TROPA

Hi ! Second story ni Cutiepogi ito kahit bago pa niya lang din isinusulat ang nobelang Lalaki sa Isla. Guys ! Don’t be a silent reader ! VOTE please :*

Well . Here is my new a-bit-SPG story entitled ‘TROPA’. I was inspired by my fellow childhood friends who are totally makalaglag-bagang! Gosh. Ang gagwapo kaya nila.

Kung may katulad man ang aking kwento, sa totoong buhay man o sa mga nobela din, coinsidence lang ang lahat. Pasensya kung may kapangalan man ang mga karakter sa mga taong talagang nag-e-exist dito sa mundo. Nagkataon lamang ang lahat.

Ateng! Subaybayan mo na ang makating kwentong ito hah? Vote and comment na rin :) Thanks.

I dedicate this story to my Bestfriend Lover :* Haha . Meganern??

TROPA (BoyXBoy)

• Cutiepogi

Kabanata I

Kabanata I

AKO si Jeyson Joey na mas kilala sa katawagang Jejo. Alam ko, bata pa ako para maramdaman ang pag-ibig na yan. Siguro infatuation o kung anu man lang ang nararamdaman ko. Pero may puso ako, tao din akong nakakaramdam ng saya at lungkot. Tao lang din akong nagmamahal. Second year high school ako ng makilala ko si Donis, magkaapelyido kami. Pero kailanman ay hindi ko siya itinuring na pinsan, minahal ko siya dahil nararamdaman ko. Kahit alam kong hindi pupwede.

Oo, isa akong nilalang na may pusong babae na tinakluban ng katawang sa lalaki. Mahirap ang ganitong sitwasyon, panay panglalait, panghuhusga at katawa-tawa ang natatanggap ng katulad ko sa mga taong hindi alam ang importansya ng mga katulad namin. Hindi nila kami kayang pahalagahan, dahil salot daw kami sa lipunan.

Nakatira ako sa Laguna, galing sa may kayang pamilya. Matalino at magaling sa larangan ng sayaw, kanta at sining. Multi-talented nga daw, sabi nila.

Iyon ang mga bagay na hindi ko pa kayang ipakita sa tao, dahil, isa iyon sa ipinanghuhusga sa akin. Minsan nga, gusto ko na lamanh umiyak sa tuwing lalaitin ako. Ano ba ang nagawa ko sa mga katulad nilang makikitid ang utak? May namatay ba o minalas sila ng maging bakla ako? Wala naman di ba? Pero bakit inis na inis sila sa katulad ko?

Isa lamang akong hamak na tao, nasasaktan din, nalulungkot. Ang gusto ko lamang ay taong magtatanggol sa tuwing may mang-aapi sa akin, taong magmamahal sa akin kahit ano pa ako.

Pero, bakit sa patuloy kong pagmamahal? Nasasaktan lamang ako? Nagmahal lamang naman ako. Nagpahalaga sa taong inakala kong papahalahan din ako.

PATULOY lang sa pagpatak ang aking luha. Ang sakit lang, bakit nagawa niya iyon sa akin? Bakit nagawa niyang lokohin ako!

Ginawa ko ang lahat para lamang sa kanya. Akala ko mahal niya rin ako, pero hindi. Isa siyang manloloko!

Nakatayo lamang ako sa nakasaradong pinto. Doon, patuloy pa rin ang pag-agos ng aking luha. Ayoko nang marinig pa ang mga salitang tila patalim na tumutusok sa aking puso. Donis, bakit! Bakit!

“Hahahaha. No, Krisna, I am just fooling him. Ayoko sa mga kagaya niya, besides, magpinsan kami. Hindi ba niya alam na hindi maganda yon?” boses iyon ni Donis, galing sa loob ng nakasaradong silid-aralan namin.

“Pero bakit mo siya pinaasa? Malayong magpinsan naman kayo diba?” ani ng isang babae. Si Krisna nga, ang isa sa mga kaibigan ko.

“Mapera siya, iyon lamang ang gusto ko sa kanya. Kaya huwag na siyang umasang talagang magkakagusto ako sa kanya, hindi siya babae!”.

Dahil sa mga narinig kong iyon, kusang tumakbo palayo ang aking mga paa. Kasabay nito ang walang tigil na buhos ng aking mga luha. Ang sakit-sakit.

Ganito pala ang mabigo sa pag-ibig, para kang pinapatay, daig ko pa ang binawian ng buhay. Wala ng pag-asa. Ang tanging naging inspirasyon ko para makamit ang tagumpay, nawala na. Paano ko na lamang itutuloy ang lahat?

Nakita ko na lamang ang sarili kong nakaupo sa ilalim ng puno ng talisay. Walang patid pa rin ang pag-agos ng aking luha. Isa akong talunan, niloko at pinaasa.

Dali-dali kong kinuhan ang slamnote na naging mitsa ng lalong pagmamahal ko sa kanya. Ngayon, wala na, tuluyan ng sumabog at naglaho ang lahat. Ayoko na, ayoko nang magmahal pang muli.

Who is your crush?

Iyan ang tanong na talagang inabangan ko noong pasagutin ko si Donis sa aking slamnote. Kinakabahan pa akong binasa iyon, at laking lundag ng puso ko ng ang nakasulat ay … “JEJO”.

Iyon ang nagbigay sa akin ng pag-asa na maaari nga akong magmahal at mahalin din. Kahit noong una pa lamang ay alam kong hindi pupwede dahil magpinsan kami ni Donis, pero mahal ko siya, kaya wala akog pakialam.

Pero ngayon, iba na, bumaligtad na. Niloko lamang niya ako, at pinaasa. Ganiton siguro ang kapalaran naming mga tagilid, habang buhay na masasaktan. Kung wala kang pera, wala ding magmamahal sayo.

Pinunit ko ang slamnote na pinasagutan ko kay Donis, wala na itong saysay, dahil ang lahat ng nilalaman ng slamnote na ito, ay pawang kasinungalingan lamang. Suko na ako sa pagiging dakilang tanga. Naabot ko na ang limitasyon.

Tulala akong tinitigan ang mga pirasong papel na nasa lupa. Mga alalang gawa ng kalokohan at gawa ng masakit na nakaraan. Ibabaon ko na sa limot ang lahat.

Ang ngiti niyang unang umagaw ng pansin sa akin. Ang mga mata niyang mapupungay at ang matangos niyang ilong na sobrang bumagay sa gwapo niyang mukha.

Donis, kakalimutan na kita. Ang pangalan mo ay hindi ko na matatandaan pa. Lilimutin ko na ang unang pagkakataon na nagkakilala kami, binigyan niya ako noon ng polboron, kinuwentuhan ng mga nakakaloko, at naging mabait na tao sa akin. Pero ang lahat ay hanggang paglimot na lamang. Hindi ko na siya kilala.

Tumunog na ang bell. Hudyat na kailangan na naming magsibalikan sa aming mga silid. Ayoko mang pumasok subalit hindi ko yata makakayanang mamiss ang paborito kong subject. Math.

Habang naglalakad ako sa pathway ay panay ang sulyap sa akin ng mga estudyante. Marahil ay pansin nila ang namamaga kong mata. Hindi lamang siguro sila sanay na malungkot ako, dahil ang nakilala nilang Jejo ay masayahing tao, palabiro at palaban.

Nang papasok na ako sa aming silid ay ikinabigla ko ng may yumakap sa akin mula sa likuran. Napatigil ako. Ramdam na ramdan ko ang mabilisna tibok ng kaniyang puso. Ang mabango niyang hininga at mainit na katawan. Gusto ko nang makalimot, ayoko na.

“Beybs, saan ka nanggaling? Tara sa canteen, libre mo ako. Wala pa naman si Ma’am Azon ehh. Malelate daw siya.” ang lambing ng boses, pero ang sugat sa puso ko, naroroon pa rin, mahapdi at sariwa pa.

Hindi ako umimik, tinanggal ko ang mga kamay niyang nakapulupot sa aking baywang. At walang pasabing tinungo ko ang aking upuan.

Ayan na naman yung mga luhang unti-unting namumuo sa aking mga mata. Sana, huwag ka nang bumagsak, ayokong magmukhang mahina. Ayokong magmukhang kaawa-awa.

Naramdaman kong umupo na si Donis sa aking tabi, dahil magkapareho kami ng apelyido, sa bawat oras ay kami lamang ang hindi mapaghiwalay. O ako ang ayaw humiwalay sa kanya?

Noon iyon, pero iba na ngayon, naririto pa rin sa puso ko ang mga masasakit niyang sinabi. Isa siyang walang kwentang tao.

“Beybs, bakit malungkot ka? May nagawa ba akong hindi maganda sayo? May nagawa ba akong mali?” pagsusumamo niya. Magaling nga siyang actor, pwede na siyang mag-artista. Pero hindi na eepekto ang mga padale niyang ganyan.

Kahit namamaga ang aking mga mata ay matapang ko siyang hinarap. Nagulat pa siya ng mapansing mapula ang mata ko. At doon, muling pumatak ang luha ko. Masakit, sobrang sakit.

“Be-beybs, bakit ka umiiyak?” na-uutal niyang sabi.

Hindi ko nagawang sumagot. Tumahimik na lamang ako at pinunasan ang aking mga luha gamit ang aking kamay.

Dumating na ang aming guro na si Ma’am Azon. Sinimulan na niyang ituro kung papaano mahanap ang x variable. Kahit wala akonh gana makinig ay pinilit kong itutok ang aking mga mata sa nagsusulat na guro sa chalkboard.

Pagkatapos ng pagbibigay ng halimbawa. Nagbigay naman siya ng quiz. Madali lang naman ang quiz, nag-advance study ako para dito. Kaya alam kong madadalian lamang ako dito.

Ten items ang ibinigay ni Ma’am, at laking tuwa ng aking mga kaklase ng lumabas siya dahil pinapatawag daw ng principal para sa meeting ng gaganaping camping sa school next week.

Habang nagsasagot ako ay biglang nagsitabihan ang aking mga kaklase sa akin. Kasama na si Donis na abala sa pangongopya ng sagot ko.

Natapos ko ang quiz sa loob lamang ng limang minuto, madali lang naman kasi ehh. Mabait naman akong tao, kaya para hindi na mahirapan pa ang mga kaklase ko, ipinahiram ko na sa kanila ang quiz ko. Halos hindi sila magkamayaw sa pagkopya, lalung-lalo na si Donis.

Tinitigan ko lamang siya. Gwapo nga, manloloko naman. Sayang lang ang inilaan kong panahon sa kanya. Sayang lang lahat ng naging effort ko sa kanya.

Bigla siyang tumingin sa akin, ngumiti at kumindat. Naandoon man ang kilig pero nilalamon ito ng pagkainis at pagkamuhi. Inirapan ko lamang siya.

Hindi ko namalayan na tumabi sa akin si Judah. Kaklasi kong Fil-Arab, tatay niya kasi ay arabiano. Alam kong may ichichika na naman siya sa akin. Hindi siya bakla pero marunong makisama sa mga katulad ko.

“Ohh, ano na naman Judah?” pamamansin ko sa kanya.

“Jejo, crush mo pa ba si Donis? I mean mahal mo pa ba siya?” tanong nito.

Nagulat naman ako sa tanong ni Judah. Alam kong alam ng mga kaklasi ko na nagkaroon kami ng affair ni Donis pero kalokohan lang pala. Pero bakit naman naitanong iyon sa akin ni Judah?

“Bakit mo naman naitanong yan?” tanong ko naman.

Tumingin muna sa paligid si Judah bago ako sagutin. Ng malaman niyang busy ang lahat lalu na si Donis. Inilahad na niya ang isang sikretong lalong gumimbal sa akin. Ayakong maniwala pero, hindi kailanmam naging chismoso si Judah. Marahil ay concern lamang siya sa akin kaya sinabi niya ang sikreto ng isa sa tropa niya, si Donis.

“Judah, totoo ba ang sinasabi mo? Hindi ganoon ang pagkakakilala ko kay Donis.” Oo, nagagawa ko pang ipagtanggol ang gagong nangloko sa akin. Alam kong niloko niya ako, pero hindi niya magagawang makipagtalik sa pinsang-buo niya ng dahil lamang sa dalawandaang piso.

“Totoo ang sinasabi ko Jejo. Maniwala ka! Kaibigan kita. Ayaw kitang masaktan, lalo na dahil minahal mo ang pinsan mo. Ang pinsan mong bayaran!” galit na giit ni Judah.

Hindi ako nakasagot. Tanging patak lang ng luha ang tumugon sa paliwanag ni Judah. Hindi na yata kaya ng puso ko. Masyado na itong nasasaktan.

Mas malala pa pala ang nagawa ni Donis na panloloko sa akin. Parang gusto ko nang sumabog, kainin ng lupa kung saka-sakali. Ang tanga ko!

Patakbo akong lumabas ng classroom. Rinig narinig ko pa ang mga sigaw ni Judah pero hindi ko na iyon pinansin pa. Sapo-sapo ko ang mukha kong basa na ng luha. Hindi ko na makita ang daan pero patuloy pa rin ako sa pagtakbo. Gusto kong makalayo panandalian man lamang, gusto kong mawala sa paningin ko ang kasuklam-suklam at nakakadiring pagmumukha ni Donis!

Hindi ko namalayan ang estudyanteng papasalubong sa akin. Dahil sa bilis ng takbo ko, nagkabanggaan kami at parehong tumumba sa sahig.

Hindi ako nasaktan dahil sa ibabaw ng kung sinuman ako bumagsak. Malakas ang pagkakabagsak naming iyon. Dahil sa bilis ng pangyayari, hindi agad ako nakatayo.

“Putang ina!” Sambit ng nakabungguan ko. Patay! Lalaki pala.

Agad akong bumalikwas ng tayo. Hindi ko magawang tumingin sa kanya dahil natatakot ako, ayaw kong masuntok. Tama na ang puso ko na lamang ang masaktan.

Naramdaman ko na lamang na nakatayo na pala ang lalaki. Tantya ko, matangkad siya. Malaki ang katawan at ng iangat ko pa ang paningin ko sa mukha niya. OH MY !

“Gago ka ba! Tang ina mo! Hindi ka tumitingin sa dinadaanan mo! Gusto mo bang upakan ko yang mukha mo! Gago ka! Sa susunod na magkrus ang landas natin. Paduduguin ko yang nguso mo!” sabi nito sabay bunggo sa aking balikat at lakad palayo.

Ang bagsik ng mukha niya pero napakagwapo. Ngayon ko lamang siya nakita dito, marahil ay transferee siya.

Grabe naman, kebago-bago, ang yabang. Hindi ko naman sinasadya ihh.

Hindi ko na nilingon pa ang lalaking nakabungguan ko. Tumigil na din ako sa pag-iyak, ayoko na. Ayoko nang iyakan pa ang mga katulad nila, mga gwapo pero daig pa ang demonyo. Mga MANLOLOKO!

Ateng ! Unang kabanata pa lang, nabulunan na sa kamalasan si Jejo!! Paano pa kaya sa susunod?

GUYS ! PLEASE ! VOTE AND COMMENT !!!!!

THANKIE-THANKIE

Author’s Note

Pakiusap! Doon sa mga nasa minor age pa! Please, do leave this story! Strictly not allowed for 18 years old below. Alam niyo na ang ibig kong sabihin!

• cutiepogi

P.S.

Leave a comment, especially votes! Don’t be a damn silend reader hah? If you want to be one of the character of this story? Just put your name at the comment botton. HAH?

I LOVE YOU ALL !!!

• Let us be TROPA :*

Kabanata II

Kabanata II

Mabilis na dumaan ang mga araw. Kapansin-pansin ang patuloy kong pag-iwas kay Donis. Marami nga sa mga kaklase ko na sinasabihan kami ng LQ daw kami.

Pansin ko rin ang pagiging epal ni Donis sa akin. Panay palibre at pangongopya pa rin ang ginagawa niya. Gusto ko mang pagsabihan siyang iwasan na ako, pero hindi ko magawa. Pababayaan ko siyang matuklasan sa sarili niyang, hindi ko siya kailangan.

Kasama ko ngayon ang kaibigan kong si Chaila. Bakla siya na lantaran. Malandi pero masarap kasama. One of my closefriend at sobra ang ingay.

Hindi ko alam kung bakit ba naandito kami sa entrance ng school. May inaantay daw siyang ‘papa’ kuno.

Ganyan naman talaga iyang si Chaila, kahit chaka marami pa ring boylet. Siguro kahit mga second year high school pa lang kami, gabola na ng baseball ang butas ng kaniyang puwit. Haha, ehh iyan nga ang nagbibigay sa akin ng mga da-moves na dapat kong gawin kapag kasama ko noon si Donis, pero malaki ang respeto ko sa sarili ko. Ayokong gumawa ng isang bagay na ikasisira ko. Bakla na nga ako, magpapakapokpok pa ba ako? No way.

Panay ang sulyap ni Chaila sa mga estudyanteng dumaraan. Para bang sinusuyo kung sino-sino ang dumadating.

Ako naman, nakasandal lang sa may pader habang nakikipagtext kung kani-kanino. Swerte ko dahil ipinamana na sa akin ng aking tita ang kaniyang cellphone na Nokia 3315, ito pa naman kasi ang uso ehh. Tsaka, ang pamilya ko ay maraming pinaglalaanan sa pera nila. Kaloka!

Narinig kong nagtitili si Chaila. Sabay hiklat sa braso ko upang tignan kung sino ang paparating.

“Mars, nandyan na siya! Paparating na!” malanding sabi ni Chaila na hindi matinag ang paningin sa lalaking paparating.

Nang mapatingin ako sa lalaki. Shit! Nanlaki talaga ang mata ko kahit natural nang malaki. Yung lalaking nakabungguan ko. Patay!

“Chaila, alis na ako. Ayokong makita niya ako.” sabi ko pero agad niya akong pinigilan sa paglalakad palayo.

“Gaga! Hindi mo ba notice ang kagwapuhan niya? Siya si Arlis, ang pinakagwapong freshmen!” pigil niya pa rin sa akin.

“Teh! Bubugbugin ako niya! Ayoko! Aalis na ako!” pero hindi talaga ako makawala sa bruha. Gusto niya yatang mapanood kung paano ako lampasuhin ng gwapong sinasabi niya.

“Ayan na siya teh!”

At bago pa man ako makatakbo. Naharangan na ni Chaila si Arlis sabay hatak sa akin palalapit sa kanilang dalawa.

Napayuko na lamang ako. Ayokong makita niya ang pagmumukha ko dahil baka totoohanin niya ang bantang mata ko lang ang walang latay.

“Excuse me papa.” sabi ni Chaila sa lalaki.

Hindi umimik ang lalaki, lalakad na sana ulit ito ng lalo pang humarang si Chaila.

“Teka, ako nga pala si Chaila. Ang dyosa ng mga magaganda. At ito si Jejo, dyosa din yan, hindi lang halata.” malanding sabi ni Chaila.

“Pwede ba? Padaanin ninyo ako! Mga BAYOT! SALOT!” galit na bulyaw nito na sabay naming ikinagulat ni Chaila.

Napatingin tuloy ako sa paligid. Maraming estudyante ang nakatingin sa amin. At sa hindi na naman sinasadya, nagtama ang mga mata namin ni Arlis. Lalong nagliyab ang mga matang iyon, at tiim bagang na tinitigan ako.

“Ikaw na naman!!!” bulyaw niya sa mukha ko. Nagmistula naman akong asong nabahag ang buntot dahil sa takot.

“Mars? Magkakilala kayo?” baling na tanong sa akin ni Chaila.

Hindi ako umimik.

“Ayy, teka, Arlis name mo right? Type ka ng bestfriend ko.” sabay turo sa akin.

Nanlaki naman ang mata ko sa narinig ko mula kay Chaila. Lagot na talaga ako dito sa lalaking ito.

“Mga putang ina ninyo! Maghanap nga kayo ng mapagtitripan ninyo! Lalo na ikaw!” sabay hawak ng mga kamay niya sa kwelyo ng polo ko. Napalunok ako sa takot.“Ikaw! Putang bakla! Hindi ako magkakagusto sayo! Salot! Wag ka na ngang magpakatanga pang may papansin sayo. Ako! Ang gusto ko! Babae! At hindi katulad mong binabae! Isaksak mo yan sa kukote mong panay burat ang alam!” sigaw nito sabay tulak sa akin sa nakatulalang si Chaila.

Tumulo lamang ang luha ko. Bakit na naman? Ano na namang nagawa ko?

Galit na galit siya. Miski ako kumukulo na rin ang dugo, kay Arlis at Chaila, gawin ba naman akong pantapal sa kakatihan niyang maikama si Arlis. Ako tuloy ang napasama.

Lumapit sa akin si Chaila. Niyakap ako pero agad akong nagpupumiglas. Galit ako sa kanya! Kinamumuhian ko siya.

“Gaga ka! Kung maghahanap ka ng papang masususo! Huwag mo akong idamay!” sigaw ko sa pagmumukha niyang malubak sabay walk-out.

Sa canteen ko ibinuhos lahat ng sama ng loob ko. Pagkain lamang ang katapat nito. Lilipas din ang lahat.

HALOS maghapon akong tulala. Iniisip lahat ng masasamang nangyari kanina. Impokrita talaga ang Chaila na iyon. Nakakaimbyerna! Kung alam ko lang na ipapain niya lamang ako para makabingwit ng lalaki ay ako na mismo ang nagprisintang babahan siya. Kainis!

Nagring na ang bell. Uwian na, sa bahay ko na lang papalipasin ang kabwisitang tinamasa ko ngayong araw. Kasura talaga!

Bakit kaya ang mga gwapo mataas ang tingin sa sarili nila? Kapag nilapitan ng tagilid, susuhan agad ang alam. Kanoon ba sila kaadvance mag-isip? O sadyang marumi lang sila mag-isip?

Gwapo rin naman ako ahh? Hindi ako maganda pero alam ko sa sarili kong mataas ang level ko sa kagwapuhan. Wala lang sigurong makaappreciate.

Nang makarating sa bahay ay agad akong dumiretso sa kwarto ko. Pagkabukas ko ay taka akong pinagmasdan ang paligid. Bakit bukas ang TV at parang may naliligo sa banyo?

Dahan-dahan kong kinuha ang gunting ko at maingat na tinungo ang banyo. Ipipihit ko na sana ang doorknob ng biglang bumukas ito ng kusa at iniluwa ang nakatapis na lalaki.

Napatulala ako sa mala-Aljur Abrenicang nakatayo sa harapan ko. Para bang nais kong lumuhod at sambahin ito.

“Jejo! Ikaw si Jejo di ba?” sabi ng lalaki at inilahad ang kamay niya.“Robin pala.” sabay bitaw ng isang makalaglag brief na ngiti.

Para lamang akong tangang nakatitig sa kanya. Ang gwapo, ang ganda ng katawa at ang lakas ng dating. Bata pa ang isang to pero nakakalaway ng tignan.

“Jejo. Tititigan mo na lang ba ako?”

Bigla akong nakaramdam ng hiya, teka sino ba siya at bakit naandito siya sa loob ng kwarto ko?

“Si-sino-”

“Pinsan mo ako Jejo. Pamangkin ako ni Tita Faye, ang mama mo.” sabi niya.

“Ehh, bakit ka naandito?” tanong ko habang pinagmamasdan siyang lumakad patungo sa mga maletang nakalagay malapit sa kama ko. Nang akmang magsusuot na siya ng brief ay agad akong tumalikod. Nakakahiya sa pinsan ko kuno na silipan siya no!.

“Galing ako ng Makati City, doon ako nakatira, pero lumipat ako dito kasi umalis na sila mama papuntang US. Ako na lang ang naiwan, kaya pinatira ako ni Tita Faye dito sa bahay ninyo.” paliwanag niya.

Nakatalikod pa rin ako.“Ehh bakit naandito ka sa kwarto ko? Don’t tell me na—”

“Yes. Jejo, sabi ni Tita, share na lang daw tayo. If it is okay to you?” sabi niya.“Pwede ka nang humarap.” pahabol pa.

At ng humarap ako! OH MY! Galit na galit yung kargada niya! Shit! Hindi pa pala siya nakakapagbihis. Bigla akong pinagpawisan, inuhaw at nanginig sa sobrang kaba. Ang haba at ang taba! Hindi ko maiwasang hindi tumitig don. Para bang inaakit akong hawakan iyon.

“Sabi na nga ba ehh.” putol niya sa katahimikan at agad ding tinakluban ang sa kanya. Ipinagpatuloy niya ang kaniyang pagbibihis.

Tila binuhusan naman ako ng isang galong malamig na tubig. Nakakahiya! Bakit ko ba nagawang tumitig don!

“Sorry.” nasambit ko na lamang.

Nang tumingin ulit ako sa kanya ay nakasuot na siya ng sando at maiksing boxer short.

“No need to say sorry, Jejo. Sinigurado ko lang kung ano ka ba talaga. But don’t worry, I can control myself.” sabi niya sabay bitaw ng nakakalokong ngiti.

Buang? Ni dapat nga ako ang magsabi ng ’I can control myself.“

“Teka, bakit hindi ka sumama sa US? Bakit mas pinili mo pang mag-stay dito sa Pinas?” usisa ko lang, nga naman? Bakit nagpaiwan siya dito?

Umupo siya sa may kama at humarap sa TV. Kinuha ang remote at naghanap ng channel na panonoorin.

“May dapat pa kasi akong asikasuhin dito sa Pilipinas.” sagot niya.

“Ehh ano yun?”

“Tatay ko. Nilayasan niya kami noong ipinagbubuntis pa lamang ako ni Mama. Hindi ko siya nakilala, pero may mga pictures siya na nakadisplay sa bahay. Kaya kahit papaano, alam ko ang itsura ng tatay ko. Hahanapin ko siya.” malungkot niyang pahayag.

Hindi na ako muling umimik pa. Nakakaawa naman pala siya. Ako, may mga magulang nga, busy naman sa trabaho nila. Hindi nga yata nila alam na baklush ako ehh. Na sirena ang panganay na anak nila.

“Sorry Robin hah? Sige, punta muna ako ng banyo. Maglilinis lang ako ng katawan, amoy araw pa kasi ako ehh.” paalam ko sabay diretso sa banyo.

Pagkatapos ko maglinis ay lumabas na ako ng banyo. Naabutan kong nakatulog na pala si Robin. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa cabinet ko para kunin ang damit na susuotin ko. Nakatapis lang din ako, naisipan kong tanggalin na lamang ang twalyang nakabalot sa lower body ko dahil tulog na naman ang kasama ko dito sa kwarto.

Lumantad ang walang saplot kong katawan, nakatalikod naman ako sa natutulog na si Robin ehh, tsaka tulog siya kaya wala akong dapat ikahiya.

Saglit kong pinagmasdan ang mura ko pang katawan. Makinis at maputi, walang buhok kahit saan at hindi rin katabaan. Para ngang babae ang nagmamay-ari ng katawang ito ehh, maliban lang sa lawit na nasa pagitan ng aking mga hita.

“Sayang, kung naging kepyas ka na lang sana edi wala akong pinoproblema ngayon.” bulong ko sa sarili ko ng biglang makarinig ako ng mahihinang hagikhik. Patay!

Agad kong hinagilap ang twalya upang ibalot muli sa aking bewang at nahihiyang nilingon ang lalaking wala pa ring tigil sa paghagikhik na maya-maya lamang ay naging malakas na tawa na.

Gagong Robin to! Kanina pa pala ako sinisilipan! Nakita niya kaya yung kepyas kong umuutot?

“Hoy! Langya ka! Manyak!” sigaw ko sa nakabungisngis paring si Robin.

“Hahahaha! Huwag mo nang problemahin kung may kepyas ka man o wala. Wetpaks mo pa lang, solve na!” sabi nito sabay hagalpak ng tawa.

Hindi ko ba alam kung maiinsulto ako sa sinabi niya o matutuwa. Atleast may pumuri na sa natatangi kong yaman.

Itinuloy ko na ang aking pagbibihis. Medyo naiilang lang talaga ako dahil sa panonood ni Robin. Kaya binilisan ko ang pagbibihis.

Umupo ako sa kabilang side ng kama. Walang patid pa rin ang pagmamasid sa akin ni Robin. Problema nito?

Upang mabasag ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Sinimulan ko nang magtanong sa kanya.

“Saan mo nga pala balak mag-aral?” tanong ko.

Saglit siyang nag-isip.“Actually, tapos ko nang ipasa ang requirements ko for transferring. And probably, by tomorrow, papasok na ako sa school na pinapasukan mo.” ani Robin.

“Hah? Sa Academy ka mag-aaral?” gulat kong tanong.

“Absolutely. Magiging schoolmate tayo, at roommate pa! Hindi ba masaya? Hindi tayo maghihiwalay?” masaya niyang sagot.

“Great! Sana maging close tayo.” sabi ko, gusto kong magkaroon ng katropang straight, yung super gwapo at hunk. Gusto kong isipin ni Donis na, ipinagpalit ko na siya! Hahahahaha!

“Oo ba! Nakita mo na yung espada ko, nakita ko na rin yung kaluban mo. Match di ba? Hahahaha.”

Gosh! Hindi ko malaman kung may sayad ba itong kasama ko. Kaluban means doon isinasaksak yung espada. Hah? Ako sasaksakin niya ng espada niya?

Pinsan ko na naman!? Ateng. Mabenta talaga.

Mahilig sa pinsan si Jejo! Magkasaksakan kaya sila soon? Hahahahaha.

Vote and comment ! Salamat .

Kabanata III

Kabanata III

Magkatabi kaming natulog ni Robin. Madali kaming nagkasundo dahil panay patawa ang ginagawa niya. Syempre, kahit waley na, tawa pa rin ako no. Ayoko kaya mang-echos.

Maaga akong nagising, nauna na akong naligo bago ko siya ginising. After naming magbreakfast, sabay kaming pumasok at he insisted na maglakad na lang kami para makapag-exercise daw.

Diosme! Isang kilometro ang layo ng school namin mula sa bahay, panigurado! Pagdating ko sa school, may instant suka na sa kili-kili ko.

Habang naglalakad kami, panay kwentuhan lang kami ni Robin. Sabi niya kasi, hindi ko daw mapapansin ang layo ng lalakarin namin kung nagkukwentuhan daw kami. Pauto niya!

“Jejo, nagkaboyfriend ka na ba?”

Muntikan naman akong masamid sa tanong niya. Ano bang isasagot ko?

“Ahh-ehh. Bawal yun sakin, masyado pa akong bata para magkaboyfriend. Isa pa, hindi yata alam ng parent ko na tagilid ako. Na bokya ang inaasahan nilang unico hijo ng pamilya nila.” Kasi paano ko ba naman sasabihin sa kanya na nagkaroon ako ng kaaffair kung panay kalokohan lang pala. Baka mamaya pagtawanan niya lang ako ehh.

“Pwede ba magkaroon ng bromance ang magpinsan?”

“Hah?” ano bang klaseng tanong yan, si Donis kaya ang tinutukoy niya? May alam kaya siya sa past relationship kong hindi naman yata talaga nag-exist?

“Ahmm. Para sa akin ehh, bawal yun, kasi magkadugo kayo at pareho pa kayong lalaki, kaya nga bromance ehh.”, sagot ko, mukhang salungat to sa paniniwala ko. Kasi, umibig ako noon sa pinsan ko, at yung pinsan kong yun, pumatol at nagpabayad din sa pinsan niya. Langya! Mukhang ako yata ang natatamaan sa mga isimasagot ko sa kanya ehh.

“Ahh.” mukhang sumang-ayon naman si Robin, patangu-tango pa ng ulo ehh.“Di ba sabi nila, walang pinsan pinsan sa espadang tigasan?” sabay hagalpak niya ng tawa.

“Ano!!?” gulat kong tanong. Mga banat talaga ng gwapong ito, lagi na lang may bahid ng kalibugan.

“Hahahaha! Wala.” sabi niya habang patuloy pa rin sa pagtawa.

Tahimik na lang akong naglakad. Ayoko nang sagutin pa ang mga tanong niya, tinatayuan ako ehh. Hehe

Habang nasa daan ay pansin kong panay ang sulyap ng kababaihan at kabaklaan sa amin. Ayy hindi pala samin, kay Robin lang. Ehh sa gwapo at macho ba naman ng kasabay ko ehh. Sino ba namang tanga ang hindi maglaway ang kepyas? Bata pa to pero may maipagmamalaki nang batuta.

Nagulat na lang ako ng bigla siyang umakbay sa akin. Shit! Ang bango-bango niya, napapapikit ako sa tuwing masasamyo ko ang lalaking-lalaki niyang amoy.

“Ohh, baka mamaya bumara na ako sa ilong mo.” putol niya sa katahimikan naming dalawa.

“Hah? May sinabi ka?”, actually, hindi ko talaga naintindihan yung sinabi niya. Kasi iniimagine ko siyab habang inaamoy ko, yun bang magsasabay kami sa banyo, ihhh. Hahaha, ang kati ko lang.

Habang patuloy pa rin kami sa paglalakad ay may biglang humarang sa aming dalawa. Isang babae na ewan ba kung short pa bang matatawag yung suot niya. Tas ang make-up! Kasura, saan kaya ito nakipagboxing? Maga pa ehh sa sobrang kapal ng blush on. Nakalady-sando lang ang gaga! Pokpok ka teh? Sabi ko pero sa isip lang.

“Hi Papa.” seductive niyang sabi. Kadiri! Sarap baklasan ng bagang!

“Ako po?” kunyari kong sagot, kahit alam kong si Robin naman talaga ang pakay ng laspag na ito.

Umasin yung mukha ng dalana.“Che! Ambisyosa! Syempre hindi ikaw no! Sya!” sabay turo kay Robin.

“Sorry Miss pero,” sabi ni Robin sabay kindat sa akin.“Huwag mo namang tarayan ang boyfriend ko.”

Hah? Sino daw? Ako? Boyfriend niya? Nganga. Ateng! Ayan na naman yung pakeme epek ng mga impokritong gwapo! Pakikiligin ka pagkatapos, paiiyakin o lolokohin. Kaimbyerna!

“Naku Manang, hindi ko po siya boyfriend, magpinsan po kami.” sabi ko sabay siko sa nakabungisngis na si Robin, gagong to! Papasakan ko to ng kepyas sa bunganga ng matigil!

“Mahal naman, huwag mo na nga akong ikahiya.” sabi niya sabay halik sa pisngi ko! Gosh, malapit na akong bumigay! Hindi pala, bumigay na nga pala ako, isa akong sirenang kahit hindi pa buntis, may itlog na!

“Sige Miss, mauna na kami ng boyfriend ko, may pasok pa kami ehh.” ani Robin sabay hiklat sakin palayo.

Narinig ko pa yung sabi ng babae,“Sayang, gwapo nga, nagtsatsaga naman sa bakla.”

Palihim kong tinitignan si Robin. Bago pa lang kami magkakilala pero kung umasta parang kami na ang itinadhana? Agad-agad!?

Ibang klase din siya, iba mang trip. Yung trip na nangdadamay pa ng iba at hindi marunong mahiya? Sarap niya siguro maging boyfriend.

Sana maging bff kami. Tropa, parang ganun? Parang ang sarap sa pakiramdam ng may dadamay sayo sa oras na lubog ka na nga, binabayo ko pa pababa.

Hindi ko namalayan na magkahawak kamay na pala kaming naglalakad. Well, hindi naman siguro masama iyon dahil magpinsan kami. Iyong makikitid lang ang utak ang mag-iisip ng kung anu-anong bagay.

NAGHIWALAY na kami ng daan ng marating namin ang school. Sa freshmen building kasi siya at ako naman ay sa sophomore.

Maaliwalas na ang pakiramdam ko. Medyo nakalimot din ako sa mga nangyari kahapon. Dahil iyon kay Robin, iba kasi siyang klase ng tao, hindi ka titigilan hangga’t hindi ka tumatawa.

Pumasok na ako sa classroom at hinintay ang unang klase. Ganoon pa rin, aktibo ako at masayang nakikibonding sa mga kaklase ko.

Si Donis? Tumigil na yata sa pagpapapansin sa akin. Minsan kasi, nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin sabay magiging malungkot ang mukha. Paawa lang siguro? Tutal, magaling naman siyang umarte, kerie niya na yan. Basta ako, wala na akong pakialam sa kanya.

Nagring na ang bell. Breaktime na. Agad kong kinuha ang mga gamit ko at nagpaalam na sa ibang classmate ko. Lalakad na sana ako ng biglang may pumigil sa braso ko.

“Do-donis?” gulat man pero tinatagan ko ang sarili ko para hindi mabuwag sa kahabag-habag niyang pagmumukha.

“Pwede ba tayong mag-usap?” mahina nitong sabi. Pero ewan, may nararamdaman akong kakaiba sa mga titig niya, sa paraan ng paghawak niya sa braso ko, at sa pagsasalita niya.

Ngunit, ang puso ko, may sugat pa rin. Ayaw na sigurong magpagaling upang wala na muling makapasok. Tapos na ang malalanding araw namin ni Donis. Tapos na ang lahat sa amin. Niloko niya ako.

“I’m sorry Donis. But I really ne–” natigil ako sa pagsasalita ng biglang dumating ang tila sundalong napasubo sa laban at kailangang humingi ng tulong upang madagdagan pa ang kakampi niya.

“Classmates! May trouble sa labas! Away freshmen! Transferee pareho!” hingal kabayong balita ni Korina, ang chismosa queen.

Shit! Si Robin!

Dali-dali akong lumabas at tinungo ang nagkakarambulang dalawang estudyante. Nang makalapit ako ay-“Robin! Tama na yan! Robin!”

Kita ko, duguan na pareho ang mukha nila ng kalaban niya. At nang mapagmasdan ko ang kasuntukan niya-“Geh! Robin! Bugbugin mo yang hayop na yan! Lampasuhin mo yang bobong-utak lamok na yan!” sigaw ko ng makita kong si Arlis pala ang kabasag-ulo niya.

Maraming estudyante ang nakapalibot pero wala namang umaawat. Nasan na ba kasi yung mga staff ng school na responsible para sa ganitong moment.

Pagbalik ko ng tingin ay si Robin na ang nadedehado! God! Kailangan kong gumawa ng paraan, dahil panigurado! Wasak ang feslak ngpinsan ko.

“Awatin niyo sila! Awatin niyo!”, taranta kong sigaw. Pinaghahampas ko na yung mga lalaking nakikiisyoso pero ayaw talagang tumulong mang-awat.

Dahil sa kakulitan kong maisave si Robin. May biglang tumulak sa akin sa nagrarambulang dalawang gwapo, rinig ko pa ang sinabi ng letseng tumulak sa akin.

“Ohh, ayan, ikaw pumigil, makulit ka ihh!”

Sa lakas ng pagkakatulak sa akin, nadaganan ko si Arlis dahilan para matigil ang pagsuntok niya kay Robin. Akala ko naawat ko na sila, pero ako naman ang pinuntirya ni Arlis! Pinagsusuntok ako! Wala akong magawa kundi ang isalag ko ang dalawa kong braso, dahil kung hindi! Si Dugong ang kamukha ko pagkatapos!

Sa hindi inaasahan, isang suntok ang hindi ko nailagan. Mabilis iyong tumama sa mukha ko dahilan para makaramdam ako ng matinding hilo. Unti-unti na ring nagdidilim ang paningin ko. Hanggang sa tuluyan nang bumagsak ang talukap ng mata ko.

NARAMDAMAN ko na lang ang sarili kong nakahiga sa malambot na kama. Naroon pa rin ang sakit sa kanang pisngi ko dahil sa malakas na pagsuntok ni Arlis. Kung hindi sana ako itinulak ng kung sinoman, hindi sana ako naupakan ng matindi-tindi sa mukha. Navirginan na ng kupal na Arlis na yon ang makinis kong feslak!

Dahan-dahan kong iminulat ang mata ko. Nasa clinic ako, at pagtingin ko sa mga upuang nasa tabi ng kama na hinihigaan ko, si Robin na nakangangang natutulog. At Oh My! Naligaw yata ang walang awang bumugbog sa akin, si Arlis, kapal pa ng mukha, nakasandal pa ang ulo sa balikat ni Robin. Kung kanina lang ay para silang aso at pusa. Ngayon ay mukha na silang bromance.

Wait, there is more. Letse! Si Donis pala ang lalaking nakaupo sa dulo ng mga nakahilerang bangko. Anyare sa Earth? Pinagbuklod lahat ng mga gwapong lalaking ito? Upang bantayan lang ang exotic kong beauty?

Naunang nagising si Donis, at ng mapansin nitong mulat na din ako ay kaagad siyang lumapit sa akin. Kahabag-habag ang kaniyang pagmumukha. Na tila concern na concern sa akin ang lokong walang ibang inawa kundi ang saktan ako.

Kinuha niya ang kamay ko at hinalikan. 

Pansin ko ang kaibahan ng dating Donis sa kaharap ko ngayon. Dahil marahil, kung dating Donis ang nasa harapan ko, panigurado, bingi na ako sa paulit-ulit niyang pakiusap na ilibre ko siya sa canteen. Hindi naman siya ganoon kahirap, nasa abroad nga ang tatay niya, pero bakit ganito? Ginagamit niya pa rin ako para lamang sa luho niya.

“Beybs, kamusta ka na? May masakit pa ba sayo?” maamo niyang tanong na puno ng pag-aalala.

Ibinaling ko na lamang ang aking paningin sa kabilang bahagi ng kama. Ayokong makita ang kaplastikan ng hinayupak na ito, dahil alam ko sa sarili ko, mahalaga pa rin siya sa akin, pero dinadaig lamang ito ng sakit na natamo ko dahil sa pagmamahal sa kaniya. Kungt patuloy ko lamang siyang pagmamasdan. Baka lumambot ang aking puso at bigla ko na lamang siyang mayakap.

Biglang nagising sina Arlis at Robin. At nang mapansin nila ang kaganapang nangyayari sa amin ni Dons, binalot ng pagtataka ang kanilang mukha. Kaagad lumapit si Robin at umupo sa kabilang bahagi ng kama.

“Jejo? Kamusta na ang pakiramdam mo?” alala ding tanong sa akin ni Robin.“Bakit ka kasi sumugod sa away namin ng kupal na yon? Iyan tuloy, ikaw ang naupakan.” sabi niya sabay tingin ng masama sa nakamasid lang na si Arlis.

Ano ba yan? Ang gagwapo ng kasama ko. Kahit may mga band aid at pasa sina Arlis at Robin, gwapo pa rin, mas nagmukha nga silang astig ehh. Ehh ako? Kamusta naman ang feslak ko? Pekpek na ba?

Bumaling ang tingin ni Robin sa nakaupo ding si Donis. Nagkakatitigan sila. Hindi ko maunawaan ang mga sulyap na yon pero ramdam kong may namumuong tensyon sa dalawa. Nagpapakiramdaman pero halata sa mukha nila na hindi gusto ang isa’t isa.

Para matigil nag tensyong nagaganap sa pagitan ng hunk (Robin) at chinito (Doni), agad akong gumawa ng eksena.

“Araaayyy!! Ang dede ko sumasakit!”

