Chapter 1

Keith

“Keith ito pala ang tito Roldan mo. Simula ngayon ay makakasama na natin siya.”

Ito ang unang mga pangungusap nang una kong makilala si Roldan. Tito, tatay, at ngayon ay minamahal ko.

Kumalas ako sa malumanay naming paghahalikan habang nakaupo sa kanyang kandungan paharap sa kanya. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi nito na puno ng patubong balbas na halos lahat ay puti na. Hinagod ko ang pisngi nito hanggang lumapat ang aking kanang hinlalaki sa bibig nito. Dama ng daliri ko ang mainit na hangin na lumalabas dito. Tandang-tanda ko pa ang unang pagkakataon na matikman ko ang mga labing ito. Tumingin naman ako sa mga mata nitong puno ng bugho. Kahit na kita na ang mga linya sa mukha nito ay di ko pa rin maiwasang mamangha at mabighani sa taong ito na una at huli kong mamahalin.

Panandalian kong idinantay ang aking labi sa labi nito at muli kong tinignan ang mga mata nito.

“Mahal na mahal kita Roldan.”

…

“Bilisan mo ngang maglakad! Abay ang bagal mo!” Singhal ng nanay ko habang naglalakad kami sa isang daanan papasok sa isang iskinita. Isang baryo. Halos dalawang oras din ang ibiniyahe namin bago makarating sa lugar na ito mula sa dati naming tinitirhan. Kita sa unahan ang malalapad na mga bukirin. Isa lang ang namumutawi sa aking isipan, ang dahilan kung bakit kami napadpad rito at kung bakit dala namin ang halos lahat ng gamit namin mula sa dati naming tirahan. Di naman karamihan dahil maihahanay din naman kami sa pamilyang walang-wala. Kung sakali mang maglilipat lang kami ng bahay ay ikasisiya ko dahil sa mga karanasan at mga taong nakapalibot sa dati naming tinitirhan. Matatawag na malala pa sa iskwater ang dati naming lugar - puno ng mga sugapa, mandurukot at anu-ano pa!

Kahit na sa edad na onse ay bukas na ang aking mata sa ganoong sitwasyon. Maging ang aking ina ay walang trabaho - o kung matatawag man na trabaho ang ginagawa nito. Halos linggo-linggo, buwan-buwan na paiba-iba ang mga lalaking nagagawi sa bahay. May ilang nanatili ngunit lahat ay hindi nagtatagal.

Oo, tama ang laman ng kokote ninyo, babaeng bayaran ang nanay ko.

Kaya di ko na rin maikukubling isinilang ako sa pagkakasala, at ito rin ang dahilan kung kaya’t di ko nakilala o nasilayan ang aking ama. Gayunpaman, nagpapasalamat na rin ako na di niya nagawang kitilin ang buhay ko di tulad ng mga sana’y naging mga kapatid ko. O kaya nama’y iwanan saan-saan o kahit kanino. Marahil ay nagoyo ito ng aking ama sa pag-aakalang paninindigan nito kami.

Minsan noon, napapaisip na din ako na grasya kung sakaling may bagong dalang lalaki sa bahay si inay. Ito lang ang pagkakataon na makakain kami ng tama kahit sa panandaliang panahon lamang. Dahil din dito ay nakaabot ako sa ikalimang baitang sa elementarya bago ako napahinto.

Sinisikmura ko nalang ang lahat ng gabing maririnig ko ang mga halinhing ng aking ina sa tuwing may kaniig ito. Nais kong magalit sa inay, gusto ko siyang sumbatan, gusto ko siyang murahin dahil sa ginagawa nito; subalit mas nanaig sa akin ang awa sa kanya - dahil ina ko siya.

Gusto ko mang kumawala sa sitwasyon na ito ngunit wala akong maisip na paraan. Kung sakali mang lumayas ako ay wala naman akong mapupuntahan. Ayaw ko din namang matulad sa mga batang palaboy sa daan; kaya kahit ganito lang ang aming kalagayan ay maitururing ko pa rin na mas pinagpala ako kaysa sa ibang bata.

Kung maipapagpatuloy ko lang sana ang aking pag-aaral, pagsusumikapan kong makatapos at makapagtrabaho upang baguhin ang pamumuhay naming ito.

Sa muli ay napabaling ang isipan ko sa layon ng aming pagbaybay sa lugar na ito. Bago pa kami mapadpad sa dati naming tinitirhan, nanggaling kami sa ibang probinsya. Doon ay nakilala ng inay si Simeon. Noo’y walong taong gulang pa lamang ako. Walang pang malay sa mga bagay-bagay.

Dinala kami noon ng lalaki ni inay sa kanyang bahay. Sa umpisa ay mabait pa ito ngunit sa katagalan ay naging mabigat ang mga kamay nito sa aking ina. Minsan ay napapasadyaan ako nito ngunit kadalasan ay sa nanay talaga ito naibubunton. Sa konting pagkakamali lang ay bugbog ang inaabot ng aking ina. Alam nito ang gawi ng nanay kaya naging seloso ito na kahit wala namang katotohanan ay pinagbubuhatan nito ng kamay ang aking ina. Ngunit ang di ko malilimutan ay ang panggagahasa nito sa akin. Isang araw noon ay umalis ang aking ina upang maglabada sa kakilala nito at ako lang at ang tiyo ang nasa bahay. Inihabilin sa akin ng inay na maglinis. Una, manaka-naka akong nakakaramdam ng mga tingin. Ipinagsawalang-bahala ko nalang iyon ngunit iilang saglit pa ay pumalikod na ito sa akin. Bumulong ito sa akin na tulungan ko raw ito at itinuro ang matigas na pagkalalaki nito. Ipinasok nito ang kanyang kamay at ipinakita ang ulo ng matigas na kahabaan nito. Nanindig ang balahibo ko sa takot kaya’t umiling ako sa di pagsang-ayon sa layon nito. Kita sa mga mata nito ang galit at bigla ako nitong sinakal. Pinagbantaan niya ako na may gagawing masama sa akin at sa aking ina kung sakaling di ako pumayag sa kanyang gusto. Inilabas nito ang kanyang pagkalalaki at marahas ni ipinasok sa aking bibig. Ito ang una kong karanasan na malasahan ang ari ng isang lalaki. Iilang sampal din ang iginawad nito dahil umano’y nasasaktan ito sa pagsayad ng ngipin ko. Mula sa mararahas na pag-ulos ay naramdaman ko nalang ang pagsirit ng likido mula sa ari nito sa loob ng aking bibig. Mabaho at maasim ito. Gusto ko mang idura ngunit pinigilan nito ang aking ulo na kumakawala sa ari nito kaya naman napilitan akong lunukin ang inilabas nito. Napaupo ito sa sofa at tangan pa ang matigas na pagkalalaki. Pinagbantaan nito akong muli ngunit wala sa sinasabi nito ang aking iniisip. Habang patuloy na umiiyak ay gusto kong masuka.

Kalaunan, napagtanto kong tamod pala ang tawag sa likidong sumirit sa bibig ko. Sa gayong pagkakataon ay naramdaman ko ang pagiging maruming tao.

Mabuti nalang at bago pa nasundan iyon ay napagdesisyunan ni inay na lumayo. Matagal na din palang nag-iipon ang aking ina para makalayas kay Simeon. At iyon ang dahilan kung bakit kami napadpad sa dati naming tinitirhan bago pa kami dumako sa lugar na binabaybay namin ngayon.

Tatlong taon na din ang nakararaan ng mangyari iyon sa akin. Hanggang ngayon ay walang nakakaalam nito. Ang mga pangyayaring umukit sa aking isipan na tila bang kahapon lang naganap. Kaya naman halong saya at takot ang namumutawi sa aking sistema sa papupuntahan ng aking ina. Marami ang pwedeng mangyari, ngunit ipinagdarasal ko nalang na sana’y sa pagkakataon na ito ay mapadpad kami sa mabuting tao na totoong kakalinga at tuturing sa amin bilang pamilya.

Sa ilang saglit pa ay naabot na namin ang aming pakay.

Ito ang pinakadulo ng eskinita at nakatayo ang isang bahay. Malayo-layo din ang pagitan nito mula sa iba pang kabahayan. Ang likod na parte ng bahay ay napapalibutan ng naglalaparang kabukiran. At sa bandang dako pa ay tanaw na ang kagubatan at sa banda pa roon ay ang nagtataasang kabundukan. Ang pinagmamasdan kong pumupulupot sa aking mga mata ay sapat na para pagaanin ang pagod na aking ramdam. Ibang-iba sa mga dati kong kinamulatang tanawin.

Ang ibaba at kalahating dingding ng bahay na aming titirahan ay gawa sa semento at ang kalahati pataas ay gawa sa kawayan at nasa katamtaman ang laki.

Kumatok ang aking ina at iniluwa nito ang isang matangkad na lalaki. Sa pigura nito ay maiintimida ka pagkakita mo palang. Wala pa ako sa kanyang dibdib sa taas nito. Malaki ang katawan, ngunit bilugan. Makakapal ang mga kilay nito at pagpag ng mayayabong na balbas ang mukha.

At ipinakilala ni inay si tito Roldan. Nagkakilala sila ng minsang magawi ito sa aming lugar. Tagamaneho ng trak at minsan ay nasa konstruksyon ang trabaho nito. Halos isang buwan na pala silang may relasyon ngunit ni minsan ay di ko ito nakitang nagawi sa aming bahay.

Wala itong sinabi bagkus kinuha lamang nito ang mga dalang gamit ni inay at pumasok sa loob ng bahay.

Naiwan naman ako sa labas bitbit ang mga gamit na tangan ko. Napakaraming mga agam-agam ang bumuhos sa aking isipan.

Halong kaba at takot ang nararamdaman ko. Ayaw ko nang maulit pa ang nangyari sa akin noon.

Chapter 2

Keith

Dalawang taon na ang nakararaan ng manirahan kami sa puder ni tito Roldan. At sa dalawang taon na yaon ay sapat para sabihin na mali ang aking pag-aakala sa aking tiyo. Aminin na natin na madalas nating husgahan ang isang tao base sa panlabas na kaanyuan. Di niyo rin naman ako masisisi dahil sa mga karanasang aking napagdaanan.

Napakaraming nangyari sa loob ng dalawang taon, at ang pinakamaganda roon ay ang muli akong makapag-aral. Si tito Roldan pa mismo ang nagpumilit na bumalik ako sa pag-aaral. Nga pala, baka napapansin ninyong tito pa rin ang tawag ko sa kanya kahit na isang pamilya na kami. Minsan na akong pinagsabihan ni tito na tawagin siyang tatay ngunit tila di ko talagang magawang ihayag ang hiling nito. Sadyang di palasalita ang tiyo kaya siguro lakas-loob nitong iminungkahi iyon, ngunit sa ilang araw na nagdaan ay di ko pa rin kayang sabihin ang katagang “tatay”; di rin naman nagpumilit ang tiyo kaya naman “tiyo o tito” pa rin ang tawag pandangal ko rito.

Sa pagbabalik, siya man ay hindi nakapagtaos ng sekondarya kaya alam nito ang kahalagahan ng edukasyon. Ilang linggo ding nagbangayan sila ni inay tungkol rito bago pa man napa-oo ni tito ang aking ina.

Gusto ng aking ina na tumulong nalang ako kay tito sa mga gawain para naman may makita din ako at may maitulong sa gastusing-bahay. Ngunit si tito mismo ang umalma sa gustong mangyari ng aking ina. Kaya pati ang konstruksyon, pangungumpuni ng sirang sasakyan at ibang mga kagamitan ay pinaltos na niya maitaguyod lang kami.

Dahil dito, humanga ako kay tito. Ni katiting na dugo’t laman ay wala kaming koneksyon ngunit handa itong gawin ang lahat matugunan lang ang pangangailangan ng binuo nitong pamilya.

Kaya naman ipinangako ko sa aking sarili na gagawin ko ang lahat para makapagtapos ng pag-aaral at masuklian ang paghihirap at sakripisyo ni tito (at ng aking ina).

Tuwing sabado at linggo ay tumutulong akong maglako ng mga niluto ni nanay: maja blanca, pancit, suman, at anu-ano pa. Ayaw kong maging pabigat. Dapat maipakita ko sa kanila na desido ako at karapatdapat sa oportunidad na iniukol nila sa akin.

Malayo pa ang aking tatahakin upang makamtan ko ang aking mga pangarap subalit kahit na gumapang ako sa daan na aking tatahakin ay gagawin ko makamit ko lang ang makapagtapos ng pag-aaral.

Nasa anim na baitang pa lang ako kahit na nasa edad na katorse. Tanda ko pa ang mga sandali nung bumalik ako sa paaralan; ang pumila kasama ng ibang mga bata para sa pagpupugay sa bandila ng Pilipinas, ang bango ng mga bangkong kahoy at lamesa, at ang muling paghawak ng mga librong bibigyan ko ng oras basahin upang matuto ng mga bagay-bagay. Marami ding mga bata ang nagtatanong kung bakit malaki na raw ako. Sa una ay nahihiya din dahil kahit na dalawang taon lang ang agwat ko sa mga ito ay tila nabibigyang pansin nila ang rason kung bakit napahinto ako ng pag-aaral. Kalaunan ay tila naging kuya na din ako sa kanila kaya naman pinag-igihan ko pa na maging isang mabuting ehemplo sa mga ito.

Di mo rin maiiwasan yung mga taong mapangmata at mapanghusga. Kahit na sa mga guro ay malimit ko ring marinig ang mga usapan hinggil sa aking pinagmulan at iba pang mga bagay-bagay. Yung iba ay pawang walang katotohanan at iba ay may kakarampot na tamang impormasyon ngunit mistulang pinalampas sa bakuran sa kung ano-anong bagay na idinagdag mula sa katotohanan.

Tao lang din naman ako at nasasaktan, ngunit sa bawat nagtatanong ay sinasagot ko nalang ng malabnaw na tugon.

Meron mang nanghuhusga ngunit meron din namang nakakaintindi. Ang sa akin ngayon ay ang unti-unti kong pag-abot sa aking mga mithiin na maialis kami sa kahirapan. Gusto kong mabigyan ng magandang buhay ang aking mga magulang. Ang iparanas sa aking ina ang kaginhawaan na dapat at karapatan niyang matamasa; lalo na kay tito kung saan buong buhay kong ipinagpapasalamat ang pagtanggap sa amin ng aking ina at sa pagbukas ng pagkakataong makapagtapos ng pag-aaral.

Sa isang pamilya, di rin maiiwasan ang mga bangayan. Noon malimit lamang ang mga nagiging bangayan sa loob ng bahay. Ngunit sa katagalan ay lalo itong napapadalas. Mula nung magsimula akong mag-aral ay palagi nalang ibinubulalas ni inay ang mga kakulangan sa bahay. Kahit di ko naririnig mismo sa bibig ni inay na gusto ako nitong huminto ng pag-aaral ay parang papunta din roon ang ibang mga pasaring nito. Kahit ang tiyo ay alam din ang ipinupunto nito kaya’t minsan ay napapadala din ito upang ipagtanggol ang “karapatan” kong makapag-aral. Minsan ay pareho nalang kaming di umiimik ni tito upang di na gatungan pa si inay. May mga pagkakataong napapaisip din ako na huminto at maghanap nalang ng trabaho, subalit sa wangis ng tiyo na sobrang pagod pagkauwi mula sa trabaho at iba pang pinagkakakitaan ay bumabalik ang espirito ng pagpupursigi sa aking loob. Kailangan kong tapusin ang sinimulan ko at kailangan kong tatagan at lakasan ang loob ko.

Isang araw, Sabado, habang ang tiyo ay wala upang tumulong sa talyer ng kumpare nito, ay nagpaalam ang aking ina na pupunta sa bayan. May dala itong mga damit kaya minabuti kong magtanong. Ang saad nito ay papasok itong kasambahay sa pinagtatrabahuan ng kanyang kakilala na umuwi sa karatig probinsiya dahil nagkasakit raw ang anak. Sambit pa nito na isang linggo lang naman ang itatagal nito kaya’t di na ako nagtanong pa ng iba pang detalye. Marahil naman ay napag-usapan na nila ni tito ang tungkol rito kaya pagkatapos ako nitong pagsabihan ng mga dapat kong gawin sa bahay ay humalik ito ng matagal sa aking noo at nagpaalam. Tinignan ko ang aking ina na naglaho habang tinatahak ang eskinita palabas hanggang sa mawala ang wangis nito.

Hinawakan ko ang parte ng aking noo na hinalikan ng aking ina. Sa tinagal-tagal ay naranasan kong muli kahit sa munting sandali ang pagmamahal ni inay. Nagdulot ito ng munting ngiti sa aking labi bago pa ipagpatuloy ang aking ginagawang paglilinis sa loob ng bahay.

Mag-aalas siete na ng dumating si tito at ipinaghanda ko naman ito ng makakain. Sa mukha nito ay puno ng pagtataka ngunit wala itong isinambit sa kung ano ang dahilan.

Pasado alas dies ay lumabas ito sa kanyang kwarto at pinuntahan ako sa labas na kasalukuyang nakatingala at nanonood sa mga bituin sa kalangitan. Sumandal ito sa gilid ng pintuan at tumingin sa akin. Napatingin rin ako sa kanya, at dahil sa walang katagang lumabas sa aming bibig ay pareho na lang kaming napatawa ng bahagya. Kahit sa nagdaang taon ay mistulang may pagitan pa din sa amin ng aking amain.

“Napakaraming bituin ngayon sa langit.” Sambit nito na ikinagulat ko. Malimit itong magsimula ng paksa na pwede naming pag-usapan kaya naman ganito nalang ako kung mabigla. Muling akong tumunghay sa gawi nito at napangiti.

“Oo nga po.”

Isang sandali ang lumipas kaya napaisip ako ng sunod na dapat itugon dahil minsan lang ito mangyari at ito na ang sandali upang makilala at makausap ang aking amain.

“Napakaganda po nilang tignan…”

Napangiti naman ako ng maisip ang kahalintulad ng ganda ng mga ito.

“…katulad ng mga pangarap ko. Ang ganda ng kislap nito na animo’y abot kamay ngunit mahirap palang abutin.” At napatawa naman ako sa sentimentalidad na lumabas sa bibig ko.

Napahinto naman ako nang humawak ang tiyo sa aking ulo at nakangiti.

“Gaano man yan kahirap, kakayanin mo naman di ba?” Tanong nito na pagkatapos guluhin ang buhok ko.

“Oo naman! Ako pa ba?!” Pangungumbinsi ko rito na pareho naming ikinangiti.

Ito na marahil ang pinakamatagal na pag-uusap namin ng tiyo. Napakasarap sa pakiramdam. Marahil ito ang pakiramdam na magkaroon ng isang ama na pwedeng masandalan.

“Maraming salamat po! Salamat sa ibinigay ninyong pagkakataon na muling ibalik ang pag-asa sa buhay ko- natin!

Makakaasa po kayong gagawin ko ang lahat upang makapagtapos at masuklian ang inyong pagsisikap.

Maraming salamat po talaga itay.”

Bigla namang umalsa ang dugo ko ng mapagtanto ang katagang isinambit ko. Mabuti nalang at madilim sa labas at di kita ang pamumula ko. Wala rin akong narinig mula sa aking amain kaya naman dumagdag pa ito sa aking pamumula.

“Pumasok na tayo at lumalalim na ang gabi. Baka magkasakit ka pa lalo pa’t medyo makapal ang hamog ngayon.” Saad nito. Tumayo ako at pareho naming tinahak ang aming mga kwarto.

Kung di ko pa nasasalaysay ay magkaiba ang kwarto namin. Nasa malaking kwarto sila natutulog ng inay at ako naman ay sa kwarto na noo’y isang imbakan. Nilinis pa ito ni tito (di ko talaga kayang tawagin siyang tatay at marahil dala lamang iyong ng bugso ng damdamin) bago pa man kami makarating noon.

Bago pa man kami pumasaok sa kanya-kanya naming lungga ay nagtanguan nalang kami; ngunit nasilayan ng aking mata ang bahagyang ngiti ni tito bago ito tuluyang makapasok ng kwarto. Kagyat namang may matinding tibok ang puso ko. Napahawak ako rito at patuloy pa din ang mabilis na pagtibok nito.

Pumasok nalang ako sa kwarto at masayang tumalukbong ng kumot at unti-unting linamon ng antok.

Chapter 3

Roldan

Kahit di pa man nasundan ang pagtawag ng “itay” ni Keith sa akin ay malaki na ang ipinagbago ng pakikitungo namin sa isa’t isa. Nakakapagkwentuhan na rin kami tungkol sa mga bagay-bagay lalo na sa mga kaganapan sa eskwelahan. Nagsisimula mang magbinata ay kinakikitaan pa rin ito ng mga ugaling bata na minsan ay palihim na ikinalulugod ko.

Nagkaroon din ako ng anak mula sa pagkabinata kaya naman di na ako nakapagtapos ng pag-aaral. Siguro kung buhay lang ang anak ko ay halos magkasing edad na sila ni Keith. Ngunit habang maliit na bata palang ay namatay ito dahil sa aking kapabayaan, na siya namang naging mitsa sa pag-iwan sa akin ng dati kong kinakasama. Mula noon ay di na ako nagtangkang mag-asawa ulit hanggang sa nakilala ko ang ina ni Keith. Kahit na alam ko ang gawain ni Rosa ay wala na akong nagawa dahil nahalina na ako sa kanya. Dahil dito, napagdesisyunan kong ibahay ang mag-ina. Oo, nalaman kong may anak ito dahil nang minsan kong inaya na pumanhik na lamang sa aking bahay ay inilahad nito ang kaugnayan kay Keith; ngunit desidido na ako sa aking layunin. Kung gugustuhin kong matapos ang gawain ni Rosa ay dapat alam kong madali ko siyang makita at maipadama sa kanya na di na niya kailangang maghanap pa ng ibang laman.

Masaya rin sa pakiramdam na may ituring na anak pagkatapos ng nangyari sa akin noon. Siya ang tipo ng bata na mapapabaling ka talaga.

Sa unang taon ng aming pagsasama ay ninais kong bumuo ng supling subalit napag-alaman kong tali na pala ito, kaya naman ang paghangad na magkaroon ng anak ay natoon na lamang kay Keith.

Maituturing na swerte si Rosa kay Keith dahil wala kang mapupunang kamalian sa bata: walang reklamo at masipag. Kahit na di ko man ito tunay na anak ay naging magaan ang pakiramdam ko rito.

Araw ng linggo at inaasahan namin ang pagbabalik ni Rosa. Noong una man ay tutol na ako sa kagustuhan nitong pumalit na pansamantalang katulong sa bayan. Ayaw ko din namang magpang-abot pa kami dahil di ko rin naman siya mapipigilan kapag ninais niya ang isang bagay. Di ko rin naman ipinagtanong kung kaninong bahay ito tutuloy. May halong kaba ngunit napatunayan na ni Rosa na karapatdapat siyang pagkatiwalaan sa nakaraang dalawang taon ng aming pagsasama.

Naligo naman ako dahil isang linggo ko ding hindi nakakapaglabas ng katas ko. Halos nangangalit na ang mga ugat sa aking pagkalalaki na nagbabadyang magdala ng rumaragasang tamod sa bahayan ni Rosa. Kahit sa imahinasyon palang na wawasakin ko na naman ang lagusan nito ay halos tumagas na ang likido sa sandata ko.

Si Keith naman ay abala sa paghahanda ng hapagkainan upang salubungin ang ina nito. Napatingin naman ako sa mukha ng bata na halos ipinagbiyak na bunga sa kanyang ina. Di ko naman napigilan ang kislot ng aking ari sa aking nakikita.

Dumaing ako sa aking isipan na sa kahayukan ng aking laman ay pati ang bata ay aking mental na pinagsamantalahan.

Napatitig akong muli sa bata ng marinig ko itong mahinang umuugong ng isang kanta na may ngiti sa labi. Napaisip nalang ako kung ilang babae ang piiyakin nito kung sakaling ganap na magbinata. Kung gaano kaganda ang nanay nito ay siya ring kahalintulad ng bata.

Pumatak na ang relo sa alas nuwebe ngunit wala pa ring Rosa na dumadating. Kahit sa mukha ng bata ay batid ang pag-aalala. Kaya naman pinagsabihan ko itong manatili sa loob ng bahay habang ako naman ay mag-aabang sa labasan.

Habang naghihintay ay inalok pa ako ng mga nag-iinuman na makisalo sa kanila. Ilang panghihikaya’t pa ang kanilang ginawa ngunit lahat ng iyon ay aking tinanggihan. Ayaw kong una akong makita ni Rosa na nakikipag-inuman sa kanyang pagdating.

Halos mag-aalas dose na at di pa rin siya damarating. Nakatulog na ang mga nag-iinuman. Iba’t ibang bagay-bagay ang sumasagi sa aking isipan. Kung baka may nangyaring masama sa aking kinakasama o kaya naman, di naman sana, ay iniwan nito kami. Kahit na amay telepono man ay di ko rin naman alam kung sino ang tatawagan. Napakabubo ko din naman na pumayag lang ng di man lang nag-uusisa sa lugar na kanyang pupuntahan at sa taong pwedeng lapitan kung sakali man. Kinalma ko nalang ang aking sarili dahil baka naman ay ipingsabukas nalang ni Rosa ang pag-uwi. Minabuti kong bumalik sa bahay at doon ay nadatnan ko si Keith na nakatulog sa bangkong kawayan sa paghihintay. Pinasan ko ang bata at inihiga sa kanyang tulugan at ako naman ay minabuting magpahinga din dahil bukas ay may ihahatid pa akong mga paninda at kalakal.

Kinaumagahan ay maaga akong umalis. Sa kinagawian ay maagi pa ring nagising ang bata upang maghanda ng almusal. Ngunit parang merong nag-iba, ang dating masiglang bata ay tila napalitan ng matatamlay na kilos. Marahil dala ito ng di pa pagbalik ng kanyang ina. Lumapit ako dito at ginulo ang buhok nito.

“Wag kang mag-alala, babalik si Rosa - ang nanay mo. Baka kung may may pinagawa lang ang amo nito kaya’t di nakauwi agad.

Kung gusto mo wag ka nalang muna pumasok para masalubong mo ang nanay mo sakaling umuwi siya mamaya.” Pag-aalo ko sa bata.

Isang tango lang ang naisagot nito at kanyang ibinigay ang aking pagkaing pananghalian.

Ang akala kong isang araw ay nasundan pa ng ilan pang mga araw, hanggang sa naging isang linggo at ilan pang linggo. Maraming haka-haka akong naririnig tungkol sa di pagbabalik ni Rosa. Pinalampas ko lahat ng mga naririnig ko at kibit balikat lang sa mga deretsahang tanong.

Mag-iisang buwan na at wala pa rin kaming kaalam-alam sa kinaroroonan ni Rosa. Nagawa na din naming magtanong sa bayan ngunit wala kaming nakuha ni katiting na impormasyon.

Isang gabi ay di ko na napigilan pa at nagpakalulong sa alak. Walang pakialam sa mga pinagsasambit ng aking mga kasama. Ang sa akin lang ay kahit sa ilang sandali lang ay mawala ang bigat ng aking mga iniisip. Nang mapagtantong tinamaan na ay nagpaalam na ako’t binaybay ang daan papunta sa amin.

Di ko alam kung bakit ako dinala sa munting silid ni Keith. Marahil gusto kong makita na nasa mabuti itong kalagayan. Mahina kong binuksan ang pintuan at pumasok. Sa bandang dulo ay nakita kong mahimbing na natutulog ang bata.

Tahimik kong nilapitan ito, at sa munting sinag ng buwan na nanggagaling sa bintana ay nasilayan ko ang kanyang mukha - napakaamo. Una ko palang na kita dito nang pumanhik sila sa aking bahay ay magaan na ang loob ko sa bata. Limitado ang karanasan ko sa mga bata noon kaya’t minabuti ko nalang na tumahimik. Kahit na halos basahan na ang mga damit nito, kahit na halos alilain na ni Rosa ang bata, ay wala pa rin itong karekla-reklamo. Mahilig itong magbasa dahil sa mga lumang dyaryo at pahayagan na dala ko pangsiga ay binabasa pa niya muna bago pa man sunugin. Dito ko napag-isipan na ibalik sa pag-aaral ang bata lalo pa’t kinakitaan ko ito ng talino at pagpupursigi. Alam ko ang kahalagahan ng edukasyon dahil ako man ay hindi nakapagtapos kahit hayskul man lang. Kaya naman ilang linggo ko ding isinangguni ito kay Rosa kahit na sobrang tutol ito nung una. Sa hulihan ay napa-oo ko din ito na siya namang sobrang ikinatuwa ng bata. Dito ko unang nayakap si Keith, marahil sa tuwa ng bata. At sa yakap na din yun nagsimula ang paunti-unting paglapit namin ni Keith. Kahit na may ilang pa din, kahit papano ay nakakausap ko na din ito.

Dahil sa hirap ay palagian kong naririnig si Rosa sa mga reklamo nito sa mga kakulangan. Desisyon ko to kaya naman kapag meron gawain sa talyer ay sinusunggaban ko na pati pangungumpuni ng mga sirang gamit. Nakakatuwa lang dahil si Keith ay doble kayod din para makatulong. Kaya mas nakukumbinsi akong tama ang desisyon kong ibalik ito sa pag-aaral.

Lahat naman sinubukan kong punan hangga’t sa aking makakaya. Ipinagsawalang bahala ko na nga ang nakaraan ni Rosa dahil sa pagmamahal ko sa kanya. Gusto kong ipakita na di na niya, nila, kailangan pang mangamba dahil tatayo akong tatay at bubuo kami ng isang pamilya.

Tama nga siguro ang sabi nila na di kayang punan ng pagmamahal lang ang isang relasyon.

Ngunit nung umalis si Rosa at hanggang ngayon ay di pa nakakabalik, ay bigla na namang pag-ilap sa akin ng bata. Noong ilang araw palang na di bumabalik ang ina nito ay di niya minsang ipikaita ang pag-aalala ngunit mas lalo pa itong naging maasikaso sa lahat ng bagay. Kahit papano ay nariyan siya para gampanan ang mga tungkulin ni Rosa. Sa pagtatagal ay akala nito siguro’y wala na itong karapatan na manatili sa bahay dahil sa pang-iiwan ng kanyang ina; ngunit gusto kong sabihin na kahit di man bumalik si Rosa ay handa akong panindigan ang pagiging ama.

Oo, masakit sa pakiramdam na muling iniwan ako, kami, ni Rosa; subalit di ko maintidihan kung bakit walang bahid ng lungkot akong nararamdaman.

Napatingin ulit ako sa bata. At sa tagpong ito ay napahawak ako sa mukha nito ng wala sa isip. Dama ng kamay ko ang banayad nitong mukha na halos kawangis ng kanyang ina.

Nabigla naman ako nang kumislot ang pagkalalaki ko sa loob ng aking pantalon. Marahil dala ito ng libog na naipon sa mahabang panahon na di ako nakipagtalik. Lalo pa’t ang nasa harapan ko ay ang kawangis ng babaeng minahal ko. Ipinasok ko ang aking kamay sa loob ng aking salawal at nadama ko ang mamasa-masang likido dala ng pauna kong katas.

Gusto kong lumabas at ipalabas ang init ng aking katawan ngunit di ko magawang lisanin ang kwarto.

Tinanggal ko ang pagkakabutones ng aking pantalon at inilabas ang naghuhumindig kong pagkalalaki. Napagpasyahan kong magpalabas ng init sa harap mismo ng aking anak-anakan. Tila nilamon na ako ng libog kahit pa man na baka ay magising ko ang bata at makita ang kawalanghiyaan ko. Nawala na ata ang katinuan ko dahil di ko man naisip na baka magawang iwan ako ng bata kapag nakita ako nito. Datapwa’t wala na talaga akong lakas at marahas kong sinalsal ang aking kahabaan upang mabilis na makapagpalabas. Ilang mabibigat na hininga ang kumawala sa aking bibig at paminsanang tumititig sa nakaawang na bibig ni Keith; iniisip na subo ni Rosa ang aking kalakihan. Napatingala nalang ako sa sensasyong aking ramdam.

“T-Tito?”

Halos mapabalikwas naman ako nang marinig ko ang tinig ni Keith. Ngayo’y gising at nakatingin sa aking kahabaan na aking hawak.

Napakagat ako sa aking bibig at napabuga ng mabigat na hininga bago lumabas ang mga katagang aking pwedeng pagsisihan.

“Keith tulungan mo ako.”

Chapter 4

Keith

Kasalukuyan akong nakahiga at nakatingin sa kisame habang nag-iisip sa mga nangyari sa aking buhay, lalo na ngayon. Halos isang buwan nang di bumabalik ang aking ina. Tinangka naman naming ipagtanong sa bayan habang tangan ang litrato nito sa mga nakakasalubong na mga tao; dahil sabi ng ina ay may pupuntahan ito sa bayan para sa panibagong raket na inalok ng kakilala nito. Pinuntahan din namin ang palagiang pinaglalabhan ni nanay ngunit sabi nito’y matagal na itong di napupunta sa kanila.

Kilala ko ang aking ina, at isa lang ang rason na namumuo sa aking isipan - na sumama na ito sa ibang lalaki. Kung tama man ang hinala ko ay siyang ikakagalit ko. Sa halos dalawang taon naming nanatili sa puder ni tito Roldan, oo salat man, ngunit ang mga pangangailangan namin ay pinipilit punan ng aking amain. Isang matuturing na hulog ng langit ang tiyo, lalo na sa akin, na kahit walang katiting na dugo na nagdudugtong sa amin ay inako nito ang pagiging padre de pamilya sa amin. Kung sa akin ay wala na akong mahihiling pa, kung babae man ako ay hinding- hindi ko pakakawalan ang katulad ni tito Roldan.

Halos perpekto na ang lahat, ngunit nagawa pa ring lisanin ni inay si tito Roldan. Marahil ay nakahanap ito ng taong makakapuno ng materyal nitong pangangailangan.

Napatakip naman ako ng aking mga mata gamit ang likod ng aking braso. Di ko alam ang gagawin lalo pa’t wala na akong dahilan para manatili sa bahay na ito - na sa unang pagkakataon ay itinuring kong tahanan. Di naman ganun kakapal ang aking mukha para patuloy na manirahan sa bahay na ito. Alam kong mabait si tito Roldan pero ayaw kung samantalahin ang kabaitan nito. Wala akong alam na pwedeng tuluyan dito at isa lang ang alam ko na paraan para may matirhan kung sakali man: ang maging katulong. Halos maluha na ako ng mapagtantong ang mga binubuo ko palang na mga pangarap ay gumuguho na. Gusto kong magmakaawa, lumuhod, o sundin ang ano mang gusto ni tito huwag lang ako nitong paalisin. Kahit huminto man sa pag-aaral ay gagawin ko para makatulong sa gastusin. Masakit man sa loob na huminto muli sa pag-aaral ay gagawin ko wag lang paalisin sa bahay na ito.

Gusto ko sanang hintayin ang tiyo upang sabihin ang aking suhestyon na animo’y pagmamakaawa, ngunit dahil sa pagod na dala ng sobrang pag-iisip ay nakatulog ako.

Napukaw naman ako ng makarinig ng mabibigat na paghinga. At mula sa liwanag ng buwan mula sa bintana ay kita ko ang pigura ng isang malaking tao. Di malinaw ang aking paningin dulot ng pagkakahimbing kaya naman kinusot ko ito upang maging klaro ang aking paligid.

Napalaki naman ang aking mga mata nang mapagtanto na si Tito Roldan pala ang taong nakatayo sa aking harapan. Ang mas ikinabigla ko pa ay ang makita itong nagsasalsal. Di pa nito alintana na ako’y nakatingin sapagkat nakatingala ito dala ng kanyang ginagawa.

Base sa amoy na dumadampi ay nakainom ang tiyo. Di ko alam kung dahil dala ng alak kung bakit nagkamali itong pumasok sa tamang kwarto kung kaya naman nasa harap ko pa ito ng gawin nito ang pagsasalsal.

“T-Tito?”

Utal kong sambit na kumuha sa atensyon nito. Kita ko pa ang muntikang pag-igtad nito. Tangan nito ang naghuhumindig na kanyang kahabaan. Salungat man sa liwanag ay alam kong nakatingin si tito Roldan. Narinig ko ang isang mabigat na paghinga bago ito magsalita.

“Keith tulungan mo ako.”

Halos pabulong na nitong sabi ngunit dahil sa katahimikan ng gabi ay rinig ko ang bawat kataga nito.

Di ako makagalaw. Di ako makapag-isip ng matino. Parang balde ng tubig na ibinuhos sa akin ang aking mga alaala sa kahayupang ginawa sa akin ng lalaki ni inay noon. Nanginig ako sa mga memorya na pilit kong kinalimutan.

Ngunit iba ang sitwasyon ngayon. Nakainom ang tiyo kaya’t baka dala lang ito ng kalasingan at init na pangangailangan ng katawan lalo pa’t siguro’y matagal din itong hindi nakapagparaos. Alam ko ang pakiramdam dahil lalaki din ako.

Sabihin na nating kailangan ko ng bahay na matitirhan ngunit kapalit naman nito ay sakaling mga alaala na panghabambuhay kong dala.

Ang katanungan lang ay bakit nasambit ng aking amain ang aking pangalan kung siya man ay lubog sa alak? Kung magkagayon ay ako talaga ang kanyang pakay.

Ngunit bago pa man ako makapag-isip ng aking gagawin ay mabilisang tinahak ni tito Roldan ang daan palabas ng kwarto; at naiwan akong tuliro.

Wala mang nangyari sa amin na dapat kong ikalugod ngunit pihado akong bukas na bukas ay isa akong ganap na palaboy.

Di ko alam kung bakit ganito kamalas ang buhay ko. Akala ko’y magiging tama na ang lahat ngunit lahat pala ay akala ko lamang.

Umagos na naman ang luha ko at kasabay nun ang tunog ng pangunahin naming pinto. Marahil ay umalis ang aking amain sa marahil sama ng loob ng paking pagtanggi.

Pagkatapos nun ay di na ako nakatulog pa hanggang mag-umaga.

At sa mga oras na nakalipas ay nakapagpasya na ako. Susubukan kong magsumamo, ngunit kung kinakailangan kong punan ang gutom sa laman na iniwan ng aking ina kay tito Roldan ay gagawin ko. Labag man sa aking kalooban ngunit ito na marahil ang dinadama ng aking ina noon na kapit sa patalim maitaguyod lang ang bawat araw ng buhay namin.

Nakapagdesisyon man ay pilit pa rin akong nag-iisip, naghahanap ng pwedeng alternatibong paraan.

Papasibol na ang araw sa silangan. Paikot-ikot ako sa bahay ng biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito ang tiyo. Ninais kong makita sa mata nito ang pagsisisi at pag-unawa ngunit isang hungkag na damdamin ang tila namumutawi sa mga mata nito.

Ilang segundo kaming nagtitigan nang makita ko ang pagtikab ng bibig nito, marahil at piyadong sasambitin nito ang kagustuhang umalis ako sa pamamahay nito.

Bago pa man nito sabihin ay mabilis akong pumunta sa paanan nito at lumuhod na umaakap sa mga paa nito.

Umagos na naman ang mga luha sa aking mata bago tumingin sa kanya.

“T-t-tito…”

Chapter 5

Roldan

Papasikat na ang araw, at ni katiting na tulog ay wala ako. Kasalukuyan akong nakahiga sa mayabong na damuhan malapit sa batis sa malayong parte ng bukirin. Noon ay palagi akong napaparito sa tuwing gusto kong mapag-isa at kailangang may isipin. Ang agos ng tubig at huni ng mga ibon sa papausbong na umaga ay parang oyayi na nagpapakalma sa magulo kong isipan.

Iminulat ko ang aking mga mata at napatingin sa malapad na kalangitan. Ilang minuto din akong nakatitig sa kawalan.

Napabuntong hininga ako at muling ipinikit ang aking mga mata.

Di ko alam kung papaano ko haharapin si Keith. Muntikan ko nang magahasa ang bata. Alam ko namang mali ang ginawa ko at nagpadala ako sa libog ng aking katawan na ginatungan pa ng espirito ng alak.

Halong hiya at kaba ang nararamdaman ko. Menor ang pinagtangkaan ko at lalaki pa kaya’t pwedeng-pwede ako nitong ireklamo at ipakulong.

Pwede akong humingi ng paumanhin at idahilang nadala lang sa init ng alak. Na isa akong lalaki na nangangailangan ng masasandalan sa pagpapalabas ng init ng katawan. Alam kong alam niya ang pangangailangang ito dahil isa rin itong lalaki.

Kung sakali mang kumagat ito sa aking paliwanag ay pihado naman akong lilisanan din ako nito katulad ng kanyang ina. Ang dalawang taon ay kaunting sandali lamang ngunit sapat na ito para mapamahal na rin sa akin ang bata.

Kaya tumayo ako para humingi ng tawad sa bata at kung maaari ay kalimutan nalang namin ang mga nangyari at magsimulang muli.

Tinahak ko ang daan pabalik at sa bawat hakbang papasok sa eskinita papunta sa aming bahay ay siya namang pagdagundong ng tibok ng aking puso sa takot na baka sa aking paglapit ay siyang pagdakip sa akin ng awtoridad; ngunit kahit na sa malayo pa ay wala akong natanaw na bakas ng alagad ng batas. Kaya’t papaano’y nakahinga ako ng maayos.

Bago pa man ako pumasok ay huminga ako ng malalim. Pagkapihit sa pinto ay ipinakita nito agad ang aking pakay - si Keith.

Nagkatitigan kami ng sandali at muli akong huminga upang kumuha ng lakas sa aking gagawin na paghingi ng kapatawaran.

Handa palang akong ibuka ang aking bibig nung tumakbo palapit sa akin si Keith at lumuhod sa aking harapan na nakaakap sa aking paa.

“T-t-tito…” utal nitong sambit nang tumingala sa akin. Wala namang kataga na lumabas sa aking bibig dahil sa pagkabigla dahil di ko to inaasahan.

“Patawad po sa ginawa ng aking ina. Alam ko po na wala po akong karapatan na manatili pa ngunit wala po akong alam na pwedeng puntahan. Wala po akong kamag-anak na pwedeng tuluyan…” pagpapatuloy nito sa garalgal na tinig. Pilit nitong pinipigilan ang pag-iyak.

“Kaya naman po handa po akong gawin ang lahat, huwag niyo lang po akong paalisin dito. Maawa na po kayo!” Tunghay ng bata habang umaagos ang mga luha sa pisngi nito.

Wala pa rin akong imik, kundi patuloy na nakatingin lang dito. Ang dapat na ako ang humingi ng tawad ay biglang bumaliktad.

Di ko inaaasahan ang sunod na nangyari. Kinalas ni Keith ang pagkakabutones ng aking suot na salawal at inilabas ang medyo matigas ko nang ari. Di ako nakapagpalabas kagabi kaya naman ay mabilis ang naging reaksyon nito sa paghawak ng mainit na palad ni Keith.

Kita sa mata nito ang pagsusumamo.

Naglalaban ang aking budhi. May parte na gustong ihinto ang gagawin ng bata; subalit aminado ako na sabik ako sa susunod na mangyayari. Ang mainit nitong kamay na nakapalibot sa naghuhumindig kong pagkalalaki at ang makita ang manipis nitong bibig na nakaawang na ilang pulgada lang ang layo bago lasapin ang ari ko.

Sa mga panahong nawala si Rosa ay nabaling ang atensyon ko sa anak nito. Kung gaano ito katulad sa wangis ng kanyang ina. Lalaki man ay lantad ang makinis nitong balat kaya naman napakaraming babae ang naririnig kong nagkakagusto sa kanya lalo pa’t nagbibinata na ito.

Sa nakaraang gabi, ang kakaibang init na dala sa pagtingin sa bata ay akala kong dala lamang ng alak at hayok ng laman, ngunit ngayong ni katiting na epekto ng alak ay wala, napagtanto kong naghahangad na pala ako sa kanyang laman. Mali man kung ituring ngunit mas nangingibabaw ang aking pita. Kung kinakailangan na gamitin ang pangangailangan nito ng matitirhan ay susunggaban ko. Kung sa bagay, kasalanan din ito ng kanyang ina, kung kaya’t siya ang magpupuno ng puwang na iniwan ng ina nito.

Napaiktad nalang ang aking katawan ng maipasok ni Keith sa kanyang bibig ang ulo ng aking kalakihan. Ang mainit nitong bibig at ang basa nitong dila na humahagod sa ilalim ng aking ari. Nakapikit ang bata at minsang may tumulo na luha sa kanyang mata. May kirot sa aking dibdib na nagdidikta na huwag ipagpatuloy ang aking hangarin; subalit heto na at may nangyari na kaya naman buong lakas ko itong paninindigan ng di tumatanaw sa magiging kalalabasan ng aking pagpapakatanga.

Nang di ko maramdaman ang paggalaw ng labi nito ay ako na mismo ang nagsimulang kumadyot sa bunganga nito. Marahil walang karanasan ang mata kaya kailangan kung dahan-dahanin.

Ang simbuyo na dala ng pagkantot sa bunganga nito ay nagdadala ng kakaibang kilabot sa buo kong katawan. Bunganga palang ay mas higit na ang dulot na libog sa akin. Nagayuma ako ata dahil sa dala nitong sarap; o di kaya’y nademonyo.

“Sisiguraduhin kong maliligayahan ka hanggang sa hahanap-hanapin mo ang batutang ito. Di katulad ng nanay mong buhang!” Saad ko sa aking sarili na ngayo’y hawak ang ulo ng bata habang patuloy sa pag-atras at abante sa bunganga nito. May kalayuan ang bahay namin sa ibang kabahayan kaya naman kahit na sa umagang tapat ay di ko inda ang mga ungol na kumakawala sa aking bibig.

Nang maramdaman ko ang nalalapit na paglabas ng aking katas ay hinablot ko ang aking pagkalalaki.

Ayaw ko pang magtapos lang dito.

Ang mga mata ng bata ay tila nagtatanong. Walang akong sinabi at kinarga ko lamang ito at inakay papunta sa aking kwarto. Inilipag ko ang bata sa higaan at pumaibabaw sa kanya habang puno ng bugho na tumingin sa kanyang mga mata. Mamasa-masa ang mga ito sa pigil na mga hikbi. Marahil ay alam na nito ang gusto kong mangyari.

“T-tito wag po…”

Chapter 6

Roldan

Binalot na ang buong pagkatao ko ng aking kasakiman. Habang akay ang bata papunta sa aking higaan ay ramdam ko pa ang panginginig ng katawan nito, at ang mga mata nito’y puno ng papatak na mga luha bago pa man sambitin nito ang kanyang pagsusumamo.

Nakapagdesisyon na ako na sa araw na ito ay aangkinin ko ang kaisa-isang anak ng babaeng minahal ko. Isang lalaki at menor de-edad. Ang mga hikbi nito ay mas lalo lang nagpahumindig sa nangingilabot kong kayamuan dahil sa pagpipigil ng paghikbi nito ay siya namang pamumula ng mga pisngi nito, at ang pagkagat sa labi nito ay mas nagpatingkad pa sa rosas na kulay ng sutla nitong labi.

Kahit sa gagawin ko ay ayaw kong tuluyan akong kamuhian ng aking anak-anakan. Gusto ko na kahit papaano ay maging handa ito sa aking gagawin. Marahil ay naging marahas ako sa pagpapakita ng aking motibo. Noong pumasok ako sa kwarto nito nakaraang gabi ay kahit sa sinag ng liwanag ay wala akong nakitang bahid ng pagtanggi. Kung pano kagulo ang mukha nito sa sunod na gagawin.

Dahan-dahan ang pagbaba ng aking labi habang patuloy na nakatingin sa kanyang mga mata.

Napatigil naman ako ng makita ang patagas ng pulang likido mula sa bibig nito. Nagdugo ang labi nito dahil na marahas na pagkagat rito. Ang lahat ng pita ko ay iglapang nahupa dahil sa aking nakita. Di pa man nagsisimula ay nasaktan ko na ang bata. Napadagan naman ang aking ulo sa dibdib ni Keith habang nakakuyom ang kanang bisig ko sa kubre kama. Rinig na rinig ko ang mabibigat na paghinga ng bata marahil sa pigil na paghikbi nito na sinaliwan pa ng mararahas na pagtibok ng kanyang puso. Dama ko rin ang di pa ring humuhupang panginginig ng katawan nito.

Sa aking mga mata ay naramdaman ko ang unti-unting pamamasa nito. Ayaw kong iangat ang aking ulo dahil di ko ata kayang makita ang pagkasuklam sa mukha ng bata. Kani-kanina lang ay buo na ang loob ko sa aking pakay na panggagahasa, ngunit ngayon ay napalitan ito ng di maipaliwanang na kahihiyan na sa aking katayuan ay nagpadala ako sa aking laman.

