THE MAFIA LORD’S PET

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© 2021

Date started: August 14, 2021- May 22, 2022 Status: Completed

°°°°°°°

Warning!!!

It po ay BxB, MPREG story kaya kung kayo po ay maselan sa ganitong klaseng akda ay wag niyo na pong subukang  basahin. Naglalaman po ito ng pag-aabuso, sexual intercourse between male to male at may mga strong language rin po ito na hindi pwede sa mga bata o di angkop sa mga batang mambabasa.

Tandaan po ang akdang ito ay KATHANG ISIP LAMANG at hindi tumutukoy sa anumang totoong nangyayari sa buhay ng tao.

KAALAMAN PARA SA MAMBABASA

● Mpreg (Male Pregnancy)

● Bearer ang salitang po ito ay ginamit ko sa storya ko na ang ibig sabihin ay lalaking may kayang magdalang tao o lalaking nabubuntis. (TANDAAN PO! Hindi po talaga ito ang literal na kahulugan ng Bearer sa real world hiniram ko lang po iyan.)

(Bearer meaning from oxford dictionary:)

● Sa storyang ito ang mga

Bearer

ay tinatawag ring

blessed man

o di kaya’y

miracle man

pero kilala sila sa tawag na

BEARER.

● Katangian ng isang Bearer: ▪︎ nabubuntis

▪︎may regla pero lumalabas lamang ito kapag na bubuntis na at sa pagkatapos mabuntis ay regular na ang regla ng mga Bearer. ▪︎maselan ang panganganak ▪︎karaniwang sa kanila ay mahihina ▪︎hindi nagkakaroon ng muscles na kayaga sa mga ordinaryong lalaki kahit na anong gawing workout. ▪︎matagal mawala ang paglilihi kumpara sa babae ▪︎hindi rin sila malalaking tao

● Ang bearer ay nagmula pa talaga sa sinaunang panahon na nagpasalin-salin na sa mga henerasyon dahil ito ay namamana ng anak ng isang bearer din. Noon ay tinuturing na mga mahahalaga o katangi-tangi ang mga bearer. Pero pagdating ng mga mananakop sa bansa partikular na ang mga Espanyol ay kasabay din noon ang pagliit ng bilang ng mga bearer. Dahil tinutugis at pinagpapatay ang mga taong bearer dahil di umano mga anak sa demonyo ang mga ito. Kaya mula noon naging tahimik na ang mga bearer at kung nababanggit man ang mga ito ay parang nabibilang na lang ito  mga kwentong bayan at sa mga mitolohiya ng bansa.

---

Ayon lamang po salamat!

PROLOGUE

Prologue

Paglabas ko ng silid na pinasukan ko kani-kanina lang ay halos di kayang iproseso ng utak ko ang nalaman ko. Oo, alam ko na na noon pa man ay isa na akong bearer. Bumagsak ang mata ko sa tiyan ko na parang walang laman pero may buhay na palang nakakubli doon.

Wala sa sarili kong napahimas doon. Paano ito ngayon? Ano na ang gagawin ko? Hindi ito maaari. Nagsimula nang maunahan ang luha ko sa paglabas kaya mabilis akong pumasok sa isang cr ng ospital at doon ako umiyak. Bat ang tanga-tanga ko? Bakit ganito?

Hindi ko alam kung ilang minuto ako doong umiiyak. Mabuti na lang at walang pumapasok na mga tao upang mag-cr. Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko at humarap sa salamin. Bakit kailangang ako pa? Bakit ako pa? Hindi pa ba sapat ang mga pinagdadaanan ko? Mahirap na nga ako tapos ito pa ngayon.

Naalala ko ang sinabi ng obstetrician kanina na bawal akong mais-stress dahil hindi na lang buhay ko ang hawak ko… may ibang buhay na rin akong dinadala.

Lumabas ako sa ospital at nakita ko kaagad ang dalawang lalaki na nakasuot sa kanilang laging uniporme katabi nila ay ang sasakyang sinakyan ko kanina papunta dito.

“Mr. Barromeo ayos lang po ba kayo? Tatawagan ko po ba ang Don?” saad ng isang tauhan ni Tyson o kilala sa tawag na Don.

Agad akong umiling ng marinig ko ang katagang ‘Don’. Iniisip ko pa lang ang mukha niya nangangatog na ang mga binti ko. Naiisip ko pa lang ang malalalim, malamig at amatista niyang mata ay pinagkikilabutan na ako.

“Uuwi na po ba tayo?” tanong ng tauhan na kanina ay kumausap sa akin. Matamlay akong ngumiti sa kanya at tumango.

Mabilis niya naman akong pinagbuksan ng pintuan at pinapasok ako doon. Habang nilalakbay namin ang daan pauwi sa mansyon ni Tyson ay panay ang pisil ko sa mga kamay ko. Ang binti ko rin ay hindi ko matigil ang panginginig nito. Kinakabahan ako ng husto.

“Ah… ahmm… n-nakauwi na ba si Tyson?” tanong ko sa kanilang dalawa na nasa harap. Nakita kong nagkatinginan silang dalawa bago binalik ang mata sa daanan. Yumuko ako at pinaglalaruan ang kuko ng daliri ko.  Lagi namang ganito wala namang bago. Pagdating sa akin lahat ng kilos ko halos nga pati pagpasok at labas ko sa cr ay kailangan nilang i-report kay Tyson. Nakakainis iyong ganoon pero wala akong magagawa. Tapos kapag ako nagtatanong tungkol sa mga gawain ni Tyson wala akong nakukuhang sagot sa mga tanong ko.

Hmm! Sino ba naman ako? Isa lang naman akong basura na dinala nila sa mansyon ni Tyson.

“Uuwi si Don mamaya.”

Sa sagot ng lalaking nakausap ko kanina ay  napatingin ako sa kanya. Nakita kong papa-alma na iyong lalaki na katabi niya.

“Bakit may sasabihin ka sa Don?” dagdag niyang tanong.

“O… e… oo sana.”

Tumango siya. “Sabihin mo sa kanya mamaya.”

Tipid ko siyang sinagot ng ngiti.

Nang makarating kami sa mansyon ni Tyson ay pinagbuksan nila ako ng pintuan na noon ay hindi ko talaga gamay pa. Dumating ang gabi at kakatapus ko lang kumain. Nandidito ako sa tabi ng pool. Malamig pero nanatili ako dito. Inaantok na nga ako pero ayaw ko pang matulog ng hindi nasasabi kay Tyson ang nalaman ko kanina.

May narinig akong pagdating ng dalawang sasakyan kaya agad akong tumalima at pumasok sa loob ng mansyon. Tamang-tama na sa pagdating ko sa malaking sala ay nakita ko si Tyson na nakasuot ng puro itim na suit na siyang parang laging suot niya pero hindi dahil may ilang daan siguro siyang pares ng ganoon sa closet niya. Hindi ko na mabilang pa iyon.

“Why aren’t you asleep yet?” salubong niya sa akin. Nakita kong pagod siya.

Hindi agad ako nakapagsalita dahil parang inaantok na siya sa pagod

“A-ahmm… pagod ka ba? Gusto mong magpahinga muna.” Imbes ay sagot ko sa kanya.

“Answer my question.” demand niya. “Say what the fuck it is so that we can rest.”

Yumuko ako at kinagat ang labi ko.

“Dang it! Will you fucking say it or not?” iritado niyang tanong.

Binalik ko ang mata ko sa kanya. Umiigting na ang panga niya. Napakadali niya talagang uminit. Napakadaling uminit ng ulo niya.

“P-pwedeng iyong tayong dalawa lang.” mahina kong wika.

Napatingin siya sa paligid na punong-puno ng mga tauhan niya na naka-standby sa kani-kanilang post.

“In my library.” Inaasahan ko na iyan pero hindi ko alam na parang merong kumirot sa puso ko nang marinig ko iyon. Ni-isang beses hindi ko pa nasilayan ang silid niya nakahiwalay kasi ang kwarto niya at ang walk in closet niya kaya sa walk in closet niya lang ako nakakapasok.

Habang binabaybay namin ang hallway ng second floor patungo sa library niya ay bumalik ang kaba ko kanina. Humataw ang puso ko sa kaba. Gusto ko ng umatras. Gusto ko ng bawiin iyong sinabi ko sa kanya kanina.

“What is it? Spill it now.” may awtoridad niyang wika nang makapasok kami sa loob ng library. Hindi gaanong maliwanag dito dahil di niya naman binuksan ng mga ilaw sa ceiling tanging iyong ilaw lang sa bawat sulok nag nagsisilbing ilaw namin. Sinara ko ang pinto at sumunod sa kanya. Umupo siya doon sa upuan  na may mesa rin sa harap niya na gitna at pinakadulong bahagi nitong library niya. Ako naman ay nakatayo lang sa harap niya.

Pinagsiklop ko ang kamay ko sa aking harapan para sana mabawasan iyong panginginig nun at pagpapawis. “P-pumunta ako ng ospital kagaya ng utos mo.” paninimula ko.

Pinikit niya ang mata niya at sumandal sa umupuan niya.

Tumango siya. “Then? That’s it?”

Napalunok ako. “A-ano… k-kasi T-Tyson…”

“I can’t barely understand when you stammer a lot, Cass.” pikit matang untas niya.

“K-kasi… Tyson… Tyson b-buntis ako.”

Dahil sa sinabi ko ay napa-ahon si Tyson mula sa pagkakahilig niya doon sa upuan niya at bumilog ang mata niya bago ako pinukol ng matatalim niyang titig.

He groaned in annoyance. “Are you kidding me?” Parang natatawa niyang saad pero hindi siya nakangiti. Dahil nagtatagis na naman ang bagang niya.

“T- Tyson…”

“Tell me you’re lying!” Sigaw niya sabay hampas ng kamay niya sa mesa.

Umalon ang lampshade na nasa mesa niya iyong lalagyan ng ballpen niya umalog rin tapos iyong mga papel din doon ay lumipad dahil sa lakas ng pagkakahampas niya doon.

Ilang beses akong napalunok dahil sa nakikita kong galit sa mata ni Tyson.

“You. Are. Lying. Right?” may diin at may pagtitimpi niyang wika.

Ang kabang nararamdaman ko ay nadagdagan ng takot… takot kay Tyson dahil alam ko kung ano ang pupwede niyang gawin. Naluluha na ako sa takot at kaba. Gusto kong umupo dahil sa panginginig ng tuhod ko. Nanghihina na ang tuhod ko at malapit nang bumigay.

Dalawang beses kong iniling ang ulo ko. “T-tyson… b-buntis nga ako. Buntis ako.”

“How the hell that happened Cassidy!? You are a fucking male species! You’re a damn MAN!” Sigaw niya at nagsiliparan ang gamit niya sa mesa sa isang daan ng kamay niya.

Iniwas ko ang mata ko doon sa kanya. Tinakpan ko tenga ko. Ang kawawang lampshade ay kumikidlap na sa sahig. Binalik ko ang tingin ko kay Tyson na ngayon ay nakatayo na at nakatungkod na ang dalawang kamay sa mesa.

Binaba ko ang kamay ko. Pinagsiklop ko iyon. “I… I am a bearer.” Nakayukong sagot ko kay Tyson. Narinig ko ang daing niya na parang nasasaktang hayop.

“Darn it!” humampas na naman siya sa mesa.

Nilakasan ko ang loob ko at sinalubong ko ang matatalim niyang titig. Nasasaktan ako sa pinapakita niya ngayon. Nasasaktan ako dahil ganito ang naging reaksyon niya. Alam ko na naman ito pero bakit ganito? Nasasaktan ako. Nasasaktan ako ng sobra-sobra. Konti na lang iiyak na ako.

“Tys-”

“Abort that. Abort the child in your womb.” walang pag-aalinlangan niyang sabi sa akin.

Awtomatik na dumapo ang isang kamay ko sa tiyan ko at kasabay nun ang pagtulo ng luha ko. Oo nga’t hindi ko ito gusto. Oo nga’t hindi ko ito inaasahan… pero… pero wala sa bukabolaryo ko ang ipakuha ang buhay na nasa sinapupunan ko. Hindi! Hindi ito pwede. Abort? Hindi ko kaya iyon!

CHAPTER 1

Chapter 1

Cassidy Pov

“Papadad, papadad, please wake uupppp.” wika ng isang boses na araw-araw kong naririnig at kasabay nun ang pagyugyog sa tiyan ko.

“You shut up. Can’t you see papadad’s sleeping wait til he wake up. Such a baby.” sunod kong narinig ang pag-alma ng isang batang boses pero kung makapagsalita ay parang kilaki-laking tao.

“Then why you two shut your mouth. You’re wakening papadad.” napangiti ako ng marinig ko ang boses ng prinsesa ko.

Sanay na ako na ganito ka iingay ang mga bubwit ko. Para silang alarm clock ko araw-araw. Nagigising kasi sa kaingayan nilang tatlo. Umagang-umaga ay nagpapalitan na silang tatlo ng mga salita. Nauuna naman kasi silang nagigising sa akin.

“Ohhmm,” umungol ako at pina artehan ko iyon na para bang nagising talaga ako sa kaingayan nila. Kanina pa naman gising ang diwa ko pero hindi pa ako gumigising sa sobrang pagod ng katawan ko.

“Oww! Look papadad is awake!” maarte namang saad ng pangalawang lalaki ko. “Papadad?” puno niya pa.

“You know what kuya if you want to pee then pee in the comfort room. You’re a big boy na.” wika ng babae kong anak.

“But I want papadad.” narinig ko ang ingos nitong anak ko. “But I’m not peeing anyway.”

“What the hell!!! Will-”

“Oppss, gising na ako. GOOD MORNING mga babies!” anang ko kaagad bago pa matapos ng panganay ko ang sasabihin niya. Mahabagin! Ang lakas ng magmura ng anak ko sa edad niyang limang taon. Nakaka-istress na.

Hindi ko naman alam kung saan niya natututunan ang magmura ng ganyan. Dahil sa school alam ko namang hindi nagtuturo ang guro nila na magmura sila. Well, dito sa bahay may mga mura nga dahil sa kasama ko dito pero hindi ingles at hindi rin namin pinaparinig sa bata. Pero itong panganay ko makakaanak ata ako dahil sa murang edad niya ay nagmumura na.

“WAAHHHHH!!!! PAPADAD!” sabay nilang sigaw saka ako inatake ng yakap at halik. Napangiti ako. Ganito naman sila araw-araw pero hindi talaga ako nagsasawa. Makukulit, maiingay, masusungit, may mataray, may seryoso at matatalino ang mga anak ko kahit na ganyan sila mahal na mahal ko ang mga ito. Sila ang tunay kong kayamanan sa mundong ito. Hindi ko mai-imagine ang buhay ko kung wala sila. Kaya wala akong pagsisi kahit kailan na hindi ko sila pina-abort noon. Ang mga anghel na ito ang magbigay ng panibagong buhay sa akin. Kumayod ako ng husto para sa kanila para mabuhay ko silang tatlo kahit na mag-isa lang ako.

“Wahhh, uhuhuhuhuhu…” agad na umalis ang kamay ng dalawang lalaki kong anak sa akin ng marinig nila ang iyak ng kapatid nila.

“What are you acting for?” tamad na wika ng panganay ko sabay ikot sa mata niyang kagaya sa ama niya.

“Look kuya papadad is crying because we choke him.” turo pa ng prinsesa ko sa akin.

Napahawak naman ako sa pisngi ko. Ako man ay nagulat din ng basa nga ang pisngi ko dahil sa luha. Di ko man lang namalayan ang pagtulo ng luha ko.

“Oh my!” maarteng anang ng pangalawa ko.

“Are… are you okay, papadad? Did we really choke you?” tanong ng panganay ko.

Pinunasan ko ang luha ko saka ngumiti sa kanila. Naka-frog sit silang tatlo sa harap ko. “Masaya lang si papa saka hindi n’yo ako nasakal.”

Si Zyrho na panganay ko ay bumuntong hininga na parang alam niya na iyong sasabihin ko. Ang sumunod naman sa kanya na si Zenver ay maarteng ngumuso. Samantalang ang pinakabunso at nag-iisang prinsesa sa kanila na si Zhuri ay nagpupunas ng kanyang luha. Akmang tutulungan ko si Zhuri punasan ang luha niya ng tulungan siya ni Zenver at Zyrho na punasan ang luha ng kapatid nila. Nag-aaway, nag-aagawan sa laruan, at nagbabangayan silang tatlo pero ramdam mo iyong bond nilang tatlo. Iyong pagmamahal nila sa isa’t isa.

“Papadad, we have a parents and teacher meeting today. “ - si Zyrho matapos punasan ang luha ni Zhuri.

“Yeah, yeah,” si Zenver naman na lumuhod sa kama saka itinaas ang kamay. “That’s why I wanna wake you up papadad. We forgot to tell you yesterday about it so…” ngumuso siya.

“Anong oras ba iyan?” tanong ko naman.

“1 pm papadad.” si Zhuri ang sumagot sa akin.

“Okay, sige. Bumaba na kayo sa kama at ng makapagligpit na ako at makaligo na rin kayo. I’m sure your uncle Owell already cook your breakfast.” sabi ko sa kanila at isa-isa silang bumaba sa kama namin.

Oo, nasa iisang kama kaming tatlo. May kalakihan kasi itong kama namin kaya kasya lang kami. Ang kama namin ay gawa sa kahoy at pinatungan lang namin ng manipis na foam para di masyadong masakit sa katawan at maging komportable silang tatlo.

Kung sana noon ay natanggap sila ng ama nila siguro… siguro hindi sila makakaranas ng ganito. Siguro nakakapag-aral sila sa mas magandang paaralan at may sariling driver papuntang school. Siguro hindi sila magku-commute. Siguro hindi sila makakakain ng tuyo at minsan ay milo o bear-brand lang ang napapainom ko sa kanila. Hindi sila nakatikim ng mga mamahaling mga pagkain. Kung sana tinanggap lang sila ng ama noon.

Pinahid ko ang mainit na luha na lumabas sa mata ko. Kahit na anong kayod ko hindi ko pa rin maibibigay lahat ng gusto nila. Minsan nga may gusto silang ipabili sa akin, nabibili ko naman pero hindi agaran kasi hindi naman malaki ang sweldo ko. Minsan nga naririnig ko silang pinapaaralanan ni Zyhro na dapat daw hindi sila masyadong demanding at maraming pinapabili sa akin dahil nahihirapan daw ako. Naiiyak na lang ako kapag naririnig ko ang anak ko na nagtatalo tungkol d’yan. Si Zenver medyo madaling napapakiusapan ni  Zyhro pero si Zhuri minsan matigas din ang ulo.

Masakit para sa isang magulang na naririnig mo ang mga anak mo na ganyan. Masakit para sa isang magulang na hindi lahat ng gusto at pangangailangan ng anak mo hindi mo maibigay sa kanila.

“Manong, iyang mga anak ko po ah. Hintayin niyo pong makapasok sa school bago po kayo bumyahe ulit.” pakiusap ko sa tricyle driver na si manong Junior. Siya na iyong parang suki ng mga anak ko papuntang school at pauwi ng bahay.

“Wag kang mag-alala Cass ako bahala sa mga ito. Ito ata ang pinakapaborito kung mga suki dito sa bayan.”

Ngumiti ako at tinapik ang balikat ni mang Junior. “Sige manong, ingat sa pagda-drive.”

“Mga anak iyong bilin ko wag kakalimutan, ah.” muling saad ko sa kanila na nakasakay na sa sidecar ng motor.

“Opo/yes papadad.” iyon ang narinig kong sagot nilang tatlo. Saka sila nag-flying kiss sa akin. Mahinang nagpatakbo si mang Junior at ako naman ay todo ang kaway ang kamay sa kanila. Para bang aalis ng bansa kung maka-kaway.

Nag-half day ako sa trabaho ko isang hotel dito sa Sagada na bayan namin. Isa akong bellboy dito at minsan kapag out ko na dito o di kaya’y may mga invitations ay nagsa-sideline rin ako  bilang host ng mga events. Minsan naman ay naglalako rin ako ng banana cue dito sa amin. Dagdag kita na rin kasi. Dapat maraming pera. Dapat maraming trabaho dahil marami rin akong binubuhay.

Pagdating ko sa paaralan ng mga anak ko. Nakita ko silang masayang naglalaro sa maliit na playground ng school pero si Zyhro ay hindi nakilaro sa mga classmate at sa mga kapatid niya. Nanonood lang ito at parang binabantayan ang mga kapatid niya habang naglalaro. Parang may humaplos sa puso ko.

Napangiti ako bago pumasok sa classroom nila.

Dahan-dahan akong pumasok sa loob ng room dala ang maliit na basket na ang laman ang paninda kong banana cue. Kaya na-late ako dahil dito.

Nag-meeting kami para sa upcoming mini display bazaar na dapat ay ang mga magulang at ang anak ang nakikitang nagtitinda at gumagawa  sa mga paninda. Madali sa akin ito dahil likas na matulungin ang mga anak ko pagdating sa mga ganito.

Paglabas ko ng room ay agad na naubos ang paninda ko dahil maraming parents ang bumili. Kaya papunta na sana ako ng playground para puntahan ang mga anak ko doon para sabay kaming uuwi sa bahay ng may nabundol ako pader este tao pala.

“Ouch!” napadaing ako sa lakas ng impak nagmamadali kasi ako dahil hapon na. Hinimas ko ang noo ko gamit ang isang kamay ko.

Tumingala ako sa matangkad na tao na nabundol ko upang humingi ng paumanhin dahil sa katangahan ko pero pagtingala ko ay parang naubos ang dugo ko sa katawan. Nanginig ang kamay ko at ang binti ko ay nangangalay din nang makita ko kung sino ang nabundol ko.

Ang lalaking kinamuhian ko. Ang lalaking mahal ko. Ang lalaking ama ng mga anak ko. Ang lalaking nagsabi na ipalaglag ang buhay na nasa sinapupunan ko noon ay nasa harap ko ngayon. Sa nakalipas na anim na taon parang hindi man lang siya tumanda.

“Cassidy?” di makapaniwalang usal niya sa pangalan ko.

Kumabog ang puso ko.

“S-sorry po. Sorry po kailangan ko na pong umalis, sir.” ako at humakbang ako para umalis sa harapan  niya. Kinakabahan ako dahil baka makita niya ang mga anak ko. Iyong takot ko noon ay parang bumalik sa akin. Mahabagin! Ano bang ginagawa ni Tyson sa isang liblib na probinsyang ito? After six years, ngayon lang ulit kami nagkita.

“Wait, Cassidy,” siya at hinawakan ang kamay ko.

Agad kong winaksi iyon at humarap ulit sa kanya.

“Sir… sir humingi na ako ng tawad dahil-”

“I don’t need your apology. I want your expla-”

“PAPADAD!!!” bumilog ang mata ko ng biglang sumigaw ang mga anak ko sa likod ko. Hindi ko sila nilingon. Bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa na nandidito ang ama nila?

“Papadad,” bumagsak ang tingin ko sa mga anak ko na nasa gilid ko na at hawak ang pantalon ko. Tumingin ako kay Tyson na ngayon ay awang ang bibig na nakatingin sa tatlong bata na nasa harapan niya.

Napapikit ako. Alam ko na sa oras na makita ni Tyson ang mga bata ay makikilala niya ito. Ang kulay ng buhok, kulay ng mata at ang pagkatangos ng ilong nila ay nakuha nila ito kay Tyson.

“What… what’s the meaning of this, Cassidy?” tanong ni Tyson saka tumingin sa akin. “Are they mine?”

CHAPTER 2

C

hapter 2

Cassidy Pov

“What… what’s the meaning of this, Cassidy?” tanong ni Tyson saka tumingin sa akin. “Are they mine?”

Napanganga na lang ako nang marinig ko ang huling sinabi ni Tyson sa akin. Paano niya nasasabi iyan ngayon? Bat ang dali niyang sabihin na sa kanya ang mga anak ko! Ganyan na ba talaga kakapal ang pagmumukha niya upang sabihin iyon sa pagmumukha ko. Noon, ang dali ring niyang sinabi sa akin na ipalaglag ang bata sa sinapupunan ko.

Bumaba ulit ang mata ni Tyson sa mga anak ko. Binaba ko rin ang mata ko at nakita ko ang takot sa mga mata nila habang nakatingala sa ekstrangherong tao na nasa harapan namin ngayon. Si Zhuri at Zenver ay mahigpit na nakakapit sa pantalon ko habang si Zyrho naman ay nakikipagtagisan nang tingin kay Tyson.