Success, nagulantang ang dalawa at natarantang sinuri ako.

“Bakit masakit ang dede mo?” ani Donis.

“Sus! Nag-iinarte lang yan! Utong nga wala yan. Dede pa kaya!!” paangil na sabat ni Arlis. Inirapan ko na lamang siya.“Tsaka, huwag ka ngang OA! Hindi dede ang pisngi mo! Iyan ang nasuntok ka! BAYOT!”

Grabe na talaga tong si Arlis. Malapit na akong mapuno sa kanya.

“Gago ka pala ehh! Ikaw na nga itong nakadisgrasya! Ikaw pa itong may ganang manglait! Ehh kung upakan kaya kita dyan?!” gigil na sabi ni Robin. Akmang tatayo na sana ito para upakan si Arlis ay maagap kong nahawakan ang braso nito para matigil.

“Tama na! Pwede ba?” sigaw ko. Kairita tong mga abnormal na ito. Nasan kaya mga utak ng mga ito?Ayaw gamitin!

“Beybs, hatid na kita sa inyo. Tara na? Gabi na kasi ehh. Magsasara na itong school.” singit ni Donis at ng aalalayan na niya ako pagtayo. Biglang tinabig ni Robin ang kamay ni Donis na aalalay sana sa akin.

“Tang ina! Ano bang problema mo? Hah!” galit na sabi ni Donis kay Robin.

“Mas tang ina mo! Puwit ka! Umuwi ka na nga at magfinger na lamang sa bahay ninyo!” palaban ding ani Robin.

“Teka! Sino ka bang pakialamero ka? Dapat ikaw ang umuwi dahil hinahanap na ng tatay mo ang puwit mo!”

Katakot ang dalawnag ito. Ayaw tumigil sa bangayan, panay kababuyan ang inilalabas ng bibig.

“Ehh ang kapal naman ng mukha mo! Ehh ako lang naman ang BOYFRIEND NI JEJO!!”

Ako? Nganga. ANYARE BA TALAGA SA EARTH?

Sinusubok na naman ba ako ng pag-ibig na yan? O panibagong pasakit lang ang nag-aabang sa akin?

HAHAHAHA ! Paepek na naman ng mga lalaki kay Jejo!

HAYYY ! LALAKI NGA NAMAN . TSK :)

Vote and Comment ! Thanks .

Topher o Jess ! Sana ako na lang si Ms.Pastillas. HAHAHA :D

Watching Showtime !!! KAKILIG !

Kabanata IV

Kabanata IV

Naging maayos din ang buong linggo ko. Tuluyan ko nang iniwasan si Donis. Naroon man ang sakit pero ang nakaraan ay nakaraan na. Kinakalimutan at nagsisimula muli.

Hindi ko lang alam kung sinusubok ba talaga ako ng tadhana o binibigyan ulit ng matinding pasakit. Ayokong umasa sa mga binigkas ni Robin. Marahil ay nagbibiro lamang siya sa pagkakalat na magboyfriend kami.

Pero, magmula ng dumating si Robin sa buhay ko. Nakaramdam ako ng isang tunay na masasandalan. Magiging kaibigan at kasangga sa anu mang oras.

Naging mabait sa akin si Robin. Dinaig nya pa talaga ang tunay na boyfriend sa pag-aalaga sa akin. Nandyan siya kapagnalulungkot ako o kaya ay nasasaktan pisikal man o emosyonal.

Marami nga ang nagtatanong sa akin kung boyfriend ko nga daw ba si Robin. Pero sinasagot ko sila na magpinsan kami at kahit sino pa ang muling sumubok sa puso ko. Mananatili itong manhid at nakasarado.

Ayoko nang umasa muli, masaktan at ang maiwanan. Tama na ang masaktan ako ng isang beses. Nakakadala na.

Tapos na ang lunchbreak at nagsimula na ang klase.

Dumating na ang guro naming si Sir.Nicole upang ituro ang asignaturang Ingles. Nagsisimula na siyang magturo ng bigla namang kumulo ang tiyan ko at pakiramdam ko’y magluluwal ako ng mabahong nilalang.

“Pprruut-pot,‘’ mahina pero sapat na para mapansin ng mga katabi ko ang kakaibang ringtone ko. Ano nga ba ulit ang kinain ko kaninang lunch?

Bicol Express, pakbet, maha, at bumili din ako ng mangga na ang sawsawan ay alamang. Hindi kaya–

“Jejo, kanina ka pa yata tinatawagan ng kalikasan, nakailang missed calls na at message. Sagutin mo na sa banyo, dali.” Bulong sa akin ni Joshua.

Nang tumingin ako sa paligid ay ibayong hiya ang naramdaman ko.

Ikaw ba naman ang pagtinginan ng mga kaklase at guro mo. Mga ateng, tae lang to at hindi bomba. Kung makatingin kayo sakin daig ko pa suicide bomber.

“Oo, lalabas na! Parang ako lang nakaexperience nito ahh.” Sabi ko sabay walkout.

Papalabas na sana ako ng classroom ng,“PRUUT-POT!! BOKK!!‘’

Napakapit tuloy ako sa pwit ko. Pakiusap, huwag ka munang lalabas. Fairy godmother! Tulungan mo ako.

Kumaripas ako ng takbo papuntang banyo. Pakiramdam ko ilang sandali na lang ay sasabog na ang lagim. Isang lagim na kahit kailan ay hindi ko makakalimutan.

Nang tumapat ako sa CR ng building namin ay lalo akong kinabahan para sa unexpected explosion na maaari kong pakawalan.

OUT OF SERVICE. Ayan kaagad ang bumulaga sa akin. Lintik naman oh. Ampupu ko, lalabas na.

Wala akong nagawa kundi ang takbuhin ang CR ng mga freshmen. Grabe, malapit na talagang lumabas. Panigurado, mukha nang tanga ang itsura ko dahil sa pagpipigil.

Atlast. Nakarating din sa destinasyon ko. At swerte, walang tao. Kaagad akong lumapit sa cubicle at agad binuksan ito.

Tila isang nagniningning na bowl ang bumulaga sa akin. Para akong isang reynang uupo sa kaniyang trono. Taray!!

Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa. Agad kong ibinaba ang aking pants kasama ang underwear kong may mantsa ng paglalabor.

Nagmistulang bagong taon sa loob ng CR. Nakakabingi ang puntukan galing sa aking lagusan. Sa wakas!!

Said na said at halos wala na akong itinira.

Konting pahinga lang ang inilaan ko. Pakiramdam ko pa kasi ay sobra akong napagod. Pinindot ko na ang flush para matapos na ang paghahasik ko ng kadiliman dito sa loob ng CR ng mga freshmen. Swertet ko lang talaga dahil walang tao dito sa loob dahil panigurado, kung meron man, nagsitakbuhan na ang mga iyon dahil sa kapangyarihang pinakawalan ko.

Kaagad kong hinagilap ang toilet paper pero sa pagkasurpresa ko, wala! As in yung karton lang ang natira. Patay! Fairy godmother, pinaparusahan niyo ba talaga ako? Promise po, hindi na mauulit ang pagpapakatanga ko sa mga boys.

Maya-maya lamang ay nakarinig ako ng mga yabag papalapit sa cubicle ko. Sumipol-sipol pa ito na ang himig ay Twerk It Like Miley. Dyosme! Gora na to kahit makita niya akong half naked. Tatakpan ko na lang ang balisong kong nakalaylay.

Tumayo ako mula sa inidoro at marahang binuksan ang pintuan ng cubicle na kung saan ay okupado ko. At ng mapatingin ako sa lalaking nasa urinal, ay shet lang ang walang latay!

Bangkinis ng wetpaks, ang puti at ang bintog-bintog. Matangkad na lalaki ang umiihi, malaki din ang katawan na maputi at sobrang kinis. Mas maputi pa yata to sa akin ehh. At ng mapadako ako sa feslak niya— Fairy Godmother!! Thanks dahil pinag-LBM mo ako!

Ang wafu-wafu! Mula sa makapal na kilay hanggang sa singkit na mata, yung ilong, so perfect na maliit, at yung lips, pinkish na manipis pa. Ateng! Tumatayo ang balisong ko sa tanawing nakikita ko. At ewan ba, nakucute-an ako sa pag-ihi niyang nakalabas ang puwit. HAHAHA

Teka. Kelangan ko muna makaalis dito sa cubicle, ayokong dahil lang sa tissue ay titira ako dito. Lakasan lang ng loob yn.

Inantay ko munang matapos si kuya sa paglalabas niya ng madilaw na likido. Nang matapos siya ay binasag ko ang katahimikan sa pagtikhim.

“Ahemm!”

“Ayy! Baklang aswang!” pagulat niyang sabi ng ng humarap siya sa akin. GOOOOOSSSHHH! Ang gwapo nga. “Teka, sino ka?” anyare sa kanya? Parang takot na takot siya?

“Ako si Jayson Joey. Jejo nalang for short. Gwapo, pahinge naman ng help. Pwede?” pakiusap ko sabay nguso pa.

“A-anong klaseng tulong? Tsaka? Bakit ganyan ang itsura mo? Pawis-pawisan?” tanong iya ulit. Ang cute niya lang.

“Ampupu-Andaming satsat? Tulungan mo na lang ako. Pwede?”

“Ayoko nga. Hindi naman kita kilala ehh. At ano namang maitutulong ko sayo?”

“Sige na please? Ikuha mo lang ako ng tissue dun kay Mamang Janitor.” paawa ko talaga. Kainis tong lalaking ito, konting tulong lang ayaw pang pagbigyan.

“Hehe. Ayoko!!!!! Bahala ka dyang langawin. At tignan mo nga yang nakalawit sa hita mo, makasaksak ka dyan ihh. Kawawa, hindi kasi nagsisiguro bago mag-CR. Hahahaha.” tawa pa niya. Kaloka! Nanglait pa ang putek. Papahidan ko ng pupu kapaghindi pa ito tumigil sa pang-iinis.

“Wala kang puso!” galit na sigaw ko. Ang gwapo nga, ang sama pala ng ugali. Lahat na lang silang gwapo, pare-pareho. MASASAMA!

“Wala ka namang tissue! Dyan ka na nga. Ang bantot-bantot mo!” sabi niya sabay takbo palayo.

Tengene. Kamalasan na naman.

Wala akong nagawa kundi ang maghintay ng panibagong tutulong sa akin. Pabor na ako sa pangit, basta may tumulong lang.

30 minutes later …

Grabe na talaga. Nandito pa rin ako sa trono ko at hindi makaalis. Feeling ko tuloy ginto itong inuupuan ko kaya hindi ko maiwaan dahil baka may magnakaw. Kabobohan lang. Kung sana tinulungan na lamang ako nung gwapong lalaki edi sana wala na ako dito. Kaimbyerna talaga!

Kinapkap ko ang slacks kong suot. Sana may papel man lang dito na ginawa ko nang scratch para maging substitute sa toilet paper. Kaso wala, yung panyo ko lang na kulay pink.

Teka, pwede to ahh. Kaya ayun, wala na akong nagawa kundi ang gamitin ang panyo ko upang malinis lang ang aking lagusan. Kadiri man pero wala na akong magagawa. Kailangang -kailangan ihh.

Nang malinis ko na at alam kong wala nang bahid ng kung anu pang mantsa. Inayos ko na ang sarili ko. Lumabas na ako ng cubicle, and to my surprise again. Pintuan naman ng CR ang nakasara, at nakakandado pa! OMG! It’s so creepy pamandin dito sa loob. At ng i-check ko ang orasan, mag-aalas-tres na na pala. Ayokong maiwan dito sa loob ng CR at 30 minutes na lang , uwian na! Oh FGM! Help me! Help MEE!!!

Kinalampag ko ang pintuan, halos mawasak na pero wala pa ring nagtatangkang tumulong sa akin. Paano na ako niyan?

Inilapit ko ang tainga ko sa pinto para mapakinggan ang mga kaganapan sa labas.

“LAHAT NG ESTUDYANTE! MAGSILABAS NA KAYO PARA SA GAGANAPING EARTHQUAKE DRILL.” announcement galing sa faculty gamit ang microphone. Patay na talaga, panigurado, wala na talagang makakarinig sa akin.

Napapitlag pa ako ng biglang may umungol galing sa pinakahuling cubicle. Ungol na tila nahihirapan. Nagsitayuan ang balahibo ko sa narinig, lalo ko lamang tuloy kinalampag ang pintuan.

“Tulong! Buksan niyo ang pinto! May MULTOOOO!!! MULTOOO!” sigaw ko.

Pero hindi nagpainda ang multo. Lalo na lamang lumakas ang ungol. Halos magsitayuan na lahat ng balahibo ko ngunit tila pa yata patindi ng patindi ang takot ko.

Hindi ako nagkamayaw sa pagsigaw. Tila mapuputulan na ako ng litid ngunit wala pa ring nagtatangkang magbukas ng pinto. Katapusan ko na talaga.

“H-hoy b-bakla, tu-tulungan mo ako.”,sabi nung multo.

Multo? Laitero? Uso din pala sa kanila yun?

“AHHH!!!! Multong bully! Multong bully!”

“Ga-gago, tu-tulungan mo ako dito, sa h-huling cubicle.” Ani multo.

Nagdalwang isip pa ako kung susundin ko ba yung boses na naririnig ko. Baka naman kasi hindi talaga multo, baka estudyante ring kagaya ko na nangangailangan lang ng kalinga-este ng tulong ko.

Nakita ko na lamang ang sarili kong nakatayo sa tapat ng panghuling cubicle. Tanging mabibigat na paghinga lamang ang naririnig ko. Kahit balot na ako ng takot ay matapang ko pa ring itinulak ng mabilis ang pinto ng cubicle.

Hindi ko napansin ang ulong nakaharang sa pinto at dahil sa bilis ng pagkakatulak ko ay tumama ito sa mukha niya.

“Araayyy!!”

Isang lalaking puno ng pasa ang mukha ang bumulaga sa akin. May mga mantsa ng dugo ang polo niya. Putok din ang nguso niya pero kahit ganon, hindi maitatangging gwapo rin ito. Hindi kalakihan ang katawan pero sakto lang.

“Ano, tititigan mo na lang ba ako dyan?” Reklamo niya habang ako ay tulala pa rin sa kanya. Ang gwapo talaga.

Bakit kaya nagpaulan ang Dyos ng mga gwapong katulad nila?

“Ayy, sorry. Tulungan ba kitang makatayo?‘’ Tanong ko.

’‘Hinde,hinde, kaladkarin mo ko dali.’’ Pangbabara niya.

’‘Sorry naman. Tara doon sa pinto ng CR. Gagawa ako ng ingay para mapansin tayo dito. Okay?’’tanging pagtango lamang ang itinugon niya.

Inalalayan ko siyang makatayo. Medyo mabigat pero kaya ko pa naman.

’‘Arrayyy!’’, reklamo niya ng mapahawak ako sa baywang niya. Pagtingin ko doon, lalo pa akong nagulantang ng may umagos na dugo. Nagsimulang manginig ang buong katawan ko.

’‘A-anong nangyari dyan? B-bakit may dugo?’’ Kinakabahan kong tanong.

’‘Tsaka ko na ipapaliwanag sayo. M-masakit ang buong k-katawan ko. Umalis na tayo dito.’’ Nahihirapan niyang sagot.

Naglakad na kami papunta sa pinto, kahit medyo madulas ang sahig dahil basa ay maingat ko pa ring tinungo ito.

Panay daing niya kapag may nahahawakan akong parte ng katawan niya.

Pero pinipilit niyang pigilan upang hindi ako mataranta.

GULAT at puno ng pag-aalala ang bumungad na mukha sa amin ng pinsan kong si Robin ng bumukas ang pintuan ng aming bahay.

Pasan-pasan ko ang wala nang malay na lalaki na natagpuan ko sa CR. Kanina pa ako binabalot ng kaba dahil sa kalagayan niya.

Mabuti na lamang ay may isang estudyanteng nagtanggal ng pagkakandado sa CR kung saan ako nakulong.

Isusugod na dapat namin siya sa ospital ngunit bago pa mawalan ng malay tao ang lalaking panay pasa ay nakiusap siyang kung maaari lang sanay sa bahay na lamang namin siya ituloy. At tamang tama din na ang tatay ko ay nakapagtapos ng nursing kaya paniguradong alam niya ang gagawin sa lalaking ito.

’‘Bakit ngayon ka lang Jejo? Alam mo bang kanina pa ako nag-aalala sayo? Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?’’ Sunod-sunod na tanong ni Robin. Halata sa mukha nito na nag-aalala ng sobra.

’‘Mamaya ko na sasagutin yan, tulungan mo na lang ako dito. Kanina pa ako ngalay na ngalay sa pagpasan sa lalaking ito. Baka kung mapaano na siya, kanina pa kasi siya walang malay.’’ Pakiusap ko,’‘naandyan na ba si Papa?’’

’‘Oo, nasa kusina siya, nagluluto, tara, ako na ang bubuhat sa kanya. Magpalit ka na ng damit mo, baka ikaw pa ang magkasakit kapag natuyuan ka ng pawis.’’ Utos ni Robin, siya na ang umalalay sa lalaki. Ako naman ay tinungo ang kusina upang tawagin ang tatay ko.

Nang maipaalam ko na kung ano ang gagawin ni Papa ay kaagad kong tinungo ang kwarto ko. Naglinis ng katawan at nagpalit ng damit. Nagdala na rin ako ng malilinis na damit para maisuot ng lalaking maraming pasa.

Pagkatapos ay kaagad din akong bumaba at tinungo ang sala kung saan naroon ang lalaking nakahiga sa sofa habang ginagamot ni papa.

Umupo ako sa kabilang sofa at muling pinagmasdan ang lalaki. Malinis na ang katawan nito maging ang mga sugat. Pasalamat ko na lang dahil naandito si papa.

’‘Oh, ayan, tapos ko nang gamutin ang sugat niya. May sugat din siya sa bandang bewang pero hindi naman kaanong kalalim. Samakatwid, safe na sya.’’ Sabi ni papa habang nilalagyan ng benda ang bewang daw nitong maysugat.

’‘Mabuti naman Pa. Pinag-alala niyan ako kanina.’’ Pakiramdam ko ay nabunutan ako ng tinik ng malamang okay na ang lalaki. Tumabi sa akin si Robin at pasimpleng inakbayan ako.

’‘Teka, saan mo ba siya nakita?’’,tanong naman ni Robin.

’‘Sa CR. Kasi nag-alburuto mayon ko kaya napasugot ako sa CR. Tapos may naglock pa. Hindi tuloy ako makalabas. Hanggang makita ko siya sa dulo ng cubicle. At ayan na nga sya.’’ Paliwanag ko.

’‘Ayan tapos na. Sinong magbibihis sa kanya?’’ Tanong ni papa.

’‘Ako na lang pa. Kerie ko na yan.’’ Suhestyon ko. Haha, papalagpasin ko pa ba ang pagkakataong masilayan ang mapanuksong katawan niya? Grab the chance ika nga, before its too late.

Lalapit na sana ako upang bihisan ang wala pa ring malay na lalaki ng bigla akong kurutin ni Robin.

’‘Ouch! Bakit ba?’’ Saway ko sa may topak na pinsan ko.

’‘Ako na. Baka kung anu pa gawin mo dyan.’’ Ani Robin at kaagad hinablot ang mga malilinis na damit na susuotin nung lalaki.

’‘Ang KJ mo naman couz.’’ Pagtatampo ko.

’‘Ako na lang. Magpahinga ka na lang sa kwarto mo. Okay?’’ Utos niya habang inuumpisahan nang tanggalin ang suot nitong polo.

’‘Mamaya na. Panoorin muna kita.’’

’‘Ikaw talaga? Meron din naman ako nito, yung sakin na lang ang tignan mo.’’,sabi niya sabay kindat at kagat sa lower lips niya. Buti na lang umalis na si papa kung hindi, tataob itong si Robin dahil sa mga pinaggagagawa niya.

’‘Ayoko. Dito lang ako.’’ Pagmamatigas ko.

Wala na ring nagawa pa si Robin. Hinayaan na lamang niya akong panoorin ang pagtatangal niya ng saplot ang walang malay na lalaki. At sa ngayon ay slacks na nito ang tatanggalin ni Robin. Sinulyapan muna niya ako bago ibinaba ang zipper niyon. Bawat tunog ng paghihiwalay ng ngipin ng zipper ay tila musika sa aking tainga. Hanggang sumilay na ang puting panloob ng lalaki.

Dahan-dahang ibinaba ang slacks hanggang lumitaw ang buong brief ng lalaki. Sunod-sunod na paglunog ang ginawa ko. Kahit kasi natatakpan pa ng telang puti ang kanyang alaga ay hindi maipagkakailang may kahabaan iyon.

’‘Ang mata.’’ Saway ni Robin pero hindi ko pinansin.

’‘Yung underwear, tanggalin mo na. Pinapatakam mo ako ihh.’’ Reklamo ko ulit ngunit bago pa makapagsalita si Robin ay malalakas na katok ang pumukaw ng atensyon naming dalawa.

’‘Oh,buksan mo muna yung pinto. Ako nang bahala dyan.’’ Ani ko. Sana makalusot,pagkakataon ko na ito. Haha

’‘Tse. Utot mo! Ikaw na magbukas. Palusot pa hah? Dali na!!’’ Iritadong sabi ni Robin.

Wala na akong nagawa kundi padabog na tinungo ang maindoor. Kainis lang kasi itong bwisit na kumakatog na ito, pampabitin.

Pagalit kong binuksan ang pinto. Ngunit tila nakakita ako ng multo ng mapagsino ang bisitang dumating.

’‘Ang kapatid ko, nasaan?’’,maangas na tanong ng taong unang nakasapak sa maganda kong feslak ….. Si Arlis.

Muling nagtagpo sina Jejo at Arlis. Dahil ba sa sinasabing kapatid ni Arlis ay magkabati na sila??

VOTE AND COMMENT :*

Kabanata V

Kabanata V

’’Ang kapatid ko, nasaan?“ tanong ni Arlis ng pagbuksan ko siya ng pinto. Hindi ko kaagad siya nasagot dahil sa pagkabigla. Nakasuot lamang siya ng jersey sando at short na may pagkaluma na dahil sa kupas nitong kulay.

Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa mukha niyang na kahit hindi kaputian ay makinis naman. Mukhang barumbado ang dating pero napakagwapo pa rin.

Lalong inilabas ng kanyang suot ang napakagandang hugis ng kaniyang katawan. At ng mapadako ako sa umbok na nasa pagitan ng kaniyang mga hita ngunit natatakluban lamang ng kaniyang short ay hindi ko maiwasang mapalunok. Mukhang malaki rin.

’’Tsk. Iyan pa talaga ang inuna mo sa halip na sagutin ang tanong ko. Ganyan ka na ba kauhaw sa gatas hah? Parehong-pareho kayo ng kaibigan mong halimaw!“ pang-iinis na sumbat sa akin ni Arlis.

Tila napahiya naman ako sa mga sinabi niya at the same time ay nainis. Grabe lamang siyang mang-alipusta. Sobrang napakasakit sa damdamin. Hahaha

’’Ang kapal naman ng mukha mo. Wala ka nang hiya na naandito ka sa teritoryo namin. Baka gusto mong idemanda kita ng trespassing?“ kainis lang kasi. Masyadong mapang-alipusta, hindi porket gwapo sya hindi ko na siya papatulan.

“Nasaan ba kasi ang kapatid ko? Baka naman ginahasa mo na? Mga bakla nga naman oh, kahit yung taong walang malay, nagagawa pang halayin makapagparaos lang. Lupit mo din no?”

“Aba’y sumosobra ka na ha! Para sabihin ko sayo, hindi ganon kaitim ang budhi ko! Hindi mo kagaya! Daig pa ang tunay na bakla sa sob–”

“Jayson! Ano bang nangyayari dyan sa labas? Bakit parang may kaaway ka?“sigaw ng papa ko galing kusina.

“Ahh, wala po Pa. Dumating po kasi yung kamember ko sa theatrical guild. Nagsasaulo lang kami ng script para sa play namin bukas!” palusot ko habang pinangdudulatan ng mata si Arlis. Siya naman ay tila nagtataka sa mga pinagsasabi ko.

“B-bakit iyon ang sinabi mo?‘’ takang tanong ni Arlis.

“Pakialam mo? Ayaw ng papa ko ng eskandalo hindi katulad mong sobrang kitid ng utak. Daig mo pa ang kepyas na atat na atat dapuan ng ahas.” nagulat na lamang ako ng may biglang kumiliti sa akin mula sa aking likuran.

“Sino bang bisita mo Je-” bulong ni Robin at ng mapatingin sa taong nasa labas ay kaagad niya akong hinila papunta sa likod niya at siya ang humarap sa lalaking maangas pa ring nakatingin sa amin.“Ikaw na naman! Tang ina! Ang kapal naman ng kupal mo sa mukha para pumunta dito!” galit na bulyaw ni Robin at ng akma na itong susugod ay maagap kong napigilan siya.

“Ano ba yan Jayson?! Grabe naman yang script niyo. Bakit may mura?” patay, nakikinig pa rin pala si papa.

“Wala po pa, nag-adlib lang po si Robin. Para kasing engot tong isang to.” sabi ko sabay pekeng tawa. Kailangan ko na talagang gumawa ng paraan para umalis na dito si Arlis.

“Ahh? Kasali din ba si Robin? Anong ganap niya?” tanong ulit ni papa, ang kulit lang?

“Yung mangrerape po sa anak niyo!” sigaw na sagot ni Arlis. Tila naman nakaramdam ako ng ibayong kaba dahil sa isinagot ng hayop na ito.

“Ano??!” gulat na sigaw ni papa galing pa ring kusina.

Patay! Kailangan kong makaisip ng paraan. Heto pang tukmol na Robin na to, nagpupumiglas na sa pag-awat ko. Gustong gusto nang upakan itong pahamak na si Arlis.

“Ahh, wala po pa! Uuwi na daw itong kamember ko.” sagot ko habang sinesenyasan na umalis na itong si Arlis pero sa halip na sumunod ay nagmatigas pa ito.

“Teka Jayson. Dito mo na pakainin ng hapunan iyang kamember mo. Mamaya mo na pauwiin. Malapit nang maluto itong pininyahang manok na ulam natin.” really Pa? Inaaya niyo pa tong utak-lamok na ito na kumain dito? Bulong ko sa isip ko.

“Tito!” sagot ni Robin,“wala na po tayong DOG FOOD!”

Heto yung nakakaimbyerna to the highest level. Kasabay naming naghahapunan nila Papa at Robin si Arlis. Kung makakain lang ang gago ay parang wala lang nangyari.

Ni kami naman ni Robin ay hindi halos magalaw ang pagkaing nasa plato namin. Samantalang si Arlis, kulang na lang pati ilong niya pasakan niya ng kanin.

“So, Hijo, kapatid mo pala iyong lalaking tinulungan nitong anak kong si Jayson.” tanong ni papa matapos nguyain ang isinubo niyang laman ng manok.

Nakamasid lamang kami ni Robin sa dalawang nag-uusap. Kapwa kami walang imik, tanging pagtingin lamang ang ginagawa naming dalawa.

“Opo, siya po si Kuya Aaron. Panganay po sa aming magkakapatid.“sagot niya kay papa, katuyo lang ng dugo itong ulupong na ito, ngayong kaharap si Papa ay tila isang binabaeng birhen dahil sa sobrang galang. Sarap itarak sa lalamunan niya itong hawak kong tinidor ehh.“Tsaka nga pala, Jayson, salamat sa pagtulong mo sa Kuya ko. Tatanawin ko tong utang na loob sayo.”, kaimbyerna talaga, so lame, so fake! Idaan ba naman ako sa pacute niyang ngiti. Tol! May tinga ka pa, gaga!

Peke-pekein din ako,“It’s okay Arlis. Matulungin talaga ako. Hindi kasi ako yung tipo ng taong mapanghusga at mahilig sa basag ulo, mabait kaya ako no? Tsaka, Jejo na lang for short. Parents ko lang kasi tumatawag sa akin ng Jayson ehh.” malaman ang sinabi ko, kita sa reaksyon ng mukha ni Papa ang pagtataka kung bakit ganun na lamang ang isinagot ko.“Teka, nabalitaan kong may sinuntok ka daw na estudyante din at hinimatay daw ito? Umaawat lang naman daw pero isinama mo na rin sa binubugbog mo? Di ba Robin?”

“Oo, ano nga palang nangyari bakit nakipagbasag-ulo ka? Bisyo mo lang ba talaga?”, nangingising pagsakay ni Robin sa pang-iinis ko kay Arlis.

Tila natigilan naman si Arlis sa mga natatanggap niyang tanong mula sa aming magpinsan. Gusto ko na sanang matawa sa reaksyon niya pero pinigilan ko lang.

Ngunit muling ngumiti sa aming dalawa si Arlis. Kinabahan naman ako sa reaksyon niyang iyon, na para bang may ipangbabanat ito sa akin.

“Naku! Wala yun. Teka naalala ko lang, di ba ikaw yung humarang sa akin sa may entrance ng school kasama yung mukhang impakta na kaibigan mo yata at may sinabi kayo nun sa akin ehh. Teka, alalahanin ko lang.”

Shit lang ang sheet! Naalala ko yung eksena namin nila Chaila at ng ulupong na ito. Yung pinahiya kami sa harap ng maraming tao ng gagong iyan.

“Ahh-”, kailangan kong umisip ng panibagong topic dahil kapag nalaman ni papa ang kalandian ko, kakalbuhin niya ko! Ayokong maging kamukha ni Kokey!

“Teka Tito Gabriel, nasan sina Tita Faye at ang dalawa ko pang pinsang babae? Kanina ko pa po silang hindi nakikita eh.”, nakaluwag ako ng paghinga ng biglang sumingit sa usapan si Robin, ikaw na talaga! Salamat sa pagsingit.

Tinignan ko si Robin at siya din namang sulyap sa akin sabay kindat. Ang gwapo lang talaga ng pinsan kong to. Butit kami ang magkalapit sa hapagkainan, kung si Arlis ito malamang nagkurutan na kami ng palihim sa ilalim ng kahoy na lamesa.

Sumagot si Papa pero hindi ko na naintindihan pa, nakatitig lang kasi ako sa mukha ni Robin na kahit gwapo ay palagi na lamang akong pinagtatanggol.

Palihim kong ginapang ang kamay ko sa ilalim ng lamesa papunta sa pwesto ni Robin. Gusto kong hawakan ang kamay niya upang maiparamdam ko ang pasasalamat ko sa kanya. At ng sa unang pagkapa ko sa ilalim ng lamesa ay nahawakan ko kaagad ang isang daliri ni Robin.

Ngunit magsasalita na sana si Robin ng mapahinto siya sa ginawa ko. Gulat ang makikita sa mukha niya habang parang robot na unti-unting lumilingon sa akin.

Maging kami nila papa at Arlis ay nagtataka sa ikinikilos ni Robin. At ng mapaharap na siya sa akin ay tila may itinuturo siya gamit ang kanyang mga mata. Pababa ang direksyon non na para bang itinuturo ang lower body niya. Kaso lang hindi ko magets.

“Ano?” bulong ko pero patuloy pa rin siya sa ginagawa niyang pagtaas baba ng mata.

Naramdaman ko na lamang na unti-unti lumalaki ung daliring hinawakan ko. At laking gulat ko na lamang ng makitang nasa ibabaw pala ng lamesa ang mga kamay ni Robin na may hawak sa kutsara’t tinidor.

Patay! Kaagad kong binawi ang kamay ko sa pagkakahawak sa inakala kong daliri ni Robin na ayon pala ay kargada niyang natutulog pa.

Paniguradong pulang pula ako sa pagkapahiya dahil sa katangahang nagawa ko sa kanya. Bakit ba hindi ko kaagad nalamang etits yung hawak hawak ko at hindi daliri? Ang gaga ko, baka isipin ng isang ito na nangangati ako. Kaloka!

NAGPRISINTA akong maghugas ng pinggan dahil hanggang ngayon ay ramdam ko pa ang pagkapahiya dahil sa ginawa ko kanina. Nakakainis lang.

Nasa sala na sina Papa at Arlis ,sinusuri nila kung maayos na ba ang lagay ni Aaron na sinabing pangalan ni Arlis. Samantalang si Robin naman ay pumunta ng kwarto dahil may gagawin daw siya.

Sinimulan ko nang sabunin ang mga plato at baso. Sanay na naman akong gawin ito dahil ako naman ang panganay na anak ng mga magulang ko kaya’t dapat lang na masanay ako sa mga gawaing bahay.

Pakanta-kanta pa ako ng biglang may matigas na bagay ang tumutok sa wetpaks ko. Muntikan ko nang mabitawan ang platong sinasabunan ko dahil sa pagkagulat.

“Jejo, sumasakit na ang puson ko dahil sa ginawa mo. Gusto mo ba ito?” mahinang bulong sa aking tainga ng tila dinidemonyong si Robin.

Bigla niyang ikinuskos ang galit na galit niyang karkada sa pisngi ng puwit ko hanggang lumusot ito sa gitna ng hita ko.

“Ahh.” ungol ni Robin dahil sa sarap na nararamdan.

Hindi naman ako makakilos, tila ba napako ako sa kinakatayuan ko. Nakalabas ang malaking kargada ni Robin at patuloy pa rin siya sa pag-ulos.

Tila sinabuyan naman ako ng malamig na tubig ng sa paglingon ko sa sala ay kunot-noong nakatingin sa amin si Arlis. Agad kong naitulak si Robin upang maitigil ang ginagawa niya. Taka din siyang napatingin sa akin habang nakadungaw pa rin sa short niya ang mapula at mahaba niyang kargada. Nakakapanghinayang man pero mas okay na rin yon bago pa ako bumigay sa tukso dulot ng pinsan ko.

Hindi ko na tinapos ang paghuhugas ko ng pinggan at patakbong tinungo ang aking kwarto.

Ni-lock ko kaagad ang pinto at mabilis na nilundag ang malambot kong kama. Kinuha ko ang isang unan at itinaklob sa mukha ko at doon nagsisigaw.

Nakakahiya dahil kitang kita ni Arlis ang kababalaghang ginagawa ng pinsan kong si Robin sa mura kong katawan habang ako naman ay tuwang tuwa pa sa sensasyong naidudulot ng pag-indayog ni Robin mula sa aking likuran. Ano na lamang ang iisipin ng baliw na Arlis na iyon? Na kakandiing bakla ako? Haist . Nakakahiya talaga.

Maya-maya lamang ay may kumatok sa pinto ng kwarto ko. Ayaw ko mang bumangon ngunit wala rin akong magagawa kundi ang pagbuksan ito ng pinto.

Bumulaga sa akin ang nakatungong si Robin. Siguro’y nahihiya dahil sa ginawa niya.

“Oh bakit Robin?” tanong ko, para kasing walang planong umimik itong si Robin ehh.

“Matulog na daw tayo sabi ni tito.” sabi niya ng hindi pa rin tumitingin sa akin.

“Ehh, si Arlis ba? Umalis na?”

“Hindi pa nga ehh, sa sala na lang daw tayo matulog. Dito mag-i-stay si Arlis hanggang sa magising daw ang kuya niya.” ani Robin.

“ANO!!!” patay, paano ko pakikiharapan si Arlis kung nakita niya ang kaganapan kanina. Paniguradong samut-saring panlalait na naman ang matatanggap ko mula sa kanya.

VOTE AND COMMENT ! TNX :*

Kabanata VI

Tropa

Robin’s POV

’‘Ahhhh!!!! Ang tanga ko! Shit!’’ sigaw ko habang nakaupo sa sala at nakasabunot sa sarili.

’‘Oh, anung nangyayari sayo Robin? Beastmode ka ahh?’’ agad namang tanong ni Tito na abala sa pag-aayos ng mga damit niya sa bag. Mukhang may pupuntahan.

’‘W-wala po tito.’’

’‘Sus? Nakukunsensya na yan.’’ sabat naman ni Arlis na binigyan pa ako ng isang nakakalokong ngiti. Anong nakukunsensya? Tae talaga to, sabatero, paulanan ko siya ng katas ko, malaman niya hinahanap niya.

’‘Tse. Ano namang alam mo?’’ inis kong sabi.

’‘Marami, marami akong alam at nakita.’’ ani niya at talagang diniinan pa ang salitang nakita. Talagang nang-iinis tong kupal na to ahh.

’‘Alam niyo, kanina ko pa napapansing parang may di kayo pagkakaunawaang dalawa.’’ kumento ni tito na kanina pa palang nakamasid sa amin.

’’Talaga!“ tsk, sabay pa kaming sumagot ng busangot na yon.

’‘Oh, cool lang kayo. Aalis ako ngayon dahil susunduin ko ang mag-ina ko. Kaya kayo muna nila Jayson ang maiiwan dito sa bahay.’’

’’Ano tito? Aalis kayo?“ agad kong tanong. Aalis siya ng hindi man lamang pinapauwi tong kupal na ito.

“Malamang, may umalis bang nag-stay? Tanga talaga.‘’ sabat naman ni Arlis. Grrr, ibibigti ko tong isang to.

’‘Oo Robin. At ikaw Arlis, dumito ka muna. Antayin mong magising ang Kuya mo, bukas na kayo umuwi. Hah? Nasan nga pala si Jayson?’’

’’Nasa kwarto niya po, takot na takot dahil sa pinaggagagawa ng pinsan niyang mali-“

“Isa pa Arlis! Tatamaan ka na talaga saking kupal ka!”, kabwisit! Hayop talaga tong letseng bwisitang ito. Konti na lang, dadapo na sa mukha niya itong kamao ko at sasamahan niya sa pagtulog ang kapatid niyang bugbog sarado.

’’Ano ba kayong dalawa? Magsitigil nga kayo. Bukas, gusto ko, pagdating namin dito ng mag-iina ko. Buo pa tong bahay hah? Talagang pag-uumpugin ko na kayong dalawa. Kanina pa kayo ehh.“ pangaral ni tito.“Sige, alis na ako.”

Lumabas na ng bahay si tito. Hindi ko na sinayang pa ang pagkakataon, agad kong sinunggaban si Arlis at umambang susuntukin na ng bigla na namang bumukas ang pinto.

’‘Tsaka pala Ro-Oh? Anong ginagawa ninyo? Magsusuntukan ba kayo?’’ si tito pala ulit, masama pa niyan, nahuli niya akong susuntukin si Arlis.

’’Ah-eh, makikipag-apir lang po tito. Nakikipagbati na po kasi ako.“

’’Hindi po toto-“ sabat ni Arlis pero maagap kong natakluban ang bibig niya para hindi na makapagsalita pa.

“B-bakit po pala kayo bumalik dito?‘’ tanong ko para hindi na mapansin pa ni tito ang naabutan niya.

’’Ahh, sasabihin ko lang sana na dito na lang kayo sa sala matulog para mabantayan ninyo si Aaron?“

“Ahh, ehh, sige po tito. Alis na po kayo, ingat” sabi ko sabay alis din ni tito.

Nagpupumiglas si Arlis dahil sa pagkakatakip ko pa rin ng bibig niya gamit ang kaliwang kamay ko. Agad niyang tinabig ito upang matanggal sa bibig niya.

“Pwe! Ang bantot ng kamay mo, amoy bayag mo! Pwe!” reklamo niya sabay punas ng bibig niya.

“Ang kapal naman ng mukha mo? Dyan ka na ngang asungot ka. Tatawagin ko na si Jejo.”

Hindi ko na pinansin pa ang nakakainit dugong si Arlis. Ngayon, ang dapat kong harapin ay ang katangahang ginawa ko kay Jejo. Kasi naman, kung hindi niya hinawakan ang tulog kong ibon ay malamang, hindi ko maiisip na iparamdam sa kanya ang angry bird ko. Oo, nagsisisi ako na ginawa ko yun sa kanya, tama si Arlis, nakukunsensya ako. Hindi ko man alam kung nakita niya ang ginawa ko pero nasisiguro kong lahat ng sinasabi niya, tinatamaan ako.

Sa totoo lang, simula ng makita ko siya iba yung dating sa akin. Masaya kasama si Jejo, palatawa kahit madalas ng babara. Yung itsura niya, hindi maganda pero cute. Slim ang katawan at napakaputi.

Oo, pinsan ko siya. Pero para sa akin, hindi hadlang yon. Kapag mahal mo ang isang tao, walang magagawa ang iba na pigilin ito. Dahil nasa sayo ang desisyon kung magpapatuloy ka ba o hihinto na, kung lalaban ka pa o susuko na.

Nasa tapat na ako ng kwarto ni Jejo. Ramdam ko yung hiya at pagsisisi dahil naging mapagsamantala ako sa pagkatao niya. Masyado akong nagpadala sa init ng katawan ngunit hindi inisip ang mga posibleng mangyari kapagginawa ko ang isang bagay. Masyado akong mapurok, mahina, kaya ngayon abot-abot na hiya ang nararamdaman ko.

Marahan kong kinatok ang pinto ng kwarto niya. At ilang sandali pa ay bumukas ito. Bumulaga sa akin ang taong nagawan ko ng mali. Kaya’t ang nagawa ko na lamang ay tumungo. Nakakahiya.

“BHEXT. Anyare sa mata mo? Parang atay na inadobo?” bungad na tanong sa akin ng bruha kong kaibigan,si Chaila. Anong akala ng impaktang ito, maayos na kami? Kapapasok ko pa lang ng gate, feslak niyang agnas ang bubungad sa akin? Panira ng umaga.

“Wala kang pakialam.” pagtataray ko habang patuloy pa rin sa paglalakad papuntang room.

’‘Sis naman, ang tagal na ng pinagsamahan natin? Ngayon pa ba tayo mag-aaway?’’ paawa ng luka habang patuloy pa rin sa pagsunod sa akin.

’‘Dalawang linggo? Oh c’mon Chaila?’’

’‘Ateng naman. Magbati na tayo please? Sorry na?’’ ani Chaila na nakanguso.

’’Ihh! Tigilan mo nga yang pagnguso mo, parang puwit ng aso!“ yakk kasi, combination siya ng mga pangit sa mundo.

’‘Bhext naman ehh.’’

’‘Teka, ano ba talagang tawag mo sakin? Bruha ka, sino sino bang sirena ang tinatawag mo?’’ ani ko, kaloka na to.

“Hindi ka naman sirena, tulya ka ateng!‘’ panglalait niya pa.

’’Ang saya mo talaga kasama. Sa sobrang saya ko, gusto kitang ipatira sa kabayo. Kaimbyerna ka Chaila! Sa susunod na ipangpain mo pa ako sa lalaki mo. Ipakakasta kita!“

“TALAGA bhext? Natulog sa bahay ninyo si Papa Arlis?” gulat na tanong ni Chaila. Ang bruha talaga!

“Hindi, namatay siya don. Binuhay ko lang.‘’ pangbabara ko sa kanya, kaloka talaga tong isang to, kasasabi lang, itatanong pa.

’‘Kaw talaga bhext, anu nga?’’

Tinanong na naman, minsan talaga hinihiling ko na gawing legal ang pagpatay ng indangered animals.