Marahil tama nga ang sabi nila na ang hayok ng laman ay tila isang droga na umaalis sa isang tao sa kanyang katinuan.

“Patawad K-Keith…

Patawad kung pinagtangkaan kita. Nadala lang ako sa aking laman; sa pita na iniwang hungkag ng iyong ina.

Inaamin kong sinamantala ko ang iyong sitwasyon. Alam kong mali, ngunit mas nangibabaw ang hayok ng aking laman. Mali na sayo ko ibunton…”

Napatigil naman ako dahil naramdaman ko ang kamay ni Keith na umalsa sa nakayubyob kong ulo. Ang kaninang kaba sa kanyang mga mata ay napalitan ng tila awa.

“Tito patawad sa nagawa ng aking ina.” Garalgal na sambit ni Keith.

“Kung ito po ang makakapuno sa kasalanan na nagawa ng aking ina; at siyang makakapuno sa iniwan niyang responsibilidad ay gagawin ko.” Saad ni Keith.

Sa ilang sandali ay napahinto ako at napadilat sa harap ng bata. Ang pamag-intindi nitong mga titig ang aking nasisilayan. Ang takot sa kailaliman ng kaninang kanyang mga titig ay naging pamag-aruga. Hindi ko maiwasang mamangha sa mga tinuran nito.

Andaming pihit sa mga pangyayari. Ang bugho na napalitan ng pagsisisi ay tila bumaliko ulit. Dahil sa naging reaksyon ko, napabalikwas naman ang bata dahil sa hiya. Kahit na nakatagilod ay kita pa rin ang pamumula ng mukha nito hanggang sa kanyang tenga.

Akala nito’y aking tatanggihan ang kanyang lahad. Napalunok ako sa hindi malamang dahilan. Ang tila Maria Clara na kanina lamang ay aking gagahasain ay buong alo nang inihahayag ang sarili upang aking lapain.

Hinawakan ko ang kanyang pisngi at hinalikan ang kanyang noo.

“Wag kang mag-alala, magiging marahan ang tatay.

Paumanhin sapagkat kinakailangan kong may pagpalabasan ng aking init.

Kung alam mo lang kung gaano ako nahalina sayo. Kung gaano kasidhi ang bughong dala mo sa kalooban ko.”

Mula sa gilid ng aking mata ay kita ang sobrang pamumula ng bata. Kailangan kong maging banayad upang tuluyang ipagkaloob ng bata ang aking nais.

Ang magkabilaang kamay ko ay ipinasok ko sa kanyang damit at ipinulupot sa kanyang katawan. Ang aking magagaspang na mga kamay ay kasalukuyang humahagod sa makinis na balat ng bata. Ang kakaibang libog sa paghagod ng balat nito ay muling nagpasiklab sa init ng katawan ko.

Dahan-dahan kong itinaas ang harang na nagpatambad sa katawan nito. Isang angil ang kumuwala sa aking bibig. Kahit na wala mang ulbo sa kanyang dibdib ay sapat nang magpatindi sa nararamdaman ko dahil sa mapupula nitong mga utong.

Muli kong tinignan si Keith at nakakagat na naman ito sa kanyang bibig. Ibinaba ko ang aking ulo sa balagat nito at kinagat. Nang marinig ang ungol nito ay dinilaan ko ang parte na aking kinagat. Inumpisahan ko ding sabisabin ang dibdib nito sa bawat balat na madadaan ng aking dila’t labi.

Nagtagumpay akong mapaungol ang bata nang inumpisahan kong sipsipin ang kaliwang utong nito. Tila musika sa aking pandinig ang mga mahihinang halinghing na kumakawala sa kanyang bibig. Pagkatapos lamasin ang magkabilaang utong nito na bumusangsang na. Pinahiga ko ang bata.

Napahawak nalang ako sa aking nakatayong pagkalalaki dahil sa aking nakikita, ang katawan nitong puno ng aking marka na nagpapatunay na pagmamay-ari ko na ang batang ito, ang mga mata nitong kinakikitaan ko na ng bugho, ang bibig nitong nakaawang na kanina lang ay lumamas sa aking pagkalalaki.

Hinubad ko ang aking damit at korto ko nalang ang natira. Nakaawang naman ang aking batuta na kanina pa nagpapalabas ng paunang katas.

Tinangka kong tanggalin ang salawal ng bata ngunit naramdaman kong tila pinipigilan niya ito. Kahit wala mang salita itong binabanggit ay kita sa mga mata nito ang pagdadalawang-isip.

Muli akong umakap sa bata at bumulong sa tenga nito.

“Shhh. Tayo lang dalawa ang nandito. Wag kang matakot.” Dahan-dahan kong ibinaba ang salawal nito hanggang sa tuluyan ko na itong matanggal. Muli kong itinaas ang aking sarili habang siya’y nasa pagitang ng aking nakaluhod na mga tuhod. Dahil nakatagilid si Keith kaya tumambad sa akin ang maumbok nitong puwet. Hinawi ko ang katawan nito upang tuluyang pumalikod sa akin. Kahit di man kalakihan ay ito ang perpektong palaupuang aking nakita. Napamura naman ako nang mahipo ko ang malambot nitong umbok; dinagdagan pa ng mamula-mula at walang buhok nitong lagusan.

Kahit kalmado man sa panlabas ay halos isang halimaw na ganid ang aking nasa loob na nagnanais na bayuhin siya na di mabata.

Ito ang unang pagkakataon na matitikman ko ang butas ng palaupuan - at sa lalaki pa. Sa kanya ko lang naiisip ang kalibugan at paghahangad. Noon ma’y nagtataka ako kung masarap ba sa pakiramdam na bumayo sa ganitong klaseng lagusan, ngunit ayaw na ayaw itong gawin ni Rosa kahit ilang beses ko man itong pinakiusapan.

Ipinantay ko ang aking ulo sa kanyang lagusan at sinimulang dilaan ang butas nito. Napahawak naman si Keith sa kubre kama at paminsan-minsang napapaiktad ang katawan nito marahil siya man ay nasasarapan. Kahit ako man nasasarapan din. Sa bawat pagdiskubre sa katawan ni Keith ay tila paraiso ang hatid sa akin. Siguro kung ibang tao ang gagawan ko nito ay baka naman nasuka na ako, ngunit ang simhayo ng katawan ng bata ay tila isang matamis na kendi na sa bawat paglasap mo’y nakakahumaling.

Ilang minuto ko ding dinilaan ang butas ni Keith. Halos higupin naman nito ang aking dila sa bawat pagkakataong sumisikip ito. Di ko rin alam kong papano ko mapagkakasya ang aking kalakihan sa kasikipan ng bata. Ilang babae na rin ang nakasiping ko at nasaktan dahil sa aking pagkalalaki. Ngunit di maaring matapos ang tagpong ito na di ko mapupunlaan ang bahayang ito. Ngayon pang si Keith na mismo ang nag-imbita ng pagkakataon.

Dumila ako sa aking bibig at tinawag ang pangalan ng bata.

“Ang sarap mo!” Nakita kong namula ulit ang pisngi ng bata.

“Keith…

Tignan mo kung ano ang idinudulot mo sa akin” Nang mapatingin ito ay inihayag ko rito ang aking kalakihan. Kahit na nakita na nito ang aking kahabaan ay napaawang pa din ang bibig nito. Ito ang unang pagkakataon na makita niya ang kabuuan ko,ang kahubaran ko. Tuluyan ko nang inalis ang aking korto at kapwa na kaming walang saplot.

Hinatak ko ito at pinadapa.

Dumagan ako sa kanyang likuran habang kinikiskis ang aking pagkalalaki sa kanyang lagusan.

“T-T-Tito…” sambit ng bata na halata ang takot sa tono ng kanyang pagkakasambit.

“Di ba ang sabi ko sayo, wag kang matakot. Ako ang magiging una kaya kailangan mo akong pagkatiwalaan at gawin ang mga bagay na aking sasambitin.” Bulong ko rito ay hinalikan ang leeg hanggang balikat nito.

Tumayo ako at pumunta sa kanyang harapan. Sa muli ay pinuno ko ang bunganga nito ng aking kahabaan. Napapatingala nalang ako sa bawat paghahod ng dila nito sa aking pagkalalaki at ang paglabas loob nito sa kanyang bibig.

Ang kaninang mata nito ay puno na rin ng bugho. Ipaparanas ko sa kanya ang sarap na kanyang hahanaphanapin. Hinawakan ko ang magkabilang ulo nito para igiya ang ritmo ng panghihimasok ng batuta ko sa bibig nito. Ang paglabas ng laway nito sa tuwing naduduwal ito kapag abot ko na ang lalamunan nito ay kaiga-igaya. Ninais nitong ilabas ang aking ari ngunit pinigilan ko ito at pinasubo ang kabuuan ng aking pagkalalaki hanggang sa sumubsob ang mukha nito sa aking mga bulbol. Tinangka ako nitong itulak ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa ulo nito at isinubsob pabalik sa aking ari. Naduduwal pa ito at tumutulo na ang luha. Bahagya kong binunot ang aking ari upang makakuha ito ng hangin, at nang matiyak na nakaginhawa na ay muli kong ipinasok ng buo ang aking ari. Sa muli ay nasasamid pa ito ngunit kalaunay di na ito nagtatangkang umalpas.

Malupit man kong sasabihin ang ginagawa ko ngunit kailangan kong ipakita sa kanya kung sino ang dapat na masunod at kung pano ang tamang pagsubo dahil pihadong hindi ito ang huli na matitikmnman niya ang aking ari.

Kung di ko naranasan ito sa kanyang ina, sa anak nalang niya aking ipaparanas.

Nang maramdaman kong ako’y handa na, binalikan ko ang kanyang likuran. Naglumpasay naman si Keith marahil sa pagod ngunit nanatiling nakataas ang kanyang palaupuan.

Dumura ako sa aking mga daliri at itinutok ang aking hinlalato sa lagusan ni Keith. Napatunghay naman ito nang ipasok ko ang aking daliri. Ang init ng kanyang loob, at ang paghigpit nito habang ginagalugad ko ang kaibuturan ay nagpapatindi sa hangarin kong maipasok ang akong kahabaan; ngunit kailangan kong maihanda ng lubusan si Keith. Ayaw ko din namang masaktan ang bata.

Daliri palang ay lasap ko na ang kasikipan ng butas na ito. Itinulak ko pang lalo ang ang aking daliri hanggang sa wala nang makitang bakas ng aking hinlalato. Napadaing si Keith ng malakas at sinubukan nitong alisin ang aking daliri sa pamamagitan ng paggapang paunahan ngunit gamit ng isa ko pang kamay ay ipinulupot ko ito sa kanyang bewang at hinatak ko ito pabalik.

“Masakit po!” Daing ng bata.

“Alam ko… alam ko.” Pag-aalo ko rito. “Ito ang unang pagkakataong madiskubre ang parteng ito kaya kailangan kong ihanda ang lagusang ito upang di ka masaktan.” Saad ko at tumango nalang ang bata sa pagsang-ayon.

Muli kong inilakbay ang aking dila sa makinis na balat ng bata. Gusto kong ilayo ang atensyon nito sa nangyayari sa kanyang likuran habang patuloy kong inuunat ang kanyang pwerta.

Ang malalim na hininga ni keith, ang mainit nitong katawan, ang halimuyak ang pawis nito ay sadyang napakaperpekto. Ang mga katangiang hinangad ko sa kababaihan noon ay ngayo’y ninanais ko sa lalaking bata sa aking harapan.

Sinundan ko ng ikalawang daliri na siyang nagpaigtad sa likuran ng bata, at siya namang muling ikinalugod ng loob ko.

Nang sa palagay kong handa na ang lagusan nito ay dumura ako ng laway na ipinampadulas sa aking kalakihan.

“Keith…” marubdum kong saad. Lumunok ako sa pagbuo ng aking isip sa aking gagawin. “Di ko na kaya!”

Itinutok ko ang aking kahabaan sa butas nito.

“T-Tito natatakot ako…” halos mangiyak-ngiyak nitong sambit.

“Dadahan-dahanin ko pangako, kaya huwag kang mag-alala.” Pagpapagaan ko ng loob nito ngunit ako man ay di tiyak dahil sa aking kalakihan ay kahit sa ginawang kong paghahanda ay maaring masaktan ko pa rin ito.

“Opo.”

Sa sinabi nito ay siya namang pagtulak ko ng aking ari. Napasubsob ang bata sa unan upang pigilan ang malakas nitong ugong habang sa akin ay tila naging musika na kaysarap pakinggan. Ako man ay di napigilang mapaungol at mapamura dahil sa sarap. Ang sikip at kaysarap sa pakiramdam.

Ang lugod ng pakiramdam na maging una. Ang maramdaman ang pagkapunit ng birheng lagusan na ito.

“Tito ang laki po…

Ang sakit po…” ngayo’y humihikbi ito dahil sa sakit.

“Wag mong pigilan, wag mong labanan. Hayaan mong pumasok ang pagkalalaki ko.

Masasaktan ka lang kong paglalabanan mo ang pagpasok nito, dahil hinding-hindi ko tatanggalin ang ari ko sa butas mo.

Ako ang unang kukuha at pupunla sa kailaliman mo.

Wala pa sa kalahati ang nababaon ko Keith dahil sa kasikipan mo. ” Malumanay ngunit maawtoridad kong saad.

Halos sumabog na ang aking pagkalalaki dahil sa pagpiga ng lagusan ni Keith. Dalawang daliri lang ang ipinasok ko kahit na mas higit pa roon ang laki ng ari ko.

Muli kong hinugot ang nabaon kong kahabaan ay dumura pa upang mas laong dumulas.

Mararahang ulos ang ginawa ko ngunit ayaw talagang pumasok ng batuta ko

Iginiya nito ang kanyang ulo sa aking gawi. Namangha naman ako sa aking nakita; ang mata nito’y nagpapakita ng halong takot at pithaya.

Inabot ng dila ko ang linya sa likod nito at hinagod hanggad maabot ko ang leeg nito. Dahil sa ginawa ko ay naramdaman ko ang pagluwag ng bukana nito kaya marahas akong umulos upang tuluyang maibaon ang aking kahabaan. Napayapos ako ng mahigpit sa bata ng maipasok ko ang lahat ng aking ari. Di ko maintindihan ang aking nararamdaman. Ibang-iba sa mga nakasiping ko noon. Marahil si Keith ang una kong natikman na birhen, unang palaupuang lagusang aking nabiyak, at sa isang lalaki pa.

Ang init ng loob nito, at ang palagiang pagsikip nito ay langit.

Inilapit ko ang aking bibig sa kanyang tenga. “Nakuha ko na ang pagkabirhen mo. Nagagalak ako na ako ang naging una.”

Dahan-dahan ang aking pag-ulos hanggang sa di ko na kaya pang magpigil. Binayo ko ang lagusan nito at hindi ininda ang pagpipigil at pagsusumamo nito.

Walang pakialam kong may makarinig man sa mga salitang ungol sa aming mga bibig. Ang mga hagalpak ng aming katawan habang sa tuwing bumabaon ang aking kahabaan. Ang lubos na pagkalugod na makita ang paglaho ng aking ari at ang pagkiskis ng aking mayayabong na bulbol sa likuran nito.

Di ko rin lubos maisip ngayon kung paano nakayanan ng lagusan nito ang matambok at mahaba kong pagkalalaki.

Gusto kong makita ang reaksyon ng bata. Dahil sa aming posisyon ay di ko ito nasisilayan kaya inihawi ko ang mukha nito at doon ko nakita kong gaano ito kalunod sa pita ng aming pagtatalik.

Ito ang nagpadagdag pa ng aking hangaring ipalasap ang sarap ng una nitong pakikipagtalik.

Dahil sa pagod ay tuluyan kong inihiga ang bata at binayo patagilid. Iniangat ko ang kaliwang paa nito upang patuloy na maipasok ng ganap ang aking ari.

Ilang sandali pa ay tuluyan ko nang naipunla ang aking katas sa bahayan nito. Kasunod nun ay ang pagpalabas ng katas ng bata. Kung paano manginig ang katawan nito at mas nagpasikip sa lagusan nitong sumasakal sa aking pagkalalaki. Napatingala ako at napakaga’t labi sapagkat masakit ang pagpiga ng looban nito sa aking ari ngunit ang katawan ko ay nababalutan ng panginginig dahil sa sarap.

Napamura nalang ako sa aking isipan.

Di ko pa rin inaalis ang aking ari. Hinalikan ko ang balikat nito at yumakap sa bata.

“Keith, salamat dahil napasaya mo ako. Ang sarap mo!”

Wala akong narinig na sagot dahil sa pagod nito. Inihimlay ko ang malagkit at pawisan naming katawan upang makapagpahinga. Pareho din kaming walang tulog.

Ito ang una at pihadong hindi ang panghuli. Naramdaman ko nalang ang bigat ng aking mga mata at tuluyang humimlay habang akap ang batang nakakulong sa aking mga bisig

Chapter 7

Keith

May parte sa akin na nagsasabing mali ngunit nang sabihin ni tito na nasiyahan siya ay tila nalugod din ang damdamin ko.

Isa pang kinaiinisan ko ay dapat na di ako malugod sa nangyari lalo pa’t sa lalaki ko din naibigay ang una ko- sa amain ko pa! Ang awa na nadama ko nung magsumamo ito. Lalaki din ako kaya alam ko ang pangangailangan ng tiyo. Napakaswerte ni inay na nakatagpo siya ng lalaking tumanggap at buong pusong nagmahal sa kanya. Gayunpaman, naisipan pa ding iwan nito ang tiyo. Kung di lang sana umalis si inay ay di ako aabot sa ganitong tagpo. Kung andito lang sana ang aking ina ay marahil isa kaming masayang “pamilya”.

Mahigit isang buwan na ang nakararaan ng huli naming makita si inay at ang mga panahong iyon ay nakita ko ang pagkasuklob ng lupa sa mukha ng aking amain. Marahil iniisip nito ang animo’y pagkukulang nito; na sa totoo lang ay wala, dahil lahat naman ay pinipilit nitong punan.

Kung paano nito pinakikita ang katatagan sa pagharap sa akin sa mga panahong iyon. Sa totoo lang ay naiinggit ako sa aking ina. Naiinggit ako.

Kaya naman sa puwang na iyon ay pinilit kong punan, di lang dahil gusto kong manatili sa puder ni tito Roldan, ngunit dahil gusto kong makita niya na di siya magsisisi sa pag-aruga sa akin.

Dahil rin dito, marahil ay nakayanan kong ipagkaloob ang aking sarili sa kanya. Kahit papaano ay wala din akong pinagsisihan dahil sa mga huling kataga nito matapos namin gawin iyon ay nangahulugang nagampanan ko ang puwang na iniwan ng aking ina.

Ngunit bakit parang may kakaiba akong naramdaman sa aming pagtatalik. Di ko masabi kung ano?

Higit pa, ang aming pag-iisa ay nasundan pa.

Papunta na siya ng trabaho at ako naman ay naghahanda ng aking sarili papunta sa eskwela. Di naman ako magkandaugaga dahil di ko matandaan kung saan ko nailagay ang akin baunan. Habang nakayuko’t naghahanap sa maliit na tukador sa ilalim ng hugasan kung saan nakalagay ang mga nakatagong baunan at ibang kagamitan ay bigla namang may humawak sa aking bewang. Kahit alam ko naman kung sino, inihawi ko pa rin ang aking mukha sa gawi nito. Akma na sana akong tatayo ngunit inilagay nito ang isa niyang kamay sa aking likuran at nanatiling nakahawak ang isa sa aking bewang. Ikiniskis nito ang kanyang matigas na bukol na nakapaloob pa sa pantalon nito. Hinawi niya ako at pinahawak sa gilid ng hugasan. Idinantay nito ang kanyang katawan sa aking likuran at bumulong sa aking tenga.

“Mabilis lang to kaya pagbigyan mo na ako.”

Habang marahan niyang hinahalikan ang aking tenga at leeg ay siya namang pagkalas ng aking pantalon.

Mula sa labas ay dinig ang iba’t ibang ingay ng mga taong nagmamadali; papunta sa eskwela, sa trabaho o sa personal na puntahan.

Dumura siya at pinahid sa aking likuran at dahan-dahan kong naramdaman ang pagpasok ng daliri nito sa aking lagusan. Patuloy pa din ang paghalik nito sa aking leeg at ang kamay nitong kanina’y nasa bewang ko ay humahagod na sa aking utong sa loob ng aking uniporme.

Sunod ko nalang na naramdaman ang pagpasok ng ikalawang daliri nito. Halos mapahiyaw ako ng pagalawin nito ang kanyang nakapasok na daliri sa aking lagusan na tila bang may ginagalugad.

“Sshhh…

Wag kang maingay kundi maririnig tayo ng mga tao sa labas.” Bulong nito sa akin.

Malayo man ang agwat ng bahay namin sa ibang mga bahay ay natatakot pa rin ako na baka marinig ako ng mga tao sa labas.

Kinagat ko naman ang daliri nito na pinantakip sa bibig ko. Mga impit na ungol ang kumakawala sa aking bibig sa sensasyong aking nararamdaman sa bawat pag ulos ng mga daliri nito sa aking likuran at ang paggalugad nito sa aking bibig.

Sa ilang saglit ay naramdaman ko na ang matigas nitong ari na marahan nitong ipinapasok sa akin bukana. Iilang ulos din ang kanyang ginawa bago tuluyang makapasok ang kabuuan ng pagkalalaki nito. Habang nakakulong sa mahigpit niyang yakap ay nararamdaman ko pa ang pagpintig ng pagkalalaki nito sa aking kaibuturan. Di pa rin siya gumagalaw na tila ninanamnam ang aking loob. Isang mahabang halinhing ang narinig ko sa aking amain. Kasunod nun ang mararahang pag-ulos sa aking likuran. Dahil baon na baon ang pagkalalaki nito ay mararamdaman ko pa ang mga bulbol nitong kumikiskis sa aking likuran sa bawat ayuda na kanyang ginagawa.

Muli at biglaan nito akong pinadapa sa pahugasan at humawak sa magkabilang bewang ko. Mula sa malumanay na pag-ulos ay unti-unti itong bumibilis. Kagat- kagat ang aking braso upang di makagawa ng ingay bagama’t may kumakawala pa din sa pagkakataong baon-baon ang kabuuan nito na tila ba abot na ang sikmura ko. Makailang ulit ko na ring naramdaman ang ari nito sa aking likuran ngunit naninibago pa din ako sa kalakihan nito.

Ilang sandali ay bigla niyang hinugot ang pagkalalaki niya’t hinatak ako paharap sa kanya. Nabigla naman ako at di malaman ang gagawin nang hawakan niya ang pisngi ko’t sinabisab ng halik ang aking labi. Ito ang unang pagkakataon na mahalikan ako at amain ko na naman ang nakauna. Patuloy pa din siya sa paghalik habang ako ay nakapikit at tila ngisay. Minsan hinahagod nito ang kanyang dila sa aking labi. Bigla itong huminto, napadilat naman ako at napatitig sa kanyang matang nangungusap na di ko mawari. Bahagya nitong kinagat ang kanyang labi at muling sinimulang angkinin ang aking labi. Napasinghap naman ako nang kagatin niya ang ibabang labi ko. At sa pagkakataon na iyon ay tuluyan na niyang sinakop ang kaibuturan ng aking bibig. Ipinasok nito ang kanyang dila at naglilikot sa loob. Kakaibang bugho ang dala ng una kong karanasan sa pakikipaghalikan. Dahil sa kakaibang sarap na dulot nito ay gumanti na din ako sa kanyang mga halik. Hinawakan ko ang kanyang pisngi, na ngayo’y puno ng mga papatubong balbas, at idiniin pa lalo ang kanyang mukha sa akin. Sa paglalaban ng aming mga dila ay nakagat ko ito na siya namang naglabas ng ungol sa aking amain. Inilayo nito ang kanyang mukha. Isang ismid na ngiti ang sumilay sa bibig nito. Ang mga mala tsokolateng mata nito ay puno ng pagnanasa. Nagayuma ako ata dahil sa maikling pagitan namin ay siyang nagbigay ng kakaibang panibugho na nangangailangang punan kaagad; kung kaya’t di ko na sinayang ang anumang segundo at ako na mismo ang tumanggal ng puwang at sinunggabang muli ang labi nito.

Tuluyan niyang inalis ang aking pantalon at kinarga’t pinaupo bahagya sa aming pahugasan ng di napuputol ang aming paghahalikan. Sa muli ay ipinasok nito ang kanyang kahabaan sa aking kalooblooban. Napatingala ako sa sarap na aking naramdaman. Ang kaninang sakit ay napalitan ng pawang sarap na para bang droga na kumukuha ng aking katinuan. Sa bawat pagbaon ng kahabaan nito ay siya namang paglagaslas ng kuryente sa buo kong katawan.

Di ko man nahahawakan ang aking pagkalalaki ay alam kong malapit na ako gayun din ang aking amain na ngayo’y hayok sa pagbayo ng aking lagusan.

Mas lalo pa nitong isinagad ang kahabaan sa aking loob at naramdaman ko nalang ang pagpulindit ng kanyang katas sa bawat pagpintig ng kanyang kahabaan.

Ilang sandali lang ay siya namang pagsirit ng puting likido sa aking ari.

Nakasiksik pa din ang kanyang ulo at umaayuda pa upang ilabas ang natitira nitong katas. Sa huling pagkakataon ay muli kong nalasap ang labi ng aking amain at hinablot nito ang kanyang pagkalalaki. Mabilis nitong inayos ang sarili at binaybay ang daan palabas ng bahay; ngunit bago magbukas ng pintuan ay lumingon muna ito at nangusap, “Kung di mo kaya ay magpahinga ka nalang dito sa bahay.”

At tuluyan nitong nilisan ang bahay.

Ako nama’y tila lantang gulay na nakaupo sa pahugasan. Ramdam ko pa ang pag-agos ng katas ng aking amain palabas ng aking bukana.

Napagdesisyunan kong di na tumuloy sa paaralan dahil paniguradong di ako makakagalaw ng maayos. Mahirap na at baka makahalata ang mga kaklase ko lalo na ang mga guro. Pagkatapos kong makapaglinis ng katawan ay ininda ko ang kirot sa aking likuran. Ang pakiramdam na inat ang loob ko na nahubog sa kahabaan ng amain ko; na ngayo’y hungkag at nangangailangang pagsidlan at punan.

Pinilit kong alisin sa aking isipan ang nangyari sa amin at buong araw kong inabala ang aking sarili sa mga gawaing bahay.

Chapter 8

Keith

Wala akong kakilalang kamag-anak. Ang alam ko, taga-Mindanao ang pamilya nila inay at wala naman akong impormasyon tungkol sa totoo kong ama maliban sa pangalan nito; kaya naman wala akong alam na mapupuntahan kung sakaling umalis ako dito. Dahil dito, takip-bibig nalang ako sa ginagawa sa akin ng aking amain. Kung tutuusin, maliban sa paggamit niya sa akin ay wala na itong ginagawang iba.

Laki ako sa hirap kaya’t kahit sa edad ko na ito ay mulat na ako sa ganitong mga sitwasyon. Kung tutuusin, mas malala pa ang lagay namin ng aking ina sa dati naming lugar at tirahan.

Aminado akong kapit sa patalim ang aking ina. Marami na rin akong nakitang iba’t ibang lalaki na napupunta sa dati naming bahay. Gayunpaman; bulag, pipi’t bingi ako rito. Kaya naman nung kinupkop kami ni Tito Roldan ay malaki ang pagpapasalamat ko dahil kahit na trabahador lamang ito sa konstraksyon o kaya nama’y tagapaghatid ng mga kalakal ay di niya kami pinabayaan ng aking ina. Di ko nga mawari kung bakit pa nagawang iwanan ng aking ina si Tito Roldan. Kahit man sa nagawa ng aking ina ay wala akong masasamang bagay na narinig kay tito Roldan.

Di man palasalita ang aking amain ay makikitang mabuti itong tao. Marahil ay naghahanap lang ang katawan nito ng pagpaparausan lalo na’t iniwan ito ng aking ina. At ang paggalaw sa akin ng akin amain ay mas napadalas pa nung malaman nitong tuluyan nang umalis ang akin ina pagkatapos ng halos ilang buwang di pagbalik nito. Animo’y kumawala ito mula sa pagkakagapos.

Ngunit pagkatapos ng araw na iyon, kung saan nakaramdam ako ng unang halik, ay di na nasundan pa ang paggalaw sa akin ng aking amain. Palagiang malalim na ang gabi kung ito ay umuwi at maaga pang umaalis.

Dapat lang na maging masaya ako dahil sa pagtigil ng paggamit nito sa akin ngunit tila bang merong lumbay at lungkot itong dala na di ko maintindihan. Kahit man na di kami palagiang nag-uusap ay ang araw-araw na pag-uwi nito ang nagbibigay ng saya at seguridad sa akin.

Ganun lang ba?

Matapos ang ilang ulit naming pagniniig ay may nabago sa aking sistema. Ayaw ko mang sabihin, ayaw ko mang aminin, ngunit tila hinahanap na ng aking laman ang pagpuno sa akin ng tiyo. Sa kanya ko lamang ito nararamdaman. May ibang nagpahayag ng kanilang intensyon subalit pagkasuka lang ang aking nararamdaman. Sinubukan ko ding ibaling ang aking isip sa noo’y nagugustuhan kong mga babae ngunit bigo ako dahil sa bawat paggalaw ko sa aking sarili ay siya namang paglitaw ng imahe ng akimg amain. Ang mukha nitong hayok ngunit taliwas sa marahan at banayad nitong mga kilos na naniniguradong di ako masasaktan.

Napakuyom naman ako sa aking dibdib ng maisip na baka ay may natagpuan na itong makakasama. Isang babae na lubusang makakapagbigay sa kanya ng kaligayahan.

Napamura naman ako sa aking kamangmangan. Isa lang ang rason kung bakit ako nagpaggamit at dahil iyon sa pangangailangan ng matutuluyan, yun lang “dapat”!

Umabot sa dalawang buwan at patuloy pa din ang ganitong tagpo. Noong nakaraang linggo ay nanatili akong gising hanggang makauwi siya subalit ng makita nitong gising pa ako ay inilapag nito ang kanyang mga gamit at lumabas ulit ng bahay. Pagkatapos nun ay mas gabi o kaya nama’y madaling araw na itong umuuwi at tuwing sabado at linggo ay palagiang nasa kabarkada niya ito nagagawi.

Araw ng biyernes, alam kong walang trabaho si Tito Roldan bukas. Dahil sa kinita ko sa pagbobote ay naisipan kong magluto ng sinigang. Pinagkasya ko nalang ang kinita ko sa mga sahog at kakarampot na baboy. Kahit alam kong baka gabihin na iyong umuwi ay baka naman maisipan nitong kumain kung makita niya ang niluto ko.

Pagkatapos magluto ay kumain ako ng hapunan. Naglinis ng bahay at naligo pagkatapos. Alas otso na ng gabi at di pa din umuuwi si tito kaya naman naisipan kong sandaling lumabas ng bahay.

Doon nakita kong nag-iinuman sila ni kuya Berting at ang mga kaibigan nito. Nang makita ako ay sinensayan akong lumapit sa kanila. Akala ko ay pakikiusapan na naman nito akong bumili ng mani pampulutan bagkus inabutan ako ng basong pantagay.

Tumanggi ako ngunit naghiyawan naman ang kasamahan nito.

“Ano ka ba, nagbibinata ka na! Isa pa, magkikinse kana di ka pa rin marunong uminom?!” Pangungusap ni kuya Berting sa lasing na tono.

“Oo naman boy, ano ka ba? Bakla?

Kaming bahala sayo, resbak mo kami kung sakaling pagalitan ka ni pareng Roldan.” Sabat pa ng ibang manginginom.

Ilang dahilan din ang sinabi ko ngunit sadyang makulit ang mga ito. Nagpaubaya na lang ako dahil gusto ko ding matikman ang lasa ng alak.

“Isang baso lang talaga po…” sambit ko. “Oo naman, kaya’t inumin mo na!” Panghihikayat ni kuya Berting.

Inabot ko ang baso at sininghot ang laman. Pinikit ko ang aking mata at tinungga ang buong laman. Napaubo naman ako dahil sa latay na dala nito. Ang init sa lalamunan gayundin sa tiyan. Napangiwi nalang ko sa naiwang lasa sa bibig ko.

“Woohh ganyan, ganap ka nang binata boy!!!” Hiyawan ng mga manginginom.

“Ano isa lang? Ang hina naman nito.” Panloloko ng mga ito. Nilagyan pa nila ang baso at binigay sa akin. Ininom ko naman sa pag-aakalang tatantanan nila ako pagkatapos nun.

Naka tatlong baso ako ata ng alak ng magsimulang mahilo ako. Bigla nalang akong napaupo sa kandungan ni mang Hector nang hablutin ako nito.

Tumindig na man ang mga balahibo ko nung maramdaman ko ang pagsimhot nito sa likod ko.

“Ang bango ng batang ito!” Hiyaw ni mang Hector. Nagtawanan naman ang iba. Siguro dahil lango na sa impluwensya ng alak ay tila isang katatawanan lang ang ginawa ni mang Hector.

“Sayang lang dahil pututoy ang meron siya, hindi perlas.” At nagtawanan na naman sila. “Ang gandang lalaki pa naman, mana sa nanay.” At muli na namang sininghot ang likod ko. Dahil nakaupo ako sa kandungan ay randam ko ang pagkiskis ng medyo matigas na ari ni mang Hector. Di ko naman mapigilan ang kislot ng alaga ko sa ganitong posisyon at sensasyong dama ko lalo pa’t matagal na nung huling magsiping kami ng tiyo.

“Sayang nga at di na bumalik ang nanay nito. Marahil naghanap na ng mas malaki kay Roldan.” Sambit ng isang manginginom at lahat ay muling nagtawanan. “Sa pagkakaalam ko pumapatol yun kahit kanino. Sayang nga lang at di ko napunlaan. Kaya kahit amoy na lang sa anak.” At ngayon, inamoy nito ang leeg ko. Ang kaninang bugho ay napalitan ng kilabot at galit dahil sa mga pangungusap ng mga ito hinggil sa aking ina. Tinangka kong umalis ngunit sadyang napakalakas ng bisig na nakapulupot sa akin.

“Wag ka munang umalis boy. Paligayahin mo muna junior ko. Di mo ba randam matigas na ohhh.” Pasimpleng bulong nito nang marandaman nito ang pagtatangkang pagkalas ko. Ramdam ko ang sadyang pagpapakislot ng ari nito na tumutusok sa pagitan ng aking palaupuan. Iniayos pa nito ang pagkakaupo upang maitusok ang kanyang kahindigan sa pagitan ng aking palaupuan. Ilang mabibigat na hininga ang kumakawala sa bibig ni mang Hector.

“Wag mong sabihin Hector na nababakla ka na diyan kay Keith? Bokya ka ba sa mga babae mo? Kunsabagay puke nalang kulang sa batang yan, sarap nang tirahin ehh.” Sambit ni kuya Berting at naghagikgikan ang mga ito. Isang ismid na ngiti lang ginanti ni mang Hector at patuloy sa ginagawa nito.

Di ko alam ang gagawin. Natatakot ako. Gusto ko nang umuwi. Hilong hilo na din ako. Ngunit kahit anong gawin ko walang lakas na lumalabas sa katawan ko. Kilala si mang Hector dito sa lugar. May ari siya ng bukirin na malapit lang sa amin. Nasa mahigit 30 na ang edad, walang asawa ngunit kilala siya sa pagiging babaero. Minsan ko na ring narinig na napabaranggay ito dahil umano sa pang-eenganyo sa menor. Iniisip ko baka dala lang ng alak ang kalibugan nito o sadyang may intensyon siya mula sa simula pa lang.

“Bakit tahimik ka? Masarap ba?” Bulong nito. “Gusto mo bang ituloy natin? Pihadong maliligayahan ka sa kargada ko.” Sambit nito at ang kamay na nakapulupot at humahagod na sa balat ko. Kinuha nito ang kanyang kamay at pa pagbalik nito at ipinasok niya sa loob ng aking damit; at dahil nakayuko ako ay di halata ang paggapang ng kamay nito papunta sa aking utong. Nanlaki ang mga mata ko nang maramdamang basa ang mga daliri nito.

Nanindig ang mga balahibo ko dahil sa takot.

Nang mag-abot si kuya Berting ng tagay ay siya namang paghinto nito at niluwagan ang pagkakahawak sa akin upang iabot ang kanyang tagay. Kahit na nakakapit pa din ito sa aking baywang ay buong lakas akong tumayo at tumakbo pabalik ng bahay. Walang lingon-lingon ang bingi sa mga tawag ng mga ulol.

Nakaabot ako ng bahay at humawak sa pintuan upang habulin ang aking hininga. Lumingon ako upang tignan kung sinundan ako ni mang Hector. Nakahinga naman ako ng maluwag ng mapagtantong walang bakas ni mang Hector ang sumunod sa akin.

Napahawak ako sa aking ulo at napakuyom na din ng kamao.

Halong galit at pagkasuka dahil sa mga masasamang salita na inigawad nila sa aking ina at sa pagturing nila sa akin. Noon, akala ko maganda ang pakikitungo nila sa akin ngunit sa loob pala ang kulo ng mga ito.

Sabihin na nating ganoon ang aking ina ngunit wala pa rin silang karapatan pagsalitaan siya ng ganun o ituring ako na kahalimbawa.

Naranasan ko na ang pakikipag-isa at sa amain ko pa ngunit iba ang pakiramdam kay tito Roldan kesa sa naramdaman ko kay mang Hector - takot at pagkasuklam. Kahit man nakipagtalik ang tiyo sa akin kailanma’y hindi bumaba ang tingin nito sa akin hindi katulad ng ginawang pagbabastos at pang-aalipusta sa akin at sa aking ina ni mang Hector. Na akala ba nito’y ayos lang na hamakin at ihaintulad ako sa isang bayaran dahil anak ako ng dating bayaran! Na ayos lang na kahit kailan at anong paraan akong gamitin sa hayok ng kanilang laman!

Napaupo ako sa bangko dahil sa pagkahilo at masidhi kong ramdam. Ganito pala ang pakiramdam ng umiinom. Ang init sa sikmura at nakakahilo. Konti palang ang nainom ko ngunit dahil hindi ako sanay ay halos umikot na ang mundo ko. Kahit na halo-halo ang nararamdaman ay nakaidlip ako sa hapag dahil sa bigat ng ulo.

Chapter 9

Roldan

Mag-aalas onse na nung ako ay makauwi. Paniguradong tulog na si Keith.

Kahit malayo pa man sa bahay ay nakita kong bukas pa ang ilaw. Napakunot naman ang noo ko dahil ito ang unang pagkakataon na iniwan nitong bukas ang ilaw hanggang sa ganitong oras. Napadaan ako sa nag-iinuman kila ni Berting. Nang makita ako ay tila nawala ang espirito ng alak sa kanila at tumahimik bigla. Nakita ko nalang ang maigting na titig ni Hector. Pinagsawalang bahala ko nalang iyon dahil alam ko naman ang katayuan nito lalo pa’t nakainom.

“Pareng Roldan, musta na?! Tagal mo nang di nasasama sa amin ahhh? Tara inom muna pampainit lang.” sambit ni Nanding na halos pumikit na ang mga mata. Bago pa man ako tumanggi ay muli pa itong nagsalita. “Ahahaha, wala ka naman palang pagpaparausan ng init mo. Naghanap na pala ng mas malaki ang asawa mo! Ahaha-hik! Di mo pala asawa yon! Hik-hik!” Napakuyom ako ng kamao ngunit nagpigil ako. Pagkatapos ng pagsambit nito ay nakatulog ito ng humihilik. Napatawa naman ang tatlong gising.

Tuturan na sana ako sa bahay ng magsalita si Hector. Muli kong ibinalik ang aking paningin sa kanilang gawi. Ngayon ay si Hector nalang ang gising dahil nakatulog na din si Berting at Lando na kanina’y pumipilantik na ang mayayabong na mga mata dahil sa antok na dala ng alak.

Nakadantay ang kanang kamay nito sa pasandalan ng bangko at ang kaliwang kamay ay nakadantay sa hita nito habang hawak ang baso ng alak. Nilagok nito ang alak at nilagay ang baso sa lamesa at tumingin ng deretsahan sa akin.

“Ang sarap ng anak-anakan mo. Tignan mo oh! Tigas na tigas si junior. Siguro kasing sarap ng nanay niya ang batang iyon.” Suminghot ito ng hangin. “Amoy ko pa nga ang bango nito habang nakakandong siya sa akin kanina.

Sayang nga at di natapos.” At isang ngisi ang gumuhit sa labi nito habang ipinasok nito ang isang kamay sa loob ng kanyang salawal.

Biglang lumagitgit ang mga ngipin ko sa galit ngunit ni isang ekspresyon ay wala akong ipinakita. Isang malamig ngunit puno ng bugho na tingin ang ibinalik ko at kita kay Hector ang pagkabigla at takot.

Di ko alintana na magagawa ni Keith ang mga tinuran ni Hector. Merong mali.

Sana di tama ang hinala ko na pinupunterya ni Hector si Keith. Na sana dala lang ng alak ang pakiramdam nito.

Bantog ang pangalan nito sa pagiging manyak ngunit di ko akalain na pati sa lalaki ay papatol ito.

Tila tinamaan naman din ako ng mga sarili kong mga pangungusap. Kung magkagayon ay kinakitaan din niya ng ganda ang bata. Ako man ay nagawa kong pagsamantalahan ito. Akala ko noon dala lang ito ng pagmamahal ko at nasa sa kanyang ina kaya tila hinangad ko din ang bata. Kamukha niya ang kanyang ina ngunit ang kakaibang presensya nito ay mahirap ipagsawalangbahala. Kaya naman nung una ko siyang matikman ay tila may nagpuyos sa loob ko na gustong kumawala. Ang mga halinhing nito sa tuwing bumabaon ang aking kahabaan sa kaibuturan nito; at ang nasang muling masabisab ang mga labi nitong noong nakaraan ko lang natikman. Sa panahong napagtanto kong nilisan kami ni Rosa ay walang bahid ng lungkot na sumilay sakin kundi saya sapagkat maari ko nang angkinin ang anak nito saan at kahit kailan ko gustuhin.

Nabalik naman ako at nalirip ko din, noon ko pa napansin ang paminsan-minsang pag-aligid ni Hector sa bahay. Noong una’y akala ko si Rosa ang habol nito subalit ngayon ay napagtanto kong si Keith ang tunay nitong pakay.

Kailangan kong makita si Keith kaagad. Tinalikuran ko si Hector. Bago pa tuluyang umalis ay pinaalahanan ko ito.

“Binabalaan kita Hector. Lubayan mo si keith.”

Di ko na hinintay pang magsalita si Hector at binaybay na ang daan sa bahay. Nagmadali ako sa paglalakad. Mula sa labas ng bahay ay nakiramdam ako, ngunit wala akong ingay na narinig sa loob. Marahan kong binuksan ang pinto at sumilay sa akin ang tulog na bata sa hapagkainan.

Nakahinga naman ako na makitang nasa mabuting lagay ito. Ang galit ko ay napawi ng makita ang malumanay nitong mukha. Wala sa sarili akong lumapit sa bata at dinantay ang likod ng aking palad sa pisngi ng nahihimbing nitong mukha.

Naramdaman ko namang kumislot ang ari ko sa loob ng aking pantalon. Humawak ako dito at huminga ng malalim. Dalawang buwan din ang pagtitimpi ko. Isang malaking hamon para sa akin, sa isang lalaki, ang pigilan ang libog ng katawan.

Naisip ko na baka iwanan ako ni Keith kung ipagpapatuloy ko ang pagtugon ng pangangailangan ko. Di ko alintana ang pag-alis ni Rosa ngunit di ko kakayanin kung pati si Keith ay mawala din. Di ko man siya mahawakan, ayos na ang makita ko ang bata. Nakakahiya man, na sa edad na trentay singko ay nagiging sentimental pa ako sa mga ganitong bagay.

Akin lang siya, akin lang!

Dahan-dahan nalang bumaba ang ulo ko upang halikan ang pisngi nito. Kahit sa pisngi nalang, gayong ang mapula nitong labi ay nakaawang. Bigla akong napahinto ng dumapya ang amoy ng alak.

“Kelan pa siya natutong uminom?” Tanong sa sarili ko at marahil ito ang dahilan kung bakit madaling narahuyo ni Hector si Keith.

Andaming katanungan sa aking isipan ngunit ipagsasabukas ko nalang. Kailangan maihiga ko ang bata para makapagpahinga ng maayos. Doon ko nalang siya sa kwarto papatulugin at sa papag nalang ako matutulog.

Binuhat ko ito. Habang akay ay pinagmamasdan ko ang mukha nito. Napakaamo. Binuksan ko ang pintuan ng kwarto; mabuti nalang at maliwanag ang sikat ng buwan na sumisilay sa awang ng bintana kaya di ko na binuksan ang ikaw at baka magising pa ito.

Akma ko nang ilapag siya sa kama ngunit nakita kong nakadilat ang mga mata nito. Napatitig na din ako. Di ko alam kung gising ba ito o di kaya’y naalimpungatan lang.

Iniangat nito ang isang kamay at humawak sa aking pisngi. Kasunod nun ang pag-alsa ng kanyang katawan at paggawad niya ng halik sa aking labi. Patuloy pa din ang paggalaw ng labi nito habang siya’y bitbit ko pa sa aking bisig.

Kumalas ako sa halik. Lasing si Keith kaya naman di niya alam ang kanyang ginagawa. Kita sa mata nito ang taka na nagtatanong.

Namuo ang luha sa kanyang mga mata.

“Roldan, mahal kita…mahal na mahal.” Sambit nito at muling sinabisab ng halik ang aking mga labi.

Di ko na napigilan pa ang bugho ng aking libog dahil sa narining at gumanti sa mapupusok nitong mga halik. Buwan ang tiniis ko. Buong lakas kong pinaglabanan ang libog kamakailan sa tuwing makikita ko ang bata. Napagtanto kong masisira ko ang kinabukasan at pagkatao nito kung hahayaan ko ang sarili ko. Pareho kaming lalaki at higit sa lahat ay menor de edad pa ito. Tiniis ko, sa pag-aakalang maiibsan ito at baka dala lang ng pangangailangan. Nagparaos sa bayarang babae, ngunit wala akong lugod na naramdaman datapwat mas sumidhi pa ang gutom ko sa laman ng bata. Sa mga pagtatalik namin ay sa kanya ko lang naramdaman ang kakaibang sarap na hanggang ngayon ay hinahanap ng aking sistema.

Tuluyan ko siyang inilapag sa higaan ng di napuputol ang aming halikan. Nakapulupot ang mga kamay nito sa aking leeg.

“P*ta! Di ko na kayang magpigil pa!

“Akin ka! Akin ka lang!” Sambit ko sa pagaw na boses. Muli kong sinabisab ang sutla nitong labi upang maibsan ang mga ungol na kumakawala dito.

Naglakbay ang aking dila sa katawan ni Keith. Ngayong wala nang alinlangan, walang atubili, walang hadlang. Sa bawat pulgada ng balat nito ay pinasadyaan ng dila ko. Ang amoy nito ay kahalintulad ng pausbong na bulaklak na humahagod sa ilong ko. Nakakatuliro. Sa bawat paggalugad ng katawan niya, dala nito ang pakiramdam na parang nasa paraiso. Nag-iwan ako ng mga marka na pagpapatunay na pagmamay-ari ko ang katawang ito.

Muli kong ibinalik ang pagkakaugnay ng aming mga labi. Ang mga mahihinang halinhing nito ay tila musika sa aking pandinig. At mistulang sirang plaka naman sa utak ko ang sinabing nitong mahal niya ako.

Unti-unti ko namang tinanggal ang mga harang sa aming pagitan. Sa liwanang ng buwan, sumilay sa aking harapan ang hubo’t hubad na katawan ng taong aking asam. Ang mga mapupungay na mga mata nito ay kumikislap habang bahagyang nakabukas ang bibig na tila nangungusap sa kahandaan ng aking nais.

Ipinasok ko ang dalawang daliri ko sa bibig nito. Mula sa liwanag ng buwan ay kita ko ang mukha ni Keith. Nakapikit ito at kasalukuyang nilalaro ang daliri ko sa bibig nito. Kakalibog tignan at damhim ang paggalaw ng dila nito sa daliri ko. Kinuha ko ang daliri ko at ibinalik ang paghalik rito.

