E1: MGA DUDA SA PAGKATAO

Sadyang may mga pangyayaring hindi lumilipas sa ating alaala. Yun bang kahit ilang taon na ang dumaan ay parang kanina lang, parang nandiyan lang. Sariwa pa kasama ang dalang saya, sakit at pighati. Mga alaalang nagbibigay ngiti, ngunit minsan ay luha din.

Gusto kong ibahagi sa inyo ang karanasan ng isa kong malapit na kaibigan na nakuhanan ko ng malalim na aral. Tumatak sa aking puso at isipan ang mga aral na ito na alam kong makatutulong sa iba.

Sa kanyang paglalahad:

Ikaw ba ay minsan nang napagbintangang bakla? O marahil ay dumating ang panahong nagduda ka sa iyong sarili dahil sa kalituhan? Maaaring bunga ng panunudyo, pang-iinsulto o pambabastos ng iba mula sa iyong pamilya, kaibigan, barkada, kapitbahay o kaopisina.

Minsan, ang mga bintang, lalo sa isipan ng isang paslit, ay lubhang nagdudulot ng kalituhan at pagkainis na maaaring humantong sa galit.

Hindi malayong magdulot ito ng poot hanggang sa paglaki at maaaring humantong sa kawalan ng gana sa kapwa at tiwala sa sarili. O sa kawalan ng ganang mabuhay pa.

May mga batang sa kalituhan ay pinarurusahan ang sarili, inaayawan ang sarili, kinamumuhian ang sarili.

Sa di mabilang na pagkakataon, humahantong ito sa pananakit sa kapwa at pagkitil sa sariling buhay.

Sadyang di natin batid ang lalim ng sakit.

Yung mga batang naghuramentado sa US na kalat sa balita. Maraming mga pinatay sa mga campus.

Ilan kaya sa kanila ang dumanas ng ganitong pagkalito sa kanilang sekswalidad at sinabayan pa ng pambubully ng schoolmates. Maraming nadaramay.

Malalim ang temang ito, pero napapanahon. Kung may isa man lamang na buhay ang mailigtas ng paglalahad na ito, masasabi kong nagawa na niya ang kanyang layunin.

Ikaw ba? Nasaang parte ka na ng paglalayag na ito?

Maaaring nandoon ka pa sa kalituhan, sa pagkamuhi sa sarili dahil sa mababang tingin ng iba. Minsan ba ay na-bully ka na?

O maaaring tanggap mo na ganoon ka nga. Subalit di mo alam kung paano i-navigate ang mga sitwasyon mo.

Minsan naman ay dahil tanggap mo na nga, paano nga ba’ng hindi naman ikaw ang nakakasakit sa iba? Na sa kabila ng iyong pagkatao, marunong ka pa ring magpakita ng paggalang sa kapwa.

Sa kabilang banda, maaaring may mahal ka sa buhay na dumaraan sa ganitong pagsubok. Paano ba natin tutulungan ang mga ito upang maramdaman nila na mahal natin sila sa kabila ng lahat? Sa kabila ng pagsubok sa kanilang pagkatao.

Ang usapang ito ay sensitibo. Kung sa tingin mo ay di ka dapat na naririto ay maaari ka namang lumabas muna.

Para ito sa mga adult na mambabasa, at may mature na tema na para lamang sa mga may edad na labingwalong taong gulang pataas.

Ang mga tauhan, lugar at pangyayari ay pagsasalarawan. Hindi sinasadya kung may pagkakahawig ito sa kuwento ninumam.

Kung may matutunan ka ay mas mabuti.

Ang mga larawan ay may tatak na credit to the owner o ctto.

Simulan na natin ang kuwento.

E2: “Ang Di Tumalon, Bakla!”

Mabilis ang mga pangyayari.

Umiwas ang motor na matuling bumabagtas sa kalsadang iyon upang di mabangga ang biglaang sumalubong na ebike. At ang tinutumbok ng motor sa pag iwas ay ako na pala.

Sa ospital na ako nagkamalay.

Masakit ang aking ulo at katawan. Nawalan ako ng ulirat sa pag-iwas ko sa motor dahil sa reflex. Natumba ako dahilan para tumama ang aking ulo sa pintuan ng bahay sa gilid ng kalsada. Wala namang seryosong nakita sa x-ray.

Subalit mas masakit ang alaala ng mga tila walang patid na kamalasang inabot ko sa buhay na halos ikinamatay ko.

Sa pagbalik-tanaw, hindi maiwasang maalala ko ang muntik ko nang pagkalunod sa ilog minsang nagkayayaan kami ng tropa bago kami grumadweyt sa high school.

Ako nga pala si Zeke. 24 taong gulang.

“Ang hindi tumalon, bakla!” Sigaw ng isang kaklase ko na nauna nang nag-dive sa pinakamataas na diving spot ng ilog.

Puro lalaki kaming sumama. Hindi ako magaling lumangoy at langoy-aso lang ang kaya ko noon. Kaya naman halos ubos na ang hininga ko habang malayo pa sa pampang.

Ngunit di ako humingi ng tulong kahit alam kong malulunod na ako.

Maya-maya’y may narinig akong pasigaw na nagsalita.

“Muntik na rin akong malunod.”

Sigaw ni Zaldo kay Gerry. Noon ay nahihimasmasan na ako kahit marami akong tubig na nainom.

Si Zaldo ay nagsakripisyong sagipin ako ngunit kumakapit daw ako, aniya. Muntik siyang malunod dahil ikailan ko siyang tinukuran sa ulo para lang makahinga ako.

Upang mailigtas ang sarili ay sinuntok niya ako para ako ay bumitiw. At humingi siya ng tulong kay Gerry. Hinihila ako ng huli hawak ang aking buhok samantalang itinutulak naman ako ni Zaldo hawak ang aking baywang habang siya ay nakasisid sa ilalim ng ilog.

Maraming usyosero akong nakita paglingon ko sa bandang itaas ng ilog kung saan kami nanggaling para mag-dive. Iniwas ko ang aking tingin sa kanila. Hiyang-hiya ako. Nakahiga na ako sa isang malaking tipak ng bato noon sa pampang ng ilog, kita kaming nasa ibaba ng mga usyusero.

Subalit mas hiyang-hiya ako kay Zaldo. Ang bestfriend ko. Muntik nang malunod dahil sa akin ang bestfriend ko. Nakakakonsensiya.

At ang ipinagtataka ko sa sarili ko ay ang di paghingi ng saklolo kahit mamamatay na.

“Suicidal ba ako?” Tanong ko sa sarili. Bakit di man lang ako nagpasabing hindi ako ganoon kagaling lumangoy? O sumigaw kaya na kailangan ko ng tulong. Masyado ba akong mahiyain? O sobra kayang taas ng pride ko?

Ewan. Ako man ay naguguluhan minsan sa mga reaksiyon ko sa buhay. Maaaring ito ay ilan lang sa mga kakulangan pa ng wastong desisyon ng mga kabataang katulad ko.

Para ba’ng ang pag-dive ko ay nagsasabing, “Di bale nang malunod, o mamatay, huwag lang matawag na bakla”.

Sa totoo lang, first time ko itong nag-dive nang ganito kataas. Nakuha sa kantiyaw.

Nakakainggit nga minsang isipin, ang mga kabataan ngayon, ganoon na lang magtawagan ng mga katagang, “hoy, bakla,” na para ba’ng wala lang. Normal lang. Walang pakels, ika nga ng lengguwaheng LGBT.

Bakit kasi umabot kami sa panahong napakahalagang panatilihin ang “macho image”.

Yun ba’ng pag nagkamali ka ng akala sa isang lalaki, at may naamoy siya na iniinsulto mo ang kanyang pagkalalaki, puede mong ikamatay. Puede kang hamunin ng suntukan. Pisikal na sakitan. Puede kang gantihan harapan man o talikuran.

Ngayon, ganoon na lang sila magtawagan ng “bakla”. Kahit mga straight na lalaki ay tanggap ang katawagang ito na parang wala lang. No big deal.

At ang mantra ay, “If you are, you are. If you’re not, then you’re not.

Walang imaheng kailangang protektahan. Ang lahat ay parang biro. At walang insultong nararamdaman.

Pero paano kung may tumawag sa iyo’ng “PULANG PARUPARO”?

Gaano nga ba kalalim ang sakit na dinaranas ng mga lalaking alam nila na hindi-hindi nila gagawing katatawanan ang kanilang sarili? Mga lalaking maaaaring may nakalilitong paghanga o pagnanasa sa kapwa lalaki.

Sila ang di man masabing walang bahid ng kahit kaunting paghanga o pagnanasa pero siguradong ayaw nilang tawagin sila’ng bakla o mapahanay sa mga bumigay na sa kanilang pagiging lalaki.

Mas gusto nilang manahimik. Wala silang utang sa mundo para ideklara ang kanilang kalituhan.

Kaya nga nauso ang pagiging discreet. Mabuti na iyon kumpara sa pagiging maingay ng mga transgender na para bagang kailangang ipagsigawan sa lahat ang kanilang pag-amin.

At gusto pa, lahat ng lalaki, maging katulad nila sa paglaladlad. Buong mundo, alam.

Mahilig umamoy. Konting mali, bibintangan agad na bakla ang kapwa.

At ipagchichismisan pa kahit wala namang pruwebang relasyong seksuwal ang isang lalaki maliban sa napaiba nang konti ang kilos o galaw ng kamay o balakang.

Minsan, nakagugulo rin ng isip ang nauuna pa ang magulang sa pagdedeklara na tanggap nila ang anak kung anuman ito lalo’t wala pa namang inaamin. Di ba puwedeng maghintay ng tamang panahon?

Panahon na nakapagpasya na ang tao kung ano siya at handa nang umamin. Kung lalaki ba siya o lalaki rin ang gusto niya.

Lubhang masakit sa puso mo lalo kung bata ka pa ang pagpapaamin sa isang bagay na wala pa sa isip mo.

Lalo’t alam mo na ito ay hahantong sa panunudyo at pang-iinsulto. Sa mababang tingin sa iyong pagkatao.

Sadya talagang nakalilito sa isip. Hindi mo na alam kung paano kang kikilos na di ka pagtatawanan. Lalo ka tuloy nagkakamali.

Isang masakit na karanasan ko sa pagkabata ay ang paglalakad padaan sa mga tambay habang kasama ko ang isa kong pinsang babae at ang mas nakatatanda kong kapatid na babae. Ako ang pinakabata. Mga walo o siyam na taong gulang ako noon.

Mamamasko kami sa aking lolo at lola na dinarayo namin kahit malayo masyado ang lugar ng mga ito.

Sa aming pagdaan sa mga tambay, may kung anong puna ang mga ito sa aming pagdaan. “Parang mga paru-parong pula.” Sabay sipol.

Hindi ko alam ang ibig sabihin ng narinig ko. Ang alam ko ay pareho kaming nakapula ng suot ng babae kong pinsan. Binihisan kasi ako ng pulang t-shirt ng aking nanay. Nagkibit-balikat lang ako. Walang malay, walang malisya.

Subalit naitanong ko ito sa aking pinsan at kapatid na babae. Ano ba yung kahulugan ng paru-parong pula?

“Paano, bakla ka daw!” mabilis na turan ng aking pinsan.

Gusto kong maiyak. Gusto kong manakit. Gusto kong magwala.

“Wala na. Sira na ang pasko ko. At tatandaan ko ito. Hinding-hindi na ako sasama sa pinsan kong ito. Galit ako. Pero ano’ng magagawa ko?” Bulong ko sa sarili.

Simula noon ay lagi akong may kaba sa tuwing daraan ako sa lugar ng mga tambay na iyon. Nagkaroon ako ng phobia. Halo-halong kaba, galit, inis at kung ano-anong pakiramdam ang meron ako sa tuwing daraan ako dito.

Ang masakit ay lalong nagiging pansin ang pagka-conscious ko pag dumaraan ako sa lugar na ito. Ang tuwid kong lakad ay nagiging kakaiba.

Kabadong conscious na ewan. Di ako makahinga nang maayos at di ako makatingin nang diretso. Di rin ako makalakad nang diretso.

Kaya naman mas pinipili ko pang umikot sa malayo kesa dumaan dito.

Di ko namalayan na apektado na pala ang mental health ko. Wala kasi akong pinagsasabihan ng phobia ko.

Umabot na ako sa paglaki ay nadala ko ang phobia na ito. Nagiging takot akong dumaan sa isang lugar pag alam kong marami ang nakatutok ang tingin sa akin.

Nag-iiba ang paglalakad ko na imbes normal ay lalong nagiging kapansin-pansin. Parang gusto ko na lang maglaho. May mga nakapuna nito sa ilang kamag-anak ko at binigyan nila ito lalo ng masamang kahulugan.

Pero siyempre, ibang usapan pag walang nambu-bully sa akin. Halimbawa’y sa klase. O sa trabaho. Pero iba talaga pag naglalakad na ako padaan sa mga lugar na may mga tambay. Nawawala ang kumpiyansa ko sa sarili. May phobia talaga ako.

Kaya nung nagkaroon ako ng pagkakataong makalipat ng trabaho sa isang malayong probinsiya, itinuring ko itong bagong simula. Gusto kong mawala ang phobia kong ito.

At totoo naman. Wala na kasing mga bully na tambay at kamag-anak na itinuturing akong bakla mula pagkabata na nakasanayan na lang. Ngayon ay malaya akong nakapaglalakad nang may kumpiyansa sa sarili.

Minsang napasyal ako at nagbalik sa lugar ng mga lolo’t-lola ko ay laking gulat ko nang sinabihan ako ng kasambahay na, “O, balita ko ay nagpakalayu-layo ka na. Babae ka na daw ngayon!”

Sa totoo lang, gusto ko nang manakit. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Propesyunal na ako ngayon. Hindi dapat pumatol sa mga makikitid ang isip.

Oo, nagpakalayu-layo ako. Para gamutin ang phobia ko. Hindi para maging katulad nang nasa maduming isip ng mga ito. At kahit siguro maging totoo pa ang sinasabi nila, hinding-hindi ko mapapatawad ang pambu-bully nila sa akin na nakasanayan na lang.

Mula noon ay lumayong lalo ang loob ko sa mga kamag-anak. Kahit may mga namamatay ay di na ako bumibisita. Malalim ang sugat ko. At di ko alam kung kailan maghihilom ito.

E3: Sino Nga Ba?

Sa pagbabalik-tanaw sa teenage years ko: Paano nga ba kami nagsimula bilang close friends? Si Zaldo, si Gerry at ako.

Madalas kaming magkayayaang tatlo - si Zaldo, si Gerry at ako, na mag bike sa mga subdivision malapit sa aming barangay.

“Tara, libot tayo sa mga chicks natin.” Pagyayaya ni Gerry. Sila ang pinakamalapit sa akin sa aming tropa. Sanggang dikit ba ang tawag doon?

Kapag Sabado ng hapon at walang pasok ay nililibot namin ang mga lugar ng mga nililigawan namin. Bale 3-in-1. Isa nanliligaw pero tatlo bumibisita. Para hindi mahalata ng parents ng nililigawan naming schoolmate. Hindi pa naman talaga kami seryoso sa mga relasyon noon. Ligaw-fling lang. Pag sinagot, eh di magaling kang lalaki.

Dahil graduating pa sa high school, wala pa talagang seryosohan.

---

“Inggit lang kayo!” Dinig kong kantiyaw ng adviser namin nang mag-ingay ang mga lalaking kaklase ko na nakitang hinalikan ko si Marie. JS prom night namin noon. Fourth year high school at ilang buwan na lang ay graduation na rin.

“Manyak ka talaga Zeke!” Sigaw ni Efren. Isa sa tropang tinawag naming Z-company. Ako ang bumuo noon. Z galing sa pangalan ko. At siyempre, sa pangalan din ni Zaldo. Pumayag naman ang mga mokong sa aking panukala.

Active ako sa mga extra-curricular activities. Mas nae-enjoy ko pa ang mga ito kaysa sa mga academic subjects. Aside sa speech o public speaking, mahilig din akong magsulat.

At may iba pa kaming pinagkakaabalahan sa tuwing Sabado ng umaga. Ang CAT o Citizens’ Army Training. ROTC ang counterpart nito sa college. Tuwing biyernes ay sa school na kami nag-oovernight ng mga classmate kong lalaki para handa kami sa assembly sa quadrangle ng school pagsapit ng alas-kuwatro ng madaling-araw.

Ewan ko kung ano ang pinapasok ko noon dahil may isa pang babaeng naghihintay sa akin sa isang room sa second floor ng school building namin. Doon kami sumimpleng nagtagpo dahil walang tao sa buong floor noong gabi ng prom.

Public high school ito. Si Tessa. Girlfriend ko. 2 months na. Ang alam nya ay officially mag-on kami. Section room nila ito at siya ang nag-aya sa akin doon.

Ito namang si Marie, matagal ko nang fling. Nagkataong papalapit ako kung nasaan ang tropa kasama ng ibang classmates namin. Naroon din ang class adviser namin. Si Mrs. Inting.

Nakasalubong ko si Marie kaya hinalikan ko ito noong parehong gabi ng prom. Medyo torrid yata kaya di nakaligtas sa mata ng tropa. At ni Mrs. Inting.

Bago pa nangyari ito, “Dito ka muna babalikan kita. Check ko muna kung nasaan ang tropa.” Bilin ko kay Tessa na iniwan ko sa second floor.

Ang plano ko ay balikan siya agad. Ngunit napasubo ako dahil nakita ko si Marie. Magtataka iyon kung iiwasan ko siya. At wala akong maisip na dahilan kung iiwas ako.

Ngunit nag-aalala din ako dahil baka makita kami ni Tessa mula sa second floor.

“Ah, bahala na!” Bulong ko sa sarili. At ipinakilala ko si Marie na girlfriend ko. Una sa tropa. Tapos kay Mrs. Inting.

“Guys, si Marie, girlfriend ko.” Pagmamalaki kong pakilala nito sa tropa at classmates kong lalaki. “Ma’am, si Marie gf ko.” Pagharap ko naman na may paggalang kay Mrs. Inting.

Siyempre, di papahuli sa pagkantiyaw ang bestfriend kong si Zaldo. At si Gerry.

E4: Sa Lugar ng Mga Siga At Ex-convict

Sa patuloy na pagbabalik-tanaw sa aking nakaraan:

“Hoy! Ano yan?” Nakaririnding sigaw ni Aling Lourdes, kapitbahay namin.

Ayon sa kanya ay putlang-putla daw ako nang paambang susuntukin ng isang maskuladong lalaki. Mabuti na lang at nakuha sa gulat nang marinig si Aling Lourdes.

At dali-dali akong iniwan ng lalaki habang tulala pa ako sa mga nangyari.

Mabait na kapitbahay si Aling Lourdes. Parang anak ang turing sa akin.

Kaya naman nagtanong ito, “Sino yun? May atraso ka ba? Ang laki kaya noon. At kung nasumbag ka noon, naku… ” Pag-aalalang wika nito.

“Wala naman po akong atraso,” sagot ko. “Pero ako man ay walang alam kung sino siya.” Dugtong ko pa.

Paliko na ako papasok sa aming barangay nung nangyari iyon. Natiyempuhang walang masyadong dumaraan nang mga oras na iyon at na-corner nya ako. Di ko siya kilala.

Naka-bike ang lalaki samantalang ako’y naglalakad lang. Kaya madali niya akong na-corner sa lugar na halos walang nakakakita. Kaya rin madali itong nakaiwas kay Aling Lourdes, at kung nagkataon, sa mga maton at tambay sa amin.

Kung wala si Aling Lourdes ay baka nanghiram na ako ng mukha sa aso sakali ngang nabugbog ako noon.

Pero kilala rin ako ng tropa sa aming lugar. Barangay na maraming gulo at basagan ng mukha, ika nga.

Kung sakali ay makukuyug siya dito kung may makakakita sa tropa ng mga maton at ex-convict na nakakikilala sa akin.

Naalala ko pa nga minsang dumating si Zaldo para yayain sana akong mag-bike, tapos ay magkikita na kaming tatlo ni Gerry sa di kalayuan sa bahay namin. Ngunit may kumursunada daw sa kanya at pinagbabantaan siya.

Isang tawag ko lang sa tropang maton ay di na nakalabas sa kinaroroonang bahay ang mga kumursunada kay Zaldo.

Pinaligiran nila ang bahay at binantayan kung kailan lalabas ang mga “kaaway”. Taga-kabilang barangay ang mga nangursunadang ito. Boundary ng barangay namin. Kinursunada si Zaldo nung doon siya napadaan papunta sa amin habang naka-bike ito para sunduin ako.

Mula noon ay nakita ni Zaldo kung paanong sa isang tawag ko lang ay para bagang kaya kong mag-utos sa mga maton kung sino ang puwedeng gulpihin o gantihan sakaling maagrabyado ako. O sinumang kaibigan ko.

Lalo na siya. Best friend ko kaya siya.

Ito ay sa dahilang kami ang pinakaunang napatira sa lugar na iyon. At nabiyayaan ng gobyernong tumanggap ng karapatan para manirahan doon. Hanggang sa dumami na ang nagawi at napatira sa lugar. Doon na rin ako lumaki.

At kahit mahirap ay nabigyan naman ako ng pagkakataong makapag-aral nang libre mula elementary hanggang high school. May mga pamilya ring may-kaya na paminsan-minsan ay nag-aabot ng tulong para sa iba pang gastos ko sa pag-aaral.

Sikat ako sa lugar namin dahil lagi daw akong may “honor” at award sa eskuwela. Nung grade one nga ay wala akong kaalam-alam na ako pala ang nangunguna sa klase.

Pinagsabihan ng aking guro ang aking nakatatandang kapatid na sa parehong paaralan ko rin pumapasok, “Bakit di pa bihis si Zeke? Alam naman ng nanay mo na sasabitan yan ng medalya ngayong hapon.”

Agad naman akong iniuwi at binihisan ng aking nanay paghatid sa akin ng ate ko.

Taon-taon ay ganoon lagi. Kaya nasanay nang makita ako ng mga tambay at mga maton na ang tingin sa akin ay “may mararating ang batang ito”.

Ang mga kababata ko naman sa lugar namin ay tinutukso o tinatawag akong “genius”. Pero dahil bihira nila akong makita malibang kasama ko sina Zaldo at Gerry tuwing walang pasok sa eskuwela, tinatawag din nila akong “snob”.

Minsan naman, “mongha” dahil nga subsob sa pag-aaral.

Pero ang pinakamasakit na panunuksong narinig ko ay ang, “bakla”. Dahil may mga babae akong di napupunang mga tagahanga ko pala. At dahil nga sa wala akong planong manligaw sa mga babae sa lugar naming magulo, hinayaan ko na lang kung anong tingin at tawag nila sa akin.

E5: “Tol, Ang Sarap Mo!”

Pagdating ng high school, panahong ng pagbibinata ay naiba ang aking mga gawi.

Imbes na sa mga kababata sa aming barangay, mas madalas na akong nasa bayan kasama ang tropang Z. At kabilang doon ang best friend kong si Zaldo. At si Gerry.

Guwapo kaming tatlo. At nabibilang sa pinakamataas na section ng aming paaralan. Para kaming mga model sa tingin ng iba kapag nakikita nila kami sa umaga tuwing flag ceremony.

Ilan sa mga tagahanga namin ay ang mga babaeng estudyante na kababata ko galing sa lugar namin.

Kaya nga nagugulat na lang kami pag dumadaan sa room ng mga may crush sa amin at bigla na lang may mga babaeng nagsisigawan na parang sipol kung mga lalaki naman ang gagawa ng ganito sa mga dumaraang babae.

Pero pagdating sa grades, sa mga lalaki, ako ang pinakamataas sa aming tatlo. Sa una’y nasa top 10 lang ako ng buong school top students. Kalauna’y top 5, hanggang sa nakikipagkumpetensiya na ako sa pinakamagagaling sa school.

Tinatawag kaming A-1 section. Mas mataas pa sa section 1. Ang mga estudyante na bumubuo rito ay mga pinili galing sa elementary public schools. Kadalasang nasa top 5 ng iba’t-ibang school sa elementarya sa buong bayan namin ang bumubuo sa A-1. Ang turo o kurikulum ay hinango sa Science schools at ang isa sa room na ginagamit namin ay laboratory room.

Dito ako sumibol at sumikat habang teen-ager pa lang ako dahil nga mahilig ako’ng sumali sa mga speech contest, writing contests at science o math quiz bees.

Kung sa babae, parang beauty and brains ang dating ko.

Si Zaldo naman ang pinakamatangkad at masasabi ko’ng pinakaguwapo. Ipinanlalaban sa Mr. School pageants.

Siya rin ang pinakamaputi sa aming tatlo nina Gerry. Kutis mayaman. Matangos ang ilong at mapupungay ang mata.

Si Gerry naman ay chinito. At may kulot na buhok. May dimples. At maraming angking katangian.

Kung sa itsura, si Zaldo ang pinaka-guwapo, sunod ako na kumbinasyon daw ng kaguwapuhan at talino, tapos si Gerry, na napaka-talented sa maraming bagay.

Pero hindi nagpapahuli si Gerry sa dami ng girlfriend, o fling. Siya rin ang pinakamagaling sa basketball.

Higit sa lahat, pinaka-dakila pagdating doon sa parteng pinagkukumpara ng mga lalaking kabataan sa high school.

Ewan ko ba. Minsan ay biniro ko si Gerry. “Tol, ang sarap mo, hehe.”

E6: Sanggang-Dikit With Benefits

Mahilig magpatawa si Gerry.

Sa mga unang araw pa lang namin sa high school ay may mga kilos na itong hindi kayang gawin basta-basta ng iba kong kaklase. O kahit ako pa. Hindi ko talaga kaya.

Hindi pa kami masyadong close noon.

Nasa gawing gitna ng classroom siya nakaupo. Sa pinakaunang row katabi ng middle aisle ng classroom. Samantalang kami ni Zaldo at iba pang mga naging barkada namin sa tropang Z ay sa bandang likuran. Sa unahan naming mga boys ay ang mga kaklase naming babae.

Kahit may guro sa harapan, minsan ay bigla na lang tumatayo si Gerry patungong likuran ng klase, kunyari. Seryoso ang mukha. Matikas ang lakad na parang male model. Pero nakalawit ang alaga sa bukas na zipper.

Hindi naman namin mapigilang mapatawa o magngisian nila Zaldo sa likuran na kadalasang ikinagugulat ng guro namin na nasa harapan. Nagtataka lang itong tumitingin sa amin ngunit di nya basta mahuli ang ginagawa ni Gerry na pagpapatawa.

Sikreto lang naming mga lalaki iyon. Hindi rin namin isinusumbong si Gerry.

“Gago ka talaga Gerry!” Pabirong bulong ni Zaldo habang nagtatawanan kami sa canteen.

“Paano kung may kaklase tayong magsumbong?” Tanong ko naman.

“Eh di, tumikim sila,” pabirong sagot ni Gerry habang tawa kami nang tawa ng tropa.

Namula ako nang pasigaw niyang sinabi, “ikaw Zeke, gusto mong tumikim?” Panunudyong biro nito.

Medyo napaisip ako noon. “Pinaghihinalaan ba ni Gerry ang pagkalalaki ko?” Usisa ko sa sarili. “Yung ibang mga babae ring di ko napapansin sa lugar namin, minsan ay tinawag akong bakla.” Bulong ng isip ko.

“Gago, hindi ako interesado. Meron din ako niyan. At mas mataba pa.” Pahabol ko nang makabawi ako. “Ikaw, gusto mong tikman ‘to?” Pabiro kong tanong kay Gerry.

Pero di na siya sumagot dahil nagtayuan na ang tropa. Male-late na kami sa next class.

Ganito kami magbiruan. Mula noon ay naging close na kami at sumasama na rin sa amin ang iba naming kaklaseng lalaki. Naging tropa. Sabay-sabay kumain, magbasketball kahit sa tanghaling mainit ang araw.

Kung umihi kami sa likod ng paaralan ay sabay-sabay at nakahilera. Naging ugali naming magkumpara kung sino ang… pinakamatagal umihi, pinakamaitim, pinakamalaki, pinakamahaba, pinakapayat, pinakamataba, pinakamadaling tigasan, at minsan pa nga, pinakamabilis labasan.

Hanggang umabot na kami ng fourth year ay super close kaming lahat. Laging masaya. Hindi na nga ako halos umuuwi sa lugar namin dahil anak na rin ang turing sa akin ng mga magulang ng tropa ko.

E7: My Best Friend Plus

Madalas akong nakikitulog dahil hirap na rin akong makatulog sa lugar naming magulo.

Ang aking tatay rin ang isa sa mga dahilan kung bakit di ako makatulog nang maayos. Naging lasenggo ito. Madaling araw pa lang ay tumutungga na ng Ginebra. Gin bilog kung tawagin. Pag nalalasing ay basta-basta na lang nagwawala kahit dis-oras ng gabi. Kadalasan na rin itong inaabutan ng kalasingan at humihiga na lang kahit saan.

Umabot ako sa panahong nakakaramdam ako na ikinahihiya ko na siya. Hindi ko alam at di ko na rin inalam ang dahilan kung bakit siya nagkakaganoon. Marungis. Kahit zipper ng pantalon ay di maisara. Patpatin at pabaya sa sarili. Lalo sa pamilya.

Dahil din sa hirap na kami at wala nang seryosong hanapbuhay mula nang maging lasenggo ang aking ama, madalas ay salat ako sa pera. Pati sa pagkain.

Naaawa sa akin ang aking guro na trainer ko sa speech noong panahong ilalaban ako ng school namin sa inter-city oratorical contest. Sa Philamlife auditorium sa Manila gagawin iyon. Una ay nanalo ako sa school namin. Pagkatapos ay sa mga school sa buong lungsod.

Kaya’t ngayon naman ay schools sa iba’t-ibang siyudad na sa buong kalakhang Maynila ang makakalaban ko. Mabigat ang gusto nilang paghahanda.

Sabi ng trainer ko na isa rin sa mga department heads sa school namin ay puwede daw akong makitulog sa kanila. Napupuna daw niyang laging mapungay sa puyat ang mata ko. At nangangayayat ako.

Ngunit tumanggi ako.

Sa halip ay tinanggap ko ang alok ni Zaldo na doon kami mamalagi sa likod bahay nila. May maliit na kubo doon at puwede daw kaming “tumambay” at di magagalit ang mga magulang niya.

Isa sa mga dahilan ng kumpiyansa sa akin ng parents ni Zaldo ay matataas pareho ang grades namin sa school.

Isa pa ay kilala nila ang aking tiyahin na nagtatrabaho sa barangay center malapit lang sa bahay nila. Minsan nga, kapag walang agas ng tubig sa gripo ng center ay nakikisalok ito ng tubig sa poso nila Zaldo.

Madalas ang brown out at kawalan ng tubig noon sa lugar.

Sa mga panahong ito ko naging best friend si Zaldo.

Sa tuwing hapon ay iniiimbitahan kami ng aking tiyahin na magmeryenda sa center lalo kung walang klase. Na ikinatutuwa naman ng mga magulang ni Zaldo. Kung may kailangan kasi sila sa barangay center ay may kadikit sila. Ang aking tiyahin.

Naaawa man sa akin ay hindi naman ako maimbitahan ng aking tiyahin na sa kanila na ako tumira. Ito ay dahil marami siyang anak, labing dalawa.

Maingay at magulo din sa kanila at alam niyang di rin ako makapag-aaral nang maayos sa ganoong sitwasyon. Kasama ko sa eskuwela ang iba kong pinsan ngunit mahina ang utak nila pagdating sa pag-aaral.

Kaya natutuwa si Tita Rose sa pagiging close namin ni Zaldo. Gayundin namang natutuwa ang mga magulang ng best friend ko.

Sa panahong ito ay medyo magulo ang isip ko. Pero isa lang ang sigurado akong gusto kong mangyari. Ang makatapos ng high school. At bahala na. Mula roon ay sisikapin kong makatuntong sa kolehiyo.

Basta, kailangan, grumadweyt ako. At malapit na iyon.

“Konting tiis na lang Zeke.” Bulong ko sa sarili ko.

E8: Maton Vs. Bully

Minsang ipinatawag ako ng trainer ko sa speech upang mag-final rehearsal sa clubhouse. Maraming manonood at makikinig sa aking speech. Gusto nilang makasiguradong malaki ang tiyansa ng school na manalo, o makakuha ng premyo sa intercity speech contest. Sa pamamagitan ko.

Mula sa stage nang igala ko ang aking mga mata ay napuna kong inaasar ako ng isang schoolmate kong lalaki sa di kalayuan. Si Dan. Mahilig talaga itong mam-bully at mang-alaska.

May mga senyas si Dan na parang arteng bakla na ikinapikon ko. Ngunit di ako nagpahalata. Maraming tao. Lahat ay nakatutok sa akin.

May plano na ako mamaya. “Hintayin mo lang.” Bulong ko sa sarili sabay buntong-hininga. At nagsimula na ako sa aking speech.

Halo-halong tensiyon ang nararamdaman ko paglabas ko sa clubhouse. Hindi ko na inalintana ang palakpakan at pagbati ng mga tao matapos ang aking final practice ng speech.

Magulo ang isip ko. Naghalo-halo ang pagbabalik sa isip ko ng biro ni Gerry sa canteen. Ang panunudyo ng mga babaeng hindi ko mabigyan ng pansin sa lugar namin. At ang pang-aasar ng bully na si Dan.

Parang gusto ko nang pagdudahan kung ano nga ba ako. Hindi ko yan basta-basta matatanggap.

“Ako, si Zeke, guwapo, matalino, magaling magsalita, magiging bakla lang? Hindi puwede!” Sigaw ng isip ko.

“Kailangang patunayan kong hindi.” Mahina kong bulong sa sarili.

Isang malakas na suntok ang tumama sa mukha ni Dan. Nakita ito ng adviser namin na na-shock. Naroon din ang senior staff sa opisina ng prinsipal, sa mga nakasaksi sa pangyayari. Sa gilid lang kasi ito na daanan patungo sa principal’s office.

Mabilis na kumalat ang balita.

Ayaw ko na sanang pumasok uli kaya’t umuwi muna ako, hindi kina Zaldo kundi sa amin mismo. Kahit magulo ang lugar, napagdesisyunan kong huwag muna magpakita sa school.

Dumalaw si Zaldo at Gerry kinasabaduhan para yayain akong mag-bike uli sa mga subdivision na madalas naming gawin. Doon ay nalaman ko ang mga nangyari.

Naospital si Dan dahil hindi maampat ang dugo dahil sa pagkakasuntok ko.

Plano sana akong idemanda ng pamilya nito ngunit nagbago lang ng isip nang maraming guro ang nakausap ng pamilya niya tungkol sa pag-uugali naming pareho ni Dan.

Kung sino siya at sino ako sa mata ng mga guro at opisyal sa school.

Marami ang nakiusap para sa akin. Kasama na ang adviser namin na si Mrs. Inting. At ang department head na trainer ko rin sa speech. Ayaw din nilang hindi matuloy ang pagsali ko sa nalalapit na speech contest.

“Pasok ka na uli,” Pakiusap ni Zaldo.

“Kaming bahala sa iyo pag inasar ka uli ng Dan na yon. Gago talaga yon!” Dugtong naman ni Gerry.

Hinimok rin ako nina Zaldo at Gerry na bumalik na sa bahay ng una. Sinamahan kami ni Gerry na nakitulog sa amin ni Zaldo nung gabing iyon.

Masaya kami. Biruan. At lumabas na naman ang dating biro ni Gerry na naglalakad sa harap namin ni Zaldo na nakaluwa ang mahabang talong na malambot pa, sa pagitan ng bukas na zipper.

“Tol, ang sarap mo!” Birong sigaw ko kay Gerry.

“Paano Zeke, gusto mo na ba’ng tikman?” Pabiro ding sagot nito.

“Huwag ka’ng mag-alala… Magsasabi na lang ako Gerry.” Sagot ko naman na may ngising nakakaloko. Na sinundan ng malakas na tawanan naming tatlo.

Para namang nagbalik kami sa normal sa school. Nakakuha ako ng premyo sa intercity speech contest. Hindi nga lang ang pinakamataas. Si Zaldo at Gerry ay laging nakaalalay sa akin sa panahong naroon din sa paligid si Dan.

Dahil na rin sa kagustuhan kong patunayan na lalaki ako, hindi ako nawawalan ng girlfriend. O fling kung hindi girlfriend.

E9: First Time

May mga oras na kailangan ko ng madaliang pera noon. Kaya inaamin ko, natuto rin akong pumatol sa bakla.

May isang mama na napapansin kong tingin nang tingin sa akin sa tuwing lumalabas ako ng gate ng school namin. Lalo na pag mag-isa lang ako.

Matikas kung pagmamasdan. Malinis manamit. May bahagyang lamya ang kilos. Sa tingin ko’y nasa edad trenta o higit pa. Madalas ko rin siyang makita sa paligid ng simbahan at school sa bayan namin.

Minsan ay nakatiyempo siya na naghihintay ako sa waiting shed. Umuulan noon kaya napasilong ako. Hinihintay ko si Zaldo para sabay na kaming umuwi. Wala na rin akong pera para pamasahe sa jeep. Kung di umuulan ay kadalasang naglalakad lang kami ni Zaldo.

“Kaya lang umuulan ngayon,” sagot kong parang nagrereklamo nang tanungin ako ni Sir Jun kung bakit nakatigil ako nang matagal noon kahit ilang jeep na ang dumaan. “Wala na rin akong pamasahe kaya hinihintay ko yung kasabay ko sana,” dugtong ko pa.

Parang nakakita ng pagkakataon si Sir Jun. Inaya akong kumain sa karenderya sa di kalayuan.

“Wala pa naman yung hinihintay mo. Baka gusto mo’ng sumabay, kakain ako sa banda roon. It’s on me. Ako’ng taya.” Sabay nguso sa kainang tanaw sa kinaroroonan namin.

Gutom, kaya sumama na rin ako kahit di ko pa siya gaanong kakilala. Basta ang alam ko, dito rito lang nakatira sa malapit si Sir Jun, na siya pala’ng pangalan niya.

“Order ka lang. Ako’ng bahala sa ‘yo.” Paniniguro nitong paanyaya sa akin.

“Sige po. Salamat po.”

“Huwag nang po!” Pagtutol niya. “Tawagin mo na lang ako’ng Jun. Yung walang Ser ha? Tumatanda tuloy ako’ng lalo niyan.” Bulalas pa nito.

“Sige po… este, sige Jun.” Pataranta kong sagot.

Naiilang man ako, pinilit kong maging natural na ituring siyang parang kasing-edad ko lang. Para mapalagay din siya. At tahimik na kaming kumain na parang nagpapakiramdaman.

Pamilyar naman na kasi ang mukha niya sa akin. May ilang pagkakataong nakita ko siyang nagsisimba sa malapit na parish ng San Jose. Malawak ang bakuran ng simbahan. Madalas kami dito maghintay ng sasakyan nila Zaldo kung di umuulan. Ako rin ay minsan nang pinag-voice-over ng simbahan sa nakaraang pagdiriwang ng kapaskuhan.

Maganda daw kasi ang boses ko. Malaki, malamig at suwabe, sabi ng organizer.

Nahihiya man ay nagpaunlak ako sa imbitasyon ni Sir Jun. Matapos kumain ay isinama niya ako sa kanyang bahay na nilakad na lang namin dahil huminto na ang ulan.

Walang ibang tao sa bahay. Kagyat na inaya nya ako sa kanyang kuwarto.

“Pasok ka, huwag ka mahiya. Ako lang ang tao rito ngayon.” Paniniguro niya sa akin.

“Alam mo, matagal ko nang gustong ikumpara ang mga alaga natin.” Panimula niya.

Mabilis niyang hinubad ang aking school polo. Maya-maya’y naghubad na rin siya.