“Answer me, Cass. Are they-”

“Walang sayo dito, Tyson.” putol kong sagot sa kanya. Uulitin na naman niya ang tinanong niya kani-kanina lang. “Ngayon na nasagot na kita. Aalis na kami ng mga anak ko.” habol ko saka hinawakan ang maliit na kamay ni Zhuri at Zenver. Si Zyrho kasi ay sanay na siya na humahawak lang siya sa kamay ni Zhuri.

Tinalikuran na namin si Tyson doon na hindi na makapagsalita. Agad akong pumara ng tricycle para makauwi na kami sa bahay namin. Kahit na sa pagdating namin ay hindi pa rin ako makapaniwala na nakita ko ulit si Tyson pagkatapos ng anim na taon. Hanggang sa matapos ang hapunan namin ay lutang pa rin ako. Si Owell naman ay hindi pa nakakauwi dahil sa bar siya nagtatrabaho kaya natural lang na matagal siyang nakakauwi.

Ngayon ay nasa sala ako habang nakatulalang nakatingin sa mga damit ng anak ko sa harap ko. Hinihintay ko sila na matapos sa pagha-half bath nila. Oo, sa mura nilang edad ay alam na nila iyon.

“Papadad, we’re done.” sigaw ng anak kong si Zenver ang nagpukaw sa akin mula sa malalim na pag-iisip.

Tumayo ako saka pumunta sa cr. Isa-isa ko silang binigyan ng tuwalya. Si Zhuri naman ay ako pa ang naglinis sa kanya pagkatapos ng mga kuya niya. Nang matapos ay dinala ko sila sa sala saka sila binihisan. Si Zyrho ay marunong na saka si Zenver pero nga lang si Zenver minsan ay nababaliktad niya ang pagsuot niya nang tshirt. Wala silang pasok bukas kaya pwede silang manood ngayon ng palabas.

Ang gusto ni Zyrho ay Detective Conan pero ang gusto naman ni Zhuri at Zenver ay Barbie kaya nagkibit na lang ng balikat niya si Zyhro dahil talo siya sa dalawa niyang nakababatang kapatid.

“Papadad, sino po iyong lalaki kanina? Bakit tinanong ka niya na sa kanya kami?” habang ang buong atensyon ng dalawang anak ko ay nasa TV si Zyrho naman sa gilid ko ay inosenteng nakatingin sa akin.

“Anak…”

“Siya po ba ang daddy namin?”

Kinagat ko ang labi ko dahil sa tanong niya. Noon, hindi ko narinig mula kay Zyrho na nagtanong siya tungkol sa ama niya. Hindi siya kailanman nagtanong kung may ama ba sila o wala. Tanging iyong dalawang anak ko lang na si Zhuri at Zenver ang nagtatanong sa akin. Ngayon lang nagtanong sa akin si Zyrho tungkol sa ama nila.

Nasasaktan ako para sa mga anak ko. Hindi ko alam kung dapat ba nilang malaman na iyon ang ama nila. Ang ama nila na gusto silang ipalaglag noon. Nasasaktan at naninikip pa rin ang dibdib ko tuwing naaalala ko ang pangyayaring iyon. Matagal na pero ang sakit nandidito pa rin. Hindi na ako nasasaktan sa sarili ko dahil ang sakit na nararamdaman ko ngayon ay dahil na sa mga anak ko.

“Papadad, kung kukunin niya kami sa iyo wag po kayong papayag. Wag niyo po kaming ibigay sa kanya. Ayaw ko po sa kanya.” humigit ako nang malalim na hininga saka iyon binuga. Nilapit ko ang katawan ko sa kina-uupuan ng anak ko saka siya niyakap. Ang maliit niyang kamay ay gumapos sa katawan ko. “We don’t him naman po diba, papadad. Kaya wag niyo po kami ibigay sa kanya. Okay lang pa na mahirap tayo. Okay lang papadad, na laging tuyo ang ulam natin. Okay lang papadad na wala tayong kotse. Okay lang papadad na wala tayong malaking house basta kasama lang po kita.”

Humigpit ang pagkakayakap ko sa anak ko na Zyrho. Tumulo ang luha ko na kanina ko pa kinikimkim. “Hindi ko kayo ibibigay sa kanya anak. Hindi iyon gagawin ng papadad niyo. Kayo na lang ang meron ako anak, kaya kahit na anong mangyari hindi ko kayo ibibigay sa kanya.” bulong ko sa anak ko saka hinalikan siya.

Tumango-tango si Zyrho saka kumalas sa pagkakayakap namin at pinugpog niya ako ng halik. “I love you, papadad.” aniya saka pinunasan niya ang luha sa pisngi ko gamit ang maliit niyang kamay.

Napangiti ako.

Pumikit ako at hinalika siya sa noo. “I love you rin anak.”

“Wahhhh! Kami rin papadad. Where’s our kisses.” pag-i-eksahirada naman ng anak kong si Zenver saka tumakbo sa akin. Umalis sa kandungan ko si Zyrho saka pumalit doon si Zenver na nagpahalik din sa akin.

“Hahahaha, I really love your kisses, papadad. I want mooorrreeeee.”

“Ako na kuya.” pagmamaktol ng nakakabata nilang kambal na si Zhuri. Tinukso pa siya ni Zenver at nag-inarte si Zenver na hindi aalis sa kandungan ko.

Nagkakatawaan kami nang mga anak ko nang may kumatok sa pintuan namin. Kumunot ang noo ko ang aga naman atang nakauwi ni Owell galing sa trabaho niya. Nilapag ko si Zhuri sa tabi ng mga kappatid niya at pumunta sa pintuan. In-unlock ko iyon at binuksan.

“Good evening.”

Gulat na gulat ako nang makita ko kung sino ang nakatayo sa harap ko ngayon. Hindi agad ako nakabawi sa gulat ko at nakangangang  nakatingin lang kay Tyson na nasa paanan nang pintuan. Bigla akong pinagpawisan at ang tuhod ko ay nanginig. Ang takot ko ay biglang bumalik. Nang makabawi ako ay isasara ko na sana ang pintuan pero mabilis ang kilos ni Tyson at iniharang niya ang kamay niya.

“A-anong ginagawa mo dito sa pamamahay namin, Tyson? Pakiusap umuwi ka na.” Usal ko pero di niya iyon pinakinggan.

“I want to see my children.” aniya saka tinulak ang pintuan at humakbang papasok. Nataranta ako.

Sinara ko ang pintuan at sumunod kay Tyson. Tinakbo ko ang distansya namin ni Tyson saka hinila ang polo shirt niya kaya napatigil siya sa paglalakad.

“Tyson. Anong hindi mo naintindihan sa sinabi ko sa iyo kanina? Hindi mo sila anak. Wala kang anak dito kaya umalis ka sa pamamahay namin!” Ulit ko sa sinabi ko.

Tinanggal ni Tyson ang pagkakapit ko sa polo niya at hinarap ako. Mabuti at abala ang mga bata sa palabas.

“You cannot fool me, Cass. I know they’re my children.”

Nag-ipon ako nang hangin sa dibdib ko at sisigaw na sana ako nang biglang nagsalita ang anak kong si Zenver.

“Papadad, the movie is already do-”

Nabitin ang pagsasalita nang anak ko nang makita niyang may ibang tao ang nasa bahay namin. Dahil natigil siya pati ang mga kakambal niya ay napatingin na rin sa direksyon namin. Sa kabila ng kaba at takot ko ngayon ay madali kong dinaluhan ang mga anak ko.

“Mga anak matulog na kayo doon sa kwarto niyo. Susunod lang si papadad ninyo.” sabi ko sa kanina at isa-isa silang pinatakan ng halik sa ulo nila.

“Papadad, who is he?” tanong ni Zhuri sa akin saka tumingin kay Tyson sa likuran ko. Napatingin din ako sa kanya pero agad ko ring inalis ang mata ko at binaling sa mga anak ko. Nakita ko ang kalituhan sa mata ni Zhuri at Zenver.

“Let’s go to bed.” kaming tatlo nang mga anak ko ay napatingin kay Zyrho na nakatayo. Alam ko na nakuha ni Zyrho ang ugali at ibang mannerism ni Tyson at hindi ko alam kung ikakatuwa ko ba iyon o hindi. Kagaya ngayon na walang akong mabasang emosyon sa mata ng anak ko. Alam ko rin na matalino siya at iba na siya mag-isip kumpara sa mga kakambal niya.

“Our milk papadad.” usal ni Zen.

Napatango ako muntik ko nang makalimutan ang gatas nila. “I-isusunod ko lang doon anak. K-kakausapin ko muna iyong b-bisita.”

Tumango si Zen at Zhu habang si Zy naman ay nanatiling walang imik at alam ko na ayaw na niya sa atmospera dito.

“S-sige na sumunod na kayo sa kuya Zy ninyo.” anang ko. Kahit na naguguluhan sila ay sumunod pa rin sila kay Zyrho patungo sa kwarto nila. Si Zen at Zhu ay nagawa pang lingunin si Tyson bago nagtungo sa kwarto nila pero si Zy ay hindi diretso lang ang lakad niya.

Nang makapasok na sila sa kwarto nila ay binalingan ko saglit si Tyson na nakasunod ang mata sa mga anak ko.

“They share a room?” tanong niya.

Bumuntong hininga ako. “Ano naman sayo? Kaming apat ang nasa iisang kwarto.” anang ko na kinasalubong ng makapal at hulmang-hulma niyang kilay. “Umalis ka na Tyson. Matutulog na kami.” Pagtataboy ko na naman sa kanya saka  ako tumalikod sa kanya at tumungo sa kusina upang ipagtimpla ng gatas ang mga anak ko.

Pagdating ko sa kusina upang ipagtimpla ko nang gatas ang mga anak ko ay nakita kong malapit na namang maubos ang gatas nila. Nakalimutan kong bumili ngayon. Dahil sa meeting kanina sa school at dahil na rin kay Tyson. Pagkatapos kong magtimpla ay dadalhin ko na sana ang tinimpla kong gatas sa silid namin nang makita ko si Tyson na papalapit sa akin. Inilapag ko ang mga baso sa mesa.

“Bat di ka umalis?” ako.

“I’ll help you bring that to the-”

“TYSON!”  sigaw ko. “Naririnig mo ba ang pinagsasabi mo? Saka diba pinapaalis na kita bakit nandidito ka pa? Bat parang umaakto ka ngayon na parang walang nangyari noon? Hindi mo na ba naalala ang mga nangayri noon!”

Masama niya akong pinukol ng tingin. “They are also my children so let me help you.”

Pagak akong napatawa dahil sa sinabi niya. “Nakalimutan mo ba talaga ang nangyari noon Tyson? Tyson! Iyong sinasabi mong mga anak mo ngayon iyan yong mga bata na sinabi mo noon na ipalaglag ko! Nakalimutan mo na ba iyon? Tapos ngayon nandidito ka at uma-angkin sa mga anak ko? Wala ka nang karapatan sa kanila simula noong gabing sinabi mo sa akin na ipalaglag sila!” tumulo ang luha ko nang naalala ko na naman ang mga nangyari noon. “Saka,” humigit ako ng malalim na hininga dahil naninikip ang dibdib ko, “hindi ko kailangan ng tulong mo. Nabuhay ako at ang mga anak ko sa loob ng anim taon na wala ka. Kaya wag ang aakto dyan na parang kailangan na kailangan kita o ng mga anak ko!” Sigaw ko sa pagmumukha niya. Hinihingal ako matapos ang pagsigaw ko sa kanya pero di man lang siya natinag. Malamig niya lang akong tinitingnan.

“I knew what I did before. But right now, I want to know them.” Mataman niyang saad sa akin. Napatanga na lang ako sa kanya.

CHAPTER 3

Chapter 3

Cassidy Pov

Ang kamay ko na nangangatal ay kanina ko pa pinipigilang sampalin ang pagmumukha ni Tyson. Matatalas na tingin ang binibigay ko sa kanya at siya naman ay malalamig na sinusuklian ang mga titig ko sa kanya. Humakbang siya papalapit sa akin pero ako ay nanatili na kinatatayuan ko. Natatakot ako. Kumakalog ang kalamnan ko dahil sa takot ko kay Tyson pero di ako nagpatinag. Alam ko kung ano ang kaya niyang gawin. Alam ko kung gaano ka laki ang kapangyarihan niya kumpara sa akin. Alam ko kung ano ang pwede niyang gawin gamit ang di mabilang na pera niya para sa lang sa mga anak ko pero sa abot sa makakaya ko di ko pababayaan ang mga anak ko.

Okay na. Ayos na. Ayos na kami nang mga anak ko dito. Nabuhay na kami dito ng payak. Tahimik. Walang gulo at malayong-malayo sa buhay na mayroon siya. Ayaw ko na lumaki ang anak ko sa parehong paligid niya. Ayaw kongumaki ang anak ko na kagaya sa kanya. Pero bakit ngayon na ayos na ako. At nagagawa ko nang maging masaya nang walang inaalala ay nandidito na naman siya. Bakit ba lagi akong hinahabol ng takot ko? Ngunit talaga bang ayos na ako? O nagpapanggap na naman akong ayos lang.

“Cass…” ulat niya at hinawakan ang balikat ko pero agad akong napaigtad sa paglapat ng kamay niya sa akin.

Napaatras ako at napahawak sa lamesa sa likod ko. Hindi pa rin nawawala ang takot at kaba ko sa mga kamay niya. Tumulo ang luha ko sa di inaasahang pagkakataon. Sa anim na taon na hindi ko siya nakita akala ko nawala na lahat ng pasakit na hinigay niya sa akin. Akala ko maayos na ako. Lahat pala ng mga iyon ay akala ko lang. Iyong matapang na ako. Iyong masayahin na ako. Iyong walang inaalala na ako. Lahat ng iyon ay patikim lang pala sa akin. Nanginginig pa rin ako sa mga hawak niya. Inilayo ni Tyson ang kamay niya sa akin nang makita niya ang gulat at takot ko doon.

“U-umalis ka na.” Ulit ko na naman.

“I said I will not.” Malalim niyang saad.

“Tyson. Pakiusap ayos na ako. Ayos na ako sa mga anak ko. Pakiusap lumayo ka na. Hindi… hindi kita kailangan. Hindi ka kailangan ng mga anak ko.” Nakikiusap kong wika sa kanya. Pinalis ko ang luha sa mga mata ko.

“I’m not fine with it, Cass. What will you do if I’m not fine with it?” Sabi niya sa di nagbabagong tinig. Iyong boses niya na parang walang paki sa paligid niya. Sarili niya pa rin ang iniisip niya. Makasarili ka pa rin Tyson. Sa mga nagdaang taon di ka pa rin nagbabago. Kagaya ng mukha niya ang ugali rin niya ay di nagbago.

“Nakalimutan mo na ba sinabi mo noon sa akin na ipakuha ang bata sa tiyan ko? Kung pinakuha ko iyon? May tatlong bata kaya akong kasama ngayon? May pupuntahan ka kaya ngayon dito?”

“I knew my mistake. I’m not thinking right when I said it to you six years ago. I’m startled. I don’t know what to do. I don’t know that you’re a bearer that shocked me then you said that you’re pregnant. I cannot accept it-”

“Eh, anong ginagawa mo dito ngayon? Bakit nandidito ka sa harapan ko kung di mo pala matanggap Tyson Maranzano?!” Patuloy ko sa kanya ko kanyang sinabi.

“I regreted. I regret why I said those things.”

I bitterly laugh at his foolishness.

“It’s too late, Tyson. Your regrets was way too late. It took you six years to finally realized your actions.” I said and turn my back to pick up the glasses of milk for my babies.

“I don’t want to forced you Cass pero kung ganito ka hindi ako titingin lang at walang gagawin. I also want my children.”

Muli kong nailapag ang tray ng gatas sa mesa nang marinig ko ang sinabi niya. Hinarap ko ulit siya.

“Ano bang di mo maintindihan sa sinabi ko Tyson!? Malinaw na sinabi ko sayo na-”

“YOU’LL REPEAT IT AGAIN AND FUCKING AGAIN!!” Tyson exclaimed using his throaty voice. “But I also told you that I want my children! I have a right for them. I am their father. And if you’ll going to stay like this. We will see each other in the court Cass. Don’t push too much.”

The merciless and brutal, Tyson Maranzano. He really did not changed a bit.

I want to yell at him. I also want to retaliate but Zy interrupted.

“Mister!” My son’s cold eyes find Tyson’s impassives eyes.

“Zy.” Ani ko nang lumapit si Zy sa akin. Yumuko ako at inabot ang anak ko. “Bat di ka pa natutulog? Dapat di mo iniwan ang mga kapatid mo.” Saad ko sa kanya at sinuklay-suklay ko ang buhok niya.

“They’re asleep papadad.” Saad ni Zy. Napatingin ako sa malamig na gatas sa mesa. Nakatulog na sila. “We should sleep na papadad.” Anang ng anak ko at hinawakan ang kamay ko.

“You should go home mister.” Napatingin ako kay Tyson na nakatitig sa anak… niya. Hindi siya makagalaw sa kinatatayuan niya. Nawala iyong matapang at matigas na Tyson na kausap ko kanina. Tumayo ako at ako ang humawak sa kamay ng anak ko.

“I-it’s late I cannot go home.” Mahinang usal ni Tyson.

Di ako na niniwala na di siya makauwi dahil gabi na. Alam ko na may sasakyan siyang dala. Alam kong kaya niyang umuwi kahit na ala una na nang madaling araw pa iyan. Nagdadahilan lang siya para manatili dito.

“We don’t have spare rooms for you mister. My twins and papadad already shared a room and the vacant room beside us is for uncle Owell. So, go home mister.”

“A-ahm… c-can’t you recognize me?” Nauutal na tanong ni Tyson kay Zy.

Humakbang ng isang beses si Tyson at saka pinantayan ni Tyson ang taas ni Zy. Napayakap naman si Zy sa binti ko. Habang nakatitig kay Tyson.

“I… will not harm you.” Puna ni Tyson ng makita ang reaksyon ng anak niya.

“I know you mister. You are our father… but I don’t like you.”

Napakurap-kurap si Tyson sa sinabi ni Zyrho. “C-can I at least hug you? Or touch your h-hands?” He pleaded, habang ang boses niya ay nanginginig. Noon habang nakatira ako sa kanya ay hindi ko man lang siya narinig na nautal. At mas lalong di ko nakitaan ang mukha niya ng takot. Saka ngayon para na siyang nagmamakaawa sa anak niya para sa kokonting atensyon. Nag-iba siya sa harap ng anak niya.

Itinaas ni Tyson ang kamay niya at hinihintay ang kamay ni Zy. Si Zy naman ay nakatitig lang sa kamay niya. Umiling si Zyrho.

“No!” sigaw ni Zy saka tinampal ang kamay ni Tyson. “Go home mister. We don’t need you. I don’t like you. I hate you!” Sigaw ng anak ko saka yumakap sa binti ko.

Yumuko ako at binuhat si Zy. Tinago niya ang mukha niya sa leeg ko. Akala ko iiyak siya pero wala akong naramdamang luha niya doon sa leeg ko. Tinago niya lang talaga ang mukha niya doon. Napatingin naman ako kay Tyson na nakatulala habang nakatingin sa kamay niya na tinampal ni Zyrho.

“Tyson. Umuwi ka na.” Sabi ko sa kanya. “Pakiusap Tyson. Kahit di para sa akin… kahit para lang sa bata umalis ka na.”

Tiningala ako ni Tyson at kumuyom ang bagang niya kasabay n’on ang pagkuyom din ng mga kamay niya.

“Aalis ako pero babalik ako.” Sabi niya at nanunang umalis sa kusina.

Nang marinig ko ang pagbukas at pagsara ng pintuan saka ko tiningnan si Zyrho.

“Baby…” ani ko at tiningnan ko ang mukha niya.

“Papadad. Why is he here? Is he going to take us away from you?”

Umuling ako sa kanya. “No. Hindi.” Sagot ko.

“Then why? Why is he here? You should have pushed him papadad. Don’t let him get inside in our house.”

“You knew he is your daddy right, Zy? He wants to know the three of you.”

“But I dont want that papadad. I don’t like him. I hate him.” Parang namimilit na sabi ng anak ko sa akin na paniwalaan ko siya na ayaw niya talaga kay Tyson.

“I don’t want it as well, baby. I also don’t like him.”

“Then we should go to other place papadad. We should go the other place where he cannot find us. Let’s hide, papadad.” Yumakap ang maliit na braso ng anak ko sa leeg ko at napaiyak ako. Sumasakit ang dibdib ko na nakikita ko siyang ganito. Bakit sa murang edad niya ganito na si Zyrho? Why can’t he be like his twins? He is too mature compare to his age. He is too smart to understand around him. Why he get this trait from his father?

Hindi lang niya alam kung gaano ko kagusto na itago sila sa ama nila. Kung kaya ko gagawin ko. Noon nakaya kong lumayo sa kanya pero ngayon? Kakayanin ko ba na tatlo na silang dadalhin ko? Wala akong malaking ipon. Sumasakit na ang ulo ko kakaisip kung ano ang gagawin ko.

Nasasaktan ako dahil alam kong di ko sila tatago kay Tyson. Hindi lang niya alam kung ano ang kayang gawin ng ama nila. Wala siyang alam kung gaano ka makapangyarihan ang ama nila. Isang pitik lang ng kamay ni Tyson kaya niya akong burahin sa mundo at kunin ang mga anak ko.

Alam na alam ko na kayang akong patayin ni Tyson. Alam ko na kung gugustuhin kahit na ngayon ay kaya niya iyong gawin pero nasa akin ang mga anak niya. Hindi niya iyon magagawa kapag nasa harapan ng anak niya.

Hindi ko kayang kalimutan ang mga mata na iyon ni Tyson. Ang mga mata niyang walang awa. Ang mukha niyang may piklat. Mismo ang mata ko saksi kung paano niya kunan ng buhay ibang mga tao.

Noon simple lang naman ang buhay ko. Simple pero grabe ang mga pagdurusa. Dumagdag na nang makilala ko si Tyson sa di ko inaasahang pangyayari. Pangyayari na nasa hindi na lang nangyari. Pangyayari na sana kung maibabalik ko matagal ko nang ginawa. Pangyayari na sana sa panahon na iyon sana naiwasan at iniwasan ko na si Tyson Greg Maranzano.

CHAPTER 4

Chapter 4

Cassidy Pov

Six years ago…

“Huwag mo na akong dalawin dito, Cassidy.” Hindi nakatingin sa akin na saad ni tatay Travis.

Pumikit ako ng mariin saka sinubukan kong hawakan ang kamay ni tatay na may posas. Kakadapo lang nang kamay ko sa ibabaw ng kamay ni tatay pero agad niyang winaksi ang kamay ko. Napangiwi ako nang tumama ang kamay ko sa posas. Nilayo ko ang kamay ko sa kanya at nilagay ko iyon sa hita ko.

“Pero tay…”

“Cassidy sundin mo na lang ang gusto ko. Saka wag mo nang subukan na piyansahan ako dito. Dahil wala ring saysay.” Parang galit na saad ni tatay sa akin.

“Tay,” simula ko. Yumuko ako at binagsak ko ang tingin ko doon sa kamay ko na namumula dahil sa tama ng posas. “Ang hirap po tay. Wala ka po sa bahay… wala po akong kakampi tay. Inaalila po ako nina auntie.” Sumbong ko kay papa at nagsimula nang uminit ang mata ko.

“Cassidy…”

“Ilalabas kita dito tay. Gagawa po ako nang paraan malabas ka lang po dito.” ani ko at tumingin kay tatay.

Si tatay ay isang bearer at ako naman ay anak niya at namana ko ang pagiging bearer niya. Natatakot ako para sa sarili ko kasi alam ko ang mga reputasyon naming mga bearer sa mundong ito.

Tapos sa bahay naman ang kasama ko ang mga anak na babae na auntie. Na walang ginagawa kung hindi atupag sa kani-kanilang telepono. Mga hindi marunong maghanap ng trabaho. O sadyang tamad lang sila magtrabaho.

Masakit para sa akin na tanging si tatay Travis lang ang nakasama ko mula pagkabata ko hanggang ngayon pero heto si tatay napupunta sa kulungan dahil isa siya sa nahuli nang may drug raid sa lugar namin. Ako bilang dugo’t laman ni tatay hindi ako naniniwala doon. Hindi ako na niniwala na kasali si tatay sa mga drug dealers o users. Hindi ganoon ang tatay ko.

Sa ilang beses ko nang pabalik-balik dito kay tatay sa kulungan mukhang siya na ang napapagod para sa akin. Tumigil na rin ako sa pag-aaral dahil walang magpapalamon sa akin. Sina auntie kasi hindi ako pinapakain kapag wala akong naibigay na pera sa kanila kada-linggo.