Hinanap ko ang bukana nito at ipinasok ang una kong daliri. Labas masok at paminsanang ginagalugad ang loob nito. Nang ipasok ko ang ikalawang daliri ko ay napaugong si Keith. Sa pag ulos ng aking mga daliri ay siya namang pagpihit ng katawanan nito. Sumasabay sa indayog.

Magkalayo man ang aming edad, at pareho man ng kasarian; sisiguraduhin kong ako lang ang magmamay-ari sa katawan ng batang ito at sakin lang ang pagtingin nito.

Di ko na kaya pa, ang simbuyo na pag-isahin ang aming katawan ay sobrang napakalakas. Nanghihimutok na ang kargada ko na ibaon ang sarili nito sa kaibuturan ng kaniig ko.

“Keith, di na ko makakapaghintay pa. Ipapasok ko na.” Wala akong narinig na sagot datapwat humawak ito sa aking pisngi at tumango sa pagsang-ayon sa aking gagawin.

Ibinuka ko ang mga hita nito at itinutok ang aking matigas na kahabaan. Sa una’y ang ulo lang ang naipasok ko dahil sa kasikipan ng butas nito. Tanda ko pa ang labis na sarap sa pagkuha ng pagkabirhen ng bata. Kapareho ng una, ang butas nito ay parang tikop na bulaklak na bumubuka sa palibot ng aking ari habang dahan-dahang bumabaon sa kalaliman nito. Napaugong naman ako ng buo kong naibaon ang pagkalalaki ko.

Ang init ng loob nito at panaka-nakang pagsikip nito ay halos kumukuha ng katinuan ko.

Nag-umpisa akong gumalaw, mabagal at baon. Ilang sandali pa ay pabilis na ang aking pag-ulos. Katulad ng isang halimaw na kumakantot ng isang anghel - hayok at marahas.

Dahil sa tahimik na paligid ay rinig ko pa ang tunog ng paghampas ng katawan ko sa puwet nito. Di rin ako makapaniwala kung paano napagkasya at matiis nito ang mataba kong kahabaan. Ang mahalaga ay kasiping ko siya, mahal niya ako, ako ang una at magiging panghuli.

Ang mahihinang halinhing ay napalitan ng malalakas na ugong. May ilang metro din ang layo ng bahay namin sa ibang bahay dahil kami ang panghuling bahay sa eskinitang ito kaya di ko inda ang tunog na lumalabas sa bibig ni Keith, gayong mas dumadagdag pa ito sa bugho na ramdam ko.

Inalis ko ang aking ari upang mag-iba ng posisyon. Tinignan ko ang butas nito, kung gaano kalaki ang buhang na nagawa ko. Napakagat ako ng labi sa aking nakikita.

Pinatagilid ko ang bata ay inilagay ang isang paa nito sa aking balikat. Sa ganitong posisyon ay mas naibaon ko pa ang aking kahabaan.

Randam ko na ang aking katas. Malapit na. Mararahas na pag-ulos ang ginawa ko. Inibaba ko ang paa nito at yumakap habang patuloy sa pagsundot ng kanyang lagusan.

Isang malakas na baon at kumuwala ang tamod sa aking kahabaan. Isang ungol naman ang narinig ko kay Keith at naramdaman ko rin ang pagsirit ng tamod sa ari nito.

Nakayakap pa din ako sa kanya habang nanatiling nakabaon. Nais ko pang magpatuloy. Gustong lamasin ang butas na ito hanggat sa maibsan o mapunan ang pangangailangan ko. Inihagod ko ang aking kamay sa katawan nitong puno ng pawis. Naramdaman ko nalang ang unti-unting pagtigas ng ari ko sa loob ng bata.

Napaisip naman ako. Lasing ang bata at kailangan nitong makapagpahinga. Bukas ay sabado kaya’t maraming sandali pa ang maaaring maigugol ko sa kanya.

Bago pa man ako lamunin ng aking pagnanasa ay hinablot ko ang aking ari at humimlay sa gilid nito.

Nakatulog na ang bata sa pagod. Inihimlay ko ang ulo nito sa aking braso. Di na kami parehong nakasuklob pa ng damit. Napangiti naman ako ng gumalaw ito, tumagilid paharap sa akin at yumakap. Gumawad ako ng halik sa noo nito.

“Mahal din kita Keith.” Sambit ko at pareho kaming nakatulog.

Chapter 10

Keith

Ang sarap sa pakiramdam. Ang maiinit na kamay na sa akin ay yumayapos pagkatapos ng aming pagniniig. Kahit na nasa panaginip lang ay maramdaman ko man lang ito.

Alam kong wala akong panama kung ihahanay sa mga babae. Siguro naman ay talagang parausan lang ako. Marahil ay nakakita na ito ng maaaring palabasan ng init ng katawan.

Di ko alam kung saan ako pupunta kung sakaling wala na akong pakinabang.

Kasalanan ko din naman dahil sa pag-aakalang may kakaibang koneksyon sa amin. Ito ang unang pagkakataon na makaramdam ng presensya ng isang ama - o di kaya’y mas higit pa. Masaya ako na makita siya, sabik sa bawat araw sa tuwing darating ito mula sa trabaho at ang makasiping siya.

Noong una akala ko’y isang paghanga lang ngunit sa mga nangyari sa amin ay napagtanto kong nagmamahal na pala ako. Ang pag-aarugang hindi ko nakikita sa aking ina noon ay pinakikita’t pinaparamdam sa akin ni tito Roldan.

Sa una naming pagtatalik, buong akala ko na dala lang ng natural na sistema ng tao ang sarap ng pagtatalik ngunit sa makailang ulit na naganap sa amin ni Roldan, alam kong merong nag-iba sa katawan ko. Ang paghahanap ng makakapuno sa bugho ng pagnanasa na bumabalot sa pagkatao ko. Pag-aakala ko’y makikita ko din ito sa ibang tao, ngunit sa ginawa ni mang Hector ay napagtanto ko na kay Roldan ko lang ito dama.

Sinubukan ko namang alisin ito sa sistema ko lalo pa’t amain ko ito. Ang agwat ng aming edad. Bukod sa lahat, lalaki din ito. Ngunit nilamon na ako - at alam kong di ko matatakasan.

Kaya kung panaginip man ito ay sana di na magtapos o kaya naman ay di na ako magising kailan man.

Bigla akong nakaramdam ng masakit na pintig sa aking ulo marahil dala ng alak kagabi. Napahawak ako sa aking sentido habang nanatiling nakapikit ang mga mata.

Napabalikwas ako at napahawak sa isang dibdib. Agad naman akong napadilat at napaupo.

Di panaginip ang lahat. Di man malinaw ang lahat ng nangyari kagabi, sigurado akong totoo ang mga panaginip ko.

Pareho kaming walang saplot. At randam ko din ang mumunting kirot sa aking likuran.

Dahil sa biglaang kilos ko ay napukaw ko din ito sa kanyang pagkakahimbing.

Napatitig kami sa isa’t isa ng matagal.

Nakita ko nalang ang pagtangka nitong pag-abot sa aking mukha ngunit iniiwas ko ang aking sarili.

Masaya ako sa muli nitong pagtanggap ng aking katawan ngunit ayaw kong isipin na nagawa niya ito dahil sa pagkakataong lasing ako.

Kumunot ang noo at bumalot ang kakaibang ekspresyon sa mukha nito - magkahalong lungkot, takot at pagkabigla. Inihilig nito ang katawan at umupo patalikod sa akin sa gilid ng kama habang nakayuko.

Di ko alam ang gagawin.

“Patawad kong nagawa kitang pagsamantalahan - muli. Kaya— kaya naman kung gusto mong lumisan ay di kita pipigilan.” Sambit nito sa halos pabulong nitong tinig ngunit sapat para marinig ko.

Lumisan? Ito na nga ang ikinababahala ko!

Agaran akong lumapit at yumapos sa likuran nito.

“Wag po! Ayaw ko pong umalis!” Tugon ko sa garalgal na tono dahil ilang sandali ay dadaloy na ang mga luha ko.

“Sigurado ka ba? Hangga’t may pagkakataon ay lumayo ka na dahil kung napagdesisyunan mong manatili ay paniguradong di ko maipapangakong makakapagpigil ako.

Alam kong mali ang ginagawa ko. Sinubukan ko namang pigilan, dahil baka katulad ng iyong ina ay lisanin mo din ako; ngunit kakaibang bugho ang dinala mo sa akin mula nung una kitang matikman.

Buong akala kong kong nasa ulirat ka nung sabihin mong may pagtingin ka sa akin, na mahal mo ako. Kahit saan man tignan ay mali ngunit naging masaya ako nung sambitin mo ang mga katagang iyon.

At dahil dun ay muli akong nagpakalunod sa aking nasa.

Pasensya na, dapat ako ang may alam dahil ako ang nakakatanda.

Kaya… kaya naman habang sa makakaya ko pa ay lumisan ka na.” Ani ni Roldan.

Dahil sa mga sinabi nito, naunawaan ko na pareho kami ng dinadamdam. Natatakot ito na baka iwanan ko ito at ako ay kanyang maiwan.

Bumaba ako at pumunta sa kanyang harapan. Iniangat ko ang mukha nito at agarang pinugpog ang labi nito ng halik; na siya namang ikinalaki ng mata nito. Ilang saglit pa ay tumugon na rin ito.

Kumalas ako sa aming paghahalikan. Humawak ako sa magkabilang pisngi nito at tumitig sa kanyang mga mata.

“Di mo kailangang magpigil dahil sayo lang ako.

Di mo kailangan magpigil. Pawiin mo, punan mo ang pangangailangan mo.

Hawakan mo ako sa kahit sa anong paraan mo gusto.

Huwag mong pigilan Roldan.

Dahil mahal na mahal kita.”

Muli kong inangkin ang labi nito. Mararahang halik ang iginanti nito tanda ng pag-iisa ng aming nararamdaman.

Iginiya ako ni Roldan pahiga sa kama. Nakapatong siya sa akin, di alintana ang bigat ng katawan nito.

Gumapang pababa ang dila nito, naglalakbay sa katawan ko. Inihinto nito ang kanyang ulo sa aking dibdib at nag-iwan ng mga tanda. Napaiktad naman ako ng simulang dilaan at sipsipin nito ang aking utong. Napasabunot ako sa kanyang buhok sa sensasyong aking nararamdaman.

“Sayo ko lang naramdaman ito. Ang gutom ng laman na sayo lamang mapupunan.”

Buong lakas kong itininulak si Roldan at pumaibabaw dito.

Kita rito ang gulat dahil sa aking ginawa. Gusto kong iparamdam sa kanya na wala siyang dapat ikabahala at hayaang lunurin ito ng kanyang pithaya dahil ako man ay handang magpaubaya at igugol ang sarili sa kanya.

Itinutok ko ang kaselanan nito na ngayo’y namumutok na sa kahandaan sa aking butas at unti-unting ibinaba. Kahit di pa man handa ang aking lagusan ay ininda ko ang sakit. Mga mumunting kirot lamang ang nararamdaman ko sapagka’t inda ko pa ang kahungkagan ng aking looban mula sa pagtatalik namin noong nakaraang gabi. Napasinghap ako sa pagkakabaon ng ari nito.

Ito ang unang pagkakataong nagawa namin ang posisyong ito. Ang lalim. Randam ko pa ang dulo nito na sumusundot sa kaibuturan ko.

“Keith, di mo kailangan pilitin ang sarili mong gawin iyan.” Nag-aalalang sambit ni Roldan.

“Hindi.

Ako man ay gutom din at matagal nang naghihintay na mapunan mo - nito.” Hagod ang dalawang laylay nitong bayag.

Hinimas ko ang linya ng baywang lito. Pataas hagod ang mga bulbol papuntang puson nito. Ang tiyan nitong di man batak ay sadyang nabagay sa kanyang katawan. Na kahit sa ano mang anyo ay siya lamang na aking kinahahalinahan.

Ang aking paghimas ay napunta sa kanyang mukha na ngayo’y lunod na sa kayamuan.

Nagsimula akong magtaas baba habang nakatukod ang mga kamay sa dibdib nito. Tumingala ako dahil sa kakaibang pakiramdam. Ang kirot sa bawat pagbayo sa kahabaan nito ay nagdadala ng kuryente sa aking katawan.

Mas binilisan ko pa ang pagtaas-baba.

Itinukod naman ni Roldan ang magkabilaang kamay nito upang maiangat ang sarili.

Tila isang droga ang hatid nito. Walang pakialam sa sasabihin niya hanggat mapunan ko ang aking pagnanasa.

Napahinto naman nito ng hawakan nito ang aking hita at nagsalita.

“Iangat mo ang ang paa mo at humilig ka. Di ko masyadong makita.” Utos nito.

Kahit nahihiya man ay sinunod ko ito. Humawak ako sa magkabilang hita nito at iniangat ang mga paa ko.

“Ganito?” Tanong ko.

“Tama yan. Ngayon igalaw mo ulit ang bewang mo.” Tugon ni Roldan.

Iginiling ko ang aking palaupuan. Kung kanina ay akala kong baon na baon na ito, sa ngayon ay tila abot na hanggang sa sikmura ko.

Nakita ko ang pagkagat sa labi nito.

…
Roldan

Takot. Ito ang naramdaman ko nang makita ang reaksyon ni Keith pagkagising nito. Sa buong pag-aakala ko’y nasa ulirat ito nang gawin namin ang pag-iisa nang gabing iyon. Marahil ito ay bugho lamang na dala ng alak.

Ngunit bakit nasambit nito na mahal niya ako.

Mabuti nalang at napagtanto namin na pareho kami ng pangamba. At ngayo’y alam na namin na iisa ang nararamdaman namin sa isa’t isa. At lumaya kami sa mga posas na humahadlang sa amin.

Sa umagang tapat ay pumangibabaw sa aming pagnanasa na mapag-isa ang aming katawan. Gusto kong iparamdam ang aking pagsinta sa bata ngayon na pareho ang aming asam. Ang malayang mahawakan ang ano mang parte ng kanyang katawan, ang maamoy ang matamis nitong simhayo, ang malasap ang sutla nitong bibig, sa kalahatan - ang maangkin ang buo nitong pagkatao.

Napalaki naman ang aking mata nang itulak ako ni Keith at pumaibabaw ito sa akin. Ang inosenteng bata noon ay pinugpog na ng pagnanasa, at sa akin iyon. May saya sa aking kaloob-looban dahil ang nararamdaman kong pagnanasa sa bata ay ngayo’y kita ko sa kanyang mga mata.

Nananabik ang aking dugo sa susunod na gagawin ni Keith. Gusto kong makita kung paano nito ako lunurin sa kanyang pithaya.

Kahit na hindi ko pa siya naihanda ay pinasok ng bata ang aking kahabaan sa kanyang kaibuturan. Ang kasikipan nito ay nagdala ng paninindig sa aking balahibo. Ang makita ang buong hubad na katawan nito at ang pagkawala ng aking ari sa mainit nitong loob na nagtatanda ng aming pag-iisa sapat para magpakawala ako ng ungol na kahalintulad ng leong takam na lamasin ang nakahanda sa kanyang harapan. Ang makita ang katawan nito na umaayuda sa aking pagkalalaki ay nakakadagdag sa aking libog. Kung paano mawala at bumaon ang ari ko sa kaibuturan nito at tanging bulbol nalang ang nakaawang sa labas. Ang mga halinhing nito na sumasabay sa mga ibon ng kinaumagahang tapat.

May naisipan akong ipagawa rito. Inutos kung humilig at itaas ang paa nito upang mas makita ko pa ang pagbaon ng kargada ko.

Gusto ko siyang hawakan habang bumabayo ako ngunit nagpaubya ako sa galaw nito.

Napatingala naman ako ng humawak ito sa aking sikmura at ikiniskis ang puwet nito sa aking pagkalalaki. Ang kiliti na dala ng aking mga bulbol ay nagdala ng kilabot sa aking katawan.

“Roldan, nasasarapan ka ba?

Sana naman ay naliligayahan ka?”

Ang mga katagang iyon ay nagwasak sa natitira ko pang pagpipigil.

Hinawakan ko ang mga kamay nito at marahas na bumarurot sa lagusan nito.

“Ang sobrang lalim!” Ungol nito.

“Eto naman ang gusto mo di ba? Kaya namnamin mo!

Arghhhh…”

Hinawakan nito ang aking pisngi at inangkin ang aking mga labi. Nakipagsabayan naman ako habang patuloy na binabaon ang aking kargada sa lagusan nito.

“Mas lalo mo lang pinapahulog ang damdamin ko para sayo.” Bulong ko rito.

At sa isang malakas na ulos ay ipinunla ko ang aking salin lahi sa bahayan nito.

Pareho kaming hingal at puno ng pawis. Di alintana ang umaga. Nanatili kaming nakahiga at ninamnam ang init ng aming hubad na katawan.

Chapter 11

Roldan

Kasalukuyan kong binabaybay ang daan papunta sa San Lorenzo kung saan kailangan kong ihatid ang mga kalakal mula sa pinagtatrabahuan kong pabrika bilang tagamaneho ng trak panghatid ng mga produkto sa mga kalapit na bayan. Tuwing lunes hanggang biyernes ay nagtatrabaho ako sa pagawaan. Alas 10 ng umaga ang aking pasok at alas sais naman ang aking labas. Paminsanan naman akong tumutulong sa talyer ng kumpare ko tuwing sabado at linggo. Sinusunggaban ko na din ang mga arawang konstruksyon na inaareglo ng aking kaibigan kapag may proyekto itong gagawin. Kahit na dalawa na lang kami ni Keith ay kailangan ko pa ding magsumikap para sa amin. Gusto kong bumuo ng pangarap at punan din ang kanyang pangarap. Natatawa nalang ako kapag naiisip ko ito.

Dalawang linggo na din ang nakalipas nang maihayag namin ang aming damdamin na nagpalaya sa amin. Mali man kung iisipin ngunit wala namang mag-iisip ng ganun kung wala namang makakaalam maliban sa aming dalawa.

Marami pa din ang nagtatanong o di kaya’y nagbubulong-bulungan sa amin, hindi dahil alam nila ang tungkol sa amin ng bata kundi ang tungkol sa pag-alis ng ina ni Keith. Marahil ay may katotohanan ang pinagsasabi nila na umalis ito dahil sa ibang lalaki, at ngayon ay wala na akong pakialam, ngunit minsan ay nagpapanting ang aking tenga kapag may naririnig akong mga haka-haka tungkol sa bata.

Makailang ulit ko na ding ipinagtanggol sa iba ang pananatili ni Keith sa aking puder. Kung tutuusin ay wala namang kinalaman ang bata sa ginawa ni Rosa. Kahit man na di ko ginalaw ang bata ay tatanggapin ko pa rin ito sa aking pamamahay. Di ko matiim na pabayaan lamang ito lalo pa na alam kong wala itong mapupuntahan.

Di rin naman lingid sa bata ang mga pinagsasabi ng iba ngunit ni minsan ay di ko kinakitaan ito ng pagkamuhi o galit kundi mas pinapakitaan pa niya ang mga ito ng kabaitan. Ginagawa niya ang lahat maipakita na di siya nagiging pabigat sa akin- at yun naman talaga ang katotohanan.

Ngunit kahit ano mang ipakita mong kabutihan ay sadyang may mga tao lang talaga na maghahanap sa iyo ng kamalian.

Ako na may edad ay ako pa ang pinapakalma ni Keith kapag halos magpuyos na ako sa galit. Kahit na sa kanyang edad ay tila matanda na itong mag-isip na siya namang aking ikinamamangha.

Kaya sa dalawang linggo ay pawang siya lang ang laman ng aking isipan at hanap ng aking laman. Kahit na araw-araw ko kung hawakan ang bata ay di pa rin humuhupa ang aking hayok sa kanyang katawan.

Napaugong nalang ako at napahawak sa aking pagkalalaki na nag-uumpisa na namang maghumindig sa aking salawal.

Ang imahe nitong hubad sa aking harapan habang ang mga mapupungay nitong mga mata’y puno ng bugho at ang nakaawang nitong labi na humihiling na ilapat sa akin. Ang pagtaas ng balahibo sa balat nito habang hinahagod ng magaspang at malapad kong mga kamay.

Ang muling maramdaman ang init ng loob nito, ang paulit-ulit na punuin ang kailaliman nito na ako lang ang may karapatang umangkin.

Napahinto ako sa gilid ng daan upang ikalma ang aking sarili. Ayaw kong ilabas lang ang aking katas. Ang bahayan lang ni Keith ang ipag-iimbakan ko ng aking salinlahi. Kahit di pa man humuhupa ang aking kalibugan ay ipinagpatuloy ko ang pagbaybay ng daan upang umabot sa tamang oras. Kunsabagay ay iilang oras nalang bago pa matapos ang aking turno sa trabaho.

“Di na ako makapaghintay na makauwi sa aking anak.” Saad ko sa aking sarili.

Dahil minadali ko ang aking pagmamaneho ay nakaabot ako sa aking paroroonan ng mas maaga. Ito ang panghuli kong paghatid ng mga kalakal. Pagbalik ko ay kailangan ko lang na itala ang mga naihatid kong mga kalakal at pwede na akong umuwi.

Napatingin naman ako sa paligid at napakaraming tao ang nagpaparoo’t parito dahil karamihan ng estudyante at mga manggawa ng iba’t ibang establisimyento ay pauwi na.

Iginugol ko nalang ang pagtulong sa pagbababa ng mga karga upang mas mapadali ang trabaho.

Isang suki ng aming pagawaan ang aking pinaghatiran. Kung tutuusin ay dahil sa akin ay naging suki namin ang pamilihan ni Gloria. Ang noong isa kada buwan na paghahatid ay naging lingo-lingo. Noon pa man ay may gusto na ito sa akin at ginawa nitong rason ang paghahatid ko ng mga produkto para makita ako. Isa siya sa mga babaeng naging parausan ko bago pa man naging kami ni Rosa. Kahit na nalaman nitong nag-asawa na ako ay di pa rin ito huminto ng paghahangad sa akin- o kaya’y sa aking katawan. Ang sabi nito’y wala siyang pakialam kung meron man akong asawa basta galawin ko lang daw siya. Noon ma’y hinahangad na niya ako dahil palagian nitong ginugustong iputok ko sa loob nito ang aking katas. Di naman ako uto-uto para payagan siya sa gusto niya kahit na noo’y takam na takam akong gawin sa kanya iyon. Sabihin mo mang naglililo ako habang may kinakasama ngunit alam ko namang ganun din si Rosa. Oo, mahal ko siya ngunit ang isiping nagpagamit ito sa kahit sino mang lalaki ay nagpapababa ng aking puri bilang lalaki, kaya naman minsanang ginagamit ko ang medyo makipot pang pagkababae ni Gloria.

Iba ngayon, ang pita ko sa paggamit sa mga parausang babae ko noon ay naglaho lahat. Ni isang katiting na pagnanasa sa kanila ay wala na. Kung ikaw ba naman ang biyayaan ng birhen na katulad ni Keith na alam kong ako lang ang makakagalaw ay maghahanap ka pa ng iba? Walang pag-aalinlangan kung iputok ko man ang lahat sa kanyang looban dahil di naman ito mabubuntis. Walang tapon, lahat pasok sa imbakan.

Isa mang lalaki ay wala ni isa mang makakapantay sa sarap ng pagniniig sa kanya. At tulad ng sinabi ko ay siya lang ang laman ng aking isipan at siya lang ang may karapatang ubusin ang laman ng bayag ko.

Mabuti na lamang at tila wala si Gloria kaya naman mas binilisan ko pa ang pagdidiskarga. Nang matapos ay pinagsabihan ako ng isa sa mga tauhan ng pamilihan na kunin ko lang daw ang bayad mismo sa opisina. May masama naman akong kutob tungkol dito.

“Pasensya na at masyado akong napagod sa pagdidiskarga ng mga produkto kaya kung maaari ay nakikiusap akong ipadala nalang po dito ang bayad.” Saad ko sa pinag-utusang tauhan.

“Paumanhin po ngunit kabilin-bilinan na ikaw po ang kumuha ng bayad dahil may kailangan ka pa daw na gawing hinggil sa iyong pagtatala ng mga produkto.” Tugon din nito.

Napabuntong hininga nalang ako dahil wala namang dapat na pag-usapan pa tungkol sa hinatid kong kalakal ngunit ibang produkto ang pinapakay ng taong umutos sa tauhan.

Marahil ay tamang panahon na din para tapusin na ang anumang namamagitan sa amin ni Gloria- kung meron man. Binaybay ko naman ang daan papunta sa opisina nito. Pagkabukas ng pintuan ay nakita ko itong nakaupo at nakasuot ng mapanghibong damit. Kung noon siguro ay tatablan ako ng libog sa pananamit nito ngunit ngayon ay ni katiting na pita ay walang namutawi sa aking sistema.

Sa pagsara ko ng pinto ay siya namang pagtayo ni Gloria at nanunuksong lumapit sa akin. Akma nito akong hahalikan ngunit pinihit ko ang akig mukha bago pa man lumapat ang labi nito.

“O bakit ayaw mo ata? Di ka ba nalilibugan sa nakikita mo? Pinaghandaan ko pa naman ang tagpong ito dahil alam kong iniwan kana ng kinakasama mo.” Saad nito habang hinahagod ang dibdib ko.

Dahil sa sinabi nito ay napatingin ako sa kanya at nakita ko ang isang ngisi sa labi nito.

“Paano mo nalaman?”

“May pakpak ang balita Roldan. Isa pa, kung gusto mo ang isang tao ay lahat gagawin mo para lang mapasaiyo ang taong ‘yon - at ikaw yun Roldan.

Sabi ko naman sayo na kung ako ang pinili mo ay paniguradong di ka matitigang.” Dugtong nito at kinapa ang aking ari.

“Alam ko namang di mo kayang pigilan, kung sakali mang ilang araw, linggo o buwan kang di nakapagpalabas, handa akong maging imbakan ng tarugo mo. Ilang linggo ka ding hindi nakapunta dito, siguradong masasarapan ka’t naging makipot ang lagusan ko. Kung alam mo lang ang bawat gabi na iniisip ko mabungkal lang nito.” Dumila pa ito sa kanyang labi habang hinihimas ang aking pagkalalaki.

“Pagod ako Gloria.” Payak kong sambit.

Napalaki naman ang mata nito dahil sa inasal ko.

“May iba na ba?! At sino naman iyon! Roldan ako ang piliin mo!

Lahat ng gusto mo gagawin ko! Bibigay ko ang lahat na meron ako, ako lang piliin mo!”

Nanatili ako nakatingin sa kanya habang nakaluhod ito sa aking paanan.

“Sumagot ka Roldan!”

Kinalas nito ang aking sinturon at inilabas ang aking pagkalalaki. Sinubukan nitong susuhin ang aking ari ng ilang ulit ngunit wala itong naging reaksyon.

Kahit ang aking pagkalalaki ay humihindi na sa mga kagaya ni Gloria.

Napangiti naman ako sa aking loob kung paano binago ni Keith ang sistema ko sa maikling panahon.

Kahit sinong matinong lalaki ay madaling nasasakop lalo na ng libog ngunit tama rin ang sabi nila na kapag nahanap mo ang katapat mo’y wala ka nang hahanapin pang iba.

Gusto kong ipakita kay Gloria na wala siyang makikitang kahit katiting na pag-asa na maibabalik ko ang paggiliw nito.

“Lumaki ka p*tang ina!

Akin ka lang Roldan! Akin ka lang!” Wala na sa katinuan si Gloria.

Mistulang binuhay nito ang naging karanasan ko sa panahong binalot ako ng kasakiman sa bata. Ganito din ang aking naging naiasal makuha lang ang nais ng aking laman kaya di ko rin masisisi kung gano kalunod si Gloria na ibinaba nito sa putik ang kanyang pagkatao.

Kahit anong sigaw ang ginagawa nito ay bingi na ang aking tenga at sirado na ang aking isipan. Nakikita ko nalang ang paggalaw ng bibig nito habang patuloy itong humahampas sa aking dibdib.

Nang mapagod ay napaupo nalang ito sa sahig habang patuloy na humihikbi.

Inayos ko naman ang aking sarili at nilisan ang kanyang opisina.

Sa aking pag-alis ay naririnig ko pa ang ang halakhak ni Gloria.

“AKIN KA LANG ROLDAN! AKIN KA LANGGGGGG!!!”

Tinapos ko ang lahat ng kailangan gawin sa pabrika bago tuluyang umuwi.

Ito yata ang pinakamahabang araw. Tila may mabigat kong pasan habang nilalakad ang madilim na daan papunta sa aming tahanan.

Nang makapasok ay tila nawala ang lahat nang makita ang bata na nagluluto ng hapunan.

Di naman nahalata ng bata ang aking pagpasok kaya nilapitan ko ito at mahigpit na niyakap. Napakisay naman ito marahil sa gulat ngunit kahit na di man lumingon ay alam na nito kung sino ang umakap sa kanya.

Ang simyo nito at ng kanyang niluluto ay nagpakawala ng aking pasan at alalahanin.

Humawak naman ito sa aking braso.

“Alam kong pagod ka sa trabaho. Malapit na itong maluto kaya maligo kana muna at magbihis. Nakahanda na din ang mainit na tubig para di ka mapasmo.” Turan nito na parang isang butihing asawa.

Sa muli ay inamoy ko ang buhok nito.

“Mahal na mahal kita.” Bulong ko rito.

Walang akong narinig na sagot bagkus mga mumunting halakhak ang inilabas ng bibig nito.

Kumalas naman ito sa aking pagkakayapos at humawak sa aking magkabilang pisngi. Iginiya nito ang aking ulo para pumantay sa kanya.

Isang marahang halik ang iginawad nito sa aking labi.

“Mahal na mahal din kita.”

Chapter 12

Roldan

Ang mayakap siya ang nagbigay sakin ng kaginhawaan. Lahat ng mga negatibong nangyari sa araw na ito ay naglaho dahil yakap-yakap ko ang taong pinakaimportante sa aking buhay - ang pinakamamahal ko. Ang init na inilalabas ng katawan nito na humahagod sa aking pagod na katawan at ang amoy nito na hinding-hindi ko pagsasawaan.

Ayaw ko pa sanang magtapos ang pagyapos sa kanya ngunit kailangan nitong tapusin ang kanyang niluluto at ako man ay kailangan na ding maligo dahil sa lahat ng mga ginawa ko at paghahatid ng kalakal ay nangangamoy na ako ng pawis.

Inalis ko ang aking damit at sa pagaw at mahinang boses ay tinawag ko ang pangalan ng bata.

Tayong-tayo na ang aking kaselanan lalo pa’t kanina’y hindi ko naipalabas ang aking init. Baka naman madala ang bata sa aking panghihibo dahil di ko na kaya pang maghintay na mailabas ito.

Lumingon naman ito at nangingiting umiling-iling.

“Maligo kana at nang makakain ka.” Saad ng bata at muling ibinaling ang sarili sa kanyang niluluto.

“Baka naman pwedeng ikaw muna ang kainin ko.” Puno ng bugho kong sambit sa kanya at akma na sana akong lalapit sa kanya ngunit bago pa man tuluyang makalapit ay itinutok nito ang sandok sa akin. Wala mang salita na lumabas sa bibig nito ay alam ko na ang gusto niyang ipahiwatig kaya naman kamot sa ulo kong tinungo ang banyo upang makapaglinis ng katawan.

Isinalin ko ang mainit na tubig sa balde upang lumigamgam ito. Kahit noon pa man ay palagain nang ginagawa ito ni Keith upang huwag daw ako mapasmo. Noong nakaraan ko lang napagtanto na mas naging maaruga pa sa akin ang bata kaysa sa nanay nito. Matatawag na swerte ang magiging kabiyak si Keith, at hindi ko kayang matiim na ipagkaloob siya sa ibang tao. Kahit na may takot sa akin na baka dumating ang panahon na gusto na nito akong lisanin, na baka makatagpo na ito ng mas higit pa sa akin o kaya naman ay maisipan nitong bumuo ng pamilya ay di ko alam kung ano ang aking gagawin. Sa pagitan namin ay pihadong kunot na ang aking noo kapag tumuntong ito sa wastong edad.

Bago pa man ako balutin ng aking mga pangamba ay narinig ko nalang ang nag-aalang tinig ni Keith.

“Matagal ka pa ba diyan? Baka kong lamigin ka’t magkasakit niyan.” Malambing ngunit nag-aalalang sambit ni Keith.

“Malapit na akong matapos kaya maghanda ka na.” Tugon ko na may dobleng kahulugan.

Binilisan ko ang paglilinis ng aking katawan at nilisan ang paliguan.

Di na ako nagtakip pa sapagkat wala naman akong dapat pang itago pa sa kanya. Isinablay ko nalang ang twalya sa aking balikat at humayo palabas ng banyo. Nakita ko itong abala sa paghahanda ng hapag-kainan at hindi na nito ako napansin kaya’t lumapit ako at lumapat sa kanyang likuran.

“Ang bango naman.” Sambit ko.

“Oo naman kaya’t magbi-” di na nito napatapos pa ang dapat sabihin dahil pagkalingon nito ay tumambad sa kanya ang hubad kong katawan.

Iniiwas naman nito ang kanyang paningin ngunit kita sa mukha nito ang pamumula.

Muli akong pumalikod sa kanyang at ipinantay ang aking bibig sa kanyang tenga. Isa ito sa mga dako ng kanyang katawan na sensitibo. Humihip ako ng hangin at dinilaan ang tenga nito. Di naman ako nabigo dahil isang marahang ungol ang kumuwala sa bibig nito.

Ang isa kong kamay ay ipinulupot ko sa kanyang baywang at ang kanan naman ay ipinisil ko sa kanyang palaupuan.

“Ilang ulit mo na itong nakita. Makailang ulit na din itong bumayo at nagpunla dito.” Ngayo’y nilalakbay ko ang aking daliri sa lagusan ng pwerta nito.

“Baka may makakita s-sayo. Baka may mapadaang tao at makita ka sa g-ganyang kalagayan. Mahina at pautal na saad ng bata.

“Pano namang may tutungo sa atin, sa gayong tayo ang pinakahuling bahay sa ating lugar.

At kung may makikita man, hayaan mo silang matakam at magnasa dahil ang katawang ito ay sayo lang.” Paliwanag ko habang patuloy na nilalakbay ang pino nitong katawan. Kapag naman tinamaan ka ng libog ng katawan, kantot lang talaga ang mamumutawi sa iyong isipan, walang pakialam sa paligid o kahit kanino man.

“Pero…”

“Sshhhh…”

Nanatiling nakatayo si Keith. Walang reaksyon. Iniakap ko ang mamasamasa kong katawan at muling dinilaan ang tenga nito. Isang na namang impit na ungol ang kumawala sa kanyang bibig, hudyat ng pagpaparaya nito. Ang paghinga nito ay bumibilis na nangangahulugang binablot na din ng libog ang kanyang katawan. Ipinasok ko ang aking kamay sa damit nito at hinagod ang makinis nitong balat. Lumakbay ito patungo sa kanyang utong na kasalukuyang tayung-tayo na. Inihipit ko ang ulo nito sa aking gawi. Nakabuka ang bibig nito at ang mga mata nito’y tila nananaginip - puno ng pagnanasa. Inangkin ko ang mapupulang labi nito. Di naman ako nabigo dahil gumanti din ito ng halik.

Merong kakaiba.

“Kumain ka ba ng matamis?” Tanong ko, ngayong magkaharap kami.

Kita sa mata nito ang pagtataka. “Hindi po.” Tugon nito.

Ang sarap, ang tamis. Ibinuka ko ang bibig nito gamit ang aking hinlalaki at iniakay ang dila nito palabas. Iginawi ko ang aking bibig sa bibig nito at dinilaan ang nakalabas nitong dila. Di nga ako nag-iilusyon. Dahil sa kakaibang sarap ay di ko mapigilang lapain ang bibig nito.

Matagal kong inangkin ang labi nito hangga’t pagsawaan ko ang tamis nito.

“R-Roldan, di ka pa nakapagsuot ng damit, baka kung lamigin ka. Isa pa baka lumamig ang pagkain.” Kahit na sinabi niya iyon ay kita sa mata nito ang bugho na nangangailangang punan.

Isang ismid na ngiti ang iginanti ko.

“Yapusin mo ang katawan ko at damhin mo kung nilalamig ba ako…

Ni katiting na lamig ay walang namumutawi sa akin dahil nagbabaga ang init sa aking loob dahil sayo.

At ang gutom na kailangan kong ibsan ay sayo ko lang matitikman.” mata sa mata kong saad sa bata.

Kita sa mukha nito ang masidhing pamumula dahil sa aking turan.

Kumalas ako at umupo sa mahabang bangko sa harap ng hapag-kainan. Humilig ako ng kaunti at nangusap sa bata.

“Keith kailangan kita.”

…
Keith

Ang makita ang tiyo Roldan na hubo’t hubad sa aking harapan. Ang dalawang paa nitong malapad na nakabuka ay nagpakaloob ng senswal na tanawin. Mula sa malago nitong bulbul na magpapatuon ng iyong atensyon sa ari nitong sumasaludo sa kahandaan habang ang dalawang bombang nakalawit sa binti nito ay nangingintab sa kahitikan at nagbabadya nang sumabog. Paitaas ay ang dibdib nitong nanghihimutok dala ng kanyang mga trabaho habang ang brusko nitong mga bisig ay nakadantay sa hapagkainan upang maihilig ang sarili at maipresenta sa akin ang kanyang kalibugan - katawan!

Ang kaselanan nitong pumipintig at tayong-tayo ay nag-aantay ng butas na mapupunan.

Ang pigura sa aking harapan ay sapat o higit pa para lamunin ako ng aking bugho. May takot na baka may mapunta at makakita sa amin ngunit mas nangingibabaw sa akin ang bugso ng laman.

Ang marinig at maramdaman na kailangan ka ng taong iyong mahal ay nagpasidhi pa ng aking nararamdaman.

Iginiya ako ng aking katawan paluhod upang titigan ng malapitan at sambahin ang adonis sa aking harapan.

Hinding-hindi ako magsasawa na titigan ang katawang nito. Humawak ako sa kanyang mga mabuburok na mga hita at lumapit at sinamyo’t hinalikan ang amoy sabon nitong pagkalalaki.

Ang mayayabong nitong bulbul na pumapalibot sa kahabaan nito ay nagpapadagdag sa akit ng pagkalalaki ng tiyo. Kahit na magsuot pa ito ng kurdo ay umaapaw pa rin ito.

Iginiya ko naman ang aking kamay sa balahibo na lumilinya papunta sa pusod nito. Napapatingala ang tiyo dahil sa aking ginagawa. Di man batak ang tiyan nito at medyo maumbok na, ngunit ang malalapad nitong dibdib at ang kanyang malalaking braso ay nangungusap ng katatagan na pwede kong gawing sandigan sa oras ng pangamba’t kalungkutan.

Ibinaba kong muli ang aking kamay upang ilibot sa ari nito. Sa pagpasok nito sa aking bibig ay naramdaman ko pa ang marahas na pagkislot nito. Dahan-dahan kong itinaas-baba ang aking ulo at panaka-nakang inililibot ang aking dila. Nananatiling nakatingala ang tiyo habang naglalabas ng mabibigat na hininga.

Naramdaman ko ang kamay ng tiyo sa aking ulo upang igiya ako sa pagtaas-baba sa kaselanan nito. Nalalasahan ko pa ang paunang katas nito kapag nadidilaan ko ang ulo ng kanyang ari. Ramdam ng dila ko ang mga hitik na mga ugat sa palibot ng kanyang batuta habang hinahagod ko ito. Kahit na masakit sa panga ang kalakihan at kahabaan nito ay gusto kong iparamdam kay tiyo Roldan na kaya kong tiisin ang lahat maibigay at maiparamdam sa kanya ang aking pagmamahal. Kaya kahit na naduduwal ay pinilit kong isagad ang pagkalalaki nito sa aking bunganga. Napaiktad naman ang tiyo sa aking ginawa.

“Keith, ang sarap! Ngunit kaya mo ba?! Wag mong ipilit kung di mo kaya.”

Mas pinili kong manatiling nakasagad ang batuta nito. Ang parte ng mukha ko ay nakasubsob sa mayabong na bulbul nito.

Isang malakas na ugong at mura ang kumuwala kay tito hawak ang aking ulo.

Nang hugutin ko ang aking ulo ay hinablot ako nito upang maikandong.

Muli nitong inangkin ang aking bibig. Di alintana na nanggaling ito sa kanyang kaselanan. Tinugon ko namang ang naglalakbay nitong dila sa aking bibig.

Naramdaman ko nalang na unti-unti ako nitong inihiga na di napuputol ang aming paghahalikan. Unti-uni niyang inalis ang aking mga suot hanggang pareho na kaming hubad.

Kumalas sa paghahalikan si tito at dumura sa kanyang daliri. Kasunod nun ang paggalugad ng aking lagusan. Ang maramdaman ang pagbaon ng mga daliri nito at ang paghalughog sa aking loob ay nagpapaiglab ng aking simbuyo na pag-isahin ang aming katawan.

Ilang beses akong nakiusap na sidlan na ang aking lagusan ngunit nangatwiran ito na kailangan akong ihanda para di masaktan.

Nang di ko na makayanan pa ay itinayo ko ang aking sarili at yumakap sa kanya.

“Roldan, di ko na kaya. Kung maaari ay ipasok mo na ang iyong kahabaan.” Alam kong malaki ang dulot ng pagtawag ko sa kanyang pangalan na walang pamitagan kaya ramdam ko din ang paghigpit ng yakap nito hudyat ng rumaragasang libog na kanyang tangan.

Dumura ito at ipinahid sa kanyang pagkalalaki at unti-unti kong naramdaman ang lahad nitong ari na bumabaon sa aking lagusan. Nang maipasok lahat ay napakagat ako sa kanyang balikat dahil sa sarap na nararamdaman.

Dama ko pa ang pagpintig ng alaga nito sa aking kaloob-looban, at dahil sa aming lagay ay halos abutin na ang kalamnan ko ng kahabaan nito.

Humigpit pa ang yakap sakin ni Roldan habang ako nama’y ipinulupot ang aking mga binti sa bewang nito. Mula sa banayad na pag-ulos ay unti-unti itong bumibilis na tila wala nang bukas. Ilang minuto din ako nitong binarurot sa ganoong posisyon.

Habang yakap pa rin, gamit ang isa nitong kamay ay hinawi nito ang mga nakalatag na kagamitan sa mesa at pagkain upang mabigyang ng lugar kung saan ako’y kanyang ilalatag.

Ang kahalintulad ko’y isang tupang ganid na nilalamas ng isang halimaw.

Ang salitang ungol na kumakawala sa aming bibig ay halina sa gabi ng aming pag-iisa.

Ramdam ko na malapit nang labasan si Roldan dahil sa pagbilis ng pag-ayuda nito. Ilang ulos pa ay naramdaman ko ang pagbulusok ng katas nito sa aking bahayan. Ang pakiramdam na namnamin ang pagsirit ng pagkalalaki nito sa bawat pagpintig ng kanyang ari na nagbibigay ng kakaibang sarap at kiliti sa kaibuturan ng aking imbakan. Nakakatuliro!

Napadagan nalang si Roldan sa akin sa ibabaw ng hapag-kainan dahil sa pagod. Di pa rin nito hinuhugot ang kanyang kaselanan sa aking looban. Ilang halik din ang iginawad nito sa aking leeg, noo at balikat. Ako naman ay hagod-hagod ang kanyang likod.

Ipinantay nito ang kanyang paningin sa akin at nangusap. “Mahal na mahal kita Keith.”

“Mahal din kita Roldan.” Tugon ko sa kanyang turan at pinagsaluhan namin ang isang halik.

Aangal pa sana ng ikalawa ang tiyo ngunit minabuti ko munang makakain muna ito lalo pa’t lumalalim na ang gabi.

Habang nakakandong at pawang walang mga saplot ay nagsalo kami sa iisang pinggan.

Pagkatapos ay pareho kaming naglinis ng katawan. Ako nama’y nagligpit ng aming pinagkainan at ang tiyo ay tumuloy na sa aming pahingahan.

Nang masiguradong tapos na ang lahat ng gawain ay tumuloy na rin ako sa aming kwarto upang makapagpahinga. Doon nakita ko ang mahimbing na natutulog kong mahal.

Wala itong saplot pang-itaas.

Napangiti nalang ako sa aking nakikita. Pumanhik ako sa tabi nito at inihimlay ang aking ulo sa kanyang dibdib. Nang maramdaman ako nito ay pumihit ito upang maikulong ako sa kanyang mga bisig. Mula sa mumunting liwanag ay pinagmasdan ko ang mukha ng aking mahal.

“Mahal na mahal na mahal na kita.”
Sambit ko sa himbing na natutulog at isang banayad na halik ang iginawad ko bago tuluyang humimbing sa pagtulog.

Chapter 13

Keith

Nagising ako na tila may kulang.

Ang normal kong umaga ay nababalot ng maiinit na bisig ng aking mahal at mararahang paghilik nito. Kahit na sa malamlam na liwanag ng pagbubukang-liwayway ay inaaninag ko ang hubog ng mukha nito: ang makakapal nitong kilay, ang hulma ng kanyang ilong, ang pisngi nitong puno na naman ng papatubong balbas, at ang labi nitong naglalabas ng mainit na hininga.

Ang paggalaw nito sa tuwing hahaplos ako sa kanyang pisngi, o di kaya nama’y ang paghigpit ng mga bisig nito na nakapulupot sa akin.

Ngayong umaga ay binungad ako ng malamig na unan sa aking gilid.

Ito ang unang pagkakataon na mas naunang magising sa akin ang tiyo. Wala akong ideya kung bakit mas maaga itong nagising gayong alam ko naman na wala itong ibang aasikasuhin maliban sa paghahatid ng mga kalakal at paninda na arawan naman nitong ginagawa.

Iniunat ko ang aking katawan at inayos ang pinaghigaan at tinungo ang pintuan palabas ng kwarto. Sa aking paglabas ay sinalubong ako ng masamyong amoy ng isang niluluto. Napangiti ako at marahang binaybay ang kusina kung saan nakita ko ang tiyo na nagluluto.

Nakatalikod ito mula sa aking kinatatayuan at kasalukuyang hinahalo ang sinangag. Sa gilid naman nito ay nakalapag ang tortang isda. Hinimay nito ata ang mga natira kagabi at inihalo sa itlog.

Ang bango ng niluluto nito ay humahagod sa aking ilong at siya namang nagpaugong ng aking sikmura. Kung di lamang ito tutok sa kanyang ginagawa ay marahil narinig na nito ang pagsusumamo ng aking tiyan na matikman ang niluto nito.

Napansin ko din ang pangingintab ng katawan nito dahil nakasuot lamang ito ng salawal at walang pang-itaas.

Di ko alam kung sa init ng apo’y kung kaya ito pinagpapawisan dahil ni patak ng pawis ay wala namang lumalabas sa akin kapag ako ang nagluluto sa kinaumagahang tapat.

Datapwat, ikinagagalak ng aking damdamin ang marinig ang saya sa mga huni nito ng himig ng isang musika.

Di ko mapigilan ang aking malapad na ngiti.

Ang pangamba na naramdaman ko noon sa anong pwedeng mangyari sa pagdating namin sa buhay ni tito Roldan; na nagbago at naging paghanga sa kanya dahil sa pagpupursigi nito na mabigyan at maiparamdam samin ang kahulugan ng isang pamilya; na binago ulit ng takot dahil sa paggalaw nito sa akin, na kahit na sa agwat ng aming edad at kahit na magkapareho ng kasarian ay sekswal nito akong hinangad; na sa kahuli-hulihan ay aking minahal at patuloy na mamahalin.

Muli namang napabaling ang aking mga mata sa kanyang malapad na likuran. Sa katunayan ay ito ang unang pagkakataon na mapagmamasdan ko ito ng maigi. Hindi man hubog ang katawan, na kung ihahalintulad sa mga adonis na aking nakikita sa mga pahayagan at rebista ay pihadong di ko pa rin ipagpapalit ang lalaking kasalukuyang nagluluto ng sinangag para sa aming agahan.

Kung tutuusin ay wala akong akong nararamdamang paghanga o pagsinta sa ibang kalalakihan maliban lang kay Roldan.

Kahit ang noo’y paghanga sa mga magagandang kababaihan ay humupa na at ngayo’y napalitan ng paggiliw sa aking sinta.

Di man normal sa mata ng karamihan ang aming pagmamahalan sa dami ng kadahilanan, at sa kahit na sa edad ko ay iisipin ng iba na andaming pang bagay na makakapagpapabago ng aking isip at damdamin, tinitiyak ko na ang lalaki sa aking harapan ang siyang panggugulunan ko ng aking pagmamahal hanggang kailanman.