At mula roon ay nagawa niya ang matagal na niyang nais - ang makita’t mahawakan ang dati pa niyang inaasam-asam. Nagbunga rin ang kanyang pagtitiyaga. Na nagsimula sa pasulyap-sulyap sa tuwing lumalabas ako ng gate ng school namin.

Hanggang sa malasap niya ang pinakaiingatan ko. Napasinghap ako sa kakaibang init ng kanyang bibig. Malaya itong naglaro mula puno hanggang ulo ng pinakatatago kong alaga na noon ay nag-aalburuto.

Halos panawan ako ng ulirat sa sarap. Hanggang maabot ko ang puntong may sumabog na init galing sa akin.

Si Sir Jun. First experience ko, sa bakla.

E10: “Ay, Ang Laki”

Wala akong muwang sa mga isyu ng sex hanggang dumating ang summer. Sabay-sabay kaming nagpatuli ng mga barkada ko sa lugar namin. Grade five ako noon patungong grade six sa susunod na enrolment.

Marami kami sa grupo noong summer na iyon.

“O, nguyaing mabuti ang dahon ng bayabas. Huwag lunukin. Itatapal ito sa inyong ari pagkatapos mapukpok.” Paalala ni Mang Tonio habang hinahasa ang labahang panuli.

Nauna ang isa sa kambal naming kapitbahay. Si Donald. Sumunod ay ang kakambal nitong si Danny. Mga anak sila ng tatay na kano at pinay ang nanay nila. Hinimatay sa takot si Danny. Nalunok ang dahon ng bayabas. Takot pala, at natural itong hinihimatay, pag nakakakita ng dugo.

Tawanan lang kami kaya nahimasmasan agad si Danny.

“Kahit anak ng kano ay di naman kalakihan ang kargada ng dalawa.” Sa isip-isip ko. “Di hamak na mas malaki itong akin.” Sabi ko sa sarili.

Marahil ay dahil bata pa nga kami noon at hindi pa yumayabong nang husto ang mga alaga namin.

Sumunod ay ang magkapatid na Mario at Jun. Si Mario na ang pinakamalaking ari na nakita ko mula pagkabata.

“Ay, ang laki!” Sigaw ng kapitbahay naming si Aling Edith minsang nagtitipon kaming mga bagong tuli sa gilid ng tindahan nila.

Nakangisi lang si Mario habang ibinabandera ang maitim at mahabang alaga na may pito o walong pulgada. Hindi rin namin napansin na biglang bumukas ang pinto nila Aling Edith. Lagi kasi itong nakasara at ang bintana na nagsisilbing tindahan nila ang laging nakabukas pag ganitong oras.

Doon sa bintana ay di kami gaanong kita malibang buksan nga ang pinto. Nakatalikod din naman sa kanila si Mario habang nakaharap ito sa aming tropa niyang nakaupo sa mahabang bangko. Para kaming mga nanonood ng pelikula. Si Mario ang bida.

Subalit sa haba ng alaga niya ay nakita pa rin marahil ni Aling Edith ang kalahating dulo nito. Kahit nakatalikod siya rito. O maaaring nakatagilid bahagya.

Tawanan na lang kami samantalang pahampas na isinara ni Aling Edith ang pintuan ng kanyang tindahan.

“Mamalasin tindahan ni Aling Edith,” sambulat ni Rod na isa pa naming barkada. Pero mas nauna nang natuli ito kumpara sa aming ibang tropa.

Tulad ni Mario ay may pagka-exhibitionist din ito.

Madalas itong tumabi at sumabay umihi sa akin. At laging ibinabandila sa akin ang makinis niyang alaga.

Halos magkasinlaki ang sa amin. Ang kaibahan lang ay mas maliit ang sa akin pag patay pa. Pero pag nagalit ay malaki ako nang kaunti kumpara sa kanya.

Nagtataka siya nang minsang biglang nagalit ang aking alaga pagtabi niyang umihi sa akin. Para kasing may dating siya sa akin dahil kapareho ng kanya, makinis at malinis tingnan si Rod. Sa lugar namin ay katulad ko ring may mga humahangang babae sa kanya. At mga bading.

Sinabi ko na lang na, “Siyempre, alam ko namang gusto mo ng comparison. Lugi ako kung lupaypay ang akin. Alam mo namang ang tunay na size ko ay pag galit ito. O, sino ngayon ang mas malaki?” Pagyayabang ko pa sa kanya. At nagkatawanan na lang kami.

Pero sa totoo lang, may mga pagkakataon na sumasagi rin sa isip ko ang kanyang alaga.

“Nababakla ba ako kay Rod? Hindi naman siguro. Kasi, bakit dito kay Mario ay wala naman akong nararamdaman pag nakikita ko ang alaga niya?” Bulong ko sa sarili.

Wala nga kasing hiya maglabas ng ari si Mario sa harap ng maraming tao. May pagka-exhibitionist talaga. Ayun, hindi namin alam kung galit o natutuwa si Aling Edith dahil sa tsambang nakita ang mala-jumbo’ng hotdog. Tawanan kaming barkada.

Nagsimula na ako sa grade six nang marami akong naulinigang bulungan sa lugar namin na malaki daw ang kargada ko. Nahiya nga ako minsang naglalakad kami ng nanay ko at nakita namin ang drawing ng chalk sa malaking pader na dinaraanan namin.

Malaki ang pagkaka-drawing. Ari ng lalaki. At sa ilalim ay nakasulat ang “T_t_ ni Zeke”. Namula ako at inunahan ko’ng maglakad ang nanay ko. Dali-dali ako sa pag-uwi.

Maraming bading ang umaaligid sa akin noong mga panahong iyon sa lugar namin. Kaya laging nakabantay ang nanay ko. Hindi rin naman ako pumapatol kahit ano’ng panunukso nila. Mahirap na. Maraming Marites. Kung yung pinakatago-tago ko nga ay lumabas sa balita o tsismis, lalo na siguro kung papatol ako. Isa pa’y dodose anyos pa lang ako. Panahon pa ng pag-aaral.

E11: Ang Matigas Na Laruan Ni Marietta

Katatapos lang ng summer kung kailan ako natuli. Grade six ako pagsapit ng pasukan. Panahong laging makati at lumalaki si junjun.

“Alam mo, hindi ako tumitingin?” Pabulong na sabi ni Marietta na kaklase ko. “Bakit, ano ba yon?” Usisa ko naman.

“Kanina kasi nung inayos ang mga upuan natin na magkakaharap ang babae laban sa lalaki sa isang subject, kitang-kita namin ang… ” Bigla itong tumigil na hindi alam kung matatawa habang namumula.

“Kita ang ano?” Usisa ko. “Yung… yung… sa ‘yo!” Bulalas niya.

Iminuwestra nya pa kung paanong nakalawit ang t_t_ ko sa hita ko habang nakatingin sila sampu ng babae naming guro.

Namula ako habang gusto niyang bumungisngis.

Nangyari ang pag-uusap na ito pagkagaling namin sa tanghalian kung saan umuuwi halos ang lahat at bumabalik lang para sa klase sa hapon.

“Mag-brief ka na kasi.” Wika ni Marietta. Nalungkot naman akong sinabi sa kanya na, “Bata pa naman ako. At wala nga kami halos ibili ng pagkain, underwear pa?”

Nakaramdam ng awa si Marietta sa akin dahil sa sinabi ko. “Hayaan mo, pag nakuha ko ang sahod ko sa Lunes sa paluwagan namin ng iba nating kaklase, hahatian kita!” Bulalas niya.

Natuwa naman ako.

“Pero sana… ” Tinig ni Marietta na nag-aatubili.

“Sana ano?” Tanong kong nagtataka kung ano ang sasabihin niyang sana.

“Ay, huwag na lang. Nakakahiya eh!” Pasigaw na sabi nito habang namumula ang mukha.

“Sabihin mo na kasi. Tayo lang namang dalawa dito. Ano ba ‘yung nakakahiya?” Pilit ko naman.

“Gusto ko sanang humawak, hindi pa ako nakadarama ng sa lalaki.” Pabulong niyang anyaya sabay buntong hininga.

Luminga ako kung may tao. Para sigurado nga’ng kami pa lang ang naroon sa classroom. Kinakabahan kami pareho.

Gusto ko rin si Marietta. Filipino-Chinese ang tingin ko sa kanya. Maputi, singkit, maganda. Lagi ring maraming baon.

Wala kaming alam pareho sa mga ganito. Hawak. Okey lang naman sa kin. Carry lang.

Ito marahil ang panahon ng pag-eeksperimento sa sekswalidad sa panahong tinatawag na puberty.

Maaga pa naman. Nahinuha kong wala pa talagang ibang tao sa room.

Dahil wala nga akong brief, madali ko’ng nailabas ang nagsisimula nang magalit na alaga ko upang hawakan niya. Hinimas niya ito.

Hindi ko pa alam noon ang salitang pagnanasa. Basta enjoy siya. Lalo na ako. Para lang kaming naglalaro. Ang laruan nga lang ay nakakabit sa katawan ko.

Maya-maya ay kinilig ako. May kung anong kiliti na para bang maiihi ang pakiramdam ko. Masarap sa pakiramdam. Napakasarap na noon ko lang natikman sa paraang may gumagawa noon sa akin. Madalas na rin naman akong mag-eksperimento mag-isa sa paglalaro kay junjun. Pero iba pag may gumagawa nito sa iyo.

Napayakap ako sa kanya dahil sa sarap na naramdaman ko. Halos tumirik ang aking mata sa ginagawang paglalaro ni Marietta. Ibang klaseng sarap. Mahirap ipaliwanag. Basta, ang sarap-sarap.

Napatigil kami nang may narinig kaming mga yabag papalapit sa room namin.

“Wait, tigil muna Mayet,” habang parang wala na siya’ng naririnig sa sobrang excitement. Kung di ko pinigilan ay para siyang nababaliw sa sarap ng kanyang paglalaro. “Tama na muna!” Pigil ko.

May mga boses na nag-uusap papalapit. Madali kong nailigpit ang aming laruan. Kunwa’y walang nangyari.

Hanggang natapos ang klase.

Hindi maiwasang lagi kong maisip ang ginawa namin ni Marietta. Gabi-gabi ko siyang inilalagay sa aking imahinasyon habang hawak ko si junjun. Hanggang sa nakakatulog ako sa ganoon nang ayos.

E12: Malagkit Na Panaginip

“Di ba nauna ka umalis sa akin sa school kanina? Bakit parang una pa ko’ng nakauwi?” Turan ni Zaldo pagkakita sa akin nung gabing iyon. Mukha ring nakainom siya.

Wala akong planong sabihin ang unang experience ko sa bakla kanina. Siguro, sa ibang pagkakataon na lang.

“Umulan kasi, tapos may nagyaya sa aking kumain. Sumama na ‘ko kasi libre naman nya,” sambit ko.

“Eh, paano ka nakauwi alam ko wala ka nga’ng pamasahe? Kaya nga humabol din ako sa iyo.” Mahinahong tanong niya.

“Isinabay na rin ako. Kapitbahay namin. Sumakay na rin ako sa jeep kasabay niya.” Sagot ko naman.

Tumango naman si Zaldo at niyakap ang unan. “Anlamig, ansarap matulog,” parang bata nitong sambit. Sumunod na rin akong nahiga sa tabi niya dahil iyon lang talagang makitid na papag ang higaan naming dalawa.

Matagal ko na ring katabi sa higaan itong best friend ko. Nagi-guilty ako na inilihim ko pansamantala ang totoong nangyari kanina. Gusto ko sanang makipagkuwentuhan sa kanya at itanong kung may karanasan na siya sa bakla para mabuksan ko ang topic tungkol sa experience ko kanina. “Kailangan ko lang ng timing,” sa loob-loob ko.

Sa tagal naming matalik na magkaibigan ay hindi ko pa siya naringgan ng ganitong kuwento. Kahit pa alam naming tatlo nila Gerry na maraming umaaligid sa amin, wala pa akong narinig sa kanila na pumatol.

“Baka ako pa lang,” naibulong ko sa sarili. Nagulat ako nang gumalaw siya at dumilat ang inaantok nang mga mata para sabihing, “Bakit ka pumatol doon?”

Bumalikwas ako upang tingnang mabuti kung gising nga siya. Ngunit hilik ang sunod na narinig ko.

Medyo gumulo ang isip ko sa mga nangyari. “Nakita nya kaya kami ni Sir Jun kanina? Kilala kaya niya si Sir Jun? Ngunit sa pagod ay nakatulog na rin ako.

Nanaginip ako’ng nagkita daw kami ni Marietta. Sobrang ganda niya ngayon. Reyna Elena siya sa Santacruzan sa bayan namin. Ako ang konsorte niya.

Sa panaginip ko ay binulungan niya ako, “Puwede ko ba’ng hawakan?” Na marubdob ko namang sinagot na’ng, “mamaya pagkatapos natin dito.”

Mabilis ang mga pangyayari sa panaginip. Walang gap o pagitan ang dalawang pangyayari.

Naramdaman ko na lang na hawak na niya ang naghuhumindig kong alaga hanggang may likidong sumambulat.

Sa panaginip ay nakita ko’ng suot ko pa ang brief na nabili ko galing sa perang ibinigay niya noon. Iyon ang kauna-unahan ko’ng brief. Na ang pinambili ko ay sahod niya sa paluwagan nila ng mga kaklase naming may kaya rin sa buhay. Tulad niya.

Nakita ko’ng may sumambulat sa loob ng underwear ko’ng iyon. Masarap sa pakiramdam. Sa panaginip.

“Marietta, Marietta, aahh. Ang sarap Marietta…”

Subalit waring nag-iba ang anyo ni Marietta sa panaginip ko. Bakit biglang naging si Zaldo si Marietta? “Ano’ng nangyayari?” Sigaw ko sa panaginip.

Nagising ako’ng basang-basa ng likido ang aking panloob. At nagulat ako. Nasa loob nito ang kanang kamay ni Zaldo. Na noo’y nagising na rin.

Sabay kaming napabalikwas. “Ano ‘to?” Tanong niyang nagtataka.

Inamoy-amoy ang kamay at nang malaman kung ano iyon ay dali-daling pumasok ng banyo para maghugas. Umihi na rin siya bago bumalik sa higaan namin na may nagtatakang mukha.

“Ano’ng nangyari? Lasing lang ba ako?” Tanong niya.

E13: Walang Pinipilit, Walang Minamadali

“Tol, Zaldo…” mahina kong sambit.

“Naguguluhan ako sa nangyari.” Patuloy ko. “Hindi mo ba talaga alam na nakahawak ka sa akin? Paanong naroon sa brief ko ang kamay mo paggising ko?”

Malumanay ang tinig ko dahil alam kong tulog pa ang mga tao sa bahay nila at ang kubong ito sa likod niyon ang tulugan namin ni Zaldo. Madaling araw pa noon.

Maluha-luhang nagpaliwanag ang best friend ko. “Ang totoo niyan… ” paliwanag niyang napatigil sandali sa pagsasalita, “lasing talaga ako.”

“Pero hindi yun excuse para sabihin kong wala lang talaga ‘yon.” Patuloy niya habang masusi kong inuunawa ang mga binibigkas ng mahal kong kaibigan.

Sa totoo lang, hindi ako nakakaramdam ng anumang galit. Mahal ko si Zaldo bilang kaibigan na para nang kapatid.

Gusto ko lang marinig mula sa kanyang mga labi ang totoong nangyayari sa kanya. Sa kanyang isipan. Sa kanyang kalooban. Baka naman may maitulong ako.

Gusto ko lang masiguradong malalaman ko ang lahat sa kanya. Dahil mahal ko si Zaldo. Maaaring sa ngayon ay bilang kaibigan. Pero hindi ko isinasara ang pintuan ng aking puso sa kanya.

Sa isip ko ay, “Pumatol nga ako kay Sir Jun, sa iyo pa’ng may malalim akong pakikipagsamahan? Yun ay kung relasyong seksuwal ang pangangailangan mo.”

“Kung noong una ay ayokong isiping baka maging bakla ako, ngayon ay wala na siguro akong pakialam. At lalong wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.” Wika ng tumatakbo ko pa rin’g isip.

“Pero gusto ko lang malaman kung ano ang nararamdaman mo sa akin.” Nasabi ko sa isip.

“Ang totoo niyan ay matagal na akong humahanga sa iyo.” Pagbasag ni Zaldo sa katahimikan. “Crush kita noon pa.” At naluluha nitong sinabi na, “Nananaginip ako kanina. Pero ikaw ang nasa panaginip ko.”

“Malaki ang paghanga ko sa iyo noon pang nakursunadahan ako ng mga kalapit barangay niyo. Nung ipinaglaban mo ako at rumesbak sa mga nam-bully sa akin noon. Nung tinawag mo ang mga maton at sumunod sila sa gusto mo. Mula noon ay humanga na ako sa iyo.” Patuloy ni Zaldo.

“Napuna kong kahit gipit ka sa pera, masikap ka pa rin sa pag-aaral.” Puri nito sa akin at tumikhim nang malalim.

“Aaminin ko, makisig ka sa paningin ko. Kaakit-akit. Walang gabing hindi ako masaya kapag kasama ka, kapag katabi kita sa pagtulog. Hindi ko namamalayang nahuhulog na ako sa iyo.” Si Zaldo pa rin.

“Hindi ako bakla na katulad ng mga alam natin sa pagkabakla. Mahirap ipaliwanag. Pero sasabihin ko sa iyong lalaki ako na natutong umibig sa lalaki ring tulad mo.”

“May mga gabing pinagmamasdan ko lang ang maamo mo’ng mukha. Ewan ko ba. Tingin ko ay anghel ka sa tabi ko. Na binabantayan ako. Mula nang ipagtanggol mo ako.”

“Wala akong matakbuhan noon. Pero naramdaman ko ang pagpapahalaga mo sa akin. Ang malasakit.”

“Hindi naman ako naiinggit o nagseselos sa mga naging girlfriends mo. Pag nakikita kitang may kasama kang babae, ayos lang ako. Pero pag kasama kita, mapayapa ang isip ko. Maluwag ang pakiramdam ko. Parang nawawala ang aking mga alalahanin. Doon ko nalamang mahal na nga kita.”

“Nu’ng sinundan kita sa waiting shed, nakita kitang may kausap ka. Nagtanong-tanong ako kung sino ang taong iyon. Nalaman kong bakla siya. At malaki ang hinala ko’ng may nangyari sa inyo. Masakit ang naramdaman ko pero naiintindihan kita.”

“Gusto kasi kita Zeke. Mahihirapan ako kung mawawala ka sa tabi ko. Mahal na mahal na kita.”

At tuluyan nang pinakawalan nito ang kanina pang nag-iinit na mga luha.

Naaawa ako sa kanya. Ngunit narito ako para damayan siya sa pagkalito ng kanyang kaisipan. Nabigla man ay mukhang naihanda ako ng nangyari sa amin ni Sir Jun para maunawaan ko si Zaldo. Umupo ako sa tabi niya. Di ko alam kung ano ang unang sasabihin o itatanong pa.

Hinagod ko ang kanyang likod nang marahan. Tapos ay ang kanyang buhok na hinimas ko sa likod. Gusto ko lang maramdaman niya na narito lang ako. Handang dumamay.

Niyakap ako nang mahigpit ni Zaldo. Gumanti naman ako. Naglapat bahagya ang aming mga labi pero itinigil nya ito dahil naiilang siya.

May pahabol siyang sinabi na naunawaan ko nang husto, kasi ganoon din ako. “Alam mo Zeke, Hindi talaga ako bakla na tulad ng mga bading na kung makakakita ng ari ng lalaki ay parang gustong sunggaban. Alam mo yan. Si Gerry nga… at ang tropa… di ba normal lang ang pakiramdam ko pag nakalabas ang mga ari nila?”

Nagpatuloy siya, “Iba sa iyo. Gusto kong iparamdam sa iyo ang lahat ng masarap na pakiramdam.”

“Yung pagkahawak ko sa iyo kanina, hindi ko sinadya yon. Napadikit ka sa akin na parang may kumikiskis sa likod ko. Gusto lang kitang tulungan na maabot mo ang gusto mong maabot dahil nararamdaman ko, na iyon ang tawag ng kalamnan mo. Gusto ko’ng maligaya ka. Lasing ako kaya rin siguro malakas ang loob ko.”

Nagulat rin ako sa narinig kong pag-amin ni Zaldo.

Nagsalita ako nang malumanay, “Hindi ko alam na mahal mo pala ako hindi lang bilang kaibigan.”

At nagpatuloy ako, “Pasensiya ka na kung hindi ko nasabi agad ang tungkol kay Sir Jun. Sasabihin ko rin naman sana, pero naghihintay lang ako ng pagkakataong komportable kong masasabi sa iyo.”

Tahimik lang si Zaldo habang nakikinig.

“Ang totoo, gusto pa sana kitang kausapin kanina para itanong kung may experience ka na sa third sex.” Patuloy ko.

“First time ko kasi na pumatol. At iyon ay dahil sa pangangailangan…” Maluha-luha ko’ng paliwanag.

“Naguguluhan din kasi ako kaya gusto kong marinig kung ano ang palagay mo sa nangyari sa akin.”

“Ikaw ang best friend ko,” patuloy ko pa. “Alam kong malaki ang maitutulong mo para mas maintindihan ko ang sarili ko. Ang pagpatol ko kay Sir Jun.” Wika ko.

Mariing nakikinig pa rin si Zaldo. Maya-maya ay nagsalita ito.

“Zeke, may mga bagay na nangyayari sa atin nang biglaan. Na hindi natin agad napag-iisipan. Minsan, nakalilito talaga ang resulta ng mga ginawa natin. Ng mga desisyon natin. Tulad ng… ” Sandaling napatigil ito.

“Tulad ng ano?” Usisa ko.

“Tulad ng desisyon mo noon na tumalon sa mataas na ilog. Muntik ka na nga’ng mamatay noon, di ba?”

Napatulala ako sa kanya. Gusto kong marinig ang opinyon ng kaibigan ko.

At nagpatuloy si Zaldo, “Alam ko namang hindi ka talaga magaling lumangoy. Kaya nagulat ako nang magpadala ka sa kantiyaw na bakla ang hindi tatalon.”

Tumingin siya sa mata ko. At nagpatuloy, “Dahil doon ay pinakikiramdaman kita. Nabigla nga ako nang bigla ka’ng nag-dive. Alerto ako pero hinihintay kitang humingi ng tulong. Nataranta rin ako. Dahil mabagal ang pagtawid mo papunta sa aming mga nakatawid na.”

“Hinayaan kita noong di ka humihingi ng tulong. Pero nang naramdaman ko at nakita ang panic sa mga mata mo ay sumisid ako para maitulak kita sa mababaw na parte ng ilog. Ilang beses mo akong natukuran sa ulo noon. Dahilan para maubusan ako ng hangin at matakot para sa sarili ko.

Humingi ako ng tulong kay Gerry. Na dali-dali namang lumangoy upang tulungan tayo.”

Kaglit huminto si Zaldo at bumuntong-hininga.

“Matagal na tayong magkakaibigan nila Gerry. Alam mo, may mga pagkakataong nagtatanong din siya tungkol sa mga ganitong bagay. Mga experience sa third sex. Iba kasi ang pagkakaalam ng marami sa bakla.”

At nagpatuloy si Zaldo, “Ang alam natin ay yung mga maiingay at malalakas ang boses na binabae kung kumilos.”

“Ewan pero kung pagiging bakla ang umibig ang lalaki sa kapwa lalaki, sa tingin ko ay mas mahalagang tingnan ang pagmamahalan nila. Hindi ang kumpas ng kamay o alog ng bewang.”

Tumingin uli siya sa akin at nagtanong, “Sa tingin mo ba ay resulta lang ng biglaang desisyon ang paglago ng nararamdaman ko sa iyo?”

Malumanay akong sumagot, “Ang totoo, ganon din naman ako sa iyo. Ngunit nalilito lang ako kung mali na naman ba ang magiging desisyon ko pag minahal kita. Tulad ng pagsama ko kay Sir Jun. Tulad ng pag-dive ko sa ilog noon. Takot akong malunod muli.”

Nagpaliwanag si Zaldo, “Katulad sa ilog noon, narito ako para alalayan ka. At alam ko rin naman na hindi mo ako pababayaang basta na lang kursunadahin ng iba. Alam kong may magtatanggol din sa akin.”

Muli siyang nagtanong, “G ka ba kung i-request ko na sa atin lang munang dalawa ito? Hindi naman talaga tayo mga bakla. Pero habang pinag-aaralan natin ang mga nararamdaman natin sa isa’t-isa, sikreto muna natin?

Noon ay mas kalmado na ang mga damdamin namin.

Nagpatuloy siya, “Hayaan lang nating yumabong ang relasyong ito nang natural. Walang pinipilit. Walang minamadali. Basta, matalik na magkaibigan. Yung…”

“Yung ano?” Pasingit kong tanong.

“Yung… best friends!” Sambit niya.

Sabay sabat ko na, “Best friends with benefits, o best friends PLUS?” Natawa siya sa sagot ko sabay tango ng ulo.

Namalayan na lang naming nakatulog kami uli’ng magkayakap. At may ngiti sa mga labi. Ngiti ng kapayapaan ng isip. At pagtitiwala sa isa’t-isa. Ngiti ng paggalang sa sinumpaang pangako. Na kami lang ang nakakaalam.

E:14 “Zeke, Gusto Mo?”

Maraming pagkakataong naitanong sa akin nang pabiro ni Gerry, “Ikaw Zeke, gusto mo’ng tikman?

Ewan ko pero kahit biruan at nagtatawanan kami ay may kagat sa akin ang paanyayang iyon. Lalo na nang matikman ko ang sarap ng subo ng kapwa ko lalaki. Pero kay Sir Jun, hindi ako nagpahalik.

Minsan ay napupuna kong tumititig si Gerry sa aking mga labi. Kunyari’y di ko pinapansin iyon pero malakas ang pakiramdam ko. “Ano kaya’ng iniisip nito?” Tanong ko sa sariling nagtataka sa tuwing mahuhuli ko’ng nakatitig siya sa akin.

Naaalala ko ang laging sinasabi ni Susie na kapitbahay namin at isa sa mga tagahanga ko sa lugar namin.

“Alam mo Zeke kung ano ang nagpapalakas sa appeal mo?” Tanong nito’ng pabiro pero may halong kilig.

“Ano naman yon, aber?” Patanong na sagot ko sa kanya na kunyari’y hindi siniseryoso ang usapan.

“Your kissable lips!” Walang patumanggang hiyaw nito na may kasamang makahulugang titig sa akin.

“Ampula, at iba ang dating kumpara sa ibang lalaki. Tapos may pagka-Turko ka pa. Ang ganda ng hugis ng ilong mo. Ah basta, kaiba!” Sabay buntung-hininga nito.

Hindi ko naman siniseryoso ang sinasabi nito. Una ay dahil kapatid lang ang turing ko sa mga babaeng kababata ko sa lugar namin. Pangalawa ay napagdesisyunan na ng isip ko na hinding-hindi ako mag-aasawa ng tagarito.

Mahirap na, baka magtuloy-tuloy ang pobreng buhay ko at ng magiging pamilya ko.

Kaya naman kahit ano’ng pagpaparamdam ng ilan at panunuksong bakla daw ako ay wala lang. Wala akong pakialam. Masakit, pero carry lang.

Minsan ay napagtuunan ng mata ko si Gerry habang ginagawa nito ang madalas na pagbibiro. Pero hindi ako napatingin sa alaga niyang nakalabas sa kanyang zipper. Bagkus ay sa kanyang labing parang mamasa-masa. Mamula-mula na bumagay din sa singkit nitong mata.

Sa unang pagkakataon ay hindi ako natawa. Bagkus ay may kung ano’ng kilig akong naramdaman.

“Ansarap niyang halikan, parang babae” sa isip-isip ko.

Ngunit tumututol ang kaisipan ko. “Kaibigan ko ‘to.” At kung sakali man, may lihim na kaming kasunduan ni Zaldo. “Di ba si Zaldo nga ang unang lalaking nakahalikan mo?” Bulong ko sa sarili. Pero maging iyon ay wari’ng smack lang dahil nga naiilang si Zaldo.

Maraming pagkakataon na pag nag-oovernight kami sa classroom pag Biyernes ng gabi para nasa school quadrangle na kami pagsapit ng alas kuwatro ng umaga para sa CAT o Citizens Army Training na parang ROTC sa college, o parang training sa pagiging reserve na sundalo para sa mga senior students, magkatabi kami ni Zaldo.

Doon ay kadalasang nag-iinit ang pakiramdam ko pag nakikita ko ang guapo kong best friend. Masarap siyang pagmasdan sa kanyang pagtulog.

Dahil mas gusto ng grupo na bukas ang ilaw ay di ko maiwasang mapabangon minsan at umupo sa tabi nito. Pinagmamasdan ko ang kanyang maamong mukha, hanggang sa bumubukol niyang harapan. Minsan ay sinisilip ko ang gilid ng shorts nitong pantulog. At napapabuntung-hininga ako.

May isang pagkakataon na nagising si Gerry at di ko namalayang nakalapit na pala siya sa akin. Huling-huli niya akong panay ang sulyap sa matigas at gumagalaw na harapan ni Zaldo.

Nabigla na lang ako nang bumulong si Gerry at nagsabing, “Zeke, gusto mo?” Na para bang nag-aanyaya.

Dahil nga nag-iinit ang aking pakiramdam ay hindi na ako nakatanggi nang abutin niya ang aking kamay. Hinila niya akong dahan-dahan palabas ng classroom at tumungo sa bandang likuran ng building.

Sa lugar kung saan madalas umihi ang tropa. Sa lugar kung saan ay madalas kaming magkumpara kung sino ang pinakamalaki. At pinakamalib_g.

Lalo akong nag-init nang siilin ako ng halik ni Gerry. Hindi ko napigilan ang aking sarili. Gumanti rin ako. Waring nag-aalimpuyo ang aming mga damdamin nung sandaling iyon. Matagal na pala akong gustong tikman sa labi ni Gerry. At may ganoon din naman akong pagnanasa sa kanya.

Kaya naman madalas kaming magkatitigan sa labi namin noon pa. May pagnanasa rin pala siya.

“Tol, ang sarap mo!” Hindi ko napigilang ibulong sa kanya.

Dahil dito ay lalo siyang nag-init at inilabas ang kanyang sandata. Binuksan ko na rin ang aking zipper at hinawakan namin ang nagngangalit na sandata ng isa’t-isa.

Ilang minuto naming dinama ang naghuhumindig na kargada ng isa’t-isa hanggang sumambulat ang mga damdaming umaapoy na parang nilalagnat. Tapos ay muling naglapat ang aming mga labi at siya’y bumulong, “tang-_na, ang sarap mo rin, tol. Sikreto lang natin to ha?

Napatango na lang ako. At bumalik na agad kami sa pagtulog.

Mga ilang ulit ding nangyari ito ngunit walang totoong pagmamahal na namagitan sa amin ni Gerry. Mas masasabi kong naging parausan namin ang isa’t-isa.

Mas malalim ang tinginan namin ni Zaldo ngunit nanatiling sikreto ang lahat.

E15: Palakihan Tayo

Noong panahong nasuntok ko si Dan at ayaw ko na sanang bumalik muna sa eskuwela, hindi muna ako umuwi kina Zaldo.

Napagdesisyunan kong bumalik muna sa lugar naming magulo.

Parang wala ang tatay ko noon. Nagsimula na daw uling tumanggap ng project sa kalapit na bayan. Furniture ang negosyo niya noon. Nalugi kaya naging lasenggo ito nung mga panahong napalipat kami sa magulong lugar na ito. Iyon pala ang dahilan ng kanyang madalas na paglalasing.

Masaya sana ang buhay ko bilang bata, mga panahong di pa ako pumapasok sa elementarya. Wala pa kami sa magulong lugar.

Kahit bata ay may mga natatandaan ako sa marangya naming buhay sa malaking bahay na iyon na naging tindahan na rin ng furniture ng aking ama. Ang nanay ko naman ay may sariling karinderya o canteen sa parte ng malaking bahay na iyon.

Parang laging piyesta sa bahay namin. Maraming tao. Mga mamimili ng furniture, mga suki sa kainan, mga kamag-anak, mga trabahador ng aking tatay sampu ng kanilang pamilya na doon na rin kumakain sa karinderya.

Isa marahil sa dahilan kaya puno lagi ng tao ang malaking bahay ay dahil sa pamilya ng mga trabahador namin. Puede silang magpalista lang ng pagkain sa canteen ng nanay ko na binabayaran naman pagdating ng lingguhang suweldo. Mabait sa mga trabahador ang aking mga magulang.

Ako bilang bata ay mahilig na noong pakantahin at pasayawin ng mga tao sa paligid ko. Bata, sunod lang kung ano’ng pinapagawa habang nag-eenjoy ang lahat sa pinag-gagagawa ko.

May isang trabahador ang aking tatay noon na sa tanda ko bilang bata ay matikas ang pangangatawan at may itsura. Lagi akong kinakausap nito. Parang uncle ang turing ko sa kanya.

Kapag umiihi ito sa gilid sa di kalayuan sa likod-bahay namin ay lagi niya akong isinasabay umihi. Ewan kung bakit ganon siya. Basta ang alam ko, madalas ganoon.

A, naaalala ko na. Laging busy ang aking nanay at tatay sa furniture shop at canteen. Pag walang masyadong kumakain sa canteen ay bumabalik sa pananahi sa shop ang aking nanay samantalang ang tatay ko ay nagbabantay sa pagtatrabaho ng mga workers namin.

Sa panahong wala akong kasamang mas nakatatanda pag naiihi ako, imbes na sa banyo ay pinasasamahan na lang ako kay uncle Rudy sa likod bahay para manubig. Kaya sinasabayan na lang niya ako.

Wala siyang arte kapag kasama ako. Kita ko lagi ang mahaba niyang ari na umiihi. Nagtataka nga ako noon kung bakit ibang-iba ang itsura ng kanyang pang-ihi kumpara sa akin. Maraming buhok ang sa kanya. Sa akin ay kalbo. May parang helmet ang dulo ng sa kanya. Sa akin ay nakasupot. Kaya pala. Supot ang tawag sa nakasupot. Hahaha.

Minsang umiihi kaming dalawa ay tumigas ang kanyang alaga matapos niyang magbawas ng tubig. Curious ako kaya hinawakan ko. Ewan ko ba pero parang ayaw ko nang bitiwan.

Napasigaw siya na umabot sa pandinig ng mga tao sa bahay nang ayaw ko’ng bumitiw. Pero nagawa rin naman niyang mapabitiw ako. At dahil nga may mga nakakita sa nangyari ay marahil, naikuwento nya ako sa mga tao.

Ito siguro ang dahilan kung bakit mula noon ay nagsimula akong tuksuhing bakla sa pamilya.

Nung napalipat na kami sa magulong lugar ay nagpatuloy ang ganitong kuwento.

Sa tuwing daraan ako sa mga tambay ay wala ako’ng muwang na may ganoon na palang kuwento tungkol sa akin.

Nagsimula na akong masaktan sa kalooban noon kahit bata. Dahil sa mga arte nila at pagkumpas-kumpas ng kamay na animo’y binabae habang nakatingin sa akin.

Malapit kaya kami sa peryahan na uso noong mga panahong iyon. Lugar kung saan may mga palabas na sayaw o kanta o skit ang mga baklang nakadamit-babae na kalauna’y nakilala bilang mga transgender.

Iyon ang pagkakakilala noon sa bakla. Maiingay at makakapal ang make up.

Grade one ako sa mga panahong iyon. Pag-uwi galing eskuwela ay may sumisipol na pag dumaraan kami ng aking ate na sumusundo sa akin. Ang akala ko noong una ay ang ate ko ang sinisipulan. Pero pag umaarteng bakla na sila ay “alams” na. Ako yon.

Pakiramdam ko ay walang nagtatanggol sa akin. Ang ate ko ay napapangiti lang.

Ang nakatatanda ko’ng kapatid na lalaki naman ay halos ipagtulakan ako pag sabay kaming naglalakad. Batok, tulak, minsan ay halos mangudngod ako sa daan pag nagkakasabay kaming maglakad.

Malaki ang katawan niya samantalang ako’y isa pang paslit kaya laging masakit ang ulo ko’t katawan.

Ako ang bunso at ang dalawa ko pa’ng kapatid na babae ay gayunding itinuring na ako’ng bakla.

Bata. Wala akong lakas lumaban. Wala akong kakampi. Lahat yata, inaapi ako.

Lumaki ako’ng masasakitin, malungkutin, at pilit lumalayo sa kapwa.

Sa totoo lang, hindi lang ako napupuyat dahil sa pagwawala ng aking ama sa dis-oras ng gabi. Lalo na nung nasa high school na ako.

Napag-alaman ko’ng ako talaga ang pinag-iinitan niya kapag siya ay nalalasing. Parang ako ang laman ng paninisi. Parang ako ang malas sa buhay namin.

Masakit. Minsan dahil walang kakampi, umiiyak lang ako’ng mag-isa.

Minsan, naiisipan ko na’ng tapusin ang buhay ko.

Subalit lagi akong nagdarasal pag wala akong makitang kakampi. Ipinagdarasal ko na sana ay makaalis ako sa lugar na ito.

At sana, huwag akong maging bakla.

Dalangin ko habang humihikbi sa sama ng loob ko sa buhay, at sa mga tao sa paligid ko.

“Pagmamahal? Ano ‘yon?” Lagi kong bulong sa sarili. Wala akong kilalang taong naramdamam ko ang pagmamahal. Lahat, iniinsulto ako. Walang galang sa aking pagkatao.

Kaya naman mula noon ay napagdesisyunan kong ipagtanggol ang aking sarili sa mga nanunukso sa akin na ako’y binabae. Masaktan na ang masaktan. Lalaban na ako.

At isa nga si Dan sa napagbuhatan ko ng kamay. Ang lahat ng sakit at poot ay naibuhos ko yata sa pagsuntok ko na’ng ikaisa sa kanya. Ako man ay nabigla rin sa nagawa ko.

Nang mahimasmasan ako ay dali-dali akong lumabas ng eskuwelahan matapos ang matagumpay kong final speech rehearsal sa clubhouse noon kung saan hinarap ko si Dan para “turuan ng leksiyon”. At para magpakilala na rin na dumating na ang totoong ako.

Hindi na ako papayag na apihin at tawaging “bakla”.

Sa kabila nang mga pangyayari, may ilan pa ring kababata sa lugar na iyon na isinama at itinuring akong tropa. May mga katangian din naman ako’ng gusto ng iba.

Matapos naming matuli ay lumaki ako’ng guwapo sa paningin nang marami. Matalino pa “daw”.

At si Rod ang isa sa mga napalapit sa akin sa lugar na iyon. Makinis, may kaputian ang balat at guwapo rin. Isa sa mga ka-tropa ko.

Malaki ang tiwala niya sa akin. Sa pagkalalaki ko. Madalas nga siya’ng sumabay o tumabi sa akin sa pag-ihi. Mahilig makipag-kumpara. May pagka-exhibitionist.

Minsan, niyayaya niya ako’ng magpalabas kami. Unahan, panalo kung sino’ng unang labasan. Wala lang. Trip lang.

May mga pagkakataong na-iimagine ko bago matulog ang mga pinag-gagagawa namin ni Rod. “Gusto ko ba siya?” Madalas kong maitanong sa sarili.

Nasa isip ko rin na parang malinaw na video ang mga alaga namin. Kapag parehong matigas. Minsan ay napupuna kong parang gusto niyang paglapitin. Kulang na lang, sumagi ang kanya sa akin.

Ewan, pero sa puntong ito ng pag-iimagine ko sa amin ni Rod, di ko naiwasang tigasan at magparaos. At ang sarap sa pakiramdam.