Mag-tatatlong buwan na kasing nakakulong si tatay at di ko na makayanan ang mga ugali nila ni auntie. Sama-sama kami sa iisang bahay nang yumaong mga lolo’t lola namin. Si tatay Travis kasi di na bumukod dahil namatay din naman ang sana ay asawa ni tatay na ama ko rin. Namatay ang ama ko dahil sa isang car accident. Kaya hindi na bumukod si tatay at sina auntie naman wala siyang asawa pero may anak sa iba’t ibang lalaki. Kaya sama-sama kami sa iisang bahay.

Gusto kong bumukod. Gusto ko nang umalis sa bahay nang lola namin pero di ko magawa kasi maliit lang ang sahod ko bilang waiter sa isang bar. Nakaka-pera lang ako nang marami kapag may mga tip ang ilang kustomer. Tapos nag-iipon din ako para pang-piyansa kay tatay.

“Ang pag-aaral mo ang unahin mo, Cassidy!” Galit na na untas ni tatay at napatampal sa mesa. Kontra talaga siya sa plano kong pagpiyansahan siya.

Napatingin ako sa mga ibang preso na may dalaw din at napatingin sa aming direksyon ni tatay Travis.

“T-tumigil na ako t-tay.” Pahina nang pahina ang boses ko habang sinasabi ko iyon.

“Ano?! Tumigil ka! Kailan pa Cassidy!”

Sa tagal dito ni tatay hindi na niya nalilinisan ang mukha niya. May bigote na nga rin siya at wala siyang gupit ng buhok.

“Isang linggo matapos kang makulong tay.”

“Dios ko naman, Cassidy! Ano na ang ginagawa mo ngayon?”

Sa kabila ng galit na tono ni tatay sa pananalita niya. Alam ko na nag-aalala rin siya sa akin at inuuna niya ako palagi.

“Sorry tay. Sorry po.”

“Anong ginagawa mo ngayon? Ngayon na tumigil ka na pala sa pag-aaral mo. Kaya pala dalaw ka nang dalaw dito dahil tumigil ka na. Hindi ka man lang nag-iisip!”

“N-nagtatrabaho po ako tay… sa isang bar.”

“Ano?” Kunot noong tanong ni tatay.

“W-wag po kayong mag-isip ng kung ano tay. Waiter lang po ako doon.” Agap ko.

Tumigil ako sa pag-aaral hindi lang dahil nakulong si tatay kung hindi dahil na rin wala nang magtutustos sa pag-aaral ko. Hindi naman porket libre ang school e wala nang gastusin. Paano ang pagkain ko? Ang mga projects? Ang pang-commute ko araw araw? Si auntie Tanya nga hindi niya pinag-aral ang anak niya dahil sa kakulangan ng pera tapos ako gagastusan niya? Himala kung mangyayari iyon.

“Umuwi ka na Cassidy. Wag mo na akong dalawin dito. Saka kung nagtatrabaho ka naman pala ngayon mag-ipon ka para sa sarili mo hindi para sa akin. Dahil alam kong hindi mabuti ang ginagawa ng kapatid ko sayo.” Si tatay saka siya tumayo.

Tumayo rin ako at lumapit sa kanya. Niyakap ko si tatay at saka lumabas ang luha ko. “Miss na miss kita tay. Hindi ko po ata kaya ang na wala kayo.” Bulong ko sa dibdib ni tatay.

Naramdaman ko ang pagtaas-baba nang dibdib ni tatay at ang paghalik niya sa ulo ko. “Patawarin mo ako anak. Iniwan kita…” sabi ni tatay habang ang labi niya ay nasa ulo ko at ako naman ay humigpit ang pagkakayakap ko sa kanya. “hindi mabuti na nasa bar ka nagtatrabaho Cassidy. Alam mo na bearer ka maraming pwedeng mangyari sa lugar kung saan ka nagtatrabaho. Tumigil ka na dyan at maghanap ka nang ibang trabaho. Saka wag mo nang isipin ang pang-piyansa ko dito. Ayos lang ako dito sa loob.” Alam ko na kahit na anong galit at salita sa akin ni tatay malambot siya sa akin.

Kulamas ako sa pagkakayakap kay tatay. Bakit ba ayaw na niya akong padalawin dito? Hindi ba niya ako namimiss? Di maintindihan ang pagtulak sa akin ni tatay.

“Mag-ipon ka Cassidy at umalis ka an doon sa bahay. Lumayo ka na dito. Mag-iingat ka lalo na sa mga lalaki.”

Umuling ako kay tatay at pinunasan ko ang luha ko. “Hindi tay. Hangga’t nandidito kayo hindi ako lalayo sa lugar na ito. Hindi ako aalis ng lugar na ito kung hindi kita kasama.”

Muling bumalik ang pagiging seryoso ni tatay. “Umalis ka na Cassidy at sundin mo ang sinabi ko.” huling saad ni tatay at tinalikuran ako.

“TAY!” sigaw ko ngunit di man lang niya ako nilingon at diretso alng ang lakad niya pabalik sa silda. Pinalis ko ang luha ko habang palayo nang palayo si tatay.

Umuwi ako sa bahay at naabutan ko na nagkahiga sa sofa namin sina Aileen at Gretel habang nakatutok ang mata sa cell phone nila tapos nakabukas pa ang TV. Si Aileen ay twenty-three na habang si Gretel naman ay twenty-two. Hanggang highschool lang ang natapos nila at ngayon wala silang trabaho. Habang si auntie Tanya naman ay isang recruiter, nag-r-recruit ng mga babae na sumasayaw sa bar. Iwan ko kung legal o illegal pa iyong pang-r-recruit ni auntie Tanya. Siya nga rin ang nagpapasok sa akin bilang waiter sa bar kung saan siya nagtatrabaho. Minsan naririnig ko pa nga na binubugaw ni auntie sina Aileen at Gretel sa bar at mabuti na lang tumanggi silang dalawa.

“Oh, Cass. Andyan ka na pala… magluto ka na. Malapit ng umuwi si nanay baka mapagalitan na ka naman n’on.” sabi ni Gretel. Tumingin lang siya saglit sa akin saka binalik ang mata sa cell phone niya.

Napatingin ako sa orasan na nasa divider namin. Alas singko na nang hapon. Pagkaalis ko kasi kanina doon sa presinto ay naghahanap din ako ng pwedeng pagtrabahuan ko kasi totoo naman ang sinabi ni tatay delikado ang bar para sa akin. Hindi ko alam kung ano ang pwedeng mangyari sa akin doon. Pero hanggang sa mapagod ako kakahanap ng trabaho wala akong napasukan. Lahat sila di naghahanap ng worker. Kaya hanggang sa di pa ako nakakahanap ng trabaho at wala pa akong ipon magtitiis ako dito kasama sila at magtitiis ako sa pagtatrabaho sa bar.

Bumuntong hininga ako at hinubad ang jacket ko saka tumungo sa kusina. Nagsimula na akong magsaing nang marinig ko ang biglang pagsigaw ni Aileen.

“WAHHH! OH MY GOSH! Gretel, oh my gosh!” rinig na rinig ko ang pag-ieksaherada ni Aileen sa labas. Kahit mismo siguro ang mga kapit bahay namin narinig ang malakas niyang sigaw.

“Ang OA ate. Ang OA mo kung makasigaw ka dyan para kang naka-jackpot sa lotto.” pagalit naman na wika ni Gretel sa kapatid niya.

“Higit pa ito sa lotto, Gretel. Oh my god! Iyong afam ko pupunta siya dito sa Pilipinas at papakasalan na niya ako at dadalhin niya ako sa US!” Pati ako na nakarinig lang dito sa kusina ay napaigtad rin ang tainga ko sa aking narinig.

“Wee! Talaga? So magiging mayaman na rin tayo? Aalis na tayo dito?” Si Gretel.

“Yes sis.” Masayang saad ni Aileen.

Kahit na alam ko na hindi ako kasali sa mga pinag-uusapan nila napangiti rin ako. Dahil kung totoo ang sinasabi ni Aileen na aalis sila dito. Ibig sabihin di ko kailan na umalis dito at di na ako mamumublema sa kanila. At wala nang mag-uutos sa akin na parang alipin sa bahay na ito.

Nang mag-alas siete na ay umalis na ako sa babay upang tumungo sa bar kung saan ako nagtatrabaho. Inayos ko ang bowtie sa leeg ko saka lumabas para magsimula nang magtrabaho.

Sa buwan na pagtatrabaho ko dito nasasanay na ako sa mga lalaki na iba ang tingin sa akin. Minsan pa nga ay nahihipuan ako sa pwet pero binabalewala ko na iyon. Pero noong una talagang nasampal ko ang lalaki sa dala kong tray sa gulat. At sa huli ako pa ang napagalitan ni auntie Tanya sa nagawa ko.

Pabalik na ako sa counter nang may biglang humawak sa braso ko at hinapit ang baywang ko. Napatingin ako sa lalaking gumawa no’n sa akin. Ang tray na dala ko ay nayakap ko. Sa kamay ng lalaki hindi siya nahirapang iyakap iyon sa katawan ko habang ang isa niyang kamay ay nasa braso ko pa rin.

“Oi, sir.” sambit ko at tiningala ang taas niya.

“Do you have time after your work?” bulong niya sa tainga ko. Napapikit ako doon dahil may kiliti ako sa tainga ko. Tapos idagdag pa ang mainit na hangin galing sa bibig niya.

“S-sorry sir. Waiter lang po ako dito…”

“Hmm, I don’t mean to ask you out and we’ll fuck. I just want someone to talk to.”

Napatingin ako sa kanya nang mawala ang bibig niya sa tainga ko. Hindi ko masyadong naaninag ang mukha niya dahil madilim kung saan kami ngayon. Hindi niya pa rin binibitawan ang katawan ko.

“Oh, ahmm…”

“I’ll wait for you.” una niyang wika saka ako binitawan at umalis na. Sumuong siya doon sa dagat ng mga nagsasayawang tao.

Napahawak ako sa dibdib ko matapos iyon. Kahit na sa pagdating ko doon sa counter at nilapag ko na ang tray ang tambol ng puso ko ay di pa rin tumigil. Napapikit ako at napahagod sa bandang dibdib ko.

“Cass, ayos ka lang?” Napamulat ako nang may magsalita. Nakita ko si Justin, ang isa sa mga kasamahan ko dito sa bar na waiter din. Si Justin ay kaibigan ko rin at bakla siya.

“Mmm, ayos lang ako.”

“Diba, naghahanap ka nang extra na trabaho?” Tumango ako sa kanya. “Ang club na pinagtatrabahuan ko every sunday night kailangan nila nang extra workers.” sabi sa akin ni Justin.

CHAPTER 5

Chapter 5

Cassidy Pov

“Diba, naghahanap ka nang extra na trabaho? Ang club na pinagtatrabahuan ko every sunday night kailangan nila nang extra workers.” sabi sa akin ni Justin.

Napatitig ako kay Justin dahil sa huling sinabi niya. Justin knows na kailangan ko ng maraming trabaho dahil kailangan ko ng malaking pera para pang-piyansa kay tatay. Si Justin lang iyong kaibigan ko na nanatili sa akin matapos pumutok ang balita na nakulong si tatay dahil sa droga. Iyong mga kaibigan ko kasi na iba lumayo na sa akin kasi sabi daw ng magulang nila dahil baka rin daw ako ay nagtutulak ng droga.

Matanda sa akin si Justin limang taon. Ako kasi bente pa lang at siya naman bente-singko na. Saka komportable ako na sabihin kay Justin lahat ng nangyayari sa buhay ko kasi siya hindi niya ako hinuhusgahan. Nga lang di niya alam na isa akong bearer.

“Malaki ang kita dito Cass.” dugtong niya at umupo sa silya na malapit sa kanya.

“Saang club ’yan Justin?” tanong ko sa kanya.

“Dyan sa may Black Spade Club iyong malaking club na sikat sa mga bigating tao.” sagot niya naman sa akin. “Iyong nag-recruit sa akin doon sabi niya kailangan daw ng extra na mga tao kasi may big event daw sa linggo.”

“Ano naman ang gagawin natin doon? Taga serve lang din ba?”

“Oo, iyon ang sabi ng kasamahan ko.”

“Sige,” tumango ako sa kanya. “Sa linggo di ba? Anong oras?”

Tumango rin siya sa akin. “Oo, sa linggo alas otso sunduin na lang kita doon sa sakayan ninyo dadalhin ko motor ko.”

“Salamat Justin.”

Ngumiti siya sa akin at tumango.

Bumalik na kaming dalawa sa trabaho at nang dumating ang alas dose ay nagbihis na ako para makauwi. Dala ang lagi ko nang dala at pinaglumaan na na bag ay lumabas ako sa bar na pinagtatrabahuan ko.

Lalakad na sana ako nang may biglang kumalabit sa akin. Handa na akong ihampas ang bag ko sa kung sino man ang taong kumalabit sa akin nang mahawakan na ng lalaki ang bag ko bago ko pa man ito ihampas sa pagmumukha niya.

“Easy.”

“Uh…”

“Told you maghihintay ako diba?”

Nagtagpo ang kilay ko sa sinabi ng lalaki.

“You don’t remember? Ako ito iyong lalaki kanina sa loob.” saad niya.

Saka lang nag-pop up sa utak ko ang lalaki na hinapit ang baywang ko. Napatingala ako sa kanya. Matangkad kasi siya kompara sa akin. Malinis ang mukha niya at malalim din ang kanyang mata. Tapos kumakapit sa katawan niya ang suot niyang tshirt at nakasampay sa balikat niya ang isang leather jacket.

“Anong kailangan mo?” tanong ko.

“I told you. I just need someone to talk to.”

Pinakatitigan ko nang mabuti ang mukha niya. Hindi naman siya iyong tipo ng tao na mamamatay. Hindi naman siya mukhang serial killer o iyong mga tao na mga hitman. Pero bakit ako? Bakit ako ang gusto niyang kausap? Saka kung naghahanap siya ng kausap bakit sa bar pa? Pwede namang kaibigan niya.

“Okay, I guess I need to introduce myself first. I’m Raven Paige. I’m a police officer. I just want to talk to you about your father.”

Napatango-tango ako. “Oh, Cassidy po.” At nagkamayan kami.

Inaya ako ni Raven sa malapit na convenience store at sumama naman ako sa kanya. Pulis naman pala siya. Saka sumama ako sa kanya dahil may itatanong daw siya sa akin tungkol sa tatay ko. Iniisip ko rin baka makatulong siya sa akin.

Dito kami sa labas ng store umupo ni Raven. Gabing-gabi na at lumalamig na ang hangin kaya napakiskis ako sa palad ko at sa braso ko. Nakajacket naman ako pero tumatagos talaga ang lamig sa balat ko.

“Here you can use this.” Alok niya doon sa jacket niya at inabot sa akin.

Winiwasiwas ko ang kamay ko sa kanya. “Naku hindi. Salamat.” tanggi ko.

“Sige na.” giit niya kaya kinuha ko na lang ang jacket niya at pinatong iyon sa balikat ko. Mas mainit nga ang jacket niya.

“Ikaw?” pagtutukoy ko sa kanya dahil naka-tshirt lang siya at malamig na.

“I’m fine. I’m hot.” sabi niya at napatawa ako.

“Oh! I mean my body temperature is.” bawi niya ngumisi saka binuksan ang soda na nasa harapan namin na binili niya. Binigyan niya rin ako n’on.

“Ano pala ang itatanong mo sa akin tungkol sa tatay ko?” tanong ko sa kanya.

Iminom muna siya sa inumin niya bago ako tinitigan.

“Cassidy, alam mo naman diba na nakulong ang tatay mo dahil sa droga. You’re insisting na hindi gumagamit ang tatay mo nang droga maybe hindj nga gumagamit ang tatay mo ng droga pero isa talaga siya sa mga drug dealers. Drug dealer lang ang tatay mo at alam namin na may nagsusuplay talaga sa kanila ng mga droga. At ngayon gusto naming mahuli iyong mga nagsusuplay sa kanila.”

“At ano naman po tanong ninyo sa akin?”

“Cassidy, may napansin ka bang tao na kinikita nang tatay mo?”

Umiling ako. “Wala po.”

“Hmm, yeah. Inaasahan ko na ang sagot mo…”

“T-totoo naman po wala po akong nakikita na may kinikitang tao si tatay. Saka… naniniwala po ako na hindi po si tatay isa sa mga sindikatong iyan.” Wika ko at nilalaro ko ang soda can sa kamay ko.

“It must be really hard for you. I understand. Anyway, kung may tao man na magpakilala sayo at hinahanao ang tatay mo pwede bang sabihin mo sa akin?” Aniya at inabot ang cell phone niya sa akin.

Tinikom ko ang bibig ko saka tumango at tinanggao ko ang cell phone niya at pinundot ko doon sa numero ko. Nagtagal pa kami ni Raven at nag-usap tungkol sa buhay namin ni tatay at minsan rin ay kumukwento rin siya tungkol sa kanya kaya di na namin na pansin ang oras.

“Halika ka na ihahatid na kita sa inyo.” Alok niya matapos maubos ang inumin niya.

“Naku wag na.”

“No, I insist. Gabi na at baka mapaano ka.”

Hindi na ako humindi pa at pumayag na ako dahil gabing gabi na nga. Nang gabing iyon hinatid ako ni Raven sa amin at hindi ko pa nasauli iyong jacket niya. Mukha pa namang mamahalin.

Dumating ang linggo at mabuti na lang at wala akong pasok tuwing linggo kasi break ko iyan. Kaya makakasama ako kay Justin. Di ko na sinabi kay Auntie ang lakad ko dahil wala rin naman siyang paki.

Sinundo ako ni Justin at sabay kaming pumunta ng Black Spade Club. Tumigil kami sa isang nakakasilaw na gusali at matayog din. Ang laki at mukhang mayayaman talaga ang napapadpad sa lugar na ito.

“Justin ito na ba?”

“Oo.” sagot niya at hinubad ang helmet.

Binigay ko rin sa kanya ang helmet na pinagamit niya sa akin. Sabay kami na pumasok saka dumiretso kami sa isang kwarto na may mga babae at lalaki. Marami pala kami.

“Halika ipakilala kita sa boss namin.” Si Justin saka ako hinila.

“Boss, kaibigan ko si Cassidy.” Pagpapakilala sa akin ni Justin sa boss niya na babae na may tattoo sa dibdib nito at naka dress na kulay itim at iyong strap ng dress niya sobrang maliit lang. Babae ang boss ni Justin pero nakakagat ang bibig ng sigarilyo at may tattoo pa.

Ako ang natatakot sa boss nila. Iba kasi ang pakiramdam ko dito. Di ko maipaliwanag pero para bang may kakaibang mangyayari ngayon. Di ko alam kung paranoid lang ako o dala lang ba ito ng kaba ko.

“Hello po.” Ako saka nilahad ko ang kamay ko doon sa boss nila.

Bumaba ang mata ng babae sa kamay ko.

“Ilang taon ka na? Hindi ka ba menor de edad?” Hindi niya tinanggap ang kamay ko kaya binaba ko iyon at tumango sa kanya. Itinago ko na lang ang kamay ko sa likod ko.

“Twenty na po.”

“Hmm, mabuti.” sabi niya. Umalis siya sa harapan namin ni Justin. Sumunod naman ang ulo namin ni Justin sa boss nila.

“Sige na maghanda na kayo.” Anito at tumingin sa bisig niya.

“Sige Cass magbibihis na ako. Si boss na bahala kung saan kayo ma-a-assign, good luck!” Kahit na kinakabahan ako ay tumango ako at ngumiti kay Justin.

Si Justin ay nagbihis na rin nang kani-kanilang uniform pero ako wala. Nag-aalangan ako pero nilakasan ko amg loob ko na lumapit sa boss nila Justin. Nagbibihis na kasi sila at napapansin ko na ako at ang iilan kong kasamahan ay di pa nakapagbihis.

“E-excuse me po. I-iyong uniform po namin m-meron po ba?”

Kumabog ang puso ko nang tumingin siya sa akin. Tumaas ang kilay niya at pinasadahan ako ng tingin. Ang buo ko pa lang katawan ang pinasadahan niya ng tingin.

“Ayos na ang damit mo. Di mo na kailangan pang magbihis.” saad niya sa akin.

May lalaki na pumasok saka doon sumunod sina Justin at iyong iba pang naka-uniform na pang waiter at waitress na mga kasamahan ko dito. May naiwan dito sa silid pero ilan na lang kami.

Nang makaalis na sina Justin at sumara na ang pintuan ay may sumunod na namang pumasok na lalaki na may dalang dalawang maleta na kulay pula. Iyong boss na hindi ko man lang alam ang pangalan ay siyang lumapit sa lalaki at kinuha nito ang maleta sa lalaki.

“Umupo ka.” utos niya sa akin na sinunod ko ng walang imik ay angal.

“Ito na iyon?” tanong pa niya sa lalaki. Ang lalaki naman ay tahimik na tumango.

Mas lalong sumama ang pakiramdam ko sa mga nangyayari.

Binuksan iyon ng babae na boss ni Justin saka kinuha niya ang mga laman n’on na mga itim na attache case. Dinala niya ang attache case sa harap namin isa-isa sa mga natira na mga lalaki dito. Isa-isa niya rin kaming binigyan ng instruksyon kung ano ang gagawin namin doon sa attache case na binigay niya sa amin.

“Pwede po ba na u-umatras?” Ako nang makarating siya sa harapan ko. Ako na lang ang natira sa mga kasamahan ko dahil isa-isa rin silang lumabas sa silid pagkatapos ng instruksyon niya para bang sanay na sanay na sila sa ginagawa nila.

“Hindi na pwede. Ito,” binigay niya sa akin ang attache case, “wag mong bubuksan iyan kung ayaw mong mapahamak ka. Pumunta sa top floor room 1209-I. Di mo na kailangan na kumatok dahil inaasahan ka na ng mga tao sa loob sabihin mo lang ‘Crystal’ makukuha na nila ang sasabihin mo.”

“Pero p-”

“Pag na deliver mo iyan ng maayos 50 thousand ang tip mo dyan.”

Nadala ako sa pera. Kahit na sa pagdadalawang isip ko sa ginagawa ko ay sumunod ako wala akong kaalam-alam kung ano itong pinasok ko pero ginawa ko para sa pera. Dahil sa pera. Nakarating ako sa top floor at napansin ko ang tahimik ng floor na ito kumpara sa iba. Nang makita ko na ang room number ay walang katok ko iyong binuksan gaya ng utos sa akin.

Pero nagulat ako nang pagbukas ko doon. Akala ko may mga tao dito sa loob. Ang sabi kasi sa akin kanina may mga tao na dito pero… isa lang. Isa lang ang tao na nandidito sa loob. Nakahilig ang ulo niya sa upuan niya at nakataas ang noo niya saka nakaside-view din siya. Sa ganoong posisyon ay kitang-kita ko ang isang side ng mukha niya at ang ilong niya na sobrang tangos ay mas nabibigyang diin sa ganoong posisyon niya. Tumaas-baba din ang adams apple niya.

“Who are you?” Biglang usal niya kaya muntik ko nang mabitawan ang dala kong attache case sa bigla. Di siya nakatingin sa akin at nakapikit siya pero bat niya alam na nandidito ako. Hindi naman kasi lumikha ng ingay ang pintuan ng buksan ko.

Sa pangangatog ng binti ko ay ikinapasalamat ko sa dios na nakalapit ako doon sa mesa niya na punong-puno ng papeles at nilapag ko ang attache case doon. Di ko maintindihan kung bakit nangangatog ang binti ko.

“C-crystal.” Nauutal kong wika at binitawan iyong case.

Napamulat siya at napatingin sa akin. Bumilog ang mata niya sa akin saglit bago gumalaw ang panga niya. Parang naririnig ko na ang pagtatagis ng bagang niya. Bumaba ang mata niya doon sa case.

“Crystal? Your name?”

Lumunok ako. Kinikilabutan ako sa lalim at paos ng boses niya. Parang normal lang naman ang boses niya pero tumataas ang balahibo ko doon.

Umiling ako sa kanya. “H-hindi. I-iyang dala ko i-iyan ang crystal.”

Mas tumalim ang tingin niya sa akin. Saka binuksan ang case. “Why the fuck are you selling drugs on me?”

Biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang isang lalaki na nakasuot ng suite. Lumapit ito sa lalaki na walang kaemo-emosyon ang pagmumukha.

