore, my tears were unstoppable.

I looked out of the window.

I sighed.

“L-Laurenz, please stop crying.”

My eyes drifted to Aziel, who was silently driving at parang pinapakiramdam ako rito sa backseat.

“Hindi ko nga kayang mapigilan na h’wag umiyak. Your words are futile right now, Aziel.”

Umigting ang panga nito at saglit akong tiningnan doon sa rear view mirror.

Namaya ang katahimikan sa amin hanggang sa gumalaw ang anak ko. Tiningnan ko ang aking anak na parang gulat kong saan kami ngayon. His eyes, which were a reflection of his father, roamed around until he spotted his uncle Aziel driving.

Bumangon si Tyreese at takang tumingin sa akin. Kinusot niya ang kanyang mga mata.

“Mama? Why are you crying po? And why are we here with uncle Aziel?”

Hindi ko kayang sumagot sa anak ko. Aziel only bowed his head. Nakahinga ako ng maluwag nang yumakap lang sa akin ang anak ko.

Ilang sandali pa ay nakarating na kami sa lugar kung nasaan daw nangyari ang aksidente. Mula rito sa loob ng kotse ni Aziel ay natatanaw ko ang mga taong nakapalibot sa pinangyarihan. May mga pulis, mga ilang reporters, at may naaninag akong nakalagay na caution sa paligid.

“Mama?”

Pagtingin ako kay Tyreese at tumulo na naman ang mga luha ko. Hanggang kailan ako iiyak ng ganito?

“Be strong, Mama. I know everything happens for a reason.”

Napalabi ako at tinakpan ang bibig ko upang huwag tumakas ang mga hagulhol ko.

“Tyreese, wanna go out? Or you will stay here?” ang tanong ni Aziel sa anak ko.

“Is my daddy there, uncle Aziel?”

“I- I don’t know.”

“I wanna go out po.”

“Okay, let’s go.”

Hinawakan ko ang kamay ni Tyreese dahil baka hindi niya kayanin ang makikita niya sa labas kapag sumama siya kay Aziel.

“You don’t have to, anak.”

Tyreese smiled.

“’Ma, nothing’s gonna happen if we just stay here.” wika nito na parang ang laki na niyang tao. Na parang naiintindihan na niya ang nangyayari sa paligid niya.

“I can’t, anak. It’s your dad who was there. I don’t think I can take it.” umiiyak ko pa ring saad. Nakakahiya na mas matapang pa ang anak ko kaysa sa akin ngayon. Parang nabaliktad ang sitwasyon, na imbes ako ang magpapalakas ng loob sa kanya. Siya na itong nagpapalakas sa akin.

Lumabas si Tyreese kasama si Aziel. Binuhat ito ni Aziel tungo roon sa nagkompulang mga tao.

Pinanasan ko ang luha ko at ilang beses na huminga ng malalim. Umupo ako ng tuwid at kinuyom ang kamay na nasa hita ko. Unti-unti ay tinulak ko ang pintuan ng kotse ni Aziel at lumabas.

When I stepped outside of the car, the indecipherable murmuration of the people welcomed my ears. The coldness of the night snuggled my quivering body. My feet on the ground seemed too heavy for me to take a step into the sea of people hovering around the scene.

I took a small step, and with each step I took, my heart beat amplified. Papalapit ako nang papalapit at parang anumang oras ay mawawalan na ako ng lakas sa katawan ko. Nanghihina na ako kahit hindi ko pa nakikita ang kalagayan ni Theo.

Sumuot ako sa mga taong nagkumpulan at nang makita ko ang scene of an accident ay natigilan ako.

My eyes blinked.

What’s happening? What the hell?

“Theo?”

There’s a man standing meters away from with his back facing towards my direction. And I cannot be mistaken. Ako ang gumawa ng suit ni Theo. Papaanong nakatayo siya roon? Akala ko na hit-and-run siya?