At sa gabing iyon mula nang makasakit ako ng kapwa, parang tumigas din ang aking damdamin.

Hanggang sa ako ay nakatulog… sa magulong lugar na iyon, sa unang gabi ng pagbabalik ko… walang lasing na tatay… na nagwawala. Walang planong bumalik sa eskuwela. Walang planong makipag-ayos kay Dan. Walang planong sumali sa speech contest. Walang plano. Wala.

E16: Makinis Si Crush

Nasa college na ako sa Manila nang minsang naisipan kong dumaan sa lugar kung saan ako lumaki.

Karamihan sa mga kababata ko ay nag-asawa na sa dahilang hindi naman sila nakatuntong na sa kolehiyo. Sa hirap ng buhay dito sa lugar namin. Iilan lang kami sampu ng aking kinakapatid na nabiyayaang makapag-college.

Ang kinakapatid ko’ng si Anne ay nasa nursing samantalang Engineering naman ako. Mga humahango ng isda sa Malabon ang aking ninong at ninang na mga magulang ni Anne. Iyon ang pinagkukunan nila ng pangpaaral sa kinakapatid ko.

Minsan na rin ako’ng tinuruan ng aking ninong sa pagnenegosyo ng isda sa palengke.

May mga summer vacation na ginugol ko sa pagtulong sa kanila para matulungan ko kahit sa pangkain lamang ang parents ko. Lalo na nung naka-enroll na ako sa college sa Manila sa pamamagitan ng scholarship.

Ang scholarship na naipagkaloob sa akin ay galing sa organisasyon na laging sponsor ng mga speech contest na nasasalihan ko noong elementary at high school.

Sa mga panahong ito na may tinutuluyan na ako sa Manila at pumapasyal na lang tuwing bakasyon, napag-alaman ko na ang aking ama ay nahinto na sa pagtanggap ng project sa furniture. Nagkasakit. Bunga ng labis na pag-inom ng alak.

Ang aking ina na wala ring hanapbuhay ay madalas na lang manilbihan at humingi ng tulong sa simbahan.

Ito marahil ang dahilan kung bakit noong inilahad ko sa kanila ang magandang balita ng scholarship offer sa akin ay hindi lubos ang kanilang pasasalamat sa scholarship ko.

“Masaya naman kami para sa iyo anak,” wika ng aking ina. “Pero nalulungkot din dahil wala man lang kaming maitulong kahit sa pamasahe mo sa araw-araw. Alam mo naman, maysakit na ang tatay mo. At para sa amin ay sapat na na nakapagtapos ka sa high school.” Dugtong pa nito.

“Okey lang ako Nay. Makakaraos din ako sa pangarap ko’ng makatapos ng college.” Sagot ko naman.

“Nga pala, naabutan ako nila ninang ng mga isda para sa inyo. Kayo na po ang magluto at babalik pa ako sa palengke.” Bilin ko sa aking ina.

Sa pagpasyal ko sa amin sa bakasyong iyon matapos kong makapag-enrol sa college sa Manila, maraming pagbabago ang nararamdaman ko.

Una ay may konti na’ng respeto sa akin ang aking mga magulang. Ang aking ninong at ninang naman ay masaya para sa akin kaya labis ang pagmamalaki nila sa pagtulong sa akin na makaangat nang kaunti sa buhay. Masaya sila sa nangyayari sa akin.

Siyanga pala, magkatabing-bahay lang sila nila Rod.

Minsan ay nagawi si Rod sa palengke kung saan ko inilalatag ang mga isdang inilagay sa kahong puno ng ice kagabi. Pagsapit ng alas dos ng madaling araw ay inilalatag ko na ang paninda ng aking ninong habang sila ay nasa Malabon dala ang sasakyang magkakarga sa banye-banyerang isda.

Nakangiti si Rod. “Kumusta na Zeke? Miss ka na ng tropa.” Masayang sambit ng kababata ko.

Lumalatay ang liwanag ng ilaw sa madaling araw sa guwapo niyang mukha na wari’y kagigising lang. Makinis at lalong kumisig si Rod.

“May inuman daw ang tropa mamyang hapon, baka gusto mong sumilip man lang para makita ka nila.” Paanyaya ni Rod. Na sinang-ayunan ko naman.

“Pasensiya na Rod, medyo na-busy dahil sa enrollment at paglipat ko sa boarding house sa Manila. Saan ba tayo? Kina Mario?” Sagot ko kay Rod.

“Oo, Zeke. Basta hihintayin ka namin ha?” Huling paalala nito. Tumango ako at umalis na si Rod pagdating ng unang customer.

“Hayts, guwapo pa rin ni Rod.” Sa isip ko habang iniaabot ang biniling bangus ng unang customer.

Hindi ko mapigilan ang excitement habang ini-imagine ang mga palakihan at halos pagtatabi ng aming mga sandatang naghuhumindig pag nagkukumpara kami sa tuwing sabay umiihi. May naramdaman akong bumubukol at nabubuhay sa umagang ito. “Ah, mamya na lang.” Bulong ko sa sarili.

Matapos kong hatdan ng pang-ulam ang aking mga magulang ay dumiretso na ako kina Mario na dala ang ilang pirasong bangus para lutuing pampulutan.

Nagsisimula na sila nang dumating ako. Ang dating tropa ko sa lugar na ito. Ang magkapatid na Mario at Jun. Ang kambal na si Danny at Donald. At si Rod.

“Uy dumating na ang genius na pogi!” Pabirong bati ni Rod.

At nagsimula na kami sa masayang kuwentuhan habang umiikot ang tagay.

Medyo lasing na nang magsimulang magpakita ng naghuhumindig na alaga si Mario. Tumayo ito katulad ng ginagawa sa harap ng tindahan noon ni Aling Edith. Ibinabandera ang talaga namang napakalaking alaga habang kami ay patuloy lang sa pag-inom ng umiikot na tagay.

Nang lasing na at nakatulog na ang lahat, kami na lang ni Rod ang medyo gising pa. At di masyadong tinamaan.

Tumabi si Rod sa akin. Inilapat ang kanyang labi sa akin at magsimulang simsimin ang aking leeg. Hanggang bumaba sa nipples ko. “Ahh,” napabuntinghininga ako.

Matapos ay mabilis kaming naghubad pareho ng saplot hanggang naramdamam kong idinikit niya ang kanyang espada sa espada ko. Matigas na matigas kaming pareho. Halos di ko alam ang gagawin. Sinubukan kong pasukin si Rod. Makinis ang balat at bilugan ang likod ni Rod. Parang monay. Napaigik siya nang buo kong naipasok si junjun.

Ito ang una kong pagpasok sa kapwa lalaki. Masarap pala. Iba ang sarap ng masikip na lagusan.

Maya-maya ay waring gustong gumanti ni Rod. Ako naman ang pilit niyang pinasok sa kabila ng pagtanggi ko. Sa kabila ng kalasingan ay naramdamam ko pa ring waring may napunit sa aking pagkatao. Tiniis ko.

Sa dahilang matagal ko na ring gusto si Rod kaya nagpaubaya na ako. Pareho naming naabot ang rurok ng sarap at muling naglapat ang aming mga labi. Madiin. Marubdob. At aming binigyang-laya ang damdaming matagal nang humahanga sa isa’t-isa.

At magkatabi kaming nakatulog ni Rod, si crush, sa bahay ng tropa. Kina Mario at Jun na noo’y parehong naghihilik na.

E17: Kasi, Si Uncle

Paano nga ba nagsimula ang lahat? I mean, ang damdamin ko sa kapwa lalaki?

Sa abot ng pagkatanda ko ay labis kong iniiwasan at isinasantabi ang mga nararamdaman ko noon pa.

Di nga ba, lagi akong may girlfriend?

Di nga ba, lagi kong ipinagdarasal na huwag akong maging bakla?

Di nga ba, umabot na ako sa sukdulan? Nanakit na ako ng kapwa upang maipagtanggol ko ang aking sarili laban sa mga nanunukso at nambubully sa pagkatao ko?

Pero ano nga ba ako? Sino nga ba ako kung wala ang mga girlfriend o fling na babae? Kapag hindi ko kailangang humingi ng tulong sa Maylikha na huwag sana akong maging ganon, yung parang clown kung ituring, parang nilalang na galing sa ibang planeta? Kapag hindi ko kailangang ipagtanggol ang sarili sa pamamagitan ng pagiging maton?

Ano nga ba ang nasa loob ng puso ko?

Sabihin na nating bata ako at wala pang sapat na pag-iisip noong halos di ko bitiwan ang t_t_ ng trabahador namin sa malaking bahay.

Sabihin na nating maaaring naimpluwensiyahan ako ng labis na kuwento tungkol sa aking pagkatao mula pa pagkabata dahil dito.

At sabihin na nating wala akong laban sa pang-aapi sa akin at sa aking pagkalalaki, sa aking pagkatao.

Ngunit may isip na rin naman ako noon at may chance na mamili kung saan ako lalagay. Kung saan ako babaling. Kung lalaki ba ako. O lalaki rin ba ang gusto ko.

Yan ay kung isipan ko ang mananaig.

Subalit iba ang ibinubulong ng puso ko.

Basta ang alam ko, masaya ako noong mga panahong napaliligiran ako ng mga kaklase kong lalaki.

Nasisiyahan ako na nakikita ko ang mga pinakatatago namin kapag sabay kaming umiihi noong high school.

Pribilehiyo para sa akin na makita ang t_t_ ni Gerry sa mga pagbibiro nito’ng bukas ang zipper.

Kuntento ako sa pagkukumpara namin ng aming mga sandata ng kababata ko’ng si Rod. At ang makita ang malaking kargada ni Mario na kasabay ko’ng natuli.

At higit sa lahat, ang pagnanais ko’ng mapalapit kay Zaldo.

Ang pag-init ng aking pakiramdam sa tuwing biyernes ng gabi na natutulog kami sa school. Ang pagmamasid ko sa natutulog na si Zaldo habang bukas ang ilaw.

Aaminin ko, first time kaming nag-introduce ng mga sarili noong first year high school ay napahanga na agad ako sa kaguwapuhan ni Zaldo. Gusto ko siya’ng laging makasama. Kaya sinigurado kong ako ang una niyang maging barkada.

Lagi akong nag-aaral na’ng mabuti noon para may maipakopya sa kanya. Sa assignments, sa quiz, sa exams. Madali ko’ng nahuli ang loob niya.

Noong nakatira pa ako sa magulong lugar, pag matutulog na ako ay pinapangarap ko na makatabi ko siya sa pagtulog. Laman siya ng imahinasyon ko.

Ewan ko ba, basta kakaiba ang nararamdaman ko.

Excited, na masaya, na nagnanasa sa kung ano’ng puede kong maging panaginip. Sana magkasama kami. Iyon ang laging huling hiling ng isip ko bago ako makatulog.

Nangyari ito noong panahong hindi pa masyadong palainom ang aking ama. Noong nakakatulog-tulog pa ako na’ng maayos sa lugar na iyon. Lugar na hindi ko naituring na tahanan.

Kapag summer ay gumagawa ako ng paraang magkabisikleta kahit hiram lang para magkasama pa rin kami ni Zaldo.

At naging parte na nga ang pagsama rin ni Gerry.

Hanggang sa napatira na nga ako kina Zaldo. At natupad ang pangarap ko’ng makatabi siya sa pagtulog.

Subalit waring lahat ng masasayang sandali ay may kaakibat na lungkot.

Halos sumabog ang dibdib ko sa selos nang minsang naabutan ko si Zaldo at Gerry na nagpaparaos. At kitang-kita ko nang naghahawakan sila ng sandata at nagpapalabas ng kanilang mga katas sa katawan. At ginawa rin ni Gerry ang pagsimsim sa labi ni Zaldo. At nakita kong walang ilangan sa kanilang dalawa.

Malayo ito sa pagkailang na nangyari sa amin ni Zaldo.

Ito ay nang minsang bumisita si Gerry sa kubo namin ni Zaldo habang wala pa ako.

Hindi ako nagpahalata na nakita ko sila. Habang abala sila na parang walang ibang maaaring gumambala sa kanilang masasarap na sandali.

Marahan kong ipininid ang pintuan ng kubo na marahan ko rin namang binuksan kaninang kararating ko lang.

Pinigilan ko ang sarili. Lumabas uli ako at walang pagkompronta o pag-uusap na naganap. Pinili ko’ng manahimik.

Pinili ko’ng tanggapin ang napag-usapan namin ni Zaldo… Walang pilitan… hayaang yumabong… o tanggapin kung saan man hahantong…

Sa ganang akin, marahil ay panahon na’ng tanggapin ang katotohanan na hindi kami para sa isa’t-isa.

Mananatili silang mga kaibigang malalapit sa aking puso… Si Zaldo, at si Gerry.

E18: Excited Si Zaldo

“Napakabait ni Zeke. Masipag mag-aral. Kahit hirap sila sa buhay ay nai-inspire ako sa kanya.”

Napapabuntung-hininga si Zaldo sa tuwing maaalala ang mga masasayang sandali nila ni Zeke.

Paano nga ba nagsimula ang malalim niyang pagtingin sa kanyang best friend? Na ngayon ay kanya nang itinatangi.

Mahirap isipin pero parang bato-balani ang pagkaakit niya sa kaibigan.

Natatawa na lang siya pag naaalala niya ang pabirong tawag ni Zeke sa kanilang relasyon. “Best Friends Plus”.

At hindi niya mawaglit sa isip ang cute na ngisi nito kapag sinasambit ang mga katagang iyon.

“Yung… Best Friends with benefit?” Minsang tanong ni Zeke noong una silang nag-kiss.

Ewan. Pero hulog na hulog siya dito.

Sa una pa lang nilang pagpapakilala noong unang araw nila sa high school, may kakaibang na’ng aura ito.

Makapal na kilay, matangos na ilong na parang may pagka-Kastila o European na parang Turko. Mapulang labi na may wastong kapal na madaling mapansin dahil sa natural na pagkapula. Mailap ang matang nangungusap na may konting lungkot. Kaya naman nakakabighani pag ngumiti.

Napuna ni Zaldo noon na naiilang itong makipag-usap sa mga di pa kakilala na parang nag-oobserba lang. Pero pag nagsalita ay mapupuna agad na malawak ang kaalaman nito sa maraming bagay. Medyo kumukumpas ang mga kamay kapag may importanteng gustong ipahayag sa klase.

“Class, I want you to introduce yourselves in front. One by one.”

Bungad ni Mrs. Inting na class adviser nila.

Isa-isa silang nagpakilala pero hindi mula sa unahan, kundi sa likuran kung saan kanina ay nag-unahang maupo ang mga lalaki. Ang girls naman ay inokupa ang mga upuan sa unahan ng classroom.

Kaya iyon na rin ang ginawang seating arrangement ni Mrs. Inting na class adviser nila sa first year at fourth year. Iba ang na-assign na adviser nila sa second at third year.

Nagsimulang magpakilala si Efren na mukhang matalino rin.

Kunsabagay, lahat naman sila sa klaseng ito ay honor students pag-graduate sa elementary. Galing sila sa iba’t-ibang sitio at barangay ng bayang iyon sa South Metro Manila.

Kaya nga nabuo ang A-1 section na mas mataas pa sa section 1 sa high school. Parang Manila Science o Philippine Science ang kurikulum. Laboratory ang isang room para sa kanila. Experimental class daw, sabi ng prinsipal minsang nagpakilala ito sa kanilang klase.

Hanggang sa umabot na kay Zeke. Nahihiya pa ito sa unang bahagi ng pagpapakilala sa klase pero nang makabuwelo ay ang galing magsalita. Malumanay na may konting diin ang boses na nakakahalinang pakinggan.

“Magaling siguro itong kumanta.” Naisip ni Zaldo. “At ang ganda ng boses!”

Minsan nga ay nagulat siya habang nanonood ng Christmas play sa church ground sa bayan. May biglang nagsalita sa background. “Boses ni Zeke yon ah? Tanong niya kay Gerry.

Kanina lang ay magkakasama silang tatlo pero dahil sa dami ng taong nanonood sa play ay biglang nawala si Zeke. “Umihi lang yon,” wika naman ni Gerry.

Hanggang sa narinig na lang nila na pinasasalamatan ng host ang background na boses sa play. Si Zeke.

“Iihi lang pala ha?” Pabirong tanong niya kay Zeke.

“Ikaw pala yung nagsasalita, bro?” Tanong ni Zaldo kay Zeke. Na sinagot lang nito ng may pilyong ngiti.

“Wala lang ‘yon, ‘to naman. Suma-sideline lang!” Wika ni Zeke sa kanila ni Gerry.

At nagkatawanan na lang sila.

Balikan natin ang first introduction sa harapan ng klase…

Nang unang tumingin si Zeke kay Zaldo noong siya naman ang nagpakilala ay napangiti siya rito.

Pero hindi siya nagtagal sa pagtitig at pagngiti kay Zeke dahil maraming babaeng kaklase niya ang napuna niyang malagkit ang tingin sa kanya.

Alam ni Zaldo na guwapo siya at siya na marahil ang pinakaguwapo sa kanilang klase. Pero para sa kanya ay mas guwapo si Zeke. At magaling talagang magsalita.

Para nga’ng nag-speech si Zeke nang bahagya kaninang magpakilala kaya para siyang naiilang nang sa kanya na nakatitig ang buong klase at turn na niyang magpakilala.

Pero dahil guwapo siya ay nakuha ni Zaldo ang attention ng mga babaeng kaklase nang magpakilala siya.

Pero maging mga lalaki ay napahanga sa kanyang tindig at kaguwapuhan. Mala-Adonis.

Napuna rin niyang nakatitig rin sa kanya si Zeke. Napahanga rin ito sa kanya.

Mula noon ay mas lalo silang naging close dahil nga rin magkatabi sila ng upuan.

At bonus pa. Hindi madamot magpakopya si Zeke. Assignments, quiz, exam at kahit ano pang test, madaling makakopya si Zaldo.

Kaya naman binarkada na niya ito. At nabuo nga ang tropang Z and company. Zaldo. Zeke. At iba pa.

At nagbibiruan ang iba pang kaklaseng lalaki na nilalagyan ng letter Z Ang unahan ng pangalan para lang mapabilang sa tropa. Zefren tuloy ang naging pangalan ni Efren.

“Ang saya talaga.” Sa isip ni Zaldo tuwing naaalala niya kung paanong nabuo ang barkada.

Pero ang pinakamasaya ay ang makilala niya si Zeke. Suportado siya nito kapag lumalaban siya sa school pageant. At suportado naman niya ito kapag lumalaban ito sa speech contest. Mutual admiration. Na nauwi sa matamis na tinginan.

Noong una ay isinasama niya kunyari si Gerry na classmate niya mula pa elementary para yayain si Zeke na mag-bike at mamasyal. Hanggang sa naging sanggang dikit ang tatlo.

At kalauna’y niyaya niya si Zeke na sa kubo nila sa likod-bahay tumira nang nahihirapan na ito sa sitwasyon sa pamilya at sa tinutuluyan nitong lugar. Magulo daw, reklamo ni Zeke.

Minsan ay nagkayayaan ang tropang maligo sa ilog sa Cavite. May kaklase silang tagaroon.

Pero muntik nang malunod si Zeke.

Dito nakita ni Zaldo na hindi niya pababayaan ang bff niya. Muntik na rin siyang malunod ngunit pipilitin niya sa abot nang makakaya na iligtas ito. Mabuti’t magaling ding lumangoy si Gerry kaya nailigtas nila si Zeke.

Lalo silang naging sanggang-dikit. Siya, si Gerry at si Zeke. Sila ang tinaguriang heartthrobs sa school. Maraming babaeng nahumaling sa kanila.

Pero marami ring bading na umaaligid sa kanilang tatlo. Unang (nabiktima?) si Gerry. Tapos si Zeke.

Ewan pero ang pagtingin niya ay na kay Zeke.

Masaya si Zaldo pag katabi niyang matulog si Zeke. Hindi alam nang huli na nagigising siya sa kalagitnaan ng pagtulog nito at pinagmamasdan niya ang maamong mukha nitong natutulog. Para itong anghel sa tabi niya.

“Ahh. Zeke. Akin ka na lang”. Bulong ni Zaldo sa tuwing makikita niya ang mukha ng natutulog na kaibigan. Na kalauna’y natuto niyang mahalin kahit kapwa ito lalaki.

Makisig si Zeke sa mata ni Zaldo. Lalo nang ipagtanggol siya nito sa mga nam-bully sa kanya sa kalapit-barangay nina Zeke. Masasabi niyang mataas ang respeto kahit ng mga tambay kay Zeke.

Hanggang tuluyan na siyang nahulog dito. Minsan ay nagigising siyang gusto niyang halikan si Zeke. Dahil mas malaki at matangkad siya dito, parang unan na niyayakap niya ito kapag tulog na.

Tanda ito ng kanyang pagmamahal.

Sa una ay bilang kaibigan. Kalauna’y may naramdaman na siya’ng pagnanasa lalo na nang magising siyang kumikiskis ang alaga nito sa likod niya.

Medyo lasing siya noon. Nananaginip siya pero nararamdaman din niya ang sandata nitong dumidikit sa kanyang likuran. Makitid lang kasi ang papag na higaan nilang dalawa.

Yun bang nananaginip ka pero parang gising ka at pareho ng panaginip ang nangyayari? Ganoon.

Sa panaginip ay kasama niya si Zeke na naglalaro ng basketball. Siya ang binabantayan nito dahil nasa magkalabang team sila.

Ramdam niya ang pagdikit ng t_t_ ni Zeke sa kanyang puwitan na nagustuhan niya.

Masarap ang init ng nag-aalab na katawan ni Zeke sa lamig ng madaling araw. Mga oras na parang alas dose ng tanghali ang tindig ng mga naghuhimindig na t_t_ ng mga lalaki.

Anumang kulay o hugis. Straight man o bi.

Sa panaginip ay biglang naging one-on-one ang laban. At nakadikit pa rin ang t_t_ ni Zeke sa likuran niya.

Sinubukan niyang itulak palayo si Zeke sa panaginip gamit ang kanang kamay niya pero bakit biglang napaloob ang kamay niya sa shorts at brief nito? Sapat para mahawakan niya nang tuluyan ang tigas na tigas na nitong alaga. Sa panaginip ay may pagnanasa siya kaya may masarap na init na dating ang kanyang palad.

Para namang lalong lumaki ang nasa loob ng kanang kamay ni Zaldo. Kaya lalo siyang nanggigil sa pagpiga-piga dito. Sa panaginip lang ba?

Nang may biglang pumulandit. Akala niya ay pawis lang. Nagising siyang malagkit ang kanyang kamay.

“Nananaginip ba ako?” Tanong ni Zaldo sa nagising na katabi.

“Nananaginip ba o natauhan? Ano ba ang mas angkop na deskripsyon sa ginawa niya?”

Dito sila nagkausap nang masinsinan ni Zeke. Umamin siya sa nararamdaman niya para dito. Wala siyang itinago. At gayundin naman si Zeke.

“Napakamaunawain talaga ng mahal ko.” Bulong ni Zaldo habang inaalala ang lahat.

Ang ikinalulungkot ni Zaldo ay ang pagkakahiwalay nilang bigla ni Zeke. Nasa Manila na ito nag-aaral. Doon na rin tumira.

Pero ang pinakamasakit sa lahat ay may sama ito ng loob sa kanya nang lumipat ito sa Manila.

“Bakit naman kasi nakita niya kami ni Gerry na nagpaparaos? Sana sumali na lang siya. Tropa naman si Gerry. Sanggang-dikit.” Pagmumuni-muni ni Zaldo.

“Sana, makausap namin siya sa birthday ni Efren. Bukas na iyon. Excited akong makita ka uli Zeke!”

Naisip ni Zaldo na napapabuntung-hininga.

E19: Muling Pagtatagpo

Natupad nga ang isa sa mga una kong pangarap na maka-graduate ng high school.

Nakatapos rin ako sa kolehiyo sa pamamagitan ng isang scholarship. Samantalang si Zaldo ay hindi na nag-college.

Napadalang na ang aming pagkikita nang lumipat ako sa boarding house sa Manila pero may mga okasyon na nagkikita-kita pa rin kami kasama ni Gerry at iba pang tropa namin noong high school, kapag may isine-celebrate kaming okasyon.

Isa na rito ang birthday ni Efren. Isa sa tropang Z. Tropang nabuo dahil sa mga pangalang Zeke at Zaldo. Kasisimula ko pa lang sa second year college sa Engineering sa Manila.

Nagkataong nagkita kami ni Efren nang bibisita ako sa lugar namin at sa pagsakay ay nakasabay ko siya sa bus galing Manila. Doon din pala siya nag-college sa isa sa mga sikat na pamantasan sa lungsod.

“Hoy Zeke, long time no see.” Bati nito na di ko napansing nakaupo pala sa likurang bahagi ng bus. Nauna siya’ng sumakay habang ako ay naupo sa bandang unahan.

Dahil bakante naman sa tabi ng inuupuan ko ay tumabi sa akin si Efren.

“Kumusta Efren? Manila ka rin pala nag-college?” Pagbati ko naman.

“Eto, second year na rin sa Accounting.” Sagot ni Efren.

“Nga pala, birthday ko. Pupunta sa bahay ang tropa. Si Zaldo, Gerry at ang iba pa nating tropa sa high school. Mabuti nagkita tayo. Punta ka!” Paanyaya nito.

May parang pag-aatubili nang marinig ko ang pangalan nina Zaldo at Gerry. Napuna ito ni Efren.

“Ayaw mo ba? May lakad ka ba?” Tuloy-tuloy na tanong ni Efren.

“Ah, eh. Hindi sa ayaw.” Wika ko.

“May dadaanan lang ako pero sure na susunod ako.”

“Aasahan ko yan ha?” Paniniguro ni Efren. “Miss ka na nila Zaldo. Miss ka na ng tropa.” Dugtong pa nito.

Sa totoo lang, siyempre, alam ko naman ang okasyon. May GC naman kasi kami para sa mga okasyong kagaya ng birthday ni Efren. Ang GC ng Z & Company. May ilan na rin kasing maliliit na negosyo ang ginagawa namin kahit trial stages pa lang.

Oo, hindi lang kami tropa. Unti-unti ay bumubuo na kami ng maliliit na kumpanya para ma-practice ang kurso ng iba sa tropa. May mga kumukuha rin kasi ng kursong pang-business sa ilan sa miyembro ng tropang Z. Naging barkadahan at negosyo.

Parang gusto kong ibahin ang usapan. Nalungkot akong bigla. Sariwa pa sa isip ko ang mga nakita ko’ng ganap kina Zaldo at Gerry.

Pero natanggap ko naman. Sa isip.

Pero hindi sa puso. Aaminin ko. Nasaktan ako. Pakiramdam ko ay enjoy na enjoy sila sa paglalapat ng kanilang mga labi samantalang kami ni Zaldo ay smack lang halos. May ilangan.

Pero aaminin ko rin na masarap humalik si Gerry. Ilang ulit kaya kaming nag-enjoy.

“In fairness, hindi kaya ganon din ang pagdadala nito kay Zaldo kaya nag-enjoy ang huli nang walang pangingimi?” Bulong ko sa sarili.

“Bakit ba ako nagseselos?” Patuloy ng isip ko.

“Ah, alam ko na. Kasi nga ay mahal ko si Zaldo at nagpahayag din ito ng pagmamahal sa akin.” Sa isip ko pa rin.

At sa abot ng aking ala-ala, maganda ang aming simula… Sa unang pagkikita pa lang…

“Ang guapo,” sigaw ng mga babaeng kaklase namin ni Zaldo noon.

Nahihiya man ay nagpakilala si Zaldo sa harap ng buong section A-1.

“Ako si Zaldo. Galing sa Daniel Fajardo Elementary School. Hobby, biking. Likes, mga madaling tropahin. Mahilig din sa male pageantry. Kung may pagkakataon, puede na ring artista.” Sabay pahabol na, “Joke lang po!”

Sa totoo lang, kahit hindi joke, artistahin talaga. Matangkad, guapo, makinis at maputi pero hindi naman yung puting-puti.

“Sarap tropahin nito!” Bulong ko noon sa sarili.”

Tamang-tama namang nakaupo si Zaldo sa tabi ko sa unang araw ng klase.

Ewan. May parang kung anong magnet sa aming dalawa. Mutual admiration. Pagpasok pa lang ng classroom sa unang araw ay madali kaming nagkapalagayang loob.

“Dito ka na, bakante naman,” paanyaya ni Zaldo sa akin. “Salamat,” at walang pag-aatubiling tugon ko.

At habang nagkukuwento ako ay parang namamalikmata si Zaldo. Masarap daw kasi ako pakinggan. Mahiyain sa una pero pag nagsimulang magsalita ay may kumpiyansa daw ako sa sinasabi.

Napuna lang daw ni Zaldo noon na habang nagsasalita ako ay lalo akong masarap pagmasdan.

“Ano to? Parang nahuhumaling ako sa mga sinasabi mo ‘tol.” Singit ni Zaldo.

“Hala, type mo na ko agad agad?” Pabirong sagot ko.

“Oo eh. Hahaha.” Malakas na tawa ni Zaldo.

“Kiss. Kiss.” Pabirong kantiyaw ng mga katabing classmates namin na lalaki. Nangunguna na dito si Gerry na kaklase ni Zaldo sa elementary school pa lang. At si Efren na bago rin sa grupo sa mukhang bagong tropang nabubuo.

Aba. Walang hiya hiya si Zaldo. Talagang hinalikan ako sa pisngi na parang kapatid lang. Tawa lang ang reaksiyon ko. Sigawan naman ang bagong tropa.

May mga classmate na babae kaming halatang kinilig. Pero meron ding parang naninibago sa mga nangyayari. Sumimangot ang ilan. Crush kaya daw nila kami pareho ni Zaldo.

“Naku, ano ito?” Kantiyaw ng ilang babaeng classmates sa bandang unahan ng classroom. “Ang mga crush ng bayan, sila pa yata ang magkakatuluyan. Hahaha.”

“Patay. Wala tayong pag-asa!” Sigaw ng ibang babae sa klase.

At doon nagsimula ang masayang samahan ng section A-1. Hanggang matapos ang maghapon ay puro tawanan. At kantiyawan.

Kami naman ni Zaldo kasama ng ibang bagong tropa ay halos di na mapaghiwalay.

Mapa-recess, merienda sa canteen, pang-ihi sa CR sa likod ng school ay sama-sama. Kaya naman madaling nagkapalagayang-loob ang bagong magkaka-klase.

At doon din nag simula ang love story namin ni Zaldo. Sa unang araw ng klase sa high school. Walang malisya. Pero bakit may parang kilig sa pagitan naming dalawa na ayaw ipahalata sa iba?

Kunyari ay biruan. Pero habang lumilipas ang araw ay nahahaluan ng kilig sa tuwing magkasama kami. At yung pakiramdam naman na miss namin agad ang isa’t-isa kapag sasapit na ang uwian. At excitement naman pag magkikita muli kinabukasan.

Malayo-layo na ang natatakbo ng bus. Dumaan sa Roxas boulevard, tapos ay sa gilid ng dagat papuntang South Manila.

Gayundin naman’g malayo-layo na rin ang tinakbo ng isip ko. Ng mga ala-alang naghalo ang lungkot at saya.

Nabigla ako nang magpaalam na si Efren na bababa na siya ng bus. Kumaway ako sa kanya at sinabing, “Sige, tol, sure na susunod ako mamya. Daanan ko muna parents ko!”

At tuluyan nang nawala si Efren sa paningin ko.

Hapon na nang dumating ako kina Efren. Medyo nakakarami na ng inom ang tropa. Maingay na. Inuna kong binati si Efren. Tapos ay umupo ako malayo kina Zaldo at Gerry. Magkatabi ang dalawa.

Napuna kong panay ang tingin ni Zaldo. Maging ni Gerry. Parang may tanong sa mga mukha nila. Parang nagtataka na di man lang ako bumati sa kanila.

Nalungkot ang mukha ni Zaldo nang magsimula na akong sumabak sa tagayan nang di man lang ako lumalapit sa kanya. Bumulong ito kay Gerry.

At maya-maya nga ay lumapit si Gerry sa kinauupuan ko. Tumabi ito sa akin at bumulong, “Zeke, galit ka ba?”

“Ha? Kanino? Hindi ah. Wala akong galit o kagalit. Promise.” Sagot ko sa kanya.

May halong tampo ang sagot ni Gerry. “Nag-iba ka na, Zeke. Pati kami ni Zaldo, di mo na pinapansin. Tayong tatlo ang sanggang-dikit, di ba?”

At nakita kong nakatingin sa amin si Zaldo na malamlam ang mga mata. Parang iiyak. Gusto kong maawa. Gusto kong lapitan siya. Ang isip ko ay ayaw. Ngunit ang puso ko ay siya lang ang isinisigaw.

“Zeke, mahal na mahal ka ni Zaldo.” Wika ni Gerry. Tiningnan ko lang siya na parang may pagdududa at tanong sa mukha ko. “Sinabi niya yon? Paniniguro kong tanong.

“Oo Zeke,” paniniguro rin ni Gerry. “Kahit ako, mahal na mahal kita bilang kaibigan. Gagawin ko ang lahat para mapasaya ka. Kayo ni Zaldo.” Sambit nito na gustong maiyak.

“Alam kong may mga nangyari sa inyo,” patuloy ni Gerry. “At maging sa atin man, di ba?”

“Pero ang sa atin ay pagpapasarap lang. Trip lang. Eksperimento. Gusto mo ba na tulungan ko kayo ni Zaldo hindi lang para mag-ayos, kundi para mas masarap ang sex life nyo? Kasi, nabanggit ni Zaldo na nagkakailangan pa kayo. Pero sa akin ay pareho kayong hindi naman.”

“Tropa-tropa lang ako sa inyo. Pero bahala na kayo sa susunod na ganap.” Patuloy ni Gerry.

“Okey din naman sa akin, Gerry. Tropa-tropa lang. Masakit lang kasi na nakita ko kayo noon ni Zaldo. Enjoy na enjoy kayo. Nagselos ako.” Paliwanag ko kay Gerry.

Patuloy ang tagay. Napuna ng iba sa tropa na seryoso ang usapan namin ni Gerry. Pero hindi sila nakialam. Ramdam nila na may tampuhang nagaganap sa mga magsanggang-dikit. Si Zaldo naman ay waring naghihintay lang kung ano ang kahihinatnan ng usapan namin ni Gerry.

“Wala kang dapat ipagselos Zeke. Mahal na mahal ka ni Zaldo. At kayong dalawa ay mga tropa ko. Gagawin ko ang lahat para lumigaya kayo.” Malumanay na sabi ni Gerry.

Inilapit nito ang mukha sa tenga ko. “Gusto Mo Zeke, subukan natin mag-threesome?”

Nabigla ako. Pero para akong nahihipnotismo sa sinasabi ni Gerry. Parang exciting. Nawala ang lungkot sa mata ko. At napuna ko rin na parang nabuhayan ng emosyon si Zaldo nang matanaw ko siyang nakatitig sa akin.

E20: Threesome

Natapos ang celebration ng birthday ni Efren at madaling-araw na. Hindi ko na namalayang magkakasama kaming tatlo sa isang motel. Si Zaldo, si Gerry at ako.

Halos di ko na namamalayan ang mga pangyayari. Medyo nalasing yata ako at pinabayaan ko na lang na ang dalawa ang gumalaw.

Malamig ang aircon. Malamlam ang ilaw. At may tatlong damdaming sabik sa maaaring maganap.

Sa pagkakataong ito, hindi silang dalawa ang nagniig.

Bagkus ay hinalikan ako ni Zaldo nang walang pag-aalinlangan na para bang matagal niya nang pinaghandaan ang pagkakataong ito. Mas masarap siyang humalik ngayon kumpara kay Gerry.

Ramdam ko ang nag-aalab na damdamin ni Zaldo. Para bang matagal niya na’ng hinintay ang pagkakataong ito. Para siya’ng sabik na sabik sa muli naming pagniniig at pagpapalasap ng kakaibang pagmamahal sa isa’t-isa. Uhaw na uhaw si Zaldo.

Sinimulan naman ni Gerry na himasin ang aking alaga. Nang tumigas ito ay inupuan niya ako. Napasinghap ako sa sarap.

Iba pa rin gumiya si Gerry. Sinisiguradong hindi lang siya ang nag-eenjoy. Para siya’ng nagsilbing tulay upang lubusan naming malasap ni Zaldo ang matagal na naming ninais maganap.

Magaling si Gerry. Hindi ko alam kung paano at saan siya natuto. Maaaring nauna siya’ng magka-experience sa third sex kumpara sa nangyari sa akin at kay Sir Jun.

Maaaring ito ang tinutukoy ni Zaldo noon na si Gerry man ay may mga katanungan tungkol sa third sex experience. Totoong napahanga ako ni Gerry. Hindi lang sa waring paggabay sa amin ni Zaldo kundi sa kanyang layuning mapag-ayos kami.

Maya-maya ay gumawi sa likod ko si Zaldo. Pilit akong pinapasok sa likod samantalang humalili sa paghalik sa akin si Gerry. Habang hinihimas nito ang aking alaga. Parang tumigil ang mundo ko sa kakaibang experience na ito. Parang masarap ulit-ulitin. At masarap sulitin.

Marami kaming posisyong nasubukan noong mga oras na iyon. Sabay-sabay halos lumabas ang katas sa aming mga katawan.

Nang magising sa umaga ay sabay-sabay kaming naligong tatlo. At naganap na naman ang masasarap na karanasang hinding-hindi ko malilimutan. Sobrang sarap. Sobrang saya.

Bago kami naghiwa-hiwalay ay bumulong si Zaldo sa akin, “I love you, Zeke! Mahal na mahal kita.” Na sinagot ko naman ng,“Mahal na mahal din kita Zaldo.”

At yun lang ay sapat na. Nawala ang mga tanong ko sa isip at tampo sa puso. Walang pagsidlan ang aking kagalakan hanggang makabalik ng Manila.

Si Zaldo, si Gerry at ako. Mga sanggang-dikit. Kahit sa pagpapaligaya sa isa’t-isa.

Hindi ko maiwasang itanong sa sarili, “Kailan kaya uli?

E21: Gawin Na Lang, Bahala Na

Marami ako’ng naging ups and downs sa buhay. Pero lagi kong naaalala ang mga naisiwalat sa akin ni Zaldo noon na bantayan ko ang aking sarili na may tendency na gumawa ng mga bagay nang biglaan… na hindi pinag-iisipan. Mga desisyong nagdudulot ng “kamalasan”.

Ang totoo, hindi kamalasan ang tawag doon kundi consequence o resulta ng desisyong di pinag-isipan.

Tulad ng sinabi ko’ng “Bahala na!” noong hinalikan ko si Marie sa JS Prom night. Nakita pala kami ni Tessa.

Nagselos si Tessa nang makita nyang naghahalikan kami ni Marie. At nabalitaan niya’ng ipinakilala ko’ng girlfriend noon si Marie sa tropa, classmates at maging sa adviser namin na si Mrs. Inting.

Nagsumbong ito sa kuya niya’ng siya pala’ng tangkang manggulpi sa akin noon. Mabuti na lang at nakita kami ni Aling Lourdes kaya nailigtas ako sa tangka nitong pambubugbog at pagganti para sa kapatid na si Tessa.

Mayroon din naman akong “Bahala Na” na desisyon pero nakabuti. Ito siguro ang tinatawag nilang “faith”.

Tulad ng sinabi ko noon na “bahala na,” basta kailangang matapos ko ang high school. Tapos ay pipilitin kong makatuntong ng kolehiyo. Bahala nang mahirap kami. Bahala nang maghirap abutin ang mga pangarap.