“Don,” anito saka niyuko ang ulo. “May police na parating base from our reliable source may nakitaan daw sila dito na nagta-transact ng droga…”

Hindi ko na pa narinig ang sunod na sinabi ng lalaki nang marinig ko ang salitang pulis dahil kinuha ko na ang pagkakataon na iyon na tumakbo palabas ng silid na iyon. Iniwan ko doon ang attache case na may lamang droga. Tumakbo na ako palabas ng di alam kung saan ako pupunta. Sa takot na baka magaya ako sa tatay ko.

CHAPTER 6

Chapter 6

Cassidy Pov

Nang gabing iyon hindi ko alam kung papaano ako nakarating sa bahay. Lutang akong nakarating sa bahay at hindi ko nararamdamaan ang mga paa ko nang makarating ako. Sanhi sa sobrang takot at kaba. Nataranta ako. Nagpanic ako nang marinig ko na paparating na ang mga pulis doon dahil may nangyayaring transaksyon ng droga. Tapos iyong dala ko pa pala ay droga pala iyon.

Alam ko na naman na hindi talaga mabuti ang kutob sa mga nangyari nang gabing iyon pero ipinagpatuloy ko pa rin. Nasilaw ako sa laki ng tip kaya ako tumuka agad. Pero tingnan mo na ang nangyayari sa akin. Dalawang araw na simula nang mangyari ang insidinting iyon pero hanggang ngayon nandidito pa rin ang takot at kaba ko.

Ultimo paglabas ko nang bahay at pagpasok ko sa trabaho ay kinakabahan na ako. Nababaliw na ata ko dahil pakiramdam ko parang mga mata na nakasunod sa mga ginagawa ko. Iwan ko kung meron ba o sadyang paranoid na ako.

Kinabukasan matapos ang insidinting iyon ay binalita agad sa TV na may nangyaring sunog sa Black Spade at doon pa talaga sa top floor ang nasunog. Masama na kung masama pero ipinagdadasal ko na sana kasali na ang lalaking iyon sa nasunog. Dahil kung hindi baka magsumbong iyon sa pulis tapos hulihin ako.

Napailing ako sa naiisip ko. Magtatrabaho naman ako nang maayos tapos magagaya pa ako sa tatay ko? Si Justin naman ay walang kaalam alam sa nangyari kung ano ang nangyari sa akin nang gabing iyon.

“Cass, okay ka ba talaga?”

Napaigtad ako nang hawakan ni Raven ang kamay ko na nasa mesa. Inaya niya akong magkape ngayon at sumama naman ako sa kanya dahil pakiramdam ko kailangan ko ring lumabas. Pulis si Raven at kinakabahan din ako dahil baka may naka-disguise na mga pulis din sa paligid at bigla akong hulihin kapag may nasabi lang akong mali. Ninenerbyos na talaga ako.

“O-oo… ayos lang ako, Raven.” sagot ko sa kanya saka binawi ang kamay ko.

Tumayo ako. Napasunod naman ang mata ni Raven sa akin.

“Uuwi ka na?”

Ilang beses akong tumango sa kanya at isinukbit ko na ang bag ko. Didiretso na ako sa bar.

“Ihahatid na kita.” alok niya sa akin.

“Hindi na Raven kaya ko na… saka malapit lang naman ang bar mula dito.”

Tipid niya akong binigyan ng ngiti. “Okay.”

“Sige alis na ako at salamat ulit sa pagpapahiram n’ong jacket mo.”

Isinuli ko na rin kasi sa kanya iyong jacket niya dati na nadala ko sa bahay. Pagdating sa bar ay nagkita kami ni Justin pero di kami nakapag-usap. Ayaw ko kasi na magtanong siya sa akin. Kung bakit ako nawala ng gabing iyon bigla. Siguro di rin ako hinanap ng boss nila dahil sa nangyari. Buong oras sa trabaho ko ay nagawa ko naman ng maayos trabaho ko kahit na lumilipad ang utak ko.

“Cass,” paglabas ko sa bar ay may humawak sa braso ko.

Napalingon ako at nakita ko si Justin. Binitawan niya ang braso ko.

“Nag-alala ako sayo. Di kasi kita mahanap noong linggo sa Black Spade tapos nagkasunog pa. Akala ko may nangyari nang masama sayo.”

Napatingin ako sa sementong kinatatayuan namin.

“Justin, talaga bang server lang trabaho mo nang gabing iyon?”

Kinunutan ako ng noo ni Justin.

“Anong ibig mong sahibin Cass? “

Bumuntonghininga ako at umiling sa kanya.

“Wala kalimutan na iyong tanong ko. Sige na Justin uuwi na ako. Salamat sa pag-alala.” Tinapik ko na ang balikat niya saka ako naglakad papalayo.

Ginulo ko ang buhok ko habang naglalakad ako. Bakit ko ba tinanong ng ganun si Justin. Baka kung ano na ang isipin non sa akin. Nakakabaliw lang kasi iyong nangyari sa akin. Hanggang ngayon kasi hinahabol pa rin ako ng takot ko. Kaya nga kahit na sa konting kalabit sa akin gulat na gulat na ako. Tawag lang sa pangalan ko kinakabahan na ako.

Tapos tuwing ipipikit ko ang mata ko sa pagtulog ko. Nakikita ko ang mata noong lalaki na nakita ko sa isang silid na iyon. Iyong maitim na maitim niyang mata para akong sinusundan n’on kahit sa pagtulog ko. Binabangungot ako sa matang iyon.

Napatigil ako sa paglalakad dahil tatawid na ako. Gabing-gabi na at sanay na naman ako sa ganito ngunit ngayon lang ako kinakabahan sa paglalakad ko pauwi. Hinihintay ko na ang ilaw upang tumawid ako kahit na wala namang sasakyan na dumadaan. Tulala akong hinihintay ilaw na nang may biglang tao na humarang sa paningin ko. Sa pagkabigla ko n’on ay wala akong nagawa. Hindi ako nakapanlaban ng hawakan nila ang kamay ko at may tinulakbong sila sa ulo ko dahilan upang di ako makakita.

Nagpupumiglas ako at sumisigaw pero isang sikmura lang sa akin ay natahimik ako. Ang sakit na nagmula sa tiyan ko dahil sa suntok sa tiyan ko ay umakyat sa ulo ko at unti-unti akong nawalan ng ulirat. Bago ako tuluyang nawalan ng malay ay naramdaman ko pa ang pag-angat sa katawan ko sa ere.

Ang masakit na sipa sa likod ko ang nagpagising sa akin. Sinubukan kong gumalaw ngunit di ako makagalaw. Gusto kong kusutin ang mata ko dahil nanlalabo ito pero di ko rin magalaw ang kamay ko. Babangon na sana ako pero hindi ko rin maigalaw ang paa ko. Saka lang tuluyang nag-sink sa utak ko na nakagapos ang kamay ko sa likuran ko at ang paa ko naman ay nakagapos din.

Nang maimulat ko na nang tuluyan ang mata ko akala ko tumagilid na ang mundo dahil nakatagilid na ang mga tao sa paningin ko pero hindi pala. Ako lang pala ay nakahiga sa malamig na semento at nakatagilid.

Masakit ang ulo ko, ang tiyan na hula ko ay dahil sa sikmura tapos ang likuran ko naman ay nanghahapdi rin dahil siguro iyon sa sipa na gumising sa akin. Napatingin ako sa mga tao na nakasuot ng suit. Pormal na pormal sila pero mga kidnapper naman. Kahit na sa gulat ko noong hinuli nila ako nakita ko pa rin na kasamahan nila ang kumidnap sa akin dahil naka-suit din ang mga iyon.

“Gising na.”

“Si Don sabihin ninyo na gising na.”

Mga naririnig kong nagbulong-bulungan sila. O tamang sabihin ko na nagtutulakan sila.

Ang pagbukas ng pintuan ang nagpatigil sa mga pagtutulakan nila. Mukhang sabay kaming lahat na napatingin doon sa bumukas na pintuan. May malaking bulto ng lalaki ang pumasok at may nakasunod sa kanya ang dalawang tao sa likuran niya. Iyong mga tao na kasama ko dito sa loob ay yumuko sa lalaki ng dumaan siya sa harapan.

Nakita ko ng maayos ang lalaki nang makalapit na ito sa akin. Nasa dalawang hakbang ang layo niya sa akin. Napakurap-kurap ako.

“Finally, you’are awake and we meet again.”

Ang mga matang iyon. Ang mukhang iyon. Ang boses na iyon. Hinding-hindi ko iyon makakalimutan. Humataw ang puso ko. Sa kaba at panginginig sa katawan ko.

May tao na pumunta sa akin saka ako pinaluhod sa harapan at kinuha ang busal sa bibig ko.

“Ha!“napabuga ako ng isang malalim na hininga. May tumulo na laway sa gilid ng labi ko dahil sa pagkawala ng busal sa bibig ko. At kasunod naman na tumulo ang luha ko. Paulit-ulit akong bumubuga ng mararahas na hininga. Pilit ko pa ring hinahabol ang hininga ko. Hindi ko na alam kung ano ang sanhi nitong malalalim at mararahas kong hininga at pati na nitong luha ko na patuloy sa pagpatak. Dahil ba sa takot at kaba ko o dahil sa tagal na nakabusal ang bibig ko.

Itong tao na nasa harapan ko. Kahit na sa distansya naming dalawa nararamdaman ko ang itim na awra niya. Nararamdaman ko ang awtoridad niya kahit na sa tindig niya pa lang. Kahit naman sa unang pagkikita namin noong nakaraan alam ko na makapangyarihan siya at alam ko na walang-wala ako sa taong ito.

Nais kong punasan ang luha at laway na lumabas sa akin pero di ko magawa dahil nakatali ako. Natatakot ako. Sobrang natatakot ako.

‘Tatay.’ usal ng isip ko. ‘Natatakot ako ngayon tay.’ Patuloy sa paglabas ang luha ko.

Lumapit ang lalaki sa akin. Saka pinantayan niya ako. Pinatong niya ang dalawang kamay niya sa kanyang tuhod saka itinagilid ang ulo niya sa akin.

“Why are you crying?”

Hindi ko matukoy kung ano ang tono ng boses niya. Itinaas niya ang isa niyang kamay mula sa pagkakaunan nito sa tuhod niya at akala ko sasapakin niya ako o ano kaya napapikit ako ng mariin. Pero nabukas ko ang mata ko nang maramdaman ko ang dahan-dahan na pagpunas ng daliri niya sa pisngi ko.

“P-papatayin n-niyo po ba ako?” Nauutal kong tanong sa kanya.

Gumalaw ang panga niya at binaba ang kamay ko. “That’s an option. Pinahamak mo ako. Alam mo ba?”

“Sorry po. H-hindi ko po iyon sinasadya…”

“You left the attache case full of drugs on my office. What do you expect me do?”

Kinikilabutan ako sa boses niya. Kampante iyon pero alam kong mapanganib.

“N-natakot po ako… natatakot po akong makulong. Ayaw ko pong makulong. Patawad po.”

Pumikit siya saka huminga ng malalim.

“Hindi maibabalik ng patawad mo ang nangyari…”

“Don-” may isa sa tauhan niya na umusal n’on pero itinaas niya lang ang kamay niya at natahimik iyon.

Bahagya siyang lumingon sa pinanggalingan ng boses. “I still have some business here. Don’t interrupt me.”

“G-gagawin k-ko ang lahat. W-wag niyo lang po akong isumbong sa pulis. Please po. Wag niyo po akong isumbong sa pulis. Gagawin ko po lahat.” pakiusap ko sa kanya habang tumutulo ang luha ko. Naghahalo na siguro ang luha at ang pawis ko ngayon. “N-nautusan lang po ako n’non. H-hindi ko po alam na drugs pala ang laman ng case. M-magtatrabaho lang po ako ng maayos p-pero i-iyon po ang nangyari. Please po,” tinagpo ko ang mata niya. “Wag niyo po akong isumbong sa mga pulis.”

Pinakatitigan niya ako nang mabuti.

“Untie him.”

I blinked. Hindi ko alam kong ano ang tinutukoy niya pero may isang tao na kinalas ang pagkakagapos sa kamay ko at sunod naman ay ang tali sa paa ko. Sumalampak ako sa sahig. Sinundan ng mata ko ang lalaki sa harapan ko nang tumayo siya.

“Are you sure you won’t take back your words? You’ll do everything I ask?”

Sunod-sunod akong tumango sa kanya.

“If you defy me… I will kill you, hmm?”

Napalunok ako. Tumayo ako at hahakbang na sana papalapit sa kanya ng mawalan ako ng balanse dahil sa pamamanhid ng paa ko. Akala ko matutumba na ako sa sahig pero sa dibdib niya ako naglanding.

“Be thankful. You’re save by your face.”

Napatingala ako sa kanya. Naguguluhan at di maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin sa huli niyang sinabi.

CHAPTER 7

Chapter 7

Cassidy Pov

Soft, warm and relaxing smell… no a luxury smell. Pagkagising ko iyan agad ang una kong napansin. Nagising ako sa napakalaking kama na kulay puti. May dalawang malalaking unan at napakalambot. Ang makapal na kumot ay nakapatong sa akin hanggang sa may dibdiban ko. Napaka-kapal noong kumot ngunit di iyon mabigat sa katawan.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko. Ngayon lang ako nakahiga at nakatulog sa ganitong klase na higaan. Dati kasi may kutson naman kami pero di naman iyon kalakihan at di rin masyadong malambot di tulad nitong hinihigaan ko ngayon. Walang sakit sa katawan ako ngayon na nagising.

Dahan-dahan akong bumangon at tinapak ko ang paa ko sa sahig. Napatingin ako sa paa ko nang maramdaman ko na parang malambot iyon at mabalahibo. Carpeted pala. Nakasuot lang ako ng isang itim na tee shirt at at ilalim ay boxer na. Naibaba ko ang hem noong tee shirt dahil hanggang sa gitna lang iyon noong hita ko. Bigla akong kinabahan dahil baka may nangyari habang wala akong malay pero wala namang masakit sa katawan ko. Especially that part of my body.

I sighed in relief.

Muli akong humakbang at pumunta doon sa napakataas na bintana. Ang ganitong bintana ay nakikita ko lang sa mga palabas sa ibang bansa. Napakalaki noong bintana at ang kurtina ay napakahaba rin. Nang makalapit ako doon at napahawak sa kurtina. Napaisip ako kung paano kaya ito nilalabhan. Ang bintana na nilapitan ko ay siya lang nagbibigay ng liwanag sa silid na kinaroroonan ko. Ang liwanag na nanggagaling sa labas lang ang nagsisilbing ilaw sa napakalaking silid at tumatama ang sinag nang araw na tumatagos sa bintana na gawa sa salamain sa mismong kama na pinanggalingan ko.

Napatingin ako sa labas dahil transparent naman iyon. Napahawak ako sa glass dahil nakita ko na may fountain sa labas. Sa ibaba may fountain doon. Tapos may nakakamangha na landscaping pa at ang laki ng bakod! Aliw na aliw ako doon sa tanawin sa labas. At sa pagkamangha ko doon ay muntik ko nang makalimutan ang nangyari sa akin bago ako mawalan ng malay.

Agad na bumuhos sa akin ang nangyari sa akin. Napahawak ako sa dibdib ko dahil bigla iyong nagwala. Halos mamatay na ako. Akala ko talaga mamamatay na ako sa mga oras na iyon.

Si tatay? Sina Auntie, Gretel at Aileen hinahanap kaya nila ako? Nag-aalala kaya sila sa akin? Ni-report na kaya nila ako sa pulis dahil nawawala ako? Ang trabaho ko? Si Justin?

Naibagsak ko ang mata ko sa paa ko na malinis na kagaya sa katawan ko na malinis na rin. Nakakalungkot isipin na mukhang wala man lang nag-aalala sa akin kahit na isang tao. Siguro si tatay pero malabo naman na alam niya na nawawala na ako. Na hindi na ako nakauwi sa amin. Malabo rin na ipahanap ako o hanapin man lang nila Auntie Tanya at pati na nang mga pinsan ko.

Pagtalikod ko upang bumalik na sana sa kama ay tamang-tama naman na bumukas iyong pintuan. Napako ang mata ko doon. Napatingin ako sa unang tao na pumasok.

Naka-two piece suit siya saka nakalagay ang dalawang kamay niya sa bulsa ng kanyang pantalon. Hindi mahirap na identify o ilarawan ang kulay ng kanyang suot dahil puro naman iyon itim. From his upper to his lower clad it’s all black.

Hindi ko na natuloy ang plano kong pagtungo sa kama dahil parang dumikit na ang paa ko sa sahig.

“Are you well?” aniya. His rough and husky voice send thousand of volts strike to my heart and as an aftermath my it automatically beat like I ran a thousand of miles.

“I guess you are well since you went off from the bed.” Dagdag niya.

Biglang bumukas ang ilaw at napatakip ako sa mata ko dahil sa liwanag na dala noon. Nang makabawi ako ay inalis ko naman ang kamay ko saka ko iyon itinago sa likod ko at lihim kong pinipisil iyon. Para sana ibsan ang lakas ng pintig sa puso ko.

Napatingin ako sa mukha niya. Nang dahil sa liwanag ng ilaw ang itim na mata niya ay parang naging itim na perlas at kumikinang iyon dahil sa liwanag. Ang mata niya ay malalim at maitim kaya kung titingnan mo siya parang di siya marunong ngumiti at parang laging galit. Ang kilay niya naman ay itim na itim din. Kaya siguro ang maitim din ang awra niya.

Biglang kumulo ang tiyan ko dahil sa gutom kaya napahawak ang kamay ko doon at nai-angat ko ang ulo ko.

“Hungry?”

Binuka ko ang bibig ko pero natatakot ako. Natatakot ako sa kanya. Kung magsalita kasi siya… iba. Wala akong maramdaman emosyon sa pananalita niya. Sa huli ay tinango ko na lang ang ulo ko.

“Bring in the food.”

May pumasok na isang tao na nakadamit pang-chef at tulak tulak ang isang tray na may lamang pagkain. My mouth watered when I saw the foods. Sa isang sulok ng kwarto ay may isang round table at apat na upuan na nakapalibot doon at doon nilagay noong chef ang mga pagkain. Pagkatapos niyang ilagay lahat ng pagkain ay yumuko siya doon sa lalaki at lumabas. Sinara niya rin ang pintuan at naiwan kaming dalawa.

“C’mere. Your hungry, right?”

Kung siguro ay matagal ko nang kilala itong lalaki na ito ay masasabi kong natural na siguro ang boses niya pero dahil di ko siya kilala talagang kinikilabutan ako doon sa tono niya.

Kinagat ko ang ibabang labi ko at tumungo doon sa mesa. Hindi muna ako umupo kahit na takam na takam na ako sa amoy ng mga pagkain na nakahain.

Hinubad niya ang coat niya saka iyon nilagay doon sa bakanteng upuan. Una siyang umupo sa isang silya saka pinagkrus niya ang kanyang hita bago ikiniling ang ulo at mataman akong tinapunan ng tingin.

“Sit.” Utos niya at doon na ako humila ng upuan.

“Don’t wait for me to serve you. I don’t do that.” Puna niya nang makita na wala akong galaw sa kinauupuan ko.

I’m just very stiff in my chair. Afraid that I’ll make mistake or anything that may pissed him off then cut my head off. I cannot imagine myself being beheaded then my head rolled on this shiny floor.

Dahil sa sinabi niyang iyon dahil mahinhin akong kumuha noong pagkain sa kabila ng pagkagutom ko. Pero kalaunan ay di ko na napigilan ang katawan ko. Sa sobrang gutom ko ay nilantakan ko na iyong pagkain.

“Taste good?”

Napatigil ako sa pagsubo ko at pikit na nilamon ang laman ng bibig ko. Nang malunok ko iyon ay saka ako bumaling sa kanya. Nakita ko na malapit ko nang maubos ang mga pagkain pero siya ay… hindi pa pala nakakain. Nakalimutan ko na may kasama pala ako sa sobrang pagkagutom ko.

Lumunok ako.

“H-hindi ka p-pala kumakain. Sorry.” Aniya ko saka ako tumayo at niyuko ko ang ulo ko sa kanya.

“Look at me.” he ordered and I obeyed him. I stared at him deep black eyes. “Does it taste good?” Muli niyang tanong.

Tumango ako. “Oo. It d-does.”

He gestured me to come closer to him. Even though I was agitated and feared him. I still did what he wanted. This is part of my words. He spared my life and this is one of the many consequences that may happen in the near future.

I jerked when his right hand landed on my waist then pulled me closer. Ang dating nakakrus niyang mga hita ay medyo nakabuka na.

“Are you afraid of me?” He look up and he caught my eyes. Ang mga mata niya ay parang nagtutulak sa akin na ibuka ko ang bibig ko at magsalita.

“O-oo… na… natatakot ako.”

“You must be. You knew what am I capable of, right? I can end your life…” his gripped on my waist become tighter.

Sa isang hila niya lang sa akin patungo sa kanya ay napaupo ako sa kanyang hita. I almost jump in shocked.

“S-sorry…”

“Tired of hearing that,” akmang tatayo ako mula sa pagkakaupo ko doon sa kanya nang hinigpitan niya pa ang pagkakahawak niya doon sa baywang ko. “Stay still if you want to live.” Panakot niya sa akin at napatigil din naman ako.

Ang kamay ko ay nanatili sa malaki niyang balikat. Di ko ata kaya pang alisin ang mga kamay ko doon. Nagmistulang mabigat iyon dahilan upang di ko maalis.

“You eat too fast that the foods smeared on your face. Or maybe your just a messy eater.”

Naistatwa ako nang dumapo ang hinlalaki niya sa gilid nang labi ko at may pinahid siya doon. Bumaba ang mata ko sa hinlalaki niya na may dumi na iyon dahil sa pagkain na kinain ko kanina. Pinunas niya ang dumi sa hinlalaki niya sa placemat na nasa table saka bumalik ang kamay niya sa baywang ko.

Kulong ang maliit kong katawan sa mala-sawa niyang kamay na nakapalibot sa akin.

“Cassidy Barromeo, am I right?”

My eyes glued at his… handsome and very musculine face. Paano niya nalaman ang pangalan ko?

“I looked at your background, of course.” Sabi niya na parang alam niya kung ano ang nasa utak ko.

What is he? A mind reader?

“I am not a mind reader. Your face is saying it all.” he remarked. That leave me speechless.

Ngayon ko lang mapagtanto. I should thanking him for sparing my life at dahil an rin di niya ako sinumbong sa mga pulis na ako ang may dala sa druga sa office niya. Kahit kasi di ko naman talaga alam na druga pala iyong dala-dala ko. Pupwede akong matawag na accomplice n’on. Makukulong pa ako kung nagkataon.

“I… I wanna thank you,” I whispered. “I wanna thank you for sparing my life…”

Napakurap-kurap ako. Hindi ko pa pala alam ang pangalan niya. Nakaupo na ako sa hita niya ngunit di ko man lang alam ang pangalan niya.

“Tyson. That’s my name.”

No matter how much I think about it my face went instantly heat upon hearing his name. This is absurd. His name made him even more handsome of a man. I closed my eyes. Nakakahiya dahil alam ko na nakikita niya ang pamumula ng mukha ko ngayon.

“Be thankful to your face,” sabi niya at hinimas ang pisngi ko gamit ang isa niyang kamay. “This face saved you.”

I’m planning on asking him. Asking him what’s with my face pero di na ako nakakuha pa nang pagkakataon na tanungin siya nang maramdaman ko ang mamamasa at mainit niyang labi sa akin.

Napadilat ako sa mata ko at naduling ako sa lapit ng mukha namin sa isa’t isa. Siya naman ay bumukas rin ang mata kaya nagtagpo ang mata namin. I saw a smirked written all over his eyes before closing it again then he devoured my lips like a hungry man.

I closed my eyes. My hands on his massive shoulders shuddered so does my legs on his thighs.

I soft moaned escaped from my mouth then Tyson… tucked his tongue inside my mouth and it earned another moaned from me. He leaned on me before pulling me closer to him. His hand on my waist leave and it traveled down to my boxer and his hand went inside.

CHAPTER 8

Chapter 8

Cassidy Pov

Wearing a black oversized polo and a black big shorts. Tingin ko ay kay Tyson ang damit na ito o nanghiram siya sa mga bodyguard niya may masuot lang ako. Pinaligo kasi ako ni Tyson matapos akong kumain doon. Sabi niya maligo daw ako at may pupuntahan daw kami. Hindi ko naman alam na wala pala akong damit dito. Nakalimutan ko bigla na wala akong damit dito dahil sa nangyari doon sa hapag kanina.

