WORK OF FICTION

Work of fiction

     

A Gangster’s Lover series book 3: Vicente Vedge.

     

This is a work of fiction. Names, Characters, Places and Events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved.

No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Enjoy reading and godbless!

Warning: You must be 18 and above to read my story. I don’t like putting dirt on your minds because of my story full of love making. I wrote story full of love making because i want to explore my dirty little secrets here on wattpad. I want to expressed my little fantacies thru making story.

Credits to the real owner of the media photo

PROLOGUE

Prologue

       NGITI ang sumilay sa mga labi ni Vicente. Their now finally graduated. Magkakasama sila ngayon ng kanilang mga barkada sa isang lamesa, halos napuno nga nila ng kanilang mga ingay ang buong silid.

Finally they are now a freshmen collage graduate.

“The fuck Vicente you got all the medals. You’re really a wise man.” Jonaz said amazed.

“Yeah, you got it all. Congratulation buddy.” Jonax said next.

Naka suot parin silang lahat ng mga toga. At nakasuot parin sa kaniya ang parangal na natanggap niya. Halos lahat ay sa kaniya ibinigay. He’s a wise man after all.

“I’ll treat you guys to dinner. Who wants to join? Let’s hangout, because after so many years we finally reached the highest peek!” Anunsiyo niya sa mga kaibigan dahilan para magningning ang mga mata ng mga iyon. Pa’no ba naman? Kakain sila ng libre.

“We wanted too, but we want to eat Gord home made food.” Sabi ni Carlosz na nakatangin pa kay Gord na kaibigan nila.

“Yeah.” Pagsang-ayon naman ng lahat.

“Gord, what do you think?” Sabi niya. “I’ll pay you 50,000 just cook for us.”

“50,000?” Manghang tanong ni Gord. “No need i’ll cook for my friends.” Gord said while smiling.

“Nice man, you’re really our good friend.” Sabi pa ni Jonaz at inangkla pa nito ang kamay sa balikat ng kaibigan.

“Before that, let’s take a picture first.” Anunsiyo naman ni Caleb. “Here is the camera man i asked to take a picture for us.”

“Game!” Sabi sabi ng lahat.

Nasa gitna siya ng lahat ng mga kaibigan na pomsisyon na para sa pictorial.

“1, 2, 3 ready smile.” Nag ngitian naman ang lahat.

Marami pa silang mga picture na kinuhanan iba’t ibang mga anggulo. Si Jonaz na sobrang kulit hinaharangan si Caleb sa pagkuha ng litrato.

May mga litrato silang nakangiti, tumatalon at hinahagis ang kanilang mga suot sa ulo.

“Congratulations buddies!” Malakas na sigawan ng lahat habang niyayapos ang bawat isa.

After the picture was captured, lumabas na sila ng uniberisdad sakay ng kani-kanilang mga naggagarang mga sasakyan. Syempre hindi magpapatalo ang sports car niya.

Napagpasiyahan nilang lahat na magtungo sa bahay ni Gord upang doon ganapin ang kanilang pagdiriwang.

Ilang minuto lang ay nakarating na sila sa sobrang bilis ng kanilang pagpapatakbo. Hindi naman sila sinisita ng mga pulis, because one of his friends has connection to the government. And no one can sue them.

Ipinarada na nila ang kani-kanilang mga sasakyan at nagsilabasan na. Hinubad na nila ang kani-kanilang mga toga at ang suot lang nilang may mga tastas na damit ang natira. Ripped jeans and t-shirts.

“Let’s go and hit the night!” Sigaw ni Jonaz na bahagya pang itinaas ang kaniyang hintuturo.

After they entered the house. Gord immediately cooked for them. The most tasty food ever.

Ilang minuto pa ay natapos na si Gord sa pagluluto, with the help of them as his assistant. Yeah, para naman hindi mapagod ang kanilang kaibigan.

Nailagay na ni Gord sa lamesa lahat ng mga pagkaing iniluto nito at walang pasabi-sabing nilantakan nilang lahat.

“You are really a good cook my buddy, please marry me now ’cause i need you every morning and night.” Pabiro na namang sabi ni Jonaz na may pinakamadaldal sa kanilang lahat. Tawanan naman ang pumuno sa buong silid.

“Yeah, marry him now Gord.” Segunda naman ni Caleb.

“I’ll let you marry me but you’ll let me fuck you every night when i’m in a great needs.”

Mas lalo pang naging malakas ang pagtawa ng mga kaibigan niya. Naging madilim naman ang ekspresyon ng mukha ni Jonaz.

“Napakalaki nitong alaga ko tapos hindi ko magagamit? Huwag na lang.!” May pagmamaktol pang sabi ng binata at bumalik na iyon sa pagkain.

Napuno ng halakhakan, tawanan at kulitan ang buong silid. Ang mga kaibigan niyang hindi niya aasahang makaka-graduate ay ngayon nakagraduate na.

Matapos nilang kumain na busog na busog sila dahil sa mga niluto ni Gord ay nagpahinga muna sila sa salas pinapalispas ang pagkabusog nila.

“Who wants to join me at Quill’s bar?” Jonaz suggested.

“We wanted to join but—”

“Don’t worry my treat!” Sansala ni Jonaz sa iba pang sasabihin ni Luis.

“Then we are in!” Anunsiyo naman ni Caleb.

“Buddies, i don’t think i can come.” Biglang sabi ni Axll kaya awtomatikong napatingin sila sa kaibigan.

“I can’t join too!” Justine said next.

Ang mga mata mata nila ay nagpapalit-palit sa kaibigan nilang si Justine at Axll. Bakit ano kayang dahilan ng mga ito.

Balak pa sana nilang tanungin ngunit tumayo na ang dalawa niyang kaibigan at patakbo na itong umalis.

“I’m sorry buddies, maybe next time.!” Sigaw ni Axll at patakbo ng umalis ang dalawa.

Naiwan silang nakatingin lang sa pinaglabasan ng dalawa.

“What happen to them?” Jonaz asked.

“Talk to the air.” Jonax said rolling his eyes.

“Anyways, let’s continue the celebration. Don’t mind Axll and Justine, may mga sariling mundo na ang mga iyon. Let just mind ours.” Sabi niya.

“Let’s go and hit the night! Let’s go to Quill’s bar.” Pasigaw at maligayang sabi ni Jonaz.

Sabay sabay na silang lumabas ng kanilang mga kaibigan. Sakay ng kani-kanilang mga sasakyan ay tinahak na nila ang lugar patungo sa bar ng kanilang kaibigan.

Medyo, malalim na ang gabi ng sinimulan na nilang magpakalasing.

“Cheers for the graduated gangsters!” Tinaas ni Carlosz ang baso nitong may lamang alak.

“Bottoms up for the graduated Gangsters!” Sabay-sabay nilang sabi at itinaas ang mga basong hawak na may lamang alak. Sabay sabay nilang nilagok ang alak na nasa baso nila.

Lasing na lasing at mapupungay ang kaniyang mga mata. Kahit medyo tinatablan na siya ay kaya pa naman niyang tumayo.

They dance, drink and drink until they couldn’t take it anymore. Until he couldn’t take it anymore and fell asleep. Alam naman niyang iintindihin siya ng kaniyang mga kaibigan.

      Nagising si Vincent na masakit ang ulo. Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata.

“Headache.” Nagulat siya ng mayroon siyang katabi, pero napanatag din ang loob niya ng makita si Quill ito.

Tatlo silang nakahiga sa master bedroom ng kaibigan na si Quill. Sa ibaba naman ang kaniyang mga kaibigan. Si Jonaz na nakataob pa habang natutulog.

Sapo-sapo niya ang ulo na bahagya pang nananakit. Lumabas na siya ng condo ni Quill at tinahak ang parking lot. 

Sumakay siya sa sakyan niya at tinahak ang daan pauwi.

Nasa kalagitnaan siya ng pagmamaneho ng maalala niyang wala nga pala siyang stock ng pagkain sa kaniyang condo kaya naisipan niyang dumaan sa grocery.

Ipinarada niya ang sasakyan at lumabas na doon. Pumasok siya sa isang grocery store at kinuha ang push cart at tinulak iyon.

While pushing his push cart his cart bumped with someone’s butt. Hindi kasi siya tumitingin sa dinaraanan.

Pumihit paharap ang taong nakabangga niya at nagtama ang mga mata nilang dalawa. Bigla siyang nakaramdam ng pagbilis ng tibok ng kaniyang puso habang nakatingin sa dalagang nasa harap niya.

“I’m sorry, i’m sorry. I didn’t mean to bumped into you.” Paghingi niya ng tawad ng makabawi siya sa pagkabigla..

Shit! She is really a beauty. His eyes went on the lady’s boobs. Napalunok pa siya ng sunod sunod ng tumapat ang kaniyang mga mata doon.

“Hey let’s go!” Nakita niyang tinawag ang babaeng nakabangga niya ng isa pang babae.

Muling tumingin sa kaniya ang dalaga at tumango ito sa kaniya bago tuluyang umalis.

He don’t know what exactly happening to him. He don’t know why he felt this feeling towards her. What the hell is happening? Why the hell his heart pound so fast? The hell is wrong with him?

Napailing na lang siya ng malaman niya ang sariling sumusunod ang kaniyang mga paa sa dalagang nakita niya. Hindi niya alam kung bakit tila kumikilos ng kusa ang mga parte ng katawan niya.

“You should buy foods not like that!” Saway niya sa kaniyang sarili at naiiling na tinungo na niya ang mga pagkain na nais niyang bilhin.

Hindi parin niya maiiwas sa kaniyang mga mata ang pagtingin niya sa dalagang nabangga ng push cart niya ang pang-upo nito. Fuck! Fuck! Why is his c-ck getting bigger and bigger? Why is he reacting this way?

Mas lalo pa niyang naramdaman ang pagkalalaki ng makita niyang muli ang dalaga na nakatalikod sa kaniya pumipila sa casier. Agad siyang sumunod sa mga iyon.

Bawat paglakad ng dalaga ay nag-uumpugan ang mga pisngi ng pang-upo nito at mas lalo niyang nararamdaman ang kaniyang pagkalalaki.

Panay ang paglunok niya sa hindi malamang dahilan. Attract na attract na siya sa dalaga. May mga maduduming isip ang pumapasok sa kaniya na agad niyang winawaksi.

Matapos makabayad ng dalawang dalaga ay siya naman ang nagbayad ng mga pinamili niya. Nagmadali siyang lumabas sa pag-aasang maabutan pa niya ang dalaga. Shit! Shit!

Where is she?

Nakita niya sa huling pagkakataon ang dalaga na sumakay sa pula nitong kotse at umandar na iyon.

Agad niyang hinanap ang kaniyang sasakyan, sumakay na siya doon at mabilis na pinaandar hanggang sa makasunod siya sa kotse ng dalaga.

Hindi niya alam kung anong ginagawa niya. Basta ang alam lang niya ay gusto niyang malaman ang bahay ng babae. Gusto niyang makita pa ito sa huling pagkakataon.

Ilang minuto pa niyang sinusundan ang kotse ng dalaga hanggang sa makita niyang pumara iyon sa isang magarang bahay. Pinara naman niya ang sasakyan sa hindi kalayuan.

Lumabas na ang dalawang babae sa loob ng sasakyan at pumasok na iyon sa loob ng gate ng bahay.

Nakita na lang niya ang sarili na nakatingin sa gate na pinag-pasukan ng babae. Sucks! Sucks!

Kunot ang noo niya habang nakasambunot sa sariling buhok. Bakit nga ba niya ginagawa ang mga bagay na ito? Para saan at anong dahilan? Shit! Shit! Shit!

Pinatakbo na niya ang sasakyan at tinahak niya ang daan patungo sa kaniyang condo. Patuloy paring naglalakbay sa kaniyang isip ang dalaga. Naroon parin ito at hindi mawala-wala.

Ipinarada na niya ang sports car niya ng makarating na siya sa kaniyang condo. Lumabas na siya doon at tinahak ang loob ng gusali.

Pumasok siya sa elevator at pinindot ang numero ng palapag ng condo niya.

Matapos bumukas ang elevator ay lumabas na siya doon bitbit lahat ng mga pinamili niya.

Wala sa sariling binuksan niya ang pinto ng condo gamit ang finger print na password niya dito.

Nakaramdam siya ng gutom kaya nag luto na siya ng makakain. Nasa kalagitnaan siya ng paggagayat ng sibuyas ng bigla siyang masugatan.

“Fuck!” He cursed when the blood started to dropped.

He immediately search for his first aid and cover the cuts without looking. Bata palang siya ay dugo na ang una niyang kinatatakutan. Hindi niya alam pero sa tuwing makakakita siya ng dugo, kung hindi nahihimatay ay nalulula siya. It’s been his so called nightmare for over 20 years.

Sa halip na ipagpatuloy ang pagluluto ay um-order na lang siya ng pagkain para sa kaniyang agahan.

After a minutes or so, his ordered arrived. Matapos niyang makuha ang order ay nagtungo siya sa salas at inilabas lahat ng pagkain.

Kumuha siya ng pinggan at isinalin doon lahat ng mga pagkain na in-order niya.

Nagsimula na siyang kumain para mapawi ang gutom na nararamdaman niya. Bawat pagsubo na ginagawa niya ay hindi maalis sa kaniyang isip ang pagkakatitig ng babaeng nakita niya.

Her green contact lense eyes, natural pink sweet lips and her butt in a good curved. She is really a beauty can’t wait to see her. To meet—no this is nonsense! He need to stop this! Wala lang ang nangyare na yun sa kaniya. Siguro ay dala lang iyon ng matinding kuryosidad.

Hindi na niya ipinagpatuloy ang kaniyang kinakain. Umalis na siya at nag-tungo sa bathroom, hinubad niya lahat ng saplot at nagpatianod sa agos ng tubig na nagmumula sa shower.

Suddenly his manhood starting to erect when he remembered the body of that women. Lumaki ng lumaki ang kaniyang pagkalalaki lalo na ng pumislit sa kaniyang isip ang nag-uumpugan nitong pang-upo.

His manhood was in full erect at wala na siyang magagawa kundi ang gawan ng paraan. A quick másturbation…

A/N; Try ko lang gawing babae ang partner ni Vicente.. Whahahahhaa.. evil grinned

CHAPTER 1

Chapter 1

INIS na inis si Adrian sa mga pinagagagawa sa kaniya ng nobya. Pinag-tripan siya nitong bihisan ng pambabae dahil nga natalo siya sa pustahan nilang dalawa at iyon ang kaniyang parusa.

His girlfriend was clingy, naughty, and playful. She always makes fun of him, pero hindi na lang nya ito pinansin. Makita lang niyang masaya ang nobya niya ay masaya na rin siya.

Napuno ng halakhak ang buong silid dahil sa pagtawa ng dalaga. Bahagya pa nitong sinapo ang tiyan na bahagyang nanakit dahil sa kakatawa.

“You looked like a real girl bhabe. Oh my gosh i can’t believe this!” Patuloy lang sa pagtawa ang nobya niya, siya naman ay masama ang titig dito.

“I can’t believe that this is your punishment,” he said, “i’m pissed bhabe. You should give me a reward.” Nakanguso niyang sabi habang hinuhubad lahat ng mga suot niyang damit pambabae hanggang sa boxer na lang niya ang tinira. “Reward bhabe.”

“Anong reward? Natalo ka sa pustahan na’ten kaya ’yan ang nararapat sa’yo. Walang reward-reward Adrian, tumigil ka at magbihis ka nga don.” Saway ng dalaga.

Hindi niya sinunod ang dalaga. Palapit siya ng palapit dito hanggang sa ilang pulgada na lang ang layo ng labi niya sa labi ng dalaga.

She was naughty and playful so is he. Handa siyang sabayan ang nobya niya sa kakulitan nito.

Ninakawan niya ito ng halik at mabilis na tumakbo sa loob ng bathroom.

“Kainis na Adrian! Kakainis ka!” Rinig niyang sabi pa nito.

Natatawa na lang siya at nagtungo sa lababo at hinilamusan nya ang kaniyang mukha.

Damn that make up! Tinanggal niya ang lipstick at ang iba’t iba pang kolorete sa kaniyang mukha. Naglinis na siya hanggang sa matapos siya.

Biglang pumasok sa kaniyang isip ang mukha ng binata ng katitigan niya sa grocery store. His gray eyes, heart shape lips, thick brow, pionted nose and his cute little dimple. There’s something on him that want him to stare even more.

Kunot ang noo niya. Bakit ba pumasok sa isip niya ang lalaking iyon? Hindi naman niya iyon kakaano-ano!

Lumabas na siya ng bathroom at nagbihis na. Naroon parin sa loob ng kwarto niya ang nobyo naka-pout parin ito.

“What do you want?” Nakangiti nitong tanong. Nagpapasuyo kasi ang nobya niya.

“I want you to come with me tommorow wearing make up-”

“I’m not going to wear make up, bhabe. I wont do that again.”

“But it’s one week punishment. Hindi ka pwedeng tumanggi bhabe. Remember what you say, that you’ll do everything for me.” Naka-pout nitong sabi.

“But, it so embarassing bhabe. I’m so embarassed that day!” May pagmamaktol niyang sabi.

“But it’s your punsihment! Ang daya-daya mo naman.” Sabi nito at akmang aalis na pinigilan lang niya.

Huminga siya ng malalim. “Fine, i’ll do it. I’ll wear make up just like what you said.” He said in defeated.

Dapat hindi na siya nakipag-pustahan sa nobya edi sana hindi siya pinagti-tripan ng ganito. Shit!

“Thank you bhabe.” Nakangiting sabi ng dalaga at panay pa ang pagbungisngis nito. “Love you.” Mahigpit siyang niyapos at hinalikan sa pisngi. “See you tommorow.

Hindi na niya napigilan ang dalaga ng patakbo na iyong lumabas ng silid.

Shit! Akala niya ay matatapos na ang paglalaro ng dalaga sa kaniya, hindi pa pala. Pinaglalaruan parin pala siya nito. Hayst! Buti na lang talaga mahal niya ang dalaga.

    Hanggang sa paggising at pagtulog ni Vicente ay magandang postura at mukha parin ng babaeng iyon ang naiisip niya. Hindi parin mapanatag ang kaniyang isipan, patuloy parin nitong ginugulo ang kaniyang isip! Feels like something wrong, something is not right!

Hindi na bata si Vicente para hindi malaman ang ganitong klaseng nararamdaman. He’s aware of what he felt when his gray eyes met with hers. Nakaramdam siya ng kakaiba dito at pakiwari niya’y nagustuhan agad niya ito sa unang pagkikita. Mahal na niya ito kahit hindi pa niya ito nakikilala ng lubusan.

Mas na-e-engganyo pa niyang makilala ito. Mas gusto pa niyang makilala ng husto ang dalaga.

Pinaandar na niya ang sasakyan matapos niyang makasakay doon. Nag-tungo siya sa coffee shop kung saan paborito niyang puntahan.

Matapos niyang makarating doon ay ipinarada na niya ang sasakyan at mabilis na lumabas.

“Miss, 1 cup of iced caramel machiato.” Pagsabi niya ng order niya.

“Wait a moment sir.”

Mga ilang sandali pa aymay inilapag na iyon. “1 iced caramel machiato, sir.”

Akmang kukunin na niya iyon ay may kamay na biglang kumuha doon, kaya kamay ng lalaking iyon ang nakapitan niya.

“What do you think you’re doing?” Tanong niya sa binata na nagawa pang makipagtansiyahan sa kaniya ng titig.

Kahit medyo pamilyar sa kaniya yung mga mata nito at kung paano ito tumitig sa kaniya.it feels like he have seen that kind of paired of eyes.

“Taking my order, what else?” He said with sarcasm.

“Are you being serious right now?” He asked sarcastically. “I’m the one who order this drink now get your hands off before i cut it into pieces.” He sounds deadly.

“Cut it then!” Lumaban ito sa pakikipag-titigan sa kaniya.

And when he is about to punched this annoying man the lady spoke.

“Sir, hindi po sa’inyo yan.” Sabi ng dalaga. “This one is yours.”

Napatingin na lang sya sa iced caramel machiato na inilapag din ng dalaga.

Sarkastikong tumingin sa kaniya ang binata. “See, i told this one is mine.” Sabi nito at tinabig ang kamay niya. Napatitigna lang siya sa pintong nilabasan ng binata.

Damn! He get the cup the he went out. Pissed!

That irritating man! Konti na lang sana ay uupakan na niya ito at bibigyan ng isang malakas na suntok!

Bakit ba kasi pareho pa sila ng in-order! Damn!

Napukaw ang kaniyang pag-iisip nang marinig niya ang pag-iingay ng kaniyang telepono. Agad niya iyong kinuha at sinagot.

“Why?” He asked still pissed.

“Are you okay bud? You sounds irritated?” Boses palang nito ay alam na niyang si Quill ito.

“Fuck off! Just say it! Why do you called?” He asked directly to the point.

“Wow! You really are pissed and irritated.” Quill teased him. “By the way, i’m just asking if you want to come to the charity ball, fund raising for children tonight?” It is the fund raising build by his friends Quill. He likes to help poor children. To give poor children home, food and everything. “I asked our friends and they told they’ll come, but other’s wont. Nag donate na lang sila ng pera.”

“I’m in.” He answered then ended the call.

Gusto niyang puntahan ang mga ganung klaseng okasyon. Natutuwa siyang makatulong sa mga batang, walang matirhan, makain at hindi nakapag-aral.

Tinahak na niya ang condo niya upang maghanda na sa pupuntahan niya.

       FUCK! Fuck that annoying man. Hindi inaakala ni Adrian na makikita na naman niya ang binata, at ang mas malala pa doon ay masama pala ang ugali nito. Akala naman nito matitinag siya. The nerve!.

Nagtaka naman siya kung bakit hindi siya naalala. Oh i forgot! I was wearing make up and girl thing that day! Sucks! At ano naman pati kung hindi niya ako naalala? Wala na sa’kin ’yun! Wala akong pake! Damn!

Sumisimsim parin siya ng in-order niya kanina habang nagmamaneho patungo sa bahay ng nobya niya. Mayroon kasi itong sasabihin sa kaniya at kailangan sa personal nito sabihin. Okay na rin naman ’yon at makikita na naman niya ang nobya.

Kilala na ang kotse niya kaya agad binuksan ng mga gwardya ang gate at pinatuloy siya.

“Annette bhabe!” Pagtawag niya habang papasok siya sa bahay.

“I’m here bhabe.” Patakbong lumapit sa kaniya ang dalaga at niyakap siya nito ng mahigpit, sabay halik sa kaniyang mga labi. “Missed you bhabe.”

He hugged her back and kissed her forehead. “I missed you too bhabe and i love you.”

Pinagsalikop ng dalaga ang kamay nilang dalawa at hinila siya nito patungo sa kwarto ng dalaga.

“What are we doing here bhabe?” He asked naughtly.

“Stop you pervert.” Singhal sa kaniya. “We’re here because i want to do your face, make up!!!” She said while giggling.

“What do you mean, make up? Do you mean?—no bhabe, no i’m not letting you do that.”

Nag pout ang nobya. “But you promised me. Ngayon mo na dapat tuparin yung pangako mo.” Hindi parin nito inaalis ang pagtitilos ng nguso.

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. “Anong bang okasyon bhabe? Saan mo na naman ba ako dadalhin?”

“Charity ball. Di’ba you like to hell children? Come with me. Huwag kang mag-alala pinsan ko ang nag-organized ng fund raising. I assure you lahat ng denonate mo mapupunta talaga sa mga mahihirap na kabataan. It’s Quill Aguíre, soon you’ll meet him.” Pagsasalaysay ng nobya.

“But bhabe, i can come without make up. Hindi ako babae, i’m a fuck—”

Bago paman niya matapos ang pagsasalita ay tinampal na ng nobya niya ang kaniyang bibig. “I told you! Huwag kang mag-mumura kapag kaharap ako!” She sounds angry.

“I’m sorry bhabe.” He heaved a deep sigh. “Okay, i’ll let you do my face.”

Biglang nagliwanag ang bakas ng mukha ng nobya. “Let’s go!” Hinila siya nito at pina-upo sa isang bangko.

Agad nitong kinuha ang mga pang babaeng gamit at kinalikot ang kaniyang mukha. Damn! Make up!

“Bhabe?,” pagtawag niya sa nobya. Tumingin ito sa kaniya na nagtatanong, “do you really like seeing me like this? Seeing me wearing make up and be a girl like you?”

Tumitig sa kaniya ang dalaga ng seryoso. “I’m sorry bhabe for being this kind of girlfriend to you, but when you first met me, ganito na ako. At sa tanong mo, uhmm…i really don’t know the answer. It just i want to see you wearing girl dress and other girl things, or baka siguro ayaw kitang makita ka ng mga ibang babae sa kung anong itsura mo. I know you’re the most handsome man next to my cousin living on earth and i don’t want to lose you.”

“Next to your cousin? Akala ko ako na ang pinaka-gwapo?” May pagmamaktol niyang sabi kahit ramdam niya ang kilig sa mga sinabi nito.

“Sa lahat ng mga sinabi ko ’yan lang talaga ang natandaan mo ha?” Matawa-tawa nitong sabi.

“Ehh yun lang natandaan ko e.”

Nakita niyang napairap sa hangin ang dalaga. “Sinabi kong pogi ang pinsan ko dahil sabi niya ’yun sa sarili niya. Nagbuhat siya ng sariling bangko.”

Natawa nalang siya sa sinabi ng nobya. Talagang mapag-biro talaga ito.

“Loka ka talaga. Go and apply make up, nang matapos na.”

Ipinagpatuloy na ng nobya niya ang pag-aayos sa kaniyang itsura. It kind of embarrasing na siyang lalaki ay pagsusuotin ng pambabaeng damit, pero hindi na siya magrereklamo. Handa siyang gawin ang lahat para sa nobya niya, para dito dahil mahal na mahal niya ito.

“Done.” Nakangising anunsyo ng dalaga habang kumikanang pa ang mga matang tumingin sa kaniya. “You look beautiful bhabe. Evening gown na lang ang kulang. Elegant and fabulous ka na!” Nanggigigil pang sabi nito.

Naiiling-iling na lamang siya. Haysst, for the sake of his love. He’ll do everything!

“Try this on bhabe.” Masaya parin ang nobya niya habang hawak-hawak ang gown na nakita nito sa cabinet nito ngmaghalungkay.

Red evening gown. A beautiful one.

Hindi na siya nag-reklamo at sinukat niya ang gown na binigay ng dalaga. Hindi naman maskulado ang katawan niya, katamtaman lang ang laki, maputi at pwedeng pwede siyang maging isang tunay na babae, pero pusong lalaki parin siya.

“What do you think bhabe?” He asked.

Manghang-mangha at malalaki ang matang napatitig ang dalaga sa itsura niya.

Tuwang-tuwa pa ito sa kalokohan nito at sa pinaggagawa nito sa kaniya. “Beautiful, sexy and fabulous bhabe. You’re so pretty.” She giggled and giggled every minutes.

Damn she is so cute.

“Wait bhabe, there’s something missing.” Sabi ng dalaga at may hinalungkat na naman ito sa walk in closet nito. “Here!!!” Lumakad palapit sa kaniya ang nobya at isinuot sa kaniyang ulo ang pekeng buhok. Wig!

Damn! Susuotin na naman niya ito. Shit!!!

A/N: Love is really powerful, it can changed all persons by means of love. Some are aggresive, possesive, obsessed, and other’s. Every one can felt that when they fell in love.

Lalaki naman pala si Adrian. Bakit kasi ginagawang babae ng nobya niya? The hellxxx

CHAPTER 2

Chapter 2

    HE must say, Vicente is really handsome. The most handsome man living on earth.

Napakagwapo nito sa suot nitong tuxedo habang sinisipat ang itsura niya sa salamin. Minsan pa nga ay napapangiti siya sa kagwapuhan niyang taglay.

“Naks. The most handsome and hot man in the whole wide world.” He complemented himself.

He put some perfume, an expensive one.

Perfect

Lumabas na siya ng condo at sumakay na siya sa sports car niya. Patungo siya ngayon sa charity ball na in-organized ni Quill na kaibigan niya.

Sandaling minuto lang ang ginugol niya at nakarating agad siya doon. Lumabas na siya ng sasakyan matapos itong maiparada.

Papasok palang sana siya ng marinig niya ang pag-iingay ng telepono niya. Hinagilap niya ang telepono at sinagot ang tawag.

It just some stuff. Yeah, a fucking stuff.

Papasok na sana siya sa loob pero tumigil ang mga mata niya sa isang magarang kotse na tumigil sa harapan niya.

He don’t know why, it just happened. Parang may kung anong nag-tutulak sa kaniya na titigan niya ang kotse at hintayin ang taong lumabas doon. Weird right? He know right.

Hindi niya nagawang ikurap o ikusot ang mga mata niya ng lumabas ang dalawang babae. Iisang babae lang ang nakakuha ng pansin niya. Ang babaeng nakasuot ng pulang gown at napakaganda nito sa paningin niya. Damn! She look like a fucking queen.

Kilalang-kilala niya ang babaeng ito. Ito ang babaeng nasa grocery store, ang babaeng sinundan niya hanggang sa bahay nito. Ang babaeng pinagpapantasyahan niya ngayon. Damn he can’t believe this! Hindi siya makapaniwalang dito niya makikita sa charity ball ang dalaga. Ang dalagang gustong-gusto niya. Fuck!.

Hindi niya inalis ang pagkakatitig dito. Humaling na humaling siya sa dalaga hanggang sa makapasok na ito sa loob ay nakasunod parin ang mga mata niya. Parang may mga sariling isip ang mga katawan niya na sumunod sa yapak ng dalaga.

Damn! What is happening to him? That woman is really attractive, he badly want to kissed her kissable lips. He wonder how it taste like.

Pumasok na siya sa loob ng charity ball. Hinahanap parin ng kaniyang mga mata ang dalaga.

“Hey bud!” Sabi ni Caleb na nakasalubong niya. “You’re also here?” Tanong nito pero hindi niya pinansin. Mas nakatutok ang kaniyang isip sa paghahanap sa dalaga. “Bud, what are you looking at?”

“Ohh.. Uhm, i’m sorry, uhmmm. Ano nga ulit yung sinabi mo?” Tanong niya ng makabalik sa tamang huwisyo.

“I’m asking, kung sino ang tinitingnan mo dahilan para pati ako ay hindi mo na mapansin.” Anito.

“Wala. Wala…na’san na sila? Yung gang a’san na? Naka-attend ba silang lahat?” Pagbago niya sa usapan nilang dalawa. Gumana naman iyon.

“Oh yeah. Uhmm..nandito na sila kanina pa, hinahanap ka nga ni Quilll e, pero si Axll at si Justine hindi makaka-attend. Nag donate na lang silang dalawa ng pera para sa charity ball.”

Hindi niya masyadong narinig ang sinabi ng binata. Abala parin kasi siya sa pag-lingos, lingos. Hinahanap niya ang dalaga. Ang dalagang bumihag ng kaniyang mga mata.

“Let’s go and meet them.” Anito at hinila na siya.

Nakarating sila sa table kung na’san na roon ang mga kaibigan niyang fuckers!

“Hey buds!” Sabay-sabay siyang nakipag-kamay sa mga kaibigan niya.

“What’s up Vicente? How’re you doin’?” Carlosz asked.

“I’m fine, bud.” Umupo na siya sa tabi ng mga iyon.

Medyo nakalimutan na nga niya ang paghahanap niya sa dalaga ng maka-usap niya ang mga kaibigan niya. They laughed, talked and talked nang hindi pa nagsisimula ang okasyon.

Init na init na si Adrian sa kaniyang suot, hindi na siya mapakali sa make-up na suot niya. Nararamdaman kasi niya ang mga lalaking pasimpleng tumitingin sa kaniya. Like the fuck he’s not a woman. He’s a fucking man for Godsake.

“Babe, let’s go and meet the organizer of this charity ball. My cousin.”

“You want me to meet your cousin in this dress? Are you for real babe. Looked at me. Mas mukhang babae pa akong tingnan sa’yo dahil sa pinagagagawa mo.”

“It’s okay babe. I told my cousin earlier na pinag-tripan kita, don’t worry hindi niya iisipin na bading ka.” Sabi ng nobya niya sabay pasimpleng humalakhak. Tch!

Pinagsalikop ng nobya niya ang mga kamay nila hanggang sa makarating sila sa grupo ng mga kalalakihan na halos boses na nila ang pumuno sa buong silid.

“Cous’ Quill.” Tawag ng nobya niya sa pinsan nito.

Lahat ng mga mata ng mga lalaking naroon ay nakatingin sa nobya niya dahil sa pagsasalita nito. Isa lang ang hindi.

Ito ay walang iba kundi ang lalaking bumundol ng hawak nitong push cart sa pang-upo niya. Ang lalaking gustong agawin ang drinks niya ng magpunta sila sa coffee shop at ngayon narito na naman ito. Nagkita na naman silang dalawa. Damn!

“What’s up cous?” Napukaw ang kaniyang pag-iisip ng mag salita ang binata na sinasabi ng nobya niya na pinsan nito.

Tumayo ang makisig at gwapong lalaki sa grupo ng mga nag-ga-gwapuhang lalaki na ngayon lang niya nakitang may ganito pala? Pero di hamak naman na mas gwapo pa siya sa lahat. Lalo na sa lalaking nakatingin sa kaniya ngayon.

“Who is she?” Quill asked.

Tumingin sa kaniya ang nobya at ngumiti. “He’s my boyfriend.” His girlfriend said while giggling.

Nakita niyang pinasadahan siya ng tingin ng pinsan ng nobya.

“He’s right, i’m his boyfriend.” He said. “He just do my face and want me to wear make up…you know girl thing.” He explained, at mukhang naliwanagan naman ang binata, “i’m Adrian by the way.” Pagpapakilala niya dito at inilahad ang kaniyang kamay para makipag-kamay doon.

Ngumiti sa kaniya si Quill at tinanggap nito ang pakikipag-kamay. “I’m Quill, Quill Aguíre, nice to meet you and welcome to the charity ball.” Buong pagtanggap sa kaniya ng binata.

“Thank you.”

Charity ball was quiet exciting, nag-donate pa nga siya ng half million for the charity. It’s his way to help children. And it went well. Natapos ang charity ball at masasabi niyang maraming nalikom na pera si Quill, sa mga kaibigan palang nito ay halos sobra-sobra na. They really are the most richest and handsom—no their just handsome not the most ’cause he’s the most.

“Babe, cr lang ako huh?” Sabi ng nobya niya.

“Okay, i’ll wait for you.” He smiled.

“Hi.” Isang baritonong boses ang pumukol sa kaniyang pag-iisip. Bahagya pa siyang napasinghap sa gulat ng makita niya iyon.

No other than the man who bumped his push cart in his butt. The man who tried to get his order at the coffee shop. Shit!

Hindi niya pinansin ito naglakad siya papalayo. There’s something on him, na iwasan siya at huwag siyang pansinin and that’s he do.

Na-out of balanced siya ng matapilok siya sa suot niyang takong. “Fuck.” Halos mapasigaw niyang mura dahil matutumba na siya. Konti na lang.

Hinihintay niya ang matigas na sahig na babagsakan niya pero wala, isang matitipunong bisig ng binata ang binagsakan niya.

Napatitig siya sa mga mata nito. His gray eyes was really is something. Parang may kung ano sa mga mata nito na na-e-engganyo pa siyang titigan. Gusto pa niya itong pakatitigan.

Napalunok siya ng mapunta ang kaniyang paningin sa mapupula nitong labi. His natural red heart-shaped lips, the most tempting one. The most kissable one.

Shit! He’s a fucking man but he could feel this kind of shit! Fuck this! Fuck!

Mabilis niyang inayos ang sarili at umalis sa bisig ng lalaki, dahil nga natapilok siya kanina at masakit ang kaniyang kabilang paa ay dahilan para mawalan siya ng balanse. Natumba siya sa katawan ng binata hanggang ang katawan naman nito ay nawalan din ng balanse at natumba.

Kissed! Man to man kissed! The kissed that he fucking never do that kind of thing! Fuck! Accindetal kissed happen. To a strangers.

Ganunpaman ay hindi niya nagawang iiwas ang kaniyang mga labi pero hindi rin naman niya naigalaw. Naroon parin ito habang ang mga mata nilang dalawa ay nasa isa’t isa.

Kissing man is not that bad, may kung ano sa sarili niyang nagsasabing masarap ngang halikan ang kissable nitong mga labi. It was the most best kissed he ever had, kahit hindi pa gumagalaw ang kanilang mga labi.

“Fuck!” Agad siyang umalis sa pagkakakubabaw sa binata ng maramdaman niya ang pagkalalaki nitong unti-unti ng lumalaki. Fuck! Fuck! Fuck!

Hindi niya alam pero naramdaman niya ang pagbilis ng kaniyang puso. Ang pagkalalaki niya ay unti-unti na ring tumitigas dahil dito! Shit!!!

Mabilis siyang tumakbo papasok sa loob upang hanapin ang kaniyang nobya at ayain na itong umalis. Damn! Ano bang nangyayare sa kaniya? That fucking man! Fuck him!

Fuck heart why are you reacting so fast! And fuck you c-ck for reacting so hard. Fuck! Fuck!

Nakita na niya ang nobya niyang kakalabas lang ng cr. Agad niya itong hinawakan sa kamay.

“Let’s go?” Pag-aya niya dito. Hindi na niya inintay ang sagot nito. Hinila na niya palabas ang dalaga.

Sumakay na silang dalawa sa kotse at pinaandar na niya ito.

“Babe, what happened? You seems something i can’t explain.” Puna ng nobya niya.

Hindi siya sumagot, habang iminamaneho niya ang sasakyan ay tinatanggal naman niya lahat ng mga suot niya sa katawan. That fucking wig, earings, fake eye lashes and every girl thing! Pinunasan na rin niya ang make up na nakalagay sa kaniyang mukha.

Isang bahagi lang ng parte ng katawan niya ang nagdadalawang isip siyang punasan. His lips! Hindi na niya alam, pero parang gusto niyang manatili ang labi niya dahil naroon pa ang halik sa kaniya ng lalaki. Fuck!!!!!

Marahas niyang pinunasan ang kaniyang mga labi. Hindi siya dapat nakakaramdam ng ganito. Mali ang nararamdaman niya, sobrang mali.

“Babe?” Pukaw muli sa kaniya ng nobya dahilan para mapabaling siya dito.

“I don’t want to wear that fucking girl thing Annette. Stop forcing me wear that! Hindi ako babae Annette at mas lalong hindi ako bakla!” Hindi na niya napigilang singhalan ang dalaga.

Naiinis siya sa kaniyang sarili, naiinis siyang maramdaman ang kakaibang pakiramdam ng aksidenteng mahalikan niya ang binata. The hell! He’s not a fucking gay! He is a fucking certified man! Damn! Shit!

“I’m sorry babe. I promise i wont forced you.” Sabi ng nobya niya ng makabawi sa pagkabigla. It was the first time he shout his girlfriend and it was very regretful.

“I’m sorry babe. Napag-taasan pa kita ng boses. Hindi ko lang talaga gustong gawin ang mga pinagga-gagawa mo sakin, ayoko ng ganun babe.” Sabi niya.

Nanatili ang katahimikan sa buong kotse, walang nagtangkang magsalita pagkatapos nito.

    Hindi alam ni Vicente kung anong ginagawa niya. Basta ang alam lang niya ay sinusundan niya ang sasakyan ng dalagang aksidenteng sumakop sa mga labi niya.

Damn hell! It was his first kissed, at masasabi niyang napakasarap at napaka-gaan ng halik na iyon. Kahit walang involved na dila.

Naipara niya ang sasakyan medyo malayo sa sasakyang pinarahan ng kotse ng dalaga.

Lumabas sa passenger seat ang isang dalaga at ang isa naman ay lumabas sa driver seat.

Nagtaka siya sa itsura nito, hindi na mahaba ang buhok nito pero hindi niya makita dahil medyo madilim sa lugar na iyon.

Nagulat na lang siya ng maglapat ang mga labi ng dalawang dalaga. He was shocked to the core. He can’t believe this. A lesbian? Hell no! Sa kaniya lang ang dalaga. Kaniya lang ito!

Kahit nakaramdam siya ng selos ay tinimpi niya ang kaniyang sarili, hindi siya lumabas at nagpakita sa mga iyon.

Maya-maya pa ay pumasok na ang isang babae sa loob ng gate at nagpaalam na sa babaeng napupusuan niya.

Nang sandaling makasakay iyon at paandarin ang sasakyan ay sumunod na rin siya.

Napapakunot na lang siya ng kaniyang noo dahil hindi niya masabayan ang dalaga. Mabilis itong magpatakbo ng sasakyan, wala sa itsura nito.

Binilisan din niya ang pagmamaneho para maka-sabay sya dito. At ilang minuto lang ay tumigil sila sa isang bahay. Yung bahay na pinuntahan din nito ng sundan niya. Siguro ito ang bahay ng dalaga.

Agad siyang lumabas ng sasakyan at tinakbo niya ang pagitan niya sa dalaga.

Saktong labas nito ay naroon na siya. Nagtama ang mga mata nilang dalawa.

Kitang-kita niya kung paano nag bago ang mukha ng dalaga. Hindi siya makapaniwala sa mga nakikita. Ang tao sa harapan niyang inakala niyang babae ay lalaki pala, all this time he was fantacizing a fucking man?! And it turned out na ang lalaking ito ay ang naka-agawan niya sa order na kape sa coffee shop.  Kabaro niya? Fuck this! Fuck!

“You follow me here because you thought i’m a woman right. You are wrong. Lalaki ako! Lalaki ako at yun ang isiksik mo sa isip mo. Forget the accidental kissed. Wala lang yun!” Sabi nito na mukhang alam na ang pinunta niya.

Sumakay na ito sa kotse at bumukas ang gate ng bahay, sabay pasok nito.

Naiwan siyang tulala at hindi alam kung anong iisipin. Fuck! Fuck! Damn fucking shit!!! All this time he was fantacizing a fucking man! Damn hell! And they kissed? Fuck!

A/N; kung meron man kayong nabasang Vincent sa ibang story ko, my deepest apology po. Vicente po talaga ang pangalan niya, not Vincent. Sorry…

Note: fuck is my favorite word. Sorry if you find me bad. My apology.

Adding my story to your reading lists, Votes, views, and comments are highly appreciated by the author. Thank you for warmth support by the flood voters. I really love you babysss. Lol!

CHAPTER 3

Chapter 3

       ILANG taon ni Vicente na kinalimutan ang binata. Simula ng malaman niyang lalaki ito at hindi babae. Ilusyon niya lang ang pantasya niya.

Ilang taon niyang kinalimutan ang mga mata nito, ang mga labi nito at ang aksidenteng halikan nilang dalawa pero hindi, nanatili parin sa kaniyang isip ang binata, ang halik nito sa kaniya.

He just focus for being Atty. Vicente Vedge, isa siyang sikat na abogado at wala pa siyang naipapatalong kaso. Lahat ng kaso niya ay naipapanalo niya.

Narito siya ngayon sa kaniyang sasakyan habang iminamaneho ito. Papunta siya ngayon sa gym na ipinatayo niya dahil nagyaya si Justine na mag gym sila. Wala naman siyang ginagawa kaya pumayag na rin siya.

Pag-liko niya ay sumalubong naman sa kaniya ang isang kotse. Yeah, their crash to each other. Fuck!

Lumabas na siya ng sasakyan at tinungo ang sasakyam ng nakabangga niya. Shit! Shit!

“What’s your problem. Come out!” Sigaw niya habang tinatapik ang kotse ng taong nakabangggaan niya.

A man came out of his car. Their eyes meet with eachother. Nothings changed. He is the way he is!

Pointed nose, smooth skin, cherry lips, round eyes, and something that can make his heart beat so fast.

He thought he already forget this kind of feelings. Fuck him! Fuck love! Fuck everything, he can’t hide.

Narito parin ang puso niyang patuloy parin sa pagtibok. Narito parin ang puso niyang siya parin ang tinitibok. Damn! Heart why are you falling to your same sex? To your same gender? Fuck heart! Fuck you.

“Ano bang problema mo. Bakit hindi mo tiningnan yung dinadaanan mo!” Galit na singhal ng binata.

“Ikaw ang may problema. Kitang-kita na ikaw ang namali ng daan. At ikaw ang bumangga sa kotse ko. I can sue you for that.” He said sounds threatining.

“Are you threatening me? Go sue me. Let’s meet up to the  court.” He bravely said.

Papasok na sana si Adrian sa kaniyang kotse pero napatigil siya ng mag salita ito. “Atty. Vicente Vedge, let’s see who will surely win for the both of us.” His voice was scarry and something he don’t know. A kind of threat he think.

He was shocked. Kilalang-kilala niya ang pangalang Vicente Vedge. Ito ang pinaka-magaling na abogado at wala pa itong napapatalong kasi kahit isa. Kahit sobrang bigat ay ito parin ang nanalo. Ang hindi niya alam ay itong binatang ito ang abogadong nag-ngangalangVicente. He thougt Vicente Vedge is an old man, but hell. He is with his same age. Shit!

Nakita niyang pinipcturan ng binata ang sasakyan nilang nagka-bungguan.

Lumapit siya dito at tinulak ang binata ng bahagya.

“What do you think you’re doing?” He asked. His voice was now calm. Nakakaramdam na siya ng takot, isang kilalang abogado ang makakalaban niya kung saka-sakali. Shit!

“Taking some evidence.” He said without looking at him. He still taking pictures.

“Nahihibang ka na ba? Itigil mo nga ’yang ginagawa mo.” Inagaw niya ang cellphone ng binata.

“Give me back my phone.” His voice was serious dark and scarry.

“Just promise me you wont take pictures anymor—”

“Give me back my phone.”

Napipilitan siyang ibigay sa binata ang cellphone nito. Isa lang ang paraan para hindi na umabot pa sa korte ang alitan na ito.

“I’m responsible for the damage. I can pay you, how much do you want?”

Tumingin ito sa kaniya ng makahulugan. “Well i don’t want your money. But i have only one condition.” Sa tono ng pagsasalita nito ay tila kakaiba ang lumalabas sa boses.

“What is it?” Diretsahan niyang tanong. Bahala na, kahit ano pa ’yan gagawin niya huwag lang umabot ng korte ang alitan na ito.

“Be with me for a week.” He said while smirking.

Be with me for a week.

Be with me for a week

Be with me for week. Halos pabalik-balik sa kaniyang isip ang mga sinabi ni Vicente. Hindi parin siya makapaniwala sa gusto nito. With him for a fucking week? Can he do that? Fuck!

“Are you serious?” Pagkumpirma niya baka namali lang siya ng rinig.

“I’m serious. Be with me for a week and after that we’re even. It just for a week, nothings big deal right?” He said still smirking. “Besides we are both man.”

Yeah, they are both man, pero hindi niya maikakaila minsang aksidenteng halik nila. Some weird feelings appeared on his body, and he can’t even name it.

“What exactly do you want? You can just tell—”

“I don’t want anything. I only want you.” Sabi nito na hindi niya makuha ang pakahulugan. “Here’s my address and calling card. Come to my house before seven pm. I’ll wait for you.” Sabi nito at kinindatan pa siya.

Sumakay na ito sa kotse nito at pinaandar na. Heto siya at naiwang gulo ang isip. Na iwang hindi alam kung anong gagawin. Damn! Damn! Damn!

I need to fix my car! Shit!

Pumasok na siya sa loob ng sasakyan at pinaandar na rin niya ito. Tinahak niya ang daan sa pagawaan ng sasakyan.

It tooks an hour before fixed. Matapos niyang magbayad ay sumakay na siya sa sasakyan niya at pinaandar niya ito muli.

Tatahakin na sana niya ang daan patungo sa nobya niya kung saan siya dapat patungo kanina ngunit naalala niya ang sinabi ng binata. Shit!

He immediately looked at hiz wristwatch. 6:30pm. He still have some time. Fuck! Fuck! Fuck!

Mas pinili na lang niyang tahakin ang daan patungo sa address na ibinigay niya sa binata.

Hindi niya magawang makapasok sa village dahil hinarangan siya ng guard.

“Boss, bawal po dito ang hindi dito nakatira. Sino ho ba ang pupuntahan ninyo?” Tanong ng gwardyang humarang sa kaniya.

“Si Atty. Vicente Vedge po, dito ho ba siya nakatira?”

“Dito nga ho, pero matatawagan niyo ho ba siya para masabing nandito kayo.” Sabi pa ng guard.

Oh yeah! The calling card. Buti na lang talaga sinaktuhan ng binata ang pagbibigay sa kaniya. Address and the calling card.

Inilabas niya ang telepono at tinipa ang numero sa kaniyang telepono at tinawagan ang binata.

Maya-maya pa ay narinig na niya ang isang baritong boses. Wala paring pinagbago. His voice was still sexy and—forget! Forget.

“I’m outside the villiage trapped by the guards. Would you mind?” He said with sarcasm.

“I’m sorry my dear.” He was shocked when he heard him saying dear. He called him dear for fuck sake!

Maya-maya pa ay muling lumapit sa kaniya ang isang gwardya. “Sir, pwede na ho kayong pumasok.” Sabi nito.

Pinatay na niya ang tawag at bumalik na sa kotse niya. Pinaandar na niya ito ng buksan ang gate.

Hindi niya alam kung tama ba itong papasukin niya. Kung anong mangyayare sa pamamalagi niya sa bahay nito ng isang linggo. Damn.

Nakarating siya sa bahay ng binata base sa address na nakalagay dito. Masasabi niyang mayaman ito dahil bukod sa malaki ang bahay ay mamahalin pa ang mga gamit.

Nagtaka siya ng papasukin siya ng guard. Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa. Pumasok na rin siya sa loob ng bahay.

Tama nga ang kaniyang haka-haka. Mayaman at mamahalin nga ang mga gamit dito. Sa chandelier palang ay mamahalin na, sa sofa at sa iba’t ibang gamit na nakikita ng kaniyang mga mata.

“Hey.” Isang baritonong boses ang nakapag-pasinghap sa kaniya. “Let’s go to the living room and talk.”

Damn! Shit! Holy fucking shit! Hindi niya dapat ito ginawa, pero bumaba ang kaniyang tingin sa sentro ng pagkalalaki ng binata na natatabunan lang ng boxer. Malaki ang bumubukol sa suot nitong boxer at hindi niya maiwasang mapalunok.

Damn! What is happeningto him? Why is he looking for someones c-ck? The hell, he have his own c-ck but still he want to look for other. Fck his mind! Fck his dirty minds.

Awtomatiko siyang nag-iwas ng tingin ng mapansin ng binata na nakatingin siya sa pagkalalaki nito. Shit! Embarassing.

“Why are you looking at my c-ck? I mean starring. Do you find it big?” He directedly said sounds teasing.

“I’m not!” Pagtanggi niya. “I’m just wondering, kung bakit boxer lang ang suot mo. Ganiyan ka ba humarap sa ibang tao?” Sarkastiko niyang tanong para mabago ang usapan.

“Hindi naman, sa’yo palang.” Sabi nito. “Come on follow me let’s talk.”

Nagsimula ng maglakad ang binata at sumunod naman siya. Nakarating sila sa living room ng bahay at napakaganda doon. Black and gray ang motif ng bahay. Just like his eyes, gray.

“Here’s the rules.” May inabot sa kaniyang isang papel ang binata. “Sabihin mo kung may complain ka.”

Binasa ng kaniyang mga mata ang patakaran ng binata. Talagang may patakaran pa talaga itong alam.

1 rule. You stay in my house for 1 week. You are not allowed to go outside unless i told you so. First rule was getting into his nerve. Dito lang siya sa bahay na ito? Anong sense?

2 rule. You can’t use your cellphons for 1 week. You are not allowed to make calls. Second rule was the most irritated one.

“Why can’t i use my phone? How can i make calls for my friends and girlfriend? Are you being serious?” Naiirita niyang tanong.

“Then don’t follow the rules. Just go back to your house and lets continue going to court sueing ourselves. Do you want that?” Sarkastiko nitong tanong. “As long as i can see, ako parin ang mananalo. I can make wrong become right, i can manipulate others by my word.”

Naiinis man siya ay mas pinili na lang niyang ibuntong hininga lahat. Kung hindi lang talaga ito abogado baka kanina pa sila nasa korte. Shit!

He again continue to read.

3 rule. We will using the same bed. Don’t worry no big deal.

4 rule. You will always stay by my side.

5 rule, follow my orders.

6 rule. Always smile.

Natawa siya ng palihim ng mabasa ang ika-anim na utos. Bwisit, kailangan ba talagang ngumiti? Damn!

“Maybe the rule will change if i say so… So are we cleared?” He asked.

Tumango na lang siya habang nakarehistro parin sa kaniyang mukha ang pagkainis at galit dito.

“Do you remember the 6th rule? Always smle.”

“Don’t force someone to smile whe he don’t feel like smiling.” He said with sarcasm.

“Then let me be the source of your smile.” Sabi nito at humarap sa kaniya.

Ang gwapo nitong mukha ay pinapangit nito. Talagang gumawa ito ng paraan para mapangiti siya.

A simple smile appeared on his lips. He look like stupid for doing that thing. He look like a fucking stupid that made him smile even more.

“See i can the source of your smile. I can be your happiness.”

Actually he don’t know why he do that kind of thing. He don’t know why he want him to smile. Is that really important?

Pinagsalikop ng binata ang kamay nilang dalawa na agad naman niyang kinalas.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” Kunot-noong tanong niya.

“Don’t react just follow me. Remember the rules. Tsaka man to man holding hands is not a big deal.” He said then he hold his hands again.

Tila may kuryenteng dumaloy sa kamay ng lalaki na dumaloy sa kaniyang kamay hanggang sa pumunta ang kuryenteng iyon sa kaniyang puso. Halos sobrang bilis ng pagkalabog ng puso niya.

Hindi na lang niya ito pinansin.

Pinihit ni Vicente pabukas ang pinto. Sa tingin niya ay ito ang kwartong tinutukoy ni Vicente na magiging tulugan nilang dalawa.

Binitiwan na niya ang kamay ng binata dahil iba talaga ang pakiramdam niya. May kakaibang pagbilis na tibok ang kaniyang puso.

“This will be our bedroom.” Sabi ng binata habang hinihimashimas pa ang malambot na kama.

“Are you sure, na magkakasya tayo dito?” Sarkastiko niyang tanong.

Medyo maliit kasi ang kama. Isa pa, matangkad si Vicente at maskulado ang katawan, siya naman ay katamtaman lang ang katawan at medyo matangkad. Hindi niya alam kung kakasya pa sila.

“Don’t worry, magkakasya tayo diyan.” Nakangiti nitong sabi na parang wala lang dito ang sinasabi nito.

Sleeping with man is not a big deal. Matutulog lang sila at yun na lang iyon. Tulog lang at tulog lang, wala ng iba…

A/N: Tulog lang kasi, huwag kayong masyado diyan..

Note: Sa lahat po ng nagtatanong at may haka-haka kung ano ho ang gender ni Author. Lalaki po ako, i’m not a bisexual, gay or anything you want to call. I’m a straight man.

I write bl stories because i wanted too. I’m a fan of a bl series. I’m a fan of bisexual lovers.

Soon i can have my bisexual lovers besides me. I don’t like girls because they hurt me so much. Pain!

CHAPTER 4

Chapter 4

      BEING with Vicente is going to be torture for Adrian. It was fucking torture for fuck sake.

He never bring clothes with him? How can he take a shower? How can he changed his clothes? He is really fucked up!.

“Go take a shower, Adrian.” He said.

Awtomatikong bumaling ang kaniyang tingin sa binata.

Pinupunasan nito ng towel ang buhok nito, kitang kita niya ang maliliit na talsik ng tubik na napupunta sa balikat nito at sa matitipuno nitong katawan.

Topless. Tanging boxer lang ang suot nito. Hindi niya alam pero mas na-engganyo pa siyang titigan ang katawan nito.

Hindi na niya alam kung anong nangyayare sa kaniya. Lagi na lang nag-re-react ang buong katawan niya makita lang ang binata.

Bumaba ang kaniyang paningin hanggang sa mapunta ito sa boxer na suot ng binata. Narito na naman ang bumubukol sa boxer nito. Hindi pa man niya nakikita ang pagkalalaki nito ay masasabi na niyang malaki iyon. Fuck! Fuck! What is he thinking? Fuck!

“Starring again? I see.” He said made his eyes looked away.

“I’m not starring.” Pagtanggi niya. “Sino ba naman ang mangangahas na tumingin sa katawan mo?”

He heard him chuckled even more. Damn! His chuckled was sexy and seductive—forget! Forget! Shit!

“Itong katawan ko? Ito kaya ang pinag-papantasyahan ng mga kababaihan.” Sabi nito at hinagod pa ng sarili nitong palad ang matitipunong dibdib pababa sa abs nito hanggang sa mapunta sa pagkalalaki nito na tinatabunan lang ng boxer nitong suot.

Hindi niya nagawang iiwas ang tingin. Nakasunod lang ang mga mata niya sa kamay ng binata na hinahagod ang katawan nito.

This is fucking shit! His body was reacting so fast just like the beat of his heart. Fuck! Fuck!.

“Tigilan mo nga ’yang ginagawa mo. Parang kang stupido.” Sabi niya ng makabawi. Bahagya pa niyang ipinaikot ang mga mata. “Pa’no nga pala ako makakaligo, kung wala akong damit.” Pagbago niya sa usapan. Masyado na kasing nadadarang ang mga mata niya sa katawan nito.

“You can used my clothes, i don’t mind.” Sabi nito na tinigil na ang ginagawa. Thankfully.

“Bakit ba kasi kailangan mo pa akong mag stay dito ng 1 week? Ano bang balak mo?” Tanong niya ng bigla niya itong maalala.

Umakto pang nag-iisip ang binata. “Don’t asked. Isipin mo na lang na wala akong masamang balak sa’yo. Kailangan ko lang siguro ng makakausap.” Sabi nito.

Hindi naman makakalusot sa kaniya ang mga sinabi nito. Ano siya bata? Damn!

He really need to be aware. To be aware with this beast. He don’t know if he’s planning something but his minds tell him to be aware. Aware.

“Toothbrush? Do you have extra? Extra towel? Extra slippers? New underwear—”

“You can used everything you see. I promise i don’t mind.” Nakangiting sabi nito.

“So kahit toothbrush mo gagamitin ko? Kahit boxer mo gagamitin ko? Fuck! Just let me go home and—”

Naputol ang kaniyang iba pang sasabihin ng lumapit ang binata at sinakop ang mga labi niya ng mga labi nito.

He felt a tingling sensation. He felt something inside his chest. Some emotions he can’t name.

Nang makabawi ay malakas niya itong itinulak at malalaki ang matang nakatingin siya dito.

“Fuck you! Why’d you do that?!” Madiin niyang tanong kahit may ibang bahagi sa kaniya na ginusto ang halik nito.

Damn! Hindi siya nagkamali. Matamis nga ang mga labi nito. Masarap nga ang kissable nit—forget! Forget! Damn!

He heard him slightly chucked that made him felt irritated. What is he smiling? Damn! It was a fucking man to man kissed? Didn’t he mind it at all?

“7 rules. Stop saying bad words or else i’ll kiss you.” He said.

7 rules? Nadagdagan na ngayon ang rules? Damn! What is really happening to him? Is he crazy? Fck!

“You know what? Fuck you, fu—”

Muli ay siniil na naman siya ng halik ng binata, but this time it was rough and a desperate kissed.

Pinilit niyang itinulak ito palayo pero sadyang malakas ito. Pinilit niyang iiwas ang mga labi niya pero hinawakan nito ang leeg niya at mas lalong siniil siya ng mainit na halik.

Maya-maya pa ay unti-unting nawawala ang kaniyang depensa. Unti-unti ay nalalaman na lang niya ang paggalaw ng kaniyang mga labi. Nalaman na lang niya na lumalaban na ng halik ang kaniyang mga labi.

Naramdaman niya na kinagat nito ang ibaba niyang labi dahilan para mapabuka ang kaniyang bibig. He inserted his tongue inside his.

Naramdaman niya ang kirot sa kaniyang mga labi dahilan para mapabalik siya sa realidad. Mawala sa kaniyang isip ang nararamdamang pagnanasa dito.

Gamit ang malakas niyang pwersa ay itinulak niya ito palayo. Bumwelo siya at malakas na binigyan ng isang malakas na suntok ang binata.

Akala niya ay iiwas ito pero hindi iyon umiwas. Tinanggap nito ang suntok na pinakawalan niya.

Bahagya pa siyang nagulat ng makita ang dugo sa gilid ng mga labi nito. Fuck yes! He felt guilty for fuck sake.

Nakaramdam siya ng awa habang ipinupunas ang dugo sa mga labi nito gamit ang kamay. Kita niya na bahagyang pumutok ang labi nito.

Kahit sobrang guilty na niya. Kahit sobrang naawa na siya ay mas pinili na lang niyang tumayo sa kaniyang kinatatayuan.

Ito ang may kasalanan. Kaya niya ito sinuntok. Hindi siya.

“It’s your fault. Hindi mo dapat ako hinalikan.” Sabi niya para maalis ang konsensya sa kaniyang katawan.

“Hindi parin magbabago ang rules Adrian. Once you say bad words i’ll kissed you.” Sabi nito at tuluyan ng humiga. Kinumutan pa nito ang sarili at tumalikod na sa kaniya.

Damn! Shit! Tch! Argh!

Wala siyang ibang ginawa kundi ang magtungo sa bathroom upang maligo.

He forget all! Forget all just happened. It’s Vicente’s fault. Vicente’s fault.

Ibinabad niya ang sarili sa malamig na daloy ng tubig. Matapos iyon ay sinabunan na nya ang katawan at nag-shampoo.

Napakamot na lang siya sa ulo ng makita ang nag-iisang toothbrush na naroon.

Nagdadalawang isip siya kung gagamitin ba niya ito o hindi, pero kalaunan ay ginamit din niya. Ayaw naman niyang bumaho ang hininga niya lalo’t may nagsasabi sa kaniyang mauulit pa ang halikan nilang dalawa.

Matapos niyang gamitin ay kinuha niya ang mouthwash. Awtomatiko siyang napatingin sa kaniyang kamay na namumula ang kaniyang kamao, dahil sa ginawa niyang pagsuntok sa mukha nito.

Isang malakas na buntong hininga ang kaniyang pinakawalan. Tch!

Matapos niyang magbihis suot ang damit at boxer ng binata. As if he have a choice. For fuck sake, he came here didn’t bring any of his things. Kahit toothbrush lang sana.

Biglang pumasok sa kaniyang isip ang ginawa niyang pagsuntok sa binata. Okay na kaya ang mukha nito? Shit! Malamang hindi! Fuck!

Dahan-dahan niyang nilapitan ang binata. Kitang-kita niya ang putok nitong mga labi. Shit! What have he’ve done?

He search for some emergency kit. Luckily he find one. Mabilis siyang bumalik sa gawi ng binata at inilabas ang gamit pang-gamot sa putok nitong mga labi.

Hindi siya mapakali. Hindi siya mapakali hangga’t hindi niya nagagamot ang putok sa labi nito.

Naglagay siya ng ointment sa bulak at dahan-dahan niyang ipinahid sa gilid ng mga labi nito. Natatakot siyang makagising ang binata kaya dahan-dahan niyang inilalapat ang bulak sa gilid ng labi nito.

Pansin niya ang mahihinang pagdaing nito kaya mas lalo pa niyang dinahan-dahan ang paglilinis ng sugat nito.

Nagulat siya ng makita niya ang sumilay na ngiti sa mga labi ng binata. Unti-unting nagmulat ang mga mata nito at diretsahang tumingin sa kaniya.

Shit! Embarrasing! Damn!

“Nag-aalala ka rin pala.” Sabi nito na nakangiti parin ang mga labi. “Akala ko hindi.”

Shit! What he is going to do? Shit!

“Uhmm..ano yang…”

“Thank you.” Vicente said made him stilled.

A thank you for him made his heart beat so fast. Made his heart tumped so fast. What is this feeling? Shit!

Kinakabahan siyang isinilid ang mga ginamit niya sa emergency kit at ibinalik na niya ang emergency kit sa dati nitong kinalagyan.

His heart was still beating so fast. Come on heart! Stop reacting, will you?

Bumalik na siya sa kama at nahihiya siyang humiga sa kama. Torture! Tortured!

Just 1 week! Just 1 week. Mawawala din ang lahat ng ito. Hindi na rin niya makikita ang lalaking ito. Pinilit niyang isiniksik sa kaniyang isip na pareho silang lalaki. No big deal, no fucking big deal.

       GUMISING siya mataas na ang sikat ng araw. Wala na rin ang binata sa kama.

Papasok na siya sa bathroom upang maligo pero sakto namang labas ng binata.

Again, topless. At ngayonay brief na ang suot nito. Hindi na boxer.

Sa huli ay hindi na naman niya naiiwas ang tingin niya sa pagkalalaki ng binata. Mas lalong lumalaki ang bukol sa suot nitong brief, na nagbibigay sa kaniya ng kakaibang nararamdaman.

Fuck! Fuck! Mabilis niyang iniwas ang paningin niya sa pagkalalaki nito. What the hell is wrong with him? What the hell is happening to him?

Napansin niya ang pasimpleng pag-ngiti nito. Shit!

“Maliligo na ako.” Tinulak niya palayo ang binata at pumasok na siya sa loob ng bathroom at agad niyang isinara ang pinto.

Awtomatiko siyang napasapo sa kaniyang dibdib kung na’san ang kaniyang puso. Sobrang bilis ng tibok nito at tulad ng dati ay hindi parin niya malaman kung anong dahilan. The fuck! Fuck and more fuck! Damn shit!

Matapos magbihis ni Vicente ay nag-tungo na siya sa kusina para mag-luto. Honestly, he never ever cooked ’cause his sucked in cooking but he’ll try his best.

Simpleng hotdog, at itlog lang ang niluto niya. Ewan. Basta gusto lang niyang mag luto para siguro ma-impressed ang binata. Ma-i-impressed nga ba?

Matapos painitin ang kawali ay inilagay na niya ang mantika, binate niya ang itlog at nilagay doon. Nilagay na rin niya ang hotdog at pinagsamang lutuin.

He don’t if he dot this right? Basta ang alam lang niya ay nagluluto siya. Nagluluto siya ng pritong itlog at hotdog ng sabay.

Shit? Luto na ba? O kailangan pa niyang lutuin pa? He told you, he is sucked in cooking.

Matapos maligo ni Adrian at nagbihis na rin siya ay lumabas na siya ng kwarto. Kalalabas palang niya ay biglang nanuot sa kaniyang pang-amoy ang amoy sunog na niluluto. Nanggagaling ang lahat ng iyon sa kusina. What happened? May sunog ba? O may nagsusunog?

Agad siyang nagtungo sa kusina sa pag-aakalang may nasusunog. It turned out, na may nagsusunog. Shit.

“Shit! Shit! Shit! Sunog na.” Buong pag-aalalang sabi ng binata habang inireresulba ang niluluto nito.

Imbis na tulungan ang binata ay napangiti na lang siya. Yeah, he smiled because of Vicente’s expression.

Nilagay na ng binata ang niluto nitong di na niya malaman kung ano. Pinatay na nito ang apoy at pumihit paharap sa kaniya.

Nagtama ang mata nilang dalawa ng binata kaya awtomatiko siyang napaiwas.

“Uhmmm..” Pagkuha ng binata sa atensyon niya. Nang lingonin niya ito ay kakamot-kamot pa sa ulo bakas sa mukha ang hiya. “Akala ko hindi pa luto kaya ayun nasunog ko.” Nahihiya pa nitong sabi.

Ewan! Bigla-bigla na lang siyang napapangiti kapag nakikita ang itsura ng binata. Hiyang-hiya ito at pulang-pula ang makinis nitong pisngi. Shit! What he is thinking? Damn!

“Ano namang paki ko kung nasunog mo ’yan?” Sarkastiko niyang tanong.

“Of course you have. Isa pa, ito ay kakainin na’ting dalawa and i cooked them all. Wala ng natira.” Itinuro ng binata ang lamesa kung saan naroon lahat ng mga niluto nito—he mean sinunog nito.