Everything went in slow motion in my eyes as Theo turned towards me.

Umatras ang paa ko nang makita ko ang mukha ni Theo na may malaking ngiti na nakapaskil doon. Sa kanyang kamay ay may hawak siyang isang bouquet ng mga bulaklak at sa kabilang kamay naman ay hawak niya ang isang mikropono.

“What the hell is this? What’s the meaning of this?” I uttered to myself.

Malaki ang ngiti ni Theo na tumungo sa akin. Binigay niya sa akin ang bulaklak at wala sa sarili ko itong tinanggap na ang mga mata ay nakapukos lang sa mukha Theo.

Ano ’to? Walang hit-and-run? Luminga ako sa paligid at halos nahilo ako sa daming camera na nakatutok sa amin ni Theo. Nakita ko pa sa isang tabi si Aziel na karga ang anak ko na may malaking ngiti. Ang anak ko naman ay ngiting-ngiti rin. At mas nagulantang ako nang makita ko ang mga kaibigan ko, ilang workers ko, sina Tita Freda, ang mga kapatid ko, at pati si Tito Theodore ay nandirito. Nakabusungot naman ang mukha ni Kuya Walter. Unti-unti nang sink-in sa utak ko kung ano ba talaga ang nangyayari.

“Theo,”

“Why the hell are you crying this much, baby?”

Pinunasan niya ang luha ko.

“Theo, ano… ano ’to?”

Ngumiti siya at may kinuha sa kanyang bulsa. Bigla itong lumuhod sa harapan ko at binuksan ang maliit na box. Halos masilaw ang mata ko nang makita ko ang laman no’n. Isang singsing na may malaking white diamond!

“Ren, I know I have many incompetencies in life. I have made a lot of mistakes that caused you suffering before, but….”

Habang nagsasalita si Theo sa harapan ko ay unti-unti kong ’di naririnig ang mga sunod niyang sinabi. Ang nakikita ko lang ay ang bibig niya na kumikibot. Hindi na abot sa tenga ko ang mga sinasabi niya hanggang sa unti-unti na akong nawawalan ng lakas at kamalayan sa paligid. Umikot ang paningin at bigla na lang dumilim ang lahat para sa akin.

Third Person POV

Madaling nadala si Laurenz sa pinakamalapit na ospital nang mawalan ito ng malay bago pa man matapos si Theo sa sinasabi nitong speech. Theo was about to propose to Laurenz, but it turned out to be a disaster. Ni-hindi pa man nasabi ni Theo ang mga katagang, ‘Will you marry me’ kay Laurenz ay nahimatay na ito sa kanyang harapan. Hindi alam ni Theo kung ano ang puno’t dulo no’n, sa excitement ba iyon o sa gulat.

“Daddy, will Mama be okay? Why did he pass out?” Nag-aalalang tanong ni Tyreese sa kanyang ama na ngayon ay hawak-hawak nito ang kamay ni Laurenz na wala pa ring malay hanggang sa mga oras na iyon.

“He will, anak. Narinig mo naman kanina ang doctor, right? Your mama is okay. He’s just perplexed by what I did, I guess.” Theo softly said to his son and ruffles Tyreese’s hair.

Nilibot ni Theo ang mata sa loob ng private room kung saan sila ngayon at napangiwi na lang siya nang makita ang galit na mukha ni Walter. Ang mga Monzallon ay nandirito rin. Ang mga kaibigan ni Laurenz ay nando’n din sa room at pati na ang pinsan ni Theo na si Aziel at present din kasama ang asawa at anak nito na natutulog sa isang sofa

Pagkatapos ng failed n’yang proposal kay Laurenz ay sumunod din ang mga ito rito sa ospital.

Tumayo si Theo at nilapitan ang pinsan.

“What really happened, Aziel? Malinaw naman ang usapan na dadalhin mo lang si Laurenz doon. Tsk! Why do I feel like something happened?” kompronta niya sa kanyang pinsan.