Iyon ang kauna-unahang halik sa tanang buhay ko. Hindi ko alam na ganoon pala ang bagay na iyon. Simula kasi noong sinabi sa akin ni tatay na maaari akong mabuntis ay nag-iingat na ako. Alam ni tatay na isa akong bearer at gaya niya dahil ang isang bearer ay di tinutubuan ng buhok sa kilikili at sa mga binti. Maliliit din kami kumpara sa iba.

Syempre nang malaman ko iyon ay sinimulan ko mag-ingat sa sarili ko lalo na sa mga lalaki. Kaya wala pa akong halik at iyong doon sa nangyari sa amin kanina ni Tyson na halikan. Iyon ang unang halik ko.

Di ko mapigilang di kapain ang labi ko dahil naalala ko ang mga labi ni Tyson sa akin. Nang halikan niya ako kanina nawala ang takot ko sa kanya. Pinaubaya ko na sa kanya ang katawan ko kanina at kung di lang siya lumayo at sinabi sa akin na maligo baka nga mas malayo pa doon ang nangyari sa amin dahil… dahil ang kamay niya ay pumasok na kanina sa pwètan ko.

Si Tyson ang nagpukaw sa natutulog na init sa katawan ko. Iyong nangyari kanina ay di ako pinilit ni Tyson doon. Kusa akong gumanti sa mga halik niya. Kusa kong tinatanggap ang bawat haplos ng labi niya sa labi ko. Di ko alam kung dahil ba first time ko o ano pero gusto ko iyong halik ni Tyson sa akin. Gusto ko na para niyang inaangkin ang labi ko. Na para na niyang hinihila ang dìla ko. Iba siya sumipsip.

Muntik ko pa ngang makalimutan na siya pala ang abductor ko at hawak niya ako sa leeg. Isang maling galaw ko lang maaaring huling araw ko na rin iyon dito sa mundo.

Ang pagbukas sa malaking pinto dito sa silid na ginisingan ko kanina ang nagbalik sa utak ko sa kasalukuyan. Niluwa doon ang isang lalaki na naka-suot din uniform gaya noong kumidnap sa akin.

“Are you ready Mr. Barromeo?” tanong niya sa akin.

Napahawak ako doon sa suot kong shorts na malaki. Niyuko ko ang ulo ko sa kanya.

Tumango ako.

“Okay, follow me.”

Tahimik kong sinunod ang utos niya. Napaigtad ako nang tumama ang balikat ko sa bisig niya. Di ko man namalayan na sumabay na pala siya sa mga hakbang ko.

“Natatakot ka sa akin?” tanong niya habang patuloy ang paa namin sa paghakbang.

“A-ahm, ano kasi…”

“Don’t worry. I will not harm you. I’m just a one of the Don’s bodyguard. We will not harm you unless the Don’s say so.”

Tumingin ako sa kanya. Ngumiti siya sa akin. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko dahil sa kanya. Mukha naman kasi siyang mabuting tao.

“A-ano pala ang pangalan mo?” tanong ko sa kanya.

“Pike, that’s my name.”

“Hmm, Pike. C-cassidy iyan ang pangalan ko.” pakilala ko naman sa kanya. Hindi na kami nagkamayang dalawa at naglakad na kami palabas. Ang hallway na nilalakaran namin ay carpeted at pababa sa mirroring grand staircase ay may carpet din iyon.

“M-mayaman talaga i-iyong si Tyson, ’no?” ani ko nang tumapak na kami sa unang baitang pababa.

Tumigil si Pike sa paglalakad kaya napatigil din ako. Salubong ang kilay niya sa akin at naninigkit ang mata niya. Bigla siyang sumeryoso.

“B-bakit?” kinakabahan komg tanong sa kanya.

“What did you call him?”

“Sinong… him?”

“The Don, Cassidy.”

“Si T-tyson ba?”

Napamaang siya sa akin. Iniwas niya ang mata niya at napahawak siya sa baywang niya saka umiling-iling.

“He let you call his name?”

“S-sabi niya sa akin na Tyson ang ngalan niya Pike. Bakit bawal ba siya tawagin sa pangalan niya?” nakukuryoso ko nang tanong dahil sa naging reaksyon ni Pike sa akin.

Umiling lang sa akin si Pike saka naglakad ulit pababa iniwan niya ako. Hinabol ko siya at inabot ko ang kamay niya. Napatigil siya saka tumingin sa kamay ko na nakahawak sa kanya. Ipinagwalang bahala ko ang tingin niya sa kamay ko.

“Pike, bawal ba tawagin si Tyson sa pangalan niya? Oo nga… napansin ko na tawag… ninyo sa kanya ay Don. Kaya sabihin mo sa akin. Dapat ba Don din ang tawag ko sa kanya?” tanong ko sa kanya.

Ayaw ko na magkamali ako sa pamamahay na ito. Ayaw ko na mamatay ako sa bahay na ito at di ko man lang nakikita si tatay. Napaka-unexpected lang kasi ang nangyari sa buhay ko. Ang una ay nakulong ang tatay ko, tapos tumigil ako sa pag-aaral dahil gusto kong makapag-ipon ng pera para pang-piyansa kay tatay. Tapos napasok ako sa trabaho na di ko aakalain na magtutulak sa akin sa sitwasyong ito.

Ngayon ang buhay ko ay hawak na nang isang ekstranghero na lalaking iyon. Isang lalaki na iwan ko. Kinikilabutan ako sa kanya. Nakakatindig palahibo ang dating ni Tyson.

Bumuntonghininga siya. Saka hinawakan niya ang balikat ko sa kamay niya na di ko hawak.

“Mr. Barromeo-”

“Cassidy, ’yan ang itawag mo sa akin.”

“Okay,” huminga siya. “Cassidy, I don’t why Don let you call his name. Ang totoo n’yan di namin siya tinatawag sa pangalan niya. Matagal na kaming nagtatrabaho dito pero iyan na ang tawag namin sa kanya… at ikaw…” umiling na naman siya. “Maybe the Don favors you.”

“Favors me?”

“You shouldn’t be asking about that Cassidy.”

“Bakit? Bakit hindi? Pike, I wanna know why he spare my life.” tanong ko sa kanya.

Walang kurap akong tinitigan ni Pike. Ako naman ay sinasalubong ko rin ang mata niya.

“Wala ako sa lugar para sabihin sayo Cassidy. Pasalamat ka na lang. But… when times come maybe the Don will tell you.”

“Huh?”

“Just be careful Cassidy. Don’t do anything that will make the Don take your life. Just follow what he wants. You’re blessed enough that the Don didn’t kill you. And to be honest you’re the first person na kinidnap namin at di ka pa pinatay ni Don.”

Napalunok ako sa sinabi ni Pike. Parang nag-vibrate ang tuhod ko. Nanginig ang tuhod ko at muntik na akong mabuwal sa kinatatayuan ko. Hinigpitan ni Pike ang pagkakahawak sa akin.

Blessing ba talaga ang pagdating ko dito? Blessing ba itong kinasasadlakan ko ngayon? Ibig bang sabihin na dati nang nanghuhuli ng mga tao si Tyson at… pinapatay niya? I don’t know if it’s a curse or a bless.

“Pike.” napaigtad ako nang marinig ang boses ni Tyson mula sa baba.

Muntik na akong matumba ng bigla akong titulak ni Pike. Tumingin ako sa Tyson sa baba na nakasalubong ang tingin sa akin. ’Yan na naman siya sa suot niyang puro itim. Para talaga siyang… taga-sundo?

“I don’t like anyone who touches what’s mine Pike.” si Tyson saka sinilid niya sa kanyang bulsa ang kanyang dalawang kamay at tumalikod. “Get down Cassidy.”

Bumaling ako sa kay Pike. “Go, Cassidy.”

“Na… natatakot ako…”

“The Don won’t hurt you.” sabi ni Pike sa akin.

Nauna akong bumaba kay Pike at saka sumunod ako kay Tyson sa labas. Nakita kong naghihintay siya sa labas ng isang itim din na sasakyan. Nakasandal siya doon. Kahit na takot ako kay Tyson. Di ko pa rin mapigilang di siya hangaan. Sa kabila ng pinakita niya sa akin na masama humahanga pa rin ako sa kanya.

“What took you so long? Flirting with Pike?”

Kumurap-kurap ako sa tanong niya.

“H-hindi Tyson… may tinanong lang ako kay Pike.”

He chuckles.

“Get in the car.” he said and look over his shoulders.

“Saan tayo pupunta?” di ko talaga mapigilang tanungin siya.

“We will go to your house. We’re getting your stuffs there.”

Sumilay ang ngiti sa labi ko dahil sa sinabi ni Tyson. Pero naalala ko we’re getting my stuffs lang pala. Anong akala ko ihahatid niya ako sa bahay namin pagkatapos nila akong i-abduct?

Ang byahe patungo sa bahay namin ay medyo matagal kasi malayo pala iyong mansyon ni Tyson. May driver tapos isa pang bodyguard na nasa shotgun seat. Tapos kami namang dalawa ni Tyson ay nandidito sa likod magkatabi.

Panay ang kiskis ko sa palad ko doon sa shorts dahil nanunubig iyong palad ko sa kabila ng aircon. Hindi na ako nagtanong kung paano nalaman nila ang bahay namin dahil nalaman niya na nga ang buong pangalan ko na hindi ko man sinasabi sa kanya. Tapos, siguro alam din niya na nagtatrabaho ako doon sa bar.

Pagkarating namin doon sa amin ay parang artista ako nang bumaba ako sa sasakyan. Naman kasi sobrang kintab nitong sasakyan ni Tyson at halata ring mamahalin.

“I’ll be waiting here.”

Napatingin ako kay Tyson at tama naman na bumaling siya sa akin.

“D-dito ka lang?”

Sa tanong ko iyon ay para na dismaya pa ako na di ako sasamahan ni Tyson sa bahay. Nahiya naman ako doon.

Tyson sneered.

“Don’t dare try to escape Cassidy. You know I can find you wherever you are in this land.”

Tumango ako sa kanya. Binuksan ng isang guard ang pintuan kay bumaba ako. Napayuko ako doon sa bodyguard dahil di naman kailangan na pagbuksan pa ako.

Nahiya ako dahil sa suot ko na halata na malaking-malaki sa akin. Nagmukha tuloy akong rapper sa kanto.

Ang bahay namin ay wala sa tabing daan kaya kinakailangan ko pang pumasok sa isang makipot na daan. Hindi na ako kumatok nang pumasok ako sa bahay. Pagbukas ko sa pintuan ay kung minamalas pa ako ay nandodoon si Auntie Tanya, Aileen at Gretel.

Malaki ang mata nilang bumaling sa akin.

“Oh! Mabuti naman at alam mo pa palang umuwi ng bahay Cassidy!” sarkastikong wika ni Auntie at tumayo tapos nilagay niya ang dalawang kamay niya sa kanyang baywang. Hinarap ako ni Auntie.

Narinig ko naman ang pag-tss nina Aileen at Gretel.

“Ano naglalakwatsa ka na kasi wala dito ang tatay mo? Ano napapagod ka na dito sa bahay?”

Nanikip naman ang dibdib ko dahil sa sinabi ni Auntie. Hindi lang nila alam kung ano ang nangyari sa akin. Di lang nila alam na sobra akong natakot dahil akala ko mamamatay na ako. Hindi man lang ba sila nag-aalala sa akin? Hindi lang ba nila ako tatanungin kung ano ang nangyari sa akin?

“Oo Auntie napapagod na ako sa bahay na ito!” sagot ko kay Auntie. Nakakapagod na rin kasing magpaapi-apihan sa bahay na ito. Siguro kaya rin nagkalakas ako ng loob dahil napu-frustrate na ako sa nangyayari. “Pero Auntie di naman ako naglakwat-”

Ang pagsasalita ko ay naputol nang dumapo ang kamay ni Auntie sa pisngi ko. Napaiyak ako. Naiyak ako sa sakit at sa paghati na ganito ang klase na kamag-anak mayroon ako.

Humahapdi ang pisngi ko sa sampal ni Auntie. Parang umaapoy sa hapdi ang pisngi ko.

“Natuto ka na palang sumagot ngayon Cassidy. Aba naman!”

At akmang sasampalin na naman ako ni Auntie nang mabitin sa ere ang nakahanda na niyang kamay para sampalin ako.

“Slap him and I’ll bury you six feet beneath the ground alive.” Tyson’s raspy and hoarse voice made Auntie halts.

Sina Gretel at Aileen ay napatayo naman sa kinauupuan nila at nakatulalang nakatingin kay Tyson sa likuran ko.

“Sino ka?” tanong ni Auntie.

Hindi sinagot ni Tyson ang tanong ni Auntie at sinabi niya lang kung ano ang gusto niya. “You’re just his aunt. So don’t you dare lay that shìt hands of yours in my property, hmm?”

CHAPTER 9

Dedicated to: kylynval

---

Chapter 9

Cassidy Pov

Si Auntie Tanya ay manghang nakatingin kay Tyson sa gilid ko. Ang mapag-agking kamay ni Tyson ay dumapo sa baywang ko at inusog ako palapit sa kanya. Ang mata ni Auntie ay sumusunod sa galaw ni Tyson. Para siyang nakakita ng isang ginto sa harapan niya dahil sa ginawa ni Tyson.

I didn’t flinch on Tyson’s hand because I knew if I do something off. My life would on vain. I now lay my life on Tyson. The day na kinausap ko siya. Na pinakiusapan ko siya at humingi ng pabor sa kanya na wag akong patayin. Sa oras na iyon, na di niya kinuha ang buhay ko— pagmamay-ari na niya ako. Di man mapapasa kanya ang utak ko, ang loob ko pero ang kalukuwa ko at katawan parang nakasalalay na sa mga kamay niya.

“Eherm!” si Aileen na umubo.

Mula sa gilid ko nakita ko na mabagal na tumingin si Tyson sa pinsan ko. Bumaling din ako kay Aileen na ngayon ay nakabawi sa pagkamangha at pagkalaglag ng panga niya kanina.

Si Gretel naman sa tabi niya ay nakatingin lang sa kamay ni Tyson sa baywang ko. Hinawakan ko ang kamay ni Tyson saka iyon sinubukang kunin. Pero ang pagkakapit niya doon ay mas dumiin lang.

“Don’t you dare take it.” may pagbabanta sa tono ng pananalita niya.

“U-umupo ka mo na.” Rinig kong alok ni Aileen ngunit parang di iyon narinig ni Tyson.

Tiningala ko siya saka napalunok ako nang matatalim na tingin ang binibitawan niya sa akin.

“K-kukunin ko lang ang mga damit ko Tyson…” pabulong ko nang saad sa kanya.

“We’ll go to your room.”

Binukas ko na ang bibig upang pigilan si Tyson. Gusto ko sana siyang pigilan sa pinaplano niya. Muli ko na lang tinikom ang bibig ko at dahan-dahan na tumango sa kanya.

He slightly pushed my hips. “Lead the way-”

“Oh! Saan kayo pupunta?” si Auntie Tanya na ngayon lang ata nakabalik ang boses.

Nabitin ang paghakbang ko at tumingin kay Aunite sa nagtagpo ang kilay. Di ko alam kong sa galit ba iyon sa akin. O sa inis niya ba iyon na ngayon lang ako nakauwi dito sa bahay.

Tuluyan nang inalis ni Tyson ang kamay niya sa akin kaya nakahinga ako ng matiwasay doon. Hindi talaga kasi ako hinahawakan ng iba. Kahit na sa trabaho ko sa bar ingat na ingat ako sa galaw ko at hanggang maaari nga ay umiiwas ako sa mga lalaki pero di naman iyon maiiwasan sa trabaho ko… dati. Kaya nga sa tuwing hahawakan ako ni Tyson parang may gumagapang na kuryente sa katawan ko pero isinantabi ko lang iyon. Ayaw kong isipin iyon pero siguro dahil takot lang din ako kay Tyson kaya ganoon ako magreact?

Nahuli ni Auntie ang mata ko at pinandilatan niya ako.  Naguguluhan siya sa nangyayari ngayon sa harapan niya. Sa ganoong tingin niya sa akin ay parang pinaparating niya sa akin na ano ang ibig sabihin ko doon sa kukunin ko ang mga damit ko.

Bumuntonghininga ako saka mataman na tiningnan si Auntie Tanya at ang mga pinsan ko.

“A-ano kasi Auntie… may iba na po akong t-trabaho at aalis na po ako dito at doon din po sa bar.” Iyon lang ang pinakaligtas na kasinungalingan na naisip ko sa mga oras na iyon.

“Ano?!” silang tatlo ay sabay na sumigaw pagkatapos kong sabihin iyon.

“Na-” tumingin ako kay Tyson na walang emosyon ang mukha at walang ka interes-interes ang mukha na nakikinig sa usapan namin. “Nandidito ang… amo ko. Sinasamahan niya ako para kunin ang mga gamit ko.” Patuloy ko.

Umiling-iling si Auntie Tanya saka ako nilapitan. Kinuha niya ang dalawang kamay ko saka higpit na pinisil ang mga iyon.

“Cassidy… alam ba ito ng tatay mo? Alam ba ito ng kapatid ko?” Nanginginig na anang ng boses ni Auntie.

“Auntie-”

“Hindi mapagkakatiwalaan ang taong kasama mo ngayon Cassidy.”

“Pero Auntie Tanya…”

Napapikit ng mariin si Auntie saka ako hinila palayo kay Tyson.

“Cassidy aminado ako na hindi ako naging mabuting pamilya sayo… ang mga anak ko. Alam ko ang mga pinaggagawa nila sayo. Pati na ako… wala nga akong mabuting naidulot sayo o nagawa. Pero Cassidy iyang taong kasama mo. Mukha siyang masama Cass. Hindi mapagkakatiwalaan ang lalaking iyon. Hindi mo ba nararamdaman iyon?” nag-aalalang tanong ni Auntie sa akin. Binababa ko ang kamay ko doon sa magkahawak na kamay namin ni Auntie. Ngayon lang. Ngayon ko lang naramdaman ang pag-aalalani Aunite sa akin. Nanggilid ang mga luha ko. “Sabihin mo sa akin Cass… siya ba ang dahilan kung bakit hindi ka nakauwi dito? Magsabi ka nang totoo Cassidy.” ani Auntie Tanya sa tonong namimilit na.

Binalik ko ang mata ko kay Auntie na ngayon ay bakas sa mukha niya ang pag-aalala sa akin. Huli na Auntie. Hindi ko na maibabalik pa ang buhay ko sa dati.

“Cassidy-”

“A-ayos lang ako Auntie… saka po m-mabait po ang amo ko.”

“Dios ko, Cassidy.” niyakap ako ni Auntie.

Inunan ko ang pisngi ko sa balikat ni Auntie Tanya saka niyakap siya pabalik. Sabik na sabik ako sa ganitong klaseng pakikitungo niya sa akin. Ngunit ngayon lang ito nangyari… huli na.

“S-sir, maupo p-po kayo.” si Gretel na hula koy alok na naman nila kay Tyson.

“Cassidy,” napakalas ako sa yakap namin ni Auntie at mabilis na pinalis ang luha ko gamit ang palad ko. Huminga ako nang maluwag bago humarap kay Tyson. “Get your things and we’ll go now.”

Tumango ako sa kanya. Paghakbang ko patungo sa silid ko ay hinawakan pa ni Auntie Tanya ang kamay ko nang mahigpit. Hawak na parang pinipigilan niya ako. Ngumiti ako kay Auntie saka unti-unti kong kinuha ang kamay niyang nakahawak sa akin.

Pumasok ako sa silid ko at di ko na masyado pang tinuon ang pansin ko sa silid ko na gawa sa kahoy. Kumuha ako ng pinakamalaking bag ko at doon ko sinilid ang mga damit ko. Nang hindi magkasya ang damit ko kumuha ulit ako ng isa pang backpack. Wala kasi kaming maleta.

Nag-iwan ako nang tingin sa silid ko bago ko binitbit ang dalawang bag ko sa labas.

Nakita ko si Tyson na ang dalawang kamay ay nasa likod niya lang ang tumitingin doon sa mga hanging frame sa bahay. Sina Auntie, Gretel, at Aileen naman ay panay ang sunod ng tingin kay Tyson. Si Auntie salubong ang kilay na nakatingin kay Tyson nawala ang pagkamangha niya kay Tyson kanina. Sina Aileen at Gretel naman ay hangang-hanga kay Tyson. Sa bagay, di ko maipagkakaila na may magandang mukha talaga si Tyson saka ang tangos lang talaga ng ilong niya. Kahit noong una kong kita sa kanya, iyong ilong niya talaga ang unang nakakuha sa atensyon ko. Bago iyong mata niya.

“Let’s get going.”

Napataas ang dalawang kilay ko nang marinig ko si Tyson na nagsalita kahit na ang mata niya ay nakatuon lang doon sa picture sa dingding.

“Ah, o sige.”

Nalampasan ko na sila Auntie saka humarap ako sa kanila.

“Aalis na po ako.”

Tumayo si Auntie. “Cassidy… m-mag-iingat ka.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumango. Hindi na kinuha ni Tyson ang bag sa akin at ako na ang nagbitbit sa mga bag ko patungo sa sasakyan. Hindi ko rin naman iniisip na tutulungan niya ako sa pagdala ng mga bag ko.

Nang makarating kami sa sasakyan at nandodoon ang mga tauhan ni Tyson na parang mga istatwa na nakatayo sa gilid ng sasakyan ay inutos niyang ipakuha ang mga bag ko. “Get his things.” si Tyson sa mga tauhan niya.

Agad na lumapit sa akin iyong isa at kinuha ang bag ko. Nagdadalawang isip ako kung ibibigay ko ba iyon o hindi. Sa huli naman ay binigay ko dahil naghihintay iyong tao.

Sa byahe namin pabalik sa mansyon niya ay tahimik lang kami kagaya kanina at walang-imikan. Ayaw ko kasing magsalita ng una sa aming dalawa dahil talagang nanginginig ako sa presensya niya lang.

Ang bag ko ay nasa gitna namin Tyson ang isa ang isa naman ay nasa kandungan ko at maghigpit ko iyong yakap. Ilang sandali pa ay kinuha ni Tyson ang bag ko na nasa pagitan namin at walang paalam niya iyong binuksan.

Magpoprotesta na sana ako pero kinakal na niya ang bag ko na ang laman ay ang mga underwear ko at shorts. Luma pa ang iba! Gumalaw ang panga niya saka sinara ang bag ko at nilapag ulit iyon.

Tumingin sa labas si Tyson.

“To the nearest mall.” wika ni Tyson mayamaya.

Mula sa salamin ay tumango naman ang driver saka lumiko ang kotse. Binaba kami ng driver sa mismong entrance ng mall at pinagbuksan kaming dalawa ni Tyson ng pintuan. Nakakahiya na pati ako ay pinagbubuksan nila. Nilapag ko ang bag ko at lumabas dahil nakalabas na si Tyson.

“T-tyson pwede ba na dito na lang ako sa kotse. Maiiwan na ako dito.”

Tumaas ang isang kilay niya sa akin.

“We’re going to buy you a new clothes.” anunsyo niya sa akin.

Winiwasiwas ko ang kamay ko sa kanya sabay iling.

“Naku di na Tyson… may mga damit naman ako.” pangangatwiran ko sa kanya.

“No, they’re old.” argumento niya naman sa akin. “Let’s go.” Dagdag niya.

“Pero Ty-”

“We’ll get inside or you want me to throw your clothes in the trash.”

Napatingin sana ako sa mga bodyguard baka sakaling matulungan nila ako na kumbinsihin si Tyson pero ang mga mata nila ay diretso lang ang tingin sa harap. Parang mga robot talaga sila.

Ayaw kong matapon iyong mga damit ko kahit na mga luma iyon at mumurahin lang kaya sumunod ako kay Tyson.

Pagpasok namin sa mall ay napasinghap ako sa napakalamig na atmospera. Manipis pa naman ang pang-itaas ko.

“What brand of clothes do you want to go first?” tanong ni Tyson habang naglalakad kami.

Brand of clothes? E, wala akong alam sa mga ganoon. Sa divisoria ako namimili at fake naman ang nasa divisoria na mga branded clothes. At isa pa di naman ako tumitingin sa brand ng damit basta gusto ko at kumportable ako iyon na ang bibilhin ko.

“Wala akong alam sa mga ganyan.” mahinang sagot ko sa kanya. Napakiskis naman ako sa braso ko dahil sa lamig.

Hinawakan ni Tyson ang palapulsuhan ko at hinila na niya ako. Ang init ng kamay niya para sa balat kong sobrang lamig. Pero sa ilang hakbang ay napatigil siya. Nilingon niya ako at nanliit ang mata niya sa akin.