Malalaki ang mata niyang nakatingin sa mga pagkain. May half burned, may full burned at may burned na burned, yung pagkaing hinfi na talaga makakain.

Well, wala naman siyang pake kung sunugin mannito ang mga pagkain o kahit buong bahay nito ay sunugin nito. Wala parin siyang pakialam dahil pagmamay-ari naman ito ng binata.

“So..you mean we’re going to eat that? Pagtitiisan na’ten?” Tanong niya. “Ano ba kasi ang naisip mo bakit nag-luto ka? E hindi ka naman maru—”

“Because i want to impressed you.” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin.

Impressed him? Why? Why do he want to impressed him? For what???

A/N: again and again. My deepest apology kung hindi po ako nakapag-ud kahapon. Busy po ang pogi niyong awtor. Nagpakulot kasi si Awtor ng buhok sa taas ha. Hindi sa baba kase kulot na.. Lol… Whahahaha.

Anways enjoy reading lovelots.

CHAPTER 5

Chapter 5

      DAHIL nga nasunog ang mga niluto ni Vicente ay napilitan na lang siyang um-order. The food he cooked was uneatble.

After nilang ma-recieve ang pagkain ay kumain na rin sila.

He looked at Vicente’s face. Naging pasa na ang putok sa gilid ng labi nito.

Masakit parin kaya iyon? Gusto man niyang tanungin ay hindi na niya ginawa. Isa pa, natatakot siyang usisain ito.

“You don’t like veggies, do you?” He asked when he sees Adrian separating the veggies away from his food.

“How about you?” Balik tanong din. Katulad din kasi ng ginagawa nito ay ginagawa din niya. He also don’t like veggies. Inilalayo niya rin sa pagkain niya lahat ng mga gulay.

He ordered veggies because he thought this is vegetarian but hell no, he didn’t just like him. Same vibes, same taste.

“Yeah, i hate veggies since i was a kid.” He said.

“Same here.” Sagot naman nito.

“Can i asked you? Something?”

Kunot naman ang noo nitong tumingin sa kaniya. “What is it?” He asked.

“Do you know how to cooked?”

“Akala ko naman kung ano na ang itatanong mo. No, i don’t. I’m also sucked in cooking just like you. I can burned whole kitchen. Buti ka pa nga hindi mo nasunog kitchen ng bahay mo.” Matatawa tawa nitong sabi na ikinatawa din niya.

“Pansin ko lang. We have same taste. Looked. At the coffe shop, pareho tayo ng coffer na in-order then after that, pareho din tayong ayaw ng veggies and hindi marunong magluto.” I think we are meant to each other. Gusto pa sana niyang sabihn ngunit mas pinili na lang niya itong sarilinin.

“Oh tapos? Anong gusto mong sabihin?” Naka-kunot nitong tanong.

“Nothing. Just saying.” He said while smiling. A kindof shit smile.

Adrian staying with Vicente’s house made him felt fucked up! He never makes calls or text for her girlfriend because his phone is in Vicente’s hands.

“Adrian.,” pag-pukaw ng binata sa kaniyang pag-iisip. He just gave him what looked. “Let’s go to the mall. Let’s buy the things you need?” Suhestiyon ng binata.

“Why?” Agad niyang tanong. “I mean, why do we need to do that? Vicente i’m not staying here for long. Not.” Pagpapaalala niya dito. Baka kasi nakalimutan na nito ang mga ipinangako nito sa kaniya. 1 WEEKS LANG!

“So..don’t want to have your own toothbrush? You want to used mine instead of buying?” He said full of something.

Alam niyang meron itong pakahulugan. His saying that using his toothbrush means indirect kissed? The fuck.

Wala naman siyang ibang gagawin sa buong bahay na ito, kaya naisipan na lang niyang sumama sa binata, para narin hindi pa siya nito pag-isipan na gusto niyang gamitin ang toothbrush nito.

Kalaunan ay pumayag na rin siya. Sakay ng sports car na sasakyan ng binata. Alam niyang sa itsura ng sasakyan nito ay halatang bago. Hindi ito ang kotseng bumangga sa kotse niya. Iba ito and he must say, sobrang yaman ng binata for owning a big house, condominium, and two expensive sports car.

“Bagong bili mo’to?” Tanong niya ng makasakay sa loob.

“Yeah.” He looked at him and answered. Agad din naman nitong iniwas dahil sinimulan ng patakbuhin ang sasakyan.

It just took a minutes before they arrived. Looking at the mall’s name sounds expensive. Yeah, expensive.

“Is this mall have an expensive things inside?” Tanong niya matapos makalabas.

“Aha.” He answered.

“Then why did you bring me here?” He can’t stop asking.

Ang hirap lang kasing isipin. First. He want him to be with him for fucking two weeks. Akala niya pahihirapan siya, like washing clothes, mopping flor, do all the house chores pero ni isa ay walang ipinagawa ang binata sa kaniya. He is more like a guest.

Takang-taka na talaga siya. Sobrang pagtataka. Alam niyang bukas makalawa, hihinginna nito ang kapalit at sana ang kapalit na iyon ay kaya niyang maibigay.

“What would i choose white towel or black towel?” He asked him, nakakahiya naman kasi kung siya pa ang pipili hindi naman kaniyang pera ang ipambabayad.

“You choose. It’s for you so you should choose.” He said while picking some things.

“Then, i’ll choose bl—” pipiliin na sana niya ang black ngunit may isang kulay na nagpaantig sa kaniyang paningin. Gray! Kinuha niya ang kulay abong tuwalya at iyon na lang ang pinili niya instead of black or white.

“Do you love gray?” Tanong nito kaya awtomatiko siyang napatingin dito. Tumango-tango lang siya bilang sagot. “Well i like gray too.” He said. “Same favorite colors.”

Hindi na lang niya pinansin ang binata. Nagpatuloy na sila sa pamimili. Boxers, toothbrush, slippers, shirts, shorts and everything he needed.

Matapos iyon ay binayaran na ni Vicente ang lahat ng mga pinamili nila. Masasabi niyang malaking pera ang nawala sa binata.

Akala niya ay uuwi na silang dalawa ngunit hinila siya ni Vicente sa doon sa lugar na lahat pwedeng mag enjoy. With using token you can play every machine you wanted to play.

“Dito mo talaga ako dadalhin?” Mangha niyang tanong. Para kasing pambata lahat ng mga nandito. Like fuck! He don’t want play child things! He don’t like to play.

“Come on, you’ll enjoy this after.” He said smiling.

Ano pa nga ba ang magagawa niya? Sunod-sunuran lang naman siya dito. Damn!

Maraming biniling token ang binata. Gustong-gusto talagang maglaro. Tch! Isip bata.

Pinaiwan din nito lahat ng mga pinamili nila sa doon sa casier.

Nakangiting humarap sa kaniya ang binata. “What do you want to play first?” He asked.

Damn! At talagang siya pa ang tinanong.

Nagkibit balikat na lamang siya.

“You choose.” He said ina flat toned. Ayaw kasi talaga niya sa mga ganitong lugar. Fuck.

“Then let’s go there.” Sabi nito sabay turo dun sa machine na street fighter ang laro kung saan silang dalawa lang ang magkalaban.

Naghulog na ito at tila enjoy na enjoy sa ginagawa. Ini-unat pa nito ang kamay habang hindi pa nagsisimula ang laro.

Tumingin ito sa kaniya. “Prepare yourself.” He said sounds threatening. Shit! Acting like a child?

Napairap na lang siya sa hangin. At nagsimula na nga ang laro.

Nung una ay hindi niya ginalaw ang kaniya pero ng makita niyang binubugbog na ng binata ang karakter niya ay unti-unti na rin siyang gumalaw.

“Ya. Ya. Yihhhhaaaa!” Sigaw ng binata ng masipa at masuntok ng karakter nito ang karakter niya.

Shit! I’m going to lose. I can’t lose.

Mas pinagbutihan pa niya ang ginagawa hanggang sa tuluyan na siyang nawiwiling sa laro nilang dalawa.

“Defeated!” Sigaw ng machine ng matalo siya.

“Victory!” Sigaw naman ng kabilang machine ng manalo  ang binata.

Shit! He lose! Shit!

“Let’s go for another round.” Mapanghamon niyang sabi.

“Game.” He said while smiling like shit!

Naghulog ulit ng token ang binata at nagsimula na silang maglaro.

Kahit anong gawin niya ay patuloy paring nabubugbog ang karakter niya ng karakter niya. Paminsan-minsan lang siyang nakakatama sa karakter nito. Shit! Shit.

Rinig niya ang halakhak ng binata at halatang nang-aasar. Damn! Damn.

Nag-focus pa siya sa ginagawa pero sa huli talo parin siya. K.O. Fucking knock out!

“Nandaraya ka yata.” Inis na sabi niya.

“I’m not. Just admit it, i’m the winner.” Sabi nito.

No. Vicente can’t win and he can lose. No.

“Let’s go for another round.” Seryosong sabi niya.

“Then. Let’s see if you can beat me this time.” Sounds teasing.

“I can surely beat you now!” Madiin at puno ng kompyansa niyang sabi.

The game start. But again he lose. They start again and again and he still lose and lose. Fuck. Vicente is really good at this game machine. Shit!

“One more ga—”

“Wag na. Marami pang mga games na pwede na’ting laruin dito. And maybe that you’ll defeat me.” Sabi nito at hinila na ang kamay nila.

Natatawa na lang si Vicente sa nakakunot na noo ng binata. Talagang gusto nitong matalo siya ang kaso nga lang magaling siya pagdating sa larong iyon.

They played another game. Shooting game. Basket ball.

“Kung sino ang maraming napa-shoot na bola siya ang panalo.” Suhestiyon niya.

“Game.” Seryosong sagot nito.

Pomusisyon na siya. “Ready. Set. Go.” Sabi niya at nagsimula na sila.

Natatawa na lang siya ng walang mapa-shoot ang binata na bola, samantalang lahat ng bolang inihahagis niya ay pumapasok sa loob ng ring.

Kitang-kita niya ang pagka-seryoso nito sa ginagawa. Damn. He’s adorable when serious.

Nilapitan niya ang binata at pomusisyon siya sa likod nito.

“Fuck. What are you doing?” He asked shocked.

“Teaching you how to shoot a ball in a right position and in a right way.” He said. “And please stop cursing. Maraming tao dito baka mahalikan kita ng hindi mo gusto.” Sabi niya pabulong sa tainga nito.

Ramdam nito ang hininga niyang tumatama sa batok nito na nagpataas ng balahibo nito. Ramdam niya rin ang pagkalalaki nito kahit pa kaya may suot pa silang dalawa.

He teach him how to shoot a ball. And he was so easy to learn. Maya-maya pa ay nakaka-shoot na rin ito ng bola without his guidance.

“See. You are really fast learner.” He said. “Are you ready for the shooting game?”

He smiled. Ang ngiting na padalawang beses palang niyang nakita. Kung hindi kasi galit ay nakasimangot ito. Masaya siya na nagawa na naman niya itong pangitiin sa padalwang pagkakataon.

“Ready. Set. Go.” Adrian announced.

He never mind his shooting. Mas tumuon ang pansin niya sa mga ngiti ng binata na patuloy sumisilay kapag naipapasok nito ang bola sa loob ng ring.

Wala na sa kaniya kung matalo man siya o manalo. Basta ang alam niya ay napangiti niya ang binata sa pangalwang pagkakataon.

“You lose.” Sabi ng binata na may halong halakhak. “For the first time you lose.” He still smiling and laughing nonchalantly.

“Yeah, yeah.”

After playing shooting. Marami pa silang larong nilaro at talagang nag-enjoy silang dalawa. Panay narin ang pagngiti ng binata sa tuwing natatalo siya nito.

And the last one. Photo booth machine. Pumasok silang dalawa dun.

“What are we doing here?” Adrian asked..

“Taking pictures what else.” He sarcastically answered.

“I know. Malamang photo booth. What i mean is bakit tayo mag-pi-picture?” Anito.

“Remembrance.” Tipid niyang sagot. “Don’t asked. Picture lang naman.”

Napilitan na rin si Adrian kumuha ng litrato kasama ang binata. They pose serious, wacky, peace, and everything. Halos sobrang daming litrato ang nakuha nilang dalawa.

Nakaramdam siya ng hiya nang makita niyang nakatitig sa kaniya ang binata. Yung seryosong titig na puno ng ibig sabihin ngunit hindi niya mabasa.

Nalaman na lang niya ang sunod nitong ginawa. His lips pressed against him and a shutter sounds of a camera.

Shit! Bahagya niyang naitulak ang binata sa sobrang bilis ng pagtibok ng puso niya.

Napabaling ang tingin niya sa litratong nakalagay sa screen. It was a good picture, kuhang-kuha ang halikan nilang dalawa.

“Why did you that?” Tanong niya ng makabawi sa pagkabigla.

“I don’t know. I think i just want to.” Sagot nito.

Fuck! He just want to? Ano ito biruan? Manghahalik ito dahil lang gusto nito? Fuck the hell out of him!

“Is pa, parusa mo ’yan kanina ng mag mura ka.” Sabi nito at kinuha na lahat ng mga litrato maging litrato nilang dalawa na naghahalikan.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang mainis. Kung dapat ba siyang magalit.

Inutusan na niya ang sariling magalit. Inutusanna niya ang sariling mainis ngunit wala siyang naramdaman. Wala siyang maramdaman kundi ang puso niya sobrang bilis ng pagtibok. At ang ngiti niyang sumisilay na lang sa hindi niya malamang dahilan.

He never been a cure for his heart. Ito pa ang nagpapalala sa pagbilis ng pagtibok ng kaniyang puso. Damn.

Kinuha na nila sa casier lahat ng mga pinamili nilang dalawa. Imbis na siya ang magdala ay si Vicente pa ang nagdala nito. Hindi siya hinayaang magdala.

Napasinghap siya sa gulat ng hawakan ng binata ang kamay niya. Pinagsalikop nito ang kamay niya sa kamay nito.

“What are you doing?” Tanong niya. Nakakaramdam na kasi siya ng hiya sa mga taong nakakapansin sa kanila. At ang mga mata ng mga iyon ay sa kamay nilang dalawa nakatutok. Fuck! Fuck! Fuck!

A/N: Here i go again. Hope you like my update for today.

I just want to grabbed this oppurtunity to thanked all the persons, (man, woman, gay, bisexual, and lesbian) who happily reading my story. Thank you all for supporting and still supporting.

I love you all guys. Lol!

Btw enjoy reading. Sweet moments.

CHAPTER 6

Chapter 6

       “STAY stilled. That’s my order.” Sabi ni Vicente kay Adrian ng tangkain niyang tanggalin ang kamay niya.

God! What exactly happening? What on earth happening to this man?

Gustohin man niyang tanggalin ang kamay niya sa kamay nito ay nawalan na siya ng lakas. Hindi na niya ginawa dahil mayroon sa kabilang panig ng katawan niyang nagsasabing huwag niyang tanggalin ang kamay niya sa kamay nito.

For God sake. He’s enjoying their holding hands. Some weird feelings. Fast heartbeat and he felt fucking safe. For Fucking hell.

Binitawan lang ng binata ang kamay nito ng makarating sila sa tapat ng sorbetes. Yeah, ice cream in cone. Yung nagtitinda ng ice cream sa labas.

“What ice cream do you want?” He asked.

Gusto man niyang tanggihan ngunit pumili na rin siya. “Ube.” Tipid niyang sagot.

“Same taste. Same ice cream flavor.” Sabi nito at bumaling sa nagtitinda ng sorbetes. “2 ice cream ube flavor, please.”

Palipat-lipat pa ng tingin sa kanilang dalawa ang matanda bago nito sinimulang kutkutin ang ice cream.

“20 pesos ho.” Anito.

Tinanggap ng binata ang sorbetes at inilahad sa kaniya ang isa. “Here.”

Tinanggap niya ang sorbetes.

Binayaran na ng binata ang sorbetes na binili nila at umalis na silang dalawa.

“Kumakain ka nito?” Tanong niya.

“Oo bakit?”

“Street food lang ito. Cheap na ice cream kaya tinatanong kita kung kumakain ka nito.” Aniya.

“Hindi lahat ng mayayaman ay kailangang kumain ng mamahalin. We also want to taste cheap food. Don’t judge me base on my life status.”

Napatango-tango na lang siya.

Pumasok na si Vicente sa loob ng sasakyan matapos makapasok ng binata.

Pinandar na rin niya ang sasakyan matapos niyang maubos ang ice cream na binili.

Maya-maya ay napa sulyap siya sa binata. And damn. He was stilled when he see Adrian licking the fucking ice cream.

The way he ate the ice cream made his bud down there starting to grow. Starting to erect.

Fuck! Fuck! The way he ate the ice cream. The way he licked the ice cream. Damn! Shit!

Napihit niya ang break dahilan para tumigil ang sasakyan.

Mapagnasa siyang tumingin sa mga mata ng binata na ngayon ay nakatingin na sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata nito.

Hindi na niya napilitan ang sarili. Dumukwang siya at siniil ng halik ang mga labi ng binata.

Lasap na lasap niya ang tamis na sorbetes sa mga labi nito.

Tinutudyo ng dila niyang sinundot-sundot ang nakasara nitong bibig.

Natawa na lang siya ng maya-maya ay lumaban na ito sa halik na sinimulan niya.

Nag karoon siya ng tyansang ipasok ang dila sa bibig nito ng i-awang nito ang bibig.

It was a long and long kissed before their lips move away to each other.

He was correct. His lips is really tasty. The most tasty lips he ever tasted.

“What the hell did you do that?” He asked. Redness on his cheeks appeared.

Adorable. So adorable.

“Nothing. I just wanted to.” He said.

Halos lalong kumunot ang noo ni Adrian dahil sa sagot nito. Damn! Damn! Damn!

He kissed him because he wanted to? For what? And why for fuck sake?

“Can you stop kissing me, will you?” Naiinis niyang sabi.

“I’ll try.” He said then he drive the car.

He’ll try? F-ck.

Hindi na siya umimik hanggang sa makarating sila sa bahay ng binata. Diretso siya sa loob ng kwarto. Masyado na kasi ang hiya niyang nararamdaman. Halos ramdam na niya ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso.

Maya-maya pa ay narinig niya ang pagkatok ng pinto. Awtomatiko siyang napatingin doon.

“Adrian. Open the door, maliligo na ako.” Sabi nito.

Bubuksan ba niya? No. Hindi pwedeng makalapit sa kaniya ang binata. Masyado ng mabilis ang pagtibok ng kaniyang puso. Baka bukas ay mamatay na siya sa sakit sa puso.

Naka-ilang kalampag pa ng pinto si Vicente pero walang nagbukas.

“Open the door, will you?” Naiinis na siya habang patuloy parin sa pagkatok ngunit walang sumagot. Damn!

He stop knocking the door. And get out.

At dahil wala naman siyang ibang magawa at wala naman siyang katulong dito sa bahay ay napilitan na lang siyang maglinis. He clean all the house except for the bedroom.

Dahil nga malagkit na ang katawan niya at gusto na niyang maligo ay dumiretso na siya sa swimming pool at hinubad lahat ng kaniyang suot. Yeah, all of his clothes.

Wala namang makakakita sa kaniyang naliligo ng hubo’t hubad. Isa pa, secure na secure ang bahay niya. Walang sinuman ang maaring makapasok o makakakita ng kaniyang ginagawa, lalo na ngayon.

Naka gising si Adrian, hindi na pala niya namalayan na nakatulog na siya. Nakakaramdam na rin siya ng gutom.

Bumangon na siya at pinihit na pabukas ang pinto.

The moment he open the door, a handsome naked man appeared.  A man in a naked glory.

Malalaki ang mata niyang napababa ang tingin sa pagkalalaki ng binata.

His c-ck is so big, long, and the tip of his c-ck is pink. Damn! Shit! Damn!

Kahit gusto man niyang iiwas ang tingin ngunit hindi niya nagawa. Nagpatianod lang siya sa mata niyang walang ibang ginawa kundi ang pagtaksilan siya.

“Shit! Bakit nakahubad ka?” Sabi niya ng makabawi. Iniwas na rin niya ang kaniyang mga mata sa pagkalalaki nito.

Damn. Hiyang-hiya na ang nararamdaman niya. Sobrang hiya at masisiguro niyang pulang-pula na ang mukha niya.

“As long as i remember. You locked the door and i told you to open it but you didn’t. Naligo ako sa swimming pool at ngayon nilalamig na ako.” Sarkastiko nitong sabi.

Napapa-lunok siya. Hindi siya mapakali. Pinipigilan niya ang kaniyang sarili na huwag bumaba ang kaniyang tingin. Na huwag matukso ang kaniyang mga mata.

Napapa-atras siya ng humakbang ang binata palapit sa kaniya. Palapit ng palapit hanggang sa wala na siyang maatrasan.

Babaling sana siya sa kabila ngunit hinarang nito ang kamay. Sa kabila naman siya babaling ngunit hinarang na naman ng lalaki ang kamay.

Nakulong na siya sa mga bisig nito. Tanging pagtitig na lang niya sa mga mata nito ang ginawa niya.

Mas lalo pang lumapit ang binata hanggang sa maramdaman niya ang mga labi nitong nakalapat sa kaniya.

Heto na naman ang kaniyang katawan na nagtataksil sa kaniya. Lumaban na naman siya sa mga halik nito at hindi na naman niya nagawang labanan ang kagustuhan ng kaniyang katawan.

Bumalik siya sa sariling diwa ng maramdaman niya ang pagkalalaki nitong tumutusok sa kaniyang pusod.

Inipon niya lahat ng lakas niya at malakas na tinulak ang binata.

Patakbo siyang umalis habang sapo-sapo ang kaniyang puso. Patuloy niyang pinagagalitan ang sarili dahil sa kalapastanganan nito sa kaniya.

Damn you! Damn you heart. And f-ck you lips for betraying me. F-ck. F-ck. F-ck.

Matapos magbihis ni Vicente ay lumabas na siya at hinahanap ng kaniyang mga mata ang binata.

Nakita niya ang binata sa kusina habang kumakain. Napapangiti na lang siya dahil palingos-lingos pa ito. Kaya ng makita siya ay agad itong nag-iwas ng tingin.

Lumapit siya at kumuha ng pinggan, pagkatapos ay kumain na rin siya. Sinabayan niya ang binata sa pagkain.

Well, silence roam all over the kitchen. Walang balak magsalita. Walang nagsasalita sa kanilang dalawa.

“Uhmmm.. Adrian?” Hindi na niya kaya ang katahimikan. Ayaw niya ng ganito.

Hindi umimik ang binata. “Let’s go night swimming?” He suggested.

“I’m not interested.” He said in s flat toned. A cold tone.

“I’m not asking you to come or not to come. You come with me for a night swimming. I’ll wait for you there.” He said then walked out.

Naiwan si Adrian. Tulala habang nakatingin lang sa papalayong bulto ng binata.

He’s like a prison—no. More than a prison. He’s like in jail.

He can’t make calls and he can’t go out. And he also need to obey his fucking rules for fucked sake.

Ano na kaya ang nangyare sa kaniyang nobya? Tumawag na ba ito sa telepono niya na kinuha ni Vicente? Nag-aalala na kaya ang nobyo. He bet yes. Ilang araw na rin kaya siyang wala sa tabi ng nobya. Ilang araw na rin niyang hindi nakikita ang nobya niya. Fucked!

Hapon pa kaya may panahon pa siyang mag pasiya. May oras pa siya kung anong pagpapasiya ang gagawin niya.

If he’s going to come to a night swimming or not. But hell how can’t he disobeyed? He is a prison after all. Sucks!

Hindi niya alam ang sunod niyang ginawa. Ang alam lang niya ay nagluluto na siya ng pagkain. It should be for him but his f-cking cooking food for two. F-ck.

Habang nagluluto ay may hawak siyang beer. Ito ay nilalaklak niya habang hinihintay niyang maluto ang niluluto.

He’s a little bit tipsy. He already felt like high. He also felt like his head is shaking.

Patuloy parin ang pag-inom niya habang nagluluto.

Mga ilang minuto bago siya natapos sa pagluluto at halos lubog na ang araw. Wala ng araw at pumalit na dito ang bilog at liwanag ng buwan.

This is it. A time for to go to the swimming pool and join that fucking bastard named, Vicente. Vicente Vedge.

Lumabas na siya ng bahay kahit medyo gumegewang-gewang na. Dala pa niya ang alak sa kabilang kamay. Ito siguro ay pa-anim na niyang bote.

Shit! His head starting to ache as f-ck. Damn!

Kahit medyo nandidilim na ang paningin niya ay nagawa parin niyang makita ang katawan ng binata na lumalangoy sa ilalim ng malinaw na tubig.

Doon siya pumwesto sa pupuntahan ng binata. Kaya ng makahon ang kalahati ng katawan nito ay tumingin sa kaniya.

Mata sa mata. Hindi na niya nagawang iiwas ang kaniyang mga mata siguro ay epekto ng alak.

Bumama ang tingin niya sa matitipunong katawan ng binata. Ang kalahati nitong katawan at ang kalahati ay nakalubog sa tubig.

“Hubad ka ba?” Tanong niya.

Ewan iyon ang pumasok sa kaniyang isip.

Nakita pa niya ang pag-lunok ng binata. “Oo bakit?” Sabi nito na nakatingin parin sa kaniya.

“Umahon ka.” Utos niya.

Nagdadalawang isip pa ito ngunit sa huli ay umahon din.

Nakakaramdam na si Vicente ng frustration ng hindi parin tumatayo si Adrian. Nakaluhod parin ito habang siya ay nakatayo.

Magkapantay ang pagkalalaki niya at ang mukha nito. Shit! Shit! It was a f-cking shit! Damn! He was so frustrated.

“Come on Adrian, stand up. Hindi ako mapakali sa posisyon na’ting dalawa.” Sabi niya habang unti-unti ng nabubuhay ang pagkalalaki niya sa himbing nagpagtulog nito.

“Ang laki naman niyan.” Sabi nito habang nakatitig sa pagkalalaki niya. Napapalunok pa ito. “Pwede ko bang hawakan?” Tanong nito na nakapag-pabato sa kaniya sa kinatatayuan.

“Shit! Adrian. Stop torturing me. Stop making joke. Stand up.” His voice was blurry sounds frustrated.

“I’m asking you if i can hold your d-ck?” Sabi nito.

Hindi siya nakasagot. Hindi niya alam kung binibiro lang siya nito o totoo na ang lahat.

Pinagapang nito ang kamay nito sa paa niya pataas. Pataas ng pataas hanggang sa konti na lang at mahahawakan na nito ay bigla nitong itinigil at malakas na humalakhak.

“Shit! Shit! F-ck Adrian. Fuck!” Panay panay ang pagmumura niya dahil sa sobrang frustrated.

Panay parin ang nakakapanloko nitong mga halakhak hanggang sa tumayo na ito at magpantay ang mukha nilang dalawa.

“Halikan mo’ko.” Sabi nito at dumukwang at inilapat ang mga labi sa gilid ng labi niya.

“F-ck. Nag-inom ka ba?” Tanong niya.

“Konti lang.” Sabi niya. “Now kissed me.”

“No. Lasing ka. Hindi pwede.”

“Kapag nagmura ba ako hahalikan mo na ako?” Mahiwaga nitong tanong. “Then. F-ck. F-ck. F-ck you Vicente.”

Hindi siya nakakilos. Hindi rin niya nagawang halikan ang mga labi nito na panay ang pagbigkas ng masasamang salita. F-ck. What’s happening to him?

“Kissed me Vicente. Please don’t make me asked you thrice.”

Wala na ang kaniyang pagtitimpi. Bumuhos na. Sinunod lang niya ang gusto nito.

Mariin niyang siniil ng halik ang mga labi ng binata. Bahala na. Bahala na kung anong mangyare sa kanilang dalawa.

A/N; may bed-scene a.k.a sex scene a.k.a make love ba?

Well tanongin niyo si Author.

Here’s the rules.

1 chapter for a day. But if you votes or comments. Maybe i’ll make the published chapter twice.

Evil grinned*

CHAPTER 7

Chapter 7

       NAPASINGHAP si Vicente sa gulat ng hawakan ni Adrian ang pagkalalaki niya. Damn his hands. Up and down that made him felt a little pleasure.

“Stop doing that. I swear Adrian kapag hindi ko na pigilan ang saril—”

“Then don’t.” Pagputol nito sa iba pa niyang sasabihin. Mas binilisan din nito ang taas baba ng kamay sa pagkalalaki niya.

Shit! Shit! Shit!

“Okay, i’ll take what ever you want to offer.” He said the he captured his lips, but this time. Rough, desperate and full of lust.

Wala na siyang paki kung lasing man ito. Hindi na siya mokokonsensya ito na ang nagsabi. Tatanggi pa ba siya?

Hinubad niyang ang damit ng binata at agad nilaro ng kaniyang dila ang mala-rosas na kulay nitong utong. Samantalang ang kamay naman niya ay nilalaro ang kabilang utong ng binata.

Adrian should stop himself but he never did. He never stop the man who’s now licking and sucking his nipple. He just moaned in pure bliss.

“Ohhh. Shit. Ohhh. Vicente… Ohhh.” Panay niyang pag-ungol.

Nasambunutan niya ang buhok ng binata ng kagat-kagatin nito ng bahagya ang utong niya. “Shit. F-ck. Ohhhhh—f-ck.” It is s good f-cking suck. Ramdam na ramdam niya ang mainit nitong bibig at dila na humahagod sa kaniyang utong.

“F-ck.” Mas lalo pa siyang napapamura dahil sa kamay nitong nilalaro ang kabilang utong niya. Mas lalong dumadagdag ang sarap na nalalasap niya.

He never stop. He never stop licking and sucking his nipple like it is a big boobs. It is just a nipple for f-ck sake!

Naitirik niya ang kaniyang mga mata ng kabila naman niyang utong ang sakupin ng bibig nito. At ang kabila naman niyang utong ang laruin nito. Shit! A f-cking shit!.

“Shit. Shit. Shit!”

Nagkukumahog ang binatang hinuhubad ang short niyang suot. Kasabay nitong hinubad ang boxer niyang suot matapos mahubad ang short niya.

Now they are both f-cking naked. They are both naked like the day they were born.

Lumuhod ang binata at pinatalikod siya.

Actually he don’t know what he is going to do. He just go with the flow just like his minds said. Go with the f-cking flow

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang binata na inilabas ang dila at sinundot-sundot ang butas ng pang-upo niya.

The f-ck is wrong with him? He is licking and lapping the center of his butt for f-ck sake?

“Anong ginagawa mo?” Hindi na niya mapigilang tanungin kahit pa nga naliligayahan siya sa ginagawa nito.

“Pampadulas.” Simpleng sagot nito pero hindi niya makuha ang ibig sabihin.

Nagpadala na lang siya sa init ng kaniyang katawan sa halip na usisain niya ang binata.

Mas nag-e-enjoy siya sa ginagawa nito. Na halos tumirik na ang kaniyang mga mata ng sundot-sundotin ng dila nito ang butas ng kaniyang pang-upo. Damn! It was so embarassing but he never mind that. All he mind is the pleasure he is experiencing. Shit!

“Ahhhhh—shit. Ohhhhh—come on Vicente. Lick me more. Come on faster.” Hindi na niya kinontrol ang boses niya. Kung malakas man iyon o mahina bahala na ang mangkukulam kung marinig man nito.

Napasinghap siya sa gulat ng tampalin nito ang kabilang pang-upo niya.

“Why did you do that?” He asked shockingly.

Nag-angat ito ng tingin sa kaniya. “Nakakagigil e.” Sabi nito at muling itinuloy ang pagpapaligaya sa kaniya.

“Damn. Shit. Ohhhhh…faster, faster Vicente. C’mon.”

Ramdam na ramdam ns niya ang basang basa niyang pang-upo. Damn! Shit.

Pinagapang ng binata ang dila nito, mula sa pang-upo niya, sa likod niya, sa batok niya hanggang sa makarating ito sa mga labi niya.

Nakaharap ang mukha niya sa binata at mainit na naghahalikan samantalang ang katawan niya ay nakatalikod dito.

Ramdam na ramdam niya ang matigas nitong pagkalalaki na tumutusok sa bukana ng kaniyang pang-upo. Shit! That feels good.

Mas naging mapusok ang paghahalikan nilang dalawa. Mas naging desperado at ang tanging nasa isip lang nila ay ang sarap na lumulukob sa kanilang dalawa.

“I want you Adrian. Please let me in. F-ck.” Vicente said sounds begging.

“No need to asked. Go on—ohhhhhhh!”

Hindi pa niya natatapos ang pagsasalita ng dahan-dahang ipinasok ng binata ang pagkalalaki sa loob niya. Sinagad pa nito ang pagkakapasok.

A little pain consumes him but pleasure was more consuming him.

“Ahhhh…ahhh. Ahhh.” Panay ang ungol at daing nya ng hugutin at ibaon nito ang pagkalalaki sa loob niya. “Ohhhhh—Vicente that feels good. Ohhhh f-ck. F-ck me more. Please. Ohhhh.”

Sa una ay mabagal ang pag-ulos ng binata, ngunit habang tumatagal ay pabilis ito ng pabilis. Pabilis ng pabilis habang sagad na sagad ang pagkakapasok ng matigas, mahaba, at malaki nitong pagkalalaki sa loob niya.

It feels good, even if he don’t admit. He is enjoying his company. His enjoying what he did.

Nakakahiya mang aminin, pero nakipag-talik siya sa kapwa niya lalaki at ang masama pa doon ay nakatayo. And he is taking him from behind, for hell sake.

“Faster. Vicente. Ohhhhh—faster.” He said sounds moaning. “Ahhhh.”

Mas naging desperado ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Halos mapasigaw na siya at madaing ang pangalan ng binata sa ginagawa nito.

Sumasabay na rin ang balakang niya sa pag-indayog nito sa loob niya. Mas lalo siyang ginaganahan lalo na kapag sinasagad nito.

“F-ck. Adrian, you’re so tight. F-ck i love it. Ohhhhhh—shit.” Vicente moaned still inserting his d-ck in and out of him.

“Oohhh. Vicente. You’re so big. You’re so big. Uhmmm…faster, go take me faster Vicente.”

All he could hear was the moaned, groaned, pleaded and skin lapping. Halos wala na siyang naririnig kundi iyon lang. Tila naging musika ito sa kaniyang pandinig. Well, every sounds is considered a music after all.

“Damn. Shit! Ohhhhh—Adrian. I’m cumming… Ohh.” Ungol ni Vicente.

Napasinghap siya sa gulat ng maglakbay ang kamay nito hanggang sa mapunta sa pagkalalaki niya.

Hinawakan nito ang pagkalalaki niya at itinaas baba ang kamay. He is másturbating him while f-cking him from behind.

Mas lalong nadagdagan ang sarap na lumukob sa kaniya sa ginagawa nito. Mas lalong nagiging mapusok ang pagtatalik nilang dalawa.

He never expected man to man sex is this good. Is this f-cking good.

“Ahhhhh..shit. Ohhhh—Vicente. Don’t stop. Ohhhh, don’t stop. Make me cum Vicente. Ohhh. Shit!”

Sa bawat minutong lumilipas ay mas lalong nagiging mapusok ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. At sa bawat minutong lumilipas ay nadaragdagan ang sarap na lumulukob sa kaniya.

Hindi tumigil ang binata sa kababayo sa kaniya. Hindi ito nagpahinga ng kahit konting saglit lang.

Napapadaing siya sa sarap ng mas lalo pa nitong sinasagad ang pagkalalaki sa loob niya.

And with a long thurst, Vicente came and he followed. He came in his hands while Vicente came inside him.

Napasighap pa siya sa gulat ng maramdaman niya ang mainit na likido na lumabas sa pagkalalaki nito. He never experience this but all he could say was it felt good. The most good feeling he ever experience in his entire life.

Ngayon lang siya nakaramdam ng ganitong klaseng pagtatalik at ganitong klaseng sarap sa piling ng lalaking nakatalik niya.

Napadaing siya ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya. It gives him a little pain but the pleasure was too much to bear.

Humarap sa kaniya ang binata at walang pasabi-sabing hinalikan siya. Mapusok, deperado at puno ng pagnanasang halik ang naranasan niya sa piling nito.

Napunta ang mga halik nito sa gilid ng tainga niya. “Are you ready for round two?” He asked shocking him.

What did he just say? Round f-cking 2? Damn! Shit! Holy f-cking hell.

Hindi pa siya nakaka-sagot ng buhatin siya ng binata. Napasinghap siya sa gulat ng buhatin siya nito.

At dahil wala na siyang lakas na pumalag pa ay nagpatianod na lang siya sa tuksong binata.

Maya-maya pa ay nakarating sila sa kwarto. Maingat siya nitong hiniga sa kama at doon ay naglapat ang mga labi nilang dalawa.

Damn! His kissed addicting. He was craving for more and more of his kisses. The best kissed he ever tasted.

Hindi niya naranasan mag crave sa labi ng nobya niya. Hindi niya naranasan ang ganitong klase sa piling niya, pero dito. Sa kapwa lalaki ay naramdaman niya. Naramdaman niya ang kakaibang halik na ngayon lang niya naranasan.

“F-ck. Shit! Ohhhhhh—F-ck.” Bumalik ng muli ang sarap na nalasap niya ng laruin ng dila nito ang utong niya. “Shit. That feels good. C’mon lick me more, suck me more.”

Panay ang halinghing niya at hindi na rin niya alam kung saan siya babaling. Hindi na niya alam, basta ang alam lang niya ay ginaganahan siya sa ginagawa nito.

“Adrian.?”

“Hmmm.”

“I like your nipple. I like how pink it is and i love licking and sucking it.” He said sounds complementing.

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o maiinis, pero ganun paman ramdam na ramdam niya ang init ng kaniyang mukha. God!

Itinigil na ng binata ang pagdila at paglaro sa kaniyang utong, naglakbay ang labi nito pataas hanggang sa mapunta sa mga labi niya.

Evil thoughts appeared on his minds. Kanina pa siya nito pinaliligaya. Why don’t he do it for him? Why don’t he the one to pleasure him?

Itinulak niya ang binata at mabilis na kinubabawan ito. Ngumiti siya ng nakaka-akit.

“My turn.” He said.

Dumukwang siya at hinalikan ang binata. Bumaba ang halik niya hanggang sa leeg nito at nilagyan niya ng mga marka. God! The feeling having him was so good. Yung piling na sobrang saya at parang nasa langit na siya.

Bumaba ang mga halik niya hanggang sa makarating sa matitipuno nitong dibdib. Katulad ng ginawa nito ay ginawa rin niya. He licked and sucked his nipple.

Ipinalibot pa niya ang dila sa mala-rosas na kulay ng utong nito.

Nanggigigil siyang kinagat-kagat ang utong nito at sinipsip-sipsip tulad ng ginawa nito sa kaniya.

“Uhmmm.. Ohhhh Adrian. Lick me more. More Adrian. Ahhhh.” Napasambunot pa ang binata sa buhok niya.

Alam niyang ginaganahan ito sa ginagawa kaya mas pinagbutihan pa niya.

He twirl his tongue and played with his nipple. Nilaro din niya ang kabilang utong nito ng daliri niya, tulad ng ginawa niya dito.

“Ahhhh—ohhhhhh Adrian. Come on. Lick me more.” Panay ang ungol at haling-hing ng binata sa ginagawa niya.

This is what he craves for. His masculine body. Yung katawan nito na patuloy umaakit sa kaniyang mga mata.

Bumaba ang kaniyang mga labi hanggang sa mapunta ito sa six packed-abs ng binata. Kinagat-kagat niya ito at dinilaan. It was the best feeling in the world. Having him in his side was so good. So f-cking good.

Matapos sa abs niya ay bumaba ang kaniyang mga halik hanggang sa magtapat ang mukha niya sa pagkalalaki nito.

Itong parte ng katawan ni Vicente ang pinagpapantasyahan niya. Ang mahaba, malaki at mamula-mula nitong pagkalalaki ay hinding-hindi maalis sa kaniyang isip, simula ng makita niya ito.

Hinawakan niya ang pagkalalaki nito, mainit ito sa kaniyang pakiramdam at sobrang sa sarap nitong hawakan. It was so good. S f-cking good.

“Come on Adrian. Suck me. Come on, please suck me. Stop torturing me, suck me now.” He said almost a beg. His begged is like music roaming all over his ears.

Dahan-dahan niyang inilapat ang kaniyang bibig sa pagkalalaki nito. At dahan-dahan ding ipinasok sa loob ng bibig niya ang pagkalalaki nito.

“Ahhhhhhh… Shit, f-ck. F-ck—ohhhhh Adrian.” Ungol ng binata.

Nanunudyo ang bibig niyang dahang-dahang inilabas-pasok ang pagkalalaki nito sa bibig niya.

Damn he never experienced this. He never ever sucking man’s d-ck was this so good. A good feelings that is new to him.

Ang pagtatalik nilang dalawa ay mas lalong uminit pa. Mas lalong nagliyab pa hanggang sa magsama ang katawan nilang dalawa.

Isang mahaba at malakas na pag-ulos bago niya naramdaman ang katas ng binata na lumabas sa pagkalalaki nito at ramdam na ramdam niya ang masarap na pakiramdam na lumukob sa kaniyang pagkatao.

Sabay silang malalakas na napahugot ng malalakas na hininga.

Iniisip niya kung anong mangyayare bukas paggising niya? Damn!

A/N: sorry kung medyo nabitin kayo sa round two. Masyado na kasing mahaba at hindi na kasiya. Babawi na lang po ang makulit niyong awtor. Basta tuloy-tuloy lang. Tuloy-tuloy lang sa suporta sa pervert niyong awtor.

Oyy! Hindi ako pervert. Karakter lang ang pervert. Matino kaya si awtor. Tch! Evil smile*

CHAPTER 8

Chapter 8

        DAYS passed in a blurr. Mga ilang araw na rin ang lumipas simula ng may mangyare kay Adrian at Vicente.

Iyong araw na iyon ang pinagsisisihan ni Adrian.

Patuloy niyang sinasabi sa kaniyang sarili na lasing lang siya. Hindi niya alam ang ginagawa niya ng mga araw na iyon. Wala siya sa katinuan.

“Bakit may round two?” Pagsalungat ng kaniyang isip.

F-ck himself. F-ck himself for betraying him. Hindi dapat nangyayare ito sa kaniya.

Konting tiis pa. Dalawang araw na lang ang itatagal niya dito. Dalawang araw na lang at makaka-alis na siya. Dalawang araw pa. Sana makayanan niya.

Matapos niyang maligo at magbihis ay lumabas na siya.

Ilang beses niyang sinubukang iwasan ang binata pero ito ang gumagawa ng paraan para magkalapit siya.

Madalas na nga siya sa loob ng kwarto at lumalabas lang siya kapag nagugutom siya. Tulad na lang ngayon. Nagugutom na siya at kailangan na niyang lumabas.

Susuong siyang muli sa isang pagsubok na naman sa kaniyang buhay. Iyon ang iwasan ang binata.

Pagkabukas palang niya ng pinto ay bumantad na ang binata sa labas ng pinto. Akma pa itong kakatok ngunit naunahan na niya.

“Let’s go and eat.” Nakangiting suhestiyon nito sa kaniya.

Narito parin. Narito parin ang awkardness sa kanila. Kahit anong pag-ngiti ng bawat isa ay ramdam niya ang hiyaan nilang dalawa.

“S—sige.” Nauutal niyang pagpayag.

Nauna ng lumakad ang binata. Sumunod lang siya at  nakatingin lang siya sa likod ng binata.

Sex. Sex isn’t easy to forget. Vicente can’t forget having the feeling of heaven. Having Adrian.

For him it’s not a plain sex. He is expecting something. Hindi lang iyon basta sex dahil dalawang beses ang nangyare sa kanila. Sinuko ng binata ang sarili para sa kaniya. May ibang kahulugan iyon, hindi lang basta sex.

Nakarating sila sa inihanda niyang lamesa at pagkain sa may swimming pool. Dito niya naisipan na idaos ang kanilang agahan.

Simula kasi ng magtalik sila ay nagbago na ang atmospera sa pagitan nilang dalawa. Nagkaroon ng malaking pader sa pagitan nila, pero ganunpaman ay patuloy siyang gumagawa ng paraan para sirain iyon.

“Bakit dito tayo nag-almusal?” Tanong nito.

“I just want to eat here. So i prepared something.” Sagot niya.

Hindi na muling nag-tanong ang si Adrian kaya mas lalo siyang nainis. God knows how much he want to remove the f-cking barrier. He want to remove that.

Gusto niyang mapalapit sa binata ngunit parang tila lumalayo na ito. Dalawang araw na lang. Dalawang araw na lang ang nalalabi, kailangan ng mapalapit ng binata sa kaniya, para kahit pa’no ay magdalawang isip itong iwan ang bahay niya.

Naupo na silang dalawa sa bangko at kumain na. They silently eating, and the awkwardness is still roaming all over the place. Shit.

“Can you talk to me Adrian.” Hindi na siya nakapag-timpi. He need to remove the awkwardness. He need to talk to him for his f-cking problem.

Tumingin ito sa kaniya at muli ay itinuon ang sarili sa pagkain. “What do you want me to say.” Mahina nitong sabi pero rinig na rinig niya.

What did he want him to say? F-ck! Ano nga ba ang gusto niyang sabihin nito.

“Anything. Anything you want, just talk to me. Pwede mo’kong tanungin, pwede mo’kong kausapin at pwede mong sabihin ang problema mo kung bakit ka naging ganiyan. Kung bakit nagbago ka—.”

“Because you changed me.,” sansala nito sa iba pa niyang sasabihin., “you f-cking changed me. Vicente hindi ko na makita ang sarili ko, hindi malaman kung ako pa ba ito. After that f-cking sex all parts of my body changed. They started to betray me, not follow me and everything.” He paused. “Ikaw ang dahilan kung ba’t ako nagbago.” Tumayo na ang binata at akmang aalis na ito.

Sa pagtayo ni Adrian ay isang butil ng luha ang kumawala sa kaniyang mga pisngi. Hahakbang na sana siya palayo ngunit pinigilan siya ng binata. Hinila ang kamay niya at pinaharap siya dito.

Then that f-cking kissed happen. That f-cking kissed and he didn’t push the man who kissed him. He didn’t push him for the hell sake. He just let the man kissed him passioniate.

Ang mga labi niyang taksil sa kaniya na kusang gumalaw kahit sinasabi niya sa sariling hindi maari. Hindi maari dahil una sa lahat pareho silang lalaki. Lalaki siya at may nobya siyang naghihintay, na hindi nya alam kung anong na ang nangyare sa nobya niya.

F-ck. F-ck. F-ck.

Bakit hindi niya maiwasan ang mga halik ng binata. Bakit hindi niya maiwasan ang matatamis nitong halik. Bakit? Bakit?!

Tumagal ng ilang minuto ang halik nilang dalawa, hanggang sa mawalan na sila ng hangin at maputol ang halik na sinimulan nito.

“I know i’m the reason why you changed. I know right now you don’t know yourself. But let the changes consumes you. Don’t hold back because i’m willing to carry you. I’m willing to be with you and i’m willing to love you. Yes, i love you Adrian. I love you for the very first start.” Pag-amin nito na seryosong seryoso ang mukha. Damang-dama niya ang puno ng sinseridad sa mga sinabi nito.

Ganunpaman ay hindi maari ang gusto nito.

Pilit niyang isinisiksik sa sarili niya na may nobya siya. Na lalaki siya at kailanman ay hindi siya magkakagusto sa lalaki.

It can’t be happening. It can’t be.

Sa halip na sagutin ay tumakbo siya palayo sa binata. Tumakbo siya palabas sa bahay ng binata.

Wala na siyang pakialam kung hindi pa natatapos ang dalawang linggo niyang pananatili sa bahay na ito.

Ito ang dapat niyang gawin. Ang umalis sa bahay nito, siguro sa pag-alis niya ay makakalimutan din niya ang binata. Na titigil din ang pagbabago ng kaniyang katawan. Na ang puso niya ay titigil din sa pagtibok sa binata.

Hindi na nagawang sundan ni Vicente si Adrian. Kung gusto nitong umalis ay hahayaan na lang niya, kailangan nito ng panahon para pag-isipan ang mga sinabi niya. Mamahalin din siya nito at kung hindi man. Siya ang gagawa ng paraan para mahalin siya ng binata.

Inilabas niya ang telepono sa loob ng bulsa at di-nial ang numero ng kaibigan niyang si Caleb.

“What do you want Mr. Vedge?” Caleb asked sleepy.

Siguro natutulog parin ito ngayon.

“I want you to find someone. Would you mind.”

“F-ck you. Just name it!”

Mukhang inaantok nga talaga ang kaniyang kaibigan.

“Adrian. Adrian De Guzman. I just want to know where he is right now.”

Saglit na tumahimik sa kabilang linya. Pagtipa lang ng kompyuter ang napapakinggan niya. “Adrian is now inside the bus. He is heading to his house.” Sabi ng binata. “Anything you want.”

“None. Just go on and take some sleep, thank you mr. Hunter.”

“You’re welcome f-cker. Besides, i’m willing to help the gang. Pero pwede ko bang malaman kung bakit mo pinapahanap ang lalaking iyon? F-ck dude, don’t tell me you—”

Hindi na nito natuloy ang iba pang sasabihin ng patayin na niya ang tawag. Tch. Tsismoso.

Ang malamang ligtas ang binata, at malamang makaka-uwi na iyon ay nagbigay ng ngiti sa kaniyang mga labi. Thank God he is safe.

Nakarating si Adrian sa kaniyang bahay. God he missed this house. He missed this. Sa wakas, wala na ang lalaking gugulo sa kaniya. Wala na ang binata sa tabi niya.

Pumasok siya sa loob ng bahay. At ng makarating siya sa loob ng kwarto niya ay pasalampak siyang humiga sa kaniyang kama. God, he missed this. He missed his bedroom.

Matapos niyang mag-muni-muni ay bumangon na siya. Naligo, nagbihis upang mag-tungo sa kaniyang nobya. Mahigit ding isang linggo siyang hindi nagpakita. At mahigit isang linggo din niyang hindi nakita ang nobya niya. Sana ay hindi ito magalit sa kaniya.

Sumakay siya ng kaniyang kotse. At mabilis itong pinaharurot. Ngayon lang niya muling nagamit ang sasakyan.

Bumili muna siya ng telepono niya dahil ang dati niyang telepono ay nasa binata, bago siya dumiretso sa bahay ng nobya.

Matapos niyang makarating sa bahay nito ay pumasok na siya sa loob.

“Babe.,” pagtawag niya sa pangalan ng dalaga.

Nakita niya ito sa kusina at tumingin sa kaniya. Yung tingin na nananabik sa kaniya.

Tumakbo ito palapit sa kaniya habang may mga luha sa gilid ng mga mata.

Sinalubong niya ito ng yakap at mahigpit naman siya nitong niyakap. Yung yakap na ubod higpit at ayaw na siyang pakawalan.

Rinig niya rin ang mahihinang paghikbi nito. Ang mahihinang pag-iyak nito.

“Where have you been. I’m going crazy finding you. I thought you died. You never show for God-sake. I don’t know where to find you.” Halos puno ng pagtangis nitong sabi.

Nakokonsensya tuloy siya sa mga ginawa niya. Kung bakit pumayag pa siya sa gusto ng binata.

“I’m sorry babe. I’m sorry i let you worry.” Pag-alo niya sa nobya niya habang hinihimas niya ang likod nito. “I’m sorry.”

Kumalas ang dalaga sa pagkakayakap sa kaniya, tumingin sa kaniya na may luha sa mga mata. “Where did you go? Why can’t i find you?“maluha-luha nitong tanong.

“I got business travel. I couldn’t make calls and text because i have a lot of things to do. I’m sorry, i let you worry.” Pagdadahilan niya.

“Nakakainis ka! Hindi mo man lang ako sinabihan. Nakakainis ka talaga. Akala ko iniwan mo na ako. Akala ko kung ano na ang masamang nangyare sa’yo. Thank God you’re alright.” Hinalikan siya ng dalaga sa mga labi niya.

Ipipikit na lang niya ang mga mata ng biglang rumihistro sa kaniyang isip ang binata. Ang mga ngiti nito, ang mga halik nito.

Awtomatiko niyang itinulak ng bahagya ang dalaga dahilan para maputol ang halikan nilang dalawa.

Takadong tumingin ang binata sa kaniya. Siya naman ay nabigla sa kaniyang ginawa.

F-ck. What happen to him? F-ck.

“What’s wrong?” She asked.

“Uhmmm…ano na pagod lang ako.” Pagdadahilan niya. “Tayo na, labas tayo. Dinner tayo, para naman makabawi ako sa’yo.”

Hinila na niya ang dalaga palabas. Kahit naka-kunot pa ang noo nito.

Sumakay siya ng kotse kasama ang dalaga. Dinala niya ang dalaga sa isang sikat na fast food restaurant. Yung dati nilang pinupuntahan ng dalaga.

Um-order na sila ng pagkain, at ng dumating ay inaya na niya ang dalagang kumain.

“Kain na tayo Vicen—Annette.” Nagkamali pa siya. Sanay kasi siyang inaalok ang binata at nasanay din siyang kasalo ito.

F-ck! Pati ba naman sa pagkain, ito parin ang naiisip niya? F-ck his thought. F-ck Vicente.

“Who’s Vicen babe?” Nakakunot na tanong ng dalaga.

“Did i say Vicen? You just heard it wrong babe.”

“Okay.” Sabi nito, naka-kunot parin ang noo nito at napipilitang ipinagpatuloy ang pagkain.

F-ck, hindi man niya aminin ngunit hindi na siya naliligayahan. Hindi na siya naliligayahan na kasalo ito. Mas gusto niyang kasama sa pagkain ang binata, hindi ang nobya niya.

“Babe. After this….we should go. I have a lot of things to do. I’m also tired babe. I need some rest.”

“Do you want my massaged, let me massaged you like i usually do when you are tired.” She suggested.

Well not bad.

“Let’s go.” He smiled.

Matapos nilang kumain ay umuwi na sila diretso sa bahay niya. Narito sila ngayon sa sofa, padapa siyang nakahiga. Habang ang dalaga ay hinihilot ang kaniyang katawan.

Medyo gumaan ang pakiramdam niya. Masarap talagang maghilot ang dalaga.

Napansin niyang tumigil ang dalaga sa ginagawa kaya awtomatiko siyang napatingin dito.

“Babe…bakit may pulang marka ka sa batok mo?” Takadong tanong nito.

Shit! Shit! F-ck! Damn hell.

Agad siyang bumangon at mabilis na isinuot ang kaniyang damit. Para siyang nakakita ng multo dahil sa takot na nararamdaman niya.

“Uhmm.. Allergy lang yan. Siguro sa pag travel ko. Nagkaroon ako ng allergy.” Pagdadahilan niya.

“Allergy? Sa pag travel? That’s unusual babe.”

“Babe. You don’t know me well. I have allergy.” He said. “Maybe you should go babe. Medyo pagod lang talaga ako. I’m sorry babe i can’t escort you home.”

Umalis na siya at iniwan na ang dalaga. Diretso siya sa loob ng kwarto niya at ini-lock iyon.

Mahigpit ang sambunot niya sa kaniyang buhok. Shit! Hindi niya dapat ito ginagawa sa nobya niya. Hindi!

F-ck. F-ck. Ano na ba ang nangyayare sa kaniya? F-ck.

A/N; ba’t hindi mo pa ba kasi aminin? Bakit kailangan mo pang itago? Shit ka talaga.

May mga tao talagang ganun di’ba? Hirap silang tanggapin ang mga pagbabago sa katawan nila. Ayaw nilang tanggapin.

CHAPTER 9

Chapter 9

      ILANG araw pa ang lumipas at hindi na pinatulog si Adrian ng postura ng binata.

Lagi niya itong kasama sa panaginip, tuwing pag-pikit niya nandito ito, tuwing may gagawin siyang bagay na may kinalaman kay Vicente ay ito ang naiisip niya.

For f-ck sake for how long? How f-cking long, siya magiging ganito?

Hindi man niya aminin ngunit sabik na siya sa binata. Sabik na siya sa mga halik nito. Sabik na siya sa amoy nito, sa mga palad nitong gumagapang sa kaniyang katawan. Sabik na siya dito.

Matatawag na bang pagmamahal iyon? He bet no. Hindi maari, may nobya siya at lalaki siya. Hindi siya dapat mahulog at mahalin ang kapwa niya lalaki. Not f-cking now!

Sa ilang araw ding lumipas ay nagbago ang pagtingin niya sa dalaga. Hindi man din niya aminin ngunit hindi na siya maligayang makita ito. Tuwing humahalik ito sa kaniya ay itinutulak niya palayo dahil si Vicente lang ang naiisip niya.

Hindi dapat ganito! Hindi dapat ganito ang iniisip niya. F-ck. Shit! Hindi siya magmamaghal ng kapwa niya lalaki. Babae ang gusto niya at ito ang isisiksik niya sa kaniyang isip.

Tch!

Napasambunot siya sa sariling buhok. Bahagya niyang iwinasiwas ang ulo upang makalimutan niya ang binata.

“F-ck! F-ck!” He cursed.

“Babe what happened?” Nag-aalalang tanong ng nobya niya.

Hindi na niya napansin na narito pala ito. Kasama nga pala niya ito dahil inaya niya itong manuod ng movie sa salas niya, pero hindi niya nagawang bigyang pansin ang pinanonood.

“Uhmmm…hindi mo ba ako hahalikan? Nagmura ako di—” Naputol ang kaniyang sasabihin ng maalala na hindi nga pala ang nobya niya ang humahalik sa kaniya sa tuwing nagbibitaw siya ng masasamang salita. Yun ay walang iba kundi ang abogado na nagparamdam sa kaniya ng kakaiba. “Forget it!” Ang tanging nasabi na lang niya habang naka-sambunot sa buhok niya.

Shit! Shit! Why don’t he focused on the movie? Why?

Sa dinami-rami kasi ng gustong panuorin ng kaniyang nobya ay boyslove series pa. That’s why he remember and remember Vicente for f-cked sake!

“Yan babe maghahalikan na sila.” Nanggigigil at tumitili pang sabi ng nobya niya. “Ayan naa…”

Sunod sunod siyang napalunok. He is like the character of the story. Hindi nagagawang makapalag kapag hinahalikan na. Nagpapatianod sa init ng katawan at walang magawa kundi ang magpaubaya sa binata.

Kamusta na kaya si Vicente? Kamusta na kaya ang binatang iyon?

“Babe, i’m tired.” Kinuha niya ang remote ng tv at pinatay iyon.

“Bakit mo pinatay nanunuod ako?” Naiinis na tanong ng nobya.

“Inaantok na ako. Umuwi kana mag-gagabi na rin oh?” Aniya.

Tumayo na siya at hahakbang ngunit napatigil siya sa mga sinabi ng dalaga.

“Adrian you changed!” Sabi nito madiin at may halong paghihinanakit ang boses. “Simula ng mawala ka, nagbago ka na. Nagbago na yung pakikitungo mo sa’kin. Yung mga halik ko iniiwasan mo na, yung mga pagkayap ko iniiwasan mo na den. At yung simpleng pagdalaw ko ayaw mo na den.” Alam niyang umiiyak na ang dalaga, bakas sa boses nito. “Nasasaktan ako kapag malamig yung pakikitungo mo. Nasasaktan ako kapag pinagtatabuyan mo ako. Adrian humarap ka sa’kin!”

Unti-unti ay pumihit siya paharap sa dalaga. Kitang-kita niya ang sakit sa mga mata nito.

Ganun na ba talaga ang naging pakikitungo niya? Nakakasakit na nga ba talaga siya? F-ck! Pati ang nobya niya nasasaktan niya! Shit!

“Adrian, do you still love me?” She asked that made him stay stilled.

Ang tanong ng hindi niya agad nabigyan ng kasagutan. Maging siya rin ay tinatanong ang kaniyang sarili. Mahal pa ba niya ang dalaga? Gusto pa ba niyang makasama ito?

Nagpakawala siya ng isang malakas na buntong hininga. May pangako siya dito. Pakakasalanan niya ang dalaga at magsasama sila. Ito ang tama. Ito ang tama!

“Yes. I still love you and i love you and only you.” Sabi niya ngunit taliwas naman ang kaniyang kabilang isip.

Nagmamaktol ang kabilang isip niya dahil sinabi niya iyon. Sana hindi na lang para naging malaya na siya. Sana nag-isip muna siya.

Nilapitan niya ang dalaga at pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang mga kamay niya. Hinalikan niya ito ngunit agad din niyang binawi.

Natatakot siyang baka maitulak niya itong muli. Natatakot siyang maramdaman na naman nito ang lamig sa piling niya.

Vicente is tired of waiting! More days passed and he is going crazy if he don’t see Adrian. God knows how much he want to see him. God knows how much he want to be with him.

Sapat na ang mga araw na binigay niya. Siya na ang gagawa ng paraan para mapasakaniya muli ang binata.

The moment he gave himself to him. Pagmamay-ari na niya ang binata. Sa kaniya na ito at walang pwedeng mag-layo nito sa kaniya.

Malalim na ang gabi ngunit heto parin siya at iminamaneho ang kaniyang sasakyan patungo sa bahay ng binata. He need to see him, he need to feel him and he need to be with him.

Ilang minuto lang ay nakarating na siya. Dala siguro ng pananabik at kagustuhan niyang makita ang binata kaya halos harurutin na niya ang daan.

Narito na siya at nakatanaw sa bahay ng binata. Sa wakas, makikita na niyang muli ang binata. Mahahagkan, mayayakap at mahahalikan na niya ito.

Tila isa siyang magnanakaw sa ginawa niya. Dahan-dahan ang bawat pagkilos niya upang maiwasan ang pag-alrma ng mga gwardya.

Hindi man niya gustong gawin ito pero dahil sa kagustuhang makita ang binata ay gagawin niya. Umakyat siya sa gate ng bahay at tila hangin na walang tunog na umalingawngaw ng siya’y bumaba.

Well he is well trained. Lahat silang magkakaibigan. Well trained in fighting, and everything. Yan ang requirements kapag sasali sa kanilang fraternity.

Isang palo sa lahat ng mga matataas na myembro tulad nila. At kung gusto din maging mataas na myembro ay sasalang sa matinding pagsasanay. It’s more than military training. Sobrang hirap at wala pang nakakapasa. Si Caleb Hunter palang na matagal na ring myembro ng grupo nila.

Nagtago siya sa likod ng bahay. Yung walang nakakapansin sa kaniya. Inilabas niya ang telepono at nagtipa ng tawag.

“What is it again f-cker?” Caleb said sleepy.

Yeah, everytime he call him he is sleeping. Sleeping and always sleeping.

“Do me a favor Caleb.”

“Just direct me to the point. What do you want?” He said sounds irritated.

“Hack all the camera’s here in Adrian house. I want to go in safety without traces.”

“You mean nag gate crash ka? F-ck you bud, f-ck you!”

“Don’t worry i’m not going to robbed. Just do what i say.”

“What is the name again—complete name?”

“Adrian De Guzman.”

Narinig niya ang pag-tipa ng binata sa kompyuter at maya-maya ay nagsalita na ito. “All CCTV shutdown.” Sabi nito at pinatay na ang tawag.

“Yes!” Napasuntok pa siya sa hangin.

This is it! Makikita na niya ang binata. Mararamdaman na niya ito. Mga halik, at katawan nito.

Mabilis niyang ibinalik ang kaniyang telepono at nagtungo sa loob ng bahay. Pasalamat siya dahil walang katulong dito. Just like his house.

Nilibot niya ang buong bahay hanggang sa matapat siya sa isang pinto na masisiguro niyang pinto iyon ng kwarto ni Adrian.

Dahan-dahan niyang pinihit pabukas upang hindi lumikha ng ingay.

The moment he look at the whole room. Nagtatalik na si Adrian at ang nobya nito ang nakita niya.

Bumantad ang gulat sa kanyang mga mata. At tila ilang libong kutsilyo ang paulit-ulit tumusok sa kaniyang puso. Ilang milyong kamay na paulit-ulit sumampal sa kaniyang mukha.

Hindi niya aakalain ang mga makikita. Hindi niya alam na ganito ang tatambad sa kaniya. What the f-ck!

Naiisin man niyang umeksena o itigil ang ginagawa ng mga iyon ay hindi na niya ginawa.

Dahan-dahan niyang pinihit pasara ang pinto at wala sa sariling tinahak ang daan palabas ng bahay.

“F-ck! F-ck! F-ck!” Wala na siyang pakialam kung marinig man ng mga gwardya ang pag-iingay niya.

Nagagalit siya. Yung galit na gusto niyang pumatay ng tao. Napapamura siya sa galit.

Doon na siya lumabas sa pinto ng gate.

“Hoy tigil!” Sabi ng gwardya na itinutok pa ang ilaw ng flashlight sa mukha niya. “Anong ginagawa mo dito.” Sabi nito at nilapitan pa siya.

“Huwag mong akong tututukan ng ilaw sa mukha.” Matigas niyang sabi at binigyan niya ng ubod lakas na suntok ang gwardya dahilan para matibag ito sa kinatatayuan.

Marami pang gwardya ang sumugod ngunit wala siyang pakialam.

Suntok dito, tadyak doon, sipa dito, sipa doon. Iyon ang ginawa niya hanggang sa tutukan na siya ng baril.

“Titigil ka o babarilin kita.” May pananakot nitong sabi.

Matatakot ba siya? Definitely not! Mabilis niyang naagaw ang baril sa gwardya na para siyang isang mabilis na kidlat. Ngayon ay siya na ang tumututok sa gwardya ng hawak niyang baril.

Galit siya. Gusto niyang pumatay pero hindi niya ginawa. Kahit kating kati na ang kamay niyang kalabitin ang baril ay hindi parin niya ginawa.

Itinapon niya ang baril at tuluyan na siyang lumabas ng bahay. Diretso siya sa sasakyan niya at mabilis niyang pinaandar ang sasakyan.

“Shit! Shit!” Halos hampasin na niya ang manubela ng kotse niya.

Ayaw man niyang isipin ngunit patuloy parin siyang binabagabag ng mga nakita niya. F-ck! Hindi siya nakapag-handa sa mga bagay na iyon. Hindi niya napag-handaan ang bagay na iyon.

F-ck! F-ck!

Kahit ano paman ang gawin ni Adrian ay hindi parin niya magawang angkinin ang nobya niya.  Sa tuwing hinahalikan niya ito ay ang binata ang naalala niya, kaya wala siyang nagawa kundi itigil ang ginagawa.

“Bakit ka tumigil?” Tanong ng nobya niya.

“Hindi pa ngayon ang araw babe. Kapag kasal na tayo tsaka na na’ten gawin ang mga bagay na ito.” Sabi niya. “Mag bihis ka na at aalis na tayo, ihahatid na kita sa bahay mo.” Sabi niya.

Isinuot niya ang short dahil hindi naman niya nagawang hubarin ang boxer niya. Pati ang damit niya ay isinuot na rin niya.

Ang nobya naman niya ay isinuot na ang damit. Tanging damit lang kasi ang nagawa niyang hubarin dito tapos hindi na nya naituloy.

Matapos nilang maiayos ang sarili ay lumabas na sila ng bahay. Paglabas na paglabas palang nila ay bumantad na ang mga nakahandusay na gwardya sa kaniyang bahay.

Ang iba ay tulog parin habang ang iba naman ay may malalaking pasa at galos sa mukha.

“Anong nangyare sa’inyo?” Kunot noong tanong niya.

“Oh my God. Kuya’s what happened?” Gulat na gulat na tanong ng nobya niya. Nilapitan pa nito ang ibang mga gwardya at tinulungang makatayo. Siya naman ay tumulong na din.

“Ano bang nangyare?” Tanong niya matapos maiayos ang lagay ng mga gwardya.

“May isang gwapo hong lalaki na nanggaling sa loob ng bahay niyo. Hindi ho namin alam kung paano nangyareng nakapasok siya.” Nanginginig pa ang boses ng gwardya habang nagsasalaysay. “Siningga po namin siya kung anong ginagawa niya pero binanatan niya agad kami. Malakas po siya at maliksi kahit nga tutukan ko siya ng baril ay nagawa parin niyang agawin ang baril sa’kin.”