Napabalik nalang ako mula sa aking iniisip nang marinig kong sinambit ni Roldan na tapos na itong magluto.

Pagkatapos isalansan ang niluto sa malaking mangkok ay akma na nitong dadalhin ang mga ito sa hapag ay natigilan ito ng makita ako.

Isang ngiti ang iginawad ko at lumapit ako sa kinaroonan nito at gumawad ng isang malumanay ngunit puno ng paggiliw na halik sa kanyang labi.

“Kanina ka pa ba gising mahal ko?

Gusto pa naman kitang ipaghanda bago ka pa man magmulat ng iyong mga mata dahil alam kong pinagod kita kagabi.” Sambit nito na tila bang may lungkot sa tinig nito sa kadahilanang tila nagulo ko ang balak nito.

Hinawakan ko ang magkabila nitong pisngi at pinugpog ulit ng halik ang labi nito.

“Wag ka nang malumbay. Di mo lang alam kung gaano ako nagagalak sa pagsusumikap mo.

Maraming-maraming salamat.” Humalik ulit ako sa labi nito bago kunin ang niluto nito at tinungo ang hapag-kainan.

Nang mailapag ang mga pagkain ay akma na akong pu-pwestong umupo ngunit pinigilan ako ng dalawang magkabilang bisig ni Roldan.

“Wala ba akong gantimpala dahil sa pagluluto ng agahan ng aking mahal?

Baka naman pwedeng makaisa ngayong umaga. Di ko kasi naituloy yung karugtong kagabi.” Mamagaw na bulong nito sa aking tenga.

Inihilig ko ang aking sarili upang makaharap ko siya. Dinakma ko ang kanyang pagkalalaki na medyo may katigasan na. Napaungol naman ito sa aking ginawa.

Tumungin ako sa kanyang mga mata at kumagat sa aking labi. Nagtagumpay naman ako sa aking hangarin ay isang ugong ang kumawala sa kanyang labi.

Inilipat ko ang aking bibig sa kanyang tenga habang hagod pa din ang matigas na nitong pagkalalaki.

“Kung di ka titigil sa kalibugan mo sa kinaumagahang tapat ay isasama ko ang paglalaki mo sa pagsasaluhang agahan natin ngayon.” Bulong ko rito.

Agaran naman kumalas si Roldan at mabilisang pumunta sa kabila ng hapagkainan.

“Kotang-kota kana. Baka kung di na naman ako makapunta ng paaralan kung sakaling pagbibigyan naman kita.

Isa pa gusto ko nang matikman ang niluto mo’t kanina pa ako takam na takam kumain.”

Nagsasalansan na ako ng pagkain sa aming pinggan nang muli na naman ito magsalita.

“Baka gusto mong uminom ng gatas pampatibay ng buto mahal ko.”

Kumunot naman ang noo ko dahil alam naman nitong di ako mahilig uminom ng gatas ngunit mas lalong nabusangos ang mukha ko nang mapagtanto ang ibig sabihin nito nang makitang nakaturo ang daliri nito sa kanyang kahabaan.

Kumuha ako ng maliit na parte ng tortang itlog at ibinato sa kanya.

Sinalo naman niya ito at nilagay sa kanyang plato.

“Wag mo naman sayangin. Itlog ko yan eh!”

Pareho nalang kaming napatawa.

Ang aming agahan ay puno ng kwentuhan ng kahit na anong paksa. At kahit na iisa lang ang aming ulam ay manaka-naka pa din akong sinusubuan ng tiyo na siya naman ikinapupula ng akin mukha. Kita din naman dito ang nakakalokong tuwa sa kanyang mukha dahil sa kanyang ginagawa.

Pagkatapos kumain ay pinagtulungan naming hugasan ang mga pinggan.

Kasalukuyan kong pinupunasan ang mga pinagbanlawan ni Roldan. Sa totoo lang, kahit ako man ay halos madala na din sa tawag ng aking laman. Mahirap na kalaban kung mismong kalibugan mo na ang iyong katunggalian. Ayaw kong tuluyang magpasakop ngunit ayaw ko din namang magtago. Gusto kong punan subalit may kanya-kanya pa kaming responsibilidad na dapat gampanan. Baka kung di makapunta ng trabaho ang tiyo at ako naman ay di makapasok sa eskwela kung sakaling yumaob ako sa kagustuhan ng aming katawan.

“Bukas ay araw ng sabado kaya pagbibigyan kita sa kahit ano mong gusto.” Kahit halos pabulong ay mabilis pa sa alas kwatro ang naging tugon ni Roldan at tumingin sa aking dako. Ang mga mata nito ay puno ng bugho. Mabilisan nitong tinapos ang mga binabanlawang mga pinagkainan at pumalikod sa akin. Yumapos ito sa akin at sa ginawa nito ay nadama ko ang unti-unting paglaki ng ari nito.

“Kung sa gayon ay maghanda ka dahil bubuntisin kita mamayang gabi.”

Di ko alam kung maiinis ako o matatawa dahil sa tinuran nito.

Isang siko ang iginawad ko sa kanya. “Pareho tayong lalaki.”

“Di naman problema yan. Pupunlaan ko ng pupunlaan ang bahayan mo hanggang sa makabuo tayo.”

Sa aking narinig ay di ko na napigilan pang magpasakop sa hayok ng laman.

Tumigil ako sa pagpupunas ng mga pinaghugasan at humarap sa tiyo. Tinignan ko ang puno ng bugho nitong mga mata habang dahan-dahang bumababa papantay sa kanyang kahabaan.

Inilabas ko ang mapagmalaki nitong pagkalalaki na di kinakalas ang titig sa kanyang mga mata.

“Gusto kong uminom ng gatas.”

Chapter 14

Keith

“Alis na ako mahal ko.”

Inilapat pa ni Roldan ang labi nito sa akin. Ang una’y banayad pa ang paghalik nito ngunit tila nagiging mapusok na ang mga kasunod.

Ito na nga ba ang ikinaliligalig ko, na sa pagkakataong mapagbigyan ang nais nito, siya namang paghahangad nito ng mas higit pa.

Nang kumalas ako ay akma na naman nitong tanggalin ang distansyang namagitan sa amin ngunit bago pa man ako ulit mahalikan ay tinakpan ko na ng dalawa kong kamay ang bibig nito.

“Pinagbigyan na kita kanina kaya huwag mong abusuhin.

Pumunta ka na sa trabaho mo.

Kailangan mo lang namang maghintay hanggang mamayang gabi dahil ipapaubaya ko ang buo ko sayo.” Saad ko na puno ng bugho.

Kinagat ni Roldan ang kamay kong nakatakip sa bibig nito at inakap palapit sa kanya.

“Kung pwede lang na hugutin ang oras hanggang sa tumiklop ang liwanag ng langit sa bukana ng kanluran.

Di na ako makapaghintay pang pag-isahin ang katawan natin mahal ko.

Subalit, bibilangin ko ang bawat sandali at igugugol ko ang aking sarili sa aking gawain dahil alam ko rin na darating ang oras na ako’y hihimlay sa iyong gilid at pagsasaluhan ang init ng ating katawan hanggang sa susunod na liwayway.” Sambit nito habang nakakulong sa kanyang bisig habang isinasayaw paroo’t parito.

Ang kamay kung nakaakap sa kanyang dibdib ay iginiya ko sa kanyang magkabilang pisngi. Ngumiti ako ng nakakaloko dahil sa mga tinuran nito.

“Siguraduhin mo lang na magagawa mo ang pangako mong bubuntisin ako dahil kapag di tayo nakabuo ay siyang tapat na paghandaan mo dahil hindi ko tatantanan ang tubo mo hangga’t sa masimot ko ang katas ng kalooblooban mo nang sa gayon ay makabuo tayo.”

Napangiti’t napatawa naman si Roldan; pagtapos ay napakagat ito sa kanyang labi.

“Di ba’t sabi ko sayo ay wag kang mag-alala. Dahil sa iyong tinuran ay nagpupuyos na ang halimaw sa gitnang dako ng aking katawan.

At kung sa katas lang naman ay kahit wala nang kainan at tulugan dahil paghinga lang ang iyong magiging pahinga.

Ipuputok ko ng ipuputok ang aking dagta sa bahayan mo hanggang sa magka-dyunyor ako.

Kaya naman paghandaan mo mamaya dahil halimaw ang kinalaban mo.”

Nilapirot ko ang ilong nito at kumalas sa aming yakapan.

Di pa rin nawawala ang ngisi sa bibig ni Roldan.

“Tumungo ka na sa trabaho at baka mahuli ka pa at mapagalitan ka ng amo mo.

Kulang isang oras nalang ay ako nama’y pupunta na sa paaralan.” Kahit na alas dies pa ang dapat na trabaho nito ay maaga na itong nagagawi sa pabrika pagkat ang kasamahan nito’y nauwi sa probinsya. Pinatos naman ni Roldan ang iilang oras na dagdag upang kahit papaano ay may karagdagan sa kanyang sinasahod.

Humawak ako ulit sa pisngi nito.

“Mag-iingat ka dahil mahal na mahal kita.”

Pagkasambit ay ginawaran ko siya ng halik. Ibinigay ang mga inihanda kong gamit nito para sa buong araw na pagtatrabaho kasama ang pananghalian nito na siya din naman ang gumawa.

Pinagmasdan ko ang unti-unting paglaho nito sa pagbaybay ng daan palabas sa kalsada.

Binalikan ko ang naiwan kong gawain, naghanda, at binaybay ang daan papuntang paaralan.

At sa daang aking tinatahak papunta sa eskwela ay di mawala ang ngiti sa aking labi. Napakaraming di kaaya-ayang pangyayari ang naganap sa akin buhay noon ngunit di ko mawari kung gaano ako kapalad para paghandugan ng katulad ni tito Roldan.

Ang akala kong tila nasa mga librong pambata lang ang ganitong tagpo nagaganap ay nangyayari din pala sa totoong buhay. Ang magkaroon ng prinsipe na handang magbuwis ng buhay maprotektahan laman ang kanyang prinsesa. Wala man akong kaselanan ng isang babae ngunit inibig pa rin ako ng isang prinsipe na kahit di man kagaya ng mga mararangyang prinsipe mula sa malawak na lupain kung saan nakatayo ang magagara nilang palasyo ay iibigin ko pa rin siya ng taos-puso.

Nagsisimula palang ako, kami, sa tinatahak naming daan. Sigurado akong napakarami pang tinik, matarik na dalisdis, at patalim, ang aming dadanasin ngunit alam kong magkasama naming haharapin ang mga yaon.

Uulitin ko, kahit sa edad kong ito ay tatas na ang aking isipan sa ganitong bagay. Si Roldan ang pinakamagandang nangyari sa aking buhay kaya naman lahat ay gagawin ko masuklian lamang ang mga ginawa nito.

Ibibigay ko ang pagmamahal ko sa kanya ng buong-buo at patuloy akong mananatili sa kanyang tabi hanggang siya mismo ang magsasabing umalis ako.

Sa palagay ko’y namumula na naman ako dahil sa mga nakaraang araw ay nagiging bukambibig nito ang palayaw pantawag sakin.

Gusto ko ding malayang tawagin sana siyang “mahal” ngunit nangangamba ako na maging natural lang ang pagtawag sa palayaw na iyon at baka masambit ko ito kapag nasa pampublikong lugar.

Nakaya ko ang mga pangungutya sa akin hinggil sa aking ina ngunit di ko yata kaya na pati ang dangal ng aking amain ay madungisan.

Minsanan na itong nadungisan ng lisanin kami ng aking ina at ayaw kong masundan iyon. Alam ko din ang pwedeng kahihinatnan ni Roldan kung sakaling malaman ng iba ang paggalaw nito sa akin lalo pa’t wala pa ako sa tamang edad.

Ito rin ang dahilan kung bakit gusto ko nang umusad ang mga taon hanggang sa maging diese otso na ako. Kahit papano ay pwede ko nang maipagtanggol kung ano man ang meron kami sa ganoong edad.

Naudlot naman ako sa aking iniisip dahil sa pagsunggab sa akin mula sa aking likuran.

Nang tignan ko ay sina Rolan, Erin at Elis pala. Silang tatlo ay mga kaklase ko. Magpipinsan sila. Si Erin at Elis ay kambal at ang nanay ng kambal at ni Rolan ay kambal din.

“Kuya, magandang umaga.” Pagbati ni Rolan na nakasakay sa aking likuran.

“Kanina ka pa namin tinatawag ngunit di mo kami nililingon.” Dugtong pa nito.

“Bumaba ka nga diyan Rolan.” Pagsaway ni Erin. “Baka nahihirapan si kuya Keith.”

“Kuya, may sakit ka ba? Bakit ka po namumula?” Tanong naman ni Elis.

Di pa rin bumababa si Rolan sa aking likuran. Hinawakan nito ang aking pisngi upang pumagilid at makita ito.

“Ala! Namumula nga!” Dalian naman itong bumaba at nagpaumanhin.

Di pa ata humuhupa ang kalibugan sa aking katawan na siyang dahilan kung bakit namumula ang aking pisngi.

“Wag kayong mag-alala. Ayos lang ako. Syempre nilalakad ko lang papunta sa paaralan kaya marahil ito ang naging dahilan ng pamumula ko.

“Edi ikaw na ang tisoy kuya. Kaya naman lahat ng nagugustuhan kong babae may gusto sayo eh!” Saan ni Rolan.

“Tumigil ka nga diyan Rolan. Di ka naman gwapo kaya walang magkakagusto sa iyo.” Pambabara ni Erin.

“Nagsalita ang mukhang kokak!” Balik saad ni Rolan.

“Sinong kokak?!” Galit na sambit ni Erin.

Natawa nalang ako sa dalawa na nagkakantyawan sa daan. Nagdadalaga na rin sila’t nagbibinata ngunit dun pa din naman ang kakulitan ng mga sa naturang edad. Siyempre napagdaanan ko din naman iyon kahit papaano.

Kahit na pinagbiyak na bunga silang dalawa ni Erin at Elis ay magkaiba talaga sila ng personalidad.

Kung si Erin ay madaldal, aktibo at palakaibigan ay siya namang kasalungat si Elis.

Sumasabay lang ito aking sa paglalakad at minsanan lang magsalita.

“K-kuya ikaw ba may nagugustuhan kana?” Tanong ni Elis na ikinabigla ko.

Nakayuko ito at patuloy na naglalakad.

Di ko naman maaaring sabihin na kasiping ko halos bawat gabi ang taong gusto ko.

“U-uhmm, ako?! Wala pa. Syempre pag-aaral muna para makahanap ako ng trabaho at matulungan ko si ma-, tito Roldan.”

“Ahh…” maikling tugon ni Elis sa naisagot ko.

Halos pagpawisan naman ako dahil sa muntikan kong pagkakasambit sa palayaw sakin.

Halos magbaha ang likod ko sa pawis.

Narating namin ang aming silid-aralan kung saan nagkakagulo na ang aming kaklase. Ilang saglit pa ay dumating na ang aming guro at nagsimula na ang talakayan ng aming mga asignatura.

Lumipas ang ilang sandali at narinig na namin ang tunog ng batingaw hudyat na oras na ng pananghalian.

Kasama ko ang magpinsan sa kantina at iba pa naming mga kaklase.

Kahit na may dala akong baon ay palagian akong pinipilit na sumama sa kanila dahil bumibili sila ng pagkain sa kantina para sa pananghalian. Minsan din ay nabibiyayaan din ako ng mga pagkain kapag may sobra sa mga pagkain nilang binili o dinala.

Habang kumakain ay nagkakantyawan pa ang ibang mga lalaki dahil merong galing sa sekondaryang pamantasan ang nananghalian sa amin.

Magkarugtong lang ang elementarya at sekondarya kaya naman malaya silang nakakapunta sa amin habang kami ay mahigpit na ipinagbabawal ang pagpunta sa kanila.

“Tignan nyo oh, andyan na naman yung mga taga kabila. Marahil gusto nila akong makita.” Pagmamayabang ni Rolan.

“Mukha nito. Halata namang si kuya Keith ang ipinunta nila dito.” Pambabara nman ni Erin.

“Ikaw, kokak ka. Panira ka talaga no?!

Pumunta ka nalang kaya sa ilog para samahan mo dun mga katribo mo.” Balik ni Rolan.

Nagtawanan nalang kami sa dalawa.

“Tsss! Ang ingay naman. Manahimik nga kayo.” Pagsaway ni Marc.

Marcelo talaga ang pangalan nito ngunit mas gusto niya na tawagin na Marc. May hitsura ang bataang ito lalo na kung magbibinata. Yung nga lang topakin. Yung tipo na maangas.

“Inggit ka lang Marc kasi walang nagkakagusto sayo dahil lukot at busangot parati yang mukha mo!” Pang-aalaska na naman ni Rolan.

Matalim na tingin ang sinagot ni Marc kay Rolan; ngunit nang mapabaling ang tingin nito sa akin ay bigla nawala ang galit sa mata nito at ipinagpatuloy nalang ang pagkain.

Tumayo ako sa lamesa upang kumuha ng tubig.

Akma na akong iinom ng mabangga ako ng nagkukulitang estudyante dahilan para matapon at mabasag ang kristal na baso.

Bigla nalang bumilis ang tibok ng puso ko na hinaluan ng pangamba at takot na di ko maipaliwanag.

Iisang tao lamang ang pumasok sa isip ko.

“Roldan?!”

Chapter 15

Keith

Di ako mapakali.

Di ko malirip kong ano ang ikinababahala ng aking kalooban. Nung kaninang nabasag ang baso ay si Roldan ang gayong pumasok sa aking isipan. Wala akong kakayahan na makasausap siya o makamusta, kung sa maayos ba siya o merong nangyari sa kanya. Halos kalimitan, lalo na sa mga nababasa ko at napapanood sa telebisyon ay mayroong nangyaring masama sa taong unang pumasok sa iyong isipan kapag nakabasag ka ng isang bagay - baso o di kaya’y lalagyanan ng larawan.

Di ko rin akalain kanina ang kaguluhan dahil natulala nalang ako pagkatapos mabasag ko ang baso. Kahit na di magkamayaw si Marc sa kakatanong sa akin at kakayugyog dahil nasugatan din pala ang kamay ko dahil lunod ako sa pangambang dala ng aking iniisip. Magkasama akong dinala nila Marc, Rolan, at ng kambal sa pagamutan ng aming paaralan. Litaw sa mga mukha ng mga ito ang sobrang pag-aalala. Nang madampian ng gamot ang aking kamay ay siya palang na bumalik ako sa aking ulirat. Di ko na napigilan ang pangalan ni Roldan, nagsumamo ako na umuwi ngunit nang isangguni ko ang aking layon sa pag-uwi ay di ito sinang-ayunan ng guro. Kahit man daw na umuwi ako ay wala pa din akong dadatnan doon at maliit na sugat lamang ang aking tinamo na siya namang ginamot ng aming tagapangalaga sa klinika.

Wala akong nagawa kundi ang bumalik sa aming silid-aralan. Ligalig pa rin ang pakiramdam hanggat di ko nakikita ang aking mahal na sa maayos na katayuan. Sobrang mababaw man na kadahilanan ngunit ito ang unang pagkakataon na ako’y makaramdam ng ganitong kaba sa dibdib.

Gusto kong hugutin ang oras upang tumakbo pauwi ngunit siya namang panunudyo ng oras na tila pinabagal ang paggalaw nito. Ni isang kataga ay walang pumapasok sa aking isipan at nakatingin sa kawalan ng hungkag kong upuan.

Napatingin nalang ako ng may humawak sa aking kamay na nakakuyom sa upuan. Napatingin ako sa may ari nito na animoy taimtim na nakikinig sa aming guro. Si Marc na kung titignan ay nag-uumapaw sa kaangasan ay siyang unang lumahad ng kamay para kaalwanan ang aking ligalig na nararamdaman.

Ang humahagod nitong hinlalaki ay tila nagsasabi na magiging mabuti ang lahat na huwag mag-alala. Isang ngiti ang iginawad ko at walang tinig na isinambit ko ang katagang “salamat”. Isang ngiti ang iginawad din nito. Paunti-unti naman nitong iginiya ang upuan nito upang mapalapit pa sa akin at patuloy na nakahawak sa aking kamay.

Kahit papaano ay naibsan ang aking nararamdaman dahil sa ginawa nito.

Ilang sandali pa ay umalingawngaw ang batingaw hudyat ng pagtatapos ng klase sa araw at linggong ito. Nagbigay kami ng pugay-pamamaalam sa aming guro at mabilisan kong inayos ang aking mga kagamitan. Magtatanong pa sana ang kambal at si Rolan ngunit agaran akong nagpaumanhin at tuluyang nilisan ang lugar.

Sa pagbabalik sa lunes ay ilalahad ko lamang ang aking rason sa aking inasal.

Palakad-patakbo kong binaybay ang daan pauwi sa amin. Ngayong biyernes ay malimit na mas unang nauuwi si Roldan kaysa sa akin kaya ipinapanalangin ko na sana nama’y naroon siya at masayang sasalubong sa akin.

Naabot ko na ang eskinita papasok sa amin, at hingal mula ginawa kong lakad-takbo upang mas mabilis na maabot ang lugar namin.

Habang papasok pa ay nadatnan ko si mang Hector at kinakausap nito ang isa sa kanyang tauhan.

Ang bukirin sa dako sa likuran ng aming bahay ay pagmamay-ari ni mang Hector. Marami din itong ibang negosyo tulad ng manukan, babuyan at iba pang bukiring hayop; kaya naman kilala ito sa aming lugar at lapitan ng mga nangangailangan.

Ngunit sa aking naging karanasan ay siya ang huli sa mga taong aking lalapitan kung sakali man. Inihabilin din ni Roldan na huwag na huwag akong lalapit kay mang Hector dahil sa matatandaang aking nabanggit na kilala din ito sa kanyang kalibugan. Hindi ko alam kung pumapatol din ito sa kagayang kasarian o baka naman ay lubha lang itong namithaya dala ng alak na kanilang nilaklak sa panahong iyon. Kahit sa ano pang rason ay mismong si Roldan na ang nagbigay ng babala kaya naman marapat lang na sundin ang kanyang kataga. Malakas din ito sa awtoridad kaya kadalasang naaabswelto ang mga inihaing mga reklamo sa kanya at kalimitang nasusulsulan lamang ng pera.

Narinig ko din na lilisanin nito ang aming lugar upang pansamantalang tulungan ang mga magulang nito sa iba pa nilang negosyo sa karatig probinsya. Sa linggo na ito aalis at inihahabilin nito ang kanyang maiiwang mga negosyo sa kanyang tauhan. Buwan o taon din daw itong mananatili roon na siya namang, kahit papaano, ay ikinasiya ng aking kalooban. Di ko alam kung bakit ngunit sa tuwing malapit si mang Hector ay siya namang aking ikinaiilang.

Tulad ng mga tingin nito ngayon na nanlalagkit at tila ba ako’y walang saplot kung sipatin nito mula ulo hanggang paa. Nakakapanindig balahibo!

Alam ko dahil ang bugho sa kanyang mga mata ay nasisilayan ko din sa mga mata ng aking pinakamamahal.

Kahit sabihin man na natikman ko man ang makasiping ang isang katulad kong lalaki ay di ko masisikmura ang bagay na ginagawa namin ni Roldan sa iba pa - lalo na sa iba pang lalaki.

Daglian naman akong naglakad upang maabot ang aming tahanan. Walang Roldan na sumalubong sa akin. Tahimik ang paligid at ang huni ng mga ibon at mga kulisap ang bumibingi sa aking pandinig.

Ang tibok ng aking puso ay tila nagpupuyos at halos kumawala na sa aking dibdib.

Pinilit kong kumalma at isinantabi ang mga masasamang palagay sa aking isipan.

Naglinis ako ng katawan at nagbihis upang makapagluto ng sabaw para sa aming hapunan.

Tapos ko na ang mga gawaing bahay ngunit wala pa ding Roldan na dumarating.

Umupo ako sa kawayang kanape at nanalangin.

Sa gitna ng aking pananalangin ay may kunatok sa pintuan.

Mabilis pa sa kidlat kong tinungo ang pintuan at pinagbuksan ang aking maha—

Ang inakala kong si Roldan ay si mang Nicanor pala. Habol pa ang kanyang hininga habang nakatukod sa gilid ng pintuan ay isinambulat nito ang aking kinatatakutan.

“K-keith—

Si Roldan nasa hospital—“

Chapter 16

Keith

Kung pwede lang liparin ang pagitan ng aming bahay at ng hospital ay ginawa ko na. Ang pagdagundong ng aking puso, ang panlalabo ng aking mata, ang panginginig ng aking mga tuhod, at ang unti-unting paglaho ng mga tunog sa aking paligid dulot ng mga katagang aking narinig. Hindi ko sukat-akalain na ang mga noo’y napapanood ko lang sa mga programa sa telebisyon ay turang nangyari sa akin ngayon.

Di ko alam ang gagawin at napaluhod na lamang ako na dali-dali namang inalalayan ni Mang Nicanor. Ang mga katagang sinasambit niya ay tila huni ng paru-paro na sa kahinaan ay tinatangay lang ng hangin.

Hindi ko maharaya kung merong masamang mangyari sa aking mahal. Ayaw ko mang isipin ngunit kung sakali mang ako’y lisanin ni Roldan ay tandis na ako’y nakasumpang lisanin ng aking mga mahal - na maging mag-isa panghabambuhay.

Kasalanan ko ang lahat!

Kung di lamang gumising ng maaga si Roldan upang ako’y paghandaan; at pagbigyang punan ang init ng laman nito; ay di sana ito napagod o naantok sa kanyang trabaho. Wala na akong ibang maiisip na dahilan, kasalanan ko ang lahat!

Gusto kung humagulgol ngunit kailangan kong makita ang aking mahal, kaya naman ay binuo ko ang aking lakas at tumayo.

Inaalo pa ako ni Mang Nicanor na magpahinga at baka kung ano pa daw ang mangyari sa akin ngunit pinasigurado kong kaya ko at kakayanin ko ang kahit ano mang dadatnan ko roon.

Ilang sandali at nilubaybay na namin ang daan palabas upang tahakin ang patungong hospital.

Sa daan ay naroon pa din si Mang Hector at matamang nakatingin sa akin na tila may iniisip na di matarok. Kung ano man ang iniisip nito ay wala akong pakialam.

Mabuti nalang at nakakuha kami agad ng traysikel at padiretsong pinatungo ang pagamutan.

Lahat ng santo na ata ay aking nasambit sa aking panalangin na sana’y nasa mabuting kalagayan ang aking mahal. Wala kaming ibang alam sa kalagayan ni Roldan sapagkat ang tanging natanggap na mensahe ni Mang Nicanor ay nasa hospital ang aking mahal dahil sa aksidente sa daan; at sinaliwan ako papuntang pagamutan.

Nasa ulong-bayan lang ang hospital na kung tutuusin ay malapit lang ngunit tila milya ang layo nito sa aming pagbaybay ng daan.

Kung pwede lang sabihan ang mamang nagmamaneho na ipihit at paliparin ang padyak nito.

Kahit ilang minuto ang ang itinagal ng aming pagbaybay, para sa akin ay oras ang bawat patak ng segundong di ko nakikita si Roldan.

Agaran naming tinahak ang pupitre ng mga impormasyon ng mga isinugod sa ospital. Pinagbigay alam namin ang pangalan sa tagapangasiwa at ipinaalam naman kagaad nito ang kwarto kung saan naroon ang aking mahal.

Di ko na hinintay pa si Mang Nicanor at tinakbo na ang pasilyo sapagkat narinig ko din ang numero ng kwarto at saan banda ang kinaroroonan nito.

Nang marating ang tapat ng kwarto ay inihanda ko na ang aking sarili at mahinang pinihit ang tatangnan ng pinto.

Dahil sa hina ng pagbukas ng pinto ay di man ako nahalata ng mga tao sa loob maliban sa pasyenteng nakahiga at bantay nito na siyang pinakamalapit sa pintuan.

Tatlo lang ang pasyente sa loob kaya di ako nahirapan na mahagilap ang aking pakay.

Bahagya itong nakahiga habang kausap ang tatlong taong nakatayo sa gilid ng kanyang higaan - dalawang lalaki at isang babae.

Ang mga luhang kanina pa naghihintay na rumagasa sa aking mata ay dumaloy nalang nang mapabaling sa akin ang aking mahal. Ang makita na buhay ang pinagkukunan ko ng buhay ay isang malaking ginhawa sa tinik ng mga takot at pangambang kanina lang ay bumabalot sa aking pagkatao.

Palakad-takbo kong tinahak ang kinahihigaan nito. Kahit na naisin na hagkan ang ngayo’y matamlay nitong labi ay aking pinigil. Sa halip ay aking hinawakan ang kaliwang kamay nito na kanya namang nilahad upang salatin ang aking pisngi. Ang agos ng mga luhang kumakawala sa aking mga mata ay rumaragasa na dala ng dilubyo ng aking damdamin.

Walang pakialam sa mga taong nakapalibot, ang mahalaga sa akin ngayon ay makitang humihinga ang aking pinakamamahal.

“Akala ko kung lilisanin mo rin ako.” Sambit ko na patuloy pa ding nakahawak sa braso nito.

“Kasalanan ko ang lahat.” Sinambulat ko at napapikit nalang ng aking mata.

Ang palad nitong masuyong humahagod sa aking pisngi ay bumaba at humawak sa aking baba.

Nang buksan ko ang aking mga mata ay sumilay sa akin ang nakangiting Roldan.

“Bakit mo naman naging kasalanan ma-, Keith?

Ikaw ba ang nagmaneho ng nakabangga sa akin?

Kung ganun ay iba pala ang nadakip ng mga kapulisan Herman?” Tugon ni Roldan at tumingin sa lalaking nakatayo malapit sa akin.

Nang mapatingin ako sa gawi ng sinabihan nito ay ito’y nakangiti din dahil sa tinuran ni Roldan.

“Aba! Dapat lang palang ipadampot ang batang ito sa mga kapulisan.” Lokong tugon ni mang Herman na patuloy pa ding nakangiti.

Yung kasama nitong lalaki ay napatawa na din maliban nalang sa babae sa dulo.

Di ko alam ang dapat na ilahad na ekspresyon at napamaang nalang sa nakangiting pasyente sa aking harapan.

“Iho, walang kasalanan ang iyong —

Roldan, kaano-ano mo pala ang mistisong batang ito? Matamang niloloko ko ang batang ito na siyang kakakita ko palang.” Hayag ni mang Herman.

“Pasenya na pala, ito nga pala ang PINAKAMAMAHAL kong anak na palagian kong kinikwento sa inyo.

Keith, ito naman ang mga kasamahan ko sa trabaho; sina Herman at Ramon.

At si Gloria.” Pagpapakilala ni Roldan. Ang kakaiba lang ay ang malasyaw na pagturan ng pangalan nito kay ate Gloria. Di ko alam ang dapat na gamiting pangalang pandangal dahil bata pa ito para tawaging “Ale”.

Napatingin naman ako kay ate Gloria na may halong pagkairita at inis sa kanyang mga mata. Nang mabaling ang mga mata nito sa akin ay pasadyang nilibutan pa ako nito ng tingin.

Di ko alam kung bakit ngunit tila may nagawa ako atang mali para pakitunguhan ng di maganda.

Napabaling nalang ako ulit ng magsimulang magsalita si mang Herman.

“Ito pala si Keith na siyang laging laman ng bibig mo.”

Napayuko naman para itago ang pamumula ko sa tinuran ni Mang Herman.

Di ko akalain na sa trabaho ay pinangangalandakan pala ako ni Roldan. Ang liko ng aking nararamdaman. Ang aking kaba na malamang ang aking mahal ay naospital dahil sa aksidente, datapwa’t ang aking nasilayan ay ang tipikal na Roldan na nakikipagbiruan sa kanyang mga kasamahan.

“Anong laging laman ng bibig? Tumigil ka nga Herman!” Tugon naman ni Roldan.

Pinunasan ko ang aking mga luha at napangiti nalang din. Ang seryoso at matikas na Roldan sa bahay ay masayang nakikipagbiruan kahit na sa kanyang kalagayan.

“Maiba ako, wag kang mag-alala hijo dahil walang kasalanan ang iyong ama. Mabuti na lamang at di malubha ang mga natamo nito sa aksidente. Malamang ay sa susunod na mga araw ay makakalabas na ito at maaring makapagpahinga sa inyong tahanan.” Hayag ni mang Herman na siyang mas nagpaginhawa pa ng aking kalooban.

Napatingin naman ako ulit sa nakangiting si Roldan. Ang kanyang ngiti ang tumiyak sa aking mga agam-agam na magiging mabuti ang lahat.

Ngayon ko lang napagtanto na ang kanang paa at braso nito ang nakatamo ng malalang mga sugat kaya naman ay nakapamasta ang mga ito. Meron ding mga galos ang mukha at ibang parte ng mukha nito dulot ng pagtilamsik ng mga bubog mula sa nagkandawasak na salamin ng minamaneho nitong trak.

Pansamantala itong di makakapagtrabaho at nangangailangan ng mag-aalalay hanggang sa maghilom ang mga sugat nito. Sa tagpong ito ay sisiguraduhin kong aakayan ko ang aking mahal at bibigyan ng atensyon bilang kanyang mangingibig.

Ito ang pagkakataon na maipakita ko ang pagmamahal sa kanya. Dahil sa aking mga naiisip ay sumilay ang isang usbong ng ngiti sa aking labi kaya naman nang mapatingin ako sa aking mahal ay isang nagtatanong na mukha ang aking nasilayan.

Maang akong nagpalaki ng aking mga mata upang tugunan ang mapagtanong nitong mga tingin.

Nauntal naman kami ng magsalita si Mang Roman.

“Gloria, alam naming hulog hanggang lupa ang pagsinta mo dito sa kabaro namin kaya samantalahin mo na ang pagkakataon na punan ang puwang na iniwan ng dating kaulayaw nito.” Saad ni Mang Roman.

Para sa usapang matatanda ay tila natural lang na ipareha ang aking amain sa mga babae kagaya ni ate Gloria na may angking karikitan.

Marahil at paniguradong alam din ng mga ito ang tunay na kaugnayan ko sa tiyo at kung pano iniwan ng aking ina si Roldan.

At sa aking tantiya ay noon pa man ay mayroon nang namagitan sa kanilang dalawa dahil sa ikinikilos ni Gloria at ang pagkamaang ni Roldan.

Bagaman, bilang kasintahan ay may matinding kirot sa aking puso na ang iyong minamahal ay pinagtutulakan sa iba; at masidhi pa ay wala akong lakas para ipagsigawan na pagmamay-ari ko ang taong kanilang itinatambal sa babaeng ngayon ko lang din nakita at nakilala.

Halos magpuyos ang loob ko ngunit wala akong magawa hinggil dito, at ang tanging nagagawa ko lang ay ang pakinggan ang mga patutsada ng dalawang damuhong na pawang hungkag ang pinag-uusapan.

Tila tuta na walang kalaban-laban akong nakaluhod at nakayuko na nakahawak sa kamay ng aking sinta.

Ang mas nakakangalit pa ay ang mga tugon ni Gloria na animo’y nagsasabing huwag ipilit sa kanya si Roldan datapwa’t sa ikinikilos nito ay taliwas sa mga kataga nito kaya naman ang dalawang uslak ay siya namang nanggagatong para ipagtulakan si Gloria kay Roldan.

Kung tutuusin ay wala akong laban.

Napakaraming wala sa akin na kayang ibigay ni Gloria; at ang tanging pinanghahawakan ko ay ang pinapadamang pagmamahal sa akin ni Roldan.

Heto na naman ako.

Ang takot na mag-isa ang bumabalot sa aking kaibuturan. Napakagat na lang ako sa aking bibig ng madama mo ang paghawak sa akin ng mahigpit ni Roldan.

“Nagpapasalamat ako sa inyong malasakit ngunit di ko kailangan ng makakasama sa buhay.

Nandito ang aking anak, at sapat na sa akin.” Malumanay ngunit madiin na sambit ni Roldan.

Sa aking pagkakayuko ay kita ko ang ningas ng galit sa mga mata nito.

Lumapit at humilig si mang Herman sa tiyo.

“Pero naman pareng Roldan. Isipin mo naman ang pangangailangan mo. Isa pa, di mo naman tunay na anak si Keith at kaya kang bigyan ng supling ng dilag na ito…

…tignan mo naman, manok na ang lumalapit sayo. Pihadong daig mo pa ang nanalo sa loterya Roldan, ano ka ba?!” Sambit ni Mang Herman habang nakahilig at kahit pabulong pa ay rinig ko lahat ang sinaad ni mang Herman.

Kung di lang ako gumagalang sa matatanda ay kanina ko pa pinagbubugbog at pinagsisipa si mang Herman dahil sa kanyang mga tinuran. Sa kabilang dako ay ako ang nasampal ng katotohanan.

Isang tiim na tingin ang iginanti ni Roldan kay mang Herman at kalaunay bumuntong-hininga.

“Pasensya na ngunit kailangan ko nang magpahinga.

Tila sumakit ang aking ulo.” Saad ni Roldan.

Sa aking narinig ay napabalikwas ako upang pahinahunin ang sakit na nararamdaman ni Roldan ngunit mabilis pa sa alas kwatro na nasa kabilang tabi ni Roldan si Gloria.

Nang akmang hahawakan ni Gloria ang tiyo ay tinabig naman nito ang kamay ng babae kahit pa man nakabendahe pa ang kanang kamay nito.

“Makaka-uwi ka na rin Gloria.” Sambit nito na di man lang tumitingin.

“Subalit Roldan…” saad pagtanggi ni Gloria.

“Narinig mo ako Gloria.”

Sa inis ay dabog na nilisan ni Gloria ang kwarto na siya namang pailing na sinundan ni mang Herman at mang Roman.

“Bakit mo naman pinagtabuyan si Ate Gloria?” Kahit man na kabaliktaran ng aking totoong damdamin ay ginawad ko pa rin ang mga katagang iyon.

Wala akong narinig na sagot.

Sa totoo lang ay takot din akong marinig ang maaaring itugon nito.

Isang buntong hininga ang aking narinig.

“Kailangan kong gumamit ng palikuran. Pwede mo ba akong matulungang akayin papunta roon?” Pakiusap ni Roldan.

Ilang hakbang lang ang layo ng palikuran sa higaan ni Roldan ngunit sa kanyang sitwasyon kahit pa na gamit ang silyang de-gulong ay isang malaking hamon ang pagkilos.

Inakay ko ito paupo sa silyang de-gulong at tinungo ang palikuran.

Pagkapasok at pagkasara ng pinto ay inalalayan ko naman itong patayuin upang makaihi subalit isinandig ako nito sa pader at hinalikan.

Sa pagkabigla ay di ako tumugon ngunit sa saliw ng kanyang halik, ako ay nagpaubaya.

“Alam kong andaming bumabagabag diyan sa isipan mo.

Madaming katanungan na naghahanap ng kasagutan.

Ngunit ito lamang ang dapat mong itatak sa puso’t isipan mo.

Ikaw lang ang hangad at sinisinta ng puso ko.”

Saad pabulong nito sa akin habang pawang nakasandal ang aming mga noo.

Ako na mismo ang tumanggal sa aming pagitan at siniil muli ang kanyang labi na kailanman ay di ko pagsasawaang halikan.

Oo, marami ang katanungan at pangamba na namumutawi sa aking isipan ngunit heto mula sa bibig ng aking mahal, napagtanto ko na ako ang kanyang mahal at sapat na para takpan lahat ng aking mga agam-agam.

Chapter 17

Hector

May pakpak ang balita.

Agad na kumalat ang balita na naaksidente si Roldan kaya ganun ang naiasal ni Keith ng makita ko ito. Mula nang makita ko ito pauwi sa paaralan ay balisa na ito at pugpog ng iyak ang mukha ng akay ni Nicanor palabas sa eskinita.

Ako ay paalis na ngayong Linggo para tumulong sa aming negosyo sa probinsya at malamang ay magtatagal ako roon; ngunit mayroong pumipigil sa aking pag-alis — ang hayok ng aking laman sa katawan ni Keith.

Di ko alam kung kailan ito nagsimula. Noon akala ko na ako’y nahalina sa kanyang ina. Hayag sa buong baryo ang pagkakakilanlan ni Rosa, na may kati ito sa katawan na batuta lang ang makakatanggal. Isama mo na rin ang perang pwedeng ikiskis kung sakaling hindi mapunan ng kaselanan; at may angkin ako sa dalawang nabanggit, kaya makailan akong nagparamdam ng aking intensiyon. Kung pagbibigyan lang ay matagal ko nang natikman ang buhang na butas ni Rosa ngunit dahil kay Roldan ay di ako nagkakaroon ng pagkakataon na maromansa kahit makaisa man lang ito.

Isa pa, alam ko din kung paano magalit si Roldan. Tikas na maamo ito sa panlabas ngunit kahalintulad nito ang isang balawis na nilalang na di kayang pigilan kapag nagkataong ito’y makawala sa pagkakagapos. Ako mismo ay nakasaksi kung pano nito patumbahin ang anim na katao na minsanan niyang nakainuman nang bastusin ng mga ito si Rosa. Noo’y bumantog ang mga haka-haka ng kumalat ang balita na nagpagamit ang kaulayaw nito sa naging amo nito sa bayan.

Kilala sa barangay na mabuting tao si Roldan kaya naman napawalangsala naman agad ito dahil marami rin ang nakasaksi kung bakit niya nagawang magwala.

Mula noon ay napunta ang aking paningin sa anak ni Rosa na talagang kawangis niya na nagkaroon lang ng lawit sa hita.

Kung pagbabasehan lang ang panlabas na kaanyuan ay tila di mo ito mapagkakamalang nahahanay sa lipunan ng mga salat. Ang puti at paniguradong banayad nitong kutis na pihadong magmamarka kung sakali mang latayan ito ng aking bibig at dila. Ang bibig nitong naniningkad rosas at ang malasin ang butas ng palaupuan nito na kahit may harang pa ay nag-iimbita ang pagkaumbok.

Napakarami din ang nahumaling sa bata sapagkat kinakikitaan ito ng mga mabubuting katangian. Lalo pa nang lisanin ito ng kanyang ina ay mas lalo itong nakikitang nagsisipag upang matulungan si Roldan.

Kahit ako man din ay tila nadala. Tinangka kong bigyan ito ng mga gawain upang mas mapadalas ko itong makita. Sa mga manggagawa ko pinapaalam na anyayahan si Keith na magtrabo dito at huwag sabihin nanggaling sa akin ang paanyaya ngunit palaging tumatanggi ang bata.

Sa aking tantiya ay si Roldan ang dahilan kung bakit umaayaw ang bata sapagkat sadyang malapit ang bata sa amain nito.

Marahil ay dulot din ito ng minsang pagsamantalahan ko ang ito ng maikandog ko ng maalaska namin na makipag-inuman.

Doon, sa tagpong iyon ay akin ding napagtanto na may dalang sidhing libog ang bata sa aking sistema.

Lalaki man ay tila nilamon na ako ng aking kayamuan na maangkin at punlaan ang kanyang bahayan.

Pagkatapos ng gabing iyon ay tinangka kong ibaling ang init ng aking katawan na iparaos sa mga kababaihan ngunit ni isa ay walang nakapawi, nakatugon, at nakapagbigay-lugod sa aking nagpupuyos na kalibugan.

Kung gaano nangayupapa ang aking kapalaluan dahil tanging nakakapagpalabas lamang ako sa pagsasalsal sa imahinasyong kaniig ang bata.

Kung paano tumirik ang aking alaga kapag nakikita ko ang bata o kahit marinig man lang.

P*TA! Isang bata at lalaki ang nagdulot sa akin nito.

TANG*NA! Kahit isang putok lang o kahit isang gabi lang na makasiping ang bata, maibsan lang ang tila nagkandabaliw kong utak.

Menor ang pinapakay ko. Kung noon ay napapipi ko ang batas dahil dahil sa pera nung gahasain ko din ang isang dalagita, malamang ay magagawa ko din iyon ngayon.

P*ta, di naman matatawag na panggagahasa iyon dahil siya mismo ang naglahad ng kanyang malansang pwerta para sa maliit na kwarta. Ginamit lang naman ng magulang nito ang sitwasyon upang makahuthot ng karagdagang halaga.

Ngayon ko naramdaman kung gaano kawalang halaga ang pera. Kung noo’y tingin palang ay nakaluhod na ang mga p*tang babae sa aking harapan upang lunukin ang tubo’t dagta ko para lang sa salapi.

Iba ngayon, mabubusal ng pera ko ang batas ngunit di ang batas sa kamay ni Roldan kung sakali man.

Animo’y hangal akong napatawa dahil nakalimutan kong paalis ako at kung tutuusin ay may pagkakataon akong isakatuparan ang layon ko.

Muntikan pang umagos ang laway sa aking bibig sa pag-iisip palang na madampian ang balat ng bata.

Napadampot naman ako sa aking naghuhumindig na kargada sa paggunita sa panahong humahagod ang aking magaspang na palad sa mapinong balat ni Keith; at kung pano kumiskis ang aking sandata sa pagitan ng palaupuan nito.

Ilang sandali lang ay hinayaan kong tumilamsik ang aking tamod sa aking pusod at dibdib.

“Wag kayong mag-alala mga salinlahi ko dahil bago ako umalis sa linggo ay sisiguraduhin kong sa bahayan na kayo ni Keith ipupunla kaya naman magparami kayo dahil ilang putok ang gagawin ko.

Di ba gusto nyo yon?” Kausap ang sarili habang nilalaro ng aking hinlalato ang tamod na kumalat.

Kinaumagahan ay mataman akong naghintay sa pag-uwi ni Keith. Ilang oras lang ang naitulog ko dahil sa halong pananabik at kaba sa aking gagawin.

Lahat ng taong papasaok sa eskinita at tiyak na aking makikita dahil ang gilid ng bungad ng eskinita ay kinatitirikan ng aking bahay. Gayunpaman, malayo din ang pagitan ng aking tahanan sa ibang kabahayan dahil sa lapad ng lupa na pinaglagakan ng aking bahay. Isa rin itong paraan para kung sakali ako’y may kaniig ay di halata at rinig sa ibang kabahayan kahit itunghaw pa ng kasiping ko ang lalamunan nito.

At kung magkataon ay maghihiyaw sa sarap ang bata kapag aking naibaon ang aking kalakihan sa kanyang bukanang alam kong kay inam na malamas.

Kasalukuyang akong nakatayo at naninigarilyo sa asotea ng ikalawang palapag upang pihadong makita ang aking nais.

Ilang sandali din akong naghintay at di ako nabigo na makita ang aking pakay.

Kahit sa kalayuan ay aninag ko ang pigura ng bata. Ang mugto nitong mata marahil sa kakaiyak sa, kung tutuusin ay, amain lang nito.

“Mamaya ay iiyak ka naman sa sarap.” Hirit ng malibog kong budhi.

Agaran akong bumaba at tinungo ang tarangkahan upang salubungin ang bata.

Mabuti nalang at di pa ito nakalagpas.

“Keith!” Pagtawag ko.

Isang mapagtanong na tingin lamang ang isinukli nito.

Bago pa maging saliwa ang aming pagtatagpo ay agaran ko nang isinagawa ang aking plano.

“Kamusta na pala ang kumpareng Roldan?

Nabalitaan kong naaksidente pala ito kahapon. Sana naman ay nasa mabuti itong kalagayan.” Mga kataga ng pagpapanggap na ibinulalas ko.

Di naman ako nabigo ay kahit papano ay lumiwanag ang mapaghinala nitong tingin.

Isang malamlam na ngiti ang sumilay sa labi nito na di ko maintidihan ay nagbigay sa akin ng pagkayamot.

“Mabuti na po ang kanyang kalagayan, at kasalukuyang nagpapahinga sa hospital.

Paumanhin na po mang Hector ngunit kailangan ko pa pong maghanda ng pagkain para sa tiyo at mga damit pamalit nito.” Tugon ni Keith.

Galit. Ito ang ramdam ko.

Depta!!! Tangna!!!

Ano ang meron ka Roldan kung bakit ganito nalang kung makaasikaso ang batang ito na gayong di mo naman ito dugo’t laman?

Daglit, kahit sa inis ay naghayag ako ng isang ngiti.

“Siya nga pala Keith, kung di mo mamasamain ay gusto ko sanang magbigay ng kahit konting tulong.

Alam ko, may nagawa akong pagkakamali sayo kung kaya naman ay paniguradong mayroong pag-aalinlangan diyan sa puso mo na tanggapin ang inaalok kong tulong ngunit ito na lang ang aking maibibigay upang punan ang nagawa ko.”