“Mal? Ano ba ang ginawa mo?”

Bumuntonghininga si Aziel sa asawa at tumingin sa pinsan na sobrang garbo ang kasuotan.

“I think napa-sobra lang ang acting ko?”

“Mal,” there’s a warning bell on Debie’s tone.

“Sorry, insan. Nasobra yata talaga ang acting ko. S-sinabi ko kasi kay Laurenz na na hit-and-run ka.”

Nae-eskandalong napabuga ng hininga si Deb nang marinig ang sinabi ng asawa.

“You really said that to Laurenz?” Gulat pa ring wika ni Debie samantalang si Theo naman ay napa-facepalmed na lang sa sinabi ng pinsan.

“Alam mo naman, mal na artistahin na talaga ako. Nadala lang.”

Nabatukan ni Debie ang asawa.

“Kapag may nangyaring masama kay Laurenz. Buong taon kang matutulog sa guest room, Aziel-Rigg.”

Nahintatakutan na napabaling si Aziel sa asawa. Tiningnan niya ito kung seryoso ba ito sa sinasabi nito pero nang makita niya ang ekspresyon ng asawa ay mas mamutla siya.

“Mal,” angal ni Aziel.

“Pumirmi ka Fabre!”

Aziel hopelessly averted his gaze from his tiger husband and turned to look at his cousin.

“Sorry, Theo. I’m really sorry.”

All Theo could do was to sighed and pray na sana magising na ang asawa.

Tinapik niya ang balikat ng pinsan na ngayon ay lugmok na ang mga balikat.

“It’s fine. Siguro mali rin ako na hindi kita binigyan ng maayos na instructions.”

Lumapit si Theo kina Minerva at Sonya na sumunod din sa kanila.

“Thank you for coming. Ako na ang bahala rito kay Laurenz. Babalitaan ko na lang kayo kapag nagising na siya.”

Minerva took a deep breath and glanced at Sonya beside her before shifting her gaze to Theo.

“Walang anuman, Theo. Gusto ko na sanang i-congratulate ka pero sa susunod na siguro ’no?”

Bahagyang natawa si Theo sa sinabi ni Minerva.

“Nagulat lang siguro talaga si Laurenz. Anyways, better luck next time, Senyorito Theo.” pabirong saad ni Sonya.

Theo shook his head.

“Just Theo, Sonya.”

Napalabi naman si Sonya.

“Sige, aalis na kami Theo.” ani Minerva.

“Mauuna na kami, huh. Balitaan mo na lang kami tungkol kay Ren.”

Nang umalis sina Minerva at Sonya ay sunod naman na nilapitan ni Theo ang mga Monzallon. Nakikita ni Theo na bakas sa mga mukha nito ang pag-aalala sa kanyang nobyo.

“Ahm, Senyorita Freda, Harden, W-Walter pasensya na sa pag-abala ko sa inyo. And I’m so sorry about what happened.” Hinging paumanhin niya sa mga Monzallon. He personally called them and informed them about his proposal to Laurenz; however, unexpected things happened.

“Hmm, we hope na sana magising na si Laurez.” wika ni Senyorita Freda.

Harden simply nodded his head in agreement with his mother’s statement. Umasik naman si Walter.

“Pulling off such a stunt without a proper plan. Tsk! Hindi ka na lang sana gumawa ng gano’n kalabong proposal. O mas magandang ’wag ka na lang magpropose sa kapatid ko.” May inis sa tinig ni Walter.

Theo only bowed his head. Sa pagkakataong iyon ay alam na ni Theo na ang mga kapatid pala ni Laurenz ang mga nagb-blocked sa kanya noon para mahanap ito. Wala man siyang kapatid pero naiintindihan niya ang pagpo-protekta ng mga ’to kay Laurenz. It only means one thing, mahal na mahal ng mga ’to ang kanyang nobyo. Thankful siya na natagpuan ni Laurenz ang ganitong klaseng pamilya.