Kunot ang noo niya habang nakikinig lang sa salaysay bg gwardya.

“Ibig mo bang sabihin isang lalaki lang ang bumugbog sa inyong lahat? Mahirapan naman yatang paniwalaan iyan.” Sabi pa niya.

“Nagsasabi ho ako ng totoo. Sadyang magaling po siyang makipaglaban at sobrang lakas din ng mga suntok na binibitawan niya.” Sabi pa nito.

Napakamot na lang siya sa ulo. Sino ba ang taong gagawa ng mga bagay na iyon? At bakit sinabi ng gwardya na nasa loob na ito at palabas na.

Anong pakay nito sa bahay niya? Magnanakaw ba iyon? Tsk!

“Sige ho, kuya. Tatawag na ho ako ng ambulansiya para gamutin ang iba sa inyo. Ire-report ko na rin ito sa pulis.”

Agad inasikaso ng mga nurs sa ambulansiya ang mga gwardya na may malalaking pasa at galos sa mukha.

Siya naman ay hinatid na ang nobya niya sa bahay nito. Hindi ligtas ang nobya nya sa bahay niya.

Bakit ba naman kasi sa kinatagal-tagal na niyang naninirahan sa bahay na iyon ay ngayon lang nagkaroon ng ganitong pangyayare.. Shit! Who is that man? He is going to tear him apart.. F-ck him!

A/N; Please. 👉⭐👈

CHAPTER 10

Chapter 10

        MATAPOS maihatid ni Adrian ang nobya niya ang nagtungo na siya sa presinto.

“Good evening mr. De Guzman.” Pagbati sa kaniya ng binata.

Matangkad, maskulado ang katawan. Maputi ang pantay-pantay ng mga ngipin. At kung tumingin ay akala mo ay papatay, napakalisik pero napakalalim din kung siya ay titingnan. His chocolate creamy eyes was really is tantalizing.

“Good evening and you are?” Patanong niyang pagbati.

“I’m Carlosz. Carlosz Morgan. The chief of police. What can i do for you?”

Wow. Chief of police. Base sa itsura ng mukha nito ay mukhang bata pa. Siguro ay magaling itong pulis kaya napunta sa ganitong posisyon. Not to mention his handsomeness but Vicente is more—no. He is more handsome. F-ck! Hanggang dito ba naman si Vicente parin ang iniisip niya? Shit!

Isinalaysay niya lahat ng mga nangyare sa bahay niya. Ang pang bubugbog sa mga gwardya niya.

“We’ll do the investigation. Don’t worry we will find the suspect as soon as possible. I’m a good police after all. You can count on me.” Malakas ang kompyansado nito sa sarili. “I’ll give my police man also to protect you. Alam na’ten na hangga’t hindi pa nalalaman ang totoo ay hindi kami makakasiguro para sa’yong kaligtasan. Isa pa, sabi mo nga. Sabahay mo nangyare ang bugbugan.”

Mahangin din pala tulad ni Vicente. Tch.

Matapos niyang magpasalamat at magpaalam ay umalis na siya. Magkakaroon na rin ng hustisya para sa mga gwardya ng bahay niyang puno ng pasa at bugbog ang mga mukha.

Agad siyang dumiretso sa kaniyang kwarto ng siya’y makauwi. Pasalampak siyang humiga sa kaniyang kama at ipipikit palang niya ang mga mata ay biglang rumehistro sa kaniyang isip ang mukha ng binata.

Like the f-ck is happening to him?

Mariin siyang napasambunot sa kaniyang buhok. Bakit ba kasi naalala pa niya ang lalaki? It’s been a f-cking week? Can he just forget that man! Why the hell he can’t forget him?

Just like what he did when he can’t sleep. He take sleeping pills. Iyon lang ang tanging paraan para makatulog siya. Iyon ang ginagamit niya kapag hindi siya pinapatulog ng imahinasyon niya sa binata.

Walang araw na hindi nag-iinom si Vicente. He is depressed, stressed, frustrated and everything. He is just like a balloon with no air.

Siguro hindi na mabilang ang mga in-can-beer na kaniyang nainom. Mga wine, hard alcohol na nagkalat sa sahig wala ng laman.

Hindi kasi niya makalimutan ang kaniyang mga nakita. Ang hindi niya inaasahan na makikita.

Pakiramdam niya pinagtaksilan siya ng binata. Selos na selos siya. Siya dapat ang katalik nito. Siya dapat ang nagbibigay ng kasiyahan dito. At pangalan niya dapat ang ini-u-ungol nito.

“F-ck Adrian why did you do this to me? I love you but why don’t you love me back? Why can’t you love me.” Hinagis niya ang bote ng alak, dahilan para kumalasing sa marmol na sahig ang latang wala ng laman. “This is the first time i felt the love and the warmth. This is the first time i feel inlove. At ang hindi ko pa alam ay ba’t sa’yo pa? Ba’t ikaw pa ang minahal ko. Bakit sariling kasarian ko pa? F-ck!”

Napatitig siya sa kaniyang telepono ng marinig niya ang malakas na pag-iingay nito.

Tiningnan niya ang telepono niya kahit nanlalabo na ang kaniyang paningin. Hindi niya matanaw ang pangalan ng tumatawag kaya sinagot na lang niya.

“F-ck bud. Adrian went to the police station. Directly to Carlosz and he want me to find the evedience. Kung sino ang pumasok sa bahay ni Adrian ang nambugbog sa mga gwardya nito.” Tumigil muna ito sa pagsasalita. “You let me shutdown the cctv camera’s because you want to punch those f-cking guards? The hell is wrong with you?” Nahihiwagaan sabi nito.

Boses palang nito ay alam na niyang si Caleb ito. Ang taong madalas tumulong sa kaniya.

“You know what to do. Tell Carlosz that i’m the one who punched those annoying guards.”

“You mean you really punched those guards? Why? And are you drunk or drinking?”

“Bye f-ckers.” He said then he ended the call.

Hinagis niya sa kung saan ang cellphone niya at nagpalunod na lang siya sa alak. Much better to talk with his f-cker friends.

Ilang araw na ang lumilipas at mas lalong tumitindi ang pagka-missed ni Adrian kay Vicente. Mas tumitindi ang kagustuhan niyang makita ito. Ang kagustuhang makasama ito. F-ck!

Isa lang ang paraan para makalimutan na niya ang binata kailangan na niyang makasal sa nobya niya. Kailangan na niyang matali sa dalaga. Mahal niya ito at hindi niya ito dapat pagtaksilan. Hindi siya magtataksil.

“Do you like the ambiance?” He asked his girlfriend.

Narito sila sa isang sikat na restaurant. Nirentahan niya ito lahat kaya silang dalawa lang ng nobya ang narito.

“Yes i really like it. Pero..pwede ko bang malaman kung anong okasyon? I mean napansin ko lang na tayong dalawa lang ang nandito. Monthsarry ba na’ten ngayon?” Manghang tanong ng dalaga.

“No babe. It’s not. I just want us to enjoy the night. Pagbawi ko na rin ito sa’yo sa mga araw na wala ako sa tabi mo.”

Napangiti ang dalaga sa mga sinabi niya.

Maya-maya pa ay nagdatingan na ang mga taong tutugtog ng malamyos na tugtogin. Umere sa buong silid ang ganda at lamyos ng tugtog habang kumakain silang dalawa.

The perfect timing.

Tumayo siya at lumuhod sa harapan ng dalaga.

“Babe, it’s been a long time since we starts of our relationship. We have our own jobs and it’s time for us to get married. Hindi na tayo bumabata. So.. I want to grabbed this oppurtunity to proposed.” Medyo nakakaramdam siya ng kaba. “Will you marry me?”

Nabato sa kina-uupuan ang dalaga. Pumatak din ng sunod-sunod ang luha nito sa mga mata. Hindi siguro nito inaasahan ang kaniyang biglang pag-alok ng kasal dito.

“I—I. I do.” Sagot nito.

Isang masiglang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. Sa wakas pumayag ang dalaga sa gusto niya. Sa wakas maikakasal na siya dito at makakalimutan na niya si Vicente.

Nanginginig ang mga kamay niyang isinuot sa daliri ng dalaga ang singsing. Tumayo siya at mahigpit na niyakap ang dalaga.

“I love you babe.” He said with love.

“I love you too.” He answered back then their lips pressed againsts each other.

Kahit pa nga humahatol ang kaniyang katawan ay hindi niya inaalis ang halik sa dalaga. Maybe after successfully kissing Annette is a good way to forget Vicente.

They’re now finally engaged. Madali na lang para sa kanila ang makasal sa lalong madaling panahon. Yeah, he wanted to get marriage, ito lang ang tanging paraan para hindi na siya makaramdam ng kakaiba patungkol sa binata. He’s not a f-cking gay. He is a straight f-cking man and he don’t to fall for his same sex, same gender.

Kung may premyo ang patagalan sa pag-inom ay baka sobrang dami ng award ni Vicente. Hanggang ngayon kasi ay alak parin ang hawak niya.

Wala siyang ganang mag-trabaho. Makipag-daldalan sa mga kaibigan. Gusto niya uminom lang o kaya naman ay dalawin siya ni Adrian kahit konting saglit lang. Pero alam niyang sobrang labo, sobrang labo ng chance na dalawin siya nito.

Itinaas niya ang bote ng alak at inilagok iyon, gumihit ang mapait at hapdi sa kaniyang lalamunan ngunit hindi niya alintana. Medyo humahapdi na rin ang tiyan niya dahil wala pa itong laman kundi alak lang.

“F-ck bud what is wrong with your house.” Rinig niyang boses iyon ng kaibigan si Caleb.

Hindi siya umimik, basta itinaas niya ang bote at akmang lalaklak ngunit kinuha na nito.

“Ano bang nangyayare sa’yo. F-ck! ’Til now you’re still drinking? What the f-ck is wrong with you?” Halos buong pag-aalalang sabi ng kaniyang kaibigan.

“Don’t.. M-Mind me Hunter.” Sabi niya at nasisinoksinok pa. Nauutal-utal na rin siya. “Just join me.”

Hindi na niya magawang tumingin sa kaibigan dahil tila laglag na ang kaniyang mga mata. Isang araw na siguro ang lumipas simula ng mag-inom siya.

“Sasamahan lang kita sa pag-inom mo kung sinabi mo sa’kin kung anong nangyare sa’yo.” Suhestiyon ni Caleb.

Well he is his friends. There’s nothing bad to confess his feelings right now. Siguro sa ganitong paraan, gagaan ang kaniyang pakiramdam.

“But, i’m falling for my same sex, just like Axll and Justine. I’m also falling for my same gender.” He started. “I’m a counted as a gay?”

“Vicente. Sadyang mapagbiro ang tadhana at makapangyarihan naman ang pagmamahal. You can’t choose, whom to fall, whom to love and whom to be with. You’re heart choose.” He seriously said. “Anyway, ano ba kasing nangyare?”

Kahit lasing siya at tagos parin sa kaniyang puso ang sinabi ng kaibigan. Tama ito.

Inagaw niya ang alak sa kamay nito at nilagok.

“Even if i don’t admit. I love him, i still do. I want to be with him and only him. Do you still remember Adrian?”

“Yes. Adrian De Guzman? Yung pinahanap mo sa’kin? Yung bahay na pinasukan mo?”

“F-ck yeah. I missed him so i crash right to his house. So i told you to power off the CCTV camera’s, para walang proweba. “Then i came right to his bedroom but when i came Adrian is f-cking his girlfriend for f-ck sake. I was surprised. Hindi ko inaasahan iyon.”

“Parang may kumurot sa aking puso. Alam mo yun? Yung ang sakit-sakit. Ako dapat yung nandun. Ako dapat yung hahalik sa mga labi niya, ako dapat yung yayakap sa kaniya at ako lang dapat yung makakatalik niya. Like the f-ck Caleb i want him to be mine. I want to own him for f-cking sake.”

“Nagseselos ako. Sobra-sobra. Ang sakit dito.” He pointed his heart with a teary eye. Hindi niya ito hinayaang malaglag. Hindi siya iiyak. Hindi.

“I know it hurts. But why don’t you try again? I know you Vicente. You never stop until you achieved what you want to have. Kung hindi mo siya makuha sa santong dasalan edi kunin mo siya sa santong paspasan.” Pabiro nitong sabi ngunit tila naging seryoso ito sa kaniyang pandinig.

Yeah! That’s the right way he’ll do. Kung hindi niya kayang kunin ang binata sa dasalanan. He have to plan something, yung makukuha niya ito sa santong paspasan.

Tila nawala ang kaniyang pagkalasing. Tumayo na siya. Mayroon na siyang naisip na plano at ito ang kaniyang gagawin.

“Thanks buddy.” Niyakap niya ang kaibigan at tinapik-tapik ang likod nito. “You are the best.”

Kunot ang noong tumingin ito sa kaniya. “Are you serious Vicente? Seseryosohin mo talaga yung sinabi ko?” Nahihiwagaang sabi nito.

Itinaas lang niya ang dalawang kilay at ang mala-dimonyong ngiti ay bumalik na sa kaniyang mga labi. He need to do this. He need to be with him and only him.

“Can you find Adrian?” He asked.

“No one can hide bud. I can find every person you want me to find.” Sarkastiko nitong sabi habang naiirap sa hangin.

“Then find him right now.” He asked demanding.

Ani labas na ni Caleb ang telepono nito at nagsimulang mag-tipa. And with just a winked of his eyelashes. Caleb is done finding his lover.

“He is currently in his home. And if you have something bad intentions. Wag mo ng ituloy.” May pagbabanta nitong sabi.

“Why?” He asked.

“Adrain proposed to his girlfriend. He is now engaged.”

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. “Engaged lang sila pero hindi pa sila kasal. I still have some time.” Nakangisi niyang sabi. “Now send me the full details of him. His personality, works, everything that related to him.” Sabi niya

“Mali na pumunta pa ako dito. Nasisiraan ka na ng ulo. Maybe you should go to Romero’s hospital, magpa-checked kana.” Sabi nito na ang tinutukoy ay ang sikat na ospital ng kaibigan niyang si Axll. Marami na itong natayong ospital sa bansang pilipinas at sa ibang bansa. Ang asawa nito at si Axll ang nagpapalakad nito.

Everything is going to his plan…

A/N; Sabi na e. Sa bawat madilim na lugar kahit anong dilim pa niyan makikita mo ang daan kung may dala kang flashlight.. Akala mo hugot no? Whahahaa.

👉⭐👈

CHAPTER 11

Chapter 11

         WALANG na-ibigay na sapat na impormasyon si Adrian sa mga pulis ng mag-imbestiga ang mga iyon.

Hindi kasi niya alam kung bakit walang lamang file ang CCTV camera’s. Lahat walang laman kaya frustrated siyang napasambunot sa sariling buhok.

But the police never stop investigating. They never stop even if they don’t have a f-ckin’ clue on where and how to find the man who gate crash in his house that day.

Lumabas siya ng bahay at sumakay sa kaniyang sasakyan. Nagmaneho siya hanggang sa makarating siya sa paborito niyang bar.

Siguro dapat iinom na lang niya ang lahat. Dapat uminom na lang siya, imbis na paka-isipin pa ang mga bagay na iyon.

Agad siyang um-order sa bartender na naroon ng matapang na alak. At pagkabigay na pagkabigay palang nito ay nilunok na niya. Maraming beses pa siyang um-order ng matatapang na alak.

Mapungay na ang kaniyang mga mata. Medyo hindi na niya ito maimulat ng buo dahil sobrang bigat na ng talukap niya.

Patuloy parin siya sa pag-order ng alak na maiinom. Wala siyang pakialam kung malasing siya at hindi maka-uwi. Siya na ang bahala sa kaniyang sarili.

Maya-maya pa ay may lumapit sa kaniyang isang maganda lalo na ang hubog ng katawan nito.

“Hey, what are you doing here alone?” She asked sexily.

“I’m sorry miss. I’m engaged.” Pinakita niya sa dalaga ang singsing na nakasuot sa kaniyang daliri ng tangkain ng dalaga na lapitan siya.

Halatang napahiya ang dalaga kaya nagmamartsa itong umalis.

Ganun lang ang ginawa niya sa tuwing may babaeng balak siyang lapitan. Sinasabi niya sa mga iyon na may fiancè na siya at handa na siyang ikasal.

Ng maramdaman niyang sakto na ang naiinom niya—sumobra na ang nainom niya ay tumayo na siya. Ngunit nawalan siya ng balanse.

Handa na siyang matumba sa sahig ngunit sa isang matigas na mga bisig siya bumagsak.

Nanuot sa kaniyang ilong ang pabango ng binata na pamilyar sa kaniya. Kilala niya ang nag mamay-ari ng pabangong iyon.

Pinilit niyang imayos ng tayo at tumingin ng diretso sa mga mata ng binata. Naningkit pa ang kaniyang mga mata ngunit hindi niya maaninag ang binata.

Bigo siyang maaninag ito, at hindi niya makita ang buong mukha nito dahil sa bigat ng talukap na humihila sa kaniyang matulog.

“S-Sino ka?” Napa-sinok pa siya dahil siguro sa alak na nainom.

“You’re husband.” He answered sounds happy or something.

His husbands? F-ck him! Kelan pa siya nagpakasal? Kelan pa siya nagkaroon ng lalaking asawa? Ginagago ba siya nito?

“You know what? F-ck you. F-ck y—!”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng siilin siya ng mainit na halik ng binata.

Sa pagdampi ng labi nito ay nakilala na niya ang taong kaharap niya. Walang iba kundi si Vicente.

Gustuhin man niyang pigilan ang kaniyang sarili ngunit hindi niya ginawa. Nilabanan nya ang mga halik ng binata.

Alam ng nasa Itaas kung gaano niya ka-missed ang binata. Sabik siyang muling mahalikan ang mga labi nito, maramdaman ito, mayakap ito. Lalo na ang makita ang mga ngiti nito.

Bahagya niyang na itulak ang binata ng siya’y matauhan.

Hindi dapat ganito. Hindi niya dapat nararamdaman ito. Hindi! Hindi! Hindi!

Engaged na siya. Kasal na lang ang kulang at hindi na siya dapat gumagawa ng mga bagay na ikakasira ng relasyon nilang dalawa ng nobya.

“Why did you kissed me Vicente?” Diretsahan niyang tanong at kumawala pa siya sa mga bisig nito ngunit doon din ang bagsak niya ng mawalan siya ng balanse.

“I told you. Hahalikan kita kapag nagmura ka. Minura mo ako kaya hinalikan kita.” Hindi man niya nakikita ngunit pakiramdam niya ay nakangisi ito.

Hindi na talaga niya kaya kung ipag-pipilitan pa niya ang sarili. Lasing na siya. Siguro bukas na lang niya ito sisinggahin.

“Iuwi mo na ako sa bahay ko. Gusto ko ng matulog at magpahinga.” Sabi niya.

“Okay babe.” He don’t know but he find him sexy saying those words.

Napasinghap siya ng buhatin siya ng binata. Awtomatiko niyang ipinulupot ang kamay sa leeg ng binata at isinuksok ang kaniyang mukha sa leeg nito.

Halos lumapat na ang mga labi niya sa leeg nito. Amoy na amoy din niya ang nakaka-akit nitong pabango na nanunuot sa kaniyang ilong.

Halos timpiin na niya ang kaniyang sarili na huwag kagatin ang binata. Yes, he want to bite his neck for God-sake. He also want to like his neck, suck it and leave some mark. Like what the f-ck is he thinking?

“Alam kong mabango ako. Hindi mo na kailangang singhot-singhotin.” Rinig niyang sabi ng binata na may halong kasamang halakhak.

Nahuli siya nitong inaamoy amoy ang mabango nitong leeg. Like what the f-ck! Shit!

He just pretended asleep, kahit ng maramdaman niyang naisakay na siya sa sasakyan. Maya-maya pa ay naramdaman na rin niya ang binata na sumakay sa driver seat.

“Adrian.,” pagtawag ng binbata sa pangalan niya ngunit hindi siya umimik, “i know you’re just prentending. We’ll not going home, kung hindi mo papakinggan ang sasabihin ko.” May pananakot pa nitong sabi kaya agad niyang iminulat ang mga mata.

“Ano bang mahirap sa salitang ihatid mo ako? At pagkatapos huwag ka ng magpakita sa’kin kahit kailan!” Sabi niya.

“Sign this first, para maihatid na kita sa bahay mo.” Sabi pa nito na may inabot sa kaniyang isang papel at isang ballpen.

Gustohin man niyang tingnan ang nakasulat sa papeles ay hindi niya nagawa. Hindi niya kayang tanawin ang mga nakasulat doon dahil siguro sa kalasingan.

“Dito ka pipirma.” Pagturo ng binata.

Bahala na! Pinirmahan na niya ang papeles ng hindi niya nalalaman kung para saan iyon. Kailangan na talaga niyang maka-uwi at makapag-pahinga na.

“Vicente, iuwi mo na ako.” Sabi niya at tuluyan ng ipinikit ang mga mata.

“Not after you sign the contract.” Nakangisi nitong sabi.

Hindi niya makuha ang punto nito. Ngunit hindi na siya nag-usisa pa. Nagpadala na lang siya sa kaantukan..

Panay ang pag-ngisi ni Vicente habang nakatingin siya sa marriage contract na pinirmahan ng binata. Ngayon ay wala ng kawala sa kaniya ang binata. Kasal na rin silang dalawa at iyon ang totoo.

He is a lawyer kaya madali lang para sa kaniyang asikasuhin ang lahat. And using his connections now they are finally marriage. Hindi ito pekeng dokumento. Totoong kasal na sila ng binata.

Nakangiti siyang nagmaneho ng sasakyan habang paminsan-minsan ay tumitingin ang binata.

Alam nyang bukas ay mauulit ang world war 2 sa pagitan nilang dalawa, pero titiyakin niyang siya ang mananalo, it’s because of the contract he signed.

Dumaan siya sa bahay ng kaibigan niyang si Caleb.

“Bud na’san na yung mga damit na pinabibili ko sa’yo? And the key of your yacht. Hihiramin ko lang.” Hindi niya mapigilan ang mapangiti habang kausap ito.

“Alam mo, you’re really crazy. Ano bang dahilan at kailangan mo pang magpabili sa’kin ng mga damit na ito? Tsaka bakit kailangan mong hiramin ang yate ko?” Naguguluhan nitong tanong.

“Huwag ka na lang magtanong. Just lend me the key, will you?” He rolled his eyes.

“I won’t do that unless you told me what on earth is happening to you.”

At dahil sa mapilit ang kaniyang kaibigan ay naikwento niya ang pag-kidnapped niya sa binata.

“What? You’re really gone crazy.” Hindi makapaniwala ang itsura nito.

“Well i have my ways. Isa pa, kasal na kami.” Itinaas niya ang marriage contract at pinakita ito sa binata. Mangha naman itong nakatingin habang binabasa lahat ng naroon.

“How did you get his signature?”

“Beacuse i’m a great lawyer. I can do whatever i want to do.” He said then laughed.

“You’re not just a lawyer. But a crazy lawyer.” Napapairap na lang nitong sabi. “Btw how did you do this thing? It looks real?” Sabi pa nito na ang tinutukoy ay ang marriage contract.

“Well it is real, because as i’ve said. I have my ways because i’m a great lawyer.”

Narinig niya ang malakas na pag-buntong hininga ng binata. Inabot nito ang susi sa kaniya.

“Ingatan mo yan.”

Aalis na sana siya ng may maalala. “Thanks bud.” Sarkastikong ngiti lang ang naging sagot nito.

Kinuha na niya lahat ng mga damit at muli ay bumalik siya sa kotse. Naroon parin ang binata nahihimbing sa pagkakatulog.

Inilagay niya ang nga damit sa backseat at sumakay na siya. Tinahak niya ang lugar ng pinag-daungan ng yate ng kaibigan at isinakay niya doon ang binata at mga damit na kakailanganin niya.

Pinandar na niya ang yate at tinahak ang lugar na pupuntahan nilang dalawa. Ang lugar kung saan sila magsasama at silang dalawa lang.

Panay ang pagngiti niya. Sa wakas matutupad na rin ang kaniyang plano na makasama ang binata kahit sa ilang saglit pa.

Matapos niyang makarating sa pribadong isla na pagmamay-ari niya ay dinaong na niya ang yate ng kaibigan.

Hindi niya inaakala na ang pribadong isla na ito na binili niya kay Luis ay magagamit niya ngayon. Kung saan kaniyang ibabahay ang kaniyang asawa.

Matapos niyang buhatin ang binata at makarating siya sa loob ng bahay ay hiniga na niya ito sa kama na mag-sisilbing kwarto nilang dalawa.

Laking pasasalamat naman niya na maayos na ang lahat. Kompleto na ang gamit ng siya’y makarating.

Napasinghap siya sa gulat ng marinig niya ang pag-iingay ng kaniyang telepono.

Sinagot niya ang tawag.

“Hey Jonaz. Thanks for cleaning my p—”

“Bastard! Bayaran mo’ko. Hindi ako tumatanggap ng pasalamat!” Pagputol nito sa iba pa niyang sasabihin.

“Yeah, yeah whatever. I’ll transfer the money to you. But anyways, why did you call?”

“Isn’t obvious? Malamang para singgilin ka!” Sarkatiko nitong sabi.

Hindi makapaghintay? Shit!

Tinipa niya sa kaniyang telepono at gamit ang kaniyang account ay ipinadala niya ang bayad sa account ng kaibigan.

“Recieved?” He asked.

“Well recieved.” Nakangisi nitong sabi bago pinatay ang tawag.

Naiiling na ibinalik niya sa bulsa ang kaniyang telepono. At pagkatapos binalikan niya ang binata.

Nag-tungo siya sa loob ng kwarto at nakita niyang mahimbing parin ang pagkakatulog ng binata.

Nilapitan niya ito at hinubad ang damit na suot. Sa bawat pag-hubad niya ay hindi niya ay hindi mapigilan ng kaniyang katawan mag-react.

Bumungad sa kaniyang mga mata ang dibdib ng binata. Ang mala-kulay rosas na mga utong nito.

Halos pigilan na niya ang sarili na pigilan ang sariling nararamdaman.

Matapos niyang mahubad ang damit ay pantalon naman nito ang sinimulan niyang hubarin, sinama na niya ang boxer nitong suot.

He is now fully naked and he love to see his f-cking body. He is turning him on. Lalo na ang pagkalalaki niyang nagsisimula ng umigting. Nagsisimula ng magalit, lumaki at humaba.

Kinumutan na niya ang katawan ng binata bago paman kung saan mapunta ang pagnanasang kaniyang nararamdaman.

Nakita niya na nakasuot pa ang sapatos nito kaya hinubad na rin niya.

Matapos iyon ay kumuha siya ng maliit na planggana at tuwalya. Bago niya muling binalikan ang kinaroroonan ng binata.

Pinunasan niya ang mukha nito gamit ang tuwalya. Ang kilikili nito ang ang iba pang parte ng katawan nito.

Awtomatiko siyang napatingin sa mga mapupulang labi ng binata.

God knows everything. God knows how much he want kissed those tempting lips. God knows how much he want to lick those delicious lips.

Panay ang pag-lunok niya ngunit gaya ng ginawa niya kanina ay pinigalan din niya ang sarili. Hindi pa ngayon ang panahon para mahagkan at mahalikan niya ang binata. Hindi pa ngayon.

And when he’s done wiping Adrian he went out. Nag-tungo siya sa kusina at nagtimpla ng kape.

Sumimsim siya ng kape dahil hindi siya makatulog. Iniisip niya ang mangyayare para bukas. Alam niyang magaganap ang digmaan sa pagitan nilang dalawa. Pero nasa kaniya parin ang alas. Ang alas na magiging laban niya para sa binata.

Kahit ang sarili din niya ay hindi makapaniwalang kasal na sila ng binata. Hindi siya makapaniwalang makakagawa siya ng ganitong klaseng plano. A well made planned that should give a f-cking awards.

Thumbs up for a wise man, Vicente Vedge…

Well made planned nga ba talaga Vicente? Baka pumalpak ’yan. Bwhahahaha.

Sa sunod hindi na lang magsasalita si awtor.

CHAPTER 12

Chapter 12

        NANANAKIT ang ulo ni Adrian ng siya’y magising. Naikusot-kusot pa niya ang mga mata habang nakatingin sa silid na kinaroroonan niya.

Hindi ito pamilyar sa kaniya. Hindi niya alam kung anong lugar ito. Shit! Where is he?

Awtomatiko siyang napabalikwas ng bangon at gulat din siyang wala siyang saplot na suot.

Shit! Shit! Shit! Where is he? Where the hell is he? And why the hell he is naked?

Agad niyang hinanap ang kaniyang damit pero hindi niya ito makita. Hinanap pa niya kung saan-saan sa loob ng kwarto ngunit wala.

Na’san ang saplot niya?

Hinalukay niya sa isip ang mga nangyare kagabi at tanging pumasok lang sa kaniyang isipan ay walang iba kundi si Vicente. Ito ang naalala niyang kasama niya. Ito lang.

Itinapis niya sa kaniyang katawan ang kumot na naroon sa kama at nagmamadaling lumabas.

Natagpuan na lang niya ang kaniyang sarili sa kusina ng bahay kung saan naroon ang binatang nakatalikod sa kaniya.

Base sa itsura ng likod nito ay kilalang kilala niya kung sino. Walang iba kundi ang binata, ang lalaking nagsisimula na niyang mahalin.

“Vicente?” Naka-kunot niyang bigkas dahilan para mapatingin sa kaniya ang binata.

Ngumiti ito sa kaniya. “You’re awake.” Nakangisi nitong sabi.

“Na’san ako? Saan mo’ko dinala? Anong ginagawa ko dito?” Sunod-sunod niyang tanong.

“You’re here because you are now my husband.” He answered but he didn’t understand the meaning.

“What the hell are you talking about? Are you insane!” Hindi na niya napigilan ang pagtaas ng boses. “I’m going out! Where’s my clothes?”

“I washed them and they are wet, hubby.” Hindi man ito nang-aasar pero yun ang dating sa kaniya. Naasar siya lalo na sa tawag nito sa kaniya. “And i’m not insane. What i said was true. You are my husband and i’m your husband. We’re married.”

Halos mag salubong na ang kaniyang mga kilay dahil hindi niya maintindihan ang mga sinasabi ng binata. Hindi niya makuha ang ibig nitong sabihin.

“You are really crazy Vicente.” Maiiling-iling niyang sabi. “Pahiramin mo’ko ng damit at uuwi na ako.”

“Well, yun ay kung makakauwi kapa.”

“Huh?” Kunot noong tanong niya. “Anong ibig mong sabihin.”

“You can’t escape from here. Just look for yourself.” Nakangising sabi nito.

Halos sobra na sa kunot ang kaniyang ulo. Kunot na kunot at hindi na niya makuha ang sinasabi nito.

Tinahak niya ang daan palabas ng bahay at laking gulat niya sa mga nakikita. Walang katao-tao at malalaking puno lang ang nandito. Tila isang gubat at tanging ang bahay lang na ito ang nakatayo.

Pinalilibutan din ito ng tubig at isang malaking yate lang ang kaniyang nakikita.

What the hell? Where is this place? F-ck! F-ck! F-ck!

Panay parin ang paglingos-lingos niya. Wala talaga siyang makitang mga bahay, tao o kung anoman. Nababatid din niya na malayong-malayo ito sa kabahayan.

F-ck! F-ck! Asan ako? F-ck you Vicente

Halos mapasambunot na siya sa sariling buhok habang nakatingin sa paligid. What the f-cking hell?!

Bumalik na siya sa loob ng bahay habang nagpupuyos ang damdamin sa sobrang galit. Galit na galit siya sa binatang nagdala sa kaniya dito. F-ck!!

“Vicente na’san ako?!” Madiin at pasigaw niyang tanong.

“In my private island. I told you, you can’t scaped.” Nakangisi pa ito na mas lalong ikinagalit niya. “Don’t worry Adrian. I’m your husband, and we will live here, happily ever after.”

“Ano bang pinagsasasabi mo? Pwede ba itigil mo na itong kahibangan mo? Gusto ko ng umuwi. Iuwi mo na ako.” Halos namamaos na siya sa kakasigaw. Sobra na siyang naiinis.

“Well, if you don’t believe me. See this.” Lumapit ang binata sa kaniya at may inabot. Isang papel.

Kahit sobrang kunot man ang noo niya at tinaningnan parin niya ang naka-lagay doon.

Halos unti-unting lumaki ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa papeles na ibinigay ng binata.

A f-cking marriage contract? What the f-ck is this?!

Tiningnan pa niya ang lahat. Totoong totoo ito, at nakalagay pa doon ang lagda niya. Para talagang ikinasal silang dalawa ng binata.

“Ano ito?! Anong kalokohan ito?” Galit na tanong niya.

“Hindi pa ba obvious? Kasal na tayo Adrian. At hindi ka na makakatakas sa’kin. Just accept the fact hubby.”

“Gumagawa ka lang ng kalokohan. Hindi ito totoo.” Pununit-punit pa niya ang dokumento at hinagis ito sa mukha ng binata.

“It’s real hubby. You know i’m a lawyer, lahat kaya kong gawin. And that marriage contract na pinunit mo ay copy lang. Na’sakin parin ang original.”

Base sa lahat ng nabasa niya at sa seryosong mukha ni Vicente ay totoo nga ang lahat ng mga nakasulat doon. Totoo lahat kaya mas lalong umusbong ang galit niya.

Kinuha niya ang bangko at hinagis iyon sa binata. Ang kutsara ay hinagis niya rin dito, ang mga baso na nagkabasag-basag sa sahig.

“F-ck you! F-ck you! You can’t force me to marry you. I don’t love you. I don’t! I don’t f-ckin love you.” Halos sunod-sunod ang luhang bumagsak sa kaniyang mga mata.

Panay lang ang hagis niya ng mga gamit sa bahay nito, wala na siyang pakialam kung tumama ba ito sa binata. Basta ang alam niya ay galit siya dito. Sobrang galit ang nararamdaman niya.

At ng manlumo ay tumigil na siya. Pinunasan niya ang mga luha sa kaniyang mga mata.

“F-ck you Vicente. F-ck you!”

Natigil siya sa pagwawala ng makita ang dugo sa noo ng binata at ng marinig niya ang mahihina nitong daing. Yung mga dugo na umaagos hanggang sa mukha nito.

Bumagtas sa kaniyang kaibuturan ang matinding takot. He didn’t mean to do that. Hindi niya sinasadya.

Halos kalabugin na ang kaniyang puso habang nakatingin sa binata. “I—I… I didn’t mean to..” Halos nauutal na siya. Ramdam din niya ang panginginig ng kaniyang buong kalamnan.

“It’s okay. I know you didn’t mean to do this. Ako din naman ang may kasalanan. Mag-ingat ka din sa mga bubog baka matapakan mo. Maya ko na lilinisin.” Umalis na ang binata, sinundan ito ng mga mata niya. Nakita niyang pumasok ito sa kwartong pinanggalinangan niya kanina.

“What have i done? F-ck! F-ck.” Halos makonsensya na siya sa mga nagawa niya.

Hindi niya alam na natamaan na pala niya ang binata. Nagpadala siya sa sobrang galit at hindi na siya nakapag-timpi.

Umalis na siya para sundan ang binata. Bawat hakbang na ginagawa niya ay siya namang panginginig ng kaniyang mga paa..

Nakarating siya sa pinto ng kwartong pinang-galingan niya kanina. Bahagya pang naka-awang ito dahilan para marinig niya ang binata na may kausap sa telepono.

Halos makonsensya na siya. Nakokonsensya siya sa mga ginawa niya.

Sapo-sapo ni Vicente ang ulo niyang bahagyang nanakit. Nakakaramdam na rin siya ng sobrang pagkahilo. Shit! Bakit ba kasi hindi niya nailagan ang plato na naibato nito.

Tinawagan niya si Axll na isang sikat at magaling na doctor. Sinabi na niya lahat ng nangyare sa kaniya, maging ang plato na tumama sa kaniyang noo at ang kaniyang pagka-hilo.

“Bud, do i think i have concussion?” Tanong niya sa kausap.

“Just take pain reliver and take some rest dimwit.” Sagot ni Axll. “Stop bothering me now. I have something important to do.” Sabi pa nito at pinatay na ang tawag.

Halos mapamura si Adrian at gusto niyang saktan ang sarili. Kasalanan niya. Kasalanan niya ang lahat.

Sa ginawa niyang ito ay tila may concussion pa yata ang binata. Like shit! It was his fault. Damn!

Nanlaki ang mga mata niya ng bumukas ang pinto at iniluwa nito ang binata. Diretso siyang napatingin sa mga mata nito ngunit agad din niyang naiiwas.

Lumipat ang tingin niya sa noo nitong wala paring benda at may buong dugo.

“A-Ayos ka lang ba?” Kinakabahan niyang tanong.

“Don’t worry, i’m okay.” He said wearing his pretendable smile.

Like f-ck. May concussion pero okay lang? Ano yun? Damn!

“May emergency kit ba dito?” Tanong niya.

“No, it’s okay. I’m okay. I’m okay Adrian.”

“But you don’t look okay in my eyes. Just tell me where’s that emergency kit so i can clean your wounds.”

Ayaw pa sana nitong sabihin ngunit na pilitan din.

Pina-upo na niya si Vicente sa sofa at nilinisan na niya ang sugat nito.

Naawa siya sa binata. Bawat mahinang dampi ng bulak sa sugat nito ay ramdam niyang nasasaktan ito hindi lang dumadaing.

Nilagyan din niya ng benda ang noo nito. “Tapos na.” Sabi niya at ibinalik sa kit ang kaniyang mga ginamit. Tinapon na din niya ang bulak na ginamit niya.

Nag-mamartsa siyang umalis at nag-tungo sa kwarto. Sinara niya ang pinto ng kwarto at humiga sa kama.

“Adrian.,” pagtawag ng binata sa pangalan niya at panay parin ang pagkatok nito, “open the door, please.”

“Go away. Stop bothering me.” Halos sigaw niyang sabi. Galit parin siya dito. Galit siya sa mga ginawa nito sa kaniya. Pakiramdam kasi niya ay minamanipula nito ang buhay niya.

He take advantage on him. Plano na nito ang lahat. Kung hindi sana siya nag-inom hindi siguro mangyayare ang mga bagay na ito.

“Open the door, please.” Nasasagad na ang pagtitimpi ng binata. Gusto nitong sirain ang pinto para makapasok pero hindi nito ginawa.

Maya-maya pa ay hindi na niya narinig ang pagkatok ng binata. Ibig sabihin wala na ito sa labas ng pinto.

Hindi niya ugaling umiyak pero ngayon halos iluha na niya ang lahat. Hindi kasi niya aakalaing lolokohin siya. Hindi din niya aakalain na sa simpleng pag-inom niya ay sobrang daming problema ang dumating sa kaniya.

Akala niya natapos na ang lahat. He thought between them ended f-cking well—kahit walang namagitan sa kanila. Pero hindi papala. Muli ay nakulong siya sa bisig ng binata.

How can he avoid this man? How can he avoid this f-cking feelings that still growing inside his chest? F-ck! This can’t be happening. He need to find away to scaped.

Ilang oras pa ang lumipas ay hindi na niya namalayan na nakatulog na pala siya.

Mataas na ang haring araw na siya’y magising. Nananakit narin ang kaniyang sikmura. Hell!

Wala siyang nagawa kundi buksan ang pinto. Patingin-tingin pa siya sa bawat sulokat pasalamat siya na wala doon ang binata.

Agad siyang nag-tungo sa salas at tiningnan ang laman ng ref. He is thankful that there’s a food that he can cooked for his hungry stomach.

15 minutes cooking before he finished. Nalaman na lang niya na pati sopas ay naluto na rin niya.

Galit man siya sa binata ngunit kailangan parin niya itong pakainin dahil may concussion ito. Siya din ang may dahilan ng lahat.

Ilang minuto lang bago siya natapos kumain. He ate well kahit na-pa-frustrate na siya sa maaring mangyare sa pananatili niya dito na hindi niya alam kung hanggang kailan. O kung makaka-uwi pa kaya siya.

Naglagay siya ng sopas sa tasa at dinala niya ito habang hinahanap kung na’san naroon ang walang hiyang lalaking iyon.

He found that man in the salas, sleeping on the long sofa, peacefully. His eyes went on the scars on Vicente’s forehead. Shit!

Inilapag niya ang tasang may lamang sopas sa mesa at ginising ang binata.

“Hey, Vicente.” He called him.

His eyes looked sleepy directly looked at him. “What?” He asked.

“Kumain kana.” Walang emosyon niyang sabi.

Bumangon ito at napakinggan niya ang mahihina nitong pagdaing. Shit! Real shit!

“Sopas?” Nagtatanong ang mukha nito.

“Ano sa tingin mo?” Sarkastikong sagot niya.

“I mean, why do you cooked sopas for me? I’m not sick. I don’t have concussion.” Pagdadahilan nito.

Hinawakan niya ang sugat nito at mariing pinisi dahilan para mapamura sa sakit ang binata.

“Oh? Di’ba masakit?” Sarkastiko niyang sabi.

“Diniinan mo eh.”

“Kumain kana lang kaya. Hindi yung andami mo pang dahilan.” Naiirap niya sa hangin ang kaniyang mata.

“Pwede mo ba akong subuan?” Naka-pout ang mukha nito. Na parang nagpapa-awa pa sa kaniya.

Dahil nga nakokonsensya siya, ay wala siyang nagawa kundi sundin ang hiling ng binata. Hindi naman porket sinubuan niya ito ay mapapatawad na niya ito sa nagawa nito. No, no, no!!!

CHAPTER 13

Chapter 13

        MATAPOS niyang subuan ang binata ay umayos na siya ng tayo. Diretsahan siyang tumingin dito.

“Vicente kailan mo ako iuuwi?” Kalmado niyang tanong. Ayaw niyang mauwi na naman sa bangayan ang lahat.

“I wont do that unless you accept that you and i are marriage.” His voice was serious. Just like him.

“Ano bang klaseng kagaguhan ito Vicente?!” Madiin niyang tanong na may halong sarkasmo. “Ano ba kasing kailangan mo sa’kin? Bakit mo ba kasi ginagawa ito—”

“Because i love you.” He said stopping his words.

He loves me?

Ito ang padalawang beses na sinabi nito sa kaniya na mahal siya nito. Ito ang padalawang beses na narinig niya sa bibig ng binata ang mga katagang iyon.

Is it true? Did he really loves him?

“Mahal? Vicente alam mong pareho tayong lalaki. Ano bang pagmamahal ang sinasabi mo? Vicente—”

Hindi na niya natapos ang pagsasalita ng sakupin ng binata ang mga labi niya ng mga labi nito.

And for the f-cking reason, for the God sake. Hindi man lang niya nagawang itulak ang binata. Hindi siya nakapag-isip ng tama.

Sa halip ay wala sa sariling gumalaw ang kaniyang mga labi para tugunin ang mga halik nito.

Natalo na naman siya. Natalo siya ng katawan niyang patuloy ang pagtataksil sa kaniya. Like a shit! Like a f-cking shit!

“That’s the reason why i don’t believe that you don’t love me too. Titigil lang akong mahalin ka kung tumigil ka na rin sa pagtugon sa mga halik ko.” Seryoso ang boses nito at puno ng sinseridad ng magbitaw ang kanilang mga labi.

Tumayo na ito at umalis na. Naiwan siyang naka-tunganga sa kawalan, hindi alam ang gagawin o sasabihin.

Gusto niyang kastugin ang sarili, halos murahin na rin niya ang sarili dahil sa ginawa nitong pagtataksil sa kaniya. At hindi pagsunod sa sarili niyang kagustuhan.

Bakit ba kasi napunta siya sa ganitong sitwasyon. Alam ng Diyos kung gaano niya gustong iwasan ang binata, pero bakit tila hindi siya pinagbibigyan? Bakit pinaglalaruan siya ng tadhana at ngayon mayroon siyang isang malaking problema. Kasal na sila ng binata ng hindi man lang niya nalalaman.

Ano ang gagawin niya? Pa’no siya makaka-alis sa lugar na ito? Sa nakaka-inis na lugar kung saan naroon ang binata na hindi niya malaman kung mahal na ba niya. Well, hell no. Hindi niya mahal. Lalaki siya! Lalaki!

Dahil wala naman siyang ibang ginawa ay nag-tungo na lang siya sa kusina upang mag-luto. Mag-luto ng hapunan nilang da—hapunan niya. Hapunan lang niya. Siya lang ang kakain! Bahala ang lalaking iyong mag-luto ng para dito.

And because he is not a good cooked, he’ll cook fried egg and fried chicken, na lang ang kaniyang niluto. Nag-luto na rin siya ng kanin.

He didn’t know what he is doing right now. He is holding two eggs. Para kanino ang isa?

Ibabalik na sana niya ang isang itlog ngunit tila ayaw gumalaw ng kaniyang kamay, lalo pa kaya ng maisip niya ang unang beses na nakita niyang nagluto si Vicente. Halos sunugin na nito ang buong niluluto.

Though he is like Vicente. He is also suck at cooking but he learned because of his girlfriend, who teaches him. And it all thanks to her. Now he’ll going to use what he have learned.

Matapos niyang mag-luto ay naghanda na siya ng para sa kaniya. Ang iba naman ay inilagay niya sa lamesa, bahala na ang binata kung kakainin nito o hindi ang niluto niya.

Dire-diretso siya sa kwarto at doon na lang siya kakain.

Narito si Vicente sa loob ng yate ng kaniyang kaibigan. Nililinis niya ito, tulad ng gusto nitong ipagawa sa kaniya.

Matapos niyang malinis at maisayos ang lahat ay tumalon na siya sa dagat. Nilangoy niya ang pagitan ng yate at ng dalampasigan. Medyo-malayo pa kasi ang pinagdaungan niya sa yate.

Basang-basa siya ng mapunta siya ng siya’y maka-ahon.

Bumabantas din ang ginaw sa kaniyang buong katawan dahil sa lamig ng hangin na pumapaspas sa kaniya.

F-ck! He need to get dressed.

Agad niyang tinahak ang kwarto niya, pinihit niya ito pabukas ngunit sarado ang pinto. Shit!

Isang malakas na katok ang pinakawalan niya. “Adrian, open the door.” Malakas niyang pag-tawag dito upang mapakinggan ng nasa labas.

“Go away, will you?” Pasigaw din nitong sabi at halata ang pagka-irita sa boses.

F-ck! Nauubos na ang pasensya niya. Naiinis na siya. Halos ginawin na nga siya sa sobrang lamig ng pakiramdam niya, lalo na’t suot parin niya ang basang damit at pantalon niya.

“F-ck, Adrian, open the f-cking door! I need to get dressed!” Sigaw muli niya at malalakas na kumatok ng ilang beses.

“Stop bothering me. Go away!” Muli ay sigaw nito.

Malakas niyang sinipa ang pinto at nagmamartsang umalis ng silid. F-ck. Naiinis siya. Sobra-sobrang inis.

He cursed when he sneezed. “F-ck! F-ck! F-ck!”

Maraming beses pa ang nagawa niyang pagbahing. Wala siyang ibang nagawa kundi hubarin ang lahat ng suot at humiga sa sofa.

Shit! Sobra-sobrang lamig ang bumabalot sa kaniyang katawan. Wala man lang siyang saplot o kahit ano man na pwedeng tumabon sa kaniyang nilalamig na katawan.

Gabi na ng bumangon si Adrian sa kaniyang mahimbing na pagkakatulog. Hindi siya komportableng matulog dito, mas gusto niyang sa sariling kama niya siya mahimlay.

Dahan-dahan siyang bumangon at lumabas ng silid. Laking pasalamat niya na wala ang binata.

At dahil nga wala ito, wala sa sariling kagustuhan niya na hanapin ito sa buong bahay. Muling nagtaksil ang katawan niya kahit pa nga sinisingga niya ang sarili na huwag hanapin ang binata. Nahayaan na lang ito, pero eto ang kabilang panig ng kaniyang isip na nagsasabing hanapin ang binata dahil gusto nitong makita ang lalaki.

Natagpuan niya sj Vicente sa sa salas hubo’t hubad. Nanginginig din ang katawan nitong. Yakap-yakap nito ang sariling katawan habang patuloy parin sa pagnginig.

Shit! What happen to him? Why is he naked? What on earth is happening? Shit!

Nakita niya sa sahig ang basang damit at pantalon ng binata. Bigla tuloy pumasok sa kaniyang isipan ang sinabi nito na kailangan daw nitong magpalit ng damit.

Shit! Shit!

Agad niyang nilapitan ang binata. “Vicente? Vicente!” His voice was shaking as he touched Vicente’s forehead.

Sobrang init ng binata. Nilalagnat ito. Shit! Shit! Anong gagawin niya..

“Vicente. Come on V-Vicente.” Ginising pa niya ito ngunit tanging pag-ungot lang nito ang napakinggan niya.

Shit!

He tried to carry Vicente as much as he could to bring him in the bedroom but he failed. Mabigat ang binata. Hindi niya ito kaya. What is he going to do now.

“Vicente. Wake-up please. Wake up.” Halos kalabugin na ang kaniyang puso sa pinaghalo-halong emosyon. Sa takot na lumulukob sa kaniya. Sa takot na mawala ito. “Vicente. Please come on wake up.” Inuyog pa niya ang binata.

Hindi na niya namalayan ang luhang pumatak sa kaniyang mga mata. Shit! Sobrang kinakabahan na siya. Sobrang nilulukob na siya ng matinding takot at hindi niya alam kung anong gagawin. Hindi siya makapag-isip ng gagawin.

Nanlaki ang mga mata niya ng makitang mag-mulat ang mga mata ng binata. Kahit may nararamdaman ito ay nagawa parin siyang ngitian.

Inangat nito ang kamay at hinawakan ang pisngi ng kaniyang mukha, pinunasan nito ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Ramdam na ramdam niya ang init sa bawat pagdampi ng palad nitong sa kaniyang mukha.

“Stop crying. It just a fever, i wont die. Isa pa, ayaw kong maaga kang mabiyuda.” Sabi nito na may halong pag-bibiro.

“Loko ka talaga.” Sabi niya at bahagya pang tinapik ang dibdib nito. “Kaya mo bang maglakad. Tayo sa kwarto. Malamig dito. Bakit ka ba kasi basa?”

Nakita niyang umirap ito sa hangin. “Because of you. Kumatok ako sa pinto ng ilang beses at sinabi kong magbibihis ako pero hindi mo man lang ako pinag-buksan.”

Bigla niyang naalala na sya ang may dahilan. Siya ang may dahilan ng lahat.

Pinilit nitong tumayo kahit nahihirapan. Tinulungan na rin niya itong tumayo at inalalayan ang binata patayo.

Kapit niya ito sa bewang habang ang kamay naman nito ay naka-sukbit sa kaniyang balikat.

Nakarating sila sa kwarto at maingat niyang inihiga ang binata. Agad niya rin itong kinumutan dahil nga giniginaw ito at dahil na rin sa ayaw niyang makita ang hubad nitong katawan. Natatakot siyang biglang madarang sa binata.

“Mag-luluto lang ako ng pagkain mo. Titingnan ko na rin kung may gamot para sa lagnat mo.” Akmang aalis na siya ngunit hinawakan siya ng binata sa mga kamay.

Mapupungay ang mata nitong tumingin sa kaniya. “Stay. You with me is enough to cure my fever.” He said seriously.

Wala siyang nagawa kundi ang tabihan ang binata. At bago niya ginawa iyon at hinubad muna niya ang katawan. Para maramdaman ng binata ang init ng kaniyang katawan dahil giniginaw ito.

“Yapos ka sa’kin.” Sabi niya matapos tabihan ang binata.

Maghigpit ang pagkakayapos nito sa kaniya at mas diniginan nito ang mukha sa leeg niya.

Gustohin man niyang tanggalin ang pag-kakayakap nito, lalo na ang mukha nito sa leeg niya. Nararamdaman din niya ang mga labi nito na lumalapat sa leeg niya.

Nakakaramdam siya ng kakaibang kiliti na gumagapang sa kaniyang leeg patungo sa kaniyang buong kaibuturan.

Panay ang paglunok niya at ang batok niyang ramdam niyang tumataas ang balahibo. Ang malalakas na pag-tibok ng kaniyang puso, na hindi na niya alam kung anong dahilan.

Shit! Shit! Shit!

“Adrian,” rinig niyang pagtawag ng binata sa pangalan niya. Ang init ng hininga nito na tumatama sa kaniyang leeg.

“Hmm?”

“Why don’t you accept the fact that we are already married. Adrian, i really love you, please allow me to be with you. Please.” He said almost a begged.

Hindi siya naka-imik. Hindi niya alam kung anong sasabihin niya. Gusto niyang tumanggi pero gusto din naman niyang pumayag. Hindi na niya alam, wala na siyang alam.

“Please hubby answer me.” Naramdaman na niya ang halik nito sa mga leeg niya. Shit!

Shit! Hindi niya alam kung anong gagawin. Nadadarang siya sa mga halik nito dahilan para mapa-ungol siya. Shit!

“Hubby, i’m sorry for doing this to you. I just really love you to the point that i want to be with you and only you. I love you hubby.” 

Bawat bigkas nitong ng salita ay nagbibigay sa kaniya ng kakaibang nararamdaman. Like what is happening to him.

“I love you too hubb—” hindi niya alam kung bakit na sabi niya ito. Buti na lang napakinggan niya ang mahihina nitong pagharok. Sana ay hindi nito napakinggan ang mga sinabi niya.

Napanatag ang kaniyang pakiramdam ng marinig niya ang mahihinang pagharok ng binata. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayakap niya sa binata. Ewan, pero gusto niyang yakapin ito. Ngayong araw lang ito. Bukas makalawa ay hindi na muling magiging ganito ang pakikitungo niya sa binata.

     MATAAS na ang sikat ng araw ng magising si Adrian. Kinapa-kapa pa niya ang kama ngunit wala na doon ang binata.

May kumidlit na pag-aalala sa kaniyang pagka-tao at agad napa-balikwas ng bangon. Hinanap niya sa buong silid ang binata.

Magaling na kaya ito?

Naligo muna siya at nag-bihis bago siya lumabas ng kwarto. Natagpuan niya ang binata sa kusina, napatigil siya sa paghakbang na ginagawa. Wala siyang ibang ginawa kundi ang tumitig sa binata sa mga ginagawa nito.

“Ayos na ba ito?” Pagkausap nito sa kaniyang sarili habang sinisipat at inaayos ang pagkakalagay ng pinggan sa lamesa. At ang mga mabangong pagkain na nanunuot sa kaniyang ilong.

Pa’nong may mabangong pagkain siyang naamoy? Sa pagkaka-alam niya ay walang alam ang binata sa pagluluto. Ano itong naamoy niya?

Naglikha pa siya ng isang hakbang at ngayon tanaw na ng mata niya ang masasarap na pagkain na nakahain sa hapagkainan. Masarap ito sa kaniyang paningin at halos mag-laway na siya.

Naiwas niya ang tingin sa pagkain ng makita niyang pumihit paharap ang binata. Ang tingin niya ay napunta sa mga mata nito na may kislap na ningning. Bukod pa doon ay kitang kita din niya ang unti-unting pagsilay ng matatamis nitong pag-ngiti.

“Let’s go and eat.” Sabi nito…

CHAPTER 14

Chapter 14

SPG(strictly prohibbited to younger readers.)

    

  IPINAG-HUGOT pa ni Vicente si Adrian ng upuan matapos iyong makarating sa gawi niya. Isang table for two lang ang lamesa.

“Come on. Eat.” Alok niya sa binata habang inilalahad ang kamay sa mga pagkain.

“S-Sino’ng nagluto nito?” Tanong ng binata.

“My friend.” Sagot niya.

Napansin niya ang pag-lingos-lingos ng binata sa paligid at muli ay tumapat ang mga mata nito sa kaniya.

“Narito ba ang kaibigan mo? Asa’n siya?”

“Just forget it. Come on eat.” Sabi niya.

Hindi na niya ikinuwento na ang pagkaing ito ay galing sa kaibigan niyang si Gord at ipinadala niya dito sa pribadong isla. And this food was cost 150,000 pesos. For God-sake.

Malayo ang papunta dito at mahabang oras ang ginugol nito makarating lang kaya dapat lang daw mahalan niya ng singil. Shit!

Tahimik silang kumaing dalawa. Hanggang ngayon, simula ng maparito sila ay mailang na sa kaniya si Adrian.

God knows how much he want to remove the awkardness.

“Adrian,” pagkuha niya sa atensyon ng binata dahilan para mapatingin ito sa kaniya pero agad ding iniwas, “let’s do some business. Here’s my suggestion.” Humugot siya ng isang malalim na buntong hininga. “Kapag naubos na ang pagkain na’ten dito sa loob ng bahay, ay pwede na kitang iuwi. But in return you need to talk to me, be with me.” Suhestiyon niya.

“Lagi ba talagang may kapalit ang lahat?” Sarkastiko nitong tanong.

“I’m a lawyer Adrian. I do deals everytime.”

Narinig niya ang isang malakas nitong pagbuntong hininga. Hindi ito tumingin sa kaniya sahalip ay itinuon nito ang mga mata sa pagkain. “Deal.”

Mahina nitong sagot ngunit pakinig na pakinig niya.

Isang mapang-lokong ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi. Lingid sa kaalaman nito hindi madaling sumuko ang isang Vicente. I’m sorry Adrian, ’cause this time i can’t keep my promise.

     Matapos kumain ay narito si Adrian at ang binata sa isang mahabang sofa. Naka-higa ito habang ang ulo ay ginawang unan ang kaniyang mga hita.

Napag-pasiyahan kasi nilang manuod matapos nilang kumain. At tulad ng napag-kasunduan ay ngayon nasa tabi na siya ng binata. Kinakausap na rin niya ito kahit bahagya pa siyang naiilang.

“Do you like the movie?” Bigla ay tanong ng binata na pumukaw sa kaniyang pag-iisip.

Paborito niya ang palabas na ito, pero ngayong kasama niya ang binata ay mukhang malabo na siyang makapag-focus sa kaniyang pinanonood.

Tumango na lang siya bilang sagot.

Maya-maya pa ay napagawi ang tingin niya sa binata. Agad niya itong iniwas ng mahuli niyang nakatitig ito sa kaniya.

“Adrian,” muli ay pagtawag nito.

“Hmmm?” Hindi siya tumingin. Kahit hindi niya masyadong naiintindihan ang palabas dahil lahat ng atensyon niya ay nasa binata. He’s aware of his move, scared of something might happen.

“I like your eyes.” Out of nowhere, he complement him.

“Thank you.” He said without looking at him.

“Adrian,” muli ay narinig niya ang pagtawag nito.

“Hmmm?”

“I like your nose.”

He thanked him again. For the second time.

“Adrian,“tawag muli nito.

Kahit naiirita na siya sa ginawa nitong pagtawag ay hindi parin niya nagawang tingnan o tapunan ng tingin ang binata. Natatakot siyang baka hindi na niya maalis ang mga titig sa mapupungay at mapang-akit nitong mga mata.

“Hmm?”

“I like your lips. It’s so kissable and tempting.”

Hindi niya alam kung anong isasagot pero nagpasalamat parin siya. Nagawa parin niyang pasalamatan ang binata.

“Adrian,” tawag muli nito kaya nakaramdam na siya ng inis.

“Ano ba yun?” Inis niyang tanong, ngayon nagawa na niyang tumitig sa mga mata ng binata. Naka-rehistro pa sa kaniyang mukha ang pagka-kunot.

“I like your lips can i kiss you?” He asked.

Natulala siya sa sinabi nito. Siya ay nagmistulang bato at hindi nagawang makagalaw.

Tanging pag-titig lang sa mga mata ng binata ang kaniyang nagawa. Nawala na rin ang kunot sa kaniyang noo at napalitan iyon ng pagkabigla.

Sobrang bilis, ramdam niya ang mga kabayo sa kaniyang puso na animo’y nag-uunahan at nagkakarera sa sobrang bilis.

Hindi na niya alam kung ano ang sunod niyang ginawa. Yumuko siya at naglapat ang kanilang mga labi.

It should be a plain kissed, but the kiss become desperate and desperate every minutes.

Mas lalo pang pinalalim ni Vicente ang halik na sinimulan nito. Demon inside him knows ho much he want this. How much he want Adrian lips pressed against him.

Naputol ang mga halikan nilang dalawa ng mawalan sila ng hangin.

“I want to have sex here with you Adrian. Will you let me?” Tanong niya ng hindi pinaglalayo ang mga mukha nilang dalawa. Halos isang pulgada lang ang layo nito sa kaniya.

Isang mahabang titigan ang namutawi sa kanila at sa halip na sagot ang matanggap niya ay isang matamis na halik ni Adrian ang lumapat sa kaniyang mga labi. Hudyat na pumapayag ito sa gusto niya.

Umayos siya ng tayo upang maging mas lalong mainit ang sinimulan nitong halik.

Rinig niya ang mahihinang ungol ng binata sa bibig nito dahil lang sa mga halikan nila. Shit! He like this so much.

Ngayong hindi naka-inom si Adrian at nasa tama siyang pag-iisip ay dapat hindi nangyayare ang ganito. Pero bakit hinahayaan niya? At bakit pumayag siyang makipag-talik dito?

Hindi na niya alam, basta ang alam lang niya ay pinagbibigyan niya ang init ng kaniyang katawan. Ang init na umusbong sa kaniyang buong pagkatao.

Siya na ang pumutol ng halik. Itinulak niya pa-upo si Vicente at agad siyang lumuhod malapit sa sentro ng pagkalalaki nito.

Nakatingin lang siya sa mga mata nito habang hinihimas-himas niya ang pagkalalaki nitong natatabunan ng suot.

Patuloy niyang nararamdaman ang unti-unting paglaki ng pagkalalaki nito na nagbibigay ng kakaibang nararamdaman sa kaniyang katawan.

Hanggang sa buksan niya ang butones ng pantalon nito at maibaba niya ang pantalon maging ang boxer ay nakatitig parin siya sa mga mata ng binata, tulad nito.

He cupped Vicente’s c-ck and massaged it lightly. He move up and down, másturbating him.

“Ohhh—Adrian. Ahhh—Shit!” Mas lalo pa niyang binilisan ang pagtaas baba ng kaniyang kamay dahilan para mapa-ungol ng malakas ang binata.

Akmang iaalis niya ang pagkakatitig sa mga mata ng binata ngunit pinigilan siya nito.

“Just look at me. I want to see your emotions.” Sabi nito.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang tumitig sa mga mata ng binata.

Unti-unti siyang yumuko hanggang sa magpantay ang pagkalalaki nito at ang bibig niya.

“F-ck Adrian. Come on sucked it babe, please sucked it!” He said. His voice was begging.

Hindi na niya bibitinin si Vicente. Hinalikan muna niya ang dulo ng pagkalalaki nito bago niya dahan-dahang ipinasok ang pagkalalaki nito sa loob ng bibig niya..

Half way in but he is starting to felt full. His c-ck felt full in his mouth.

Hindi siya tumigil kahit minsan ay naduduwal siya dahil sa dulo ng pagkalalaki nito na tumatama sa kaniyang lalamunan.

Hindi niya nagawang ialis ang mga tingin ng binata, ganun din naman ito. Patuloy lang ang pagtaas baba ng kaniyang ulo sa pagkalalaki nito dahilan para mamutawi ang isang lubong mga daing, ungol at halinghing.

“Shit. F-ck Adrian, you’re so good. Your mouth was so hot. F-ck come on. Faster. Lick and suck me more. Faster hubby.” Ungol ng binata na nagmistulang isang malamyos na tinig..

Mas lalo pa niyang pinagbutihan ang ginagawa. Kahit napuno ng pagkalalaki nito ang bibig niya ay mas lalo pa niyang sinagad. He don’t care, kung paminsan-minsan ay naduduwal siya. Mas gusto niya ang sarap sa mukha ng binata.

“F-ck! F-ck! F-ck!” Ramdam niya na gumagalaw na rin ang balakang ng binata sumasalubong sa kaniyang pagtaas baba.

“Ohhhhh—shit! You’re so hot. Your mouth is hot!”

He twirled his tongue while sucking and licking his c-ck at the same time. Sinusundot-sundot din niya ang butas ng pagkalalaki nito gamit ang kaniyang dila.

Bumaba ang kaniyang bibig hanggang sa makarating ito sa mamula-mulang mga balls ng binata. “Shit!” He cursed then licked his oh—so—yummy balls.

“Ahhh—like that. Come lick it more.”

Tila uhaw siya sa kung paanong paraan ang ginagawa niya sa balls nito. Tila wala ng bukas sa kaniyang pagdila, pagsubo sa balls ng binata.

Muli ay bumalik ang kaniyang bibig sa pag-subo sa pagkalalaki nito. Ngayon ay mas binilisan niya at mas isinagad pa niya kahit hindi kaya ng kaniyang bibig ang kahabaan nito. Iniiwas din nya ang mga ngipin na huwag tumama sa pagkalalaki ng binata.

“Ohhhhh—f-ck, yeah. Ohhhh—shit! Ohhhh hubby.” Panay ang ungol ng binata habang bumabayo ito sa kanuyang bibig.

Sa una ay mabagal ngunit habang tumatagal ay mas lalong bumibilis ang pagbayo nito sa loob ng kaniyang bibig.

Shit! F-ck.

He don’t felt the tiredness. All he felt was the pleasure he give to Vicente.

“Ohhhhh—i’m cumming hubby. Come on licke me faster.”

He is f-cking curious how the after cummed taste like. So all he does was to thrust Vicente’s c-ck inside his mouth until he felt his hot seeds inside his mouth.

God! It taste something like fruits. He can’t name it. Hindi niya alam pero lahat ng likidong lumabas sa pagkalalaki ng binata ay aksidente niyang nalumod. Shit!

Agad siyang tumakbo sa kusina at kumuha ng tubig at nagmumog.

Matapos iyon ay bumalik siya sa salas, naroon parin ang binata naka-pikit ang mga mata at naka-rehistro parin ang sarap na kaniyang pinalasap.

Tumabi siya dito ng upo dahilan para mag-mulat ito at tumingin sa kaniya. Matamis na ngiti ang sumilay sa mga labi ng binata habang nakatingin sa kaniya.

“Thank you for the pleasure.” He thanked him. “But i’m not done yet.” He said evil grinning. “It’s time for me to pleasure you.”

Hindi na niya nagawang tumutol ng hubarin ng binata ang kaniyang damit at sa isang kisap-mata ay nilalaro na ng dila nito ang utong niya.

Akala niya tapos na ang lahat pero hindi niya aakalaing meron pa palang ganito.

“Ohhhh. Hmmm.” He started to moan when he felt his tongue so hot pressed against his nipple.

Naramdaman niya ang daliri ng kamay nito sa isa niyang utong. Pinaglalaruan ng kamay nito ang utong niya dahilan para makaramdam siya ng matinding sarap.

“Shit!! Ohhhh.” Panay ang ungol at halinghing niya. Napasambunot na rin siya sa buhok nito at mas lalong diniinan ang ulo nito sa utong niya.

After that. One by one, his clothes disappear. Wala na silang damit na suot. They are now fully naked like the day they were born.

Lumuhod ang binata at walang pasabi-sabing dinilaan ang bukana ng kaniyang pang-upo.

“Ohhhhh shit!”

Halos mapatid na ang kaniyang boses dahil sa ginagawa nito. It kind of embarrasing, but he don’t feel like. All he felt was the pleasure coating inside his body.

Maya-maya ay naramdaman niya ang pagtapik ng pagkalalaki ng binata sa bukana niya. At doon naramdaman niya ang unti-unting pagpasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

“Ohhhhhh—Vicente.” Parang mawawalan siya ng ulirat dahil sa sarap na nararamdaman. Napaka-sarap at hindi niya mapaliwanag kung gaano.

“Shit. Ohhh yeah, hubby you’re so tight. Like before.” Sinagad nito ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Ramdam na ramdam niya ito.

He is f-cking him from behind. Nakakahiya man, pero iyon ang totoo.

At first his thrust was in low pace but after minutes passing his thrust became faster and faster.

Halos itirik niya ang mga mata sa tuwing sinasagad nito ang pagkalalaki sa loob niya. Parang napunta siya sa langit at pinaghehele ng anghel.