Woohh!!! Siguro naman ay makukuha ko ang simpatya nito upang di ito magdalawang isip na pumasok sa aking lungga kung saan ko siya tutuklawin.

“Salamat po Mang Hector. Huwag po kayong mag-alala at kinalimutan ko na po ang mga nangyari.”

“PTANGNA KA! Di ko makakalimutan iyon dahil yun ang nagsindi ng ningas ng aking hayok sa laman sayo!” Sambit ko sa aking loob.

“Salamat naman kung gayon.

Siya! Alam kong marami ka pang dapat asikasuhin kaya naman humayo ka muna at gawin ang dapat gawin.

Sa iyong pagbalik mamaya sa hospital ay pumarito ka muna’t iyong makuha ang pera pangtustos sa inyong pangangailangan.

Huwag kang mahihiyang pumasok.

Kumatok ka na lamang kung sakali dahil baka ako’y may ginagawa.”

Magiliw kong sambit at humawak sa leeg nito habang ang aking hinlalaki ay humahagod sa pisngi nito.

Isang umid na ngiti ang iginanti nito at tuluyan nang binaybay ang daan patungo sa kanilang tahanan.

Ang mahawakan ang balat nito ay sapat nang magpakislot sa aking kargada.

Mabuti nalang at nakatalikod na ang bata bago pa man tuluyang bumakat ang naghuhumindig kong sawa na mamaya lang ay gagalugad sa lungga ng bata.

Pumasok ako sa loob at naghanda. Gumayak ng simple ngunit madaling hubdin.

Yaong di kailangan ng pampadulas dahil sa paunang katas palang na inilalabas ng aking sandata ay kaya nang bahain ang butas ng bata.

Nahiga ako sa kanape at hinaraya ang mga mangyayari mamaya.

…

Nakarinig nalang ako ng tawag sa labas ng tarangkahan ngunit di ako lumabas upang pumasok pa ito.

Mabuti nalang at madaling umunawa ang bata at nagbigay agad ng tiwala.

Sunod ko nalang na narinig ang mga katok sa pintuan at ang pagtawag sa aking pangalan ng bata.

“Huminahon ka muna aking tarugo. Pangalan palang ay nagsisilakbo ka na sa aking korto.”

Naghintay ako ng ilang sandali upang huminahon at binuksan ang pinto.

“Kumusta?

Patungo ka na ba sa hospital?

Kay dami mo namang dala. Napakaswerte naman ng kumpare ko at nagkaroon siya ng katulad mong maasikaso pa sa asawa.

Mabuti naman at pinaunlakan mo ang aking alok sayo. SALAMAT!”

Sunod-sunod kong sambit. Ang dagundong ng aking puso sa kaba na baka makahalata ang bata.

Ngunit isang ngiti at tango lang ang naitugon nito.

“Pasok ka muna at nang makuha ko ang pera sa kwarto.”

Inakay ko ito upang paunang pumasok.

Hinablot ko ang panyong may gamot pampatulog at agarang itinakip sa ilong at bibig nito.

Ilang pagpupumiglas pa bago tuluyang nawalan ng malay ang bata at lapyong dumunglay sa aking mga braso.

Tumunghay ang isang balakyot na ngiti sa aking labi.

Inilapit ko ang aking sarili upang maamoy ang bata. Pinasadyaan ko pa ng aking dila ang pisngi nito bago hinalikan at tumawa ng nakakasuklam.

“Keith… akin ka.”

Chapter 18

Hector

Akay sa aking mga bisig ang himbing na bata habang binabaybay ang hagdan papunta sa aking kwarto.

Di ko maintidahan ang aking nararamdaman. Kaba sa kadahilanang menor ang pagsasamantalahan ko. Kaba dahil sa tagpong matapos ang aking nais ay siyang pagkasira ng buo kong pagkatao.

Di lingid sa lahat kung gaano ako kahayok sa laman, kahit di man ako ang mag-alok ay mga babae na mismo ang lumalapit dahil sa aking estado ng pamumuhay.

Iba ngayon, batang lalaki ang pinagbalingan ng aking paningin na nang mag-umpisa ay di ko na kaya pang talikuran. Kung paano rumagasa ang bugho na aking nararamdaman. Kung paano ko halayin at pagnasaan ang katawan nito. Kung paano maghumindik ang aking kaselanan sa tagpong aking marining palang ang halina ng boses nito. Kung paano, na kahit sa panaginip ay laman pa rin ito ng aking pithaya.

Datapwa’t, ang lahat ng aking mga alinlangan ay parang bulang pumutok sa ere dahil lang sa kasalukuyang dampi ng balat nito ng aking pag-akay.

Tatlong baitang bago ko matuntong ang ikalawang palapag ay muli akong sumilay sa mukha ng bata.

Tila mula sa isang kwento ng isang tulog na prinsesa ang kahalintulad nito.

Siya ang aking prinsesa at ngayon ay aking asawa na aking tangan para sa unang gabi ng aming pagsasama.

Tuluyan kong naabot ang aking kwarto at malumanay na inilapag ang bata sa kama. Napakagat nalang ako ng labi sa tulog na ada sa aking harapan. Ang balat nito na kanyang minana sa kanyang ina at ang kabuuan nito na tila bang isang regalo na nag-aantay lang na pagbuksan.

Aking kinalas ang aking saplot at iniwan ang aking salawal.

Pumagitna ako sa bata at pinagmasdan ang mukha nito.

Aking hinalikan ang noo nito at sinamyo ang mabango nitong buhok. Halata na sa kanyang paglisan sa kanilang tahanan ay nakapaglinis ito ng katawan sa siya namang tama sa pagkakataon.

Napadagan naman ako paharap sa gilid.

“Di ko alam kung ano ang ginawa mo sa aking sistema. Kung bakit ikaw lang ang nais ng aking pita.

Kung sa iba man ay tanging pagkasulasok lamang ang aking nararamdaman.

Siya ngang tunay na isa kang ada, at ako’y iyong naengkanto.” Sambit ko rito habang pisil ng aking hinlalaki ang kanyang pisngi.

“Kung pagbibigyan ng pagkakataon ang una nating pagkikita at mga tagpo sa ating buhay ay aking babaguhin ang lahat-lahat. Ipapakita ko sayo ang pagsamyo upang ako’y iyong hindi katakutan o layuan; at nang sa gayon, ay magkaroon ako ng pagkakataon na mapalapit sayo at sa takdang panahon ay ika’y maging akin.” Marahan naman akong napatawa sa aking mga tinuran.

Sabihin man ng karamihan na ako’y isang ganid sa laman at tanging salapi ang kapit sa batas, bagaman, kung pagbibigyan ng pagkakataon ay gusto kong makita ang aking tunay na mamahalin at siyang magmamahal sa akin ng buong-buo.

Di mo rin maalis sa akin na minsan na noo’y kami’y inalipusta kaya naman nang makaahon ay gusto kong ipakita na di ako isang hamak lamang na madaling maliitin.

Sa ganid at kasakiman, ako ngayon ay isang lango at marubdob na nahumaling isang batang lalaki.

“Heto ako at baliw na nangangarap, ngunit nangyari na ang dapat na mangyari.

Hindi ako diyos para baguhin ang takbo ng panahon o kaya naman baguhin ang nakaraan.

Kaya naman patawad Keith kung sa ngayon ay magagawa kong pagsamantalahan ang iyong katawan sapagkat di ko na kaya pang pigilan itong aking nararamdaman. Na kahit una at maging panghuli man ay maibsan at mapunan ang aking kahungkagan.”

Muli akong pumaibabaw at marahang siniil ang bibig ng bata. Ang hagod ng labi nito na halos magpabaliw sa akin.

Sumasagi sa aking isipan na kung gaano kasarap sa pakiramdam kung gising lamang ang bata at malugod na nakikibahagi sa aming pagniniig.

Kung ito kaya ay tila isang bang rosas na kailangang banayad na galawin hanggang sa bumuka; o baka naman ay makipagtagisan din ito sa pakikipagsiping sapagkat ito ay sa nasa edad kung saan ang pithaya sa dugo nito ay rumaragasa.

Alin man doon ay pihado akong sarap at lugod ang aking malalasap.

Kung ngayon pa lang nga na kahit na sa kabila ng aking pagsalungat sa aking gagawin at hangarin ay siyang nagpumiglas ang aking libog at pagkasabik sa lahat ng pwede kong gawin gayong walang laban ang bata sa mga maari kong isagawa.

Ibinuka ko ang kanyang bibig ay ginalugad ang kaibuturan nito.

Ang bango ng bibig at ang tamis ng laway nito ay sadyang kakaiba.

Maga naman ang labi nito yamang ilang minuto ang tinagal ng pagsabisab ko rito.

Gusto kong pasadyaan ng aking dila ang bawat sulok at parte ng kanyang bala’t.

Tila isang talon naman ang aking kaselanan kung maglaway na sa ngayo’y nakaawang sa aking korto sa sobrang galak at pagkasabik na mahalungkat ang rosas ni Keith.

Nang mahubad ang damit nito ay napasubsob naman ako sa kanyang dibdib dahil sa halos sumirit ang tamod sa sa aking batuta.

Ang mamula nitong utong na kahit natutulog ay nakaulbo pa din at tila nakakaramdam ng libog dahil sa aking ginagawa.

Isang malalim na hininga. “Huwag kayong masyadong malugod sapagkat di ko pa naipapasok itong aking tubo kaya naman mag-intay muna kayo at ninanamnam ko pa ang handa sa aking harapan.

Sisiguraduhin ko din naman na sa bahayan ng adang ito ko kayo ipupunla.”
Tila baliw na kinakausap ang aking kaselanan ng magunita ko ang aking sinabi sa nasayang kong salin-lahi kamakailan lang.

Dahil sa pagsabisab ng mga utong nito ay mas umulbo pa ito at naging kaaya-aya pa sa paningin.

Ilang marka din ang iniwan ko rito na nagsasabing teritoryo ko ang katawang ito.

Muli kong tinungo ang mga labi nito sapagkat ako’y nangulila na pag-isahin ang aming mga labi.

Naupo ako ng tuwid ay pinagmasdan ang aking pinakaaasam.

“Sabi ko na makukuha ko ang aking ninanais. Kahit sa anong paraan pa man!”

Magkabilaan akong lumuhod pausad sa mukha ng bata at inilabas ang naghuhumindig kong sawa.

“Sinta ko, tikman mo muna itong karne ko. Sariwa pa’t malusog sapagkat ikaw lang ang gusto nitong patikman.

Kung alam mo lang kung paano nito ayawan yaong mga p*tang dilag na kusang lumuluhod malamas lamang ang karneng ito.

Para sayo ako ang luluhod at magsusumamo na tikman mo ito kaya ibuka mo na ang bibig mo.” Saad ko rito at ako na nagpabuka ng bibig nito.

Dahil sa laki ng aking pagkalalaki ay kita pa sa bibig ng bata kung paano ka inat ang panga nito.

Sayang lang di ko magawang ilabas masok ang kaselanan ko’t sayad ang ipin ng bata sa batuta ko.

Ngunit mas nakakadileryong isipin at namnamin kung gaano kainit ang loob ng bibig ng bata.

Gusto ko mang isagad ay di ko rin magawa at baka kung di ito makahinga o kaya naman ay biglaan itong magising at maisipang kagatin ang alaga ko.

Kaya naman kahit na ilang pulgada lang ang nakabaon at mararahang kadyot rito ay sapat nang palugurin ang aking pithaya.

“Masarap di ba?

Kung nanaisin mo’y ipapatikin ko ito sayo saan at kelan mo gusto.” Saad ko (kung maari lang).

Kung matamang ibigay sa akin ng bata ang atensyon nito ay aking pakasisiguraduhin na ibibigay ko ang kanyang nais. Lahat man na gustuhin nito ay pagsisikapan kong ibigay hangga’t sa makakaya ko ibaling lamang nito ang iniinda kong damdamin rito. Kahit na libog lang sa una ay di ko lubos malaman kung bakit siyang nagpakawala sa akin sa gapos ng kayamuan sa butas ng mga dilag.

Kung tutuusin ay di naman tunay na anak ni Roldan ang bata at wala rin ang nanay nito kaya may pagkakataon pang mapasakamay ko ito ng tuluyan.

Hibang naman akong napatawa dahil paano pa iyon mangyayari gayong ito’t nasa bunganga ng bata ang aking batuta.

Wala na talagang patutunguhan ito kaya naman tatamasain ko nalang ang pagkakataong na madampian ng aking pagkatao ang katawan ng batang ito.

Ito na ang tamang panahon.

Aking inalis ang kaselanan sa mainit nitong bibig at inilipat ang aking sarili sa aking pakay - ang bukana papuntang langit.

Inalis ko ang natitirang harang sa katawan nito.

Ang apoy ng aking kalibugan ay halos magpuyos na.

Ang makita ang kahubdan ng batang umalis sa akin ng pithaya sa iba ay ngayong nakahiga sa aking kama at nag-aantay na aking matamasa at mapunlaan ng aking semilya.

Hinagod ko ang binti nito patungo sa kanyang mukha at marahang dumagan sa bata.

Muli kong sinabisab ang mga labi nito habang aking inalis ang aking tanging saplot upang pag-isahin ang init ng aking sinta.

Ang pagkiskis ng aking batuta sa kanyang balat ay sapat para magpakawala ang aking kaselanan ng naglalaway na paunang katas.

“Ito na talaga!

Keith mapapasaakin ka na ng tuluyan.

Sa ilang saglit lang ay mag-iisa na ang ating katawan.” Bulong ko rito habang nakalapat ang aming mga noo.

Muli kong pinasadyaan ng aking dila ang balat nito paibaba hanggang sa maabot ko ang aking pakay.

Itinaas ko ang mga paa nito upang tumambad sa aking ang lagusan ng bahayan nito.

Walang buhok at mamula-mula.

Kahalintulad ng asong-ulol ang aking pigura ngayon na naglalaway sa aking nakikita.

Andami ko nang butas ng babae na natikman ngunit ito palang ang nakapagpabigat ng aking silakbo na halos aking ikaulol.

Kung sa ibang lalaki ay tiyak na nasuka na ako ngunit kay Keith lamang ako nagpupuyos sa libog ng ganito.

Aking inamoy ang pwerta nito at dinilaan ng banayad.

P*TA!!! ANG SARAP!!!

Di na ako nakapagpigil at gigil na dinilaan ang kanyang lagusan. Di inda ang tunay na gamit ng lagusang ito.

Ang simbuyo at sarap kung paano lamasin ang butas nito. Ang pagkakataong tila hinihigop ang aking dila papasok. At ang lambot ng palaupuan nito. Di ko pa naipapasok ngunit tila bang nasa rurok na ako ng ligaya.

Kung noon ay gumamit pa ako ng langis o likido upang madaling maipasok ang aking kahabaan; ngayon ay gusto kong lahat ay manggaling sa akin.

Gayong ulol na ulol na ako ay di mahirap ang magpalabas ng maraming laway. Siya ring ang aking kaselanan ay kanina pa naglalaway.

Sinimulan ko nang ihanda ang aking sinta upang sa una naming pag-iisa ay di ito masaktan.

Isa, dalawa, hanggang sa maging tatlo. Gamit ang aking mga daliri ay tuluyan ko nang naihanda ang kaniig ko.

Ipinantay ko ang aking sarili sa bata nang masigurado na ang lahat.

Ngayo’y nangingintab sa pagkabasa ng aking laway ang aking kaselanan.

“Handa ka na ba aking sinta?” Saad ko sa natutulog na bata.

Itinutok ko ang aking kahabaan sa kanyang lagusan at dahan-dahang iginiya papasok.

Ang mga angil na kumakawala sa aking bibig ay ang tanging musika sa aming paligid.

Ang kasikipan nitong nagpapatuliro sa aking isipan at ang tagpong matagal kong inasam na mapag-isa ang aming katawan ay siyang nagpapatindi sa aking hangad.

Ilang ulos pa at tuluyan ko nang nasagad at naitusok sa rurok ng kaibuturan ni Keith ang aking kargada.

Isang malakas na ungol ang kumawala sa aking labi habang yapos ang bata.

“Sa wakas!” Matagumpay kong saad.

Sa unang pagkakataon ay di ko kinailangang balutin ang aking kaselanan at sobrang napakalugod sa pakiramdam na ang init ng loob nito ay ramdam na ramdam ng aking ari.

Mula sa pagyapos sa bata ay umupo ako upang makita ang pagkawala ng aking kaselanan sa loob nito.

Ang matikman ang unang butas at lalaki. P*TCHA, ang sarap!

Wala akong narinig na kuro na merong kasintahan ang bata kahit na sa ganda ng mukha nito, kaya pihado akong ako ang una sa bukanang ito.

Kaya napatingala na lang ako sa sensasyong aking nararamdaman. Ang aking bulbol na kumikiskis sa lagusan nito at ang paminsanang pagsikip ng loob ng bata ay isang langit.

Di na ko nakapagpigil pa at humarurot.

Sa aking ganid ay halos di lumulupaypay ang aking kalakihan kahit sa ilang putok na aking ginawa.

At ang bawat putok na iyon ay sinigurado kong lahat sa bahayan ni Keith nakaimbak.

Halos lahat na ng maisipan kong posisyon ay nagawa ko na.

Nagawa ko ding dalhin ang bata sa beranda na nakaturo sa malawak naming kabukiran.

Tapos na ang paggapas ng mga pananim kaya panigurado akong walang magagawi dito. Maganda ring makasinghap kami ng preskong hangin habang nagniniig.

Naupo lamang ako sa isang upuang pahingahan habang akap ang bata at pinapataas-baba sa aking tubo.

Ngayon ay aking binabayo ulit ang bayahan ng bata sa aking higaan.

Di na ako nakapagbilang kung ilang putok na ang nagawa ko.

Ang importante ay lahat ng iyon nmay naiputok sa loob ng walang hadlang.

“Keith!!!!

Eto na naman, tamasahin mo ang salin-lahi ko!!!

Keith!!!”

…

Keith!!! Ika’y pabalik na ba sa iyong tiyo?

Chapter 19

Hector

“Keith!” Aking tunghay nang muli kong mailabas ang aking katas sa lagusan ng aking kaniig.

Ang sarap na di kailangang ilabas ang aking pagkalalaki habang bumubulwak ang salin-lahi sa bahayan ng aking kasiping ay langit sa damdamin.

Sa dami ng aking inilabas ay tiyak na buntis ang kahihinatnan ni Keith kung babae lamang ito.

Kung mabuntis man siya ay buong lugod kung aasawahin ang batang ito. Alam kong hinding-hindi iyon mangyayari, ngunit kahit magkagayon ay aking pangangatawan ang aking nagawa. Laging asam ng aking damdamin na mapalapit sa bata; ang maikubli sa aking kandungan at palagiang matunghayan ang mukha nito’t marinig ang kanyang tinig. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba sapagkat ang makapiling ang binatang kasalukuyang aking inugnay sa aking katawan ay sapat na upang ilagay ako sa tamang ulirat. Handa akong magbago at baguhin ang alin o ano mang gustuhin ng bata. Gayong nakamit ko ang aking mithiin ay aking napagtanto na ang adang ito ang kailangan ko - ang gusto ko!

Bibiyayaan ko siya ng karangyaang hinding-hindi niya matatamo kay Roldan. Pupugpugin ko siya ng pagmamahal at bibigyan ng sarap sa kama na sa akin lang niya matatamasa. Ako itong baliw sa kanyang katawan, bagaman aking hahalukayin ang kanyang kayamuan. Ipapatikim ko sa kanya ang sarap ng burat na magpapatirik sa kanyang mga mata hanggang siya na mismo ang mag-asam ng aking kahubdan.

Dinilaan ko’t sinabisab ang mga labi nito habang ang mga kamay ko’y hindi mapagkuwa’y humahahagod at pumapasadya sa mga parte ng katawan nito. Muli kong pinag-isa ang aming laman habang mahigpit siyang nakakulong sa aking mga bisig at lamas ang kanyang bibig.

Hindi inda ang lagkit ng aming katawan sa buras sa makailang putok ng aking kargada. Ito ay lalong nagpahimutok sa aking kalibugan na gawing marumi ang kanyang katawan sa dagta ng aking batuta. Tila balon ang aking titi na kahit ilang agsa na ang nagawa ay sagana pa rin sa tamod na aking iimbakin sa kanyang bahayan.

“Keith, pakiusap. Akin ka na lang!” Aking sambit habang nalulugod sa pagbabanat ng kanyang lagusan.

Habang nakatingala pa sa sensasyong aking lasap ay may nadinig ako na aking ikinalito.

“Keith!!! Ika’y pabalik na ba sa iyong tiyo?” Mga katagang gumulo sa aking isipan.

Pihado akong si Nicanor ang aking narinig, at paano naman makakabalik ang bata sa hospital bagamat heto’t busal ang lagusan nito ng aking tubo.

Dagli akong tumingin sa bata at nanlaki ang aking mga mata. Nakabukas ang mga mata nito at matiim na nakatingin sa akin. Mas ikinabigla ko nang dahan-dahan at pira-pirasong nawawala ang katawan nito sa kawalan.

Di ko mawari kung ano ang nangyayari.

Merong mali.

Nang maglaho ang pigura ni Keith ay siya namang aking biglaang pagkagising mula sa aking panaginip - o isang masidhing bangungot.

Napatingin ako sa aking salawal kung saan ang aking matigas na kaselanan ay nakaawang pa habang mamasa-masang nakakalat ang aking tamod sa aking damit.

“Di ito totoo!

Nakasiping ko si Keith! Nandito siya sa tabi ko!” Halong gulo, inis, pagkadismaya ang nararamdaman ko.

Sa buong gabi ay di man lang ako nakatulog kahit isang saglit dahil sa kasabikang malasap ang katawan ng bata kaya kaninang ako’y nakapagpahinga ay siyang ikinapahingalay ng aking katawan.

Ang galak sa buo naming pagniniig ay pawang panaginip lamang.

“Di ito maaari.

Aking lang si Keith! Dapat ako lang ang makinabang sa kanyang katawan.

Dapat sa akin lang ang atensyon at pagkalinga nito.

Akin lang siya, akin lang!”

Kahit di pa man naayos ang sarili at wala sa katinuan akong lumabas ng bahay at tunguhin ang nag-uusap na Keith at Nicanor.

Ang saya sa labi ng bata habang kausap ang isa ay nagpanumbalik sa akin kung pano ko sabisabin ang mga mapupulang labi nito at kung pano ko halungkatin ang bibig nito.

“Akin lang ang mga labi mo!” Saad ko sa aking sarili.

Ilang hakbang nalang ang aking layo ay sinambit ko ang pangalan ng bata.

Napatingin naman ang dalawa sa aking dako.

Sa mata ni Nicanor ay makikita ang mga matang mapagtanong; at sa mata ng bata ay ang kaba at takot.

“Keith, di ba kukunin mo pa ang salaping ipapadala ko sayo, k-kaya pasok kana muna.” Saad ko sa bata na ngayo’y nasa likuran ni Nicanor.

Sa aking paningin ay walang Nicanor sa harap at si Keith lamang ang punto ng aking mga mata.

“Hector, huminahon ka. Tila ikaw ay wala sa tamang katinuan.

Tignan mo ang sarili mo’t ikaw ay mahalay kung titignan.” Sambit ni Nicanor subalit ang mga kataga nito ay halos di ko dinig sapagkat siya ay hindi ko pakay.

“Keith, pumasok ka muna. Tara!” Akma kong hahablutin ang bata mula sa likuran ni Nicanor, ngunit sinunggaban ni Nicanor ang aking kamay at buong lakas na ikinulong sa kanyang bisig at sapilitang ipinasok sa tarangkahan.

“Keith, paumanhin at di kita masasamahan sa muli mong pagbalik sa hospital, kung mararapatin, ay humayo ka na at pihadong naghihintay ang iyong tiyo.” saad ni Nicanor sa bata kahit pa man nakakulong at nagpupumiglas ang saklaw nito.

“Huwag kang umalis Keith, pakiusap. Dumito ka lang sa tabi ko. Akin ka lang!

Lahat gagawin ko, ako’y pagbalingan mo lang ng iyong pagsamyo! Pakiusap! Ika’y pumarito’t dinggin mo naman ang aking pagsusumamo!

Patawad sa aking nagawa sapagkat di ko alam kung anong iyong hinatid sa aking kaloob-looban.

Keith akin ka lang!” Pasigaw kong sambit sa bata na kanya namang ikinabigla at dagliang kumaripas ng takbo palabas sa eskinita papunta sa daan.

Dahil tuliro at hindi alam ang gagawin ay wala akong nagawa sa lakas ni Nicanor ng muli ako nitong akayin papasok ng bahay.

Ako na yata ay mahihibang! Ang paligid ay tila isang alimpuyo at lahat ay hinihigop.

Biglang nagdilim ang paligid.

Tapos na ba ang laban?

Tapos na.

…

Keith

Alam kong may mali.

Ngayon ay inaayos ko ang mga dadalhin ko sa hospital: mga gamit pamalit ng aking mahal - korto, salawal, at iilang damit; at ang mainit-init pang sinigang na hinanda ko.

Nang matapos akong maghanda ay inihanda ko naman ang aking sarili.

Daglian akong naligo.

Habang nasa paliguan ay naisip ko ang mga inasal sa akin ni Mang Hector.

Ipinagpapasalamat kong magbibigay ito ng tulong pinansyal para sa pagpapagamot ng aking mahal.

Mahigpit akong pinagsabihan ng aking irog na hindian ang ano mang alok sa akin na maaaring magpalapit sa akin kay Mang Hector.

Nang ialok nito ang tulong ay agad na sumagi sa aking isip na hindian ito, bagaman, ito ay magiging isang malaking tulong sa amin.

Nasagi sa aking isipan na ito’y aalis na papunta sa kanilang probinsya kaya napaisip ako na ito ang huling pagkakataon na magkikita kami sa mahaba-habang panahon, sa gayon ay sumang-ayon ako sa kanyang handog.

Ang ipinag-alala ko lang ay ang haplos nito sa akin na nagbihgay sa akin ng ibayong kilabot.

May kakaibang kaba na namutawi sa aking isipan lalo pa’t kinakailangan kong pumasok sa kanyang lungga.

Naalala ko ang kwento sa aming paaralan tungkol sa isang leon na tumukso sa ibang hayop sa gubat na pamasok sa yungib nito at sa kahulihan ay kanya itong pinaslang upang kainin.

Ang mga kwento ay may mga dulot na aral na pwedeng mangyari at magamit sa totoong buhay.

Kahit na sinabi kong nakalimutan ko na ang nangyari sa amin noon ay di pa rin nawawala ang takot. Noon man ay pinaramdaman ako ng mga lalaki ni inay ngunit sadyang makilatis ang aking ina at pinagbantaan ang mga lalaking iyon na wag akong pakikialaman; liban nalang sa isang tagpo na nagpababa ng aking pagkatao nang minsan akong mapagsamantalahan ng kinakasama ng aking ina bago pa man kami mapunta sa puder ni Roldan.

Hindi ko alintana ang mga pagdantay ng katawan ni Roldan sapagkat siya ay aking iniibig, ngunit sa iba ay agarang ikinasusuklam ng aking pagkatao’t puri.

Ang mga nangyaring iyon ay di ko naihayag kay Roldan ngunit siya mismo ay pinagbawalan ako nitong lumapit kay Mang Hector sa umagang ako’y magising mula sa pagkahilo dahil sa pag-inom ng alak.

At di nga nagkamali si Roldan.

Kahalintulad ng isang taong wala sa katinuang kumaripas si Mang Hector palapit sa amin ni Mang Nicanor.

Ang gayak nito ay sadyang mahalay.

Nakaawang pa ang ari nito sa kanyang salawal at ang salinlahi nitong nakakalat sa kanyang damit.

Kita sa mga mata nito ang nagpupuyos na pithaya at di maintidihang gulo ng damdamin.

Mabuti nalang at nandoon si Mang Nicanor daglit, pihadong may masama nang nangyari sa akin.

Sa pigura palang ni Mang Hector kanina ay sapat nang magpa-estatwa sa akin sa aking kinatatayuan. Agaran naman akong pinagbakuran ni Mang Nicanor at inawat ang nahihibang na si Mang Hector.

Gusto kong sambitin ang pangalan ni Roldan; tawagin ito upang ako’y kanyang tulungan. Iilang patak ng luha ang kumawala sa aking mga mata.

Di ko alam ang dapat na gawin.

Natauhan nalang ako nang marinig ko ang aking pangalan, na makailang beses na palang sinasambit ni Mang Nicanor.

Napatingin ako sa gawi nito.

“Keith, paumanhin at di kita masasamahan sa muli mong pagbalik sa hospital, kung mararapatin, ay humayo ka na at pihadong naghihintay ang iyong tiyo.”

Bago pa man ako makatugon ay muling sumigaw si Mang Hector na nagdulot ng kakaibang kilabot at sindak sa aking pagkato.

Gusto kong makita ang aking mahal.

Gusto kong maikulong sa bisig nito, na siyang magbibigay sa akin ng seguridad at kapayapaan.

Siya lamang ang may karapatang umangkin sa akin - wala nang iba.

Siya lang ang aking sinisinta.

Kahit di pa man nakakatugon kay Mang Nicanor ay aking hinayo ang daan palabas.

Mabuti nalang at kaagad na may dumaang traysikel.

Isa lang ang namumutawi sa aking isipan.

Ito ay makita ang aking mahal.

Chapter 20

Roldan

Napangiti na lang ako ng maalala ko kung gaano kainis ang mukha ni Keith sa selos sa tagpong mabatid nito na pinagtatambal kami ni Gloria.

Ang galak na malaman na tunay akong minamahal ni Keith dahil sa pagkainis at takot nito na baka ako ay maagaw ni Gloria ay dumagdag sa saya na aking dama na nagresulta sa isang ngiti.

“Ginoo, tila maayos na ang pakiramdam mo’t napakalapad ng iyong ngiti.”

Tanong ng nakakatandang pasyente malapit lang sa aking higaan na mayroong komplikasyon sa atay dulot ng labis na pag-inom ng alak.

Nang mag-umpisang manirahan sa aking tahanan ang mag-ina; nang bumalik si Keith sa pag-aaral; at nang maging irog ko ang bata; ay aking tinapyas ang aking mga bisyo sapagkat gusto kong bawasan ang gastos at gayon ding maging malakas at malusog. Malaki ang pagitan ng aming edad kaya naman gusto kong makasama ang aking minamahal ng mahabahaba.

Paminsanan lang akong mainom, kung merong espesyal na okasyon o di kaya nama’y kasiyahan ng mga kabaro. Maliban roon ay todo tanggi na ako sa mga paanyaya.

Syempre, dapat lang na may resistensya pa akong magpunla sa bahayan nito hanggang kami’y makabuo.

Pahamak lamang itong pagkakadisgrasya ko’t di ko mapupunan ang aking pangako. Datapwat, ay aking tinitiyak na ituturok ko ang aking kahabaan hanggang sa mahigop ng kaloob-looban ni Keith lahat ng aking semilya sa tagpong ako’y makalabas dito sa hospital.

Napakislot naman ang aking pagkalalaki kaya bahagya akong tumagilid upang di mahalata ng aking kinakausap ang iniisip kong kahalayan. Siya bang bakat na bakat ang aking kaselanan sapagkat ako’y hindi nakapagsuot ng korto at tanging manipis na salawal ang aking gamit ngayon.

Ngunit ang aking pagninilay-nilay ay nagdulot pa ng paglapad ng ngiti sa aking labi.

Tumingin ako sa aking kausap na may ningning sa aking mata. “Opo! Lubhang napakaayos na po ng aking kalagayan dulot ng labis na pag-aasikaso ng aking mahal!” Masigla kong tugon na tila wala sa ulirat na masambit ang aking pangungusap.

“Tunay nga namang napakaswerte mo’t nakatagpo ka ng maalaga at napakagandang dilag.” Saad nito.

“Siya ngang tunay na napakaganda niya. Kaya nga’t sobra ko itong sinisinta.” Tugon ko rito’t di pa rin alintana ang mga pinagsasambit.

“Di ba’t Gloria ang pangalan ng dilag na yaon?

Abay, di pa rin siya nakakabalik mula nung lumisan ito kahapon?”

Napamaang nalang ako dahil sa pagsambit ng pangalan ni Gloria, ay aking napagtanto ang mga katagang lumabas sa aking bibig.

Mabuti nalang at mali ang pag-aakala ng matanda, na sa halip na si Keith ay si Gloria ang tinukoy nito.

Isang buntong hininga ang kumawala sa aking bibig.

Siyang di ko kayang pigilan ang lugod ng aking damdamin kapag pinag-uusapan aking mahal.

Kahit papano ay napangalandakan ko ang pagsinta ko kay Keith kahit mali man ang pagkakaintindi nito.

Dahil sa aking buntong-hininga ay mas lalo pang namali ang matanda.

“Huwag kang mag-alala. Marahil ay inaasikaso pa nito ang mga kinakailangan mo.

Pihadong di magtatagal at makakalabas ka rin at makakapiling ang iyong irog.

Tiyak na dadating din iyon.” Sabay kumpas ng kamay nito upang ihayag na maayos ang lahat.

Bago pa man ako makatugon ay muli itong nagsalita.

“Siya nga pala Ginoo, Di ba’t anak mo yung tisoy na binatilyo? Abay lamalaking makisig ang bata.”

Napangiti nalang ako at napatango sa pagsang-ayon.

Karugtong ng aking saad sa simula ay ito ang unang pagkakataon na makita kong nanibugho ang bata. Sa totoo lamang ay napakaraming pagkakataon akong nagseselos sa atensyong nakukuha ni Keith.

Tila isa itong usbong ng rosas na unti-unting sumisibol sa pagdaan ng araw. Ang ganda nito habang supang pa lamang ay lubha nang kaylugod na iyong ikabibihag at ikakabighani.

Isa na rito ay nang makuha nito ang atensyon ni Hector, na siya namang ikinapupuyos ng aking damdamin ng malaman kong pinagtangkaan nito ang bata.

Dagdagan pa ng mga dalaga sa aming paligid na aali-aligid.

Marahil ay mas lalo na paaralan kung saan napakaraming mga dilag na maaring sumundot sa aking irog.

Dala na rin ng pagitan ng aming edad ay lubha akong nangangamba at nababahala na baka magsawa ito sa akin at maghanap ng mas makakapuno sa pagkatao nito at makakabuo ng tinatawag na “pamilya”.

Lalaki din ako kaya naman alam ko ang bugho na dala ng likas na pangangailangan. May mga bumabagabag din sa aking isipan bagaman noon ay napilitan lamang ito na ilahad ang kanyang katawan sa pangangailangan ng pagkalinga at matitirhan.

Paano kung ang puso nito ay hati pa rin sa katwiran ng pangangailangan at pagmamahal.

Paano kung dumating ang panahon na magkapagtapos ito ng pag-aaral at maging malaya; na di na kailangan sa akin ay umasa pa.

Kung malirip nitong ako’y wala nang pakinabang dahil sa aking katandaan.

Alam kong lahat ay pagsusumikapan kong ibigay, ipagkaloob sa bata; ako lamang ay piliin nito.

Siya ang nagbigay ng sigla sa aking dumadausdos na buhay, kaya naman ay ipapadama ko rin sa kanya ang kagalakan kung ako’y kanyang pagbibigyan.

Di ko kakayanin kung pati siya ay mawala sa aking buhay. Kung magkataon man ay kikitlin ko ang linya ng aking hininga sapagkat wala na itong saysay kung di kasama ang bata.

Dahil dito, ang saya na nadama ko kanina lang ay biglang naglumpasay at ikinalupaypay ng aking balikat.

Kung pwede lang dagdagan ang edad nito hanggang sa magkasing-edad kami o kaya nama’y humantong ito sa tamang edad upang kahit papano ay mawala ang paninimdim sa aking loob na hawakan ito ng may bugho.

“Alam mo pihadong napakaraming mga dilag ang magkakandarapang ilahad ang kanilang pwerta kapag tuluyang magbinata iyang bata.” Dugtong ng matanda na tumatawa pa, na pumutol sa aking hinuha.

“Kung di ako magkakamali ay halos magkasing-edad lamang sila ng aking apo.” Patuloy nito na nakangisi.

“AKIN LANG SI KEITH!

AKO LANG ANG MAY KARAPATANG MAGMAHAL SA KANYA!

AKO LANG ANG PUPUNO NG KANYANG PAGSINTA!

AKO LANG!” Nagpupuyos na saad ko sa aking sarili habang matamang nakatitig sa matanda.

Marahil ay nakuha nito ang aking nais iparating at ang mga ngisi nito ay kanyang inigham.

Nakasemento man ang isang paa ko’t kamay ngunit babasagin ko ang mga ito sa bibig ng matanda hanggang sa di na ito muling makasambit ng ano mang salita.

Mali man ang aking iniisip subalit nagpupuyos na ako sa galit.

Kung nakakamatay lang ang tingin ay pihadong lupasay na ang matanda sa ngitngit ng aking mga titig.

“Paumanhin hijo sa aking mga tinuran, kung ito man ay nakapagdulot ng iyong pagniningas.

Ang tanging layon sa aking mga sinambit ay ang paghanga sa angking kisig ng iyong binatilyo.

Sa muli ay paumanhin.” Labis na pagsisisi sa kanyang mga tinuran.

Kahit ang ibang pasyente na nakikinig lamang ay kita ang takot sa kanilang mga mata yamang halos magliyab ang aking katawan.

Bago pa man ako magsalita ay ang pagbukas ng pintuan ng aming silid at iniluwa nito ang nagwala ng langitngit sa aking damdamin - si Keith.

Napatingin ang lahat sa kanyang gawi, ngunit lahat ay tahimik.

May ngiti sa kanyang labi ngunit ang mga mata nito ay namumula marahil sa paghikbi.

Kahit ang ibang tao sa loob, base sa bakas sa kanilang mukha, ay kita ang pagtataka.

Napakunot ang aking noo, daglit mas nilaparan pa ng bata ang kanyang mga ngiti.

Tinungo nito ang aking higaan at nilapag ang dala nitong pamalit sa gilid ng kama at inilapag naman nito ang dalang pagkain sa maliit na lamesa malapit sa uluhan.

“Ayos ka lang ba ma-

Keith?” Halos pabulong at mapag-alala kong tanong.

Tumango ito ngunit namamasa ang mga mata nito.

Kagyat, aking tinungo at inihimlay ang aking sarili sa silyang de-gulong.

“Maari mo ba akong tulungang tumungo sa palikuran?” Saad ko sa bata kahit na wala akong kailangan roon.

Alam kong kailangan ni Keith ng sarilinan.

Nagmadali naman itong tumungo sa aking kinauupuan upang akayin patulak sa palikuran.

Alam kong alam nito ang aking layon.

Nang makapasok sa banyo ay tumayo ako. Akma pa itong aalalay sa akin ngunit mabilis ko itong ikinulong sa akin mga bisig.

“May nangyari ba?” Pabulong kong tanong sa bata.

Ang mata nito ay puno ng luha na nagbabadyang dumaloy.

Sa halip ay iniangat nito ang kanyang sarili upang idampi ang labi nito sa akin.

Sa una ay di ako tumugon dahil sa mga katanungang nanatiling nakasabit sa ere ngunit ano man yun o pangamba ay pihadong kanyang iniaabot sa pamamagitan ng halik na kailangan kong punan.

Kumalas ito sa aming paghahalikan at tumingin sa akin.

“Mahal na mahal kita Roldan!

Ikaw lang!” Saad nito na nagpalaki ng aking mga mata.

Ang aming pag-uusap ay mas mahina pa sa pagbulong upang ni isang boses ay di makaalpas sa anumang sulok ng palikuran; ngunit ang sinaad ni Keith ay tila isang trumpa kung dumagundong sa aking mga tenga.

Ang kaninang mga pangamba ko ay naglaho dahil sa tinuran ni Keith.

Mas ikinabigla ko pa nang akala ko’y muli itong sisiil ng aking labi ay umurong ito paibaba at kinalas ang nag-uumpisa kong maghumindig na kahabaan. Kahit na sa aking kundisyon ay di pa rin humuhupa ang kahalayan ng aking tubo sa dampi ng palad ni Keith at ang imahe na kaniig ito.

“Keith…” buhol kong tawag sa pangalan ng bata na nagsimulang isubo at isagad ang aking kaselanan.

Napatingala ako habang sinusubukang pigilan ang mga impit na ungol na gustong kumawala sa aking bibig..

Ang init ng hininga nito na dumadampi sa king kalamnan sa bawat pagsubo; at ang paggalaw ng labi nito sa aking saklaw.

Dahil sa labis na lugod na akin nadarama ay ramdam ko na ang papalapit na pagsirit ng aking katas.

Akma kong ikalas ang aking ari sa kanyang bibig ngunit pinigilan ako nito sa pamamagitan ng paghawak ng magkabila kong hita at mas idiniin pa ang aking ari.

Wala akong nagawa kundi ibulwak ang malapot kong katas sa loob ng bungaga ni Keith.

Ilag pintig pa at sinimot nito ang aking salin-lahi. Mas nabigla ako sa pag-aakalang iluluwa nito ang aking dagta ngunit linunok nito lahat.

Matapos ay siya mismo ang nag-ayos ng aking kaselanan pabalik sa aking salawal.

Nabigla nalang ako ng ihimlay nito ang sarili sa aking dibdib.

Ilang saglit pa at naramdaman ko ang pag-undag at panginginig ng kanyang braso; at sinundan ng mga hikbi.

“Mahal na mahal kita Roldan.

Ikaw lamang at wala nang iba.” sambit nito na garalgal ang tinig dahil sa paghikbi.

“Alam ko.

Maging gayon din sa akin, ikaw lamang Keith.” Marahan kong tugon sa giliw ng aking sinta.

Wala na akong pakialam kung anong isipin ng mga tao sa labas kung natagalan man kami sa loob ng palikuran, samantalang heto’t nangangailangan ang aking mahal ng masasandalan.

Ang ikinaiinis ko lang ay heto ako’t walang sapantaha sa problema ng aking sinta.

Ilang minuto pang nagtagal nang humupa sa paghikbi si Keith.

Sa kabila nang lahat ay di ko mawala sa aking isipan ang tila pag-iba sa ikinikilos nito.

Sa aming dalawa ay siya ang mas maingat, dahil kung pagbibigyan lang ang hayok ng aking laman ay titirahin ko ito sa anumang oras at kahit saan; ngunit ang pag-iingat na iyon ay nagsalba sa aming ugnayan na sobra pa sa mag-ama.

Kung pagdidilian, ay kanya lamang ginagawa ang pag-iingat sa pagpapahayag ng aming damdamin sa labas ng aming tahanan, hindi para protektahan ang pansariling kapakanan nito kundi para din tiyaking makakapanatili ito sa aking piling.

Di man ito sabihin sa akin ng bata ngunit, ano pa ang saysay ng aking edad kung wala akong karunungan sa aking mga nagdaan.

Ito ang isa sa mga rason kung bakit ako man ay hanga sa aking sinta, na sa murang edad ay tila bang ito’y isang pantas sa antas ng kaalaman at tikas.

Sa makailang saglit ay iniayos nito ang kanyang sarili at lumabas. Kita sa mata sa paligid ang pagtataka subalit ng makitang mugto ang mata ay tila nasagot ang kanilang kurong walang paroo’t parito. Isa man ay walang nagtanong marahil din sa aking naisal bago pa man makarating si Keith.

Lumipas ang gabi na walang naibigay na paliwanag ang bata sa naiasal nito; datapwat ay nanumbalik ito sa kanyang dating katayuan na maalaga at laging may ngiti sa labi.

Kasalukuyan itong nakikipag-usap sa ibang dalaw sa silid. Ang malabnaw nitong mga ngiti, na nagtatago ng kung ano mang di niya kayang ilahad, ay lumilinlang sa iba ngunit sa akin ay maliwanag pa sa sikat ng araw na nalalantad.

Wala rin akong mapagtanungan dahil di pa rin nakakabalik si Nicanor mula nung pinakiusapan ko itong akayin at tulungan ang bata sa pagbalik dito sa hospital; ngunit mag-isang nakabalik si Keith; at ito ang nagbigay sa akin ng hinala na may nangyari ngang di kanais-nais sa pag-uwi ng aking sinta.

Lumipas ang gabi na wala akong nakuhang sagot sa mga tanong na bumabagabag sa aking isipan.

Heto’t natutulog ang bata na nakatalikod sa akin.

Nakatalukbong ang aming katawan ng kumot at dahil na rin nasa bandang sulok kami ng kwarto ay di kami masyadong abot ng malamlam na sinag ng nag-iisang bombilyang pinapailaw kapag tagtulog na.

Ikinulong ko sa aking bisig ang bata upang iparamdam dito na wala siyang dapat ikabahala sa kung ano mang ikinababahala nito. Na ako’y narito’t sasangga at pangangalagaan siya ng buo.

Sinamyo ko ang buhok nito at ginawaran ng halik at tuluyang nagpasakop sa antok.

At sa umaga, bumungad sa akin ang mukha ng aking pinakamamahal na mahimbing na natutulog. Ang mukha nitong banayad at ang mapula nitong labi na bahagyang nakaawang na sa akin ay nagbigay sakin ng paru-paro sa aking sikmura na kailanman ay di ko makakasanayan.

Kulang man sa pisikal na katangian at kaanyuan ay nagpapasalamat ako na ibinalik ng bata ng aking pagsamyo, na akin namang panghahawakan at pangangalagaan dahil di lamang ginto ang kahalintulad nito kundi isang diamanteng mas makinang pa sa ningning ng bituin sa alapaap.

Sa pagsibol ng bukang-liwayway ay aking ipinagdadarasal na sana ako’y makauwi na sa aming tahanan at malayang mayakap at mahagkan ang bata sa aking harapan.

Napaisip na lamang ako sa sana’y ginagawa namin ngayon. Ang sana’y pag-iisa namin upang makabuo ay napalitan ng lasog ng katawan. Siguro ay kaparusahan din ito sa akin dahil sa aking labis na kahalayan.

Bagaman, sayang lang talaga ang pagkakataon na dapat ay dama namin ang sarap ng init ng isa’t isa.

Siguro mabuti din ito upang maging mas makrema, malapot, at matibay ang aking mga punla kung sakali man.

Napahaw na lamang ako sa aking mga hinuha ng magpungas ang bata at idilat nito ang kanyang mga mata at sinabayan ng isang malamlam ngunit matamis na ngiti.

“Magandang umaga…” Sambit ko rito. “..mahal ko.” Karugtong ng aking usal na walang tinig.

Mas lumapad ang ngiti nito, at kagaya ng aking ginawa ay kanyang rin itong ipinangusap sa akin.

Napakagat na lamang ako sa aking labi upang pigilan ang sariling wag mahalikan ang malaking tukso sa aking harapan.

Sa halip ay aking inilapat ang aking hinlalaki sa kanyang labi at aking inilapat din sa aking labi. Kahit sa ganung paraan ay aking nahagkan ang aking mahal.

Bumangon na si Keith at nanghanda na para sa umaga. Gayun din ang ibang mga bantay na paroon-parito upang akayin at daluhan ang kailangan nga kani-kanilang mga pasente.

Mabilis lamang na lumipas ang mga oras at mga araw.

Kahit na gusto ng bata na maglagi sa aking tabi ay hindi ko ito pinahintulutan na lumiban sa pag-aaral; ngunit bilang isang misis ay walang palya itong pumaparito sa hospital upang daluhan ang aking mga pangangailangan.

Kalauna’y dumating din ang araw na aking pinakahihintay na makaalpas sa hospital.

Dinaluhan ni Keith at Nicanor ang aking mga kailangan upang tuluyang makaalis.

Mabuti nalang at minimal ang mga naging gastos namin dahil sagot ng kumpanya ng nakabangga ang pagpapagamot sa akin. Habang nag-ambag naman ang aking mga katrabaho para tulong-pinansyal sa aking ibang gastusin tulad ng gamot.

Dahil dito ay naiwasan kong magamit ang perang pinag-ipunan ko para sa kinabukasan ni Keith. Pantustos sa kanyang pag-aaral gayong kita ang pagpupursigi nito na makapagtapos; at gusto kong katuwang ako nito na makamit ang kanyang pangarap -at maging ng akin.

Laking pasasalamat ko din at handa pa din akong tanggapin ng aking pinagtatrabahuan sakaling tuluyan humilom ang aking mga tinamong sugat.

Ako ang padre-de-pamilya kaya dapat na maging matatag at masikap ako sa pagganap ng aking tungkulin sa aking *asawa.

Sa ikalawang buhay na ipinagkaloob sa akin ay sapat na ito upang mas imulat pa ang aking mata at tuluyang tanggalin ang taling nagbubukod sa aming dalawa- ang turingang mag-ama.