“I’m so sorry,” tanging sambit na lang ni Theo. As much as possible ayaw na ni Theo na magkaroon ng anumang alitan sa kahit na sino at lalo na sa mga kapatid ng nobyo. Ito ang gumabay kay Laurenz noong wala siya. Ito ang pumuno sa mga pagkukulang niya kay Laurenz noon. Kaya labis-labis ang kanyang pasasalamat sa mga ’to.

“Mom, let’s just go home. You need to rest.” baling ni Harden sa ina.

Freda smiled to his son.

“Mauuna na rin kami, Theo. Please look after our brother.”

Tumango si Theo kay Harden.

“Let’s go, Walter.” Tawag ni Harden sa kapatid nang makitang ’di ito gumalaw sa kinauupuan.

Labag sa loob na umalis ng ospital si Walter kasama ang ina at kapatid nito. Kaya naiwan sa loob ng room ay ang mga Fabre na lang maliban kina Theo at ang anak nitong si Tyreese.

Bumalik si Theo sa tabi ng kanyang nobyo at anak. Pinayuhan ni Theo na matulog ang anak kaso nagmatigas ito na hindi inaatok. Hinayaan n’ya na lang ito at binantayan na lang din.

Ilang minuto matapos umalis ang mga Monzallon ay pumasok sa room ang doktor na tumingin kay Laurenz.

“Doc, ano pong nangyari sa boyfriend ko? Bakit po siya biglang nahimatay?”

Matamis na ngumiti ang doktor kay Theo na kina lito naman ng utak niya.

“According to our findings, Mr. Granville, we have determined that your husband is currently pregnant. He is at a stage of fourteen days into the pregnancy. Congratulations ro you and to your husband!”

The doctor said and excused himself. Nakaalis na ang doktor pero si Theo ay parang sinamento naman sa kinatatayuan nito. Tulala lang ito at parang ’di pa nagprocess sa utak nito ang binalita ng doktor.

“Congratulations-”

Aziel was about to congratulate his cousin when Theo’s body dropped to the floor! Nawalan ito ng malay!

Laurenz Pov

Naalimpungatan ako dahil sa maliliit na hagikhikan at pagtatalo. Sinubukan kong ibuka ang aking mga mata ngunit nasisilaw pa ako sa ilaw. I covered my eyes before opening them again. Nang makapag-adjust na ang mata ko ay nilibot ko ang aking mata sa paligid at nakita kong nag-uusap sina Tyreese, Denziel at sina Aziel. Nakita ko rin si Theo na nakayuko sa tabi ni Tyreese. Hindi nila ako napansing gumising kasi nakatalikod sila sa gawi ko.

“It’s so unfair!” rinig kong panghihimutok ng anak ni Debie at Aziel.

“That’s fine, Denziel.” alo naman ng anak ko sa kanyang pinsan na ngumunguso at masama ang timpla ng mukha.

Anong nangyayari?

“No! It’s not fine Kuya Tyreese! It’s not fine!” Galit nitong wika at kita ko ang marahas nitong pagkrus sa maliit niyang braso sa harap ng kanyang dibdib. So cute!

“Denziel lower your voice. Baka magising si tita pretty mo.” pagsuway naman ni Debie sa kanyang anak.

“I thought you were practicing, mimi? I thought you and daddy will make my baby sisters and brothers?”

Kita kong napahinga ng malalim si Debie sa sinabi ng anak.

“Denziel, it’s not that easy.” Ngayon ay si Aziel na naman ang nagpapaamo sa anak na nag-aalburuto.

“You’re weak, daddy! Uncle Theo and Tita Laurenz already have one.”

Have one?

“Denziel, I’ll let you play with my sibling naman.” ani ng anak kong si Tyreese sa pinsan na wala na talaga sa mood.