“You’re cold.” aniya.

Napakurap-kurap ako.

“H-hindi lang sanay sa ganitong klase na lamig.”

Tiningnan niya lang ako ng ilang segundo at muli niya akong hinila. Pumasok kami sa isang store na sobrang tahimik at wala masyadong tao. Napatingin ako sa paligid. Iilan lang talaga ang namimili dito.

“Choose any thick clothes.”

Napatingin ako kay Tyson sa gilid ko. Hindi na ako nagsalita at lumapit ako doon sa mga damit. Tumitingin ako doon sa mga damit. May nakuha na akong isang jacket mas prefer ko iyon kaysa sa tshirt lang. Tiningnan ko ang presyo at halos malula ako doon. Anong klaseng presyo ito? Napatanong ako sa utak ko. Hindi kakasya ang ilang buwan ko na suweldo para lang sa iisang damit! Nakakabaliw ang presyo dito. Lumapit ako kay Tyson na naka-de-kuatro at nagpi-flip doon sa magazine.

“Tyson,” kuha ko sa atensyon niya. Inangat niya ang tingin niya sa akin. Sinara niya ang magazine.

“Hmm.”

“Wag na lang tayo dito.”

“And why?”

“Ang m-mamahal kasi ng damit dito.”

“I’ll be paying so choose anything you like. Don’t mind the price.”

“Pero-”

Bumuntonghininga siya.

Napatigil ako nang tumayo si Tyson at hinila na naman niya ako patungo doon sa pinanggalingan ko kanina. Kumuha siya ng damit doon saka tinatapat niya iyon sa akin kaya lang ang lalaki ng mga damit. Habang ginagawa niya iyon ay di niya binibitawan ang isang kamay ko.

“Fuck this. You’re too small.” reklamo niya habang naghahalungkat.

Aminado ako talagang maliit ako kumpara sa mga normal na lalaki.

Nang sa wakas ay may nakita na siyang babagay sa katawan ko ay binigay niya iyon sa akin saka lumipat kami dooon sa mga pants. Madaling nakakita si Tyson ng kakasya sa akin at dinala niya ako doon sa fitting room.

“Change.” utos niya.

Pareho kaming dalawa na nasa loob ng fitting room.

“H-hindi ba muna natin ito babayaran?”

“Don’t think about it. Titingnan natin kung kasya ba iyan sayo.” sabi niya may isang pahaba na upuan sa loob ng fitting room at umupo doon si Tyson.

“Hindi ka ba lalabas?”

Tumaas ang isang kilay niya. “Yes, I will not. Change while I’m here.” wika niya at pinagkrus ang braso niya.

CHAPTER 10

Dedicated to: morganamimosa

---

Warning! Laplapan below!

---

Chapter 10

Cassidy Pov

“Hindi ka ba lalabas?”

Tumaas ang isang kilay niya. “Yes, I will not. Change while I’m here.” wika niya at pinagkrus ang braso niya.

Lumunok ako nang wala talagang balak si Tyson na lumabas sa fitting room. Ang totoo ay napakaluwag naman talaga ng fitting room. Kung tutuusin nga ay parang kakasya ang tatlong tao na magbibihis sa loob ng sabay-sabay. Sa harapan ay full mirror siya. At sobrang linaw ng ilaw. 

Sumandal si Tyson sa dingding at pinagkrus niya rin ang kanyang mahaba at halata na malakas na binti. Hindi ko mapigilang padaanan ng tingin anh kanyang paa patungong itaas niya. Sa lahat ng pagkakataon na nakita ko si Tyson. Wala ata doon ang nakita kong nagsuot siya ng ibang kulay na damit maliban sa itim. Mula sapatos nito na ang kintab, pati na ang medyas na itim rin, nakikita ko ang medyas niya na sumisingit sa kanyang paang nakakrus. Pati ang relo niya ay itim at ang pang-itaas niya naman ay kulay itim din. Sa isip ko ay parang grim reaper talaga si Tyson. Bagay sa mukha niyang di marunong ngumiti at kilay na laging gusto magtagpo.

Naibaba ko ang tingin ko sa aking suot na polo na kagaya pala ito sa suot ni Tyson. Sa di ko malaman na dahilan ay parang may kumidlit na kasiyahan sa kung ano sa puso ko. Ang polong suot ko ay parang dress na iyon sa akin pero kapag si Tyson ang nagsusuot. Hinuhulma nito ang kanyang malaking triceps at biceps. Malaki talaga si Tyson.

“What are you waiting for? Change.” may demand na anang ni Tyson sa akin nang nakaharap lang ako sa kanya at walang ginagawa ko.

Sa pagkataranta ko ay kinuha ko kaagad ang jacket na nasa tabi niya saka umatras upang magbihis at nang isusuot ko na sana iyon ay mapansin kong di pa pala ako nakakapaghubad.

“Tyson.”

Tumaas ang kilay niya. “What? You want me to undress you?”

Agad akong umiling sa naging ganti niya sa akin. Hindi talaga ako kumportable na may nanonood sa akin habang naghuhubad. Alam kong lalaki si Tyson at lalaki rin ako. Pareho kami ng dinadala pero sa kabilang dako ay alam ko naman na hindi pareho ang laki at haba ng kargada namin at… walang kaso doon. Pero sa di ko malamang kadahilanan ay nahihiya ako sa harapan niya. Dahil ba maliit ang akin kumpara sa kanya? E, sa bearer ako e. Natural nana maliit iyon akin.

Di ko alam kung saan nagmumula ang hiya ko. Naghalikan naa naman kami at naipasok na nga niya ang kamay niya sa boxer ko kanina di ako nahiya doon pero ito nahihiya na ako.

Tyson gestured me to come closer to him using his finger. Mga dalawang hakbang lang naman ang layo namin sa isa’t isa pero kung makaasta ako ay parang milya na ang layo namin. Napapasinghap pa ako doon na para bang tatawirin ko pa ang distansya namin.

I took a two step forward and halts on front of him.

“Let me undone this.” anang niya sa kalmadong boses. Sabay inalis niya ang pagkarus ng mga binti niya at ang pagkarus ng kamay niya saka nagsimula nang i-unbotton ang suot kong polo mula sa ibaba. Inalis niay sa pagka-tuck in ang polo sa suot kong shorts.

Apat na butones na ang napaghiwalay ni Tyson at nanunuot na sa balat ko ang lamig ng aircon. Ngunit nang dumapo kumiskis ang balat ng kamay ni Tyson sa kahubaran ko ay napaigtad ako sa init na dala ng kamay niya.

Parang gusto kong dalhin ang kamay niya sa tiyan ko at ipahagod sa kanya ang nilalamig kong katawan. Napailing ako sa pumasok sa isipan ko.

“T-tyson ako na.”  pagpepresenta ko sa kanya.

“Now you voluntered to undone this when there’s only two buttons left?”

Naibaba ko ang mata ko doon at tama nga siya. Natanggal na niya lahat kaya tumalikod ako sa kanya saka humarap sa malaking salamin. Hinubad ko na nang tuluyan ang polo. Saka agad kong sinuot ang jacket dahil nilalamig na ako pero ang uluhan pa lang noon ang naisuot ko nang maramdaman ko ang presensya ni Tyson sa likod ko. Ang mata ko ay napako sa harap, sa salamin.

Lalamigin ako. Alam kong lalamigin ako dahil hindi ko suot ang jacket nang matigil ito sa leeg ko lang. Pero ang nararamdaman ko ngayon ay ang kasalungat doon.

Mula sa salamin kitang-kita ko kung paano nilapit ni Tyson ang matangos niyang ilong sa naka-expose kong balikat. Ang init ng hininga niya. Munting komento ng isip ko nang maramdaman ko ang hangin na nagmumula sa ilong ni Tyson. Ang kamay ko ay naikapit ko doon sa shorts ko at kumagat labi.

Ang mainit na mga kamay ni Tyson ay yumakap sa hubad kong katawan. Dumapo ang dalawang malalaki niyang palad sa tiyan ko. In result, napahiyak ako sa tiyan ko dahil sa ginawa niya. Nahigit ko ang hininga ko. Hindi na ako nakakaramdam ng lamig sa katawan ko. Init. Init ang naramdaman ko dahil sa katawan ni Tyson na nakadikit sa likod ko at ang kamay niyang naglalakbay sa harapan ko.

“You’re slowly getting warm.” saad niya at nilapat ang labi sa balikat ko. Hinahalikan niya ang balikat ko patungo sa braso ko at pabalik na naman. Taas, paibaba at taas na naman. Binababa na niya naman ang kanyang labi. Paulit-ulit iyon.Puro lang iyon halik. It was all a dry kiss. No tongue involve. Just his lips on my skin. Sa munting kontak na iyon ng labi niya at balat ko ay nagpapainit lalo sa akin. Di ko tuloy maiwasang isandal ang katawan ko sa kanya. Sa panghihina ko.

Ang dalawang kamay ni Tyson ay gumapang sa dalawang utong ko. Impit akong napaungol nang dabay niya iyong inipit gamit ang daliri niya.

“T-tyson.” naiungol ko.

Gusto siyang patigilin pero ang katawan ko ang nagre-respond sa mga maiinit niyang kamay. Napakapit ako sa kanya nang masahiin niya ang utong ko. Parang niyayanig ang mundo ko sa ginagawa ni Tyson. Ang tuhod ko ay nanginginig na rin.

Kumukontra ang isip ko pero nalalaban naman ang katawan ko.

“I’m just warming you up, Cass.” bulong ni Tyson sa tainga ko. Ginanahan ko nang tawagin niya ako sa palayaw ko.

Ang jacket na kanina ay nasa leeg ko ngayon ay nahulog na iyon sa sahig. Ewan ko kung bakit sa tuwing tumingin ako sa salamin ay mas nang-iinit ako habang tinitingnan si Tyson na pinapaliguan ng halik ang balikat ko patungo sa kabilang balikat at mas nagtatagal ang labi niya sa batok ko. Nakikiliti ako. Pero nag-iinit din.

“Tyson-ahh!” Ungot ko nang hinila ni Tyson ang utong ko at saka naman iyon minamasahe pagkuwan. Hindi ko alam kung may nakakarinig ba sa mga ungol ko sa labas. Parang nawawala na ang kahiyaan ko at ang iniisip ko lang ay ang labi na naglalakbay sa balikat at batok ko at ang kamay niya na nilalaro ang dalawang korona ko.

Wala. Wala ni isang lalaki ang hinayaan kong ganituhin ako. Wala akong lalaki na pinahawak ko sa katawan ko maliban sa simpleng bati na pagkayap at pakikipagkamayan. Kaya itong ginagawa ni Tyson sa aking katawan ay banyaga ito sa akin. Nanginginig ang kalamnan ko sa di ko malaman na dahilan. Napapapikit ako sa… sarap ng ginagawa niya sa katawan ko.

Siguro ito na ang sinasabi nang Tatay Travis ko noon na wag akong papahawak sa isang lalaki dahil maaaring may ibang mangyari. Ignorante ako dito kaya di ko alam na ganito pala ang pakiramdam n’on. Hinihingal ka kahit wala ka naman ginagawa. Kinakapos ka sa hininga kahit na pikit at ungol lang naman ang ginagawa mo.

Sa kawalan ng buhay ng mga binti ko ay naikipi ko iyon. May naramdaman kasi akong kakaiba sa pagkalalaki. Parang nabubuhay iyon. Unti-unting tumatayo na parang may nais ilabas.

“Tyson,” nilingon ko si Tyson dahil aawatin ko siya sa ginagawa niya dahil parang nababaliw na ako sa nararamdaman ko. “Ty—ummp!” nabitin sa ere ang sasabihin ko nang sakupin ng bibig niya ang bibig ko.

“Open.” bulong niya habang ang labi namin ay magkalapat sa isa’t isa.

Kusa kong binuka ang bibig ko at ang dila ni Tyson ay agad namang sumakop sa loob ng bibig ko. Ikiniskis  niya ang dila niya sa bawat sulok ng bibig ko. Umikot ako at humarap ng maayos kay Tyson. Nangangalay na kasi ang leeg ko sa ganoong posisyon. Saglit kong binuka ang mata ko upang makita ang mukha ni Tyson at nakita kong nakapikit siya at patuloy sa pagkain sa bibig ko.

“Uhmm,” sabay naming ungol at nakapikit naman ulit ako. Sinampay ko ang kamay ko sa leeg ni Tyson. Nang iyakap niya rin ang kanyang isang bisig sa baywang ko ay napatingkayad ako.

Nakaka-addict. Nakakawala ng lakas. Nakakapanghina sa loob. Nakakahingal. Halik ni Tyson sa akin. Ako ay ginagaya ko lamang ang ginagawa niya. Hindi ko alam kung tama ba iyon o mali. Sa tuwing sinisipsip niya ang ibabang labi ko. Ako naman ay sumisipsip din sa upper lip niya. Maingay ang nagagawa ng bawat halik ni Tyson at ang mga ganti ko sa kanya.

Di kaya’y nagugustuhan ko ito dahil first time ko?

Napapalunok ako sa laway niya. Iwan ko talaga bang matamis iyon? O imahinasyon ko lang na matamis ang bibig at laway ni Tyson. Gusto-gusto ko kapag naglalaban ang dila namin saka naman ay sinisipsip niya iyon.

Ang galing niya.

“Ump! Ummp!” iyan na ang lumalabas sa bibig ko.

Nang pakawalan ni Tyson ang bibig ko ay lumandas ang laway sa sulok ng bibig ko na sinunod naman ng dila ni Tyson. Hanggang sa ang dila niya ay bumaba la ng bumaba sa leeg ko. Naibalik ko ang paa ko sa sahig.

Pinatid ni Tyson ang isang binti ko para maibuka ko ang binti kong nagkadikit. Habang ang isang kamay niya ay nakasuporta sa akin ang isa naman ay naglakbay sa suot kong shorts. Walang pahintulot niyang nilusob ang namamasa ko nang ari sa baba.

Napakagat ako sa tela sa may bandang dibdib niya nang hawakan niya ang katawan nang ari ko. Mas napahigpit tuloy ang pagkakapit ko sa leeg niya tapos kagat ang tela ng suot niya.

“Shit your so wet.” aniya nang ang hinlalaki niya ay dumapo sa maliit na butas ng pagkalalaki ko.

“Tysooonnn!” kanta ko sa pangalan niya.

Tumaas muli ang bibig niya at dumalo iyon sa earlob ko.

“We cannot do it here.” naibulong niya sa akin. Kinuha niya ang kamay niya sa loob ng shorts ko. “Let’s continue this at home.”

Ngayon ay tumabla na naman sa akin ang kahiyaan at pinamulahan ako ng mukha. Para akong sinisilaban dahil sa sinabi niya. Let’s continue this at home?

Bahagya niyang pinaglayo ang katawan namin. Ako naman ay naibagsak ko ang kamay ko. Tumingala ako sa kanya. Nakita kong itinaas niya ang kamay niya na may dagta ko ko! Nawala tuloy ang isipan ko sa huling sinabi niya.

“You’re so wet.” aniya at pinaglalaruan ng daliri niya ang katas ko na kumalat sa ibang daliri nang paglaruan niya iyon. Playing with my precome!

Ang mas kinalaki ng mata niya ko ay ang pagdila niya sa hinlalaki na may katas ko. Habang ginagawa niya iyon ay nakatingin siya sa akin ng diretso.

“Tyson.”

“You taste sweet.”

Napakagat labi ako at binaba ang mukha ko dahil nararamdaman ko na naman ang pah-init sa mukha ko.

Inutusan ako ni Tyson na isuot ang jacket at wag na iyong polo. Iyong pants naman ay di na. Ako ay sinama niya pa sa pagpasok niya sa toilet upang maghugas ang kamay niya at ayusin ang gusot-gusot niyang polo. Nakapukos ang mata ko sa kanya doon sa salamin ng cr. At di nakatakas sa mata ko ang basang parte ng polo niya. Napalingon ako sa kanya.

“Tyson may— nabasa ko ata… ang polo mo.”

Taas ang kilay ni Tyson na bumaba ang tingin sa may dibdib niya na may marka ng pagkabasa. Sa laway ko iyon!

“This isn’t visible enough.” ani niya lang.

Hindi ko alam kung paano binayaran ni Tyson ang suot kong jacket at basta na lang siya lumapit doon sa kahera. Pati na ang pants lang ang nailagay sa paper bag at ang polo na hinubad ko kanina. Iwan ko kung nagdidelaryo na ba ako pero… iyong mga sales lady ay parang iba ang tingin sa akin. Pero nawala iyon ng hilahin na ni Tyson ang palapulsuhan ko palabas. Parang nagmamadali.

“Thank you for visiting our shop Mr. Maranzano.” rinig kong anang ng babae pero di naman iyon pinansin ni Tyson.

Kipi akong naglakad kasi ramdam ko ang basa ko sa ilalim. Si Tyson naman na nauunang naglakad at hila ako ay parang wala lang. Nang makarating kami sa sasakyan ay di rin ako makati gin sa mga bodyguard. Di naman nila alam ang nangyari sa fitting room pero pinapamulahan kasi ako sa mukha.

“Drive fast.” utos ni Tyson ng makasakay na kami sa kotse.

“Yes, Don.”

CHAPTER 11

Chapter 11

Cassidy Pov

Halos mag-isa na ang paa ko sa pagkadikit nito sa isa’t-isa. Kanina pa walang humpay na tumatambol ang puso ko at pinagpapawisan ako ng malimig dito sa tabi ni Tyson. Yukong-yuko ako. Takot na baka makita ng mga bodyguards niya ang hitsura kong pulang-pula na siguro ngayon. Ramdam na ramdam ko ang pag-iinit mula sa batok ko hanggang sa pisngi na tila’y sinilihan ng siling labuyo.

Pilit kong kinakalma ang puso na di ko mawari kung bakit ganito ito. Paulit-ulit ko rin akong napapalunok sa kabila ng katuyuan sa lalamunan ko. Napapakagat labi ko sa labi ko na nanunuyo rin. Dios ko! Ano ba ito?

Kung kanina ay malayo ang pagitan namin ni Tyson ngayon ay magkadikit na ang katawan namin. Halos mapatalon ako sa kinauupuan ko nang dumapo ang kamay ni Tyson sa lantad kung hita. Pinalandas-landas niya doon ang malaki at magaspang kamay. Sa liit ng hita ko nasasakop ng kamay niya ang hita kong lantad.

Gusto kong iwaksi ang kamay niya. Gusto ko iyong tanggalin doon sa hita ko kasi nang-iinit ang pakiramdam ko doon. Pinapainit niya ang nanlalamig kong loob. Hindi ako nanginginig sa lamig. Nanginginig ako sa kamay ni Tyson na hinahasa niya sa hita ko.

“Ummp!” nguy ngoy ko nang pisilin niya ang sulok ng hita ko.

Mas lalong sumilab ang pakiramdam ko dahil nandidito kami sa sasakyan at ang mga tauhan niya ay nasa front seat lang.

“T-tyson…” napabulong ako saka ko siya tinangnan. Nakataas ang gilid ng labi niyang tiningnan ako. Para bang naaaliw siya sa kapulahan ko ngayon. Aliw na aliw siya sa kahiyaan ko.

“Want to ride on me?” taas ang isang kilay niyang tanong sa akin at ang kamay niya sa baba ay hinimas himas na naman ang hita ko.

Nakagat ko ang labi ko at humawak sa damit niya sa gilid.

Nang tanggalin niya ang kamay niya doon sa hita ko ay doon ako nakahinga ng maluwag. Binitawan ko na rin ang damit niyang nakulot ko. Kahit na wala na ang kamay niya doon sa hita ko. Nagpaiwan naman doon ang init ng palad niya.

Didistansya na sana ako sa kanya nang maramdaman ko muli ang kamay niya sa katawan ko. Ngayon ay wala na sa hita ko. Nasa likod ko na at ang mahahaba niyang daliri ay dumausdos papasok sa loob ng short ko.

Nilingon ko siyang muli na nakatingin lang sa harap at parang walang ginagawang katarantaduhan sa akin. “T-tyson, kunin… kunin mo ang… kamay mo.”

Parang nag-slow motion nang lumingon siya sa akin.

“I don’t know, but you are freezing. I just think you might need my warm.” aniya at hinaplos na ang upper part ng pwet ko. Hindi sa pagkukusa ko pero umangat ang pwet ko na para bang binibigyan ko ang kamay niya ng malayang ispasiyo ang kamay niyang lagbayin ang likuran ko.

“See?” anang niya dahil sa ginawa ng katawan ko. “You cannot deny it, Cass. You want my warm, hmm?”

Sinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya sa takot na makita ng tauhan niya ang hitsura ko ngayon. Anong ginagawa ni Tyson sa katawan ko? Bakit nagugustuhan ko ang mga ito? Sa labanan ng utak at katawan ko. Mas nananalo ang kagustuhan ng katawan ko. Bumibigay ako sa kagustuhan ng katawan ko.

Pinisil niya ang left cheek ng ass ko at naisubsob ko ng todo ang mukha ko sa dibdib niya at doon umungol. Hindi ako sigurado pero sa tingin ko ay ekspertong-eksperto na Tyson sa bagay na ganito. Parang sanay na sanay.

Ang dali niyang napupukaw ang katawan ko. Ang dali lang sa kanyang painitin ako. Ang dali lang sa kanya na sakupin ang katawan ko. Madali ba iyon kay Tyson dahil easy lang ako? O sadyang nauuhaw lang din ako sa ganitong klase na pakiramdam kaya ang dali kong bumigay. O baka rin naninibago ako at ignorante ako kaya ko ito nararamdaman.

Akala ko ba ay binibilisan ng tauhan niya ang takbo nitong kotse pero bakit pakiramdam ko ay ang tagal na namin ni Tyson dito.

“Sit on my lap.” usal niya at naramdaman ko ang hininga niya sa tuktok ko.

Doon ko naingat ang ulo ko mula sa pagkakasubsob sa dibdib niya. Patanong akong tumingin sa kanya. Nagtatanong ang mata ko kung totoo ba ang sinabi niya iyon.

“Tyson naman.” mahinang reklamo ko.

“What?”

Nilingon ko ang mga tauhan niya sa harapan na parang wala lang sa kanila ang nangyayari sa likod nila, na parang wala lang ginagawa si Tyson sa akin dito sa likod nila. Parang sanay na sila sa ganitong bagay.

“Nakaka… hiya.” mariin kong nakagat ang ibabang labi ko.

“Don’t mind them because they don’t mind you either.” saad niya.

“K-kasi-”

“Sit.” ma-awtoridad niyang wika- hindi utos na iyon.

Bumuntong hininga ako at pumikit saka tumango. Kinuha niya ang kamay niya sa pwet ko at inayos niya rin ang brief ko at short. Malaki naman ang suot kong jacket na binili niya kanina at natatabunan n’on ang waist line ng short ko.

Maingat kong inangat ang katawan ko dahil tumatakbo ang kotse. Humawak ako sa likod noong kinauupuan niya saka ako dahang-dahang umupo sa malalakas niyang hita.

Ang pagkakapit ko sa kinauupuan niya ay nailipat ko sa balikat niya. Ang dalawang kamay ko ay nakahawak sa balikat niya at mabuti na lang at di niya iyon tinanggal.

“You move like a fucking turtle, Cassidy.”

Kinagat ko lang ang labi ko at di na nagsalita.

Nanlaki ang mata ko nang walang pag-aalinlangan niyang pinasok ang isang kamay niya sa loob ng short ko. Habang ang isa ay nakahawak sa baywang ko. Sinalakay ng kamay niya ang alaga ko sa loob n’on. Napanganga ako nang isang kamay niya lang at sumakto ang kamay niya sa pagkakahawak doon. Parang ginawa ba ang alaga ko na ganoon lang laki para sumakto sa isang kamay niya.

“Ty-”

“Closer.” he said in a throated voice.

Inangat kong muli ang katawan ko at mas nilapit ko ang katawan ko sa kanya. Halos madurog na ang labi ko sa kakagat ko nang rumiin ang pagkakasakal niya sa ari ko.

Binagsak ko ang ulo ko sa balikat niya nang simulan ni Tyson na laruan ang alaga ko na umiigting na. Malalalim na ang hininga ko sa balikat niya. Hindi ko na inintindi na may kasama kami dito sa loob ng kotse. Tanging iniisip ko ay ang susunod na gagawin ni Tyson. Nag-aanticipate ako sa susunod niyang gagawin.

“Uhmp! Ohhh!”

Natakpan ko ang bibig ko dahil sa lumabas na di kaaya-ayang ingay. Kinagat ko ang kamay ko upang magpigil sa ungol ko.