Gusto kong tuluyang makita ako ng bata sa pigura ng isang lalaki na nagmamahal sa kanya; hindi bilang tiyo o tatay, kundi isang kabiyak na kikitain siya bilang kahati ng aking buhay.

Gusto kong makita niya ang pagmamahal kong ibubuhos sa kanya hanggang sa malunod siya at di na makatunghaw at maghanap ng iba.

Mura man ang edad nito ngunit gusto kong itatak at ililok sa puso’t isipan nito ang isang Roldan.

Sugal man kung iisipin ang aking ginagawa ngunit nakapagdesisyon na akong itaya kung anong meron ako sa batang sinisinta ko.

Napangiti nalang ako habang tinatanaw ang bata na iilang hakbang lang ang layo sa amin bitbit ang iilang gamit na dinala nung lumagi ako sa hospital, habang binabagtas ang daan patungo sa aming tahanan.

Paminsanang bumabaling sa kanyang likuran ang bata marahil tiyakin ang aking kalagayan.

Nang muli nitong usisain ang aking sitwasyon pasimple kong ininguso ang aking bibig sabay kindat.

Tumingin naman ako kay Nicanor at baka nakita ako nito sa aking ginawa, ngunit abala lamang ito sa pag-alalay sakin.

Nalukot naman ang mukha ng aking misis ngunit kalauna’y isang tipid at kiming ngiti ang kanyang itinugon.

Oo! Sabik na akong masolo ang asawa ko. Nabali man ang paa’t braso ko ngunit handa nang sumabak sa gyera ang manoy ko.

Hanggang subo lang ang natikman ko nung sa pagamutan pa kami. Ngayon ay mapapasubo naman ang bahayan ng sinta ko sa tubong tuturok ng paulit-ulit at lulupasay sa butas nito.

Napakalmot nalang ako sa aking pagitnaan na nag-uumpisang maghumindig sa pantalon ko.

“Mabuti naman at makakaprente ka na dahil andito ka na sa bahay mo Roldan.” Saad ni Nicanor nang maabot namin ang aming bahay.

“Alam ko namang wala akong dapat ipag-alala sapagkat nandyan naman si Keith na handang mag-alaga sayo.” Dagdag nito.

“Sinabi mo pa. Ganyan talaga pag misis at kapag PUNO - ng pagmamahal.” Usal ko sa aking sarili.

Tipid naman na ngiti at tango ang isinagot ko sa iniusal ni Nicanor.

“O siya, di na ako magtatagal pa’t para makapagsalansan na kayo ng mga gamit nyo at makapagpahinga na rin.” Ani ni Nicanor na aking lugod na pinagpasalamatan. Isang pakikipagkamay at kinakapatid na yakap ang ginawad ko rito bago pa man nito tuluyang nilisan ang aming tahanan.

Nang mawala si Nicanor sa landas ay aking isinara ang pintuan habang si Keith ay nakaalalay sa king gilid.

Sa pagsara ng pinto ay siya namang pagsara ng aming mga labi. Marahan ngunit puno ng pag-aasam sa bawat isa ang paggalaw sa aming halik.

Sa paghiwalay ng aming labi ay ikinulong ko ito sa aking bisig at dinama ang init na nagpapahinahon sa bagabag kong katawan, isip, at damdamin.

“Salamat mahal ko.” At muling nilapat ang aking labi sa kanya.

“Para sa ano?” Tanong nito.

“Sa lahat-lahat.

Sa pagmamahal mo.

Sa pagkatao mo.

At sa pagkakataong nagtagpo ang landas natin.” Buong puso kung saad.

Sakatunayan, nahihiya akong isaad ang mga katagang ito kaya naman ay ikinulong ko ito sa aking yapos.

Mga mumunting halakhak ang aking nadama sa batang nakasubsob ang ulo sa aking dibdib.

Inilapat nito ang kanyang mga kamay sa aking dibdib at iniangat ang kanyang ulo upang magtagpo ang aming paningin.

“Gayon din ako aking mahal.

Sisikapin kong punan at pantayan ang pagmamahal mong ipinagkaloob sa akin.

Di ko na kakayanin pa ko kung pati ikaw ay mawala sa aking piling.” Tugon nito na kumalas sa hanggang ngayo’y aking mga agam-agam.

“Ano ang nagawa ko para tamahin ang katulad ni Keith.” Anito sa aking isip habang iniugnay kong muli ang aming mga labi.

“Di lang naman sinabi mong pupunan mo ang aking pagmamahal ay may pangako din akong dapat tupdan.” Upang ipaalala dito ang naudlot naming layon, gamit ang maayos kong kamay ay nilamas ko ang palaupuan nito.

Inihilig ko ang aking ulo sa kanyang tenga upang bumulong.

“Danang aking ipinangako na pagsisidlan ko ang lagusan mo hanggang sa makabuo tayo; na sa kasamaang-palad ay naudlot dahil sa pagkaka-ospital ko.

Gayong tayo’y pawang sabik sa piling ng isa’t isa ay hayaan mong tuparin at isakatuparan ko ang ating plano.”

Napalaki naman ang mata nito na aking lihim na ikinatuwa. Malamang sa malamang ay hindi ito sasang-ayon sa aking pang-eengganyo sapagkat mas uunahin nito ang aking kapakanan sa ngayong di pa tuluyang mabuti ang aking pangangatawan.

Pero wala namang mawawala kung susubukan.

At kung sakali man lintik na walang ganti lang ang barurot ng aking tutoy hangang mag-inumagahan.

“A-anong pinagsasabi mo dyan. K-kinakailangan mo pang magpahinga. K-kailangan ko pang iligpit ang mga gamit at m-maghanda ng ating higaan.” Garalgal nitong puna.

Isinandal ko ang aking sarili sa pintuan at tinanggal ang pagkakabutones nga aking pantalon. Himas ang aking sundalong tayong-tayo.

Ipinasok ko ang aking kamay sa aking damit, daglit hinimas papuntang dibdib upang tumambad ang tukso sa kanyang harapan.

Ang aking tubong luwa sa aking korto habang basa sa paglalaway.

Kita sa mata nito ang pagragasa ng libog na pilit nitong tinatanggihan.

Napatalikod ito at akmang aalis.

Mukhang di nga uubra ang pag-aalo ko rito. Sa panghuli ay aking sinubukan ang katatagan ni Keith. Na kung talagang makatiis ito ay wala akong magagawa kundi, sa unang gabi sa pagbalik sa aming tahanan, ang magmaryang-palad.

PERO, alam kong masarap ang bawal.

Nilamas ko ang aking kahindigan at nagpalabas ng ugong na malakas.

Nahinto ang bata at bumaling na suko ang Bataan.

“Kaya mo na ba?” Hamon nito na di ko uurungan.

Chapter 21

Roldan

“Anak ng hayop na yan!

Subukan niya lang magpakita sa akin o sa aking minamahal - na anak, ay titiyakin kong kaluluwa nya mismo ang tatakbo papalayo sa katawan nito.” Langitngit kong mga litanya sa harap ng pamamahay ni Hector.

Di ko marurok ang aking galit habang nagbabagang ang aking mga panga na kumakawala ng mga angil.

Madami namang nakiki-usyuso sa paligid, ay wala na akong pakialam. Wala ni isa mang gustong pisikal akong pigilan kagyat ang buo kong katawan ay naghihimutok na sa galit at baka kung sino mang magtangkang humawak ay mapagbalingan ko’t mabasagan ko ng bagang.

Kaya mula sa ligtas na antad sa akin ay kanila akong inalo.

Ang mga katiwala namang pinaghabilinan ng bahay ni Hector ay nasa malayo ding distansya mula sa kanilang bakal na tarangkahan at paulit-ulit na sinasabing wala ang kanyang amo at nauwi na sa kanilang probinsiya.

Sa pagkakaalam ko’y umuwi ito na wala sa ulirat at nasa estado ng pagkabigla.

Narinig ko rin sa mga kuro bago pa ito dalhin sa kanilang probisya na tila nahihibang itong nagsisigaw, naghahayag na may pinagmamayrian itong tao; na alam ko naman kung sino - si Keith.

Sa una ay di ako makapaniwala sa aking mga nalaman. Si Nicanor ang nag-abot sa akin ng balita pagkatapos na ako’y lubos na maghilom.

Gusto sana ni Keith na huwag ipaalam sakin ang nangyari ngunit walang katotohanang hindi nabubunyag. Lalo pa’t nakawilihan na ng mga mahahaba ang nguso sa aming lugar ang mag-abot ng mga balitang mababa ang lipad at yaong mga balitang pinulot sa kangkungan.

Minsan nang nilahad sakin ni Hector ang kanyang kayamuan sa bata noong pauwi ako ng bahay sa panahong iniiwasan ko ang aking mahal. Iyon ang panahon kung saan pinigilan ko ang aking sarili na magpakalunod sa aking pita na sa kalauna’y tumangay sa akin; ngunit palapit sa aking sinisinta.

Inakala kong dala lang iyon ng alak na tinungga nila ni Hector at mga kabaro nito. Higit pa rito, alam ko kung gaano ito kahayok sa laman, na bumuklat sa napakaraming babaeng bayaran dito sa bayan, maging ang mga dilag na nangailangan ng agarang salapi. Ang kanyang mga binitawang salita noon ay may laman na pala. Ang pitang kanyang naramdaman at nalasap ay bumalot na din sa kanyang diwa na nagpabuhay ng rumaragasang pithaya para sa bata. Maging sa katulad kong bulaklak lamang ng kababaihan ang kinababaliwan at hinahagkan noon ay biglaang napataob at napalitan ng nasa sa katawan ni Keith.

Matapos ang unang tikim ko sa bata ay nag-udyok na iyon ng kayamuan ng aking katawan na pilit ko mang kinimkim ay di ko napigilan.

Namumutawi sa aking pagkatao ang napakalaking kasalanan na aking ginawa sa tagpong ginalaw ko ang bata. Panggagahasa ng menor. Isang pagkakasala na may mabigat na karampatan sa batas.

Dagdagan pa ng realidad na tinuturing kong pamilya ang bata. Na sa mata ng tao ay ako ang kanyang amain, na dapat ay kumalinga sa kanya at gumabay; subalit, ako itong dumagit ng kanyang kamusmusan. Sa puntong malaman ng nakararami ay pwedeng mag-udyok ito ng nakapalaking kasiraang-puri. Kung ako lang naman ang pagbabalingan ng mga tao ay aking tatanggapin ang mga balang ipuputok sa akin, ngunit di ko mapapatawad ang aking sarili kung pati ang bata ay mapagbalingan. Ang mga yapyap ng mga tao kung paano nagawang ipagkaloob at ipagkalulong ng bata ang kanyang katawan sa kanyang amain, may mapagsandalan lamang sapagkat ito’y iniwan ng kanyang inang hanggang ngayon ay wala pa ring batid ang kinaroroonan.

Hayag sa aming lugar ang mariin kong pagsang-ayon na kanlungin sa aking pamamahay ang bata. Kung paano tumaas ang kilay ng nakakarami sa nagawa kong pasya. Kung paano hinahabag ang bata patalikod.

Ngunit lumaban si Keith at ipinakita nito ang kabutihan at pagpupursigi na kinagiliwan din di kalaunan.

Subalit, gaano man karami ang nagawang mabuti ng isang tao ay lulubog lahat ng iyon sa isang pagkakamaling magagawa nito.

Sa puting damit ay mas pipiliing tignan at punain ng nakararami ang munting mantsa nito.

Dagdag pa ang pagbitaw ko sa natural na gamit ng aking kasarian. Na ang babae ay para sa lalaki, at ang kabaliktaran.

Ako ay tao. May pusong tumitibok.

Katulad ni Hector ay bumaling ang aming damdamin sa bata; na kalauna’y naging diwa; na kalauna’y isinakilos; na kalauna’y isinagawa.

Ang pagkahibang sa pagmamahal na kanyang ikinasira; habang sa akin ay aking ikinabuo.

Kahit man sa aming pagkakatulad ni Hector ay sisiguraduhin kong ipapadala ko ito deretsahan sa impyerno kung mayaring naituloy nito ang namuong hayok sa kanyang isipa’t damdamin.

Napagdaanan na ng bata ang kalabisan ng buhay, ang kawalan, maging ang bagabag noon sa kanyang damdamin sa akin. Lahat ng yaon ay sobra na para sugatan pang muli ang bata.

Kaya, ako na kanyang minamahal, ay sisikaping ito ay maging masaya at payapa sa aking pagsinta.

Sa aking mga kuro ay di ko namalayan na nakahawak na sa akin si Keith na may pagmamakaawa sa kanyang mga mata. Ang mga tinging naghihiwatig na hawiin ang aking galit at huwag nang gumawa ng alingasngas pa.

Aking ipinikit ang aking mga mata,huminga ng pagkalalim at ikinalma ang sarili.

Minsan, napapaisip nalang ako na gayong ako ang mas nakakatanda, datapwat, si Keith pa ang may karunungan at sumasapantaha sa mga bagay-bagay.

Sa panghuli ay maigting na mga tingin ang aking iginawad at binalaan ang mga tauhan na huwag ipapakita ang pagmumukha ng kanilang amo kundi ay isasama ko ang mga ito patungo sa impyerno, at tinahak namin ang daan patungo sa aming tahanan habang akay ang batang nakayuko marahil sa hiya sa komusyong aking nagawa.

Nagtagal man ang mga kuro at haka-haka ngunit ipinagsawalang kibo nalang namin ito upang huwag nang lumala at gumatong sa mga imahinasyon ng mga matatabis ang dila. Tulad ng mga nakaraan, ang mga balitang-kutsero ay tinangay din ng hangin at naglaho na parang bula.

At lumipas nga ang panahon ng di namamalayan.

Heto ako ngayon at nakasandal sa uluhan ng aming higaan, nakatingin sa malapad na bukirin na binalot ng karimlan ng gabing marikit mula sa nakaawang na bintana ng aming silid; habang hinihintay na matapos sa gawain ang aking ibig.

Ang mga estrelya sa langit na kumikislap na tila hiyas na nakasabit habang ang sangkapat na buwan ay nagbibigay ng sapat na liwanag sa kapaligiran.

Ang huni ng mga kulisap at ang malamig na dapya ng hangin ay kaylugod sa pakiramdam.

Ipinikit ko ang aking mata at nagmuni-muni.

Sadyang napakaraming nagyari sa akin buhay. Ang inakala kong muling ikakawasak ko sa paglisan ni Rosa ay isang tagong biyaya pala dahil sa anak nitong ngayo’y aking sinisinta.

Napailing nalang ako sa alaalang nagpadala ako sa hayok ng aking laman at napagsamantalahan si Keith.

Mali man ang pamamaraan ng bungad ng aming pagmamahalan ay aking pagsisikapang burahin ang mga gunitang iyon gamit ng aking pagmamahal.

Salungat man ang paniniwala, tradisyon, at sa mata ng nakararami ay aking pangangatawanan at paninindigan ang pagmamahal ko sa bata.

Napatingala ako sa kawalan.

Dahil sa lalim ng aking iniisip ay di ko namalayan ang pagsampa ni Keith sa aming higaan at umupo sa aking kaselanan paharap sa akin.

“Tila mas malalim pa sa kaibuturan ng karagatan ang iniisip ng aking mahal?” Saad nito habang magkabilaang sinakop ng malamig nitong kamay, dulot ng paghugas ng aming pinagkainan, ang aking pisngi.

Humalik ito sa aking labi.

“Kung ano man yang bumabagabag sa iyong isipan ay tandaan mo lang na

mahal…” sabay halik ulit sa aking labi.

“…na mahal…” muli itong humalik.

“…na mahal…” bago pa man dumampi ang labi nito ay hinawakan ko ang likod ng ulo nito at iginiya ang aking labi upang siilin ang sutla nitong mga labi.

Ilang segundo din ang itinagal nito bago ako kumalas.

“Kita!” Pagtapos ng turan ni Keith.

Kahit sa malamlam na sinag ng buwan ay kita ang ngiti sa labi nito.

Di na ako nakatugon sapagkat si Keith na mismo ang nagtanggal sa aming pagitan.

Sa una at hanggang sa katapusan ay di ko magagawang pagsawaan ang labi nito na labis na ganid ang dulot sa aking sistema.

Ang tamis nito na di humuhupa na kaysarap lamasin. Ang paggalugad ng bibig nito ay isang kweba na di mo man alam ang iyong patutunguhan ngunit kay inam lakbayin. Ang dila nitong mapagpaubaya gayon man ay nakikipagtagisan sa akin.

Sa pagbitiw sa aming malalim na paghahalikan ay pawang hikahos kami sa paghinga.

Iilang mumunting halik ang iginawad ko rito, na siya naman kanyang ikinangingiti.

Akma akong hahalik sa kanyang leeg ng ako’y kanyang pigilan.

“Sa ngayon ay hayaan mong gabayan kita sa rurok ng kaligayan Roldan - mahal ko!”

Ang marinig ang aking pangalan na walang pandangal na sinundan pa ng pag-irog ay sapat na magparagasa sa libog ng aking laman.

Lalo pa na ang lamlam ng kanyang mata ay punong-puno din ng bugho.

Di ko mapigilang mapakislot ang aking alaga dahil sa kanyang iniasal.

Sa muli ay sinakop nito ang aking labi habang sakmal ang aking kargada.

Nakakatuliro!

Nagdedeliryo na ako sa sarap na aking ramdam. Sa aming pagniniig ay ako ang palagiang nagpapasimuno.

“Espirito ng Kalibugan, nawa’y lagi mong sapian si Keith sapagkat kay inam sa pakiramdam.” Saad ko sa aking sarili.

Ang kaninang lamig na dala ng simoy ng hangin ay nawala dahil sa pagpupuyos na init ng aming pagsisiping.

Muli itong kumalas sa aming paghahalikan at tumingin sa aking mata.

Di ko man alam ang iniisip ng bata ngunit sapat na ang malaman ko na malugod nitong tinanggap ang aking pagsamyo at buong pagkatao nitong ipagkaloob at pag-isahin ang aming katawan.

Naramdaman kong muli nitong ibinalik ang kanyang labi ngunit di ko inasahan ang pagkagat nito sa aking pang-ibabang labi at ginalugad ang aking bibig.

Sadyang kay inam.

Ang lugod. Ang sarap. Ang nakatutulirong pagragasa ng aking damdamin - libog.

Kahit man sa inasal ng bata ay kailangan ko pa ring iparamdam na ako ang dominante sa pag-iisang ito kaya naman ay sinunggaban at nakipagbunuan din ako sa kanyang dila. Pawang naghahanap ng kung anong di namin mahanap ngunit kaysarap sa pakiramdam.

Akma itong kakalas marahil sa kakapusan ng hininga ngunit aking pinigilan ang layon nito at hinawakan ang likuran ng kanyang ulo.

Halata na nahihirapan itong huminga.

“Kailangan mong matuto kung gusto mo talagang makipagtagisan sa pagsisiping.” Saad ko sa aking sarili.

Huminga ako ng malalim gamit ng aking ilong at ibinuga sa bibig ng bata.

Dahil sa kakulangan ng hangin ay kanya itong tinanggap. Sa maliit na saglit ay muli kong nilakbay ang kaibuturan ng bunganga nito.

Naramdaman ko nalang ang marahas na pagtulak sakin ng bata na aking ikinabigla; habang ako’y muling napasandal sa uluhan ng aming higaan.

Bago pa man ako makapagsalita ay lumabas na ang mga kataga ng aking kaniig.

“Mahal, hayaan mong paligayahin kita. Sabihin mo mang ako’y kulang sa karanasan ngunit sa abot ng aking makakaya ay dadalhin kita sa rurok ng kaligayahan.

Maaari ba?”

Napalunok nalang ako sa napatango sa sinambit ng bata.

Isang ismid na ngiti ang tumunghay sa aking labi dahil sa labis na pagkasabik sa maaaring gawin nito.

Sa totoo lang ay kahit na ako man ang magpasimuno ay walang problema dahil sa katotohanang si Keith ang aking kaniig ay sobra nang nagpapalugod sa aking damdamin.

Iilang ungol at mararahas na paghinga ang kumakawala sa aking bibig dahil sa kaiga-igayang pakiramdam sa paghagod ng mainit na dila ng bata sa aking leeg patungo sa aking dibdib.

Ang lamig na dulot ng simoy ng hangin mula sa bukid ay humahagod sa basang laway ng bata.

Napahawak naman ako sa kubre-kama ng sinimulang sipsipin at dilaan ng bata ang aking mga utong. Ito ang unang pagkakataon na maramdaman ko ito.

Ganito pala kasiklab ang dala ng ganitong akto na noo’y nagpapaliyad sa mga babaing nakakasiping ko.

Kahit di ko pa man nahahawakan ang aking alaga ay alam kong naghuhumindig na ito at tila isang talon kung makapagpalabas ng paunang katas.

Napamura ako sa sarap na dala ng salitang pagsuso ng bata.

Dahil sa narinig ay kinagat nito ang kaliwa kong utong na kasalukuyan niyang dinidilaan.

Sa halip na sakit ay ibayong sarap ang hatid nito marahil sa sensasyong idinulot ng bata sa aking dibdib.

“P*tang *na!

Ito ba talaga ang konserbatibo at mahinhin na batang nakilala at minahal ko?

Tila ang parte ng hayok sa laman nito ay nakawala sa hawla at umarangka na kahit ako man ay di kayang pigilan.

Nakita ko na noon kung pano magpasimuno si Keith, ngunit ito ang una na halos baliwin ako ng bata sa ibayong sarap.

May galak, surpresa at pagkasabik sa pag-alam sa ganitong parte ng bata.” Aking hinuha habang patuloy na nilalasap ang ligaya na dala ng marupok ngunit halimaw sa laman na batang nasa aking itaas.

Sa ngayon ay nilalakbay nito ang daan patungo sa aking pusod na nililinyahan ng mumunting balahibo.

Nakakahibang isipin kung kailan pa tutunguhin ng bata ang aking kahabaan na kanina pa handang maghasik ng lagim sa kanyang kaibuturan.

Patuloy pa rin nitong nilalaro ang mga bulbol na umaapaw sa aking salawal.

Ang koneksyon ng pakiramdam habang sa pagsipsip ng mga buhok na nagbibigay ng mga sensyasyong tusok-tusok, na siya namang nagpapakislot ng aking kahindigan.

Dahil sa lakas ng aking kaselanan ay kaya niton hatakin paitaas ang aking korto at salawal habang nakaawang.

Patuloy pa ring iniiwasan ng bata ang ulo ng aking ari na paminsanang kong sinusundot upang mas lalo pang lumuwa sa kanyang harapan.

Ngunit bigo ako.

“Keith, pakiusap di ko na kaya!

Nawa’y iyong ipasok ang maliit na Roldan sapagkat kanina pa nilalamig iyan dahil nakaawang.” Kahit na Nakakapagpapababa ng aking dangal ay di ko na kaya pang tiisin ang masidhi kong libog na halos sumabog na.

Sa halip, ang mga kamay nito ay kanyang ipanasok sa labasan ng paa ng aking salawal at hinimas ang nangangalit kong ari.

Napatingala at napaungol ako sa ibayong sarap ng mainit na palad ng bata na humahagod sa aking kaselanan. Aking nilalarawan sa aking diwa na ang mga palad nito ay ang dingding ng kanyang bibig habang tinataas-baba ito ng bata.

Mas lalo pang napagtibay ang aking nasa dahil sa paglakbay ng dila ni Keith sa aking hita at paminsanang pagkagat nito sa aking ari sa labas ng aking salawal.

Di ko mapigilang mapahiyaw ng ipasok ni keith sa kanyang bibig ang aking bayag na balot pa ng korto.

“Itay.”

Napadilat ako sa tinuran ng bata at tumingin dito.

“Maari mo bang ibaon ang iyong mga daliri sa aking bibig, kung maaari?” Pakiusap nito sa mahina ngunit marubdom na tinig.

Dahil wala akong naisagot ay kinuha nito ang aking kamay at ipinasok ang aking hintuturo sa kanyang bibig.

Ang katagang iyong ay nagdulot ng milyon-milyong bultahe sa aking katawan. Ito ang kataga na matagal kong inasam na isambit ng bata mula nung sila’y napunta dito sa aking pamamahay. Paminsanan ko lang itong naririnig sa kanyang labi. Ngayon ay di ko alam kong dala lang ito ng kanyang hayok kaya nasambit nito ang kataga; ngunit sa akin ay dulot nito ang pagnanasa at libog.

Ako na kanyang “ama” ay ngayo’y bumabaon ng aking daliri sa kanyang bunganga. Ako na kanyang “ama” na bumabaon ng aking kaselanan sa kanyang bibig. Ako na kanyang “ama” na bumabarurot at pumupunla sa bahayan ng sarili kong “anak”.

Ako ang “ama” ni Keith na umangkin sa katawan nito at buo nitong pagkatao.

Kasalukuyang nakapikit ang mata nito habang nilalaro ang aking hintuturo ng kanyang dila.

Ipinasok ko ang aking hinlalato at nilabas-masok.

“Keith…anak.” impit na pagtawag sa pangalan ng bata.

Sa pagtawag ng kanyang pangalan ay muli itong umupo sa aking harapan at pumantay sa akin habang pinugpog ng halik ang aking labi.

Ang kamay nito ay naglalakbay sa aking kahabaan. Nakuha ko naman ang gusto nito at aking tinanggal ang tanging harang sa aking katawan.

Ang basa kong korto at ang aking salawal ay aking inihagis sa kung saan mang sulok bagaman kinalas ko ito ng hindi napuputol ang aming paghahalikan.

Ang kanyang paghalik ay unti-unting bumaba. Ngayon ay tuluyan ko nang malalasap ang ikalawang baitang ng kaligayahan sa init ng bibig ng aking mahal.

Nasandal ako sa uluhan at inunan ang dalawa kong kamay upang makita ang mga susunod na gagawin ng akin mahal.

Kahit sa sinag lang ng buwan ay tila bang lampara ang hatid nito sa bukas na bintana ng aming pahingahan.

Muli akong napaungol ng hawakan ni Keith ang aking ari; na ngayon ay nakadapa at sumasamba sa kanyang dakilang bathala - matikas, matigas, at mapagmalaking nakatayo.

Mula sa aking bayag ay pinasadyaan nito ng kanyang dila hanggang sa ulo ng aking batuta.

Makailang ulit niya itong ginawa na tila ba nanunukso. Ulol na ulol na ako sa kanyang ginagawa.

“Ipasok mo na pakiu ---”

Di ko na naituloy ang aking sasabihin ng sagad nitong ipasok ang maliit kong bersyon sa kaibuturan ng kanyang bibig.

Kakaiba ang laki ng aking pagkalalaki sapagkat kakaibang sidhi ng laman ang ramdam ko ngayon.

Makailangulit nang sinubukan ni Keith na iabot hanggang dulo ngunit naduduwal lamang ito. Oo, masarap ngunit kulang.

Hinawakan ko ang kanyang ulo upang di makalas ang pagkakabaon ng aking ari.

Mula sa pagkakadapa ay iginiya ko ito pahiga. Sa ganitong posisyon ay mas maililibing ko pa ng husto ang aking kahabaan sa lalamunan nito.

“Mahal ko, gusto ko sanang abutin pa ang kailaliman mo kaya naman ay pagbuksan mo naman ang iyong tiyo.”

Naramdaman kong kumalma ang bata kaya naman minadali kong isagad ang aking kargada.

“P*tcha!” Mura at ungol ang kumawala sa aking labi.

Ramdam ko pa ang pagkabanat ng lalamunan nito; at ang bulbol kong kumikiskis sa bibig ng bata.

Ilang segundo din ang itinagal bago pa man magpumiglas ang bata. Ang mga kamay nitong pilit akong itinutulak.

Hinugot ko na hindi natatanggal sa kanyang bibig ang aking ari upang makahinga ang bata. Akin namang hinawakan ang magkabila nitong kamay upang mapigilan ang pagkalas nito sa susunod kong gagawin.

Ilang mararahan na pagsundot ang aking ginawa bago ko mabilisang kinantot ang bibig ng bata.

Buong lugod akong nakatingala, nakapikit, at nakaawang ang bibig; habang ninanamnam ang init ng butas na aking binubrutsa.

Ang mainit na laway na nakapalibot sa aking kahindigan ay mas nag-aalab pa sa silakbo ng binibugang hininga ng aking irog sa tubong umaalsa’t bumabaon sa lalamunan nito.

Gusto kong ipunla ang aking salinlahi na nagbabadya nang pumulandit sa aking kahabaan ngunit gusto kong sa bahayan ng akin sinta ito makapunta.

Aking hinugot ang aking tubo at pinagmasdan ang nakaawang nitong bibig na nahungkag dahil sa kawalan ng nakasalpak dito.

Inialsa ko ang batang lupaypay na nakahiga , pagal ang paghinga, at masuyo kung hinalikan.

Di ko alam ngunit labis-labis ang igaya sa pakiramdam ang pagdampi ng mga labi nito sa akin.

Isang pasadyang dila ang ginawad ko sa sutla nitong labi bago landasin ang mga kasuloksulukan ng katawan nito.

Napunta ako sa lugar na aking asam. Ang hiwa na nagtatago ng lagusang aking kinakanlungan ng akin sandata at imbakan ng aking dagta.

Napaiktad ang bata ng dumampi ang aking mukha dito.

Hinalikan ko ang umbok nito at hinagod ang likod nito upang kumalma at magpaubaya.

Noon ma’y di ko inasam na matikman at pasukan ang ganitong butas; ngunit heto ako ngayon at langhap at ninanamnam ang butas ng bata na hinding-hindi ko ipapagpapalit at nanaisin sa iba.

Sa pagbukas ng aking mata ay tumambad sa akin ang nakahandang lagusan ng aking sinta na malugod na tutugon sa kahindigan ng kanyang kaniig.

Di ko na kaya pa’t buong pagkatao ko na ang nananabik na pag-isahin ang aming katawan.

Aking tinanggal ang telang hadlang sa aming pag-iisa at tumambad sa akin, sa naghihimagsik kung pagkalalaki na sadyang makipagpatayan sa laban, ang kanyang burol kung saan paglalagakan ng bantayon ng aning kagitingan. Ang matambok nitong pwetan ay matalbog, sariwa pa dahil sa kabataan, ay aking nakagat at nagpahiyaw sa aking mahal.

Binuklat ko ang pagitan ng kanyang palaupuan at tumambad sa akin ang hiyas; lagusan sa glorya; imbakan ng aking laman; at higit sa lahat, pagmamay-ari ko lamang.

Hinagkan ko’t sinamyo ang butas nito.

“Bakit kay bango ng dating ng butas na ito gayong di lingid sa akin ang gamit ng lagusang ito.

Marahil ay ako’y hibang na sa aking pag-ibig sa batang ito at ‘di alintana ang aking paglaplap sa kweba bi Keith.” Aking kuro habang ninanamnam ang pagdila sa butas na maya-maya lamang ay pagsisidlan ng aking kahindigan.

“Kung ipagkukumpara ay mas hindi hamak na mabango ang lagusang ito kaysa sa mga kepyas ng mga babaeng natikman ko noon. Hindi ko na ata matitiim pang masinghot o tikman pa man ang sa kababaihan.” Dagdag ko pa habang tila musika sa gabing madilim ang mga mabibigat na halinhing ni Keith habang paspas kong dinidilaan ang kanyang hiyas.

Dinilaan ko ang parteng aking kinagat at inilandas ang aking dila pataas na para bang isang mapagsamantalang manyakis hanggang sa maipantay ko aking sarili sa likod ng aking kasiping, ngunit maingat na hindi ito madaganan ng aking bigat.

Masuyo kung sinamyo ang mabango nitong buhok habang ito’y nakakulong sa aking bisig.

“Mahal ko.” Marubdob kung bulog.

“Di ko kaya pang tanggihan ang hayok ng aking laman. Na maibaon ang aking kahindigan sa iyong katawan. Na sa muli ay mapag-isa ang ating nararamdaman.

Ako ay iyong pagbuksan at buong lugod na tanggapin ang aking kahabaan.” Aking saad habang buga ang malalalim na hininga.

Pumagilid ang ulo ng bata at buong nasa nito akong tinignan.

“Ibaon mo mahal ko, pawiin mo, gayo’ng ang aking kaibuturan ay para lang sayo- sayo’ng sayo.” Balik saad ng bata na nagbigay ngiti sa aking labi.

Gamit ang aking laway ay binasa ko ng maigi ang nanghihimutok kong kasarian. Tila bang ulol ako na aso sa paglalaway sa bulang kabilugan. Manulo-nulo pa ang laway sa aking kahabaan dahil sa dami ng ipinahid ko rito. Iginiya ko’t unti-unting pinasok ang yungib ng aking mahal. Ang init na handog ng kanyang kaibuturan na halos magpataas ng init sa aking katawan. Ang ligaya at tagumpay na mapag-isa ang iyong katawan sa iyong minamahal. Ang pananabik sa bagsik ng halimaw na nagbabadyang lumabas na haharayo sa lagusang aking pinasukan.

Sa pag-ulos upang maipasok ang huling pulgada ng aking kargada ay pareho kaming napaungol sa sarap na naramdaman.

“Mahal ko.” Tanging aking naisambit sa galak na bumabalot sa king katawan.

Aking inabot ang labi nito at ginawaran ng halik habang marahang umuulos sa kanyang palaupuan.

Mararahas na pumipintig ang aking kaselanan sa sarap na dulot ng mainit na dingding ng lagusan ng aking kaniig.

Mahaba pa ang gabi na aming babalutin ng init ng aming katawan.

Ang itinukod ang aking mga kamay upang maialsa ang sarili.

Sa sipat ng liwanag ng buwan ay nanganganinag ang aming mga anino sa dingding kung saan magkadugtong ang aming katawan.

Napangiti nalang ako ng bahagya dahil sa aking naaaninag.

Napaungol nalang ako ng magsimulang magtaas-baba si Keith. Namalayan ata nito na di ako kumikilos kaya siya na mismo ang nagpasimuno ng romansa. At dahil sa aming posisyon ay mas naisasagad pa nito ang aking kahindigan. Di na ako nakatiis at aking itinukod ang aking mga kamay sa likod nito at binarurot ang kanyang lagusan.

Dahil sa hitik ang aking dos-por-dos ay alam kong nag-uumapaw ang igaya sa pakiramdam ng bata. Gusto kong mabaliw ito sa aking tubo, na kanyang maisip na wala nang ibang makakapagbigay sa kanya ng sobrang sarap sa pagniniig kundi ako lang, hanggang sa mahungkag ang kanyang kaisipan at maging alipin ng Bathalumang Titi ni Roldan.

Salitang ungol ang kumakawala sa aming mga bibig di alintana ang paligid.

Ang mga kulisap, butiki, mga ibon, at ibang pang hayop ang aming mga panauhin sa aming pornograpiya.

Nang malubos ang posisyon ay inakay ko ang katawan ng aking mahal paharap sa akin upang lubos na makita ang reaksyon nito. Kung pano tumirik ang kanyang mata sa masidhing libog na nararamdaman, makita ang mapula nitong utong na umuumbok na sa pagkakatayo.

Daglian kong ipinasok ang aking kahabaan upang punan ang aking sidhi sa kanyang laman at nilamas ang kanyang bahayan.

Aking itinaas ang balakang nito na nagpalabas ng napakalakas na ungol sa bata pagkat mas naibaon ko pa ng mas malalim ang aming kaselanan na aking ikinatuwa gayong sidhi ang ramdam ng bata sa aking ginagawa.

Ramdam ko ang paminsanang pagpiga ng dingding ng kanyang lagusan na sumasakal sa aking ari na nagdudulot ng pakiramdam na animo’y nakahithit ng droga.

Habang binabarurot ay aking himas ang kanyang titi na lalong nagpa-ulol sa kanya. Rinig ang marurubdob nitong paghinga at ang mga tungayaw nitong kanyang sinasambit upang ipalabas ang pusok na ramdam.

Alam ko dahil sa iilang babae na aking kinalantari noon ay ganoon din ang mga naging hayag kapag nagsimula na akong yumugyog.

Gusto kong alamin kung ito’y napayaob ko na sa simbuyo ng aking pagkalalaki.

Inilapag ko ang kanyang balakang na kanyang ikinadilat na may pagtataka sa kanyang mga mata.

“Mahal ko, pakiusap, huwag mong hintuan ang iyong ginagawa.” At ito na nga ang sagot na aking inaasam, ang malamang lunod na sa aking laman ang katinuan ng bata.

Tinitigan ko ang naninibugho nitong mata na kumikislap pa sa liwanag ng buwan.

Blangko ang aking mukha at hinugot ang aking ari pagkawari’y sumandig sa uluhan ng higaan habang ang aking kaliwang kamay ay ginawa kong unan at ang kanan ay lamas ang aking nakatayong kaselanan.

Ilan pang sandaling natigilan ang bata sa aking naiasal daglit ito’y umupo at sinapo ang aking pisngi upang maituon sa kanyang gawi.

“Mahal, may nagawa ba akong pagkakamali? Nangangamba nitong saad na aking ipinagsawalang kibo.

Ito ang nagpasimuno ng init sa gabing ito at siya pang nagpaunlak na paglilingkuran ako sa magdamang.

“Akin lang na natandaan na dapat ako ang nasasarapan ‘pagkat iyong sinambulat ang iyong tangka kamakailan lang.” Aking saad habang sa kaibuturan ko’y sabik mga susunod na kaganapan.

“Gusto kong maramdaman ang silakbo ng iyong libog sa akin mahal.

Kung gaano mo kaasam ang aking kahindigan.

Kung gaano mo kailangan na masidlan ang nahungkag mong lagusan.

Kung gaano mo hinahangad na mapunan ka hindi bilang isang ama kundi isang irog na iyong kabiyak hanggang sa pagtanda.” Lahad ko na nagpakilos sa bata.

“Masaya ako na paglingkuran ka.

Di man bihasa ay sisikapin kong punan ang aking mga salita.

Tiyo ko. Tatay ko. Mahal ko.

Bata man ako kung iyong iisipin ngunit alam ko sa aking sarili na may isang Roldan na nakalilok sa aking puso ngayon at magpakailanman pa man.

Alam kong merong agam-agam diyan sa iyong isipan. Maging ako ay siya ring may tangan.

Ngunit, ito ang iyong dapat itatak sa gulo ng iyong isipan na ako’y sayo at sisiguraduhin ko ding ika’y akin lamang.” Balik ng bata na di ko napaghandaan.

Siya nga bang ito’y papatuntong sa pagbibinata pa lamang?

Tumpak ngang tunay ang bawat na kanyang iniusal.

Ang bata na mismo ang sumiil sa aking labi na akin namang nilabanan. Kung paano maghanapan ang aming mga dila habang ang mga kamay nami’y sapo ang lahat na malatayan nito.

Muli kong naramdaman ang paglandas ng dila ni Keith sa aking katawan.

Kung pano nito ako igiya sa mga gusto nitong ipagawa na siya namang sa akin ay nagpatuliro.

Itinaas nito ang aking dalawang kamay at inilagay sa likod upang humawak sa aking leeg upang kanyang madilaan ang aking kilikiki.

Sobrang sarap!

Lalo pa nung ilandas nitong muli pababa sa aking batuta na nanuyo dahil sa kawalan ng aksyon.

Kahit galing man sa kanyang palaupuan ay walag atubiling nilamon ang aking kahindigan hanggang kiskis ang kanyang mukha sa aking bulbol.

Napapikit ako sa sarap.

Hinawakan ko ang ulo ng bata at kinantot ang bibig nito. Mabagal ngunit subsob.

Kumawala ang bata na hingal sa kanyang ginawa. Kita pang pag-agas ng laway sa bibig nito na di man lang nag-abala na punasan ito.

Ito’y tumayo at hinati ang kanyang paa’t umupo paharap sa akin. Iginiling nito ag kanyang umbok habang sapat ang aking dalawang bayag.

“P*ta” aking singhal sa sensasyong rambal.

Di ko inakala na ganito magpaligaya ang aking asawa. Alam kong ako ang nakauna ngunit natural ata na namana nito ang indayog sa kama ng kanyang ina: mas magaling pa.

Ngayon pa lang ay akin nang napapag-isipan ang mga pag-iisa sa bawat sulok ng aming tahanan.

Maging sa batis sa gubat. Sa kakahuyan. Sa parang.

Sa mga pampublikong lugar. Sa bahay ng mga magulang ko. Maging sa simbahan.

Akin ring naisip na gawin rin ito habang nasa trak ng aming kumpanya.

“P*ta ka talaga Keith sapagkat lahat ng lugar na nabanggit ay pakakasiguraduhin kong malalasap mo ang titi ko!” Mahalay kong langitngit sa aking mga naisip.

“Ahhh, p*tang ina!” Aking bulyaw ng maramdaman ang paglubog ng aking pagkalalaki sa looban ni Keith. Di ko namalayan dahil lunod ako sa aking mga planong panghinaharap.

“Tila ang lalim ng iyong iniisp mahal ko.” Usal niya at mabilis na tinaas-baba ang tubong salpak sa kanyang palaupuan.

“Sa su-sunod ay malalaman …

mo rin ang aking aaadhika-ahhhh.” Utal kong sambit dahil sa tindi at lubos na kagalakan.

Bahagya nitong inihilig ang katawan, na akin namang natatandaan. Ang ganitong posisyon ay minsan ko nang iminungkahi sa kanya at nagpatayo ng balahibo sa buo kong katawan.

Ang pagkawala ng aking ari at ang muli nitong paglitaw na aking natutunghayan habang handog ang labis na karikitan ng bata.

Ramdam ko na ang nalalapit kong pagpunla kaya aking hinugot ang aking batuta at hinawi ang bata upang tumalikod sakin,tumingkayad, at upuan ang aking kahindigan habang yakap ito ng mahigpit.

Doon ay aking marahas na inangkin ang bata hanggang sa maabot ko ang glorya.

Isang halinghing ang kumawala sa aking bibig sa pagbulwak ng aking katas sa bahayan ng aking sinta.

Ilang pintig din ang isinirit nito at walang nasayang sa mga salin-lahi ko.

Gayon din si Keith na nagpawala din ng kanyang likido.

Parehong hingal.

Akmang aalis si Keith sa kanyang pagkakaupo sa aking ari ngunit pinigilan ko ito’t mas hinigpitan pa ang kanyang pagkakakulong sa aking mga bisig.

“Hayaan mo munang magkadugtong ang ating katawan pagkat sa sandaling lumayo ang iyong katawan ay pihadong mawawalay ako sa init na iyong tangan.” Kahit pa man na maalinsangan ang aming katawan at ang aking salin-lahi ay ramdam ko pang umaagos mula sa kaibuturan ng aking kaniig, ay aking pipiliing damhin ang aking minamahal. Kaysarap sa pakiramdam.

Isang mahinang halakhak ang itinugon ng bata at nagpaubaya sa aking kagustuhan. Isang banayad na halik ang aking iginawad sa kanyang likod, at kanyang inihilig ang kanyag likod upang sumandig sa aking katawan at idinanaty nito ang kanyang ulo sa aking dibdib. Kanyang isinukbit ang mga daliri nito sa aking mga kamay na nakayapos sa kanya at ninamnam namin ang init ng magkadugtong naming katawan habang pinapanuod ang lawak ng bukirin sa lamlam na sinag ng buwan at kutitap ng mga bituin sa langit.

Hangga’t nandito ang bata ay wala na akong mahihiling pa. Siya ang kumumpleto sa aking pagkatao.

Isang mapagmahal at maarugang anak at maybahay.

Aking sinamyo ang leeg nitong lantad at hinalikan ng makailan.

“Nag-uumpisa palang tayo sa daang ating tatahakin.

Hindi lahat ng daan ay malapad at patag. Minsan makipot o malubak.

Ngunit pakakatandaan mong mahal na mahal kita Keith.”

Hinalikan ko ang balikat nito.

“Isa pa?” Aking alok ng muli na namang maghumindig ang aking pagkalalaki sa kanyang looban.

“Hindi.” Walang lakas nitong balik-saad.

“Kaya mo pa ng lima, Roldan?”

…PAGTATAPOS…

Ikalawang Yugto

“O, pag-ibig kapag pumasok sa puso nino man, hahamakin ang lahat, masunod ka lamang.”

Damdaming sumisibol sa iba’t ibang anyo: pagmamahal, pag-ibig, piggiliw, pag-irog, o pagsinta. Alin man sa mga nabanggit; asam ang lumigaya sa piling ng taong ating sinta, at mabigyan ng pagkakataong makita’t maiparamdam ang bugso na ating tangan.

Ngunit, kadalasan, sa bugso, ang ating katwiran ay napapaibabawan ng lubos na ragasa ng ating pandamdam, na humahantong sa kasakiman - kasakimang maaring magdulot ng katampaiasanang pagkawasak ng mangingibig at ng kanyang iniibig.

Makasarili man kung pagbabatayan ngunit kung sa iyong kinatatayuan, hanggang saan aabot ang kaya mong ibigay masuklian lamang ang pagsintang iyong inilalahad?

Misteryosong Sulat

Keith

Sadyang napakabilis ng panahon.

Ngayo’y nasa ikatlong taon na ako ng aking sekondarya, at papalapit na ako sa aking mithiin sa buhay - ang makapagtapos ng aking pag-aaral. Hindi lamang ng sekondarya kundi pati rin sa kolehiyo.

Ang kamunting kislap ng pag-asa noon na makaahon sa kahirapan sa tulong ng edukasyon ay ngayo’y nagniningning na’t lumiliwanag sa paggabay ng daang aking tatahakin. Ang makita ang mga lubak sa daan na pwede kong ikapada; ang mga tinik o bubog na maari kong ikasugat at magpabagal ng aking baybayin; at mga patag na daan kung saan maaari akong tumakbo upang mas mapabilis ang pag-abot sa pisi sa bandang dulo ng daang aking tinatahak.

Sa nakaarang tatlong taon ay tila araw lamang na nagdaan.

Siya ngang tapat ang kasabihan na ang oras ay makupad kapag naghihintay. Matulin kapag nahuhuli sa paroroonan. Mabagsik at nakakamatay kapag nalulumbay. Maigsi kapag ika’y naliligayahan. Masaya ako dahil dandoon ako sa panghuling talinhaga.

Masaya ang naging pagsasama namin ni Roldan kahit tago pa man din sa lahat ang aming pag-iibigan. Matapos itong tuluyang maghilom mula sa mga natamo nito sa aksidenteng kanyang kinasangkutan, ay siyang pagbabalik niya sa kanyang pinagtatrabahuan. Kayod kalabaw siya, ako kambing lang. Mahirap man ngunit gumagaan ang lahat kapag nagtutulungan.

Sa bawat araw na makita ang sa mga mata kong pinakaperpektong nilalang, katabi sa pagbukas ng aking mga mata, sa tuwing gigising ako sa umaga, at ang huling mukha na aking maaaninag sa pagsuklob ng aking mga mata sa pagtulog; ang dulot ng kanyang labi na gusto kong kadikit ng akin sa bawat pagkakataon kung pwede lamang; at ang maramdaman ang alab ng kanyang pagmamahal sa tuwing magkarugtong ang aming katawan. Wala na akong nanaisin pa!

Nakakahiya mang aminin subalit ako’y hulog na hulog na sa Adonis na ipinagkaloob sa akin sa kasukluban ni Roldan. Wala man itong mga mamon na nakapaskil sa kanyang kalamnan. Pandesal, meron — isang malaking pandesal. Di man Kasing kinis at kaputi ang kanyang balat gaya ng mga kalalakihang nakapaskil ang litrato sa mga pahayagan. Kahit di katangusan ang kanyang ilong, ngunit, subalit, bagaman, datapwat, ay walang ibang paglalagakan ang puso ko’t paningin kundi siya lamang.

Hindi man ako babae ngunit mahabagin lang kung sakaling may kumalantari sa aking pag-aari! Sisiguraduhin kong wala akong ititira sa itaas at ibabang buhok ng sino mang babaeng magtatangkang sumungkit sa’king minamahal.

Baliw! Tama, baliw! Ganun na karurok ang pagtatangi ko kay Roldan.

Nagbalik lamang ako sa aking ulirat ng may mabigat na umangkas sa aking likuran. Di ko pa man nasisilip kung sino pagkat alam ko na ang kanyang pagkakakilanlan - si Rolan.

“Magandang umaga kuyaaaa!” Masayang bati nito habang nakasukbit ang dalawang kamay saking leeg upang maiwasang malaglag sa pagkakapasan.

Ilang taon ang lumipas ngunit wala pa ring pinagbago ang isang to kundi ang pumasan sa akin sa tuwing makikita ako habang patungo sa paaralan.