“Yeah, you can stay in our house if you want to, Denziel.” gatong naman ni Theo.

Pero sumama mas sumama lang ang timpla sa mukha ni Denziel.

“It’s so unfair. You didn’t practice but you already made one, uncle Theo. Kuya Tyreese will soon to have his baby sister or brother. While I don’t!”

Nanlalaki ang mata ko nang ma-realize ko ang mga pinag-uusapan nila. I-I am pregnant?

Nagawi ang mata ni Theo sa akin at nang makita niya akong gising ay agad siyang tumayo at lumapit sa akin.

“Baby,” usal nito at saka ako niyakap at binigyan ng halik sa noo.

“Mama!”

“Oh my god! Tita Laurenz!?”

“Thank God! Nagising na rin.” rinig kong wika ni Aziel.

“You made me worried, baby.” untag ni Theo habang ang mukha ay nasa leeg ko pa nakabaon.

I hugged him.

“Gago ka rin. Sobra mo akong pinag-alala. Akala ko totoo na talaga na na hit-and-run ka!” Naiyak ako habang sinasabi ko iyon.

Ang babaw-babaw na ng mga luha ko.

“I’m so sorry.”

Kumalas ako sa pagkakayakap niya. I looked at his eyes.

“T-totoo ba ang narinig ko?”

Tumaas ang dalawang kilay niya.

“Na buntis ulit ako?”

Theo smiled sweetly and caress my face.

Masuyo siyang tumango.

“Yes, baby. Yes, you’re pregnant again. Thank you so much!”

Naiyak ako sa tuwa.

“Mama, magkakaroon na ako ng sister and brother soon.” Pagsingit ng anak namin.

Mas lumapit pa sa akin si Tyreese. Ginulo ko ang buhok niya at tumango.

“Okay lang sa’yo na hindi na ikaw ang baby namin?”

Magana itong tumango.

“Yes po! I would love to have many siblings na po, mama, daddy!”

Kapwa kami natawa ni Theo roon.

“Tita Laurenz!” Napabaling ako sa ibang side nang magsalita si Denziel.

“Hi, Denziel!”

“Tita, can I have one po of your babies? Mimi and Daddy can’t have one po kasi.”

Mabilis na dinaluhan ni Debie ang anak. Mapag-paumanhin ngumiti sa akin si Debie.

“Sorry.” Debie mouthed.

Ngumiti lang ako sa kanya.

Sumagot ako kay Denziel, “You can always visit in our house, Denziel. You can’t have my baby but you can definitely play with them soon.”

Ngumuso lang si Denziel.

“Congratulations sa inyo, Ren.” wika ni Debie.

“Thank you, Deb.”

Si Aziel ay tumabi sa kanyang pamilya.

“Laurenz, I’m so sorry. Sorry doon sa nagawa ko at sa nasabi kong hindi maganda tungkol sa kalagayan ni Theo.” ani Aziel and he apologetically smiled.

“Okay na, Aziel. Ang importante ay hindi talaga na-aksidente si Theo.”

Dahil nagta-tantrums si Denziel mas pinili na lang nila ni Debie at Aziel na umuwi. Hinatid sila ni Theo hanggang sa labas ng room ko.

Pagkabalik ni Theo ay malapad na ang kanyang ngiti. Si Tyreese ay pinaakyat ko sa aking kama upaang magkatabi kami. Inaantok na siya.

“How about me?” Nakangusong wika ni Theo.

Umusog ako.

“Come here,” aya ko rin sa kanya.

Napahagikhik si Tyreese nang maipit namin siya ni Theo. Nagsiksikan kami sa isang katamtaman lang na hospital bed. Nakwento pa ng anak ko na nawalan daw ng malay ang daddy niya nang malaman nito na buntis ako. Ayon tuloy, naasar namin ni Tyreese ang kawawang ama niya. Ang hina naman nito.