“Isa pa Chaila hah! Isa pa.”

Tumawa lang ang bruha. Sa ayos niyang yan, mukha na talaga siyang tanga!

“Eh bakit mukhang napahiran ng dinuguan yang mata mo? Tindi ng eyebags, pangworld record!” tawa na naman. Isasaksak ko sa kanya itong tinidor na hawak ko. Dahil sa kanya di ako pumasok sa first subject at nagdiretso na lang dito sa canteen tapos manglalait lang?

Hinga ng malalim, buga, sana namatay na siya sa hininga ko para mabawasan ang salot sa mundo.

“Kasi pinuyat ako ng dalawang lalaking iyon!” sagot ko.

“Taray ateng, nakadalawa ka! Sino yung isa?”

“Gaga! Walang nangyari samin. Matino ako at hindi mo kagaya. Pinsan ko yung isa, si Robin at si Arlis naman yung isa pa. Kapuyat kasi eh, pumagitna na nga ako sa kanila kagabe, naghaharutan pa!” inis kong kwento. At take note, hindi lang basta harutan, saksi ang braso ko dahil sa dami ng pasa na natamo ko sa kanila.

“Bromance te?” kumento ng gaga, kahit kailan talaga, tanga.

“Boba! Bromance, nagsusuntukan? Ewan ko ba sa dalawa. Galitan ng galitan. Tas ako naman, hindi masyadong makaimik. Ayoko kasing ungkatin ni Arlis yung nakita niya. Gago kasing Robin yon, titira-”, ay potek! Bakit ko nga pala ikukwento pa yon sa utak biyang mukhang bulldog na kasama ko ang bagay na gusto ko nang kalimutan. Kaimbyerna, kapagnangyari iyon, nakakahiya lalo.

“Anu na ateng? Natigilan ka?‘’ sabi ni Chaila na mukha lang tangang nakatitig sakin.

“Wala,” tanggi ko,“kumain ka na lang ng pansit, nang humaba pa ang buhay mo. Alam mo naman? Ang langaw, maikli lamang ang buhay.”

Nasa tapat na ako ng gate at inaabangan na lamang ang makupad kong pinsan para sabay na kaming umuwi. Gusto ko kasing sabihin sa kaniya na kalimutan na lang ang nangyari dahil ramdam na ramdam ko ang pagkailang niya sa akin. Ayoko namang tuluyan na siyang umiwas sakin dahil siya lamang ang kaclose kong straight at tanging taong nakakaintindi sa magulo kong mundo. Kahit naman siguro may mali siyang nagawa, hindi iyon magiging simula ng di namin pag-iimikan.

Habang nakatayo ako malapit sa gate ay biglang may tumigil na motor sa harapan ko. At nang mapatingin ako sa sakay nito ay biglang may kung anong malakas na tambol ang biglang dumagundong sa dibdib ko. Alam ko yung feeling na to, dahil madalas, ito ang nararamdaman ko noon ng maayos pa kami ni Donis. Yung kakaibang tibok ng puso, yung may pagkasabik at may saya. Kaso nangako ako sa sarili ko na hindi na muna ako magmamahal, hindi na muna ako magpapakatanga.

“Ohh? Tatanga ka na lang ba dyan?” ani driver ng motor.

“Hah? Arlis? Bakit?” tanong ko sa lalaking magulo at bastos kausap.

“Nakakita ka kang ng hubad na lalaki, nanginig na pwit mo. Kakaiba!” sabi niya na may pangisi-ngisi pa.

“Ikaw ang kakaiba, makapaghubad ka, feeling mo macho ka.” tsk, yabang talaga ng isang to.

“Pinapatawag ka ni Kuya. Dalawin mo daw siya sa bahay.” sabi niya na hindi man lang tumitingin sakin.

“Ahh, may hinihintay pa ako eh.” sabi ko.

“Oo, yung pinsan mong manyak. Tsk, makunsensya sya sana sa mga pinaggagagawa niya.‘’

Hindi na lamang ako umimik. Ayokong makipagtalo sa kanya, bakit ko pa nga ba ipaglalaban si Robin eh totoo namang ginawa niya iyon sa akin. Ako na nga tong hiyang hiya dahil nakita ni Arlis ang kalibugang ginagawa niya. Ako namang si tanga, nagpadala.

Natanaw ko sa hallway si Robin na nakangiting nakatingin sa akin. Parang nakalimutan niya lang ang nangyari kagabe. Parang okay na sa kanya ang lahat, pero nang mapansin niya kung sino ang kasama kong nakasakay pa din sa motor ay kaagad bumagsik ang mukha niya.

“Jejo, tara uwi na tayo.‘’ aya kaagad ni Robin ng makarating sa pwesto namin, ni hindi man lamang tinapunan ng tingin si Arlis.

’‘Ah-ehh’’

’‘Sasama siya sa akin. Kuyukot! Umuwi ka na mag-isa.’’ singit ni Arlis na nakalamukos din ang mukha. Wala na kayang balak magbati ang dalawang to?

’‘San ka pupunta Jejo?’’ tanong naman ni Robin.

’‘Sa bahay namin.’’ sabat na naman ni Arlis.

’‘Teka, bakit ba ikaw ang sagut ng sagot. Iba talaga ang binabae, madaldal.’’ inis na banat naman ni Robin.

’‘Ouch!’’ reklamo ko naman.“Sumama na nga lang tayo Robin. Gusto ko ring makausap si Aaron dahil talagang nahihiwagaan pa rin ako kung bakit bugbog sarado siya.‘’

’‘Bahala ka nga Jejo, basta hindi ako papayag na mag-isa ka lang sasama sa lalaking yan. Wala akong tiwala.’’ giit naman ni Robin, matalim pa rin ang tingin kay Arlis.

“Wow, nahiya naman ako sayo Kulugo!” inis din na tugon ni Arlis.

’‘Tara na.’’ akmang sasakay na sana ako sa motor ni Arlis ng bigla nito akong pinigilan.

’‘Oh? Anong ginagawa mo? Bakit sasakay ka?’’ takang tanong nito.

’’Ehh ano pa ba? Don’t tell me paglalakarin mo ako.“ sagot ko kaagad na may pagtataray. Sobra talaga kahayop ng lalaking to, susunduin ako tas paglalakarin lang?

’‘Ehh baka manyakin mo ako. Mahirap na.’’ kapal.

’‘Ehh gago ka pala eh.’’ galit naman na singit ni Robin.

’‘Mas gago ka! Umuwi ka na nga lang. Papansin ka rin ehh!“ agad na pina-start ni Arlis ang motor niya at biglang lumingon sa akin.“Sakay na, gagabihin pa tayo ehh.’’

Grabe talaga, abnormal itong lalaking to! Kung hindi ka lang gwapo naingudngod na kita.

Agad na akong umangkas dahil baka magbago pa ang isip ng kutong lupang ito. Umangkas naman sa likuran ko si Robin. Taka ko lang, parang ayaw niyang ilapat ang katawan niya sakin. Problema nito?

Pinaharurot ni Arlis ang motor, kaya sa pagkabigla, napayapos ako sa kanya. Bahagya siyang nagulat pero hindi naman nagalit. Medyo napapatagal na ako sa pagyakap pero wala lang siyang imik.

Heto yung pakiramdam, lumalakas yung tibok ng puso ko. Hindi ko naman matukoy kung ano iyon dahil medyo kinakabahan din ako sa pagdadrive nitong si Arlis. Mabilis pa kasi pero may pag-iingat pa rin naman.

Oo, nung una ko pa lang talagang nakita si Arlis, humanga na ako sa kanya. Pero sobra akong nadisappoint na kasing sama pala ng mukha ni Chaila ang ugali niya. Pero kahit ganon siya, pakiramdam ko may dinadala lang siya, parang may problema lang kaya nagiging salbahe siya. O di kaya’y karanasan sa mga makakating bakla na sobrang ikinagagalit niya.

Kung titingnan, mukha talaga siyang mabait, gwapo, medyo may pagkakahawig nga sila ni Joseph Marco, ang katawan? Parang batang version lang ng kay Joseph. Si Robin naman, hawig siya ni Aljur Abrenica, at ako? Ewan ko, basta angat din ako, hindi kagaya ni Chaila, Rene Requestas ang peg! Kaloka na, katakot pa!

’’Ayy, poke!“ anu ba yan, bigla-bigla na lang pumipreno itong si Arlis. Napasubsob tuloy ako sa likod niya.

’‘Jayson, kanina ka pa nakayapos. Nandito na tayo oh? Baba na.’’ ani niya na pilit lumilingon sa akin.

’‘Sorry.’’

Agad na kaming bumaba ng motor. Tinahak namin nila Robin at Arlis ang isang makipot na eskenita. Kapansin pansin ang mga bahay na tanging pinagtagpi-tagping yero at kahoy lamang ang bumubuo. Maraming bata ang nasa daan, karamihan ay madudungis at pawisan dahil siguro sa paglalaro. Tila napadpad ako sa isang squater area. May mga kalalakihan pa ngang nag-iinuman at lahat ay hubad baro. Natakot pa nga ako ng biglang tumingin sakin yung isang lasing na napakaraming tatoo at sobrang payat. Nginisian ako nito kaya’t bigla akong napayapos kay Arlis na siyang nangunguna sa paglalakad.

’‘Kanina ka pa hah.’’ sabi niya na diretso lang nakatingin sa maputik na daan.

’‘May aswang ihh.’’ sagot ko na bahagyang nagpangiti sa kanya.

Nilingon ko naman si Robin. Patingin-tingin lamang ito sa paligid at ng magtama ang mata namin ay kaagad siyang umiwas. Tsk, nahihiya pa rin siya.

’‘Nandito na tayo.’’ sabi ni Arlis kaya’t tumigil na kami sa paglalakad. Bumungad sa paningin ko ang isang maliit na bahay na kagaya rin ng sa iba ay pinagtagpi-tagping yero at flywood ang bumubuo rito.

Lumakad na kami papasok ng bahay. Masikip at medyo madilim. Sa labas ay may mga upuang yari sa kawayan, at sa loob naman ay may upuang gawa sa narra, may divider din, tv, dvd player, at isang lumang electric fan. May dalawang pintong nakasarado, marahil ay kwarto nila, at sa dulo ay isa pang pinto na pagpinasok mo ay kusina pala.

Sa kabuuan, talagang masasabing salat sina Arlis sa mga materyal na bagay. Ni hindi man lamang nangalahati ang bahay nila sa bahay namin. Nakaramdam ako ng pagkaawa kay Arlis, kaya pala may kalumaan na ang mga damit na sinusuot niya, hindi kami magkalevel sa antas ng pamumuhay. Kaya siguro may pagkamagaspang siya, dahil maraming problema siyang kinakaharap.

Ngayon ko lang narealize na maswerte pala ako. May maganda akong natutulugan at may maaayos na damit. Hindi kagaya nila, kapos sa mga bagay-bagay.

Napatingin ako kay Arlis na abala sa paghahanda ng pagkain. Kahit sa kabila ng lahat, matapang pa rin siya. Hindi halata sa itsura niya na sa ganitong uri ng bahay siya nakatira. Ngayon tuloy, nagbago ang tingin ko sa kanya, gusto ko siyang maging kaibigan. Gusto kong makatulong sa kanya, kaya kahit anong gaspang ng kaniyang ugali, hindi ko na lang papansinin, ang mahalaga, natutulungan ko siya.

Biglang napasulyap sa akin si Arlis. Plain ang mukha, walang nababakas na problema, pero alam ko sa likod nun, marami. Binigyan ko na lang siya ng matamis na ngiti. Pero imbis na gumanti, inirapan lang ako ng loko. Hays, iba talaga siya.

’’Arlis! Arlis!“ tawag ng isang lalaking nasa labas. Agad akong napalingon dito ng pumasok ito sa loob. At ikinagulat ko ng mapagsino ito.

“Ikaw!?” gulat kong sabi.

Tila nagulat din ang lalaki at kunot-noong sinagot ako.

’‘Ako? Anong ako.’’

Mga ka-TROPA ! Unti-unti nang nakikilala ni Jejo ang mga lalaking makakasama niya sa masalimuot niyang mundo.

Sino kaya ang lalaking nakita niya?

At paano niya matutulungan si Arlis?

Haha . VOTE AND COMMENT GUYS :*

Kabanata VII

Happy National I LOVE YOU DAY to all of you Readers :*

Puyat na naman si Jejo kagagala kaya’t hindi na makuhang mag-update. Binuhusan ko nga ng tubig para magising :) Haha, ang sama ko lang !

Tropa VII

Jejo’s POV

’‘Ikaw!’’ gulat kong sabi ng mapagsino ang lalaking kadarating pa lamang.

’‘Ako? Anong ako?’’ taka rin niyang sagot na kakikitaan ng walang alam sa kung ano ang tinutukoy ko.

Sa sobrang inis ay nilapitan ko siya at walang anu-anong lumagitik sa kaniyang mukha ang may kalakasan kong sampal. Agad bumakat dito ang latay na dulot ng aking kamay.

’’Bakit mo ginawa yun? Hindi naman kita kilala! Uupakan na kita!“ pagbabanta nito na kitang kita ko ang pagbagsik ng gwapo niyang mukha at ang pagkuyom ng kaniyang kamao. Patay! Baka bigwasan ako nito ah.

’’Hoy gago ka! Hindi mo ba naaalala yung sa CR? Hayop na to. Humihingi lang ng konting tulong, ipinagdamot pa! Hayop na to, baboy!“ galit ko ring sabi, ayokong magpatinag sa takot, kung kaya nyang manjombag, kaya kong tumuwad, este sumuntok.

Biglang tumawa ng malakas si Arlis na animo’y baliw na kinakanti. Problema ng ugok na ito? Pero, infairness, cute pa rin siya humalakhak at for the first time in forever ko tong nakita. Himala!

’‘Anyare Arlis? Binulate pwit mo?’’ tanong ko ng tumigil na siya sa pagtawa.

’‘Ang tanga mo kasi!’’ sabay tawa na naman. Hays, kabagan ka sana.

’‘Oh, mga pare? Nandito na pala kayo, at may bago pa-’’ biglang singit nung kadadating pa lang din na lalaki at ng mapalingon ako sa kanya.’‘Oh? Anong ginagawa dito ng mabantot na yan?’’ patuloy niya ng mapalingon sa akin.

Tila nakaramdam ako ng pagkahilo ng mapagmasdan ko ang mga bago naming kasama. Dalawang lalaking magkamukha! Juicecolored! Pinaglalaruan na yata ako ng aking paningin. May kakambal ang lalaking makinis ang pwet!

’‘Teka? Mga ninja ba kayo ng Konoha? Ikaw ba si Naruto?’’ naguguluhan kong imik ng wala nang gustong magsalita sa aming lahat. Syempre, patukoy ko dun sa dalawang parang pinagbiyak na Kiwi.

’‘Buang! Kahit kailan? Pura tae talaga ang alam. Tsk, ano bang tingin mo?’’ singit ni Arlis, ang bait. Grrr!

’‘Kambal sila?’’

’‘Malamang, obvious naman di ba? Kaloka ka teh, ang ganda mo pero napakaboba!’’ sagot nung pangalawang dumating na nagboses bakla pa.

’‘Ahh? Baka siguro Bro, ikaw yung tinutukoy niya?’’ sabi nung unang dumating dun sa kamukha niya, teka, umiikot na talaga paningin ko sa kanila.’‘Told yah! You have mistaken a wrong person Ma’am!’’

Aba? Makaenglish ha.

’‘Hoy! Wala ka kayang sinabi.’’ sagot ko.

’‘Sus, tirahin kita dyan. Makuha mo!’’ singit nung bagong asungot.

’‘Aba? Subukan mo lang gunggong ka. Pula mo ang sasabog sa akin.’’ ani Robin na umamba na ng suntok. Agad kong hinawakan ang braso niya para pigilan siya.

Biglang bumukas ang pinto ng unang kwarto at iniluwa ang bagong gising na si Aaron. Kukusot kusot ng mata at naghihikab pa.

’‘Ano bang nangyayari dito? Bakit ang iingay ninyo at may tirahan pa akong naririnig?’’ may inis na sabi ni Aaron na nagpatahimik sa aming lahat. At ng mapadako ang tingin niya sa akin ay bigla namang banat niya ng nakakabighaning ngiti.’‘Nandyan pala ang hero ko.’’

Hah? Patawa to, yan tuloy namula kepyas ko. Haha, joke lang, feslak pala :*

’‘Tsk. Nangati na naman ang higad.’’ parinig ni Arlis. Inirapan ko na lang siya.

’‘SO GANO’N pala ang nangyari, dahil sa fraternity na ang common goal ay makipagbasag ulo kaya binugbog ka nila.’’ pagliliwanag ko sa kwento ni Aaron tungkol sa kung papaano siya napadpad sa CR ng freshmen eh samantalang junior student na siya at ang building nila ay may kalayuan pa sa mismong building ng freshmen.

’‘Hindi lang naman dahil sa napagtripan nila ako. Kasi, yung kapatid nung founder nila, syinota ko. Kaya ayon, eto napala ko.’’ patuloy niya habang kumakain ng miryendang luto ni Arlis. Yung hilaw na saging na pinakuluan sa gata at nilagyan ng asin. Nandito kami sa sala at nakaupo habang nakikinig kay Aaron. Itong mga kasama ko kung makalantak sa pagkain, inam. Eh ako nga, may tatlong slice lang ng saging sa plato, hindi ko pa makain. Di ko kasi type yung lasa at panibago ito sa kaalaman ko na may ganito palang uri ng pagkain.

’‘Gusto mo ba rumesbak tayo?’’ suhestyon ni Michael, ang potek talaga, gwapo pero ubod ng gago.

Pa’no ko nalaman pangalan nila? Natural, nagpakilala. Si Michael yung nakasalamuha ko sa CR na ayaw akong tulungan sa paghingi ng toilet paper kay Manong Janitor at si Miguel naman yung kakambal niya na nasampal ko kanina dahil sa pag-aakalang siya si Michael. May dumating pang dalawang lalaki, sina Melo at Gygs, parehong may itsura pero mga bansot lang, kayumanggi ang kulay at may malalaki ding katawan. Nahiya tuloy ako dahil patpat yung sakin.

’‘Naku mga tol, hindi ko papayagang may madamay sa inyo. Basta, umiwas na lang tayo.’’ pangaral ni Aaron. Napa-wow naman ako dun dahil sa pagiging maaalalahanin niya sa iba. Hindi katulad ng Arlis na to na nang-uupak pati sa mga umaawat. Kaloka!

“Tama yan Aaron. Walang mabuting maidudulot ang panibagong gulo. Tayo na lang ang umiwas.‘’ pagsang-ayon ko.

’‘Hay, feelingera din tong baklang to eh. Anong akala mo? Kamyembro ka na namin?’’ ani Michael.

Oo nga ’no? Napahiya ako dun ah, saling pusa nga lamang pala kami dito ni Robin.

’‘At sinong may sabing iba na sa atin itong dalawang ito?’’ patukoy saming dalawa ni Aaron.’‘Sila na ngayon ang bago nating katropa.’’

’‘Ano? Magkakaron tayo ng kaibigang bekie!? Di bale na lang uyy!’’ reklamo ni Melo. Grabe, akala ko mabait siya, tatahi-tahimik pa, lalabas din naman pala ang maitim nitong kulay. Ang kapal eh? Eh ano naman kung bakla ako. Kung iniisip niyang pagnanasaan ko siya, utot niya!

’‘May angal ka Melo?’’ tanong ni Aaron pero nananatiling mahinahon.

Hindi umimik ang loko, tumingin lang ito sa ibang direksyon pero rinig na rinig yung langitngit ng ngipin niya. Asar talaga siya sakin, bakit kaya?

’‘Okay lang sakin na katropa na tong sina Robin at Jayson. Pero sa isang kundisyon, magpapakalalake si Jayson at magge-girlfriend.’’ biglang singit ni Arlis na ikinasamid ko dahil sa pagkagulat.

’‘ANO?!!!’’

Tinaasan lang ako ng kilay ni Arlis. Kapikon na sya! Tatanggalin ko yang buhok mo sa ilong eh.

’‘May reklamo ka?’’ sagot niya na para bang biro lang ang sinabi niya.

’’Pero-“

’‘Wala nang pero pero Jayson. Kung gusto mong maging kaibigan kami. Susunod ka sa gusto namin. Gwapo kang lalaki at alam kong madadalian ka lang sa task 2 na magsyota pero bago ang lahat ng iyon, you must change yourself. The whole of you. Sa paglakad, sa pagsasalita at pakikihalubilo. But without our help, siguro sa pinsan mong si Robin pwede, but I guess he won’t help, baka mabakla ka lang lalo, you know what I mean. So you better adjust by your own. Or else, umiwas ka na lang sa amin.’’ mahaba niyang sabi sabay labas ng bahay.

Natulala ako sa sinabi niya. Magpakalalaki? Tama ba yung narinig ko.

’‘Sige, I accept your challenge. Magpapakalalaki ako.’’

NANDITO na kami sa bahay pero ang utak ko, lutang pa rin. Hindi pa rin talaga matanggap ng buong pagkatao ko ang pag-agree sa sinasabing pagbabago ko ng sarili ko to be a straight guy. Bago pa nga lang ako kumekerengkeng pero ayan na’t may nag-uudyok na kaagad sa akin na magpakalalaki.

Unang dahilan kung bakit sumang-ayon ako ay dahil mga gwapo ang kasama ko, hays, mukhang bad idea yun sa changing myself pakeme effect ni Arlis. Pangalawa, gusto ko talagang magkaroon ng kaibigang kaya akong ipagtanggol sa mga nang-aapi sakin. Maging knight in shining armor ko, kahiw walang kame, basta nagbibigay importansya sa bawat isa. Okay na yun?

Kusa kong ibinagsak ang katawan ko sa malambot na kama. Grabe naman kasi, kung sa paruparo, papunta na ako sa adult stage, pero nung madevelop na, langaw ang kinalabasan. Yun bang nalihis ng landas, o sadyang itinutuwid lang? Ayy ewan!

’‘Tsk. Itutuloy mo pa rin ba ang pagpapakalalaki mo?’’ malungkot na sabi ni Robin na nakaupo sa gilid ng kama. Ano namang problema ng isang to? Dapat nga maging masaya siya eh dahil magiging tunay na lalaki na ako. Susubukan ko at kahit alam kong mahirap, kakayanin ko, para kay Arlis. Grr! Bakit sumingit sa utak ko yung ugok na yun?

Tumango lang ako bilang tugon.

’‘Pero hindi iyan ang gusto mo Jejo.’’ giit pa niya. Ano ba talagang meron dito sa taong ito? Parang gusto pa niyang ituloy tuloy ko na lang ang pagiging maganda ko.

’‘Alam ko Robin. Pero susubukan ko lang, kung hindi ko naman kaya, edi tigilan. Pero kung magustuhan ko, just welcome the new me.’’ ani ko sabay bigay ng matamis na ngiti.

’‘Paano naman ako?’’ inis na sabi niya. Kitang kita ko sa mata niya yung namumuong luha, naguguluhan ako kung ano ba talaga ang pinupunto niya pero may kung ano sa puso ko ang kumirot ng makita ko ang kalungkutang iyon.

’‘Anong papaano ikaw?’’ naguguluhan kong tanong.

Hindi kaagad siya sumagot, tumungo at bumuntong hininga. Maya-maya lamang ay tumayo siya at ng akmang lalabas na siya ng kwarto ay agad akong bumangon para pigilan siya.

’‘Saan ka pupunta?’’ tanong ko.

’‘Dyan lang sa labas. Magpapahangin. Magpahinga ka na, pagkatapos, bumaba at kumain ng hapunan. Baka mamaya pa akong alas-nuwebe makauwi. Sige, labas na ako.’’ magtatanong pa sana ako pero maagap niyang nabuksan ang pinto at lumabas.

Naiwan akong puno ng pagtataka sa mga inaasal ni Robin. Bakit parang ayaw niya na maging lalaki ako? Maaapektuhan ba siya pagnag-iba na ako?

Itinuturing ko nang isang kapatid si Robin. Kahit na madalas inaatake siya ng manyak ay alam kong mabuti siyang tao. Mahalaga na siya sa akin ngayon, at kahit ano pang problema ang mayroon siya. Handa akong tumulong.

Lumipas ang ilang oras ay hindi pa rin dumarating si Robin. Nakakain na ako at nakapaglinis ng katawan. Inaaliw ko na lang ang sarili ko sa pakikipagtext sa mga ka-clan ko. Oo, mahilig kasi ako makipagtextmate, harutan, landian pero ilang ako sa SOP. Di ba sabi ko bakla ako at hindi pokpok.

Habang abala sa paghihintay ng mga reply ng katext ko ay may biglang nag-appear sa inbox ko na unknown number. Marahil ay new member namin.

From:+639064453*** Kita tayo bukas sa tapat ng Mini Store sa plaza. Hintayin kita. After ng klase mo.

Hah? Sino ba ito? Wrong send. Nagreply ako.

Me: Hu u?

Pero inabot na ako ng alas-dyis ng gabi, wala pang nagrereply. Napapaisip tuloy ako kung para ba talaga sa akin iyon o hindi. Tsk, bahala na nga.

Muntik na akong malaglag sa kama ng biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Dos ko! Mamamatay ako sa gulat.

Pumasok ang kanina ko pang hinihintay na pinsan. Gulo ang buhok nito at namumula ang mukha. Mapupungay din ang mga mata ni Robin at nanglumakad, ay alam na. Lasing ang potek! Sa’n naman nakipag-inuman tong loko na ito. Buti hindi siya nakita ng mga magulang ko panigurado. Kukutusan ito ni papa.

Isinara ni Robin ang pinto at pangisi ngising lumakad palapit sa akin. Suot pa niya ang uniform niya na gusot-gusot na.

’‘Sa’n ka nanggaling?’’ agad kong tanong ng makalapit na siya sa kama.

Ngunit ngiti lang ang itinugon niya sa akin at sinamahan pa ng dalawang sinok. Langya, mukhang malakas ang tama ng isang to ah.

Ikinagulat ko na lang ng bigla siyang tumumba sakin at nadaganan ako. Hindi ako makagalaw dahil sa sobrang bigat niya, ikaw ba naman daganan ng machong lalaki, kung di ka ba naman manghina?

’‘Robin, tumayo ka nga. Naiipit mo na ako.’’ sabi ko na pilit inaangat siya upang matanggal sa pagkakadagan sa akin.

Ngunit talagang mabigat ang isang to, ginawa ko na ang lahat para umalis siya sa harapan ko pero bigo pa rin ako. Kiniliti ko na siya, kinurot, hinipuan pero walang epek!

Natigilan lang ako ng bigla niya akong niyakap. Mahigpit, tila ayaw na niyang kumalas. Ikinagulat ko pa ang mga salitang namutawi sa kanya bago siya tuluyang nakatulog.

’‘Jejo, I love you.’’

Gahhdd ! Feel ko yung I love you ni Robin. Letseng Jejo kasi yan ehh, manhid!

Vote and Comment po :) Follow niyo na rin ako. Thanks :*

Kabanata VIII

Jejo’s POV

“Hahahahahahaha!”

“Hahaahahahahahahahahahah!!!!!”

Anak ng malanding bulate! Kay aga-aga, halakhakan ng halakhakan ang mga abnormal na tao dito sa aming bahay. Ang aga pa! Diosme, napuyat na nga kagabi dahil sa kahihintay dito sa abnormal na Robin na ito, heto pa’t nag-iingay itong mga …

“HAAAIIYAAA!!!!!!”

“Ay pepeng-kalabaw! Ano ba––––Aaron? Oh, anong ginagawa mo dito? Makapanggulat ka hah? May pakarakarate pa tong yoyeng na to!” ani ko sa lalaking nakasampa sa aking kama at nagmamala-Jackie Chan pa kung pumorma. Muntik na akong makapatay ng gwapo sa mundo sa sobrang gulat.

“An gaga-aga, ang taray ng prinsesa.” Biro ng loko sabay pacute. Potek! Pakilock nga nung pinto, haha!

“Hoy! Ano namang ginagawa mo dito sa kwart—”, nya’y, amoy bulok na daga.

“Magmumog ka kaya. Buti may sipon ako ngayon dahil malamang, nahimatay na ako dito kapag naamoy ko yang kasumpa-sumpa mong hininga.” Sabay tawa ng malakas? Edi wow!

“Ahh, ganun pala hah, ehh ako lang naman ang nagligtas sayo-”

“Oo na madam! Magmumog ka na, di ko na kerie!”

“Heh! Letse! Alam ko naming sabik na sabik ka sa labi ko.” Haha, ambisyosa ang gaga.

“Arlis! Melo! Robin! Mga TROPA! Tawag kayo ni Jejo, may ipapaamoy daw sila sa-”

Ano? Nandito sila ngayon? Agad kong tinakpan ang bibig ni Aaron ng hintuturo ko para tumigil na siya sa kakasigaw. Pero kaagad niya itong tinabig palayo.

“Pwe! Ang baho, nagdukit ka ’no?” sabay tawa na naman! Kaimbyerna.

Agad na akong nagdiretso sa banyo para magsipilyo na para bang wala nang bukas. Sinimulan ko na ring maligo para naman hindi nakakahiya sa mapreskong si Aaron. Hiyang-hiya naman ako sa itsura niya, ni may muta pa nga siya sa kaliwang mata niya, naawa lang akong sabihin dahil baka maoffend ko siya.

Teka, bakit nga pala naandito ang mga loko? Ano na naming trip ng mga taong kalyeng iyon. Kailangan ko ng maghanda sa mga panlalait ng itang si Melo, at kung nandyan din ang mga kambal na ubod ng kasama magsalita sakin, talagang masisira ang araw ko. Pinatay ko na ang shower at agad hinagilap ang twalya ko-Tengene! Waley? Hindi pala ako nakapagdala dito sa banyo. Lentek na, sana nakaalis na si Aaron dahil kung hindi, di ko magagawang lisanin tong banyo hangga’t nasa paligid lamang siya. Dahan-dahan kong pinihit ang seradura ng pinto ngunit di ko pa naibubuka ng bahagya ay sumambulat na sa akin ang mga boses ng kalalakihan sa loob ng aking kwarto! Ohh My Gas! Nananadya ang tadhana.

Arlis’ POV

“Kuya, may tao bas a CR? Kanina pa ako naiihi ehh.” Paalam ko sa kuya kong walang tigil sa kakatawa. Hindi niya yata napansin na nagtanong ako at patuloy pa rin siya sa pagkukwento ng wala naming kabuluhang bagay. Naandito kami ngayon sa bahay ni Jayson dahil napagkasunduan ng tropa na daanan siya dahil sa pinangako niyang magpapakalalaki na siya. Hindi ko nga alam kung bakit kinagat niya ang plano ko, sa totoo lang naman, hindi big deal sakin ang may kaibigang bakla. Sa nakikita ko kasi, mabait si Jejo, palatawa kahit paminsan minsan ay nangbabara. Yung unang pagkikita namin, may malaking pinagdadaanan lang ako nun kaya ko siya nasabihan ng di maganda. At ang palagi kong pang-aasar sa kaniya, trip ko lang, kasi ang cute niyang maasar. Yun bang namumula ang mukha at nagsasalubong ang kilay, basta ang cute-cute niya. Si Robin naman, medyo badtrip lang ako sa kaniya ng konte. Ang OA kasi, akala mo kung sinong boyfriend ni Jayson. Sarap niyang bigwasan sa mukha kapag nkikisabat sa mga usapan ng barkada na para bang siya ang “mayor” ng tropa. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo sa kama ni Jayson. Tinungo ko ang nakasaradong pinto ng banyo at walang pasabing binuksan ko iyon. Tila naman may natamaan akong nakaharang na bagay at kaagad na nagkalabog sa sahig.

“A-aray…” ani ng nasaloob.

Paktay! May tao pala, at pagkabukas na paggkabukas ko ay bumulaga sa akin ang nakadapang si Jayson, na walang saplot! Kitang-kita ko ang makinis niyang likuran at ang maunbog niyang—Tengene! Iyon pa talaga ang napansin ko.

Kaagad kong nilapitan at inalalayan ang nagpupumilit na tumayong si Jayson.

“Jayson, ayos ka lang?” kaagad kong tanong.

“Med—Ahhhhh!!!!!! Manyak! Lumabas ka dito! Manyak!” sigaw niya ng mapansin ang sariling nakabalandra sa aking harapan ng wala man lamang nakapanaklob sa kaselanan niya. Pilit niyang tinatakluban ang sarili ng kaniyang kamay subalit ako naman ay parang tangang napatulala sa kaniya. Ang kinis, ang puti, parang babae at ang bango-bango pa, yung mata niyang naniningkit sa hiya at inis at ang labi niyang kinakagat-kagat niya sa tuwing titingin ako sa mukha niya. Fuck! Tinatayuan ako.

Hindi namin namalayan na nagsilapitan pala ang mga kasamahan kong nasa kama at kaagad nakiusyoso. Nagulat naman ako ng biglang takluban ni Robin si Jayson ng twalya at inalalayan sa pagtayo. At ng agtama an gaming mga mata ay isang nakakahiwang tingin ang itinapon niya sa akin.

“Magsilabas muna kayo. Magbibihis lang si Jejo. Doon niyo na siya hintayin sa may sala sa baba.” Galit na sabi ni Robin na para bang papatay na ng tao sa sobrang inis.

Robin’s POV

Kaagad kong inalalayan si Jejo pagtayo. Kitang-kita ko kung paano siya nasasaktan dahil sa paglagabog niya sa sahig. Hawak-hawag pa niya ang kaniyang sikong ipinangsangga niya sa sahig upang hindi ang mukha niya ang humampas. Nais kong mainis dahil alam ko namang alam ni Aaron na nasa CR si Jejo ay di man lamang niya nagawang ipaalam yun kay Arlis ng nagtanong ito kanina. Parang sinadya talaga ang lahat.

Paano ko ba makakasundo ang mga ito kung ganito ang mga ugali. Kay aga-aga nambubuwisit ang mga iyon. Laking gulat ko nga ng makita ko na lamang ang mga iyon na nasa sala’t nakikipagkwentuhan kina Tito at Tita. FC ang mga loko, feeling close.

Iniupo ko si Jejo sa kaniyang kama. Ako na ang kumuha ng kaniyang mga damit sa aparador at ng akmang ako na ang magbibihis sa kaniya ay kaagad niya akong pinigilan.

“Ohh?”

“Anong ginagawa mo?” taka niyang tanong.

“Maglalaba, ikaw ang gagamitin kong pagkukuskusan. Di ba obvious?” pangbabara ko. Tinaasan naman niya ako ng kilay.

“Gumaganyan ka na hah, mananantsing ka lang naman ehh.”

“Sus, kanina ka pa nga nakabandera dyan s harapan ko, tsansingan pa.”

“Ayy! Shet! Wala nga pala akong suot. Manyak! Alis!” taboy niya sa akin at parang tangang pilit tinatakluban ng kumot ang kaniyang pepeng umuutot.

“Hahahaha. Bakit wetpaks mo ang tinatakpan mo?” taka kong tanong na di ko mapigilang tumawa.

“Bakit? Interesado ka bas a uten ko? Di ba hindi naman?” pangbabara niya.

“Loko. Itaas mo na nga yang kamay mo, para mabihisan kita.” Sagot ko na lang sabay pwestong ibibihis ang jersey sando na kulay pink.

“Ayy! Manyak!” sigaw niya pa. “Ano? Nakita ko na yan lahat-lahat, nag-iinarte ka pa?”

“Ehh ano naman? Trip ko lang, pavirgin kung baga. Haha!”

“Tsk, kung di lang kita mahal, kanina pa kita ginahasa.” Bulong ko.

“Ano?” hala, narinig niya yata.

“Wala, sabi ko, prinsesa, magbihis ka na. Lalabas na ako para naman maging komportable ka.” Ani ko sabay tayo’t lakad papuntang pinto.“Ihahanda ko na almusal mo. Dito mo ba gusto kumain sa loob o sa kusina na lang?”

“Ahhhmm. Sa kusina na lang.” Sagot niya habang nagbibihis.

Tumango ako at nagbigay ng maatamis na ngiti, naharangan ng kaniyang jersey sando ang mata niya kaya’t di niya nakita ang pagpapacute ko sa kaniya. Bakit kaya habang tumatagal, lalo akong nahuhulog sa kaniya kahit hindi pwede.

Pagkalabas na pagkalabas ko ng pinto ay bumulaga ang masagwang mukha ni Arlis sa akin. Kunot ang noo at tila may kung anong tumatakbo sa madumi niyang isip.

“Nakailang putok ka?” nakakaloko niyang sabi.

Tsk. Ano pa nga ba ang aasahan ko sa matino niyang bibig?

“Padaanin mo ko kung ayaw mong malaglag sa hagdan.” Banta ko, kabadtrip lang. Wala nang hiya. Ngumisi lang siya sa akin na para bang nakakaloko. Tatabigin ko sana siya ng bigla siyang nagsalita ng hindi ko inaasahan. . . . . “Ang kinis niya ’no? Sarap.”

HALA

!

Ansabe

??!!!!

Arlis

,

anong

iniisip

mo

?

Kabanata IX

Jejo’s POV

Naandito kami sa kusina ngayon, ako, si Robin, Arlis, Aaron, Gygs, Melo, yung kambal, si Papa, si Mama, at ang dalawa kong kapatid. Buti na lang talaga malaki ang lamesa namin na kasyang kasya ang dose katao. Naghanda si Mama ng almusal na may karamihan dahil sa mga hindi inaasahang bisita. Alas syete pa lang daw kasi ng umaga, nangbulabog na ang mga loko. Ewan ko kung ano na na namang pakana ng mga ito kung bakit biglang napasugod dito sa bahay. May mga dala pang bag, twalya at mga lutuan. Nangangamoy outing.

Kung pagmamasdan ang mga tao dito sa bahay namin, masasaya naman silang nagkukwentuhan, may time pa nga na humahagalpak ang tatay ko sa mga banat ni Aaron. Samantalang si Mama naman ay hindi magkandaugaga sa pang-aalok sa niluto niyang palabok kina Arlis and company, paano? Walang pumapansin. At ito namang si Robin, kanina pa nakahawak sa sintido niya, nerise, painom-inom pa ehh. Pero, hinding hindi makakaligtas sakin ang mga sulyapan nila ni Arlis na animo’y magpapatayan na sa sobrang talas ng mga tinginan nila. Halatang hindi pa rin nagkakaayos ang dalawa. Sino nga ba naman ang may gustong makipagbati sa utak-biyang si Arlis? Na walang ibang laman ang utak kundi kalibugan at kamanyakan, kung makapanglait pa, wagas! Kung di lang siya gwapo, napakasta ko na itong hayop na ito.

“Tito Gabriel, pwede po ba naming isama si Jejo sa swimming namin ngayon? Doon po sa bundok ng mga lola ko?” sabi ni Aaron sa tatay kong namumula dahil sa katatawa kanina. Ganito pala itong si Aaron, aaliwin ka muna bago may hinging pabor sayo.

“Oo naman.” sagot ni Papa na para bang hindi na pinag-isipan pa.

“Talaga po?” di makapaniwalang sabi ni Aaron.

“Oo nga, ikaw naman ang kasama at alam naming di mo pababayaan ang anak ko.” kaswal na tugon ni papa.

“Opo naman Tito, kami ang bahala kay Jejo. Promise po, iuuwi namin siya ng buo. Hehe” biro naman niya.

“Robin, samahan mo si Jejo hah? Huwag mong pababayaan na lumangoy sa malalim, langoy aso lang alam niyan.” sabat ni Mama.

Nagtawanan naman ang mga hinayupak sa tinuran ng aking magandang ina. Siraan ba naman ako sa mga bago kong kaibigan?

“Kuya, jewa mo ba itong pogi na to?” biglang singit ng kapatid kong bunso sabay turo kay Arlis na walang kamuwang muwang sa nangyayari sa paligid. Muntikan na akong masamid kung hindi ko lamang napigilan, samantalang ang lahat naman ay napatingin kay Arlis na abala sa paghigop ng kapeng may creamer, napatigil lang siya ng mapansin kami.

“Anong meron?” taka niyang tanong.

“Hah? Ehh?” teka, ano bang sasabihin ko? Ito kasing tarantado kong kapatid, sinasapian yata ni Arlis, gustong gusto na lagi akong napapahiya. Tsaka, paano niya naisip na pwedeng magkagustuhan ang dalawang lalaki?

“Boyfriend mo siya kuya?” tanong na naman ng luka sabay nguso kay Arlis.

Nyeta! Napabuga pa ng kape si Arlis sa sinabi ng kapatid ko. Samantalang ang kambal at si Aaron ay pigil na pigil ang tawa. Si Mama at Papa naman ay nakatingin lang sa akin, at kay Arlis. Walang pake!

“Naku! Baby, hindi ko boyfriend si Arlis, pareho kaming, ahmm, LALAKE.” sagot ko na nilakihan ko talaga ang boses sa salitang lalaki,“Bawal yun.” joke

lang

,

pwede

yun

,

pwede

.

Tamang tama talaga ang pagyayaya nila Aaron ng outing dahil inanunsyo daw ng aming principal na walang pasok dahil sa nagpatawag daw ng meeting ang Department of Education sa di malamang dahilan. Kahit papapaano ay abibigyan kaming mga estudyande ng time para makapagrelax. Sobra na kasi ang stress na tinatamasa namin sa loob ng school.

Nakagayak na ako, isang twalya, dalawang brief, dalawang boxer short, tatlong t-shirt at tatlo ring jersey short.

“Saan ang lakad ganda? Sa bundok tayo pupunta at hindi sa Boracay.” Puna ng nakamasid na si Michael.

“Pake mo, walang basagan ng trip.” Panngbabara ko. Minsan talaga kailangan bigyan ng leksyn ang mga taong bastos ng madala.

“Ohh, tara Jayson, aalis na tayo.” Yagak ni Arlis habang dala-dala ang water jug na may lamang tubig at yelo.

“Wait lang, paalam lang ako kina Mama at Papa.” Sabi ko at kaagad pumunta sa kwarto nila mama upang magpaalam ako. Pinayuhan lang ako na mag-ingat daw kami at binigyan pa ako ng tatlong daan para if in case daw na kulangin ang pagkain naming ay may maipangbibili kami.

Umalis na kami at nilakad ang daan papunta sa sinasabi ni Aaron. Kwento niya, pagmamay-ari daw ng lolo niya ang bundok na pupuntahan namin at sa gitna daw niyon ay may maliit na talon.

“Teka, binigyan ako ni Papa ng pera, doon na lang tayo bumili ng iba pa nating kakainin.” Sabi ko na maya-maya’y nagpahalakhak sa buong tropa maliban lang saming dalawa ni Robin na nakaakbay pa sa akin habang naglalakad.“Ohh, anong nakakatawa?” taka kong tanong.

“Isa ka na girl! Bukas may parada ng tanga, sa unahan ka hah?” sabat ni Melo na hindi mapigilan ang sarili sa pagtawa.