Mas lalo pang naging mapusok ang pagtatalik nila. Sobrang bilis ng ginagawa nitong pagbayo sa kaniyang loob.

His thrust became desperate and desperate every minutes. It was hard, fast, rough, harder, faster and faster.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang sabayan ang pag-ulos ng binata sa bukana niya. Halos sagad na sagad at sabay silang napapa-ungol.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang mainit na likido na inilabas ng binata sa loob niya. Napakasarap nito sa pakiramdam dahilan para mawalan siya ng ulirat ng panandalian.

The pleasure was too much to bear. Sobrang sarap ng ginawa nilang pagtatalik. Wala na siyang iba pang masasabi…

CHAPTER 15

Chapter 15

         WEEKED’S passed, passed and passed. Ilang araw o linggo na ang lumipas matapos maganap ang pagtatalik nilang dalawa ng binata. Hindi na muling na ulit iyon.

Naiinis si Adrian sa kaniyang sarili. Gusto niyang kastugin ang sarili dahil sa kataksilan niya. Nagtaksil siya sa nobya ng hayaan ang binatang may mangyare sa kanila.

Ngayon ay pilit na niya itong iniiwasan. Natatakot na siyang muling mangyare ang mga bagay na gusto man niyang mangyare ngunit hindi pwede. Hindi dapat, kasi hindi tama.

After he ate breakfast, napag-pasiyahan niyang mahiga sa kwarto at doon ay inabala ang sarili sa pag-iisip. Pag-iisip kung anong gagawin niya o kung hanggang kailan mauubos ang pagkain.

Gusto na niyang maubos ang pagkain ngunit may kabilang panig na tumututol. Ayaw pa niyang umuwi sa hindi malamang kadahilanan. Ayaw niya na parang gusto.

Narinig niya ang pagbukas ng pinto kaya awtomatiko siyang napatingin doon. Iniluwa nito ang binata na agad nag-tama ang kaniyang paningin diretso sa mga mata nito.

Agad niyang iniwas ng makaramdam ng hiya. Shit! I don’t like this. I don’t like this awkwardness.

Naghubad ito ng damit at short sa harapan niya. Tanging boxer na lang ang natitira nitong saplot.

“Let’s go and swim?” He said sounds suggesting.

Awtomatiko siyang napatingin sa binata. Tanging boxer lang ang suot nito at kitang kita ng kaniyang mga mata ang matitipunong katawan ng binata. At ang boxer nito na may malaking bumubukol sa gitnang bahagi. Shit! It’s really big.

May kung ano sa isip niyang gustong makita ang pagkalalaki nito. Gusto niyang muling makita, mahawakan at maisu—f-ck! F-ck! Forget! Erase!

“Ikaw na lang ang maligo. Tinatamad ako.” Pagtanggi niya kahit pa nga ang totoo ay gusto niyang samahan ito sa pagligo.

Hindi niya alam kung anong gagawin ng binata sa kaniya ng lumapit ito.

“Have sex here hubby or you’re coming? Please choose hubby.” His voice was sexy and seductive.

Hindi siya nakapag-salita. Basta nakatingin lang siya diretso sa mga mata ng binata. Hindi pa siguro pumapasok sa kaniyang isipan ang sinabi nito.

“Silence means you don’t want to go and have sex here hubby, is that—”

“I’m coming. I’m coming with you. Tayo na ligo na tayo.” Sabi niya at nagmamadaling tumayo at lumabas ng silid.

Ayaw naman niyang hayaan ang binata na muling may mangyare sa kanila. It’s him who like to blackmail him, like f-ck!

Napapangiti na lang si Vicente sa kaniyang ginawang pag-blackmail sa binata. Talagang nagmadali pa itong lumabas.

Nakarating sila sa dalampasigan. Kalma ang alon at hindi masakit sa balat ang sinag ng araw. It is a perfect day for both of them. A perfect sunset, calm see, birds making sounds. It is peaceful like the life he want to live with.

Agad siyang tumakbo at tumalon sa kalmang dagat. Malalim ang nilangoy niya bago siya lumutang.

Nasa isang tabi lang si Adrian. He don’t feel like swimming. Isa pa, ayaw naman talaga niyang maligo. Pinilit lang siya ng binata.

“Hey, hubby. Come on let’s swim.” Sabi ng binata na nasa gitna ng bahagi ng dagat. Lumalangoy ito at humihiyaw upang tawagin siya.

He just rolled his eyes in response. Like f-ck, he can’t forced him to swim while he don’t feel like too. Like f-ck as ever.

Nataranta siya ng makita niya ang binata na kumakaway-kaway ang kamay at tanaw niyang parang nalulunod ito.

“Help!” Sigaw nito na kumakaway kaway pa sa kaniya.

Hindi muna siya kumibo. Pinakikiramdaman lang niya ang binata kung isa lang ba ito sa kasinungalingan nito pero lahat ay mukhang totoo. It’s real to the point that his heart start beating so fast.

F-ck! He need to save him. He need to!

“Ad—Rian help!”

Wala ng paligoy-ligoy pa. Mabilis ang bawat mga galaw niyang agad lumusong sa tubig at lumangoy sa gawi ng binata.

Nang makarating siya doon ay laking gulat niya ng lumapat ang mga paa niya sa buhangin. Yeah, low f-cking tide!

Nag-isang diretsa ang kilay niya habang naka-tingin kay Vicente na panay ang pag-tawa—pag-halakhak.

Naloko na naman siya. Akala na naman niya ay totoo ang lahat, pero hindi pala.

Unti-unti ng napanatag ang kaniyang puso. Bumalik na ito sa tamang bilis ng pag-tibok.

Bwisit! Yung ayaw niyang maligo pero dahil sa panloloko naka-ligo siya! Shit!

Lalangoy na sana siya pabalik ngunit hinila siya binata palapit dito. Malakas ang pagkakahila kaya sobrang lapit ng mga mukha nilang dalawa sa isa’t isa.

It just inch a way so close. Konti na lang at maglalapat na ang kanilang mga labi.

At heto na naman ang kaniyang puso. May malakas na tumatambol doon. Like shit is happening.

He tried to escaped but failed. He failed because Vicente is more stronger.

“Stay still, please Adrian.” Pakiusap nito sa kaniya na seryoso ang mukha.

Kuno’t man ang noo niya at hindi niya maintindihan ay ginawa parin niya.

Unti-unti siyang napa-pikit ng maramdaman ang mga labi ng binata sa mga labi niya. Nag-lapat ng muli ang mga labi nila na wala siyang ibang nagawa kahit isang pag-tutol.

Lumalim ang halik hanggang sa mag-espadahan na ang dila nilang dalawa, bago sila bumitaw ng halik at humagilap ng hangin.

“I love you.” Vicente said seriously full of love coating in his eyes.

Nabato siya sa kinatatayuan. Hindi niya alam kung anong sasabihin o anong gagawin. Like hell what is happening? Why all of a sudden he say that f-cking word?

“You don’t need to answer me now, i know hanggang ngayon na guguluhan kapa, i just want to let you know that i love you and only you my hubby.”

Kung babae sana siya madaling para sa kaniyang tanggapin ang lahat ng nangyayare lalo pa’t mahal na rin niya ang binata, pero hindi e. Sobrang hirap tanggapin! Sobrang hirap paniwalaan. Lalaki siya! Lalaki at sobra na siyang naguguluhan. Hindi niya alam kung anong iisipin o anong gagawin. To the point that he’s still speechless. He still can’t sleep and can’t believe what the f-ck is happening.

Bakit ba kasi nangyare ang lahat ng ito. Ngayon pinag-sisisihan na niyang nakilala ang binata. Kahit mahal niya ito ay hindi niya kayang maging asawa nito, tulad ng sabi nito.

“Hey,” Naramdaman niyang nagtilamsik ng tubig si Vicente sa kaniyang mukha kaya awtomatiko siyang napapikit at napukaw ang kaniyang pag-iisip., “mukhang malalim yang iniisip mo ah? Ako ba ang iniisip mo?”

Sinabuyan din niya ng tubig sa mukha ang binata.

“Kapal ng mukha mo.” Sinabuyan pa niya ito ng sinabuyan ng tubig.

That’s all started. They played with the calm sea, smiling, laughing and dancing with the sun.

It was a great swim for him. It can’t imagine how happy he was. So happy and very happy.

Panay parin ang tawanan nilang dalawa hanggang sa umahon na sila sa dagat. Narito silang dalawa naka-upo sa buhangin ng dagat habang pinanonood ang haring araw na maya-maya ay lulubog na rin.

“The sun is beautiful.,” puri ni Vicente na katabi niyang naka-upo., “just like you hubby.”

Tumingin ito sa mga mata niya at siya naman’y tumingin din. Eyes to eyes, the emotion coating in their eyes.

“Hindi ako sun noh? Alam mo kung bakit?” Aniya.

“Bakit?” Kunot noong tanong nito.

“Dahil sabi mo nga, maganda yung sun so…hindi ako sun, kasi gwapo ako, hindi maganda.” Sarkastiko niyang sabi.

“Yeah.” Dinaganan siya ng binata na ngayon ay naka-kubabaw na sa kaniya.

Muling nag-tama ang mga mata nilang dalawa. Like shit! He is now reading every emotions in his eyes.

Lumipat ang kaniyang paningin sa mga labi ng binata. His lips was tempting. Heart shaped lips, natural pink lips, and so kissable.

Ipinikit na lang niya ang mga mata ng simulang lumapat ang mga labi ni Vicente sa mga labi niya, but sadly it was just a peck off kiss.

Tinayo siya nito at muling bumalik sa pagkaka-upo, bit this time. Nakahawak na ang kamay niya sa kamay ni Vicente.

Naiinis siya dahil nakaramdam siya ng pagkabitin. Binitin siya ng binata. Nakak-inis sobra! Fuck! Bakit niya ba nararamdaman ito? Bakit? Shit!

“Bakit ba panay ang halik mo sa’kin?” Singga niya sa binata.

“Because you’re lips said ‘kiss me’ so i did.”

Ganun ba ba siya kahalata? Hell.

“Halik mo mukha m—”

Napatigil siya sa pagsasalita ng humilig ang ulo ng binata sa balikat niya.

“Holding hands together while watching the sunset is the best thing happened in my life, it’s because you’re here beside me.” He whispered but he heard it clearly.

Parang isang libong kamay ang humaplos sa kaniyang puso. Tila na puno ng kaligayahan na hindi na niya mawari.

Hindi na niya ginawang tanggalin ang kamay niya sa mga kamay nito, at ang ulo nitong nakahilig a balikat niya ay hinayaan na lang din niya.

He just looked and watched the peacefullness of the sea and the sun starting to set.

It was a beautiful day happened in his life. He thought he’ll never experience this.

Pero ngayon unti-unti na niyang pinagsisisihan ang mga sinabi niya, ngayon parang gusto na niyang dito na lang tumira, kasama ang binata. Kasama ang lalaking mahal niya, malayo sa magulong syudad.

Hindi siya mag-sasawang panoorin ang paglubog at maging ang paglitaw ng araw, pero may bahagi sa kaniyang isip na huwag paniwalaan ang anumang nakikita o naririnig. Baka paggising niya kinabukasan pantasya niya lang pala ang lahat.

Mas mabuting putulin agad ang pantsya para hindi na muli pang lumago at siya rin ang masaktan hanggang dulo.

Matapos nilang panoorin ang pag-lubog ng araw ay hindi mabilang ni Vicente ang mga ngiti na sumisilay sa kaniyang mga labi. Sobrang-sobrang ang ligaya niya.

Sa wakas unti-unti na niyang nakukuha ang loob ng binata. Pasasaan pa at makukuha din nito ang puso ng binata at matatanggap din nito na mag-asawa na sila. And that’s the thing for him to be happy. Happy as ever.

“What do you want for dinner?” Tanong niya sa binata.

“Kung tanungin mo’ko akala mo marunong kang mag-luto.” Matatawa nitong pang-aasar sa kaniya.

Para siyang sinampal ng realidad. Bakit nga ba siya nag-tanong pa ay hindi naman siya marunong mag-luto. Shit!

“Sige ikaw na lang mag-luto.” Naka-pout na sabi niya, “at ako na lang pagsilbihan mo.”

“Maligo muna tayo. Amoy alat na kaya tayo.” Nakangisi parin ang binata.

Hinawakan nito ang mga kamay niya at hinila siya papasok sa kwarto upang maligo.

Binitawan lang nito ang kamay niya ng makarating sila sa loob ng kwarto.

“I’m going to bath firs—”

“Hindi ba pwedeng saba’y na lang tayong maligo?” Nagpapa-awa pa siya. Baka lang maka-lusot.

“Gago!” Malakas na bulyaw nito at mabilis na tinungo ang bathroom at agad sinarado ang pinto.

Bagsak ang kamay niya habang nakatingin lang sa naka-sarang pinto. Shit! Akala niya makaka-lusot siya. Shit!

Hinubad niya lahat ng saplo at wala siyang itinira kahit isa. Narito siya sa tapat ng pinto ng bathroom habang hinihintay matapos si Adrian maligo.

Panay ang kaniyang pag-ngiti. Alam niyang pag-bukas nito ng pinto ay mmagugulat ito dahil ang hubad na katawan niya ang makikita.

Evil grinned.

Natapos si Adrian maligo, ipinalibot pa niya ang tuwalya sa kalahating bahagi ng kaniyang katawan kung saan natatabunan ang kaselanan niya.

Pinihit niya pabukas ang pinto at nagulat siya sa tumambad sa kaniyang harapan.

Shit! Saging—mean malaking saging!

Saglit siyang napatitig sa pagkalalaki nito ngunit madali din naman niyang iniwas. Alam niyang pulang-pula ang mukha niya dahil tila umakyat ang dugo at napunta iyon lahat sa mukha niya.

“F-ck bakit ka’ba naka-hubad?” Tanong niya.

“Ano bang masama?” Maang nitong tanong na parang wala lang dito ang hubad na katawan. Porke’t malaki lang ang pagkalalaki nito ay handa na nitong ibalandra kung saan-saan. Shit lang! “Pwede mong tingnan ang katawan ko kung kailan mo man gusto ko dahil asawa mo ako, besides pwede mo pa ngang lasahan eh!” May pang-aakit sa tono ng pananalita nito at may halong pabiro.

Shit! Shit!

CHAPTER 16

Chapter 16

      “PWEDE mong tingnan ang katawan ko kung kailan mo man gusto ko dahil asawa mo ako, besides pwede mo pa ngang lasahan eh!” Sabi ni Vicente.

“Sino bang magtatangka diyan sa katawan mo?” Umakto pa siyang puno ng sarkasmo. “Umalis ka nga diyan dadaan ako.” Sabi pa niya kahit ang totoo ay humaling na humaling siya sa katawan nito, gusto niyang muling maramdaman ang init ng pagka—forget! Shit!

Nakita niyang pumasok na ang binata sa loob ng bathroom kaya naging malaya na siyang magbihis.

Matapos mag-bihis ay nag-tungo na siya sa kusina at nag-tingin-tingin ng maari niyang lutuin.

Nakita niyang may karneng manok doon kaya naisipan niyang mag-luto ng adobo. Adobo na minsan na ring itinuro sa kaniya ng nobya.

Ano kayang nangyare sa nobya niya? Ayos lang kaya ang nobya niya? Matutuloy parin kaya ang kasal nila? Shit! Tila ramdam niya ay nagtataksil siya dito. Niloloko niya ang nobya niya! Shit!

“Hey, hubby mukhang malalim na naman ang iniisip mo ah.” Isang baritonong boses ang nagsalita malapit sa tainga niya.

Bahagya pa siyang napapitlag sa gulat dahil dito.

Naramdaman niya ang mga kamay ng binata na yumayakap sa tiyan niya.

“Umalis ka nga diyan. Hindi ako makakapag-luto sa ginagawa mo!” Saway niya sa binata kahit may bahagi sa kaniyang sarili na gusto niya ang pagyakap nito.

Mahinang tumawa ang binata at inalis na nito ang kamay ngunit pinaharap siya nito bigla at agad hinalikan sa mga labi.

Mabilis na halik ngunit ramdam na ramdam niya. Shit! Shit! Shit!

“Pwede ba? Nagluluto ako Vicente! Please behave yourself, will you?” He sounds irritated but not.

“Why don’t you teach me on how to cook, para naman mapag-silbihan din kita kung sakali.” Suhestiyon ng binata.

“Nagugutom na ako. Baka matagalan pa tayo!”

“Hindi yan. Come on hubby, just teach me how, please.” His puppy dog eyes was shown in his eyes.

Ano pa nga ba ang magagawa niya? Masyadong mapilit at hindi siya makatanggi. Gutom man at tila nagpapatayan na ang bulate sa kaniyang katawan ay mas pinili parin niyang turuan ang binata.

“Gayatin mo itong sibuyas. Tsaka itong bawang, tsaka ang manok—”

“Hey, hinay-hinay lang hubby. Baka hindi ko makuha ang sinasabi mo.” May pagmamaktol pa nitong sabi.

“Okay.” He said. “Gayatin mo na ang sibuyas.” Utos niya.

Pinanuod lang niya ang binata habang binabalatan nito at sinimulang gayatin ang sibuyas.

Lihim siyang napapatawa ng panay ang pagmumura ng binata. Halos murahin na nito ang sibuyas at panay ang pagkusot ng mga mata.

“F-ck this onion. F-ck this!” Panay ang pagmumura nito. Naluluha talaga ito sa aroma ng sibuyas.

Hindi na niya napigilan. Malakas siyang napahalakhak habang sapo-sapo ang kaniyang tiyan. Sobrang nakakatawa kasi ang ekspresyon ng mukha ng binata.

“Vicente Vedge, the famous lawyer of all time is now crying because of onion? I can’t believe this.” He teased him while laughing so hard. So hard to the point that he can’t breath.

“Stop teasing me, will you?” He said sounds irritated.

“Uhuh? Crying because of onion?”

Tumayo ang binata at unti-unting humakbang palapit sa kaniya. Hakbang lang ito ng hakbang hanggang sa marating ang gawi niya.

Halos balutin na siya ng kaba, hindi na rin niya nagawang tumawa sa halip ay nakatingin lang siya sa binata.

Ano’ng gagawin nito? Shit! Shit!

Ngumiti ito ng nakaka-akit at tila may binabalak sa kaniya. Gusto man niyang itulak pero tila tinakasan na siya ng lakas.

“What are you doing?” He asked while his heart beat so fast.

“You teased my Adrian. You have to pay for this.” He said. “And you teach me how to cook so…i’m going to teach how how to suck my c-ck right and good.”

Halos lumuwa ang mga mata niya sa mga sinabi ng binata. Paulit-ulit bumabalik sa kaniyang isip ang mga sinabi nito. He can’t believe this. He can’t!

“Anong sabi mo? Kung sinabi mo agad sa’kin na ganun pala ang kapalit sana hindi na kita tinuruan na magluto.” Naiinis niyang sabi.

“Come on, just suck me c-ck hubby.” Sabi nito na parang wala lang dito ang pinagagawa sa kaniya. Like the f-ck! It was f-cking big deal for him!

“Vicente, hindi tayo makakapag-luto sa ginagawa mo.” Saway niya dito ngunit hindi nakinig.

“Let’s kip the cooking thingy. I’ll teach you first on how to suck my c-ck right and good.”

“Teach how to suck? F-ck Vicente! Ilang beses ko ng ginawa sa’yo ’yan. Hindi kapa ba nakokontento?” Sarkastiko niyang tanong kahit hiyang-hiya na siya. Hiyang-hiya siya na ginawa pa niya ang mga bagay na iyon.

“Come on, sucking my c-ck make your hubby happy.” He sexily said.

Napapitlag pa siya ng hubarin ni Vicente ang boxer na suot at kitang-kita niya ang mahaba at nag-uumigting nitong pagkalalaki. It was big, long, and the tip is so f-cking red. Ohh my! What he is thinking?

Mas lalo pa siyang nadarang ng halikan siya ng binata. Gumapang din ang halik nito sa leeg niya at nag-iwan doon ng marka. Gumapang pataas hanggang sa marating ang tainga niya.

He lick his earlobe and bite it lightly. “Come on hubby. Just suck my cock. Please, hubby. Please.” He whispered in his ear.

Hindi niya alam kung ano itong ginagawa niya. Ngunit unti-unti siyang lumuhod hanggang mag-tapat na ang mukha niya at ang pagkalalaki nito. Shit! Shit!

What am i doing? This isn’t right!

“Come on, suck it hubby. F-ck!” Ramdam niyang nagtitimpi lang ang binata na huwag ipasok sa kaniyang bibig ang pagkalalaki nitong nag-uumigting sa haba at laki.

Huminga muna siya ng malalim. Kung gusto nito! Sige pagbibigyan na niya. Siguro mamaya na lang niya iisipin ang mga bagay na iyon.

He inserted his d-ck inside his mouth and he do the deep throat thing.

“Ohhhhhh—shit!! F-ck Adrian. Ohhhhhh—shit!” Rinig niyang ungol ng binata. “Uhmmmm.”

Halos mapuno ang bibig niya ng pagkalalaki nito at hinugot niya. Medyo nasusuka pa siya ngunit hindi siya tumigil. Mas gusto niya ang sarap na namumutawi sa mukha ng binata.

He suck again his c-ck up and down. He twirled his tongue while sucking his d-ck. Right and f-cking good.

Halos sarap ang bumabantas sa mukha ni Vicente. Nasasarapan siya sa ginagawa nito sa pagkalalaki niya.

“Ohhhhh—shit! Hubby, faster. Come on faster.” He moaned even louder.

Sumasabay na rin ang balakang niya sa paggalaw ng bibig ng binata.

Napapasambunot siya sa buhok ng binata at inaalalayan niya ang ulo nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki.

“Oohhhh—shit! Ahhhh f-ck. F-ck. F-ck!”

Mas binilisan pa niya ang paglabas pasok sa bibig nito. Sobrang sarap at halos wala na siyang boses na maiiungol.

Napaka-init ng bibig ng binata sa pagkalalaki niya kaya mas lalong nakakadagdag iyon sa sarap na nalalasap niya.

Shit! Shit! Shit!

Halos itirik niyang ang mga mata niya sa ginagawa nito. It was so good. So f-cking good.

“Ohhhhh—shit hubby. Shit hubby! Ohhh hubby.” Panay ang daing at ungol niya.

Hinugot ng binata ang pagkalalaki niya sa bibig nito at ang mga balls naman niya ang pinaligaya nito. Tila uhaw na uhaw ito sa paraan ng pagkain ng balls niya.

“Ohhhh…i like that. I like that hubby. I like that. Come on, suck it! Shit!”

Muling bumalik ang bibig ng binata sa pagkalalaki niya at muli nitong ipinasok sa kipot na kipot nitong bibig.

Ramdam niyang lalabasan na siya. Ramdam na niyang konti na lang ay lalabasan na siya.

“Come on hubby. Suck me. Suck me faster, ohhhhh shit!” Isang mahaba at mapagnasang ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng labasan siya sa bibig ng binata. “Ohhhhh!”

Ramdam na ramdam ni Adrian ang mainit na likido sa bibig niya. It was really good. So good.

Tumakbo siya patungo sa lababo at doon niya idinura lahat ng mga lumabas sa binata. Nagmumog din siya at pagkatapos ay bumalik na siya.

Nang makabalik siya ay nakapikit parin ang binata at bakas parin sa mukha nito ang sarap na rumerehistro sa mukha nito.

Tinapik-tapik niya ang pisngi ng binata.

“Time to cook Vicente.” Sabi niya dahilan para bumalik iyon sa realidad.

“Now, you chop-chop the Onion and garlic. Sana naman hindi mo na ako turuan ng kahalayan pagtapos nito. Ibang klaseng tao kapa naman. Mahalay.” Sarkastiko niyang sabi.

Isang malakas na pagtawa lang ng binata ang narinig niya at isinuot na nito ang boxer, umupo na rin ito at muling bumalik sa paggayat ng sibuyas.

A minutes later, maybe 10 or 20 minutes after they finally finished cooking.

It was a successful and tasty adobo. Well made.

“Congrats mr. Vedge, the lawyer and the chef.”

Ngumiti lang ang binata sa kaniya. “It because i have a good instructor besides me.” He answered back sweetly smiling.

Ewan, pero talagang tinatamaan siya ng ngiti nito. Mga ngiti nito na animo’y isang bala tagos hanggang sa kaniyang puso. Yeah, something like that.

“Come on let’s eat hubby.” Pag-aya nito sa kaniya.

Umupo na siya at nagsimula na silang kumain. Hindi niya maiwasang mapangiti dahil sa paminsan-minsan niyang nahuhuli ang binata na nakatingin sa kaniya.

Even if he don’t admit, he is happy to be with him. Happiness that he think it’ll not last longer. Alam niyang matatapos din ang kasiyahan niyang ito, lalo na’t unti-unti ng nauubos ang pagkain nila. Malapit na siyang ihatid ng binata. Malapit na silang mag-kanya-kanya at magpa-divorce sa isang kalokohang kasal na ito.

Siguro. Susulitin na lang niya ang mga araw na kasama niya ang binata. Susulitin na lang niya ang mga araw na narito pa sila kung saan silang dalawa lang.

Matapos nilang kumain ay nag-tungo na sila sa loob ng kwarto. Medyo malalim na rin ang gabi at inaantok na silang dalawa.

“Let’s go, take a bath.” Pag-aya niya sa binata.

“Huh?” Kunot noong tanong nito. Hindi maintindihan ang gusto niyang pakahulugan.

“Sabi ko, ligo tayo.”

“You mean, let’s take a bath together? Sa bathroom?” Pagtama niya sa gusto nitong pakahulugan.

“Ayaw mo hindi wag!” Tinalikuran pa niya ito.

“Syempre, gusto. Sino ba naman ang ayaw kang makatalik—i mean makasabay maligo.”

Hindi na lang niya ito pinansin. Alam niyang mahalay ang binata at pasasaan pa’t doon din ang punta niya.

Sabi nga niya, susulitin na niya ang araw na kasama niya ito. Ang araw na silang dalawa pa.

Hinayaan na lang niyang paliguan siya ng binata. Habang ang mga kamay nito ay naglulumikot sa kaniyang kaselanan.

Hindi na siya tumanggi ng lumapat ang mga labi nito sa mga labi niya. It was a long kissed. Hindi na nga niya alam kung matatawag pa ba itong halik. Basta ang alam lang niya ay naghahalikan silang dalawa.

One by one their clothes disappear. Heto parina at patuloy parin ang paghalik ng binata sa mga labi niya at bumaba sa utong niya.

Sinipsip nito at dinilaan na akala mo’y wala ng bukas.

“Ohhhh—f-ck! Shit! Vicente, i like that. I like that hubby. Ohhh keep doing that. Ohhh—please.” Ungol niya habang patuloy parin ang binata sa pagpapaligaya sa kaniya.

Mas dumagdag pa ang sarap sa kaniyang kaibuturan ng laruin nito ng dila nito ang utong niya habang ang daliri ay nilalaro naman ang kabilang utong niya.

That was the best thing he could ever experienced in his entire life.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang nag-uumigting nitong pagkalalaki sa loob niya at malalakas ang bawat bayong ginawa nito.

Sobrang sarap. Sobrang sarap at hindi siya mag-sasawang makipag-talik sa binata na walang ibang ginawa kundi iparamdam sa kaniya ang kakaibang nararamdaman.

Vicente’s thrust was long, hard and fast thrust until he reached his orgasms inside him.

They are both panting and catching their breath.

“Round two?” Vicente said.

“F-ck yes.” He answered.

Muli ay naramdaman niya ang matigas at nag-uumigting sa haba at laki nito dahan-dahan pumasok sa loob niya.

Malakas at mabilis ang bawat ginagawa nitong pag-bayo sa loob niya bago nila narating ang rurok ng kanilang kaligayahan. So much pleasure and too much to bear.

CHAPTER 17

Chapter 17

       ANOTHER weeks passed. At sa mga araw na iyon ay walang patid ang binata sa pag-angkin sa kaniya. Tatlong beses sa isang araw mayroong nangyayare sa kanila at wala siyang nagawang pag-tutol. Sabi nga niya, susulitin na niya hanggat kasama pa niya ang binata. Hangga’t narito pa ito sa tabi niya, dahil alam niyang hindi magtatagal mag-iiba na rin ang landas na kanilang tatahakin.

Ngayon ay narito sila sa dagat at napag-pasiyahan nilang maligo. They were both happy again, just like other days passed.

“Let’s go to the yacht? Let’s swim?” Vicente said.

Tumango naman siya. “Pabilisan tayong lumangoy. Pag-ako ang nanalo, iuuwi mo na ako.” Pabiro niyang suhestiyon dahilan para mandilim ang mukha ng binata ngunit agad din nitong kinubli.

“What if i won?” He seriously said.

Seryosong-seryoso pa ito kahit pabiro lang ang pagkakasabi niya. Tumawa siya ng mahina.

“Nagbibiro lang ako. Bakit ang seryoso ng mukha mo?” Mangha niyang tanong habang ngingiti ngiti.

“Not funny.” He voice was flat. And no emotions.

Ramdam niya ang pagtatampo ng binata kaya lumapit siya doon ay hinalikan ang mga labi.

“Stop sulking Vicente. Biro lang naman yung sinabi ko e.” Pag-alo pa niya.

“Let’s go with the deal. Kapag nanalo ka iuuwi na kita at kapag ako ang nanalo, we’ll going to have sex in the yacht? Ready?” He is really serious. Now he regret this! He regret suggesting this.

“Vicente, kakapag sex lang na’ten kaninang umaga, hindi ka pa nagsasawa o napapagod man lang?” Kahit nahihiya man siyang aminin ngunit iyon ang totoo.

“Because i love you.” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin. “And i’m addicted to you hubby so now.. Get ready because we’re going to start.”

Wala siyang nagawa kundi ang manalangin na sana ay siya ang manalo sa paligsahang na isip niya. Na sana ay hindi na lang niya sinabi. Yare na naman siya kapag natalo siya, like shit! A f-cking shit!

“Ready. Set. Go!”

Mabilis ang bawat pagkumpas at pagkampay ng kaniyang paa at mga kamay ng magsimula ang paligsahan. Sobrang bilis na ng ginawa niyang paglangoy at bahagya na siyang humagilap ng hangin.

Ilang minuto pa ang lumipas ay narating na niya ang yate. Nagdiwang ang buong pagkatao niya. He won! He won! He won for God-sake.

Tumingin siya sa likuran niya ngunit wala doon ang binata. Hinanap pa niya sa katubigan ngunit wala ang binata.

“I won Adrian.” Rinig niyang isang baritong boses ang pumailalim sa kapaligiran.

Napatingala siya at nakita niya si Vicente na nasa taas ng yate. Naka-akyat na ito at mapang-lokong ngumiti sa kaniya.

What? Isang malaking tandang pananong ang nasa ulo niya. He can’t believe this! He can’t! How could he? Argh! He lose? Did he lose the game? F-ck! Yeah, he really lose the game.

“Pa’nong? Vicente dinaya mo ako? Panong nasa itaas kana agad? Ang daya mo!” Sigaw niya ng may buong pagmamaktol. Hindi talaga siya makapaniwala sa mga nangyayare. Alam niyang sobrang bilis ng paglangoy na ginawa niya? Panong?

“Hubby, champion ako sa swimming. I got plenty of awards, walang sinabi sa’kin lahat ng mga nakalaban ko sa ibang bansa. Don’t you know that?” May pagmamayabang nitong sabi na ikinatanga niya.

So all this time? He is challlenging the champion? What have he done?

Kaya pala kompyansado itong ituloy ang laro dahil alam nitong ito ang mananalo? Ang daya. Ang daya daya.

Inis siyang umakyat ng yate, matapos umakyat ay inisang tingin niya ang binatang nandaya sa kaniya.

“You cheated on me! You’re a cheater. You’re a champion but you didn’t tell me? You’re really is a cheater!” He said irritated.

“Well you didn’t asked. Isa pa, ikaw naman ang nag-suggest ng game. So, pinagbigyan lang kita.” Tumatawa pa nitong sabi. “I might need the price now.”

Bakit hindi nga ba siya nag-tanong? At bakit ba kasi niya hinayaang mangyare ito? Biro lang naman ang lahat bakit napunta sa seryosong usapan? Damn hell!

“Walang price! Dinaya mo ako! Mandaraya ka. You’re really a—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng lumapat ang mga labi ng binata sa mga labi niya. Nawalan na naman siya ng lakas na itulak ito sahalip at hinayaan na lang niya ang binata.

Mas lalong lumalim ang halikan nilang dalawa ng sapuin ng binata ang magkabilang pisngi niya at sinakop ang mga labi niya.

At sa isang kisap mata. Wala na silang mga saplot at naglalabas pasok na ng mabilis at sagad ang pagkalalaki nito sa loob niya. It’s so good. Freaking good.

Panay lang ang ungol at halinghing niya habang naka-hawak sa railing ng yate. Kung siguro ay nasa syudad sila ay magiging viral ang pagtatalik nilang ito. Salamat na lang at hindi.

Isang mabilis at mapagnasang ungol ang kumawala sa bibig ng binata ng labsan ito sa loob niya. Siya naman ay napapikit ng maramdaman ang mainit na likidong lumabas sa pagkalalaki nito.

“Ahhhhh.”

Yumakap sa kaniya ang binata at hinahalik-halikan nito ang balikat niya hangang sa mapunta ito sa ibabang bahagi ng tainga niya.

“Thank you for the pleasure hubby.” Bulong nito.

Umayos na sila ng tayo ng makabawi sila sa sarap na namutawi sa kanilang pagkatao. Isinuot na rin niya ang boxer at maging ito’y nagsuot na rin.

“Ano bang gagawin na’ten dito? Nagugutom na ako, Vicente, gusto kong kumain.” Aniya.

Ngumiti ito sa kaniya.

“Well, let’s go and eat.” Pag-aya nito sa kaniya.

Pumasok sila sa loob ng yate. Mangha siya sa mga nakikita, may sariling mga gamit doon sa loob. May ref, gripo at iba’t iba pa na mas lalong kinamangha niya.

Pa’nong nagkaroon ng mga appliances dito e wala namang kuryente dito? Shit! Lang. He can’t believe this.

Agad niyang pinuntahan ang ref at sinilip ang loob nito, hindi dahil sa tinitingnan niya kung may pagkain. Kundi dahil tiningnan niya kung gumagana ba ito. Sadyang gumagana ang ref. The hell, it’s impossible? How did this appliances works?

“Vicente, bakit gumagana yung ref? Anong klaseng yate ba ito?” Kunot noong tanong niya kay Vicente na nasa cabinet ay may hinahalungkat.

“It’s because of water. Sa madaling salita, basta’t nasa tubig itong yate na ito lahat gagana.” Direktang sagot nito. “I’m just like you when i see this. I was f-cking amazed because of this fantastic yacht.”

“Kanino ba ito?” Tanong niya.

“My friend.” Tipid nitong sagot. “Here wear this, i’m afraid you might get sick.” Sabi nito at may inihagis sa kaniya na agad naman niyang nasalo.

Boxer at damit ang inihagis nito sa kaniya.

“Gumagana din ba ang gripo?” Tanong niya.

“Yes hubby. I told you everything is working.” Sagot nito at hinubad ang boxer na suot kaya awtomatiko siyang napatitig. Diretso sa mahaba at malaking nitong pagkalalaki.

Agad niyang iniwas ang tingin ng malamang lilingos na ang binata sa gawi niya.

“May cr din ba dito?” Tanong muli niya.

“Yes.” Sagot nito ng matapos ng magbihis.

Tinungo niya ang cr na tinuro ng binata. Pumasok siya doon at doon na rin siya nagbihis. Mahirap na baka kapag nagbihis siyang nakikita ng binata ay kung ano pa ang mangyare sa kanila.

For God sake. His ass sore.

Matapos niyang magbihis ay iniligay niya nag lamog niya sa isang basket. Lumabas na rin siya at tinungo ang kusina kung saan naroon ang binata.

“Vicente, nagugutom na ako. Ano bang pagkain meron diyan sa ref?” Tanong niya sa binata na tinitingnan ang ref.

“May vegetable salad lang ang nandito at tsaka ice cream, milk and cereal and raw food.”

They both hate vegetable kaya mas pinili na lang nilang kumain ng cereal at gatas.

“Hindi pa ba expired ito?” Tanong niya habang patuloy naman ang pagsubo sa cereal. Masarap e, hindi lasang panis.

“Hubby, the food here isn’t expired or something. Fresh lahat ito.” Sagot nito.

Napatango-tango na lang siya at muling ipinagpatuloy ang pagkain niya ng cereal. He don’t like cereal since childhood but after eating this together with Vicente isn’t bad. Masarap pala talaga ito.

“Hubby, say ahh.” Sabi ni Vicente at inilahad sa kaniya ang kutsara na may lamang cereal.

Tsk! Childish!

Ganunpaman ay sinubo parin niya ang sinubo nito. Patuloy lang niya iyong ginawa dahil patuloy lang si Vicente sa pag-subo sa kaniya.

Now he know Vicente’s personality. He is childish, sometimes serious sometimes not. At syempre hindi mawawala sa binata ang pagkamanyakis nito. Na unang una niyang natuklasan dito.

Three f-cking times sex a day? Kayang gawin ni Vicente? Damn!

Maya-maya pa ay natapos na silang dalawa sa pagkain. Siya na ang nag-imis ng pinagkainan at hinugasan na rin niya ito kahit pa nga pinipigilan siya nito.

“Let’s go and take some rest.” Pag-aya ni Vicente sa kaniya matapos niyang mahugasan ang lahat ng pinggan.

Inaya siya nitong magpahinga sa ilalim ng araw. Katamtaman lang ang sinag nito dahil nga papalubog na ang araw. Papalubog na ito at muli na naman nilang matutunghayan ang pag-lubog ng haring araw.

Naka-upo silang dalawa, magkatabi at magka-hawak ang mga kamay. It was a romantic day of his life.

Sumandal siya sa balikat ng binata habang pinapanood ang magandang tanawin.

“Bakit nga kailangan pang lumisan ng araw?” Bigla ay tanong nito.

“Anong klaseng tanong ba ’yan Vicente? Syempre kailangan niyang mawala dahil gabi na.” Natatawa pa niyang sabi.

“What i mean is, bakit kailangan pang may umalis. I’m not talking about the sun literally. May iba akong gustong pakahulugan.” Sabi nito. “What i want to say is, bakit kailangan pang lumisan ng mga tao? Bakit kailangan pa nilang mamatay? Pwede bang manatili na lang habang buhay para sa mga taong mahal nila?”

Hindi niya alam kung bakit nagawang itanong ito sa kaniya ng binata. Ngunit nadama niya ang tanong nito. Maging siya ay tinatanong din ang sarili.

Bakit kailangan pa ngang mawala ng tao? Hindi ba pwedeng manatili na lang sila sa mundong ito para sa mga mahal nila sa buhay?

“That is also my question to myself Vicente. But we don’t know the answer. Alam na’ten na si God lang ang makakasagot sa mga tanong na’ten.” Sabi niya.

“Kung mawala ba ako sa piling mo handa ka bang hanapin ako? I don’t mean na mamatay. As in mawala, mawala sa buhay mo, mawala ang koneksyon na’ting dalawa. O hindi na muling maulit ang mga bagay na nangyayare sa’ten ngayon. Tulad na lang ngayon. Handa ka’bang hanapin ako? Handa mo bang gawin ang lahat maibalik lang ako sa tabi mo?” Hindi niya alam pero iyang tanong na iyan ang pumasok sa kaniya isip.

Siguro dahil narin sa seryosong pinag-uusapan nilang dalawa, kaya napunta siya sa ganito.

“Yes. I’m going to find you no matter what. I’m going to be with you, even if there’s large barrier that preventing me to be with you. F-ck those barrier because i’m going to destroy it no matter wha—”

“Pa’no kung yung barrier na iyon ay ang pagpapakasal ko sa iba at hindi sa’yo.” Biglang tanong niya.

Hindi na kasi niya alam, basta ang alam niya ay may responsibilidad siyang pakasalanan ang nobya niya, dahil unang una palang ito na ang unang minahal niya. Ito ang naging nobya niya at ito lang ang nag-iisang taong pinangakuan niya ng kasal.

“Bakit balak mo parin bang magpakasal kahit kasal na tayo?” Balik tanong nito.

“Maghihiwalay din naman tayo pagtapos nito. Alam ko namang hindi magtatagal ito dahil may pangako ka sa’kin, naiuuwi mo ako pag na ubos na ang pagkain na’ten at mag de-devorce na tayo. Kasal na hindi ko naman talaga ginusto.” Ang balak sana niyang sabihin ngunit nagmistulang bulong na lang niya sa sarili ang lahat.

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. “Come on, lighten up. Masyado ng madrama ang pinag-uusapan na’ten.” Tumayo na siya at tinanggal ang pagkakahawak ng kamay ng binata sa kamay niya. “May beer ba dito? Tara inom?” Pag-aya niya.

Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Nag-tungo agad siya sa ref upang maghanap ng pwede nilang inumin. Umiiwas kasi siya sa seryosong mukha ng binata, at sa tanong nito. Iniiwasan niya ang lahat. Takot siyang baka itanong muli nito ang tanong na hindi niya nagawang sagutin…

A/N; Yung pakiramdam mo na mayroong kayo na parang wala. Hayst! MU( Mabilisang Ulos—mean Magulong Usapan pala) shit.

CHAPTER 18

Chapter 18

       MARAMI-RAMI na rin ang bote ng alak na napatumba nila, but Vicente didn’t felt tipsy, drunk, or headshaking. All he felt is mixed emotions.

Nababagabag parin siya sa mga sinabi ng binata. Kung magpapakasal ito sa iba hindi sa kaniya.

He badly want to know if he loves him but he can’t. Gusto niyang itanong para maliwanagan siya. Gusto niyang malaman ang lahat.

Umaasa siyang kahit konting katiting na pag-mamahal ay meron si Adrian para sa kaniya. Kahit ang kalahati lang ng puso nito ay siya ang laman. Sana! Sana!

“Vicente, it’s getting dark, let’s go home.” Pag-aya sa kaniya ng binata. Nangangamba ito sa madilim na gabi.

“Don’t worry. We’ll sleep here tonight.” He answered.

Tumango-tango naman ang binata at inisang lagok ang hawak nitong alak. Siya naman ay panay ang lagok niya, gusto niyang malasing para kahit papa’no ay magkaroon siya ng lakas ng loob itanong sa binata, kung mahal ba siya nito.

Tumayo siya at akmang aalis.

“Saan ka pupunta Vicente?” Tanong nito.

“I’ll go get the bed. Mas magandang dito tumulog sa labas.”

“Sama ako.” Nakangiting sabi ng binata. Halata sa boses nito na lasing na.

“No, it’s okay. I can handle this. Just stay here hubby, and let me take care of you.”

Walang nagawa ang binata kundi ang mag-laklak na lang ng alak habang hinihintay siyang bumalik.

Kinuha niya ang kama at dinala iyon sa labas. Hindi naman iyon mabigat kaya madali lang para sa kaniyang buhatin iyon.

Pagkatapos niyang kunin ay inilatag niya iyon malapit sa lugar na pinag-iinuman nila.

Bumalik siya at kumuha ng unan at kumot para sa kanilang dalawa, nilagay niya ito sa nakalatag na kama.

All prepared.

Maya-maya pa ay tuluyan na nilang na ubos ang mga alak na inihanda kanina. Wala ng natira at talagang kahit papa’no ay nakaramdam siya ng hilo.

Humiga siya sa kama at ginawang unan ang mga daliri ng kamay niya, nagulat na lang siya ng humiga sa tabi niya ang binata at ginawa nitong unan ang braso niya.

Halos umikot na ang paningin ni Adrian dahil sa labis na kalasingan. Nananakit na rin ang kaniyang ulo at ramdam niya ang pagiging aktibo.

Niyapos niya ng mahigpit ang binata at mas isinuksok pa niya ang mukha sa kili-kili nito.

God his armpit is so addicting. Sobrang bango ng kili-kili nito at naaadik siyang amuyin ng amuyin.

“Hubby… What are you doing?” Vicente asked sounds tickled.

“You smells good hubby.” He complement.

Nabato si Vicente sa kaniyang kinatatayuan. Hindi niya alam kung tama ba ang narinig niya o namalik-mata lang siya.

Shit! Did he just call him hubby? Did he heard it right? Hubby nga ba talaga? Shit!

“What did you say again hubby?” Tanong niya upang kumpirmahin ang sinabi nito kanina.

Tuminga ito sa kaniya dahilan para magtama ang paningin nilang dalawa.

“Sabi ko, gwapo ka sana kaso bingi ka.” Biro nito sabay hagikgik ng tawa.

Ilang beses pa niyang tinanong ng seryoso ngunit pagbibiro lang ang sinagot nito. Wala na siyang nagawa, kundi itigil na lang ang pagtatanong. Wala rin naman siyang mapapala.

Lumipat ang ulo ni Adrian, ngayon ay nasa balikat na nito siya naka-unan at mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayapos sa binata.

Yung yapos na ayaw na niyang bitawan. Na parang ayaw na niyang mawala ito sa tabi niya, yung mga yapos na ngayon palang ay dapat na niyang gawin dahil bukas makalawa wala na. Hindi na mangyayare ang katulad nitong yapos.

Tumingala siya at nakita niyang nakapikit na ang mga mata ng binata. May mapag-birong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Gamit ang daliri ay pinasadahan niya ang mga labi nito, pataas hanggang sa matangos nitong ulong at muli na naman niyang ibinababa.

Panay ang bawat mahihinang hagikgik niya sa kaniyang mga pinaggagagawa.

Napunta ang kaniyang mga mata sa tainga ng binata na bahagya pang namumula. Shit! He badly want to bite it! He badly want to lick and touch it.

Dumakwang siya at ginawa ang gusto niyang gawin. Dinilaan niya ang gilid ng tainga nito at bahagya pang kinagat-kagat.

Dahan-dahan ang paggalaw niya natatakot na baka ay magising ang binata.

“Hubby, ano bang ginagawa mo?”

Napapulaw siya at napa-ayos ng higa ng marinig ang boses ng binata. Nag kunwari pa siyang natutulog, kahit hindi.

Malakas ang bawat pagkalabog ng kaniyang puso. Kung wala sigurong rib cage e baka kanina pa tumalon ang puso niya.

Napasinghap pa siya sa gulat ng kunin ng binata ang kamay niya at iniyapos ito sa katawan nito. At ang ulo niyang inilagay nito sa dibdib nito.

Ramdam din niya na panay ang paghalik nito sa ulo niya.

“Hubby.” Tawag nito.

“Hmm?” Sagot niya umaaktong tulog.

“I.”

Kunot noo pero hindi niya iyon pinahalata. I? Anong meron sa I?

“Hubby.”

“Hmmm?”

“L”

L? I and L? What’s that.

“Vicente, pwede bang diretsahin mo na ako?” Sabi niya na umaaktong naiirita.

“O. V. E. Y. O. U.” Mabilis nitong sabi pero hindi niya naintindihan.

Kunot na kunot ang noo niya at halos mag isang linya. Ano bang sinasabi nito?

“Anong sabi mo? Ulitin mo nga hindi ko masyadong naintindihan.” Kunot noo paring tanong niya.

“Hindi mo rin naman maiintindihan kung uulitin ko.” Sagot naman nito.

Nanatiling walang kasagutan ang mga tanong sa kaniyang isip ngunit pinag-sawalang bahala na lang niya ang lahat. Hindi naman siya mamamatay kung hindi niya malalaman ang mga sinabi nito hindi ba?

Bumalik ang kapilyahan ng kaniyang isip. Pinaglakbay niya ang kaniyang mga mata hanggang sa marating nito ang pagkalalaki ng binata.

Nagulat pa siya dahil tigas na tigas na ito sa hindi niya malamang dahilan.

F-ck! Tila nag-init ang kaniyang katawan ng madama ang pagkalalaki nito na nag-uumigting na sa haba at laki.

F-ck shit! Damn hell!

“Hubby, massage my c-ck. Come on hmm..”

Napasinghap pa siya ng marinig ang boses ng binata. Hindi pa pala ito tulog? All this time he was awake? Yeah. Shit!

Wala na rin naman siyang hiya sa kaniyang sarili kaya hinimas himas niya ang pagkalalaki ng binata na natatabunan ng pajama nitong suot.

Kahit may tabon ay ramdam parin niya ang init. Ramdam parin niya ang sarap sa mga kamay niya.

“Ipasok mo ang kamay mo, hubby. Sapuin mo ang fighting c-ck ko. Hmm.” Paungol nitong utos na agad niyang sinunod.

Pinasok niya ang kamay niya sa loob ng pajama nitong suot at agad sinapo ang mainit, at nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki.

“Vicente. Ohhh. You felt hot in my hands. Ohhh.” Maging siya ay napapa-ungol na rin. Damn!

Hindi na siya naka-tiis o nakapag-timpi. Hinubad na niya ang pajama ng binata at tinaas baba niya ang kamay sa pagkalalaki nito.

Ramdam na ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso ng binata dahil naka-unan siya sa dibdib nito. Yung tunog ng pusong masarap pakinggan. Sobra.

Napatingala siya ng gamitin ng binata ang kamay nito upang patingalain siya at agad nitong sinakop ang mga labi niya.

Hinalikan siya nito na mabilis at agad din naman niyang tinugon. He could already taste the beer but it doesn’t matter. All matter is him kissing him passionaite and good. So good.

Bumaba ang mga halik niya sa leeg ng binata at pinasadahan ng dila ang labi nito. He kissed Vicente’s smooth skin.

Tinigil niya ang pagpapaligaya sa pagkalalaki ng binata at agad hinubad ang damit nitong suot.

Nakaka-akit siyang ngumiti dito at pinakatitigan ang binata hanggang sa sakupin ng bibig niya ang mamula-mula nitong utong.

Even his nipple taste good. It taste good but his lips is more good.

Bumaba ang kaniyang mga labi hanggang sa marating niya ang abs ng binata.

May pilyang pumasok sa kaniyang isip. God! He never try this before, but now he’ll try.

“Stay here Vicente. I’ll go get something.” He said then he stood up and walk.

Natagpuan niya ang sarili sa ref at may hinahanap doon. At ng matagpuan na niya ang pakay ay agad siyang nagmamadaling bumalik sa kama na hinihigaan nilang dalawa.

“Ano yan?” Tanong ni Vicente na nakatingin sa dala niya.

“Cereal.” Tipid niyang sagot.

“What i mean is para—”

Hindi na nito natuloy ang iba pang sasabihin ng itaktak niya ang cereal sa katawan ng binata. Sa matitipuno nitong dibdib sa abs nito at sa pagkalalaki nito. Shit!

“Let me now eat you alive.” He said sounds seductive and with sexy voice.

“Go on hubby. Eat me.”

Kumain siya ng cereal at walang pasabi-sabi hinalikan niya ang binata. Ipinasa niya ang cereal sa bibig nito habang sila’y naghahalikan.

God the taste of the cereal is good when it’s in Vicente’s mouth.

Tila nag-aagawan sila ng binata ng cereal sa kanilang mga bibig at naguunahan sila sa paglumod nito.

Napahagikgik pa siya ng tawa ng kagatin ni Vicente ang ibabang labi niya dahil sa gigil na nararamdaman.

Kinapitan niya ang leeg ng binata at bumaba ang kaniyang mga halik patungo sa matitipuno nitong dibdib.

He eat the cereal covering his nipple. He twirled his tongue and lick Vicente’s nipple at the same time eating the cereal.

Hindi niya aakalain na ganito kasarap ang cereal kapag nasa katawan ng binata. Like shit! Shit!

Nang mawalan na ng cereal sa dibdib nito ay ang kabilang dibdib naman nito ang pinagtuunan niya ng pansin.

Iyon naman ang pinasadahan ng kaniyang dila habang panay ang pagdaing at pag-ungol ng binata.

The taste of the cereal is really good. So f-cking good for God-sake. Damn hell.

Bumaba ang kaniyang bibig hanggang sa marating naman nito ang mga abs ng binata. Tila sabik at gutom siyang kinain lahat ng mga cereal sa abs ng binata. Dinilaan pa niya ang bawat abs nito.

And now, he is right infront of his manhood. His erect manhood. Can’t wait to taste it. Can’t to feel it in his mouth covered with the cereal.

Hinawakan niya ang pagkalalaki ni Vicente at kinain niya ang cereal na naka-palibot sa pagkalalaki nito.

“Ohhhhh God. Ohhhhh holy f-cking hell. Come hubby, suck me. Suck my c-ck.”

Ilang beses na ba niyang sinubo ang pagkalalaki ng binata? Well he can’t count. Maraming beses na sigurong nangyare ito, pero tila gustong-gusto naman niya.

Marahas niyang ipinasok sa loob ng bibig niya ang pagkalalaki nito at sinagad pa niya sa bibig.

“Ohhhhh shit..oohhhh f-ck!”

Wala ng paligoy-ligoy pa. Mabilis ang bawat paglabas pasok ng pagkalalaki nito sa bibig niya. Mabilis ang ginawa niyang pagtaas baba.

“Uhhmmm. Shit..ohhh hubby.”

Panay lang ang mabilis niyang pagtaas baba sa pagkalalaki nito. Hindi siya magsasawang paligayahin ang binata.  Hindi siya mag-sasawang gawin ito kahit pa paulit-ulit.

The taste of his manhood felt good. It taste tasty and so addicting. So tempting and so mouth watering..

Mas lalo pa niyang pinagbutihan ang ginagawa. Habang ito naman ay nakasambunot sa buhok niya at panay lang ang pagkabas pasok.

Maya-maya pa ay pinatigil na siya ng binata sa ginagawa. Tumingin ito sa kaniya at hinalikan siya sa mga labi.

“Wait for me hubby. After i came back, dapat wala ka ng damit.” Sabi nito at tumayo na at umalis.

Naiwan siyang walang alam pero sinunod ang sinabi ng binata. Shit! What exactly happening?

Hubot hubad na si Adrian ng bumalik si Vicente. May dala-dala siya na hawak ng kamay niya. Labis nitong ikinalaki ang mga mata habang nakatingin sa dala niya.

“Milk?” Tanong nito.

“Yeah.” Tipid naman niyang sagot.

Binuksan nito ang takip ng gatas at uminom ngunit hindi niya nilagok.

Dumukwang siya at hinalikan ang binata. Ipinasa niya sa bibig nito ang gatas na ininom niya.

Walang nagawa ang binata kundi lunukin ang gatas. Isa pa, masarap din naman ito sa pakiramdam.

Uminom ulit siya ng gatas at muling bumalik ang halikan nilang dalawa.

Panay ang agawan ng mga dila nila sa likidong matamis at masarap. Nag-espasahan na rin ang mga dila nilang dalawa. Good kissed starts with good milk.

A/N; follow me guys for more update. And para alam ninyo lahat ng mga announcement ng mga storyang ginagawa ko. Thank you. Lovelots.

CHAPTER 19

Chapter 19

(SPG) strictly prohibbited for younger Reader’s. Read at your own risk!

        NAPUTOL ang mga halik nilang dalawa ng wala ng gatas sa parehong bibig nila.

Napapangiti pa si Vicente dahil sa bawat paghalik niya ay walang patid na tinutugon ng binata.

Masarap din ang mga labi nito, nag-halong lasa ng cereal, lasa ng gatas, at ang tamis ng pareho nilang mga labi.

Uminom pa siya ng gatas ngunit sa utong ng binata niya ibinuhos ang gatas, parang uhaw na uhaw siya sa paraan ng pag-sipsip niya ng gatas na nasa utong nito at dumadaloy pababa.

Ang kabilang utong naman ng binata ang binuhusan niya at ganun parin ang ginawa niya. He twirled his tongue while licking Adrian’s nipple.

“Ohhhhh—Vicente….ohhhhh, licked me more.. Ohhhh—please.” He moaned in pure bliss.

Pinadapa niya ang binata matapos niyang dilaan at sipsipin ang utong nito na may halong gatas.

Pomusisyon siya sa nakabukaka nitong mga hita. At malakas pa niyang tinampal ang pisngi ng pang-upo nito. Good ass.

Tinaktakan niya ng gatas ang butas ng pang-upo nito at agad naman niyang sinipsip. Wala siyang pinalalampas na likido, walang nasasayang na likido sa paraan ng kaniyang pagdila at pag-sipsip.

“Ohhhh—like that. Ohhhh..keep doing that., ohhh please Vicente.”

He twirled his tongue while licking and sucking the center of his butt.

Itinaktak pa niya lahat ng gatas at sinalo niya iyon gamit ang bibig. Panay ang paglasap niya sa butas nito na may halong gatas.

Taste good. Really good as ever. F-ck!

“Ahhhhhh. Ahhhh. Shit that’s so good Vicente. F-ck ohhhh. Ohhhhh—faster come on.”

Pinatigas niya ang dila at ipinasok iyon sa loob ng binata dahilan para mapa-ungol ito ng malakas.

Hindi na niya kaya ang pag-titimping nararamdaman. Pomusisyon siya sa nakabukaka nitong mga hita at hinawakan niya ang kaniyang pagkalalaki.

Tinapik-tapik pa niya ito sa butas ng binata dahilan para mapa-ungol silang dalawa ng mahina.

Dahan-dahan niyang ipinasok sa makipot nitong butas. Ramdam na ramdam niya ang. Sarap sa pagpasok niya sa loob nito.

“F-ck! F-ck! F-ck!” Hindi niya maiwasan ang mapa-ungol at mapamura sa sarap na lumulukob sa kaniya.

Ipinasok pa niya ang pagkalalaki sagad na sagad sa loob nito.

“Ahhhhhh…shit! Ohhhhhh like that Vicente. I like your d-ck, f-ck Vicente.” Panay ang ungol nito.

Bawat paghugot niya ay dahan dahan at bigla-bigla ay marahas niyang inilulubog ng sagad.

“F-ck hubby. You’re so tight. Shit! Ohhhhhh—fuck! Fuck!” Hinahampas pa niya ang pang-upo nito sa sarap na lumukob sa kaniya.

A minutes later his thrust became faster, and faster. Halos yumogyog ang pareho nilang katawan dahil sa pag-ulos niya sa nakatuwad nitong katawan.

Napapa-ungol silang dalawa ng binata sa tuwing sasagarin niya ang pagkakapasok.

“Shit. Shit! Come on faster Vicente. F-ck me. Ohhhh F-ck me Vicente.”

Tumigil siya sa pag-ulos at hinayaang niya ang binata na igalaw nito ang balakang upang makalikha ng pag-ulos.

Inalalayan pa niya ang ito hugot at baon sa loob nito.

They both panting and catching their breath. Bakas din ang pamamawis ng mga katawan nilang dalawa kahit presko naman ang hangin sa yateng kinalalagyan nila.

“Ohhhhh—shit. Shit!”

Siya na ang umulos. Isang mabilis at puno ng pagnanasang ulos ang pinakawalan niya. Sobrang bilis.

Hindi na alam ni Adrian kung saan siya babaling. Panay lang ang bawat halinghing niya at ang kuko niyang bumabaon sa sariling palad.

Tirik ang mga mata niya sa tuwing sinasagad nito ang pagkalalaki. Medyo namamaos na rin siya sa bawat malalakas na ungol na pinakakawalan niya.

Sumasabay na rin ang balakang niya sa mabilis na paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Panay lang ang ungol niya sa sobrang sarap.

Bigla-bigla ay naramdaman niyang hinugot ng binata ang pagkalalaki nito kaya napatingin siya sa likod niya.

“Higa ka.” Nakangising utos nito sa kaniya.

Shit! Sa pagtuwad ngayon naman ay hihiga siya? Vicente is full of something. Sobrang dami nitong alam na posisyon. Hindi ba pwedeng ipasok na lang at bayuhin siya? Damn! Nabitin siya doon.

Humiga siya ngunit patagilid tulad ng nais ng binata. Humiga din ang binata sa likod niya at tumagilid din. Hinawakan nito ang kamay niya at pinagsalikop. Samantalang ang isa naman nitong kamay ay iginiya ang pagkalalaki papasok sa loob niya.

Mabilis at walang patid itong umulos sa loob niya. Heto na naman ang sarap na patuloy lumulukob sa kaniyang buong pagkatao.

“F-ck. F-ck. F-ck. Ohhhh shit! Vicente ang sarap. Ang sarap Vicente.” Panay ang ungol niya.

Napapahigpit ang hawak niya sa kamay ng binata sa tuwing sinasagad nito ang pagkakapasok. All they could here was their moaned, groaned and skin lapping.

“F-ck. F- k. F-ck. F-ck!! You’re so tight Adrian. So tight hubby. Uhmm…ahhh shit!” Mas lalong naging desperado at sobrang bilis ng ginawa nitong pag-ulos. Damn. Damn.

Pinaharap ni Vicente si Adrian sa kaniya at hinalikan niya ito ng mapusok, puno ng pagnanasa at desperado. Bawat halikan nilang dalawa ay nagsasama ang mga dila nila.

For him. This is the best making love they do. The most intent and the most good one.

“Adrian, i’m cumming baby. Hayaan na malapit na akong labasan.” Anunsiyo niya sa binata habang walang patid ang ginawa niyang pagbayo.

Ilang ulos pa ang kaniyang pinakawalan ng maramdaman niyang siya’y nilabsan.

Halos mapuno ang loob ni Adrian ng likidong lumabas sa kaniyang pagkalalaki. Nakapikit pa ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na lumukob sa kaniyang pagkatao.

“Round two?” Tanong ni Adrian matapos nilang makabawi ng hininga.

“Ikaw na ngayon ang nag-aalok ng round two huh? Pero sige pagbibigyan kita, but i want to make love to you inside the cr.” Tumayo na siya at binuhat ang binata.

Ibinaba lang niya ito hanggang sa makarating sila sa cr. It’s time to grant his wish. Round two is now airing.

Nagpatianod silang dalawa sa malamyos na tubig na lumalabas sa shower habang ang pagkalalaki niya ay naglalabas-pasok sa loob ng binata.

Wala na namang tigil ang ginawa niyang pagbayo, mabilis sagad at baon na baon hanggang sa marating niya ang rurok ng kanilang kaligayahan…

     After that hot steamy sex with Adrian. Vicente is now cooking adobo inside the kitchen. Dito na silang dalawa namalagi ng binata sa yate.

Naroon si Adrian sa loob ng kwarto at mahimbing na natutulog. Napuyat kasi ito sa ginawa nilang pagtatalik. Halos kasi sumilay na si haring araw bago sila natapos. At dahil sa tindi ng kapaguran ay nahimbing ang binata sa kaniyang mga bisig. Siya na ang naglagay nito sa loob ng kwarto diretso sa kama.

Heto nga siya’t nagluluto ng adobo para sa agahan nilang dalawa ng binata. Siya’y wala pang-tulog pero hindi niya nararamdaman ang antok.

Makita lang ang binatang natutulog ay para nabuhayan na siya ng dugo at naging aktibong muli.

Nanuot ang mabangong halimuyak ng kaniyang niluluto. Panay ang kaniyang pag-ngiti, nilalasahan pa niya ito at tinitikman at sadyang sobrang perpekto ng kaniyang nagawang pagluluto.

Sinunod kasi niya ang pagtuturo ng binata sa kaniya. Kasama na rin dito ang pagluluto niyang may kasamang pagmamahal.

Marunong naman siyang magluto ng kanin kaya’t isinabay na rin niya ito sa pagluluto. Kaya sabay natapos ang kaniyang niluluto.

Naglagay siya sa tasa ng niluto niyang adobo, at kanin naman sa isang pinggan.

Bitbit niya ang mga iyon at nilagay sa lamesa. Sinugurado pa niyang nasa ayos ang lahat. Nang maihanda na ang lahat ng kanilang gagamitin sa pagkain ay naghintay siya ng ilang minuto.

Hindi niya kayang gisingin ang binata dahil mahimbing pa itong natutulog. Napagod sa ginawa nila.

Tanghali na ang lumipas ngunit hindi parin lumalabas sa kwarto ang binata. Shit! Yung niluluto niya ay lumalamig na.

Ininit muna niya ang niluto at pagkatapos ay muling naglagay sa tasa. Sa oras na ito ay sinundo na niya ang binata. Gutom na siya at alam niyang gutom na rin ito.

Pagbukas niya ng pinto ay mahimbing parin ang binata na natutulog tulad ng una niyang kita dito. Shit!

Kahit wala man sa kagustuhan niyang gisingin ang binata ay ginawa na niya. Ginising niya ito.

“Hubby, come on let’s eat. Hubby.” Inuyog uyog pa niya ang binata habang hinahalik-halikan ang buong mukha nito pati ang labi. “Hubby, gising na.”

Mahinang pag-ungot lang ang responde ng binata at nag-talukbong pa ito ng kumot, tinalikuran siya.

“Hubby, gising ka na. Kain na tayo, nagugutom na ako.” Pangungulit pa niya at tinanggal ang kumot na tumatabing sa mukha ng binata.

Wala parin. Mahimbing parin ang tulog nito na parang hindi iniinda ang kagutuman.

“Hubby, gising na. Nagluto ako ng adobo para sa’yo. Ang sarap kaya ng luto ko parang ako.” Sabi pa niya ngunit mahinang pagharok lang ang naging responde ng binata.

Kahit sobrang nakakaramdam na siya ng labis na kagutuman ay tinabihan na lang niya ang binata. Niyakap niya ito ng mahigpit at ipinikit ang mga mata.

“Sige kung ayaw mong kumain, matutulog na lang tayong dalawa.” Sabi pa niya.

Hapon na ng siya’y magising. Nilingos niya ang binata ngunit wala na iyon sa kama. Umalis na ang binata.

Ramdam na niya ang pag-aalburoto ng tiyan niya, kaya siya’y lumabas na rin. Baka kumakain na ang binata, kaya napangiti siya.

Paglabas niya ay tunog ng isang taong nagduduwal ang napakinggan niya. Agad siyang napalingos-lingos at pinuntahan ang lugar kung saan nagmumula ang pagduduwal.

Napamulagat ang kaniyang mga mata ng makita at marinig niya ang binata na nagdududuwal. Nag-suka lang ito ng nag-suka.

Shit!

Bumantas ang pag-aalala sa kaniyang mukha at agad dinaluhan ang binata. Hinimas-himas niya ang likod nito.

“Shit! Hubby what happened?” He worriedly asked.

Matapos magduduwal ng binata ay humarap ito sa kaniya. Naawa siya sa itsura nito dahil may mga luha pa sa gilid ng mga mata nito.

“Ang lansa ng adobong niluto mo.” Sabi nito na animo’y nasusuka pa.

Isang malaking tandang pananong ang rumehistro sa kaniyang isipan. Pa’nong naging malansa ang adobo niya? Sinugurado niyang masarap ang pagkakaluto nito at tinikman pa niya. Pa’nong nangyareng malansa iyon?

“I don’t understand hubby. Anong malansa ang sinasabi mo?”

“Yung adobo mo’ng niluto. Malansa!”

Wala sa sariling pinuntahan niya ang lamesa kung saan nakahain ang adobo. Tinikman niya ang niluto ngunit sobrang sarap ng pagkakaluto niya taliwas sa sinasabi nito. Inamoy din niya ngunit mabangong aroma ng adobo ag naamoy niya. Pa’nong malansa? Hindi niya maintindihan.

“Hindi naman malansa hubby. Ang bango at ang sarap nga ng niluto ko.” Nakanguso niyang sabi.

“Ang lansa talaga. Ilayo mo yan sa’kin Vicente.” Sabi nito na nakangiwi pa ang mukha.

Halos mag pantay at mag-isa na ang kilay niya. Hindi talaga niya makuha ang sinasabi nito. Damn!

“Sige…pero ano bang gusto mong kainin?” Tanong niya kapag-kuwan.

Umakto itong nag-iisip at biglang napangiti ng may pumasok sa isip nito.

“I want fresh buko. Yung nasa loob pa huh? Yung hindi pa nabubuksan. Yung nasa loob pa—”

“I know that hubby.” Sansala niya sa iba pa nitong sasabihin. “Yun lang ba ang gusto mo?” Tanong niya kahit nagtataka.