Nang mahimasmasan kami sa kaka-asar kay Theo ay inunan ni Theo ang braso at naka-side view siyang tumingin sa direksyon ko. Gamit ang isang kamay niya ay inabot niya ang pisngi ko. Naalarma naman ako nang makitang tumulo ang luha sa mga mata niya.

“Theo,”

“I’m so happy, Laurenz.” Patuloy na na umagos ang mga luha niya. Naiiyak na rin ako. “Ganito pala ang pakiramdam. Hindi ko alam kung saan ko ilalagay itong kasiyahan ko ngayon, Ren. Naiiyak ako na natutuwa dahil magkaka-baby ulit tayo. Thank you so much, baby. Thank you. Thank you so much! I love you.” madamdamin niyang sabi.

Hinayaan ko itong punasan ng mga luha ko.

“I love you too, Theo.”

“Tyreese also loves his mama and daddy!” singit ng anak namin kaya natawa kami ni Theo at pinugpog ang anak ng halik. Napuno sa tawa ang buong silid.

“Gustong-gusto ko ulit na magpropose sa’yo, Laurenz. I’m sorry if hindi naging successful ang una.”

Tinanguan ko siya.

“Okay lang naman kahit walang surprises, Theo. Okay lang na walang magarbong proposal. Kahit saan naman, okay lang sa akin.”

Malimit lang na ngumiti si Theo.

Kinabukasan, akala ko ko ay uuwi na kami pero need ko pa palang magstay ng ilang oras sa ospital para maobserbahan ako ng doktor ko. Kaya naman gabi na nang makauwi kami ni Theo at Tyreese sa sumunod na araw. Theo insisted na sa bahay niya kami umuwi kahit pansamantala lang kaya pinagbigyan ko na siya.

Naunang bumaba sa kotse si Theo at pinagbuksan ako ng pintuan.

Nilahad niya ang kanyang kamay upang alalayan ako sa pagbaba. Hinubad nito kaagad ang jacket na suot at pinatong sa balikat ko.

“Thank you!” I murmured some gratitude.

“Tyreese don’t run!” suway ko sa anak nang tumakbo ito papasok sa bahay ni Theo. Alam na alam na niya talaga ang bahay ng ama.

With our hands linked together and my head resting on Theo’s forearms, Theo and I walk towards the main door of his house.

Si Theo ang nagbukas ng pintuan para sa amin at nabigla ako nang makitang madilim ang buong bahay. Inalalayan ako papasok ni Theo and when I stepped inside the house. Unti-unting bukas ang mga ilaw ng bahay.

Naitakip ko ang kamay sa naka-awang na bibig ko nang makita ko ang buong sala. Giniya ako ni Theo at naiiyak ako sa bawat hakbang ko. May mga naka-hang na mga maliliit larawan namin ni Theo. Mga larawan na kuha noong nasa San Concepcion pa kami at may mga recent pictures din namin. Umiyak ako. Akala ko wala na kaming pictures noon ni Theo. But watching hundreds of it inside his house makes me tears in so much joy. May mga kuha pa roon na nando’n kami ni Theo sa barnhouse niya noon, doon sa sapa kapag nagd-date kami, mga larawan na nakasakay ako kay Atlas, at may larawan pa ako roon na natutulog sa kama niya roon sa barnhouse. Hindi ko alam na kinukunan niya pala ako ng mga larawan noon.

“Theo-” My words were cut off when I turned and saw Theo kneeling on one knee, his hand holding a small box with a ring inside.  Ito ang ring noong magpo-propose sana siya sa akin.

Kita ko ang panginginig sa kamay ni Theo at ng tuhod nito. His eyes were also red.

“Theo,”

He beamed.