Pero ang “Bahala Na” na talagang tumatak sa isip ko ay ang reaksiyon ko’ng pagtalon sa mataas na ilog kahit first time ko at di ako magaling lumangoy. Dahil lang sa challenge na “ang di tumalon ay bakla.” Na nagawa ko dahil sa ayaw kong matawag na bading.

Nakuha ako sa kantiyaw. Desisyong ayaw ko, pero pinilit para sa kasiyahan ng iba. Pero muntik ko nang ikamatay. At maaari ring ikinamatay ng best friend kong si Zaldo. At ni Gerry.

Kaya nga tumatak sa isip ko ang huling sinabi ni Zaldo: “Hayaan nating yumabong nang natural… walang pinipilit… walang minamadali… ”

Sa unang pagkakataon na nagtapat sa akin ng pag-ibig si Zaldo at matapos may nangyari sa amin, hindi naman kami nagsisi dahil pinag-usapan naming mabuti kung paanong haharapin ang naramdaman namin sa isa’t-isa. Kung yumabong man ito, o may iba pang maaaring hantungan.

Nang dumating ang unos ng ganap nila ni Gerry ay tinanggap ko na ang kinahinatnan ng pagmamahal ko sa kanya ay ang malaya kong pagpapaubaya sa nakita ko’ng nangyari sa kanila. Pareho ko silang sanggang-dikit. Ang isa ay mahal kong kaibigan. Ang isa naman ay mahal ko.

Sa isip ay kayang-kaya kong magpaubaya. At tanggap ko nang maluwag sa dibdib na maaaring hindi kami para sa isa’t-isa ni Zaldo. Walang away. Walang ingay. Walang komprontasyon.

Subalit sa tahimik na pagtanggap ko, at pagturing na ang lahat ay mga karanasan lamang, inaamin kong may sakit pa rin sa aking dibdib. May kirot sa puso. Inaliw ko na lamang ang aking isipan na ang lahat ng ito ay maaaring pansamantala lamang.

Nang mangyari ang tagpo sa aming tatlo matapos ang birthday ni Efren, napagtanto ko na lahat ay gagawin ni Zaldo, at maging ni Gerry, mapasaya lamang ako. At gayundin naman ako sa kanila.

Subalit sadyang may ibang plano ang tadhana. Para bang ang lahat ay nangyari lamang bilang aral sa buhay. Karanasang dinaanan lamang at hindi panghabangbuhay.

E22: Baligtad Man, Masarap Pa Rin

Nabanggit ko sa unang bahagi ng kuwentong ito na sadyang may mga bagay na nananatili sa paglipas ng panahon. Bagay na parang katabi mo lang. Pangyayaring parang nariyan lang.

Subalit may mga bagay di’ng tila sadyang binabago at hinuhubog ng paglipas ng panahon. Pangyayaring ayaw man natin subalit parang inukit ng kapalaran upang ibaling sa ibang direksiyon ang takbo ng kuwento.

Ang tinutukoy ko ay ang expected ending ng hinahabi nati’ng kuwento ng buhay natin.

Minsan, malayo ito sa inaasam-asam. Minsan, kabalintunaan ito ng mga pangyayaring ating inaasahan.

Gustuhin man nating lumawig pa. Humaba pa. At lalong magtuloy-tuloy ang mga takbo ng pangyayari base sa inaasahan natin, laging may twist and turn ang buhay.

May happy ending. May sad conclusions. Pero laging exciting Ang bawat paghakbang ng panahon.

Malay mo, ganito ngayon. Pero iba pala kinabukasan.

Katulad ng kuwento namin ni Zaldo. At ni Gerry.

Sa ngayon ay may sarili nang pamilya si Zaldo at masaya ako sa nangyari sa kanya.

Si Gerry ay nakatuluyan ang classmate din namin noon sa high school.

Nakatuluyan ko naman si Marietta. Hindi ko na muna idedetalye ang buhay namin ni Marietta. Sa ibang pagkakataon na siguro.

Napasali rin ako sa isang grupo na nagtuturo sa mga kabataan sa pagkilala sa kanilang sarili, pagtanggap at pagmamahal na rin sa kung sino sila. Para matanggap din nila at mahalin ang iba.

Malaking aral sa kuwento natin ang pag-ihip ng hangin sa direksiyong kabaligtaran ng happy ending na ating inaasam.

Subalit…

Lahat man ay nagbabago, ang mahalaga ay natututo tayo.

Maaaring bunga ng mali o biglaang desisyon.

O maaari ring dahil sa pagkatutong galing sa tamang halimbawa ng iba.

Pero lagi mong tatandaan, habang buhay pa tayo, laging posible ang pag-iba ng ihip ng hangin. Laging may sorpresa ang pag-ikot ng mundo, ang pagdaloy ng panahon.

Habang buhay tayo, wala pa talagang ending ang kuwento ng buhay.

Ngayon eto ka. Bukas di mo alam, iba ka na. Iba na ang iyong tinatahak. May ibang twist na naman ang kuwento mo.

Kaya nga hindi talaga boring mabuhay. Nasasaiyo lang.

Sakyan mo lang. I-enjoy mo lang. Dahil iisa lang ang buhay. At lagi mong piliing i-celebrate ang iyong buhay. Ang iyong pagkatao. Sino ka man. Ano ka man. Mahalin mo ang sarili mo.

At kalaunan ay matututuhan mo ring mahalin ang iba.

E23: Sa Iyo, Mahal Ko

Mas masarap sa buhay ang may kasama ka kahit nag-iisa ka.

Ang ibig ko lang sabihin ay gusto kong samahan ka sa iyong paglalakbay sa anumang daan na iyong tinatahak.

Alam ko ang nararamdaman mo. Mag-isa kang lumuluha habang nakikinig ng podcast na parang buhay mo’ng nararamdaman ang istorya. Nakaka-relate ka. Naaalala mo ang iyong nakaraan na karugtong ng ngayon mo.

Minsan ay napapabuntung-hininga ka. Minsan ay lumuluha nang mag-isa.

Minsan ay pinipigilan mo’ng mapaiyak dahil may ibang tao. Gusto mo sanang may paghingahan ka ng nararamdaman mo.

Kung sana lang, may ibang nakauunawa sa pinagdaraanan mo.

Minsan naman, katulad ngayon, ay nag-eenjoy ka sa pagkasabik sa inilalahad natin sa kuwento na iyong binabasa dito sa Wattpad. Nakikita mo ang iyong sarili sa kuwento. Nai-imagine mo ang gusto mong ending ng story.

Ikaw ba, kelan ka pa? I mean, kailan mo naramdaman na may pagtingin ka sa same sex? Na nakakikilig pagmasdan ang mga maskuladong katawan ng lalaki? Na naaaliw ka sa bawat kahubaran na iyong nakikita.

Kailan ka nakaramdam ng pagpipigil ng kalooban ngunit kung pagbibigyan mo ang kagustuhan ng iyong puso, gusto mong hawakan ang katawan ng iyong kaibigan, kaopisina, at minsan pa nga, kamag-anak?

Naranasan mo na bang magtago sa iyong nadaramang pagnanasa? Na kung aaminin mo lang sa sarili mo ay matagal mo na itong inaasam. Kung puede lang sana. Kung simple lang sana. Kung wala lang sanang kumplikasyon. Yung walang masasaktan.

Sana lang, malaya ang taong umibig sa kahit sino. Walang edad. Walang estado. At lalong walang kasarian na hahadlang sa ligayang gusto mong lasapin.

Bakit madalas, parang ang hirap abutin ng langit?

May iba diyan, bata pa ay bumigay na. Tampulan ng tukso kaya ayaw mong maging ganoon. Minsan, napagbubuhatan sila ng kamay ng kanilang mga magulang. Lalo ng kanilang ama.

Minsan naman, marami nang babaeng dumaan sa kanila bago pa nila nalinawang mas nasasarapan pala sila sa kapwa lalaki. Ang iba nga, nakapag-asawa na. Ang iba, nagkapamilya na. Meron ngang iba, tumanda na. Doon pa nila nadiskubreng mas may pagnanasa pala sila sa kapwa lalaki. At mas nasasarapan sila.

Maraming anyo. Maraming hugis. Hindi mo talaga alam ang kulay ng bawat nilalang.

Noong una, LGBT lang. Naging LGBTQ. Umabot sa may plus (+) na.

Maging ano ka man, maging sino ka man. Lagi mong isipin na iisa lang ang buhay. Maging malaya ka. Alamin mo kung sino ka. At harapin mo ang tunay mong kulay. Ang iyong pagkatao. Walang ibang makakaalam ng tunay mong gusto kundi ikaw. Ikaw lang.

Isulat mo sa akin upang magkasama nating maibahagi sa iba ang iyong mga natutunan at natututunan pa sa iyong paglalakbay at pagtahak sa buhay: xzql2025@gmail.com

Gayundin naman ay hihilingin ko na samahan mo rin ako sa tatahakin kong ito. Basahin mo ang kuwento nating dalawa ng may positibong pananaw at pag-asa.

Huwag kang mag-alala, sikreto natin ito. Gagamit tayo ng ibang pangalan ng tao at lugar para protektahan ka. Mananatili ka’ng private.

Muli, hindi ka dapat mag-isa sa iyong kalungkutan, saya, excitement o pighati man. Narito lang ako para sa iyo.

Nagmamahal,

XzeeQ

P. S.

CTTO (for pictures)

Mga Duda Sa Pagkalalaki

Sadyang may mga pangyayaring hindi lumilipas sa ating alaala. Yun bang kahit ilang taon na ang dumaan ay parang kanina lang, parang nandiyan lang. Sariwa pa kasama ang dalang saya, sakit at pighati. Mga alaalang nagbibigay ngiti, ngunit minsan ay luha din.

Gusto kong ibahagi sa inyo ang karanasan ng isa kong malapit na kaibigan na nakuhanan ko ng malalim na aral. Tumatak sa aking puso at isipan ang mga aral na ito na alam kong makatutulong sa iba.

Sa kanyang paglalahad:

Ikaw ba ay minsan nang napagbintangang bakla? O marahil ay dumating ang panahong nagduda ka sa iyong sarili dahil sa kalituhan? Maaaring bunga ng panunudyo, pang-iinsulto o pambabastos ng iba mula sa iyong pamilya, kaibigan, barkada, kapitbahay o kaopisina.

Minsan, ang mga bintang, lalo sa isipan ng isang paslit, ay lubhang nagdudulot ng kalituhan at pagkainis na maaaring humantong sa galit.

Hindi malayong magdulot ito ng poot hanggang sa paglaki at maaaring humantong sa kawalan ng gana sa kapwa at tiwala sa sarili. O sa kawalan ng ganang mabuhay pa.

May mga batang sa kalituhan ay pinarurusahan ang sarili, inaayawan ang sarili, kinamumuhian ang sarili.

Sa di mabilang na pagkakataon, humahantong ito sa pananakit sa kapwa at pagkitil sa sariling buhay.

Sadyang di natin batid ang lalim ng sakit.

Yung mga batang naghuramentado sa US na kalat sa balita. Maraming mga napatay sa mga campuses.

Ilan kaya sa kanila ang dumanas ng ganitong pagkalito sa kanilang sekswalidad at sinabayan pa ng pambubully ng schoolmates. Maraming nadaramay.

Malalim ang temang ito, pero napapanahon. Kung may isa man lamang na buhay ang mailigtas ng paglalahad na ito, masasabi kong nagawa na niya ang kanyang layunin.

Ikaw ba? Nasaang parte ka na ng paglalayag na ito?

Maaaring nandoon ka pa sa kalituhan, sa pagkamuhi sa sarili dahil sa mababang tingin ng iba. Minsan ba ay na-bully ka na?

O maaaring tanggap mo na ganoon ka nga. Subalit di mo alam kung paano i-navigate ang mga sitwasyon mo.

Minsan naman ay dahil tanggap mo na nga, paano nga ba’ng hindi naman ikaw ang nakakasakit sa iba? Na sa kabila ng iyong pagkatao, marunong ka pa ring magpakita ng paggalang sa kapwa.

Sa kabilang banda, maaaring may mahal ka sa buhay na dumaraan sa ganitong pagsubok. Paano ba natin tutulungan ang mga ito upang maramdaman nila na mahal natin sila sa kabila ng lahat? Sa kabila ng pagsubok sa kanilang pagkatao.

Ang usapang ito ay sensitibo. Kung sa tingin mo ay di ka dapat na naririto ay maaari ka namang lumabas na muna.

Para ito sa mga adult na mambabasa, at may mature na tema na para lamang sa mga may edad na labingwalong taong gulang pataas.

Ang mga tauhan, lugar at pangyayari ay pagsasalarawan. Hindi sinasadya kung may pagkakahawig ito sa kuwento ninumam.

Kung may matutunan ka ay mas mabuti.

Ang mga larawan ay may tatak na credit to the owner o ctto.

Simulan natin ang kuwento.

Mabilis ang mga pangyayari.

Umiwas ang motor na matuling bumabagtas sa kalsadang iyon upang di mabangga ang biglaang sumalubong na ebike. At ang tinutumbok ng motor sa pag iwas ay ako na pala.

Sa ospital na ako nagkamalay.

Masakit ang aking ulo at katawan. Nawalan ako ng ulirat sa pag-iwas ko sa motor dahil sa reflex. Natumba ako dahilan para tumama ang aking ulo sa pintuan ng bahay sa gilid ng kalsada. Wala namang seryosong nakita sa x-ray.

Subalit mas masakit ang alaala ng mga tila walang patid na kamalasang inabot ko sa buhay na halos ikinamatay ko.

Sa pagbabalik-tanaw, hindi maiwasang maalala ko ang muntik ko nang pagkalunod sa ilog minsang nagkayayaan kami ng tropa bago kami grumadweyt sa high school.

Ako nga pala si Zeke. 24 taong gulang.

“Ang hindi tumalon, bakla!” Sigaw ng isang kaklase ko na nauna nang nag-dive sa pinakamataas na diving spot ng ilog.

Puro lalaki kaming sumama. Hindi ako magaling lumangoy at langoy-aso lang ang kaya ko noon. Kaya naman halos ubos na ang hininga ko habang malayo pa sa pampang.

Ngunit di ako humingi ng tulong kahit alam kong malulunod na ako.

Maya-maya’y may narinig akong pasigaw na nagsalita.

“Muntik na rin akong malunod.”

Sigaw ni Zaldo kay Gerry. Noon ay nahihimasmasan na ako kahit marami akong tubig na nainom.

Si Zaldo ay nagsakripisyong sagipin ako ngunit kumakapit daw ako, aniya. Muntik siyang malunod dahil ikailan ko siyang tinukuran sa ulo para lang makahinga ako.

Upang mailigtas ang sarili ay sinuntok niya ako para ako ay bumitiw. At humingi siya ng tulong kay Gerry. Hinihila ako ng huli hawak ang aking buhok samantalang itinutulak naman ako ni Zaldo hawak ang aking baywang habang siya ay nakasisid sa ilalim ng ilog.

Maraming usyosero akong nakita paglingon ko sa bandang itaas ng ilog kung saan kami nanggaling para mag-dive. Iniwas ko ang aking tingin sa kanila. Hiyang-hiya ako. Nakahiga na ako sa isang malaking tipak ng bato noon sa pampang ng ilog, kita kaming nasa ibaba ng mga usyusero.

Subalit mas hiyang-hiya ako kay Zaldo. Ang bestfriend ko. Muntik nang malunod dahil sa akin ang bestfriend ko. Nakakakonsensiya.

At ang ipinagtataka ko sa sarili ko ay ang di paghingi ng saklolo kahit mamamatay na.

“Suicidal ba ako?” Tanong ko sa sarili. Bakit di man lang ako nagpasabing hindi ako ganoon kagaling lumangoy? O sumigaw kaya na kailangan ko ng tulong. Masyado ba akong mahiyain? O sobra kayang taas ng pride ko?

Ewan. Ako man ay naguguluhan minsan sa mga reaksiyon ko sa buhay. Maaaring ito ay ilan lang sa mga kakulangan pa ng wastong desisyon ng mga kabataang katulad ko.

Para ba’ng ang pag-dive ko ay nagsasabing, “Di bale nang malunod, o mamatay, huwag lang matawag na bakla”.

Sa totoo lang, first time ko itong nag-dive nang ganito kataas. Nakuha sa kantiyaw.

Nakakainggit nga minsang isipin, ang mga kabataan ngayon, ganoon na lang magtawagan ng mga katagang, “hoy, bakla,” na para ba’ng wala lang. Normal lang. Walang pakels, ika nga ng lengguwaheng LGBT.

Bakit kasi umabot kami sa panahong napakahalagang panatilihin ang “macho image”.

Yun ba’ng pag nagkamali ka ng akala sa isang lalaki, at may naamoy siya na iniinsulto mo ang kanyang pagkalalaki, puede mong ikamatay. Puede kang hamunin ng suntukan. Pisikal na sakitan. Puede kang gantihan harapan man o talikuran.

Ngayon, ganoon na lang sila magtawagan ng “bakla”. Kahit mga straight na lalaki ay tanggap ang katawagang ito na parang wala lang. No big deal.

At ang mantra ay, “If you are, you are. If you’re not, then you’re not.

Walang imaheng kailangang protektahan. Ang lahat ay parang biro. At walang insultong nararamdaman.

Pero paano kung may tumawag sa iyo’ng “PULANG PARUPARO?”

Gaano nga ba kalalim ang sakit na dinaranas ng mga lalaking alam nila na hindi-hindi nila gagawing katatawanan ang kanilang sarili? Mga lalaking maaaaring may nakalilitong paghanga o pagnanasa sa kapwa lalaki.

Sila ang di man masabing walang bahid ng kahit kaunting paghanga o pagnanasa pero siguradong ayaw nilang tawagin sila’ng bakla o napahanay na sa mga bumigay na sa kanilang pagiging lalaki.

Mas gusto nilang manahimik. Wala silang utang sa mundo para ideklara ang kanilang kalituhan.

Kaya nga nauso ang pagiging discreet. Mabuti na iyon kumpara sa pagiging maingay ng mga transgender na para bagang kailangang ipagsigawan sa lahat ang kanilang pag-amin.

At gusto pa, lahat ng lalaki, maging katulad nila sa paglaladlad. Buong mundo, alam.

Mahilig umamoy. Konting mali, bibintangan agad na bakla ang kapwa.

At ipagchichismisan pa kahit wala namang pruwebang relasyong seksuwal ang isang lalaki maliban sa napaiba nang konti ang kilos o galaw ng kamay o balakang.

Minsan, nakagugulo rin ng isip ang nauuna pa ang magulang sa pagdedeklara na tanggap nila ang anak kung anuman ito lalo’t wala pa namang inaamin. Di ba puwedeng maghintay ng tamang panahon?

Panahon na nakapagpasya na ang tao kung ano siya at handa na siyang umamin. Kung lalaki ba siya o lalaki rin ang gusto niya.

Lubhang masakit sa puso mo lalo kung bata ka pa ang pagpapaamin sa isang bagay na wala pa sa isip mo.

Lalo’t alam mo na ito ay hahantong sa panunudyo at pang-iinsulto. Sa mababang tingin sa iyong pagkatao.

Sadya talagang nakalilito sa isip. Hindi mo na alam kung paano kang kikilos na di ka pagtatawanan. Lalo ka tuloy nagkakamali.

Isang masakit na karanasan ko sa pagkabata ay ang paglalakad padaan sa mga tambay habang kasama ko ang isa kong pinsang babae at ang mas nakatatanda kong kapatid na babae. Ako ang pinakabata. Mga walo o siyam na taong gulang ako noon.

Mamamasko kami sa aking lolo at lola na dinarayo namin kahit malayo masyado ang lugar ng mga ito.

Sa aming pagdaan sa mga tambay, may kung anong puna ang mga ito sa aming pagdaan. “Parang mga paru-parong pula.” Sabay sipol.

Hindi ko alam ang ibig sabihin ng narinig ko. Ang alam ko ay pareho kaming nakapula ng suot ng babae kong pinsan. Binihisan kasi ako ng pulang t-shirt ng aking nanay. Nagkibit-balikat lang ako. Walang malay, walang malisya.

Subalit naitanong ko ito sa aking pinsan at kapatid na babae. Ano ba yung kahulugan ng paru-parong pula?

“Paano, bakla ka daw!” Mabilis na turan ng aking pinsan.

Gusto kong maiyak. Gusto kong manakit. Gusto kong magwala.

“Wala na. Sira na ang pasko ko. At tatandaan ko ito. Hinding-hindi na ako sasama sa pinsan kong ito. Galit ako. Pero ano’ng magagawa ko?” Bulong ko sa sarili.

Simula noon ay lagi akong may kaba sa tuwing daraan ako sa lugar ng mga tambay na iyon. Nagkaroon ako ng phobia. Halo-halong kaba, galit, inis at kung ano-anong pakiramdam ang meron ako sa tuwing daraan ako dito.

Ang masakit ay lalong nagiging pansin ang pagka-conscious ko pag dumaraan ako sa lugar na ito. Ang tuwid kong lakad ay nagiging kakaiba.

Kabadong conscious na ewan. Di ako makahinga nang maayos at di ako makatingin nang diretso. Di rin ako makalakad nang diretso.

Kaya naman mas pinipili ko pang umikot sa malayo kesa dumaan dito.

Di ko namalayan na apektado na pala ang mental health ko. Wala kasi akong pinagsasabihan ng phobia ko.

Umabot na ako sa paglaki ay nadala ko ang phobia na ito. Nagiging takot akong dumaan sa isang lugar pag alam kong marami ang nakatutok ang tingin sa akin.

Nag-iiba ang paglalakad ko na imbes normal ay lalong nagiging kapansin-pansin. Parang gusto ko na lang maglaho. May mga nakapuna nito sa ilang kamag-anak ko at binigyan nila ito lalo ng masamang kahulugan.

Pero siyempre, ibang usapan pag walang nambu-bully sa akin. Halimbawa’y sa klase. O sa trabaho. Pero iba talaga pag naglalakad na ako padaan sa mga lugar na may mga tambay. Nawawala ang kumpiyansa ko sa sarili. May phobia talaga ako.

Kaya nung nagkaroon ako ng pagkakataong makalipat ng trabaho sa isang malayong probinsiya, itinuring ko itong bagong simula. Gusto kong mawala ang phobia kong ito.

At totoo naman. Wala na kasing mga bully na tambay at kamag-anak na itinuturing akong bakla mula pagkabata na nakasanayan na lang.

Minsang napasyal ako at nagbalik sa lugar ng mga lolo’t-lola ko ay laking gulat ko nang sinabihan ako ng kasambahay na, “O, balita ko ay nagpakalayu-layo ka na. Babae ka na daw ngayon!”

Sa totoo lang, gusto ko nang manakit. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Propesyunal na ako ngayon. Hindi dapat pumatol sa mga makikitid ang isip.

Oo, nagpakalayu-layo ako. Para gamutin ang phobia ko. Hindi para maging katulad nang nasa maduming isip ng mga ito.

Mula noon ay lumayong lalo ang loob ko sa mga kamag-anak. Kahit may mga namamatay ay di na ako bumibisita. Malalim ang sugat ko. At di ko alam kung kailan maghihilom ito.

Sa pagbabalik-tanaw sa teenage years ko: Paano nga ba kami nagsimula bilang close friends? Si Zaldo, Gerry at ako.

Madalas kaming magkayayaang tatlo na mag bike sa mga subdivision malapit sa aming barangay.

“Tara, libot tayo sa mga chicks natin.” Pagyayaya ni Gerry. Sila ang pinakamalapit sa akin sa aming tropa. Sanggang dikit ba ang tawag doon?

Kapag Sabado ng hapon at walang pasok ay nililibot namin ang mga lugar ng mga nililigawan namin. Bale 3-in-1. Isa nanliligaw pero tatlo bumibisita. Para hindi mahalata ng parents ng nililigawan naming schoolmate. Hindi pa naman talaga kami seryoso sa mga relasyon noon. Ligaw-fling lang. Pag sinagot, eh di magaling kang lalaki.

Dahil graduating pa sa high school, wala pa talagang seryosohan.

---

“Inggit lang kayo!” Dinig kong kantiyaw ng adviser namin nang mag-ingay ang mga lalaking kaklase ko na nakitang hinalikan ko si Marie. JS prom night namin noon. Fourth year high school at ilang buwan na lang ay graduation na rin.

“Manyak ka talaga Zeke!” Sigaw ni Efren. Isa sa tropang tinawag naming Z-company. Ako ang bumuo noon. Z galing sa pangalan ko. At siyempre, sa pangalan din ni Zaldo. Pumayag naman ang mga mokong sa aking panukala.

Active ako sa mga extra-curricular activities. Mas nae-enjoy ko pa ang mga ito kaysa sa mga academic subjects. Aside sa speech o public speaking, mahilig din akong magsulat.

At may iba pa kaming pinagkakaabalahan sa tuwing Sabado ng umaga. Ang CAT o Citizens’ Army Training. ROTC ang counterpart nito sa college. Tuwing biyernes ay sa school na kami nag-oovernight ng mga classmate kong lalaki para handa kami sa assembly sa quadrangle ng school pagsapit ng alas-kuwatro ng madaling-araw.

Ewan ko kung ano ang pinapasok ko noon dahil may isa pang babaeng naghihintay sa akin sa isang room sa second floor ng school building namin. Doon kami sumimpleng nagtagpo dahil walang tao sa buong floor noong gabi ng prom.

Public high school ito. Si Tessa. Girlfriend ko. 2 months na. Ang alam nya ay officially mag-on kami. Section room nila ito at siya ang nag-aya sa akin doon.

Ito namang si Marie, matagal ko nang fling. Nagkataong papalapit ako kung nasaan ang tropa kasama ng ibang classmates namin. Naroon din ang class adviser namin. Si Mrs. Inting.

Nakasalubong ko si Marie kaya hinalikan ko ito noong parehong gabi ng prom. Medyo torrid yata kaya di nakaligtas sa mata ng tropa. At ni Mrs. Inting.

Bago pa nangyari ito, “Dito ka muna babalikan kita. Check ko muna kung nasaan ang tropa.” Bilin ko kay Tessa na iniwan ko sa second floor.

Ang plano ko ay balikan siya agad. Ngunit napasubo ako dahil nakita ko si Marie. Magtataka iyon kung iiwasan ko siya. At wala akong maisip na dahilan kung iiwas ako.

Ngunit nag-aalala din ako dahil baka makita kami ni Tessa mula sa second floor.

“Ah, bahala na!” Bulong ko sa sarili. At ipinakilala ko si Marie na girlfriend ko. Una sa tropa. Tapos kay Mrs. Inting.

“Guys, si Marie, girlfriend ko.” Pagmamalaki kong pakilala nito sa tropa at classmates kong lalaki. “Ma’am, si Marie gf ko.” Pagharap ko naman na may paggalang kay Mrs. Inting.

Siyempre, di papahuli sa pagkantiyaw ang bestfriend kong si Zaldo. At si Gerry.

Tol, Ang Sarap Mo

Sa patuloy na pagbabalik-tanaw sa aking nakaraan:

“Hoy! Ano yan?” Nakaririnding sigaw ni Aling Lourdes, kapitbahay namin.

Ayon sa kanya ay putlang-putla daw ako nang paambang susuntukin ng isang maskuladong lalaki. Mabuti na lang at nakuha sa gulat nang marinig si Aling Lourdes.

At dali-dali akong iniwan ng lalaki habang tulala pa ako sa mga nangyari.

Mabait na kapitbahay si Aling Lourdes. Parang anak ang turing sa akin.

Kaya naman nagtanong ito, “Sino yun? May atraso ka ba? Ang laki kaya noon. At kung nasumbag ka noon, naku… ” Pag-aalalang wika nito.

“Wala naman po akong atraso,” sagot ko. “Pero ako man ay walang alam kung sino siya.” Dugtong ko pa.

Paliko na ako papasok sa aming barangay nung nangyari iyon. Natiyempuhang walang masyadong dumaraan nang mga oras na iyon at na-corner nya ako. Di ko siya kilala.

Naka-bike ang lalaki samantalang ako’y naglalakad lang. Kaya madali niya akong na-corner sa lugar na halos walang nakakakita. Kaya rin madali itong nakaiwas kay Aling Lourdes, at kung nagkataon, sa mga maton at tambay sa amin.

Kung wala si Aling Lourdes ay baka nanghiram na ako ng mukha sa aso sakali ngang nabugbog ako noon.

Pero kilala rin ako ng tropa sa aming lugar. Barangay na maraming gulo at basagan ng mukha, ika nga.

Kung sakali ay makukuyug siya dito kung may makakakita sa tropa ng mga maton at ex-convict na nakakikilala sa akin.

Naalala ko pa nga minsang dumating si Zaldo para yayain sana akong mag-bike, tapos ay magkikita na kaming tatlo ni Gerry sa di kalayuan sa bahay namin. Ngunit may kumursunada daw sa kanya at pinagbabantaan siya.

Isang tawag ko lang sa tropang maton ay di na nakalabas sa kinaroroonang bahay ang mga kumursunada kay Zaldo.

Pinaligiran nila ang bahay at binantayan kung kailan lalabas ang mga “kaaway”. Taga-kabilang barangay ang mga nangursunadang ito. Boundary ng barangay namin. Kinursunada si Zaldo nung doon siya napadaan papunta sa amin habang naka-bike ito para sunduin ako.

Mula noon ay nakita ni Zaldo kung paanong sa isang tawag ko lang ay para bagang kaya kong mag-utos sa mga maton kung sino ang puwedeng gulpihin o gantihan sakaling maagrabyado ako. O sinumang kaibigan ko.

Lalo na siya. Best friend ko kaya siya.

Ito ay sa dahilang kami ang pinakaunang napatira sa lugar na iyon. At nabiyayaan ng gobyernong tumanggap ng karapatan para manirahan doon. Hanggang sa dumami na ang nagawi at napatira sa lugar. Doon na rin ako lumaki.

At kahit mahirap ay nabigyan naman ako ng pagkakataong makapag-aral nang libre mula elementary hanggang high school. May mga pamilya ring may-kaya na paminsan-minsan ay nag-aabot ng tulong para sa iba pang gastos ko sa pag-aaral.

Sikat ako sa lugar namin dahil lagi daw akong may “honor” at award sa eskuwela. Nung grade one nga ay wala akong kaalam-alam na ako pala ang nangunguna sa klase.

Pinagsabihan ng aking guro ang aking nakatatandang kapatid na sa parehong paaralan ko rin pumapasok, “Bakit di pa bihis si Zeke? Alam naman ng nanay mo na sasabitan yan ng medalya ngayong hapon.”

Agad naman akong iniuwi at binihisan ng aking nanay paghatid sa akin ng ate ko.

Taon-taon ay ganoon lagi. Kaya nasanay nang makita ako ng mga tambay at mga maton na ang tingin sa akin ay “may mararating ang batang ito”.

Ang mga kababata ko naman sa lugar namin ay tinutukso o tinatawag akong “genius”. Pero dahil bihira nila akong makita malibang kasama ko sina Zaldo at Gerry tuwing walang pasok sa eskuwela, tinatawag din nila akong “snob”.

Minsan naman, “mongha” dahil nga subsob sa pag-aaral.

Pero ang pinakamasakit na panunuksong narinig ko ay ang, “bakla”. Dahil may mga babae akong di napupunang mga tagahanga ko pala. At dahil nga sa wala akong planong manligaw sa mga babae sa lugar naming magulo, hinayaan ko na lang kung anong tingin at tawag nila sa akin.

Pagdating ng high school, panahong ng pagbibinata ay naiba ang aking mga gawi.

Imbes na sa mga kababata sa aming barangay, mas madalas na akong nasa bayan kasama ang tropang Z. At kabilang doon ang best friend kong si Zaldo. At si Gerry.

Guwapo kaming tatlo. At nabibilang sa pinakamataas na section ng aming paaralan. Para kaming mga model sa tingin ng iba kapag nakikita nila kami sa umaga tuwing flag ceremony.

Ilan sa mga tagahanga namin ay ang mga babaeng estudyante na kababata ko galing sa lugar namin.

Kaya nga nagugulat na lang kami pag dumadaan sa room ng mga may crush sa amin at bigla na lang may mga babaeng nagsisigawan na parang sipol kung mga lalaki naman ang gagawa ng ganito sa mga dumaraang babae.

Pero pagdating sa grades, sa mga lalaki, ako ang pinakamataas sa aming tatlo. Sa una’y nasa top 10 lang ako ng buong school top students. Kalauna’y top 5, hanggang sa nakikipagkumpetensiya na ako sa pinakamagagaling sa school.

Tinatawag kaming A-1 section. Mas mataas pa sa section 1. Ang mga estudyante na bumubuo rito ay mga pinili galing sa elementary public schools. Kadalasang nasa top 5 ng iba’t-ibang school sa elementarya sa buong bayan namin ang bumubuo sa A-1. Ang turo o kurikulum ay hinango sa Science schools at ang isa sa room na ginagamit namin ay laboratory room.

Dito ako sumibol at sumikat habang teen-ager pa lang ako dahil nga mahilig ako’ng sumali sa mga speech contest, writing contests at science o math quiz bees.

Kung sa babae, parang beauty and brains ang dating ko.

Si Zaldo naman ang pinakamatangkad at masasabi ko’ng pinakaguwapo. Ipinanlalaban sa Mr. School pageants.

Siya rin ang pinakamaputi sa aming tatlo nina Gerry. Kutis mayaman. Matangos ang ilong at mapupungay ang mata.

Si Gerry naman ay chinito. At may kulot na buhok. May dimples. At maraming angking katangian.

Kung sa itsura, si Zaldo ang pinaka-guwapo, sunod ako na kumbinasyon daw ng kaguwapuhan at talino, tapos si Gerry, na napaka-talented sa maraming bagay.

Pero hindi nagpapahuli si Gerry sa dami ng girlfriend, o fling. Siya rin ang pinakamagaling sa basketball.

Higit sa lahat, pinaka-dakila pagdating doon sa parteng pinagkukumpara ng mga lalaking kabataan sa high school.

Ewan ko ba. Minsan ay biniro ko si Gerry. “Tol, ang sarap mo, hehe.”

Mahilig magpatawa si Gerry.

Sa mga unang araw pa lang namin sa high school ay may mga kilos na itong hindi kayang gawin basta-basta ng iba kong kaklase. O kahit ako pa. Hindi ko talaga kaya.

Hindi pa kami masyadong close noon.

Nasa gawing gitna ng classroom siya nakaupo. Sa pinakaunang row katabi ng middle aisle ng classroom. Samantalang kami ni Zaldo at iba pang mga naging barkada namin sa tropang Z ay sa bandang likuran. Sa unahan naming mga boys ay ang mga kaklase naming babae.

Kahit may guro sa harapan, minsan ay bigla na lang tumatayo si Gerry patungong likuran ng klase, kunyari. Seryoso ang mukha. Matikas ang lakad na parang male model. Pero nakalawit ang alaga sa bukas na zipper.

Hindi naman namin mapigilang mapatawa o magngisian nila Zaldo sa likuran na kadalasang ikinagugulat ng guro namin na nasa harapan. Nagtataka lang itong tumitingin sa amin ngunit di nya basta mahuli ang ginagawa ni Gerry na pagpapatawa.

Sikreto lang naming mga lalaki iyon. Hindi rin namin isinusumbong si Gerry.

“Gago ka talaga Gerry!” Pabirong bulong ni Zaldo habang nagtatawanan kami sa canteen.

“Paano kung may kaklase tayong magsumbong?” Tanong ko naman.

“Eh di, tumikim sila,” pabirong sagot ni Gerry habang tawa kami nang tawa ng tropa.

Namula ako nang pasigaw niyang sinabi, “ikaw Zeke, gusto mong tumikim?” Panunudyong biro nito.

Medyo napaisip ako noon. “Pinaghihinalaan ba ni Gerry ang pagkalalaki ko?” Usisa ko sa sarili. “Yung ibang mga babae ring di ko napapansin sa lugar namin, minsan ay tinawag akong bakla.” Bulong ng isip ko.

“Gago, hindi ako interesado. Meron din ako niyan. At mas mataba pa.” Pahabol ko nang makabawi ako. “Ikaw, gusto mong tikman ‘to?” Pabiro kong tanong kay Gerry.

Pero di na siya sumagot dahil nagtayuan na ang tropa. Male-late na kami sa next class.

Ganito kami magbiruan. Mula noon ay naging close na kami at sumasama na rin sa amin ang iba naming kaklaseng lalaki. Naging tropa. Sabay-sabay kumain, magbasketball kahit sa tanghaling mainit ang araw.

Kung umihi kami sa likod ng paaralan ay sabay-sabay at nakahilera. Naging ugali naming magkumpara kung sino ang… pinakamatagal umihi, pinakamaitim, pinakamalaki, pinakamahaba, pinakapayat, pinakamataba, pinakamadaling tigasan, at minsan pa nga, pinakamabilis labasan.

Hanggang umabot na kami ng fourth year ay super close kaming lahat. Laging masaya. Hindi na nga ako halos umuuwi sa lugar namin dahil anak na rin ang turing sa akin ng mga magulang ng tropa ko.

My Best Friend Plus: Sanggang-Dikit With Benefits

Madalas akong nakikitulog dahil hirap na rin akong makatulog sa lugar naming magulo.

Ang aking tatay rin ang isa sa mga dahilan kung bakit di ako makatulog nang maayos. Naging lasenggo ito. Madaling araw pa lang ay tumutungga na ng Ginebra. Gin bilog kung tawagin. Pag nalalasing ay basta-basta na lang nagwawala kahit dis-oras ng gabi. Kadalasan na rin itong inaabutan ng kalasingan at humihiga na lang kahit saan.

Umabot ako sa panahong nakakaramdam ako na ikinahihiya ko na siya. Hindi ko alam at di ko na rin inalam ang dahilan kung bakit siya nagkakaganoon. Marungis. Kahit zipper ng pantalon ay di maisara. Patpatin at pabaya sa sarili. Lalo sa pamilya.

Dahil din sa hirap na kami at wala nang seryosong hanapbuhay mula nang maging lasenggo ang aking ama, madalas ay salat ako sa pera. Pati sa pagkain.

Naaawa sa akin ang aking guro na trainer ko sa speech noong panahong ilalaban ako ng school namin sa inter-city oratorical contest. Sa Philamlife auditorium sa Manila gagawin iyon. Una ay nanalo ako sa school namin. Pagkatapos ay sa mga school sa buong lungsod.

Kaya’t ngayon naman ay schools sa iba’t-ibang siyudad na sa buong kalakhang Maynila ang makakalaban ko. Mabigat ang gusto nilang paghahanda.

Sabi ng trainer ko na isa rin sa mga department heads sa school namin ay puwede daw akong makitulog sa kanila. Napupuna daw niyang laging mapungay sa puyat ang mata ko. At nangangayayat ako.

Ngunit tumanggi ako.

Sa halip ay tinanggap ko ang alok ni Zaldo na doon kami mamalagi sa likod bahay nila. May maliit na kubo doon at puwede daw kaming “tumambay” at di magagalit ang mga magulang niya.

Isa sa mga dahilan ng kumpiyansa sa akin ng parents ni Zaldo ay matataas pareho ang grades namin sa school.

Isa pa ay kilala nila ang aking tiyahin na nagtatrabaho sa barangay center malapit lang sa bahay nila. Minsan nga, kapag walang agas ng tubig sa gripo ng center ay nakikisalok ito ng tubig sa poso nila Zaldo.

Madalas ang brown out at kawalan ng tubig noon sa lugar.

Sa mga panahong ito ko naging best friend si Zaldo.

Sa tuwing hapon ay iniiimbitahan kami ng aking tiyahin na magmeryenda sa center lalo kung walang klase. Na ikinatutuwa naman ng mga magulang ni Zaldo. Kung may kailangan kasi sila sa barangay center ay may kadikit sila. Ang aking tiyahin.