Ang hinlalaki ni Tyson ay paulit-ulit niyang hinihimas ang maliit na butas sa ari ko. Kanina ay dry pa ako doon. Ngayon ay namamasa na iyon at parang dumudulas na ang daliri ni Tyson sa loob ko.

Pagkatapos ni Tyson paglaruan ang butas ko gamit ang hinalalaki niya. Tinaas-baba niya naman ang kamay niya sa alaga ko pagkuwan.

“Tyson… tama na… tigilan mo naa,” nahihirapan kong untas sa kanya at nakaunan pa rin ang ulo ko sa balikat niya.

“Why?” aniya saka dinilaan ang tainga ko.

Napaigtad ako doon.

“Tyson… parang… parang may paparating. K-kunin mo na ang k-kamay mo.”

Imbes na pakawalan niya iyon ay mas binilisan niya pa ang pagsalsal sa akin. Di mapigilan ng katawan ko salubungin ang kamay niya. Pero pumasok sa isip ko na nasa sasakyan pala kami ay tanging nagawa ko ay ang yumakap kay Tyson ng mahigpit.

“Ugghh!” impit kong sigaw ng may lumabas sa akin. Pakiramdam ko ay nawala ang mabigat kong naramdaman doon ng lumabas iyon. Ano libog ko ba ang lumabas sa akin? Naiahon ko ang katawan ko.

Nilabas ni Tyson ang kamay niya doon sa loob ko at kitang-kita ko na basa ang kamay niya. Kulay puti at parang malagkit iyon. Tumingin ako kay Tyson na umangat ang gilid ng labi niya. Di niya pinutol ang tingin sa akin at walang-hiyang dinilaan ang kamay niya na basa sa katas ko.

“Tyson!” naisigaw ko.

Wala siyang sinabi pero ang kamay niyang nasa likuran ko ang tinulak ang ulo ko saka niya sinalubong ang mukha ko at inangkin ang labi ko. Nalalasahan ko ang sarili ko sa bibig niya.

---

“Leave.” ma-awtoridad na saad ni Tyson sa tauhan niya nang makarating kami sa bahay niya. Nakapark na ang kotse sa harap mismo ng malaking pintuan.

Isang yuko ang ginawa mga tauhan ni Tyson at lumabas ng kotse.

“Umalis ka na rin.” aniya sa akin na nakaupo sa hita niya. Sa pagkabigla ko doon ay napatayo ako pero nauntog lang ang ulo ko sa bubong noong kotse.

“Ahhw!”

“Tssk!”

Nauna na akong bumaba kay Tyson at pagpasok ko sa loob ng bahay ay di ko magawang iangat ang ulo ko sa mga taong nanduduon sa loob. Iyong mga katulong na naglilinis. Wala silang alam sa ginawa namin ni Tyson pero nahihiya pa rin ako. Kagaya nang naramdaman ko doon sa loob ng kotse. Tingin ko kasi kapag iaangat ko ang ulo ko malalaman nila ang ginawa namin ni Tyson.

Pagkarating ko sa kwarto ay nilapag ko lang ang paper bag sa kama at dumiretso na sa banyo upang maglinis sa katawan ko na parang ang lagkit-lagkit. Ito iyong kwarto na ginisingan ko at wala naman akong ibang alam na bahagi pa dito sa bahay kaya dito na ako pumunta.

Magh-half bath lang sana ako kaso di ako nakontento doon at naligo na rin ako. Without thinking why… I made myself clean even more. Scrubs here and there. Then wash my asshole, too. The realization hit me nang matapos ako sa CR at wala pala akong dalang tuwalya. Nilabhan ko pa ang damit na suot ko kanina.

Sa pagtira ko dito sa mansyong ito ay naging ulyanin na ako.

Wala naman sigurong tao sa labas. Ganyan ang nasa isip ko bago pinihit ang busol saka hubo’t hubad na lumabas sa CR. Tho’ nasa isip ko na walang tao dito sa kwarto maliban sa akin. Maingat pa rin ako naglakad patungo sa kama kaso lang ay biglang bumukas ang pintuan at pumasok doon sa Tyson na walang kahirap-hirap na binitbit ang bag ko. Oo nga pala ang damit ko!

Si Tyson ay segundo ring nakatingin sa katawan kong walang saplot ni isa. Bago tumungo sa kinaroroon ko.

“D-dyan ka lang!” pigil ko sa kanya. “I-itapon mo na lang ang bag dito at l-lumabas ka muna.” puno ko.

Napatigil siya sa paglalakad.

Tinaasan niya ako ng kilay. Saka pinasadahan ng malagkit na tingin ang katawan kong hubo’t hubad. I had no choice but to pull out the bed sheet and cover it to my bareness. His intense gazes piercing in my naked body.

I felt something tingling inside me the way Tyson’s eyes roamed in my nakedness.

“I didn’t tell you, but you really took a bath for me, hmm?” aniya saka nagpatuloy sa paglalakad.

Nais kong umatras. Nais kong lumayo sa nag-aabang na apoy. Sa nag-aabang na mabangis na hayop na papalapit sa akin ngunit parang senimento ang paa ko sa sahig at di ko iyon maigalaw.

Nang makarating si Tyson sa harapan ko ay binagsak niya ang bag ko sa paanan niya at gamit ang dalawang malalaki at magaspang niyang kamay. Hinuli niya ang mukha ko at inanggulo ang mukha sa akin upang masiil ako ng mapupusok niyang labi.

“What if I told Pike to bring you things here? Siya pa ang makakakita sayo sa ganitong sitwasyon? Would you let him watch your naked body? Would you let him kiss you the way I kiss you, right now?”

Hindi maarok ng utak ko kung dahil ba sa pakiramdam ko na gustong-gusto ko itong banyagang pinapadama ni Tyson pero sa pandinig ko ay para akong inaakit ni Tyson. Para niya akong hinahalina sa boses niya na parang hinugot pa sa ilalim ng lalamunan niya.

“Umm, h-hindi. I-ikaw lang… hahalik sa akin ng ganito- ahh at nakakakita! Tyson.” napapaungol ako.

Bumagsak ang bedsheet sa paanan ko saka tumingkayad upang maabot ko kahit konti ang leeg niya. Isang kamay ang gamit ni Tyson at inangat niya ang katawan na para bang tinutulungan niya akong maabot ang leeg niya. Dahil doon ay naiyakap ko ang braso ko sa leeg niya at mas pinalaliman pa ang paghahalikan namin.

Ang utak ko ay napuno na sa pagnanasa kay Tyson. Hindi ko na inisip pa na hubo’t hubad ako at siya naman ay kompleto pa sa damit. Ngunit sa kabila ng tela ng damit niya ramdam ko rin ang nag-aalab niyang katawan.

Iniwan niya ang labi ko saka dinidilaan ang panga ako. Ang init ng dila niya.

“I’m the only one who’s allowed to lick you.” aniya saka binuhat ako. Naigapos ko naman ang binti ko sa baywang niya.

Tumango ako.

“I’m the only one who’s allowed to bite you.” anito saka niya kinagat ang ugat ng leeg ko.

“Ohh, o-oo.”

“I’m the only one who’s allowed to touch you.” si Tyson at pinapalandas niya ang kamay niya sa likuran ko.

Tumango ulit ako. Di ako makapagsalita sa sensasyong dala niya. Malayang-malaya si Tyson na niro-romansa ang katawan ko.

Sa isang iglap ay binagsak niya ako sa kama. Nakaluhod siya at kulong ang katawan ko sa ilalim niya. Hinubad niya ang suot niyang pang-itaas at saka inihagis kung saan.

“Who’s allowed to fuck you?” Tyson said before diving and give my abdomen a lick and a kiss.

“Ty… son.”

“Answer.” sabi niya habanga ng bibig ay papataas.

“I-ikaw, nghh.”

“What’s my name, Cass?” siya at natagpuan ng bibig niya ang utong ko. Maingay niya iyong binigyan ng sipsip at kagat.

Binaba ko ang tingin ko sa kanya nang tumigil siya sa pagsipsip doon.

“Who’s allowed to fuck?” ulit niyang tanong.

“Ikaw… ikaw lang Tyson. You’re the only one who’s allowed to do me.”

Sabay na umangat ang gilid ng labi niya at ang isang kilay niya.

“Excellent.” puri niya sa sagot ko.

CHAPTER 12

Dedicated to: MontanoPearanda

---

Chapter 12

Cassidy Pov

Ilang araw din akong di makaalis sa kama ko. Nang magising ako kinaumahan matapos ang pagtatalik namin ni Tyson ay di ko maigalaw ang katawan ko. Ultimo pag-angat ko sa braso ko ay di ko magawa. Mabuti na nga lang at may matandang babae na si Ma’am Silvia, na siyang tumitingin sa akin sa halos apat na araw kong di makagalaw ng maayos. Hiyang-hiya ako kasi alam niya ang dahilan kung bakit ako nasa ganoong sitwasyon. Pero mabait naman si Ma’am Silvia. Hindi niya ako tinatanong maliban lang sa may gusto ba akong kainin o may kailangan ba ako.

Matanda na si Ma’am Silvia at ayaw kong inuutos-utosan ko siya. Pakiramdam ko kasi ay parang di ko dapat siya utos-utosan. Siguro dahil matanda na siya at naalala ko sa kanya ang yumao kong lola. Kaya ganoon na lang din ang pag-iisip ko.

Ngayon ay maayos-ayos na ang pakiramdam ko. Nakakapunta na ako sa banyo ng mag-isa at di kailangan ng alalay. At nakakaligo na rin ako sa sarili ko.

Di ko naman kasi alam na ganoon pala ang epekto sa akin ng pag seks sa akin ni Tyson. Siguro dahil… matagal kami natapos? O dahil rin sa laki ng ari niya at ipinasok niya iyon sa butas ko. Hindi nga ako nakakaupo ng matagal sa pananakit n’on. Talagang malaki si Tyson at hanggang ngayon ay iniisip ko pa rin kung papaano iyon nagkasya sa loob ko… at kung paano ko rin iyon nakayanan. Sa tuwing iniisip ko oyon ay parang nandidito pa rin sa loob ko si Tyson.

Kaya rin siguro para akong naging lantang gulat sa kama sa loob ng halos apat na araw ay dahil nakailang palit din ng condom si Tyson. May iba’t ibang amoy pa iyon na parang nagsisislbing rekados upang mas maging… masarap ang pagtatalik namin.

Pinilig ko ang ulo ko dahil sa kaisipang iyon. This is not good. Alam ko. Napa singhay ako. Muntik ko nang makalimutan na hindi pala ako isang ordinaryong lalaki. I caress my flat stomach. I can bear a child, so I must be careful with my body. Now, Tyson already has me in bed. Hindi malabo na hindi iyon… mauulit.

“Cassidy, mabuti naman at nakakapaglakad ka na.” masiglang ani ni Ma’am Silvia sa akin nang makarating ako sa kusina at siya naman ay kasama ang iba pang katulong na naghahanda sa mesa.

“Mmm, magandang umaga Ma’am Silvia saka salamat po… sa pag-aalaga.” saad ko naman at lumapit sa kanya upang tumulong sa gawain.

“Naku! Cassidy maupo ka na doon kami na ang bahala dito. Sige na upo na para makapag-breakfast ka na.” pagdidisma ni Ma’am Silvia sa akin kahit na di pa ako nakakahawak sa mga pinggang gagamitin.

“Eh, Ma’am naman. Nakakahiya po inyo.”

“Cassidy, hindi ka katulong sa mansyong ito.” Nginuso pa niya ang silya na nasa harap ng hapag. “Sige na maupo ka na at baka dadating na rin si Don.”

Napakurap-kurap ako nang marinig ko iyon. Sa halos apat ko na araw na pamamalagi sa kwarto di ko nakita si Tyson. Di man lang siya tumingin sa kalagayan ko noong di ako makatayo dahil sa kagagawan niya. Kung nandidito si Tyson… muli kong pinilig ang ulo ko. Ano naman kung nandidito lang siya? Bakit ko ba iniisip na pupuntahan niya ako doon sa kwarto? Wala naman siyang responsibilidad sa akin. Hindi naman porket may nangyari na ay magbabago ang tingin niya sa akin. Dapat lagi kong tatandaan na bihag niya pa rin ako, na hawak niya pa rin ang buhay ko kaya di dapat ganito.

Pero bat ganito ang puso ko? Bakit ako nasasaktan? Bakit ba umaasa ako? May… gusto na ba ako doon kay Tyson? Papaano? Kailan? Saglit pa lang naman ako dito, ah. Nahulog ba ako sa halik niya? Sa mga himas at hawak niya? No . Hindi. Malabo iyan.

“Cassidy.”

Ang pamilyar na amoy ni Tyson ay agad na dinomina ang buong sistema ko. Pag langhap ko pa lang sa amoy nang mamahalin niyang pabango ay agad akong bumalik sa reyalidad.

Titingala na sana ako nang siya na mismo ang umangat sa baba gamit ang isang kamay niya saka walang pag-aalinlangan akong hinalikan mismo sa kinatatayuan ko.

Isang hagod ng dila niya at pinakawalan niya ang labi ko.

“Get the table ready, Silvia.” anang ni Tyson.

“Yes, Don.”

Yumuko na lang ako nang mag-sink in sa utak ko na di lang pala kami ang nandidito. May mga katulong pa pala.

“C’mere.” si Tyson saka niya ako kinumpas na paupuin doon sa tabing upuan sa kanya.

Tumango ako at agad na pumunta doon.

“Aalis ako ngayon. At di ko alam kung kailan ako babalik. So, behave yourself kahit na wala ako dito. Kung sa tingin mo makakatakas ka dito dahil wala ako nagkakamali ka. Kung sakali man na tatakas dito, unang tapak mo pa lang sa labas. Your brain will be scattered on the ground.” sabi niya sa akin at kinatindig ng balahibo ko. Iwan ko kung totohanin niya iyon pero wala naman akong balak na tumakas dito. Tanggap ko na naman. Tanggap ko na naman ang kapalaran ko dito.

“Tyson… wala…. w-wala rin naman akong balak na tumakas dito.” naiusal ko at pinagpipisil ang kamay ko.

“Good. I just said it baka kasi sabihin mo di man lang kita binalaan.”

“Come here.” usal niya at tinapik ang kanyang kandungan.

Hindi ko siya maintindihan. Pagkatapos niya akong balaan ng ganoon ay papaupuin niya ako doon sa kandungan niya.

“Tyson. May marami naman na upuan.” pagrarason ko.

“Don’t make me repeat myself.”

Gaya ng lagi kong ginagawa sinunod ko na lang ang gusto niya. Tinikom ko ang bibig ko at umupo sa kanyang kandungan, in side ways. Hindi niya ako hinawakan. Talagang pinaupo lang niya ako sa kandungan niya.

“Does your butt hole still hurt?” tanong niya.

Sinilip ko siya at umiling. Awtomatik na parang sinilaban ang tainga ko.

“Was I being rough?” sunod niyang tanong nang makita ang pag-iling ko.

“O-oo.” totoong sagot ko sa kanya.

Talaga namang naging mapusok siya kahit na first time ko pa iyon. At ang laki kaya niya. Tapos di pa siya nakontento sa isang beses at hindi niya talaga ako tinigilan hanggang sa wala na atang ilalabas ang ano ko na dagta.

“But you like it, hmm?” aniya at dumukwang upang patakan ng halik ang leeg ko. Gumapang ang labi niya sa tainga ko at bumulong, “Answer.”

“O… oo. Gusto ko.”

“Good.”

“Tyson… iyong nangyari… sa atin…” nagdadalawang isip ko kung itutuloy ko ba ang pagtatanong ko sa kanya.

“What happened to us was just normal, Cass. You’re my pet now.” saad niya na para bang alam na niya kung ano ang sasabihin ko.

Nais ko pa sanang sundan ang sinabi niya ngunit dumating na ang mga katulong dala ang breakfast kaya pinaalis niya ako. Kami lang dalawa ang kumakain sa mesa at sobrang tahimik namin.

Talagang akupado pa ang utak ko sa sinabi niyang ‘pet’ niya ako. Ibig sabihin kaya hindi niya kinitil ang buhay ko ay dahil gusto niya akong maging, pet? Bakit sa lahat ng gusto niyang alagaan ay isang tao pa?

Umalis si Tyson sa araw na iyon kasama si Pike. Hindi ko alam kung kailan ang uwi niya. Di rin namaan kasi ako nagtatanong pa sa kanya tungkol doon.

Iwan ko kung guni guni ko lang ba o talagang naglalagay si Tyson ng boundary sa pagitan naming dalawa. Ayos lang naman. Pero may kirot sa puso ko.

Last week ng september umalis si Tyson at ngayon ay october na pero di pa rin siya umuuwi. Di naman sa naghihintay ako sa kanya. Kaso ang katawan ko hinahanap siya. Hinahanap na ng katawan ko ang init niya, ang bango niya, at ang mga halik niya. Hindi ko talaga alam kung papaano nasakop ni Tyson ang buong katawan ko. Ang dali niyang nasakop ako. Takot ako sa kanya pero hinahanap ko siya. Namimiss ko siya.

Ngayon ay muli na naman akong nakatingin lang sa labas at nandidito ako sa sala nakatanaw lang sa labas. Kulong na kulong ako dito. Idagdag pa ang mga tauhan niya ang mata ay parang 24/7 na nakatingin sa akin. Hindi ko talaga alam kung ano ang trabaho niya ngunit sa tingin ko ay napakamakapangyarihan niya para magkaroon ng mga napakaraming tauhan. Lagi pang nakasuot ng earpiece.

“Cass, laro naman tayo.” lumapit sa akin ang isa sa mga tauhan ni Tyson at dala niya ang isang cellphone niya. Ang phone ko ay nawala. Wala na iyon sa bag ko. Agad naman na lumiwanag ang mukha ko nang makita kong papalapit sa akin si Kiert. Si Kiert ata ang nakita kong pinakabatang tauhan dito ni Tyson, 24 na siya. Siya rin ang masasabi kong kaibigan ko dito maliban kay Ma’am Silvia.

Nitong mga nakaraang lang ay nagkausap kami ni Kiert nang mapadpad ako sa pool at nandodoon din siya. Nagkakilala kami at nakuryoso ako sa nilalaro niya sa cellphone niya kaya nanood ako. Sabi niya Mobile Legends daw iyon. Noong una ay gulong-gulong ang utak ko sa laro pero tinuruan niya ako kaya ngayon may alam na ako kahit konti at patuloy niya pa rin akong tinuturuan.

Umupo si Kiert sa tabi ko ngunit tinawag siya sa isang lalaki na naka standby malapit sa amin.

“Kiert.”

“Maglalaro lang kami. Tinuturuan ko lang siya.” pangangatwiran niya.

“But the Don…”

“Wala si Don dito kaya ayos lang.”

Aliw na aliw na kaming dalawa ni Kiert sa paglalaro. Kahit na lagi akong defeated ayos lang nalilibang naman ako. Nada-divert ang utak ko dahil sa laro. Hindi lang kasi si Tyson ang namimiss ko pati na ang tatay ko ay namimiss ko rin.

Gusto ko ngang lumabas sana kaso natatakot naman ako doon sa sinabi ni Tyson sa akin. Isang beses ay nagpaalam ako pero di naman pumayag sa akin ang tauhan ni Tyson. Sumusunod lang daw kasi sila sa utos ng Don o ni Tyson. At utos ni Tyson na wag akong palabasin. Tagal ko na rin palang di nakikita si tatay.

“Kiert matagal ka na ba dito?” tanong ko sa kanya nang tumigil kami sa paglalaro.

Binigay ko sa kanya ang phone niya.

“Hmm, tatlong taon pa lang.”

“Isa ka ba sa kumidnap sa akin?” tanong ko na naman na kinatigil niya sa pagpipindut doon sa cell phone niya.

Ngumiti siya sa akin ng malungkot. “Sorry Cass. Utos lang, e.”

“Alam mo ba ang dahilan kung bakit di ako pinatay ng tuluyan ni Tyson?”

Lumaki ang mata niya saglit pero nakabawi naman. “Wag tayong mag-usap tungkol dyan Cass. Pasalamat ka na lang na hanggang ngayon ay buhay ka pa.”

Hindi ko maintindihan si Kiert. Halos pareho sila ng opinyon ni Pike. Alam kong may alam talaga sila kung bakit di ako pinatay ni Tyson. Alam kong may malalim na dahilan. Alam kong alam nila ngunit ayaw lang nilang sabihin sa akin.

Tumawa na lang ako ng hilaw kay Kiert lahit na sa loob ko ay nagdududa na ako. I need to know why Tyson spared my life!

Pinupog ko siya sa throw pillow at siya naman ay sangga nang sangga sa unan. Hanggang sa naitulak niya ako at napahiga ako sa malambot na sofa. Napatili ako sa gulat kaya agad na tumayo si Kiert at hinawakan na ni Tyson ang dalawang braso ko upang bangunin ako nang kapwa kami maistatwa dalawa dahil sa putok ng baril.

Napasigaw ako at napayakap kay Kiert ng wala sa oras.

“Dammit!” napabitaw ako sa pagkakayakap ko kay Kiert ng marinig ko ang malalim na boses ni Tyson.

Si Kiert ay siguro nagulat din kaya naitulak niya ako at hinarap ang pinanggalingan ng boses.

“D-don.” nanginginig na saad ni Kiert at sabay na niluhod ang dalawang tuhod sa sahig. Yumuko siya.

“D-don. It is not what you think it is.” kitang kita ko ang pagtaas-baba ng balikat niya at ang panginginig ng kanyang boses.

Lumunok ako bago binalingan si Tyson na ang dilim ng mga mata. Si Pike sa likod niya ay naka-poker face lang. Miss na miss ko siya at gusto ko siyang salubungin ng yakap ngunit nanginginig ako dahil sa putok ng baril kanina. Na di konalam kung sino ba ang nagpaputok.

Hindi ko maitayo ang tuhod ko.

“Stand Cassidy.” may diing utos ni Tyson.

Nais kong ibaba ang paa ko sa sahig kaso nanginginig nga ito ng husto. Umiling na lang ako sa kanya.

“You really want me to kill this man.” bunot niya sa baril mula sa likod at tinuon iyon kay Kiert.

Tinakasan ata ako ng dugo sa kanyang ginawa. Ngayon nakumpirma ko na na siya ang nagpaputok kanina. Nang di ako gumalaw sa kinauupuan ko ay kinasa niya iyon.

“H-huwag Tyson…” pigil ko sa kanya.

Mahina ang kilos ko dahil sa kaba at takot sa kanya. Kaya ang hindi pasensyosong tao na kagaya ni Tyson ay nilapitan niya ako at kinaladkad. Hawak ng isang kamay niya ang braso ko. Sa sobrang higpit n’on ay akala ko mababali na niya ang buto ko. Ang isa niya namang kamay ay mahigpit na nakahawak doon sa baril niya.

Anang makarating kami sa taas pinatid niya ang pintuan sa kwartong tinutuluyan ko at saka niya ako tinulak papasok. Muntik na akong masapa sa lakas ng tulak niya sa akin. Humarap ako kay Tyson na niluluwagan ang itim niyang necktie. Nandidilim ang mata niyang nakatingin sa akin. Gumagalaw na rin ang panga niya sa galit.

Tinapon niya ang baril sa isang tabi at hinuli niya ang ulo ko saka marahas at may diin na siniil ang labi ko.

“Fuck this!” usal niya bago pinasok ang dila niya sa bibig ko.

---

Namiss niyo na ba ang triplets? Ako namiss ko na kaya gusto kong matapos ko agad ’tong flashback.

---

Don’t forget to vote, comment, and share this story to your friends.

Thank you!

CHAPTER 13

Chapter 13

Cassidy Pov

“Are you whoring with that man Cassidy?” anang ni Tyson habang ang labi niya ay bumababa na. Masakit ang labi ko, ang dila ko. Nalalasan ko ang sarili kong dugo dahil sa diin ng pagkakagat niya doon, nagkakasugat na ako dahil sa mararahas na halik niya.

Nais ko siyang patigilin dahil nagiging halimaw na siya. Masasakit na ang ginagawa niyang kagat sa bibig ko kanina at ngayon din ay nararamdaman ko na ang sakit ng kagat niya sa leeg ko.

Nakatayo lang ako. Wala akong ginawa. Di ako gumalaw kahit na konti. Sa mga halik ng mapupusok kanina ay di rin ako gumanti kasi kapag ginantihan ko siya ay mas sumasakit lang ito.