“Wow, hiyang hiya naman ako sa katalinuhan mo?” inis kong sagot.

“Saan ba tayo pupunta, Jejo?” mahinahong sabi ni Aaron kahit obvious namang tawang-tawa na siya.

“Sa bundok.” Maikli kong tugon.

“Walang tindahan do’n.” Sabat ni Arlis na seryosong nakatingin sa akin.

“Gano’n ba? Edi kapag may nadaan tayong tindahan, bumili na tayo.” Suhestyon ko.

Grabe lang, akala ko malapit lanng yung lalakarin namin. Ehh alas otso kami nagsimmulang maglakad, alas nwebe na, nasa daan pa rin kami?

“Are we there yet?” pagot kong tanong.

“Malayo pa.” Walang ganang sagot ni Aaron.

Ilang oras pa kaya akong maglalakad? Naubos ko na yung dalawang daan kakabili sa bawat dinadaanan naming tindahan ngunit ni anino ng talon o kaya’y huni ng lagaslas ng tubig nito, waley! Panay damo, puno na lamang ang nakikita ko. Wala ng mga bahay, tas natatanaw ko na yung paanan ng bundok na marahil ay iyon ang tinutukoy ni Aaron.

Nakita kong huminto sina Aaron sa tapat ng lumang bakod na may nakalagay na ‘No Trespassing’. Huminto rin kaming dalawa ni Robin na sumisipol sipol pa. Pansin ko ang mga nagtutuluang pawis ng aking mga kasama, basing basa na ang kanilang mga damit kaya’t kitang kita ang mga hubog ng kanilang katawan. Di ko tuloy maiwasang hindi mapalunok.

“Dito na lang tayo dumaan, mas malapit.” Sabi ni Aaron sa mga kasamahan at ng akma na itong sasampa sa bakod ay kaagad akong umeksena.

“Hoy! Sure kang dadaan tayo dyan?” takot kong sabi, baka mamaya, kabababa pa lang naming ng bakod bumulagta na kami sa putok ng baril.

“Liparin mo girl. Kerie?” pangbabara ni Michael.

Nyeta! Kailan kaya may sasagot sakin ng matino? Di ako makapaniwalang may mas bakla pa pala sakin pagdating sa barahan.

“Tara na Jayson. Malapit na tayo, promise.” Singit ni Arlis na nag-uumpisa ng umakyat din sa bakod. Tila naninibago naman ako sa inaasal ng loko, kung noon ay pangbabara na ang parati nitong tinutugon sa akin ehh ngayon, gosh, napakamahinahon. Sana lagi na lang siyang ganyan.

“Jejo, sabihin mo lang kung pagod ka na, handa akong babahin ka.” Sabi naman ni Robin na ikinagulat ko dahil sa paraan ng pagsasalita nito. Ewan ko ba, yung parang sweet tapos kinuha pa yung kamay mo upang hawakan niya ng maalalayan ako. Kung di ko lang talaga ito pinsan, nainlove na ako dito, att kung di ko iniisip na straight ito, malamang napaghinalaan ko ng may gusto ito sa akin.

Ayaw ko namang umasa sa mga biro niya. Ayoko na kasing masaktan pa. Matapos makaakyat sa bakod ay nilandas naman namin ang magubat na daan. Panay talahib at malalaking puno. Sumunod ay ang pag-akyat sa bundok. Lintek lang talaga, bangtarik! Kapag ako nahulog dito, bangkay na akong iuuwi samin.

Kahit mahirap ay pilit akong umakyat. Nagkasugat sugat na nga ang mga binnti ko dahil sa tuwing umaapak ako sa mga bato ay nadudulas ako, maging si Robin ay gano’n din. Paano, eh di naman kami sanay umakyat ng bundok, lalo na si Robin na laking siyudad.

Ilang kapit pa sa mga sanga at bato ay narrating din naming ang tuktok. Hingang kabayo kaming lahat dahil sa matinding pagod, samahan pa ng mainit na panahon. Ngunit napalitan naman ang pagod ko ng makita ang tanawing bumungad sa aking paningin. Kitang-kita ko ang Laguna Lake, ang mga palayanan at mga bahay na napakaliliit lamang. Sariwa pa at mabango ang hangin, perfect para sa mga broken hearted, charoot!

“Tara na, malapit na tayo.” Pagyayaya ng mga kasama ko.

Wala naman akong nagawa. Gustuhin ko mang magstay dito kahit konting minuto pa ay wala rin akong magagawa kundi ang sumunod sa mga bago naming katropa.

Yung totoo? Matapos umakyat? Palusong naman?

Padabog akong lumakad ngunit sa di inaasahan ay nadulas ako’t nawalan ng balanse. Inaantay ko na lang na bumagsak ang katawan ko sa lupa’t magpagulong gulong ng may biglang humawak sa aking braso at kaagad akong niyapos.

Sa sobrang gulat ay hindi ako nakagalaw.

“Tanga ka ba? Muntik ka ng mamatay.” Galit na wika ng nagligtas sa akin. Si Arlis?

“Bumaba ka na nga lang sa likod ko. Ako nang bahala sayo.” Sabi nito ngunit hindi naman ako kumikilos. Sa dami ng dala niya, imposibleng makaya pa niya akong buhatin upang makapunta lamang sa pupuntahan namin.

“Hindi, kaya ko naman.” Pagtangi ko.

“Tang ina! Magpapabuhat ka ba o itutulak kita ng matuluyan ka na? Pasalamat ka, nasa mood ako ngayon, kung hindi ako na mismo tumapos sa buhay mo.”

Wala naman akong nagawa kundi ang sumampa sa likod niya. Naawa man ako ay siya ang nagpumilit. Pero, talagang naninibaguhan ako sa kaniya ngayon, mula sa llikod niya ay ramdam ko kung gaano siya kaingat sa paglalakad palusong kahit na may buhat-buhat pa siyang lagayan ng inumin at mga lutuan. Tagaktak ang pawis niya ngunit mas umaalingasaw ang mabango niyang amoy. Lalaking lalaki, ang balat niya, di kaputian at ang mga braso, kay titigas na tila batak na batak sa trabaho.

Pinako ko na lamang ang paningin ko sa dinaraanan naming. At ng minsang mahagip ng paningin ko ang naglalakad din si Robin ay napansin ko ang malungkot na mukha nito habang nakatingin sa aming dalawa. At ng magtama ang mata namin ay kaagad siyang umiwas ng tingin. Problema nito?

Hindi ko na pinansin ang kakaibang inaasal ni Robin at sa halip ay pinagmasdan ko na lamang ang paligid. Puro puno ng niyog at may mangilan ngilan ding puno ng mangga. Habang lumalakad kami ay naririnig ko na ang lagaslas ng tubig.

“Nandito na tayo!”

Sa

wakas

,

nakarating

na

rin

ang

bagong

magkakatropa

.

Anon a kayang

mangyayari

gayong

nagiging

mabait

na

si

Arlis

kay

Jejo

?

Paano naman ang umaasang si Robin?

Kabanata X

Kabanata X

Jejo’s POV

Halos mapanganga ako sa tanawing nakikita ko. Kahit napakahaba ng nilakad namin at kahit mainit ang panahon ay talagang masasabi kong sulit ang lahat.

Nakatayo ako sa isang malaking bato na tanaw na tanaw ang kabuuan ng talon. Maliit lamang ito ngunit napakaperpekto ng pwesto at ang paglagaslas ng tubig mula sa itaan. May iba’t iba ring halaman ang tumutubo sa paligid na may makukulay na bulaklak. Mapuputi din ang mga batong nagmistulang latag na kumikinang pa kapag nasisinagan ng araw. At ang tubig mula sa talon ay talaga namang napakalinaw. Kitang-kinta ang mga isdang nagsisilanguyan sa ilalim nito. Perpektong perpekto, iyon bang para kang nasa isang paraiso?

“Di ba ang ganda?” basag ni Aaron sa aking pagmumuni.

Abala ako sa paglanghap ng sariwang hangin. Gusto ko mang sumagot ngunit sapat na sana ang reaksyong ipinapakita ko sa kanya.

“Si lolo ang may ari nito. Bata pa lang kami, lagi na kaming pumupunta dito ng kapatid ko at mga pinsan. Nakakarelax no? Pinepreserve talaga ng lolo ko ang talon na ito. Marami kasi siyang ala-ala na binuo sa lugar na ito. Isa pa, masasayang ang likha ng diyos kung masisira lamang ito.” paliwanag niya at ng mapatingin ako sa kanya ay tila na-star struck naman ako sa kanya. Topless, may abs, may chest, ang braso, kahit hindi kalakihan, halatang batak. In short, nakakatakam.

“O-oo nga, an-ang ganda ng tanawin.” pagsang ayon ko, ngunit hindi ako sa talon nakatingin kundi sa kanya.

“Tsk. Babatuktukan kita dyan. Hindi ako, yung talon.” sabi niya sabay tawa ng mahina.

“Alam mo, ngayon lang ako nagkaroon ng mga kaibigang lalaki. Yung straight, I mean.” pagpapaliwanag ko habang ibinabalik ang paningin sa di matatawarang ganda ng lugar.

“Ako rin naman. Ngayon lang ako nagkaroon ng kaibigang katulad mo.” pagsagot niya.

“Bakit naman?”

“Kasi mabait ka.”

“Jayson! Kuya! Tara na dito sa baba ng makapagluto na tayo.” sigaw ni Arlis na abala sa paghahanap ng tuyong kahoy upang gamitin pangluto.

Agad na kaming bumaba ni Aaron. Umakbay pa nga siya sa akin habang panay pa rin ang kwento ng kung anu-ano. Pero kahit ganon, nakakaaliw pa rin siyang kasama. Iyon bang, para siyang isang kuya sa akin? Isang kuya na gagabay at poprotekta sayo.

Pagkababa namin mula sa malaking bato ay kaagad akong sinalubong ni Robin. Topless din siya at halatang nauna ng naligo dahil sa tumutulong tubig mula sa kaniyang katawan. Napakagwapo rin niya, maalaga, maaalahanin, at napakahot. Isa siya sa mga taong ayaw kong mawala sa buhay ko. Para ko na siyang kapatid, bestfriend, kaya kung may mamahalin man siya, di ko papayagang masaktan lang siya.

Bigla akong niyakap ni Robin na talaga namang nagpagulat sa akin. Nagtinginan din ang mga kasamahan namin at nagtapon ng nagtatakang sulyap.

“Ayy! Robin! Basa ka. Mamaya pa ako maliligo.” basag ko na lang sa katahimikang namagitan sa aming lahat. Kitang kita ko rin ang pag-alis ni Arlis ng makita niyang nakayakap sa akin si Robin.

“Tara. Ligo na tayo. Ang sarap ng tubig. Tara na.” pagpupumilit ni Robin habang hinihila ang kamay ko papuntang tubig.

“Mamaya pa ako. Ikaw na lang muna.” sabi ko ngunit di niya pa rin ako tinitigilan.

“Ano ba Robin? Ayoko pa nga! Ayoko pa!” sigaw ko na tila naman nagpagulat sa kanya maging sakin din.

Agad nalungkot ang mukha ni Robin sabay bitaw sa kamay ko. Gusto ko mang humingi ng paumanhin ngunit pinapangunahan ako ng hiya. Agad itong naglakad patungong talon at doon ay ipinagpatuloy ang kaniyang pagligo. Hinayaan ko na lamang ang nangyari sa aming dalawa. Mamaya rin naman ay babalik na ang lahat sa dati. Magkakabati rin kami.

Lumapit ako sa nag-uumpukang sina Melo, Gygs, ang magkuyang Arlis at Aaron at ang kambal na sina Miguel at Michael na abala sa paghahanda n gaming kakainin. Inilabas ko na rin ang ipinabaon sa amin ng aking ina na  cup noodles at  ang walang kasinng sarap niyang palabok na hindi naubos kanina.

Tumulong ako sa pagluluto, tigabantay at tigapaypay ng lutuang gawa sa tatlong bato at ang ningas ay mula sa mga tuyong mga sanga at dahon. Saglit ding umalis si Arlis at Miguel upang  kumuha ng buko at iba pang prutas na maaari nilang matagpuan sa tabi-tabi.

Maya-maya’y luto na rin ang ulam at sinaing. Dumating na rin sina Arlis at Miguel, maging ang iba pang tropa upang kumain subalit napansin kong wala pa rin ang pinsan ko.

“Wait lang guys hah? Hanapin ko lang ang pinsan ko. Nagtatampururot pa yata sa akin.” Paalam ko sabay lakad patungong talon.

Narating ko ang talon sumbalit wala akong nakitang Robin na naandoon. Nagpalinga-linga rin ako pero bigo akong makita siya.

“Nasaan na kaya yung tarantadong iyon?” inis kong bulong. Well, sa tingin ko kasalanan ko naman talaga kung bakit nagtatampo ang mahal kong pinsan ngayon. Talagang ayaw ko lang kasi maligo dahil tirik na tirik ang araw, mangingitim lamang ako at mawawala ang ilang taon kong paghihirap para pumuti lang. Ilan bang gluta ang inubos ko sa balat ko? Ilan bang bote ng fresh milk ang ipinangpaligo ko? Ilang araw ba akong nagbababad sa kwarto nila Mama at Papa na naka-aircon? Tapos ngayon? Ilang oras lang na lusungan sa tubig, mawawala lahat ng pinaghirapan ko? No way.

Lumakad pa ako ng lumakad hanggang sa marating ko ang tuktok ng isa pang  malaking bato na sa ibaba ay nalalatagan ng asul-berdeng kulay ng tubig. Malinaw ito at talaga namang nakakaenganyo maglangoy.

Habang abala ako sa pagmamasid ay may narinig akong boses na para bang galit na umiiyak. Sa bandang ilalim iyon ng malaking bato na kinakatayuan ko. Kaya’t dahan-dahan akong humiga upang masilip iyon ng hindi nakagagawa ng ingay.

“Ang tanga mo kasi Robin! Sa dinami-dami ng mamamahalin mo, siya pa! Ehh hindi mo nga alam kung may kasiguraduhan ang lahat. Hindi naman kayo pwede dahil magkadugo kayo. Isa pa, kitang kita naman na may gusto siya sa asungot na  si Arlis, na walang ibang ginawa kundi ang pagsalitaan siya ng di maganda.  At ngayon alalang-alala ka dahil pakiramdam mo may binabalak na naman itong di maganda sa kanya.” Si Robin, tila pinapagalitan ang sarili. Nakaupo siya sa nakausling bato sa ilalim ng kinahihigaan kong malaking bato, habang ang dalawang paa’y nakalubog sa tubig at abala sa pagtatampisaw. Kung hindi ko lamang siya kilala at nakita ko sa ganitong sitwasyo na parang si Rodora X na kinakausap ang sarili, malamang, pinaulanan ko na to ng bato sa ulo.

Hindi naman maalis sa isip ko kung sino nga ba ang tinutukoy ni Robin sa mga sinasabi niya, na mahal niya at nagiging dahilan kung bakit siya nagkakaganito. Hindi naman mahirap mahalin si Robin, mabait, masipag mag-aral, may sense of humor, gwapo kahit medyo manyak.

Third Person’s POV

Patuloy pa rin sa pakikinig si Jejo. Alam naman natin kung sino ang tinutukoy ni Robin ngunit sadya lamang napakamanhid ni Jejo. Hindi naman natin siya masisisi kung bakit nakasara pa rin ang kaniyang puso para sa mga taong gustong pumasok dito. Ang gusto niya lamang ay ang magkaroon ng mga kaibigang kaya siyang protektahan at pahalagahan na hindi kayang ibigay ng kaniyang huling minahal na si Donis.

Habang abala sa pakikinig ay hindi namalayan ni Jejo ang lalaking papalapit sa kanya na abot ang ngiti hanggang tainga. Wala siyang kamuwang muwang na ang lalaki ay may balak na hindi maganda sa kaniya na maaaring ikapahamak niya.

Tatawa, ngingisi na parang demonyo ang lalaki habang  ipinagdidikit ang kaniyang dalawang kamay na tanging ang dalawang hintuturo na lamang ang natitira. Pinatigas niya iyon at itinuwid, inasinta ang pakay sabay sambit ng “Langit at lupa, ilog at sapa, sakit at kirot! Sa PUWIT ANG DULOT!”

Huli na ng makalingon si Jejo upang makita ang lalaking malademonyo ang itsura. Ubod lakas nitong itinusok ang kaniyang dalawang matigas na hintuturo sa puwit ng nakadapang si Jejo.

Napahiyaw at namilipit si Jejo sa sakit na dulot ng finger na ginawa sa kaniya ng kung sino man. Pakiramdam niya ay nabiyak siya at ang kirot ay parang walang katapusan. Sinapo niya nag puwit habang ang mga mata’y walang tigil sa pag-iyak. Hindi niya rin maiwasan ang hindi magpagulong-gulong dahil sa sobrang sakit.

Nagulantang din ang nagmumuni-muning si Robin. Rinig na rinig niya kung paano dumaing ang taong nasa itaas ng kaniyang kinauupuan. Tila namamatay ito sa kirot at walang ibang ginagawa kundi ang umiyak. At ng marinig niya itong nagsalita na puno ng galit at sakit ay agad siyang napatayo upang puntahan ang kaniyang pinsan na si Jejo. Ngunit, papaakyat lamang siya sa batuhan ng sa pagtalikod niya ay siya namang bagsak ng isang katawan sa tubig mula sa itaas ng bato. Agad niya itong nilingon at nanlaki ang kaniyang mga mata ng sumambulat sa kaniya ang nagpupumilit makalangoy na si Jejo.

Hindi na siya nagpatumpik pa, sumisid kaagad siya upang sagipin ang pinsan na unti-unti nang lumulubog sa tubig. Habang papalapit  ay kitang-kita niya ang paghihirap nito na talaga namang lalong nagpaawa sa kaniya. Hindi niya siguro makakaya kung may mangyayaring masama kay Jejo, mahal na niya ang pinsan niya kaya’t kahit anuman ang mangyari ay gagawin niya ang lahat mailigtas lamang ito.

Robin’s POV

Tumutulo ang luha ko habang buhat-buhat ang katawan ni Jejong walang malay dahil sa pagkakalunod. Wala akong ibang dinarasal kundi ang maging ligtas siya at walang mangyaring hindi maganda. Hindi ko siguro mapapatawad ang sarili ko kung ang taong mahal na mahal ko ay mawawala ng hindi ko lamang nagawang isinalba.

Inihiga ko si Jejo sa batuhan at saka tinapik ang pisngi upang magising.

“Jejo, gumising ka na. Jejo.” Ani ko habang patuloy pa rin sa pag-iyak. Mahal na mahal ko kaya itong taong ito kaya’t wala akong pakialam kung umiyak man ako ng umiyak.

Nanginginig ang kamay kong pinump ang kaniyang dibdib ng ilang beses at saka binugahan ng hangin ang kaniyang bibig. Nagmamakaawa ako na sana’y gumising na siya. Ginawa ko ulit ngunit bigo ako. Namalayan ko na ring dumating ang iba pa naming kasamahan na tarantang lumapit sa amin na bakas din ang pag-aalala.

Sa bawat segundong dumaraan ay tila bumabalik ang mga alaalang binuo namin ni Jejo. Ang una naming pagkikita, kung saan may kakaibang pagtingin na akong nararamdaman sa kanya. Noong umawat siya sa suntukan namin ni Arlis dahil lamang sa pila sa canteen, alalang alala ako noon ng tamaan siya ng suntok sa mukha dahil kay Arlis. Yung pagmamasid ko sa kaniya tuwing umaga kapag ako ang nauunang magising, iyong palihim ko siyang hahalikan at yayakapin.

May mga pagkakataon pa nga na pumapayag siyang sabay kaming maligo kapaglate na kami sa klase. Yung sasabunan namin ang isa’t isa, yung siya mismo ang mag-aayos ng buhok ko at maglalagay ng pulbo sa pisngi ko.

Iyong mga ngiti niya sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya. Bakit lahat ng ito bumabalik ngayon? Ibig bang ipahiwatig nito na mawawala na si Jejo sa akin? Kung kailan may lakas na ako ng loob iparamdam sa kaniya kung gaano ko siya kamahal? Kahit bakla siya o maging ano pa man ay mamahalin at mamahalin ko pa rin siya? Binibiro ba ako ng tadhana? Mawawakasan na ba ang lahat?

Ngunit hindi ako susumuko sa pagsalba sa kaniya. Sa bawat buga ko ng hangin sa malambot niyang labi ay hindi matatawarang dasal ang lagi kong isinasambit sa panginoon upang iligtas si Jejo.

Natataranta na ang lahat ng kasama ko ngunit nananatili pa rin akong matatag. Gigising ka Jejo, gigising ka. Napatigil ako sa pagbuga ng aking hininga sa bibig ni Jejo ng bigla itong umubo na may kasama pang tubig. Habol hininga at maya-maya’y nagsimula ng humagulgol.

“Thanks God!” sambit ko na hindi napigilan ang sarilling hindi mapayakap ng mahigpit sa nakahiga pa ring si Jejo. Tumutulo ang luha ko subalit nagagalak naman ang puso ko. Salamat sa Diyos dahil hindi nito kinuha ang taong pag-aalayan ko ng buhay ko. Ang taong napili ko upang mahalin hanggang sa pagtanda ko.

Kaagad kong hinawakan ang magkabilang pisngi ni Jejo at walang pakundangang sinabi … . . . . . “I love you Jejo, mahal na mahal kita.”

Nagustuhan mo ba ang part na ito???

I-vote mo na !

Sino kaya ang misteryosong lalaki ang gumawa ng hindi maganda kay Jejo/Jayson?

Sa tingin mo, is it Arlis, Aaron, Miguel, Michael, Gygs o Melo?

I-comment mo na yan !

Thanks !!!!!

Kabanata XI

Kabanata XI

Arlis’ POV

Namutla ako ng makita ko ang walang malay na si Jayson hapang iminamouth to mouth ni Robin. Rinig na rinig ang pag-iyak ni Robin habang binubugahan niya ng hangin ang bibig ni Jayson.

Parang tumigil ang oras ng makita ko ang kalagayan ni Jayson, parang may kung anong kaba at takot akong naramdaman ng parang bigo si Robin sa pagsalba sa buhay ng pinsan. Ang mas ikinatatakot ko pa’y responsinilidad namin siya dahil kami ang nag-aya na sumama siya sa outing namin ngayon.

Unti-unti akong binabagabag ng konsensya ko dahil sa palagi kong pagpapahiya sa kanya. Iyong mga oras na labis ko siyang napagsasalitaan ng di maganda. Ni hindi ko nga alam kung may nagawa akong mabuti para sa kaniya.

Ngunit para namang lumundag ang puso ko ng biglang umubo si Jayson. Patunay lamang na ligtas na siya sa pagkakalunod. Laking pasalamat ko sa Taas dahil iniligtas niya pa rin ang unti-unti ko nang nagugustuhang si Jayson bilang isang katropa.

Mamamasdan din sa kasamahan ko ang galak na sa wakas ay walang napahamak. Maliban kay Michael na hindi ko ba alam kung natutuwa o natatakot. Walang ngiti sa mga labi niya at nakatulala lamang. Napapaisip tuloy ako kung may kinalaman ba siya sa pagkalunod ni Jayson dahil kung meron man, mababasag ko ang mukha niya.

Ngunit mas nabigla ang lahat ng banggitin ni Robin ang salitang may kung anong nagpainis sa akin.

“I love you Jejo. Mahal na mahal kita.” ani nito sabay halik pa sa noo ng pinsan.

Nagkatinginan kami ng kuya ko. Nagtataka rin ito marahil sa mga narinig niya mula kay Robin. Maging sina Melo, Gygs at ang kambal ay nakaramdam na may something si Robin para sa pinsan.

Tila may kung anong kurot sa dibdib ko ang mga katagang binitiwan nito kay Jayson. Hindi ko malaman kung bakit pero may kung anong bagay ang gustong sumabog mula doon. Napapaisip tuloy ako kung bakit ganito ang nararamdaman ko, very unusual.

Tinuon ko na lamang ang aking paningin sa namumutlang si Michael. Pawis na pawis ito at tila kabang-kaba. Nahihiwagaan tuloy ako sa kanya. Magsasalita na sana ako upang tanungin kung okay lang siya ay kaagad naman siyang napaluhod.

“I’m sorry Jejo. Hindi ko sinasadya.” ani nito.

Biglang tumuon ang atensyon namin kay Michael. Sabay pa nga kami ni Robin na nagtanong ng ‘Ano?’ sa kanya.

Sasagot na sana si Michael ngunit sumingit naman si Jayson.

“Kasi kanina, na-nasa itaas ako ng bato. Hindi ko namalayang may tao pala sa likod ko, tapos sinundot niya puwit ko ng sobrang lakas. Namilipit a-ako sa sakit. Kaya nahulog ako sa-sa tubig.” nanginginig at nauutal na singit ni Jayson. Pahikbi-hikbi pa rin siya at talaga namang abot-abot ang trauma na inabot niya sa pagkakalunod.

Kanina ng umalis si Jayson upang sunduin ang pinsan ay pinasundan ko naman ito kay Michael kasi lalamig na ang pagkain. Siya lamang naman ang umalis sa grupo kaya siya lang ang—

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari, bigla na lang kasi akong lumakad ng mabilis patungo sa kinaluluhuran ni Michael at ubod lakas kong pinatama sa mukha niya ang kanina ko pang naninigas na kamao.

“Putang ina mo! Tang ina mo Pre! Tang ina mo!” galit na galit kong sabi habang nakahawak ng mahigpit sa kwelyo niya sabay pakawala ulit ng malakas na suntok. Kitang kita ko pa kung paano umagos ang dugo sa ilong at nguso ni Michael pero parang balewala lamang sa kanya iyon. Isa pang suntok sabay hatak naman sa akin ng kuya kong si Aaron.

Napahawak sa lupa si Michael habang tumutulo ang dugo. Nilapitan siya ng kakambal niyang si Miguel para alalayan tumayo. Wala akong ibang naririnig mula sa kaniya kundi ang paghingi nito ng tawad. Na sa bawat sorry nito ay lalong kumukulo ang dugo ko sa kaniya.

“Hayop ka pre! Pwe!” sabi ko sabay kalas sa kuya kong mahigpit na nakahawak sa balikat ko.“Paano kung namatay si Jayson? Paano kung tuluyan na siyang hindi gumising? Tang ina! Responsibilidad natin siya, hayop ka! Sayang ang pagiging consistent honor mo kung di mo gagamitin yang utak mo sa pag-iisip bago ka gumawa ng kawalangyaan! Tanga! Gago! Ulol kang hayop ka!”

Lumingon ako sa kinauupuan nina Jayson at Robin. Magkayapos sila ngunit tila gulat na gulat sa reaksyon ko. Nararamdaman ko parin yung awa para sa sinapit ni Jayson. Kung nagkataon talagang hindi siya gumising, malamang, hindi na rin gigising itong si Michael.

Jejo’s POV

Gusto ko sanang pigilin si Arlis sa pagsuntok sa nakaluhod at hindi lumalabang si Michael. Imbis na galit din ang maramdaman ko para dito dahil sa ginawa niya kung bakit ako ay nalunod, ay tila naman takot na takot ako sa maaaring sapitin niya sa mga kamao ng galit na galit na si Arlis.

Sa kabilang banda ay touch na touch naman ako sa mga pinagsasasabi ni Arlis tungkol sa akin, na responsibilidad daw niya ako, at kung anu-ano pa. Ibang iba talaga siya sa Arlis na nakilala ko noon. Para bang sobrang concern sa akin ngayon.

Tsk! Ayan ka na naman Jejo! Nag-aassume ka na naman sa mga lalaking umaarte ng kabaitan sayo. Tapos mahuhulog ka at masasaktan? Di ka na nadala. Sigaw ng utak ko.

Pero itong kalapit ko ngayon, ang pinsan kong si Robin. Ramdam na ramdam ko kung gaano ako kahalaga sa kanya, at kagaya nga ng sinabi niya sa akin kanina, mahal na mahal niya ako. Totoo man yun o bilang kaibigan o pinsan man, ang mahalaga ay binibigyan niya ako ng importansya. Mahal ko din ang pinsan kong to, bilang best buddy ko. At ayaw ko rin umasa na balang araw ay magkakatuluyan kami, dahil hindi maaari.

Matapos makawala sa bisig ni Aaron si Arlis ay kaagad itong naglakad papalayo. Ngunit bago ang lahat, isang sulyap muna ang ibinigay niya sa akin, kitang kita ko ang malungkot niyang mukha, yung pag-aalala at galit.

Si Michael naman ang pinagtuunan ko ng pansin. Nakatayo na siya habang inaalalayan ng kaniyang kakambal. Duguan ang mukha niya at malungkot ding nakatingin sa akin. Kahit hindi ko man naririnig ang sinasabi niya ay alam kong humihingi siya ng tawad. Ramdam ko ang pagsisisi niya kaya’t hindi ko man banggitin ang mga salitang napatawad ko na siya ay sapat na siguro ang pilit na ngiting ibinigay ko sa kaniya.

Habang nakatingin ako sa aking mga kasamahan ay unti-unti naman akong nakakaramdam ng hilo, umiikot at nanglalabo ang aking paningin.

Rinig na rinig ko din ang pag-alog sa akin ni Robin habang nakayakap pa rin. Hanggang sa tuluyan na nga akong nawalan ng malay at hindi na alam ang sumunod pang nangyari.

Hala

!

Grabe

si

Arlis

• Vote and Comment .

Update

ako

soon . Thanks for reading .

Kabanata XII

Kabanata XII

Jejo’s POV

Dama ko ang lamig na bumabalot sa lugar kung nasaan ako. Ramdam ko rin ang kaunting pananakit ng dibdib ko at ulo.

Ano nga ba ang nangyari kanina?

Ahh, nalunod ako. Bakit kasi sa dinami-rami ng ng magiging phobia ko ehh sa paglangoy pa? Naturingan akong sirena pero nalulunod.

Nang iminulat ko ang aking mga mata ay bumungad sa akin ang aking kwarto. Nakahiga ako, tutok ang electricfan at nang mapalingon ako sa gilid ng kama ay nakita ko ang mahimbing na natutulog din na si Robin. Halatang pagod na pagod ito at nangitim din ang kulay. May mga sugat at gasgas sa braso, marahil dahil ito sa pag-akyat namin sa bundok.

Muling nagbalik sa akin ang mga nangyari bago at pagkatapos kong malunod. Kung paano pagalitan ni Robin ang sarili dahil sa pagmamahal sa isang taong alam ko na kung sino, ako. Kung papaano niya ako sinagip at ang pagtatapat niya ng pag-ibig sa akin. Sa ngayon, nahihirapan akong isipin kung tatanggapin ko ba yun o hindi. Ayokong umasa at ayoko ring magpaasa. Sapat na ang mga naramdaman ko noon dati, sa piling ni Donis na walang ibang ginawa kundi ang saktan ako at lokohin sa huli.

Kahit masama ang pakiramdam ay napilitan akong bumangon. Alas-onse na pala ng gabi ng mapatingin ako sa wallclock na nakasabit malapit sa may bintana. Kumukulo na ang tiyan ko sa gutom. Dahil na rin siguro sa wala pa akong kinakain magmula kaninang tanghali.

Hindi ko na ginising pa si Robin, halata naman kasing nasa kasarapan siya ng pagtulog. Malamang ay kumain na rin ito kanina habang hinihintay akong magising.

Bago lumabas ng kwarto ay nilapitan ko muna ang bintanang nakalimutan yatang isarado ng pinsan ko. Pumapasok lang kasi ang hamog. Ngunit, nang mapasulyap ako sa labas ay may naaninag akong parang isang lalaki na nakatayo’t pasilip silip sa aming bahay. Medyo pamilyar ang pigura ng kaniyang katawan at ayos ng buhok. Hindi ko lamang matandaan kung sino kaya’t minabuti ko na lamang bumaba at puntahan kung sino man iyon.

Tulog na ang lahat, patay ang ilaw sa sala at tanging huni na lamang ng mga kuliglig ang bumabasag sa katahimikan ng paligid. Diniretso ko na ang pinto at marahan itong binuksan. Dahan dahan na akong lumakad papunta sa may gate at ng silipin ko kung sino ang nasa labas ay kaagad ko itong nakilala. Si Michael na nakaupo sa gilid ng kalsada habang nakayuko’t nakahawak sa kaniyang sintido.

“Michael?” tawag ko rito habang binubuksan ang gate na kaagad namang nagpalingon sa kanya. Lumapit ito sa akin ngunit tila hindi alam kung ano ang gagawin.

Dahil sa liwanag ng buwan ay napansin ko ang dalawang band aid sa mukha niya at ang mga pasa at ang namamagang labi niya. Marahil ay talagang napakatindi ng pagkakabugbog sa kaniya ni Arlis. May kung anong awa tuloy akong naramdaman para sa kaniya.

“A-anong ginagawa mo dito? Gabi na ahh. Tara, pasok ka muna sa bahay.” sabi ko habang niyayapos ang sarili. Malamig kasi dito sa labas.

“Ayy, wagna, gusto ko lang naman humingi ng sorry.” sagot niya na para bang nahihiya pa.

“Ahh, ehh, okay na iyon. Kalimutan na lang natin.”

Nakita ko siya na umupo ulid sa gilid ng kalsada.

“Kanina ka pa dito?” tanong ko ulit.

“Ahh, kaninang alas-syete pa ako dito. Inaantay ka. Gusto ko sanang pumasok kanina pero pinapaalis ako ni Robin. Sorry talaga hah?”

“Wala na nga sabi yun. Kalimutan na lang natin.” sagot ko sabay bigay ng matamis na ngiti.

“Matutulog ka na ba?” tanong niya ulit.

“Hah? Kagigising ko nga lang, matutulog ulit?” natatawa kong sagot.

“Ahh, tabi ka muna sakin. Kwentuhan tayo?” yaya niya habang pinapagpagan ng alikabok ang katabi niyang espasyo.

Sumunod naman ako. Kung tutuosin, wala na sa akin ang nangyari kanina. Ang gusto ko lamang ay magmove-on, kagaya ng palagi kong ginagawa.

“Alam mo, pinagsisisihan ko na ang nagawa ko sayo. Wala na akong nagawang matino simula ng dumating ka sa barkada. Lagi na lamang kitang inaasar, pinapahiya. At kanina, muntikan ka pang madisgrasya ng dahil sa kademonyuhan ko. Sana hindi pa huli ang lahat para makabawi ako sayo. Sa totoo lang, mabuti ka namang kaibigan, despite of your sexual preference, ipinapakita mo pa rin kung paano irespeto ang ibang tao maging ang sarili mo. Dahil kung ibang bakla yan, nagminanyak na kaming magkakatropa.” mahaba niyang sabi.

Sus, konti lang Michael. Hindi lang halata. Hehehe XD

“Kagaya ng lagi kong sinasabi, bakla ako, alam ko yun, pero hindi ako gagawa ng ikasisira ko. Hindi ako pokpok. Ako nga dapat ang humihingi ng dispensa sa inyong magkakatropa, obvious naman kasi na ayaw niyo sa akin, ipinagpipilitan ko pa ang sarili ko. Pero alam mo Michael, ginagawa ko yung lahat para maging okay sa inyo, iyon ngang pagpapakalalaki, inaccept ko yun, para lang maging kaibigan kayo. Pero, mukha talagang ayaw niyo sa akin. Bayaan mo, iiwas na lang ako para maging maayos na ulit ang takbo ng tropa mo.” sabi ko na hindi namamalayang tumutulo na pala ang luha ko. Pilit ko mang itago kay Michael ngunit huli na, nakita na niya ako. Pero, ang hindi ko inaasahan, ay ang pahiramin niya ako ng panyo niya. Nag-aalinlangan pa nga ako kung kukunin ko o hindi, pero sa huli, kinuha ko pa rin.

Agad humarap sa akin si Michael. Nandoon yung mukhang hindi pagsang-ayon sa sinabi ko sa kanya.

“Hah? Iiwas ka? Paano pa ako makakabawi sayo niyan?”

“Naku, huwag mo nang isipin iyon. Ayaw mo ba non? Wala ng sagabal sa tropa niyo.” sabi ko pero deep inside, nalulungkot ako. Napamahal na kasi sa akin ang mga to, lalo na si Arlis, ngayong nalaman ko na ang totoong estado niya sa buhay, kung bakit siya nagiging suplado at mainitin ang ulo. Pero alam ko, may mabuting puso si Arlis, nakikita ko na iyon sa kanya.

“Hindi, hindi ka na aalis sa tropa, pangako, hindi na kita iinisin. Magiging isang mabuting kaibigan na ako sayo magmula ngayon.” ani niya sabay bigay ng isang matamis na ngiti.

“Tsk, ganon? Kailangan pa pala akong madisgrasiya bago mo matanggap sa tropa mo.” maktol ko.

“Baliw. Hmmmm, pwede rin?”

“Hah? Loko ka.” sabi ko sabay hampas sa braso niya, tigas.

Tumawa naman siya. Ang cute lang, siguro, kung ganito lang siya lagi sa akin, magkakasundo kami. At ngayong nangangako na siyang magiging mabuting kaibigan sa akin, mukhang magiging officially member na ako ng tropa niya.

Marami pa kaming pinag-usapan. About sa tropa niya, sa kanya mismo at kung anu-ano pa. Nganga nga ako ehh, mga running for honor pala itong mga to, si Michael, mula elementary, honor na, si Miguel, ganun din, si Arlis, mula sa pinaglipatan niyang school, honor din. Si Gygs, Melo at Aaron, mga player naman ng Basketball at Sepak Takraw. Isa pa’y magkababata na sila, kasi magkakatropa din daw mga magulang nila. Galing no?

Si Michael at Miguel, may kaya sila sa buhay, sa kabilang kanto lang daw ang bahay nila. Nakapagtapos na daw kasi ang kanilang mga kapatid at may magandang trabaho kaya’t gumaan na daw ang buhay nila. Ganon din sina Gygs at Melo.

Samantalang si Aaron at Arlis, ulila na sa ama, tanging lola na lamang nila ang gumagabay sa kanila. Ang nanay naman ng mga ito ay nasa abroad, sa Dubai, isang katulong, ngunit ang problema, ilang buwan na daw itong hindi kumocontact sa kanila. Kaya’t nag-aalala na ang magkapatid sa kalagayan ng kanilang ina.

Awang-awa naman ako sa nalaman ko sa mga kwento ni Michael. Hindi ko na nga talaga ipagtataka kung bakit magaspang ang ugali ni Arlis. Imbis na maasar ako sa kanya tuwing pagsasalitaan niya ako ng hindi maganda ay marapat na lang sigurong intindihin at unawain ko na lamang siya.

Habang tumatakbo ang oras ay gumagaan na ang loob ko sa kasama kong si Michael. Taliwas sa ugaling ipinapakita niya sa akin bago pa man ako malunod, panay tawa lang kami dahil sa mga banat niyang kahit corny ay nakakatawa naman.

Napagkasunduan na naming matulog na, kanina ko pa kasi siya napapansin na pahikab hikab. Bago siya umalis ay ikinagulat ko pa ng bigla niya akong niyakap.

“Welcome to the group, Jejo. Promise, hindi mo na pagsisisihan na naging kaibigan mo kami.” iyon lamang at nagtatakbo na ito papauwi sa kanila.

Agad naman akong pumasok sa bahay, ngunit bago matulog ulit ay kumain muna ako.

Bumungad sa akin ang nakahigang si Robin. Nakanganga ito at humihilik ng mahina.

Ang sarap niya lang pagmasdan. Alam ko kasi na sa tabi niya, ligtas ako, na pakiramdam ko, walang mananakit sa akin. Si Robin lang ang nagparamdam sa akin na kahit ano pa ako, tanggap na tanggap niya.

Tumabi ako sa kanya at saka humalik sa pisngi.

“Sana hindi ka magbago Robin. Malay natin balang araw, buksan ko ang puso ko para sayo. Kahit alam ko na bawal dahil magpinsan tayo, basta ipakita mo lang na ipinaglalaban mo ako, hinding-hindi rin ako bibitaw sayo.” sabi ko sabay halik ulit sa pisngi niya. Hehe, nakakarami na ako.

Humiga na ako ng ayos at ipinikit ang mga mata. Ngunit naramdaman ko naman na gumalaw si Robin at kaagad akong niyapos. Hinalikan niya rin ako sa pisngi.

Nyayy! Gising naman yata ang loko. Tsk.

At natulog na ulit ako XD

LUMIPAS ang ilang araw ay ibang iba na ang turing sa akin ng mga katropa ko. Lalo na si Michael na gabi-gabi na yatang tumatambay sa amin. Si Arlis? Nagbago naman kahit papaano. Naging mabait na rin siya at hindi na mainitin ang ulo, sa taas :’) Ganoon din ang iba pa naming katropa na sina Miguel, Gygs, maliban kay Melo na panay pa rin ang pang-iinis sa akin. Si Aaron naman kasi, natural nang mabait yun, kaya wala akong problema don.

Si Robin? Ayon, napakasweet. Hindi naman sa pinagbabawalan ko siya pero, para kasing naaamoy na ng mga magulang ko na may something si Robin sa akin ehh. Paano ba naman, susubuan pa ako kapag kumakain kami, kapag umaalis siya, pumupunta ng gym sa bayan ehh lagi na lang may pasalubong sakin na mga tsokolate at isang rosas. OMG! Tapos iaabot pa sakin kaharap ang parents ko?!! Naman.

Actually, last week sumama na ako kay Robin sa paggigym, kasi di ba? May kasunduan kami ng tropa na kailangan kong magpakalalaki? Kahit talagang ayaw na ayaw ko ehh, sinunod ko pa rin. Kasi, sabi ni Robin sa akin, may mga bakla naman daw na lalaki tignan. Mas maayos pa nga daw yun kasi karesperespeto, kaysa daw maging cross-dresser ako?

Kaya heto, nagkakalaman na ako, may hugis na ang chest, braso, at gumuguhit na rin ang abs ko. Namo ? Habang tumatagal ay nagugustuhan ko na rin ang paggigym. Isa pa’y ang dami kayang nakabanderang ulam doon. Haha, tsalap.

PAPASOK pa lang ako sa gate ng makita ko na nakapaskil ang aking pangalan sa malaking cartolina na nakadikit sa bulletin board bago pumasok ng school. Nakalagay:

ANNOUNCEMENT !!

The following students must go to the Math Club Office immediately.

Tapos panglima ako!

May nakasulat ding ibang mga estudyante, nakalagay full name, year and section at ng bumaba pa ang mata ko sa list of students–

16. MARK ROBIN VIDANEZ, I-B
17. MICHAEL RIVERA- I-A

Pinsan ko  ang isa dito ahh? At kung di ako nagkakamali, si Michael ay ang katropa namin ni Robin.

Anong meron at nakalagay ang mga pangalan namin dito?