Naaawa man sa akin ay hindi naman ako maimbitahan ng aking tiyahin na sa kanila na ako tumira. Ito ay dahil marami siyang anak, labing dalawa.

Maingay at magulo din sa kanila at alam niyang di rin ako makapag-aaral nang maayos sa ganoong sitwasyon. Kasama ko sa eskuwela ang iba kong pinsan ngunit mahina ang utak nila pagdating sa pag-aaral.

Kaya natutuwa si Tita Rose sa pagiging close namin ni Zaldo. Gayundin namang natutuwa ang mga magulang ng best friend ko.

Sa panahong ito ay medyo magulo ang isip ko. Pero isa lang ang sigurado akong gusto kong mangyari. Ang makatapos ng high school. At bahala na. Mula roon ay sisikapin kong makatuntong sa kolehiyo.

Basta, kailangan, grumadweyt ako. At malapit na iyon.

“Konting tiis na lang Zeke.” Bulong ko sa sarili ko.

Minsang ipinatawag ako ng trainer ko sa speech upang mag-final rehearsal sa clubhouse. Maraming manonood at makikinig sa aking speech. Gusto nilang makasiguradong malaki ang tiyansa ng school na manalo, o makakuha ng premyo sa intercity speech contest. Sa pamamagitan ko.

Mula sa stage nang igala ko ang aking mga mata ay napuna kong inaasar ako ng isang schoolmate kong lalaki sa di kalayuan. Si Dan. Mahilig talaga itong mam-bully at mang-alaska.

May mga senyas si Dan na parang arteng bakla na ikinapikon ko. Ngunit di ako nagpahalata. Maraming tao. Lahat ay nakatutok sa akin.

May plano na ako mamaya. “Hintayin mo lang.” Bulong ko sa sarili sabay buntong-hininga. At nagsimula na ako sa aking speech.

Halo-halong tensiyon ang nararamdaman ko paglabas ko sa clubhouse. Hindi ko na inalintana ang palakpakan at pagbati ng mga tao matapos ang aking final practice ng speech.

Magulo ang isip ko. Naghalo-halo ang pagbabalik sa isip ko ng biro ni Gerry sa canteen. Ang panunudyo ng mga babaeng hindi ko mabigyan ng pansin sa lugar namin. At ang pang-aasar ng bully na si Dan.

Parang gusto ko nang pagdudahan kung ano nga ba ako. Hindi ko yan basta-basta matatanggap.

“Ako, si Zeke, guwapo, matalino, magaling magsalita, magiging bakla lang? Hindi puwede!” Sigaw ng isip ko.

“Kailangang patunayan kong hindi.” Mahina kong bulong sa sarili.

Isang malakas na suntok ang tumama sa mukha ni Dan. Nakita ito ng adviser namin na na-shock. Naroon din ang senior staff sa opisina ng prinsipal, sa mga nakasaksi sa pangyayari. Sa gilid lang kasi ito na daanan patungo sa principal’s office.

Mabilis na kumalat ang balita.

Ayaw ko na sanang pumasok uli kaya’t umuwi muna ako, hindi kina Zaldo kundi sa amin mismo. Kahit magulo ang lugar, napagdesisyunan kong huwag muna magpakita sa school.

Dumalaw si Zaldo at Gerry kinasabaduhan para yayain akong mag-bike uli sa mga subdivision na madalas naming gawin. Doon ay nalaman ko ang mga nangyari.

Naospital si Dan dahil hindi maampat ang dugo dahil sa pagkakasuntok ko.

Plano sana akong idemanda ng pamilya nito ngunit nagbago lang ng isip nang maraming guro ang nakausap ng pamilya niya tungkol sa pag-uugali naming pareho ni Dan.

Kung sino siya at sino ako sa mata ng mga guro at opisyal sa school.

Marami ang nakiusap para sa akin. Kasama na ang adviser namin na si Mrs. Inting. At ang department head na trainer ko rin sa speech. Ayaw din nilang hindi matuloy ang pagsali ko sa nalalapit na speech contest.

“Pasok ka na uli,” Pakiusap ni Zaldo.

“Kaming bahala sa iyo pag inasar ka uli ng Dan na yon. Gago talaga yon!” Dugtong naman ni Gerry.

Hinimok rin ako nina Zaldo at Gerry na bumalik na sa bahay ng una. Sinamahan kami ni Gerry na nakitulog sa amin ni Zaldo nung gabing iyon.

Masaya kami. Biruan. At lumabas na naman ang dating biro ni Gerry na naglalakad sa harap namin ni Zaldo na nakaluwa ang mahabang talong na malambot pa, sa pagitan ng bukas na zipper.

“Tol, ang sarap mo!” Birong sigaw ko kay Gerry.

“Paano Zeke, gusto mo na ba’ng tikman?” Pabiro ding sagot nito.

“Huwag ka’ng mag-alala… Magsasabi na lang ako Gerry.” Sagot ko naman na may ngising nakakaloko. Na sinundan ng malakas na tawanan naming tatlo.

Para namang nagbalik kami sa normal sa school. Nakakuha ako ng premyo sa intercity speech contest. Hindi nga lang ang pinakamataas. Si Zaldo at Gerry ay laging nakaalalay sa akin sa panahong naroon din sa paligid si Dan.

Dahil na rin sa kagustuhan kong patunayan na lalaki ako, hindi ako nawawalan ng girlfriend. O fling kung hindi girlfriend.

May mga oras na kailangan ko ng madaliang pera noon. Kaya inaamin ko, natuto rin akong pumatol sa bakla.

May isang mama na napapansin kong tingin nang tingin sa akin sa tuwing lumalabas ako ng gate ng school namin. Lalo na pag mag-isa lang ako.

Matikas kung pagmamasdan. Malinis manamit. May bahagyang lamya ang kilos. Sa tingin ko’y nasa edad trenta o higit pa. Madalas ko rin siyang makita sa paligid ng simbahan at school sa bayan namin.

Minsan ay nakatiyempo siya na naghihintay ako sa waiting shed. Umuulan noon kaya napasilong ako. Hinihintay ko si Zaldo para sabay na kaming umuwi. Wala na rin akong pera para pamasahe sa jeep. Kung di umuulan ay kadalasang naglalakad lang kami ni Zaldo.

“Kaya lang umuulan ngayon,” sagot kong parang nagrereklamo nang tanungin ako ni Sir Jun kung bakit nakatigil ako nang matagal noon kahit ilang jeep na ang dumaan. “Wala na rin akong pamasahe kaya hinihintay ko yung kasabay ko sana,” dugtong ko pa.

Parang nakakita ng pagkakataon si Sir Jun. Inaya akong kumain sa karenderya sa di kalayuan.

“Wala pa naman yung hinihintay mo. Baka gusto mo’ng sumabay, kakain ako sa banda roon. It’s on me. Ako’ng taya.” Sabay nguso sa kainang tanaw sa kinaroroonan namin.

Gutom, kaya sumama na rin ako kahit di ko pa siya gaanong kakilala. Basta ang alam ko, dito rito lang nakatira sa malapit si Sir Jun, na siya pala’ng pangalan niya.

“Order ka lang. Ako’ng bahala sa ‘yo.” Paniniguro nitong paanyaya sa akin.

“Sige po. Salamat po.”

“Huwag nang po!” Pagtutol niya. “Tawagin mo na lang ako’ng Jun. Yung walang Ser ha? Tumatanda tuloy ako’ng lalo niyan.” Bulalas pa nito.

“Sige po… este, sige Jun.” Pataranta kong sagot.

Naiilang man ako, pinilit kong maging natural na ituring siyang parang kasing-edad ko lang. Para mapalagay din siya. At tahimik na kaming kumain na parang nagpapakiramdaman.

Pamilyar naman na kasi ang mukha niya sa akin. May ilang pagkakataong nakita ko siyang nagsisimba sa malapit na parish ng San Jose. Malawak ang bakuran ng simbahan. Madalas kami dito maghintay ng sasakyan nila Zaldo kung di umuulan. Ako rin ay minsan nang pinag-voice-over ng simbahan sa nakaraang pagdiriwang ng kapaskuhan.

Maganda daw kasi ang boses ko. Malaki, malamig at suwabe, sabi ng organizer.

Nahihiya man ay nagpaunlak ako sa imbitasyon ni Sir Jun. Matapos kumain ay isinama niya ako sa kanyang bahay na nilakad na lang namin dahil huminto na ang ulan.

Walang ibang tao sa bahay. Kagyat na inaya nya ako sa kanyang kuwarto.

“Pasok ka, huwag ka mahiya. Ako lang ang tao rito ngayon.” Paniniguro niya sa akin.

“Alam mo, matagal ko nang gustong ikumpara ang mga alaga natin.” Panimula niya.

Mabilis niyang hinubad ang aking school polo. Maya-maya’y naghubad na rin siya.

At mula roon ay nagawa niya ang matagal na niyang nais - ang makita’t mahawakan ang dati pa niyang inaasam-asam. Nagbunga rin ang kanyang pagtitiyaga. Na nagsimula sa pasulyap-sulyap sa tuwing lumalabas ako ng gate ng school namin.

Hanggang sa malasap niya ang pinakaiingatan ko. Napasinghap ako sa kakaibang init ng kanyang bibig. Malaya itong naglaro mula puno hanggang ulo ng pinakatatago kong alaga na noon ay nag-aalburuto.

Halos panawan ako ng ulirat sa sarap. Hanggang maabot ko ang puntong may sumabog na init galing sa akin.

Si Sir Jun. First experience ko, sa bakla.

Ay, Ang Laki!

Wala akong muwang sa mga isyu ng sex hanggang dumating ang summer. Sabay-sabay kaming nagpatuli ng mga barkada ko sa lugar namin. Grade five ako noon patungong grade six sa susunod na enrolment.

Marami kami sa grupo noong summer na iyon.

“O, nguyaing mabuti ang dahon ng bayabas. Huwag lunukin. Itatapal ito sa inyong ari pagkatapos mapukpok.” Paalala ni Mang Tonio habang hinahasa ang labahang panuli.

Nauna ang isa sa kambal naming kapitbahay. Si Donald. Sumunod ay ang kakambal nitong si Danny. Mga anak sila ng tatay na kano at pinay ang nanay nila. Hinimatay sa takot si Danny. Nalunok ang dahon ng bayabas. Takot pala, at natural itong hinihimatay, pag nakakakita ng dugo.

Tawanan lang kami kaya nahimasmasan agad si Danny.

“Kahit anak ng kano ay di naman kalakihan ang kargada ng dalawa.” Sa isip-isip ko. “Di hamak na mas malaki itong akin.” Sabi ko sa sarili.

Marahil ay dahil bata pa nga kami noon at hindi pa yumayabong nang husto ang mga alaga namin.

Sumunod ay ang magkapatid na Mario at Jun. Si Mario na ang pinakamalaking ari na nakita ko mula pagkabata.

“Ay, ang laki!” Sigaw ng kapitbahay naming si Aling Edith minsang nagtitipon kaming mga bagong tuli sa gilid ng tindahan nila.

Nakangisi lang si Mario habang ibinabandera ang maitim at mahabang alaga na may pito o walong pulgada. Hindi rin namin napansin na biglang bumukas ang pinto nila Aling Edith. Lagi kasi itong nakasara at ang bintana na nagsisilbing tindahan nila ang laging nakabukas pag ganitong oras.

Doon sa bintana ay di kami gaanong kita malibang buksan nga ang pinto. Nakatalikod din naman sa kanila si Mario habang nakaharap ito sa aming tropa niyang nakaupo sa mahabang bangko. Para kaming mga nanonood ng pelikula. Si Mario ang bida.

Subalit sa haba ng alaga niya ay nakita pa rin marahil ni Aling Edith ang kalahating dulo nito. Kahit nakatalikod siya rito. O maaaring nakatagilid bahagya.

Tawanan na lang kami samantalang pahampas na isinara ni Aling Edith ang pintuan ng kanyang tindahan.

“Mamalasin tindahan ni Aling Edith,” sambulat ni Rod na isa pa naming barkada. Pero mas nauna nang natuli ito kumpara sa aming ibang tropa.

Tulad ni Mario ay may pagka-exhibitionist din ito.

Madalas itong tumabi at sumabay umihi sa akin. At laging ibinabandila sa akin ang makinis niyang alaga.

Halos magkasinlaki ang sa amin. Ang kaibahan lang ay mas maliit ang sa akin pag patay pa. Pero pag nagalit ay malaki ako nang kaunti kumpara sa kanya.

Nagtataka siya nang minsang biglang nagalit ang aking alaga pagtabi niyang umihi sa akin. Para kasing may dating siya sa akin dahil kapareho ng kanya, makinis at malinis tingnan si Rod. Sa lugar namin ay katulad ko ring may mga humahangang babae sa kanya. At mga bading.

Sinabi ko na lang na, “Siyempre, alam ko namang gusto mo ng comparison. Lugi ako kung lupaypay ang akin. Alam mo namang ang tunay na size ko ay pag galit ito. O, sino ngayon ang mas malaki?” Pagyayabang ko pa sa kanya. At nagkatawanan na lang kami.

Pero sa totoo lang, may mga pagkakataon na sumasagi rin sa isip ko ang kanyang alaga.

“Nababakla ba ako kay Rod? Hindi naman siguro. Kasi, bakit dito kay Mario ay wala naman akong nararamdaman pag nakikita ko ang alaga niya?” Bulong ko sa sarili.

Wala nga kasing hiya maglabas ng ari si Mario sa harap ng maraming tao. May pagka-exhibitionist talaga. Ayun, hindi namin alam kung galit o natutuwa si Aling Edith dahil sa tsambang nakita ang mala-jumbo’ng hotdog. Tawanan kaming barkada.

Nagsimula na ako sa grade six nang marami akong naulinigang bulungan sa lugar namin na malaki daw ang kargada ko. Nahiya nga ako minsang naglalakad kami ng nanay ko at nakita namin ang drawing ng chalk sa malaking pader na dinaraanan namin.

Malaki ang pagkaka-drawing. Ari ng lalaki. At sa ilalim ay nakasulat ang “T_t_ ni Zeke”. Namula ako at inunahan ko’ng maglakad ang nanay ko. Dali-dali ako sa pag-uwi.

Maraming bading ang umaaligid sa akin noong mga panahong iyon sa lugar namin. Kaya laging nakabantay ang nanay ko. Hindi rin naman ako pumapatol kahit ano’ng panunukso nila. Mahirap na. Maraming Marites. Kung yung pinakatago-tago ko nga ay lumabas sa balita o tsismis, lalo na siguro kung papatol ako. Isa pa’y dodose anyos pa lang ako. Panahon pa ng pag-aaral.

Katatapos lang ng summer kung kailan ako natuli. Grade six ako pagsapit ng pasukan. Panahong laging makati at lumalaki si junjun.

“Alam mo, hindi ako tumitingin?” Pabulong na sabi ni Marietta na kaklase ko. “Bakit, ano ba yon?” Usisa ko naman.

“Kanina kasi nung inayos ang mga upuan natin na magkakaharap ang babae laban sa lalaki sa isang subject, kitang-kita namin ang… ” Bigla itong tumigil na hindi alam kung matatawa habang namumula.

“Kita ang ano?” Usisa ko. “Yung… yung… sa ‘yo!” Bulalas niya.

Iminuwestra nya pa kung paanong nakalawit ang t_t_ ko sa hita ko habang nakatingin sila sampu ng babae naming guro.

Namula ako habang gusto niyang bumungisngis.

Nangyari ang pag-uusap na ito pagkagaling namin sa tanghalian kung saan umuuwi halos ang lahat at bumabalik lang para sa klase sa hapon.

“Mag-brief ka na kasi.” Wika ni Marietta. Nalungkot naman akong sinabi sa kanya na, “Bata pa naman ako. At wala nga kami halos ibili ng pagkain, underwear pa?”

Nakaramdam ng awa si Marietta sa akin dahil sa sinabi ko. “Hayaan mo, pag nakuha ko ang sahod ko sa Lunes sa paluwagan namin ng iba nating kaklase, hahatian kita!” Bulalas niya.

Natuwa naman ako.

“Pero sana… ” Tinig ni Marietta na nag-aatubili.

“Sana ano?” Tanong kong nagtataka kung ano ang sasabihin niyang sana.

“Ay, huwag na lang. Nakakahiya eh!” Pasigaw na sabi nito habang namumula ang mukha.

“Sabihin mo na kasi. Tayo lang namang dalawa dito. Ano ba ‘yung nakakahiya?” Pilit ko naman.

“Gusto ko sanang humawak, hindi pa ako nakadarama ng sa lalaki.” Pabulong niyang anyaya sabay buntong hininga.

Luminga ako kung may tao. Para sigurado nga’ng kami pa lang ang naroon sa classroom. Kinakabahan kami pareho.

Gusto ko rin si Marietta. Filipino-Chinese ang tingin ko sa kanya. Maputi, singkit, maganda. Lagi ring maraming baon.

Wala kaming alam pareho sa mga ganito. Hawak. Okey lang naman sa kin. Carry lang.

Ito marahil ang panahon ng pag-eeksperimento sa sekswalidad sa panahong tinatawag na puberty.

Maaga pa naman. Nahinuha kong wala pa talagang ibang tao sa room.

Dahil wala nga akong brief, madali ko’ng nailabas ang nagsisimula nang magalit na alaga ko upang hawakan niya. Hinimas niya ito.

Hindi ko pa alam noon ang salitang pagnanasa. Basta enjoy siya. Lalo na ako. Para lang kaming naglalaro. Ang laruan nga lang ay nakakabit sa katawan ko.

Maya-maya ay kinilig ako. May kung anong kiliti na para bang maiihi ang pakiramdam ko. Masarap sa pakiramdam. Napakasarap na noon ko lang natikman sa paraang may gumagawa noon sa akin. Madalas na rin naman akong mag-eksperimento mag-isa sa paglalaro kay junjun. Pero iba pag may gumagawa nito sa iyo.

Napayakap ako sa kanya dahil sa sarap na naramdaman ko. Halos tumirik ang aking mata sa ginagawang paglalaro ni Marietta. Ibang klaseng sarap. Mahirap ipaliwanag. Basta, ang sarap-sarap.

Napatigil kami nang may narinig kaming mga yabag papalapit sa room namin.

“Wait, tigil muna Mayet,” habang parang wala na siya’ng naririnig sa sobrang excitement. Kung di ko pinigilan ay para siyang nababaliw sa sarap ng kanyang paglalaro. “Tama na muna!” Pigil ko.

May mga boses na nag-uusap papalapit. Madali kong nailigpit ang aming laruan. Kunwa’y walang nangyari.

Hanggang natapos ang klase.

Hindi maiwasang lagi kong maisip ang ginawa namin ni Marietta. Gabi-gabi ko siyang inilalagay sa aking imahinasyon habang hawak ko si junjun. Hanggang sa nakakatulog ako sa ganoon nang ayos.

---

“Di ba nauna ka umalis sa akin sa school kanina? Bakit parang una pa ko’ng nakauwi?” Turan ni Zaldo pagkakita sa akin nung gabing iyon. Mukha ring nakainom siya.

Wala akong planong sabihin ang unang experience ko sa bakla kanina. Siguro, sa ibang pagkakataon na lang.

“Umulan kasi, tapos may nagyaya sa aking kumain. Sumama na ‘ko kasi libre naman nya,” sambit ko.

“Eh, paano ka nakauwi alam ko wala ka nga’ng pamasahe? Kaya nga humabol din ako sa iyo.” Mahinahong tanong niya.

“Isinabay na rin ako. Kapitbahay namin. Sumakay na rin ako sa jeep kasabay niya.” Sagot ko naman.

Tumango naman si Zaldo at niyakap ang unan. “Anlamig, ansarap matulog,” parang bata nitong sambit. Sumunod na rin akong nahiga sa tabi niya dahil iyon lang talagang makitid na papag ang higaan naming dalawa.

Matagal ko na ring katabi sa higaan itong best friend ko. Nagi-guilty ako na inilihim ko pansamantala ang totoong nangyari kanina. Gusto ko sanang makipagkuwentuhan sa kanya at itanong kung may karanasan na siya sa bakla para mabuksan ko ang topic tungkol sa experience ko kanina. “Kailangan ko lang ng timing,” sa loob-loob ko.

Sa tagal naming matalik na magkaibigan ay hindi ko pa siya naringgan ng ganitong kuwento. Kahit pa alam naming tatlo nila Gerry na maraming umaaligid sa amin, wala pa akong narinig sa kanila na pumatol.

“Baka ako pa lang,” naibulong ko sa sarili. Nagulat ako nang gumalaw siya at dumilat ang inaantok nang mga mata para sabihing, “Bakit ka pumatol doon?”

Bumalikwas ako upang tingnang mabuti kung gising nga siya. Ngunit hilik ang sunod na narinig ko.

Medyo gumulo ang isip ko sa mga nangyari. “Nakita nya kaya kami ni Sir Jun kanina? Kilala kaya niya si Sir Jun? Ngunit sa pagod ay nakatulog na rin ako.

Nanaginip ako’ng nagkita daw kami ni Marietta. Sobrang ganda niya ngayon. Reyna Elena siya sa Santacruzan sa bayan namin. Ako ang konsorte niya.

Sa panaginip ko ay binulungan niya ako, “Puwede ko ba’ng hawakan?” Na marubdob ko namang sinagot na’ng, “mamaya pagkatapos natin dito.”

Mabilis ang mga pangyayari sa panaginip. Walang gap o pagitan ang dalawang pangyayari.

Naramdaman ko na lang na hawak na niya ang naghuhumindig kong alaga hanggang may likidong sumambulat.

Sa panaginip ay nakita ko’ng suot ko pa ang brief na nabili ko galing sa perang ibinigay niya noon. Iyon ang kauna-unahan ko’ng brief. Na ang pinambili ko ay sahod niya sa paluwagan nila ng mga kaklase naming may kaya rin sa buhay. Tulad niya.

Nakita ko’ng may sumambulat sa loob ng underwear ko’ng iyon. Masarap sa pakiramdam. Sa panaginip.

“Marietta, Marietta, aahh. Ang sarap Marietta…”

Subalit waring nag-iba ang anyo ni Marietta sa panaginip ko. Bakit naging si Zaldo si Marietta? “Ano’ng nangyayari?” Sigaw ko sa panaginip.

Nagising ako’ng basang-basa ng likido ang aking panloob. At nagulat ako. Nasa loob nito ang kanang kamay ni Zaldo. Na noo’y nagising na rin.

Sabay kaming napabalikwas. “Ano ‘to?” Tanong niyang nagtataka.

Inamoy-amoy ang kamay at nang malaman kung ano iyon ay dali-daling pumasok ng banyo para maghugas. Umihi na rin siya bago bumalik sa higaan namin na may nagtatakang mukha.

“Ano’ng nangyari? Lasing lang ba ako?” Tanong niya.

Walang Pinipilit, Walang Minamadali

“Tol, Zaldo…” mahina kong sambit.

“Naguguluhan ako sa nangyari.” Patuloy ko. “Hindi mo ba talaga alam na nakahawak ka sa akin? Paanong naroon sa brief ko ang kamay mo paggising ko?”

Malumanay ang tinig ko dahil alam kong tulog pa ang mga tao sa bahay nila at ang kubong ito sa likod niyon ang tulugan namin ni Zaldo. Madaling araw pa noon.

Maluha-luhang nagpaliwanag ang best friend ko. “Ang totoo niyan… ” paliwanag niyang napatigil sandali sa pagsasalita, “lasing talaga ako.”

“Pero hindi yun excuse para sabihin kong wala lang talaga ‘yon.” Patuloy niya habang masusi kong inuunawa ang mga binibigkas ng mahal kong kaibigan.

Sa totoo lang, hindi ako nakakaramdam ng anumang galit. Mahal ko si Zaldo bilang kaibigan na para nang kapatid.

Gusto ko lang marinig mula sa kanyang mga labi ang totoong nangyayari sa kanya. Sa kanyang isipan. Sa kanyang kalooban. Baka naman may maitulong ako.

Gusto ko lang masiguradong malalaman ko ang lahat sa kanya. Dahil mahal ko si Zaldo. Maaaring sa ngayon ay bilang kaibigan. Pero hindi ko isinasara ang pintuan ng aking puso sa kanya.

Sa isip ko ay, “Pumatol nga ako kay Sir Jun, sa iyo pa’ng may malalim akong pakikipagsamahan? Yun ay kung relasyong seksuwal ang pangangailangan mo.”

“Kung noong una ay ayokong isiping baka maging bakla ako, ngayon ay wala na siguro akong pakialam. At lalong wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.” Wika ng tumatakbo ko pa rin’g isip.

“Pero gusto ko lang malaman kung ano ang nararamdaman mo sa akin.” Nasabi ko sa isip.

“Ang totoo niyan ay matagal na akong humahanga sa iyo.” Pagbasag ni Zaldo sa katahimikan. “Crush kita noon pa.” At naluluha nitong sinabi na, “Nananaginip ako kanina. Pero ikaw ang nasa panaginip ko.”

“Malaki ang paghanga ko sa iyo noon pang nakursunadahan ako ng mga kalapit barangay niyo. Nung ipinaglaban mo ako at rumesbak sa mga nam-bully sa akin noon. Nung tinawag mo ang mga maton at sumunod sila sa gusto mo. Mula noon ay humanga na ako sa iyo.” Patuloy ni Zaldo.

“Napuna kong kahit gipit ka sa pera, masikap ka pa rin sa pag-aaral.” Puri nito sa akin at tumikhim nang malalim.

“Aaminin ko, makisig ka sa paningin ko. Kaakit-akit. Walang gabing hindi ako masaya kapag kasama ka, kapag katabi kita sa pagtulog. Hindi ko namamalayang nahuhulog na ako sa iyo.” Si Zaldo pa rin.

“Hindi ako bakla na katulad ng mga alam natin sa pagkabakla. Mahirap ipaliwanag. Pero sasabihin ko sa iyong lalaki ako na natutong umibig sa lalaki ring tulad mo.”

“May mga gabing pinagmamasdan ko lang ang maamo mo’ng mukha. Ewan ko ba. Tingin ko ay anghel ka sa tabi ko. Na binabantayan ako. Mula nang ipagtanggol mo ako.”

“Wala akong matakbuhan noon. Pero naramdaman ko ang pagpapahalaga mo sa akin. Ang malasakit.”

“Hindi naman ako naiinggit o nagseselos sa mga naging girlfriends mo. Pag nakikita kitang may kasama kang babae, ayos lang ako. Pero pag kasama kita, mapayapa ang isip ko. Maluwag ang pakiramdam ko. Parang nawawala ang aking mga alalahanin. Doon ko nalamang mahal na nga kita.”

“Nu’ng sinundan kita sa waiting shed, nakita kitang may kausap ka. Nagtanong-tanong ako kung sino ang taong iyon. Nalaman kong bakla siya. At malaki ang hinala ko’ng may nangyari sa inyo. Masakit ang naramdaman ko pero naiintindihan kita.”

“Gusto kasi kita Zeke. Mahihirapan ako kung mawawala ka sa tabi ko. Mahal na mahal na kita.”

At tuluyan nang pinakawalan nito ang kanina pang nag-iinit na mga luha.

Naaawa ako sa kanya. Ngunit narito ako para damayan siya sa pagkalito ng kanyang kaisipan. Nabigla man ay mukhang naihanda ako ng nangyari sa amin ni Sir Jun para maunawaan ko si Zaldo. Umupo ako sa tabi niya. Di ko alam kung ano ang unang sasabihin o itatanong pa.

Hinagod ko ang kanyang likod nang marahan. Tapos ay ang kanyang buhok na hinimas ko sa likod. Gusto ko lang maramdaman niya na narito lang ako. Handang dumamay.

Niyakap ako nang mahigpit ni Zaldo. Gumanti naman ako. Naglapat bahagya ang aming mga labi pero itinigil nya ito dahil naiilang siya.

May pahabol siyang sinabi na naunawaan ko nang husto, kasi ganoon din ako. “Alam mo Zeke, Hindi talaga ako bakla na tulad ng mga bading na kung makakakita ng ari ng lalaki ay parang gustong sunggaban. Alam mo yan. Si Gerry nga… at ang tropa… di ba normal lang ang pakiramdam ko pag nakalabas ang mga ari nila?”

Nagpatuloy siya, “Iba sa iyo. Gusto kong iparamdam sa iyo ang lahat ng masarap na pakiramdam.”

“Yung pagkahawak ko sa iyo kanina, hindi ko sinadya yon. Napadikit ka sa akin na parang may kumikiskis sa likod ko. Gusto lang kitang tulungan na maabot mo ang gusto mong maabot dahil nararamdaman ko, na iyon ang tawag ng kalamnan mo. Gusto ko’ng maligaya ka. Lasing ako kaya rin siguro malakas ang loob ko.”

Nagulat rin ako sa narinig kong pag-amin ni Zaldo.

Nagsalita ako nang malumanay, “Hindi ko alam na mahal mo pala ako hindi lang bilang kaibigan.”

At nagpatuloy ako, “Pasensiya ka na kung hindi ko nasabi agad ang tungkol kay Sir Jun. Sasabihin ko rin naman sana, pero naghihintay lang ako ng pagkakataong komportable kong masasabi sa iyo.”

Tahimik lang si Zaldo habang nakikinig.

“Ang totoo, gusto pa sana kitang kausapin kanina para itanong kung may experience ka na sa third sex.” Patuloy ko.

“First time ko kasi na pumatol. At iyon ay dahil sa pangangailangan…” Maluha-luha ko’ng paliwanag.

“Naguguluhan din kasi ako kaya gusto kong marinig kung ano ang palagay mo sa nangyari sa akin.”

“Ikaw ang best friend ko,” patuloy ko pa. “Alam kong malaki ang maitutulong mo para mas maintindihan ko ang sarili ko. Ang pagpatol ko kay Sir Jun.” Wika ko.

Mariing nakikinig pa rin si Zaldo. Maya-maya ay nagsalita ito.

“Zeke, may mga bagay na nangyayari sa atin nang biglaan. Na hindi natin agad napag-iisipan. Minsan, nakalilito talaga ang resulta ng mga ginawa natin. Ng mga desisyon natin. Tulad ng… ” Sandaling napatigil ito.

“Tulad ng ano?” Usisa ko.

“Tulad ng desisyon mo noon na tumalon sa mataas na ilog. Muntik ka na nga’ng mamatay noon, di ba?”

Napatulala ako sa kanya. Gusto kong marinig ang opinyon ng kaibigan ko.

At nagpatuloy si Zaldo, “Alam ko namang hindi ka talaga magaling lumangoy. Kaya nagulat ako nang magpadala ka sa kantiyaw na bakla ang hindi tatalon.”

Tumingin siya sa mata ko. At nagpatuloy, “Dahil doon ay pinakikiramdaman kita. Nabigla nga ako nang bigla ka’ng nag-dive. Alerto ako pero hinihintay kitang humingi ng tulong. Nataranta rin ako. Dahil mabagal ang pagtawid mo papunta sa aming mga nakatawid na.”

“Hinayaan kita noong di ka humihingi ng tulong. Pero nang naramdaman ko at nakita ang panic sa mga mata mo ay sumisid ako para maitulak kita sa mababaw na parte ng ilog. Ilang beses mo akong natukuran sa ulo noon. Dahilan para maubusan ako ng hangin at matakot para sa sarili ko.

Humingi ako ng tulong kay Gerry. Na dali-dali namang lumangoy upang tulungan tayo.”

Kaglit huminto si Zaldo at bumuntong-hininga.

“Matagal na tayong magkakaibigan nila Gerry. Alam mo, may mga pagkakataong nagtatanong din siya tungkol sa mga ganitong bagay. Mga experience sa third sex. Iba kasi ang pagkakaalam ng marami sa bakla.”

At nagpatuloy si Zaldo, “Ang alam natin ay yung mga maiingay at malalakas ang boses na binabae kung kumilos.”

“Ewan pero kung pagiging bakla ang umibig ang lalaki sa kapwa lalaki, sa tingin ko ay mas mahalagang tingnan ang pagmamahalan nila. Hindi ang kumpas ng kamay o alog ng bewang.”

Tumingin uli siya sa akin at nagtanong, “Sa tingin mo ba ay resulta lang ng biglaang desisyon ang paglago ng nararamdaman ko sa iyo?”

Malumanay akong sumagot, “Ang totoo, ganon din naman ako sa iyo. Ngunit nalilito lang ako kung mali na naman ba ang magiging desisyon ko pag minahal kita. Tulad ng pagsama ko kay Sir Jun. Tulad ng pag-dive ko sa ilog noon. Takot akong malunod muli.”

Nagpaliwanag si Zaldo, “Katulad sa ilog noon, narito ako para alalayan ka. At alam ko rin naman na hindi mo ako pababayaang basta na lang kursunadahin ng iba. Alam kong may magtatanggol din sa akin.”

Muli siyang nagtanong, “G ka ba kung i-request ko na sa atin lang munang dalawa ito? Hindi naman talaga tayo mga bakla. Pero habang pinag-aaralan natin ang mga nararamdaman natin sa isa’t-isa, sikreto muna natin?

Noon ay mas kalmado na ang mga damdamin namin.

Nagpatuloy siya, “Hayaan lang nating yumabong ang relasyong ito nang natural. Walang pinipilit. Walang minamadali. Basta, matalik na magkaibigan. Yung…”

“Yung ano?” Pasingit kong tanong.

“Yung… best friends!” Sambit niya.

Sabay sabat ko na, “Best friends with benefits, o best friends PLUS?” Natawa siya sa sagot ko sabay tango ng ulo.

Namalayan na lang naming nakatulog kami uli’ng magkayakap. At may ngiti sa mga labi. Ngiti ng kapayapaan ng isip. At pagtitiwala sa isa’t-isa. Ngiti ng paggalang sa sinumpaang pangako. Na kami lang ang nakakaalam.

Zeke, Gusto Mo?

Maraming pagkakataong naitanong sa akin nang pabiro ni Gerry, “Ikaw Zeke, gusto mo’ng tikman?

Ewan ko pero kahit biruan at nagtatawanan kami ay may kagat sa akin ang paanyayang iyon. Lalo na nang matikman ko ang sarap ng subo ng kapwa ko lalaki. Pero kay Sir Jun, hindi ako nagpahalik.

Minsan ay napupuna kong tumititig si Gerry sa aking mga labi. Kunyari’y di ko pinapansin iyon pero malakas ang pakiramdam ko. “Ano kaya’ng iniisip nito?” Tanong ko sa sariling nagtataka sa tuwing mahuhuli ko’ng nakatitig siya sa akin.

Naaalala ko ang laging sinasabi ni Susie na kapitbahay namin at isa sa mga tagahanga ko sa lugar namin.

“Alam mo Zeke kung ano ang nagpapalakas sa appeal mo?” Tanong nito’ng pabiro pero may halong kilig.

“Ano naman yon, aber?” Patanong na sagot ko sa kanya na kunyari’y hindi siniseryoso ang usapan.

“Your kissable lips!” Walang patumanggang hiyaw nito na may kasamang makahulugang titig sa akin.

“Ampula, at iba ang dating kumpara sa ibang lalaki. Tapos may pagka-Turko ka pa. Ang ganda ng hugis ng ilong mo. Ah basta, kaiba!” Sabay buntung-hininga nito.

Hindi ko naman siniseryoso ang sinasabi nito. Una ay dahil kapatid lang ang turing ko sa mga babaeng kababata ko sa lugar namin. Pangalawa ay napagdesisyunan na ng isip ko na hinding-hindi ako mag-aasawa ng tagarito.

Mahirap na, baka magtuloy-tuloy ang pobreng buhay ko at ng magiging pamilya ko.

Kaya naman kahit ano’ng pagpaparamdam ng ilan at panunuksong bakla daw ako ay wala lang. Wala akong pakialam. Masakit, pero carry lang.

Minsan ay napagtuunan ng mata ko si Gerry habang ginagawa nito ang madalas na pagbibiro. Pero hindi ako napatingin sa alaga niyang nakalabas sa kanyang zipper. Bagkus ay sa kanyang labing parang mamasa-masa. Mamula-mula na bumagay din sa singkit nitong mata.

Sa unang pagkakataon ay hindi ako natawa. Bagkus ay may kung ano’ng kilig akong naramdaman.

“Ansarap niyang halikan, parang babae” sa isip-isip ko.

Ngunit tumututol ang kaisipan ko. “Kaibigan ko ‘to.” At kung sakali man, may lihim na kaming kasunduan ni Zaldo. “Di ba si Zaldo nga ang unang lalaking nakahalikan mo?” Bulong ko sa sarili. Pero maging iyon ay wari’ng smack lang dahil nga naiilang si Zaldo.

Maraming pagkakataon na pag nag-oovernight kami sa classroom pag Biyernes ng gabi para nasa school quadrangle na kami pagsapit ng alas kuwatro ng umaga para sa CAT o Citizens Army Training na parang ROTC sa college, o parang training sa pagiging reserve na sundalo para sa mga senior students, magkatabi kami ni Zaldo.

Doon ay kadalasang nag-iinit ang pakiramdam ko pag nakikita ko ang guapo kong best friend. Masarap siyang pagmasdan sa kanyang pagtulog.

Dahil mas gusto ng grupo na bukas ang ilaw ay di ko maiwasang mapabangon minsan at umupo sa tabi nito. Pinagmamasdan ko ang kanyang maamong mukha, hanggang sa bumubukol niyang harapan. Minsan ay sinisilip ko ang gilid ng shorts nitong pantulog. At napapabuntung-hininga ako.

May isang pagkakataon na nagising si Gerry at di ko namalayang nakalapit na pala siya sa akin. Huling-huli niya akong panay ang sulyap sa matigas at gumagalaw na harapan ni Zaldo.

Nabigla na lang ako nang bumulong si Gerry at nagsabing, “Zeke, gusto mo?” Na para bang nag-aanyaya.

Dahil nga nag-iinit ang aking pakiramdam ay hindi na ako nakatanggi nang abutin niya ang aking kamay. Hinila niya akong dahan-dahan palabas ng classroom at tumungo sa bandang likuran ng building.

Sa lugar kung saan madalas umihi ang tropa. Sa lugar kung saan ay madalas kaming magkumpara kung sino ang pinakamalaki. At pinakamalib_g.

Lalo akong nag-init nang siilin ako ng halik ni Gerry. Hindi ko napigilan ang aking sarili. Gumanti rin ako. Waring nag-aalimpuyo ang aming mga damdamin nung sandaling iyon. Matagal na pala akong gustong tikman sa labi ni Gerry. At may ganoon din naman akong pagnanasa sa kanya.

Kaya naman madalas kaming magkatitigan sa labi namin noon pa. May pagnanasa rin pala siya.

“Tol, ang sarap mo!” Hindi ko napigilang ibulong sa kanya.

Dahil dito ay lalo siyang nag-init at inilabas ang kanyang sandata. Binuksan ko na rin ang aking zipper at hinawakan namin ang nagngangalit na sandata ng isa’t-isa.

Ilang minuto naming dinama ang naghuhumindig na kargada ng isa’t-isa hanggang sumambulat ang mga damdaming umaapoy na parang nilalagnat. Tapos ay muling naglapat ang aming mga labi at siya’y bumulong, “tang-_na, ang sarap mo rin, tol. Sikreto lang natin to ha?

Napatango na lang ako. At bumalik na agad kami sa pagtulog.

Mga ilang ulit ding nangyari ito ngunit walang totoong pagmamahal na namagitan sa amin ni Gerry. Mas masasabi kong naging parausan namin ang isa’t-isa.

Mas malalim ang tinginan namin ni Zaldo ngunit nanatiling sikreto ang lahat.

---

Noong panahong nasuntok ko si Dan at ayaw ko na sanang bumalik muna sa eskuwela, hindi muna ako umuwi kina Zaldo.