Why all of a sudden, gusto nitong kumain ng fresh buko? Baka siguro nasasawa na ito sa pagkain nila.

“Fresh buko ang gusto ko pero gusto ko yung buko na walang sabaw. I mean walang tubig na lumalabas kapag binuksan.” Sabi nito na nagpa-awang ng kaniyang bibig.

Buko na kapag-binuksan ay walang sabaw? O walang tubig sa loob? Meron bang ganun? Shit!

“Ano—”

“Yun lang ang gusto kong kainin. Tawagin mo na lang ako kapag may nahanap kana.” Sabi pa nito at nagmamartsang pumasok sa loob ng kwarto.

Naiwan siyang nakatanga at lumilipad ang isip sa hangin.

Ano bang sinasabi nito? Damn! Damn hell!

Isinantabi muna niya ang sariling kagutuman at inilabas ang kaniyang telepono. Di-nial niya ang numero ng telepono ng kaniyang kaibigan na si Jonaz Guivarra.

Kung saan nag-susupply ito ng iba’t ibang prutas at gulay sa buong bansa pati narin sa ibang bansa sa taas ng kalidad nito. Kasama niya doon ang kapatid niyang si Jonax.

Sana meron siyang makita. Sana merong buko na kapag binuksan ay walang sabaw. Shit!

CHAPTER 20

Chapter 20

       “HELLO bud, what can i do for you?” Pabungad na tanong ni Jonaz.

“May buko ba kayo?” Diretsahang tanong ko.

“F-ck you Vicente. Malamang meron, kelan pa ako nawalan ng buko—”

“What i mean is coconut without water. Yung buko na kapag binuksan mo ay walang tubig o sabaw sa loob.” Pagkwento niya.

“Fuck buddy, are you f-cking kidding me? Saan ko kukuhanin ang buko na walang sabaw? Nahihibang kana ba? Tsaka kung wala ka lang kausap, wag ako ang kausapin mo.” Naiinis na boses ng kaibigan ang napakinggan niya. Bahagya pa niyang nailayo ang telepono sa tainga.

“I’m serious bud. I’m seriously asking you, if you have f-cking coconut without water inside.”

“Are you serious?” He asked again.

“Yes bud. I’m really serious.” He winked his eyebrow.

“Well bud ikaw na ang padalawang nagtanong sa’kin ng ganiyan na imposimble namang magkaroon.” Sabi nito.

“Sino yung isa?” Nausisa pa niya.

“Si Axll. Nagpapahanap siya sa’kin ng melon, but take not, melon without seeds. He is really gone crazy just like you bud. Coconut without water inside? F-ck bud! Walang ganun.” Pagkwento pa nito.

Napakunot naman ang noo niya. Mas malala pala ang hinihingi ni Axll. Melon na walang buto. Maiisip talaga ni Jonaz na nahihibang na silang dalawa.

Malakas siyang napabuntong hininga. Wala na naman siyang makukuhanan ng buko na walang sabaw.

“Just give me three pieces of coconut. Dalhin mo dito sa private island ko. Narito kami sa yate ni Caleb.” Sabi niya.

“Nasa private island? Are you nerve? Ang layo-layo kaya ng farm ko sa private island mo.”  Naiinis nitong sabi.

“Name the price dimwit.”

Alam naman niyang mukhang pera ang magkambal na Guivarra, kaya ayun, pera lang ang katapat.

“50,000 pesos.” He said dropping his jaw.

F-cking 50,000 pesos for just a 6 pieces of coconut? Damn hell!

“Deal. But i need the coconut right now.” He said then ended the call. He blew a loud breath. God, his friends really is gold digger. F-ck.

Habang hinihintay ang padating na mga kaibigan. Sinimulan muna niyang linisin ang buong yate. Hinugasan niya ang pinggan na kaniyang pinag-kainan. Nag-walis siya at marami pang iba ginawa.

Maya-maya pa ay napalingos siya ng makita ang isang yate, mas malaki ito sa yateng dala niya.

Huminto ang yate sa tapat ng yateng kinalalagyan nila. Nakita niya ang mga kaibigan niya. Si Jonaz na madaldal na ay mukhang pera pa at si Caleb na hindi pa niya medyo nakilala. Nagpakulay kasi ito ng gray na buhok kaya mas lalong bumagay dito. Mas lalong umutlaw ang kagwapuhan—pero mas gwapo parin siya.

“Where’s the coconut f-cker?” Pasigaw niyang tanong.

Tinaas naman ni Jonaz ang buko na hawak nito at inihagis sa gawi niya. Buti na lang at magaling siyang sumambot.

“Bakit gamit niyo ang yate ni Axll?” Tanong niya sa mga iyon matapos ilapag ang buko.

“Ano sa tingin mo ang gagamitin namin?” Sarkastikong sabi ni Caleb.

“Hindi ikaw ang tinatanong ko lolo.” Pabiro niyang sabi.

“Lolo? Eh mas gwapo pa nga ako sa’yo.” Nakairap pa sa hanging sabi nito.

“Yeah, yeah, whatever.” He rolled his eyes at them. “Leave you f-cker. Nakaka-istorbo kayo. I’ll transfer the money to you.” Sabi niya at pumasok na sa loob.

Maya-maya pa ay narinig na niya ang papalayong yate ng dalawa. He was wondering? Lagi kasing magkasama ang dalawa. Ano kaya ang relasyon ng dalawang iyon?

Ipinilig na lang niya ang ulo at nagtungo na lang siya sa kusina. Kumuha siya ng kutsilyo pang bukas sa buko.

Ilang buko na ang nabuksan niya ngunit ang lahat ng iyon ay may tubig sa loob. Umaasa siyang may makikita siyang ganun pero nabuksan na niya ang lahat. Wala paden.

Nawalan na siya ng pag-asa. Siguro magugustuhan din naman ni Adrian ang mga bukong ito kahit hindi sunod sa ipinag-uutos nito.

Inilagay niya sa lamesa ang mga bukong binuksan niya. Naglagay din siya ng kutsara para kakain na lang ang binata.

Nakangiti siya habang nakatingin sa buko, tumalikod na at nag-tungo sa loob ng kwarto. Ngayon pwede ng kumain ang binata. Pwede na.

“Hey hubby, wakey–up hubby. It’s time to eat.” Paggising niya sa binata habang hinahalik-halikan ang pisngi at mga labi nito.

Napa-ungot pa ang binata at unti-unting iminulat ang mga mata. Tumingin ito sa kaniya at halatang inaantok pa.

Ilang oras na itong tulog pero bakas parin sa mukha ang pagka-antok? That’s unusual.

“The coconut is on the table. Time to eat.” He said while smiling sweetly.

“Really?”

Tila nabuhayan ng dugo ang binata. Sumigla ang mukha nito dahil sa sinabi niya.

“Yes..” Tipid niyang sagot.

Dali-daling bumangon ang binata at lumabas ng kwarto. Sinundan na lang niya ito na napa-ilingiling.

Nakita niya ang binata na umupo sa bangko ngunit agad ding tumayo at nagtungo sa kung saan. Humawak ito sa railing ng yate at nagsusuka.

Labis ang pag-aalalang bumantas sa kaniyang mukha. Shit! Shit! What is happening to him?

Nilapitan niya ito habang hinahagod ang likod. Hindi na niya alam kung anong gagawin. Nahihirapan na siya sa sitwasyon ng binata, naawa na rin siya dito.

“F-ck hubby are you okay? Bakit kaba nagsusuka na naman?” Tanong niya na may buong pag-aalala para sa kondisyon ng binata.

Ilang minuto pang tumagal ang pagsusuka nito bago ito umayos ng tayo. Nangingilid na naman ang mga luha sa gilid ng mga mata nito.

“What happened?” He asked worriedly.

“May tubig ba ang buko na kinuha mo nung binuksan mo?” Tanong nito sa kaniya.

Napakamot siya ng ulo. At awtomatikong napayuko.

“Sabi ng kaibigan ko wala daw ganung buko. Walang buko na walang tubig sa loob.” Sabi niya habang kinakamot pa ang batok.

“Itapon mo na ’yan. Ayaw ko na niyan. Ang lansa ng amoy. Gusto ko ng..,” umakto pa ang binata na nag-iisip. “Apple, gusto ko yung pulang-pula yung sobrang tamis. Tawagin mo na lang ako kapag nakarating na. Kapag hindi dumating bahala ka walang mangyayare sa’ten hanggat hindi mo dinadala ang gusto ko.” Sabi nito at iniwan na naman siyang nakatanga. May pananakot pa ang boses nito.

Now he don’t want the coconut worth of 50,000 pesos? F-ck! F-ck!

Wala siyang nagawa kundi ang ilabas ang telepono at tawagan ulit ang kaniyang kaibigan. For God sake.

Kailangan na talaga niyang makuha ang gusto nito, hindi maaring hindi sila magtalik ng binata. Hell no.

“What do you want again f-cker?” Jonaz voice sounds irritated.

“Last favor. I’ll double the payment. I’ll make it 100,000 just do me a favor.” He said sounds begging.

“What is it?” Tila naging masigla ang boses nito.

“I need basket full of red apples. Siguraduhin mong matamis. Yung apple na sobrang tamis.” Pagsasalaysay niya.

“Now you want red apple because you didn’t find the coconut without water, am i right?” Pag-uusisa pa nito.

“F-ck bud, just do what i say.”

“I’ll do it but you have to pay me 200,000 instead of your offer. Gabi na kasi, malay mo baka may makasalubong yung yate ni Axll ng isa pang yate at magkaroon ng bungguan pa’no na lang ang business ko?” He is overreacting again.

Naipaikot niya ang mga mata. I told you gold digger.

“Okay, okay.” He said in defeated.

Habang hinihintay ang kaibigan ay sinimulan muna niyang kainin ang mga buko na hindi man lang nagawang bawasan ng binata. 50, 000 pesos din ang halaga nito. Sayang naman kung itatapon lang niya.

Hanggang ngayon naka-lukob parin sa kaniya ang pag-aalala. Sana walang sakit ang binata. Sana okay lang ito.

Maya-maya pa ay nakarinig siya ng tunog. Ngunit hindi na iyon isang yate. Isang speed boat na ang sakay ay walang iba kundi si Jonaz.

“Bakit speed boat ang sinakyan mo?” Tanong niya.

“Iniwan ako ni Caleb. Bwisit na Caleb na yun. Akala naman niya kanya yung yate na yun.” May pagmamaktol pa sa boses ng binata.

Malakas siyang napatawa.

“Give me the apple.” Sabi niya na tumatawa parin.

“F-ck you bud, f-ck you.” He said while raising his middle finger.

Nagpaalam na sa kaniya ang binata matapos niyang matanggap ang basket na punong-puno ng mapupulang mansanas. Kung titingnan ay sobrang tamis nito..

He hope this time he’ll going to eat this f-cking apples. God it worth of hundred thousand for God-sake.

Dala ang basket na puno ng mapupula at matatamis na mansanas ay tinungo na niya ang kwarto kung saan naroon ang binata.

Ipinagdarasal niya na sana sa pagkakataong ito ay kainin na ng binata ang mansanas na ipinag-uutos nito sa kaniya. Sana nga.

Medyo malalim na ang gabi ng magising si Adrian. Isang mabangong halimuyak ang nanunuot sa kaniyang ilong.

“Hmmm..” Mahina niyang pag-ungol habang unti-unting iminumulat ang mga mata.

Napasinghap pa siya sa gulat ng makita ang binatang nakatitig lang sa kaniya.

“What are you doing?” He asked.

“Watching you sleeping.” He answered.

Napasinghot-singhot pa siya. Dito talaga nagmumula ang matamis at mabangong amoy. Lumapit pa siya sa binata at inamoy amoy pa niya ang katawan nito. Ang kili-kili ang damit at iba pa.

Mabango iyon pero hindi iyon ang matamis na amoy na nanunuot sa kaniyang ilong. Iba e.

Dumako ang ilong niya sa mga labi ng binata. Doon ay naamoy niya ang matamis na amoy, yung nakaka-akit na amoy..

Walang pasabi-sabing hinalikan niya ang mga labi ng binata at kinagat pa niya ng bahagya ang ibabang labi nito dahilan para mapa-awang iyon. Ipinasok niya ang dila at nagtaka siya ng may makapa na kung ano doon.

Hinagilap ng kaniyang dila at tuluyan na ngang napunta iyon sa kaniyang bibig. Nginuya-nguya pa niya at sobrang sarap at tamis niyon. Lasang mansanas.

Puno ng pagsusumamo ang mga mata niyang tumingin sa binata. “May mansanas ka pa ba?” Nakapaawa ang mga mata niya.

“How did you know?” Kunot noong tanong nito.

“Because i smelled it. And the smell is coming from your mouth. So i’m asking you. Do you have red apples?” He asked. He could still smell the sweetness roaming all over the roam.

“You have a good sense of smell hubby. Pati ang mansanas na nasa bibig ko amoy madin.” Takado at manghang sabi nito.

Tumayo na ito at may kinuha sa ilalim ng kama. Gulat ang mga mata niya, at nanlalaway ang bagang niya.

Shit! Shit! Shit! Totoo ba ang nakikita niya? Mansanas nga ba? Totoo ba ito? Shit! Shit! Shit!

“How did you get them?” He asked him.

“I asked my friends to bring me this.” He said.

“Thank you.” Pagpapasalamat niya at dumukwang siya para sakupin ang mga labi nito.

Ang pagpapasalamat nito ay nagpabilis ng tibok ng puso ni Vicente. Parang may nagawa siyang mabuti sa kapwa at nakatanggap ng isang mainit na pagpapasalamat.

Tila kiniliti ng balahibo ang kaniyang puso.

Nagsimula na ang binata na tikman ang mansanas na dala niya. Bawat kagat na ginagawa nito ay napapapikit pa.

Nakatitig lang siya dito habang sabik na sabik sa paraan ng pagkain. Sobrang sarap nitong kumain na pati siya ay napapanganga na lang.

“Matamis ba?”

“Sobra.” Nanggigil pa nitong sabi habang patuloy parin sa pagkain.

Laking pasalamat niya sa nasa Itaas dahil talagang kinain ng binata ang dala niya.

Kahit nagastusan siya ay hindi na lang niya iyon pinansin. Para sa kaniya ay maliit lang nahalaga iyon para sa yaman meron siya.

“Gusto mo?” Alok sa kaniya ng binata ng mahuli siyang nakatitig dito.

“No, no, go on eat hubby.” Nakangiti niyang sabi.

“Okay.” Dumukwang ulit ito at hinalikan siya.

Kahit saglit na halik lang iyon ay lasang lasa niya ang matamis na mansanas na kinakain nito. He want his lips. He want that sweet lips pressed againsts him.

Maya-maya pa ay naubos ng binata ang pulang-pulang mansanas na nakalagay sa basket. Tanging isa na lang ang nasa kamay nito at hawak-hawak. Tumigil pa ito sa pagkain at tila nag-aalinlangan na kainin ang natitirang mansanas.

“Eat it hubby. Bukas paggising mo may mansanas ulit.” Sabi niya.

“Talaga?” Tumingin ang binata sa kaniya na may makikinang na mga mata.

Tumango lang siya at muli na namang nilantakan ng binata ang natitirang mansanas sa mga kamay nito.

Napapangiti na lamang siya, worth it ang gastos niya…

CHAPTER 21

Chapter 21

       ILANG araw pa ang lumipas at awang-awa si Vicente sa asawa niya. Awang-awa siya sa sitwasyon nito. Halos araw-araw, gabi-gabi ay nagsusuka ito na hindi naman niya alam ang dahilan.

Kapag tinatanong naman niya ay ‘okay’ lang ang sagot nito. Alam niyang hindi ito ayus, hindi ayus ang asawa niya.

“What do you want to eat hubby?” He asked.

Matapos nilang magtalik at mag-almusal ay narito sila naka-upo sa unahan ng yate at nagpapahinga.

Tumingin ito sa kaniya at umaktong nag-iisip.

“Uhmmm…i want to eat fish. I want it fresh, prituhin mo din.” Masaya pa nitong sabi.

“Right away hubby.” He said then he kissed his forehead down to his nose and to his lips.

Matapos magpaalam ay umalis na siya. Hinanap niya ang fish hook at pasalamat siya’t narito pa iyon. Ito kasi ang ginamit nilang magkakaibigan ng mangisda sila.

Nagising si Adrian ng maramdaman ang mainit na sinag ng araw na tumama sa kaniyang balat. Masyado na ring tirik ang araw kaya bumangon na siya.

Nakakaramdam na rin siya ng matinding kagutuman.

Nag-tungo siya sa kusina para hanapin ang binata ngunit wala doon. Akala pa naman niya ang nagluluto iyon ng isda pero hindi pa pala.

Hinanap pa niya sa buong yate at natagpuan niya ang binata sa low deck.

“F-ck! F-ck you fish! F-ck you!” Puno ng prastrasyong sabi ng binata.

Pinipigilan niya ang kaniyang pagtawa. Tiningnan pa niya ang laman ng isda. Iisa na nga lang maliit pa.

Hindi na niya mapigilan ang sarili. Gustohin man niyang tumawa ngunit mas nanaig sa kaniya ang mapangiti. Mapangiti dahil sa mga araw na may gusto siyang kainin ay sinusunod nito ng walang pag-aalinlangan. He is like a prince and Vicente is his servant.

“Vicente.” Pagtawag niya sa pangalan nito.

Lumingon sa kaniya ang binata na hindi maintindihan ang itsura.

“Itigil mo na yan. Tumayo ka na dyan at iluto mo na yan. Salo na lang tayong dalawa. Subuan mo’ko.” Pinasigla pa niya ang boses para matanggal ang inis ng binata.

Ngumiti ito sa kaniya at napamurang itinapon ang panghuli niya ng isda sa dagat. Tumayo na ito dala ang timba na naglalaman ng isang isda.

Nag-tungo muna siya sa loob ng kwarto niya upang maligo. Matapos niyang maligo at magbihis ay lumabas na siya. Sakto naman na luto na ang pritong isda na ginawa ng binata.

Napangiti pa siya ng makitang malapit ng masunog ang isda pero pwede pa namang kainin.

“Pasensya na, kala ko hindi pa luto. Ayan nasunog tuloy.” Nakamot pa sa batok ang binata.

“Okay lang, tayo na kain na tayo…subuan mo’ko.” Nakangiti pa niyang sabi.

Umupo na siya sa bangko katabi ang binata. Gamit ang kutsara at tinidor ay sinubuan siya ng binata.

Ng pumasok na sa loob ng bibig niya ang isda at malasahan niya iyon ay agad siyang tumakbo patungo sa lababo. Doon siya nag-suka ng nagsuka.

Naramdaman niya ang kamay ng binata na hinahagod lang ang likod niya. Nagpatuloy pa ang pagsusuka niya ng manuot s sakaniyang ilong ang amoy ng pinagprituhan ng isda. Naroon kasi ang ginamit na kawali.

“Vicente, ilayo mo yung kawali.” Sabay niya habang patuloy parin sa pagsusuka.

Alalang-alala man ang binata ay sinunod parin nito ang gusto niya. Dinaluhan siya nito at hinimas-himas pa ang likod.

“Are you okay hubby?” He asked worriedly.

“I’m okay.” He said after vomiting.

“No you’re not okay. We’re going home.’ He said the walked out.

A minutes later the yacht is starting to move after a month or so.

Gumalaw na rin ang yate sa wakas at makaka-uwi na rin silang dalawa, may ngiti man ang sumilay sa kaniyang mga labi ngunit na papalitan ito ng lungkot. Hindi na niya makikita pang muli o makakasama ang binata sa oras na sila’y makalapag sa daungan.

Bumigat ang kaniyang ulo at tila umiikot ang kaniyang paningin hanggang sa nalaman na lang niya na tuluyan na siyang nawalan ng malay…

Nagising siya sa isang puting silid. Lahat puti at base sa kaniyang nakikita ay nasa ospital siya.

Pa’no siya napunta dito? Anong nangyare?

Awtomatiko siyang napatingin sa pinto ng bumukas iyon. Iniluwa niyon ang isang gwapong binata at sa tantiya niya isa itong doktor.

“You’re awake.” Nakangiti nitong sabi habang may hawak na envelop sa kamay nito.

“Ano pong nangyare?” Tanong niya sa binata.

“Mr. Vicente brought you here panicking. Wala ka ng malay ng dalhin ka niya dito. He was so worried about you.”

Biglang pumasok sa kaniyang isipan lahat ng nangyare. Hanggang sa mawalan siya ng malay.

“Na’san si Vicente?” Tanong niya.

“Talking to someone. Maya-maya siguro ay darating na iyon.” Sabi pa ng binata. “Anyway my name is Doctor. Kyle Moriz. You can just call me Kyle.” Ngumiti pa ito bago tinuloy ang pagsasalaysay. “At doktor ako sa mga nagbubuntis.”

Hindi niya makuha ang sinasabi nito. Bakit naman doktor sa nagbubuntis ang nag-aasekaso sa kaniya? What exactly happening?

Nang mapansin siguro ng doctor ang pagkunot ng noo niya ay itinuloy pa nito ang pagsasalita.

“You are pregnant Adrian. You are male pregnant. Rare kind of pregnancy because man is carrying the baby inside his stomach so it called it rare. If you don’t believe me here’s the result.”  Inabot sa kaniya ng doktor ang isang envelop na hawak nito kanina.

Gulat na gulat siya at hindi niya magawang mapaniwalaan ang mga sinasabi nito. Hindi niya alam kung anong sinasabi ng doktor na ito. Ang hirap paniwalaan. Hindi niya kayang paniwalaan.

Kunot man ang noo niya at halos mag-pantay na ay mas pinili parin niyang buklatin ang resulta.

Sobra at mas lalong nanlaki ang mga mata niya sa nakikita. Hindi siya makapaniwala sa mga nangyayare. Ngunit kahit patuloy pa niya sabihin sa sarili na hindi ito totoo pero nasa kamay na niya ang resulta. Buntis nga talaga siya.

“Just like you, i’m also pregnant. I’m 4 months pregnant.” He said shocking him. “At first i don’t believe this shit, this nonsense, pero paulit-ulit pa akong dumaan sa pagsusuri ngunit paulit ulit din lumalabas ang resulta, tulad ng ginawa kong pagsusuri sa’yo. We both four months pregnant Adrian. Accept it.” He said while smiling, parang wala lang sa binata na nagbubuntis ito.

“Lalaki rin ba ang nakabuntis sa’yo?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Yes, at ang lalaking iyon ay ang pinakamamahal kong asawa. Si Axll Romero, ang may-ari ng ospital na ito. Ayaw na nga niya akong pagtrabahuhin dahil buntis ako pero hindi ako pumayag. Hindi pa naman lumalaki ang tiyan ko e.” Anunsiyo ng doktor na may ngiti parin sa mga labi. “I know mr. Vedge will happy to hear thi—”

“Don’t!” Pagpapatigil niya sa sinasabi nito. Hindi maari, hindi pwedeng malaman ng binata. Makikipag-devorce na ito sa kaniya at ayaw niyang ang pagbubuntis pa niya ang maging dahilan para hindi ito matuloy. Isa pa, may fiancè na siya. Ikakasal na siya sa nobya niya. Hindi maaari ito. “Pwede bang ilihim mo muna ito sa kaniya. ’Wag mong sabihin sa kaniya ang tungkol sa mga bagay na ito. Please.” Halos magmakaawa na siya.

“I understand you Adrian.” Seryoso na ang mukha ng binata. “But you must know na mahal na mahal ka ni mr. Vedge. Hindi ganoon ang magiging pag-aalala niya at pagdala niya dito sa’yo sa ospital na halos takbuhin na niya maisugod ka lang dito. You must know that Adrian before making decision. Rest assured, i’ll promise i wont say anything to him.”

Sakto namang pagkasabi ng binata ay siyang pasok ni Vicente.

Nagtama ang mga mata nilang dalawa at halata sa mga mata nito ang matinding pag-aalala.

Alam niyang mahal na mahal siya nito at ganun din naman siya dito. Hindi nga lang talaga pwede. Mas mabuti pang masaktan o paulit-ulit na saktan ang sarili kaysa masaktan ang babaeng una niyang minahal. Ang una niyang pinangakuan at ang kaisa-isa niyang pakakasalanan.

“Kyle, anong nangyare? Anong resulta? May sakit ba ang hubby ko?” Sunod sunod nitong tanong sa doktor. Nakarehistro parin sa mukha nito ang matinding pag-aalala.

Tumingin ang doktor sa kaniya at sinenyasan niya ito ng may pagmamakaawa. Hindi pwedeng malaman ng binata ang ganitong sitwasyon niya. Hindi! Hindi maari.

“A–Ayos naman ang hubby mo. Walang masamang nangyare.”

“Pero bakit paulit-ulit siyang nagsususuka at bakit na himatay siya?” May pang-uusisa nitong tanong.

“Because he is tired. Dahil sa pagod kaya siya nahimatay at kaya naman siya nagsusuka ay dahil hindi gusto ng ilong niya ang mga pagkaing pinapakain mo. Sa sunod kasi yung masarap na!” Sabi ng doktor dahilan para makahinga siya ng maluwag. “Sige na, aalis na ako at marami pa akong gagawin.” Sabi pa nito at tuluyan ng lumabas ng pinto. Naiwan na lang silang dalawa ng binata.

Lumapit sa kaniya ang binata at dumukwang ito para halikan siya ngunit umiwas siya.

“Vicente, gusto ko ng umuwi. Uuwi na ako.” Walang emosyon niyang sabi.

Alam niyang nabato ang binata sa kinatatayuan. Hindi rin nito nagawang magsalita at nakatingin lang sa kaniya.

“Anong ibig mong sabihin?” Kita niya ang mapait na emosyong namumutawi sa mga mata nito.

“Sapat na ang mga araw na pinag-samahan na’ten Vicente. Let’s just forget the past and be a stranger’s.” He said then stood up.

Tinanggal niya ang kung ano mang hospital things na nakatikid sa bawat parte ng katawan niya at nagmamadaling lumabas ng silid.

Sa paglabas niya ay isang butil ng luha ang pumatak sa kaniyang mga mata. Nasasaktan siya. Sobra! Sobra sobra.

Halos parang dinagaanan ng malaking bato ang puso niya at nayurak iyon. Na parang may isang milyong karayom ang tumusok sa kaniyang puso ng paulit-ulit.

Humakbang pa siya ng humakbang at sa bawat ginagawa niyang paghakbang ay siya namang pagpatak ng mga luha sa kaniyang mga mata. Sobrang bigat ng hakbang niya.

Gusto man niyang pumihit paharap at tumakbo pabalik sa silid ngunit hindi niya ginawa. Pinigilan niya ang sarili. Ito ang mas mabuting gawin. Ito ang kailangan niyang gawin. Ito lang dahil ito ang tama. Tama na ang minsang kahibangan. Tama na ang pantasya, dapat na siyang mabuhay sa realidad.

Pinunasan niya ang mga mata at sinabi sa kaniyang sarili na lilipas din ito, lilipas din ang lahat at mawawala din ang sakit na ito.

Matapos niyang makasakay ng taxi ay umandar na iyon pabalik sa kaniyang tahanan. Muli ay babalik siya sa tunay na para sa kaniya. Sa babaeng tinakda niyang pakasalanan…

Magkahalong galit, sakit, pagkabigo at naghalo-halong emosyon ang namutawi sa buong katawan ni Vicente.

Hindi niya nagawang sundan ang binata dahil mas lumukob na sa kaniya ang sakit na nararamdaman.

Nagmaneho siya ng ubod bilis. Wala siyang pakialam kung may mabanggaan o may pulis mang humabol sa kaniya. Sobrang sakit at parang gusto na lang niyang ilipad sa hangin lahat ng mga nararamdaman niya.

Akala niya ayos lang ang lahat. Akala niya mahal na siya ng binata, akala niya hindi na ito aalis sa tabi niya. It was all his fucking thoughts!

Nagpanggap lang ba ang binata na masaya tuwing kasama siya? Kahit sukang-suka at inis na inis na ito sa kaniya? Nagpanggap lang ba itong nakangiti? Nagpanggap lang ba itong mahal siya kahit ang totoo ay hindi? All this time, pagpapanggap lang ang lahat, hindi ba?

“F-ck! F-ck! F-ck! F-ck! P-tang ina! Hayop!!!!” Sigaw niya sa sobrang galit sa loob ng sasakyan niya. Sobrang sakit e. Sobrang sakit parang hindi niya kaya. Sobrang sakit ng lahat. Lahat lahat. P-tang ina. Ang sakit!

Naihinto niya ang sasakyan at doon tumulo ang mga luha sa kaniyang mga mata. Ang mga luhang sa loob ng ilang taon ay muli ding lumabas sa kaniyang mga mata.

He never cried before, he never cried when the day he turned seven, because crying is not a man doings, pero ano itong luha sa mga mata niya? Ano itong luhang paulit-ulit bumabagsak sa kaniyang mga mata.

Lumabas siya at nag-tungo sa isang grocery store malapit sa pinaradahan niya. Bumili siya ng maraming alak. Maybe being drunk is the only way to forget the painful past…

A/N; Bwisit. Naiinis ako. Sa tuwing sinusulat ko ito nagbabagsakan yung mga luha sa mga mata ko. Shit! Ba’t ganun?..dama ko yung storya. Yung gusto nila ang isa’t isa kaso bawal. Yung kahit ilang ulit pa silang paglapitin ng tadhana kaso may nakaharang parin sa pagitan nilang dalawa na pumipigil na sila’y magsama.

CHAPTER 22

Chapter 22

     NARITO si Vicente sa labas ng kaniyang kotse. Ginawa niyang upuan ang una ng sports car niya.

Tinatamaan na rin siya ng alak na panay lang niyang nilalagok. He don’t care if he get drunk. He don’t if he can’t able to go home. Ang alam lang niya ay masakit. Masakit ang puso niya at tanging ang alak lang ang alam niyang makakapag-hilom kahit sandali sa kaniyang pusong labis na nasaugatan.

“Fuck. Fuck my life!” Sigaw niya at marahas na itinapon ang bote ng alak dahilan para magkabasag-basag iyon.

Nag-wala pa siya at itinapon na ang bote ng alak sa kung saan at lahat ay nagkabasag-basag. Wala na siyang pakialam. Wala na!

“Hey you. What are you f-cking doing you f-cker.” Rinig niya ang isang boses ng binata. Ang mura nito sa kaniya ay nagpapantig sa kaniyang mga mata. Umusbong ang matinding galit.

Nilingon niya ang lalaki ngunit saktong paglingon niya ay nasapol siya ng matigas na bagay sa kaniyang mukha.

Gumilong-gilong siya sa mga nabasag na bote, pero hindi niya naramdaman ang kirot kahit pa alam niyang nasugatan ang iba’t ibang bahagi ng katawan niya.

Tumayo siya at masama ang bawat mga titig na tumingin sa lalaking may hawak na baseball bat na ginawang pampalo sa mukha niya. Pinunasan pa niya ang tumulong dugo sa gilid ng kaniyang mga labi.

Kahit lasing siya ay hindi iyon naging dahilan upang magpatalo siya. Walang pasabi-sabing sinugod niya ang grupo ng mga lalaki. Hindi siya nakaramdam ng takot kahit pa marami ang mga iyon. Hindi ang mga iyon ang makakapag-pabagsak sa kaniya.

Binigyan niya ng isang malakas na suntok at ubod lakas na sipa ang ibinibigay niya sa mga lalaking sumugod sa kaniya.

Walang siyang pinalampas. Hindi niya iniinda kahit paminsan-minsan ay nadadaplisan siya ng kutsilyo sa tagiliran. Kahit paminsan-minsan ay tumatama sa kaniya ang baseball bat.

Wala siyang naramdamang sakit dulot siguro ng alak.

Kung matalim ang titig niya ay mas lalo pa itong tumalim. They dare hit him? F-ck them. Tila naging mistulan siyang isang mabangis at maliksing hayop. Panay ang pakawala niya ng malalakas na sipa at suntok. At lahat ng pinakakawalan niya ay tumatama sa mukha at tiyan ng mga kalalakihan.

He punched, kicked, punched, kicked and kicked until no left standing. Lahat ay nawalan ng malay at pagod siyang napahiga.

Halos hinihingal pa siya at mabilis ang bawat paghagilap niya ng hangin.

Nagmamaneho ng sasakyan si Adrian patungo sa nobya niya at bigla niyang naihinto ang sasakyan ng makita ang grupo ng kalalakihan napinagtutulungan ang lalaking hindi niya maninag ang itsura. Nakatalikod ito sa kaniya ngunit kilalang kilala niya ang likod nito. Alam niya kung sino ito.

“Vicente?” Kinakabahan niyang wika sa kaniyang sarili.

Agad niyang pinara ang sasakyan sa di kalayuan at patakbong tinungo ang labanan, ngunit huli na siya. Nakita niya ang katawan ng binata na unti-unting bumagsak sa sahig.

Damn! Damn! Damn!

Binalutan siya ng matinding kaba habang patuloy parin sa pagtakbo. Labis at paulit-ulit niyang ipinagdarasal na mali ang nakita niya. Na hindi si Vicente ang lalaking pinaghihinalaan niya.

Nakarating siya doon at mas lalong napamulagat ang kaniyang mga mata. Binalutan na rin siya ng matinding kaba. F-ck!

“Vicente?” Nanginginig na boses niyang tawag sa pangalan ng binata.

Kalahati sa kaba at takot niya ang nawala ng makita niyang nagmulat ng mata ang binata. Diretso itong tumingin sa kaniyang mga mata.

He could see the painful pain in his eyes. He could feel it, just like what he felt.

Lumuhod siya at niyakap niya ang batok ng binata.

“Ayos ka lang?” Tinapik tapik pa niya ang mukha nito ng bahagya. Hindi rin niya mapigilan ang luhang bumagtas sa kaniyang mga mata.

“I-Is t-that really you?” Nauutal na tanong ng binata.

“Yes.” Gargar na boses niyang sabi. “It is really me.”

“I missed you and i love you.” Mga huling katagang sinabi nito bago niya nakitang unti-unting pumikit ang mga mata nito.

Halos mas lalong bumugso ang luha sa kaniyang mga mata. God knows how much he missed him too and God knows how much he loves him too.

Tila pinunit ng paulit-ulit ang kaniyang puso. Heto na naman yung sakit, narito na naman sa puso niya.

“Vicente? Vicente.” Paggising niya sa binata ngunit hindi iyon nagising sa halip ay isang mahinang harok lang ang napakinggan niya.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiiyak. Shit! Shit! Thank God he is safe.

He can’t carry Vicente because he is so heavy. Bukod pa doon ay baka mapasama pa ang lagay ng bata sa loob niya. Hindi paman siya sanay sa mga nangyayare ngunit nalinawan na siya sa mga nalaman sa internet.

May mga ganito talagang klaseng pagbubuntis kung saan lalaki ang nagdadala ng sanggol. Rare kind of pregnancy. Ang hindi niya lang alam ay kung paano siya nagkaroon ng ganitong klaseng kondisyon.

“Tulong!” Sigaw niya.

Buti na lang at may napadaan na lalaki.

Tulad niya ay maputi din ito, medyo matangkad at gwapo din, pero bakas sa mukha ng lalaki na seryoso ito. Hindi rin nito nagagawang ngumiti. At isang tingin palang sa mga mata nito ay tila may bagat na dinadala.

Ganunpaman ay hindi na lang niya ito pinansin. Ang importante sa kaniya ay maisakay sa loob ng kotse niya si Vicente na wala ng malay.

Walang imik na tumulong sa kaniya ang binata. Wala ding emosyong namumutawi sa mga mata nito. Damn this man is weird.

“Isakay na’ten sa loob ng kotse.” Sabi niya dito at tumulong na rin sa pagbuhat.

They successfully carry put Vicente inside the car.

Dinaluhan niya ang binata at tumingin siya diretso sa mga mata nito.

“Maraming salamat.” Sabi niya at nginitian pa ang binata.

Tumango lang ito sa kaniya at nilampasan na siya. Nagsimula na itong umalis palayo sa kaniya.

“Salamat ulit!” Pahabol niyang sigaw.

Kakaiba talaga ang binata, wala siyang makitang emosyon sa mga mata nito. He is really weird, he can’t explain.

Ganunpaman ay pumasok na siya sa loob ng sasakyan at nagmaneho na siya palayo dito. Tinahak niya ang daan patungo sa bahay ng binata.

Alam na naman niya kung saan naroon ang bahay ng binata kaya madali lang para sa kaniya na tahakin iyon.

Matapos niyang makarating sa bahay nito ay nagpatulong siya sa mga gwardya ng bahay upang mailagay ang binata sa loob ng kwarto.

Mahimbing parin ang tulong nito ng maihiga. Pinaalis na niya ang mga gwardya at dinaluhan ang binata.

Malakas siyang napapabuntong hininga. Shit! Shit!

He can’t believe this! He can’t believe what is happening to him. He really can’t. Pilit niya itong iniiwasan pero bakit patuloy parin silang pinaglalapit.

Ipinilig niya ang ulo sa labis na pag-iisip. Itinuon na lang niya ang sarili sa paghuhubad ng damit ng binata.

Napapakinggan niya ang mahihinang pagdaing nito dahil sa sugat nitong paminsan-minsan ay nasasagi niya dahil sa ginawa niyang pag-hubad.

Kitang-kita niya ang mga sugat sa katawan nito. May malalaki at may iba namang galos din.

Dahan-dahan din niyang hinubad ang jeans nitong suot at tanging boxer lang nito ang tinira niya.

He search for the emergency kit and luckily he found one. Mabilis niyang binalikan ang binata at sinimulan na niyang nilinisan ang mga sugat sa katawan nito.

Dahan-dahan pa ang ginagawa niyang pagdampi ng bulak pero nakikita parin niya ang nakapikit nitong mukha na dumadaing at halatang nasasaktan.

Labis ang awa niyang naramdaman sa binata. He looked frustrated and desperate. He looked stressed too.

Dati rati naman ng kasama pa niya ito hindi niya nakita ang ganitong itsura nito. Sana bumalik na lang silang muli kung saan naroon pa sila sa isla. Kung saan nasa loob pa sila ng yate, masaya at walang problemang iniinda.

Pinunasan niya ang mga luha sa mga mata niya na hindi niya alam na tumulo na pala.

Matapos niyang linisan ang sugat ng binata ay ibinalik na niya lahat ng gamit sa loob ng kit. Itinapon dinniya ang mga bulak na ginamit niyang panlinis. Halos lahat ng bulak ay nababalot ng dugo ng binata.

He can’t see him. Kailangan na niyang lumisan. Tapos na ang ginawa niyang pag-tulong dito. Hindi rin naman niya maatim na makita pa siya ng binata.

“I love you Vicente and goodbye.” Bulong niya sa tainga nito at hinalikan niya ang mga labi nito bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.

Umalis na siya hanggang sa makasakay siya ng kotse at mabilis na pinaandar.

Ito na ang huling araw na magkikita pa sila ng binata. Ito na ang huling araw na naglapat ang mga labi niya at ng binata..

Nagising si Vicente na mabigat at sobrang sakit ng ulo. Parang may bato sa loob ng ulo niya kaya hirap siyang bumangon.

“F-ck headaches.”

Nagulat siya ng makita ang mga benda at band aid sa katawan niya. Kunot ang noo niya at sinusuri sa kaniyang isip kung sino ang may gawa nito.

Hinalukay pa niya ng hinalukay ang isip hanggang sa pumasok sa kaniya ang alaalang hindi niya malaman kung panaginip o totoong nangyare. Hindi niya alam kung panaginip lang niya na nakita niya si Adrian.

Base sa mga band aid at benda sa kaniyang buong katawan masisiguro niyang hindi panaginip ang lahat. Alam niyang nagkita nga sila ng binata at pinag-hihinalaan niyang ito ang gumamot sa mga sugat sa buong katawan niya.

“Shit! Adrian, i miss you hubby. Wait for me.”

Pumasok siya sa loob ng bathroom naligo at matapos ay nagbihis. Hindi na niya kayang timpiin ang sarili. Hahanapin na niya ang binata. Kung nagawa niyang kunin ito sa santong paspasan ay muli niya itong gagawin kung iyon ang paraan para lang magkasama silang muli ng binata. And this time he’ll make him fall for him. He’ll make him love him the way he loves him too.

Hinanap niya ang sports car niya ngunit hindi niya ito makita. At nalaman niyang naiwan niya iyon kung saan nakabugbogan niya ang mga kalalakihan na may sanhi ng pasa at sugat niya sa katawan.

Dinukot niya sa bulsa ang telepono niya at di-nial ang telepono ng magaling niyang kaibigan na magaling humanap ng mga bagay-bagay.

“What do you want now f-cker?” Caleb said sleepy.

Nagtataka siya kung bakit kapag tumatawag siya ay lagi na lang tulog ang binata. Damn.

“Can you find my sports car?” He asked. “Kaya mo ba? Naiwan ko kasi at hindi ko alam kung anong lugar iyon.”

“Okay!” He answered. “I’ll bring back right to your house after i find it.” He said again then he ended the call.

Hindi na tuloy niya nagawang magpasalamat.

Ganunpaman ay nagtungo siya sa garahehan at ang isang sports car naman niya ang gagamitin. Yeah, he have a lot of collection of sports car. He loves sports car very much, but the most expensive one.

Sumakay na siya sa kotse. Matapos makalabas ng gate ay mabilis niyang pinaandar ang sasakyan.

Ilang minuto pa ang lumipas ay nakarating na din siya. Naroon na siya sa labas ng bahay ngunit nagulat siya ng makita ang poster sa labas ng gate.

For sale?

Lumabas siya ng sasakyan at sinilip-silip pa ang gate ngunit wala talaga doong tao. Wala ng tao.

F-ck where is he? Where’s Adrian?

Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan hanggang sa makarating siya sa bahay ng nobya ng asawa niya sa pag-asang naroon ang binata ngunit wala doon. Sarado din ang bahay at walang tao.

Fuck where did they go? Where did Adrian go? The fuck hell.

Bagsak ang balikat niya at sobrang prastrasyon ang nararamdaman. Hindi maari ito. Kailangan niyang mahanap ang binata.

Si Caleb na lang na kaibigan niya ang naalala niyang solusyon. Solusyon para mahanap niya ang binata.

Mabilis niyang dinukot ang telepono sa loob ng kaniyang bulsa at hininto muna ang sasakyan.

Thank goodness Caleb answer his calls.

“Hey bud, help me fins Adrian. Please bud, find him.” May pagmamakaawa pa niyang sabi.

“What happened?” Mapang-usisa pa nitong tanong.

“Just find him, i’ll come right to your house.” He said then ended the call.

Shit! He need to find Adrian. He need to find him as long as possible…

CHAPTER 23

Chapter 23

      NAKARATING na siya sa bahay ng kaibigan matapos niyang magmaneho. Dali-dali pa siya papasok hanggang sa tuluyan na siyang makapasok sa loob ng kwarto.

Nabigla pa siya ng pagpasok niya’y makita sa loob ng kwarto si Jonaz. Geez. What the f-ck is happening?

Ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Ang gusto niyang malaman ay kung pa’no niya makikita ang binata.

“Adrian, i hack all the data base and…i found out that Adrian isn’t here. He isn’t here in the philippines. He flew to the other country to.” Nagkatinginan pa ang dalawa niyang kaibigan. “To get married.” He said.

He blew a loud breath, bahagya pa siyang napasambunot sa kaniyang buhok. F-ck how did this happening? Why the hell is this happening? It can’t be! Adrian is married to him, hindi na ito pwedeng magpakasal, asawa na niya ito. F-ck! F-ck!

“Shit! F-ck! It can’t be. F-ck!” Panay ang pagmumura niya at tila na pa-frustrate na. “Kelan ang kasal? Kelan?.” Frustrated niyang tanong.

“Tommorow morning.” Caleb said.

F-ck! F-ck? Tommorow morning? F-ck why so early? Why do you want to get married Adrian? Why not me?

“Caleb, let’s go. Come on, accompany me. Let’s stop that f-cking wedding.” Matigas, may halong diin at puno ng kompyansa niyang sabi.

“F-ck! What?” Caleb eyes widened in shocked.

“Don’t asked, please just accompany me.” His eyes pleaded and sad. “Please, come on Caleb help me.”

Caleb blew out a loud breath. He can’t believe this. He f-cking hate going outside and he f-cking hate traveling, ngunit tila susuungin niya ang mga bagay na ayaw niya. F-ck.

“Ako ba hindi niyo isasama?” Tanong ni Jonaz na kanina pa nakikinig sa usapan nilang dalawa.

“Come along, i need you too to get to the airport and get some ticket as soon as possible.” He said.

“That’s what i wanted.”

Lumabas na silang tatlo. Doon na lang sila sumakay sa sports car niya at mabilis niya itong pinatakbo. Umaga palang sa kanila at alam niyang gabi palang doon. Nangangamba siyang pag-putok ng buwan dito ay siya namang pag-putok ng araw sa kabila.

Sana maka-abot siya. Sana mapigilan niya ang kasal na dapat ay siya lang at si Adrian.

Narito si Adrian kasama ang nobya niya. Naipaliwanag na niya dito ang lahat ngunit lahat ng iyon ay pawang gawa-gawa lang ng isip niya. Nag-hanap siya ng maraming dahilan para lang pagtakpan ang tunay na nangyare.

“Babe, are you okay?” She said while carressing his face.

Narito sila magkasama sa iisang kwarto, upang matulog ngunit tila hindi siya dinadalaw ng antok.

“I’m okay.” He said then give her a fake smile. “Let’s go, let’s sleep.” Pag-aya niya sa dalaga at tinalikuran niya ito at nagtago sa kumot.

The reason why he can’t sleep is because of Vicente, iniisip niya kung kumain na ba ito. Kung kamusta na ba ito. Kung galing na ba ang mga sugat at pasa nito.

Alam ng Diyos kung gaano siya nangungulila sa binata. Alam ng Diyos kung gaano niya ito kamahal.

Nagpatuloy pa ang pagluha niyang walang ginagawang tunog. Natatakot siyang mapakinggan siya ng nobya at usisain pa nito kung anong dahilan ng pag-iyak niya.

Bukas na ang kasal nila. Bukas na! Kailangan na niyang iwaksi ang lahat. Kailangan na niyang kalimutan si Vicente dahil may kani-kanila na silang buhay, siya na tinakda niyang pakasalanan ang babae dahil sa pangakong pinanghahawakan niya. At ito na mabuhay na wala siya.

Kaya hindi niya magawang hiwalayan ang nobya niya dahil sobrang bait nito sa kaniya. Sobra sobra, sa puntong hindi niya kayang saktan ito.

After a minutes or so he fell asleep tears in his eyes sliding down to his checks. A tears that he might regret.

Tommorow shine. Sun rise is now in the sky to give light and joy to all person, pero mukhang hindi siya masaya. Mas lalo pa niyang pinagsisisihan na dumating pa ang umaga, sana gabi na lang. Sana gabi na lang at hindi na sumilay pang muli ang umaga.

“It’s time babe. Are you ready?” Annette said.

“I-i’m Ready.” Yung sagot niya na parang gusto na parang hindi.

“Then come on. Let’s take oud breakfast because after this the make up artist will come to do our faces.” Excited at puno ng mga ngiti sa mga labi ng nobya niya. May mga ngiti ding namumutawi sa mga labi nito at sayang-saya na ikakasal na silang dalawa.

He felt regretful! But no. No he can’t regret this. This is the only way to forget Vicente. It’s the only way to starts a new life again, kung kaya pa nga ba niyang mag-umpisang mamuhay muli lalo na’t narito ang anak ni Vicente sa loob ng tiyan niya.

Walang buhay at puno ng lumbay siyang naligo matapos, maligo ng dalaga. Nag-bihis na rin siya at lumabas na ng kwarto. Nakita naman niya ang nobya niyang naghahanda ng agahan nila.

Malakas siyang napabuntong hininga. Hindi dapat ganito. Ikakasal na siya at iyon dapat ang iniisip niya. Tigilan na ng utak niyang balikan ang binata.

“What have we here for breakfast babe?” He force himself to smile and be an active even if he didn’t.

“That’s all i can prepared.” Inilahad pa nito ang kamay sa mga niluto. “It’s all your favorite.”

Tumingin siya sa mga nakahain at tila gusto niyang masuka. Hindi naman sa pangit ang luto nito o hindi maayos, talagang hindi lang niya gusto ang nanunuot na amoy sa kaniyang ilong.

“Uhmmm.. Maybe i should have fruit salad instead.” He said. “I didn’t mean you’re not a best cooked but you really are. Medyo gusto lang ng tiyan kong kumain ng fruit salad.” Sabi pa niya para hindi masaktan ang damdamin ng dalaga.

She smiled at him. “I understand babe. I understand.” Lumapit iyon sa loob ng ref at naghanap ng gusto niyang kainin. Luckily she found one. “Hinay-hinay lang sa pagkain babe. Baka tumaba ka, ikakasal pa naman tayo ngayon.” Pabirong pagpapaalala ng dalaga.

Ngumiti lang siya dito at tinanggap na ang fruit salad. Nanuot ang matamis na amoy nito sa ilong niya. God he is craving for this scent.

Agad niyang nilantakan ang salad at tila sarap na sarap siya sa kinakain. Napapapikit pa siya ng mga mata at sobra-sobrang sarap. He can’t explain how it taste like. The most tasty salad he ever tasted.

Naubos na ang salad ng hindi niya namamalayan at talagang nabusog talaga siya.

Now after they take their breakfast, the make up artist arrive and starts doing their faces.

A every f-cking minutes give frustration to Vicente. Narito parin sa ere ang eroplanong sinasakyan niya ngunit malapit ng bumaba. God knows how much he want to see Adrian because the son is rised. He’s afraid he might late and never stop the wedding.

“Come on bud. Relax, we could get there in a minutes.” Pagpapakalma ni Caleb sa kaniya.

“Yeah, you should relax.” Jonaz said next.

How could he f-cking relax? His hubby is getting to married and he don’t know if he can stop the wedding. He don’t know if the wedding is starting. Wala siyang alam at wala siyang magawa kundi ang hintayin ang paglapag ng eroplano.

Damn shit! Shit!.

Mga isang oras pa ang lumipas bago sila nakababa ang eroplanong sinasakyan niya. Wala ng paligoy-ligoy na lumabas siya kasama ang mga kaibigan niya.

“Bud, where the hell i can find him?” He asked Caleb.

“Don’t worry i’m searching.” Caleb said without looking at him. He is busy with his phone.

F-ck! F-ck!

Wala siyang magawa kundi mag-hintay na lang muli. Kundi hintayin ang impormasyong ibibigay sa kaniya ng binata.

Tapos na ang make-up ni Adrian at talagang sumilay ang kagwapuhan nito sa mukha, pinilit niyang pasiglahin ang mukha ngunit hindi ang mga mata niya. Dito makikita ang tunay niyang nararamdaman.

Sumakay na silang dalawa sa kotse ng nobya, matapos maayusan. Mag-tutungo na sila sa pagdarausan ng kasal.

Hanggang ngayon nagdadalawang isip parin si Adrian. Nagdadalawang isip siya kung itutuloy pa ba ang kasal o huwag na lang. Kung pangako niya ba dito ay tuluyan ng ipapako kahit masaktan pa ito ibigay lang niya sa sarili ang kaligayahan.

Ganunpaman ay mas nanaig pa sa kaniya na ’wag saktan ang nobya. Handa siyang masaktan ’wag lang ito.

Hindi naging mahaba ang oras. Nakarating na agad sila at maya-maya pa ay natuloy na ang seremonya. Ang magiging asawa niyang naglalakad sa aisle habang nakatingin lang sa kaniya.

He badly want to escaped this but he can’t.

He is forcing himself to smile. He is doing this for f-cking passed few days.

Nakarating na ang dalaga kaya inilahad niya ang kamay niya at tinanggap naman nito. Sabay silang umupo ng dalaga sa bangko at nagsimula na ang pari.

“Is their anyone againsts to the wedding of this twi lovers?” Tanong ng pari sa mga taong naroon.

“Stop the wedding!” Pasigaw na sabi ng isang baritonong boses na nagmumula sa may pinto ng simbahan.

Napamulagat siya ng mga mata. Kilalang-kilala niya ang baritonong boses nito. Kilalang kilala niya ang boses ni Vicente at hindi siya maaring magkamali.

Unti-unti siyang lumingon at nakita nga niya si Vicente na diretsong nakatingin lang sa mga mata niya. Lumalakad na rin ang binata palapit sa gawi nila.

Shit! Why is he doing this? Why is he ruining his wedding?

“Vicente why are you here?” Mahina niyang tanong ng makalapit ito sa kaniya.

“I’m here to get you hubby.” Malakas nitong sabi dahilan para bumantas ang gulat sa mukha ng mga taong nandito maging ang mukha ng nobya niyang pakakasalan.

“Why are you doing this? Go away Vicente. Please go away.” Pilit niyang pinagtutulakan ang binata kahit gustong-gusto niyang nasa tabi niya ito.

“I Vicente Vedge is married to Adrian De Guzman. We are a couple so i want to stop this f-cking wedding.” Madiin na sabi ng binata at itinaas pa nito ang marriage contract nila ng binata. Kung saan ikinasal sila ng hindi naman niya namamalayan.

Bumaling siya sa nobya niya. Hindi makapaniwala ang itsura nito na nakatingin din sa kaniya.

“Ano ito Adrian? Ano ito?” Tanong ng dalaga na ngayon ay may nagbabadyang luha sa mg mata. “Totoo ba? Adrian answee me!”

“Y-Yes.” Sagot niya. “I didn’t mean to hurt you, i didn’t mean babe it just happened. I’m sorry babe. Kung gusto magpapa-devorce ako sa kaniya hihiwalayan ko siya. Papakasalan kita dahil may pangako ako sa’yo.”

“So you just want to marry me because of that promise?” She asked directly. “Sino ba talaga ang laman ng puso mo Vicente. Choose, i’ll understand.”

Nagpapalit-palit ang tingin niya sa binata at sa nobya niya. Ito na ang pinaka-mahirap na disisyon sa buong buhay niya. Ang pumili ng dalawang importante sa buhay niya.

Sino nga ba ang pipiliin niya? Ang taong mahal niya at gustong-gusto niyang makasama at ang ama ng batang dinadala niya o ang nobya niyang kasama na niya bago palang niya makilala ang binata. Ang nobyang pinangakunaan niya ng kasal at magsasama sila hanggang dulo.

“I’m sorry Annette, i love you but i love Vicente more.” Sabi niya. Sa wakas nagawa na niyang panindigan ang isinisigaw ng puso hindi ng isip niya.

Nagulat siya ng ngumiti ang dalaga sa kaniya. Pinunasan pa nito ng mga luha ang mga mata nito. “I understand you babe—mean Adrian. Naiintindihan kita, i’m sorry dahil na force kitang pakasalanan ako dahil lang sa pangako. I’m sorry Adrian. I wish you two a happily life.” Sabi pa ng dalaga at ngumiting muli sa kanila bago sila tinalikuran at humihikbing umalis palayo.

Gustoman niyang sundan at pigilan ngunit hindi na niya nagawa. Nakapag-pasiya na siya, at sa pag-pasiya niya ay talagang may taong masasaktan. Ang tanga-tanga lang niya dahil una palang hindi na niya sinabi sa dalaga ang totoo. Kung hindi sana siya nagsinungaling ay hindi aabot sa ganito. Nasaktan pa niya ang nobya niya, nasaktan pa niya ang dalagang walang ibang ginawa kundi intindihin at alagaan siya.

F-ck! F-ck! F-ck!

CHAPTER 24

Chapter 24

Dedicated to

iloveViceLoveTeam

     NAKASAKAY na si Adrian sa loob ng kotse inukupa ng binata habang ito naman ay katabi niya sa back seat. Pinaandar na ng driver ng kotse ang sasakyan.

Umalis na sila kahit kunot ang noo ng mga taong dumalo sa kasal. Hindi na lang niya iyon pinansin ang mas bumabagabag sa kaniya ay si Annette, ang nobya niya.

Alam niyang nasaktan niya ito ng sobra, alam niyang sobra-sobra.

Buong biyahe silang walang imikan. Walang imikang namagitan sa kanilang dalawa.

After that they stay in the hotel room.

Narito sila ngayon sa loob ng kotse. Naka-upo lang siya sa gilid ng kama ganun din naman ito. Hindi niya alam kung pa’no sisimulan ang usapan. Hindi niya kayang magsalita.

“Adrian, do you really love me?” He heard his voice.

Awtomatiko siyang pumihit paharap sa binata. Sinabayan din niya ang bawat titig nito.

“I love you but how about Annette? How about Annette Vicente.”

“If you really love me just love me, just love me Adrian, stop thinking other’s while you are with me. Don’t you know i’m hurt when you are with someone. Alam mong sobrang sakit nung iniwan mo’ko tapos mababalitaan ko magpapakasal kana? Why? Why Adrian? Is that really your so called love? To hurt your love ones?” Hindi na napigilan ng binata na mag taas ng boses. Nagagalit at may halong selos ang boses nito.

Akmang tatayo at aalis na ang binata ay pinigilan niya ito sa mga kamay. Hinawakan niya ang mga kamay nito.

“I’m sorry Vicente. I’m really sorry. I thought being married with someone is the best way to forget you. Ang hindi ko lang alam ay nakakasakit na pala ako. I’m sorry Vicente. I’m really sorry.” He paused then spoke again. “I’m now going to be true to myself. Ayoko ng lokohin ang sarili ko. Vicente gusto na kita at mahal na mahal na kita, ikaw lang ang gusto kong makasama hanggang sa pagtanda. I’m sorry for hurting you, please don’t leave me.” He said while sobbing and tears starting to fell.

Pumihit paharap ang binata. “I won’t leave you.” He said then hugged him tight.

Tila hinaplos ng magaang kamay ang puso niya ng paulit-ulit. Mas masarap sa pakiramdam ang ganito. Ang maging totoo sa sarili at ang sundin ang sariling tinitibok ng kaniyang puso.

After that they lips pressed againsts each other. A kissed full of love and affection. Sana hindi ito panaginip lang. Sana hindi ito matapos.

  Days passed. They are now finally together. Finally and happily together. Narito parin sila sa Canada upang sulitin ang mga natitirang araw nila dito. At masasabi niyang sa mga araw na lumipas ay hindi niya mapigilan ang labis na saya. Saya na sa binata lang niya nararamdaman.

“Where should we go now? We have only one day left before we go back.”

“I’m tired Vicente. I want to take a rest.” Sabi niya na inaantok.

Tulad din ng dati ay ganun parin ang binata. Panay parin ang pagtulog nito na hindi naman niya alam ang dahilan.

“What? We’ve been here for a days? All we does is to sleep and sleep. You never talk to me, you just sleep and told you’re tired. What is really happening Adrian?”

Iminulat niya ang mga mata at dumukwang para halikan ang binata. Isang mabilisang halik lang iyon bago siya muling bumalik sa pagkakahiga.

“Just let me sleep for a while and after i woke up we’re going for a walk.” He said still sleepy.

“Then i’ll sleep with you.” Tinabihan siya nito at mahigpit na niyakap.

Napangiti na lang siya. Bukod sa maalaga, mapag-pasensyahan, sinusunod lahat ng gusto niya at sinusoportahan pa siya nito sa lahat ng gusto niyang gawin. He really loves him very much.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang mga kamay ng binata na tila kinakapa-kapa ang tiyan niya. Nagulat naman siya dito pero hindi nag pahalata.

“I’m curious hubby, bakit parang lumalaki yung tiyan mo?” Sabi nito na halata sa boses ang pagtataka.

Agad niyang hinagilap ang kamay ng binata at pinagsalikop na lang niya ang kamay nilang dalawa.

“Busog lang ako.” Pagdadahilan niya. “Come on let’s sleep.”

Hindi pa kasi niya sinasabi sa binata ang pagbubuntis niya. Siguro pag-uwi na lang nila sa Pilipinas saka niya sasabihin sa binata ang pagbubuntis niya.

A minutes later or so. He heard a loud sounds of his snore. He supposed to sleep but Vicente slept first. Naunahan pa talaga siya nitong matulog.

Tumapat ang mga mata niya sa mga labi ng binata. Shit! His lips is really adorable and tempting. He give his lips a peck of kiss.

He closed his eyes then fell asleep.

Nagising siya medyo gabi na. Nilingon niya ang binata ngunit wala na iyon sa loob ng kwarto.

Lumabas siya ng kwarto at nakita niya ang binata sa kusina may ginawa ito. Lumapit pa siya upang maninag ang ginagawa ng binata.

His cutting red apples. Shit! Oh God.

Agad nag laway ang bagang niya. Red f-cking apples. Shit!

Agad siyang lumapit sa binata at tumikhim siya para malaman ng binata na narito siya. Tumingin ito sa kaniya at ngumiti.

“You’re awake. Come and tasty this sweet apple juice i made just for you.” Inabot sa kaniya ng binata ang baso na may lamang apple juice. “I know you like red apples that much so i made sweet red apple salad for you.” Itinulak naman ng binata ang tasa na may lamang apple salad.

“You made all this?” He amazingly asked.

“Yes hubby, with the use of this.” Ipinakita sa kaniya ng binata ang cellphone nito na umeere ang palabas na how to make apple salad.

“Really?” Mangha parin niyang tanong at halos matawa-tawa pa.

“I love you and i’ll do everything for you. Kung anoman ang gusto mo susundin ko, except for wishing to stop loving you, because i can’t do that. I can’t stop my heart beats and shout your name Adrian.” It sounds chessy, but in his ears it sounds a romantic one.

Hindi niya mapigilan ang mapangiti. Ang mga puso niyang panay ang mabibilis na pag-tibok. He love this. He love this all this.

He give Vicente a peck of kissed. Agad niyang kinuha ang tasa na may lamang apple salad. Agad niya itong nilantakan ay nanuot talaga sa kaniyang bibig ang ubod tamis at sarap na pagkakagawa ng salad.

Bawat pagsubo niya ay napapapikit siya. Sobrang sarap, he can’t explain how tasty it is.

“Ang sarap Vicente. Thank you hubby.” He said shocking Vicente.

Nabato pa si Vicente sa kinatatayuan. This is the first time Adrian called him hubby. How shockingly.

“What did you.. What did you just call me?” He asked.

“What? Hubby?”

“Yes. You–you called me hubby?”

“Oo naman. Di’ba nga kasal na tayo at asawa na kita. So dapat na din kitang tawaging hubby.” Sabi pa nito.

He can’t explain how happy he is. So much happy to the point that his heart starts beating so fast. It’s like his heart want to go out of his chest.

“Why all of a sudden? I mean you never called me hubby before, kahit pa ng malaman mong kasal na tay—”

“Hubby, dati yun. Yung mga panahon na hindi ko pa natatanggap yung mga pinag-gagagawa mo, but now i’m accepting the fact that we are totally marriage. Starting from now, i’ll call you hubby anywhere and anytime you want.” He said stopping his words.

He can’t stop how happy he is. Sinapo niya ang mukha ng binata at agad niya itong siniil ng halik. Isang mainit, puno ng pagmamahal at pagnanasa sa asawa niya. Sayang-saya siya na ngayon ay tanggap na nito na kasal na talaga sila, na mag-asawa na silang dalawa.

Iniwas ng binata ang mga labi nito ng tangkain niyang palalimin ang halik.

“Why did you that?” Kunot noong tanong niya.

“I want to eat your home made apple salad hubby. Baka kung saan din mapunta itong halikan na ito.”

“Then eat salad together with my body.” He said smiling evily.

Nilapitan niya ang binata at siniil niya ito ng mainit na halik. Sinapo pa niya ang mga pisngi nito at mas lalo pang pinalalim ang halikan nilang dalawa.

Pinutol muna niya ang halik at hinubad lahat ng saplot sa damit. Hinubad din niya ang damit ng binata. They are now both naked in gloriness.

“You may now eat the apple salad together with my body.” Sabi niya at humiga siya sa lamesa. Nilagyan din niya ng salad ang buo niyang katawan. Ang asawa na niya ang bahala dito.

“You are so naughty hubby.” He said while smiling evily.

Lumapit si Adrian sa binata. Nakahiga ito sa lamesa na parang ba ito’y pagkain at siya ang kakain. Well, parang ganun na rin nga.

Sumubo siya ng salad at agad hinalikan ang binata. Ipinasa niya sa bibig nito ang salad na kinain niya at pinagsaluhan nilang dalawa iyon sa loob ng bibig. God! God! This is so tasty. The most tasty apple salad he ever tasted.

Naghiwalay ang mga labi nilang dalawa at matiim siyang tumingin dito. “You’re so tasty hubby. I want to eat you alive.” He said then captured his lips again and again.

Bumaba ang mga halik niya hanggang sa magtapat ang labi niya at ang matitipuno nitong dibdib na natatabunan ng apple salad ba nilagay nito sa katawan nito.

“Ready to taste your delectable body hubby.”

Ibinaba niya ang bibig at sinakop ang utong ng binata na natatabunan ng apple salad. Tila gutom na gutom siya sa paraan ng pagkain niya sa dibdib nito. Naghalo ang lasa ng dibdib nito at lasa ng salad. He must say this is the most tasty salad in the whole world. God so f-cking tasty.

Nang wala ng salad sa dibdib nito ay ang kabila naman nitong dibdib ang sinubo niya sa kaniya bibig.

God, he can’t stop from maoning and groaning because of this tasty nipple covered with tasty apples salad.

“Ohhhh Adrian. Shit! I like the way you licked me. F-ck hubby.” Vicente moaned.

Mas lalo pa niyang pinagbutihan ang kaniyang ginagawa. Kahit wala ng salad na natitira ay panay parin siya sa pagdila sa utong ng binata.

Bumaba ng bumaba ang kaniyang bibig. Pinasadahan pa niya ng dila ang six packed abs ng binata na natatabunan din ng apple salad. God he really love this. He really like this.

Panay lang ang pagpasada niya ng dila sa abs ng binata hanggang sa mawala na ang bumabalot na matamis na pagkain sa abs nito.

Gamit ang kamay niya ay dinakot niya ang salad sa tasa at hinawakan niya ang pagkalalaki ng binata.

Dumikit doon ang malagkit na salad. At talagang nagkalat sa pagkalalaki nito ang matamis na pagkain.

“God hubby, your d-ck looked tasty as ever.” He said while másturbating him, right and good.

Taas baba ang ginawa niyang pagpapaligaya sa binata at mas lalo pa siyang na-eengganyo na pagbutihan ang ginagawa.

Malagkit at madulas ang kamay niya dulot ng malagkit na salad. He can’t wait to taste it. Can’t wait.

Binaba niya ang mukha niya at ipinasok ang dulo ng pagkalalaki ng binata sa mainit niyang bibig.

Hindi mapigilan ni Vicente ang mapa-ungol dahil sa ginawa ng binata sa pagkalalaki niya.

“F-ck hubby, you’re so great. F-ck, come on suck me more. Suck me more hubby.” He moaned in pure bliss.

Ramdam niyang sinasagad nito ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa mainit nitong bibig. It was so good. So f- cking good.

“F-ck hubby. F-ck i like this. Ohhhh come on. Faster, faster. Ohhhhh.”

All he does is to moaned and moaned, while Adrian keeps on eating his c-ck.

Tila sabik na sabik at wala ng darating pang-umaga sa paraan ng pagkain nito sa pagkalalaki niya. He licked the skin of his manhood covered with salad. No one left even the while sauce of the salad.

“Ohhhh f-ck. Ohhh God, i’m cumming hubby. I’m cumming.” He moaned waiting for his orgasm to come…

CHAPTER 25

Chapter 25

       AND when Vicente is about to cum Adrian suddenly stop. He felt frustrated at that.

“F-ck hubby why did you stop? F—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng maramdaman niya ang malamig na likido na umaagos sa kaniyang pagkalalaki. Nang tingnan niya iyon ay iyon ang apple juice na ginawa niya sa binata.

Sinasalo nito ang likidong dumadaloy sa pagkalalaki niya pababa. It sends shiver all over his body because of that f-cking cold juice. Shit!

At naramdaman niyang muli ang bibig ng binata na ipinapasok ang kaniyang pagkalalaki. Bumalik muli ang sarap na nalasap niya sa piling nito.