Kaagad akong nagtatakbo papunta sa office ng mga Math Club Officers. Malayo pa lamang ako ehh tanaw na tanaw na ang mga nag-uumpukang kababaihan at kabaklaan sa labas ng naturang opisina. At ng makalapit ako ehh kaagad kong isiniksik ang sarili sa kumpulan ng makakate. At success, nakalusot naman ako ng kigtas.

Nang makapasok ako sa loob ng office ay kakaibang aura kaagad ang bumulaga sa akin, tila seryoso ang lahat, umagaw pa nga ako ng pansin sa nagsasalitang lalaki na nakasalamin at payat na payat. Siguro nalusaw ang mga taba nito kakasolve ng mga equation? Tindi ehh, pwede nang isabit sa Science Room.

Luminga-linga ako, marahil ehh nasa trenta kalalakihan ang naandito sa loob, at halos lahat, wow, kung nainform lang akong fiestahan pala dito ng mga gwapo edi sana nagdala ako ng sako para may naitake out ako. At hayon, kumaway mula sa dulo sina Michael at Robin. Todo ngiti ang dalawa at sinesenyasan akong lumapit sa kanila.

Ngunit, papalakad pa lang ako ng bigla akong hinarang nung isang parang bouncer, sa laki ba naman ng taba niya sa braso, panigurado, sa labugan ng karne, pang isang linggo ito. Tinitigan niya ako ng masama at saka tinutulak papalayo.

“Bawal dito ang bakla, para sa Mr. Math-Alino ito at hindi Ms. Gay.” ani dambuhala habang walang tigil pa rin sa pagtulak.

Napanganga naman ako. Di pa rin kasi rumirihistro sa utak ko na para ito sa Mr. Math-Alino, at nakasulat ang pangalan ko! What on earth is happening?

May biglang pumigil dun sa mataba sa pagtulak sa akin, at nang tignan ko kung sino.

“Arlis?”

Ngumiti lang siya saka itinuro ang lokasyon kung nasaan sina Robin at Michael.

“Lumapit ka na sa kanila at ieexplain ng aming club president kung bakit kayo naandito.” sabi niya sabay nguso sa lugar ng dalawa naming katropa.

Ngumiti lang ako subalit imbis na gumanti din siya ng ngiti ay isang nakakalusaw na kindat ang ibinato niya sa akin. Hala! Ang kepay ko, mauutot na! Hahaha.

At ayon, lumapit na ako sa dalawa at ng tinanong ko sila kung ano ang idea nila sa meeting na ito ay kibit balikat silang sumagot. Kaya no choice, kailangan kong makinig. Kung about to sa Pageant ng Search for Mr. Math-Alino, hindi ko lang alam kung ano ang magiging reaksyon ko.

Tumikhim pa yung lalaking payat na siguro’y ang Math Club President para makuha ang atensyon naming lahat.

“I am glad that all of you, have given time to attend this unexpected meeting. For now? All I wanted to say is, prepare for the pageant, my co-officers will guide you for everything, and, our principal is expecting all of you, not to back out! Whether you like it or not! You have to join the pageant!! Good Luck!!”

Ako —>

Hala

!

Panigurado

,

dahil

sa

pageant

na

ito

,

magtatransform

si

Jejo

!

Abangan

ang

mga

pasabog

ni

bakla

.

At

ang

mga

sisingaw

na

baho

ng

bawat

isa

!

TROPA

CUTIEPOGI

Kabanata XIII

Kabanata XIII

Jejo’s POV

“What the fuck guys? Pageant ? Really?” ani ko, namo? Napapaenglish ako sa inis.

Naglalakad na kami pauwi nila Michael at Robin. Kasi alam ko sa sarili ko, kahit pumasok pa ako sa klase, wala rin akong matutunan dahil magmamala-Darna ang isip ko kalilipad. Hindi pa nga lubos matanggap ng beauty ko na kasali ako sa male pageant. At ito namang dalawa, sumama pa sa akin, damayan daw ako? Letse, mga nang-aasar pa.

“I already expected this, sa gwapo ko ba namang ’to? Hindi makasali sa pageant na yan?” pagmamayabang ni Michael.

“Ako rin ’no, macho na, gwapo pa, kaya nga patay na patay sa akin ang mga kababaihan ehh, at kabaklaan.” segunda ni Robin.

“Ang kapal! Ehh kung ipakapon ko kaya kayong dalawa?” inis kong sabat.

“Hala, chilax ka lang, gwapo ka din naman.” ani Robin.

“Kami nga lang ang nakakapansin.” dugtong ni Michael.

“Mga bwiset!” sabi ko sabay takbo ng mabilis.

Sigaw naman ng sigaw yung dalawa na hintayin ko daw sila, nyemas, manigas sila. Makikita niyo! Kahit maganda ako, mas gaganda pa ako!!!!

MAGHAPON akong nagkulong sa kwarto. Ni hindi ko nga pinapasok ang kanina pang kumakatok at nagmamakaawang si Robin na nasa labas. Pake ko sa kanya, matapos siyang mang-asar? Manlalait pa?

Habang nagmumuni-muni ako ay bigla namang tumunog ang cp ko. May message at pagkaopen ko, galing kay Arlis.

Arlis: PUnta ka d2 sa haus :)

Ano daw? Ano namang gagawin ko–– Nyay, mukha yatang may binabalak itong si Arlis sakin ahh. Hindi ko ba alam kung bakit tila may naramdaman akong kaba at excitement. Kainis, namamasa kepay ko XD

Ako: Hah? Ehh, virgin pa ako >o<

Nagtext agad.

Arlis: Gago! Ehh kNg patagPian ko kaYa yan ng goMa! Baxta punta Ka diTo.

Ako: K. Ligo lang ako.

Pagkasend na pagkasend ko, di ko na inantay pa ang reply nya ay nilipad ko na agad ang banyo. Naghilod ng maigi at nagsabon ng todo-todo. Tapos nagbihis agad ng jersey sando at maiksing short. At pagkaharap ko sa salamin, bongga! Kahit bata, maglalaway sa ganda ko. Haha

Alas tres na ng mapatingin ako sa orasan, grabe lang, tagal ko palang nagkulong sa kwarto. Kaya pala masakit na ang likod ko XD

Kinuha ko na ang cellphone ko na nakapatong sa kama at agad binuksan ang pinto. Titignan ko pa lang sana yung bagong text ni Arlis ng bigla akong ginulat ni Robin na dahilan para mabitawan ko ang cellphone kong mas matanda pa sa bunso kong kapatid.

“ANNGGG CEELLLLPPPHHOONNNEE KOOOO!!!!!!!”, OMG, kitang kita ko talaga kung paano bumagsak mula dito sa kinatatayuan ko pababa ng hagdan, bawat tunog nito, pabaitang, ay tila sugat sa aking puso! Habang bumabagsak ay tumatalsik ang mga turnilyo’t housing nito, pati keypad ay nagkalas kalas na rin, at ang malala’y bago ito tuluyang bumagsak sa baba ay nalagas din ang screen nito.

“Ang kawawa kong cellphone.” sabi ko habang tinititigan ang nagkapira-piraso nitong parte. Kahit lumang model yun, kahit hindi colored, kahit malabo na, mahal na mahal ko yung Nokia kong iyon.

Binigyan ko ng masamang tingin ang natatawang si Robin. Hayop na to! Mag-iisang dekada ko nang iniingatan yung cellphone na yun, dahil lang sa kanya, masisira? Pakialam ko kung bulok na yun? Kaunaunahang cellphone ko yun ehh, bigay pa sakin ng tita ko yun na limang taon niyang ginamit, at nagtagal pa sakin ng siyam na taon, anim na buwan at pitong araw!

Nanghihina ang tuhod ko na bumaba ng hagdan, nangingilid na rin ang luha ko dahil sa sobrang inis.

Nasa gitna na ako ng hagdan ng bigla namang dating ni Papa at sa hindi sinasadya ay natapakan pa nito ang nagkawasak wasak kong cellphone. Muntik na akong madulas ng makita ang karumal-dumal na pagpaslang nila sa kawawang cp ko. At doon na nga’y di ko na napigilan pa ang mapaiyak.

Kaagad akong niyapos ni Papa. Si Robin naman ay nakatayo lang sa harapan ko’t di alam ang gagawin.

“Oh, anak, anong nangyare?” inosenteng tanong ni Papa.

“Yung cellphone ko!” ani ko, sabay iyak ulit.

Imbis na amuhin ako’y tinawanan pa ako ng magaling kong ama.

“Haha, bayaan mo na yang cellphone mo. Ibili kita ng bago.” sabi nito sabay pakita ng dala niyang paper bag na may tatak na Iphone.

Agad kong hiniklat ang bag, wow!!! Kung kanina ay nagluluksa ang puso ko, ngayon naman ay galak na galak ito.

Nakangiti ang papa ko habang nakatingin sa akin. Akma ko na sanang bubuksan ang laman nito ng mapansin kong palapad ng palapad ang ngiti ni papa na para bang may kalokohang ginawa. Nacurious naman ako kaya’t agad binuksan ang paper bag.

Gusto ko na namang maiyak. Yung tuwang nararamdaman ko ngayon ay para bang pinagsakluban ng todong inis. Dismayado.

“SKK Pa?!!! Akala ko ba Iphone to?” inis kong bulyaw na nagpahalakhak sa dalawang lalaking nasa harap ko.

“Nawow-mali kita anak! Hahahahaha.”

Sa sobrang inis ay agad kong kinuha ang simcard kong nagkalat sa sahig at nagtatakbo papalayo. Nakakaplbadtrip no? Sarap kumatay!

Kahit papaano ay dinala ko na rin ang laman ng paperbag. Box iyon ng SKK na may nakamodel na android phone na 5 inches yata. Para sakin, ayos na ito, ngunit ang kinaiinis ko lang, yung i-goodtime ako ng tatay ko. Tapos sabihan pa ako ng wow-mali! Grrr.

Narating ko ang eskinita na papunta sa bahay nila Arlis. Nandyan na naman yung mga batang madudungis at yung mga lasingerong nagkalat sa tabi-tabi.

Tuloy-tuloy lang ako sa paglakad ng biglang may humarang sakin na isang binatang lalaki, payat ito at namumungay ang mapupulang mata. Ngumingisi ngisi pa at manyak na manyak makatingin.

“Kinis ng legs.” sabi nito sabay dila sa labi niya.

Yakk! Mukhang magagahasa pa yata ako dito ahh.

Lalakad na sana ako sa kabilang gilid ng eskinita ng dakmain nito ang kepay ko! Pinisil pisil pa!

Sa sobrang gulat ay kaagad ko tong pinagsasampal.

“Ang kapal mong hayop ka! Bastos! Manyak!” sigaw ko habang walang tigil pa rin sa pagsampal habang siya naman ay nakasalag sa mukha niyang pwede nang paglaruan ng Connect the Dots.

Lalong bumangis ang adik at ng makakuha ito ng bwelo upang sugurin ako ay wala na akong nagawa kundi ang isalag din ang aking mga braso sa makinis kong katawan. Ngunit imbis na ako ang tumaob ay yung ulikba ang napasubsob sa pusale.

“Gago ka! Anong ginagawa mo sa tropa ko! Gusto mong kalasin ko yang buto mo??” ani nung lalaking nakasandong itim habang dinuduro ang mahilo-hilong adik na muntik nang gumahasa sa mura at virgin ko pang katawan.

“Hindi po boss, uuwi na po ako boss.” takot nitong sabi at madapa-dapang tumakbo papalayo.

At ng humarap sa akin ang aking superhot na hero. Gaahhhhdddd, ang tsalap-tsa–

“Tsk. Kaya ka nababastos ehh, panay ka kahalayan.”

“Aba! Kasalanan ko bang hot ka?” Tsk, di niya yata nagustuhan yung sinabi ko, naningkit kasi mata niya sabay nagtiim ang bagang.

“Tara na sa bahay, baka mamaya, mahiklat ka pa dito ng mga adik, at bukas ay matagpuang palutang-lutang sa ilog.” ani nito sabay lakad papunta sa bahay nila.

Medyo natakot naman ako. Kaya’t agad akong sumabay sa kanya sabay yakap sa malalaki niyang braso. Di naman nagreact ang loko, kaya ayun, hanggang bahay nila, nakayakap ako sa kanya. Haha

Pagkabukas niya ng pinto. Tahimik, walang tao.

Medyo kinabahan ako lalo na ng tumingin sakin ng kakaiba si Arlis. Yung bang parang may binabalak na hindi maganda?

Umupo kaagad ako sa upuang kahoy nila habang patuloy pa rin sa pagtingin sa kanya. Ewan ba? Kakaiba talaga yung nararamdaman ko ngayon, minsan kasi nahuhuli ko si Arlis na nagnanakaw ng sulyap sa akin habang may hinahanap sa mga barendilyas ng kanilang dingding. Nahihiwagaan talaga ako.

“Ayon!” sabi niya sabay pakita sa akin ng susi.

“Para saan iyan?” tanong ko.

“Sa kwarto.” ani nito na nagpatindig naman sa balahibo ko. Hindi pa ako handa!

Pagkabukas na pagkabukas niya ng kwarto ay muli siyang sumulyap sa akin at sinenyasan akong pumasok sa loob. Patay! May pagkamanyak pala talaga itong Arlis na to.

“Teka, Ar-arlis, ba-baka nabibigla ka lang?” halos pabulong kong sabi na hindi man lang makagalaw sa kinauupuan.

“Ano?” balik tanong niya na sinabayan pa ng pagkakunot ng noo.

“Kako, ehh, baka di ka naman sure sa gagawin natin. Tsaka, masikip pa ko.”

Sa pagkakasabi kong iyon ay agad naningkit ang mga mata niya sabay lapit sakin at … TOK !

“Aray! Para saan yung pagbatok mo?” reklamo ko habang hinihimas himas ang nakaltukan kong batok.

“Ano ba sa akala mo ang gagawin natin?” taas kilay niyang tanong na halata na ang pagkainis.

“Ahh, ehh, magtsutsugtsugan.”

“Loko! Kaya ka mabastos ehh, akala ko ba magpapakalalaki ka na? Ehh bakit kumikire ka?”

“Aba! Ikaw iting hindi maintindihan ehh. May mga pasulyap sulyap ka pang kakaiba.”

“Sus! Ikaw lang ang nag-iisip non.”

“Oo na, ako na mali. Ako na! Nag-iisa ako! Okay ka na? Happy na teh?”

“Gago. Dalian mo ngang pumasok dito sa loob ng kwarto. Kunin mo yung mga panggupit ko doon sa itaas ng aparador. Bubuhatin ko naman yung silya doon sa kusina para upuan mo.” ani niya sabay diretso na sa kusina.

Samantalang ako ay naiwang tulala at napapaisip. Upuan? Panggupit?

Wala naman akong nagawa kundi ang sundin ang iniutos niya. Pumasok ako sa kwarto niya. Malinis naman, may isang papag na may nakalatag na banig, isang lamesa na may nakapatong na mga libro at isang aparador na may kalumaan na dahil wala na ang isang pinto nito at kupas na rin ang barnis na ikinulay dito.

Umakyat ako sa papag para tignan ang sinasabi ni Arlis na panggupit daw na nakalagay sa itaas ng aparador. At ayon, nakita ko nga ang maalikabok na bag na marahil ay naglalaman ng mga panggupit niya. Bumaba na ako subalit bago ako makalabas ng kwarto ay nahagip ng paningin ko ang isang litratong nakadikit sa dingding na kalapit ng kaniyang study table. Upang makita ng mas malapit ay humakbang ako papunta roon at laking gulat ng makitang ako pala yung nasa picture.

Teka? Bakit may picture ako sa kwarto ni Arlis? Don’t tell me pinagnanasa– Ayy! Kumikinang ang kepay ko! Haha.

“Jayson! Tara na dito sa labas ahh. Bilisan mo.” sigaw ni Arlis kaya’t napilitan na rin akong lumabas.

Binigyan ko siya ng makahulugang tingin ng magtama ang aming mga mata. Salagay pala ehh trip din ako ng lalaking ito. Hayss, sabi ko na nga ba ehh.

“Umupo ka dito sa silya.” ani nya habang binubulat-lat ang bag na pinakuha niya sa akin.

Umupo ako ngunit hindi pa rin nawawala ang makahulugang tingin ko sa kanya.

“Anong problema mo?” tanong niya, marahil ay napansin kung bakit kakaiba na ang tingin ko sa kanya.

“Wala lang.” sabi ko at nanahimik na lang ulit.

Naglabas siya ng gunting ngunit nagulat na lang ako ng sa akin pala igugupit yon.

“Wait! Anong gagawin mo?” gulat na gulat kong sabi tapos napatayo pa ako habang nakatakip ang mga kamay ko sa aking ulo.

“Tutulian ka. Supot ka pa di ba ?” pangbabara niya na lalong nagpaalarma sa akin. Paano niya nalaman?

“Gago! Tuli na ako, baka nauna pa akong nagpatuli kaysa sayo.”

“Di nga? Umupo ka na ngat ng magupitan na kita. Ang pangit kasi ng buhok mo, baklang bakla!” pang-aasar niya pa.

“Letse! Ayoko nga. Baka pagtripan mo lang buhok ko? Pakialam mo ba?” pagtanggi ko naman.

“Aba! Ang tigas ng ulo hah? Baka gusto mong makita tong ulo kong matigas?” ani niya sabay ngisi na parang manyak. Sabi na nga ba ehh, pinagnanasaan din ako ng ulupong na to.

“Yakk! Kadiri ka!”

“Wow, sayo pa talaga nanggaling yang salitang yan hah? Upo na kasi. Pabebe pa ehh.”

Wala naman akong nagawa kundi ang umupo. Bahala ma siya, wala na din naman akong magagawa. Basta siguraduhin niya lang na hindi panot-panot ang gupit niya. Kung magkataon, kakalbuhin ko yung ulo niya sa baba.

Gusto kong maiyak habang nakikita ang naglalaglagang buhok ko sa lupa, alagang-alaga ko pamandin ito.

Habang nakatulala ako sa lupa, tila naman may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko ng dumampi ang bukol ni Arlis sa braso ko. Langya! Malambot pa.

Mainit na nga ang panahon lalo pa akong pinag-iinit nitong barbero ko. Minsan napapasulyap ako sa kabuuan niya, ang mabibintog niyang braso, ang mga pawis na tumutulo mula sa kanya. Ang lalaking lalaki niyang amoy. Woohh, pawis na pawis na talaga ako.

Mukha namang napansin ni Arlis ang mga pawis ko sa noo ngunit hindi ko sukat akalain ang sumunod niyang ginawa, itinaas niya ang sando niya at dahan dahang ipinangpunas sa pawisan kong noo. Kitang Kita ko ang magandang hanay ng kanyang abs at ang mga pawis na namumuo rito. Bukod pa roon, halos tumirik naman ang mata ko sa sobrang kilig. Hindi ko alam ngunit napapangiti ako habang ginagawa niya iyon. May kung anong kiliti sa puso ko na lalong nagpapasaya sa akin.

Mukhang timang tuloy ako habang ginugupitan ni Arlis hanggang sa matapos ito. Ewan, parang nainlove ako sa kanya. Haha

Pinagpagan pa niya ako ng buhok tsaka pinulbuhan. Siya na din nag-ayos ng buhok ko at makita ko ang sarili ko sa salamin. Oh My!

“Sabi sayo ehh.” ani Arlis habang nakangiting nakatingin sa akin.

“Ang ganda ko!” pakk! “Aray! Bakit mo ko binatukan?” parang gago lang, hampasin ba naman ako sa batok ng topak na to? Pero thanks to him, lumabas ang totoo kong itsura.

“Ohh, anong masasabi mo? Dahil sa gupit ko sayo, nagmukha kang tao.”

“Yabang. Teka, saan ka natuto maggupit?”

“Ahh. Dati kasi, tigalinis ako sa barbershop ng tito ko. Kaya ayun, natuto na rin ako maggupit kakapanood.” paliwanag niya habang nililinis ang nagkalat kong buhok.

Todo tingin naman ako sa itsura ko, as in, gwapo na nga talaga ako. Mas nakita kasi ang makapal kong ilay na binagayan naman ng bilugang mata, kitang kita din ang tangos ng ilong ko na dati’y natatakpan ng aking bangs. Naiinlove na ako sa sarili ko. Haha

“Wow? May bago ka na palang cellphone?” agaw pansing sabi ni Arlis habang hawak-hawak ang kahon ng SKK.“Pero teka? Bakit iba ang tatak ng cellphone na laman nito? Iphone?”

Halos magningning naman ang mata ko sa narinig, kaya’t kaagad akong lumapit sa kanya upang makita nga ang laman.

“Iphone nga!” pagulat kong sabi. Totoong iphone! Hayss, talagang nagoodtime ako ni papa, pero, salamat talaga sa kanya. Gusto kong yapusin si–“Oopss.”

“Anong ginagawa mo?” takang tanong ni Arlis habang nagtatakang nakatingin sa akin. Bigla ko na lang kasi siyang nayakap.

“Ayy, sorry. Nacarried away lang.”

Hindi pa rin talaga ako makapaniwala. Ang dakilang kuripot na si Papa? Oh my, despite of the bad things that happened awhile ago, may mga magaganda rin palang darating: ang bagong itsura ko at ang surpresa sa akin ni Papa, at ang makasama pa ang hot kong katropa.

Hindi muna ako umalis pagkatapos akong gupitan ni Arlis. Nagkwentuhan muna kami, at para naman mabayaran ko ang kabutihang loob niya, inilibre ko na lang siya ng miryenda, kanina kasi binibigyan ko siya ng pera, ayaw niyang tanggapin.

Napag-usapan namin ang darating na pageant. Sabi niya, kailang ko lang daw lakasan ang loob ko para mapanalo ko ang pageant. Malaki daw ang lamang namin nila Michael at Robin, bukod sa matatalino na sila ay gwapo pa. Dapat nga raw kasali rin sila ngunit wala daw sila panggastos sa mga gagamitin sa pageant. Bukod pa ron, naappoint daw kasi siya ng kanilang principal na maging officer ng Math Club dahil mula daw sa pinanggalingan niyang school, panglaban na talaga siya sa mga Math Contest like Quiz Bee at Math Challenge. Nakaabot na si Arlis sa National Meet kaya’t binigyan siya ng full scholarship sa Academy. Wala na raw siyang binabayaran, kaya’t ang baon na lamang ang inaatupag niya.

Ngayon ko lang din napag-alaman na tuwing vacant siya o walang pasok, nagtatrabaho siya sa palayanan para daw makatulong sa lola niya na araw-araw nagtitinda sa palengke upang may maipangbaon daw sila. Si Aaron naman ehh ganoon din ang ginagawa.

Awang-awa ako sa magkapatid. Sa murang edad pa lang ehh naranasan na nila ang hirap. Na lumaking wala ang magulang sa tabi nila.

“Ohh, bakit ka umiiyak?” tanong ni Arlis habang nakaupo pa rim kami sa mahabang bangko dito sa labas ng bahay nila.

Dahil siguro sa sobra akong nadala ng kaniyang kwento, heto’t pati luha ko ay kusa ng tumutulo.

“Ang drama pala kasi ng buhay mo.” ani ko sabay ngiti ng malapad.

Gumanti din siya pero halatang napipilitan lang. Kung ako nga naman ang nasa kalagayan niya, makaya ko pa kayang maging masaya?

Nagpaalam na ako kay Arlis na uuwi na ako dahil dumidilim na ang paligid. Masyado yata kaming napasarap sa kwentuhan kaya’t hindi namin napansin ang oras.

Hinatid niya muna ako hanggang sa labas ng kanto baka daw kasi marape pa ako. Mawalan daw siya ng gwapong kaibigan. Keme nya.

Habang naglalakad papunta samin ay pansin kong pinagtitinginan ako ng mga tao. Sabi pa nung iba- GWAPO? Ehh kung tahiin ko kaya yung mga kepay ninyo? Gwapo daw, maganda ako! Mga gaga.

Dahil sa dami ko ng iniisip ay hindi ko namalayan ang mamang papasalubong sa akin. Nabunggo ko siya at agad natumba. Ngunit ang ikinabigla ko, imbis na ako ang humingi ng pasensya dahil nasubsob siya sa kalsada ay ako pa itong inasikaso niya.

“Ayy, gwapo, nasaktan ka ba? Pasensya hah, hindi kasi ako tumitingin sa dinaraanan ko ehh.” ani nung manong este manang pala. Kung ano ang ikinalaki ng katawan, uyon namang ikinahinhin ng boses, kauri ko pala.

“Ayos lang po–” hindi ko na naituloy pa ang sasabihin ko ng magtama ang nga mata naming dalawa, at ng mapagmasdan ko ang mukha niya. Parang … parang nakita ko na siya, parang may kamukha siya. Hindi kaya???

Sa palagay niyo, sino ang nakita ni Jejo?

May malaking epekto kaya ito sa kanilang magkakatropa??

Vote and comment guys, mas

magiging

exciting

ang

lahat

ngunit

may

mamamaalam

na

isa

sa

mga

katropa

natin

.

Abangan

:)

Si

Jejo

yung

nasa

picture ^_^

Kabanata XIV

Kabanata XIV

Jejo’s POV

Pagbukas ko ng pinto.

“Ohh? What’s with the fes? May kaganapan bang nakakashoka? Tulaley kayong lahat?” ani ko habang pumapasok sa aming bahay.

Iyong tatay ko, napahinto sa paghigop ng kape. Yung dalawa kong kapatid, nabitawan yung mga lapis nila habang nag-aaral sa lamesa, ang nanay ko naman, nabitawan yung plato, at si Robin … Langya kang hayop ka, minamanyak mo na naman ako sa imahinsyon mo!

“Anak?” ani ni Papa.

“Malamang, obvious di ba?” pangbabara ko.

“Nagpagupit ka?” tanong naman ni Mama.

“Hindi, nagpahaba. Bagay ba?— Aray !!”

“Isa pa Jayson, titilapon din tong kapares ng bakya ko sa mukha mo!” galit na bulyaw ni Mama.

“Ehh kasi kayo ehh. Alam na, itatanong pa.”

“Pero Jejo, ang GWAPO MO!” sabat bigla ni Robin na tila nagkadyamante ang mga mata dahil nakakasilaw ang mga ningning nito.

“Ayy, nabakla na siya ohh.”

MAGDAMAG akong nag-internet sa bahay. Nabanggit ko ba sa inyo na may sarili akong computer sa loob ng kwarto? Nanood ako sa youtube ng mga male pageant at ohh my, imbis na tamang pustura ng katawan nila ang gayahin ko ehh lalu pa akong naglalaway dito. Anyways, ang balak ko naman talaga dito ehh gayahin ang mga candidates sa pagrampa. Ayoko naman magmukhang tanga doon at pagtawanan ng mga manonood.

Pak! Pak! Pak! Aura!

Di ba? Ang ganda ko. Haha. Buti na lang tulog na si Robin kaya’t malaya akong magrarampa dito sa kwarto namin. Pati pang talent portion naghanap na rin ako. Kasi si Robin, may alam na daw. Pero ayaw sabihin sakin, ewan lang, simula ng magupitan ako ni Arlis, dalawang araw na ang nakakalipas ehh nagsimula na ring mawala itong si Robin. Minsan gabi na umuwi kaya heto, tumba kaagad sa kama.

Sabi niya ehh nag-eensayo lang daw siya ng ipangtatalent niya sa pageant. Isusurpresa niya lang daw ako kung ano yun.

Ang napili ko naman ay ang kumanta. Well, may boses naman ako kahit papano. At ang napili kong kanta ay Born For You, ewan ko ba kung bakit ito ang napili ko, basta may bigla na lang nag-udyok sakin na ito ang kantahin ko, pakiramdam ko kasi, ito ang ikapapanalo ko. Charot XD

Matapos mag-ensayo ehh pinatay ko na ang computer. Humiga na at humarap sa tulog na tulog na si Robin. Ang gwapo talaga ng pinsan kong ito. Sa bawat araw na nagdaan, mas ipinapakita niya sa akin kung gaano niya ako kamahal. Ibang-iba siya sa mga lalaking nakilala ko, ibang-iba siya kay Donis.

Teka, bakit ko ba naalala ang taong iyon? Tsk. Matapos niya akong lokohin at saktan? Siguro, kinakarma na siya. Magandang pagkakataon itong pageant na to para maipamukha ko kay Donis kung ano at sino ang sinayang niya. Para masupalpal ko sa mukha niyang balot ng pera ang salitang naka-MOVE ON na ako. Nyeta! Makatulog na nga, bangungutin pa ako kaiisip sa kanya.

“JEJO! Pagkatapos ng klase mo, antayin ka namin ni Robin sa tapat ng gate. Pupunta tayo ng mall, may pictorial kasi bukas, mamimili na tayo ng susuotin natin para sa pageant.” sabi ni Michael habang kumakain kami sa canteen kasama ang tropa.

Breaktime na kasi sakto naman na magkakasabay sabay pala kaming kakain ng mga ito. Kaya’t minabuti na lamang namin na magsama-sama sa iisang lamesa.

“Sige ba.” pagsang-ayon ko ngunit bigla kong napansin na parang biglang nawala ang pinsan ko.“Teka, nasan si Robin?” tanong ko sa tropa.

“Bumibili ng inumin. Ayon ohh.” sagot ni Aaron sabay turo sa nakapilang si Robin habang may kinakausap na lalaki este bakla pala.

Kahit may kalayuan sila ehh kilalang kilala ko na kung sino ang kausap ng aking pinsan. Ang bruha kong kaibigan.

Halata sa mukha nito ang sobrang gulat. Yung reaksyon niyang bihira makita sa mundo?

“BAKKKLLAAA!!!” sigaw ng gaga! Putek. Agaw pansin tuloy siya sa loob ng canteen.

Bwisit ka talagang bakla ka! Nagtransform na nga ako, nakilala mo pa rin. Tatanggalan na talaga kita ng tinggil! Imbyerna!

“Bakla! Ikaw ba yan?”

Hayop talaga tong baklang to, imbis na lumapit isinisigaw pa! Kumukulo na talaga dugo ko sa kanya. Nyeta! Itinuturo pa ako.

Nagulantang naman ang mga katropa ko. Kasi kapag nalaman ng mga organizer ng pageant na beki ako, madidisqualified ako. Sayang naman yung effort nila Arlis, tsaka nakakapanghinayang din yung mga paghahanda ako para dito sa pageant.

Nagtatatalon pa ang gaga sa tuwa. Dahil naiinis na si Robin, siniko niya ito sa sikmura para magtigil. Di naman kalakasan pero kung makaarte ang gaga, nagpapatawag agad ng ambulansya!

“ATENG! Ang gwapo mo! Di ka na maganda.” tuwang tuwang sabi ni Chaila. Umalis na kasi kami sa canteen dahil naging center of attraction na ang ginawang katangahan ni Chaila.

“Pwede ba, bayot! Tigilan mo na ang pagtawag sa kanya ng mga kabaklaan mo? Lalaki na siya.” bulyaw naman ni Arlis. Halata na rin kasi dito na naiinis na sya sa inaasal ng bestie ko.

“Ayy, tumiwalag ka na pala sa samahan natin, bakla este Jejo. Kung ganito ba naman ang mga kasama mo araw-araw, mapipilitan ka talagang magpapaminta.” nakangusong ani Chaila, di ko ba malaman kung nalulungkot ito o nang-aasar pa.

“Gaga. Basta Chaila, maging masaya ka na lang para sa akin. Kung ano man ako, sana matanggap mo.” paliwanag ko sa kanya.

“Bruha. Tanggap kita. Ang gwapo gwapo mo na, sana nga, babahan mo rin ako minsan.”

“Ehh kung ragbihan ko kaya yang pwit mo! Huwag mo na ngang dumihan ang pag-iisip nitong si Jejo.” sabat naman ni Robin.

“Ansakit mo naman magsalita.” patukoy nito kay Robin.“Basta Jejo, susuportahan na lang kita kung ano man ang gusto mo. Isa pa ehh, susulitin ko na ang mga nalalabing araw ko dito sa Academy.”

“Bakit? Mamamatay ka na?” biglang singit ni Gygs. Alam mo naman ang isang ito, banal ang bunganga!

“Tanga! Lilipat na kasi kami sa Manila. Doon na ako mag-aaral.” malungkot na sabi ni Chaila.

Bigla din akong nalungkot ng sabihin iyon ni bhestie. Siya lang kasi ang naging kaibigan ko simula ng maghigh school ako. Kaya niyakap ko na lang siya para hindi na kami magkaiyakan pa dito. Ngunit bago kami kumawala sa isa’t isay bigla niya akong hinalikan sa pisngi.

“Hala! Jejo, yung pisngi mo nalulusaw!” pagbibiro ni Robin kaya’t napatawa na lang kaming lahat.

PAGKATAPOS ng klase ay kaagad kaming nagpalit ng damit nila Robin at Michael. Di ba nga pupunta kami ng Mall sa Sun Star, mamimili kami ng damit na gagamitin sa pageant. Una, swimming trunks, iyon daw unang susuotin, pagkatapos, sports attire, casual attire, talent at ang panghuli ay indigenous attire. Pero sabi ni Michael, may alam daw siyang arkilahan ng mga damit na gawa sa mga nirecycle na bagay.

Doon daw kasi nagtatrabaho yung ate niya kaya’t nakapagpareserve na daw siya ng tatlo, isusukat na lang daw namin mamayang gabi pagkatapos namin mamile, bukas kasi, rehersal na at pictorial. Kaya may tatlong araw na lang kami para makapagprepare. Sa sabado kasi ng gabi gaganapin ang pageant, byernes ang simula ng Math Camp.

May kanya kanya na rin kaming mga talent. Ako kasi, saulado ko na yung kakantahin ko kaya wala na akong poproblemahin. Nakapagdownload na rin ako ng minus one. Ang gagawin ko na lang ehh angbpagpraktisan ang tamang pagrampa sa entablado ng hindi nahahalata ng mga manonood na tabingi ako.

Nasa kanto na kami para antayin si Michael. Sabi niya kasi siya na din daw bahala sa sasakyan namin papunta ng Mall. Nagkwentuhan muna kami ni Robin habang hinihintay si Michael.

Biglang may bumusina sa harapan naming dalawa. Isang maliit na van, tapos ng mapatingin ako kung sino ang nasa loob.

“Sakay na!” sigaw ni Michael na katabi nung driver. Nasa loob din pala sina Arlis at Miguel.

Agad kaming sumakay ng van.

“San mo naman nadekwat itong van na to? Baka makasama pa kami ni Robin sa ginawa niyong kalokohan?”

“Paranoid teh? Relax ka lang, kami bahala sayo.” ani Michael na pilit akong nililingon mula sa kaniyang likuran.

“Sya nga pala, si Kuya Boss, siya ang magdadrive ng van para satin. Kaibigan siya ng may-ari ng van na ito.” pagpapakilala ni Miguel sa binatang lalaki na siyang magmamaneho ng sasakyan.

Ngumiti lang ito sabay pastart na ng van at lumarga na kami.

Medyo mahaba ang byahe, pero hindi ko naman alintana ang inip dahil nasisisyahan ako sa mga tanawing nakikita ko sa labas. Lalo na ang mga nakabanderang inukit na estatwa sa Paete at ang malawak at magandang Laguna de Bay.

Magdidilim na ng makarating kami sa Sun Star. Ipinark muna nung driver namin ang Van tsaka kami pumasok sa loob ng mall.

Ng makapasok na kami ay nagulat na lang ako ng biglang hawakan ni Robin ang kaliwa kong kamay. Ewan ba, nakaramdam ako ng kakaibang kilig ng ginawa niya iyon, although magpinsan kami, feeling ko okay pa rin ang lahat.

Pero mas lalo akong magulat ng inakbayan ako ni Arlis. Napatingin ako sa kanya ngunit ngiti lamang ang isinukli nito. At ng lingunin ko naman si Robin. Langya, kulang na lang ehh mangain siya ng buhay.

“Arlis, kung pwede lang hah? Pakialis nang kamay mo dyan sa balikat ni Jejo. Alam mo na ngang kapayat ng tao, tutuunan mo pa? Tsk.” inis na sabi ni Robin.

“Edi wow.” maiksing sagot na lang ni Arlis sabay alis ng kamay niya at lakad palayo.

Mga problema na naman ng mga ito. Pero, hahayy! Ang ganda ganda ko don! Isang chinito, isang macho! Haha . Mainggit kayo!

Hinila ako ng aking selosong pinsan sa mga bilihan ng damit para makapili na kami. Hindi ko lang talaga malaman kung bakit ngiti ng ngiti sakin tong si Robin samantalang kanina ehh nag-aalboruto ang ilong niya sa inis dahil kay Arlis.

Maging ang mga saleslady na napapatingin sakin at kumikindat ehh sinisimangutan niya. Meron pa ngang isa na muntikan na niyang sugudin dahil kumaway to sakin at nagpacute.

Nang namimili na ako ng damit para sa casual ehh nilapitan ako nung isang saleslady at nagpabebe.

“S-sir, a-anong pong hinahanap niyo?” sabi nito na parang mongoloid sa kanyang pustura.

“Ahmm—”

“Away, Miss! Away!” biglang sabat ni Robin.“Gusto mo ng away? Sabunutan tayo ohh? Sampalan? Kurutan? Ano! Ikaw pala ehh. Tatanong tanong ka kung ano hanap namin, tapos ngayong sinasabi ko na. Di ka makapagsalita? Mga kire!”

Hala? Anong nangyayari dito sa abnong to?? Nakakahiya tuloy dun sa babae. Mukha ng papaiyak.

“Ehh kasi–”

“Heh! Kasi-kasi, ayusin mo kasi yang trabaho mo! Gusto mo ireklamo kita! Hah!”

Galit talaga si Robin. Parang tanga. Wala namang ginawang masama yung babae ihh. Pinagtitinginan na rin kami. Problema kasi nitong taong to ehh.

“Hoy! Ugog! Ano na naman yang pinaggagagawa mo? Bakit naninigaw ka? Bakla ka ba? Pati babae inaaway mo.” biglang singit ni Arlis na mukha na ding naiinis sa pinsang kong may regla yata.

“Problema mo? Gusto mo tayo mag-away? Hah!”

“Hindi ako pumapatol sa bakla!” bulyaw ni Arlis.

Edi wow! Hoy lalaki! Nandito ako ohh? Hello. May damdamin din ako, nasasaktan.

“Oy! Careful kayo sa sinasabi niyo. May naooffend.” birong singit Michael.

Bwisit na yan! Nakita pa ako ng isang to.

“Ikaw Robin hah! Kung ano man ang problema mo. Wagmong dalhin dito, pati mga inosenteng babae, nadadamay sa kawalangyaan mo. Mahiya ka naman.” seryosong sabi ni Arlis sa pinsang ko sinapian na naman ng katangahan.

Para mawala ang tensyon ng lahat. Nagyakag na lang akong kumain kami sa foodcourt dahil nagugutom na rin ako. May dalawang oras na kasi kaming palakad lakad kapipili ng mga damit na bibilhin namin. Pang casual na lang kasi at trunks ang di pa namin nabibili.

“Ayon! Kakain na din sa wakas.” pagbubunyi ni Miguel na hinahaplos-haplos pa ang kaniyang tiyan.

Naglakad na kami papuntang foodcourt pero bago pa kami makarating ehh lumiko muna ang mga kasamahan ko papuntang CR.

“Ayoko sumama. Di naman ako najijingle.” Ani ko kaya naiwan na lang ako mag-isa sa labas.

Maraming tao ngayon sa mall kahit mag-aalas otso na ng gabi. At heto pa rin yung mga kababaihang patuloy na nagpapacute sakin. Tsk, kung alam niyo lang.

Habang chinecheck ko ang aking cellphone para tignan kung nagtext na sakin sina Mama ehh nagulat na lamang ako ng biglang may humila sa saking braso at pilit akong dinadala kung saan. Pilit akong nagpupumiglas ngunit ayaw matinag ang lalaking nakasumbrero sa patuloy  na paghila sakin. 

“Bitawan mo ko! Ano ba?” sigaw ko dun sa lalaking di ko makita ang mukha dahil nakatalikod ito. “Isa! Sisigaw na ako! Bitiwan mo ko! Tulong! Tulong! Dinudukot ak–” ngunit, bago ko pa maipagpatuloy ang paghingi ko ng tulong ay biglang tumigil sa paghila sakin ang lalaki at kaagad akong niyakap.

Hindi ko malaman ang gagawin ko, maging ako ay sobrang nagulat dahil sa ginawa ng lalaking hindi ko naman kilala.

Itong yakap na to, parang pamilyar sakin, parang naranasan ko na to. Yung mabilis na pintig ng kaniyang puso, ang mahinahon niyang paghinga. Parang kilala ko kung sino ang nagmamay-ari ng mga pintig na iyon.

Namiss ko ang yakap na to, ang saya sa aking puso, ang ngiti saking mga labi habang nakakulong ako sa kanyang mga bisig. Ang unti-unting paghinto ng mga tao sa paligid, ang paglakas ng musika sa aking tainga, ang mga tila fireworks na nakapalibot samin.

Hinding-hindi ko malilimutan ang bawat sandaling pinasaya niya ako, ang bawat minutong pinakilig niya ang puso ko. Sana hindi na lang nangyari ang nakaraan. Sana hindi ko na lang narinig ang mga katagang sumugat at nagpalungkot ng husto sa aking puso. Sana nagpatuloy na lang ang kasinungalingang bumulag sa aking mga mata para maramdaman ang ligaya na dulot niya.

“Miss na miss na kita, Jejo. Miss na miss na kita. Hindi ko alam kung bakit bigla mo akong iniwasan. Kung bakit bigla ka na lamang nagalit sakin. Wala naman akong ginawang kasalanan sa iyo.” sabi nito habang patuloy pa ring nakayakap sakin, mahigpit na tila ayaw akong bitawan. “Miss ko na ang mga ngiti mo, ang mga tawa at hagikhik mo. Sana may pagkakataon pa akong marinig ang mga iyon, sana may oras pa akong mayakap ka ng sobrang tagal. Sana kaya ko pang ibalik ang dati. Jejo, mamimiss kita, ng sobra sobra, pag-alis ko, sana hindi ka na galit sakin. Sana, kung ano man ang nagawa ko, mapatawad mo ko. Alam ko, ito na ang huli nating pagkikita. Mahal na mahal kita. Sobra.”

Ramdam ko ang mga hikbi niya, ang mga luhang pumapatak sa aking balikat at ang bigat ng kaniyang pagpapaalam. Bawat segundo ng kaniyang pagpapaalam ay parang karayon na unti-unting bumabaon sa aking dibdib. At ang aking mga luha’y patuloy rin sa pag-agos sa aking mga pisngi. Gumanti na rin ako ng yakap, namiss ko rin ang kaniyang malambing na boses. Ang kaniyang hiningang humihipan sa maliliit kong tainga, ang dagundong ng kanyang boses sa aking mga balikat. Sanay ganito na lang ulit kami.