Napagdesisyunan kong bumalik muna sa lugar naming magulo.

Parang wala ang tatay ko noon. Nagsimula na daw uling tumanggap ng project sa kalapit na bayan. Furniture ang negosyo niya noon. Nalugi kaya naging lasenggo ito nung mga panahong napalipat kami sa magulong lugar na ito. Iyon pala ang dahilan ng kanyang madalas na paglalasing.

Masaya sana ang buhay ko bilang bata, mga panahong di pa ako pumapasok sa elementarya. Wala pa kami sa magulong lugar.

Kahit bata ay may mga natatandaan ako sa marangya naming buhay sa malaking bahay na iyon na naging tindahan na rin ng furniture ng aking ama. Ang nanay ko naman ay may sariling karinderya o canteen sa parte ng malaking bahay na iyon.

Parang laging piyesta sa bahay namin. Maraming tao. Mga mamimili ng furniture, mga suki sa kainan, mga kamag-anak, mga trabahador ng aking tatay sampu ng kanilang pamilya na doon na rin kumakain sa karinderya.

Isa marahil sa dahilan kaya puno lagi ng tao ang malaking bahay ay dahil sa pamilya ng mga trabahador namin. Puede silang magpalista lang ng pagkain sa canteen ng nanay ko na binabayaran naman pagdating ng lingguhang suweldo. Mabait sa mga trabahador ang aking mga magulang.

Ako bilang bata ay mahilig na noong pakantahin at pasayawin ng mga tao sa paligid ko. Bata, sunod lang kung ano’ng pinapagawa habang nag-eenjoy ang lahat sa pinag-gagagawa ko.

May isang trabahador ang aking tatay noon na sa tanda ko bilang bata ay matikas ang pangangatawan at may itsura. Lagi akong kinakausap nito. Parang uncle ang turing ko sa kanya.

Kapag umiihi ito sa gilid sa di kalayuan sa likod-bahay namin ay lagi niya akong isinasabay umihi. Ewan kung bakit ganon siya. Basta ang alam ko, madalas ganoon.

A, naaalala ko na. Laging busy ang aking nanay at tatay sa furniture shop at canteen. Pag walang masyadong kumakain sa canteen ay bumabalik sa pananahi sa shop ang aking nanay samantalang ang tatay ko ay nagbabantay sa pagtatrabaho ng mga workers namin.

Sa panahong wala akong kasamang mas nakatatanda pag naiihi ako, imbes na sa banyo ay pinasasamahan na lang ako kay uncle Rudy sa likod bahay para manubig. Kaya sinasabayan na lang niya ako.

Wala siyang arte kapag kasama ako. Kita ko lagi ang mahaba niyang ari na umiihi. Nagtataka nga ako noon kung bakit ibang-iba ang itsura ng kanyang pang-ihi kumpara sa akin. Maraming buhok ang sa kanya. Sa akin ay kalbo. May parang helmet ang dulo ng sa kanya. Sa akin ay nakasupot. Kaya pala. Supot ang tawag sa nakasupot. Hahaha.

Minsang umiihi kaming dalawa ay tumigas ang kanyang alaga matapos niyang magbawas ng tubig. Curious ako kaya hinawakan ko. Ewan ko ba pero parang ayaw ko nang bitiwan.

Napasigaw siya na umabot sa pandinig ng mga tao sa bahay nang ayaw ko’ng bumitiw. Pero nagawa rin naman niyang mapabitiw ako. At dahil nga may mga nakakita sa nangyari ay marahil, naikuwento nya ako sa mga tao.

Ito siguro ang dahilan kung bakit mula noon ay nagsimula akong tuksuhing bakla sa pamilya.

Nung napalipat na kami sa magulong lugar ay nagpatuloy ang ganitong kuwento.

Sa tuwing daraan ako sa mga tambay ay wala ako’ng muwang na may ganoon na palang kuwento tungkol sa akin.

Nagsimula na akong masaktan sa kalooban noon kahit bata. Dahil sa mga arte nila at pagkumpas-kumpas ng kamay na animo’y binabae habang nakatingin sa akin.

Malapit kaya kami sa peryahan na uso noong mga panahong iyon. Lugar kung saan may mga palabas na sayaw o kanta o skit ang mga baklang nakadamit-babae na kalauna’y nakilala bilang mga transgender.

Iyon ang pagkakakilala noon sa bakla. Maiingay at makakapal ang make up.

Grade one ako sa mga panahong iyon. Pag-uwi galing eskuwela ay may sumisipol na pag dumaraan kami ng aking ate na sumusundo sa akin. Ang akala ko noong una ay ang ate ko ang sinisipulan. Pero pag umaarteng bakla na sila ay “alams” na. Ako yon.

Pakiramdam ko ay walang nagtatanggol sa akin. Ang ate ko ay napapangiti lang.

Ang nakatatanda ko’ng kapatid na lalaki naman ay halos ipagtulakan ako pag sabay kaming naglalakad. Batok, tulak, minsan ay halos mangudngod ako sa daan pag nagkakasabay kaming maglakad.

Malaki ang katawan niya samantalang ako’y isa pang paslit kaya laging masakit ang ulo ko’t katawan.

Ako ang bunso at ang dalawa ko pa’ng kapatid na babae ay gayunding itinuring na ako’ng bakla.

Bata. Wala akong lakas lumaban. Wala akong kakampi. Lahat yata, inaapi ako.

Lumaki ako’ng masasakitin, malungkutin, at pilit lumalayo sa kapwa.

Sa totoo lang, hindi lang ako napupuyat dahil sa pagwawala ng aking ama sa dis-oras ng gabi. Lalo na nung nasa high school na ako.

Napag-alaman ko’ng ako talaga ang pinag-iinitan niya kapag siya ay nalalasing. Parang ako ang laman ng paninisi. Parang ako ang malas sa buhay namin.

Masakit. Minsan dahil walang kakampi, umiiyak lang ako’ng mag-isa.

Minsan, naiisipan ko na’ng tapusin ang buhay ko.

Subalit lagi akong nagdarasal pag wala akong makitang kakampi. Ipinagdarasal ko na sana ay makaalis ako sa lugar na ito.

At sana, huwag akong maging bakla.

Dalangin ko habang humihikbi sa sama ng loob ko sa buhay, at sa mga tao sa paligid ko.

“Pagmamahal? Ano ‘yon?” Lagi kong bulong sa sarili. Wala akong kilalang taong naramdamam ko ang pagmamahal. Lahat, iniinsulto ako. Walang galang sa aking pagkatao.

Kaya naman mula noon ay napagdesisyunan kong ipagtanggol ang aking sarili sa mga nanunukso sa akin na ako’y binabae. Masaktan na ang masaktan. Lalaban na ako.

At isa nga si Dan sa napagbuhatan ko ng kamay. Ang lahat ng sakit at poot ay naibuhos ko yata sa pagsuntok ko na’ng ikaisa sa kanya. Ako man ay nabigla rin sa nagawa ko.

Nang mahimasmasan ako ay dali-dali akong lumabas ng eskuwelahan matapos ang matagumpay kong final speech rehearsal sa clubhouse noon kung saan hinarap ko si Dan para “turuan ng leksiyon”. At para magpakilala na rin na dumating na ang totoong ako.

Hindi na ako papayag na apihin at tawaging “bakla”.

Sa kabila nang mga pangyayari, may ilan pa ring kababata sa lugar na iyon na isinama at itinuring akong tropa. May mga katangian din naman ako’ng gusto ng iba.

Matapos naming matuli ay lumaki ako’ng guwapo sa paningin nang marami. Matalino pa “daw”.

At si Rod ang isa sa mga napalapit sa akin sa lugar na iyon. Makinis, may kaputian ang balat at guwapo rin. Isa sa mga ka-tropa ko.

Malaki ang tiwala niya sa akin. Sa pagkalalaki ko. Madalas nga siya’ng sumabay o tumabi sa akin sa pag-ihi. Mahilig makipag-kumpara. May pagka-exhibitionist.

Minsan, niyayaya niya ako’ng magpalabas kami. Unahan, panalo kung sino’ng unang labasan. Wala lang. Trip lang.

May mga pagkakataong na-iimagine ko bago matulog ang mga pinag-gagagawa namin ni Rod. “Gusto ko ba siya?” Madalas kong maitanong sa sarili.

Nasa isip ko rin na parang malinaw na video ang mga alaga namin. Kapag parehong matigas. Minsan ay napupuna kong parang gusto niyang paglapitin. Kulang na lang, sumagi ang kanya sa akin.

Ewan, pero sa puntong ito ng pag-iimagine ko sa amin ni Rod, di ko naiwasang tigasan at magparaos. At ang sarap sa pakiramdam.

At sa gabing iyon mula nang makasakit ako ng kapwa, parang tumigas din ang aking damdamin.

Hanggang sa ako ay nakatulog… sa magulong lugar na iyon, sa unang gabi ng pagbabalik ko… walang lasing na tatay… na nagwawala. Walang planong bumalik sa eskuwela. Walang planong makipag-ayos kay Dan. Walang planong sumali sa speech contest. Walang plano. Wala.

Makinis Si Crush

Nasa college na ako sa Manila nang minsang naisipan kong dumaan sa lugar kung saan ako lumaki.

Karamihan sa mga kababata ko ay nag-asawa na sa dahilang hindi naman sila nakatuntong na sa kolehiyo. Sa hirap ng buhay dito sa lugar namin. Iilan lang kami sampu ng aking kinakapatid na nabiyayaang makapag-college.

Ang kinakapatid ko’ng si Anne ay nasa nursing samantalang Engineering naman ako. Mga humahango ng isda sa Malabon ang aking ninong at ninang na mga magulang ni Anne. Iyon ang pinagkukunan nila ng pangpaaral sa kinakapatid ko.

Minsan na rin ako’ng tinuruan ng aking ninong sa pagnenegosyo ng isda sa palengke.

May mga summer vacation na ginugol ko sa pagtulong sa kanila para matulungan ko kahit sa pangkain lamang ang parents ko. Lalo na nung naka-enroll na ako sa college sa Manila sa pamamagitan ng scholarship.

Ang scholarship na naipagkaloob sa akin ay galing sa organisasyon na laging sponsor ng mga speech contest na nasasalihan ko noong elementary at high school.

Sa mga panahong ito na may tinutuluyan na ako sa Manila at pumapasyal na lang tuwing bakasyon, napag-alaman ko na ang aking ama ay nahinto na sa pagtanggap ng project sa furniture. Nagkasakit. Bunga ng labis na pag-inom ng alak.

Ang aking ina na wala ring hanapbuhay ay madalas na lang manilbihan at humingi ng tulong sa simbahan.

Ito marahil ang dahilan kung bakit noong inilahad ko sa kanila ang magandang balita ng scholarship offer sa akin ay hindi lubos ang kanilang pasasalamat sa scholarship ko.

“Masaya naman kami para sa iyo anak,” wika ng aking ina. “Pero nalulungkot din dahil wala man lang kaming maitulong kahit sa pamasahe mo sa araw-araw. Alam mo naman, maysakit na ang tatay mo. At para sa amin ay sapat na na nakapagtapos ka sa high school.” Dugtong pa nito.

“Okey lang ako Nay. Makakaraos din ako sa pangarap ko’ng makatapos ng college.” Sagot ko naman.

“Nga pala, naabutan ako nila ninang ng mga isda para sa inyo. Kayo na po ang magluto at babalik pa ako sa palengke.” Bilin ko sa aking ina.

Sa pagpasyal ko sa amin sa bakasyong iyon matapos kong makapag-enrol sa college sa Manila, maraming pagbabago ang nararamdaman ko.

Una ay may konti na’ng respeto sa akin ang aking mga magulang. Ang aking ninong at ninang naman ay masaya para sa akin kaya labis ang pagmamalaki nila sa pagtulong sa akin na makaangat nang kaunti sa buhay. Masaya sila sa nangyayari sa akin.

Siyanga pala, magkatabing-bahay lang sila nila Rod.

Minsan ay nagawi si Rod sa palengke kung saan ko inilalatag ang mga isdang inilagay sa kahong puno ng ice kagabi. Pagsapit ng alas dos ng madaling araw ay inilalatag ko na ang paninda ng aking ninong habang sila ay nasa Malabon dala ang sasakyang magkakarga sa banye-banyerang isda.

Nakangiti si Rod. “Kumusta na Zeke? Miss ka na ng tropa.” Masayang sambit ng kababata ko.

Lumalatay ang liwanag ng ilaw sa madaling araw sa guwapo niyang mukha na wari’y kagigising lang. Makinis at lalong kumisig si Rod.

“May inuman daw ang tropa mamyang hapon, baka gusto mong sumilip man lang para makita ka nila.” Paanyaya ni Rod. Na sinang-ayunan ko naman.

“Pasensiya na Rod, medyo na-busy dahil sa enrollment at paglipat ko sa boarding house sa Manila. Saan ba tayo? Kina Mario?” Sagot ko kay Rod.

“Oo, Zeke. Basta hihintayin ka namin ha?” Huling paalala nito. Tumango ako at umalis na si Rod pagdating ng unang customer.

“Hayts, guwapo pa rin ni Rod.” Sa isip ko habang iniaabot ang biniling bangus ng unang customer.

Hindi ko mapigilan ang excitement habang ini-imagine ang mga palakihan at halos pagtatabi ng aming mga sandatang naghuhumindig pag nagkukumpara kami sa tuwing sabay umiihi. May naramdaman akong bumubukol at nabubuhay sa umagang ito. “Ah, mamya na lang.” Bulong ko sa sarili.

Matapos kong hatdan ng pang-ulam ang aking mga magulang ay dumiretso na ako kina Mario na dala ang ilang pirasong bangus para lutuing pampulutan.

Nagsisimula na sila nang dumating ako. Ang dating tropa ko sa lugar na ito. Ang magkapatid na Mario at Jun. Ang kambal na si Danny at Donald. At si Rod.

“Uy dumating na ang genius na pogi!” Pabirong bati ni Rod.

At nagsimula na kami sa masayang kuwentuhan habang umiikot ang tagay.

Medyo lasing na nang magsimulang magpakita ng naghuhumindig na alaga si Mario. Tumayo ito katulad ng ginagawa sa harap ng tindahan noon ni Aling Edith. Ibinabandera ang talaga namang napakalaking alaga habang kami ay patuloy lang sa pag-inom ng umiikot na tagay.

Nang lasing na at nakatulog na ang lahat, kami na lang ni Rod ang medyo gising pa. At di masyadong tinamaan.

Tumabi si Rod sa akin. Inilapat ang kanyang labi sa akin at magsimulang simsimin ang aking leeg. Hanggang bumaba sa nipples ko. “Ahh,” napabuntinghininga ako.

Matapos ay mabilis kaming naghubad pareho ng saplot hanggang naramdamam kong idinikit niya ang kanyang espada sa espada ko. Matigas na matigas kaming pareho. Halos di ko alam ang gagawin. Sinubukan kong pasukin si Rod. Makinis ang balat at bilugan ang likod ni Rod. Parang monay. Napaigik siya nang buo kong naipasok si junjun.

Ito ang una kong pagpasok sa kapwa lalaki. Masarap pala. Iba ang sarap ng masikip na lagusan.

Maya-maya ay waring gustong gumanti ni Rod. Ako naman ang pilit niyang pinasok sa kabila ng pagtanggi ko. Sa kabila ng kalasingan ay naramdamam ko pa ring waring may napunit sa aking pagkatao. Tiniis ko.

Sa dahilang matagal ko na ring gusto si Rod kaya nagpaubaya na ako. Pareho naming naabot ang rurok ng sarap at muling naglapat ang aming mga labi. Madiin. Marubdob. At aming binigyang-laya ang damdaming matagal nang humahanga sa isa’t-isa.

At magkatabi kaming nakatulog ni Rod, si crush, sa bahay ng tropa. Kina Mario at Jun na noo’y parehong naghihilik na.

---

Paano nga ba nagsimula ang lahat? I mean, ang damdamin ko sa kapwa lalaki?

Sa abot ng pagkatanda ko ay labis kong iniiwasan at isinasantabi ang mga nararamdaman ko noon pa.

Di nga ba, lagi akong may girlfriend?

Di nga ba, lagi kong ipinagdarasal na huwag akong maging bakla?

Di nga ba, umabot na ako sa sukdulan? Nanakit na ako ng kapwa upang maipagtanggol ko ang aking sarili laban sa mga nanunukso at nambubully sa pagkatao ko?

Pero ano nga ba ako? Sino nga ba ako kung wala ang mga girlfriend o fling na babae? Kapag hindi ko kailangang humingi ng tulong sa Maylikha na huwag sana akong maging ganon, yung parang clown kung ituring, parang nilalang na galing sa ibang planeta? Kapag hindi ko kailangang ipagtanggol ang sarili sa pamamagitan ng pagiging maton?

Ano nga ba ang nasa loob ng puso ko?

Sabihin na nating bata ako at wala pang sapat na pag-iisip noong halos di ko bitiwan ang t_t_ ng trabahador namin sa malaking bahay.

Sabihin na nating maaaring naimpluwensiyahan ako ng labis na kuwento tungkol sa aking pagkatao mula pa pagkabata dahil dito.

At sabihin na nating wala akong laban sa pang-aapi sa akin at sa aking pagkalalaki, sa aking pagkatao.

Ngunit may isip na rin naman ako noon at may chance na mamili kung saan ako lalagay. Kung saan ako babaling. Kung lalaki ba ako. O lalaki rin ba ang gusto ko.

Yan ay kung isipan ko ang mananaig.

Subalit iba ang ibinubulong ng puso ko.

Basta ang alam ko, masaya ako noong mga panahong napaliligiran ako ng mga kaklase kong lalaki.

Nasisiyahan ako na nakikita ko ang mga pinakatatago namin kapag sabay kaming umiihi noong high school.

Pribilehiyo para sa akin na makita ang t_t_ ni Gerry sa mga pagbibiro nito’ng bukas ang zipper.

Kuntento ako sa pagkukumpara namin ng aming mga sandata ng kababata ko’ng si Rod. At ang makita ang malaking kargada ni Mario na kasabay ko’ng natuli.

At higit sa lahat, ang pagnanais ko’ng mapalapit kay Zaldo.

Ang pag-init ng aking pakiramdam sa tuwing biyernes ng gabi na natutulog kami sa school. Ang pagmamasid ko sa natutulog na si Zaldo habang bukas ang ilaw.

Aaminin ko, first time kaming nag-introduce ng mga sarili noong first year high school ay napahanga na agad ako sa kaguwapuhan ni Zaldo. Gusto ko siya’ng laging makasama. Kaya sinigurado kong ako ang una niyang maging barkada.

Lagi akong nag-aaral na’ng mabuti noon para may maipakopya sa kanya. Sa assignments, sa quiz, sa exams. Madali ko’ng nahuli ang loob niya.

Noong nakatira pa ako sa magulong lugar, pag matutulog na ako ay pinapangarap ko na makatabi ko siya sa pagtulog. Laman siya ng imahinasyon ko.

Ewan ko ba, basta kakaiba ang nararamdaman ko.

Excited, na masaya, na nagnanasa sa kung ano’ng puede kong maging panaginip. Sana magkasama kami. Iyon ang laging huling hiling ng isip ko bago ako makatulog.

Nangyari ito noong panahong hindi pa masyadong palainom ang aking ama. Noong nakakatulog-tulog pa ako na’ng maayos sa lugar na iyon. Lugar na hindi ko naituring na tahanan.

Kapag summer ay gumagawa ako ng paraang magkabisikleta kahit hiram lang para magkasama pa rin kami ni Zaldo.

At naging parte na nga ang pagsama rin ni Gerry.

Hanggang sa napatira na nga ako kina Zaldo. At natupad ang pangarap ko’ng makatabi siya sa pagtulog.

Subalit waring lahat ng masasayang sandali ay may kaakibat na lungkot.

Halos sumabog ang dibdib ko sa selos nang minsang naabutan ko si Zaldo at Gerry na nagpaparaos. At kitang-kita ko nang naghahawakan sila ng sandata at nagpapalabas ng kanilang mga katas sa katawan. At ginawa rin ni Gerry ang pagsimsim sa labi ni Zaldo. At nakita kong walang ilangan sa kanilang dalawa.

Malayo ito sa pagkailang na nangyari sa amin ni Zaldo.

Ito ay nang minsang bumisita si Gerry sa kubo namin ni Zaldo habang wala pa ako.

Hindi ako nagpahalata na nakita ko sila. Habang abala sila na parang walang ibang maaaring gumambala sa kanilang masasarap na sandali.

Marahan kong ipininid ang pintuan ng kubo na marahan ko rin namang binuksan kaninang kararating ko lang.

Pinigilan ko ang sarili. Lumabas uli ako at walang pagkompronta o pag-uusap na naganap. Pinili ko’ng manahimik.

Pinili ko’ng tanggapin ang napag-usapan namin ni Zaldo… Walang pilitan… hayaang yumabong… o tanggapin kung saan man hahantong…

Sa ganang akin, marahil ay panahon na’ng tanggapin ang katotohanan na hindi kami para sa isa’t-isa.

Mananatili silang mga kaibigang malalapit sa aking puso… Si Zaldo, at si Gerry.

Excited Si Zaldo

“Napakabait ni Zeke. Masipag mag-aral. Kahit hirap sila sa buhay ay nai-inspire ako sa kanya.”

Napapabuntung-hininga si Zaldo sa tuwing maaalala ang mga masasayang sandali nila ni Zeke.

Paano nga ba nagsimula ang malalim niyang pagtingin sa kanyang best friend? Na ngayon ay kanya nang itinatangi.

Mahirap isipin pero parang bato-balani ang pagkaakit niya sa kaibigan.

Natatawa na lang siya pag naaalala niya ang pabirong tawag ni Zeke sa kanilang relasyon. “Best Friends Plus”.

At hindi niya mawaglit sa isip ang cute na ngisi nito kapag sinasambit ang mga katagang iyon.

“Yung… Best Friends with benefit?” Minsang tanong ni Zeke noong una silang nag-kiss.

Ewan. Pero hulog na hulog siya dito.

Sa una pa lang nilang pagpapakilala noong unang araw nila sa high school, may kakaibang na’ng aura ito.

Makapal na kilay, matangos na ilong na parang may pagka-Kastila o European na parang Turko. Mapulang labi na may wastong kapal na madaling mapansin dahil sa natural na pagkapula. Mailap ang matang nangungusap na may konting lungkot. Kaya naman nakakabighani pag ngumiti.

Napuna ni Zaldo noon na naiilang itong makipag-usap sa mga di pa kakilala na parang nag-oobserba lang. Pero pag nagsalita ay mapupuna agad na malawak ang kaalaman nito sa maraming bagay. Medyo kumukumpas ang mga kamay kapag may importanteng gustong ipahayag sa klase.

“Class, I want you to introduce yourselves in front. One by one.”

Bungad ni Mrs. Inting na class adviser nila.

Isa-isa silang nagpakilala pero hindi mula sa unahan, kundi sa likuran kung saan kanina ay nag-unahang maupo ang mga lalaki. Ang girls naman ay inokupa ang mga upuan sa unahan ng classroom.

Kaya iyon na rin ang ginawang seating arrangement ni Mrs. Inting na class adviser nila sa first year at fourth year. Iba ang na-assign na adviser nila sa second at third year.

Nagsimulang magpakilala si Efren na mukhang matalino rin.

Kunsabagay, lahat naman sila sa klaseng ito ay honor students pag-graduate sa elementary. Galing sila sa iba’t-ibang sitio at barangay ng bayang iyon sa South Metro Manila.

Kaya nga nabuo ang A-1 section na mas mataas pa sa section 1 sa high school. Parang Manila Science o Philippine Science ang kurikulum. Laboratory ang isang room para sa kanila. Experimental class daw, sabi ng prinsipal minsang nagpakilala ito sa kanilang klase.

Hanggang sa umabot na kay Zeke. Nahihiya pa ito sa unang bahagi ng pagpapakilala sa klase pero nang makabuwelo ay ang galing magsalita. Malumanay na may konting diin ang boses na nakakahalinang pakinggan.

“Magaling siguro itong kumanta.” Naisip ni Zaldo. “At ang ganda ng boses!”

Minsan nga ay nagulat siya habang nanonood ng Christmas play sa church ground sa bayan. May biglang nagsalita sa background. “Boses ni Zeke yon ah? Tanong niya kay Gerry.

Kanina lang ay magkakasama silang tatlo pero dahil sa dami ng taong nanonood sa play ay biglang nawala si Zeke. “Umihi lang yon,” wika naman ni Gerry.

Hanggang sa narinig na lang nila na pinasasalamatan ng host ang background na boses sa play. Si Zeke.

“Iihi lang pala ha?” Pabirong tanong niya kay Zeke.

“Ikaw pala yung nagsasalita, bro?” Tanong ni Zaldo kay Zeke. Na sinagot lang nito ng may pilyong ngiti.

“Wala lang ‘yon, ‘to naman. Suma-sideline lang!” Wika ni Zeke sa kanila ni Gerry.

At nagkatawanan na lang sila.

Balikan natin ang first introduction sa harapan ng klase…

Nang unang tumingin si Zeke kay Zaldo noong siya naman ang nagpakilala ay napangiti siya rito.

Pero hindi siya nagtagal sa pagtitig at pagngiti kay Zeke dahil maraming babaeng kaklase niya ang napuna niyang malagkit ang tingin sa kanya.

Alam ni Zaldo na guwapo siya at siya na marahil ang pinakaguwapo sa kanilang klase. Pero para sa kanya ay mas guwapo si Zeke. At magaling talagang magsalita.

Para nga’ng nag-speech si Zeke nang bahagya kaninang magpakilala kaya para siyang naiilang nang sa kanya na nakatitig ang buong klase at turn na niyang magpakilala.

Pero dahil guwapo siya ay nakuha ni Zaldo ang attention ng mga babaeng kaklase nang magpakilala siya.

Pero maging mga lalaki ay napahanga sa kanyang tindig at kaguwapuhan. Mala-Adonis.

Napuna rin niyang nakatitig rin sa kanya si Zeke. Napahanga rin ito sa kanya.

Mula noon ay mas lalo silang naging close dahil nga rin magkatabi sila ng upuan.

At bonus pa. Hindi madamot magpakopya si Zeke. Assignments, quiz, exam at kahit ano pang test, madaling makakopya si Zaldo.

Kaya naman binarkada na niya ito. At nabuo nga ang tropang Z and company. Zaldo. Zeke. At iba pa.

At nagbibiruan ang iba pang kaklaseng lalaki na nilalagyan ng letter Z Ang unahan ng pangalan para lang mapabilang sa tropa. Zefren tuloy ang naging pangalan ni Efren.

“Ang saya talaga.” Sa isip ni Zaldo tuwing naaalala niya kung paanong nabuo ang barkada.

Pero ang pinakamasaya ay ang makilala niya si Zeke. Suportado siya nito kapag lumalaban siya sa school pageant. At suportado naman niya ito kapag lumalaban ito sa speech contest. Mutual admiration. Na nauwi sa matamis na tinginan.

Noong una ay isinasama niya kunyari si Gerry na classmate niya mula pa elementary para yayain si Zeke na mag-bike at mamasyal. Hanggang sa naging sanggang dikit ang tatlo.

At kalauna’y niyaya niya si Zeke na sa kubo nila sa likod-bahay tumira nang nahihirapan na ito sa sitwasyon sa pamilya at sa tinutuluyan nitong lugar. Magulo daw, reklamo ni Zeke.

Minsan ay nagkayayaan ang tropang maligo sa ilog sa Cavite. May kaklase silang tagaroon.

Pero muntik nang malunod si Zeke.

Dito nakita ni Zaldo na hindi niya pababayaan ang bff niya. Muntik na rin siyang malunod ngunit pipilitin niya sa abot nang makakaya na iligtas ito. Mabuti’t magaling ding lumangoy si Gerry kaya nailigtas nila si Zeke.

Lalo silang naging sanggang-dikit. Siya, si Gerry at si Zeke. Sila ang tinaguriang heartthrobs sa school. Maraming babaeng nahumaling sa kanila.

Pero marami ring bading na umaaligid sa kanilang tatlo. Unang (nabiktima?) si Gerry. Tapos si Zeke.

Ewan pero ang pagtingin niya ay na kay Zeke.

Masaya si Zaldo pag katabi niyang matulog si Zeke. Hindi alam nang huli na nagigising siya sa kalagitnaan ng pagtulog nito at pinagmamasdan niya ang maamong mukha nitong natutulog. Para itong anghel sa tabi niya.

“Ahh. Zeke. Akin ka na lang”. Bulong ni Zaldo sa tuwing makikita niya ang mukha ng natutulog na kaibigan. Na kalauna’y natuto niyang mahalin kahit kapwa ito lalaki.

Makisig si Zeke sa mata ni Zaldo. Lalo nang ipagtanggol siya nito sa mga nam-bully sa kanya sa kalapit-barangay nina Zeke. Masasabi niyang mataas ang respeto kahit ng mga tambay kay Zeke.

Hanggang tuluyan na siyang nahulog dito. Minsan ay nagigising siyang gusto niyang halikan si Zeke. Dahil mas malaki at matangkad siya dito, parang unan na niyayakap niya ito kapag tulog na.

Tanda ito ng kanyang pagmamahal.

Sa una ay bilang kaibigan. Kalauna’y may naramdaman na siya’ng pagnanasa lalo na nang magising siyang kumikiskis ang alaga nito sa likod niya.

Medyo lasing siya noon. Nananaginip siya pero nararamdaman din niya ang sandata nitong dumidikit sa kanyang likuran. Makitid lang kasi ang papag na higaan nilang dalawa.

Yun bang nananaginip ka pero parang gising ka at pareho ng panaginip ang nangyayari? Ganoon.

Sa panaginip ay kasama niya si Zeke na naglalaro ng basketball. Siya ang binabantayan nito dahil nasa magkalabang team sila.

Ramdam niya ang pagdikit ng t_t_ ni Zeke sa kanyang puwitan na nagustuhan niya.

Masarap ang init ng nag-aalab na katawan ni Zeke sa lamig ng madaling araw. Mga oras na parang alas dose ng tanghali ang tindig ng mga naghuhimindig na t_t_ ng mga lalaki.

Anumang kulay o hugis. Straight man o bi.

Sa panaginip ay biglang naging one-on-one ang laban. At nakadikit pa rin ang t_t_ ni Zeke sa likuran niya.

Sinubukan niyang itulak palayo si Zeke sa panaginip gamit ang kanang kamay niya pero bakit biglang napaloob ang kamay niya sa shorts at brief nito? Sapat para mahawakan niya nang tuluyan ang tigas na tigas na nitong alaga. Sa panaginip ay may pagnanasa siya kaya may masarap na init na dating ang kanyang palad.

Para namang lalong lumaki ang nasa loob ng kanang kamay ni Zaldo. Kaya lalo siyang nanggigil sa pagpiga-piga dito. Sa panaginip lang ba?

Nang may biglang pumulandit. Akala niya ay pawis lang. Nagising siyang malagkit ang kanyang kamay.

“Nananaginip ba ako?” Tanong ni Zaldo sa nagising na katabi.

“Nananaginip ba o natauhan? Ano ba ang mas angkop na deskripsyon sa ginawa niya?”

Dito sila nagkausap nang masinsinan ni Zeke. Umamin siya sa nararamdaman niya para dito. Wala siyang itinago. At gayundin naman si Zeke.

“Napakamaunawain talaga ng mahal ko.” Bulong ni Zaldo habang inaalala ang lahat.

Ang ikinalulungkot ni Zaldo ay ang pagkakahiwalay nilang bigla ni Zeke. Nasa Manila na ito nag-aaral. Doon na rin tumira.

Pero ang pinakamasakit sa lahat ay may sama ito ng loob sa kanya nang lumipat ito sa Manila.

“Bakit naman kasi nakita niya kami ni Gerry na nagpaparaos? Sana sumali na lang siya. Tropa naman si Gerry. Sanggang-dikit.” Pagmumuni-muni ni Zaldo.

“Sana, makausap namin siya sa birthday ni Efren. Bukas na iyon. Excited akong makita ka uli Zeke!”

Naisip ni Zaldo na napapabuntung-hininga.

Threesome

Natupad nga ang isa sa mga una kong pangarap na maka-graduate ng high school.

Nakatapos rin ako sa kolehiyo sa pamamagitan ng isang scholarship. Samantalang si Zaldo ay hindi na nag-college.

Napadalang na ang aming pagkikita nang lumipat ako sa boarding house sa Manila pero may mga okasyon na nagkikita-kita pa rin kami kasama ni Gerry at iba pang tropa namin noong high school, kapag may isine-celebrate kaming okasyon.

Isa na rito ang birthday ni Efren. Isa sa tropang Z. Tropang nabuo dahil sa mga pangalang Zeke at Zaldo. Kasisimula ko pa lang sa second year college sa Engineering sa Manila.

Nagkataong nagkita kami ni Efren nang bibisita ako sa lugar namin at sa pagsakay ay nakasabay ko siya sa bus galing Manila. Doon din pala siya nag-college sa isa sa mga sikat na pamantasan sa lungsod.

“Hoy Zeke, long time no see.” Bati nito na di ko napansing nakaupo pala sa likurang bahagi ng bus. Nauna siya’ng sumakay habang ako ay naupo sa bandang unahan.

Dahil bakante naman sa tabi ng inuupuan ko ay tumabi sa akin si Efren.

“Kumusta Efren? Manila ka rin pala nag-college?” Pagbati ko naman.

“Eto, second year na rin sa Accounting.” Sagot ni Efren.

“Nga pala, birthday ko. Pupunta sa bahay ang tropa. Si Zaldo, Gerry at ang iba pa nating tropa sa high school. Mabuti nagkita tayo. Punta ka!” Paanyaya nito.

May parang pag-aatubili nang marinig ko ang pangalan nina Zaldo at Gerry. Napuna ito ni Efren.

“Ayaw mo ba? May lakad ka ba?” Tuloy-tuloy na tanong ni Efren.

“Ah, eh. Hindi sa ayaw.” Wika ko.

“May dadaanan lang ako pero sure na susunod ako.”

“Aasahan ko yan ha?” Paniniguro ni Efren. “Miss ka na nila Zaldo. Miss ka na ng tropa.” Dugtong pa nito.

Sa totoo lang, siyempre, alam ko naman ang okasyon. May GC naman kasi kami para sa mga okasyong kagaya ng birthday ni Efren. Ang GC ng Z & Company. May ilan na rin kasing maliliit na negosyo ang ginagawa namin kahit trial stages pa lang.

Oo, hindi lang kami tropa. Unti-unti ay bumubuo na kami ng maliliit na kumpanya para ma-practice ang kurso ng iba sa tropa. May mga kumukuha rin kasi ng kursong pang-business sa ilan sa miyembro ng tropang Z. Naging barkadahan at negosyo.

Parang gusto kong ibahin ang usapan. Nalungkot akong bigla. Sariwa pa sa isip ko ang mga nakita ko’ng ganap kina Zaldo at Gerry.

Pero natanggap ko naman. Sa isip.

Pero hindi sa puso. Aaminin ko. Nasaktan ako. Pakiramdam ko ay enjoy na enjoy sila sa paglalapat ng kanilang mga labi samantalang kami ni Zaldo ay smack lang halos. May ilangan.

Pero aaminin ko rin na masarap humalik si Gerry. Ilang ulit kaya kaming nag-enjoy.

“In fairness, hindi kaya ganon din ang pagdadala nito kay Zaldo kaya nag-enjoy ang huli nang walang pangingimi?” Bulong ko sa sarili.

“Bakit ba ako nagseselos?” Patuloy ng isip ko.

“Ah, alam ko na. Kasi nga ay mahal ko si Zaldo at nagpahayag din ito ng pagmamahal sa akin.” Sa isip ko pa rin.

At sa abot ng aking ala-ala, maganda ang aming simula… Sa unang pagkikita pa lang…

“Ang guapo,” sigaw ng mga babaeng kaklase namin ni Zaldo noon.

Nahihiya man ay nagpakilala si Zaldo sa harap ng buong section A-1.

“Ako si Zaldo. Galing sa Daniel Fajardo Elementary School. Hobby, biking. Likes, mga madaling tropahin. Mahilig din sa male pageantry. Kung may pagkakataon, puede na ring artista.” Sabay pahabol na, “Joke lang po!”

Sa totoo lang, kahit hindi joke, artistahin talaga. Matangkad, guapo, makinis at maputi pero hindi naman yung puting-puti.

“Sarap tropahin nito!” Bulong ko noon sa sarili.”

Tamang-tama namang nakaupo si Zaldo sa tabi ko sa unang araw ng klase.

Ewan. May parang kung anong magnet sa aming dalawa. Mutual admiration. Pagpasok pa lang ng classroom sa unang araw ay madali kaming nagkapalagayang loob.

“Dito ka na, bakante naman,” paanyaya ni Zaldo sa akin. “Salamat,” at walang pag-aatubiling tugon ko.

At habang nagkukuwento ako ay parang namamalikmata si Zaldo. Masarap daw kasi ako pakinggan. Mahiyain sa una pero pag nagsimulang magsalita ay may kumpiyansa daw ako sa sinasabi.

Napuna lang daw ni Zaldo noon na habang nagsasalita ako ay lalo akong masarap pagmasdan.

“Ano to? Parang nahuhumaling ako sa mga sinasabi mo ‘tol.” Singit ni Zaldo.

“Hala, type mo na ko agad agad?” Pabirong sagot ko.

“Oo eh. Hahaha.” Malakas na tawa ni Zaldo.

“Kiss. Kiss.” Pabirong kantiyaw ng mga katabing classmates namin na lalaki. Nangunguna na dito si Gerry na kaklase ni Zaldo sa elementary school pa lang. At si Efren na bago rin sa grupo sa mukhang bagong tropang nabubuo.

Aba. Walang hiya hiya si Zaldo. Talagang hinalikan ako sa pisngi na parang kapatid lang. Tawa lang ang reaksiyon ko. Sigawan naman ang bagong tropa.

May mga classmate na babae kaming halatang kinilig. Pero meron ding parang naninibago sa mga nangyayari. Sumimangot ang ilan. Crush kaya daw nila kami pareho ni Zaldo.

“Naku, ano ito?” Kantiyaw ng ilang babaeng classmates sa bandang unahan ng classroom. “Ang mga crush ng bayan, sila pa yata ang magkakatuluyan. Hahaha.”

“Patay. Wala tayong pag-asa!” Sigaw ng ibang babae sa klase.

At doon nagsimula ang masayang samahan ng section A-1. Hanggang matapos ang maghapon ay puro tawanan. At kantiyawan.

Kami naman ni Zaldo kasama ng ibang bagong tropa ay halos di na mapaghiwalay.

Mapa-recess, merienda sa canteen, pang-ihi sa CR sa likod ng school ay sama-sama. Kaya naman madaling nagkapalagayang-loob ang bagong magkaka-klase.

At doon din nag simula ang love story namin ni Zaldo. Sa unang araw ng klase sa high school. Walang malisya. Pero bakit may parang kilig sa pagitan naming dalawa na ayaw ipahalata sa iba?

Kunyari ay biruan. Pero habang lumilipas ang araw ay nahahaluan ng kilig sa tuwing magkasama kami. At yung pakiramdam naman na miss namin agad ang isa’t-isa kapag sasapit na ang uwian. At excitement naman pag magkikita muli kinabukasan.

Malayo-layo na ang natatakbo ng bus. Dumaan sa Roxas boulevard, tapos ay sa gilid ng dagat papuntang South Manila.

Gayundin naman’g malayo-layo na rin ang tinakbo ng isip ko. Ng mga ala-alang naghalo ang lungkot at saya.