“I’ve always thought of you as my partner in my life, Laurenz. I have always thought and dream of proposing to you. I don’t know. I’m so fucking nervous right now.” Nagpunas siya sa luhang tumulo sa kanyang mga pisngi roon sa tela ng suot niya. “Marami na tayong pinagdaanan, Ren. Maraming beses nang sinubok ang pagmamahalan natin. Ilang beses na tayong natalo. Pero alam kong maraming beses na rin nating pinanalo ang pagmamahalan natin. Laurenz Kail, ikaw ang taong gusto kong makasama sa habang buhay. Ikaw ang taong gusto kong makasama hanggang sa tumanda tayo. Kaya ngayon, nandito ako sa harapan mo. Nandito ako para tanungin ka sa mga katagang noon ko sana ginawa at tinanong sa’yo. Laurenz Kail Villencia, will you marry me?”

Because of too many tears hindi na ako makapagsalita pa. Iyak na lang ako nang iyak sa harapan ni Theo. Tumango ako sa kanya pero parang hindi iyon naging sapat na sagot para sa lalaki.

“Oo, oo naman, Theo. I want to marry you too. It’s a yes!”

Umiyak din siya at kinuha ang singsing sa lalagyan nito at sinuot sa akin. It fits my ring finger really well. Tumayo si Theo at hinalkan ako bago niyakap.

Napatalon ako sa gulat nang pumalatak ang confetti galing sa second floor ng bahay. And that’s when I saw my Monzallon family, Theo’s father and cousin, our friends, and our son Timmy Reese, all with big smiles plastered on their lips.

“It’s a double celebration, guys! Congratulations! Woah!” sigaw ni Aziel.

Bumaba silang lahat at isa-isa kaming binati ni Theo. Rustin and Rhett also greeted us via FaceTime. Halos hindi na mahiwalay si Theo sa akin habang binabati kami ng aming pamilya at mga kaibigan.

“Theo, bakit ka ba umiiyak!” puna ko sa kanya habang sinusubuan niya ako.

May konting hinanda pala sila sa amin kaya kumain muna kami. Pero itong si Theo ay naluluha habang kumakain kami. Kita ko namang natatawanan at nagtutuksuhan ang lahat ng nasa bahay kaya nagtaka ako kung bakit siya ganito.

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang gilid ng bibig ko.

“Ito kasi ang pangarap ko noon pa man simula noong naging tayo. Akala ko rin kasi… h-hindi na ito mangyayari kaya naiiyak ako ngayon kasi fiance na kita. Kasal na lang ang kulang sa atin. Akin ka na rin sa wakas. Sa wakas magiging pamilya na tayo gaya ng lagi kong pinapangarap. I’m just too overwhelmed to the point where I can’t help but cry. Having a family with you has always been my dream, baby. Thank you so much for coming back and accepting me again. I love you so much.”

Bumuntonghininga ako. Akala ko kung ano na.

Pinunasan ko ang luha niya.

“I love you, Theo. And yes, we will be a family soon.”

He grinned.

“And more babies to come?”

Sinampal ko ang balikat niya.

“Sira, buntis na nga ako.”

“Edi, dagdagan pa natin, mga sampu pa?”

“Wow! Ten babies? I want that too!”

Sabay kaming napabaling ni Theo sa anak namin.

Lumapit si Tyreese kay Theo. Nilapag naman ni Theo ang pinagkainan namin at kinandong ang anak.

“You want that too, anak?” Maganang tumango si Tyreese. “Then help me convince your mama, okay?”

Isang thumbs up ang binigay ni Tyreese sa ama at sabay silang bumaling sa akin at saka nag-puppy eyes.

Kinurot ko lang ang ilong ni Tyreese. Nagkampihan pa.

Napahiyaw ako nang hilahin ni Theo ang upuan ko papalapit sa kanya at niyakap kaming dalawa ni Tyreese. Ang kamay naman ni Tyreese ay humawak sa magkabilang pisngi namin ni Theo. Nilapit ni Theo ang mukha sa akin.

“Damn, this has always been my dream: a family with you, baby,” Theo confessed as he kissed my forehead. In between us, I heard our son laugh in happiness.