“Shit! Shit! You’re so great and kinky hubby. F-ck, f-ck. I like it.”

Pabaling-baling na ang katawan niya habang ang binata ay walang sawang tumataas baba ang bibig nito sa pagkalalaki niya.

Naipipikit pa niya ang kaniyang mga mata habang dinadama ang sarap na patuloy na lumulukob sa kaniyang buong pagkatao.

“Ahhh. Ohhhh. Shit. Hubby, faster hubby, come on.”

Sumasabay na rin ang balakang niya sa paglabas pasok ng pagkalalaki niya sa bibig nito. Ramdam niyang napuno ng pagkalalaki niya ang bibig nito.

He felt good. It felt so f-cking good.

Muli ay naramdaman niya ang malamig na likido na dumadaloy naman sa pagkalalaki niya pababa sa balls niya.

Tila uhaw na uhaw ito sa pagsubo sa kaniyang pagkalalaki pababa sa balls niya.

Maya-maya pa ay tumigil na ito at ininom lahat ng juice na nasa baso. Akala niya kung anong gagawin, ngunit dumukwang ito at naglapat ang mga labi nilang dalawa. Ramdam na ramdam niya ang malamig na likido na pinasa nito sa bibig niya.

Tila uhaw silang dalawang pinag-aagawan ang juice na nasa kani-kanilang mga bibig.

Maya-maya pa ay kumubabaw na sa kaniya ang binata. Umupo ito sa sentro ng pagkalalaki niya at iginiya nito ang pagkalalaki sa loob nito.

They both moaned and groaned at that f-cking moment.

He keeps on pumping and pumping his manhood hard, fast and rough. Mabilis ang mga galaw nito na tila kinakabayo ang pagkalalaki niya.

Sinusoportahan niya ang binata, dahil baka malaglag ito sa lamesa. Nakasampa lang kasi silang dalawa ng binata habang ginaganap ang pagtatalik nila. Ang pagmamahalan nilang dalawa.

“Ohhhhh Vicente. Ohh shit! Ohhhh God. This is so good. So f-cking good.” He moaned when he hit his spot.

Panay lang ang bawat ungol at pagbayo nito sa pagkalalaki niya. Sumasabay na rin ang balakang niya sa paglabas-pasok sa loob nito.

“Ohhhhh God. You’re so tight hubby. You’re so tight, f-ck.”

Every passing minutes his thrust became desperate and desperate. His thrust is faster, rougher, harder, faster, rougher, faster and faster.

Hindi alam ni Adrian kung saan siya babaling at kukuha ng lakas. Panay lang ang pagbayo sa kaniya ng binata at talagang sa bawat sagad nitong pagbayo ay napapatirik siya ng mga mata.

His palm touched Vicente’s chest, doon siya kumuha ng lakas at kumapit upang maka sabay sa mabilis at malakas nitong pagbayo.

Dumukwang siya at hinalikan ang mga labi ng binata. Isang mapagnasa at mahabang halikan ang namagitan sa kanilang dalawa habang panay lang ang asawa niya sa pagbabayo nito sa loob niya.

“Ahhh—ohhhhh God. F-ck! F-ck! F-ck! Ohhhh hubby.” He keeps on maoning and moaning.

Tila siya ay nasa langit at dinuduyan ng mga angel. O kaya naman ay nasa alapaap siy at patuloy yumayakap sa kaniya ang malamig at malamyos na hangin.

“God. God. God. Ohhhh—i’m cumming hubby. Ohhh hubby.” Vicente moaned when his orgasm starting to build.

Mas naging desperado at mabilis ang ginawang pag-ulos ng binata sa loob niya hanggang sa maramdaman na niya ang mainit na likidong lumabas sa pagkalalaki nito. Napapikit pa siya sa masarap na init ng mga punla nito na nasa loob niya.

“God hubby. It was so f-cking good. So f-cking good.”

Bagsak ang katawan niya sa katawan ng asawa. Ramdam niyang yumakap pa ito sa kaniya at hinagod ang buhok niya.

“I love you hubby. I love you very much.” He said full of love.

“I love you more.” He said then kissed his lips.

It was so f-cking good. Good as f-cking ever.

     LUMIPAS pa ang ilang araw, nakabalik na rin si Adrian at si Vicente sa Pilipinas.

At sa mga lumipas na araw ay hindi alam ni Adrian kung bakit naiinis siya kay Vicente. Naiinis siya at hindi niya alam kung saan nanggagaling ang inis na nararamdaman niya. Bigla narin siyang naging emosyonal.

“Hubby? Ano bang ginawa ko?” Sabi ni Vicente na may panunuyo pa.

Narito kasi siya sa loob ng kwarto at nakatalukbong siya ng kumot. Naiinis kasi siya, naiinis siya dito at hindi niya alam kung anong dahilan.

“Umalis ka nga, naiinis ako. Bwisit” sabi niya at mas lalo pang naging kunot ang noo niya.

“Hubby naman oh, ano bang nagawa ko sa’yo?”

“Bwisit ka e! Nakakainis ka. Umalis kana nga dito!” Bulyaw niya sa binata.

Narinig niya ang malakas na buntong hininga ng binata at naramdaman na rin niya na papaalis na ito.

Biglang pumatak ang luha sa kaniyang mga mata at mahinang humikbi.

“Aalis ka na lang? Hindi mo man lang ako susuyuin?” Sabi niya habang patuloy parin sa pag-iyak.

Naramdaman niyang bumalik ito at umupo muli sa gilid ng kama.

Kunot ang noo ni Vicente at hindi niya alam kung anong sasabihin o anong gagawin sa asawa niyang hindi naman niya makuha ang pag-uugali ngayon.

“Ano ba kasing gusto mo? Ano ba kasing problema mo?” Tanong niya na nag-aalala na, panay parin kasi ang paghikbi ng kaniyang bata.

Tinanggal nito ang kumot at humarap sa kaniya. Agad itong yumakap sa kaniya ng sobrang higpit.

“Huwag mo na akong iiwan huh?” Sabi pa nito.

Kung kunot man ang noo niya ay mas lalo pang naging kunot. Nag isang linya pa ang kilay niya.

What exactly happening to his husband? What is wrong with him?

Kahit sobrang kunot man ng noo niya ay hindi na lang niya ito pinansin. Gumanti siya ng yakap at hinalikan ang noo ng asawa.

“I wont leave you alone Adrian. I will always be with you. I promise.”

Mas lalo pa niyang naramdman ang higpit ng yakap ng binata hanggang sa maya’t maya pa ay naramdaman na niya ang yakap ng binata na unti-unti ng lumuwag. Kita na rin niya na natutulog na ng mahimbing ang kaniyang asawa.

He smiled at that moment. He love to see his face silently and peacefully sleeping.

Inayos niya ang pagkakahiga ng binata at tumayo na siya at umalis.

Inilabas niya ang telepono at di-nial ang numero ng number ng kaibigan niyang si Jonaz.

“What is it again? What do you want again?” Tanong ni Jonaz na halatang naiirita.

“Pupunta kami sa farm mo sa baguio, papasyal kami.” Nakangisi niyang sabi.

“With whom? With Adrian?”

“Yeah, marami naman sigurong mansanas sa farm mo hindi ba?” Tanong niya.

“Yes. Tamang-tama ang punta niyo. Marami ng bunga ang mga mansanas na tanim ko. Don’t worry, this time walang bayad yun.”

“Wow, himala sa’yo at walang bayad ngayon. Anong nakain mo?” Mangha niyang tanong.

“So you like to pay?” He said with sarcasm.

“I’ll take the first choice.” He said smiling and he ebded the call.

Matapos niyang tawagan ang kaibigan na si Jonaz ay si Justine naman ang tinawagan niya.

“Hey, what’s up bud? What do you want?” He asked.

“Di’ba may bahay kayo sa baguio? Can we stay there after we arrived?”

“Sure Vicente. I’ll give the key to you, just come here and passed by.” Justine said. “Anything else?”

“None, thanks bud.” He said then he ended the call.

Lumipas ang araw at ngayon ay narito na si Vicente at si Adrian sa loob ng sasakyan upang mag-tungo sa baguio para mamasyal naman sila.

Nahirapan pa nga siyang pilitin ang binata na sumama dahil sabi nito ay gusto lang nitong matulog. Like the f-ck, he’s been asleep every passing hours. Gigising lang ito kapag kakain na.

“Are you ready hubby?” He asked still driving the car.

“Hubby, let just go back. I want to sleep. I don’t want to go anywhere.” He said sounds tired and pleading.

“Hubby, you’ve been sleeping for a long day. Aren’t you tired of sleeping? And what is totally wrong with you hubby?” He asked curiously.

Sa halip na sumagot ang asawa ay tumingin na lang ito sa labas at isinandal ang ulo sa bubog ng pinto.

“When we arrived, alam kong magugustuhan mo ang baguio. I promise hubby.” Sabi niya at hindi na muling nagsalita.

Dumaan muna siya sa bahay ng kaibigan niyang si Justine dahil nga ibibigay nito ang susi sa kaniya. Kaya ng makuha na niya ang susi ng bahay nito sa baguio ay muli na naman niyang pinaandar ang sasakyan.

Twenty minutes passed or so… They finally arrived at the beautiful and elegant house. The house of his friend.

Tila pagod na pagod ang katawan ni Adrian ng siya’y lumabas ng sasakyan. Naiinis na naman siya sa binata. Gusto niyang matulog pero dinala naman siya dito sa baguio. Wala namang espesyal dito! Tch!

Nakaramdam na siya ng lamig dahil manipis na t-shirt at short lang ang suot niya. Maya-maya ay isinuot ng asawa niya ang jacket sa kaniya. Siguro ay napansin nito na nilalamig siya.

“Why don’t you go inside the car first. Ilalagay ko na sa loob ng bahay yung mga gamit naten, then after that we’ll go to my friend farm. Alam kong magugustuhan mo iyon.”

Wala siyang ibang nagawa kundi ang iirap na lang sa hangin ang kaniyang mga mata. Bumalik na siya sa kotse at pumasok. He felt tired and lifeless. All he f-cking want to do is to sleep, not like this. God!.

Matapos ang ilang minuto ay bumalik na ang binata sa kotse at muli na naman nitong pinaandar ang sasakyan matapos mailagay sa loob ng bahay ang mga gamit nila.

Wala na siyang nagawa ng muli na naman niyang naramdaman ang sasakyan na muli na namang umandar. Naisapan na lang niyang pagbigyan ang binata.

Maya-maya pa ay nakarating na sila sa isang malawak na farm. Ayaw pa sana niyang lumbas ngunit sa huli ay napilitan din.

Nang maipalibot niya ang paningin sa malawak na farm ay samu’t saring mga tanim ng iba’t ibang prutas na halos manubig na ang kaniyang mga bagang. Maraming nagkalat na strawberry sa farm at sobrang kulay nito. Halatang masarap.

“Kanino ’to? Ang daming prutas? Ang daming strawberry!” Halos puno ng pananabik at panggigigil ang boses niya.

Yung kaninang walang buhay at pagod niyang katawan ay tila naging sobrang aktibo. Tila nabuhayan siya at muling bumalik ang kaluluwa niya sa kaniyang katawan.

“I told it’s my friends Jonaz Guivarra and Jonax Guivarra’s farm. Nag-susupply sila ng iba’t ibang prutas at gulat sa iba’t ibang dako ng bansa. Well cared kasi ang mga prutas at gulay na pag-aari ng dalawang kambal. They are now certified billionaire, just like the rest of my friends. Hindi mapapantayan ang mga yaman.”

“So as you.” Sansala niya sa iba nitong sasabihin. “You are well known lawyer not just in the philippines but also in the entire world. You are really wise man hubby.” He complemented.

“Oh, i’m flattered.” He said while smiling.

“Let’s go. Let’s roam the whole farm.”

Binigyan siya ng basket ng lalaking nag-iintindi ng farm. Dalawang medyo may kalakihang basket.

“Strawberry muna ang pitasin na’ten hubby.” Suhestiyon ng asawa niya.

“As you pleased.”

Mabilis siyang nag-tungo sa lugar kung saan nakatanim ang strawberry. Sobrang dami nito at nagniningning ang mga mata niya sa makulay at malusog na bunga ng strawberry.

Tila naglalaway ang bagang niya. He badly want to eat all of this.

Pumitas siya ng isa, hindi na niya napigilan ang sarili kundi ang kagatin ang strawberry. Magkahalong tamis at asim ang lasa nito, masarap siya pero hindi nagustuhan ng panlasa niya.

“I don’t like this hubby. Ayoko ng lasa nito.” His face looks like he ate bitter fruits.

Kinuha ng binata ang strawberry na pinatas niya at kumagat ito. “Masarap naman ah.” Sabi nito at inubos pa ang strawberry.

Ayaw talaga niya nito. Iba ang gusto niya. Iba ang gusto ng tiyan niya at ng sanggol na nasa loob ng sinapupunan niya…

CHAPTER 26

Chapter 26

Dedicated to

zhyrile0215

       “AYOKO ng strawberry sa ibang lugar na lang tayo magpunta.” Sabi niya.

“Sige pero mamimitas muna ako ng strawberry para sa asawa ni Justine. Sabi kasi nito pumitas daw ako tutal nandito na naman ako sa farm.” Sabi nito.

“Sige hintayin na lang kitang matapos.” Sabi niya.

Naka-kalahati ng pitas ng mga strawberry ang asawa niya. Tumingin ito sa kaniya.

“Wait for me here.” He said.

Umalis na ito at siya naman ay naghintay lang. Maya-maya ay dumating na ito may dalang basket na walang laman. May dala din itong payong.

“Asan na yung strawberry na pintas mo?” Tanong niya.

“Inside the car.” He answered quicked. Binuksan ng binata ang payong at pinandong ito sa kaniya. Tirik kasi ang init dito kaya siguro kumuha ito ng payong dahil ayaw nitong mainitan siya.

He can’t hide the smile that keep appearing in his lips. Vicente really is caring. Alam na alam talaga nito kung paano patitibugin ng mabilis ang kaniyang puso.

Maya-maya pa ay inaya na siya ng binata sa ibang lugar. Dinala siya nito sa mga puno ng mga prutas na gustong-gusto niyang kainin. Shit! Apples!

Sobrang pupula ng mga bunga ng mansanas at tila magningning ang mga kulay nito sa kaniyang mga mata. F-ck! Shit!

Walang pasabi-sabi siyang tumakbo at inabot ang mansanas ngunit hindi niya maabot. Medyo may kataasan din kasi.

“Fuck! Come on.” Tumilhay pa siya para maabot ngunit hindi niya maabot. Shit! Shit!

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang binata sa kaniyang likuran. Dahil nga matangkad ito sa kaniya ay nagawa nitong abutin ang mansanas at nakangiting ibinigay sa kaniya.

“Thank you hubby.” He smiled then pressed his lips on his. Just a quick and a peck of kissed.

Puno ng pananabik at ligaya ang lumukob sa kaniya ng makita ang mansanas sa kaniyang mga kamay. Ang pula at ang lusog-lusog nito. Shit! Shit! F-ck!

Mas lalo pang nanubig ang bagang niya ng simulan niyang kagatin ang mansanas. Halos napuno ng ligaya ang kaniyang puso at tila hinehele siya ng angel sa sarap ng mansanas na nanuot sa kaniyang bibig. God! God! This is f-cking good. So tasty.

“Get me some more hubby, please.” He said sounds pleading.

“Right away hubby.” He smiled.

“Gusto ko punuin mo yan huh?” Sabi pa niya.

Halos lahat ng napipitas ng asawa niya ay kinukuha niya at kinakain. Di niya alam kung bakit naging ganito niya kagusto ang mansanas. Dati-rati naman ay hindi.

Kinain lang niya ng kinain ang mansanas na pinipitas ng binata. Bawat pagpasok ng mansanas sa bibig niya ay siya namang pagpikit ng mga mata niya. Hindi talaga siya magsasawang kumain ng mansanas.

“Vicente anong ginagawa mo?” Tanong niya sa binata ng makita niyang umaakyat ito sa puno ng mansanas.

“Hindi ko na maabot yung mansanas e, kailangan ko ng umakyat.” Sabi nito. “Don’t worry hubby, i’ll be fine.”

“Pero pa’no kung malaglag ka?” Nag-aalala na siya dito.

“Trust me hubby, trust me.” Sabi pa nito at tuluyan ng umakyat.

Paminsan minsan ay nililingon niya ang binata na nasa taas ng puno. Nag-aalala siya na baka mahulog ang binata.

“Hubby, don kana sa kubo, masyadong mainit baka kung mapano kapa.” Pasigaw na sabi ng asawa niya.

“Pero-”

“Sa kubo mo na lang kainin yang mga mansanas. Sige na hubby sa kubo kana. Mas nag-aalala ako sa’yo kapag napano ka ng init ng araw.” Sabi nito na parang nagmamakaawa na.

Wala siyang nagawa kundi kumuha ng ilang mansanas sa basket at nag-tungo sa kubo malayo sa kinalalagyan ng binata. Doon niya ipinagpatuloy ang ginagawa niyang pagkain sa mansanas.

Nang tumagal-tagal ay nawala na sa kaniya ang pag-aalala. Mas tinuon na lang niya ang buong atensyon sa matatamis at mapupulang mansanas na pinatas ng binata para sa kaniya..

Halos mapuno ni Vicente ng mansanas ang basket na hawak niya. At lahat ng nakukuha niya ay sinisiguro niyang mapupula at matatamis. Ito ay para sa asawa niyang mahilig sa mapulang mansanas.

Inilapag muna niya sa isang tabi ang basket na puno ng mansanas at ang isang basket naman ang kaniyang pupunuan.

Umakyat muli siya ng puno para punuan ang dala-dala niyang basket. Maraming mapupulang mansanas ang iniligay niya sa basket at halos makalbo na niya ang mga bunga ng punong kinalalagyan niya.

Marami na rin siyang nakuhang mga mansanas at isang mansanas na lang ay mapupuno na iyon. Inilapag muna niya ang basket na may lamang mansanas sa isang sanga ng puno. Sinigurado niyang hindi iyon mahuhulog.

Pagkatapos nun ay sinimulan na niyang abutin ang isang mapulang mansanas, malayo-layo ito at mataas-taas. Kailangan pa niyang tumapak sa sanga na medyo mahuna na.

He can do this! He can do this for his husband..

Dahan-dahan niyang tinapakan ang mahunang sanga at doon ay naabot niya ang mansanas. Sa labis na tuwa ay hindi na niya natantiya ang katawan niya. Naputol ang sanga dahil sa bigat niya at kasabay niyon ay ang paghulog niya hawak hawak ang mansanas.

Na una ang pang-upo niya sa pagbagsak at halos mapamura siya sa sobrang sakit.

“F-ck! F-ck! F-ck this!” Sapo-sapo pa niya ang balakang niya sa sobrang sakit. “F-ck!”

Ilang minuto pa siyang nakasapo sa kaniyang balakang bago siya nakatayo. Kahit ano kasing pilit niya ay hirap siyang tumayo.

“F-ck! Shit! Shit!”

Bakit ba kasi kung kailan isang mansanas na lang ang kukunin niya ay saka pa siya nahulog. F-ck! This is really f-ck!

At dahil nga nasa taas parin ng puno ang basket niyang dala kanina ay wala siyang ibang nagawa kundi ang muling umakyat at kinuha ang basket na nasa itaas ng puno.

Maingat siyang bumaba at panay pa ang daing niya dahil sa sakit sa piging niya. Nananakit din ang balakang niya.

Matapos niyang bumaba ay binitbit na niya ang dalawang basket na punong-puno ng mansanas.

Bawat paghakbang niya ay siya namang pagdaing ng kaniyang katawan. Bawat hakbang din na ginagawa niya ay mas lalong tumitindi ang sakit sa balakang niya.

“F-ck! F-ck!”

Naubos na ni Adrian ang mansanas na hawak niya, busog na busog na din siya pero tila gusto parin niya. He want to eat more and more red sweets apple.

Maya-maya ay natanaw na niya ang binata na naglalakad patungo sa gawi niya.

Nakunot naman ang kaniyang noo. He looks not okay, he smile looks not okay.

“Okay ka lang hubby?” Tanong niya dito.

“I’m okay hubby, don’t worry.” He said while smiling.

He really looks not okay. Something weird is happening.

“Ako na ang magdadala ng isa.” Suhestiyon niya.

“No, let me do it.” He insists.

Hindi na siya nagpumilit sahalip ay kumuha na lang siya ng mansanas sa basket. Punong-puno ang mga iyon at lahat ng mga kinuha nito ay ang mapupula na gustong-gusto niya.

He smiled at that moment then he hugged him tight.

“Ouch! F-ck!” Rinig niyang daing ng binata. Halatang nasasaktan ito.

“What happenend?”

Halos rumehistro na sa kaniyang mukha ang labis na pag-aalala.

“Nothing, it’s nothing hubby.” Sabi nito at tinago pa ang totoong emosyon nito ng mga ngiti.

Hindi niya nararamdaman na ayos lang ito. Hindi ito ayos alam niya.

“Please hubby, tell me the truth. What’s wrong?” His face sounds serious. He needs to know the truth.

Inilapag muna ng binata ang dala nitong basket na may lamang mansanas. Napakamot pa ito ng ulo at nagbaba ng tingin.

“Nahulog ako sa puno.” Sabi nito.

“What?!” Halos gulat na gulat niyang tanong.

Tumango lang naman ang binata bilang sagot.

Rumehistro ang mukha niya sa labis na pag-aalala. “May masakit ba sa’yo?” Tanong niyang may pag-aalala.

“My back ache. And my butt too. I think my bone is dislocated.”

Dislocated? Ganun na ba talaga kalakas ang pagkakabagsak nito sa puno? Hell no!

Umikot siya patungo sa likod ng binata at itinaas niya ang damit nito. Kitang-kita niya ang mga gasgas at galos sa likod nito. Nang hawakan din niya ang pang-upo nito ay siya namang daing nito.

“Shit! You have a lot of cuts and bruises. F-ck hubby, bakit hindi ka nag-iingat. Di’ba sabi ko naman sa’yo na huwag ka ng umakyat.” Alalang-alala na siya. “We need to go to the hospital.”

Kinuha niya ang dalawang basket at tumakbo siya papunta sa kotse nila. Inilagay niya sa loob ang basket na dala at muling binalikan ang binata.

Inalalayan niya ito sa paglakad na ngayon ay iika-ika na. Panay din ang pagdaing at pagsapo nito sa balakang.

Shit! Shit! Siya ang may dahilan nito. Kung hindi sana niya hinayaang umakyat ang binata ay hindi sana mangyayare ito. It’s all because of him.

“Ako na ang magda-drive.” Sabi niya at maingat na isinakay ang kaniyang asawa, nagrereklamo pa nga ito, ito na daw ang magda-drive pero hindi siya pumayag.

Napapailing na lang siya. Nahulog na’t lahat-lahat sa puno ay gusto parin siyang ipagmaneho? Damn this man!

Nag-aalala parin siya hanggang ngayon sa kaniyang asawa. Habang nagda-drive siya ay panay ang lingos niya sa asawa. Panay parin kasi ang daing nito sa balakang, hindi rin ito magka-intindihan sa pag-upo.

Halos patakbuhin na niya ang sasakyan hanggang sa makarating sila sa malapit na hospital.

Matapos tingnan ng doktor ang lagay ng kaniyang asawa at gamutin ito ay binigyan siya ng isang ointment. Ipapahid daw ito sa pang-upo ng asawa niya at masahihin iyon upang mawala ang kirot at sakit doon.

Muli ay inilalayan niya ang binata papasok sa loob ng kotse. Maingat muli ang ginawa niyang pag-alalay dito hanggang sa makasakay.

“You don’t need to do this hubby. I can take care of myself.” He complaint.

“Kaya, e halos hindi ka na nga makalakad.” Sabi niya na may halong sarkasmo ang boses.

Gabi na ng makauwi sila sa bahay na pagtitigilan nila ng binata. Inalalayan na niya ang asawa niya papasok, hindi na niya inisip ang mansanas na naroon parin sa loob ng kotse. Mas mahalaga sa kaniya ang binata, mas mahalaga sa kaniya ang kaniyang asawa.

Inilalayan niya ito pahiga sa kama matapos makarating sa magsisilbing kwarto nila. Hirap itong tumihaya kaya nakadapa lang ito. Hindi man nito sabihin pero alam niyang masakit ang balakang nito.

“Let’s apply the ointment hubby.” He said.

“I don’t want. Hindi naman malala yung pagkakahulog ko. Kaya ko p- ouchh!!!” pinisil niya ang pang-upo nito dahilan para mapa-aray sa sakit. “Why did you do that?”

“Sabi mo hindi masakit?” Inirap pa niya sa hangin ang kaniyang mga mata.

“Sige na, lalagyan na kita.” Pamimilit pa niya dito.

“Okay, okay.”

Dahan-dahan niyang hinubad ang suot na jeans ng binata kasama na doon ang boxer nitong suot.

F-ck! This is turning him on. God-sake.

Kinuha niya ang ointment na inerekumenda sa kaniya ng doktor na mabisang panlunas sa nararamdaman nito.

Hinagod niya ang pang-upo ng binata ng dahan-dahan. Bawat pagdampi ng palad niya sa pang-upo nito ay tila nagbibigay sa kaniya ng kuryente sa mga kamay niya.

“Ohhhh-hubby, ohhh i like that.” He moaned like crazy.

Parang timang lang. Kakaiba kasi ang ungol parang kapag nagtatalik lang sila. God.

“Stop moaning hubby.” Saway niya.

“I can’t! Your hands is good a massaging. Ohhhh-fuck.”

“You look like crazy.”

Hindi na lang niya pinansin kung umuungol pa ito. Tinuloy na lang niya ang pagmamasahe sa pang-upo ng binata.

Tinakpan na niya ang ointment matapos siya sa ginagawa. Nagulat niya ng pagharap niya ay nakatagilid na ang binata paharap sa kaniya.

Ang mga mata niyang awtomatikong napatingin sa mahaba at matigas nitong pagkalalaki. Shit! Shit! Shit!

“Stop doing that hubby!” Singhal niya.

Halakhak lang ng asawa niya ang kaniyang narinig, god he is turning him on.

“Why? What’s wrong hubby? Asawa mo naman ako, huwag ka ng mahiya, isa pa nakita mo na rin naman itong pagkalalaki ko na ito.” Sabi nito at hinawakan pa ang pagkalalaki nito, taas baba ang ginagawa na parang tinutudyo siya.

Shit! Shit! Shit!

Hindi niya nagawang iiwas ang paningin habang ang binata ay patuloy na pinapaligaya ang sarili. Sucks!

CHAPTER 27

Chapter 27

      “PWEDE ba Vicente, itigil mo ’yang kahalayan mo! Nakakainis kana!” Singhal niya para matago ang hiyang nararamdaman.

God! This is torture. Definitely torture.

Isang mahinang halakhak ang pumailalim sa buong silid. Nagmumula iyon, walang iba kundi sa boses ng kaniyang mahal na asawa.

“Hubby lumapit ka nga dito, isuot mo yung boxer ko. Tutal ikaw naman ang naghubad nito di’ba.” Pag-utos nito sa kaniya. Seryoso pa ang mukha na parang inosente at walang masamang gagawin.

Salamat naman at tumigil na ang asawa niya sa kahalayan nito, pero tayong-tayo parin ang pagkalalaki nito at hindi talaga niya magawang iiwas ang paningin.

Ganunpaman ay lumapit parin siya. Alam naman niyang mahihirapan ang asawa niya kung ito pa ang magsusuot ng boxer.

Hinawakan niya ang waistband ng boxer para sana itaas ang boxer nito at masuot sa asawa niya. Nagulat na lamang siya ng hawakan ng asawa niya ang kaniyang mga kamay at inilagay iyon sa sentro ng nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki. So very, very long and big. Shit!

“Vicente, ano bang ginagawa mo?” Tanong niya dahil sa gulat at umakto pang naiinis. Ni hindi naman niya nagawang tanggalin ang kaniyang mga kamay sa pagkalalaki nito. Means, gusto din niya.

“Come on hubby. Pleasure me with your hands, handjob me please.” His voice was seductive and sexy. Like f-ck! He can’t ignore this little naughty angel of his life.

“Vicente nagka-injure ka na lahat-lahat manyak kapa den?” Nahihiwagaan niyang tanong ng may halong sarkasmo.

“Just do it hubby, just do it.” He said sounds pleading.

Marahas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. At dahil nga sobrang mapilit ang asawa niya at siya naman itong madaling pilitin ay ginawa na rin niya ang kagustuhan nito.

At first he handjob his c-ck. Taas-baba ang ginawa niyang pagpapaligaya dito. Hindi rin niya makaka-ila na nadadarang siya sa init na nagmumula sa pagkalalaki nito.

“Ohhhh hubby. Ohhh Adrian, it’s good. So good Adrian.”

At mas lalo pa siyang nadadarang at na-engganyong pagbutihan ang ginagawa dahil sa binatang panay ang halinghing at ungol.

It should be handjob but he can’t stop himself from wanting to taste Vicente’s c-ck. Then he did it, he suck his husband c-ck right and good.

“Ohhhhhh—fuck. Ohhhh Adrian, s-sabi ko handjob lang nasobrahan ka naman, but i like it. Don’t stop hubby, don’t stop.”

Hindi na niya pinansin ang asawa basta pinagbutihan na lang niya ang ginagawa dahil ito ang hiling ng kaniyang mahal na asawa. Nalaglag na sa puno’t lahat-lahat mas lalo pang nadagdagan ang pagkamanyak. Damn!!!

Madaling araw palang ay gising na si Adrian. Naikusot-kusot pa niya ang mga mata, hindi pa sumisikat si haring araw ngunit may liwanag ng magsisilbing tanglaw.

Dahan-dahan siyang bumangon sa kama, hindi niya hinayaang makalikha ng ingay sa kaniyang paglisan.

Lumabas siya ng kwarto sa kadahilanang humihilab ang kaniyang tiyan at gusto niyang kumain. Then something pop in his minds. The red apples!

Dali-dali siyang lumabas ng buhay bahay at nag-tungo siya sa garahehan kung saan doon ipinarada niya ang sasakyan.

Halos manubig na ang kaniyang bagang. He can’t wait to taste the apple. He can’t to feel the sweetness of it.

Kinuha niya ang dalawang basket ng mansanas at mabilis siyang pumasok sa loob ng silid. Nilagay muna niya sa ref ang isang basket ng mansanas bago siya bumalik sa kotse.

Kinuha naman niya ang strawberry at pumasok ng muli sa bahay. Inilagay din niya ito sa ref, para hindi ito agad na masira. Isa pa, dadalhin nila ito sa asawa ng kaibigan ng asawa niyang si Justine.

After that, he is sitting on the soft mattress of the sofa while basket is beside him.

Kumuha siya ng isang mansanas at nanabik at sarap na sarap siyang nilantakan ito. Wala siyang pakialam kung mag sakit man ang tiyan niya, basta ang alam lang niya ay gusto niyang kainin ang mansanas na ito.

Kain lang siya ng kain hanggang sa maubos niya ang isa. Kumuha pa siya at sinimulan niyang muli na kainin.

God this is really tasty. The most tasty apple in the whole world.

Maya-maya pa ay naubos muli niya ang mansanas. Kumuha pa siya ng isa, nakakatatlong mansanas na siya.

Tumigil siya sa pagkain ng maisip ang asawa niya. He need to cook for him. He need to feed him, naawa kasi siya dito. Ang asawa niya ang nagpakahirap na punan ang mga basket ng mansanas at iyon ang dahilan kung bakit nahulog ang kaniyang asawa. Kung hindi ba naman niya inutusang punuin ang mga basket edi hindi sana mangyayare yun.

Tumayo na siya dala-dala ang mansanas. Nagtungo siya sa kusina para magluto.

He just cooked simple food, simple breakfast. Fried egg, ham, hotdog, beacon, and his home made fresh apple juice and also fresh home made strawberry juice. Kumuha siya ng mga ilang pirasong strawberry para sa asawa niya, nag-aalinlangan kasi siyang bawasan ang mansanas niya. Baka maubos agad iyon.

The shine rise on the sky, and he is still eating apples. God, medyo naka-kalahating basket na siya bago siya tumigil sa pagkain. Nilagay na rin niya sa loob ng ref ang mansanas para manatili ang pagka-sariwa niyon.

Their breakfast was all set, table for two, plates, spoon and fork. It all prepared.

Nag-tungo siya sa loob ng kwarto upang gisingin ang kaniyang mahal na asawa para sa kanilang agahan.

“Hubby, wakey up, wakey up.” He said like a childish tone.

Hinalik-halikan pa niya ang buong mukha ng binata, maging ang mga labi nito mapupula na akala mo ay binudburan ng katas ng mapulang rosas.

“Hubby, wakey up. Hubby?” Pagtawag niyang muli sa ikalawang beses.

Napa-ungot-ungot si Vicente at binuksan niya ang kaniyang mga mata. And as he expected, his cute and adorable husband is waking him up.

“What is it hubby?” He asked while smiling at him.

“Time to eat our break—teka magaling kana ba? Magaling na ba yung bali mo?” Biglang ang mukha nitong masiyahin ay napalitan ng pag-aalala.

He don’t want this! He don’t want his husband worrying. He just want him to live with no problems. Just a smile on his face is all he wanted.

“Don’t worry hubby, i’m alright. It all thanks to you, to my husband who took care of me.” He said while the smile keeps on appearing on his lips.

“Then…let’s eat, i prepared delicious breakfast just for you hubby. Tara na.”

Inalalayan pa siya nito tila hindi na niniwala na ayos na siya. Talagang mabisa ang ointment na pinahid sa kaniya.

“You made all this?” He asked amazed. This is the first time he made such a perfect breakfast.

Tumingin siya diretso sa mga mata ng binata. At tanging pagtango habang nakangiti lang ang naisagot nito.

Then after that, they start taking their breakfast. It’s all tasty and yummy.

Nang hagilapin niya ang juice na nasa tapat niya ay nagtaka siya. Iba kasi ang kulay nito sa kulay ng juice na nasa asawa niya.

“What is the flavor of this juice hubby?” He asked.

Nakita niyang napakamot ito sa ulo at ibinaba pa ang tingin. “I-I used some strawberries to blend. Baka kasi kapag apple juice ang ginawa ko sa’yo ay maubos ang mansanas ko. Kakainin ko pa yun, mamaya, bukas at sa ibang araw.” Naka-pout pa ito.

Tawa na lang ang naisagot niya. His husband do really like that apple. Ayaw pa talaga nitong pabawasan ang mansanas. Damn!

After a minutes or so, they are now than with taking their breakfast. Now they were outside walking and appreciating the views of baguio. The views and the atmosphere are well pretty relaxing.

“Ang ganda dito ano?” Sabi nito habang nginunguya ang mansanas na dala-dala nito.

Well, hanggang ngayon ay kumakain parin ito. Nagtataka na lang siya kung bakit hindi man lang ito nasasawa sa mansanas. Hindi rin ito napapagod ngumuya.

“You really like apples, don’t you?” He said.

“Pake mo ba? Eh sa gusto ko ng mansanas e.” Sarkastiko pa nitong sabi.

“Oh, you’re so mean to me hubby, i’m sad.” He said while pouting.

Nagulat na lang siya ng tumilhay ang asawa niya at sinakop nito ang kaniyang mga labi. Wala silang pake kung may mga tao sa paligid, basta naghalikan lang sila hanggang sa magbitaw sila at maghahilap ng hininga.

“I’m not sad anymore. I’m happy now hubby.” He smiled and kissed his husband cheeks.

Maya-maya pa sa paglalakad ay may nakita si Adrian ng magtitinda ng sorbetes. Agad niyang kinapitan sa kamay ang asawa niya at hinila niya iyon papunta doon.

“I want ice cream hubby.” He said while giving him the best look, the most pleased look.

“Okay, okay.” He said then look at the vendor. “Two ice cream, please.”

Kumilos na ang magtitinda. Nang matapos ay ibinigay sa kanila ang sorbetes na gusto nila. Matapos mabayaran ay nagsimula na muli silang nag-lakad.

May ganito pala sa baguio no? Kahit malamig na ang panahon may nagtitinda parin.

Nang malansahan niya ang sorbetes ay nanuot ang lamig niyon sa kaniyang bibig. Matamis din ito kaya nagustuhan niya.

Ang mansanas na hawak niya kanina na hindi pa niya nauubos ay muli niyang kinagatan. Nilalagyan pa niya ng sorbetes ang mansanas pagkatpos ay kakainin iyon. Sobrang sarap niyon sa panglasa. Nanunuot talaga sa kaniyang bibig ang pinaghalong lamig at tamis ng mansanas.

“I like this hubby. Ang sarap niya.” Halos may panggigigil pa niyang sabi.

After walking for so long. Naisipan na rin nilang bumalik sa bahay na tinutuluyan nila. Nag taxi na sila para madali silang makarating. Isa pa, napapagod na rin siyang maglakad…

After staying to baguio for almost three days they are now heading back to their home. Best trip ever. Best trip with his pervy husband, even when they are on the vacation they continue making love to eachother.

Habang papauwi sila ay dumaan muna sila sa bahay ni Justine na kaibigan ng asawa niya. Ibinigay nila dito ang isang basket na strawberry na pintas nito para sa kaibigan.

Muli ay nagbiyahe sila, hanggang sa makarating sila sa bahay ng asawa niya. Pagod at antok na antok siya ng sila’y makarating.

Kaya agad siyang nagtungo sa kwarto at agad humiga sa malambot na kama. Doon ay naipikit niya ang mga mata at nakatulog…

Vicente loves his husband very much that’s why he want to surprise him. A surprise that he don’t know if his husband agreed to it or not. He hope he will.

“Bud, nagawa mo na ba yung singsing na ipinagagawa ko sa’yo?” Tanong niya sa kaibigan niyang si Ken.

Nagpagawa siya dito ng mamahaling singsing. Ito kasi ang nagmamay-ari ng maraming branch ng pamilihan ng mamahaling singsing, alahas, at iba pa. Kilala din ito hindi lamang sa pilipinas kundi sa iba’t ibang panig ng bansa sa magandang disenyo at mamahaling bato na ginagawa nito bilang alahas, singsing at iba pa.

“Well prepared bud, i just need the payment. Two million pesos bud and if you want the discount then i’ll lower the price. One million five hundred.”

“Then thank you buddy. I’ll transfer the money to you right now, just send the ring today.”

“Then, i’ll come to your house and give the ring.”

After that conversation he hunged up. He need to prepare for the surprise.

Alam niyang hindi mahilig sa garbong surpresa ang kaniyang asawa kaya sosorpresahin niya ito sa simple at magandang paraan.

And he has a plan for that. A well made plan to make his husband felt surprise.

Sinimulan na niyang gawin ang kaniyang surpresa para sa asawa. Habang ginagawa niya ito ay hindi niya mapigilang kabahan o takasan ng kompyansa sa sarili niya.

Hindi niya alam kung anong isasagot sa kaniya ng asawa niya. Sana, sana ay maging maganda ang kakalabasan nito.

Alam niyang mahal siya ni Adrian pero pagdating sa sorpresa niyang gagawin, hindi niya alam kung magugustuhan nito.

Sa kabilang banda ay hindi niya maiwasan ang mapangiti. Panay ang pag-ngiti niya ng matapos niya ang lahat-lahat. Minsan pa nga ay napapahalakhak pa siya ng mahina. Mahimbing parin kasi ang pagkakatulog ng binata kahit andami na niyang nagawa…

CHAPTER 28

Chapter 28

       GABI na ng magising si Adrian. Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata.

Napakunot pa ang kaniyang noo ng manuot sa kaniyang ilong ang amoy ng mansanas. Yeah, he smelled apple, a sweet one.

Bumangon siya at hinanap ng kaniyang mga mata kung saan nanggagaling ang amoy na iyon.

Nakita niya sa ibaba ng kama ang isang mapulang mansanas na nasa sahig. Pinulot niya iyon at tiningnan.

Bakit may mansanas dito?

May nakatali sa tangkay ng mansanas ng tingnan niya iyon ay letrang M ang nakatali sa mansanas.

M? Para saan ito?

Dahil sa kuryosidad ay lumbas siya ng kwarto. Ganun na lang ang pagka-kunot ng kaniyang noo ng may makitang mansanas muli sa sahig.

Pinulot niya iyon at nakita ang letrang nakatali doon. Letrang A.

M at A?

Mas lalong nasabik siya. Dahil sa kuryosidad ay sinundan niya ang mga traces nagkalat kasi ang mga dahon ng mansanas sa sahig na nagdadala sa kaniya sa mga bunga.

May nakita pa siyang mansanas. Letrang R. Isa pang mansanas letrang R ulit.

Maraming pang mansanas siyang napulot hanggang sa mapunta siya sa kusina.

Ipinatong muna niya ang mansanas sa lamesa. Doon tumuon ang kaniyang pansin sa mansanas na may papel na nakapulupot doon.

Kinuha niya at tiningnan ang papel. May nakasulat doon kaya binasa niya.

“Bumuo ka ng salita gamit ang mga mansanas na nakita mo. Pagkatapos mong buuhin isigaw mo at makikita mo ako.” Pagbasa niya sa naka-sulat.

What is totally the meaning of this? F-ck he don’t know. He don’t what what is the f-cking meaning of this.

Kahit gulong-gulo man ang isip niya ay mas nanaig ang kagustuhan niyang buuhin ang mga salita sa pamamagitan ng mansanas.

Mayroon letrang, E, Y, A, dalawang M at dalawang R. Ano bang salita ang mabubuo niya dito?

“Mayrrem? Tsk! Hindi naman.” Kunot pang lalo ang kaniyang noo. “Ano ba ito? Ano bang salita ito? Kakainis.”

Kahit medyo nakakaramdam na siya ng bagot at inis ay muli niyang ipinagpatuloy ang paghuhula kung ano ang mabubuo niyang salita.

Maraming mga salita pero hindi naman tugma. He scrabbled the letter again and again. Until two words pop in his eyes. A two words that made him stilled.

Marry me? Bulong niya sa kaniyang sarili.

Tumingin-tingin siya sa buong paligid. Sa kabuuhan ng kusina.

Bumilis ang tibok ng kaniyang puso. Ano ba kasi ito? Bakit may salita siyang nabuo na sa tingin niya ay iyon talaga. Iyon talaga ang salitang pinapabuo sa kaniya. Shit!

Binasa niyang muli ang sulat. Kapag natapos na niyang buuhin ay kailangan niyang isigaw ang salitang nabuo niya at tsaka lalabas ito.

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga tsaka niya isinigaw ang dalawang salita na nabuo niya.

Lumingos -lingos pa siya matapos niyang mabuo ang salita at maisigaw. At tumigil lang siya sa kakalingos ng may makita siyang isang malaking mansanas—taong naka-suot ng costume na itsurang mansanas. At ang taong iyon ay walang iba kundi ang asawa niya.

What is this? What is happening? Is he dreaming or something? Totoo nga ba ang nakikita niya?

Gulat parin siya hanggang sa makalapit ito sa kaniya. Nag-tama ang mga mata nilang dalawa. Yung mga titig na animo’y binabasa ang emosyong namumutawi sa bawat isa.

“Vicente?” Tanging pangalan lang niya ang nasambit nito ng lumuhod ito sa harap niya.

“Hey hubby, i know it’s been so long that we are still together.” He paused, smile then continue. “At the first time i saw you, i know that in my heart, you are here.” He pointed his heart. “You are living here. I’m sorry for doing such kind of things, vy forcing you to marry me—no by marrying me without your noticed.”

“Alam kong nagulat ka ng mga araw na iyon. Sino ba naman ang hindi? Yung paggising mo kasal ka na agad.” Tumawa ito maging siya na may luhang nangingilid sa kaniyang mga mata. “I’m sorry for taking advantage on your drunkard state. I let you sign the marriage contract and do such thing to make our marriage contract to be real. At ang masama ko pang ginawa sa’yo, kinidnap kita. Dinala kita sa private island ko, but i wont regret kidnapping you and bringing you there. That’s the happiest day of my life.”

For him it is the best happiest day of his life too. Being with Vicente makes every place shines with full of beautiful colors. Vicente gave color to it.

“Sa mga araw na lumipas nabubuhay tayo sa kasal na hindi naman nangyare at alam kong hindi mo naman ginusto. I’m know here, kneeling infront of you, to propose my deepest love and affection. I want to make our marriage came true and not forcing you.” He heard him heaved a deep sighed. “Will you marry me?” Nsy inilabas ang binata sa kamay nito at binuksan ang isang maliit na box. Naglalaman iyon ng singsing na kumikinang sa sobrang ganda.

He is still speecheless. He don’t know what to answer. He said still processing in his mind.

“Uhmmm.. Y-Yes, i do hubby. I do.” Sagot niya.

Halos magtatalon ang binata sa sobrang saya. He can’t stop laughing because of his cute costume. His like an adorable big red apple, his favorite among those apples.

Isinuot ng binata ang singsing sa kaniya at niyakap siya nito ng ubod higpit. Gumanti naman siya ng yakap pero binigyan ng distansya ang tiyan niya, baka kasi maipit ang tiyan niya na hanggang ngayon ay hindi parin alam ng asawa na nag bubuntis siya.

“I want to tell you something too, hubby.” He started. His husband just stared at him.

“What is it hubby?” He asked sounds scared.

Pa’no ba naman hindi matatakot ang binata ay sobrang nagising seryoso ang itsura niya. Hindi rin niya alam kung kaya ba nitong panindigan ang bata. Well he believed in him, he’ll accept this. He’ll accept his pregnancy.

“I’m pregnant, hubby.” He seriously, pero ang asawa niya ay mukhang hindi naniniwala. Ang hirap naman kasi talagang paniwalaan. Sino ba ang normal na tao na walang alam sa syensya ang kayang paniwalaan ang sinasabi niya.

“What—what are you talking about hubby?” Ulit nitong tanong na para bang hindi naintindihan ang sinasabi niya.

“Come with me first, for you to believe me.” Sabi pa niya.

Hinubad muna ni Vicente ang costume niyang suot. Mainit na kasi ang pakiramdam niya dito.

Tanging boxer na lang ang kaniyang suot matapos niyang mahubad lahat. Hindi alintana ang pamamawis ng katawan niya.

Matapos iyon ay sumunod na siya sa asawa niya na ngayon ay papunta sa kwarto. Hindi nga niya maintindihan ito. Bigla-biglang nagsasabi na buntis ito?

Alam niyang hindi nagsisinungaling ang asawa niya pero kung usapang ganito mahirap talagang paniwalaan, hindi niya alam kung kaya ba niyang paniwalaan.

Matapos nilang makapasok sa loob ng silid ay may hinalungkay ang binata. Agad nitong inilabas ang isang envelop at humarap sa kaniya. Inabot din nito ang envelop.

Sahalip na mag-tanong ay binasa na lang niya ang mga naka-sulat doon.

Pregnancy result?

Paulit-ulit pa niyang binasa lahat at patingin-tingin pa siya sa binata. Totoo ba ang nakikita niya? Buntis nga ba ang asawa niya? Oh f-ck! F-ck! F-ck!

“Buntis ka?” Ang tangi na lang niyang naisambit.

Alam niyang kakaiba itong klase ng pagbubuntis. Meron na siyang nakitang lalaking nagbuntis, iyon ay walang iba kundi ang asawa ng kaibigan niyang si Justine ang hindi lang siya makapaniwala ay nakatagpo siya ng asawang magbibigay sa kaniya ng anak. Tulad ng kaibigan niyang si Justine ay pinagpala din siya?

F-ck! F-ck! F-ck! He can’t believe this!

“Buntis ka talaga? Magiging tatay na ako? Magiging tatay na ako?” Sunod-sunod niyang tanong at halos mapuno ang buong katawan niya ng galak.

“Yes, hubby. Buntis ako at magiging tatay kana.” Sagot nito na may mga ngiti sa mga labi.

Sobrang saya niya, halo-halong emosyong yung nararamdaman niya. He really can’r believe this, but he have to. He have to believe this.

Puno ng galak at pananabik na niyakap niya ang binata ngunit hindi niya hinigpitan. Binigyan niya ng distansiya ang tiyan niya sa tiyan ng asawa. Natatakot siyang baka mapano ang kanilang anak.

“Thank you. Thank you very much hubby, thank you for giving me such a wonderful gift. I love you more than all the things i have hubby.” He said then captured his lips. A quicked kissed but full of love and affection.

Napuno ng kasiyahan at kagalakan si Adrian, hindi niya alam na ganito pala magiging kasabik ang asawa niya ng malaman nitong buntis siya. Nasurpresa talaga ang asawa niya. He like his emotions.

“Hubby anong gusto mo? Kainin? May gusto ka bang kainin o inumin? May masakit ba sa’yo? Kailangan mo ba ng hilot? Masakit ba ang tiyan mo? Tayo pumunta na tayo sa doktor, ipating—”

“Hubby, relax… Walang masakit sa’kin at wala din akong gustong kainin. Halos busog nga ako sa mga mansanas tsaka sa iba mong pinapakain. Sapat na sakin na nandito ka, yun lang ang gusto ko.” Sansala niya sa iba pa nitong sasabihin.

Natatawa-tawa lang siya, hindi kasi alam ng asawa niya ang gagawin o saan pupunta. Kung may kukuhanin ba o wala.

Naiiling na pina-upo na lang niya iyon sa gilid ng kama maging siya’y umupo na rin. Mahigpit niya itong niyakap.

Ito lang ang gusto niya sa ngayon. Ang yakapin ang pinaka-malaki at pinaka-paborito niyang mansanas sa lahat. Ang asawa niya.

Hindi parin mapakali si Vicente. Hindi niya alam kung anong gagawin lalo’t nalaman niyang buntis ang asawa. Kailangan talaga niyang magkaroon ng kaalaman tungkol sa pagbubuntis.

“Sigurado ka bang wala kang gustong kainin?” Tanong pa niya ngunit tanging mahinang pagharok lang ng asawa niya ang napakinggan. Nakatulog ito na nakayakap sa kaniya.

“I love you hubby.” Sabi niya at dahan-dahan niyang hiniga ang binata at kinumutan niya ang katawan nito. Hinalikan din niya ito sa mga labi. Awtomatiko pang tumuon ang mga mata niya sa tiyan ng binata. Ngumiti siya at maging ang tiyan nito ay hinalikan din niya. “I love you too baby.”

Matapos masiguro na ayos lang ang binata ay umalis na siya sa kwarto.

Tinawagan niya ang asawa ng kaibigan niyang doktor. Kailangan niyang malaman kung ano ang bawal at pwede sa taong nagbubuntis.

“Hey Doc. Kyle.” Pabungad niya sa asawa ng kaibigan.

“What do you want Atty. Vedge?”

“Drop the formality.” He said then rolled his eyes.

“Ikaw ang nagpasimula gumaya lang ako.” Sabi nito at humalakhak pa. “Let’s take a video call, my husband wants to talk to you.” Sabi pa nito.

He open the camera and do the video call. Kitang-kita na niya ang doktor na kausap at ang asawa nitong madilim ang mukha na nakatitig sa kaniya.

“I just want to asked about my husband pregnancy. Di’ba ikaw yung nag-check sa asawa ko, at nalaman kong buntis siya, ngayon lang niya sinabi. Is the result really true?”

Nakita niyang umirap sa hangin ang mag-asawa. At masama itong tumitig sa kaniya.

“Don’t you believe it? My love is a good doctor. He knows everything.” Pagsabat ni Axll.

“I’m just asking, you f-cker.” He rolled his eyes.

“Vicente, you should believe this. I already double—triple check the result of your husband at isa lang ang lumalabas. Buntis ang asawa mo, just like me.” Nagkatinginan pa ang dalawang mag-asawa sa huli nitong sinabi.

Napakunot ang noo niya. Akala niya ang asawa lang ni Justine na si Xiann ang nagbuntis? Pati din ba ang asawa ng kaibigan niyang si Axll?

“You really is? God how about Azella? What is her reaction about this?” He asked.

“Azella accepted my pregnancy. Sabik na sabik nga siya na magkaroon ng kapatid, gusto na rin kasi ng anak ko na iyon na magkaroon ng kapatid.” Sagot naman nito.

Napatango-tango na lang siya. Pagkatapos ay tinanong na rin niya sa doktor ang pakay niya kung bakit siya tumawag. Nasagot naman nitong lahat.

Starting from now he will be as good as a loving and caring husband and also a father to his husband and future child. Can’t wait. Can’t wait to felt his son on his arms. Can’t wait to carry him.

CHAPTER 29

Chapter 29

    MGA ilang araw pa ang lumipas simula ng mag-propose kay Adrian ang asawa niya at sabihin niya ang tungkol sa pagbubuntis niya.

Ngayon nga ay narito sila sa loob ng kwarto naghahanda para sa pag-alis nila. Niyaya kasi siya ng asawa niya na magpunta sa mall at mamili ng mga damit at gamit para sa kanilang anak.

Kung sabik siya sa paglabas ng anak niya ay mas sabik ang asawa niya. Halos lahat araw-araw gabi-gabi kung siya’y pagsilbihan. Napaka-maalaga din ng lalaki sa kaniya, totoo naman na maalaga ito pero mas lalo pang nagiging maalaga.

“Hubby, hubarin mo yang damit na suot mo. Isuot mo na lang yung damit ko. Sabi kasi sa reasearch ko bawal daw magsuot ng hapit na damit.” Suway nito sa kaniya.

Napatingin pa siya sa suot niya. Hindi naman mahapit yung suot niya at nakakahinga pa naman siya.

Damn! Nag-oover react na naman ang asawa niya. Naiiling siyang hinubad ang kaniyang damit na suot, para na rin sa kagustuhan ng kaniyang asawa.

May inabot sa kaniyang damit ang asawa niya kaya iyon na lang ang isinuot niya.

Oversized na damit, hindi man lang naiipit ang tiyan niya at komportable siya dito. His husband really knows everything.

Matapos nilang magbihis at mag-ayos ay ngayon narito na sila sa loob ng kotse, nagmamaneho ang asawa niya patungo sa kanilang pupuntahan.

At habang nagmamaneho ay kumain at ngumunguya siya ng mansanas niyang dala. Ito lagi ang kinakain niya kapag may pupuntahan sila. Ewan, pero naging paborito na talaga niya ang kainin ang mansanas. Ang sarap parang yung paborito niyang mansanas sa lahat..

Naubos na niya ang isang mansanas ng makarating sila sa labas ng mall. Matapos maiparada ng binata ang sasakyan ay lumabas na sila. Syempre nasa kamay parin niya ang isa pang mansanas.

Kakagatan na sana niya ang mansanas pero may batang lumapit sa kaniya. Siguro mga 14 yearsold na ito. Nakatingin ito sa mansanas na hawak niya.

Shit! This is the last apple he have. Damn!

“Do you want?” Tanong niya sa binatilyo.

Tumango naman ito. Ang gwapo lang nung bata at ang ganda-ganda ng mga mata nito.

“Here.” Binigay niya ang mansanas sa bata at tinanggap naman nito at patakbong umalis.

Hindi niya mapigilan ang panay-panay niyang pagngiti, pero biglang siyang nalungkot. Na-isa na yun eh, ano na lang ang kakainin niya? Tch!

“Bakit mo binigyan ng mansanas yun?” Tanong ni Vicente, ng lingonin niya iyon ay madilim ang itsura.

“Anong masama dun? Gusto niya e.” Kunot noong sabi niya.

“Nagseselos lang ako hubby, kapag ako ang humihingi di mo ako binibigyan tapos pag yung batang iyon nginitian ka lang binigyan mo na.” Madilim parin ang mukha ng asawa niya na ikinatawa na lang niya.

Pati ba naman bata pagseselosan?

“Stop sulking hubby. Di naman yung bata na yun ang mahal ko, ikaw ang mahal ko.” Hinalikan niya sa mga labi ang asawa. “Tayo na mamimili pa tayo ng damit para kay baby.” Hinila na niya ito papasok. Naka-nguso parin kasi at madilim parin ang mukha ng asawa niya. Nagseselos parin, hindi na lang niya pinansin.

Kalaunan din ay nawala na ang pagka-kunot at ang madilim na mukha ng binata ng magsimula na silang mamili. Nilibang niya lang ito ng nilibang hanggang sa malibang na nga ang kaniyang asawa.

“Hubby, mag-c-cr lang ako huh? Diyan ka lang babalik din ako. Huwag kang aalis.” Pagpapaalam sa kaniya ng asawa.

Ngumiti naman siya. Maya-maya pa ay umalis na ang asawa niya, siya naman ay tinuloy lang ang pagpipili at pamimili ng damit. Hindi pa niya alam ang gender ng anak niya kaya mga unisex na damit, short at pajama ng bata ang kaniyang mga pinamili.

Natigil siya sa pamimili ng may mahagip ang kaniyang mga mata. Alam niyang kilala niya ang babaeng nakatalikod malayo sa kinalalagyan niya.

Out of curiousity he walk toward her. At nang humarap ito sa kaniya ay napasinghap pa siya sa gulat.

“Annette?” Gulat niyang bulalas. Ang babaeng nakatalikod ay walang iba kundi ang dati niyang nobya na ikakasal na sana sila pero nagulo ang kasal.

“Adrian?” Pinasigla pa nito ang boses. “Kamusta ka? Kamus-kamusta kayo ni Vicente?”

Nahihiya siya, may kung anong awkwardness ang namamagitan sa kanila.

“A-Ayos ka lang ba?” Tanong niya at bahagya pang ibinaba ang paningin. Nahihiya talaga siya, alam niyang wala siyang karapatan na tanungin ito kung ayos lang ba ito, lalo na’t siya naman ang naginh dahilan kung bakit ito nasaktan.

“Ano kaba? Ayos lang ako.” Tumatawa-tawa pa ito. “Huwag mong alalahanin yun, naka move on na ako. Ano kaba?” Pinapasigla pa nito ang atmospera sa pagitan nilang dalawa.

Inangat niya ang kaniyang mga mata at nagtama ang mga mata nilang dalawa ng nobya.

“I want to ay sorry to you Annette. I’m really so—”

“It’s okay Adrian. It’s really okay, don’t mind me. I’m really fine. Tanggap ko kung anoman yung nangyare. Siguro ako lang talaga yung nagkulang, pero okay lang. It’s all in the past.” Masigla parin ito pero iba yung nababasa niya sa mga mata nito. May itim ito sa gilid ng mga mata kahit pa kaya tabunan ito ng make-up. Medyo lumaglag din ang katawan ng dalaga. Hindi naman ito ganito ng maghiwalay sila. There’s something that tells him, na hindi okay ang dalaga. May iba siyang nakikita sa mga mata nito kahit pa nga nakangiti ang mga labi nito.

“Ano? Hangout tayo?” Pag-aya nito sa kaniya na agad naman niyang pinahintulutan. Hindi na niya naisip na kasama niya si Vicente. Hindi na niya naisip na kasama niya ang asawa niya.

Um-order sila ng banana smoothie, dito nila napag-pasiyahang mag-usap.

“Kamusta naman kayo ni Vicente?” Tanong nito at ng mapansin nitong medyo na iilang siya ay muli itong nagsalita. “Adrian, don’t worry you can talk to me. Tanggalin mo na yang hiya mo.” Sabi pa nito. Pinipilit paring pasiglahin nito ang atmospera sa pagitan nilang dalawa.

Huminga siya ng malalim. Alam niya na maling pag-usapan ang mga ganitong bagay, pero nagsalita parin siya.

“Ikakasal na kami ni Vicente.” Sabi niya. Mahinahon pa ang pagkakasabi. Maingat siya at nag-aalala na baka masaktan ang dalaga.

“That’s good. That’s fantastic babe—mean Adrian. Kelan ang kasal? Imbitado ba ako?” Hindi niya alam kung totoong nasisiyahan ito.

“Uhmmm… Yes you’re invited. Ipapadala ko na lang sa’yo yung imbitasyon.” Sabi niya. Wala naman sigurong mali? Isa pa, ang babae naman ang nagpumilit.

Siguro nga ay masyado lang talaga siyang nag-iisip ng kung ano-ano. Napa-pranning lang siguro siya. Baka totoong naka move on na sa kaniya ang dalaga, at iyon na lang ang dapat niyang isipin.

Naiinis na si Vicente habang hinahanap si Adrian. Kanina lang ay nandito lang ito pero nawala na ang asawa niya, sinabi niya nahintayin siya pero nawala na ito. Saan na naman ba nagpunta ang asawa niya?

Hinanap pa niya at hinalughog ang buong mall at sa wakas nakita din niya ang asawa. May kasamang babae ang asawa niya. May kasama ito?

Bumagtas ang galit at selos sa kaniyang mga mata. Halos mandilim na rin ang kaniyang mukha.

Lumapit siya sa gawi ng mga iyon at bumuluga sa kaniyang paningin ang mukha ng dalaga. Ito ay walang iba kundi ang dating nobya ng asawa niya. Tandang-tanda niya ito.

“Hubby.” Madilim ang mukha at flat na boses na pagtawag niya dito.

Lumingon sa kaniya ang asawa niya at tila naka-kita ng multo na mabilis na tumayo.

“Si ano nga pal—”

“Sige Adrian, aalis na rin naman ako. Kita na lang tayo.” Pagpapaalam ng dalaga at umalis na ito.

Magkita? Saan magkikita ang asawa niya at ang babaeng iyon? May usapan ba ang mga ito? Bwisit!

Madilim ang titig niya sa binata. Naiinis at sobrang nagagalit siya. Kinakain na rin siya ng matinding selos.

“Let’s go home.” His said in a flat toned and went out. He is so pissed, so angry and so irritated. Like the f-ck! Nakita niya ang asawa niya kasama ang dating nobya nito. Ano sa tingin nito ang iisipin niya? F-ck! F-ck!

“Vicente, that’s not what you mean.” Humahabol sa kaniya ang asawa niya, masyado kasi siyang mabilis lumakad. “Vicente, mag-usap tayo.”

Ngayon Vicente na lang ang tawag sa kaniya? Dati-rati ay hubby ngayonVicente na lang? This is really f-ck!

Hanggang sa makasakay sa loob ng kotse ay hindi parin siya nagsasalita. Nagmaneho lang siya hanggang sa makarating sila sa bahay niya.

“Vicente kausapin mo’ko.” Sabi nito ng makalabas sa kotse.

Tuloy-tuloy lang siya sa paglalakad. Naiinis parin siya, nagagalit parin siya.

“Vicente, talk to me!” Hinila siya nito kaya awtomatiko siyang napaharap. “Could you please listen to me first, will you?”

“What do you want me to say?!” Madiin niyang tanong.

“Mali naman kasi yung iniisip mo! Nagkita lang kami ni Annette sa mall at nag-usap, sabi niya naka-move on na siya sa’kin. We just talk Vicente, bakit ba ganiyan na lang ang pakiramdam mo?”

Nag-usap? Oo nag-usap lang sila ngayon, pero ano yung usapan nilang magkikita? Saan sila magkikita?

“Then what about she said when she say goodbye to you? Magkikita kayo di’ba? Now how can you explain that?”

“Vicente i invited him to our wedding day. Kaya sinabi niyang magkita na lang kami.” Paliwanag nito. Tumitig ito sa kaniya mata sa mata. “Don’t you believe me anymore?” He asked then he walked out.

Nabato pa siya sa kinatatayuan ng itanong iyon sa kaniya ng binata. Bakit hindi nga niya ito paniwalaan? Bakit mas pinili pa niyang paniwalaan ang sarili. Shit! Ikakasal na sila ng binata at iyon na lang ang dapat niyang isipin.

Agad niyang sinundan ang binata sa kwarto. Nang pihitin niya pabukas ang pinto ay nakita niya ang binata na nakahiga at naka-tabon ng kumot. Mahihina din ang mga hikbi niyang napapakinggan. Umiiyak ang kaniyang asawa. Umiiyak ito dahil sa kagagawan niya.

Shit! F-ck!

Lumapit siya sa gawi nito at umupo sa gilid ng kama. Hinawakan niya ang balikat ng asawa.

“Hubby?” Pagtawag niya dito. Tinanggal naman ng binata ang kumot at tumingin ito sa kaniya. Bakas pa dito ang luha sa mga mata. “I’m sorry hubby, i’m sorry. I should have listen to you.” Hingi niya ng paumanhin dito.

Hindi nakapag-salita ang asawa niya, matiim lang ang titig nito at nangingilid na ang luha sa mga mata. Bumangon ito at mahigpit siyang niyakap.

“Thank you for believing me. Thank you hubby.” Paulit-ulit na usal nito ng pasalamat.

Gumaan na ang pakiramdam niya. Hindi na niya inisip kung anoman ang bumabagabag sa kaniya. Basta ikakasal na sila ng asawa niya at siya lang ang mahal nito. Wala ng iba.

Pinunasan niya ang luha sa mga mata ng asawa niya at hinalikan ito sa mga labi.

“I’m really sorry. I promise i’ll believe everything what ever you say. Promise.”

Imbis na sagutin ay paglapat lang ng labi ng asawa ang naramdaman niya, kaagad naman niya itong tinugon. Nagbitaw lang ang mga labi nilang dalawa ng mawalan sila ng hininga.

“Let’s go and see the baby dress?” His husband suggested while smiling.

Tumango naman siya at siya na ang kumuha ng mga damit ng batang pinamili nila kanina.

Binuksan niya ang shopping bag kung saan naroon ang lahat ng mga pinamili nila.

“Wow ang cute nito ohh!!!” May panggigigil pang sabi ng asawa niya.

“Ito din hubby, ang ganda din nito.” Sabi naman niya sa hawak-hawak niya. “Ang ganda ng mga pinili mo.”

“Hubby, may naisip ka na bang ipapangalan sa anak na’ten kung babae man ang lumabas?” Bigla ay tanong nito kaya napatingin siya dito.

“Uhmmm.. I have something on my mind, but i don’t know if you like it?”

“Go on hubby. Just tell me.”

“If our baby’s gender is female. I’m going to name her Almira Vadelle.”

“That’s a good name. Kapag babae ang naging anak na’ten ipapangalan na’ten ang sinabi mo.” May pananabik pa nitong sabi.

Dumukwang ito at hinalikan siya. And that kissed last for a minute or so…

A/N; Typing while listening to music is really hard. Grabe hindi ako makapag-focus ng pagsusulat ko dahil sa lakas ng patogtug ng kapit bahay namin. Hayst! Sorry medyo hindi ako makapag-focus kaya kung may mali man na grammar, typos ay pagpasensyahan niyo na. Huhu.

CHAPTER 30

Chapter 30

       NAGISING si Vicente kina-umagahan ng mag-tunog ang kaniyang telepono. Hinagilap niya ito sa bedside table at sinagot ang tawag ng hindi man lang tinitingnan.

“What?” Pabungad niya na bakas ang antok.

“Sir you have a new case today. Please come to your office.” Boses ng sekretarya niya ang napapakinggan.

“I’m not coming!” Madiin niyang sabi at agad pinatay ang tawag.

Ibinalik niya ang telepono sa bedside table at muling ipinikit ang mga mata.

“Hubby, why don’t you come?” His husband said made him automatically open his eyes.

Nakita niyang gising na pala ito at mukhang napakinggan nito ang usapan nilang dalawa ng sekretarya.

“Hubby, i’m not leaving you alone. I want to be with you and take care of you, f-ck those case! You’re the most important person to me, nothing else and nothing more.” His voice sounds serious made Adrian heart beat so fast.

“I know that hubby, i know you wont leave me. But how about your work?” Sabi nito. “Hindi ko naman matatanggap na ipagpalit mo’ko sa propesyon mo. I know you like doing your job and i felt selfish, kung ipagpapalit mo ang trabaho mo dahil sa’kin.” Tumingin ito ng diretso sa mga mata niya. “Don’t worry, i wont go anywhere and i promise i’ll take care of myself and i’ll take care of our baby. I promise hubby, now go and do your job.” He smiled at him.

“Are you sure you’re going to be okay? I wont go if you’re not, just tell me.” His voice was worried.

“I’ll be fine. Dito lang naman ako sa bahay. And if anything going to happen, i promise i’ll call right away hubby.”

Kahit may kung anoman sa damdamin ni Vicente na ’wag na lang umalis at bantayan na lang ang kaniyang asawa ay umalis parin siya dahil sa kagustuhan nito. He really and badly want to stay but his husband keeps on pushing him to go.