Nabigla ako nang magpaalam na si Efren na bababa na siya ng bus. Kumaway ako sa kanya at sinabing, “Sige, tol, sure na susunod ako mamya. Daanan ko muna parents ko!”

At tuluyan nang nawala si Efren sa paningin ko.

Hapon na nang dumating ako kina Efren. Medyo nakakarami na ng inom ang tropa. Maingay na. Inuna kong binati si Efren. Tapos ay umupo ako malayo kina Zaldo at Gerry. Magkatabi ang dalawa.

Napuna kong panay ang tingin ni Zaldo. Maging ni Gerry. Parang may tanong sa mga mukha nila. Parang nagtataka na di man lang ako bumati sa kanila.

Nalungkot ang mukha ni Zaldo nang magsimula na akong sumabak sa tagayan nang di man lang ako lumalapit sa kanya. Bumulong ito kay Gerry.

At maya-maya nga ay lumapit si Gerry sa kinauupuan ko. Tumabi ito sa akin at bumulong, “Zeke, galit ka ba?”

“Ha? Kanino? Hindi ah. Wala akong galit o kagalit. Promise.” Sagot ko sa kanya.

May halong tampo ang sagot ni Gerry. “Nag-iba ka na, Zeke. Pati kami ni Zaldo, di mo na pinapansin. Tayong tatlo ang sanggang-dikit, di ba?”

At nakita kong nakatingin sa amin si Zaldo na malamlam ang mga mata. Parang iiyak. Gusto kong maawa. Gusto kong lapitan siya. Ang isip ko ay ayaw. Ngunit ang puso ko ay siya lang ang isinisigaw.

“Zeke, mahal na mahal ka ni Zaldo.” Wika ni Gerry. Tiningnan ko lang siya na parang may pagdududa at tanong sa mukha ko. “Sinabi niya yon? Paniniguro kong tanong.

“Oo Zeke,” paniniguro rin ni Gerry. “Kahit ako, mahal na mahal kita bilang kaibigan. Gagawin ko ang lahat para mapasaya ka. Kayo ni Zaldo.” Sambit nito na gustong maiyak.

“Alam kong may mga nangyari sa inyo,” patuloy ni Gerry. “At maging sa atin man, di ba?”

“Pero ang sa atin ay pagpapasarap lang. Trip lang. Eksperimento. Gusto mo ba na tulungan ko kayo ni Zaldo hindi lang para mag-ayos, kundi para mas masarap ang sex life nyo? Kasi, nabanggit ni Zaldo na nagkakailangan pa kayo. Pero sa akin ay pareho kayong hindi naman.”

“Tropa-tropa lang ako sa inyo. Pero bahala na kayo sa susunod na ganap.” Patuloy ni Gerry.

“Okey din naman sa akin, Gerry. Tropa-tropa lang. Masakit lang kasi na nakita ko kayo noon ni Zaldo. Enjoy na enjoy kayo. Nagselos ako.” Paliwanag ko kay Gerry.

Patuloy ang tagay. Napuna ng iba sa tropa na seryoso ang usapan namin ni Gerry. Pero hindi sila nakialam. Ramdam nila na may tampuhang nagaganap sa mga magsanggang-dikit. Si Zaldo naman ay waring naghihintay lang kung ano ang kahihinatnan ng usapan namin ni Gerry.

“Wala kang dapat ipagselos Zeke. Mahal na mahal ka ni Zaldo. At kayong dalawa ay mga tropa ko. Gagawin ko ang lahat para lumigaya kayo.” Malumanay na sabi ni Gerry.

Inilapit nito ang mukha sa tenga ko. “Gusto Mo Zeke, subukan natin mag-threesome?”

Nabigla ako. Pero para akong nahihipnotismo sa sinasabi ni Gerry. Parang exciting. Nawala ang lungkot sa mata ko. At napuna ko rin na parang nabuhayan ng emosyon si Zaldo nang matanaw ko siyang nakatitig sa akin.

Natapos ang celebration ng birthday ni Efren at madaling-araw na. Hindi ko na namalayang magkakasama kaming tatlo sa isang motel. Si Zaldo, si Gerry at ako.

Halos di ko na namamalayan ang mga pangyayari. Medyo nalasing yata ako at pinabayaan ko na lang na ang dalawa ang gumalaw.

Malamig ang aircon. Malamlam ang ilaw. At may tatlong damdaming sabik sa maaaring maganap.

Sa pagkakataong ito, hindi silang dalawa ang nagniig.

Bagkus ay hinalikan ako ni Zaldo nang walang pag-aalinlangan na para bang matagal niya nang pinaghandaan ang pagkakataong ito. Mas masarap siyang humalik ngayon kumpara kay Gerry.

Ramdam ko ang nag-aalab na damdamin ni Zaldo. Para bang matagal niya na’ng hinintay ang pagkakataong ito. Para siya’ng sabik na sabik sa muli naming pagniniig at pagpapalasap ng kakaibang pagmamahal sa isa’t-isa. Uhaw na uhaw si Zaldo.

Sinimulan naman ni Gerry na himasin ang aking alaga. Nang tumigas ito ay inupuan niya ako. Napasinghap ako sa sarap.

Iba pa rin gumiya si Gerry. Sinisiguradong hindi lang siya ang nag-eenjoy. Para siya’ng nagsilbing tulay upang lubusan naming malasap ni Zaldo ang matagal na naming ninais maganap.

Magaling si Gerry. Hindi ko alam kung paano at saan siya natuto. Maaaring nauna siya’ng magka-experience sa third sex kumpara sa nangyari sa akin at kay Sir Jun.

Maaaring ito ang tinutukoy ni Zaldo noon na si Gerry man ay may mga katanungan tungkol sa third sex experience. Totoong napahanga ako ni Gerry. Hindi lang sa waring paggabay sa amin ni Zaldo kundi sa kanyang layuning mapag-ayos kami.

Maya-maya ay gumawi sa likod ko si Zaldo. Pilit akong pinapasok sa likod samantalang humalili sa paghalik sa akin si Gerry. Habang hinihimas nito ang aking alaga. Parang tumigil ang mundo ko sa kakaibang experience na ito. Parang masarap ulit-ulitin. At masarap sulitin.

Marami kaming posisyong nasubukan noong mga oras na iyon. Sabay-sabay halos lumabas ang katas sa aming mga katawan.

Nang magising sa umaga ay sabay-sabay kaming naligong tatlo. At naganap na naman ang masasarap na karanasang hinding-hindi ko malilimutan. Sobrang sarap. Sobrang saya.

Bago kami naghiwa-hiwalay ay bumulong si Zaldo sa akin, “I love you, Zeke! Mahal na mahal kita.” Na sinagot ko naman ng,“Mahal na mahal din kita Zaldo.”

At yun lang ay sapat na. Nawala ang mga tanong ko sa isip at tampo sa puso. Walang pagsidlan ang aking kagalakan hanggang makabalik ng Manila.

Si Zaldo, si Gerry at ako. Mga sanggang-dikit. Kahit sa pagpapaligaya sa isa’t-isa.

Hindi ko maiwasang itanong sa sarili, “Kailan kaya uli?

Happy Ending: Sa Iyo, Mahal Ko

Marami ako’ng naging ups and downs sa buhay. Pero lagi kong naaalala ang mga naisiwalat sa akin ni Zaldo noon na bantayan ko ang aking sarili na may tendency na gumawa ng mga bagay nang biglaan… na hindi pinag-iisipan. Mga desisyong nagdudulot ng “kamalasan”.

Ang totoo, hindi kamalasan ang tawag doon kundi consequence o resulta ng desisyong di pinag-isipan.

Tulad ng sinabi ko’ng “Bahala na!” noong hinalikan ko si Marie sa JS Prom night. Nakita pala kami ni Tessa.

Nagselos si Tessa nang makita nyang naghahalikan kami ni Marie. At nabalitaan niya’ng ipinakilala ko’ng girlfriend noon si Marie sa tropa, classmates at maging sa adviser namin na si Mrs. Inting.

Nagsumbong ito sa kuya niya’ng siya pala’ng tangkang manggulpi sa akin noon. Mabuti na lang at nakita kami ni Aling Lourdes kaya nailigtas ako sa tangka nitong pambubugbog at pagganti para sa kapatid na si Tessa.

Mayroon din naman akong “Bahala Na” na desisyon pero nakabuti. Ito siguro ang tinatawag nilang “faith”.

Tulad ng sinabi ko noon na “bahala na,” basta kailangang matapos ko ang high school. Tapos ay pipilitin kong makatuntong ng kolehiyo. Bahala nang mahirap kami. Bahala nang maghirap abutin ang mga pangarap.

Pero ang “Bahala Na” na talagang tumatak sa isip ko ay ang reaksiyon ko’ng pagtalon sa mataas na ilog kahit first time ko at di ako magaling lumangoy. Dahil lang sa challenge na “ang di tumalon ay bakla.” Na nagawa ko dahil sa ayaw kong matawag na bading.

Nakuha ako sa kantiyaw. Desisyong ayaw ko, pero pinilit para sa kasiyahan ng iba. Pero muntik ko nang ikamatay. At maaari ring ikinamatay ng best friend kong si Zaldo. At ni Gerry.

Kaya nga tumatak sa isip ko ang huling sinabi ni Zaldo: “Hayaan nating yumabong nang natural… walang pinipilit… walang minamadali… ”

Sa unang pagkakataon na nagtapat sa akin ng pag-ibig si Zaldo at matapos may nangyari sa amin, hindi naman kami nagsisi dahil pinag-usapan naming mabuti kung paanong haharapin ang naramdaman namin sa isa’t-isa. Kung yumabong man ito, o may iba pang maaaring hantungan.

Nang dumating ang unos ng ganap nila ni Gerry ay tinanggap ko na ang kinahinatnan ng pagmamahal ko sa kanya ay ang malaya kong pagpapaubaya sa nakita ko’ng nangyari sa kanila. Pareho ko silang sanggang-dikit. Ang isa ay mahal kong kaibigan. Ang isa naman ay mahal ko.

Sa isip ay kayang-kaya kong magpaubaya. At tanggap ko nang maluwag sa dibdib na maaaring hindi kami para sa isa’t-isa ni Zaldo. Walang away. Walang ingay. Walang komprontasyon.

Subalit sa tahimik na pagtanggap ko, at pagturing na ang lahat ay mga karanasan lamang, inaamin kong may sakit pa rin sa aking dibdib. May kirot sa puso. Inaliw ko na lamang ang aking isipan na ang lahat ng ito ay maaaring pansamantala lamang.

Nang mangyari ang tagpo sa aming tatlo matapos ang birthday ni Efren, napagtanto ko na lahat ay gagawin ni Zaldo, at maging ni Gerry, mapasaya lamang ako. At gayundin naman ako sa kanila.

Subalit sadyang may ibang plano ang tadhana. Para bang ang lahat ay nangyari lamang bilang aral sa buhay. Karanasang dinaanan lamang at hindi panghabangbuhay.

---

Nabanggit ko sa unang bahagi ng kuwentong ito na sadyang may mga bagay na nananatili sa paglipas ng panahon. Bagay na parang katabi mo lang. Pangyayaring parang nariyan lang.

Subalit may mga bagay di’ng tila sadyang binabago at hinuhubog ng paglipas ng panahon. Pangyayaring ayaw man natin subalit parang inukit ng kapalaran upang ibaling sa ibang direksiyon ang takbo ng kuwento.

Ang tinutukoy ko ay ang expected ending ng hinahabi nati’ng kuwento ng buhay natin.

Minsan, malayo ito sa inaasam-asam. Minsan, kabalintunaan ito ng mga pangyayaring ating inaasahan.

Gustuhin man nating lumawig pa. Humaba pa. At lalong magtuloy-tuloy ang mga takbo ng pangyayari base sa inaasahan natin, laging may twist and turn ang buhay.

May happy ending. May sad conclusions. Pero laging exciting Ang bawat paghakbang ng panahon.

Malay mo, ganito ngayon. Pero iba pala kinabukasan.

Katulad ng kuwento namin ni Zaldo. At ni Gerry.

Sa ngayon ay may sarili nang pamilya si Zaldo at masaya ako sa nangyari sa kanya.

Si Gerry ay nakatuluyan ang classmate din namin noon sa high school.

Nakatuluyan ko naman si Marietta. Hindi ko na muna idedetalye ang buhay namin ni Marietta. Sa ibang pagkakataon na siguro.

Napasali rin ako sa isang grupo na nagtuturo sa mga kabataan sa pagkilala sa kanilang sarili, pagtanggap at pagmamahal na rin sa kung sino sila. Para matanggap din nila at mahalin ang iba.

Malaking aral sa kuwento natin ang pag-ihip ng hangin sa direksiyong kabaligtaran ng happy ending na ating inaasam.

Subalit…

Lahat man ay nagbabago, ang mahalaga ay natututo tayo.

Maaaring bunga ng mali o biglaang desisyon.

O maaari ring dahil sa pagkatutong galing sa tamang halimbawa ng iba.

Pero lagi mong tatandaan, habang buhay pa tayo, laging posible ang pag-iba ng ihip ng hangin. Laging may sorpresa ang pag-ikot ng mundo, ang pagdaloy ng panahon.

Habang buhay tayo, wala pa talagang ending ang kuwento ng buhay.

Ngayon eto ka. Bukas di mo alam, iba ka na. Iba na ang iyong tinatahak. May ibang twist na naman ang kuwento mo.

Kaya nga hindi talaga boring mabuhay. Nasasaiyo lang.

Sakyan mo lang. I-enjoy mo lang. Dahil iisa lang ang buhay. At lagi mong piliing i-celebrate ang iyong buhay. Ang iyong pagkatao. Sino ka man. Ano ka man. Mahalin mo ang sarili mo.

At kalaunan ay matututuhan mo ring mahalin ang iba.

---

Mas masarap sa buhay ang may kasama ka kahit nag-iisa ka.

Ang ibig ko lang sabihin ay gusto kong samahan ka sa iyong paglalakbay sa anumang daan na iyong tinatahak.

Alam ko ang nararamdaman mo. Mag-isa kang lumuluha habang nakikinig ng podcast na parang buhay mo’ng nararamdaman ang istorya. Nakaka-relate ka. Naaalala mo ang iyong nakaraan na karugtong ng ngayon mo.

Minsan ay napapabuntung-hininga ka. Minsan ay lumuluha nang mag-isa.

Minsan ay pinipigilan mo’ng mapaiyak dahil may ibang tao. Gusto mo sanang may paghingahan ka ng nararamdaman mo.

Kung sana lang, may ibang nakauunawa sa pinagdaraanan mo.

Minsan naman, katulad ngayon, ay nag-eenjoy ka sa pagkasabik sa inilalahad natin sa kuwento na iyong binabasa dito sa Wattpad. Nakikita mo ang iyong sarili sa kuwento. Nai-imagine mo ang gusto mong ending ng story.

Ikaw ba, kelan ka pa? I mean, kailan mo naramdaman na may pagtingin ka sa same sex? Na nakakikilig pagmasdan ang mga maskuladong katawan ng lalaki? Na naaaliw ka sa bawat kahubaran na iyong nakikita.

Kailan ka nakaramdam ng pagpipigil ng kalooban ngunit kung pagbibigyan mo ang kagustuhan ng iyong puso, gusto mong hawakan ang katawan ng iyong kaibigan, kaopisina, at minsan pa nga, kamag-anak?

Naranasan mo na bang magtago sa iyong nadaramang pagnanasa? Na kung aaminin mo lang sa sarili mo ay matagal mo na itong inaasam. Kung puede lang sana. Kung simple lang sana. Kung wala lang sanang kumplikasyon. Yung walang masasaktan.

Sana lang, malaya ang taong umibig sa kahit sino. Walang edad. Walang estado. At lalong walang kasarian na hahadlang sa ligayang gusto mong lasapin.

Bakit madalas, parang ang hirap abutin ng langit?

May iba diyan, bata pa ay bumigay na. Tampulan ng tukso kaya ayaw mong maging ganoon. Minsan, napagbubuhatan sila ng kamay ng kanilang mga magulang. Lalo ng kanilang ama.

Minsan naman, marami nang babaeng dumaan sa kanila bago pa nila nalinawang mas nasasarapan pala sila sa kapwa lalaki. Ang iba nga, nakapag-asawa na. Ang iba, nagkapamilya na. Meron ngang iba, tumanda na. Doon pa nila nadiskubreng mas may pagnanasa pala sila sa kapwa lalaki. At mas nasasarapan sila.

Maraming anyo. Maraming hugis. Hindi mo talaga alam ang kulay ng bawat nilalang.

Noong una, LGBT lang. Naging LGBTQ. Umabot sa may plus (+) na.

Maging ano ka man, maging sino ka man. Lagi mong isipin na iisa lang ang buhay. Maging malaya ka. Alamin mo kung sino ka. At harapin mo ang tunay mong kulay. Ang iyong pagkatao. Walang ibang makakaalam ng tunay mong gusto kundi ikaw. Ikaw lang.

Isulat mo sa akin upang magkasama nating maibahagi sa iba ang iyong mga natutunan at natututunan pa sa iyong paglalakbay at pagtahak sa buhay: xzql2025@gmail.com

Gayundin naman ay hihilingin ko na samahan mo rin ako sa tatahakin kong ito. Basahin mo ang kuwento nating dalawa ng may positibong pananaw at pag-asa.

Huwag kang mag-alala, sikreto natin ito. Gagamit tayo ng ibang pangalan ng tao at lugar para protektahan ka. Mananatili ka’ng private.

Muli, hindi ka dapat mag-isa sa iyong kalungkutan, saya, excitement o pighati man. Narito lang ako para sa iyo.

Nagmamahal,

XzeeQ

P. S.

CTTO (for pictures)

DOUBTS ABOUT IDENTITY

There are moments in life that never fade from memory. Even as the years pass, they remain vivid—fresh as though they happened only yesterday. They linger with us, carrying joy, pain, and sorrow. Memories that sometimes bring a smile, yet at other times summon tears.

I wish to share the story of a close friend, an experience that left me with profound lessons. These lessons etched themselves into my heart and mind, and I believe they may offer guidance to others as well.

He once asked:

Have you ever been accused of being gay? Or perhaps found yourself doubting your own identity, lost in confusion? Such doubts may arise from teasing, insults, or disrespect—whether from family, friends, peers, neighbors, or colleagues.

For a child, these accusations can be deeply unsettling. They sow confusion, frustration, and anger. Left unchecked, they may grow into resentment, eroding trust in others and in oneself. At times, they even extinguish the will to live.

Some children, overwhelmed by this turmoil, turn their pain inward. They punish themselves, reject themselves, despise themselves. Too often, this leads to harming others—or to ending their own lives.

We rarely grasp the depth of such suffering.

Consider the tragic stories from the United States, where children have gone on violent rampages, taking lives on school campuses. How many of them, I wonder, wrestled with confusion about their sexuality, compounded by relentless bullying? The consequences ripple outward, touching many lives.

This is a difficult subject, but one that must be faced. If even a single life can be spared through the lessons of this book, then its purpose has been fulfilled.

And you—where are you in this journey?

Perhaps you are still lost in confusion, burdened by self-hatred born of others’ judgment. Perhaps you have been bullied.

Or perhaps you have already embraced who you are, yet remain uncertain how to navigate the challenges that come with acceptance.

Sometimes the question becomes: how do you live authentically without causing harm to others? How do you show respect, even as you ask for respect in return?

On the other hand, maybe someone you love is enduring this struggle. How do we help them feel cherished, despite the trials they face? How do we remind them that they are loved, no matter what?

This is a sensitive conversation. If you feel unready, you may step away for now.

This work is intended for adult readers, as it deals with mature themes.

The characters, places, and events are portrayals. Any resemblance to real stories is purely coincidental.

If you gain insight from these pages, all the better.

Photo credits to the rightful owners.

Let us begin.

”WHOEVER DOESN’T JUMP IS GAY!”

Events happened so quickly.

A speeding motorcycle swerved to avoid an e-bike that suddenly crossed its path. But in swerving, the motorcycle was headed straight toward me.

I regained consciousness only at the hospital.

My head and body ached. I had blacked out when I reflexively tried to dodge the motorcycle. I fell and hit my head on the door of a house by the roadside. The x-ray showed nothing serious.

Yet the memory of the endless streak of misfortunes I’ve endured—ones that nearly killed me—hurt even more.

Looking back, I couldn’t help but remember the time I almost drowned in the river when my friends and I went swimming before graduating high school.

“Whoever doesn’t jump is gay!” shouted one of my classmates, who had already dived from the highest spot above the river.

We were all boys. I wasn’t a good swimmer—dog-paddle was all I could manage back then. So I was nearly out of breath while still far from the shore.

But I didn’t ask for help, even though I knew I was about to drown.

After a while, I heard someone yelling:

“I almost drowned too!”

It was Zaldo shouting to Gerry. By then I was regaining my senses, though I had swallowed a lot of water.

Zaldo had sacrificed himself to save me, but he said I kept clinging to him. He nearly drowned because I pushed down on his head just to keep myself breathing.

To save himself, he punched me so I would let go. Then he called Gerry for help. Gerry pulled me by my hair while Zaldo pushed me from below, holding my waist as he swam underwater.

When I looked up, I saw many onlookers at the diving spot above the river where we had jumped. I turned my gaze away, ashamed. I lay on a huge rock by the riverbank, visible to those curious eyes above.

But I was even more ashamed before Zaldo—my best friend—who had nearly drowned because of me. The guilt was crushing.

What puzzled me most was why I hadn’t cried out for help, even when I was about to die.

“Was I suicidal?” I asked myself. Why didn’t I admit I wasn’t a strong swimmer? Or shout that I needed help? Was I too shy? Or was my pride too high?

I don’t know. Even I get confused sometimes by my own reactions in life. Maybe these were just the poor decisions of youth.

It was as if my dive had said: “Better to drown or die than be called gay.”

Truth is, it was my first time diving from such a height. I only did it because of the teasing.

It’s almost enviable to think that kids today casually call each other “hey, gay” as if it’s nothing. Normal. No big deal. Just part of LGBT slang.

Why did we grow up in a time when keeping a “macho image” was so important?

Back then, if you misjudged a man and he felt insulted in his masculinity, it could cost you your life. You could be challenged to a fistfight. Physical violence. Retaliation, whether face-to-face or behind your back.

Now, they call each other “gay” so casually. Even straight men accept the term as if it’s nothing. No big deal.

And the mantra is: “If you are, you are. If you’re not, then you’re not.”

No image to protect. Everything is just a joke. And no insult is felt.

WHO REALLY?

How did we even start as close friends? It was Zaldo, Gerry, and me.

The three of us often invited each other to go biking around the subdivisions near our barangay.

“Come on, let’s check out our chicks,” Gerry would say. They were the closest to me in our group. Is that what you’d call “inseparable”?

On Saturday afternoons when there were no classes, we would roam around the places where the girls we were courting lived. It was like a 3-in-1 deal: one was courting, but all three of us would visit. That way, the parents of the girl we were courting wouldn’t suspect anything. We weren’t really serious about relationships back then. Just flings. If she said yes, then you were considered a skilled guy.

Since we were still graduating from high school, there wasn’t really any serious commitment yet.

\---

“You’re just jealous!” I heard our adviser tease when my male classmates made noise after seeing me kiss Marie. That was our JS prom night. We were in fourth year high school, just a few months away from graduation.

“You’re such a pervert, Zeke!” shouted Efren, one of the guys in our group we called the Z-company. I was the one who came up with that name. The “Z” came from my name, and of course, from Zaldo’s too. The guys agreed to my idea.

I was active in extra-curricular activities. I enjoyed them more than academic subjects. Aside from speech or public speaking, I also loved writing.

And we had another commitment every Saturday morning: CAT or Citizens’ Army Training. Its counterpart in college is ROTC. Every Friday, we male classmates would sleep over at school so we’d be ready for the assembly at the school quadrangle at four in the morning.

I don’t know what I got myself into back then, because there was another girl waiting for me in a room on the second floor of our school building. We secretly met there since the whole floor was empty that prom night.

This was a public high school. Her name was Tessa. My girlfriend. Two months already. She believed we were officially together. It was her section’s room, and she was the one who invited me there.

But then there was Marie, my long-time fling. By chance, I was walking toward where my group and other classmates were gathered. Our class adviser, Mrs. Inting, was also there.

I bumped into Marie, so I kissed her that same prom night. It was rather torrid, so it didn’t escape the eyes of my group. And of Mrs. Inting.

Before that happened, I had told Tessa, “Stay here, I’ll come back for you. I’ll just check where the guys are.” I left her on the second floor.

My plan was to return to her right away. But I got caught up when I saw Marie. She would have wondered if I avoided her. And I couldn’t think of any excuse to do so.

At the same time, I worried that Tessa might see us from the second floor.

“Ah, whatever!” I whispered to myself. Then I introduced Marie as my girlfriend. First to my group. Then to Mrs. Inting.

“Guys, this is Marie, my girlfriend,” I proudly announced to my group and male classmates. “Ma’am, this is Marie, my girlfriend,” I said respectfully to Mrs. Inting.

Of course, my best friends Zaldo and Gerry didn’t miss the chance to tease me.

IN THE PLACE OF THUGS AND EX-CONVICTS

“Hey! What’s that?” shouted Aling Lourdes, our neighbor, in a piercing voice.

According to her, I looked extremely pale when a muscular man suddenly tried to punch me. Luckily, he was startled when he heard Aling Lourdes and quickly backed off.

The man left me immediately while I was still stunned by what had just happened.

Aling Lourdes is a kind neighbor. She treats me like her own child.

That’s why she asked, worriedly:
“Who was that? Do you owe him something? He’s huge! If he had landed that punch, oh dear…”

“I don’t owe anyone anything,” I replied. “But I also don’t know who he is,” I added.

I was about to turn into our barangay when it happened. It was a time when hardly anyone was passing by, so he managed to corner me. I didn’t know him.

He was on a bike while I was just walking. That’s why he easily cornered me in a place where no one could see. He also quickly escaped from Aling Lourdes—and if not for her, from the thugs and drifters in our area.

If Aling Lourdes hadn’t been there, I might have ended up borrowing a dog’s face, as they say, if I had been beaten up.

But my crew in our barangay knows me well. It’s a place full of trouble and fistfights, as they say.

If anyone had seen it, that man would have been mobbed by the gang of thugs and ex-convicts who know me.

I even remember one time when Zaldo came to invite me to go biking, and we were supposed to meet Gerry not far from my house. But someone picked on him and threatened him.

With just one call from me, the gang surrounded the house of those who harassed Zaldo and waited for them to come out. They were from the neighboring barangay, right at the boundary of ours. Zaldo had passed through there on his bike to pick me up when they harassed him.

From then on, Zaldo saw how, with just one call, it seemed like I could command the thugs on who to beat up or retaliate against if I or any of my friends were wronged.

Especially him—because he’s my best friend.

This was because our family was among the very first to settle in that place. We were granted the right to live there by the government. Over time, more families moved in, and that’s where I grew up.

Even though life was hard, I was given the chance to study for free from elementary to high school. Some well-off families would occasionally help with my other school expenses.

I became known in our area because I was always an honor student, always receiving awards in school. Back in grade one, I didn’t even know I was at the top of the class.

My teacher even told my older sister, who studied at the same school:
“Why isn’t Zeke dressed yet? Your mother knows he’s getting a medal this afternoon.”

My sister rushed me home, and my mother dressed me up right away.

That happened every year. So the thugs and drifters got used to seeing me as “the kid who will go places.”

My childhood friends teased me, calling me “genius.” But since they rarely saw me except when I was with Zaldo and Gerry during school breaks, they also called me “snob.”

Sometimes, “nun,” because I was always buried in my studies.

But the most painful insult I ever heard was “gay.” That was because I didn’t notice that some girls admired me. And since I had no plans of courting anyone in our chaotic neighborhood, I just let them think and call me whatever they wanted.

”BRO, YOU’RE YUMMY!”

When I reached high school, during the time of adolescence, my habits changed.

Instead of spending time with childhood friends in our neighborhood, I was more often in town with the Z crew. Included there were my best friend Zaldo, and Gerry.

We three were handsome. We belonged to the highest section of our school. To others, we looked like models whenever they saw us in the mornings during the flag ceremony.

Some of our admirers were female students who were also childhood friends from my place.

That’s why we’d get surprised whenever we passed by the rooms of those who had crushes on us, and suddenly the girls would scream—like whistles—similar to how boys would catcall passing girls.

But when it came to grades, among the boys, I ranked the highest of the three of us. At first, I was only in the top 10 of the school’s best students. Later, I rose to the top 5, until I was competing with the very best in school.

We were called the A-1 section. Higher even than section 1. The students here were chosen from public elementary schools. Usually, they were the top 5 of different elementary schools across our town. The teaching and curriculum were patterned after Science schools, and one of the rooms we used was a laboratory room.

This was where I blossomed and became known as a teenager because I loved joining speech contests, writing contests, and science or math quiz bees.

If I were a girl, I’d be considered “beauty and brains.”

Zaldo, on the other hand, was the tallest and, I’d say, the most handsome. He was the one entered in Mr. School pageants.

He was also the fairest-skinned among us three, including Gerry. He had the complexion of the wealthy, a sharp nose, and expressive eyes.

Gerry, meanwhile, was chinito (Chinese-looking). He had curly hair, dimples, and many attractive features.

In terms of looks, Zaldo was the most handsome, followed by me—said to be a combination of good looks and intelligence—and then Gerry, who was extremely talented in many things.

But Gerry wasn’t left behind when it came to girlfriends or flings. He was also the best at basketball.

Above all, he was the most “great” in that aspect boys in high school often compared themselves with.

I don’t even know. One time, I teased Gerry:
“Bro, you’re so yummy, hehe.”

BEST FRIENDS WITH BENEFITS

Gerry loved to make people laugh.

Even in our first days of high school, he already had antics that none of my other classmates could pull off. Not even me. I just couldn’t do it.

We weren’t that close back then.

He sat in the middle section of the classroom, first row beside the middle aisle. Meanwhile, Zaldo, I, and the rest of our “Tropa Z” gang stayed at the back. In front of us boys sat our female classmates.

Even with the teacher in front, Gerry would sometimes suddenly stand up and walk toward the back of the class, pretending to be serious. His face was straight, his stride confident like a male model. But his “thing” dangled out of his open zipper.

We couldn’t help but laugh or snicker at the back, which often surprised our teacher up front. The teacher would look at us curiously but never quite catch Gerry’s act of mischief.

That was our little secret among the boys. We never reported Gerry.

“You’re such an idiot, Gerry!” Zaldo whispered jokingly while we laughed in the canteen.

“What if one of our classmates reports you?” I asked.

“Then they got a taste,” Gerry replied with a grin, making the whole gang burst out laughing.

I blushed when he suddenly shouted, “Zeke, do you want a taste?” teasing me in front of everyone.

It made me wonder. “Does Gerry suspect something about my masculinity?” I asked myself. “Even some girls in our neighborhood sometimes called me gay.”

“Idiot, I’m not interested. I’ve got one too. And it’s even thicker,” I shot back to save face. “You—want to taste this?” I teased Gerry in return.

But he didn’t answer because the gang had already stood up. We were about to be late for the next class.

That’s how we joked around. From then on, we became close, and more of our male classmates joined us. We became a real crew—eating together, playing basketball even under the scorching midday sun.

When we peed behind the school, we did it together, lined up. It became a habit to compare who had the longest pee, the darkest, the biggest, the longest, the thinnest, the fattest, the quickest to get hard, and sometimes even the fastest to finish.

By the time we reached fourth year, we were super close. Always happy. I barely went home to my own place anymore because my friends’ parents treated me like their own son.

MY BEST FRIEND PLUS

I often sleep over at other places because it’s hard for me to get proper rest in our noisy home.

My father is also one of the reasons why I can’t sleep well. He became an alcoholic. Even before dawn, he would already be drinking Ginebra—what people call gin bilog. When drunk, he would suddenly cause a commotion even in the middle of the night. Many times, he would pass out and just lie down anywhere.

I reached a point where I started feeling ashamed of him. I didn’t know, and I stopped trying to know, why he had become that way. Dirty. Couldn’t even close the zipper of his pants. Thin and neglectful of himself—especially of the family.

Because of our hardship and the fact that my father no longer had any serious work after becoming a drunkard, I often lacked money. Even food.

My teacher, who was also my speech trainer when our school was preparing me for the inter-city oratorical contest, felt pity for me. The contest was to be held at the Philamlife Auditorium in Manila. First, I won in our school. Then, against other schools in the city.

Now, I was to compete against schools from different cities across Metro Manila. The preparation they wanted was heavy.

My trainer, who was also one of the department heads in our school, said I could stay at their house. He noticed that my eyes were always heavy from lack of sleep, and that I was getting thinner.

But I refused.

Instead, I accepted Zaldo’s offer that we could stay at the small hut behind their house. He said we could “hang out” there and his parents wouldn’t mind.

One reason Zaldo’s parents trusted me was that both of us had high grades in school.

Another was that they knew my aunt, who worked at the barangay center near their house. Sometimes, when the center’s faucet had no water, she would fetch water from Zaldo’s family’s pump.

Back then, brownouts and water shortages were frequent in our area.

It was during these times that Zaldo became my best friend.

Every afternoon, my aunt would invite us to have snacks at the center, especially when there were no classes. Zaldo’s parents were happy about this too, since having my aunt close by meant they had someone to turn to at the barangay center.

Even though she pitied me, my aunt never invited me to live with them. She had twelve children of her own.

Their house was noisy and chaotic too, and she knew I wouldn’t be able to study properly in that situation. I had cousins in school with me, but they weren’t good at studying.

That’s why Aunt Rose was glad that Zaldo and I were close. And Zaldo’s parents were happy about it too.

During this time, my mind was a bit troubled. But one thing was certain—I wanted to finish high school. After that, whatever happens, I would strive to reach college.

I just needed to graduate. And it was near.

“Just a little more patience, Zeke,” I whispered to myself.

THUG VS. BULLY

One time, my speech trainer called me to the clubhouse for a final rehearsal. Many people would be watching and listening to my speech. They wanted to make sure the school had a strong chance of winning, or at least bringing home a prize, at the intercity speech contest—through me.

From the stage, as I let my eyes wander, I noticed a male schoolmate teasing me from a distance. It was Dan. He really loved to bully and mock others.

Dan was making gestures like a flamboyant gay act, which irritated me. But I didn’t let it show. There were too many people. Everyone’s attention was on me.

I already had a plan. “Just wait,” I whispered to myself with a sigh, then began my speech.

Mixed tension filled me as I stepped out of the clubhouse. I didn’t even mind the applause and congratulations after my final practice.

My mind was in chaos. Gerry’s jokes in the canteen replayed in my head, along with the teasing of girls I couldn’t give attention to, and of course, Dan’s bullying.

It almost made me doubt myself—who I really was. But I couldn’t accept that.

“Me, Zeke—handsome, smart, a good speaker—just end up being gay? No way!” my mind shouted.

“I have to prove I’m not,” I muttered under my breath.

Then a strong punch landed on Dan’s face. Our adviser saw it and was shocked. Senior staff from the principal’s office also witnessed it, since it happened right by the path leading there.

The news spread quickly.

I didn’t want to go back to school, so I went home—not to Zaldo’s place, but to my own. Even though things were messy, I decided not to show up at school for a while.

That weekend, Zaldo and Gerry visited to invite me for another bike ride around the subdivisions, like we often did. That’s when I learned what had happened.

Dan had been hospitalized because the bleeding from my punch wouldn’t stop.

His family had planned to sue me, but changed their minds after many teachers spoke with them about both Dan’s behavior and mine—who he was, and who I was in the eyes of the teachers and school officials.

Many pleaded on my behalf, including our adviser Mrs. Inting and the department head, who was also my speech trainer. They didn’t want me to miss the upcoming speech contest.

“Go back to school,” Zaldo urged.

“We’ll take care of you if that jerk Dan teases you again. He’s really an idiot!” Gerry added.

They also convinced me to return to Zaldo’s house. Gerry even stayed over with us that night.

We had fun—joking around. Gerry pulled out his old gag again, walking in front of us with a long, limp eggplant sticking out of his open zipper.

“Bro, you’re delicious!” I shouted jokingly at Gerry.

“So, Zeke, do you want to taste it now?” he teased back.

“Don’t worry… I’ll let you know, Gerry,” I replied with a mischievous grin. We all burst into loud laughter.

It felt like we were back to normal at school. I won a prize at the intercity speech contest—though not the highest one. Zaldo and Gerry were always by my side whenever Dan was around.

And because of my determination to prove I was a man, I never ran out of girlfriends—or flings, if not girlfriends.

FIRST TIME

There were times in the past when I urgently needed money, so I admit that I learned to engage with gay men.

There was one man I often noticed watching me whenever I left the school gate, especially when I was alone. He looked strong, dressed neatly, and moved with a slight softness. I thought he was in his thirties or older. I often saw him around the church and school in our town.

One rainy day, while I was waiting at the shed for my friend Zaldo, this man—later I learned his name was Jun—approached me. Since I had no money for the jeepney fare, I was just waiting. He invited me to eat at a nearby eatery, saying he would pay. Hungry, I agreed.

During the meal, he asked me to call him simply “Jun” instead of “Sir Jun,” so I tried to treat him more casually. I recognized him from church, where I had once been asked to do a voice-over during Christmas celebrations because of my good voice.

After eating, he invited me to his house, and since the rain had stopped, we walked there. No one else was home. He welcomed me inside and into his room.

That encounter became my first experience with a gay man.

”WHOA, TOO BIG!”

I had no awareness of issues about growing up until that summer. That was when my friends and I, as part of tradition in our neighborhood, all underwent circumcision together. I was in fifth grade then, about to enter sixth grade at the next enrollment.

There were many of us in the group that summer.

“Chew the guava leaves well, but don’t swallow them. They’ll be placed on the wound afterward,” reminded Mang Tonio as he prepared his knife.

One of our neighbors, Donald, went first, followed by his twin brother Danny. Danny fainted from fear—he couldn’t stand the sight of blood. We laughed, and that helped him recover quickly.

After them came the brothers Mario and Jun. Mario was known among us for being the most daring and confident.

“Wow, that’s big!” exclaimed our neighbor, Aling Edith, one time when we were gathered outside her store, showing off as newly circumcised boys often did. She quickly shut the door, embarrassed, while we all burst into laughter.

Another friend, Rod, had already gone through the ritual earlier. Like Mario, he enjoyed teasing and comparing himself with others. Sometimes he would stand next to me when we relieved ourselves, joking about who was more “grown up.” We laughed about it, never taking it too seriously.

As we entered sixth grade, rumors began to spread in the neighborhood about me. One day, while walking with my mother, I saw a chalk drawing on a wall—an exaggerated sketch with my name written underneath. I felt so embarrassed that I hurried ahead of her, eager to get home.

That summer, I also noticed how people in the community—neighbors, even older folks—paid attention to us boys as we went through this rite of passage. My mother kept a close watch, protective of me, reminding me that I was still very young and that my focus should be on school.

MARIETTA’S HARD TOY

Summer had just ended, the time when I underwent circumcision. By the time classes started, I was in sixth grade. It was a season of changes, when my body felt different and restless.

“Do you know I wasn’t looking?” whispered Marietta, my classmate.
”Looking at what?” I asked curiously.

“When they rearranged the seats earlier-girls facing boys in one subject-we noticed something…” She stopped, blushing, unsure whether to laugh.

“What did you see?” I pressed.
”Something… about you,” she blurted out, embarrassed.

I turned red, while she tried to stifle her giggles.

This conversation happened after lunch, when most students went home and only returned for afternoon classes.

“You should wear proper underwear,” Marietta suggested. I admitted sadly, “We barely have money for food, let alone for things like that.”

She felt sympathy. “Don’t worry. When I get my allowance from our class savings group on Monday, I’ll share with you!” she said brightly.