Inasahan ko naman ang mga kasunod na mga tinig pagsuway ng kambal na sina Erin at Elis. Matapos ang ilang kurot at pingot na tinamo mula kay Erin ay bumaba na rin si Rolan sa pagsuko.

Ganito ang laging tagpo pagpasok o pag-uwi man mula sa paaralan; na nagbibigay ng karagdagang saya sa aking pagkatao.

Malayo-layo pa man ay narinig ko na ang pagtawag ni Rolan kay Marc na nag-aantay sa gilid ng tarangkahan ng paaralan. Ako at ang kambal ay kumaway sa binata. Naaninag ko naman ang ngiti sa kanyang labi ngunit mabilis ding nawala sa paglapit namin sa kanyang kinaroroonan.

Unang araw ng eskwela. Pawang batian at kamustahan ang ganap sa mga di magkandaumal na mga estudyanteng papasok. Kasabay din namin ang mga estudyante ng elementarya sapagkat magkadikit lamang ang aming paaralan.

Habang di magkamayaw ang lahat ay napagtanto kong malaki na ang pinagbago ng mga mukhang nakasama ko noon. Una, nagpapasalamat ako dahil nasa pareho pa rin kaming silid-aralan, magkaklase. Sila ang mga taong umakay at nagtanggol sa akin mula sa mapanuring mga mata ng iba at nakipagbangayan sa mga estudyanteng matatabil ang dila. Ako man ang nakakatanda ngunit ako pa yata ang binabantayan kaysa sa magbantay sa kanila.

Halos dalawang buwan ang aming bakasyon mula sa huling eskwela subalit tila nangibang anyo ang tatlo dala ng pagdadalaga at pagbibinata.

Napangiti lamang ako nung matandaan ko kung pano tumagas ang uhog sa ilong ni Rolan noong kami’y nasa unang taon ng sekondarya. Sa aming grupo ay siya lamang ang nalisa sa ibang silid-aralan na lubha niyang ikinalungkot hanggang sa di magkamayaw itong humingi ng pagkakataong maihanay sa aming silid-aralan. Kung pano nito itukod ang mga paa’t kamay upang hindi maipasok sa kanilang silid. Di naglaon ay pinahintulutan na lamang itong maisalin sa aming pangkat. Ito rin marahil ang nagpabago sa kanyang pag-aaral dahil lubha itong nangamba na baka mahiwalay muli sa amin sa mga susunod na mga taon.

Kahit na sa kanyang edad ay talagang lantad pa rin ang kakulitan kaya naman hindi makabingwit ng dalaga dahil hindi makitaan ng kahinugan sa kaisipan.

Ang kambal naman ay naging maririkit na dilag. Yung tipong mapapahugis-puso ang mga mata mo kapag nasilayan mo sila. Maraming nagtangkang manligaw ngunit wala ni isang nakasungkit ng kanilang mga kamay. Kapag tinanong naman sa mga dahilan kung bakit kanilang tinanggihan ang paggiliw ng kanilang mangingibig ay kibit balikat lamang ang mga ito; o kaya’y nasobrahan sa gwapo, mabaho ang hininga, maliit ang mata, may nunal sa bibig, kesyo ganyan ganito. Di ko rin naman sila masisisi kung naging mapili sila sapagkat may karapatan naman talaga silang maging pihikan.

At panghuli, si Marc. Marcelo Alejandro de Asis. Ang lalaking mas maasim pa sa mangang hilaw ang pagmumukha. Ang lalaking may problema o di kaya naman pasan ang mundo. Katulad ng kambal ay lumaki din itong makisig. Sumobra nga lang sa laki. Ginawa na atang panghimagas ang gatas dahil sa tangkad. Siya yung tipo na gwapo ngunit nakakaintimidang lapitan dahil sa lukot nitong mukha o di kaya naman ang mapagtantiya nitong mga tingin.

Sa iba ay ganun ang kanyang ipinapakita. Sa amin ay banayad naman ang pakikisama nito. Di ko alam kung bakit ngunit tila isa itong libro na magandang basahin ngunit nakakabagot dahil sa lalim ng salitaang ginagamit. Yung mapapaisip ka sa bawat salitaang binabanggit at sa mga talinhaga na nakalilok sa mga pangungusap. Pagkatapos ay uusigin mong ulit tapos mababagot ka ulit.

Kung hindi isasama ang lukot nitong mukha sa pangkalahatan nitong katangian ay malapit na ito sa isang-daang porsyento. Makisig, magaling sa basketbol, matangkad, moreno, at di rin nito napapabayaan ang kanyang pag-aaral. Kaya di maikakailang madaming nagkakagusto sa kanya subalit ni minsan ay wala man lang itong ipinakilala sa amin.

Nabigyan na nga ang grupo namin ng palayaw: Mga Marikit at ang Halimaw. Sabihin na lang natin na si Rolan yung halimaw at ang natira ay ang mga marikit.

May mga sabi-sabing nahanay kami sa pinagpala kaya naman nagiging maugong na balita ang sino mang magtangkang maghayag ng pagkagusto sa amin. Meron ding mga haka na gayong wala kaming mga kasintahan sapagkat walang nakakapantay sa pisikal naming pigura. Pihikan sa madaling salita.

Oo sila mapili. Syempre si Rolan ewan kung pipiliin. Ngunit ang akin, ay sitwasyon na gusto ko mang ipangalandakan ngunit di ko magawa gayong pareho naming ikakasira kung magkagayon.

Kung sana man lang mabigyan ng pagkakapantay ang pagmamahalan na kagaya namin ni Roldan katulad ng tinatawag na “normal” na pagmamahalan, sana ay di namin kinakailanganing maghintay na masiil ng apat na sulok ng aming tahanan bago pa mahayag ang prosa ng aming pagsinta.

Sa panahong ang pagmamahal ng kapwa lalaki ay tinuturing na problemang-mental. At sa mga lantarang naghahayag ng kanilang kasarian ay ginagawang katatawanan o di kaya nama’y tinaguriang salot ng lipunan.

Hindi ko alam kong matatawag na ba akong “bakla” gayong ako itong pumapailalim sa tuwing kaniig si Roldan.

Sa oras na malaman ng mga nakapalibot sa akin na imbis ako ang bumayo ay ako pang nagpapabayo ay kahindik-hindik na suklam ang aabutin ko - namin. Hayyy, pero masarap.

At kahit di ko man titigan, alam kong nakatitig ang karamiham sa amin; merong pangingusisa at pagtatangi.

Ang mabigyan ng atensiyon ay nakakataba ng puso ngunit ang manghusga ng iba ng walang basehan at katotohanan ay nagiging lason na maaaring tumuklaw sa iba at lumason ng kanilang isipan.

Gayunpaman ay pagmamahal at kabutihan din ang maghihilom ng lahat. Sabihin na nila ang gusto nilang sabihin. Magpapamudmod pa rin ako ng kabutihan hanggang sa lunurin sila nito.

Napitlag nalang ako nang hawakan ako sa braso ni Marc na may mapagtanong na mga titig.

“May bumabagabag na naman ba sa iyong kalooban kuya? Tila ang lalim ng iyong iniisip?

Kung di ko namalayan ay naiwan ka na pagkat malayo na ang distansya mo mula sa amin.” Sunod-sunod na saad ni Marcelo.

Ginantihan ko ng ngiti pampalubag sa kanyang pangamba at patotoo na ako’y maayos.

“Pasensya na’t nasuklob ako ng aking iniisip kung bakit kaybilis ng panahon. Ang pagbabago nitong dinulot di lang sa paligid, maging sa inyo, sa atin.

Tignan mo naman. Nagsilakihan na. Nagsigandahan at nagkisigan.” Tugon ko sa kanya.

May ilang sandali pa bago muling umusal si Marc.

“Ikaw ba kuya, ano na tingin mo sa akin?” tanong nito na hindi man lang tumitingin sa akin.

“Hmmm…” dahil dun ay nakuha kong tumitig ito sa akin. Ang kanyang matang naniningkit sa pagtatantiya sa kung ano ang aking iuusal sa tanong na kanyang iginawad.

“Siyempre nandoon ka sa makikisig. Hindi lang dahil sa kaibigan kita ngunit talaga namang mabikas na ang tikas mo ngayon.

Siguro kunin mo lang ang lukot sa mukha mo at huwag ka nang masyadong tumaas pa, baka maihanay na kita sa mga perpekto.” saad ko na sinamahan pa ng halakhak.

“Siguro kung babae ako baka isa rin ako sa mga tagahanga mo.” Dagdag ko.

Umusad ng lakad ito ng di ko man lang namalayan. Di ko alam kung sinasadya ba niyang bilisan ang paglalakad o sadya lang mahaba ang kanyang mga binti sapagkat di man lang ako makapantay sa kanya.

Naabot namin ang aming silid-aralan at natapos ang unang araw ng klase na puro pagpapakilala sa klase at pagbigay ng saloobin kung ano ang aming mga inaasahang mangyari sa susunod na mga aralin.

Yung ibang mga guro namang walang magawa sa buhay ay nagbigay agad ng mga takdang-aralin. Kakatuwa lang na halos pare-pareho ang mga nagiging reaksyon ng mga kaklase ko kapag may isang guro ang maghahayag ng kailangang aralin para sa susunod na araw. Totoo namang nakapanlulumo na ang dapat unang araw na ipagbubunyi sa pagbabalik eskwela at makitang muli ang mga kaibigan, ka-ibigan, at kinaiibigan ay napalitan ng pagkadisyamaya sa ibang asignatura na nagbigay agad ng gawain at araling-pambahay.

Natapos ang araw na may saya pa rin sa labi at nagsilandasan na sa bawat kanto at daan upang tahakin ang kanya-kanyang tahanan.

Kinawayan ko ng pamamaalam ang apat ngunit di man lang natingin si Marc.

“Hoy Marcelo Alejandro de Asis!” At yun tagumpay na napatingin ito sa aking gawi. May kasama lang na tinging pagbabanta. Tanging mga guro lamang ang nakakapagsabi ng buo nitong pangalan sapagkat ayaw na ayaw nitong binubulalas na lang ito.

“Bulok! Di mo ko madadali sa mga ganyang tingin!” saad ko sa aking sarili. Sa halip ay binigyan ko ito ng nakakalokong mukha. Ang lukot na mukha nito ay gumaan at sumilay ang malamlam na ngiti.

“Paalam!” sigaw ko.

Muli itong tumalikod at itinaas ang kanang kamay tanda ng pamamaalam.

“Amp*ta!

Kutos ka bukas sakin lalaking pinaglihi sa manga!” at binaybay ko ang landas pauwi upang makapaghanda ng hapunan namin ni Roldan.

Nang dumating si Roldan ay agad itong naghanda para kumain ng aming hapunan. Pagkatapos nun ay ako naman ang nagpakain. Mabuti nalang at pagod ito kaya naman hindi nasundan pa ng nasundan kaya nakagawa pa ako ng aking mga takdang-aralin.

Kinabukasan.

Maaga akong pumunta sa paaralan dahil alam kong nandoon na ang apat. Tradisyon ng tropang walang iwanan. Pagkarating ay tinawag agad ako ni Rolan, na nakikipagbangayan kina Erin at Elis, upang mangopya ng aming takdang aralin para sa unang klase. Yung dalawa pala ay mas naunang magtungo dito sa paaralan at may iba nang nakihiram ng kanilang sagot, kaya itong si Rolan ay di magkamayaw kung saan kukuha ng sagot.

Ang unang asignatura namin ay Panitikan at kailangan naming magbigay ng aming saloobin sa mga akda ni Francisco Balagtas. Mabuti nalang at nakabasa ako sa ilang akda nito, lalo na ang Florante at Laura.

Yung ibang araling-pambahay ay mamaya pang hapon kaya malaya pa namin itong matuturuan upang di na mangailangang dumekwat sa amin ng mga sagot. Si Marc, na laging nasa kanan ko nakaupo, kung hindi inihahalayhay ang mga estudyante ayon sa apelyido, ay kasalukuyang natutulog. Wala ang kwaderno nito kaya naman, sa malamang, ay nakalibot na ito sa iba pa naming mga kaklase.

Natandaan kong may kutos pang utang ito kahapon.

Ang kambal naman ay nahanay dalawang bangko sa aking kaliwa at si Rolan ay nasa aming likod. Sa ganitong paaran ay kung sakali mang mangailangan ito, ay apat kaming pader na pwedeng sumangga sa paningin ng aming guro. Damay-damay nalang kung magkabukuhan.

Bumaling ako upang kunin ang papel kung saan nakalagay ang aking sagot ngunit may napansin akong kakaiba sa loob ng aking kustal. May nakatuping hindi katingkarang lilang papel sa hubog ng rosas ang naroon.

Wala naman akong natatandaan na gumawa ako ng rosas de papel, ngunit bago pa man ako mabagabag ay aking iniabot ang aking sagot kay Rolan. Isang sanaysay ang kailangang gawin kaya’t hindi pwede na sipiin nito ang bawat salita ng aking sagot; datapwa’t, ay maari nitong imulingtatag ang mga pangungusap nang sa gayon ay mukha itong nagmula sa kanyang katwiran.

Binalikan ko ang rosas de papel. Nagawi ako sa direksyon ni Marc dahil tulog naman ito dahil kung babasahin ko ito ng hayag ay baka mang-usig na sila bago ko pa malaman ang niloloob ng sulat.

Unti-unti ko itong ibinukadkad upang makita ang nilalaman.

Isang liham.

“Mahal kong Keith,

Alam kong ika’y nagtataka kung sino ako sapagkat kahit na sa liham na ito ay di ko pa kayang ibunyag ang aking pagkatao, gayong nananaig ang takot ko na baka ako ay layuan mo sa puntong malaman mo ang pagkakakilanlan ko.

Huwang kang mag-alala sapagkat ang layon ko lamang ay mapalapit sayo na kahit sa paraang ito ay unti-unti mong makilala ang isang ako.

Sa muli ay huwag kang mangamba. Mabuti akong tao.

**… ** ""

Sino?

Keith

Liham ng isang mangingibig.

Sinipat ko ang kabuuan ngunit laking pagtataka ko lamang sapagkat walang nakalagay na ano mang pagkakakilanlan ang naturang liham. Maging sa harap o sa likod ay wala itong palatandaan para malaman kung saan o kanino ito galing.

“Bakit kaya kailangan pang itago nito ang pagkakakilanlan kung ito’y may pagkakagusto sa akin?” Saad ko sa aking sarili.

Di rin naman iba sa akin ang may maghayag ng damdamin. Ayaw kong magmataas ngunit karamihan ang nagsabi na nagtataglay ako ng kagandahang pisikal kung gaya’t marami-rami din ang nagkakagusto.

At alam naman natin ang kadahilanan kung bakit ni isa sa aking mga tagahanga ay wala akong pinagbalikan ng damdamin sapagkat meron nang may nagmamay-ari ng puso ko. Gayong di normal sa paningin ng karamihan ang relasyong aking pinasok ay tiyak na hahantong ito sa isang malaking eskandalo na pareho naming ikakawasak; at hinding-hindi ko papayagang mangyari iyon.

Kung mali ang pagmamahalan namin ni Roldan; siyang mali magmahal? Mali ba ang magmahal? Ano ba ang pinagkaiba ng pagmamahalan ng babae’t lalaki sa pagmamahalan ng magkaparehong kasarian? Kung pagbabasehan ang kahubugan ng pangangailangan na magparami ng sangkatauhan, pwede din namang mabuntis ng walang pagmamahal - katulad ni inay.

Kung ang pagmamahal ay ang pagbibigayan ng damdamin ng dalawang taong magsing-irog, pano naging mali ang pagmamahalan namin ni Roldan?

Mga tanong na gusto kong ipagsigawan. Ang damdaming gusto ko ipangalandakan.

Ngunit di ko magawa.

Kaya sa mga pagkakataon na ako ay nakakatanggap ng paghanga, ay akin na lamang idinadahilan na wala pa akong balak makipagrelasyon hangga’t di ako nakapagtapos; na may kaunting katotohanan din naman. Gusto ko talagang magsumikap sa aking pag-aaral at bigyang pugay at maibalikan ang paghihirap ng aking minamahal ako’y makapag-aral lamang.

Gusto kong mamuhay ng matiwasay kasama sa piling ni Roldan.

Oo madami ang haka-haka na baka bakla daw ako. Di naman ako nagdadamit babae, kumikendeng binabae, o nagsasalita ng may matinis na boses. Sa totoo nga ay humahanga pa din ako sa ganda ng mga kababaihan, sadya lamang na nahulog at nagmahal ako kay Roldan.

Kung tatanungin naman kung magkakagusto ba ako sa ibang kalalakihan ay madalian kong ilalahad na iyan ay di posible pang mangyari. Isipin pa lamang na gawin ang kayamuan sa ibang lalaki ay nagsisitaasan na ang balahibo ko sa katawan; kaya di ko alam kung saan ko ilulugar ang aking pagkakakilanlan.

Nabaling ulit ang aking atensyon sa sulat, nagtataka sa pagkakakilanlan ng aking tagahanga.

Nabigla nalang ako dahil nang ibaba ko ang liham ay tumambad sa akin si Marc, dilat ang mata, na naniningkit sa pagtatakang-titig sa sulat na aking hawak. Tila kakagising palang nito sapagkat ito’y nakaposisyong pantulog pa.

“Ano yan kuya?” tanong nito.

“Uhmmm, e-eto? Wala lang!

Rosas na papel, gawa ng pamangkin ni Roldan. Binusisi ko lang para malaman kung pano gawin. Baka may pagbigyan sa susunod. ha-ha!

Nag-ingay ba ako? Naantala ko ata pagtulog mo. Tulog ka nalang ulit, matagal pa ata yung pangongopya ng mga kaklase natin.” Dere-deretso kong sambit na kita ding ipinagtaka nito.

Kinuha nito ang aking kamay at inihimlay sa kanyang buhok para hagudin. Ito ang palagian nitong hinihingi kapag gusto nitong mahimlay. Iginalaw nito ang kanyang ulo upang mahagod ko ang parteng gusto nitong mahimas.

Napatawa nalang ko. “Bata.”

Nangiti lamang ito at bumelat sa akin.

“Aba ang damulag nagpapakasanggol na naman.” Ani ni Erin nang makita akong hagod ang buhok ni Marc.

Muling napadilat si Marc at naningkit ang mga mata upang bigyan ng babala na huwag gambalain ang kanyang pagkakahimlay.

Hinawakan ni Marc ang aking kamay at hinawi ang kanyang ulo papunta sa kabilang direksyon marahil upang di makita ang pangangantyaw ni Erin. Matapos maiposisyon ang sarili ay muling inilagay ni Marc ang aking kamay sa kanyang tenga para masahiin.

Napahagikhik nalang ako. Bata nga. Nagkatawang higante lang.

Sumenyas sakin si Erin na tumahimik at ipinakuha ang aking kamay. Sinunod ko naman ito at nabigla nalang ako sa kanyang ginawa.

Hinimas niya ang buhok ni Marc.

Napaugong si Marc. “Kuya ang tenga ko nalang.” Sambit nito.

At ang kasunod. Sinabunutan ni Erin si Marc at makailang ninubnob ang mukha nito sa hinihimlayang kustal ng binata.

Mahigpit ang pagkakasabunot ni Erin at tila nabigla din si Marc sa pag-iba ng tagpo ng mga pangyayari.

Nang makabuwelta ay agad na kumalas si Erin at nagtago sa likod ko.

“Umalis ka diyan sa likod ni kuya Keith at nang mahampas kita! Tae, makakalbo ako sa ginawa mo *ang *na mo Erin!” Bulalas ni Marc.

“Kuya oh, inaayaw ako ni Marc!” Giit ni Erin sa aking likuran na siya namang halos ikatawa ko dahil parang siya pa ang biktima.

“Tama na’t parating na ang ating guro ilang minuto ngayon.” Pang-aawat ko.

Ang dalawa ay panay pa din ang pakikipagtagisan ng tingin. Kung sa dapat lang ay kanina ko pa pinagsabihan si Erin ngunit noon pa man ay nasa dugo na nito ang guluhin si Marc.

Parang wala lang naman sa aming kaklase dahil alam naman nila kung gaano kakulit ang mga kaibigan kong ito pag sinumpong ng kahayupan sina Erin at Rolan.

Nang dumating ang aming guro ay agad na nagsimula ang klase. Pahirap na ng pahirap ang aming mga asignatura lalo na ang Agham at Sipnayan. Minsan maduduwal ka na lang dahil kahit anong pilit mong matuto pero di talaga kayang intindihin ng utak ko.

Mabuti nalang at nariyan si Elis at Marc. Si Elis ang aming takbuhan sa Agham at si Marc naman sa Sipnayan. Di ko ba alam bakit lubhang pinagpala ang dalawang to. Marahil nung magpamudmod ng katangian at biyaya ang langit sila yung mga unang taong nakapila para makakuha ng ayuda, kaya naman yung mga tira nalang yung sa amin.

Syempre may mga bagay din namang di nila kayang gawin kung saan kinakailangan nila ng aming tulong, ngunit mahirap atang ilista kasi mangilan-ngilan lang naman ang di nila kayang gawin.

Mabilis na natapos ang araw at uwian na. Syempre, bago magsiuwian, kinakailangan na maglinis ng silid-aralan ang grupong nakatoka ngayong araw. Maglinis sa labas o magdilig ng mga halaman sa aming maliit na hardin naman ang gawain ng mga natira. Bawat taon ay may paligsaan ng pagaraan ng hardin, at mga bagong kagamitan ang pinamimigay ng Punong-guro sa mananalong pangkat kaya todo nalang kung mag-alaga ang iba. Estratehiya din ito ng paaralan upang panatilihing maganda ang paligid ng hindi nagbabayad ng sobra-sobra.

Bago lisanin ang silid-aralan ay inayos ko ang aking mga gamit at, sa muli ay, may nakita akong papel na nakatupi pahugis puso. Hindi ko binuklat ang sulat sapagkat maaaring pagtuunan ito ng pansin ng aking mga kaklase at maging tampulan naman ako ng tukso. Kaya inipit ko ito kasama ng naunang sulat, na aking nakita kaninang umaga, sa libro ng Ingles at masayang hinayo ang daan palabas ng paaralan kasama ng aking mga kaibigan.

Matapos humiwalay ng daan ay nanumbalik sa akin ang tanong sa pagkakakilanlan ng taong nagbibigay ng mga sulat. Ni di ko man lang nahalataan kung sino ang naglalagay sa aking kustal.

Bago lamunin ng aking iniisip ay aking inihanda ang aming panghapunan yaong makarating sa aming tahanan.

Pagkarating ng aking mahal ay nakahanda na ang lahat: ang kanyang mainit-init na panligo at ang gayak nito upang pagkatapos nito maligo ay makakain na agad.

Inako ko na ang hugasan upang makapagpahinga na ito sa aming munting tulugan.

Pinaglaga ko ng luya at oregano si Roldan sa kadahilanang palagi nitong pag-inda ng sakit ng tiyan. Maganda ang mga halamang gamot na ito para sa sakit ng tiyan. Nilagyan ko na rin ng kaunting katas pulupukyutan na ibinigay ni Mang Nicanor sa amin noong nakaraang linggo. Mapait at maanghang ang lasa ng tsaa kapag walang pampatamis.

Dala-dala ang tsaa ay pumasok ako sa loob ng kwarto at doo’y nakita ko ang aking mahal na nakaupo’t nagpapahinga sa upuang umba paharap sa nakabukas na bintanang naglalantad ng lapad ng bukirin, at sa bandang roon ay ang nagtatagisang mga bundok, na nahihimlay sa dilim ng gabi at pinalamutian ng nagkikinangang mga bituin sa langit.

Marahan ko itong tinungo at minabuting huwag makagawa ng ingay. Di ako nagkamali at nakapikit ang mga mata nito habang ninanamnam ang bugso ng hangin.

Inihawak ko ang aking palad sa mainit-init na tasa at idinampi sa kanyang pisngi.

“Mahal, uminom ka muna ng tsaa bago magpahinga upang madaling matunaw ang iyong pinanghapunan. Para na rin mainitan ang iyong katawan ng mas mapabuti mamaya ang iyong pagkakahimbing” Aking saad, ngunit wala itong isinagot bagkus ay hinawakan nito ang aking kamay na nakadantay at ikiniskis ang kanyang pisngi.

Napangiti na lamang ako sa iniasal ni Roldan.

Inilapag ko ang tasa sa maliit na mesa maliit sa bintana at iniakay ang aking sarili’t kumandong sa aking minamahal. Inihimlay ko ang aking ulo sa kanyang leeg at hinayaan kong malaya ako nitong maikulong sa kanyang mga bisig.

Kanyang sinamyo ang aking ulo pababa sa aking leeg bago ginawaran ng malumanay na mga halik. Gamit ang aking kaliwang kamay ay aking pinasadyaan ang kanyang mukha: kilay, ilong, tenga, panga; bago damdamin ang labi nito.

“Mahal na mahal na mahal kita Keith, yan ang pakakatandaan mo.” turan ni Roldan habang ang kamay nito’y naglalakbay at dinadamdam ang aking kahubdan sa loob ng aking bihis.

Iilang mabibigat na hininga ang kumawala sa aking bibig dahil sa ibayong lugod na aking ramdam bago tumugon sa tinuran nito.

“Mahal na mahal din kita Roldan.” buong lugod kong usal sa kanyang pagsinta.

“Maaari ba?”

Kahit hindi man nito lubos na banggitin ang kanyang layon ay alam ko na kung ano ang ninaais nito pagka’t kanina pa nakatayo ang sundalo na naghihimutog na sa ngalit at handang sumalang sa tagisan kapag pinagbigyan; tirik na kumikiskis sa aking palaupuan.

Wala akong naisambit, datapwa’t, isang tango sa kanya ang aking naitugon.

Sa pagdaan ng panahon, marahil ay dulot ng pagbabago ng aking katawan, ay siyang pagragasa ng yahok sa aking sistema. Ang pagnanasa sa aking minamahal, na kung maaari lang ay ang maramdaman ang init ng aming pagmamahalan sa aming pag-iisa sa bawat pagkakataon. Gusto kong pigilan. Gusto kong timpiin ang silakbo ng aking nararamdaman, dahil baka matangay ako sa ragasa ng aking kalibugan. Baka kung ihalintudan ako nito sa aking ina na isang parausan. Na baka magaya ako sa aking ina na maiwan kapag lubusang nagamit na.

Bago ako lamunin ng aking pangamba ay napagtanto ko na ang dapat ko lang gawin ay anurin si Roldan sa aking kayamuan nang di na ito mapawi ninuman kundi ako lang.

Nilagyan ko ng puwang ang aming pagitan upang maibaba ang aming mga salawal. Iilang ulos sa kanyang kahindigan ang aking ginawa upang masiguradong matatag ang bantayog ng kanyang watawat. Nang maihanda ay binasa ko ito ng aking laway at dahan-dahang itinurok sa aking pwerta na mabilis ding naibaon dahil sa kahandaan ng aking lagusan na maiugnay ang aming katawan.

Isang angil ang umugong sa kanyang bibig bago ko naramdaman ang pagkagat nito sa aking leegan, na kanya ding dinilaan. At nang sinubukan kong gumalaw ay hinigpitan pa nito ang pagkakayapos.

“Huwag.

Gusto ko pang namnamin ang init at lugod na dala ng iyong kaibuturan mahal ko.” ani nito at ramdam ko pa ang pagbukol at ang palagiang pagkislot ng ari nito na humahagod sa dingding ng aking palaupuan.

Dahil sa kanyang ginagawa ay ninanais kong igalaw ang aking katawan upang makalmot ang kati na nagbibigay ng ibayong kayamuan na aking ramdam; ngunit, sa muli ay kanyang hinalikan ang aking leeg at biglaang idiniin ang kanyang kahindigan ng maramdaman nito ang aking pag-alpas.

“Namnamin mo lang ma— ahhh,” putol nitong sambit ng hinigpitan ko ang lagusan ng aking bahayan upang masakal ang tubo nitong nakasangsang.

“Ang sakit ngunit ang sarap ma— ahhh,’ ulit ay putol nitong ani ng muli kong sinakal ang ari nito

“Isa pa at sisiguraduhin kong baldado ang buta— ahhh, P*TANG *NA!”

Natawa nalang nalang ako na kalauna’y ikinatawa niya rin.

(Ang tsaa lumamig na.)

Apat na Tuldok

Keith

Nakasabit pa ang mga perlas sa kalangitan ng ako ay magising. Mahimbing pang natutulog ang aking mahal. Nakatulog ako na nakadantay ang ulo sa kanyang braso habang nakayakap sa mainit at walang saplot nitong katawan. Gusto ko pang namnamin ang init nito ngunit kailangan kong maghanda nang mas maaga upang maagang makapunta sa paaralan. Kailangan ding maging maaga ni Roldan dahil kinakailangan nilang maghatid ng mga kalakal sa iba’t ibang pamilihan at tindahan.

Ang aming pangkat ang nakatalagang mangasiwa sa hardin ng aming seksyon ngayong araw at napag-usapan din ang mga bulaklak na aming dadalhin upang itanim. Napagpasyahan na ang mga bulaklak na dadalhin ay yung mga namumulaklak sa buong taon. Hindi maaari na panandalian lang katulad ng mirasol; mga tanim na nangangahoy; o mga tanim na malago tulad ng saging-saging.

Kailangan lang naming siguraduhing kumpleto ang mga halamang aming pinag-usapan dahil mamayang hapon ay buong klase ang magtutulungan na isagawa ang plano.

Sa totoo lang di naman talaga ako mahilig sa tanim. Si Roldan, oo. Kaya masasabi kong maganda ang palibot ng aming munting tahanan na napapalamutian ng nagsisigandahang bulaklak at mga punong pwedeng pagkublian tuwing maalinsangan ang panahon.

Ngayong taon ay babaguhin namin lahat ang mga halaman dahil nagsingatuyot ang mga ito noong nakaraang bakasyon. Ang gitna ng aming hardin ay lalagakan ng mataas at patay na kahoy upang pagsabitan ng mga orkidyas at waling-waling na dadalhin ng aming mariwasang kamag-aral. Sa ilalim nito ay palilibutan ng mga rosas; iba-iba ang klase at kulay sa bawat suson. Padadabungin din namin ang paragis upang maging kaaya-aya at hindi malutak ang paligid.

Aking iminungkahi ang rosal dahil sa angking halimuyak ng bulaklak nito. Nahahanay ang rosal sa nangangahoy kaya’t sa umpisa ay ayaw nila rito at mahirap daw iposisyon sa aming hardin. Sinuhestyon kong ilagay nalang ito malapit sa bakuran sa likuran ng hardin at ipinangakong aalagaan at palagiang puputulan upang wag tumaas. Mabuti nalang at todo suporta ang mga kaibigan ko’t nangako ding tutulungan akong panatilihin ang taas ng halaman. Kung magkataon na mamulaklak ito sa araw ng pagsisiyasat ay tiyak na mapupuno ang paligid ng bango ng rosal.

Napagtanto nila ang magandang maidudulot nito kaya napa-oo din sa huli ang aking mga kaklase.

Kahapon pa lamang ay akin nang pinutol ang mga mainam na mga tangkay at inilagay sa garapon na may mamasamasang lupa. Si Roldan mismo ang pumili ng mga tangkay at naglagay sa garapon dahil mahirap daw itong patubuin. Maselan pa daw ito sa rumereglang babae, kanyang pambibiro.

Binigyan niya rin ako ng mga dapat gawin sa ibang mga halaman para mabuhay at mabilis lumago ang mga ito.

Nakakatuwa nga siyang pagmasdan kahapon kung pano niya pakitunguhan ang mga halaman na parang mga tao. Kaytagal ng may namamagitan sa amin ngunit sa paglipas ng panahon ay nahuhulog pa ako lalo sa lalaking nakabukas ang bibig at mahinang humihilik sa aking gilid.

Nilapit ko ang aking ilong at sinamyo ang brusko nitong bango at sunod na inilapat ang aking labi sa pisngi nitong puno ng papatubong balbas.

May malaking ngiti sa aking labing nilisan ang aming higaan at tinungo ang sala at binuksan ang ilaw.

Meron pang tatlumpu’t pitong minuto bago mag-alas singko ng umaga ayon sa orasan na nakasabit sa dingding. Sa aming hapag-kainan ay tumambad naman ang mga nakalatag kong mga gamit na kagabi’y di ko nailigpit dahil sa antok.

Sinalansan ko ang mga libro at doon ay nakita kong muli ang mga sulat: isang di katingkarang lilang papel at isang pulang papel na nakatuping hugis puso. Kahit anong isip ko ay wala talaga akong makitang palatandaan para malaman ang pagkakakilanlan ng may-ari ng sulat.

Binuklat ko ang hugis-pusong papel at doo’y nakasulat, “Kahit sa pusong papel na ito ay maramdaman mo ang pagsinta ko.”

Sa muli ay walang pangalan kung kanino nanggaling. Ayaw ko nang panggugulan ng panahong mag-isip kung kanino ito galing kaya hinanay ko’t tinupi sa gitna ang mga sulat at muling inipit sa libro. Tinapos ang pagliligpit at kinuha ang mga tangkay ng rosal na nasa garapon at inilagay sa gilid ng aking kustal upang masiguradong hindi ko ito makalimutan.

Sa muli ay nagsimula na naman ako sa aking orasyon tuwing umaga. Una ay nag-init ako ng tubig upang mapalitan ang tubig sa termos. Sunod ay nagluto ako ng ulam. Sardinas na may pancit canton ang niluto ko para kahit na agahan ay makahigop na kami ng sabaw. Pagkatapos makaluto ng ulam ay agad akong nagsaing ng kanin. At habang naghihintay sa pagkulo ng sinaing ay agad akong naglinis ng bahay mula sa pag-abot ng mga bahay-alalawa, pagtanggal ng mga alikabok, at pagwalis ng sahig. Naglagay na rin ako ng dalawang itlog sa sinaing dagdag sa aming pagsasaluhang almusal.

Nag-igib ako ng tubig para sa hugasan at sa paliguan.

Ang natira sa ininit kong tubig ay nilagay ko sa aking pinag-igib upang lumigamgam. Nagawa ko lahat sa humigit kumulang isang oras. Nakasanayan na kaya naman mabilisan na kung gawin.

Agad kong ginising si Roldan upang makapaligo at makakain. Sa una ay humihiling pa ito ng ilan pang minutong tulog ngunit di iyon maaari dahil kailangan bago mag alas sais y media ay nandoon na siya sa kanyang trabaho at iilang minuto nalang bago mag-alas singko y media. Kailangan pa nitong maghanda at humayo. Pinilit ko itong patayuin ngunit dahil sa laki nito ay di ko nagawa. Sa halip ay aking dinakma ang nakabantayog nitong hinaharap at nilamas. Di nga ako nagkamali at agad itong umugong, napasinghap at dumilat.

“Mahal lisanin mo na ang higaan at kailangan mong maghanda. Baka nakalimutan mong kailangan mong agahan ang pagpunta sa trabaho ngayong araw?” Aking saad sa pupungas-pungas na Roldan.

Lumabas ako sa kwarto at ilang sandali pa ay sumunod na rin si ito. Tinungo nito ang paliguan. Pagkatapos maligo ay nagbihis ng damit. Kupas na itim na kamiseta at pantalon ang ginayak nito. Ang mamasa-masa nitong buhok na nakasuklay palikod ay kay inam sa kanya tignan.

Saliwa man kung sasabihin ngunit ang kisig ng mister ko.

Pinagsaluhan namin ang aming umagahan ng may pagpapasalamat.

Nang matapos ang ritwal sa katawan at handa nang umalis ay tinawag ni Roldan ang aking pangalan.

Nakita ko itong nakangiwi na tila bang may iniindang sakit. Dali-dali naman akong lumapit at alamin kung ano ang kanyang dinadamdam. Medyo nakausli ang katawan nito kaya palagay ko’y masakit na naman ang kanyang tiyan.

“Anong masakit sayo mahal ko?” Taranta kong tanong kay Roldan.

“Di ko kaya!” Balik-saad nito.

“Di mo kaya ang ano? Gusto mo mang lumiban at pumunta sa pagamutan?” Aligaga kong mga tanong.

“Kasalanan mo kasi! Ang sakit na ng puson ko.” Sambit nito at hinawakan ang naghuhumindig nitong kahabaan na halos pumutok na sa kanyang pantalon. “Sinubukan ko namang magmariang-palad sa paliguan ngunit kulang talaga.” Dugtong pa nito.

Isang hampas sa balikat ang iginawad ko sa kanya. “Alam mo ba kung gaano ako nag-aalala! Kung baka napano kana! Kalibugan mo lang pala!” Galit kong sumbat. “Kailangan mo nang humayo at baka mahuli ka pa. Kung gusto mo ay mamaya mo nalang ilabas yan. Kailangan ko ring maging maaga at kita mo namang di pa ako nakapaghanda ng aking sarili.”

Kita sa mata ni Roldan ang pagkatalo ngunit di pa rin nawawala ang mabibigat na hininga na kanyang binibitawan. Wala na itong sinambit pa dahil alam naman nitong pagdating sa oras ay di mababago ang isip ko. Kinuha nito ang kanyang mga gamit at tatahak na palabas nang mapag-isip-isip ko kung gaano hindi kakumportable ang kanyang kalagayan. Ang tensyon ng kanyang kahindigan sa masikip nitong pantalon, kaya bago pa ito makalayo ay agad kung hinawakan ang damit nito.

“Basta bilisan mo lang.” halos pabulong kong pagkakasambit.

Nagtaka naman ito na kita sa lukot nitong noo.

Ako na mismo ang nagpasimuno at lumuhod sa kanyang harapan at kinalas ang pagkakabutones ng kanyang suot. Nakatagilid ang kanyang sawa na kung matuwid lamang ay pihadong nag-uumapaw na sa kanyang suot na korto.

Pinuno ko ang aking lalamunan ng kanyang kahindigan at mabilisang tinaas-baba. Nabigla nalang ako nang ako’y kanyang hablutin at pinatalikod. Halos mapunit ang suot kong pang-ibaba dahil sa kanyang pagtanggal.

“Gusto kong ibaon sa bahayan mo ang batuta ko mahal; at salamat. Bibilisan ko pangako.” Bulong nito sa aking tenga na nagparagasa ng kalibugan sa aking katawan. Narinig ko ang makailan nitong pagdura at naramdaman ko nalang ang pagpahid ng laway nito sa aking lagusan. Di naman siya nahirapang ibaon ang pagkalalaki nito sapagkat nakaraang gabi lamang ay nakapagtalik na rin kami. Ang init ng kahabaan nito ay humahagod sa dingding ng aking bahayan ay kaysarap sa pakiramdam. Ang laki nitong pumupuno sa kahungkagan ng aking lagusan. Ang ulo ng ari nitong pumapawi sa kiliti ng parte sa aking looban ay nagpapasilakbo pa sa libog na aking ramdam.

“Ahh…” salitang halinhing naming dalawa.

Iginiya ako nito sa lamesa upang sumandal at ganid na binarurot ang aking looban. Sunod ako’y kanyang hinablot, inialsa at isinandig sa pader at muling humarurot. Yumakap ako sa kanyang leeg upang masiguradong di mahulog habang siya nama’y isiniksik ang kanyang ulo at salitang dinidilaan at kinakagat ang aking balagat.

P*ta ang sarap!

“Patawad mahal.” Saad nito na aking ipinagtaka.

“Baki— ahhh!” Hindi natapos ang aking tanong ng bigla nitong isinagad ang kanyang ari at maramdaman ang pagpulindit ng mainit nitong katas sa aking palaupuan. Ramdam ko pa ang pagpintig ng kanyang kaselanan habang patuloy na nagpapakawala ng kanyang salin-lahi. Saliw sa pagsirit ang ungol nito.

Iginiya nito ang kanyang ulo upang ako’y masiil ng halik habang inakay patungo sa hapag. Nang maituntong sa lamesa ay kanyang hinugot ang kanyang ari kasama ang pag-awas ng napakaraming katas na naipon sa loob. Idiniin ni Roldan ang kanyang noo sa akin habang hawak ng kanyang magkabilang kamay ang aking ulo.

“Maraming salamat mahal ko. Ang sarap mo!” At muling humalik sa aking labi. “Patawad na rin kung di na kita matutulungan sa iyong pagpaparaos ngunit kung gusto mo ay mamaya ulit babawi ako.” Natawa nalang ako sa kanyang itinuran sapagkat siya ata ang makikinabang kung sakali man.

“Sige na, pinagbigyan na kita. Humayo ka na at baka tuluyan ka nang mahuli sa iyong trabaho. Mag-iingat ka at pakatandaan mong mahal na mahal kita.” Sabay halik.

“Mas mahal kita.” Turan naman ni Roldan.

Inayos nito ang kanyang sarili, yumakap at tinungo ang daan palabas.

Ako’y nama’y napabagsak sa hapag habang dinadamdam ang kahungkagan ng aking lagusan at ang patuloy na pagdaloy ng semilya ng aking mahal.

“Sayang niyo naman. Kung pwede niyo lang ako mabuntis.” Aking isip patungkol sa mga nasayang na katas ni Roldan.

Iniwaglit ko nalang ito sa aking isipan at nang makapaghanda na rin. Tila nakalimutan ko na na dapat ako’y maagang makapunta sa paaralan.

Hirap kong nilakbay ang daan patungo sa paaralan. Ito ang dahilan kung bakit ayaw kong may mangyari sa amin ni Roldan sa umaga o kung may pupuntahan dahil ang hirap sa pakiramdam na buhang ang aking bahayan - na parang may kulang. At ang aking lagusan ay napakasensitibo na sa bawat pagkiskis o galaw ay parang kinikiliti ito. Gusto kong ibalik ang tubong nakasalpak rito para mapawi lahat itong iniinda ko.

Wala akong naabutang Erin, Elis, Rolan, at Marc sa lugar na palagian naming pinaghihintayan ng isa’t isa bago tuluyang pumunta sa paaralan. Marahil nandoon at nauna na sila lalo pa’t ang usapan ay magkikita kami dito alas sais y media ng umaga. Tama ako dahil nakita ko ang papel na nakarolyo at nakasukbit sa pagitan ng sanga ng bayabas. Ito ang aming paraan upang di magkasalisihan sa tuwing magkikita kami. Sulat ito ni Rolan at nagsasabing nauna nalang sila. Ito ang unang pagkakataon na nahuli ako sa itinakdang oras kaya dali-dali na lamang akong pumunta sa eskwelahan.

Doon nakita ko ang mga kaibigan kong naglilinis ng silid-aralan dahil ngayong araw ay amin din ang toka. Binaybay ko muna ang daan papunta sa aming hardin upang ilagay ang mga tangkay ng rosal na aming itatanim mamaya; at bumalik sa silid-aralan upang humingi ng paumanhin at tumulong sa mga gawain.

“Ano ka ba kuya, wala yun. Ito pa lang naman ang unang pagkakataong nahuli ka.” Pag-aalo ni Rolan sa akin na tinanguan naman ng iba.

“Pasensya na talaga.” Patuloy pa din ang paghingi ko ng tawad.

“Kung mapilit ka kuya, edi ilibre mo nalang kami sa kantina.” Saad ni Rolan sabay hagikhik.

Isang kutos sa ulo mula kay Marc at Erin ang tinanggap ni Rolan.

“Arayyyy! Kayo ha! ‘Pag ako naging bubo, kayo talaga ang may kasalanan!” Angil ni Rolan.

“Bakit hindi pa ba?” Sabat ni Erin.

“Nge, nge, nge! Pasalamat ka babae ka kundi tiniris na kita kanina pa, kokak!”

“Ano may sinasabi ka Rolan?” Pagtataray ni Erin dahil di masyadong narining ang pabulong na tugon ni Rolan para sa kanya.

“Wala! Sabi ko magwawalis na ako sa labas at baka pamugaran ng mga palaka.” At agad na tumakbo palabas dala ang walis-tingting an sinundan naman ni Erin na iniwawasiwas pa ang walis-tambo.

Kaming mga naiwan ay napabuntong hininga nalang at kumuha na rin ng walis-tingting upang tumulong maglinis sa labas gayong natapos na nila ang paglilinis sa loob.

Dumadami na rin ang mga mag-aaral na dumadating lalo na ang may tungkuling maglinis sa umaga. Saktong kakatapos namin magdilig ng mga halaman nung bumatingaw ang hudyat para sa pagpupugay sa watawat ng Pilipinas.

Dali-dali ang mga estudyanteng pumila sa harap ng tagdan ng bandila para sa pag-uumpisa ng seremonya.

Kahit sa pagpila ay kanya-kanyang dikit sa kanilang grupo o kaya naman sa kanilang sinisinta.

Ang sa amin, si Elis ang nauna, sinundan ni Erin, si Rolan, ako, at sa likod ko ay si Marc. Palaging siya ang nasa huli dahil nakakasaliwa kapag siya ang nasa una. Para ka lang nakatingin sa mataas na pader.

Nakapila na kaming lahat at ikinakabit na ang bandila ng magsalita si Rolan. Naiihi daw ito. Tumakbo siya pabalik ng silid-aralan at nakabalik din naman ilang sandali lang ang nakalipas.

Unang kinanta ang Pambansang Awit ng Pilipinas — Lupang Hinirang. Sunod ang Panunumpa sa Watawat ng Pilipinas. At tsaka, ang Awit ng Bayan. Panghuli, ay ang mga anunsyo ng aming Punong-guro — na wala namang nakikinig.

Nang matapos ay nagsipulasan na ang mga mag-aaral pabalik sa kani-kanilang mga silid. Yung iba naman ay pumunta sa kantina at yung iba ay nakipag-usap pa.

Pabalik na rin ako kasama ang aking grupo nung tinawag ako ng isa kong kaklase patungkol sa mga halaman na aming itatanim. Ibang halaman ang kanyang dinala dahil ayaw daw ng nanay nitong pitasin ang uri ng bulaklak na dapat ay kanyang dalhin. Kung ako nga ang tatanungin ay mas maganda pa ang halamang bulaklak na dinala niya. Ito ay isang uri ng sinya na kumpol-kumpol ang mga talulot kung mamulaklak.

Inilagay namin ang kanyang dala sa lugar kung saan nakahanay ang mga halaman at bumalik sa silid-aralan. Mamaya nalang namin pag-uusapan muli kung paano at saan namin ilalagay ang naturang bulaklak.

Umupo ako sa aking bangko at akmang ilabas ang libro para sa una naming asignatura ngunit may nakita na naman akong papel na kalimbahin at nakahulma sa wangis ng isang bulaklak.

Luminga ako sa paligid kung meron akong kaklase na kakaiba ang ikinikilos ngunit lahat ay nagsisiingayan sa kanilang kakwentuhan.

Yung kambal ay nakikpag-usap sa ibang kababaihan at sina Marc at Rolan naman ay nakatumpok at nakikipagtalo kung sino ang magaling at mananalo sa basketbol.

Aking inilagay ang sulat at tinungo ang palikuran, niladlad mula sa pagkakatupi at binasa.

“Mahal kong Keith,

Magandang araw sayo. Ang makita ka ay sapat na para maging maganda ang bawat araw ko. At mas ikakasaya ko pa kung ikaw at ako ay maging tayo.

Sana ay panatilihin mo ang mga ngiti sa labi mo, dahil ang saya mo ay nagbibigay din ng saya sa damdamin ko.

Sa muli ay huwag kang mangamba. Ako’y isang tagahanga mo na di pa handang ilantad ang pagkakakilanlan.

Sa tamang panahon ay ako’y iyong makikilala, at sana sa tagpong iyon ay maging bukas ang iyong puso para ibigin ka.

Napakarami kong gustong sabihin at iparamdam sayo ang pagmamahal ng isang ako, ngunit, sa ngayon ay nag-iipon pa ng lakas ang torpeng ako.

Pakakatandaan mo lamang — gusto kita. Mahal kita!

**… ” **

Talasalitaan:

Mariwasa - rich, wealthy

Lila - purple

Kustal - bag

Korto - briefs

Tagdan ng Bandila - flag pole

Kayamuan - lust

Saliwa - awkward

Mirasol - sunflower

Talulot - petals

Sinya - zinia (flower)

Kalimbahin - pink

Suson - layer

Paragis - carabao grass

Bahay-alalawa - web

Pustahan

Roldan

Araw ng Biyernes.

“Maari mo nang halikan ang iyong asawa.” Saad ng pari pagkatapos naming magpalitan ng aming mga panata.

Siniil ko ng halik ang aking kabiyak - madiin at puno ng pagmamahal.

Kalong-pangkasal ko siyang inakay sa aming tahanan at aming pinagsaluhan ang init ng aming pagmamahalan. Hangga’t meron pang itinitirang katas ay sa pakikipagtalik ay patuloy lang. Kain at inom lang ang aming pahinga sapagkat kami’y pawang hayok sa laman ng bawat isa. Buong araw na pagniniig, ngunit ang init ay hindi mapawi.