“Goodbye Jejo, I love you.” kasabay ng mga katagang iyon ay ang pagbitaw niya sakin ng yakap at ng magtama ang aming mga mata. Lalong bumuhos ang aking mga luha. At ng magsimula na siyang humakbang papalayo ay parang gustong sumigaw ng bibig ko para pigilan siya. Dahil sa bawat hakbang niya ay para akong natutunaw, nawawalan ng buhay.

At ng siya ay tuluyan ng makalayo, muli siyang lumingon sakin at kahit hindi ko man narinig ang mga salitang kaniyang binigkas, ramdam na ramdam ko naman ito sa aking puso.

“I love you, Jejo.”

Gusto ko siyang habulin, gusto ko siyang sundan. Saan ka ba pupunta? Bakit kailangan mong umalis? Ngunit ayaw gumalaw ng aking mga paa. Tila nawalan ng lakas ang aking mga tuhod. Tanging mga paghikbi at pagluha na lamang ang aking tanging nagawa.

“Mamimiss din kita … DONIS.”

Pasensya na po sa sobrang tagal na update. Sobrang naging busy lang po sa school. Sana mapatawad niyo ko mga ka-TROPA.

cutiepogi

Kabanata XV

Jejo’s POV

“Jejo, kanina ka pa walang imik dyan ahh? Anong meron?” tanong ni Robin habang bumabyahe kami pabalik ng aming bahay. Hinawakan pa nito ang aking kamay saka pinisil-pisil.

Ewan ko ba. Noon, galit na galit ako kay Donis. Dahil nga sa panloloko niya sakin, pero ngayon, heto na naman yung mga luha kong unti-unting bumabaybay saking mga pisngi. Yung mga pigil kong hikbi at ang mga ala-alang bumabalik sa aking isipan.

“Jejo,

salamat

dahil

lagi

kang

nasa

tabi

ko

.

Salamat

dahil

lagi

mo

akong

pinapasaya

.

Nandiyan

ka

kapag

may

problema

ako

, o

di

kaya

ehh

nangungulila

ako

.

Napakasaya

ko

na

nakilala

kita

. Sana

walang

magbago

satin. Sana

kahit

matanda

na

tayo

, close pa

rin

tayo

.

Kahit

paglayuin

man

tayo

ng

tadhana

,

sana

tayo

pa

rin

hanggang

sa

huli

,”

sabi

ni

Donis

habang

nakaakbay

sa

akin.

Sobrang

napakaromantic

lang

ng

tagpo

namin

noon,

nakaupo

sa

damuhan

habang

pinapanood

ang

paglubog

ng

araw

.

Na

bawat

segundo’y

pilit

kong

itinatatak

sa

aking

isipan

dahil

natatakot

akong

baka

sa

muli

kong

pagkurap

ng

mga

mata’y

biglang

maglaho

ang

lahat

.

“Ehh

paano

yan

Donis

,

magpinsan

tayo

,

magkadugo

tayo

?

Kahit

sobra

mang

sakit

isipin

ng

katotohanan

ehh

,

hindi

pa

rin

tayo

pwede

.

Natatakot

ako

na

mawala

ka

sakin

,

natatakot

ako

na

baka

hindi

na muli tayong magkasama.”

“Ano ka ba? Magpinsan man tayo o hindi, hindi kita iiwan, hindi kita sasaktan. Mahal na mahal din naman kita ehh. Wala akong pakialam kung ano man ang sabihin ng iba, magalit man sila sa atin, kamuhian at pandirian, hinding hindi kita iiwan. Depende na lang kung ikaw tong susuko sa ating dalawa at kung ipagpapalit mo ko sa iba…”

Hindi ko namalayang humahagul-gol na pala ako. Nakayakap sa pinsang kong si Robin at walang humpay sa pag-iyak. “Shhhh, shhh. Tahan na Jejo, kung ano man yang dinaramdam mo. Nandito lang ako, hindi kita iiwan.” Pagpapatahan sa akin ni Robin habang hinahaplos ang aking ulo.

“Promise?”

“Oo promise, simula ngayon, hinding hindi na ako aalis sa tabi mo. Pangako.” Ani niya sabay halik sa noo ko.

“Kami rin no! Wag kang epal dyan, kupal! Pangako rin Jayson, nandito lang din ako para sayo.  Aalagaan kita, ipagtatanggol at hinding hindi iiwanan. Pangako ko yan.”

Napangiti naman ako sa sinabing iyon ni Arlis. Nakangiti rin ito habang binabanggit ang mga salitang nangangakong mananatili siya sa tabi ko.

“Epal,” pagmamaktol na naman ni Robin. Inirapan na lang siya ni Arlis.

“Hoy! Baka nakakalimutan niyo kami!” sabay na sabi nung kambal, sina Michael at Miguel.

“Kahit mas matanda ka sakin Jejo, ituturing kitang baby ko. Gusto mo ba yun?” sabi ni Michael na pilit akong nililingon mula sa kaniyang likuran sabay bitaw ng kiyang matamis na ngiti.

“Ako naman, gagawin kitang anak ko, para masaya!“ tok! “Arayykuup! Bakit niyo ko binatukan?” reklamo ni Miguel ng bigla siyang kinaltukan nung tatlo.

“Galing. Laki ng naitulong mo.” Sagot ni Michael sa kakambal na halating nainis sa ginawa ng kapatid.

Nagtawanan na lang kaming lahat. Nakalimutan ko na ngang umiiyak ako. At sana, totoo yung mga sinasabi nila. Dahil ayoko ng masakan at umasa. Ayoko ng lumuha pa.

Haba talaga ng hair ko dun. Haha!

Pagkarating namin sa bahay, sinalubong kaagad ako ng Mama kong naghihintay sa amin sa may terrace.

“Ohh, anak? Kamusta ang pagsashopping niyo?” kaagad na tanong nito.

“Ayos lang po ma, medyo nakakapagod po. Pero masaya.” Ani ko kahit pilit na binanggit ang salitang masaya, nagtapon din ako ng isang pilit na ngiti. Napansin ko rin ang tingin ni Robin na tila nagtatanong.

“Talaga ba? Ehhh bakit parang umiyak ka?” takang tanong ulit ni Mama. Hinawakan pa nito ang baba ko saka iniangat para makita ang aking itsura.

Ano ba yang si Mama? Nakayuko na nga ako, nakita pa. Pilit ko ngang tinatago ang mugto kong mga mata dahil malamang at sa malamang, uusisain na naman niya ako.

“Ahh … Ehh … Ma naman, papasukin niyo muna kami sa loob.” Pag-iiba ko ng usapan para hindi na maungkat pa ang kaganapang nangyari kanina.

“Ay, oo nga pala, nawala sa isip ko.”

Binuksan ni Robin ang pinto tsaka kami pumasok sa loob. Inilapag sa lamesa lahat ng pinamili sabay bagsak ng aking katawan sa malambot naming sofa. Tinabihan naman ako ni Robin.

“Saka nga pala, dumating dito kanina ang pinsan mong  si Donis. Hinahanap ka, kaso, sakto namang nakaalis na kayo.” Sabi ni Mama habang tinitignan ang aming mga pinamili.

Napabalikwas ako ng bangon dahil sa narinig.

“Talaga hoh?”

“ Oo, ewan ko ba doon sa batang yon? Halos hingal kabayo ng dumating dito. Nagulat pa nga ako dahil may ilang buwan na iyong di dumadalaw sa atin. Ehh dati-rati, lagi siyang naandito at parang ayaw ng umuwi sa kanila. Pansin ko pa nga na namayat siya, mukhang walang tulog at maraming pinoproblema. Nakakaawa naman yung batang iyon. Nagtataka tuloy ako kung anong nangyari doon.”

Hindi ko na alam ang sunod kong ginawa. Nakita ko na lamang ang sarili kong tumatakbo sa kantong papunta sa bahay nila Donis. Gusto kong masigurado kung totoo nga ang mga sinabi niya sa mall kanina. Wala ng tao sa daan dahil dis-oras na ng gabi, hindi ko alintana ang lamig na dumadampi sa aking balat. Ang gusto ko lamang ay muling masilayan ang mukha ni Donis, ang makahingi ako ng tawad dahil sa pag-iwas at pagkamuhi ko sa kanya.

Sarado na ang bahay nila Donis ng dumating ako, patay na ang mga ilaw at tanging tahol na lamang ng aso ang naririnig mula sa kanila. Sinubukan ko siyang tawagan ngunit cannot be reach ang kaniyang cellphone. Sinubukan ko ulit ngunit hindi ko talaga macontact.

Dahil wala na akong mapagpipilian, sinubukan kong tawagan ang kuya niyang si Nick.

“Hello?” pagsagot nito sa boses na mukhang nagising ko pa sa pagkakatulog, sa wakas.

“Kuya? Tulog na ba si Donis? Nandito ako sa labas ehh.”

“Ikaw pala Jejo, ehh akala ko nagpaalam na siya sayo kanina?” halata sa boses nito ang pagtataka.

Totoo nga. Umalis na siya.

“Wait lang hah. Lalabas ako. May ipinabibigay din kasi siya sayo.” Ani nito sabay patay na ng tawag.

Bumukas ang pinto ng bahay at iniluwa nito ang pupungas-pungas pang kapatid ni Donis. Kaagad itong lumapit sa akin habang hawak hawak ang isang maliit na kahon.

“Kuya, saan nagpunta si Donis?” malungkot kong tanong.

“Akala ko ba ehh nagkita na kayo kanina?”

“Oo nga po, sa Sun Star.”

“Ano? Sa Sun Star pa?”

“Opo.”

“Kaya pala hiniram niya sa akin ang motor ko kanina.”

“Ehh saan daw po ba siya pupunta?”

Napabuntong hininga na lamang si Kuya Nicole. Parang nahihirapan siyang sabihin sakin ang dahilan. Alam kasi niya kung gaano ako malulungkot dahil subaybay niya ang pagiging close namin ng kaniyang kapatid.

“Ngayon kasi ang flight niya papuntang Taiwan, doon na siya titira kasama ng tatay namin.” ngunit ang boses ni Kuya Nick ay nababalutan ng lungkot at pag-aalala. Na para bang may mas malala pa roon, ngunit ayaw niya lamang sabihin sakin.

Halos bumagsak ang balikat ko ng dahil sa narinig. At ang mga luha sa aking mga mata’y tuluyan ng nalaglag ngunit kaagad kong pinahid dahil ayokong kaawaan ako ni Kuya Nick.

“Ba-babalik pa po ba siya?” halos gumaralgal ang boses ko ng tanungin ulit siya.

“Hindi ko na alam ehh, sa isang buwan kasi. Susunod na rin ako sa kanya.” “Ganun po ba?”

“Tsaka nga pala, bago umalis si Donis. Iniwan niya ito sakin, ibigay ko raw sayo kapag nakita kita.” Sabi niya sabay abot sakin ng box na hawak hawak niya kanina pa. Tinanggap ko naman iyon. Nagpaalam na rin si kuya sakin na papasok na siya sa loob, alas dose na daw kasi ng gabi at sobrang antok na antok na siya.

Naiwan akong mag-isa sa labas. Kusang lumakad ang aking mga paa habang tinititigan ko naman ang maliit na box na bigay sa akin ni Donis. Kasabay niyon ay ang walang humpayy na pagpatak ng aking mga luha.

Sa kalsadang ito, dito kami madalas magkita, kung saan niyayaya niya akong maggala tuwing hapon. Kapag dito muna ako tumatambay kapag galing kami ng school.

Ang mga ngiti at halakhak na lagi kong nasisilayan sa kanya. Ang pagkislap ng kaniyang mga mata sa tuwing titingin siya sa akin. Ang mga kilay niyang laging nagmamakaawa kapag ayaw ko ng gusto niya. Ang mga tainga niyang lagi kong pinipisil dahil sa lambot at liit nito.

Hindi ko na ulit mararanasang babahin niya ako kapag nangangalay na ako kalalakad, hindi ko na maririnig pa ang mga tawa niyang nakakadala, at ang boses niyang sa bawat pagbigkas ng mga salita’y para akong inihehele sa alapaap.

Mamimiss ko ang lahat ng iyon. Gustuhin ko mang maulit ngunit tila malabo na, iniwan na niya ako.

Kung hindi ko lamang siguro narinig ang mga panloloko niya sa akin, malamang masaya pa rin kami ngayon. Kami pa rin sana ang magkasama.

Kung mahal talaga niya ako? Bakit niya ako pinaglaruan? Bakit niya sinabing pera lang ang habol niya sa akin?

Ang sakit-sakit niyon, para bang pinukpok ng bato ang aking puso. Kaya ko siya kinamuhian at iniwasan. Ngunit namimiss ko na siya, namimiss ko na si Donis.

Narating ko ang aming bahay, nakita ko pa nga ang pinsan ko ring si Robin na hinihintay ako sa terrace. Agad itong lumapit upang tanungin ako.

“Saan ka nanggaling?”

“Kina Donis?” malungkot kong sagot.

“Ahh. Di ka na ba kakain?”

“Hindi na siguro. Busog pa naman ako.” Pagsisinungaling ko.

Halata naman ni Robin na hindi ako nagsasabi ng totoo, kasi nong kumain kami kanina sa mall, halos hindi ko nagalaw ang pagkaing inorder niya para sa akin. Halos hindi ko na kasi nakalimutan ang tagpo namin ni Donis.

“Ahh, ganon ba? Sige, kapag nagutom ka, kumain ka lang, nagtake-out naman ako ng makakain mo ehh. Magpahinga ka na rin maya-maya huh?” puno ng pag-aalala niyang sabi.

“Sige, salamat.” maikli kong sagot.

“Ahh, Jejo. Pwede ba kitang mayakap?”

“Hah? Okay.” pagpayag ko sabay yakap naman niya sa akin.

Kita ko ang mga ngiti ni Robin bago lumapat ang malapad niyang dibdib sa akin, ngunit pansin ko naman sa kaniyang mga mata ang lungkot at wari’y nag-aalala.

“Jejo, nandito lang ako. Kung ano man yang dinadala mo. Wag kang mahiyang ishare sakin. Baka matulungan kita.”

“Oo Robin, sasabihin ko rin ’to sayo kapag kaya ko na. Kapag okay na ako. Salamat sa pag-aalala. “ sagot ko sabay bitaw na ng pagkakayakap sa kanya.

Hinawakan niya ako sa magkabila kong pisngi at tinitigan ang aking mga mata. Ganon din ako.

“Basta, tandaan mong mahal na mahal kita. Good night na Jejo, iwan na kita dito sa labas para makapag-isip isip ka.” Ani nito at bago umalis ay binigyan niya muna ako ng isang matamis na halik sa noo.

Naiwan na akong mag-isa dito sa terrace. Tanging ilaw na lamang ng isang bumbilya ang nagbibigay liwanag sa malungkot kong gabi. Ano ba yan day! Nagiging makata ako. Nakakawala ng ganda! Haha

(Tawa-tawa, pero deep inside, umiiyak! Bruha!)

Lintik ka author! Wag kang KSP! Moment ko to, ipatokhang kita dyan ehh.

Anyways. Haha …

Gusto kong mag-emote. Gusto ko ibuhos lahat tong kalungkutang nararamdaman ko. Akala ko kasi, okay na ako kay Donis. Pero, hindi pa pala. May kurot pa rin sa aking puso ang paglisan niya!

Pinili ko na lamang buksan ang maliit na kahon na inihabilin niya sa kaniyang kuya Nick. Nakabalot pa ito sa isang gift wrapper na kulay puti at may disenyong puso-puso. Appearance pa lang ng regalo, nakakainlove na, paano pa kaya yung nasa loob?

Matapos balatan este tanggalin ang nakabalot. Binuksan ko na ang kahon at sa sorpresa’y bigla akong natulala.

Isang silver na singsing na may batong nasa gitna nito, mukhang mamahalin at tunay yung bato. At ng makita ko ang nakasulat sa loob, doon na tumulo ang luha ko.

Jayson <3 Donis Forever

Kasi, bakit sa halip na mainis ako, tuwa yung nararamdaman ko, at nalulungkot dahil wala na siya sa tabi ko. Na sana sa harapan niya sakin ibinigay ito para malaman ko kung bakit niya ako niloko, bakit sa likod ng mga iyon ay pagmamahal at pagtanggap pa rin ang ipinakikita niya sa akin. Nalilito ako kung ano ba talaga ako sa kanya. Kung mahal ba niya ako o pinaglalaruan lang. Gusto ko sanang paniwalaan na mahal niya nga ako pero sa tuwing bumabalik sa isipan ko ang araw na niloko niya ako ay naguguluhan ako.

Isa pang laman ng maliit na box ay flash drive na kulay pula. May nakasulat ditong “Message to Jejo” tapos hart hart pa.

Dahil nacucurious ako kung ano ang laman ng flash drive ay minabuti ko ng umakyat sa taas at isaksak ito sa computer ko.

Tulog na si Robin ng makarating ako. Patay na ang ilaw at tanging ugong na lang ng electricfan ang nagbibigay ingay sa kapaligiran.

Agad kong dineretso ang computer, binuksan, matapos amg ilang refresh ay isinaksak ko na ang flash drive.

Bumungad sa akin ang isang video at isang folder na may pangalang Happiest Moment of my Life. Tapos, yung video may pamagat na To My Special Someone, then, sinuot ko ang headset at pinlay ko na.

Bumungad sa akin ang mukha ni Donis. Nakangiti habang tila inaayos ang camera na ginagamit niya pang video. Nakasuot siya ng isang damit ma medyo pamilyar sakin. Di ko lang matandaan kung saan ko nakita.

Nung makita ko pa lang ang itsura ni Donis, pumatak na kaagad ang luha ko. Ang laki kasi ng ipinagbago nito, nangingitim ang mga gilid ng mata niya at medyo namayat din siya Pansin ko rin ang pamumutla ng kaniyang balat. Para bang may sakit siya na di ko nalalaman.

Tumingin siya sa camera, ngumiti, pero yung mga mata niya, malungkot. Na tila may malaking itinatago.

Kumaway siya na para bang nasa harapan ko lang. Ngingiti, tatawa, papapogi, di ko ba alam kung napapangitan siya sa postura niya kaya ang likot likot niya sa video. Tapos magiging seryoso, ngingiti ulit. Hay naku, ito lang ba talaga ang laman ng video? Itong may 20 minutes na haba ehh panay pag pose lang ba ang gagawin niya? Tsk.

“Ohh? Naiinis ka na naman? Akala mo di ko alam? Haha. Ehh saulong saulo na kita ehh. Pasensya na kung ang likot ko, parang ang pangit ko kasi dito sa video. Haha.” ani Donis na pangiti ngiti pa. Namiss ko to, yung mga ngiti niya, yung pagtawa niya. Sarap pangigilan ng pisngi.

“Tapos, minamanyak mo na naman ako. Haha, di ba? Di ba? Galing ko talaga no? Galing ni Babes mo.”

Ayan na naman yung luha ko. Babes, tawagan namin yun ehh. Tapos siya, ngumiti ulit pero huling huli ko ang pagpatak ng luha niya na kaagad niyang pinahid.

“Miss na miss na kita Jejo. Ikaw kasi, iniwasan mo ko bigla. Di ko nga alam kung bakit. Siguro nagsawa ka na sakin, kasi may bago ka ng minamahal, mas gwapo at mas macho kaysa sakin. Ano nga bang pangalan niya? Robin? Pero sana, maging okay ka sa kanya, sana, magmahalan kayo ng para bang kayo lang ang nasa mundo. Naiinggit nga ako, dapat kasi ako yun, kaso, bumitaw ka na ihh, nakalimutan mo na yata yung pangako natin sa isat isang tayo lang dalawa. Hanggang sa huli, hanggang sa pagtanda natin.”

“Nakita mo ba yung singsing na kasama ng flashdrive na ito? Oo, alam ko, iisipin mong mumurahing silver lang yan, pero ang toto, white gold yan, tas yang bato na nasa gitna? Totoong dyamante yan, sobrang mahal niyan, na halos lahat ng padala sa akin ni Papa ehh iniipon ko para mabili ko yan. Maging yung pambili ko dapat ng sarili kong motor ay dyan ko inilaan. Kasi gusto ko mapasaya kita, gusto ko, sa tuwing makikita mo ang singsing na iyan ehh maaalala mo ko. Dapat nung isang linggo ko pa yan ibibigay sayo kaso, nahihiya na ako dahil galit ka sakin na para bang ayaw na ayaw mo akong nakikita o naaamoy man lang. Suotin mo palagi yan hah? At huwag na huwag mong iwawala. Buong buhay akong magtatampo sayo. haha.”

“Natatandaan mo ba tong suot kong damit ngayon? Ito yung regalo mo sakin nung birthday ko. Ang ganda ganda nito, kahit hindi pantay ang manggas dahil naloko ka nung pinagbilhan mo ehh wala akong hiyang isusuot ito. Astig nga ehh, bagong design. Haha.”

“Babes, yung folder na nakasave dito sa flash drive, iopen mo after mo pnoorin tong video ko. Iyan kasi yung mga panahon na hinding hindi ko makakalimutan, mga panahong tayo lang dalawa ang nagkakaunawaan.” Tapos, tumahimik siy saglit, bumuntong hininga, at nagpahid ulit ng luha.

Ewan ko ba, hindi ko mapigilan ang sarili sa pagluha. Miss n miss ko na rin kasi tong mokong na to. Tapos ngayon, sa video ko na lang siya makikita. Ni hindi ko man masabi sa kanya ng personal na gustong gusto ko siyang yakapin ng mahigpit, yung pisil pisilin ulit ang malalambot niyang tainga. Yung maramdamn ko ang malakas na tibok ng kaniyang puso.

Tumingin na ulit sakin si Donis, na kahit nakangiti, tuloy tuloy pa rin ang pag-agos ng kaniyang luha. Gustong gusto kong pahidin iyon, ngunit di ko magawa, nais kong hawakan ang kaniyang mga pisngi, ngunit hindi pupwede.

“Babes, ngayon nga pala ang alis ko papuntang Taiwan. Magkakasama na kami ni Papa. Susunod din ang kuya ko, may tinatapos lang siya. Pero alam mo babes, may isang rason lang talaga ako kaya mas pinili naming doon na tumira.”

Katahimikan ulit. Tapos, ngumiti, umiyak. Mukhang nag-iisip kung itutuloy ba ang sasabihin. Tumingin ulit sa camera, kumindat, ngumiti, para lang siyang nababaliw. Bubuka ang bibig ngunit natitigilan. Di malaman kung saan sisimulan.

“Babes, may sakit ako. Bulutong.“sabay halakhal ng malakas!

Imbyerna. Gusto kong manakal. Akala ko kung ano na. Tsk.

Pero, yung halakhak niya, unti-unting napapalitan ng pag-iyak. Hanggang sa humagulgol na siya.

Naguguluhan ako, mukhang hindi na siya nagbibiro.

“May cancer ako babes. Doon ako magpapagamot. Pero babes, kapag gumaling ako, gusto kitang makita, gusto kong mayakap muli kita. Miss na miss na kita ehh. Na sa bawat araw na nagdaan na di kita kasama, na di kita nakakausap, pakiramdam ko mas malala pa ito sa sakit ko, mas masakit at makirot pa ito.” ani niya na panay ang patak ng luha. Minsan, napapangiwit siya na para bang may sumasakit sa kanya.

Habag na habag ang puso ko sa nakikita kong itsura ni Donis ngayon. Maging ang mga luha ko ay kusa ring pumapatak na para bang ayaw ng tumigil. Nagsisisi ako na hindi ko pinakinggan ang kaniyang paliwanag, na iniwasan ko siya. Pinayagan kong ang galit at pagkamuhi ang mangibabaw sa aking puso. Na hindi ko man lang inisip na may isang tao pala ang sakin ay laging nakatingin, naghihintay na muli ko siyang pansinin. Na sa bawat pagngiti ko kasama ang aking mga bagong kaibigan ay hapdi at sugat naman ang hatid nito sa kanya.

“Babes, marami akong mga pagsusuri at operasyong pagdadaanan. Alam kong masakit iyon, baka naisin ko na lang na mamatay ako. Pero babes, para sayo, kahit galit ka sakin, ikaw ang gagawin kong inspirasyon para ako’y lumaban. Para sayo Jejo, mahal na mahal kita. Mag-iingat ka lagi. I love you, always.” Iyon ang mga salitang huli kong narinig mula sa kanya.

Wala akong imik, tulala, nag-iisip, nakukunsensya.

Bakit ba napakatanga ko?!

Bakit ba laging si galit na lang ang namamayani sa akin?

Bakit hindi man lang sumagi sa aking isip na magpatawad?

Bakit ang selfish selfish ko?

Napasubsub ako sa sarili kong mga palad. Napakawala kong kwenta. Isa akong tanga!

Pigilan ko man ngunit malakas pa rin ang aking pag-iyak. Sobra akong nagsisisi sa ginawa ko kay Donis. Gusto kong humingi ng tawad, at sabihing pintawad ko na rin siya. Ngunit paano? Huli a ang lahat. Nakaalis na siya. Iniwan niya na ako.

Muling bumuhos ang aking mga luha. Parang wala ng katapusan, parang ayaw ng tumigil pa. Hanggang mula sa likuran ko, lumabas ang mga basig at mahigpit akong niyakap.

Si Robin pala.

“Tumahan ka na. Please? Magiging okay din siya.” Mahinahong sabi nito na para bang ramdam na ramdan niya ang dinadala ko.

“Huli na ba ang lahat para masabi kong pinapatawad ko na siya?” Wala pa ring tigil sa pagpatak ang aking mga luha.

“Ano ka ba? Ipagpray mo na lang siya na maging maayos ang kalagayan niya. Tumahan ka na huh? Kasi, mas nasasaktan lang ako kapag nakikita kitang umiiyak, at alam kong ganon din si Donis, kung siya ng nasa kalagayan ko ngayon. Tahan na.” Muli niyakap niya ako ng mahigpit. Ako naman ay parang bata na tumatangu-tango na lamang at sumabay sa kilos ni Robin.

Nagtungo na kami sa kama ngunit bago kami humiga ay magdasal muna daw kami para kay Donis.

Hiniling niya na sana maibsan ang sakit sa aking puso at sana lagi daw akong maging masaya. Dinggin daw sana ng dyos ang aking kahilingan na gumaling si Donis at magkita kaming muli.

Napatitig naman ako sa kanya ng banggitin niya na lagi daw akong maging ligtas, at mahal na mahal niya daw ako. Hinawakan niya pa ang aking kamay at marahan itong pinisil-pisil.

“Panginoon, alam ko pong kasalanan ang ibigin ang kapwa ko lalaki, ngunit masisisi niyo po ba ang aking puso kung ang itinitibok nito ay ang taong kalapit ko? Mahal na mahal ko po siya, higit pa kahit kanino. Kung ang pag-ibig na aking nararamdaman ay mali sa mata ng iba at sa mata Ninyo, wala po akong magagawa,dahil para po sa akin ay ito ang pinakatama. Ganun pa man po, lagi niyo po kaming gagabayan at iingatan. Maraming salamat po. Amen.” pagkatapos niyon ay hinarap ako ni Robin. Nakangiti ngunit ang mga mata’y malungkot. Dahan-dahan siyang lumapit at madiing hinagkan ang aking noo.

“I love you so much, Jejo.” ang kaniyang sinabi matapos ang kaniyang paghalik.

Ngunit wala akong masabi, parang may bumara sa bibig ko para di makalabas ang mga salitang nais kong sabihin.

Dahil ngayon, ako ay naguguluhan, si Donis ba o si Robin? Parehong lalaki na ipagtatanggol at ipaglalaban ako. Parehong lalaki na walang pakialam kung ano ako, bastat ang mahalaga ay mahal nila ako.

Ang ganda ko don!

Humiga kami ni Robin at ako’y kaniyang niyakap. At sa gabing iyon, pinuno ko ang aking isipan ng mga dapat gawin, mga bagay na dapat unahin at dapat timbangin, para sa huli, di na ako magkakamali pa.

KINABUKASAN.

Nagising ako ng mag-alarm ang cellphone ko. 6:00 am na, kailangan ko ng maligo at magbreakfast. Napansin kong wala na sa aking tabi ang pinsan kong si Robin. Malamang ehh nauna ng naligo at kumain. Dumiretso kaagad ako sa banyo at sinimulan ng linisin ang aking katawan.

Matapos maligo, diniretso ko na kaagad ang aking cabinet at kinuha ang mga susuotin kong uniform. Ng masuot ito, nag-ayos lang ng kaunti at tumungo na sa kusina.

Kalalabas ko lang ng kwarto ng bumungad kaagad sa akin ang mabangong aroma na nanggagaling sa kusina. Ibang iba, tila napakasarap ng niluluto at talaga namang nakakalaway.

Hindi na ako nagkapaghintay pa. Mabilis akong naglakad at ng madarating ang bungad ng kusina. Tumambad sa akin ang pinsan kong si Robin na nakasuot ng maiksing boxer short at apron. Ewan ko ba kung ano ang mas nagpalaway sa akin, yung niluluto ba ng pinsan ko o siya mismo. Langya! Pengeng kanin! Sarap ng ulam ehh. Hehe

“Ohh? Jejo, gising ka na pala. Upo ka na, malapit na tong maluto. Kakain na tayo.” Ani nito ng mapansin ako na nakatingin sa kanya.

“Magkakainan tayo?”

“Pwede rin.” pagsakay nito sa biro ko.

“Loko! Binibiro lang ihh. Teka! Bakit nakaganyan ka? Baka magising sila mama’t papa makita kang ganyan! Lagot ka.” Banta ko dito, nakakahiya kasi sa mga magulang ko no.

“Di yan. Tsaka mamaya pa yun magigising. Mga pagod. Haha!”

“What do you mean?” Taka kong tanong kahit obvious naman ang gusto niyang iparating, ngiti pa lang, parang open book na! Basang basa!

“Narinig ko kasing naghahaling-hing–”

“Hepp! Ayokong marinig! Tumigil ka!” Pagputol ko sa sasabihin niya na dahilan para mapatawa siya.

“Bakit? Naiinggit ka ba? Pwede rin naman nating gawin.” Seductive niyang sabi na may pakagat labi pa.

“Kainaman. Agang-aga ka huh! Intindihin mo na yang niluluto mo. Gutom na ako.” Imbyerna. Kahit gusto ko, pakipot lang ng kaunti. haha

“Opo, mahal na reyna, masusunod.”

At iyon, hinarap na niya ang kaniyang niluluto. Ilang minuto na lang ehh inihain na niya sa akin.

Fried rice na may kung anu-anong lahok na sobrang nakakatakam at mainit-init na gatas mula sa kanya. tsalap!

Kumain na kami. Hindi ko lang malaman kung ano ba talaga ang mas masarap, kainin tong pagkain na inihain niya o kainin siya. Haha

Matapos ang walang umay kong pagkain at busog na busog na mata. Naligo na si Robin para makasabay ko pagpasok.

Habang naghihintay sa aking pinsan. Bigla namang may kumatok sa aming pinto. Tumayo ako at pinagbuksan ito.

Wala namang tao. Maliban sa isang lalaki na naglalakad papalayo. At ng humarap ito, My Gosh!

Hi Guys! Pasensya na kung ang tagal kong di nakapag-update. Busy lang sa school. Graduating na kasi :)

Sa tingin niyo, sino kaya ang nakita ni Jejo?

Vote and Comment.

Itutuloy.

Kabanata XVI (Part 1)

KABANATA XVI (Part 1)

Jejo’s POV

“Oh? Jayson, tulala ka na naman? Kahapon ka pa ahh.” Puna sakin ng gwapong gwapong si Arlis na kasabay naming naglalakad papuntang academy.

“Oo nga. Pansin ko rin yan. Ano bang tinira mo?” Tanong naman ni Michael na pinagpapawisan dahil sa mga dala nitong costume namin para sa pictorial mamaya.

“Huh?”

“Huh ka pa dyan. O baka naman ikaw tong tinira? Aminin mo na.” Loko talaga tong si Miguel, mga naiisip ehh.

“Para kang tanga. Sapakin kita ehh.” Pakunwari ehh naiinis ako. Haha

“Oo nga naman Jejo, hindi naman kita pinagod kagabi ahh.”

“Ihh! Gago ka Robin! Sumakay ka pa sa mga trip ng balugang ito. Ano kasi, ahmm.” Ano ba to, paano ko ba sasabihin ang dahilan kung bakit kanina pa ako lutang.

“Ano? Sabihin mo na.” Halos sabay sabay na sabi ng mga kasama ko.

“Wait lang. Mga abnong ito! Baka kasi pagtawanan niyo ko.”

“Ehh ano nga kasi yon.” Ani Aaron.

“Kasi, noong kanina, naliligo si Robin, may kumatok sa bahay namin.” Pagsisimula ko, tapos sila, napahinto sa paglalakad at maiging nakinig sakin.

“Oh tapos?” Inip na singit ni Melo.

“Ehh ayon, tapos na. The end.”

Tok!

“Aray ko po! Bakit mo ko binatukan Arlis! Epal ka huh, wag mong sabihing gwapo ka ngayon kaya ganyan ka.” Langya, ang gwapo niya lang talaga ngayon.

“Gago! Ano nga kasi ehh. Panay ka kalokohan.” Badtrip niyang sagot.

“Heto na! Bwiset.” hinga muna ng malalim, “ noong binuksan ko yung pinto, wala namang tao, maliban dun sa–“, ano ba yan, itutuloy ko pa ba to?

“Ano! Puta!” Bulyaw ni Gygs.

“Ang OA huh? Kasing OA niyang muscle mong di naman bumagay dyan sa bansot mong katawan.” Kaloka! Sapakin ko to ehh, murahin ba naman ako.

“Ehh ano nga kasi yon? Maliban dun sa ano?” halatang inis na rin si Aaron.

“Paglingon ko kasi, may lalaking naglalakad papalayo, tapos bigla siyang humarap” hinga ulit ng malalim,“tapos, yung mukha niya, kamukha ko.”

“O edi wow. Dalawa na kayong pangit.”

Langya tong si Melo, kung makapagsabi ng pangit, lintek.

“Coming from you pa talaga huh?” Inis kong sabi.

“Ay, di ba may tawag don, doppelganger?” Sabi ni Michael.

“Nakkatakot naman.” bulong ni Gygs.

“Oo matakot kang walang hiya ka! Kasura.” Imbyerna, palunukin kita ng pukeke dyan ehh.

“Hay naku. Imahinasyon mo lang yun Jayson. huwag ka kasing titira huh? Masama yan sa katawan mo, bottom ka lang dapat.”

Nyemas!

“Ehh kung ikaw kaya ibottom ko dyan Arlis? Pasabugin ko yang puwet mo ewan ko lang kung makalakad ka pa.”

Alam niyo na naman siguro kung sino ang nagsabi non?

“Tsk. Umepal na naman ang kupal.” nasambit na lang ni Arlis.

NANDITO na kami sa school. Ready na ang set for the pictorial. Me gass lang! Daming fafa!

Una kasi niyan, ahggg, swimming trunks, sunod school uniform at casual wear.

Nakakauhaw ang paligid, nahihilo ako! Tulong! Pinalilibutan ako ng mga manoy! Nanlalamot ang mga tuhod ko, parang gusto kong lumuhod na lang forever sa harap ng mga fafang to.

“Putang ina mo! Jayson! Umayos ka! Puro tite na naman yang nasa isip mo!” Galit na bulong sa akin ni Arlis, at may pagsiko pa sa aking tagiliran.

“Grabe ka naman sakin! Ang sakit sakit ng mga sinabi mo! Hindi ko sukat akalain na-”

“Langya! O siya, pagkatapos nito, susuhin mo ko! Puta!” Bulong niya pa din pero may diin.

O my! Bigla namang nagliwanag ang mukha ko sa narinig.

“Talaga?”

“Gago! Eh kung bugbugin kaya kita ngayon?”

Pinaasa ako..

“Walang hiya ka! Pinaasa mo ako!” Para akong batang inagawan ng lollipop dahil sa panloloko sakin ni Arlis.

“Tanga ka ba? Binibiro ka lang ihh. Nandyan naman si Robin oh?” Nguso nito sa nagsisimula ng maghubad na si Robin.

“Mas gago ka ba? Nagjojoke lang din ako no? At anong akala mo sakin? Atat dumede?” Pagmamaktol ko.

“Bakit hindi ba?”

“Hmm. Slight lang!”

“Okay boys! Within 5 minutes magstart na tayo huh?” sigaw nung muscle muscle na photographer. Gosh!

Ayon. Nagbihis na rin ako.

Tutal, panay lalaki naman kami, di na ako nakipagsiksikan dun sa cr kaya dito na lang ako sa sulok nagbibihis, pero bigla akong nabigla nung may lumapit saking babae at nagtayong mataray. Napatingin naman ako sa kanya kahit brief na lang suot ko.

“Bakit mars? Este miss? May problema?” Tanong ko na nilakihan pa ang boses.

Umirap siya. Ngumisi at medyo tumawa ng mahina. Maganda naman siya, maputi, makinis, malusog ang dibdib at sexy. Pero di ko lang alam kung bakit siya nakaharap sakin at di man lang naiilang na nakabrief ako.

“Pangwalo.” sabi niya.

Nagtaka ako.

“Pangwalo? Saan?”

“Pangwalong bakla na kasali dito!” sagot niya na medyo nilakasan pa.

Nagulat naman ako. Syempre.

“Oi! Di ako bakla no!” todo ko namang pagtanggi. Mahirap na, baka madisqualified ako.

Umisnab ulit ang bruha. Kasura. Kung di ka lang maganda, nako! May kalalagyan ka.

“Siguro nga, tinigasan ka ehh.” Sabi nito sabay lakad palayo.

Megass! Ng tumingin ako sa baba.

“Ayy! Hotdog ni Juan!” nakalabas ang kalahati!

Agad akong timalikod at di malaman ang gagawin.

“Nyemas. Bakit ka ba nagalit? Oo, maganda siya, sexy, pero kabog ko naman siya. Kaya please, behave ka na, wagka na mag-alboruto.”

“Oh? Jejo? Sinong kausap mo dyan?” Kunot noong tanong ni Robin.

“Yung manoy ko este, wala! Pakialamero ka! Tsup—” Mama Mia! Ulalam!

Tulala. Pinagpapawisan ng malamig. Nanginginig. Nauuhaw!

Oh mga dyosa ng Paminta! Ako po’y inyong pigilan, baka ako’y bumigay!

“Ohh saklolo, di ko pa nasusubo, nabubulunan na ako.” Robin, sambutin mo ko. Hihimatayin yata ako. Paamoy ng muscles. Haha

“Jejo!”

Bigla akong natauhan.

“Ahh? Ohh? Bakit?”

“Simula na ng pictorial, susunod na tayo.” Sabi sakin ni Robin na medyo nakangisi pa. “Tsaka yang manoy mo, ayusin mo na, nakakahiya ka. Daming nakatingin sayo ohh?” Sabay tawa ng malakas.

“Ay pepe!” Agad kong ipinasok sa loob ang naghuhumindig kong pagkalalaki. “Hayaan mo’t mga bakla yang mga tulalang iyan!”

Tumawa lang siya.

Lumapit sakin at kinuha ang swimming trunks, lumuhod sa harapan ko, at umaktong isusuot sakn ito.

“Robin! Tumayo ka nga dyan!” Gigil kong bulong aa kanya.

“Oh? Bakit?” Taka niyang tanong

“Palit tayo. Ako ang luluhod sayo.” Haha

“Loko. Dali na, isuot mo na ito. Mamaya, ako naman ang susuot sayo.”

“Nako! Mga galawan mo talaga Robin ehh. Sige, mamaya!”

Nagningning ang mga mata niya.

“Talaga?”

“Biro lang! Manyak na manyak ehh.” Sabi ko dito na medyo nagpadismaya sa kanya.

“Mahal lang naman kita ehh.”

Bigla naman akong naawa sa kanya, kasi yung mukha niya, papaiyak na.

Isinuot ko na yung swimming trunks na hawak hawak niya. Inalalayan siya tumayo tsaka hinawakan ang kaniyang kaliwang pisngi.

“Robin, puro lang ako salita, pero may dignidad pa rin naman ako. Sorry na.” ani ko na sobrang seryoso. Ano ba yan! Baklang bakla ang eksena.

“Oo na.” mahina niyang sabi.

“Talaga?”

“Oo nga. pero, kiss mo muna ako sa pisngi.”

Mag-iinarte pa ba ako? Ayon, hinalikan ko naman siya.

Kagulat lang? Biglang may sumigaw ng BAKLA KA!

Paulit ulit.

“Bakla! Mga bakla kayo! Bakla!”

Ng makita ko kung kanino nanggagaling ang nakakairitang boses na iyon. Hindi na ako nagtaka pa.

Tinignan niya ako ng masama.

“Mga bading kayo! Bading ka!”

Bulyaw ni ateng kaninang naggulo sakin! Problema mo? Wala bang pumapansin ng kepay mo kaya dito ka ng gugulo!

Kaimbyerna.

Ayon! Kinaladkad siya palabas nung mga officers ng Math Club. Buti nga.

Hala. Ako na ang sasalang para picturan.

Tumayo lang ako dun sa unahan ng white curtain. May itinapat saking mga ilaw na sobrang nakakasilaw!

Dyusme! Wag niyong ilapit yan sakin! Nagmumukhang may burol!

Mukha namang nakaramdam yung mga assistant nung photographer kaya medyo inilayo yung mga ilaw.

Pose lang daw ako ng pinakahot kong angulo sabi nung photographer at ayon, kumuha na siya ng mga shots. Ewan ko lang ba kung anong mga pose ang pinaggagagawa ko. May pa-Elen Adarna at Maja Salvador. Kabog na kabog ang ibang kalahok ehh.

Matapos ang ilang kuha, sinenyasan ako nung photographer na okay na daw at lumapit ako sa kanya para makita ko yung mga kuha niya.

Sinunod ko naman.

Nung nakalapit na ako sa kanya, iniharap niya sakin yung camera. Zinuzoom yung ibang pictures at sinasabi kung ano daw pipiliin kong picture para ipatarpulin.

“Aba kuya! Buhay pa ako! Hindi pa ako patay! Bakit kailangan ng tarpaulin? Ano? You may Rest in Peace Jayson tas sa baba, San Ildefonso Funeral Homes?” Gulat at nagpoprotesta kong sabi.

Napahalakhak naman siya.

“Tanga. Ilalagay kasi sa tarpaulin, kasama ng mga iba pang candidates at ibabalandra dyan sa labas. Para makita ng mga tao ang kasali.” Sabay tawa na naman.

“Ah? Ganun ba?” Pahiya ako don ahh.

“Oo, haha. Ang cute mo palang mabigla no?” Sabi niya na may pagngiti pa at oh my, ang cute ng dimple. Kamukha siya ni Maccoy ng Hashtag kaso mas malaki nga lang ang katawan nito.

“Enebe. Wegke nemen genyen keye.” Haha. landi lang.

“Renz nga pala. Ikaw?” Pakilala nya sabay naglahad pa ng kamay.

Mag-iinarte pa ba ako?

“Jayson, pero mas kilala ako sa pangalang Jejo.” Ihh! Kepay ko, namamasa!

“Nice meeting you Jejo. Pwede ko ba makuha number mo?”