I was happy.

But then she hesitated. “Though… I also wish…"
"Wish what?” I asked.
”Never mind, it’s embarrassing,” she said, her face red.

“Tell me, it’s just the two of us here,” I insisted.
”I just wanted to know what it feels like… I’ve never experienced anything with a boy,” she whispered.

We looked around to make sure no one else was in the classroom. We were both nervous.

I liked Marietta-she seemed part Filipino, part Chinese, fair-skinned, pretty, always with plenty of snacks.

We didn’t really know what we were doing. It felt like experimenting, the kind of curiosity that comes with puberty.

We laughed, we felt awkward, but it was like playing with a toy-except the toy was part of me.

Before long, footsteps approached the room. We quickly stopped and pretended nothing had happened.

Class went on as usual.

But I couldn’t stop thinking about what Marietta and I had shared. At night, I replayed it in my imagination until I fell asleep.

STICKY DREAM

“Didn’t you leave ahead of me at school earlier? Why does it seem like I got home first?” Zaldo said when he saw me that night. He looked like he had been drinking.

I had no plans of telling him about my first experience with a gay man earlier. Maybe some other time.

“It rained, then someone invited me to eat. I went along since he was treating,” I replied.

“But how did you get home? I know you didn’t have any fare. That’s why I followed after you,” he asked calmly.

“Our neighbor gave me a ride. I rode the jeepney with him,” I answered.

Zaldo nodded and hugged a pillow. “It’s cold, feels so good to sleep,” he said like a child. I lay down beside him too, since that narrow bamboo bed was the only place we both had to sleep.

I’ve been sharing a bed with my best friend for a long time. I felt guilty for hiding what really happened earlier. I wanted to chat with him, maybe ask if he’s ever had an experience with a gay man, so I could open up about mine. I just need the right timing, I thought.

In all our years of close friendship, I’ve never heard him tell such a story. Even though the three of us—me, him, and Gerry—knew that many people were drawn to us, I never heard of any of them giving in.

“Maybe I’m the only one,” I whispered to myself. I was startled when he moved, opened his sleepy eyes, and said, “Why did you give in to that?”

I turned to check if he was really awake. But the next thing I heard was his snoring.

My mind was unsettled by what happened. Did he see me with Sir Jun earlier? Does he know Sir Jun? But from exhaustion, I eventually fell asleep.

I dreamed that I met Marietta. She looked so beautiful now. She was Reyna Elena in the Santacruzan in our town, and I was her consort.

In the dream she whispered to me, “Can I touch it?” And I fervently answered, “Later, after this.”

Everything in the dream happened quickly, without pause.

Suddenly, I felt her holding my stiff manhood until liquid burst out.

In the dream, I saw that I was still wearing the brief I bought with the money she once gave me. It was my very first brief, bought from her earnings in their savings pool with her well-off classmates. Like her.

I saw that something had spilled inside that underwear. It felt good. In the dream.

I woke up soaked with liquid in my underwear. And I was shocked. Inside it was Zaldo’s right hand. He had woken up too.

We both sat up suddenly. “What’s this?” he asked in confusion.

He smelled his hand, and when he realized what it was, he quickly rushed to the bathroom to wash. He peed too before returning to our bed, still with a puzzled look.

“What happened? Was I just drunk?” he asked.

NOTHING FORCED, NOTHING RUSHED

“Bro, Zaldo…” I whispered softly.

“I’m confused about what happened,” I continued. “Did you really not know you were holding me? How did your hand end up inside my briefs when I woke up?”

My voice was gentle because I knew the people in their house were still asleep, and this hut behind it was where Zaldo and I slept. It was still dawn.

My best friend explained tearfully. “The truth is…” he paused for a moment, “…I was really drunk.”

“But that’s not an excuse to say it meant nothing.” He went on, while I carefully tried to understand the words of my beloved friend.

Honestly, I didn’t feel any anger. I loved Zaldo as a friend, like a brother.

I just wanted to hear from his own lips what was truly happening inside him—his mind, his heart. Maybe I could help.

I wanted to be sure I knew everything about him. Because I loved Zaldo. Maybe for now as a friend. But I wasn’t closing the door of my heart to him.

In my mind I thought, “I gave in to Sir Jun, so why not to you, with whom I share something deeper? That is, if what you need is a sexual relationship.”

“If before I resisted the thought that I might be gay, now I probably don’t care anymore. And I care even less about what others might say.”

“But I just want to know what you truly feel about me.”

Breaking the silence, Zaldo said, “The truth is, I’ve admired you for a long time. I’ve had a crush on you since before.” With tears in his eyes, he added, “I was dreaming earlier… but you were in my dream.”

“I admired you ever since those guys from the neighboring barangay picked on me. When you defended me and fought back against the bullies. When you called out the thugs and they followed your lead. From then on, I admired you.”

“I noticed that even though you were struggling financially, you still worked hard in school,” he praised me, clearing his throat deeply.

“I’ll admit it, you look handsome to me. Attractive. There’s no night I’m not happy when I’m with you, when I sleep beside you. I didn’t realize I was falling for you.”

“I’m not gay in the way we usually think of gay people. It’s hard to explain. But I’ll tell you—I’m a man who learned to love another man like you.”

“There are nights when I just watch your gentle face. I don’t know why. I think you’re like an angel beside me, watching over me. Ever since you defended me.”

“I had nowhere to run back then. But I felt your care, your concern.”

“I never felt jealous of your girlfriends. When I saw you with a girl, I was fine. But when I was with you, my mind was at peace. My heart felt light. My worries disappeared. That’s when I knew I truly loved you.”

“When I followed you to the waiting shed, I saw you talking to someone. I asked around who that person was. I found out he was gay. And I strongly suspected something happened between you two. It hurt me, but I understood.”

“Because I like you, Zeke. It would be hard for me if you weren’t by my side. I love you so much.”

And finally, he let go of the tears he had been holding back.

I felt pity for him. But I was there to share in his confusion. Though surprised, what happened with Sir Jun seemed to prepare me to understand Zaldo. I sat beside him, not knowing what to say or ask first.

I gently rubbed his back. Then stroked his hair. I just wanted him to feel that I was there. Ready to share his burden.

Zaldo hugged me tightly. I hugged him back. Our lips touched slightly, but he pulled away, feeling awkward.

He added something that I understood completely, because I felt the same. “You know, Zeke, I’m not really gay like those flamboyant ones who, when they see a man’s genitals, want to grab them. You know that. With Gerry and the guys… don’t I feel normal when they’re exposed?”

He continued, “It’s different with you. I want to give you every good feeling.”

“That touch earlier, I didn’t mean it. You pressed against me like something was rubbing my back. I just wanted to help you reach what your body was calling for. I wanted you to be happy. Maybe I was bold because I was drunk.”

I was surprised by Zaldo’s confession.

I spoke softly, “I didn’t know you loved me not just as a friend.”

And I continued, “I’m sorry I didn’t tell you right away about Sir Jun. I was going to, but I was waiting for the right time when I’d feel comfortable telling you.”

Zaldo stayed quiet, listening.

“The truth is, I wanted to ask you earlier if you had any experience with the third sex,” I went on.

“It was my first time giving in. And it was out of need…” I explained tearfully.

“I’m confused too, so I wanted to hear your thoughts about what happened to me.”

“You’re my best friend,” I added. “I know you can help me understand myself better. My involvement with Sir Jun.”

Zaldo listened intently. After a while, he spoke.

“Zeke, some things happen to us suddenly. Without much thought. Sometimes the results of our actions, our decisions, are confusing. Like…” He paused.

“Like what?” I asked.

“Like your decision to dive into that high river before. You almost died, didn’t you?”

I stared at him, wanting to hear his opinion.

He continued, “I knew you weren’t a good swimmer. So I was shocked when you gave in to the taunt that only gays wouldn’t jump.”

He looked into my eyes and went on, “Because of that, I kept watching you. I was stunned when you suddenly dove. I was alert but waited for you to ask for help. I panicked too, because you were slow crossing to where we were.”

“I let you be since you weren’t asking for help. But when I saw the panic in your eyes, I dove in to push you toward the shallow part of the river. You pushed against my head several times, making me run out of air and fear for myself.

I called Gerry for help, and he quickly swam to assist us.”

Zaldo paused and sighed.

“We’ve been friends with Gerry for a long time. You know, there were times he asked about these things too. Experiences with the third sex. Because many people misunderstand what being gay means.”

He continued, “What we know are the loud, effeminate ones who act feminine.”

“But if being gay means a man loving another man, I think it’s more important to look at their love. Not the gestures of their hands or the sway of their hips.”

He looked at me again and asked, “Do you think my feelings for you grew only because of a sudden decision?”

I answered softly, “The truth is, I feel the same way about you. But I’m just confused if loving you would be another wrong decision. Like being with Sir Jun. Like diving into the river before. I’m afraid of drowning again.”

Zaldo explained, “Like in the river, I’m here to support you. And I know you wouldn’t let others just pick on me. I know someone would defend me.”

He asked again, “Are you okay if I request that this stays between us for now? We’re not really gay. But while we’re figuring out our feelings for each other, let’s keep it secret?”

By then our emotions were calmer.

He continued, “Let’s just allow this relationship to grow naturally. Nothing forced. Nothing rushed. Just best friends. Like…”

“Like what?” I interrupted.

“Like… best friends!” he said.

I quickly added, “Best friends with benefits, or best friends PLUS?” He laughed at my reply and nodded.

Before we knew it, we had fallen asleep again in each other’s arms. With smiles on our lips. Smiles of peace of mind. Smiles of trust in each other. Smiles of respect for the promise we made. A promise only we knew.

ZEKE, DO YOU WANT TO?

“Zeke, Do You Want To?”

Gerry often teased Zeke with the playful question, “Zeke, do you want to try?” Though it was said jokingly, Zeke felt a deeper pull behind the invitation. He noticed Gerry sometimes staring at his lips, which made him wonder what Gerry was thinking.

Neighbors like Susie would also comment on Zeke’s appeal, especially his “kissable lips,” though Zeke brushed it off. He treated childhood friends like siblings and had already decided he wouldn’t marry someone from his hometown, fearing a life of poverty.

Despite rumors and teasing about his sexuality, Zeke tried not to care. Yet he couldn’t ignore the moments when Gerry’s gaze lingered, or when he himself felt drawn to Gerry’s lips instead of his jokes. He remembered his first kiss with another friend, Zaldo, which was awkward but meaningful.

During overnight stays at school for military training, Zeke often found himself admiring Zaldo while he slept, feeling a mix of attraction and longing. One night, Gerry caught Zeke glancing at Zaldo and whispered the same teasing line: “Zeke, do you want to?” This time, Gerry led him outside, and their playful teasing turned into a secret physical encounter.

Though Zeke and Gerry repeated these secret meetings, he realized there was no real love between them—only desire and release. With Zaldo, however, the connection felt deeper, though it remained hidden.

SO, WHO’S BIGGER?

Life does not always begin in hardship. For some, childhood starts with joy, laughter, and abundance. But when circumstances change, when comfort turns into chaos, the true test of character begins.

I grew up in a home once full of celebration. My parents worked hard — my father with his furniture business, my mother with her canteen — and our house was alive with workers, relatives, and customers. As a child, I loved to sing and dance, basking in the warmth of community. Yet when the business collapsed, everything shifted. Poverty crept in, my father drowned his frustrations in alcohol, and we moved to a neighborhood where ridicule became part of my daily life.

Mockery followed me everywhere. Classmates teased me, siblings pushed me aside, and even my father, in his drunken anger, singled me out as the source of misfortune. I felt unloved, unwanted, and alone. Nights were filled with tears and prayers — prayers not just for escape, but for strength, for dignity, for a chance to be seen as more than the insults thrown at me.

But pain has a way of shaping resolve. One day, I decided I would no longer be a victim. I stood up to those who mocked me, even if it meant fighting back. That moment was not about violence; it was about reclaiming my worth. It was about saying, “I am more than your labels. I am more than your cruelty.”

And slowly, I discovered that not everyone rejected me. Some friends accepted me, trusted me, and saw qualities in me that I had forgotten to see in myself — intelligence, strength, even charm. Their presence reminded me that belonging was possible, that I was not defined by the harshness of others but by the resilience I carried within.

Resilience is not born in comfort. It is forged in the fire of rejection, in the silence of loneliness, and in the courage to rise when no one else believes in you. My story is not one of defeat, but of transformation. From a child mocked and broken, I grew into someone who learned to fight, to endure, and to hope.

The lesson is clear: we are not the names others call us, nor the failures of our parents, nor the shadows of our past. We are the strength we choose to build, the dignity we refuse to surrender, and the hope we carry forward.

HE’S MY GOODLOOKING CRUSH

I was already in college in Manila when I decided to visit the place where I grew up.
Most of my childhood friends had already married since they never reached college due to poverty. Only a few of us, including my foster sister Anne, were fortunate enough to study further. Anne was in nursing, while I was in engineering. Her parents, who were fish vendors in Malabon, supported her schooling. I also learned from my godfather how to help in the fish trade, and during summers I worked with them to help my own parents with food expenses.

I was able to enroll in college through a scholarship from an organization that had sponsored the speech contests I joined in elementary and high school. By then, my father had stopped working on furniture projects due to illness from heavy drinking, and my mother often relied on church help. That’s why, when I told them about my scholarship, they were happy but also sad that they couldn’t support me financially.

During one vacation, I noticed changes: my parents respected me more, and my godparents were proud of me. Their house was next to Rod’s, a childhood friend. One early morning at the market, Rod greeted me warmly, saying the old group missed me. He invited me to a drinking session later that day, which I agreed to.

At the gathering, I reunited with my childhood friends—Mario, Jun, twins Danny and Donald, and Rod. We laughed, drank, and reminisced. As the night wore on, most of them fell asleep, leaving only Rod and me awake.

Rod drew close, showing affection, and we shared an intimate moment. Despite my hesitation, I eventually gave in, since I had long admired him. We expressed feelings that had been hidden for years, and afterward, we fell asleep side by side.

BECAUSE OF UNCLE

How did it all begin? I mean, my feelings toward other men?

As far back as I can remember, I’ve always avoided and set aside those feelings.

Wasn’t I always with a girlfriend?

Didn’t I always pray that I wouldn’t turn out gay?

Didn’t I even reach the point of hurting others, just to defend myself against those who teased and bullied me for who I was?

But then, what am I really? Who am I without the girlfriends or flings with women? Without having to beg the Creator not to make me into something mocked like a clown, or treated like I came from another planet? Without having to defend myself by acting tough?

What is truly inside my heart?

Let’s say I was just a child, too young to understand, when I couldn’t let go of the penis of our worker in the big house.

Let’s say I might have been influenced by too many stories about my identity since childhood because of that.

And let’s say I had no defense against the bullying of my manhood, of my person.

But even then, I already had a mind of my own, and a chance to choose where I would stand. Which way I would turn. Whether I would be a man—or whether I would want a man.

That is, if my mind were to prevail.

But my heart whispered something else.

All I know is, I was happy during those times when I was surrounded by my male classmates.

I enjoyed seeing what we kept hidden whenever we peed together back in high school.

It felt like a privilege to see Gerry’s penis when he joked around with his zipper open.

I was content comparing “weapons” with my childhood friend Rod. And seeing Mario’s large manhood when we were circumcised together.

And most of all, my desire to be close to Zaldo.

The warmth I felt every Friday night when we slept at school. Watching Zaldo as he slept while the light was still on.

I’ll admit, the very first time we introduced ourselves in first year high school, I was immediately struck by Zaldo’s handsomeness. I wanted to be with him all the time. So I made sure I became his very first friend.

I always studied hard back then so he could copy from me—assignments, quizzes, exams. It didn’t take long before I won his trust.

When I was still living in that chaotic place, every night before sleeping I dreamed of lying beside him. He filled my imagination.

I don’t know why, but I felt something different.

Excited, happy, longing for whatever dream might come. Hoping we’d be together. That was always my last wish before I fell asleep.

This was during the time when my father wasn’t yet drinking heavily. When I could still sleep peacefully in that place. A place I never truly considered home.

During summer, I found ways to borrow a bike just so I could still be with Zaldo.

And Gerry eventually became part of it too.

Until I finally lived with Zaldo. And my dream of sleeping beside him came true.

But it seemed that every happy moment carried with it some sadness.

My chest nearly exploded with jealousy when I once caught Zaldo and Gerry pleasuring themselves. I saw them holding each other’s manhood, releasing their fluids, and Gerry even kissed Zaldo’s lips. And I saw how natural it was for them—no awkwardness at all.

So different from the awkwardness that happened between me and Zaldo.

That was when Gerry visited our hut while I wasn’t there yet.

I didn’t let on that I saw them. They were so absorbed, as if nothing could disturb their pleasure.

I quietly closed the door of the hut that I had just opened upon arriving.

I restrained myself. I walked away again, without confrontation, without words. I chose silence.

I chose to accept what Zaldo and I had talked about… No forcing… let it grow… or accept wherever it might lead…

For me, perhaps it was time to accept the truth—that we were not meant for each other.

They would remain close friends in my heart… Zaldo, and Gerry.

ZALDO’S EXCITED

“Zeke is so kind. He studies hard. Even though life is difficult for them, I’m inspired by him.”

Zaldo sighs whenever he remembers the happy moments he shared with Zeke.

How did his deep feelings for his best friend begin? The one he now treasures.

It’s hard to explain, but his attraction to his friend feels like a magnet pulling him in.

He just laughs whenever he recalls Zeke’s playful nickname for their relationship: “Best Friends Plus.”

And he can’t forget the cute grin Zeke makes whenever he says those words.

“You mean… Best Friends with benefits?” Zeke once asked when they shared their first kiss.

Zaldo didn’t know what to say. But he was already completely smitten.

From the very first day of high school, when they introduced themselves, Zeke had a unique aura.

Thick eyebrows, a sharp nose with a hint of Spanish or European—almost Turkish—features. Naturally red lips of perfect fullness, impossible not to notice. Eyes that seemed shy, speaking with a touch of sadness. Which made his smile even more captivating.

Zaldo noticed that Zeke was hesitant to talk to strangers, as if just observing. But when he spoke, it was clear he had wide knowledge of many things. His hands would gesture slightly when he wanted to emphasize something in class.

“Class, I want you to introduce yourselves in front. One by one.”

That was Mrs. Inting, their class adviser.

One by one they introduced themselves, starting from the back where the boys had rushed to sit earlier. The girls had taken the front seats.

That became their seating arrangement for first and fourth year, under Mrs. Inting. They had different advisers in second and third year.

Efren started first—he looked smart too.

In fact, all of them were honor students from different villages and barangays in South Metro Manila.

That’s why they were placed in Section A-1, even higher than Section 1. Like Manila Science or Philippine Science, their curriculum was advanced. They even had a laboratory classroom. The principal once told them it was an “experimental class.”

Then it was Zeke’s turn. At first he was shy, but once he got going, he spoke so well. His voice was gentle yet firm, pleasant to listen to.

“Maybe he’s a good singer,” Zaldo thought. “His voice is beautiful!”

Later, during a Christmas play at the town church grounds, Zaldo was surprised to hear a voice in the background. “That’s Zeke’s voice, isn’t it?” he asked Gerry.

They had been together earlier, but Zeke had disappeared in the crowd. “He just went to pee,” Gerry said.

Then the host thanked the background narrator—it was Zeke.

“So that’s what ‘just peeing’ means, huh?” Zaldo teased.

“You were the one speaking, bro?” he asked Zeke, who only answered with a mischievous smile.

“It was nothing. Just a sideline!” Zeke said.

And they all laughed.

Back to that first introduction in class…

When Zeke looked at Zaldo during his turn, he smiled.

But Zaldo didn’t hold his gaze long, because he noticed many of the girls staring at him intently.

He knew he was handsome—probably the most handsome in class. But to him, Zeke was even more attractive. And such a good speaker.

Zeke’s introduction had felt like a short speech, so when it was Zaldo’s turn, he felt nervous with the whole class staring at him.

But his looks won the girls’ attention.

Even the boys admired his presence—like an Adonis.

He noticed Zeke staring at him too, impressed.

From then on, they grew closer, especially since they sat beside each other.

And as a bonus, Zeke wasn’t stingy about letting him copy assignments, quizzes, exams—anything.

So Zaldo made him part of his circle of friends. Thus was born the “Z and Company”—Zaldo, Zeke, and others.

The boys even joked about adding “Z” to their names to join the group. Efren became “Zefren.”

“It was so much fun,” Zaldo thought whenever he remembered how the barkada was formed.

But the happiest part was meeting Zeke. Zeke supported him in school pageants, and Zaldo supported Zeke in speech contests. Mutual admiration. Which turned into sweet glances.

At first, he would invite Zeke to bike rides and outings, pretending Gerry was the one inviting. Eventually, the three became inseparable.

Later, Zaldo even invited Zeke to live in their backyard hut when Zeke struggled with his family situation and noisy lodging.

One time, the group went swimming in a river in Cavite. A classmate lived there.

But Zeke almost drowned.

That’s when Zaldo realized he would never let his best friend down. He nearly drowned himself but fought to save Zeke. Luckily, Gerry was a strong swimmer and helped.

They became even closer. Zaldo, Gerry, and Zeke—the school’s heartthrobs. Many girls admired them.

But many gay classmates also hovered around them. First Gerry, then Zeke.

Still, Zaldo’s heart was with Zeke.

He was happiest when Zeke slept beside him. Zeke didn’t know that Zaldo often woke up at night just to watch his angelic sleeping face.

“Ahh, Zeke. If only you were mine,” Zaldo whispered whenever he saw his friend asleep. Eventually, he learned to love him—even though they were both boys.

Zeke was dashing in Zaldo’s eyes, especially when he defended him from bullies in his neighborhood. Even the local tough guys respected Zeke.

Zaldo fell deeper. Sometimes he woke up wanting to kiss Zeke. Being taller and bigger, he hugged Zeke like a pillow when they slept.

It was a sign of his love.

At first, just as a friend. But later, desire grew—especially one drunken night when he dreamed of Zeke pressing against his back on their narrow bed.

In the dream, they were playing basketball, on opposing teams. Zeke was guarding him closely, his body pressed against him.

He felt Zeke’s hardness against him, and he liked it.

The warmth of Zeke’s body in the cold dawn was intoxicating.

In the dream, it turned into a one-on-one game. Still pressed against him.

He tried to push Zeke away, but his hand slipped inside Zeke’s shorts and briefs. He felt him fully hard. Desire surged, his palm burning with heat.

It seemed to grow even bigger in his hand. He squeezed harder. Was it just a dream?

Then something spilled. He thought it was sweat. But when he woke, his hand was sticky.

“Was I dreaming?” he asked his awakened friend.

“Dreaming or realizing? Which is the right word for what happened?”

That night, they spoke seriously. Zaldo confessed his feelings. He hid nothing. And Zeke admitted his own.

“My love is truly understanding,” Zaldo whispered as he remembered.

But what saddened him was their sudden separation. Zeke moved to Manila to study and live.

The most painful part was that Zeke held a grudge—because he once saw Zaldo with Gerry, relieving themselves together.

“Why did he have to see that? He should’ve just joined us. Gerry’s part of the group too,” Zaldo thought.

“I hope we can talk at Efren’s birthday tomorrow. I’m excited to see you again, Zeke!”

Zaldo sighed at the thought.

THE REUNITED

One of my earliest dreams came true: I graduated from high school.

I also finished college through a scholarship, while Zaldo never went to college.

Our meetings became less frequent when I moved to a boarding house in Manila, but there were still occasions when we gathered with Gerry and the rest of our high school crew, usually when there was something to celebrate.

One of those was Efren’s birthday. He was part of the “Z Crew,” a group formed from the names Zeke and Zaldo. At that time, I had just started my second year in Engineering in Manila.

By chance, I met Efren when I visited our hometown. I boarded a bus from Manila and found him already seated at the back. I hadn’t noticed him at first.

“Hey Zeke, long time no see,” he greeted.

Since the seat beside me was empty, Efren moved next to me.

“How are you, Efren? You’re studying in Manila too?” I asked.

“Yeah, I’m in my second year in Accounting,” he replied.

“By the way, it’s my birthday. The crew will be at my house—Zaldo, Gerry, and the rest of our high school friends. Good thing we met. You should come!” he invited.

I hesitated when I heard Zaldo and Gerry’s names. Efren noticed.

“You don’t want to? Got other plans?” he pressed.

“It’s not that I don’t want to,” I said. “I just need to drop by somewhere first, but I’ll definitely follow.”

“I’ll count on that, okay? Zaldo and the crew miss you,” Efren added.

Of course, I already knew about the occasion. We had a group chat for events like Efren’s birthday—the Z & Company GC. Some of us were even starting small businesses, still in trial stages, but enough to practice what others were studying in business courses. We weren’t just friends anymore; we were slowly becoming business partners too.

I wanted to change the subject. Suddenly, I felt sad. Fresh in my mind were the things I had seen between Zaldo and Gerry.

I accepted it in thought.

But not in my heart. I’ll admit—I was hurt. It seemed like they enjoyed kissing each other so much, while Zaldo and I only managed awkward little smacks.

I’ll also admit Gerry was a good kisser. We enjoyed it more than once.

“In fairness, maybe that’s why Zaldo enjoyed it with him—because Gerry carried it with confidence,” I whispered to myself.

“Why am I jealous?” I kept thinking.

“Oh, I know. Because I love Zaldo, and he told me he loved me too.”

And as far as I can remember, our beginning was beautiful… from the very first meeting.

“Handsome!” our female classmates shouted when Zaldo introduced himself to Section A-1.

Shy but brave, Zaldo stood in front:
“I’m Zaldo. From Daniel Fajardo Elementary School. Hobby: biking. Likes: easygoing friends. I’m also into male pageantry. If given the chance, maybe I could be an actor.” Then he added, “Just kidding!”

But honestly, it wasn’t a joke. He really looked like a celebrity—tall, handsome, smooth-skinned, fair but not too pale.

“Wow, he’d be great to be friends with,” I thought to myself.

Coincidentally, Zaldo sat beside me on the first day of class.

I don’t know. It felt like there was a magnet between us. Mutual admiration. From the very start, we easily got along.

“Sit here, it’s free,” Zaldo offered. “Thanks,” I replied without hesitation.

As I spoke, Zaldo seemed mesmerized. He said I was pleasant to listen to—shy at first, but confident once I started talking.

He noticed that the more I spoke, the more he enjoyed looking at me.

“What’s this? I feel like I’m falling for your words, bro,” Zaldo teased.

“Wow, you like me already?” I joked back.

“Yeah, haha!” Zaldo laughed loudly.

“Kiss! Kiss!” our male classmates teased. Gerry, who had known Zaldo since elementary, led the chant, joined by Efren, who was new to the group.

Without shame, Zaldo kissed me on the cheek like a brother. I just laughed, while the group cheered.

Some of the girls were clearly thrilled, while others frowned, saying they had crushes on both of us.

“What’s this?” some girls teased. “The school crushes might end up together. Haha!”

“We’re doomed! No chance for us!” others shouted.

And that’s how the fun in Section A-1 began. The whole day was filled with laughter and teasing.

Zaldo and I, along with the new crew, became inseparable—during recess, snacks at the canteen, even bathroom breaks. We quickly bonded.

And that’s also how our love story began—on the very first day of high school. No malice, but there was a spark we tried to hide.

It looked like simple teasing, but as days passed, the excitement grew whenever we were together. We missed each other as soon as classes ended, and we looked forward to seeing each other again the next day.

The bus had gone far, passing Roxas Boulevard and along the sea toward South Manila.

My thoughts had also traveled far, mixing sadness and joy.

I was startled when Efren said goodbye as he got off the bus. I waved and said, “Okay bro, I’ll follow later. Just visiting my parents first!”

And then he was gone from sight.

By afternoon, I arrived at Efren’s place. The crew had already been drinking, noisy and lively. I greeted Efren first, then sat far from Zaldo and Gerry, who were side by side.

I noticed both kept glancing at me, as if wondering why I hadn’t greeted them.

Zaldo’s face grew sad when I joined the drinking without approaching him. He whispered to Gerry.

Soon, Gerry came over, sat beside me, and whispered, “Zeke, are you mad?”

“Huh? At who? No, I’m not mad at anyone. Promise,” I answered.

Gerry replied with a hint of hurt: “You’ve changed, Zeke. Even with me and Zaldo—you don’t pay attention anymore. Weren’t the three of us inseparable?”

I saw Zaldo looking at us, his eyes dim, as if he was about to cry. I wanted to comfort him, to go to him. My mind resisted, but my heart screamed only his name.

“Zeke, Zaldo loves you very much,” Gerry said. I looked at him with doubt. “He said that?” I asked.

“Yes, Zeke,” Gerry confirmed. “And me too—I love you as a friend. I’ll do everything to make you happy. You and Zaldo.” His voice trembled, almost in tears.

“I know things happened between you two,” Gerry continued. “And between us too, right?”

“But ours was just pleasure. Just fun. An experiment. Do you want me to help you and Zaldo—not just to reconcile, but to make your sex life better? Because Zaldo said you two still feel awkward. But with me, neither of you did.”

“I’m just your friend. Whatever happens next is up to you.”

“That’s fine with me, Gerry. Just friends. It just hurt seeing you and Zaldo enjoying yourselves. I got jealous,” I admitted.

The drinking continued. Others noticed Gerry and I were having a serious talk, but they didn’t interfere. They sensed tension among the inseparable trio. Zaldo seemed to be waiting for the outcome of our conversation.

“You have nothing to be jealous of, Zeke. Zaldo loves you deeply. And you both are my friends. I’ll do everything to make you happy,” Gerry said gently.

Then he leaned closer to my ear: “Zeke, do you want us to try a threesome?”

I was shocked. But it felt hypnotic, exciting. The sadness in my eyes vanished. And I noticed Zaldo’s emotions seemed to revive as he stared at me.

THREESOME

The birthday celebration had ended, and the night had stretched into the early hours of morning. Without realizing it, the three of us—Zaldo, Gerry, and I—found ourselves together in a motel room. The air was cool, the lights dim, and there was a quiet anticipation hanging between us.

Zaldo leaned closer, his affection clear and unhesitant, as though he had been waiting for this moment for a long time. His warmth and passion stirred something in me, and I felt the sincerity of his emotions. Gerry, too, was there—not just as a companion, but as someone who seemed to guide us, ensuring that the bond between us grew stronger. His presence brought balance, making sure that what unfolded was not just about desire, but about connection.

The night became a blur of closeness and discovery. It was a moment of trust, of shared vulnerability, and of joy that none of us would forget. When morning came, we bathed together, laughter and tenderness filling the room once more.

Before we parted ways, Zaldo whispered words that lingered in my heart: “I love you, Zeke. I love you deeply.” I answered with the same truth, “I love you too, Zaldo.”

That was enough. The doubts I had carried dissolved, replaced by a happiness that seemed boundless. As we returned to our lives, I held onto the memory of that night—the bond we shared, the joy we discovered, and the question that quietly echoed in my mind: When will it happen again.

WHATEVER HAPPENS, JUST DO IT!

I’ve had many ups and downs in life. But I always remember what Zaldo once revealed to me—that I should guard myself against my tendency to act impulsively… to do things without thinking. Decisions that bring “bad luck.”

The truth is, it’s not really bad luck, but rather the consequence or result of an unthought-out decision.

Like when I said “Whatever happens!” the night I kissed Marie at the JS Prom. Turns out, Tessa saw us.

Tessa got jealous when she saw me kissing Marie. And she later found out that I introduced Marie as my girlfriend to my group, classmates, and even to our adviser, Mrs. Inting.

She told her older brother, who then tried to beat me up. Luckily, Aling Lourdes saw us and saved me from his attempt to hurt me in revenge for his sister, Tessa.

But I also had “Whatever happens” decisions that turned out good. Maybe that’s what they call “faith.”

Like when I said “whatever happens,” I just had to finish high school. Then I would force myself to step into college. Never mind if we were poor. Never mind if it was hard to reach my dreams.

But the “Whatever happens” that really stuck in my mind was when I jumped into a high river even though it was my first time and I wasn’t a good swimmer. Just because of the challenge: “Whoever doesn’t jump is gay.” I did it because I didn’t want to be called gay.

I gave in to the teasing. A decision I didn’t want, but I forced myself for the amusement of others. But it almost cost me my life. And it could have cost the lives of my best friend Zaldo and Gerry too.

That’s why Zaldo’s last words stuck with me: “Let it grow naturally… nothing forced… nothing rushed…”

The first time Zaldo confessed his love to me, and after something happened between us, we didn’t regret it because we talked carefully about how we would face what we felt for each other. Whether it would grow, or lead somewhere else.

When the storm of his relationship with Gerry came, I accepted that the outcome of my love for him was my free surrender to what I saw happening between them. Both of them were my closest companions. One was my dear friend. The other was someone I loved.

In my mind, I could let go. And I accepted wholeheartedly that maybe Zaldo and I weren’t meant for each other. No fights. No noise. No confrontation.

But in my quiet acceptance, and in treating everything as mere experiences, I admit there was still pain in my chest. A sting in my heart. I just comforted myself with the thought that maybe all of this was only temporary.

When the three of us came together after Efren’s birthday, I realized that Zaldo—and even Gerry—would do anything just to make me happy. And I would do the same for them.

But fate truly had other plans. As if everything happened only as a lesson in life. An experience to go through, but not to last forever.

DELIGHTFUL UPSIDE DOWN

I mentioned in the first part of this story that there are indeed things that remain through the passage of time. Things that feel as if they’re right beside you. Events that seem to always be there.

Yet there are also things that time seems to deliberately change and shape. Events that, even if we resist, fate seems to carve out to steer the story in another direction.

What I’m referring to is the expected ending of the story we weave in our lives.

Sometimes, it’s far from what we long for. Sometimes, it’s the opposite of what we anticipate.

Even if we wish for it to last longer, to stretch further, and to continue exactly as we expect, life always has its twists and turns.

There are happy endings. There are sad conclusions. But every step through time is always exciting.

Today it may be this way. Tomorrow, it could be entirely different.

Just like the story of me, Zaldo, and Gerry.

Now, Zaldo already has his own family, and I’m happy for what happened to him.

Gerry ended up with one of our classmates back in high school.

As for me, I ended up with Marietta. I won’t go into detail about our life together for now—perhaps another time.

I also joined a group that teaches young people to know themselves, to accept and love who they are. So that they may also accept and love others.

A great lesson in our story is how the wind can blow in the opposite direction of the happy ending we hope for.

But…

Even if everything changes, what matters is that we learn.

It may come from mistakes or sudden decisions.

Or it may come from lessons learned through the good example of others.

But always remember: as long as we live, the wind can always change direction. The world keeps its surprises, and time keeps flowing.

As long as we’re alive, the story of life has no real ending.

Today you are this. Tomorrow, you don’t know—you may already be someone else, walking a different path, with another twist in your story.

That’s why living is never truly boring. It’s all up to you.

Just ride along. Just enjoy it. Because life is only one. And always choose to celebrate your life. Your being. Whoever you are. Whatever you are. Love yourself.

And in time, you will also learn to love others.

TO YOU, MY LOVE

Life feels sweeter when you have someone with you, even if you’re alone.

What I mean is, I want to accompany you on your journey, whatever path you take.

I know what you’re feeling. You cry alone while listening to a podcast, as if the story mirrors your life. You relate to it. You remember your past, which connects to your present.

Sometimes you sigh. Sometimes you cry by yourself.

Sometimes you hold back your tears because there are other people around. You wish you had someone to pour your feelings out to.

If only there were someone who truly understood what you’re going through.

And sometimes, like now, you enjoy the excitement of the story we’re sharing here on Wattpad. You see yourself in the story. You imagine the ending you want.

Tell me, when did it start? I mean, when did you feel attraction to the same sex? When did you find yourself thrilled by the sight of a man’s muscular body? When did you feel amused or captivated by every nakedness you saw?

When did you feel the struggle of holding back, but deep inside, if you followed your heart’s desire, you wanted to touch the body of your friend, your officemate, or sometimes even a relative?

Have you ever hidden your longing? That if you only admitted it to yourself, you’ve wanted it for so long. If only it were allowed. If only it were simple. If only there were no complications. If only no one would get hurt.

If only people were free to love anyone. No age. No status. And especially no gender to block the joy you want to taste.

Why does heaven often feel so hard to reach?

There are others who gave in at a young age. They became the target of ridicule, and you don’t want to be like them. Sometimes, they even suffer physical abuse from their parents—especially their fathers.

Others had many women before realizing they were more satisfied with men. Some even married. Some had families. Some grew old before discovering they truly desired men—and found more pleasure in it.

There are many forms. Many shapes. You can never really know the true colors of each person.

At first, it was just LGBT. Then it became LGBTQ. And now, it has a plus (+).

Whoever you are, whatever you are—always remember, life is only one. Be free. Know who you are. Face your true colors. Your true self. No one else will ever know your real desires but you. Only you.

Write to me so we can share together with others what you’ve learned and are still learning in your journey through life: xzql2025@gmail.com

And I ask that you also accompany me in the path I’m about to take. Read our story with positivity and hope.

Don’t worry, this will be our secret. We’ll use different names and places to protect you. You’ll remain private.

Once again, you should never be alone in your sadness, joy, excitement, or grief. I am here for you.

With love,
XzeeQ

P.S.
CTTO (for pictures)

1. E1: MGA DUDA SA PAGKATAO
2. E2: “Ang Di Tumalon, Bakla!”
3. E3: Sino Nga Ba?
4. E4: Sa Lugar ng Mga Siga At Ex-convict
5. E5: “Tol, Ang Sarap Mo!”
6. E6: Sanggang-Dikit With Benefits
7. E7: My Best Friend Plus
8. E8: Maton Vs. Bully
9. E9: First Time
10. E10: “Ay, Ang Laki”
11. E11: Ang Matigas Na Laruan Ni Marietta
12. E12: Malagkit Na Panaginip
13. E13: Walang Pinipilit, Walang Minamadali
14. E:14 “Zeke, Gusto Mo?”
15. E15: Palakihan Tayo
16. E16: Makinis Si Crush
17. E17: Kasi, Si Uncle
18. E18: Excited Si Zaldo
19. E19: Muling Pagtatagpo
20. E20: Threesome
21. E21: Gawin Na Lang, Bahala Na
22. E22: Baligtad Man, Masarap Pa Rin
23. E23: Sa Iyo, Mahal Ko
24. Mga Duda Sa Pagkalalaki
25. Tol, Ang Sarap Mo
26. My Best Friend Plus: Sanggang-Dikit With Benefits
27. Ay, Ang Laki!
28. Walang Pinipilit, Walang Minamadali
29. Zeke, Gusto Mo?
30. Makinis Si Crush
31. Excited Si Zaldo
32. Threesome
33. Happy Ending: Sa Iyo, Mahal Ko
34. DOUBTS ABOUT IDENTITY
35. “WHOEVER DOESN’T JUMP IS GAY!”
36. WHO REALLY?
37. IN THE PLACE OF THUGS AND EX-CONVICTS
38. “BRO, YOU’RE YUMMY!”
39. BEST FRIENDS WITH BENEFITS
40. MY BEST FRIEND PLUS
41. THUG VS. BULLY
42. FIRST TIME
43. “WHOA, TOO BIG!”
44. MARIETTA’S HARD TOY
45. STICKY DREAM
46. NOTHING FORCED, NOTHING RUSHED
47. ZEKE, DO YOU WANT TO?
48. SO, WHO’S BIGGER?
49. HE’S MY GOODLOOKING CRUSH
50. BECAUSE OF UNCLE
51. ZALDO’S EXCITED
52. THE REUNITED
53. THREESOME
54. WHATEVER HAPPENS, JUST DO IT!
55. DELIGHTFUL UPSIDE DOWN
56. TO YOU, MY LOVE