Di kalauna’y nakabuo kami ng supling; isang batang lalaki.

Ako’y sobrang nagalak dahil ang wangis nito’y kuhang-kuha sa aking asawa. Nakakalungkot lang dahil balat lang sa kaliwang dibdib ang namana nito sa akin. Ganunpaman, dahil rito ay tila nakatingin lamang ako sa maliit na bersyon ng aking minamahal na akin ding pakamamahalin sa aking tanang buhay.

Nang magmulat ako ng aking mga mata ay sumilay sa akin ang mukha ng aking asawa. Mahimbing itong natutulog habang nakasiksik sa aking dibdib suklob ng yapos ng aking mga bisig.

Nangiti ako dahil kahit man lang sa panaginip ay aking napakasalan ang aking minamahal. Nalahad ang aking pagsinta at nabasbasan.

Kung maaari lamang ay wala akong aaksayahing panahon. Pagkatuntong nito sa edad na diese-otso ay tatalian ko na ang palasinsingan nito’t aking gagawing maybahay ang bata.

Gayong patuntong na sa tamang taon si Keith ay magkataon man ay wala nang batas ang makakapagdikta sa aming pagmamahalan sapagkat may kakayanan na ito na ipaglaban ang kung anong meron sa amin — ngunit malabo ang iniisip ko. Sa ngayon, malaking kahihiyan ang sasapitin ng sinumang lumagay sa ganitong relasyon. Ang hayagang pagkamuhi ng mga tao sa kabaklaan ay may kakayanang dumusak ng pagkatao ng naghayag ng kanyang kasarian.

Sabihin na natin na nabakla ako dahil pumatol din ako sa kaparehong kasarian; lubha’t sa bata pa. Ngunit ano ang magagawa ko sapagkat si Keith ang itinibok nitong aking puso. Ang nasang naramdaman ko noon ay sumibol sa damdaming hindi ko kayang pigilan hanggang humantong na sa tagpong si Keith na ang tumatayong buhay ko.

Umibig din ako noon, nasaktan, at nalugmok; ngunit ang batang yapos ko ngayon ang nagpabangon at nagbigay ulit ng buhay sa lanta kong pagkatao; kaya gagawin ko ang lahat upang ang pagmamahal ng adang ito ay maging akin at akin lamang.

Isang simyo sa kanyang ulo at banayad na halik ang aking iginawad sa kanyang noo.

“Ba’t ang aga mong nagising mahal?” Tanong nito na nakapikit pa din ang mga mata. Lumakbay ang kamay nito’t hinagod ang aking mukhang puno ng papatubong balbas. Aking dinama ang palad nito at hinagkan kalaunan.

“Gusto ko lamang pagmasdan ang mukha ng asawa ko habang natutulog.” Aking sambit at kanyang ikinangiti at ikinamuklat ng kanyang mga mata.

“Kaysarap naman pakinggan ng sinambit ng “asawa” ko.” Tugon nito at yumakap sa akin.

Niyapos ko din ng buong lugod ang aking sinta habang hagod ang ligod nito.

“Alam mo bang napanaginipan kong ikinasal tayo?”

Ang ulo nitong nakasubson sa aking dibdib ay kanyang iniangat.

“Talaga?

O siya ngang asawa na pala kita. Asawa kong malibog.” Sambit ni Keith bago humagikhik.

Napangiti nalang din ako.

“Pano ba yan tali kana sa matandang malibog na to…

Na masarap…

Na kinababaliwan mo…

Na hinahanap-hanap mo?

Sa bawat kantutan natin ay ang pag-atungaw ng mga halinhing mo — ‘Ahhh, ahhh Roldan! Sige pa! Ang Sarap! Isagad mo pa! Huwag mong hintuan, isalpak mo lang!’” Panggagaya ko sa mga atungaw nito tuwing kami’y nagniniig.

“Hala, yabang pa nga! Ikaw nga tong parang asong-ulol kung makapaglaway sakin.” Giit nito.

“Oo, ako na ang naglalaway. Kaya lalawayan kita ngayon!

Padila nga diyan!”

Hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya at akmang didilaan. Muli naman niyang isinubsob ang sarili sa aking dibdib upang magtago.

“Di man tayo kasal o maikakasal ngunit hinding-hindi kita pakakawalan.

Minahal kita, mahal kita, at mamahalin kita.

Paulit-ulit kong sasambitin ang mga katagang ito hanggang sa malilok sa puso’t isipan mo. Dahil ikaw, nakatatak kana maging sa titi ko.”

Isang hampas ang inabot ko sa huling pangungusap na aking winika.

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba mahal ko. Kung sakali man, titiisin ko at sasaluhin ang mga mararahas na kataga’t pasaring na aabutin natin kung mag-abot na malaman ng iba ang ating relasyon.

Di ko kakayanin na mawala ka. Ikaw ang buhay ko kaya’t aking ikahahayo kung ika’y mawala sa piling ko.

Hanggang sa makakaya ko ay ipagkakaloob ko ang mga kagustuhan mo huwag lamang dumalaw diyan sa isipan mo na bitawan o layuan ako.

Kahit magkalasog-lasog ang katawan ko. Kahit gamitin mo ako araw-araw, minu-minuto; gawin mo, basta manatili ka lamang sa buhay ko.” Dadag ko.

“Baliw!

Ako ata ang dehado kung magkaganun. Ikaw tong may gusto ako araw-arawin, tapos pinapalabas mo pa na ako ang mahalay sa ating dalawa.

Sa uulitin ay huwag kang mangamba mahal ko. Ang isang ikaw ay sapat na at wala na akong hahanapin pa. Ang mga bagay na iyong ginagawa sa akin ay sadyang kalabisan na na hindi ko kayang tumbasan kaya’t itong aking pag-ibig at pag-aaruga man lang ang maibayad ko. Bagaman, huwag mo ring iisipin na ginagawa ko lamang ito upang masuklian ang pagkalinga mo — hindi, dahil ang kakaibang pagpintig ng puso ko at ang mga paru-parong namumutawi sa aking katawan ay sayo ko lamang nararamdaman. Pagmamahal na aking ipagsisigiwan at pangangalagaan magkamatayan man.” Saad ni Keith.

Halos maghihiyaw ang puso ko sa kataga ng aking minamahal. Buong buhay kung ipagpapasalamat na nakilala ko si Keith. Muli’t muli kong iniisip kung ano ang aking nagawa kung papaano ako naging karapa’t dapat para sa kanya. Ang napakaswerteng ako ang nakatagpo kay Keith na kahit sino ay magnanais na kanyang ibigin.

Di ko na napigilan at inilapat ang aking labi sa kanya upang iparamdam ang saya na aking nadarama.

Kumalas ako sa aming paghahalikan. “Alam mo ba na sa panaginip ko ay nakabuo tayo ng supling?” Saad ko habang hagod ng aking hinlalaki ang kanyang mukha papunta sa kanyang labi na kanyang kinagat at dinilaan.

“Totoo?” Tanong nito.

“Oo, totoo!

Nakakainggit nga dahil hawig na hawig sayo ang sanggol at tanging ang balat ko lamang sa kaliwang dibdib ang nakuha nito.

Kung nagkataon ay ako na ang pinakamapalad na tatay sa buong mundo. Nagkaroon ako ng isang butihing maybahay at supling na gaya sa wangis ng aking asawa!” Pagsasalaysay ko kay Keith na naglagay ng ngiti sa kanyang labi ngunit napawi ng isang malamlam na lungkot sa kanyang mata.

Alam ko ang agam-agam nito; na hindi nito kayang magbigay ng anak. Wala naman akong pakialam kung wala kaming anak. Siya man ay maituturing kong anak - sa mata ng karamihan. Anak na aking inaanakan.

Kinuyom ko ang kanyang mukha ng aking dalawang kamay.

“Sayang nga lang at sa panaginip lang.

Ano kaya kung gawin natin?” Panunudyo sa kanya. Dahil sa aking panaginip, nagising akong tayo ang aking poste. Malay niyo naman, may himalang maganap at mabuntis nga si Keith, kaya sasalpakan ko na at baka magkatotoo.

“Ayan ang sinasabi ko, umagang tapat kalibugan ang inaatupag.” Protesta ng aking mahal.

“Syempre, gwapo at masarap ang sinisinta ko! Sino namang hindi malilibugan kung nagkataon?

At pagbigyan mo na ako. Kapag ako tumanda at naghanap ka ng romansa, baka di ko na maibigay. Sige ka!

Habang umaarangkada pa ang batuta ko’t may maibubuga pang katas ay pagsawaan mo na.”

Siguro di na aayaw to sa mga sinabi ko.

“Ikaw kung di lang kita mahal!”

At yun na nga ang hudyat. Sa malamig na umaga ay pinagsaluhan namin ang init ng bawat isa.

Pagkatapos ng tatlong masasaganang putok sa bahayan ng aking asawa ay kaysarap ng araw kong tinungo ang aking pinagtatrabahuan at naghatid ng mga kalakal.

Gustuhin ko mang buong araw tirahin si Keith ay may kanya-kanya pa kaming obligasyon na dapat gampanan. Ang tanging nagpapahimuk sa akin ay ang uwian upang muling makasama ang aking mahal.

“Pareng Roldan, napapansin ko lang, ang sigla mo’t sipagin nitong mga nakaraang linggo. Anong meron?” Ani ni Nanding. Kasama ko sa trabaho.

“Baka laging nakakapangtubo doon sa suki nating patay na patay sa kanya…

…Gloria di ba?

Bagay sa pangalan dahil glorya ang dala.” Dugtong ng isa ko pang kasamahan na ikinahiyaw na ng iba.

Kung alam lang nila na puwet ang hinahanap ko at hindi puke.

Umiling-iling na lang ako at hindi na dumagdag sa usapan upang hindi na humaba pa.

Aminado akong patuloy pa rin sa panghihibo si Gloria. Lahat ay halos gawin na nito matugunan lang ang kayamuan nito. Nakakaawa na nga ito kung titignan sa pagpapababa ng dangal nito na halos ialay nalang ang kanyang pwerta masalpakan lang. Ngunit wala na talaga siyang makukuha sa akin. Kay Keith lamang mapupunan ang hayok ng aking laman. Wala nang iba.

Ganunpaman, alam ko ang kayang gawin ni Gloria.

Bago pa man maging kami ng nanay ni Keith ay may iba pa akong babaeng kinakalantari sa tuwing ako’y maghahatid ng mga kalakal sa ibang bayan. Nang malaman ni Gloria ay kanya itong pinag-iiskandalo. Mariwasa ang pamumuhay nito kaya ganun nalang kung makaasta.

Kahit na tanging pagniniig lang ang nagkokonekta sa aming dalawa ay kung makaasta ito na parang aking kabiyak. Ayaw ko ng gulo kaya hinahayaan ko nalang ito sa kanyang mga kagustuhan noon. Ano pa’t nakakapagparaos na ako’t nakwakwartahan ko pa.

Ngunit sadyang kulang kahit na magaling trumabaho si Gloria. Naghanap ako ng iba. At doon ko nakilala ang ina ni Keith, na nagbigay daan upang makita’t makasama ang taong pasisinayaan ko ng aking pagmahahal habang buhay.

Lingid man, minahal ko din si Rosa. Higit pa sa ganda nito, nakita ko ang mga mabubuti nitong katangian na nagpahulog sa aking loob. Alam kong naghahanap lang rin ito ng kakalinga sa kanya upang huminto sa kanyang gawain upang mabuhay. Doon ko napagdesisyuhan na kupkupin ang mag-ina.

Nagsumikap ako dahil nakita ko na ang aking sarili na gustong bumuo ng pamilya. Hanggang sa aking makakaya ay gusto kong bigyan ng desenteng pamumuhay ang mag-ina — ngunit kulang talaga. Sa huli ay iniwan pa rin ako ni Rosa, subalit sa bandang-huli ay naging biyaya pa.

Pagkatapos malaman ni Gloria na naglayas ang aking kinakasama ay muli nitong ipinilit ang sarili.

Nang madamang walang bisa ang mga rahuyo nito’y muli siyang nagmanman. Sa kasukdulan ng kabaliwan nito ay kanya pang babayaran ang sino mang makakaalam o makakapagbigay alam sa pagkakakilanlan ng sino mang hinayupak na babaeng akin “daw” nginingilagang pugad.

Ano mang pagmamanman nito o pagkalap ng impormasyon sa kung sino ang aking kinakasama ay wala itong makukuha sapagkat ang aking kalaguyo ay ibinahay ko na.

Lumipas nalang ang mga araw at wala silang natumbok. Kahit ang mga katrabaho ko ay kita ang malaking pagbabago sa akin. Noon, palagian ang pag-iinom pagkatapos ng trabaho o di kaya’y nagpupunta sa aking mga parausang babae. Ngayon, trabaho at bahay lamang ang aking ruta. Wala akong laging asam kundi ang maihimlay ang aking sarili kasama ang bata dahil siya ang kapayapaan at ligaya ko at maging ng manoy ko.

Siya nga at bumatingaw ang hudyat ng pagtatapos ng aming gawain ngayong araw.

Dali-dali kong inayos ang aking mga gamit at naghanda upang umuwi.

“Pareng Roldan, baka gusto mong sumama muna at makipag-inuman.” Anyaya ng isa kong kasamahan. Bago pa man ako makatanggi ay nagsalita ang isa ko pang kasamahan.

“Huwag niyo nang anyayahin si pareng Roldan. Hindi pa kayo nasanay, pihadong tatanggi yan gayong nagpapakadakilang ama iyan sa kanyang anak-anakan.” Bulas ni Kaloy. Nagpantig ang tenga ko dahil tila may ibang layon pa ito sa kanyang mga sinabi. Mabuti nalang at mabilis na rumisponde si Nognog.

“Aysus Kaloy, gayahin mo nalang kaya para naman di ka palaging binubulyawan ng asawa mo.” Pagtatanggol ni Nognog. “Isa pa, ikaw ba naman biyayaan ng matalino at responsableng anak-anakan di ka pa kaya magiging mabuting ama.” Dagdag pa nito.

Napatango nalang ang iba.

“Pare baka kung wala pang dilag na nagugustan iyang anak-anakan mo, pwedeng-pwede ang anak ko.” Ani ng isa.

Pinagtawanan naman ng iba ang sinabi ng isa kong kasamahan dahil parang binubugaw na nito ang anak kay Keith. Nakilala na nila ang bata nung nag-inuman kami sa bahay. Madami ang humanga sa aking mahal: sa kakisigan, galing at sa ugali nito.

Nakitawa nalang ako.

“Ang bata pa ng anak mo para bugawin sa ma-, anak ko pare.

Isa pa subsob yun sa pag-aaral dahil may gustong marating ang bata. Alam niyo naman ang kwento ng buhay nun. Kaya naman sisikapin ko ding tulungan siyang makamit ang kanyang mga pangarap.” Ani ko.

“Yown! Kaya nga gustong-gusto ko yang anak mo! May ambisyon!

Kaya naman kung maghanap ng kasintahan yang si Keith, ireto mo agad anak ko ha!” Saad ng kasamahan ko.

“Sige ba. (Gusto mo bangasan?)” tugon ko ngunit sarap sapakin ng pagmumukha nito.

Agaran nalang akong bumati ng pamamaalam at nilisan ang pinagtatrabahuan.

“Syete! Alam ko ako ang mahal ni Keith pero di ko maiwasang magselos at mangamba gayong andaming nagkakainteres sa bata palibhasa lumaki itong magandang-lalaki.

Ngayon palang ay humihingi na ako ng kapatawaran kung sakali mang makagawa ako ng masama dulot ng aking pagmamahal sa bata.

Dahil maaga akong nakauwi ay nasabayan ko pa si Keith na papauwi rin mula sa paaralan.

Buong lakas kong pinigilan ang aking sarili na siya ay yakapin at halikan. Ganito kahirap na itago ang ganitong klaseng pagmamahalan.

Nang makalapit ay hinagod ko na lamang ang kanyang buhok at inakbayan. Kahit ang bata ay pihadong nagtitimpi din dahil mamula-mula pa ang mukha nito at walang imik na binabagtas ang daan papunta sa aming tahanan.

Tinungo muna namin ang tiyangge dahil may naisipan si Keith na bilhin pansahog daw sa gagawin nitong panghapunan.

Naningkit nalang ang mga mata ko dahil ang dalagitang nagbabantay ay tila may hangarin sa aking asawa; kung makapagsalita daig pa ang ngungo sa balikwang pananalita.

Sahog lang naman ang kailangan kunin pinapatagal pa.

Ito namang isa alam namang kumikirengkeng ang dalaga, todo ngiti pa.

Umigham ako’t nagsalita, “Matagal pa ba yan Keith, ako’y — ” Nag-isip ako ng idadahilan. Sakto namang naibigay na ni Maria ang binili ni Keith “Ako’y natatae na, oo tama.”

Kita ang pagtataka sa mata nito.

“Pwede naman po mauna na kayo mang Roldan. May itatanong pa po sana ako kay Keith.” Saligbat ni Maria.

“Hindi pwede, walang tubig sa palikuran. Ipag-iigib pa ako ni Keith.” Tumalikod ako at hinablot ang kamay ng bata at tinungo ang aming bahay.

Pagkapasok at isinara ko ang pinto’t sinabisab ng halik si Keith. Hinalungkat ko ang kanyang bibig at kinagat-kagat ang sutlang ibabang labi nito.

“Akala ko ba natatae ka? O meron pang ibang dahilan?” Saad ng bata.

Hinawakan ko ang magkabilang pisngi nito at inilapat sa aking dibdib bago yapusin.

“Huwag na huwang kang lalapit sa tindahan na iyon kung hindi kinakailangan. O di kaya sabihin mo ang mga kailangan dito sa bahay dahil ako nalang ang bibili.”

“Nagseselos ka ba mahal ko?” Nakangiting saad ni Keith habang deretsahang nakatitig sa aking mga mata.

Iniwas ko ang pagkakatitig sa kanya dahil ayaw kung makita nito na totoo ang kanyang sinabi. Ako itong nakakatanda sa aming edad at sa relasyon ngunit ako itong praning at madaling magselos. Ngunit di ko mapigilan. Sadyang kaaya-aya ang bata na hindi pagbalingan ng paghanga nga mga kababaihan.

Naramdaman kong yumakap si Keith mula sa aking likuran.

“Nagseselos ka ba kay Maria?

Oo alam kong may gusto ito sa akin ngunit ni katiting na porsyento ay malabo akong magkagusto sa kanya.

Isa pa, laging may dagdag ang aking binibili pag siya ang nagbabantay.

Huwag ka nang malumbay, alam mo namang ikaw lang ang may tangan ng puso ko, di ba?” Pang-aalo ni Keith.

“Kahit na, ako nga nagustuhan mo kaya di malabong magkagusto ka rin sa kanya o sa iba pa.”

“Sige kung yan ang ninanais mo mahal ko, tutupdin ko kaya iwala mo na yang lukot sa makisig mong mukha.’

Wala akong itinugon bagkus tinitigan ko lang ang nagsusumamong mukha ng sinta ko. Alam kong makukuha ko ang aking nais.

“May bumabagabag pa ba riyan sa puso mo? May gusto ka pa bang gawin ko upang pumayapa ang ligalig mong puso?”

Isang tagumpay na ngiti ang sumilay sa aking labi. Kanya din itong nakita at naintindihan ang dulot ng kanyang pangungusap. Huli na para bawiin ito dahil mabalasik na ang kanina’y tulog kong kaselanan.

“Gusto kong pag-ugnayin ang ating mga katawan.”

“Ngunit Roldan, kaninang umaga lang tayo nag—”

“Bakit ayaw mo ba? Ayaw mo na ba?” Dalian kong tugon bago ito tuluyang makatutol.

“Hindi naman sa ganon, ngunit—”

“Ngunit? Bakit hindi ka na ba nasasarapan?” Panghihibo ko kay Keith

“O-Oo, nasasarapan —

Ahh basta, sobra-sobra kana, kotang-kota na ang pangtutubo mo!” Namula ang mukha nito bago pumalikod.

Ang sarap asarin ng asawa ko, sarap kantutin.

Kinalas ko ang pagkakabutones ng aking pantalon at lumapit sa bata upang amuyin ang buhok nito, subalit bago pa man ako tuluyang makalapit ay bumaling ito sa akin at iniunat ang kanyang kamay; senyas upang huwag kong ituloy ang paglapit.

“Ano kaya kung magpustahan tayo?

Na— Na sa isang buong linggo ay walang kantutan na mangyayari. Bawal mong hawakan ang pribadong parte ng katawan ko, at ganun din ako sayo.

Kung sino ang mananalo ay kailangan gawin ang nais ng isa sa buong susunod na linggo.” Paghahayag nito sa naisip na pustahan.

“Sige.” At sumilay na naman ang malokong ngiti sa aking labi. Ngayon pa lang ay naiisip ko na ang mga posisyon at lugar kung saan ko titirahin ang bata.

“May iba ka pa bang idadagdag sa patakaran ng iyong pustahan?” Nag-isip naman ang bata bago umiling.

Isang malalim na buntong-hininga at kagat sa labi bago ngumiti.

Inilapit ko ang aking sarili at kinuha ang kanyang palad at dinilaan.

“Sige bukas natin simulan ang pustahang yan pero ngayon akin ka muna, pwede ba?” Malibog kong saad sa kanyang tenga.

“S-sige.”

At muling napasok at winasak ang kweba.

TALASALITAAN

Rahuyo - temptation

Hibo - seduce

Hayok - lust

Panata - vow

Yapos - hug

Sutla - supple

Mabalasik - fierce, hard, aggressive

Naningalang pugad - courting someone

Sabado

Keith

Araw ng Sabado, nagmulat ako ng aking mga mata dahil sa siwang ng banayad na araw. Wala sa aking tabi si Roldan. Kalimitang tanghali na kung lisanin namin ang aming kama tuwing Sabado dahil karaniwang nakakulong ako sa yapos ng aking mahal.

Alam kong namumula ang aking mga pisngi ngayon dahil aking nagunita ang noo’y sinabi ni Roldan. Gusto nito na lagi akong akap at ang init ko raw ang nagbibigay ng kaginhawaan sa pagod nito mula sa limang araw nitong pagtatrabaho. Hindi ko alam kung isa ito sa mga taktika nito sa panglilimbang pero tagos ito sa aking karupukan. Kadalasang nauuwi sa pagtatalik ang umaga ng mga Sabado namin. Minsan ay hindi na nito hinuhugot ang kanyang pagkalalaki mula sa pag-iisa kagabihan at mararamdaman mo nalang ang pagkislot, paglaki, at pagkadyot nito sa aking likuran kinaumagahan. Nakakahiya man sambitin pero nagumon na ata ako sa pakikipagtalik kay Roldan.

Noong una, akala ko dahil mahal ko si Roldan ay kailangan kong ibahagi ang aking katawan upang mapunan ang kanyang pita. Kalaunan, ako na mismo ang naghahangad at nagpapasimuno ng aming pag-iisa. Ang mga araw o oras na hinahanap ko ang init ni Roldan at ang maipasok ang kanyang kahindigang pumapawi sa kayamuan ng aking katawan. Kakaiba at ibayong sarap at ligaya sa bawat pagkiskis ng kanyang ari sa dingding ng aking looban; ang paminsanang pagpintig ng kahabaan nito, ang mga ugat na nakalatay sa kanyang kahabaan, at ang matambok nitong ulo na humuhulma sa aking lagusan o bibig sa bawat pag-indayog nito; at ang malapot nitong dagta na sapot-sapot kung bumulwak.

Napatakip ako ng aming kumot dahil sa kahalayang aking naiisip. Marahil ay dala lamang ito ng ragasa ng aking kalibugan, sapagkat, akin nang nakasanayan ang pakikipagtalik sa aking minamahal tuwing sasapit ang katapusan ng linggo. Tila nanunudyo pa ang tadhana dahil habang nakasiksik sa kumot ay amoy ko pa ang samyo ng katawan ni Roldan.

Tanda ko pa nang ako’y magpuyos sa libog noong magtalik kami ni Roldan ay nakatulog ito dahil sa tindi ng kanyang pagod. Alam kong panghal ito mula sa trabaho ngunit nais ng aking katawan na madampian ng laman ni Roldan.

Noo’y pareho kaming nakahimlay sa aming higaan at pawang pinag-uusapan namin ang mga ganap sa aming araw.

Hindi ko kayang deretsahang hingin sa kanya ang aking asam kaya nagbigay ako ng motibo upang ako’y kanyang galawin. Aking idinantay ang aking binti sa kanyang kahabaan. Dahil sa kahihiyan ay napaakap ako sa kanya habang aking isinubsob ang aking mukha sa kanyang tagiliran.

Tumagilid ito at kanyang sinapo ang aking baba ngunit hindi ako makatingin ng deretso sa kanya, sapagka’t alam ko na ang aking mga mata ay puno ng bugho. Inilapit nito ang kanyang sarilli at ako’y kanyang hinalikan at pinasadyaan ng kanyang dila habang kumakadyot ang papatigas nitong ari ngunit natigil ito bigla. Nang magmulat ako ay mahimbing na itong natutulog.

Halos sumabog ako sa kahihiyan ngunit hindi ko maiwakli ang rumaragasang libog sa aking katawan. Alam kong hindi magiging sapat ang pagsasalsal dahil, sa tagal ng aming pagsasama, nakadepende na kay Roldan ang aking pangangailangang sekswal.

Gayunpaman ay aking iniayos ang pagkakahiga ng aking mahal at aking sibubukang ihimlay ang aking kayamuan. Nang madaling umagang yaon ay hawak ko ang kanyang tirik na kargada. Sa katotohanan ay nakasanayan ko nang hawakan ang kanyang ari sa tuwing kami’y natutulog. Nagsimula lamang ito ng kanyang pabirong inilalagay ang aking kamay sa kanyang ari upang siya raw ay makatulog ng maigi.

Sinubukan ko naman na iwakli ang pag-aasam kay Roldan, ngunit sa bawat paglatay ng aking naglalakbay na kamay sa kanyang natutulog na katawan ay siyang nagbibigay sa akin ng matinding init ng pangangailangan. Tinignan ko ang mukha nitong mahimbing na natutulog habang ang kaliwang kamay nito ay nakadantay sa kanyang ulo, na siyang nagpamalas ng kili kili nitong pinapalamutian ng mayabong na buhok. Wala sa wisyo kong inilapit ang aking mukha at inamoy ang kanyang kili kili at napakagat ng labi.

Bumagtas ang aking kamay sa malapad nitong bidbid papunta sa pusod nitong nalalandasan ng maninipis ngunit mayabong na buhok hangga’t maabot ko ang malago nitong bulbol. Para sa akin ang malago nitong bulbol ang nagpapadagdag pa ng kanyang akit lalo na sa tuwing makikita ko itong nagpupunas pagkatapos maligo. Wala itong pakialam kahit nakalantad ang buo nito katawan dahil turan nitong nakita ko naman lahat kaya’t ano pa’t kailangan pa itong takpan.

Naglandas ang aking kamay sa linya sa kanyang hita at nilamas ang masasagang bayag nito. Saglit na nilaro ko ang kanyang mga bolang puno ng katas at aking tinukoy ang kanyang posteng nakabantayog. Sa pagdampi ng aking palad ay siya namang pagkislot nito.

Sa rami ng aming pagtatalik ay nakabisado ko na ang bawat latay ng mga ugat sa kanyang kahindigan. Sa pagbantayog nito ay nagmukhang tolda ang kumot na nagtatago sa ibabang parte ng katawan nito. Humuhulma na din ang mamasa-masang paunang katas ng kanyang ari.

Hindi na ako nakapagpigil pa at sinisid na ang aking pakay sa ilalim ng kumot. Pumwesto ako sa gita ng nakabuka nito mga paa at hinimas at inamoy ang hita nito patungo sa malulusog nitong mga bayag na nakaluyloy dahil sa laki at bigat.

Ang amoy nito’y kombinasyon ng pawis at sabon na pareho naming gamit. Ang pinagtataka ko lamang gayong magkapareho kami ng sabong ginagamit ngunit likas na magkaiba ang aming amoy. Ang samyo ni Roldan, na kahit ipikit ko pa ang aking mga mata ay tiyak na malalaman kong siya ang sa aking harapan, ay pinaghalong bagong biyak na kahoy, ang bango ng mga tela, at pinitpit na usbong ng mangga. Nakakatuliro.

Salitang dila at pag-amoy ang ginagawa ko sa bayag nito. Ang kaninang nangingiliti nitong mga bulbol ay nagkukumpulan na dahil sa pagkabasa.

Ang deretso nitong pagkalalaki ay napapalibutan ng naghihitikang mga ugat na animo’y puputok kung hindi makakapagpalabas.

Halos pitong pulgada ang haba ng ari nito, at pano ko nalaman? Minsan ay pabiro naming ikinumpara ang aming kaselanan gamit ang aking panukat. Habang ang taba nito ay sumusumobra sa pagkuom ng aking kamay sa kanyang kargada. Kayumanggi ang tubo samantalang medyo pusikit na pula ang kulay ng malinis na pagkakatuli nitong balat bago ang ulo.

Ang nangingintab nitong ulo ay may kalakihan kaysa sa katawan ng kanyang ari, kaya naman tanda ko pa kung gaano kahirap ang unang pagpasok nito, dagdagan mo pa ng di kaaya-ayang unang pagtatalik namin.

Habang ang sa akin naman ay medyo pakurba at may kaputian na mamula ang ulo. Ayaw ko nang banggitin pa ang haba at tambok nito dahil di hamak na may kaliitan ito kung ikukumpara kay Roldan.

Ang sabi naman ni Roldan ay bata pa ako kaya naman di pa daw hinog ang pagkalalaki ko. At dahil di ko naman daw ito kailangan dahil siya lang naman daw ang gagamit ng batuta sa aming dalawa.

Narinigan ko sa ibang kalalakihan na may mahahaba pa at malalaki pa dahil sa mga nakita nilang mga litrato sa mga rebistang para sa nasa may gulang.

Hindi ko naman nakita at wala naman akong nakitang iba pang pagkalalaki maliban sa akin, kay Roldan, at sa dating kinakasama ni inay (na di hamak na mas maliit kay Roldan), kaya wala na akong ibang paghahambingan.

Kung sa ari pa nga lang ni Roldan ay hirap na ako at nabubuhang na, ano pa kaya kung totoong may mga taong may mas ikakalaki pa roon. Kung sakali mang may ikakalaki pa ang kay Roldan ay baka sumuko na ako dahil baka ikalumpo ko pa ang mga pag-iisa namin.

Samantalang lubog sa aking iniisip ay akin namang ninamnam ang kahindigan nito sa aking lalamunan.

Noon ay nangangalahati palang ay naduduwal na ako sa laki ng aking mahal, ngunit sa tinagal ng panahon at sa hindi mabilang na pagtatalik ay natutunan ko ding maipasok ang kabuuan nito na alam kong abot ng lalamunan ko.

Sa patotoo, nagselos din ako ng ituro sa akin ni Roldan ang tamang pagsubo ng ari dahil alam kong tinutukoy nito ang pasubo ng mga dati nitong nakarelasyon. Kaya ako, ginalingan ko nalang at gagalingan ko pa upang sa tuwing magnanais ito ng pagsubo ng ari nito ay ako ang mamuo sa isipan nito.

Ayaw man banggitin at pag-usapan ni Roldan ang mga naging kalaguyo, ngunit may tinta sa akin na may iba at unang nakatikim sa minamahal ko. Pinapaalahanan nito akong hindi na mahalaga ang nakaraan dahil ako at ako lang ang ngayon at ang hinaharap (o likod?). Pero hindi maiwawakli sa akin ang mga pagkakataon na maisip ang mga babaeng nagkandabaliw dahil sa alindog ni Roldan. Kung ako ba ang nasa isip nito habang humahalinhing ito sa sarap. O di kaya’t kapag may posisyon itong ipapagawa, dahil ba gusto nito ang ganoong posisyon o kaya naman nasasarapan ito dahil minsan na rin itong nasarapan sa ganitong posisyon sa ibang kaniig nito.

Dahil sa aking mga naiisip ay di ko namalayan na naging marahas na pala ang aking pagtaas-baba sa tubo nito.

Di ko alam kong gising na ba ito sapagkat nasusukluban ako ng kumot kaya hindi ko makita ang mukha ni Roldan.

Ganito pala kagulo ang pag-iisip kung alam mong hindi ikaw ang una. Alam kong ako lang ang mahal ni Roldan. Alam kong mababaliw itong lalaking aking binabarurot ang ari dahil ni minsan ay ayaw nitong malayo ako sa kanya. Kaya di ko pa nararanasan ang pagtulog sa bahay ng aking mga kaibigan. Alam kong ako ang makakapuno sa kanyang libog dahil kung pwede lang ay ayaw na nitong hugutin ang kanyang pagkalalaki sa akin.

Ngunit…

Ngunit natatakot pa rin ako na baka dumating ang panahon na magsawa ito at maghanap ng butas ng babae.

Siya ang una kong minahal at gusto kong huli.

Isang higop ng hangin at ibinaon kong muli ang kahabaan ni Roldan hanggang sa masubsob ako sa kanyang mayayabong na bulbol.

Mararahas na pagkislot ang aking nadama. Marahil ay gising na ang aking mahal dahil gumagalaw na ang baywang nito, umuulos sa bunganga ko. Ang mga paa nito ay nangingisay na rin sa sarap kaya naman sinimulan ko nang iindayog ang aking bibig. Ayaw kong hintuan ang aking ginagawa ngunit ayaw ko ring makita ako ni Roldan sa ganitong posisyon. Ang makitang desperado at naglalaway na malasap ang kanyang kahindigan. Kaya’t habang hindi pa nahahawi ang kumot at patuloy lang ako sa pagsamba sa burat nito.

Ang tiyan nitong nililinyahan ng maninipis na mga buhok papunta sa kanyang dibdib ay aking hinagod.

Hindi man gaano kahubog ang katawan ngunit aking napagtanto na nakakalaglag-salawal ang dating nito. Hindi man makinis ang katawan, may kapusitan na kayumanggi ang kulay dahil sa pagbibilad sa araw sa kanyang trabaho, at lalong kahit hindi man maihahanay sa mga lalaking biniyayaan ng magandang mukha; yung tipong sapat at katamtaman lang; ngunit, ang awra ni Roldan ang siyang bibighani sa iyo. Kung lalo pa’t makilala mo siya ay tiyak na ikaw na mismo ang maglalahad ng puri mo.

Nagsiwang ang araw ng ibaba ni Roldan ang kumot na nagtatago sa akin.

Mabilis na pagsulyap na kabuuan ni Roldan dahil may halong hiya ang makita sa ganoong posisyon. Akma akong tatayo dahil sa kahihiyan ngunit mabilis nito akong pinigilan at inilagay ang kanyang dalawang kamay sa aking ulo na nagpasagad sa pagtsupa ko ng kanyang alaga. Naduwal ako dahil sa marahas at mabilis na pagbaon ng aking bunganga sa kanyang tubo.

Nang makaahon ay tinignan ko si Roldan na kagat labing nakatingala.
Ang sarap nitong pagmasdan.

Hindi na ako nagpumiglas pa at nilasap at ninamnam ang karneng nakalatag sa aking harapan.

Kanyang kinuha ang kanyang mga kamay ng mapagtanto nitong hindi ko na ibig pang hintuan ang aking ginagawa.

Ang mga kamay nito ay kanyang inilagay sa likod ng kanyang ulo na nag-unat ng mga bisig nito at ang mga kilikili nitong kung pwede lang pagsabayin ay dinilaan ko na. Habang ang mga mapupungay pa nitong mga mata ay nababahiran na ng matinding siphayo. Napapatingala ito at salitang humahalinhing at napapakagat sa kanyang labi.

Marahas itong humihinga sa bawat pagbaon ng aking bunganga at pagdampi ng aking dila sa matigas nitong kaselanan.

Hinagod ko ang kanyang hita, hinimas ang mayayabong nitong mga bulbol, at nilandas ang tiyan hanggang maabot ko ang mga utong nito. Doon ay narinig ko ang mga mararahas na ungot sa bibig nito.

“Sige lang mahal ko. Ang sarap!” Ani nito.

“Pota ang sarap ng umagang ito.” Ugong nito sa garalgal nitong boses pang-umaga.

Hinawakan nito ang aking ulo at marahan na kinantot ang aking bunganga. Ilang sandali pa at inilibing nito ang kanyang ari sa kailaliman ng aking lalamunan at naramdaman ko nalang ang pagpintig ng kanyang pagkalalaki hudyat ng pagsirit ng kanyang dagta. Mula sa puno hanggang sa dulo ay ramdam ko ang pagkislot ng ari nito. Kahit hirap na sa paghinga ay minarapat kong matapos ang kanyang pagpaparaos. At kahit hindi ko man nahawakan ang aking sarili ay bumulwak na rin ang puting likido sa aking ari. Marahil sa sarap.

“Mahal, sana’y gisingin mo ako araw-araw ng katulad nito at walang palya na sasaya ang bawat araw ko.” Sambit nito na napikit pa rin ang mga mata habang naghahabol ng hininga at may ngiti sa labi.

…
Napapitlag ako sa aking mga gunita at inilayo ang kumot na kanina ko pa sinasamyo.

“Ano ba Keith!

Unang araw palang ng inyong pustahan ngunit kahalayan na ang sa iyong isipan.

Maghunos-dili ka!” Pagsuway sa aking sarili.

“Baka isipin niya na ganun na lamang ako kahayok sa kanyang laman.” Dagdag ko pa.

Unang araw palang at isusuko ko na ang aking tela.

Marahas kong iniling ang aking ulo at tinampal ang magkabilaan kong pisngi.

Inayos ko ang aming higaan at binaybay ang daan palabas ng kwarto upang hanapin ang salarin ng pita ko.

At ang aking natanaw ay isang malaking tukso sa unang araw ng aming pustahan.

…

Talasalitaan

Panglilimbang - to flirt
Nagumon - addicted
Pita/kayamuan - lust
Tolda - tent
Rebista - magazine/adult magazine

Umaga ng Linggo

Keith

Nadatnan kong nagsisibak ng kahoy si Roldan.

Wala itong pang-itaas at suot ang kupas nitong maong na pantalon na kalimitan nitong gamit kapag may kinukumpuni o may ginagawa sa bahay. Sa katagalan nitong paggamit ay nagkakandapunit-punit na ito. Habang ang sando nitong gamit ay nakasabit sa bulsa sa likod ng kanyang pantalon.

Ngunit hindi iyon ang ipinagpupuyos ng mga mata ko. Sumandal ako sa gilid ng aming pwerta habang pinagmamasdan ang adonis sa di kalayuan.

Ang mga nanghihimutok nitong mga kalamnan sa bawat pag-unday at paghampas nito ng kanyang palakol. Ang mga hitik nitong mga ugat sa kanyang mga kamay na halos magsiputukan sa bawat pagkuom ng kanyang kamao. Ang pawis nitong nangingintab sa sikat ng araw, animoy nilangisan ang kanyang katawan na tila mahiwagang nagpahulma sa hubog ng kanyang katawan. Kung para kay Roldan ay ayaw nitong ipaamoy ngunit hindi nito alam na nakakatuliro itong amuyin para sa akin. Sa bawat patak na lumalandas mula sa ulo nito papunta sa malapad nitong dibdib patungo sa ngayo’y pabatak nitong tiyan.

Akin lamang na napapagtanto ang pagganda ng katawan ni Roldan. Marahil ay sa labis na pagtatrabaho nito at minsanan na lamang nitong pag-inom. Nagpapasalamat lamang ako dahil kanyang nahinto ang paninigarilyo. Matagal bago nito magahis ang adiksyon sa paninigarilyo. Pakaunti ng pakaunti hanggang sa siya na mismo ang nagdeklara na hindi na nito hinahanap ang sigarilyo. Naging mahirap para sa tiyo, dahil minsanan itong parang mababaliw na umabot pa na ako na mismo ang nag-alok ng sigarilyo. Sa halip, ito’y kanyang dinurog sa kanyang kamao at sinabisab ako ng halik. Ito ang kanyang naging alternatibo, ngunit mayroong mga pagkakataon na namamaga ang aking labi sa marurubdob nitong paghalik. Gayunpaman, ininda ko lamang iyon kung iyon ang paraan upang mapagtagumpayan nito ang kanyang laban sa sigarilyo.

Hindi ko gusto ang amoy ng sigarilyo at kahit ang lasa nito sa tuwing kami’y naghahalikan ni Roldan. And mapakla nitong dating ngunit nakakapanglukob nitong dala ang muntikan ko nang ikayaob sa paninigarilyo. Pwede rin palang magkaroon ng adiksyon lalo pa’t sa laway ng aking minamahal ko ito nalalasahan. Minsan noon ay akin pang tinityempo na halikan si Roldan pagkatapos nitong manigarilyo. Ngunit nang mapagtanto sa aking sarili ay akin na mismo pinipigilan ang aking mga simbuyo at akin ding sinangguni kay Roldan ang mga bagay-bagay hinggil sa mga bisyo nito. Mabuti na lamang at mataman naman itong nakinig at umayon sa aking mga kagustuhan.

Ayaw ko lamang na masira ang kalusugan nito dahil wala naman talagang makukuhang benepisyo mula sa pininigarilyo.

Ang sa alak naman, kinausap pa ako mismo ni Roldan na iinom lamang ito kapang merong handaan o pagdiriwang. Natatawa naman ako dahil ako ang nagmukhang magulang na kanyang kailangang ipagpapaalaman. Dito ko rin napagtanto kung gaano rin ako ginagalang ni Roldan bilang kanyang kahati sa buhay. At kung ganito ba namang nagpapaalam, sino pa ako para ito tanggihan. Ang usapan lang namin na huwag umabot na susuroy-suroy itong uuwi at baka kung magpakain pa ng itik at bibe sa daan.

Naghigikgikan na lamang kami matapos sumaludo ito sa aking mga tinuran.

Sa pagbalik, ang noo’y mamon, ngayon ay may papatubo na mga pandesal.

Magsisinungaling ako kung sasabihin ko na hindi ako nalilibugan sa katawan ni Roldan, sa katagalan ng aming pagsasama at sa dami ng aming pagninig ay kadalasan ay namumutawi sa aking isipan ang pigura ng aking mahal na walang saplot at handang bigyan ako ng lugod sa pag-iisa.

Minahal ko ito ng mamon pa ang tiyan kaya lalo ko lamang itong mamahalin kung magkaroon man ito ng mga pandesal; maging ano man ang anyo nito ay siya pa rin ang Roldan na minahal at mamahalin ko.

Marahil ay kanina pa ito nagsisibak dahil ang baywang ng suot nitong pantalon ay basa na ng pawis.

Napalunok at napakagat-labi ng makita ang malago nitong kagubatan na awas sa kanyang suot. Wala itong sinturon kaya nakalawlaw ang suot nitong pantalon. Mabulbol si Roldan at kapag nakakorto lamang ito ay umaapaw ang bulbol nito sa gilid. Noon ay kanya pa itong ” tinatabasan” sa pag-aakalang ako’y narurumihan o nandidiri sa malago nitong kagubatan. Sa katunayan ay gustong-gusto ko itong himasin at laruin sa tuwing kami’y natutulog. At kung baka kung iisipin ninyong mas malibog ako ay meron akong ikakambyo riyan.

Akin lamang nakasanayan na ilagay ang aking kamay sa ari ni Roldan dahil noon ay siya mismo ang naglalagay ng aking kamay sa kanyang kahindigan noong mga panahon na kami pa lamang ay nag-uumpisa na magsama sa iisang kwarto upang ako raw ay hindi mahiya o mandiri sa kanya. Kaya ngayon minsan ay hindi ko namamalayan at nabubungaran ko nalang sa umaga na nakapaloob na sa loob ng kanyang salawal habang hawak ang kanyang pagkalalaki.

Sa muli ay akin itong pinaalalahanan na mahal ko ang lahat ng meron ito. Sa katunayan pa nga ay gusto ko itong pagmasdan dahil katulad nito ang mga eskulturang diyos sa mitolohiya na nakikita ko sa libro na hubo’t hubad at may mga malalago ding mga bulbol. Ang pinagkaiba lang ay mas malaki ang kay Roldan pag ito’y hindi pa utog.

Hindi man kakisigan ang aking mahal ngunit may angkin lamang itong dating na magpapagawi ng mga ulo sa tuwing ito’y daraan. Sa taas, porma, at tindig; na kahit simpleng puting kimiseta at pantalon ay iyong kahuhumalingan at paglalawayan na. Dagdagan pa ng kanyang pag-uugali at galing sa pakikipagtalik ay paniguradong ito’y hindi mo na pakakawalan.

Ang kanyang bulbol din ang naging rason kung bakit ayaw ko itong naglalakad sa labas maliban sa loob o palibot ng aming bahay dahil masyado itong mahalay tignan. Kung sa kanya ay wala itong malisya ngunit ang mga haliparot at mga binabaeng halos labasan na kung makatitig sa katawan ng aking mahal.

Sa muli ay akin itong kinausap hinggil sa paghuhubad baro nito sa tuwing naiinitan. Kahit sabihin pa nito na ako lang naman ang nagmamay-ari at makakatikim ng kanyang kahubdan, ngunit ayaw ko pa rin itong magbigay ng motibo sa iba upang siya ay pagnasaan. Alam kong ako lang ang nasa puso ni Roldan ngunit hindi pa rin maalis sa akin na pwede itong mahulog sa tukso. Ayaw ko lamang umabot sa tagpong babakuran ko ang aking mahal dahil sa takot. Kahit na wala mang masyadong kaalaman sa relasyon lalo pa’t siya halos ang naging una ko, ngunit sapat na ang mga nakikita ko sa aking magkarelasyon na kamag-aral kung pano nagiging lason ang lingkis ng pambabakod - nakakasakal. Kalimitan ito sa mga babae at kahit na pareho man ang aming kasarian ay alam kong ako ang tumatayong babae sa aming dalawa dahil ako naman itong sinasalampakan ng kanyang kahindigan. Lingid man sa kaalaman ni Roldan, napakaraming babae ang nagkakainteres sa kanya gayong sa kanilang pag-aakala ay binata pa ito at tanging mag-ama ang aming turingan. Alam ko ang aking limitasyon at ano ang meron ako kaya dehado ako kung magkataon na makalasap at masarapan itong muli sa butas ng babae.

Tumalima naman ito at ininis pa ako na gustong-gusto nito sa tuwing ako’y nagseselos dahil dito niya napapagtanto kung gaano ko din siya kamahal.

Sadyang napakamasunurin ng asawa ko, kaya naman halos bilang palang ang mga pagkakataon na kami ay mag-away at hindi rin naman nasisikatan ng araw.

Hindi ko nga maintindihan kung bakit hulog na hulog ang adonis na ito sa akin gayong wala naman akong hiwa sa hita na pwedeng paglagakan ng kanyang katas at bumuo ng supling.

Napailing lamang ako sa aking mga iniisip at hindi namalayan na nakalapit na pala si Roldan.

Kanya akong inihawi sa pader at kinulong sa magkabilaang bisig nito; ang mga kamay ay nakasandal sa pader.

Ang bango ng kanyang pawisang dibdib, ang hibla-hibla na buhok sa kanyang kili-kili, ang hininga nitong bumubuga sa aking mukha, at ang hayok sa kanyang mga mata ay salitang kumukuha sa aking katinuan.

Inilapit nito ang kanyang mukha at akma akong hahalikan.

Hindi ako makakilos kaya ang tanging nagawa ko lamang ay isara ang aking mga mata. Ngunit…

“Kung naglalaway ang mga mata, kanina pa basa ang iyong mukha, mahal.” Ani ni Roldan na inilapit pala ang mukha sa aking tenga at kahit di ko igawi ang aking ulo ay kita ko ang maloko nitong mga ngiti.

…

Talasalitaan

kansolsilyo/korto/salawal - briefs, underpants

eskultura - sculpture

1. Chapter 1
2. Chapter 2
3. Chapter 3
4. Chapter 4
5. Chapter 5
6. Chapter 6
7. Chapter 7
8. Chapter 8
9. Chapter 9
10. Chapter 10
11. Chapter 11
12. Chapter 12
13. Chapter 13
14. Chapter 14
15. Chapter 15
16. Chapter 16
17. Chapter 17
18. Chapter 18
19. Chapter 19
20. Chapter 20
21. Chapter 21
22. Ikalawang Yugto
23. Misteryosong Sulat
24. Sino?
25. Apat na Tuldok
26. Pustahan
27. Sabado
28. Umaga ng Linggo