Hala! May maypahingi na ng number si Koya!

“Wait lang, akin na cellphone mo itatype—”

“Hoy! Mamang Photographer! Kanina pa ako nandito! picturan mo na ako! Nilalandi mo na yang kasama ko! Child abuse ka ahh!” Sigaw ni Robin na halatang nagseselos.

“Hala, kuya, pagpasensyahan mo na yang pinsan ko. Masyado lang yang protective.” paliwanag ko sa kanya.

Tumango na lang sya at kinuhanan na ng picture si Robin.

Ng matapos ang pictorial, pinagpahinga lang kami saglit sabay salang naman sa rehearsal ng pagrampa at introduction number.

Naging masaya naman ang maghapon ko dahil nga ang daming fafa, de joke lang, kasi first time kong sumali sa pageant at ganito pala ang pakiramdam, kinakabahan na parang exciting. Ewan, haha.

Heto namang si Robin, kung makaprotekta sakin kala mo naman kaganda kong dalaga. May kumuha lang ng number ko, kung awayin kala mo boyfriend ko. Pero di ko rin naman siya masisisi, dahil nga mahal na mahal ako nung tao. Haha! Ganda ko don.

Bago umuwi ng bahay ehh nagkayayaan naman ang tropa na dumaan muna kami sa isang gotohan para kumain doon dahil gutom na gutom na daw sila.

Ng makarating kami sa gotohan, umorder agad sila, libre daw ni Miguel dahil nakaraket daw siya kagabi. Nacurious naman ako kung anong raket ang pinasukan niya kaya siya nagkapera.

“Anong klaseng raket naman yan Miguel?” Tanong ko habang hinihintay namin ang inorder na goto.

“Ahh. Wala. Basta.” sagot nito na tila ayaw sagutin ang tanong ko.

“Asus! Namakla yan kagabi!” biglang sabi ni Melo na abala sa paglalaro sa kanyang cellphone.

“Loko! Di ko gawain yon!”

“Teka, baka naman talagang jowa mo na yung matandang bakla na nagpahiram satin ng van kahapon? Yung amo ng driver natin?” usisa naman ni Arlis.

“Gago! Di ko jowa yun! Tsaka, sya naman ang nagbibigay sakin ng pera, chupa lang naman ang kapalit.” sagot nito na parang proud pa.

“Loko! Edi namamakla ka nga!” Bulyaw ni Arlis na dahilan para pagtinginan kami dito sa gotohan.

“Ang ingay mo rin no! Ikaw na nga tong ililibre, nag-iinarte ka pa!” medyo inis na sabi mi Miguel.

“Tang inang yan! Di bale ng ako ang magbayad ng kakainin ko, huwag lang yung galing sa pamamakla mo!”

“Tumigil na nga kayo! Mga straight na to! Pinagtitinginan na tayo dito ahh. Mahiya naman kayo! At hello! Half-half din ako kaya natatamaan ako sa mga sinasabi niyo.” galit kong singit dahil hindi ko na mapigilan pa ang sarili.

Katahimikan. Wala ng nagsalita pa. Hinintay na lang namin yung gotong kanina pa naming inorder! kasura!

“Mga kuya. Heto na yung mga order niyong goto.” Ani ate na nagpapacute pa kay Robin.

“Sana tinagalan niyo pa ng nilayasan na namin kayo! Kasura hah! Kadarating lang ng inorder namin, parang gusto mo ng itake-out itong si Robin!” gigil kong bulyaw dun kay ate na napaatras pa ng kaunti sa gulat.

“Sorry po.”

“Sorry? Ehh kung ibuhos ko kaya sa bunbunan mo tong goto at sabihin kong sorry, sinasadya ko! Matutuwa ka ba? Lumayas ka na nga at nanggigigil ako sa mukha mo!”

At dali-dali si ateng umalis.

Sila Robin, Arlis, Melo, Gygs, Aaron at kambal, tulala sakin na parang di makapaniwala sa ginawa ko.

Biglang tumawa si Miguel.

“Punyeta! Tumatawa ka pa! Kung di mo sinimulan, edi sana di ako nadamay sa mga kalokohan niyo! Panira ng araw!” Sigaw ko dito na bigla ding nagpatahimik sa kanya.

Wala ng umimik pa. Tahimik silang kumain ng goto, na yung iba pa nga’y napaso ang nguso dahil sa sobrang init nito, ngunit di gumawa ng ingay sa kadahilanang baka bulyawan ko na naman sila.

Ultimo pag-ihip ng sabaw, wala tunog.

Pero unti-unting nawala ang init ng ulo ko ng matikman ang gotong umuusok pa. Heaven! Ang sarap-sarap! Ewan ko ba, nakakawala ng bad vibes. Ang sarap lang talaga ng lasa.

Ng malapit ng maubos ang goto ko, hinawakan ko na ang mangkok at hinigop ang natitirang sabaw nito.

Hihirit na sana ako ng round two pa ng sa pagbaba ko ng mangkok, bumulaga sa aking mata ang lalaking nakatayo di kalayuan sa gotohan at balangko ang mukhang nakatingin sakin. At ng maaninag ko ang itsura nito, doon na ako nakaramdam ng matinding takot.

Ang lalaki kaninang umaga na nakita kong naglalakad papalayo sa aming bahay. Ang lalaking kamukhang kamukha ko!

Hello Guys! Wait niyo lang po ang Part 2 ng chapter na to, kung saan puporma na si Robin para tuluyang mapaibig si Jejo. Malapit ko ng matapos.

ABANGAN …

Kabanata XVI (Part 2)

Kabanata VI (Part 2)

Hindi ko na alam kung ano pa ang sunod na nangyari, ng lumakad ito papalayo ay siya rin namang pagtayo ko sa aking kinauupuan at sinundan ito.

Tinanong pa ako nila Robin at Arlis kung saan daa ako pupunta pero hindi ko na sila nasagot pa.

Tila kasi, may humahatak sakin para sundan ang lalaking kamukhang kamukha ko. Gusto kong malaman kung namamalikmata lang ba ako o tunay ang lalaking nakikita ko.

Mabilis itong maglakad. Minsan ay sinusulyapan ako na para bang sinasabi saking sundan ko lang siya.

Pumasok siya sa isang iskenita, ganon din ako. Kung saan siya pupunta, sunod lang ako. Hanggang sa hindi ko na alam kung nasan na ba ako. Hindi ko na gamay ang lugar na nilalakaran ko.

Habang naglalakad ay masusi ko rin naman itong pinagmamasdan.

Sa tantsa ko ay mas matangkad ito kaysa sakin. Medyo maitim ang kulay at mas malaki ang katawan. Naisipan kong mas bilisan pa ang paglalakad para maabutan ko siya ng bigla namang may tumawag sakin mula sa likuran ko.

“Jejo!”

“Jayson!”

Tinignan ko kung sino sino ang tumawag. Sila Robin at Arlis pala na tumatakbo papalapit sa akin.

“Oh? Bakit kayo nandito?” Taka kong tanong na medyo hinihingal pa dahil matagal tagal na rin akong naglalakad .

“Ikaw! Anong ginagawa mo dito! Kanina ka pa namin sinusundan kaso ang bilis bilis mo lang maglakad.” medyo inis na sambit ni Arlis.

“Teka? Saan ka ba pupunta Jejo? Ang layo na nito satin.” Tanong naman ni Robin.

“May sinusundan ak-” ngunit paglingon ko, wala na ang lalaking kanina lamang ay tinitignan ko habang sinusundan ko siya. Nawala ito. Nasan na siya? Nagpalinga linga pa ako, naglakad ng kaunti, naghanap ngunit parang tanga lang akong naghahanap sa wala. Naglaho siya na parang bula.

“Ano bang hinahanap mo?” Kunot noong tanong ni Arlis.

“Yung sinusundan ko kanina. Iyong kamukha ko!” Giit ko pero binigyan lang nila ako ng nagtatakang reaksyon.

“Ano? May sinusundan ka ba kanina? Parang wala naman ahh.” Ani Robin.

Bigla akong kinilabutan. Posible kayang wala naman talaga akong sinusundan? baka naman minumulto na ako? Hayss. Nasisiraan na yata ako ng bait.

“Yung totoo Jejo? Nagdadrugs ka ba?” seryosong tanong Michael. Naglalakad na kami papunta ng bahay, alas syete na ng gabi kaya’t sabi nung tatlo, Aaron, Arlis at Michael na ihahatid na daw nila kami ng pinsan ko.

“Hindi ahh. Kay Robin lang, adik na ako.” sagot ko na nagpatawa sa tropa.

“Baliw. Ikaw Jayson ha! Huwag kang pupunta punta kung saan saan. Delikado na ngayon. Baka yung nakikita mong kamukha mo ehh senyales na may masamang mangyayari sayo. Kaya wag mo n ulit itong susundan. Okay?” Pangaral ni Aaron.

“Opo. Di na po mauulit.” Sagot ko na lang na para bang maamong tupa.

“Yan. Galing ng baby natin.” Sabi nito na ginulo pa ang aking buhok.

“Anong baby natin? Baby ko lang yan Arlis. Humanap ka ng sayo.” Pagtutol ni Robin.

“Ehh di ba magpapakalalaki yang si Jejo?” Singit ni Michael.

Oo nga no, may napagkasunduan nga pala kaming magpapakalalaki na ako para mapasok sa tropa. Haisst.

“Oo nga. Pero, yung sinabi kong yun, nakadepende pa rin kay Jayson. Tsaka, nung time kasi na hinamon ko siya ng ganung usapan ehh, tinotopak lang naman ako non. Pero tignan mo ngayon si Jayson, lalaking lalaki na. Gwapong gwapo. Mas okay ngayon kaysa don sa bading niyang look. Mas karesperespeto at kaaya aya sa paningin.” Mahabang paliwanag ni Arlis.

Ewan ko ba, feeling ko napagtripan lang ako nito ni Arlis. Pero oo nga naman, totoo naman yung sinabi niya na mas okay ng itsura ko ngayon. Unlike dati na mukha akong baklang nagahasa at pinabayaan ng magulang. Thankful nga ako, kung hindi dahil kay Arlis, habambuhay akong magmumukhang chaka!

Inakbayan ako ni Robin. Napatingin naman ako sa kanya, binigyan niya lang ako ng matamis na ngiti sabay bigkas ng, “Pero ako, mahal ko talaga tong si Jejo. Hindi ko alam kung paano nangyari, sadya ko na lamang naramdaman. Kung ano man ang maging desisyon niya sa buhay, handa akong sumuporta.”

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ngunit masayang masaya ako. Tanggap ako ng tropa maging ano pa man ako. Mahahalin pa rin ako ni Robin kahit ano pa man ang maging desisyon ko. Pakiramdam ko, pinaulanan ako ng biyaya ng Dyos simula ng dumating sila sa buhay ko.

BIYERNES, ang araw ng pinakahihintay naming Math Camp. Ang una kasi niyan ehh magkakaroon muna ng mga activities like team building, seminar at kinagabihan ay stage play ng mga math club officers. Syempre doon matutulog sa school at kinabukasan, another set of activities pero hindi na kasali ang mga contestants ng pageant dahil kailangan na naming maghanda at exactly six pm, start na ng Search for Mr. Math-Alino

May kanya kanyang tent na dala ang bawat mag-aaral, pwede magshare at pwede rin namang magsolo, kung madamot ka.

Si Robin ang katulong ko sa pagpeprepare ng mga gagamitin. Samantalang ako naman ang namili sa palengke ng mga kakainin namin sa camping, mahirap na kasing magutom, baka iba ang makain ko. Charot!

Nang makasigurado na okay na ang lahat: foods, utensils, at tent kasama na ang unan at kumot, gumora na kami.

Pagkarating namin sa gate ng school, bumungad samin ang mahabang pila ng mga nagreregister para sa math camp. Pipila na sana kami ngunit biglang lumapit samin ni Robin si Arlis na may hawak-hawak na papel at ballben, math officer nga pala siya.

Sabi niya, huwag na daw kaming pumila dahil ang mga contestants daw ay may sariling registration form na susulatan.

Binigyan niya kami ni Robin ng tig-isang form at amin ng sinagutan. Nang matapos, agad din kaming pinapasok dahil imi-meet pa daw kami ng aming principal sa audi-visual room para igood-luck kami at bigyan ng kung anu-anong advice.

Diretso na kami sa AVR, sinamahan kami ni Arlis at ng makapasok, bumungad sa amin ang mga lalaking makakalaban namin sa pageant. May mga close na, iyong iba naman ehh nagsosolo sa isang lugar, may gwapong-gwapo sa sarili at may mga lalaking kung makatingin sa kapwa nila, parang hinuhubaran na. Haha! Alam ko na yang mga galawang ganyan, mga baklang to! Pero, who knows? Baka same reason lang din kami ng pagsali dito, para magmukhang lalaki at makasama ang mga lalaki. Haha

Nagpalinga-linga ako upang hanapin pa ang isa kong pang tropa na kasali dito, si Michael. Agad ko naman siyang nakita na nakaupo sa bandang unahan ng silid at ng magtagpo ang aming mga mata ay kaagad niya akong kinawayan at sinenyasang lumapit kami sa kanila.

Mga bandang alas nwebe na ng umaga ng dumating ang aming butihing principal. Nakangiti ito na tila ba sayang saya sa tanawing nakikita. Sabi na nga ba ehh, something smell fishy about dito kay Sir Millar. Tumayo siya sa unahan, hawak hawak ang mikropono.

“Good Morning. Gentlemen.” Bati ni Sir Millar.

“Good Morning din Sir.” Sagot naming lahat.

“Today, the first day of our Math Camp will be started with team building, afterwards, seminar about Singaporean Mathematics and in the evening is the stage play that the Math Club Officers have prepared. I am not requiring everyone of you to join the said activities, because tomorrow evening is your big night. Hindi ko naman gustong makita yang mga hunk at makikinis niyong katawan na nasunog sa araw o di kaya’y nagalusan. But, if you  still want to join, pwede rin naman.”

“Huwag kayong kabahan. Just enjoy the camp as well as the pageant. Mga gwapo kayo, and I would like to congratulate you already because, ngayon pa lang panalo na kayo sa puso ko.” Ani sir na napapapikit pa sa pagsasalita niya.

Nya’y bigay na bigay si Madam! Kaya pala panay lalaki lang ang isinali. Pero sorry siya, may mga naligaw na sirena!

“Ohh? Ano guys? Sasali ba kayo sa team building o manunuod na lang kayo?” Tanong samin mi Arlis na hindi pa pala kami iniiwan.

Napatingin ako kay Robin.

“Ano Robin? Sasali ba tayo?”

“Mukha namang masaya ang teambuilding ehh. Sali na rin tayo.” Ani nito na binigyan pa ako ng isang nakakaakit na ngiti.

“Ikaw naman Michael? Sasali ka rin?” Baling ko dito na nakamasid lang samin kanina pa.

Tumango lang to at ngumiti din.

Pumunta na kami sa covered court kung saan doon malalaman kung sino-sino ang magkakateam. Mga mathematical terminologies ang ginamit para sa mga team, at swerte ko naman dahil nakasama ko si Robin sa Team Addition samantalang si Michael naman ay napunta sa Team Integers kasama ang kakambal niyang si Miguel at ang isa pa naming tropa na si Melo. Sina Aaron at Gygs naman ay nakabilang sa Team Division. Sayang nga lang dahil hindi nagkasama-sama ang magtotropa.

Tumungo na kami sa kaniya kaniya naming grupo. May ibinigay ang mga math officers ng tasks sheet kung saan doon nakasulat ang mga gagawin namin bago pumunta sa mga station. Una, magcompose ng yell, pangalawa, gumawa ng flag at pangatlo, magtalaga ng leader. Buti na lang talaga at may mga bakla din kaming kateam kaya’t sila na ang nag-asikaso ng flag at yell. Samantala naman, naappoint si Robin bilang leader ng aming grupo.

Nang matapos ng magawa ang watawat at yell namin. Agad na kaming gumora sa unang station.

Station 1. “Isubo Mong Lahat!”

Natawa ako ng bahagya ng mabasa ang pangalan ng istasyon, pero papahuli ba ang mga bakla naming kasama na agad lumapit kay Robin at nagpapansin dito.

“Koya. Pasobo daw oh!” Ani nung chakang sirena na kung makagalaw ay parang inasinang bulate! Ang kate mo! Eh kung itusok kaya kita sa flagpole! Imbyerna.

Bigla ding may humimas sa hita ko na ikinagulat ko dahilan para masuntok ko ito.

“Arayyy!” Reklamo nito ng matamaan sa mukha. Agad nitong sinapo ang medyo namumula ng pisngi. “Ano ka ba Bhes! Ako to, si Chaila! Bestfriend mo!”

“Teka, Chutae?” pagbibiro ko ng mamukhaan ngang ang matalik kong kaibigan pala ang nasuntok ko.

“Ewan sayo! Gumwapo ka lang nakalimutan mo na ako.” Pagmamaktol nito.

“Gaga. Busy lang talaga ako sa pageant. Kamusta ka na? Akala ko ba umalis ka na?”

“Atsalagay ay gusto mo na talaga akong paalisin hah! Matapos mong galusan ang mala-Marian Rivera kong beauty! Palalayasin mo ko.”

“Asa bhes. Kung si Kakay pa, maniniwala ako.” Ang natatawa kong sabi. “Lumapit ka nga sakin ng mayakap kita, sobra kitang namiss ehh.” Utos ko na agad nag-open arms.

“Ay gosto ko yan!” Sabay lapit nito at niyakap ako ng mahigpit.

“Ahem!” Biglang tikhim naman ng kung sino mula sa likuran ko. Nang tinignan ko, si Robin pala.

Naghiwalay na kami ni Chaila.

“Alis na bakla.” Nakasimangot na utos ni Robin.

“Ano ka ba naman Robin? Minsan ko na nga lang makasama itong si Kumare ko, ipagdadamot mo pa.”

“Ehh hindi ka naman yata saming grupo ehh.”

“Oo nga. Team Negative kami. Kaloka! Pangalan pa lang ng koponan namin, talunan na! Ayoko dun. Sama na lang ako sa inyo.” Pagpupumilit ng bruha na nililingkis pa si Robin.

Medyo nainis naman ako kaya’t hiniklat ko siya papalayo sa pinsan ko.

“Ay, nagselos agad si Bhes. Niyayapos lang ihh. Ireto mo kasi ako kay Arlis ng hindi lang ikaw tong maligaya.”

“Gaga! Sige ireto kita, ewan ko lang sayo kung mabuhay ka pa. Alam mo namang mainitin ang ulo nun ehh.”.

“Damot!” Pagmamaktol nito.

Nagkatinginan na lang kami ni Robin at tumawa.

Kaya heto ang set up, isinama namin si Chaila sa Team namin kahit sinisigawan na siya ng mga myembro ng Team Negative ng chakang traydor at hampaslupang bakla.

“Heh! Mga loser! Porket wala lang gwapo dyan sa team niyo ehh! Mga gurang!” Galit ding bulyaw ni Chaila na ayaw paawat at tila susugurin pa yung baklang kanina pang nagsasalita sa kanya ng di maganda.

“Bhes. Tumigil ka na nga. Kainin mo na lang tong nasa kutsara.” Utos ko sa kanya habang hawak hawak ang kutsarang may lamang pinaghalong luya, kamatis, sili, sibuyas at kamyas. Ito pala yung ibig sabihin ng “Isubo Mong Lahat”, kailangang maubos ang limang mangkok na may lamang kung anu-anong pagkain. May tanong kasi kanina ma hindi namin nasagot kaya heto ang consequence.

Inamoy pa ng gaga.

“Ateng! Di ko kerie! Ang baho ng amoy.” Pag-iinarte nito na may pasuka-suka pang nalalaman.

“Heh! Dali na! Titi nga nung pulubi sa kanto, nagawa mong isubo, ito pa kaya!?” Biro ko sabay tapat ng kutsara sa kanyang bibig na tinalo pa si Anne Curtis sa palakihan.

“Hoy! Di naman pulubi yon. Makapangsumbat ka huh! Akin na nga at ako na ang magsusubo sa sarili ko.” Aniya, na kinuha na pati yung mangkok at kinutsara ang laman.

“Ang arte bes! Isama mo na yang mangkok sa bibig mo, wag ka ng magkutsara! Tutal kasya naman dyan kahit tatlong mangkok pa!”

Nainis yata ang baklita, itinaktak nga sa bibig niyang laspag na ang lahat ng lamang ng mangkok. At haha! Yung itsura ng puta, masusuka, lulunok, masusuka, lulunok! Iba den si Inang mother! Power!

Langya. Kinabahan naman ako ng sumenyas syang di na daw siya makahinga. Namumula na siya at yung itsura niya, nakakatakot na. Nataranta na ang mga kamyembro namin, pati mga math officers nagpatawag na ng medic.

“My gas! Bhes, nangingitim ka na! Mamamatay ka na bes. Mamamatay ka na!” Sabi ko na dahilan para makatanggap ako sa kanya ng isang dagok.

Biglang lumapit si Robin kay Chaila. Niyapos ito mula sa likod at inalog-alog para maibuga ng aking kaibigan ang mga kinain niyang bumara sa lalamunan niya.

Ayaw pa rin matanggal. Tumitirik na ang mga mata ni bakla, kaya binitawan na siya ni Robin at itinayo ng tuwid, bumwelo ito at malakas na hinampas ang likod ni Chaila. Talsik ang mga kinain niya. Natumba pa ito sa lupa na kaagad ko din namang nilapitan.

“Bes? Okay ka lang?” Tanong ko habang inalalayan siya pagtayo.

“Putang ina bes! Okay lang? Ehh kung suntukin ko kaya yang adams apple mo na matangos pa sa ilong ko! Ayos lang? Mamamatay na ako kanina, mukhang tuwang tuwa ka pa.”

“Gaga! Nag-alala kaya ako sayo.”

“Mukhang hindi naman.” Pagtataray pa rin nito. “Pagkatapos ng Math Camp, magtatransfer na ako sa Manila, tapos ito pa ang mararanasan ko?” Naka- pout pang sabi ng baklita.

“Hayaan mo na, parte ito ng extinction mo. Alam mo naman ang mga cheetah, malapit ng maubos. Buti nga nakasurvive ka.” Biro ko na nagpatawa naman sa lahat ng kamyembro naming kanina pa pala nakamasid.

Ipinagpatuloy na namin paglipat sa kabilang istasyon. Nasa may putikan ito, actually nasa kaararo pa lang na palayan.

“Good Morning Team Addition.” Bati nung math officer, “you are here in Station Two, ang pangalan ng task na gagawin niyo if di niyo masasagot ang tanong namin ay “Babahan Mo Ako, Pakiusap.” Sabi nito na medyo natatawa pa.

Heto na naman yung mga baklitang nagkalat sa paligid namin, nolapitan agad si Robin at sinabihang babahan daw sila na madali namang inaway ni Chaila.

“Hoy! Mga mukhang alagad ni Lucifer! Magsilayo nga kayo sa fafang to! Taken na siya. Kaya maghanap kayo ng ibang malalandi niyo! Mga batang to, mga bubot pa, kating kati na!” Galit na bulyaw nito dahilan para kaagad magsialisan ang mga bakla.

Napangiti na lang kami ni Robin sa inasal ng aking bestie.

“Coming from you talaga Chaila huh?” Natatawa kong sabi.

“Pake bess, minsan lang umasal virgin ehh.”

Napangisi na lang ako.

Dahil sa pangalawang pagkakataon, hindi na naman namin nasagot ang tanong sa math, hinarap na namin ang consequence. Ano ba kasing malay ko sa mga mathematician? Ehh pagsosolve lang naman ang kayang kaya ko.

Sabi nung math officer, kailangan daw nila ng five pairs.

Kukuhanin na sana ni Chaila ang kamay ko para sumama sa isa sa mga pares ng bigla namang inakbayan ako ni Robin sabay taas ng kamay upang mapabilang sa limang pares.

Napakamot na lang ng ulo si Chaila.

“Okay, lumapit na dito sa starting slash end line ang mga pares. Heto ang mechanics ng inyong task, babahin ang kapares, mula sa starting slash end line, lalakarin niyo ang putikang palayan hanggang makarating kayo sa dulo, at muling babalik dito kung saan kayo nagsimula. Pwedeng malaglag ang kapareha, kung gusto niyo lang maenjoy ang putik.” Paliwanag ng lalaking nakasalamin.

Pumunta na kami sa linya.

“Jejo, kapit ka lang ng maigi sakin hah?” Sabi ni Robin na binigyan pa ako ng nakakainlove na ngiti.

Napangiti na rin ako. Ewan ko ba, tuluyan na yata akong mahuhulog dito kay Robin. Sa totoo lang naman, may gusto na rin ako sa kanya, kaso natatakot lang ako na maulit ang dati, na baka iwanan niya lang din ako kagaya ng ginawa ni Donis.

Ngunit bago ako sumampa sa likuran niya, tinanggal niya muna ang kanyang suot na t-shirt na sadya namang nagpatili sa mga taong nakapaligid sa amin. Inihagis niya ito kay Chaila at ng akma na nitong aamuyin ang t-shirt ni Robin ay agad ko naman siyang tinignan ng masama.

Inirapan niya na lang ako.

Sumampa na ako sa likod ni Robin. Ngunit bawat paglapat ng balat ko sa katawan niya ay tila may kuryenteng dumadaloy sa kaibuturan ko. Nakakakaba. Nagsimula akong manginig.

“Relax ka lang Jejo, mahal ka ng taong bumubuhat sayo, hindi kita pababayaan.” Ani nito na hinawakan pa ang kamay kong nakapulupot sa leeg niya.

Para namang kiniliti ang puso ko para kiligin ako ng sobra. Mukha lang akong timang na nakangiti habang naghahanda kami sa paglusong sa putik.

“One … Two … Three … Go!!” Hudyat ng lalaki na dahilan para lumusong na kami sa putik.

Kitang kita ko kung paano nahihirapan si Robin sa paglalakad sa putik na hanggang tuhod niya ang lalim. Umaalingasaw din ang mabaho nitong amoy at sumabay pa ang mainit na sinag ng araw. Pero hindi ito ininda ng aking pinsan. Tila ganang gana pa siya sa paglalakad na para bang nakainom ng limang enervon. Hype sa energy ehh!

“Robin, dahan dahan lang, wag mo pwersahin ang sarili mo.” Sabi ko dito habang nakayapos pa rin sa kanyang malapad na katawan.

“Ayos lang. Dahil ang taong pinakamamahal ko ang buhat buhat ko, pakiramdam ko isa ka lang magaan na bulak. Walang kahirap-hirap kong papasanin.”

Dahil sa mga narinig, hindi ko napigilang mapahawak sa aking bibig para hindi makita ng iba ang kinikilig kong itsura. Ngunit sabay din niyon ay ang biglag hakbang ni Robin dahilan para mawalan ako ng balanse. Nataranta ako at nagyuyugyog dahil sa takot na bumagsak ako sa mabahong putik. Nagpumilit bumalanse ang aking pinsan ngunit huli na ang lahat, pareho kaming nagtaob sa putik.

“Ano ba yan? Ang baho baho ko na. Robin, gusto ko ng–” putol ko sa sasabihin ko ng biglang mapatingin sa mukha ng aking pinsan.

Hindi ko alam pero para akong nahipnotismo ng kaniyang mga mata na naniningkit sa pagtawa.

Bakit ngayon ko lang napansin to? Na napakagwapo pala ng pinsan ko. Ang matangos niyang ilong, ang makapal niyang kilay, ang manipis niyang mga labi at ang kulay tsokolate niyang mata, lahat ng iyon ay unti-unting nagpapagaan ng aking loob. Na para bang binibihag nito ang aking puso.

Ang pangamba na muli akong masaktan ay parang tinatangay na sa kawalan. Pakiramdam ko’y ang mga pag-aaruga sakin ng aking pinsan ang siyang magpapalaya sa aking puso na nakakulong sa kalungkutan.

Bakit sa mga sandaling ito ay tila ba hinihikayat niya akong pakawalan ang takot at yakapin ang pag-ibig at ligaya? Sa piling niya.

“Oh? Tulala ka dyan? Tumayo ka na at nabababad ka na sa putik.” Sabi nito na nakatayo sa aking harapan at nakalahad ang kanang kamay. Nakangiti ito na para bang sinasabi na okay na, ayos na ang iyong puso, pwede ka ng tumayo mula sa pagkakalagpak mo, dito ka lang sa tabi ko at ipadadama ko sayo ang tunay na pagmamahal na ipinagkait sayo.

Akin namang kinuha ang kamay niya ngunit ng akma na akong tatayo ay muli akong nawalan ng balanse dahilan para matumba muli kami at dumagan siya sa akin.

Hindi ako nakakilos. Napatuon ang aking mga kamay sa malapad niyang dibdib at ang isa nama’y nakakapit sa bilugan niyang braso. Makatapat ang aming mga mukha dahilan para maamoy ko at madama ang mabango at mainit niya hininga. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso. At ng magtama ng aming mga mata, para bang ayoko ng kumurap.

Ang gwapo talaga ng pinsan ko.

Ngunit nakaramdam ako ng pagkataranta ng unti-unting lumalapit ang kaniyang mga labi sa akin. Putsa! Hahalikan ako ni Robin!

Kinakabahan ako. Paano ko to mapipigilan? Oo sabihin na nating ninanais ko rin ito, pero hindi sa ganitong sitwasyon. Maraming mga mata ang nakatingin sa amin, madidisqualified kami sa pageant!

Bigla akong dumakot ng putik at isinampal ito sa kanya. Lagitik at sadyang kumalat. Maya-maya’y lumitaw sa kanyang mga labi ang nakakalokong ngiti at naramdaman ko na lamang ang putik na pumahid sa aking mukha.

Nagtawanan kami ni Robin. Ni hindi namin napansin ang mga taong nasa paligid. Nagbatuhan at nagpahidan kami ng putik. Naghabulan habang may mga ngiti sa labi. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong kasiyahan. Matapos ang mahabang panahon na ako’y nagluksa, ngayon lang bumalik ang mga ngiting bunga ng saya at hindi kahalayan.

Umiibig na nga yata ako. Umiibig na muli sa isang lalaki na nangakong ipaglalaban ako, aalagan at mamahalin ng tunay, na kagaya rin ng mga pangako ni Donis. Ngunit malakas ang kutob ko, ang pangalawa kong pag-ibig ay hindi matutulad sa una kong karanasan. Magiging masaya ito, magiging makulay, at magiging walangkatapusan.

“Oh, love birds. Tama na yan. Umahon na kayo at masyado nang nakakabakla ang eksena.” Sigaw nung math officer na nakatingin lamang saming dalawa ni Robin.

Tumawa na lang kami.

Akala ko ay mapapagod ako sa pagsali sa team building, ngunit hindi pala. Lahat ng istasyon ay natapos namin na para bang hindi man lang nagdala sakin ng pagod. Pakiramdam ko ehh unlimited ang energy ko kaya’t ganadong ganado ako sa lahat ng tasks. Sisiw lang sakin ang pag-akyat sa mga lubid, pagbuga ng harina, paglangoy sa pool na punong puno ng cereal, paglundag ng iisa lamang ang gamit na paa, magsalo sa mga pumapatak na lobong may lamang tubig, nagawa ko iyon lahat ng walang kahirap hirap.

Ganon din si Robin. Sa tuwing ngingiti siya sakin at kikindat, para bang narerecharge ako. Walang wala sakin ang pagod. Kikiligin pa ako ng sobra kapag palihim niyang hahawakan ang aking mga kamay o di kaya’y aakbayan ako.

Heaven ang feeling. Nakakagaan ng loob. Sana ganito na lang kami palagi. Ayoko ng matapos pa ang masayang araw na ito. Ang araw na kung saan naramdaman ko ang tunay na ligaya hatid ni Robin, ang lalaking nagmamahal sakin at minamahal ko na rin.

Tapos na ang team building. Bumalik na kami sa court para malaman kung sino ang team ang nakakuha ng maraming points. Sabi kasi ng mga math officers, kung hindi man masagot ang mga tanong sa bawat station, ang performance sa bawat tasks o challenges ay may puntos din. Kaya ng inanunsyong pangatlo kami sa may pinakamaraming points, hindi ko na napigilan pang yakapin si Robin na ginantihan niya rin naman.

Tuwang tuwa ang mga kamyembro namin. Lahat kami ay tumungo sa stage para tanggapin ang tropeyong pinaghirapan ng lahat. Humanay kami sa unahan at sa kamay ni Robin ay ipinagmamalaki niyang itinaas ang aming trophy. Sobrang saya ng aming team. At kagaya ng pangalan ng aming kinabibilangang kuponan, we just added new friends to cherish and new memories to treasure, maraming salamat Team Addition!

Hindi mabura sa aming mga labi ang ngiti na dulot ng aming pagkapanalo. Di man first pero sobra sobra na ang hirangin kaming ikatlo. Nagtungo na ang lahat sa mga shower room para maglinis ng katawan, buti na lang dahil hindi ko nakalimutang magdala ng sabon na gagamitin namin ni Robin.

Dahil puno na halos lahat ng cubicle, nagshare na lang kami ni Robin sa isa. Isinara ito at binuksan ang shower. Hindi na siya nag-alinlangan pang hubarin ang kaniyang mga suot na damit kahit pa nasa harapan niya lang ako. At ng mapagmasdan ko ang kaniyang hubad na katawan, na sa gitna’y may unti-unti ng nagagalit na alaga, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba. Napalunok at napatitig sa kanya.

Ngunit ngumisi lang si Robin. Maya-maya’y lumakad na ito papalapit sakin na walang kahiya-hiya kahit pa ang kaniyang alaga’y gumagalaw sa bawat paghakbang niya.

Muli akong napalunok.

“Relax ka lang.” Bulong niya na lalong nagpatindi ng aking kaba.

Wala akong nagawa. Itinaas niya ang suot kong damit upang mahubad ko ito. Siya na rin ang nagbaba at nagtanggal ng aking suot na pang-ibaba. Bumulaga sa kanyang harapan ang hubo’t hubad kong katawan. May mga parteng mapuputik ngunit litaw pa rin ang kalinisan at kaputian.

Si Robin naman ang napalunok.

Napatitig sa aking mga mata at unti-unting lumapit sa akin hanggang magkadikit na ang aming mga katawan. Ramdam ko ang pagbundol ng naghuhumdig niyang pagkalalaki. Napatungo ako ngunit kaagad niya ring inangat ang aking mukha at doon, nakita ko sa kanyang mga mata ang pag-ibig na matagal na niyang gustong ipadama sa akin. Ang nangungusap niyang mga mata, ang mga tubig na pumapatak sa kaniyang mukha galing sa nakabukas na shower, ang mabibigat niyang hininga, lahat ng iyon ay para bang napakaperpekto sa mga sandaling ito.

Ito na ba yon? Ang bunga ng pag-ibig?

Lumapit na ang kaniyang mukha sa akin hanggang sa ang kaniyang  mga labi ay tuluyan lumapat sa aking mga labi. Sa una’y banayad ang paggalaw nito na habang tumatagal ay nagiging mapusok. Gumanti ako ng halik, hindi ko alam kung paano, ngunit kusa rin itong gumalaw ayon sa galaw ni Robin.

Unti-unti na ring naglakbay ang mga kamay namin sa bawat isa na para bang hinahanap ang lugar na magdudulot sa amin ng saya at kakaibang sensasyon. Hanggang sa mapunta ang aking kamay sa galit niyang alaga. Hinawakan ito at marahang ginalaw ng aking malikot na pangdama. Napaungol si Robin. Ginawa kong muli at ganon ulit ang kaniyang reaksyon.

Bumitaw ang kaniyang mga labi at tinitigan ang aking mga mata. Nangungusap na naman ito at parang may kung anong mensahe ang kusang rumehistro sa aking utak na nagsasabing lumuhod ako at pagbigayan ang nag-iinit naming damdamin. Kinakabahan akong lumuhod, at ng tumapat sa aking mukha ang malaki at makinis niyang alaga, lalo akong kinabahan. Kaya ko na ba to? Magagawa ko na ba to?

May pag-aalinlangan man ngunit nanaig sa akin ang ligayang mararamdaman lang namin dalawa kung aking susubukan. Ibinuka ko na ang aking bibig ng –

“Bhes? Bhes? Nandyan ka ba sa loob? Pwede makahiram ng sabon?  Wala pala akong dala ehh. Please?” Boses mula sa labas ng cubicle.

Bruhang to! I am about to explore love na ehh, umeksena naman ang baklitang ito! Kasur!

Wala naman akong nagawa kaya’t napilitan na rin akong tumayo. Ng makita ko ang itsura ni Robin na nakabusangot at halatang nabitin, napatawa na lang ako. Ganon din siya.

Hinalikan niya na lang ako at niyakap.

“Sorry.” Ang tangi kong nasabi.

“Okay lang yon. Ang mahalaga, mahal kita, ehh ako ba? Mahal mo rin kaya?” Tanong nito habang nakayakap pa rin sa akin.

Tumango ako. “Oo, mahal rin kita Robin.”

“Talaga?” Gulat na sabi nito ng humiwalay saming pagyayakapan.

“Oo. Mahal na mahal.” Buong tamis kong sabi at may kasama pang napakasayang ngiti.

Niyakap niya akong muli ng napakahigpit.

“Ay? Kasama mo ba Bhes si Robin sa loob?” Takang tanong ni Chaila.

“Oo! At lagot ka sakin dagil istorbo ka!” Kunwari’y galit kong sabi na nagpatawa naman sa nakayakap ko paring pinsan.

“Pashare ako.”

“Gaga!” Bulyaw ko sa kalandian nito.

Nagtawanan na lang kami.

Tinapos na namin ni Robin ang paliligo. At magkahawak kamay kaming lumabas ng cubicle na hindi mawala-wala sa labi ang matatamis na ngiti.

End of Part 2! Sana nagustuhan niyo mga katropa. Abangan ang mga susunod pang kabanata na tyak magdadala sa inyo sa kakaibang istorya ni Jejo.

Vote and Comment.

Bed Scene ba request niyo? Tignan natin kung magkakaroon na at sana wala ng iistorbo pa.

Kaloka si Chaila! Sarap iflash sa inidoro. Haha

Kabanata XVII

KABANATA

Jejo’s POV

“Ohh, pikit na bhesh para sa huling patong ko ng powder dyan sa mukha mo.” Ani ng aking bestfriend na siya ng nag-ayos sakin para ngayong gabi sa pageant.

Naandito kami sa likod ng stage kung saan inaayusan ang mga candidate. Kasama ko rin si Robin at Michael na may kanya kanya ding tigaayos. Talagang napakagagwapo nila, lalo na ang mahal ko.

Sa totoo lang, kanina pa kami magkalapit nitong si Robin, kanina pa nga siya sulyap ng sulyap sakin kasi baka daw babuyin ni Chaila ang itsura ko, agad daw niya itong susuntukin.

“Bhesh, ang tagal mo naman maglagay ng powder.“reklamo ko habang nakapikit pa rin.

Dahil naiinip na ako, nagmulat ako ng mata at talaga namang nagulat ng sinasakal na pala ni Robin si Chaila.

“Robin! Tama na!” Sigaw ko at agad umawat.

Bigla bumitaw si Robin at uubo-ubo naman ng makawala itong si Chaila.

“Robin, ano bang nangyari? Bakit paaagahin mo ang extinction ng lahi ni Chaila? Sobrang rare ng lahi niyan ahh.” Sabi ko habang inaalalayan ang bestfriend.

“Aray teh hah, bagay na bagay nga kayo niyang si Robin, mga mapanakit!” reklamo nito na hinihimas - himas pa ang kaniyang leeg.

“Sorna. Ehh ano ba kasing nangyari?”

“Ehh hahalikan ka lang namang ng baklang yan.“singit ni Robin na hindi maitatago ang pagkainis.

“Ayy, ang seloso naman pala ng jowa mo. Bibiruin ko lang naman tong si Jejo na kunwari ikikiss ko siya, ikaw lang naman tong over makareact.” paliwanag nito.

Napabuntong hininga na lang ako.

Itinuloy na lang ni Chaila ang pag-aayos niya sa akin. Pero, yung totoo, naiilang ako sa pag-aayos sakin ng baklang ito. Iimagine mo nga na minemake-up-an ka ni Chutae? Katakot di ba? Eh hawig sila ehh.

Narinig ko na lang na nagsalita na yung host sa may stage. Magsisimula na daw ang pageant. Pinasalamatan nito lahat ng nagsponsor at ang aming butihing makating prinsipal na nagsuot ng barong na tila rainbow sa dami ng kulay!

Pinapila na kami ng mga math officer na nag-aasikaso dito sa backstage base sa aming pagkakasunod sunod. Pang-walo ako, sunod sakin si Robin at panglabing lima si Michael.

Hinawakan ni Robin ang kamay ko at pinisil pisil. Hindi ko kasi maiwasan na kabahan dahil first time kong sumabak sa ganitong patimpalak. Although, nagpractice naman ako at sinunod ko ang mga payo ng aming trainer nung rehearsal, para pa ring may kung anong sasabog sa kaibuturan ko.

Agad namang napansin iyon ni Robin.

“Mahal, anong problema?” Bulong niya sakin para hindi marinig ng iba. Kinilig naman ako ng bahagya.

“Natatae ako.”

Napangiti naman ito ng marinig ang sagot ko.

“Haha, kinakabahan ka lang. Kiss na lang kita para mawala? Gusto mo?”

“Loko. Eh kung may makakita satin dito sa pila? Edi nadisqualify pa tayo? Mamaya na lang, sa bahay.” Haha! Kire.

“Sabi mo yan huh.” nagningning na naman ang mata ni loko.

Ngumiti na lang ako.

Matapos ang ilang mensahe mula sa aming principal at mga panauhing pandangal, ipinakilala na ang mga judges. May mga bigating hurado mula sa mga sikat na TV Network at ohh my! Oh my! Nikko ng Hashtags, ang ultimate crush ko! My gosh!

Dahil hindi maitago ang aking kahibangan sa pagsilay sa aking crush, isang di kalakasang tapak sa paa ang aking natanggap sa seloso kong boyfriend na kanina pa pala akong pinagmamasdan.

“Landi ahh. Yari ka sakin mamaya.” Banta nito at tumingin na ulit sa malayo.

Naku po.

“Let us welcome, candidate number 1”, sigaw nung host at kaagad rumampa ang lalaking pak na pak ang blush on sa pisngi! Sura,bungad na bungad naman itong baklitang ito! Amoy na amoy ehh.

Nagpakilala ito at rumampa ulit. Ganoon din ang mga sumunod na candidates. May halata at may straight naman. Sa tingin ko, malaki ang lamang namin nila Robin at Michael, bukod na kasi sa matatalino pa ang katropa at boyfriend ko, mga gwapo din at magaganda ang hubog ng katawan. Sa akin kasi, baka mahalata nila ako, tsaka hindi rin naman ganon kagandahan ang aking katawan, lalo na sa suot kong trunks ngayon, feeling ko tuloy, isa akong troso na binalutan ng sako.