He send a message to his secretary that he’ll come in a minutes. After he hit the send button he looked at his husband.

“Call me hubby if you have an emergency. I’ll come right away.” He said then he kissed his lips.

Bumangon na siya. Matapos maligo at makapag-bihis ng kaniyang pang-opisina. Hindi niya alam pero hindi parin talaga siya mapanatag, hindi parin siya mapanatag na aalis siya.

“You look handsome hubby.” He said.

Lumapit si Adrian sa kaniyang asawa. Napaka-gwapo nito sa suot na business attire. Sobrang gwapo nito na parang ayaw na niyang paalisin at magtalik na lang silang dalawa. He badly want to make love to him.

Inayos niya ang neck tie na suot ng binata. Tumingin siya sa mga mata nito at ngumiti. Sobrang gwapo talaga ng asawa niya, sobrang gwapo na halos hindi na niya masabi kung gaano niya kagusto at kamahal ang binatang ito.

“Work hard hubby. Fighting.” He said sounds encouraging.

He kissed his husband lips. It was a quicked kissed. Natatakot siyang baka hindi na matuloy ang binata sa trabaho nito, at magtalik na lang sila, lalo’t nate-tempt siya sa kagwapuhan ngayon ng kaniyang asawa sa suot nito. Damn!

“Call me if you need anything.” Pagpapaalala pa nito.

Tumango na lang siya bilang sagot at noon din ay umalis na ang mahal niyang asawa. Wala siyang ibang nagawa kundi ang ibagsak ang kaniyang katawan sa malambot na kama.

Ipipikit pa sana niya ang mga mata niya ng marinig ang telepono niyang nag-iingay. Nang hagilapin niya ito at tingnan kung sino ang tumatawag. Shocks!

It’s his ex girlfriend. Annette is calling him, don’t know why.

Ganupaman ay sinagot parin niya ang tawag. Medyo naka-kunot na rin ang noo niya, it’s been a months since his ex-girlfriend called him.

“Adrain.” Sabi ng dalaga, halata sa boses nito na umiiyak ito. Bumagtas ang pag-aalala sa kaniyang mukha. What’s happening?.

“Why? What happened?” He sounds panicked.

“Adrian, pumunta kana dito sa bahay ko. Nandito ako ngayon.” Suminghot-singhot pa ito. “Mamaya ko na lang iko-kwento sa’yo.” Patuloy parin sa paghikbi at pag-iyak ang dalaga bago nito pinatay ang tawag.

Nag-aalala siya sa lagay nito. Nag-aalinlangan paman siya na huwag na lang tumuloy dahil na ngako siya sa asawa na hindi siya pupunta kung saan-saan, pero mas nanaig parin sa kaniya ang kagustuhan na puntahan ang dalaga. Boses nito ay humihingi ng tulong sa kaniya at kailangan niya itong tulungan.

Dali-dali ang ginawa niyang pagbihis at agad lumabas ng kwarto. Mabilis siyang sumakay sa sasakyan ng binata at pinatakbo ito.

Ang tanging nasa isip lang niya ngayon habang nagmamaneho ay ang dalaga, iniisip niya ang lagay nito ay hindi niya magawang makampante hangga’t hindi ito nakikita.

Mga ilang minuto lang ay nakarating na siya. Hindi na siya nag-doorbell o anopaman. Agad na siyang pumasok sa loob ng bahay, doon niya natagpuan ang dalaga naka-upo sa sofa sa salas ng bahay.

Agad niyang nilapitan ito at nagulat pa siya ng may mga pasa at galos ang mukha nito, para itong binugbog ng kung sinoman.

Lalo pa siyang nag-alala sa lagay ng dalaga. Awang-awa siya dito at hindi niya alam kung anong gagawin.

“What happened Annette? What happen to you?”

“Adrian, you’re here.”

Humarap sa kaniya ang dalaga, ang mga mata nito’y namumugto dahil siguro sa kakaiyak at ang mga pisngi nito ay basang basa pa ng mga luha. Panay pa ang panginginig ng buong katawan nito.

Tumayo ang dalaga at mahigpit siyang niyakap. Yung yakap na takot na takot at hindi niya malaman kung anong dahilan. Basta ang alam lang niya ay nanginginig ang katawan ng dalaga.

“Anong nangyare? Anong nangyare sa’yo Annette? Sinong may gawa ng mga pasa mo?” Tanong niya na may buong pag-aalala. Awang-awa siya sa sinapit nito.

“My boyfriend hurt me. Adrian my boyfriend hurt me.” She repeatedly said that word.

His boyfriend? May boyfriend na si Annette?

Inaya niya ito pa-upo sa sofa. Tumingin ito sa kaniya takot na takot at halatang namumutla.

“Why did he do that to you?” He asked. “Come, we should report this to the police, hindi ka niya dapat tinatrato ng ganito.!” Galit niyang sabi.

Nagagalit siya sa kung sinoman ang nobya ng dalaga. Nung sila pa ay hindi man lang niya ito nagawang saktan, pero ano’t may tao nang nagawang manakit dito? He can’t believe this! Hell no!

“No, no, no.” Panay ang pag-iling ng dalaga. “We can’t. I love him and i know he loves me too—”

“Annette kung mahal ka niya hindi ka niya sasaktan.” Pagputol niya sa iba pa nitong sasabihin.

“Okay lang nasaktan niya ako ng pisikal, huwag lang niyang saktan ang damdamin ko tulad ng ginawa mo.” Madiin nitong sabi na nakapag-patigil sa kaniya.

Tagos na tagos sa kaniya ang sinabi nito.

“I’m sorry. I’m sorry Adrian na dala lang ako.” Paghingi ng paumanhin ng dalaga nang makita nito ang kaniyang pagka-gulat.

“It’s okay, i know that i really hurt you emotionally and i regret that. I should be the one to say sorry.”

“It’s okay Adrian. Naiintindihan ko yung nagawa mong pag-iwan sa’kin. But please don’t report this to the police. Ayokong makulong ang nobyo ko. Mahal ko siya, siguro hindi lang kami nagkaka-unawaan.” Halos may pagmamakaawa na nitong sabi.

Gustohin man niyang tutulan ang sinabi nito ay hindi na niya nagawa. Kahit sobrang galit siya sa nobyo nitong nanakit dito ay ikinimkim na lang niya ang galit. Wala na siya sa posisyon para sa mga bagay na yon, nasa dalaga ang pagpapasiya wala sa kaniya.

“Anong balak mong gawin ngayon?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Adrian can i have a little favor?” She paused. “Huwag na pala, baka magalit ang asawa mo.”

“No, no, he wont get angry. What is it?” He asked.

“Can you stay here with me? Just for tonight Adrian. Gusto ko lang may kasama ako.” Sabi pa nito na ikinabigla niya.

Alam niyang hindi niya dapat pahintulutan ang gusto nito, hindi niya dapat pagbigyan ito, pero ano nga ba ang magagawa niya? Awang awa siya sa dalaga at siguro maiintindihan naman ito ng asawa niya.

Malakas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. “I’ll stay Annette. I’ll stay with you, but it just for tonight. Ngayon gabi lang kita pwedeng samahan.” Sabi niya.

Ang mukha ng babaeng kaninang malungkot ay tila nabigyan ng buhay. Yumakap ito sa kaniya muli ng mahigpit at panay ang ginawang pagpapasalamat.

Hindi na niya pinansin kung anoman ang magiging reaksyon ng kaniyang asawa ukol dito. Ang mahalaga sa kaniya ay masamahan ang dalaga, ngayong gabi lang naman ito. Bukas ay hindi na.

“Halika, lilinisin na na’ten yang sugat mo.” Tumayo na siya at hinagilap ang emergency kit ng bahay. Alam na naman niya kung saan nakalagay iyon dahil matagal siyang namalagi dito noong nobya pa niya ang dalaga.

Bumalik siya at sinimulan ng linisan ang mga sugat at galos ng babae. Hanggang ngayon ay hindi parin nawawala ang awa niya sa dalaga.

Awang-awa siya dito, dahil noong siya pa ang nobyo nito ay masayahin itong dalaga, pero ngayon nakipaghiwalay na siya at may iba na itong nobyo naging malungkot na ang mga mata nito kahit nakangiti ang mga labi. Hindi rin nakatakas sa kaniyang paningin ang itim sa gilid ng mga mata nito.

“Ouch. Ouch, Adrian dahan-dahan.” Daing ng dalaga.

Dinahan-dahan niya ang paglinis sa mga sugat at galos ng dalaga. Matapos ay nilagyan niya ito ng band-aid.

“Are you okay now? What do you want?” He asked when he done putting band aid.

“I’m hungry Adrian. Cook for me, gusto ko yung lutong tinuro ko sa’yo ang adobo.” Nakangiti nitong sabi ngunit iba naman ang sinasabi ng mga mata nito.

“Okay, i’ll cook adobo for you. Just wait for a minutes.” He said then went to the kitchen.

Alam niya una palang na hindi niya gusto ang amoy at lasa ng adobo. Nasusuka siya dito pero sinubukan parin niyang mag-luto para sa dalaga.

Sinimulan na niyang mag-luto at ng manuot sa kaniyang ilong ang amoy ng adobo ay mabilis siyang tumakbo sa may lababo at doon nagsususuka.

Hindi talaga niya gusto ang amoy ng adobo. Ang lansa lansa nito.

Maya-maya pa ay naramdaman niya na may humahagod sa likod niya. Alam niyang si Annette iyon.

“What happen Aderian?” May pag-aalalang tanong nito.

Nagsuka lang siya ng nagsuka kahit tubig na ang sinusuka niya at wala na siyang maisuka.

Nang mahimasmasan ay pinunasan niya ang mga luha sa gilid ng mga mata niya at umayos siya ng tayo.

“I’m okay. I’m okay.” Sabi niya, hindi niya sinabi ang dahilan kung bakit siya nagsuka. “Bumalik kana. Mamaya din ay ihahanda ko na ang pagkain.” Sabi niya at bahagya pang tinulak ang dalaga palayo.

Kahit nasusuka siya sa amoy ng adobo na niluluto niya ay pinilit parin niyang magluto. Hindi siya tumigil dahil para ito sa dalaga. Kailangan niyang ipagluto ang dalaga dahil sa tingin niya ay nagugutom na ito.

Tinakpan niya ang kaniyang ilong habang tinitingnan kung luto na ang kaniyang niluluto.

Maya-maya pa nang lumipas ang ilang minuto ay natapos na rin siyang mag-luto. Hindi na niya nagawang tikman kung ano ba ang lasa nito. Basta siniguro niyang tama ang mga nilagay niyang rekado.

Matapos maihanda ang pagkain para sa dalaga sa ibabaw ng lamesa ay tinawag na niya ito. Sumunod naman ang dalaga.

“Wow!! Adrian. Thank you, nagluto ka talaga para sa’kin. Thank you.” Pasalamat pa nito.

Hindi niya makuha ang sinasabi ng dalaga. Kung magsalita ito ay parang hindi nito alam na nagluluto siya. Ito pa nga ang nagsabing magluto siya pero sa tono ng pagsasalita nito ay parang walang alam.

Gayunpaman ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat.

“Adrian i can’t taste the food, would you mind if you taste it for me?” She asked.

Umiling siya at tumanggi, dahil kung titikman niya ang sarili niyang niluto ay masusuka lang siya.

“Please, Adrian just taste it, para namang hindi na’ten ginagawa ito dati e.” Pamimilit pa ng dalaga.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang tikman ang kaniyang sariling niluto kahit nararamdaman niya na parang hinahalukay ang tiyan niya…

CHAPTER 31

Chapter 31

Dedicated to

LanieBugtay

       “I made it right, it’s good.” Sabi ni Adrian at pinilit na nilunok ang tinikman niyang adobo. “And excused me first.”

Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Mabilis siyang tumakbo papuntang cr at isinira niya ang pinto. Doon siya nagduduwal. Duwal siya ng duwal dahil sa adobong kinain niya.

Halos tubig na ang isuka niya at naghihilab na rin ang tiyan niya. Kumakalam na rin ang sikmura niya.

Nang makabawi siya ay tumayo na siya at nagmumog. Pinunasan niya ang mga luha na nangilid sa kaniyang mga mata.

Lumabas na siya sa loob ng cr na parang walang nangyare. Hindi niya pinaalam sa dalaga ang nangyare ng makabalik siya.

Ubos na ng dalaga ang pagkain na inihain niya dito. Napangiti siya dahil doon.

“Do you like the food?” He asked.

“I don’t just like it! I love it!” She said while giggling.

After that they have a little conversation. They shared the happy moment happened to their lives.

Hindi niya nagawang buksan ang topic ukol sa bago nitong boyfriend at kung bakit ito binugbog niyon. Wala naman kasi siya sa posisyon. Wala siyang karapatan na mag tanong dahil maging siya ay nagawa na ring saktan ang dalaga hindi man sa pisikal pero nasaktan niya ang damdamin nito.

After doing and working so hard for the case Vicente is now finally finished. His back ache but all in his mind was Adrian, his husband.

Simula kasi ng umalis siya ng bahay na nila ay hindi na mawala sa kaniya ang kutuban. Kinakabahan siya na hindi naman niya mawari kung bakit. Siguro na sana’y lang siyang nasa tabi niya ang binata. Nasanay lang siyang kasama ito.

Daglian siyang sumakay ng kaniyang kotse. God he missed his husband. He missed him so much.

Mabilis niyang pinaharurot ang sasakyan, he is a f-ckinf lawyer but he is the one who’s obeying the law? Good! Very good.

Ilang minuto lang ang lumipas ay agad siyang nakarating. Hindi mawari at mabilang ang mga ngiti na paulit-ulit sumisilay sa kaniyang mga labi. Nananabik siyang makita ang asawa niya. Nananabik siya makasama, mahalikan at mayakap ito. God he is really addicted.

Pumasok siya sa kalooban ng bahay. Pumunta pa siya sa kusina sa akalang naroon ang asawa niya at nag-luluto, ngunit wala ito doon. Pumunta pa siya sa salas ngunit wala din ang asawa niya.

Ang tanging lugar na lang na alam niya ay ang kwarto nila kung saan madalas mamalagi ang mahal niyang asawa.

Napapangiti na lang siya dahil alam niyang naroon sa loob ng kwarto ang kaniyang asawa at natutulog. Yung kasi ang kinahiligan nito. Ang matulog, kumain ng mansanas, matulog at kumain ng mansanas. Iyon lang ang gusto nitong gawin.

“Hubby?” He called him but no one response.

Nang makapasok siya ay walang nakahiga sa kama. Inisip niya na baka ay nasa banyo ito at naliligo, nakakalat pa kasi sa lapag ang pinagbihisan nitong damit.

Ngumiti siya ng may halong pagkaloko at pananabik. Minadali niyang hubarin lahat ng saplot niya sa katawan at wala siyang itinira. Nais niyang surpresahin ang binata sa kaniyang pagdating.

At nang buksan na niya ang pinto ng bathroom mukhang hindi ito ang nasurpresa kundi siya. Wala ang asawa niya doon na ikinakunot ng noo niya, pero sa kabilang banda ay nakaramdam na rin siya ng kaba.

Na’san ang asawa niya? Saan ito nagpunta? Hindi kaya may nangyare ng masama dito? Shit! F-ck!

Kahit nilulukuban na siya ng kaba ay isinantabi niya muna ito. Sinasabi niya sa sarili na baka nandito lang ang binata. Nandito lang sa loob ng kabahayan.

Nilibot na niya ang buong bahay ngunit wala siyang ibang nakita. Hindi niya nakita ang binata na inaasam-asam niyang makita.

Where is he? Where the hell is he? He search everywhere in the house but nothing sign of him.

Agad pumasok sa kaniyang isip ang kaniyang kaibigan na si Caleb. Ito ang makakasagot sa kaniyang problema.

Agad niyang hinahilap ang telepono ngunit bago niya tawagan ang kaibigan ay sinubukan muna niyang tawagan ang asawa.

“Come on pick up! Pick up.” He is frustrated at that moment but no one pick up his calls.

Makailang tawag pa ang ginawa niya at wala talagang sumasagot sa telepono. Nabalutan na siya ng matinding kaba, hindi na niya alam kung ano ang kaniyang gagawin.

Where the hell is his husband? Where is he?

Ilang mensahe ang pinadala niya sa asawa at ilang tawag na ang ginawa niya. Hindi na nga niya alam kung ilan, basta ng hindi niya matawagan ay wala siyang ibang nagawa kundi tawagan ang kaibigan niyang magaling sa paghahanap ng taong nawawala.

“What do you want again, mr. Lawyer?” Caleb asked, as usual sleepy.

“Please buddy. Find Adrian, find him for me, please.” He so frustrared.

Natataranta na siya at nababalutan na rin ng matinding kaba. May kung ano-anong pumapasok sa kaniyang isip, na baka may masama ng nangyare dito. Pero pinalakas niya ang sarili.

Mananagot ang sinomang taong magiging dahilan na pagka-pahamak ng asawa niya. He or she will going to be killed by him if something happen to his husband. He swear.

“Hold up buddy, wait for a second, i’m going to find him.”

Narinig niya ang pagtipa ng kaibigan niy ng kompyuter habang siya naman ay frustrated na. Gustong-gusto na talaga niyang makita ang kaniyang asawa. Gusto niyang mayakap ito.

“Adrian is inside the house of Annette, his ex-girlfriend.” Anunsiyo ni Caleb.

Para siyang tinakasan ng dugo sa katawan. Bakit nandun ang kaniyang asawa? Anong ginagawa ng asawa niya doon? Anong ibig sabihin nito?

“Thank you buddy. Sorry for bothering.” His voice was sad and small.

Pinatay na niya ang tawag. Hindi na niya nagawang hintayin pa ang pagsasalita ng kaibigan.

Tila nanlumo siya at hindi niya alam ang gagawin. Maraming pumapasok na kakaiba sa kaniyang isipan ngunit pinilit niya itong ikubli. Mali kung mag-iisip siya ng masama kahit nandun na ang posibilidad.

Wala siyang maisip na dahilan para pumunta ito sa bahay ni Annette na dating nobya nito, at wala din siyang maisip na dahilan kung bakit nito hindi sinasagot ang mga tawag niya.

Something feels not right. F-ck!

Aalis na sana siya para puntahan ang asawa niya sa bahay ng dati nitong nobya pero napatigil siya ng makatanggap ng mensahe.

Agad niya itong tiningnan at kitang-kita niya ang pangalan ng kaniyang asawa. Agad nanliwanag ang kaniyang mukha. Sa wakas nagpadala na rin ng mensahe ang asawa niya.

Binasa niya ang naturang mensahe.

From Hubby:

“Hubby, mag o-overnight ako dito sa bahay ko, ’wag mo na akong hintayin bukas na lang ako uuwi. I love you.”

Tila na punit ang kaniyang puso sa mabasa niyang mensahe na pinadala ng kaniyang asawa. Taliwas ito sa sinabi ng kaibigan niya sa sinabi nito kung na’san ito ngayon.

This is the first time he lied to him. Nagsinungaling ang asawa niya sa kaniya, nagsinungaling ito.

He can’t believe this. Alam niyang matagal ng nabenta ang bahay ng asawa niya, at hindi rin niya alam kung may bahay pa ba itong iba.

Sobrang naguguluhan at galit ang naghalo-halo niyang emosyon. Hindi parin siya makapaniwalang nagawang magsinungaling ng kaniyang asawa.

Ano ba kasi ang nangyayare? Minsan tinatanong niya sa kaniyang isip. Mahal pa kaya siya ng asawa? Mahal parin ba siya nito?

Imbis na puntahan ang binata at siguraduhing naroon ito sa bahay ng dating nobya nito ay hindi na lang niya ginawa.

Kahit sobra ang pagka-missed niya sa asawa. Kahit sobra ang pananabik niya dito ay pinigilan niya ang sarili. Nagsinungaling ito sa kaniya sa unang pagkakataon at iyon ang labis-labis niyang ikinagagalit dugtong pa doon kung sino ang tunay na kasama ng asawa niya, walang iba kundi ang dati nitong nobya.

“F-ck! F-ck! F-ck this.” He shouted in frustration. Hawak-hawak niya ang bote ng alak at heto siya’t nagpapakalasing. Eto na lang ang kaya niyang gawin, diti na lang niya ibubuhos ang sakit na nararamdaman niya. Dito na lang niya ibubuhos lahat ng galit niya. Dito na lang! “You lied to me hubby! How could you do that!” Panay ang sigaw niya.

Halos gumuhit na sa kaniyang lalamunan ang pait ng alak ngunit wala siyang pakialam, basta ang alam lang niya ay gusto niyang makalimutan si Adrian. Ito lang ang tanging paraan para mabawasan ang sakit at galit niya sa ginawa nito.

Hindi makatulog si Adrian, narito siya sa baba ng kama ng dalaga, binabantayan lang niya ito.

Kahit ipikit niya ang mga mata ay hindi parin niya nagawang antukin. Halos buong magdamag niyang naiisip ang asawa at hindi siya sanay na wala ito sa kaniyang tabi. Nasanay na siyang kayakap ito tuwing siya’y tutulog.

Malakas siyang napabuntong hininga at kahit hindi siya nakakaramdam ng antok ay mas pinili na lang niyang isipin yung mga panahong yakap-yakap niya ang binata hanggang sa siya’y tuluyan ng makatulog.

Umaga na ng magising siya. Ini-unat pa niya ang katawan na bahagyang nanakit dahil hindi siya sanay matulog sa sahig.

Hindi na niya nagawang magpaalam sa dalaga na hanggang ngayon ay mahimbing parin ang pagkakatulog.

Lumabas na siya ng kwarto, hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng bahay. Nagpa-abot siya ng mensahe kay Annette na umalis na siya at hindi na niya ito nahintay na magising.

Sumakay na siya sa loob ng kotse, sa kotse ng asawa niya at mabilis niyang pinaandar ang sasakyan.

Ilang minuto lang ng marating niya ang bahay nilang dalawa ng asawa. Masaya at may bahid na ngiti ang mukha niya ng siya’y makapasok.

He missed him so much, he missed his kisses and he missed his touch. He badly want to be with right now.

“Hubby?” Pagtawag niya at hinanap pa niya sa buong bahay ang binata ngunit bigo siyang makita ito. Wala din ito sa kwarto at tanging pinagbihisan lang nito ang nakita niya sa lapag.

Dinampot niya iyon at inilagay sa tamang basurahan. He felt dissappointed but he understand. Alam niyang may trabaho ito, kaya naisipan na lang niyang hintayin.

Naligo muna siya at matapos iyon ay nagtungo na siya sa kusina upang mag-luto ng agahan niya. Well he don’t feel like cooking, kaya napagdisisyonan na lang niyang kainin ay yung mansanas na naroon sa loob ng ref. Ito na lang ang inalmusal niya.

Matapos niyang kumain ng ilang pirasong mansanas ay naisipan niyang magpahinga muna sa sofa at doon ay hindi na niya namalayan na naka-idlip na pala siya.

Hindi magawang mag-focus ni Vicente sa kaniyang tinatrabaho. Okupado parin ang kaniyang isipan ng kaniyang asawa.

“F-ck!” Malakas at madiin niyang sigaw sa labis na prastrasyong nararamdaman. Napasambunot pa siya sa sariling buhok.

F-ck this! F-ck this!

Dapat ngayon tinatawagan o nagpapadala na ng mensahe ang kaniyang asawa kung naka-uwi na ba ito pero wala siyang natanggap kahit isa. Ni tawag o kahit isang mensahe wala.

Ganunpaman ay isinantabi na lang niya ang lahat at itinuon ang sarili sa mga kaso niya.

Gabi ng matapos niyang lahat ang tinatrabho, nag-umpisa na siyang ilagay ang mga gamit niya pabalik sa loob ng case niya.

Nag-umpisa na siyang lumabas. Sumakay siya ng kotse at mabilis na pinaandar iyon.

Mga ilang minuto lang ang kaniyang ginugol bago siya tuluyang nakalabas.

Pagpasok niya sa bahay ay bumungad sa kaniya ang nakangiti niyang asawa.

“You’re here hubby.” He said still smiling.

What is he smiling at? Dahil nandito siya o dahil nagsinungaling ito sa kaniya?

Pilit siyang ngumiti. Kahit sabik na sabik siyang makita ang binata ay mas pinili na lang niyang pigilan ang sarili. Galit parin siya dito at nagtatampo sa ginawa nito.

“Saan ka nanggaling kagabi?” Pinilit niyang maging boses mahinahon.

Medyo nabato pa ang asawa niya sa kinatatayuan bago ito nagsalita. “Di’ba sabi ko naman sa’yo doon ako natulog sa bahay ko dahil may inasikaso lang ako.” Pagsisinungaling pa nito.

Gusto niyang singhalan at sabihin ditong nabuko na niya ang pagsisinungaling nito. Na alam na niya ang lahat at ang tunay kung saan ito natulog pero hindi niya ginawa.

He just did force a smile and walked out. He walked out, iniiwasan niya ang sarili niya na huwag singhalan ang binata. Sa iba na lang niya ibubunton ang galit niya huwag lang dito.

CHAPTER 32

Chapter 32

Dedicated to

loyd_dalisay

           NAKASUNOD lang sa kaniya ang asawa niya habang patungo siya sa kwarto nila.

“Hubby, come on let’s go and let’s have our dinner.” Adrian said.

Nagpatianod lang siya ng hilahin siya nito at ng makarating siya sa hapagkainan ay kitang-kita niya ang masasarap na niluto ng kaniyang asawa.

Ano ito? Pambawi sa pagisinungaling nito?

“Hindi ako kakain, busog pa ako.” Sabi niya sa walang emosyong boses at naglakad na palayo.

Gusto man niyang kumain dahil hindi pa siya kumakain pero sa tuwing naiisip niya ang ginawa nitong pagsisinungaling ay nawawalan na siya ng ganang kumain.

Tinanong pa niya ito sa pangalawang pagkakataon ngunit nagsinungaling parin ito sa kaniya, na hindi niya akalaing magagawa nito.

He don’t like this. He don’t like this anymore.

Dire-diretso siya sa loob ng kwarto. Hinubad niya lahat ng suot maliban sa boxer at humiga na sa kama. Patalikod siyang humiga at ipinikit ang kaniyang mga mata.

Tinatanong ni Adrian sa kaniyang sarili kung may nagbago ba sa kaniyang asawa. Napansin kasi niyang pwersahan na ang pagngiti nito. At tila ilang ito sa kaniya.

Ganunpaman ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Iniisip niya na baka pagod lang ito sa trabaho kaya wala siyang ibang ginawa kundi ang ibalik ang mga hinanda niyang pagkain para dito.

Matapos maibalik ay nag-tungo na siya sa loob ng kwarto, naroon na’t nakahiga na ang binata na animo’y natutulog.

Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga at napa-iling-iling.

Nagpalit na siya ng damit pantulog at humiga na rin siya. Nagtaka siya kung bakit nakatalikod sa kaniya ang binata na hindi nito ginagawa.

Niyapos niya sa likod ang binata at hinalik-halikan niya ang batok nito.

“I missed you hubby.” He whispered but already loud enough to hear him.

Dumako ang mga kamay niya sa matitipuno nitong dibdib pababa sa abs nito. Natigil lang siya sa ginagawa ng magsalita ito.

“Pagod ako hubby.” Sabi pa nito.

Napaigik siya at mahinang napahalakhak. Ipinagpatuloy lang niya ang ginagawa hanggang sa makarating siya sa sentro ng pagkalalaki ng asawa niya. Matigas iyon at handang lumaban.

Nagulat na lang siya ng mariing hawakan ng binata ang kamay niya at tanggalin nito sa pagkakahawak doon sa pagkalalaki nito.

“I told you i’m f-cking tired!” He said almost a shout.

Nabigla pa siya at tila hindi nakagalaw sa kaniyang kinatatayuan. This is the first time he shout at him. This is the first time he felt scared.

“Look i’m sorry. Pagod lang talaga ako, matulog kana at magpahinga dahil matutulog na rin ako at maaga pa ako sa trabaho.” Sabi nito ng mapansin ang gulat niya.

Muling bumalik ang asawa niya sa pagkakahiga at tinalikuran na naman siya nito.

Hindi niya alam pero may mga luhang nangingilid sa kaniyang mga mata. Naiiyak siya dahil sa hindi siya makapaniwalang nasigawan siya nito sa unang pagkakataon.

Ganunpaman ay pilit na lamang niyang isiniksik sa kaniyang sarili na pagod lang ang asawa niya. Napagod lang ito sa trabaho kaya ganito na lang ang naging reaksyon nito. Kung hindi ba naman siya makulit ay hindi sana mangyayare ito.

Maya-maya pa ay nalaman na lang niya ang sariling unti-unti ng ipinikit ang mga mata hanggang sa makatulog.

     NAKAGISING siya kina-umagahan. Naikusot-kusot pa niya ang mga mata at kinapa ang kama niya ngunit wala siyang nakapa. Wala doon ang asawa niya.

Ipinalibot niya sa buong kwarto ang kaniyang mga mata ngunit wala doon ang asawa niya. Ni hindi rin niya nakita ang anino nito.

Sa isiping pumasok na sa trabaho ang asawa niya ay tanging ang orasan na lang ang tiningnan niya. 6:00am. Maaga palang ay wala na ito, pumasok na ito sa trabaho at hindi man lang niya nagawang pigilan.

Bumangon na siya at nagsimula ng maligo, matapos maligo ay nagbihis na siya.

Naisipan niyang dalhan ng pagkain ang asawa niya. Regalo na rin niya ito sa pagiging masipag.

Matapos niyang maluto ang pagkain ay inilagay na niya ito sa lunch box. Masaya at hindi mabilang ang mga ngiti niya.

Matapos iayos ang sarili ay nagmadali na siyang lumabas ng bahay at sumakay ng kotse. Nagmaneho siya hanggang sa marating niya ang malaking gusali na pinapasukan ng binata.

Lumabas siya ng kotse at dali-daling pumasok sa loob niyon. Hindi mapigil ang mga ngiti niya.

Pinihit niya pabukas ang pinto ng opisina ng kaniyang asawa matapos niyang makarating doon. Malalaki pa ang pagngiti niya ngunit na wala ang mga ngiti niya ng makita niya ang asawa niya at ang sekretarya nitong nag-uusap.

’I’m sorry.“ Hingi niya ng paumanhin at mabilis na lumabas.

Hindi niya alam pero nakakaramdam siya ng inis at selos. Alam niyang para sa trabaho lang ang pinag-uusapan ng mga ito pero hindi lang niya mawari kung paano mag-usap ang mga iyon. Dikit na dikit sa isa’t isa na animo’y parang kapit tuko. Shit! Naiinis talaga siya.

Maya-maya pa ay lumabas na ang sekretarya. Tumingin ito sa kaniya at ngumiti. Nginitian din naman niya ang dalaga, muli niyang pinihit pabukas ang pinto ng opisina nito at saka siya pumasok.

Malapad siyang ngumiti ng mag-tama ang mga mata nilang dalawa, ngunit tila hindi ito masaya na makita siya. Naririnig niya dito ang pagbuntong hininga at nawawari niyang wala itong buhay ngayong nandito na siya.

“Uhmmm…hubby.” He gave him his sweetest smile. Just to remove the awkwardness he is feeling right now.

“Why are you here.” His flat voice with no emotions roam all over the office.

Why is he here? What kind of question is that? Hindi ba siya dito pwedeng pumunta? Asawa siya kaya may karapatan siya.

“I just brought you some food. Your usually eat.” He said forcing to changed the atmosphere. “And i also want to see you.” Don’t you want to see me too? Balak sana niyang itanong ngunit hindi na lang niya nagawa. Nawalan siya ng boses.

“I’m not hungry, just put the food here and if you don’t have anything else to say you can leave. I have plenty of works to do.” He said emotionless and without looking at him.

He felt the coldness roaming in his voice. He felt something that made his heart cut into pieces.

Pinipigilan niya ang mga nangingilid na mga luha sa kaniyang mga mata. Inilagay na lang niya sa lamesa ang pagkain at nagpaalam na.

“I’m leaving hubby, i love you.” Akmang hahalikan sana niya ang binata ngunit umiwas ito.

“I’m sorry hubby, i have a lot of things to do.” Sabi nito na paulit-ulit rumehistro sa kaniyang isip.

Hindi naman dating ganito ang asawa niya. Hindi niya masabi pero parang nagbago na ito. Parang hindi na ito ang asawang nakilala niya dahil sobrang lamig na ng pakikitungo nito sa kaniya.

Gayunpaman ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Sinabi niya sa kaniyang sarili na baka pagod lang ang asawa niya. Na baka marami lang itong ginagawa kaya hindi na siya naasikaso.

Agad niyang pinunasan ang mga luha na nangilid sa kaniyang mga mata habang siya’y nagmamaneho. Hindi siya dapat nag-iisip ng ganito.

Kahit anong pigil niya sa luha ay patuloy parin iyong nagbagsakan. Patuloy parin ang mga luha sa kaniyang mga mata. Hindi siya dapat nag-iisip ng ma-iba pero hindi niya mapigilan.

Ang saya-saya ng asawa niya kapag sekretarya nito ang kausap, samantalang noong siya na ang kausap tanging malamig lang nitong pagtugon ang natanggap niya.

Ayaw man niyang mag-isip ng kung ano-ano pero nagseselos siya sa sekretarya. Pakiramdam niya malapit ang dalawa sa isa’t isa na naging dahilan kung bakit siya naiinis at matinding pagseselos.

Huminga siya ng maluwag. At ipinagpatuloy na lang ang kaniyang pagmamaneho habang pinupunasan ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Sa kalagitnaan ng pagmamaneho ay nakatanggap siya ng tawag. Sinagot niya ito.

“Hello?” Pag-umpisa niya pinasigla pa niya ang boses sa akalang ang asawa niya ang tumawag.

“Adrian, please come here. Please…” Boses ito ng dalaga, ng dati niyang nobya. Halata sa boses nito ang gargar at rinig din niya ang paghikbi at pag-iyak nito.

Shit! What happen now? Ano na naman ang problema nito?

“Why? What happen?” He’s worried the moment he heard her voice.

“Just come here. Adrian please..” She said pleading.

“Okay, okay, i’ll come in a minutes.” He said then he ended the call.

Ganun na lang ang pag-aalala niya at ang panay niyang pagmumura. Ano na naman kaya ang nangyare sa dalaga? At ang tangi lang niyang pinagsususpetsahan ay ang nobyo nito.

Ilang minuto pa ang lumipas ay nakarating na rin siya sa bahay ng dalaga. Halos takbuhin na niya ang pagitan ng bahay at kung saan siya naroon.

Natagpuan niya ang babae sa salas ng bahay, umiiyak ito at ng makalapit siya ay malalaking pasa, sugat at galos ang nakikita niya sa katawan at mukha ng dalaga.

Halos banaagan na siya ng matinding kaba. Sobrang gulat niya ng makita niya ang itsura ng dalaga.

F-ck! F-ck! F-ck! Who did this! F-ck!

Tumayo ang dalaga at tumingin sa kaniya mata sa mata. Bahagya pang pumutok ang gilid ng mga labi nito. At sobrang nakaka-awa ng itsura.

Patakbong lumapit ito sa kaniya at mahigpit siyang niyakap. Sobrang higpit na para bang ayaw na siyang pakawalan, bahagya din ang panginginig nito ng katawan.

“Anong nangyare sa’yo? Sinong may gawa sa’yo niyan?” Tanong niya.

Tanging malalakas lang nitong paghikbi at pag-iyak ang napakinggan niya. Hindi ito nagsalita at niyakap lang siya.

Maya-maya pa ay naramdaman niyang nawalan ito ng malay.

“Annette? Annette, wake up. Annette.” Rumehistro na sa kaniya ang labis na kaba. Hindi niya alam ang gagawin habang patuloy lang niyang ginigising ang dalaga.

Shit! Shit! Shit!

Inihiga niya ito sa sofa, at maging siya ay hindi na rin alam kung anong gagawin.

Nagpa-panic na siya. Basta kung anong tama ay siyang kaniyang ginawa. Pinaypayan niya ang dalaga na sa tingin niya ay iyon ang tamang gawin.

He also check the lady’s heartbeat. Normal naman ang lahat, tumitibok naman ang puso ng dalaga kaya wala siyang dapat ipag-alala.

Mga ilang oras din ang ginawa niyang paghihintay na ito’y magising. At sa mga oras na iyon ay nakapag-luto na siya ng pagkain para sa dalaga.

Ilang oras pa at nagising na rin ito. Awang-awa siya sa sinapit ng dalaga. Sobrang daming pasa, mga galos at sugat. Malaki na rin ang sinakop ng itim sa mga mata nito, sobra din ang pamumugto.

“Annette what happen? Is this all about your boyfriend again? Tell me Annette and we’re going to report this to the police. I can’t stand this anymore.” He said worried.

“It’s because of my boyfriend indeed, pero hindi ko siya isusumbong sa pulis. Hindi siya pwedeng makulong, mahal niya ako at mahal ko rin siya. Hindi maari ito.” Paulit-ulit nitong sabi habang iiling-iling pa.

Ang mga mata nito ay nangungusap at nagmamakaawa.

Ganun na ba talaga kamahal ng dalaga ang nobyo nito na kahit saktan na ito ay hindi parin nito magawang hiwalayan?

He badly want to report this to the police but he don’t have the right. He don’t have the right! Tanging ang dalaga lang ang may karapatan na magdisisyon.

“Please Adrian, promise me. Promise me you’re not going to report this.” She is begging him again.

Wala siyang nagawa kundi ang tumango-tango na lamang. Ano pa nga ba ang magagawa niya?

Umupo siya sa sofa katabi ang dalaga. Masinsinan niyang tiningnan ito mata sa mata.

“Are you sure you’re not going to report this? Just look at yourself Annette. Puno ng pasa, sugat at galos ang katawan mo. Matatawag mo parin ba itong pagmamahal? Ganito na ba magmahal ang tao ngayon?” Aniya.

“Wala akong pake kung bugbogin man ako. Basta ang mahalaga hindi niya ako iniwan hindi tulad ng ginawa mo.” Sapol na naman siya sa sinabi nito. May laman ang mga sinasabi nito na konti na lang ay makukuha na niya. “Will you stay here for tonight Adrian? Just for tonight, i promise.” Halos may pakiusap nitong sabi.

At dala na rin siguro ng awa at matinding pag-aalala ay pumayag siyang muli na dito muna mamalagi sa bahay ng dalaga ngayong gabi. Dito muna siya kahit pa alam niyang may hindi pa sila pagkakaunawaan ng kaniyang asawa.

Mas kailangan nito ng tulong, kailangan siya ng dalaga ngayon…

A/N;

Masyado na bang mahaba? O i-end ko na. Last chapter na lang ’to. Chawotttttt! Bwhahahaha.

CHAPTER 33

Chapter 33

     HALOS gabing gabi na ng umuwi si Vicente. Lasing na lasing siya dahil dumaan pa siya sa bar ng kaibigan at doon ay nagyaya siyang mag-inom.

Hanggang ngayon kasi ay hindi parin niya makalimutan ang mga nangyare. Hindi parin niya makalimutan ang ginawang pagsisinungaling sa kaniya ng asawa niya.

Susuray at gegewang-gewang siyang pumasok sa loob ng bahay. Diretso siya sa loob ng silid at pinihit pabukas ang pinto.

Nalaman na lang niya na wala doon ang asawa niya. Tila siya’y nahulasan. Nawala ang kaniyang pagkalasing.

Hinanap pa niya sa buong bahay ang binata ngunit wala ito doon. Wala ang asawa niya.

Na’san ito?

Ang tanging alam lang niyang pupuntahan nito ay walang iba kundi ang dati nitong nobya.

Inilabas niya ang telepono sa loob ng bulsa niya para sana tawagan ang asawa niya ngunit may mensahe itong ipinadala sa kaniya. Mga ilang oras na ang nakakaraan.

May nangyare sa company, i might stay here for tonight. Please don’t wait for me hubby.“ His text.

“May nangayare sa kompanya? Ano na namang kalokohan ito! F-ck you!” Malakas, madiin at galit na galit niyang sigaw.

Kailangan ba talaga nitong magsinungaling sa kaniya? Dahil ano? Dahil may nagkabalikan na ito at ang dati nitong nobya? Bakit hindi na lang nito sabihin na ayaw na nito sa kaniya? Doon ay nas maiintindihan pa niya ito.

Mabilis siyang sumakay sa loob ng sasakyan niya at tinungo ang lugar patungo sa bahay ng dating nobya ng asawa niya.

Nagpupuyos sa galit ang damdamin niya. Halos liparin na niya ang daan makarating lang doon. Wala na siyang pakialam kung may traffic o nasa redlight pa. Basta ang alam lang niya ay gusto niyang masigurong tama ang kaniyang hinala.

Mga ilang minuto lang ang ginugol at nakarating na rin sila. Malayo palang ang sasakyan niya ay natanaw na niya ang sport car na pag-aari niya. Ito siguro ang sasakyan ginamit ng kaniyang asawa.

He never, ever cried before, but what is this f-cking tears sliding on his cheeks all about! F-ck he is defenitely crying for f-ck sake.

Umiiyak siya sa ginawang pagsisinungaling sa kaniya ng binata. Halos mapunit ng paulit-ulit ang kaniyang puso. Sobrang sakit, sobra-sobrang sakit.

Imbis na lumabas ng kotse at komprontahin ang binata ay hindi na lang niya ginawa. Inikot na lang niya ang sasakyan at tinahak ang daan pabalik.

Panay ang pagmumura niyang ginawa. Panay ang tila isang libong karayom na paulit-ulit tumutusok sa kaniyang puso.

“F-ck Adrian. Why do you have to lie to me?” Sigaw niya sa loob ng sasakyan habang patuloy parin sa kaniyang ginagawang pagmamaneho…

Nang makagising si Adrian kina-umagahan ay agad din siyang umalis. Ngunit bago siya umalis ay nagluto muna siya ng pagkain para sa dalaga at nag-iwan ng notes na umalis na siya at kainin na lang nito ang niluto niya.

Mga 5:00am siya’y nagmaneho na pabalik ng bahay nila sa pag-asang maabutan niya ang binata, ngunit ng makarating siya doon ay wala doon ang binata. Wala doon ang asawa niya.

Tinawagan niya ito ngunit walang sumagot. He even tried and tried many times but no one answer the calls. He send him a lot of message but no one respond. He didn’t respond.

Sinabi na lang niya sa sarili na baka busy lang ang binata. Na baka may hawak itong malaking kaso at kailangan nitong pag-aralang mabuti. Iyon na lang ang dapat niyang isipin kaysa sa kung ano-ano…

          ILANG araw o linggo pa ang lumipas ngunit ganun at ganun parin ang nangyayare. Paulit-ulit parin ang nangyayare sa kanilang dalawa. Bihira na kung sila’y magkatagpo at kung magkatagpo man sila ay malamig nitong pakikitungo ang natatanggap niya.

Habang tumatagal ang mga araw na lumilipas mas lalong nagiging malamig ang pakikitungo ng binata. Mas lalong hindi na niya ito naiintindihan pero pinilit parin niyang isiniksik sa kaniyang sarili na abala lang sa trabaho ang asawa. Na malaki lang ang kaso nitong hinahawakan.

Sa mga araw din na lumipas ay hindi siya nagawang tantanan ng dalaga. Panay ang pagtawag nito sa kaniya. Mas lalo ding lumalala ang pasa nito sa katawan, may gumagaling ngunit mayroon naman muling sugat na dumadating. Awang-awa siya dito kaya hindi niya magawang matanggihan sa tuwing makikiusap ito na manatili siya kahit isang gabi lang sa bahay nito. Hindi na nga niya alam kung ilang beses na siyang tumulog sa bahay nito. Hindi na niya alam kung ilang beses siyang tumulog na hindi katabi ang asawa niya.

Nanlulumo ang katawan niya. Gustong-gusto na niyang makita at makasama ang asawa niya. Gustong gusto na niyang bumalik ang dati kung saan masaya pa sila. Hindi ang ganito. Hindi tulad nito na para silang kumakapa sa dilim.

Maya-maya pa ay naalala niyang ngayon nga pala ang monthsarry nila ng asawa. Biglang sumigla ang kaniyang katawan at nabuhayan siya ng loob. Baka ngayong araw na ito ay masolo na niya ang binata.

Inilabas niya sa loob ng bulsa ang telepono niya. He tried to make calls but he didn’t pick up. So all he does is to send him message.

To hubby:

    “Come early hubby, i have a surprise to you.” He texted then he hit the send button.

Panay ang ginawa niyang pagngiti. Sa wakas may oras na rin para makasama niya ang binata.

Tinawagan niya ang kilalang designer niya para mag-organize para sa surprise niya sa binata. Doon niya gaganapin ang surpresa sa swimming pool ng bahay nila.

Just a simple date is his surprise to him.

Matapos niyang makausap ang kilalang designer ay nagpaalam na siya at hinintay na lang niyang dumating ang designer, upang ayusin ang mga bagay para sa gaganaping date nilang dalawa.

Hindi niya mapigilan ang panay-panay niyang pagngiti. Sobra sobra na saya ang lumukob sa kaniyang pagkatao kahit hindi pa niya tiyak kung uuwi nga ba ng maaga ang kaniyang asawa…

Paper works, heavy cases is getting to Vicente’s nerve. He can’t get focused on what he is doing.

Naalala lang niya ang ginawang pagsisinungaling sa kaniyang ng asawa niya. Mga ilang gabi na rin niya itong hindi nagiging katabi. At kung makatabi man niya ay hindi pa sila madalas mag sama.

Lagi na lang itong nagsisinungaling sa kaniya, hindi lang isa o dalawang beses. Hindi na niya mabilang dahil sa tuwing umaalis ito ay sinasabi nitong maraming ginagawa. Na alam naman niyang hindi totoo. Alam naman niyang pumupunta lang ang asawa niya sa bahay ng dati nitong nobya. Hindi na nga niya alam kung nagkabalikan na ba ang dalawa. Wala na siyang alam kaya iyon ang mas lalong ikinagagalit niya.

“Sir.” His secretary said while knocking the door.

“Come in.” He said in a flat tone and emotionless.

Pumasok naman ang sekretarya niya na may dalang tasa na may lamang kape.

“Want some coffee sir?” Pag-alok nito sa kaniya.

Lalaki siya, alam niyang may gusto sa kaniya ang sekretarya niya. Alam niyang may lihim itong pagtingin dahil nararamdaman niya ito.

“If you don’t have anything else to say. You may go and leave.” He said still not looking at her.

“Yes sir.” He answered then he went out.

Nagpakawala siya ng isang malakas na buntong hininga. Sinipat pa niya ang relong pambisig at namalayan niyang malapit ng gumabi.

Ayaw naman niyang umuwi dahil kung uuwi siya ay maaring hindi niya makita doon ang asawa, o nandun nga ito pero parang wala naman.

“F-ck!” Naihagis niya ang mga papeles sa harapan niya. Naiinis siya. Sobrang nakakaramdam siya ng matinding pagka-galit.

Wala na siyang ganang mag-trabaho. He can’t continue working while thinking about his liar husband.

Lumabas na siya ng kaniyang opisina at dali-daling umalis ng gusali. Matapos niyang makasakay sa kaniyang kotse ay mabilis niya itong pinaandar.

Maybe he need to talk it out. He need to talk it with someone who can understand the pain he was feeling right now.

Nalaman na lang niya na tinahak na pala niya ang lugar patungo sa bahay ni Justine. Doon niya napiling pumunta dahil sa lahat ng mga kaibigan niya ay ito ang pinaka-close niya. Isa pa, may asawa din itong lalaki, tulad niya at tulad ni Axll na isa din sa kaibigan niya. This is the only person who can understand him.

He press the doo bell and his handsome friend came out.

“What are you doing here fucker?” He asked.

“Can we drink? I have something to talked with you.” He said.

Malugod naman siyang pinaunlakan at pinatuloy ng binata. Doon sila sa may sala ng bahay dumiretso, naglatag pa ito ng maraming mga alak sa harapan niya.

“What is your problem bud? You can talk to me.” Panimula ng kaibigan niya.

Inisang lagok muna niya ang bote ng alak na hawak-hawak niya. Magsasalita na sana siya ng dumating ang asawa ni Justine na si Xiann. Naglapag ito ng pulutan, tumingin sa kaniya at nagkamustahan. Matapos iyon ay umalis na din ang asawa nito.

“I have problem bud. I have a lot of problem to talk.” Panimula niya at muling nilagok ang inumin. Doon niya sinimulan na ikwento sa kaniyang kaibigan lahat-lahat. Lahat lahat ng mga nangyare sa kanilang dalawa.

“I think bud, you need to talk to him. Ang kailangan niyo lang ay pag-uusap para malaman niyo at maunawaan ninyo ang isa’t isa. I’ve been in that situation too. At ang tanging sulosyon lang sa problema ninyo ay pag-uusap. Baka kulang lang kayo sa pag-uusap, and maybe after talking you may solve the misunderstanding.”

What Justine said is right. Maybe their lack at talking and opening up with each other. And that’s what he needed to do. Talk with him so every question in his mind might get the answer…

Ilang oras na ba ang hinintay ni Adrian? Ilang oras na ba ang ginugol niya? At ilang oras na ba siyang narito naka-upo sa table na pina-organize niya sa designer.

Hindi nga niya alam kung panis na ba ang pagkain nakahain sa lamesa. At nangangati na rin siya sa tuxedo niyang suot. Ilang oras na rin siyang pabalik-balik at paulit-ulit ang pagtingin sa kaniyang relong pambisig.

F-ck! F-ck! F-ck! Where is he?

Ganunpaman ay sinabi na lang niya sa sarili na baka marami lang ginawa ang binata. Na baka inasikaso lang nito ang kaso na hinahawakan nito.

Mga ilang oras pa siguro ang kaniyang ginugol bago niya mapakinggan ang tunog ng kotse ng kaniyang asawa. Narito na ito. Dumating na ang asawa niya.

Tila nabuhayan siya ng lakas at muling naging aktibo. Matagal man itong dumating ngunit makakasama naman niya ito.

Mabilis niyang pinuntahan ang pinag-paradahan ng kotse ng asawa lumapit siya doon at siya na ang nagbukas ng pinto.

At ang kaninang masaya niyang ngiti ay nawala. Ang katawan niyang nabigyan ng buhay at tila muling tinakasan. Lasing na naman ang asawa niya. Lasing na naman itong umuwi kaya sobra siyang nakaramdam ng lumbay.

“Uhmmm…hubby? Ba’t naglasing ka na naman?” Tanong niya.

Hindi ito sumagot sahalip ay lumabas lang ito ng kotse. Mapupungay ang mga mata at pulang-pula ang dulo ng tainga. Halatang lasing na lasing ito.

Inalalayan niya ang binata hanggang sa makapasok sila sa loob ng bahay. Hanggang sa makapasok sa loob ng kwarto.

Maingat niya itong hiniga, sabay ng malakas niyang pagbuntong hininga. Nangingilid na rin ang luha sa kaniyang mga mata. Nagtatampo siya, ni hindi man lang nito naalala na monthsarry nila.

Minsan tinatanong niya ang sarili, kung nabasa ba nito ang mensaheng pinadala niya o hindi.

Kilala niya ang binata. Hindi nito nakakalimutan ang monthsarry nila, dahil sa tuwing dumadating ang ganitong klaseng okasyon ay ito pa nga ang nagpapaalala sa kaniya. Bakit ngayon? Bakit tila nakalimutan na nito? O sadyang kinalimutan?

Hindi na niya napigilan ang pagbagsak ng luha sa kaniyang mga mata. Ngunit paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na monthsarry lang yun. Marami pang buwan na darating iyon. Siguro na pagod lang sa trabaho ang binata.

Napagod pero nagawang mag-lasing? Pagsalungat ng kabilang panig ng kaniyang isip.

Ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Sahalip ay inintindi na lang niya ang asawa, hinubad ang sapatos at damit nito. Pinunasan din niya ng basang face towel ang katawan nito. Hanggang sa siya’y matapos at makatulog na katabi ang binata…

CHAPTER 34

Chapter 34

      VICENTE woke up with headaches. Sobrang nananakit ang kaniyang ulo dahil epekto siguro ng hangover na meron siya ngayon. God! It really f-cking hurts.

Bumangon siyang wala sa tabi ang kaniyang asawa. Hinalukay pa niya sa kaniyang isip ang mga nangyare kagabi ngunit si Justine lang ang kaniyang naalala. Ang usapan lang nilang dalawa ni Justine na baka kulang lang daw silang dalawa sa pag-uusap.

Bumangon siya at diretsong nag-tungo sa loob ng bathroom at doon ay nagpatianod na lang siya sa malamyos na daloy ng tubig. Tanggal hangover din.

Matapos niyang maligo ay nagbihis na siya. At dahil nga masakit pa ang kaniyang ulo ay hindi na muna papasok. Well he usually go to works while headache is still aching but the real reason why is because he want to talk to his husband. He want to talk with everything.

Lumabas na siya ng kwarto at tinungo ang salas ng bahay, ang kusina ngunit wala siyang nakitang Adrian. Walang Adrian sa loob ng bahay. At mukhang alam na niya kung na’san ito.

Namuong muli ang galit sa kaniyang puso. Hindi na niya alam kung kaya pa bang maayos ito. Kung kaya pa bang gawan ng paraan at pag-usapan ito.

But this time this is f-cking enough. He is enough of his husband lie! The only way is to comfront him.

Buong maghapon at magdamag niyang hinintay ang binata na dumating ngunit ng sumilay ang gabi ay imbis na ang asawa niya ang dumating ay tanging mensahe lang nito. Nagpadala na naman ito sa kaniya ng mensaheng nagsasabi ng puno ng kasinungalingan.

F-ck! F-ck! Hanggang kailan nito gagawin sa kaniya ito? Hanggang kailan sila mananatili sa ganitong sitwasyon???

Hindi na naman nagawang tanggihan ni Adrian ng sabihin ng dalaga na dito muna siya tumuloy sa bahay nito. Wala na naman siyang nagawa dahil sa awa niya para dito.

Inintindi niya ang dalaga buong araw hanggang gabi hanggang sa dumating at sumilay na naman ang panibagong umaga. Daglian siyang umuwi para maabutan ang kaniyang asawa. This time he go back to his house 4:00 am.

After driving so long, he finally reach his destination. Medyo nananakit na ang mga mata niya sa ganitong palaging sitwasyon. Kadalasan na rin siyang napupuyat at hindi nakaka-tulog sa tamang oras..

Dahil nga wala na naman siyang ganang matulog pa ay naisipan na lang niyang ipagluto ng agahan ang asawa niya ng makarating siya. Ito na lang ang gagawin niya.

He cooked the food his husband usually eat. The food that his husband likes the most.

Napapangiti pa siya at napapakanta habang pinagluluto niya ng pagkain ang kaniyang mahal na asawa.

Sumilay na ang umaga ng siya’y matapos mag-luto. Lahat ng kaniyang mga naluto ay inilagay niya sa lamesa, sinipat pa niya kung nasa tama ba ang pagkaka-ayos ng lahat.

Umupo muna siya sa isa sa mga bangko doon upang hintayin ang paggising ng kaniyang asawa.

Ilang minuto pang paghihintay ng makita niya ang kaniyang asawa papalapit sa kaniya. Nginitian niya ito ngunit agad din namang naglaho ang ngiti niya ng wala man lang siyang makitang emosyon sa mukha nito.

“Hubby, come on let’s eat?” He suggested with active voice. He had to remove the awkwardness.

Umupo na ang asawa niya sa tabi niya na mas lalong ikinatuwa niya. Noong mga nagdaang araw kasi ay hindi ito sumasabay ng pagkain sa kaniya. Ar ang lagi nitong dahilan ay kailangan daw nitong pumasok sa trabaho ng maaga.

Kahit medyo ilang ang mga kilos nilang dalawa at medyo maselan ang atmospera sa pagitan nila ay pinilit niyang tanggalin iyon.

Siya pa ang naglagay ng pagkain sa plato ng asawa niya, inintindi pa niya ito tulad ng dati niyang ginagawa.

“Hubby say ahh.” Sabi niya na susubuan ang asawa.

Kinuha nito ang kutsara sa kaniya. “Ako na kaya ko naman.”

“Hindi hubby, kahit isang subo lang.” Pamimilit pa niya at nag-agawan pa silang dalawa sa kutsara hanggang sa tumalsik na lang iyon sa baba.

Rinig na rinig pa niya ang pagkalansing ng kutsara sa baba.

“Bakit ba kasi ang kulit kulit mo? Di’ba sinabi ko na kayo ko namang kumain?!” Madiin na halos bulyaw na nitong sabi sa kaniya.

Gusto niyang maiyak pero pinigilan lang niya ang mga nangingilid na luha sa kaniyang mga mata, para saan ba at iiyak siya.

“I’m sorry hubby. I’m sorry.” Pinilit niyang pasiglahin ang kaniyang boses. At pinilit niyang ngumiti at pinulot ang nahulog na kutsara.

Sa sitwasyon niyang ito, para siyang nagsisindi ng basang posporo. Na kahit anong pilit niyang ibalik yung nawawalang apoy…wala na talaga.

“I’m done eating. Eat with yourself.” Vicente said with no emotion. He stood up and walk out.

Hindi na niya kaya itong malaking pader na nakapagitan sa kanilang dalawa para hindi sila magsama.

Hinabol niya ang binata, hinawakan niya ito sa mga kamay at pwersahan niyang pinaharap.

“Ano bang problema mo?!” Madiin niyang tanong habang ang boses niya’y nababasag na. “You always do that Vicente. Ni hindi ko na makilala yung dating ikaw, ni hindi na kita makilala. Bakit? Ano bang nangyare? Ano bang nagawa ko sa’yo para tratuhin mo ako ng ganito? Oo nung una sabi ko sa sarili ko pagod ka lang sa trabaho. Kaya lahat kahit masakit binalewala ko, pero husto na Vicente. Tama na pagod na pagod na akon—”

“Pagod kana kaya gusto mo ng makipag-hiwalay hindi ba?” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin.

Halos kumunot ang kaniyang noo. Ni hindi man lang niya naisip na makipag-hiwalay dito pero ito iyon ang nasa isip. Yun na ba talaga ng gusto nito?

“I don’t mean na gusto kong makipag hiw—”

“Well iyon ang nararamdaman ko!” Hindi na napigilan ni Vicente na sigawan siya.

“I can’t understand you anymore. I can’t!”

“Gusto mong malaman kung bakit ako naging ganito? Because you lied to me Adrian. You lied to me.” Alam niyang sa tono ng pagsasalita ng binata ay galit ito. Ramdam na ramdam niya iyon.

“Lied? I never make lies to you.”

Mas tumindi ang galit ni Vicente ng mag-maang-maangan pa ang asawa niya.

He never lied? F-ck! E ilang beses at ulit na nga itong nagsinungaling sa kaniya.

He laughed sarcastically. “You never lied? All the f-cking text message you sent to me, tuwing nawawala ka at hindi ka tumutulog sa p-tang inang bahay na ito! Di’ba ang lagi mong dahilan ay may trabaho ka, busy ka at kung ano ano pang hayop mong dahilan. Do you really thought that i didn’t find out. Alam ko Adrian kung saan ka nagpupunta at kung sino ang kasama mo. Your ex girlfriend right?”

Tila tinakasan ng dugo ang binata at namumutla itong tumingin sa kaniya.

“How do you know?” He asked shocked.

“F-ck Adrian i know everything. Why did you lie? Tell me? Dahil ano? Dahil nagkabalikan na kayo at naghihintay kana lang ng tyempo tulad ngayon para hiwalayan mo’ko? Naghahanap ka ng tyempo para magsama ulit kayo ng dati mong nobya na ngayon ay binalikan mo? Tama ba ako? F-ck! Adrian if you don’t want me anymore, please huwag mo akong pagmukhaing tanga. Huwag mo akong pagkapain sa dilim!” Hindi na niya na kayanan. Hindi man niya gustong sigawan o singhalan ang asawa niya ay iyon ang nagawa niya. Sobra na kasi e. Halos hindi na niya kaya yung sakit.

Matapos niyang sabihin iyon ay pumihit na siya patalikod at nagsimula ng maglakad.

“Vicente let me explain. Vicente please let me explain!” Humahabol pa sa kaniya ang binata ngunit hindi niya ito pinakinggan.

Ano pa ba ang kasinungalingan na sasabihin nito? Mahirap ng pagkatiwalaan ang taong minsan ng nagsinungaling sa’yo. Hindi niya alam kung kaya pa ba niyang maniwala sa sinasabi ng binata.

“Please Vicente let me—” hindi na natapos ni Adrian ang iba pang sasabihin ng bumagsak na ito sa sahig. Rinig na rinig niya ang malakas nitong pagbagsak kaya awtomatiko siyang pumihit paharap.

Kitang-kita niya ang kaniyang asawa na nasa sahig at wala ng malay. Halos takasan siya ng dugo sa buong katawan. Tumindi ang labis na labis na pag-aalala niya para dito.

“Adrian!” Sigaw niya at mabilis na tumakbo sa gawi nito.

Natataranta siyang binuhat ang kaniyang asawa na nawalan ng malay. Shit! Shit! Shit! F-ck!

Mabilis niyang isinakay ang binata sa loob ng sasakyan niya at halos paliparin na niya ito sa sobrang bilis ng pagmamaneho niya.

Wala na siyang pakialam kung mahuli siya ng pulis. Basta ang mahala ay mailigtas niya ang asawa niya. Ang mahalaga ay ang buhay nito maging ang sanggol na nasa loob ng sinapupunan nito.

F-ck! F-ck! F-ck! Hubby! F-ck!

Mabilis siyang nakarating sa ospital ng kaniyang kaibigan. Agad namang inintindi ang kaniyang asawa.

Siya ay nandito naka-upo habang hinihintay ang resulta ng kaniyang asawa.

Ngayon palang ay labis labis na niyang sinisisi ang kaniyang sarili. Siya ang may kasalanan ng lahat ng ito. Kung hindi siguro niya sinigawan at kung pinakinggan sana niya ito baka sakaling hindi nangyare ito.

F-ck he can’t forgive himself if something happened to his husband.

Mga ilang minuto pa ang lumipas bago lumabas ang doctor na asawa ng kaibigan niyang si Axll. Ito kasi ang doctor na tumingin sa asawa nya.

“I wont talk too long, but all i just want to say is he passed out because of stress. Tiredness, lack of sleep. Mr Vedge. Don’t you know that he is suffering from depression?” Tanong ng doctor na nagpa-antig sa kaniyang kinatatayuan. Halos hindi pa siya makapag-salita o gumawa man lang ng konting ingay.

Depression?

Umiling-iling siya bilang sagot.

“Yes, mr. Vedge, your husband is suffering from depression this past few weeks. He need to rest and he need more sleep. Avoid stressed. It’s bad for both of your husband and baby. So please, if kayang iwasan ang stress gawin mo. Kung pwede mo siyang ilibang para matanggal lang ang stress niya gawin mo.” Sabi pa nito.

Halos mapatango-tango na lamang siya. Is it because of him? Dahil ba sa kaniya kaya nabubuhay ngayon ang asawa niya sa depresyon? Siya ba ang sanhi ng stress nito? F-ck!

Mga ilang minuto lang siyang nagtigil sa labas bagos siya pumasok sa loob ng silid na inukupa ng kaniyang asawa.

Pagpasok palang niya ng silid ay nagtama ang mga mata nilang dalawa. Agad siyang tumakbo papunta sa binata ng tangkain nitong bumangon.

“You’re not alreadt okay.” Saway niya dito.

Maya-maya pa ay narinig niya ang mahinang pag-iyak ng kaniyang asawa. Nakakaawa ang mga mata nitong tumingin sa kaniya.

“Pwede mo na bang pakinggan ang mga sasabihin ko?” Sabi nito at patuloy parin ang mga luha sa pagbagsak.

He know it’s hard for him to believe on what he was going to say, but for the sake of his health his willing to hear everything. He is willing to listen.

“Yes. I’ll listen to you and i’m sorry for treating you that way. I’ll promise i wont do that again.” May halong pagsusumamo ang kaniyang boses.

“Nagsinungaling ako sa’yo dahil baka magalit ka kapag nalaman mo kung saan ako pumupunta, na siyang mali kong nagawa. I swear Adrian we do nothing. Hindi kami nagbalikan tulad ng iniisip mo. Sa katunayan ay may nobyo na si Annette at ang dahilan ng palagian kong pagpunta doon ay dahil binubogbog siya ng nobyo niya. Marami siyang pasa, galos at mga sugat sa buong katawan. Awang-awa ako sa lagay niya kaya sinamahan ko siya. Nagpatuloy ang ganoong pangyayare dahil paulit-ulit siyang tumatawag sa akin at paulit-ulit ko ring nakikita na dumadagdag ang mga pasa at sugat sa kaniyang katawan. I tried to convince him na ireport na iyon sa pulis but he didn’t listen. Sabi niya mahal siya ng nobyo niya, kahit pa sa puntong binubugbog na siya nito.” He explained while his tears sliding down to his cheeks.

Pinunasan niya ang mga luha sa mga mata nito. Ngayon ay nalinawan na siya. Nalinawan na siya sa lahat lahat. Wala naman pala siyang dapat ipag-alala.

“I love you Adrian. I love you hubby and i’m sorry for being a cold heartless husband to you.” He said then captured his husband lips…

A/N: hindi ako sociable na tao. Wala akong alam sa mga nangyayare sa paligid ko, pero nabalitaan ko lang na may bagyo daw. So all i want to say is, keep safe Everyone. Your erotic author is praying for all your safety…

CHAPTER 35

Chapter 35

     HINDI nagtagal ay naresolba din ang problema nina Adrian at Vicente. Tanging malaking hindi lang pala pagkaka-unawaan ang lahat ng mga pumagitan sa kanilang dalawa.

Masaya si Adrian na muling bumalik kung ano yung dati nilang pinagsamahan. Muling bumalik ang asawa niya sa pagiging malambing, pagiging maalagaan at palaging siya ang inaalala.

Tumigil na din ang asawa niya ng umuuwing lasing, lagi ng maaga ang uwi nito at laging may dalang pasalubong para sa kaniya ang matamis na mansanas na labis niyang pinaka-aasam sa mundo.

Hindi mabilang ang mga ngiti na sumilay sa kaniyang mga labi ngayon ay matutuloy na ang pinangarap nilang dalawa na kasal. Matutuloy na ang kasal nila na labis labis niyang gustong maranasan.

Sa mga araw na lumipas ay hindi na tumawag o nagpakita sa kaniya si Annette tanging mensahe na lang nito ang kaniyang nabasa na maayos na daw ang lagay nito kasama ang nobyo nito na ngayon ay hindi na ito sinasaktan.

Ngayon panatag na siya. Panatag na ang lahat para sa kaniya at handang-handa na siyang pakasalanan ang tinitibok ng kaniyang puso.

Narito sila ngayon sa America upang ganapin ang kasal nilang dalawa. Naka-suot siya ng itim na tuxedo at talagang umutlaw ang kaniyang taglay na kagwapuhan.

This is it! This is it! Ikakasal na sila.

Labis labis ang sayang naramdaman niya ng makasakay na siya sa kotse at tinatahak na nito ang daan patungo sa pag gaganapan ng kanilang kasal.

“Are you nervous?” Vicente asked.

Nakalimutan na tuloy niyang nasa tabi pala niyang ang kaniyang mahal na asawa. Naka-suot din ito ng itim na tuxedo tulad ng suot niya. At masasabi niyang ito na ang pinaka-gwapong tao na nakilala niya sa buong buhay niya. Ang lalaking nagpatibok ng kaniyang puso.

“A little bit. How ’bout you?” He answered and asked back.

“I’m not!” He answered again.

Hindi siya naniniwala sa sagot nito. Kitang-kita kasing mas kinakabahan pa ang asawa niya kaysa sa kaniya. Bahagya kasi ang panginginig ng mga kamay nito at ang pamumutla.

Imbis na konprontahin ay dumukwang na lang siya at hinalikan ang mga labi ng binata na agad naman nitong tinugon.

It was a quicked kissed.