Sumunod na akong rumampa. Kahit kinakabahan ay matapang kong nilakad ang stage. Ang mga mata ay nasa mga judges lamang, iyon kasi ng turo samin nung trainer.

Nabibingi ako sa hiyawan ng mga tao, lalo na ng mga kaklase ko na gumawa pa ng banner, buti na nga lang tumahimik ang mga yon tungkol sa pagkatao ko at todo pa ang support sa akin. May mga kabaklaan din humihiyaw at mga babaeng timitili kapag napapadaan ko sila ng aking ngiti. Ganito pala ang pakiramdam ng hangaan ng ibang tao, ang saya at talaga namang nakakaproud.

“Jayson Joey, 15, Sophomore!” Pakilala ko at ngumiti ng pagkatamis tamis.

Ngunit napahinto ako ng biglang tumama ang paningin ko sa isang lalaking nakatayo sa gitna ng mga manunuod. Ang lalaking kamukha ko, nakatingin ito sa akin ng tila galit at nagbabadya. Kinabahan ako bigla at nataranta. Agad kong tinungo ang backstage ng parang wala sa sarili. Mabilis naman akong sinalubong ni Chaila.

“Anyare bes? Namumutla ka?” Ani nito, habang inaalalayan akong umupo.

Hindi pa ako makapagsalita. Patuloy pa rin sa pagrehistro sa aking utak ang nakakatakot na ngiti ng aking kamukha. Sino a siya o ano ba siya? May atraso ba ako sa kanya? Multo ba siya? O guni-guni ko lamang.

Gusto kong yakapin si Robin para maibsan ang aking takot ngunit nasa stage pa siya at rumarampa. Para akong mababaliw sa dami ng tumatakbo sa aking isip kung bakit may nakikita akong kamukha ko at bakit tila galit na galit siya sa akin.

“Bhesh! Ano ba? Kanina ang ayos ng paglalakad mo, sigawan ang mga tao, pero after mo magmagpakilala, bigla ka na lang namutla at natulala, para kang nakakita ng multo!” Nag-aalalang sabi ni Chaila na hinihimas-himas pa ang braso ko.

“Bhesh, may nakita ako–” nanginginig kong sabi pero hindi ko maituloy-tuloy.

“Ano besh? Ano?!” pangungulit nito. “Malaking tite ba yan kaya ka natulala!?”

“Gaga! Nakita ko yung kamukha ko.”

“Kamukha mo?”

“Hindi, kamukha mo, baka kakambal niyo ni chutae! Imbyerna!”

“Ang sama.”

“Mas masama ka, pisikal!”

“Heh! Magkwento ka na habang isinusuot ko itong pang sports attire mo.”

Ganon na nga, inilahad ko ang istorya, nagsimula sa labas ng gate ng bahay namin, sa tapat ng gotohan at dito mismo sa venue ng pageant.

“Baka kakambal mo.” ani chaila matapos akong mabihisan.

“Wala naman akong kakambal.” sagot ko.

“Ehh, wag mo na lang pansinin yon. Baka masamang elemento lang yun na pinaglalaruan ka. Dedma lang bhesh. O siya, andyan na ang bf mong mahal na mahal ka.”

Umalis si Chaila upang tignan nya rin kung totoong may kamukha ako sa audience habang s Robin naman ay lumapit sakin at bahagyang inilapat ang kaniyang braso sa braso ko. Medyo nag-iingat lang kami dahil baka may makakitang iba kapag dito kami sa backstage naglampungan.

“O? Mahal, anong problema? Ayos ka lang? Bakit parang magkamukha na kayo ni Chaila?”

“Hoy! Masamang biro yan!” sagot ko na nagpatawa naman dito.

“Good luck sa atin mahal, sana isa sa atin ang mag-uwi ng title.”

“Oo nga, alam kong lamang na lamang kayo ni Michael kaya di ka na dapat mag-alala pa.” Sabi ko at maingat na isiningit ko ang aking hinliliit sa pagintan ng kaniyang mga daliri.

“Pero mas masaya ako kung ikaw ang mananalo.”

“Kung iyan ang ikakasaya mo, pag-iigihan ko.”

Bumalik si Chaila matapos hanapin ang sinasabi kong kamukha ko. Gusot ang mukha niyang hinarap ako at sinabing wala naman siyang nakita. Baka daw guni-guni ko lang yon. Sana nga.

Rumampa na si Michael at ang iba pang mga candidates. Ng matapos iyon ay nagkaron muna ng intermission number at tumuloy na rin kaagad sa sports attire.

Nakapanghinete ako at si Robin ay nakapang-basketball. Si Michael, surfing naman ang napiling sport. Lahat kami ay tinitilian ng marami. Nagkaroon kami ng mga instant fans lalong lalo na sina Robin at Michael. At gaya nga ng sinabi ko kay Robin, pipilitin kong manalo din ako.

Lalong kumabog ang puso ko ng dumako na kami sa talent portion. Hindi ko ba alam pero tila llabas ang puso ko sa sobrang lakas ng kabog nito. First time kong kakanta sa harap ng maraming tao, at hindi lang basta isang performance lang, isa ito sa mga ijujudge para manalo ako. Ehh paano kung pumiyok ako? Baka pagtawanan nila ako, baka mapahiya lang ako.

Pero sa isang banda, naisip ko din na makakaya ko ito, lalo na’t alam kong pakikinggan ito ng taong mahal na mahal ko.

Noong ako na ang sasalang, sinulyapan ko muna si Robin na nasa isang tabi at tila may nirerecite, tumingin din naman siya. Alam kong ramdam niya ang kaba ko ngunit ngumiti lang siya. Bumuka ang bibig na tila sinasabing “kaya mo yan, i love you” sabay kindat. Gumanti lang ako ng ngiti.

Nanginginig ang kamay kong hinawakan ang mic at naglakad na papunta sa gitna ng stage. Ang lahat ay tahimik. Nakamasid sa akin. Nakita ko ang mga tropa ko, si Arlis, Aaron, Miguel at iba pa na may hawak hawak na banner, nakasulat ang pangalan naming tatlo.

Sumigaw si Arlis. Nakangiti.

“Go Jayson!”

Sumunod din ang iba ko pang tropa, mga kaibigan at fans. Umingay ang buong paligid na tanging naririnig ko ay ang pangalan ko. Bigla tuloy nawala ang malakas na kabog sa puso ko. Ready na ako para iparinig ito sayo . . . Robin.

Tumugtog na ang minus one, tumahimik ang mga sumisigaw at itinuon ang kanilang tainga sa pakikinig sakin.

Tumikhim ako. Huminga ng malalim.

“Mahal ko, makinig ka, para ito sayo.” sambit ko.

Born for You -David Pomeranz

Too many billion people running around the planet What is the chance in heaven that you’d find your way to me

Oo nga naman, ang dami daming tao dito sa mundo na nakasalamuha ko, may nagpatawa, nagpalungkot at nagpa-iyak, pero dumating ka bigla na para bang sinasadya, upang pasayahin ang nabigo kong puso.

Tell me what is this sweet sensation It’s a miracle that happened Though I search for an explanation Only one thing it could be

Dahil nga sobrang nawasak ang puso ko noon, akala ko hindi na ako magmamahal pang muli. Nakakasawa na kasi ehh, di ba? Nakakasawang magmukhang tanga, pero, nung dumating ka, nakaramdam ulit ako ng saya. Nabuo ulit ang puso ko na dinurog ng mga taong minahal ko. Sayo, sa piling mo, may ngiti na ulit dito.

That I was born for you It was written in the stars Yes, I was born for you And the choice was never ours

Itinadhana ba to, na kung sino ang hihilom ng sugat sa aking puso ay siya din ang muling magpapasaya nito? Ipinadala ka ba talaga ng langit para sagipin ako sa matinding kalungkutan?

It’s as if the powers of the universe Conspired to make you mine until the day I die I bless the day that I was born for you

Robin, sana, at sana, ang lahat ng ito ay di na magtatapos, mahal na mahal kita, at masaya ako na dumating ka sa buhay ko.

Too many foolish people try to come between us None of them seem to matter when I look into your eyes

Alam kong wala pang nangingialam sa ating dalawa, pero alam ko, at naniniwala ako na kahit may mangialam man, alam kong hindi ka papayag na mabuwag tayo, na mamahalin mo pa rin ako, kahit anong tuksong sumubok satin.

Now I know why I belong here In your arms I found the answer Somehow nothing would seem so wrong here If they’d only realize that

Sa mga bisig mo, sa bawat yakap mo, ramdam na ramdam ko ang alaga mo, ang pagmamahal mo. Na para bang ipaglalaban mo ko sa kahit na sinong ponsio pilato na gustong manakit sakin.

I was born for you and that you were born for me And in this random world, this was clearly meant to be What we have the world could never understand Or ever take away until the day I die I bless the day that I was born for you

What we have the world could never understand or ever take away And as the years go by until the day I die I bless the day that I was born for you

“Mahal, oo, ikaw ngang makulit ka. Sana pinakinggan mo tong kanta ko dahil kokonyatan talaga kita ng sampo! Para sayo to, naiintindihan mo? Mahal kita, kahit sino pang makisawsaw, mamahalin at mamahalin pa rin kita. Salamat at hinilom mo ko. Salamat dahil lagi kang nandyan sa tabi ko. Alam ko, marami pa tayong pagdadaanang mga pagsubok pero, kapit lang. Huwag kang matakot, dahil naniniwala ako, na ipinanganak ako, para sayo, para maging kasangga mo at para makasama mo, hanggang pagtanda mo. I love you, mahal.”

Tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Pinagmasdan ko din ang mga audience, may mga umiiyak din at nagpupunas ng kanilang luha. At ng magbow ako, halos mabingi ako sa palakpakan ng mga tao, at lalo ko pang ikinabigla ang pagtayo ng mga judges habang pumapalakpak din.

Bumalik ako ng backstage na abot tainga ang ngiti.

Nakita ko si Robin, nakangiting nakatingin lang sakin. Pinagmamasdan ako habang lumalapit sa kanyan.

Dahil sobra akong nadala sa kanta ko, hindi ko malaman kung yayakapin ko ba siya, hahalikan, o ano, basta lumapit lang ako sa kanya sabay akbay. Ganun din siya, kinuha niya ang kamay ko at marahang pinisil. Tumingin saking mga mata. nangungusap ang mga ito na tila may gustong sabihin sa sobrang saya.

“Thank you.” iyon lang ang binanggit niya bago pumatak ang luha na kaagad din naman niyang pinunasan.

Ngumiti lang ako bilang sagot.

Bumitaw si Robin sakin ng maranig niyang pinaghahanda na siya ng host para sa kanyang talent. Tinanong ko naman ito kung ano yun, ngunit sabi niya surprise daw.

“Para yon sayo, kaya makinig ka.” sabay bitaw niya ng matamis ng ngiti.

Makinig? Kakanta rin ba siya? Marunong palang kumanta itong loko na to.

Nangmakaalis na si Robin, siya namang lapit sakin ni Chaila at ng mga magulang ko na nasa likuran nila. Medyo lumayo lang ang mga ito ng kaunti para siguro masilip si Robin.

“Bakla ka.” Bulong ni Chaila.

“Oh ano na naman?” Inis kong sabi, ewan ba, parang nairita ako bigla ng tawagin niya akong bakla.

“Pinaiyak mo kong hinayupak ka! Daig mo pa si Charo Santos sa dami ng kadramahan sa buhay.”

Natawa naman ako. Akala ko kung ano ng problema ng babaitang ito.

“Mahal mo na nga talaga siya no?” Tanong niya habang sumisilip din sa pinsan kong nagreready sa stage.

“Naman.” Maikli kong sagot.

“Paano si Donnis? Nakamove on ka na ba sa kanya?”

Bigla tuloy akong natahimik. Isingit ba naman niya si Donnis na nagpapagaling sa ibang bansa. Hays, may mga ala-ala tuloy na biglang sumingit sa isip ko, yung mga araw na sobrang hirap kalimutan dahil doon ko naranasan kung gaano kasarap magmahal, sa piling ni Donnis.

“Okay na ako.” Sagot ko “nang dumating si Robin sa buhay ko, lahat nabago niya dahil sa pagmamahal niya sakin, nagtiwala akong muli at isa pa’y mas ramdam kong di ako nag-iisa at may mag-aalaga sa akin.”

“Masaya ako para sa iyo bes, basta wag na wag ka lang sasaktan niyang si Robin. Nakita ko kung gaano ka nahirapan ng maghiwalay kayo ni Donis. Ayoko ng mangyari ulit un sayo. Kaya magseryoso siya, kung hindi..” pinutol niya yung sasabihin niya

“Kung di ano?”

“Kakagatin ko ng mariin yung uten niya!” Sabi ng gaga sabay tawa.

“Eh kung sikmuraan kaya kita ngayon?” Pagbabanta ko. Lumayo na lang ang gaga.

Robin’s POV

Heto na ako, nakatayo sa harap ng maraming tao. Oo, kinakabahan ako, sobra, pero mas matindi pa rin ang pananabik sa puso ko na maiparamdam at masabi sa taong mahal ko kung gaano ko siya kamahal. Mataga tagal ko din tong pinag-isipan, pinili kung ano ang tamang salita at kung gaano ba kaepektibo ang mensaheng gusto kong mapakinggan niya.

Hindi ko intensyon manalo sa pageant na to, mas masaya ako kung si Jejo, ang boyfriend ko, ang taong mahal na mahal ko ang mag-uuwi ng titolo bilang isang ginoong may talino’t angking kakisigan.

Gusto kong tumbasan ang ginawa niya para saken kanina. Ang laki kasi ng impact nito sa puso ko, halos hindi ko mapigilng di mapaiyak. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong saya. Sa piling ng aking pinsan na tinuturing kong kong kasintahan.

“Once again! Candidate number 9!”

Tumikhim ako.

Tumahimik ang lahat.

Nagsimulang tumugtog ang piano.

Pumikit. Bumuntong hininga. Ngumiti.

When I look into your eyes It’s like watching the night sky Or a beautiful sunrise There’s so much they hold

And just like them old stars I see that you’ve come so far To be right where you are How old is your soul?

I won’t give up on us Even if the skies get rough I’m giving you all my love I’m still looking up

Jejo’s POV

Hindi ko ba alam kung hihimatayin ako o ewan. Para kasing mauubusan ako ng hininga habang pinapanood kumanta si Robin. Kahit nandito lang ako sa backstage at pilit sumisilip sa kanya, ramdam na ramdam ko pa rin yung sincerity ng boses niya para maipadama sakin na mahal na mahal nita ako. Na handa niya akong ipaglaban kahit kanino.

At ang mas nakakamangha pa, para bang siya mismo ang may ari ng kanta. Napakaswabe ng boses. Ang sarap namnamin ng bawat salitang kaniyang binibitawan, feeling ko ang ganda ganda ko para alayan ng kanta, haha, char. Pero ewan, sadya nga talagang nahulog na ang loob ko sa taong ito. Makulit pero napakamapagmahal.

Wala siyang pakialam kung ano man ang mangyari basta ang mahalaga, mahal namin ang isa’t isa. May pangamba man ako sa aking dibdib, natatakot man na baka matulad sa nangyari sa amin ni Donis, panghahawakan ko pa rin ang mga salitang hindi niya ako iiwan.

And when you’re needing your space To do some navigating I’ll be here patiently waiting To see what you find

Oo, ramdam ko yun, napansin ko yun. Kahit alam niyang sobra pa rin akong apektado sa nkaraan namin ni Donis, matiyaga siyang naghintay na maghilom ang mga sugat sa aking puso. Hindi niya ako pinilit, kusa ko na lang naramdaman, na siya na pala ang nilalaman ng aking puso’t isipan. Para bang ayoko ng mawala siya sa piling ko. Na hindi kumpleto ang araw ko kung wala siya sa tabi ko.

’Cause even the stars, they burn Some even fall to the earth We’ve got a lot to learn God knows we’re worth it

No, I won’t give up

Tulala na lang akong nakikinig sa kanya. Naalala ko lang kasi kung paano kmi nagsimula. Napakamaalaga niya. Kahit minsan makulit at manyak. Hindi pa rin siya nagsasawang intindihin ako kapag inaatake ako ng katangahan at kaartehan.

ARLIS’ POV

Ewan ko ba, bakit parang naaasar ako sa kanta ni Robin. Pakiramdam ko panay kaartehan lang yon, pafeeling gwapo, papresko’t pasikat. Ang yabang yabang ng hayop, kahit kaibigan na namin siya, banas na banas pa rin ako sa kanya. Naiinis nga ako sa sarili ko, kasi ewan, ang hirap ipaliwanag. Parang, gusto ko na ng atensyon ni Jayson na sa kanya lang nakafocus dahil nga sila na.

Langya! Nagseselos ba ako? Puta, hindi to pwede, lalaki ako ehh! Though, cute na cute ako kay Jayson dahil sobrang makwela sya at mukhang inosente pero malibog. Ang bait niya lang kasi.

Simula ng makilala ko siya, may napagsasabihan na ako ng sama ng loob. Mga hinanakit na hindi ko kayang sabihin sa iba dahil ayokong magmukhang mahina. Dahil sa kanya nababawasan ang lungkot ko. Ngumingiti ako dahil sa mga kabaliwan niya.

Haist! Sabihin niyo nga sakin? Nahulog na rin ba ako sa kanya? Bakla na rin ba ako?

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, naglakad na lang ako papuntang backstage para sana igoodluck ulit si Jejo o sabihin na nating magpapansin na lang ng biglang maaaninag ko siya na papunta ng CR.

“Jayson!” sigaw ko pero mistulang bingi ito at mas lalo pang bumilis ang lakad.

Inulit ko ang pagtawag ngunit wala, dedma pa rin. Problema nito?

Hanggang sa hinabol ko na siya, ngunit nakapasok na siya ng CR ng makalapit ako, namatay ang ilaw.

“Jayson! Kanina pa kita tinatawag ahh. Bakit di mo ko pinapansin.” Sabi ko habang nasa labas ng CR at inaaninag ang madilim na loob nito.

“At ano to? Bakit patay ang ilaw? Ano na namang pinaplano mo? Gusto mo na naman makatsansing no?” Biro ko pero bigo akong makatanggap ng sagot.

“Jayson?” Tawag ko ulit.

Humakbang ako papasok ngunit wala pa ako sa kalagitnaan ng bigla akong makaramdam ng malakas na hampas ng kung anong matigas na bagay sa batok ko at nagpabagsak sakin sa sahig.

Pero bago ako tuluyang mawalan ng malay, bumukas ang ilaw at naaninag ko pa ang lalaking nakatayo sa harapan ko’t hawak hawak ang dos por dos.

“Jayson?” Ang tawag ko sa lalaki.

Jejo’s POV

Puyat na puyat pa ako. Katatapos lang ng pageant kaninang madaling araw ngunit hindi ako madalaw ng antok dahil sa nag-aalala ako sa lalaking nakahiga sa puting kama ng hospital.

Natagpuan na lang daw kasi si Arlis na walang malay sa loob ng isang CR at may dugo daw na umagos mula sa ulo nito.

Saktong itinanghal si Robin na Mr. Math-Alino ng biglang magsigawan ang mga tao dahil may natagpuang patay daw sa CR ng junior malapit sa backstage. Nagulantang na nga lang kaming magkakatropa ng malamang si Arlis na pala yon. At gustong gusto kong sabunutan yung nagbalitang patay na ito dahil nawalan lang naman ng malay si Arlis.

Magcecelebrate sana kami after ng pageant kahit na ang nakuha ko lang ay Mr. Photogenic at Best in Sportsware pero di na natuloy dahil nga kay Arlis.

Ang dramatig nga ng scene kanina’t napaiyak pa ako ng bongga ng buhat buhat ni Aaron ang kanyang kapatid pasakay ng kotse ni Sir Millar upang maisugod kaagad ito sa hospital. Sumunod naman kami ni Robin kahit nakapangformal pa kami.

Pasalamat na lang kami dahil hindi masyadong malala ang natamong sugat ni Arlis. Hintayin na lang daw namin siyang magising sabi ng doktor.

Heto na nga ako, tulog na ang mga kasamahan pero mulat na mulat pa rin ang mata. Ewan ko ba, hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko pero para bang kailangan kong maguilty sa nangyari kahit wala naman akong kinalaman. Feeling ko may koneksyon ako sa kung anong natamo ni Arlis ngayon.

Napasubsob na lang ako sa palad ko, pilit na inaalis sa isipan ang guilt na kanina pang gumugulo sakin. Puyat lang ako, wala akong dapat isipin, pagod lang siguro ako.

Ngunit pag-angat ko ng aking mukha, nakita ko si Arlis na nakatingin sakin. Yung tingin na para bang galit, nanunuri, at takot? Hindi ko maipaliwanag. Lalapit sana ako sa kanya pero pinigilan niya ako.

“Umalis ka na. Bago pa ako makaganti sayo’t basagin yang mukha mo.” Mahina pero may diin niyang sabi.

Nagulat naman ako sa sinabi niya. Magtatanong pa sana ako ng bigla niya akong tinignan ng masama.

“Puta! Alis!”

Wala akong nagawa kundi maglakad palabas ng kwarto. Nagising na rin sina Aaron, Robin at iba pa at gulat ding nakatingin saming dalawa. Sinundan ako ni Robin at sinalubong naman ako ni Chaila na naghihintay pala sa labas.

“Anong nangyari, mahal?” Tanong ni Robin sabay hawak sa aking kamay.

“Besh? Okay ka lang?”

Umiling ako.

“Bakit, ano bang nangyari?” ani Robin.

“Hindi ko alam pero galit na galit sakin si Arlis. Sabi niya pa, lumayo daw ako bago niya pa ako mabugbog.” Ewan pero bigla na lang akong napaiyak.

Ano ba kasi itong guilt sa puso ko? Bakit parang malaki ang kinalaman ko sa nangyari kay Arlis? Bakit ganon na lang niya ako itrato?

Niyakap ako ni Robin at marahang hinaplos ang aking likod.

“Hayaan muna natin si Arlis ngayon, baka epekto lang ito ng nangyari sa kanya. Umuwi muna tayo’t magpahinga.”

Tumango na lang ako at nagpatangay kay Robin.

Umuwi na rin si Chaila.

Nang makarating kami sa bahay, naabutan namin sina Mama’t Papa na nagkakape sa sala. Kaagad kaming sinalubong ng makita kami. Kinamusta si Arlis, pero puro si Robin ang sumasagot. Wala akong imik. Lutang ang isip. Umakyat kami ni Robin sa aming kwarto, magkayakap kaming natulog ngunit puno ang isipan ko ng mga katanungan, bakit gaganti si Arlis sakin? Bakit pinagbabantaan niya ako? Hindi kaya… hindi kaya may kinalaman ang lalaking kamukha ko?

Posible kayang ????

Hi mga Katropa! Alam kong napakatagal ng update na to. Pasensya na, busy lang sa career. Ngayon lang ako sinipag ehh. Bayaan niyo’t pipilitin kong masundan kaagad.

Kabanata XVIII

Jejo’s POV

Nakalipas na ang ilang araw ngunit hindi ko pa rin nakakausap si Arlis. Minsan, kung magkasalubong man kami o makita ko man siya, sinasamaan niya lang ako ng tingin o di kaya’y di pinapansin.

Nakakasama ko pa rin naman ang mga katropa ko, ayon nga lang, wala si Arlis. Sabi ni Aaron may ginagawa lang daw sa bukid kaya di nakakasama. Tinanong ko din kung nagkwento na ba ito sa kanila pero simula daw ng lumabas ito ng hospital, wala itong imik kahit kinukulit na nilang magkwento.

Pati celebration namin ng pagkapanalo ni Robin sa pageant, naisangtabi na rin. Nagtatampo na nga tong si Michael kasi kahit papano 2nd Runner Up siya, dapat daw mag-inuman daw kami baka daw doon lumabas ang kung ano man ang nangyari noong gabi ng pageant. Kaya napagdesisyonan nalang namin na sa darating na linggo na lang tutal wala namang pasok ng lunes kasi holiday.

Nakaalis na rin si Chaila. Nakapagtransfer na siya sa ibang school, pero pangako naman niya na bibisita siya at patuloy pa rin niyang aakitin si Arlis ano man ang gawing pagbabanta nito sa buhay niya. Haha

So far, masaya naman ang relasyon namin ni Robin. Mas naging sweet siya at maalaga. Nandyan yung siya pa ang magseserve sakin kapag kakain na kami, pupunasan ako kapag may dumi sa labi ko. Hindi ko nga alam kung napapansin ba ito nila mama, basta nakatingin lang sila at tatawa tawa. Wag daw akong kaalagaan ni Robin kasi di na daw ako bata.

Ngumingiti lang si Robin. Pero si Papa, ewan, parang yung mga tingin niya kasi samin, parang nakakaamoy na siya na may something saming dalawa ni Robin. Kakaiba kasi yung tingin niya, lagi nya kaming pinagmamasdan, kapag nahuhuli ko siyang nakatingin samin, ngingiti lang siya at aalis na.

Oras ng klase, katabi ko si Judah. Magkapartner kasi kami sa activity naming magmold ng clay, gumawa daw kami barko gamit itong kakapiranggot na clay! Imbyerna talaga yang si Sir, heto? Barko talaga? Ehh mukha ngang balsang lulubog na ang kaya lang imold dito ehh.

“Siya kaya magtry, kapag nagawa niyang barko to, ibibili ko siya ng dildo.” Reklamo ko habang si Judah naman ay tatawa tawa.

“Asus, baka naman ikaw ang gusto bumili non.”

“Loko! Ehh kung dildo na lang kaya imold natin para matuwa namin tong si Sir.”

“Gago! Pagkasyahin mo na lang yang clay mo. Angkla pa lang nangalahati ka na.”

Ng matapos na ang barko, may natira pang kaunting clay, iminold ko siya na parang tao’t nilagay sa barko. Charan! Perfect!

Ipinasa ko na kay Sir, tuwang tuwa pa ako kasi amin lang yung may tao.

Ngumisi si Sir ng makita ang gawa namin.

“Oh? Bakit may tite sa barko niyo?” Natatawang tanong ni sir.

“Tanga! Tao yan Sir, si Rose yan ng Titanic.” Pagtatanggol ko. Ito namang si Judah, di na rin napigilang tumawa.

“Ganun ba? Mukha talagang –”

“Heh! Tumigil ka. Di ka na naman siguro nakasuso kaya ganyan ka.” Inis kong sabi pero mahina lang, kabiruan ko talaga itong si Sir, parang bff ko na sya, ganon.

“Oi bunganga mo!” Bulong niya.

“Mabango. Eh sayo?!”

“Bumalik ka na nga sa upuan mo, baklang to!”

Nangingiti na lang akong bumalik sa upuan namin. Alam naman ng mga kaklase ko kung anong kulay ko talaga. Sadyang supportive lang sila sa kung anong gusto ko kaya nung nagpakaborta ako, g lang sila, pati tong si Sir Andy. Tahimik lang daw sila, basta kung san ako masaya.

Nagring na ang bell. Recess na. Nagmamadali akong lumabas kasi sabi ni Robin sabay daw kaming kakain. Sasama na rin daw ang tropa, ewan ko lang kay Arlis. Mukha kasing wala talagang balak yun na kausapin ako ehh. Hindi ko na rin kinulit pa, baka tuluyan na niya akong abugbug, ehh mukhang daig pa niyon si Berna sa sakit manapak.

Sampong minuto na ako dito sa canteen pero ni anino ni Robin wala. Nakita ko si Michael kasama sina Arlis, Aaron at iba pa na may dalang kani-kanilang pagkain. Kaagad ko silang kinawayan, unang tumingin si Arlis, dedma lang, si Aaron ang lumingon sakin, ngumiti sabay lakad papunta sakin, kasama ang tropa, maliban kay Arlis na umupo na lang sa kabilang lamesa.

“Ano ba talagang problema?” Tanong ni Aaron kasi siya daw mismo di alam.

“Ewan ko nga ehh.” Malungkot kong sagot.

“Baka naman hinipuan mong bakla ka kaya ganyan umasta sayo?” Mapanutyang sabi ni Gygs na di man lang alintana na may mga kasabay kaming kumain.

“Ehh putang ina ka! Kailan ba ako may ginago sa inyo? Umalis ka na nga’t naiinis ako sa kilay mong may ahit sa gitna! Feeling mo si Charlie Puth ka ehh konti na lang, Mona Lisa na!” Sigaw ko dahil sa sobra na ring inis.

Umalis na nga ’to’t doon lumapit kay Arlis.

“Bakit ba kayo nagkakaganyan? Huh?” Inis na ring tanong ni Miguel.

“Bakit hindi mo tanungin kay Arlis?”

“Kalma guys, kalma. Kumain na lang tayo. Huh?” Awat ni Aaron.

Dahil sa nawalan na ako ng gana. Umalis na lang ako.

Medyo naiinis na rin kasi ako sa gagong Robin na yan ehh. Ang sabi kakain daw kami ng sabay, langya, ehh mababali na ang leeg ko kakahanap sa kanya, di ko pa rin makita.

Sa loob na nga lang ako ng classroom magpapalipas ng gutom. Tsk.

Taka naman ako ng maabutang nakasara ang pinto. Pinakinggan ko ang loob pero parang walang tao. Kaya binuksan ko na lang ito ng …

“HAPPY WEEKSARY!!” sigaw ng mga kaklase ko, may mga lobo pa at mga roses na hawak. Tapos may nakatalikod na lalaki, nakavarsety jacket to ng kulay pula at ng humarap …

Ewan ko ba, yung pakiramdam kong inis sa kanya napalitan na lang bigla ng kilig at saya. Hindi ko alam kung maiiyak akono matatae. Haha

“Happy Weeksary mahal” ani Robin sabay abot ng malaking teddy bear na kanina niya pang yakap yakap.

“Ayyyiiieeee” kumento ng mga kaklase ko.

“Hoy! Judah! Isarado mo yang pinto, baka may makakita sa kagandahan nitong si Jejo. Baka maagaw na niyang lahat at wala ng matira saken.” Utos ni Sir Andy na kaagad naman nitong sinunod.

Dahil sa sobrang saya, nayakap ko na lang bigla si Robin. Ngayon ko lang napatunayan na totoo nga talaga ang pagmamahal niya sakin. Wala siyang pakialam sa sasabihin ng iba, heto nga’t kinuntsaba nya pa tong mga kaklase ko para lang isurprise ako.

“I love you, Jejo.” Bulong sakin ni Robin na hindi mapigilang di mapaluha.

“I love you more.” Sagot ko na mas lalo pang humigpit ang yakap.

“Paano pa ba yan, kantutan na mamaya?” Biro nung isa kong kaklase na nagpatawa sa lahat.

“Hoy! Magtigil ka! Di ka na nahiya, teacher niyo pa rin ako no!” Kunwari’y galit na sabi ni Sir.

“Asus, feeling virgin!” panggagalit pa nito na lalong nagpalakas ng tawa naming lahat.

Matapos ang eksena, naiwan kaming dalawa ni Robin. Nakaupo paharap sa bintana kung saan tanaw ang palayanan. Hawag hawak niya ang aking kamay habang ako naman ay nakasandal sa kaniyang balikat.

Tahimik ang paligid.

“Mahal.”

“Bakit?” Sagot ko.

“Aalis tayo bukas.” Sabi nito na di man lang ako tinitignan.

“Magtatanan na tayo?”

“Loko, hindi. May pupuntahan lang tayo.”

“Saan?”

“Sa Batanggas. Magbebeach tayo.”

“Talaga? Teka. Wala akong pera. Tsaka baka di ako payagan ni Papa.” nag-aalala kong sabi. Diniinan niya ang hawak sa aking kamay.

“Payag na yun, nakausap ko na kagabi. Tsaka yung gastos, ako ng bahala don.”

“Talaga? Napapayag mo si Papa?”

“Oo naman. Ako pa ba? Ehh malakas ako don. Basta wag lang daw kitang pababayaan. Lagi daw kitang bantayan dahil madalas tatanga tanga ka. Haha” natatawa nitong kwento.

“Grabe siya. Suntukin ko yang si Papa mamaya.”

“Loko ka. Haha, bahala ka dyan, baka di ka na payagan.”

“Oo nga no. Hehe.”

Umakbay na lang si Robin sa akin. Medyo naiilang lang ako kasi kanina pa niya ako tinititigan. Tapos kapagtitingin ako, ngingiti lang sya o di kaya’y kakagat labi. Minsan nga, iniisip ko, siguro mamamaga ang pwet ko sa Batanggas.

“Mahal. Kiss mo ko.” Request ni Robin na di pa rin mawala ang nakakalokong ngiti sa labi.

Papakipot pa ba ang lola niyo? Ehh sa gwapo ba naman ng nagrerequest isa talaga akong malaking boba kung tatanggi ako. Kaya ayon, mabilisang kiss, mahirap na rin. Baka may makakita pang iba.

Ngumiti ng sobrang tamis si Robin ng maghiwalay ang aming mga labi. Pero nagulat ako ng makita si Arlis na nakatingin mula sa labas ng bintana. Mas mukhang galit at nagbabadya. Mabilis din itong umalis ng akmang tatawagin ko na siya.

“Mahal, bakit?” Tanong niya ng mapansing naging tulala ako.

“Ehh ano kasi, ahmm, ang baho ng hininga mo?” Sabay tawa ko para di na niya mapansin ang pagiging paranoid ko.

“Gago, hindi nga?”

“Charot lang. Ang bango bango nga ehh. Pakiss nga ulit.”

NAKAEMPAKE na lahat ng dadalhin namin ni Robin sa Batanggas. Sa tapat ng gate, habang hinihintay namin si Tito Ben na siyang maghahatid samin sa terminal papuntang Batanggas, isa isang dumating ang mga katropa namin, maliban kay Arlis at Gygs. Well, ano pa ba ang aasahan ko. Hahayaan ko muna si Arlis sa kung ano ang gusto niya, basta alam ko, wala akong ginawang mali sa kanya. Period.

“Oi Jejo, ingat ka don hah, wag ka magbababad sa init ng araw,  baka maging kakulay ka ng kuyukot ni Melo.” Biro ni Michael habang nakahawag sa aking balikat.

“Gago ka! Di naman maitim ahh.” Inis na depensa ni Melo sabay silip sa kuyukot niya.

Napatawa naman kaming lahat.

“Jejo, pasalubungan mo ko ng seksing chicks hah. Gusto ko yung malusog ang dibdib at matambok ang pwet.” Singit ni Aaron na may malapad na ngiti.

“Sige ba.”

“Ako din, gusto ko poreynjer, yung mala-labanos ang kutis.” Bilin naman ni Miguel na may patakam takam pang expression.

“Ako.” Biglang sabat ni Melo.

Napalingin naman ako.

“Ako … seashells lang.”

Muntik na akong masamid sa narinig ko.

Seashells?

Seryoso?

“Pa-para sa kapatid kong babae! I-i-ibibigay ko, project nila. Bakit? Mga judgemental nato!” Defensive ang lola niyo.

“Hala, wala naman kaming sinabi ahh.” Sabi ko na di mapigilang ngumiti.

Sasabat pa sana to ngunit sabay naman pasok ni Papa sa eksena.

“Jayson, Robin, ingat kayo don hah? Huwag lalangoy sa malalim. Tsaka yang si Jayson, tatanga tanga yan, wagmong pababayaan hah. Baka malunod ehh nako, ay ewan ko laang.” Seryoso ngunit natatawang bilin ni Papa.

At sobra akong nahurt dahil sa malutong niyang pagkakabigkas ng TATANGA TANGA. Sakit.

“Opo naman tito, I’ll take care of you only son. Always, and forever.” Malambing na sabi ni Robin na hindi man lang inisip na si Papa ang kausap niya, hello? Baka mabuking tayo! Di pa ready ang mukha ko sa suntok niya.

“Corny mo. O siya, ingat kayo ulit, basta Robin, iuwi mo si Jayson ng buo, at humihinga. Kung hindi! Ay nakong bata ka!”

“Ano ba yan Pa! Wagna lang kaya kaming umalis. Nakakaloka ang pagiging paranoid niyo!” Inis kong sabi.

Pero natigilan siya.

“Loka? Nakakaloka?”

Oh my, baklang bakla ang dating ko sa salitang yon. Taas kilay parin ang tatay ko habang pinagmamasdan ako’t inaantay magpaliwanag kung bakit ganon ang naging reaksyon ko. Haist.

Peep! Peep!

Busina ng kotse ni Tito Ben. 

“Ohh, tito, dito na po yung sundo namin. Alis na po kami.” Paalam ni Robin habang isa isang hinakot lahat ng bagahe namin.

“Sige. Basta mag ingat kayo. Enjoy.”

“Bye pa.” Sabi ko sabay takbo sa loob ng kotse para hindi na ulit makompronta ng aking ama.

Ng umandar na ang kotse, inilabas ko ang aking ulo’t kamay para kumaway sa mga tropa kong di ko makakasama ng dalawang araw.

Ng mapagod ay muli na akong pumasok ngunit ng mapalampas kami sa isang poste at mapalingon ako sa bintana, nakita ko si Arlis na palihim na sumisilip mula sa pinagmulan ko. Siguro iniisip niyang nandon pa kami ngunit nahihiya lang lumapit. Hays, ewan, atleast alam kong nandyan pa rin sya at di tuluyang lumalayo.

Nang maihatid kami ni Tito Ben sa terminal ng mga bus, kaagad kaming sumakay para hindi kami maubusan ng upuan. Sakto naman dahil may natitira pang dalawang bakanteng upuan sa may likudan.

Umalis na ang bus byaheng Batangas. Dahil malayo ang aming lalakbayin, natulog na lang kami muna kami ni Robin.

Pagkababa nang bus, sumakay naman kami ng tricycle para makapunta sa beach na pupuntahan namin. Alam na daw ni Robin ito dahil ilang beses na rin siyang isinama ng kanyang Mama sa resort na ito dahil matalik daw nitong kaibigan ang may ari nito.

Halos lumuwa ang mata ko ng makarating kami sa destinansyon namin. White sand, eleganteng hotel at asul na asul na dagat.

“Wahhhh! Ang ganda ganda dito.” Ani ko na manghang mangha sa lugar.

“Mas maganda ka.” Sagot naman ni Robin.

“Naks. Lakas makabola hah.”

“Oyy, totoo naman ahh. Ikaw na ang pinakamagandang nilalang na nakilala ko,” paglalambing nito na kaagad akong hinalikan ng sa pisngi.

“Robin! Oh my God! Is that you Robin?”

Gulat akong napalingon sa babaeng nakasuot ng two piece at ibinaba pa ang sunglasses niya para masipat kung si Robin nga talaga ang nakikita. At ng makumpirmado, nagtatalon pa ito sa tuwa.

“Mahal, kilala mo yan?” Tanong ko habang hindi pa nakakalapit ang brusa. Mukhang nasesense ko na makati ang isang to.

“Ahh, ehh, si Grace, anak ng may ari nito.”

“Ahhhh.”

Nang tuluyan na itong nakalapit, kaagad nitong sinakmal ng halik si Robin sa pisngi.

“Muaahh! Namiss kita Robs, its been a long time since your last visit.” muntik na akong makasapak ng haliparot ng makita ko kung paano lingkisin nito si Robin. Dumako ang tingin nito sakin, sinipat ako, tumaas ang kilay at umisnab. “Sino sya? Julalay mo?”

Umasim ang mukha ko. Anu’t!

“No, he is my cousin. Jayson Joey but I call him Jejo.” Paliwanag nito. Medyo nasaktan naman ako ng konti kasi inexpect ko rin naman kahit papaano na sabihin niyang jowa niya ako. Char.

“I see. Let’s go, magugulat si Mommy kapag nakita ka niya. She will be surprised.” Sabi nito sabay hila kay Robin papuntang hotel.

At naiwan akong bitbit lahat ng gamit namin. Sumulyap naman si Robin ngunit napipilitan lang na ngiti ang ibinato nito.

Hayss. Napabuntong hininga na lang ang lola niyo.

Nang makarating kami sa hotel, sinalubong kami ng isang babae na kaagad ding niyakap si Robin.

“Hijo, bakit hindi ka man lang nagpasabi na darating ka edi sana napasundo kita kay Mang Jose sa terminal? Galing ka pa ba ng Makati?” Bungad nito

“Nope tita. Sa Laguna na po ako nakatira, sa kapatid ni Mama. Sya nga po pala, this is my cousin Jejo. Sya po yung anak nila Tita Faye at Tito Patrick.” Pakilala niya sakin na kaagad din naman akong kinamayan.

“I am sure pagod na pagod na kayo. Grace, baby, why don’t you lead them to their rooms. Para makapagpahinga na sila. Then sabay sabay na tayong maglunch mamaya. Okay?” Sabi nito na ngumiti ng ubod tamis.

“Ahh, tita, share na lang po kami Jejo ng room. Nakakahiya naman po kasi kung maghihi-”

“No!”

Natigilan si Robin ng sumigaw si Grace. Tumingin kaming lahat sa kanya.

“Ahmm, I mean, masikip yon para sa inyong dalawa. And, basta, you shouldn’t be together in a one room. Ang daming vacant room dyan ehh.” Paliwanag ni Grace, teka, ano bang pinuputok ng pekpek mo, bruha ka! Sense na sense ko ang pagiging tigang mong haliparot ka.

“No Grace, I insist. Binilin kasi ni Tito Patrick na bantayan ko si Jejo, so dapat kasama niya lagi ako.”

“Okay okay. “

Hayss, buti naman pumayag ang higad.

“Have fun Robin. Aalis muna ako para bisitahin yung kabilang building, may aberya daw don. Basta, lunch, okay. See you.” Paalam ni tita bago umalis.

Nilingkis muna ni Grace si Robin bago kami naglakad papunta sa room namin. Ramdam ko talaga na iniinis ako nitong si Grace. Ewan ko lang. Pero, parang naaamoy niya ako.

Palihim naman akong sinusulyapan ni Robin, ngumingiti lang at kumikindat.

Ibinaling ko na lang sa pagmamasid ang inis na nararamdaman ko. Talaga namang nakakamangha ang hotel na ito. Para kang nasa isang five star hotel. Sobrang elegante at talaga namang mahihiya kang pumasok ng nakatsinelas at sando. Pakiramdam ko tuloy hindi ako bagay dito.

Nagulat na lang ako ng mabunggo ko si Grace ng bigla itong huminto.

“Ouch! Watch your step naman!” Mataray nitong bulyaw sakin. Hindi na lang ako umimik.

Nandito na pala kami sa kwarto na tutuluyan namin. Gumamit si Grace ng card at niswipe sa may pinto.

“Here, this is your room baby. Just call me when you need me huh. The phone is just right beside the sofa. Enjoy.” Sabi nito at bago umalis, tinignan muna ako ako mula ulo hanggang paa tsaka inirapan.

Bruhang to! Hays, mukhang di magiging masaya ang outing namin ni Robin.

Hi Guys. Sana

mapatawad

niyo

ko kung di ko na

nagagawang

mag-update

.

Love you guys ❤️