Nang makarating sila sa pagdadausan ng kasal. Kung saan pili lang ang mga taong imbitado. Mga kaibigan ng asawa niya, at ang iba pang inimbita niya. Isa lang ang kulang, iyon ay ang dati niyang nobya na inimbita niya. Hindi ito nakadalo sa kasal.

Masasabi niyang siya na ang pinaka-maligayang tao sa buong mundo. Kahit simple lang ang pagkakaayos ng kasal tulad ng gusto niya ay sadyang nagbigay ito ng labis sa kaniyang kaligayahan.

Maya-maya ay naramdaman niya ang mga kamay ng binata na pinagsalikop sa mga kamay niya. Tumingin siya dito at nagtama ang mga mata nilang dalawa.

He mouthed i love you and so is he.

They start walking at the aisle. Sobrang sobra ang saya niya. Lalo na ng maramdaman ang lamig sa mga kamay ng asawa niya dahil nga sa kinakabahan ito. Lihim na lang siyang napapangiti.

Sa bawat pagdaan nila ay may mga nagsasaboy ng bulaklak. Hindi niya alam pero talagang hindi niya mapigilan ang matinding kasiyahan. Hindi niya mapigilan ang mabilisang pagtibok ng kaniyang puso.

Maya-maya pa ay nakarating na rin sila sa unahan kung saan naroon ang pari na magpapatibay sa kasal nilang dalawa.

Vicente guided him to sit and he gladly do it with the smile on his lips. Umupo na rin ang binata patabi sa kaniya. Hindi parin naghihiwalay ang kanilang mga palad sa isa’t isa.

“Before we start the wedding ceremony, i would like to know if someone is against to their marria—”

“Stop the wedding!” Isang boses ng babae ang pumaibabaw sa buong paligid na nakapag-patigil sa pari sa iba pa nitong sasabihin.

Lahat yata ng mga dumalo sa kasal ay napatingin sa likoran maging silang dalawa.

Abot abot ang kaba niyang nararamdaman. Hindi niya alam pero parang kilala niya ang boses na iyon at hindi nga siya nagkamali. Iyon ay walang iba kundi ang dati niyang nobya si Annette.

Gulo-gulo ang buhok nito at bakas parin ang mga galos sa mukha at sa buong katawan nito na malapit ng gumaling. Ang mga gilid ng mata nito ay nangingitim na at sobrang namamaga na ang mga mata. Ang mas nakakatakot doon ay ng ilabas ng dalaga ang isang baril na tinatago nito sa likuran.

Lahat natakot ngunit hindi nagawang makagalaw. Lahat at maging siya sobrang natakot. Anong ibig sabihin nito?

“A-Annette?” Nanginginig na pagtawag niya sa pangalan nito sa mahinang boses. “Anong ibig sabihin nito?”

“Kung hindi ka man mapapapunta sa’kin edi hindi rin kita hahayaang mapapunta sa iba. Adrian minahal kita ng buong puso at lahat ibinigay ko sa’yo, bakit hindi ka nakuntento. Bakit iba parin yung pinili mo. Hindi ko lang matanggap.” Nakita niya ang mga nangingilid na luha sa mga mata ng dalaga. Bakas din ang panginginig ng boses nito. Maging ang kamay na may hawak ng baril ay nanginginig din. “I did love you so much. I did gave everything to you but you just throw it!”

“Annette akala ko tanggap mo na? Annette mahal ko si Vicente—”

“Pero mahal din kita!” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin. “Well, as i say. You wont get the happy ending as long as i’m suffering.” Her voice change. It turned to demon voice with an evil laughed.

Kung makikita ang dalaga ay talagang nagbago na ito. Iiyak at biglang malakas na tatawa. Mahirap man sabihin ngunit tila may sakit na ito sa pag-iisip.

“Will yous top this nonsense!” Pumailalim ang boses ng asawa niya sa buong lugar dahilan para bumaling ang paningin ng dalaga dito.

“Do you think you can be happy with Adrian?” She asked sarcastically while laughing so evily. “You can’t Vicente. Kung hindi ako masaya. Syempre dapat hindi karin masaya.” Isang malakas na tunog ng gatilyo ng baril ang pumailanlang sa buong lugar at sa kaniya ito nakatutok.

Naipikit pa niya ng sobrang riin ang kaniyang mga mata, hinihintay na tumama sa kaniyang katawan ang bala ng baril dahil sa kaniya ito nakatutok. Nanginginig ang buong katawan niya.

Isang malakas na sigawan at hiyawan sa takot ang pumailanlang sa lugar.

Wala siyang naramdaman masakit sa kaniyang katawan at wala din siyang naramdaman na baril na tumama doon. Sa halip ang naramdaman lang niya ay ang mga bisig ng kaniyang asawa na yumakap sa kaniya.

Buong takot at panginginig ang kaniyang naramdaman.

Labis niyang ipinagdarasal sa kaniyang sarili na mali ang iniisip niya. Na sana ay tumama ang baril sa ibang direksyon.

Unti-unti niyang iminulat ang kaniyang mga mata dahilan para magtama ang mga mata nilang dalawa ng asawa. Nangungusap ang mga mata nito at alam niyang may nararamdaman itong masakit. Alam niyang may iniinda itong masakit.

Hindi na niya napigilan ang mga luhang patuloy na pumatak sa kaniyang mga mata habang nakatitig lang siya sa asawa. Sobrang takot, Sobra sobra at hindi na niya alam kung kaya pa ba niya.

Mas lalong nanlaki ang mga mata niya ng isang malakas muli na putok ng baril ang dumagundong sa buong lugar at ang bala ng baril na iyon ay natitiyak niyang tumama sa kaniyang asawa. Gumalaw pa ng bahagya ang katawan nito sa lakas ng pagtama ng baril.

Ang mga mata nito ay bumaba hanggang sa mapunta iyon sa dibdib na unti-unti ng tumagas ang mga dugo.

Balak sana niyang tingan ngunit pinigilan siya ng binata. Sinapo nito ang mukha niya at nagtama ang mga mata nila.

Panay ang pagbagsak ng kaniyang mga luha. Pilit niyang sinasabi sa sarili na hindi. Hindi dapat nangyayare ito.

“H-Hubby. Always remember that i love you and only you…” Ang huli nitong bigkas bago ang katawan ay unti-unting bumagsak sa sahig.

P-tang ina! Napapamura siya sa sobrang galit. Napapamura siya. P-tang ina! Ang sakit!

Parang ilang milyong patalim ang paulit-ulit tumusok sa kaniyang puso.

“Anong ginawa mo?!” Madiin at galit na sigaw niya sa dalaga na ngayon ay nakatayo lang at nanginginig din ang buong katawan.

“I did nothing. I did nothing. No, no, no, i did nothing!” Paulit-ulit na bigkas ng dalaga.umiiyak at minsan ay tatawa. Talagang nasiraan na ito ng ulo.

Nanginginig ang kaniyang katawan na lumuhod maging ang kamay niya ang nangingilig din na unti-unting hinahawakan ang kamay ng binata.

“Please hubby wake up! Wake up, please gumising ka diyan. Gumising ka, ’wag namang ganito. Hubby.” Paulit-ulit na bigkas niya habang pinipisil pa nito ang kamay nito ngunit wala siyang naramdaman na responde.

“Hubby naman…’wag namang ganito. Hubby.” Paulit-ulit at nanginginig pa ang kaniyang mga kamay na paulit-ulit ginising ang asawa niyang walang malay.

Dahil siguro sa pinaghalo-halong emosyon. Sakit at kung ano-ano pa ay hindi na kinaya ng katawan niya. Tuluyan na siyang bumagsak sa katawan ng asawa niya at tuluyan na siyang nawalan ng malay.

Isa lang ang nasa isip niya. Sana paggising niya ay panaginip lang ang lahat. Na hindi totoong nangyare ang mga bagay na ito…

Nagising si Adrian sa hindi pamilyar na silid. Ipinalibot pa niya ang mga mata ngunit tanging puting silid lang ang nakikita niya.

“Adrian you’re awake.” Rinig niya ang isang pamilyar na boses.

Pinilit niyang aninagin ang taong nagsalita at napag-alaman niyang isa ito sa mga kaibigan ng asawa niya. Si Quill Aguíre.

“What happen? Where’s my husband? Na’san si Vicente? Na’san ang asawa ko?” Paulit-ulit niyang tanong at habang nakabakas sa kaniyang mga mata ang matinding pagsusumamo.

“Relax Adrian. Relax, your husband is okay.” Pagpapakalma sa kaniya nito.

“I want to see him. Please i want to see him right now.” May buong pagsusumamo niyang sabi.

“But you need some time to rest. You need to rest Adrian.”

“But i need to see him. Gusto kong malaman kung okay lang ba siya. Gusto kong malaman kung ayos lang ba siya. I want to know Quill. I want to know, please.” He begged.

Mukhang naawa naman ang binata. Inalalayan siya nito patayo hanggang sa paglakad. Nakarating sila sa isang silid.

Sobrang lakas ng tibok ng kaniyang puso. Sobra sobra na rin ang kaba niyang nararamdaman. Takot na takot siya.

“I’m sorry Adrian pero huwag ka sanang mabibigla.” Sabi ng binata na mas lalong nakapagpa lakas ng kabog ng kaniyang puso. Tumingin siya dito ng may pag-uusisa.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong niya.

“Just look for your self.” His emotion was sad.

Mas lalong nagbigay sa takot niyang nararamdaman ang emosyon ng kausap niya. Labis niyang ipinagdarasal na sana… Please sana mali ang iniisip niya.

The moment he open the door his eyes went big. His heart pound so fast. No, no, no, it can’t be!

Nakita niya ang katawan ng binata na natatabunan ng kumot maging ang buong mukha nito.

Iiling iling siyang lumapit habang patuloy sa pagbagsak ang kaniyang mga luha. Hindi maari ito. Hindi pwede.

“Adrian, Vicente died. I’m sorry.”

Died? Died? F-ck! No!

Nanginginig na lumapit siya sa asawa niyang nababalutan ng puting kumot. Halos hindi maka-umayaw ang kaniyang katawan.

Labis at sunod-sunod ang pagtulo ng mga luha sa kaniyang mga mata. Hindi ito maari.

“Vi-Vi-Vicente…” Halos manginig na ang boses niyang pagtawag sa pangalan nito. “Vicente, gumising ka ohh.. Gising naman oh.. Walang ganito!” Inalog pa niya ang katawan ng asawa ngunit hindi ito gumalaw. Hindi ito nagsalita.

Mahirap mang tanggapin para sa kaniya ang pagkawala ng asawa niya ay yun ang dapat niyang gawin. Patay na ang asawa niya kahit paulit-ulit man siyang umiling na hindi ito totoo. Na hindi totoo ang mga nangyayareng ito.

Niyakap niya ng mahigpit ang katawan ng binata at doon ay isinubsob niya ang mukha sa katawan nito. Iyak lang siya ng iyak. Lumuha lang siya ng lumuha sa sobrang sakit.

Tila pinupunit ang kaniyang puso. Tila pinupunit ang kaniyang damdamin. Hindi ito totoo. Hindi ito totoo.

Ang sakit e! Ang sakit sakit!

Hindi niya alam na ang kapalit pala ng labis niyang kasiyahan ay ang malungkot na sinapit ng kaniyang asawa. Ngayon pinag-sisisihan niya ang lahat. Sana hindi na lang sila nagpakasal, edi sana hindi nangyayare ang lahat ng ito…

A/N: i’m sorry guys pero wala po talagang happy ending. Mabuhay tayo sa ganitong sitwasyon. Ahuahuahuahua… 😢

CHAPTER 36

Chapter 36

     

       PATULOY lang ang pagtangis ni Adrian at mas lalong hinigpitan pa ang pagkakayakap sa binata. Sobrang sakit e! Halos hindi na niya kaya yung sakit.

Nagising si Vicente na parang may kung anong malaking bagay ang nakadag’an sa kaniya. Mabigat iyon dahilan para kumirot ang sugat niya gawa ng balang tumama sa kaniyang katawan.

Nang imulat niya ang mga mata ay mahihinang paghikbi ang napapakinggan niya na nanggagaling sa boses ng kaniyang asawa.

Hindi niya maaninag ang mukha nito dahil may puting kumot ang tumatabon sa kaniyang mukha.

Ano bang nangyayare?

“Hubby… Stop hugging me, my wounds is not fully healed.” He said sounds hurt.

Naramdaman niyang tumigil ang pagtangis ng kaniyang asawa, maya-maya pa ay lumuwag na rin ang pagkakayakap nito at binuksan nito ang kumot na tumatabon sa kaniyang mukha.

Nag-tama ang mga mata nilang dalawa ng kaniyang asawa. Pugto na ang mga mata nito at may mga luha pa sa pisngi at nangigilid sa mga mata nito.

Hindi rin nakatakas sa kaniyang paningin ang panlalaki ng mga mata nito na animo’y gulat na gulat at nakakita ng multo.

“You…you’re not dead?” Halatang nanginginig ang boses ng asawa niya at gulat na gulat parin ito.

Anong klaseng tanong ba iyon ng asawa niya? Bakit naman siya mamatay?

“Who told you?” Kunot noong tanong niya.

Sa halip na sumagot ang kaniyang asawa ay ipinalibot na lang nito ang mga mata at tumingin sa kaniyang kaibigan na nakatayo lang sa may pinto at panay ang pagngisi.

Ngayon alam na niya kung sino ang nagsabi sa asawa niyang patay na siya. Walang iba kundi ang pasaway niyang kaibigan.

“F-ck you Quill. F-ck you!” He raised his middle finger while rolling his eyes. “Kung hindi lang ako may sugat baka nakatusan na kita sa panloloko sa asawa ko.” Pabiro pa niyang sabi.

“Whatever bud, whatever.”

“Thank God you’re alright!” Masigla ang boses ng asawa at mahigpit siyang niyakap.

Mariin siyang napaigik sa sakit ng masanggi nito ang kaniyang sugat. Damn! It’s not f-cking fully healed yet.

Awtomatiko namang lumuwag ang pagkakayakap nito sa kaniya ng marinig nito ang pagdaing niya na nagsasabing nasasaktan siya.

“I’m sorry. Hubby, i’m sorry.” Hatala at bakas sa mukha ng asawa niya na parang hindi parin ito makapaniwala. At bakas din sa mukha nito ang saya ng makita siyang ligtas. “Are you okay?”

“Relax hubby, i’m okay. Isa pa, siyam ang buhay ko hindi ako basta bastang mamatay.” Pagbibiro pa niya.

Sahalip na tumawa ang kaniyang asawa ay bigla na lang niyang naramdaman ang mga labi nito sa mga labi niya.

They shared kissed, the kissed full of love and lust to each other.

“Gross man.” Rinig niyang sabi ng kaibigan niya pero hindi na lang niya ito pinansin.

They kissed until they run out of air.

“Bud, pumunta nga pala ako dito para humingi ng tawad sa inyo.” Panimula ni Quill na palapit sa gawi nila.

Naikunot naman niya ang noo. Bakit? Ano bang kasalanan ng kaibigan niya?

“Why do say sorry?” He asked.

“I want to say sorry on behalf of my cousin. The one that shoot you.” He paused for a second then he spoke again. “Nung mga nakaraang buwan kasi simula ng maghiwalay silang dalawa ni Adrian. Hindi na siya kumain, nagkulong siya sa kwarto niya buong araw at halos damdamin niya ang lahat. I tried to convince her to fix herself pero mas lalong lumalala ang kondisyon niya. She’s gone crazy. Nagkaroon siya ng sakit sa pag-iisip. Nagagawa niyang saktan ang sarili niya.” Bumaling ito sa kaniyang asawa. “Wala na siyang ibang naging nobyo simula ng hiwalayan mo siya.” Sabi pa nito.

“Pero?? She told me she had. Sabi pa nga niya sinasaktan daw siya ng nobyo niya kaya wala akong nagawa kundi ang samahan at alagaan siya noong mga nakaraang araw. I didn’t know that she is just hurting herself.”

“Where is she now?” He asked.

“In the mental hospital. I hired the best doctor to take care of her and i hope she will recover sooner or later.” Halata sa boses ng kaibigan niya na naawa ito para sa lagay ng pinsan nito.

“I’m sorry. I don’t know about her condition. I’m sorry, i decieve your cousin. I decieve Annette.” Ramdam niya ang sinseridad sa boses ng kaniyang asawa sa paghingi nito ng tawad.

“Don’t feel guilty hubby, i’m the one to blame. If i didn’t appear in your life this wont be happening.”

“Bud, tama na yan. I know you two both love eachother. Siguro hindi lang talaga natanggap ng pinsan ko. Huwag niyong sisihin ang mga sarili ninyo. Nagmahalan lang kayo.” Sabi pa nito. “I’m going to go na. Medyo busy lang ako at para na rin matuloy ninyo ang mga halikan ninyong dalawa.” Matawa-tawa pa nitong sabi pagkatapos ay umalis na.

Naiwan silang dalawa ng asawa. And the silence roamed all over the room.

“Hubby,” pagtawag nito.

Tumingin siya diretso sa mga mata nito. “Hmm?”

“Thank you for saving me that day. I don’t like you doing that. Ayokong ako pa ang maging dahilan ng pagkapahamak m—”

Inilagay nya ang isang daliri sa bibig ng kaniyang asawa dahilan para matigil ito sa pagsasalita. Ngumiti siya ng ubod tamis.

“I love you. I love you and i love you so much. Handa akong gawin lahat para sa’yo kahit pa ikamatay ko ito.” Puno ng sinseridad niyang sabi.

“I love you too very much..” He answered then the kissed happened.

       LUMIPAS ang mga araw, at nakalabas na rin si Vicente ng ospital dahil na rin sa tulong ng kaniyang asawa na walang sawang inalagaan siya.

Now it’s his time to take care of his husband, siya naman ang mag-aalalaga dito.

Narito sila sa loob ng sasakyan, gusto niyang siya ang mag-maneho ngunit hindi siya hinayaan ng kaniyang asawa. Ito na ang nagmaneho dahil hindi pa masyadong magaling ang kaniyang sugat.

Well, his wounds is not fully healed, but he can move whatever he want, besides nothing hurt.

Mabilis lang ang mga minutong lumipas, nakarating na rin sila sa bahay at ngayon ay muli na niya itong nasilayan.

Ilang araw o linggo din yata ang lumipas simula ng ma-ospital siya. At sobrang miss na miss na niya ang kaniyang mahal na asawa. Miss na niya ang mga halik nito at ang ginagawa nilang pagmamahalan ay miss na din niya. Kailangan mangyare ang gusto niya ngayon.

Pagkatapos nilang pumasok sa bahay ay diretso sila sa salas. Doon ay pina-upo siya ng asawa at maging ito’y umupo na rin.

“Hubby,” he called him that made him look back.

“What?” He asked.

“I want to make love to you right now. Right here.” He directedly said made his husband eyes went bigger.

“Hindi pa magaling yung sugat mo!” Suway nito ng makabawi sa pagka-bigla.

Iyon ang laging sinasabi ng kaniyang asawa, nung yayain niya itong makipag-talik sa loob ng ospital. Sa haba ba naman ng panahon ay miss na miss na talaga niya ang asawa.

“Hubby, please i want to make love to you.”

Lumapit pa siya sa asawa at sinimulan niyang halikan ang pisngi nito. Mga maliliit na halik pababa sa leeg ng asawa.

Ano pa nga ba ang magagawa ni Adrian? Halos darang na darang na siya sa mga halik ng asawa. Heto pa ang mabilisang pag-iinit ng katawan.

Nag-aalala man siya sa kondisyon nito ay bahala na. Ginusto ito ng asawa niya, pagbibigyan lang niya.

Batid niyang nag-iwa ng mga marka ang asawa niya sa kaniyang leeg pero wala siyang pakialam. Ito ang palatandaan na may nagmamay-ari na sa kaniya.

Mahina siyang napapa-ungol habang muli tumataas ang mga halik ng binata hanggang sa mapunta iyon s kaniyang mga labi. They shared a kissed. The kissed with lust and love.

Halos mag-espadahan na ang kanilang mga labi sa ginawa nilang paghahalikan. God he f-cking missed this! He f-cking missed his kisses.

Inangkla niya ang kaniyang braso sa balikat ng binata at mas lalo pa niyang pinalalim ang mga halikan nilang dalawa.

Maya-maya ay naputol ang halik ng kagatin ng binata ang kaniyang pang-ibabang labi.

“Shit! Why did you do that?” He asked irritated. Nalalasahan na rin niya ang dugo na nanggagaling sa kaniyang mga labi.

“I’m sorry hubby, nanggigil lang ako.” Ngingiti-ngiti pa nitong sabi.

Hindi ang sugat sa kaniyang mga labi ang magiging dahilan para hindi matuloy ang kanilang ginagawa.

Siya pa talaga ang naghubad ng sariling damit at pagkatapos ay hinubad din niya ang damit ng kaniyang asawa. Now they are both naked like the day they was born.

Hindi niya alam kung ano ba ang ginagawa niya. Nalaman na lang niya na nakatitig na pala siya sa pagkalalaki ng kaniyang asawa. It was big. So f-cking big. Hindi niya masabi kung mas lalo bang lumaki o tama lang, parang nanibago kasi siya sa ilang araw ba namang hindi niya ito nakita.

“What are you staring at hubby? Don’t you like my fighting c-ck?” Vicente asked seductively.

Ipinaikot na lang niya ang mga mata para mawala ang hiyang nararamdaman niya.

Lumuhod siya sa harapan ng kaniyang asawa at sinapo niya ang malaki, mahaba, at masarap nitong pagkalalaki.

“God, your so hot in my hand hubby.” He said sounds like moaning while moving his hand up and down.

Naglapat ang mga labi nilang dalawa at madali din naman iyong naputol.

Bumaba ang kaniyang mukha hanggang sa magkapantay na ang mukha niya at ang pagkalalaki ng binata. Kitang kita niya ang pagnanasa sa mga mata nito.

“Come on hubby, suck me. Suck me.” He said frustrated.

Pinagbigyan niya ang hiling ng kaniyang mahal na asawa. Ipinasok niya sa kaniyang bibig ang pagkalalaki nito na nag-uumigting sa haba at laki. Halos mapuno ang kaniyang bibig ng pagkalalaki nito at kalahati palang ang nagagawang makapasok. Mas lalo pa niyang sinagad. He don’t care if he gudge or vomit.

Mas pinagbutihan lang niya ang kaniyang ginagawa dahilan para makatanggap siya ng mga ungol, daing at halinghing na nanggagaling sa kaniyang asawa. It become music to his ear that he loves to heard.

“Ohhhhhh—shit. Hubby, hubby, hubby f-ck so good. Ahhh so good. Come on faster hubby.”

Lahat ng mga hiling ng asawa niya ay kaniyang walang sawang tinutugon. Binilisan niya ang pagtaas baba ng kaniyang bibig sa pagkalalaki nito, sagad na sagad din iyon.

“Ohhhhh..ahhhh. I’m cumming hubby. Shit i’m cumming.” He said while his orgasms staring to build.

Itinigil niya ang ginagawa dahilan para mapamura sa kawalan ang kaniyang asawa. Bago paman ito nag-reklamo ay umupo na siya sa sentro ng ng uumigting nitong pagkalalaki. Iginiya niya papasok sa loob niya ang pagkalalaki nitk at mabilis na inilabas-pasok.

They both moaned at that moment. All he could here was their moaned, skin lapping and pleases.

“Ahhhh—f-ck Adrian you’re so tight. F-ck baby you’re so good. Ahhh shit!” Vicente maoned.

“Ohhhhh Vicente. You’re so big, ahhhh—ohhhhh you’re so big hubby. I like it. F-ck!” He moaned.

Mas lalo pang naging mapusok ang paglabas pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Sumasalubong na rin ang balakang ng binata sa pagtaas baba niya. Halos maramdaman niyang sagad na sagad ang bawat pagpasok.

Hindi niya alam kung saan siya bibiling at kukuha ng lakas. Basta ay nalaman na niyang napahawak siya sa balikat ng binata ng malakas siya nitong bayuhin.

“Ohhhhh-faster. Hubby, f-ck faster.” Panay na lang ang mga ungol at daing niyang naramdaman.

Walang patid at sobrang bilis ang paglabas pasok na ginawa ng asawa niya sa loob niya. Halos mapa-ungol silang dalawa ng sinasagad pa nito ang pagkakapasok.

“F-ck! Hnmmm. I’m cumming hubby, i’m cumming hubby. Ohhh shit!” Vicente moaned.

Panay lang ang mabilis nitong pagbayo sa loob niya. Halos sobrang bilis at hindi na niya makaya ang sarap na lumulukob sa kaniyang buong pagkatao.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang mainit na likido na pumuno sa loob niya. Sobrang sarap nito sa pakiramdam.

They paused for a minute. Tila naghahagilap ng kani-kaniyang mga hininga.

“Round two?” Vicente asked seductively.

Natawa na lang siya ng maramdamang muling tumitigas ang pagkalalaki ng kaniyang asawa sa loob niya.

Napatango-tango na lang siya sa kagustuhan ng asawa niya. Kaya nangyareng muli ang pareho nilang ikinasiya…

A/N: Joke lang! Whahaha may happy ending pala.. Peace!

EPILOGUE

Epilogue

     

       LUMIPAS ang mga nagdaang mga araw. Halos mapagod si Vicente sa kakapilit sa kaniyang asawa na muling ganapin ang kanilang kasal at sa huling pagkakataon ay napilit din nito.

Napilit niyang muli ang kaniyang asawa dahil gustong-gusto talaga niyang matuloy ang kanilang kasal na naudlot dahil sa isang pangyayare.

Ang dahilan kung bakit matagal niya itong napilit ay dahil sa takot na itong muling magpakasal. Sinabi naman niyang wala ng taong makakapag-pigil sa kasal nila. Matutuloy na ito at sugurado siya.

Dahil nga narito parin sila sa America ay dito na lang niya muling dinaos ang kasal. Mga piling kaibigan lang ang abay at naglagay din siya ng mga pulis sa paligid upang maiwasan na ang nangyare noong panahong dapat ay ikakasal na sila.

Dadalo ang kaniyang labing isang mga kaibigan, kasama ang mga asawa nito at ang mga anak.

Ngayon ay muli silang inaayusan ng kanilang make-up artist. Binihasan na rin sila ng kanilang mga susuotin.

Panatag na siyang matutuloy ang kasal na ito kaya wala na siyang naramdamang pangamba. Wala na naman siyang naiisip na tao na maaring pumigil sa kanilang kasal.

Lumipas ang mga oras at sa wakas natapos na rin ang pag-aayos sa kanilang dalawa. Magkatabi lang sila ng asawa kaya kitang kita niya kung gaano kagwapo ang asawa niya.

He wore tuxedo while his husband is not. Isang puting t shirt lang ang suot nito dahil bakas naman na ang tiyan nitong malaki na.

Sumakay sila sa kotse at ngayon tinatahak nila ang daan patungo sa paggaganapan ng kanilang kasal.

Napalingon siya sa kaniyang asawa, halata at bakas sa mukha nito ang matinding pangamba.

“Hubby,” pagtawag niya.

“Hmmm?” Tumingin ito sa gawi niya na nagtatanong.

“Are you nervous?”

“Yes. I’m nervous at the same time scared. Hubby what if—”

Hindi na nito natapos ang iba pang sasabihin ng ilapat niya ang kaniyang mga labi sa mga labi nito. “Nothing bad will happen, trust me hubby. Trust your the most handsome hubby.”

Kinakabahan man si Adrian ay pinilit na lang niyang ipagsawalang bahala ang lahat. Wala lang ito. Wala lang ang kaba niyang ito.

Maya-maya pa ay nakarating na sila sa port kung saan sa biniling yate ni Vicente gaganapin ang kanilang kasal. Ayaw na kasi niya sa simbahan. He felt safe while doing the wedding ceremony in the yacht. Kung saan dito nila binuo ang kanilang matatamis at masasarap na storya. Kung saan din dito nila binuo ang kaniyang anak na ngayon ay nasa loob ng kaniyang sinapupunan.

Bumaba na sila at sumakay na sa yate. Lahat na ng mga kaibigan ng asawa niya ay naroon, maging ang doctor niya na si Kyle ay naroon din na asawa ni Axll.

Masasabi niyang dito ay ligtas na siya. Narito kasi ang pulis na kaibigan ng asawa niya. At masasabi niyang isa ito sa pinaka-magaling na pulis sa lahat—except dun sa ipahanap niya kung sino ang nambugbog sa kaniyang mga gwardya, hindi nito sinabi kasi pinagtakpan nito ang asawa niyang tunay na nambugbog sa gwardya niya.

Magkahawak kamay silang dalawa ng asawa niya habang naglalakad patungo sa unahan. Panay ang pag-ngiti ng lahat. Pumailanlang pa ang magandang tugtog na mas lalong nagpa-ganda sa buong lugar.

Nakarating sila sa unahan kung saan naroon ang pari. Umupo na silang dalawa at sinimulan na ng pari ang seremonya.

“Is there someone who is againsts their—”

“None father. None.” Sansala ng kaniyang asawa sa iba pang sasabihin ng asawa niya. “Proceed to the ceremony.” He said.

Inumpisahan na ng padre ang seremonya hanggang sa mapunta ito sa tanong kung tinatanggap ba ni Vicente siya bilang asawa sa hirap at ginhawa. Hindi pa natatapos ang sasabihin ng pare ay mabilis agad itong sumagot ng i do.

“How about you Mr. De Guzman? Do you take Vicente Vedge as your lawfully wedded husband? To care and to cherish, in sickness and in health?In richer or in poorer? ’Till death do you part?”

He looked at his husband eyes and pinch the tip of his nose. “I do father, as long as i’m breathing.” He said full of love with the smile on his lips.

“You may—just kissed.” The father said.

Tumayo silang dalawa. Walang pakealam sa ingay na nagmumula sa mga taong dumalo sa kasal. Basta ang mahalaga ngayon ay tunay at ganap na silang kasal na walang nangyareng pwersahan.

Nang sandaling maglapat ang mga labi nila ng kaniyang asawa, ang tangi lang niyang napakinggan ay ang mabilis na tibok ng kaniyang puso na isinisigaw ang pangalan ng asawa.

“Adrian De Guzman, welcome to a Gangster’s Lover.” Makulit at sabay-sabay na sigaw ng mga kaibigan ng kaniyang asawa. Hindi na lang niya ito pinansin at ipinagpatuloy ang kasal.

He want to thank God for giving this handsome man who take care of him everytime. Who will love him forever…

Months later…

      Aligaga at hindi magkaintindihan si Vicente kung ano ang kaniyang gagawin. Panay ang pag-lakad niya at hindi siya mapakali. Nasa loob kasi ang asawa niya at iniluluwal na nito ang anak na pinaka-hihintay nilang dalawa.

“Bud, will you stop moving. Nahihilo na ako sa’yo.” Suway ni Jonaz na kaibigan niya.

“Fuck!” He blewed a loud breath.

Hindi talaga siya mapakali. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Shit! Shit! Shit!

Bumabantas na rin sa kaniyang noo ang malagkit na pawis. Halos magkahalong pag-aalala ang kaniyang damdamin para sa asawa niya. Sigurado naman niyang ligtas ito, pero hindi parin talaga siya mapanatag.

Maya-maya pa ay lumabas na ang doctor na nagpa-anak sa asawa niya.

“Asan yung mga gamit ng baby?” Tanong nito sa kaniya.

“Oh, uhmmm, yes. Uhmmm nasa loob ng kotse. Kukunin ko lang.” Aligagang sabi niya.

Mabilis siyang naglakad palabas ng ospital hanggang sa siya’y makarating sa parking lot. Diretso siya sa kotse niya at doon ay kinuha niya lahat ng gamit na kailangan para sa anak niya.

Mabilis ang bawat galaw niya hanggang sa makarating siya doon. Ibinigay niya sa doctor ang mga gamit ng bata.

“What’s the gender of the baby?” He asked.

“It’s a baby boy.” She said.

Baby boy? Lalaki ang anak niya? Shit! Shit! May lalaki na rin siya. May anak na rin siyang lalaki.

Can’t wait to see him. Can’t wait!

Nilingon niya ang kaibigan niyang si Jonaz. Masaya ang mukha niya na halos hindi magkanda umayaw.

“Lalaki ang anak ko bud. Lalaki ang anak ko!!” Sigaw siya ng sigaw at halos mapatalon pa. Sobrang saya ang nararamdaman niya na hindi niya magawang mapigilan.

“Congratulation bud, congratulation.”

Hindi parin humuhupa ang saya niyang nararamdaman, patuloy parin itong nasa kaniyang buong pagkatao. Kung pwede lang isigaw ng kaniyang puso lahat ng saya niya ay baka umabot iyon ng ibang bansa.

Successful ang nangyareng pagpapaanak sa asawa niya. Dinala na ito sa pribadong silid matapos manganak, narito siya at naka-upo sa bangko katabi ng kamang kinahihigaan ng kaniyang asawa.

Hawak-hawak niya ang kamay nito at panay ang mahihinang pagpisil. Wala pa kasing malay ang kaniyang asawa dahil siguro sa nangyareng operasyon.

Mga ilang minuto ang lumipas ay naka-gising na rin ang kaniyang asawa. Isang matamis at puno ng pagmamahal na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

“Hubby, are you alright?” He asked happy but worried to his husband condition. Alam niyang hindi naging madali ang hinarap nito mailabas lang ang kanilang anak.

“I’m okay hubby.” He said while smiling back.

Maya-maya pa ay bumukas ang pinto kaya awtomatiko siyang napatingin doon. Pumasok ang nars na dala ang sanggol nila.

“Here’s your baby sir.” She said.

Maingat nitong hiniga katabi ng asawa niya ang anak nila. Mas lalong sobra ang sayang naramdaman niya.

After waiting for f-cking months he can now feel the baby’s warmth. He can now feel the baby’s touch, the baby’s hand and he can now see the baby’s smile.

Halos mapuno siya ng buong saya dahilan para pumatak ang isang butil ng luha sa kaniyang mga mata.

“I love you both.” He said then kissed his husband lips and his baby’s cheeks.

He is f-cking happy, physically and mentally. The perfect part of his life was now finally come to his life. And it all thanks to God for giving him such a beautiful present he could ever had.

     MGA ilang buwan na rin ang lumipas simula ng mailuwal ni Adrian ang kanilang anak.

Narito sila ngayon sa bahay nila habang inaalagaan ang kanilang anak. Ang anak nilang panay ang pag-bungisngis.

“Vinze Antonny De Guzman Vedge.” Pagbigkas ni Vicente sa buong pangalan ng kaniyang anak dahilan para mapa-ngisi ito. “Do you want to play with Daddy Vincent? Do you want to play with me huh?”

Kalong-kalong niya ang anak habang si Vicente naman ay panay lang ang paglaro nito sa kanilang anak.

“Hubby, baka ma-late ka sa trabaho mo.” Sabi niya sa asawa.

“I don’t want to decide. Maybe the baby will decide for me if i’ll go or not.”

“Huh? Pa’no makakapag-disisyon ang ating anak ay sanggol palang ito?” Sarkastiko nitong sabi.

“If i asked him and he answered by laughing then that would be no and if he don’t laugh then it’s a yes.”

Hindi niya mapigilan ang pag-irap niya sa hangin. Ano ba naman itong asawa niya kung ano ano ang naiisip.

“Baby Vinze, do you want daddy Vicente to go?” Pinalungkot pa ng kaniyang asawa ang boses nito.

Inaasahan niyang tatawa ang kaniyang anak, ngunit hindi. Hindi ito tumawa sa halip ay ngumuso pa ito na parang umaaktong iiyak.

“No. No ang sagot ni baby. Edi hindi na ako aalis.” Sabi ng kaniyang asawa na parang may sira sa ulo. Nagtatalon ba naman at yumakap pa sa kanila.

Hinayaan na lang niya ang asawa. Hindi man niya sabihin ay gusto din niyang nandito ito. Gusto din niyang makasama ito upang maging katuwang niya sa gwapo niyang anak na nagmana sa kanilang dalawa.

“Hubby, let me take care of him.” He said.

Inabot naman niya sa asawa niya ng maingat ang anak nila.

Panay lang ang hindi niya mapigil na mga ngiti sa sayang makikita sa mga mata ng kaniyang asawa at sa mata ng kaniyang mahal na anak.

Magkahalong emosyon ang naramdaman ni Vicente ng buhatin niya sa kaniyang mga bisig ang kanilang anak sa pangalawang pagkakataon. Hindi pa siya marunong at patuloy paring nagsasanay. Inaalalayan naman siya ng kaniyang asawa.

Idinuyan niya ng bahagya ang kaniyang anak sa kaniyang bisig. Halos napuno siya ng saya ng makitang pumipikit ang mga mata ng kaniyang anak hanggang sa ito’y makatulog.

“He fell asleep hubby. He fell asleep in my arms.” Parang batang masaya niyang anunsiyo sa asawa niya.

Ito ang unang pagkakataon na maranasan niyang makatulog ang kaniyang mahal na anak sa bisig niya. Ang mahawakan, mahalikan at mayakap ang kaniyang anak ay angdudulot sa kaniya ng milyong-milyong kasiyahan.

“Do you want to put him on the bed?” His husband asked.

“No, it’s okay. I want to hold it in my arms until he wokes up. Don’t worry i’ll be fine.” He said while just looking at his cute and adorable little angel.

Sobrang saya ni Adrian. Sobra sobrang saya ang nararamdaman niya. Hindi niya aakalain na sa ganitong sitwasyon nilang dalawang mag-asawa ay bibiyayaan siya ng anak na talagang nanggaling sa kanila.

Ang lalaking bumunggo sa pang-upo niya nung mga taong naka-suot pa siya ng pambabaeng damit sa grocery, at ang lalaking sumalo sa kaniya sa charity ball, na kumidnapped sa kaniya at sinabing mag-asawa na sila ay hindi niya aakalaing ito pala ang magiging asawa niya. Ito pala ang magiging katuwang niya sa buhay.

Sa dinami-rami ng mga hamon at problemang dumaan sa kanila ay hindi niya aakalaing ito pa pala ang magpapatibay sa relasyon meron sila ngayon.

He is proud to say out loud that he is A Gangster’s Lover.He loves his gangster husband, the lawyer of all time Atty. Vicente Vedge the love of his life for all iternity…

The End

A/N; Guys sa wakas natapos ko na rin. Salamat sa mga readers na walang sawang sumuporta. Nag comment, nag views at nag vote. Maraming-maraming salamat sa inyong lahat. Kayo ang naging inspirasyon kong sumulat kahit medyo malapit ng masira ang aking cellphone.. Huhu..

Kita kits po tayong muli sa A Gangster’s Lover Series Book 4: Jonaz Guivarra. Ang madaldal na Gangster sa buong magkakaibigan. But for now. Please do support my stand Alone story.  In A Million tears po, BxB din po siya. Doon po muna ako magpo-focus ng pagsusulat.

And who want to have a special chapter? Just comment yes and i’ll grant your wish.. My deepest thank you for all the supports. Your handsome but slightly pervert Author mr. Axll_Aceberos.

SPECIAL CHAPTER

Special Chapter

YEARS LATER

       “DAD, let’s go. Let’s go to tito Axll’s house.” Mga ilang beses na rin sigurong pamimilit ni Vinze sa kaniya.

“Let’s take a shower first,” he said. “Bakit ba gustong-gusto mong pumunta doon?” Tanong niya.

“I want to play with Azella. I want to be with her.” His son answered.

Mukhang alam na niya kung sino ang kaniyang magiging balae. Mukhang may gusto pa siguro ang anak niya sa anak ni Axll na kaibigan niya.

Nagkatinginan na lang silang dalawa ng asawa. Mahinang tumawa lang ang asawa niya.

“You go hubby, pagbigyan mo na nga ’yang anak mo.” Ngingiti-ngiting sabi ng asawa niya.

“Okay, pupunta lang tayo sa bahay ng tito Axll mo pero kailangan kasama na’ten si Daddy Adrian.” Sabi niya at tumingin ng makahulugan sa kaniyang asawa.

“I’m not going, ang aga-aga palang. I want to sleep more.” May pagmamaktol na sabi ng asawa niya.

“But daddy Adrian, i want to go, please come with us. Please.” Naka-pout na pakiusap ng kaniyang anak sa asawa niya.

Ano nga ba ang magagawa ng asawa niiya? Kundi ang pagbigyan ang anak nito. Kaya kahit inaantok pa ay bumangon na ito.

“We need to take a bath first, then we’ll go.” He said.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang kurot sa tagiliran niya gawa ng asawa niya dahilan para mapa-aray siya sa sakit.

“Why’d you do that?” He asked.

“Para ’yan sa pagpilit sa’kin!” Masungit nitong sabi at binuhat na ang kanilang anak diretso sa loob ng bathroom.

Natawa-tawa na lang siya. Mukhang inaantok pa talaga ang asawa niya.

Bumangon na rin siya at diretsong pumasok sa loob ng bathroom. Nakita niyang pinaliliguan na ng asawa niya ang napaka-gwapo niyang anak. Na pinaghalong mukha nilang dalawa.

“Dad, do you think Azella is beautiful?” Rinig niyang tanong ng kaniyang anak sa asawa niya.

Lumapit siya sa bathtub dahilan para tumingin sa kaniya ang asawa at anak.

“Azella is a beautiful girl, Vinze, you are defenitely right.” His husband answered.

“Can i marry her?”

Sabay pa silang nagka-tinginang dalawa ng kaniyang asawa sa tanong na iyon ng kaniyang anak. Kailan pa nalaman ng kaniyang anak ang salitang kasal?

“Vinze son, at your young age, hindi pa pwede ang kasal. Hindi pa kayo pwedeng ikasal, for now you need to enjoy your life as a kid. Forget about marriage, siguro saka mo na lang isipin ’yang kasal na iyan kapag malaki kana. I’m not saying na bawal kang magpakasal, what i mean is this isn’t the right time at your young age.” He explained to his son.

Matalino ang anak niya, tulad niya ay madali din itong maka-intindi kaya tumango-tango na lang ito.

“So now.. I and Azella will be bestfriend for now. I understand daddy.” Vinze said while smiling.

“Good boy. Now give a kiss.” Ngumuso siya saka naman ito dumukwang at hinalikan siya sa mga labi.

“How about me?” Nakapuot namang sabi ng asawa niya.

“A sweet kissed for daddy Adrian.” Vinze said then he kissed his daddy lips with sounds.

Matapos ang masay nilang pagliligo sa isa’t isa ng kaniyang anak at asawa ay nagsimula na silang magbihis.

“Daddy Adrian? When will i grow up?” His son asked again.

“You’ll grow up if you eat more.” His husband said.

Nakapag-bihis na silang dalawa. He wore—they wore cap, sunglasses, t-shirt, jeans and shoes. They wore couple family outfit.

“Yehey! Pupunta na tayo sa bahay ni Azella.” Nagtatalon-talon pa ang kaniyang anak.

Nagtawanan na lang silang dalawa ng kaniyang asawa. Lumabas na sila ng kwarto at patakbong pumunta sa kusina ang kaniyang anak.

Alam na niya kung anong gagawin ng kaniyang anak. Kukuha ito sa loob ng ref ng mansanas na paborito nitong kainin. Tulad ng kaniyang asawa.

Hindi nga siya nagkamali. Nakita niyang may dala-dalang dalawang mansanas ang kaniyang anak at nakangiti itong nakatingin sa gawi nilang dalawa ng asawa.

Nagkatinginan na lang silang dalawa. No wonder his husband like apples too.

“Dad, you want?” Pag-alok sa kanilang dalawa ng anak.

“No thanks.” He answered.

“Let me have it.” Kinuha ng kaniyang asawa ang mansanas na inabot ng anak nito.

He loves this two person that is part of his life. The two person who loves to eat apples.

Narito na sila sa loob ng sasakyan at nagmamaneho na silang dalawa patungo sa bahay ng kaniyang kaibigang si Axll. Hindi magkandahumayaw ang anak niya sa tuwang nararamdaman.

Ilang minuto lang ang lumipas ay nakarating na sila sa bahay ng kaniyang kaibigan. Nang maipara niya ang sasakyan ay mabilis na lumabas doon ang kaniyang anak. Hindi na nila pinigilan ng dire-diretso ito sa pagpasok.

“Tito Axll. Tito Kyle, where’s Azella?” Rinig niyang buong lakas na sigaw ng kaniyang anak.

Nahiya naman siya sa ingay ng anak. Hindi niya alam baka ngayon ay tulog parin ang kaniyang kaibigan.

Matapos nilang bumaba ng sasakyan ay dire-diretso na sila sa loob. Bukas naman ang pintuan at nakita din niya si Axll na nakangiting sumalubong sa kanila.

“What’s up buddy? Why are here?” He asked.

“Papasyal lang si Vinze, gustong makipag-laro sa anak mong si Azella e.” Sabi niya.

“Let’s go inside. Tamang tama ang dating ninyo at nag-aagahan palang kami. Teka kumain na ba kayo?” Tanong nito.

“We haven’t eat yet. Nagyaya na agad itong si Vinze e.” Sagot niya.

“I see.” He said and the laughed filled the rooms.

Nakarating sila sa hapagkainan. Naroon si Kyle at ang dalawa nitong anak si Azella na katabi ng anak niya at si Arisstella na ka-edad-in lang ng kaniyang anak. Ito ang tunay na anak nina Kyle at Axll pero ganun na lang ang pagmamahal ng mga ito sa dalawang bata. Tinuring na rin kasi ng mga itong parang tunay na anak si Azella kahit na ampon lang ng mga ito ang bata.

“Good morning doc. Kyle.” Pagbati ni Adrian.

“Cut the formality. Let’s go and eat.” Pag-aya nito sa kanila.

Umupo na silang dalawa at nakisalo na rin sa pag-agahan ng pamilya Romero.

They talked, eat, laughed, and everything.

“Alam mo bang ginising pa ako niyang si Vinze para lang pumunta dito at gusto na daw niyang makalaro ang iyong anak.” Kwento niya sa mag-asawa. “He even told me, kung pwede na daw ba silang ikasal ng iyong anak.”

“Naku, mukhang hindi lang kitang magiging kaibigan, kumpadre na den.” Sabi ni Axll na ikinahalakhak ng lahat.

Natapos silang kumain at halos magtatanghali na. Inaya na nila ang anak nila ngunit hindi ito sumama sa kanila. Gusto pa nitong makalaro ang anak ng kaibigan.

“Pwede bang iiwan muna namin si Vinze dito?” Sabi niya.

“Sure bud, no problem. Your son is in a good hand.” Axll said.

Matapos nilang magpaalam sa anak ay nagsimula na silang lumabas ng bahay.

“Why do we have to leave Vinze? Ano na namang kamanyakan ang pinaplano mo?” Sarkastikong tanong ng asawa niya.

“I missed you and i need you. Don’t worry, nasa mabuting kalagayan naman ang anak na’ten.” Sabi niya tsaka hinalikan sa mga labi ang kaniyang asawa.

Halos siguro liparin na niya ang daan makarating lang sa kanilang bahay. Missed na missed na kasi nya ang kaniyang asawa. Missed na niya ang halik nito at ang maramdaman ito kahit pa nga sabihing araw araw niya itong nakakasama.

“Hubby, slowdown. Baka makabangga ka sa ginagawa mo.” Saway sa kaniya ng asawa.

“I’m horny hubby, i can’t take it any longer. I want to make love to you right now.” He said with a seductive tone.

“Horny? Baka sabihin mo namamanyak ka na naman.” Diretsahan at sarkastikong sabi ng asawa niya.

“Come on hubby, másturbate me while i’m driving. Come on.” He sonds pleading.

Walang nagawa si Adrian kundi sundin ang gusto ng kaniyang asawa? Pa’no ba naman siya makakatanggi? Eh halos anong ipagawa nito ay sinusunod ng taksil niyang katawan.

Binuksan niya ang butones ng suot na jeans ng asawa at inilabas niya ang mahaba at nag-uumigting nitong pagkalalaki. Tigas na tigas iyon at mainit sa pakiramdam habang kaniyang hinahawakan.

He moved his hand up and down recieving little moaned came into his husband mouth.

“Ohhh hubby. Ohh shit!” Ungol nito habang patuloy lang niyang itinataas baba ang kaniyang kamay sa pagkalalaki nito.

Paminsan-minsan ay tinitingnan niya ang daan, nangangamba siyang baka sila ay madisgrasya dahil sa kahalayan ng kaniyang asawa.

Mas pinagbutihan pa niya ang ginagawa. He moved up and down, ramdam na ramdam niya ang mainit, mahaba at malaki nitong pagkalalaki.

“Ohhhh hubby. Shit hubby. Ohhh—God. Please faster. Move your hand faster—ohhhhh.”

Panay lang ang pag-ungol ng kaniyang asawa hanggang sa unti-unti ng bumabagal ang pagtakbo ng sasakyan. Nalaman na lang niya na nakarating na pala sila sa tapat ng bahay.

“Papasok pa ba tayo?” Nahihiwagaan niyang tanong.

“No, let’s continue inside the car.” Vicente said.

“No, baka may maka-kita sa’ten.” Sabi niya na may halong pangamba ang boses. Magsasalita palang sana siya ng sakupin ng binata ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi.

Wala na siyang nagawa kundi lumaban din sa halik na sinimulan nito. Halos mag-espadahan ang mga dila nilang dalawa ng binata

Tinted naman ang sasakyan nila, kaya iwinaksi na lang niya ang pangamba sa puso niya. Wala naman sigurong makakakita kung gagawa sila ng milagro sa loob di’ba?

Mahihina siyang napapa-ungol dahil sa halik na kanilang pinagsasaluhan.

Naputol ang halik at naglakbay ito sa leeg niya, nag-iwan ng marka dahilan para mapa-ungol siya. Pinasadahan nito ng halik ang leeg niya patungo sa ibaba ng tainga niya. Kinagat-kagat pa nito.

“Suck me hubby, suck me now.” He said sounds seducing him.

At doon ay hindi lang ang katawan niya ang may gusto. Maging siya ay gusto ding paligayahin ang asawa niya. Gusto din niyang maramdaman nito kung gaaano niya kamahal ito.

Yumuko siya dahilan para magpantay ang mukha niya at ang pagkalalaki ng binata. It smelled good. Amoy ng bagong ligo, and he like it. He like this very much.

Sinagad niya ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa bibig niya. Halos mapuno ang kaniyang bibig ng pagkalalaki nito pero patuloy lang niyang ginawa.

“Ahhhhh—shit! Hubby. F-ck! You’re so great, you’re good hubby. Ohhhhh!” Tila isang malamyos na musika sa kaniyang pandinig ang mga ungol ng kaniyang asawa dahilan para pagbutihan niya ang kaniyang ginagawa.

Hinunot niya ang pagkalalaki nito sa bibig niya at inilabas ang kaniyang dila. Sinundot-sundot ng dila niya ang dulo ng pagkalalaki nito dahilan para mapamura ito sa sarap.

“F-ck hubby. F-ck!” Panay lang ang malalakas nitong pag-ungol.

At nang sandaling ipapasok muli niya sa loob ng bibig ang pagkalalaki nito ay nakarinig sila ng malakas na katok. Kasabay ng pagtawag ng kaniyang anak.

Napamulagat ang mga mata niyang napatingin sa asawa.

“Shit!” Sabi ng asawa niya kapagkuwan at agad nitong i-zipper ang suot nitong pantalon at umayos na.

Lumabas siya ng kotse at maging asawa niya, nagulat siya ng makitang naroon nga ang anak niya.

“Who brought you here?” He asked still shocked.

“Tito Carlosz. He said that you’ll leave me alone, kaya napilitan akong sumama sa kaniya. Daddy Adrian, daddy Vicente are you really going to leave me alone?” Inosenteng tanong nito.

“Why would we do that? Vinze, daddy Vicente and i, love you so much. Bakit ka naman namin iiwan?” Tanong niya.

Madilim ang mukha ni Vicente. Naudlot kasi ang dapat ay pagtatalik nila ng asawa dahil sa kaibigan niyang walang ibang ginawa kundi ang biruin siya.

“Vinze son, is your tito Carlosz still here?” He asked. Dahil kung nandito pa ito ay susuntukin lang naman niya sa mukha sa kalokohan nito.

“Umalis na siya, and he told me na nasa loob daw kayo ng car.” Inosente paring sabi ng kaniyang anak. “Ano po bang ginagawa ninyo sa loob?” Tanong nito na nakapag-pabato sa kanila sa kinatatayuan.

“We just finding some things. Si daddy Vicente mo kasi hindi na alam kung saan nilalagay ang mga gamit niya.” Pagdadahilan ng kaniyang asawa.

Pagnagkita talaga sila ng kaibigan niyang si Carlosz. Kahit pulis ito susuntukin niya talaga sa mukha. Muntik na silang mahuli ng kaniyang anak na may milagro silang ginagawa.

He is really pissed but it changed when his husband gave him a peck of kissed on his lips.

“We’ll continue it later.” He whispered.

Nakangiti siyang pumasok sa loob ng silid habang buhat-buhat ang kaniyang mahal na anak. Kahit naiinis siya sa kaibigan ay agad iyong napalitan dahil sa pangako ng kaniyang mahal na asawa.

He is really thankful to God for giving such a beautiful blessing in his life. A loving, caring and handsome husband.

plus a cute, adorable, and handsome son.

He is waiting. Waiting for his husband promise…

Date started: November 27, 2021 Date finished: December 21, 2021

Alright Reserved™

SPECIAL CHAPTER: SPG

Dedicated to:

zhyrile0215

Specila chapter: Spg

       NAIWAN si Adrian mag-isa sa bahay nila. Wala doon ang kaniyang asawa at wala din naman doon ang kaniyang anak. Naroon lang naman iyon sa bahay ng kaibigan ng asawa niya. Sa bahay ni Axll, at nakikipag-laro doon ang anak niya sa anak nitong si Azella.

Dahil wala naman siyang maisip na gagawin ay nag-tungo na lang siya sa kusina upang magluto ng pagkain. Tumawag na naman ang asawa niya na hindi ito makakauwi ngayong tanghali dahil marami itong ginagawa sa loob ng opisina nito.

Kung hindi man ito makaka-uwi para tikman ang lulutuin niya ay siya na lang ang gagawa ng paraan para makain nito ang lulutuin niya. He’ll bring the food by himself to his husband office.

Matapos ng mga ilang minutong pag-luluto ay natapos na rin ang mabango at masarap na adobong niluluto niya. Napapa-igik pa siya sa saya at iniisip kung anong sasabihin ng kaniyang asawa kapag natikman nito ang gawa niyang pagkain.

He put the cooked food inside the lunch box and sealed it. Pumasok muna siya sa loob ng kwarto para doon ay maligo.

Matapos maligo, makapag-bihis at masipat ang itsura niya sa salamin ay lumabas na siya. Kinuha niya ang lunch box na may lamang pagkain at lumabas na siya.

Panay ang pag-ngiti niya hanggang sa makasakay siya sa loob ng sasakyan. He was so excited while driving his car. Excited to see his husband.

Ewan ba? Kahit alam niyang araw-araw naman niyang nakikita at nakakasama ang binata ay tila hindi pa iyon sapat. Mas gusto niyang nasa tabi lang niya ito na hindi rin naman dapat. Alam niyang may trabaho ito na pumapagitan sa kanila.

Mga ilang minuto lang siguro ang lumipas ng makarating siya sa lugar na pinagtatrabahuhan ng binata. Sa opisina nito.

Lumabas siya ng kotse bitbit ang lunch box. Maraming mga naroon ang bumabati sa kaniya. Kilala na kasi siya ng mga ito dahil alam ng mga ito kung sino ang nag-iisa at wala ng ibang asawa ng isang Vicente Vedge. Walang iba kundi siya, siya lang at wala ng iba.

Hindi na siya kumatok. Basta na lang siyang pumasok dahilan para mapatingin sa kaniya ang asawa. Nagtama ang mga mata nilang dalawa.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi at nang-aakit na tumingin sa mga mata nito.

Pinindot din niya ang lock ng pinto at titig paring lumapit sa asawa.

“Hey hubby.” He said soundss like seducing him.

“What brings you here hubby?” He asked.

“Sending food to you.” Sabi niya na may makahulugan. Alam niyang may iba pa siyang ibig sabihin ng sabihin niya iyon. Sabay tinaas ang lunch box na hawak niya.

“Just a food or there’s something else you brought for me?” He asked with a seductive voice.

Tumayo ang binata sa pagkaka-upo at nilapitan siya nito. Ang mga mata na puno ng pagnanasa ay tumingin sa mga mata niya.

“I miss you Adrian,” he said then give him a peck of kissed in his lips. “Let’s have a quick make love here.”

Nagulat pa siya ng sabihin nito ang mga bagay na iyon. Sa opisina? Gagawa sila ng milagro? He never do this before and he never experienced this.

“M-Make love?” Nauutal pa niyang tanong.

Wala naman talaga siyang balak na makipagtalik dito sa loob ng opisina ng kaniyang asawa. Gusto lang niyang tudyuhin ito na hindi niya aakalaing mapupunta sa ganitong sitwasyon.

“Yes, hubby. Making love like we usually do.” He said sounds seducing him. His voice was also seductive as ever.

Hindi na niya nagawang magsalita ng sakupin ng asawa niya ang mga labi niya at buong pagmamahal naman niyang tinugon. God—he missed this, he missed his kisses.

Wala na siyang pakialam kung nasa’n man sila ngayon. Wala na siyang pakealam kung narito siya sa opisina ng asawa niya. Ang mahalaga ay mapagbigyan niya ito at mapagbigyan niya ang init ng kaniyang katawan.

Bumaba ang mga halik ng binata hanggang sa makaratng iyon sa kaniyang leeg, napapikit ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang mainit nitong mga halik na dumadampi sa kaniyang balat.

Lalong tila sinilaban ang kaniyang katawan ng mag-iwan ito ng marka sa kaniyang leeg, gumagapang narin ang kamay nito hanggang makarating sa pang-upo niya.

Marahan nitong minasahe habang patuloy parin sa ginagawa. Mumunting ungol ang kumakawala sa kaniyang bibig dahil sa pakiramdam na ka-piling at katalik ang pinakamamahal niyang asawa.

His kiss when up then pressed his lips against him. They shared a hot f-cking kiss while Vicente is unbottoning his polo.

Itinapon lang nito sa kung saan ang polo niya ng sandaling mahubad nito iyon.

Naputol ang mga halikan nilang dalawa ng bumaba ang mga labi ng binata hanggang sa tumapat ito sa dibdib niya.

Sobrang bilis ng tibok ng puso niya habang hinihintay lang ang sunod na gagawinng asawa niya sa kaniya.

Napapapikit at napapakagat labi siya ng maramdaman ang mainit na hininga ng binata na tumatama sa dibdib niya, he felt a tingling pleasure.

“Ohhhhhh.” Isang mahabang ungol ang pinakawalan niya ng lumapat ang mainit nitong bibig sa dibdib niya. Ipinalibot pa nito ang dila sa dibdib niya. Kumikilwal at sumisipsip iyon.

Walang humpay ang mga pinapakawalan niyang ungol, wala naman siyang pangamba na baka may makarinig sa kanila dahil sound proof naman ang opisina, kaya kahit mapasigaw pa siya sa ungol ay walang makakarinig kundi silang dalawa lang.

“Uhmmmm. Ohhhhhh.” Napakapit na siya sa balikat ng binata upang doon kumuha ng lakas. Napapapikit parin ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang ginagawa ng binata sa utong niya.

Maya-maya pa ay lumipat ang bibig nito sa kabilang utong niya, iyon naman ang pinasadahan nito ng dila, sinipsip at pinakilwal ang dila.

Pakiramdam niya ay nasa langit siya, nadinuduyan siya sa nga alapaap sa sobrang sarap.

Dumagdag pa ang sarap na nararamdaman niya ng laruin ng asawa niya ang kabilang utong niya gamit ang daliri nito. Habang ang dila naman nito ay nilalaro din ang kabilang utong niya.

Halos mamugto na ang boses niya sa kaka-ungol. Tirik na tirik narin ang kaniyang mga mata habang mahigpit ang pagkakakapit sa balikat ng binata.

“Ohhhhhh—f-ck! Shit! Ohhhhh Vicente. Ohh yeah!” He moaned even louder and louder.

The pleasure sipping to his body was too much to bear, he can’t bear this.

Vicente keeps on licking, sucking, and playing with his nipple until he is satisfied.

He captured his lips again and shared him the most hot kissed ever.

Matapos maputol ang halik na pinagsasaluhan nilang dalawa ay itinulak niya ang asawa pa-upo sa swivel chair.

“My turn hubby, my turn.” He said while evil grinning.

Binigyan niya ng saglit na halik ang binata at sinimulang buksan ang zipper nito. Dati gusto niyang makipagtalik sa binata ng hubo’t hubad, ngayon hindi na.

Noon pa ay gwapong-gwapo na siya sa binata habang suot nito ang pang-business suit nito. At dati pa niya gustong makatalik ang binata ng suot-suot nito ang business suit nito, ngayon masusubukan na niya.

Inilabas niya ang pagkalalaki ng binata na nag-uumigiting sa haba at laki. Matiim ang bawat titig niya sa binata habang kumakagat-kagat labi pa siya.

Tinutudyo niya ang binata, kitang-kita niya sa mga mata nito ang buong pagnanasa. At ang prastrasyon habang nakatingin din ng malalim sa kaniya.

“Ohhh hubby, don’t teased me. Go-on sucked me hubby, suck my c-ck.” He said almost a begged while still looking intently at him.

Hindi niya sinunod ang binata sahalip ay itinaas baba lang niya ang kaniyang kamay habang nakatingin parin siya sa mga mata nito. Gusto pa niyang marinig ang pagmamakaawa nito sa kaniya, gusto pa niyang magmakaawa ito.

“Please hubby suck me, please.” He begged again but this time capturing his lips.

Ano pa nga ba ang magagawa niya? Ano pa nga ba ang magagawa ng isang tulad niya? Kundi ang pagbigyan ang hiling ng kaniyang nag-iisa at pinaka-mamahal na asawa higit pa sa kung anong meron siya sa buhay. Syempre kasama naroon ang gwapo niyang anak.

Dumukwang siya at dahan-dahang ipinasok sa kipot niyang bibig ang pagkalalaki ng asawa. Hindi parin niya ginagawang ialis ang tingin niya sa asawa. Narito parin ang panunudyo niya sa bagal ng pagtaas baba niya.

“Shit! F-ck! Ohhhhhh—hubby, please faster. Faster hubby, come on.” He said while moaning. He was frustrated the way he sucked his c-ck.

Hinugot niya ang pagkalalaki ng binata sa bibig niya at ngumiti ng nakakaloko, inilabas niya ang kaniyang dila. Gamit iyon ay sinundot-sundot niya ang butas ng pagkalalaki nito dahilan para mapa-ungol ng malakas ang binata.

“Ohhhh—f-ck! Ohhhhhh! Damn shit! I like that—ohhhhh keep doing that hubby.”

And as his wish he coninue doing that for a minutes. Then after that, he licked every inch of his c-ck down to his b-lls and he sucked it lightly.

“Ahhhhh—f-ck! F-ck!” Napasambunot na ang asawa sa buhok niya upang doon ay kumuha ng lakas.

Muli niyang ibinalik ang bibig niya sa pagkakapasok ng pagkalalaki nito. Sinagad niya ang pagkalalaki nito sa loob ng bibig niya, wala siyang pakealam kung masuka man siya, basta ang mahalaga sa kaniya ay ang sarap na nararanasan ng binata sa piling niya.

Halos mapuno ang bibig niya ng pagkalalaki ng binata. Ramdam niya ang init doon at ang sobrang tigas at sobrang laki. Like this! Like this very much.

“Ohhhhhhh hubby, ohhhhh hubby, f-ck Adrian. Shit damn. Ohhhh yeah.” He moaned and still moaning.

Tirik na tirik ang mga mata ni Vicente maging ang kaniyang mga paa ay unat na unat. Ninanamnam niya ang sarap sa piling ng asawa.

Panay lang din ang ginagawa niyang pag-ungol. Habang lumilipas ang mga minuto ay pabilis ng pabilis ang binata sa paglabas-pasok ng pagkalalaki niya sa bibig nito.

Hinawakan na rin niya ang ulo nito at iginiya ang binata taas baba.

“Ohhhhh—Adrian. I’m cumming. Ohhhhh—i’m cumming.” Anunsiyo niya ng maramdaman niyang lalabasan na siya.

Ramdam na niya, konti na lang, konting konti na lang. At ng sandaling lalabasan na siya tumigil ang binata.

Tumingin siya dito puno ng prastrasyon. “F-ck! Why did you stop.” He said almost a shout.

Sahalip na sagutin siya ng binata ay hinubad nito sa kaniyang harapan ang natitira nitong saplot. At pumosisyon ito pa-upo sa kaniya kung saan naroon ang tayong-tayo at nabitin niyang pagkalalaki.

Hinalikan niya ang balikat ng asawa habang tinutudyo din niya ito sa pamamagitan ng kaniyang pagkalalaki. Pinapasadahan lang niya ng pagkalalaki niya ang palibot nito ngunit hindi niya pinapasok.

“F-ck Vicente, slid it in!” He frustratedly said.

He just smirked and continue was he is doing. He still teased him.

“I swear hubby, iiwan talaga kita kapag hindi mo pa yan—ohhhhhhh.” Hindi na nito natapos ang iba pa nitong sasabihin ng marahas niyang ipinasok ang pagkalalaki sa loob nito.

Ramdam na ramdam niya ang sarap ng pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob ng binata. Sagad na sagad iyon dahilan para mapapikit siya.

“Move hubby, move.” He said.

At doon ay nagsimula ng gumalaw ang asawa niya taas baba. Sa una ay mabagal lang ito at sagad ang pagkakapasok ngunit habang lumilipas ang minuto ay pabilis ito ng pabilis.

Iniikot pa nito ang balakang habang nasa loob nito ang pagkalalaki niya.

“Ohhhhhh—shit! Ohhhhhh Vicente. Ohhhhh hubby.” Adrain while pumping him in and out.

Panay lang ang mga pag-ungol na namumutawi sa kanilang mga bibig. Habang panay lang din ang paglabas-pasok ng pagkalalaki niya sa loob nito. Panay lang ang asawa sa pangangabayo sa nag-uumigting sa haba at laki niyang pagkalalaki.

“Oohhhhhhh Shit! Ohhhhh f-ck. Damn! Damn.!”

Niyapos niya ang asawa niya at iginiya ang katawan nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki. Pabilis iyon ng pabilis dahilan para mapaungol silang dalawa.

Hindi alam ni ni Adrian kung saan siya bibiling basta kinabayo lang niya ang asawa niya ng buong pagmamahal.

Kinabayo niya ito hanggang sa maramdaman niya ang mainit nitong binhi na inilabas ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Halos mariin niyang naipikit ang mga mata habang ninanamnam ang sarap, ang sarap sa piling ng asawa niya.

He was fully satisfied. Fully satisfied to what they did. The pleasure and the tingling sensation was so f-cking good.

He was thankful to have him in his life. He was thankful to met him in the grocery store. Nagpapasalamat siya na sinundan parin siya ng binata, nagpapasalamat siya na minahal siya nito dahil kung hindi. Hindi niya mararanasan ang nararanasan niya ngayon. Ang pagmamahal na hinahanap niya ay ngayon natagpuan niya walang iba kundi sa kaniyang asawa. Vicente Vedge.

He showered him the love that he needed, the love that he wanted. And he is proud to say, that his husband was A Gangster and he is his Lover for all eternity…

A/N: Oppps, pinahuli ko talaga itong special chapter na ito, para sabay sa putukan—este new year. Kamusta naman ang lahat? May peras na ba? Orange? Apple? Lansones? Eh basta bilog na prutas? Meron na ba ang lahat sa kanilang hapag-kainan? Kung meron na, pahinga naman ako. Kahit apple lang yung kulay green, favorite ko yun e. Kaya pati utak ko green na den. Whahahaha.

Your EROTIC author greeting you the most happy new year to all the readers who loved and support my story. Thank you for giving votes, comments and views. Sa mga comment niyo ako humuhugot ng inspirasyon upang magpatuloy at magamit ang madumi kong isip sa paggawa ng storya. Maraming salamat. Love lots and happy new year again…