Pinikit ko ang mata ko saka dumaloy ang luha sa pisngi ko. Namiss ko siya. Namiss ko siya ng sobra at di ko aakalain na ganito ang gagawin niya sa akin. Hindi rin naman ako umaasa na sasalubungin niya ako ng banayad na halik at mahigpit na yakap pero itong ginagawa niya ay sobra na. Gusto ko nang patigilin siya at itulak siya kaso lang… baka mapatay niya ako. Di ko pa nga makalma ang panginginig sa tuhod ako dahil kanina.

“T-tyson… di naman.” naiusal ko. Ang kamay niya na nasa loob ng t-shirt ko ay tumigil iyon sa kakapisil. “Naglalaro lang kami Tyson…”

Huminto rin ang ngipin niya sa kakagat sa balat ng leeg ko. Nang hahapdi iyon.

“Playing? I don’t like what you were playing earlier.”

Nilayo ni Tyson ang katawan niya sa akin. Tumayo siya ng maayos sa harapan ko. Tiningnan ko siya at nakita ko na namamasa ang labi niya at namumula. So worked up. Hindi man lang nagbago ang tingin niya ng makita ang hitsura ko. Galit pa rin siyang nakatingin sa akin. Hindi na siguro ako aasa na magkakaroon ng awa sa akin si Tyson. Siguro nga hayop na ako kung ituring niya.

“Tinuturuan lang niya akong maglaro… ng game sa cell phone niya. Iyon lang Tyson. I’m not whoring to anyone, T-tyson.”

“Good. You knew who owns your life, hmm?”

Tinikom ko ang bibig ko at tumango.

“You aren’t allowed to whore anyone in this house except me. Understand?”

“Na- naiintindihan ko Tyson.”

Tumingin ako sa mukha niya at nakita kong pinagmamasdan niya ang katawan ko at ang mukha ko. Nakakaasiwa ang tingin niya sa akin. Nanliit ako para sa sarili ko.

Nitong mga nakaraang araw na wala siya dito at wala akong magawa dito sa bahay kung hindi ang magmukmok. Napagtanto ko na sa kabila ng takot ko kay Tyson, na sa kabila ng magaspang na asal niya sa akin, na sa kabila ng pagiging mapusok niya sa akin. Napagtanto kong di iyon naging hadlang upang hangaan ko siya.

Alam ko kahit na masama siya sa akin. May mabuti rin naman na parte sa kanya. Alam ko na may awa rin siya. Alam ko may kabutihan ang puso niya. Kasi kung wala pinatay na niya ako ng diretso noong gabing nakidnap ako. O kung hindi naman inuutusan na niya ang tauhan niyang ipatumba ako.

Kaya nga kahit na sa ugali niyang di kagusto-gusto… nagawa niya pa ring pasukin ang puso ko. Sa kabila ng lahat ng ginawa niya sa akin nahawakan niya pa rin ang puso ko. Di naman din kasi lahat ng ginawa niya sa akin ay labag sa kalooban ko. Ang iba doon ay ginusto ko rin naman.

Sa kaka-intimidate na tingin sa akin ni Tyson ay napalis ko ang luha ko gamit ang palad ko. Pinagdikit ko ang hita ko at nilagay ko ang kamay ko sa likuran ko bago yumuko.

Ilang minuto ang lumipas at di ko na alam ang ginawa ni Tyson dahil nakayuko lang ako. Pero ilang saglit lang nagsalita siya.

“Come here.”

I held my head up saka tumingin sa kung siya nakatayo kanina but wala na siya doon. Instead ay nakaupo na siya sa gilid noong kama at nag-a-undone noong black na long sleeve.

Napabuga ako ng malalim na hininga. Bakit ba ganito si Tyson? Bakit sa tuwing tinatakot niya ako saka naman niya ako papa-upu-in sa kandungan niya. Di ba niya alam na ang weird lang n’on?

Lumunok ako bago napagdesisyonang sundin siya. Wala rin naman akong magagawa kong tatanggi ako o aayaw ako. Hindi magpagtimping tao si Tyson. Madaling uminit ang ulo at madaling nagagalit. Hindi dapat pinapainit ang ulo niya dahil kapag ganoon makakapatay talaga siya ng literal.

Hinila na niya ako at binagsak sa lap niya. Siya na ang sumampay sa kamay ko sa balikat niya. Sa lapit namin ay magwawala na ang puso ko sa loob. Ang pamilyar na bango niya, ang hininga niya, and maiinit niyang kamay na pumasok sa loob ng shirt. Na miss ko talaga lahat ng iyon.

Di ko na napigilan pa ang sarili ko at niyakap ko na si Tyson. Hindi man lang nagulat ang katawan niya sa ginawa kong iyon. Pinisil-pisil lang niya ang likod ko gamit ang malaki, magaspang, at malakas niyang kamay.

“I miss you.” naibulong ko sa kanya habang ang ulo ko ay nakabaon sa kanyang leeg.

“I know.” anang niya lang saka bahagya akong tinulak at hinawakan ang baba ko upang halkan ako.

Napangiwi ako nang muli niyang makagat ang sugat ko doon kanina. Naiyakap ko ang braso ko sa kanyang leeg at ngayon ay ginagantihan ko na ang banayad na paghalik niya.

“Uhhm, umm,” halinghing ko ng susuin niya ang dila ko na para ba iyong may matamis na katas na kanyang hinahabol.

Pabaling-baling ang ulo namin ni Tyson habang ang bibig namin ay nakakonekta sa isa’t isa. Ninanamnam namin ang bawat lasa ng dila namin. Bawat sagupaan ng dila, ng ngipin, at labi. Nakakalasing masyado. Nakakaliyo. Habang ang kamay niya naman sa loob ng damit ko ay dinadama din n’on ang balat ko. Kaya napapakalmot lang ako sa buhok niya sa likod.

Ang tatlong katok galing sa pintuan ang nagpahiwalay sa amin ni Tyson. Pagkuwa’y tumulo pang laway sa paghihiwalay ng bibig namin. Niyakap ko na lang muli si Tyson. At mabuti dahil di siya umangal. Di niya kinuha ang kamay ko.

“Sorry to disturd Don, but the suits already came.” boses ni Pike ang narinig ko galing sa likod noong pintuan.

“Get off and get ready. We’ll attend to a party.”

Kinagat ko ang labi ko saka umalis sa kandungan niya. Si naman ay agad na tumayo at pumunta doon sa pintuan.

“Pike will going to bring your suit here. Make your move faster, Cassidy.” aniya bago umalis.

Nang umalis siya ay minabuti ko na lang na maligo kahit na maligo na naman ako kaninang umaga. Di ko na makalimutang magdala ng tuwalya saka damit na rin sa loob ng banyo. Natuto na ako. Ang mga damit na sinusuot ko ay iyong mga luma ko pa ring mga damit. May mga dumating naman na mga damit dito na para daw iyon lahat sa akin pero di ako komportable doon. Sanay na ako sa mga damit ko na luma at mumurahin.

Matapos ko magbibis ay lumabas ako sa CR at nagpupunas sa buhok gamit ang towel na ginamit ko kanina. Napaatras ako bigla nang makita ko si Pike na tahimik na nakatayo sa gilid kama. May nakalatag na doon na mga suit na nasa limang pares ata.

“Cassidy, magbihis ka na. Wag mong pinaghihintay si Don.” anunsyo niya at tumalikod para umalis.

Binaba ko ang towel sa leeg ko.

“Teka lang Pike. Anong gagawin ko sa suit na ’yan.”

“Ano ba ang ginagawa sa suit Cassidy? At saka naghihintay na si Don sa baba.”

“Teka bat ako magsu-suit?”

“Cassidy, ilang minuto lang ang binigay ni Don sa akin upang magtagal ako dito sa kwarto mo at kung di pa ako lalabas dito ngayon kakalat na ang utak ko sa sahig ngayon. Too much for asking just get ready.”

Napasinghay ako at lumapit na doon sa kama at tiningnan ko ang mga iyon. Hindi pa talaga ako nakakasuot ng suit. Hindi naman kasi ako sumali sa J and S Prom namin noon. Gumawa lang ako ng special project para kahit papaano ay ay puntos ako.

Ang mga suits na nakalatag sa kamay ay dalawang kulay puti, isang itim, sky blue at ang isa naman yellow. Ang pinili kong suotin ay ang puti na may konting touch ng kulay itim ang pinili ko. Nang masuot ko iyon ay parang pinagawa pa talaga iyon para magkasya sa katawan ko. Inayos ko rin konti ang buhok ko. Napangiti ako sa harap ng full body na salamin. Satisfied na ako sa hitsura ko.

Pagkababa ko ay nandoon na sa salas si Tyson na prenteng nakaupo. Nang makita niya ako ay tumayo siya at inayos ang suot niyang suit… na kulay itim na naman. Wala ba siyang ibang kulay na damit? Puro itim lang?

“Let’s go.” maikling anunsyo ni Tyson at nagsikilos naman ang mga tauhan niya.

Tahimik lang akong sumunod kay Tyson. Sa paglabas namin bumungad agad ang isang limo na kulay itim. Unang pumasok doon si Tyson at ako naman ay nagdadalawang isip kong sasabayan pa siya doon o baka sasama na lang ako sa mga bodyguards niya.

“Mr. Barromeo, please get in. The Don is waiting.” wika ng isang bodyguard sa akin.

“Ah… o-oo.”

Pumasok na rin ako doon saka ang bodyguard na rin ang nagsara sa pintuan. Sa harap ay may isang flatscreen imbes na glass ang partition noon tapos sa kabila naman ng kinauupuan namin ni Tyson ay may mini counter kung saan may wine doon, mga prutas at mga baso. I guess it was a customized limousine.

“You want some wine?” tanong ni Tyson nang magtagal ang mata ko doon sa mga wine at prutas.

Iniling ko ang ulo ko. “H-hindi… pero Tyson bakit ako sasama sayo sa… isang party?”

Tyson crossed his legs.

“You’re my escort.”

“Ahh…” napatango-tango ako. “P-pwede bang kumain ng prutas?” nguso ko sa mga  prutas.

Isang tango lang ang binigay niya sa akin at kinuha ko naman agad ang isang pinggan ng grapes saka ko iyon nilantakan. Paborito ko talaga kasi ito.

Tumigil lang ako sa kaka-kain ng mga prutas ng makarating kami sa venue noong party. Pinagbuksan kami ng pintuan at ako ang naunang lumabas tapos si Tyson. Inayos ni Tyson ang kanyang suit at ako ay napagaya naman sa kanya. Nakakatakot marumihan ang suot ko. Sana pala itim na lang ang kinuha kong color ng suit.

Napatuwid ako ng tayo ng biglang hinapit ni Tyson ang baywang ko. Napatingala ako sa kanya na parang wala lang. Di ko talaga siya nababasa. Lagi kasing nakakunot noo at laging seryoso. Para bang ikakamatay niya kapag nagpakita siya ng ibang ekspresyon.

Sa pagpasok namin ni Tyson sa isang hall napanganga ako. Mga taong di ko kilala pero nakaka-intimidate ang dating. Pakiramdam ko kasi ako lang ang mahirap na nahalo sa kanila. Mabuti na lang at pinasuot ako ni Tyson ng isang damit na nagpaangat sa akin. Di ako nagmumukhang mahirap.

“Maranzano. It’s a pleasure to you here.”  may isang lalaki na matanda na at kulubot na ang balat na bumati kay Tyson.

Nag-offer ng kamay ang matanda kaso di iyon tinanggap ni Tyson. Ang isang kamay niya ay hawak ang isang wine nang may magserve kanina. Tapos ang isa naman ay nakahawak sa akin. Kanina pa iyong kamay niya. Hindi niya ako hinihiwalay sa kanya.

Tinanguan lang ni Tyson ang matanda.

“Who is this pretty boy?” ang matanda.

“H-hello po.”

“My escort.” matamang sagot ni Tyson.

Ang matanda ay ngumisi sa akin. Napilitan naman akong ngumiti. Nakakakilabot ang ngiti na binigay ng matanda sa akin.

“If you’re finished with this pretty boy, Maranzano. Can I have him?” anang ng matanda.

Napakapit ako sa suit ni Tyson. Gusto kong magtago dahil sa sinabi nito.

“Hmm. You’ll die first before you can lay a hand on him. This boy is mine, Suldua.”

“Yours? I never knew you…” Di na pinatapos ni Tyson ang matanda saka ako hinila papalayo doon. Nilingon ko pa ang matanda at ngumisi siya sa akin na kinalaki ng mata ko

Napahila lang ako kay Tyson. Sa may bakanteng upuan ay pinaupo niya ako at binagsak niya ang wine glass sa mesa. Tumalsik ang laman n’on. Umupo rin si Tyson at niluwagan ang necktie niya. Nagtatagis na si Tyson sa kanyang bagang.

“Have you? Tsk! He’s having a death wish.” bulong ni Tyson.

Di ko na inusisa iyon dahil alam kong mainit na ang ulo niya. Sa paglinga-linga ko sa paligid ay may nakita na naman akong mga pundok ng pagkain. Kahit na kumain ako ng prutas papunta dito nagutom pa rin ako.

“Tyson… kukuha lang ako ng pagkain doon.” nginuso ko ang pagkain sa di kalayuan.

Sinundan ni Tyson ang nguso ko. Hindi tumango o uming si Tyson bugkos ay tatayo na sana siya kaso may dumating na grupo ng kalalakihan. Na kinatigil niya. Tumaas ang kikay ni Tyson sa mga bagong dating.

“The king of underground society is here. Long time no see, Maranzano. I heard from father that you two talked.”

“Bailey Suldua.” anang ni Tyson.

Hindi ko na hinintay pa na sagutin ako ni Tyson kaya umalis na ako doon. Pakiramdam ko rin kasi bawal ako doon. Masaya akong tumungo doon sa mga nakalatag lang na pagkain na halos wala namang kumukuha. Kumuha ako ng plate at ngumunguso habang namilili ng mga pagkain. Sa dami noon ay nahihirapan ako kung alin doon ang una kong kakainin.

Kukuha na sana ako ng shrimps nang may dumapong kamay sa forearm ko. Iwawaksi ko na sana iyon nang makita ko kung sink ang may-ari ng kamay na iyon.

“What are you doing here, Cassidy?”

“R-raven?” nautal kong anang.

“Come here. We need to talk.” si Raven at hinila ako.

---

Don’t forget to vote, comment, and share this story to your friends. Thank you!

CHAPTER 14

Chapter 14

Cassidy Pov

Dinala ako ni Raven sa isang sulok na kami lang dalawa at walang dumadaan na tao sa kinaroroonan namin. Tapos sa unahan ay may restroom. Nagpalinga-linga si Raven sa paligid namin na parang naniniguro na wala talagang tao.

Anong ginagawa ng isang police officer dito? Isa rin ba siya sa kilala ni Tyson? O kasamahan sa negosyo?

Pormal na pormal din si Raven sa suot niyang suit na maroon ang kulay. Ibang-iba ang hitsura niya ngayon kumpara noong doon sa bar.

“Raven, bakit mo ako dinala dito?” tanong ko sa kanya.

“Cassidy. Si Maranzano ba ang kasama mo dito?” di niya sinagot ang tanong ko.

“Si Tyson ba tinutukoy mo?”

“Tyson Greg Maranzano… sinama ka niya dito?”

Bumuntonghininga ako. Ano ba itong tinatanong sa akin ni Raven? Saka bat kilala niya si Tyson?

“E-escort niya ako. Kaya ako nandidito.”

Syempre ayaw ko namang sabihin sa kanya na hawak ako ni Tyson. Na alipin ako ni Tyson.

“Cassidy… makita ko ang Auntie mo at ang mga pinsan mo. Sinabi nila sa akin na sumama ka raw sa ianag lalaki? Sabihin mo Cassidy. Si Tyson ba iyon? Si Tyson ba ang tinutukoy nila?” may pag-aalalang ani niya.

Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi ni Raven. Nagkita sila ni Auntie at sa mga pinsan ko. Kinabahan ako at iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Pilit kong kinakalma ang puso ko na pilit kumakawala sa dibdib ko dahil sa kaba.

“A-ano ba ang sinasabi mo Raven?” pagmama-ang maangan ko sa kanya.

Napangiwi ako nang biglang hulihin ni Raven ang dalawang braso ko. Mahigpit ang pagkakahawak niya doon at naangat niya ako sa ginagawa niya.

“Cassidy. Pulis ako matutulungan kita. Whatever your problem is tutulungan kita. Kahit si Tyson pa man iyan.” pangpipilit niya sa akin.

“R-raven nasasaktan ako.”

He snapped out at agad akong binitawan. Gulat din siyang nakatingin sa akin. Gulat siya sa ginawa niya sa akin.

“S-sorry Cassidy. I just want to help you. Sinabi ng Auntie mo na para ka daw’ng napilitan lang na sumama sa taong kasama mo noong umuwi ka sa bahay ninyo. At sabi rin niya na parang may kaya rin ang lalaking kasama mo…”

“… paano kayo nagkita ni Auntie Tanya, Raven?” pinutol ko siya.

Huminga siya. “Pinuntahan ko ang bahay mo nang di kita makita sa bar na pinagtatrabahuan mo. At may nakapagsabi sa akin na di ka na daw pumapasok kaya napapunta ako sa bahay ninyo para kumustahin ka. At iyon na… kinuwento na ng Auntie mo kung ano ang nangyari sayo.”

“Si… sina Auntie kumusta na sila Raven.”

Bumuntonghininga si Raven. “Cassidy, hindi ito ang tamang oras para alalahanin mo sila. Nasa maayos naman sila at kung di mo rin natatanong maayos din ang ama mo sa kulungan. I look after him.”

Nakahinga ako nang maluwag dahil sa sinabi ni Raven. Mabuti at maayos lang si tatay doon sa kulungan.

Pero ang kalagayan ko ngayon… sasabihin ko ba kay Raven ang kalagayan ko? Kung sasabihin ko ba matutulungan nuya talaga niya ako? Kung sasabihin ko ba sa kanya may magagawa ba talaga siya? Magtitiwala ba ako sa sinasabi ni Raven sa akin ngayon? Maasahan ko ba talaga siya? Matutulungan niya ba talaga akong makaalis sa nakaka-dena kong leeg kay Tyson?

Hindi ko rin naman kilala si Raven. Nagkausap lang kami ng ilang beses at bukod sa pangalan at propesyon niya iyon lang ang alam ko sa kanya. Kaya papaano ako magtitiwala sa kanya? Ako nakita ko na kung gaano ka makapangyarihan si Tyson at kung ikukumpara ko silang dalawa. Masasabi kong mas makapangyarihan si Tyson.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ito na sana. Ito na sana ang hinihiling kong tulong. Kaso kung makakaalis ako sa bahay ni Tyson makakasiguro ba ako na di na ako makikita ni Tyson? Teka bat parang may pumipigil din sa akin. Bakit parang may pumipigil sa akin na wag umalis. Na wag tumakas.

“Maybe you don’t trust ne enough Cassidy, but here’s my number. Just give me a call at tutulungan kita. Pupuntahan kita kahit na saan ka man.”

Hindi ko tinanggap ang calling na binigay niya sa akin kaya ipinasok na lang iyon ni Raven sa bulsa ng suit ko na nasa bandang dibdib.

“Sige na bumalik ka na doon. Baka hinahanap ka na.”

Katulad ng sinabi ni Raven. Pagbalik ko doon ay tumataas na ang leeg ni Tyson. Lumapit ako sa kanya.

“Where the hell did you go? I was looking for you!” nagtatagis ang bagang niyang tanong sa akin. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit kaya napangiwi ako doon. Kanina rin ay hinawakan iyon ni Raven tapos dinagdagan niya pa. Kung kanina hila-hila ako ngayon naman ay braso ko na naman ang balik na pigain.

“Na…” di ko maaaring sabihin sa kanya iyong pag-uusap namin ni Raven. “Nag-CR lang ako Tyson. Natagalan lang dahil… mnaraming tao.”

“Grab your food so that we can take a sit.”

Tumango ako sa kanya at nauna nang maglakad si Tyson patungo sa table namin kanina kaso nang kumuha ako ng isang plate ulit ay may biglang nagpaulan ng bala kaya napasigaw ako sa takot!

“AHHHHH!!!” napaupo ako sa sahig at tinakpan ko ang tainga ko gamit ang kamay ko dahil sa balang umuulan sa paligid ko.

“T-tysonnn….” agad na bumuhos ang luha ko dahil aa takot ko. Nanginginig na ang kamay ko at tugod. Ang malalamig na pawis sa noo ko ay nagsilabasan na.

Wala na akong paki kung nasasagi na ako sa mga taong nagpapanic sa paligid ko. Ang iba napapatid ako at natatapakan ang paa ko pero di ako gumalaw. O tamang sa sabihin ko na hindi ako makagalaw ngayon dito sa kinaroroonan ko.

Ang ingay na pinaghalong sigaw ng mga tao at palitan ng bala ang nagpapabingi sa akin. May mga narinig akong pagkabasag ng mga babasaging bagay, mga bala na tumatama sa mesa at sa dingding. Ako ay sigaw rin ng sigaw ng tulong. At minsan natatawag ko ang pangalan ni tatay ko dahil sa sitwasyon ko.

May humawak sa kamay ko kaya napatingin ako doon.

“Tyson.” usal ko.

Ang kamay ni Tyson ay may hawak na isang hand gun. Gumapang kami ni Tyson sa sahig dahil may nagliliparan pa rin bala sa ere.

“Stay here. Babalikan kita dito. Okay?” si Tyson ng makarating kami sa ilalim ng mesa.

“P-pero natatakot ako.”

“Magtago ka lang dito. Babalikan kita.” anang ni Tyson at lumabas sa ilalim ng mesa saka nakipagpalitan ng putok.

Sa ilang minutong putukan ng baril ay umiiyak lang ako sa ilalim ng mesa at yakap-yakap ang tuhod ko. Nang may kamay na humila sa akin ay sisigaw na sana ako nang makita kong si Tyson iyon.

Umalis ako sa ilalim ng mesa saka tumayo. Wala nang putukan. Pero ang paligid ay may mga nakahandusay ng mga tao. Mga basag na salamin, ilaw at iba. Sobrang kalat at may mga talsik pang mga dugo. Sa paglinga-linga ko sa paligid ay biglang umikot ang mundo. Ang masangsang na amoy ng dugo at iba pang amoy ay nalanghap ko ay iyon ata ang napaliyo sa akin. Pilit ko namang nilalabanan ang pagbigat ng takip mata ko kaso nilamon na ako nito.

---

Nanlalabo ang mata ko nang magising ako. Kinusot ko ang mata ko para luminaw ang paningin ko. Napabangon mula sa pagkakaunan ko sa hita ni Tyson. Napahawak naman ako sa ulo nang naramdaman ko ang pagsakit doon.

Napatingin ako sa paligid ko at na-realized kong nandidito na kami ni Tyson sa limo niya. Tumingin ako kay Tyson na naka-poker face lang.

“Feeling better?”

“Ahm, oo.” sagot ko sa kanya.

Biglang pumasok sa isip ko ang nangyari doon sa party kaya bumalik naman ang naramdaman kong kaba kanina at takot. Napapahinga ako ng malalim. Kinakalma ko ang loob ko.

Pinikit ko ang mata ko at sapilitan kong inaalis ang mga naririnig kong putukan ng baril at sigaw ng tao kaso para lang akong hinihila nito pailalim at para akong natatabunan sa ingay at sigaw. Tumulo na naman ang luha ko.

Bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon? Paano ko ba maibabalik ang dati kong tahimik na buhay? Ayaw ko nito. Ayaw ko.

“It’s fine. It’s over.”

Naimulat ko ang mata ko. Tyson jail my face on his calloused palms. Kinagat ko ang labi ko bago ko siya niyakap.

“Natatakot ako. Natatakot ako Tyson. Ayaw ko nang ganito. Please, ayaw ko nito.”

“Hushhh!”

---

Nang mga sumunod na araw ay wala na naman si Tyson sa bahay niya. Balik na naman ako sa pagiging bagot. Pero mas nabagot na ako ngayon kasi wala aking mapaglilibangan. Di na rin kasi ako nilalapitan ni Kiert at natatakot na rin ako para sa kanya. Baka kung ano kasi ang gawin ni Tyson sa kanya.

Iyong nangyari sa party’ng dinaluhan namin ni Tyson ay presko pa rin sa utak. Iwan ko napapanaginipan ko pa nga iyon.

Sa sumunod na araw ay naging masigla ako nang na ako dahil hinahayaan na ako ni Ma’am Silvia na makialam sa mga gawaing bahay. Kaya ngayon ay nagdidilig ako sa mga halaman dito sa backyard gamit ang water hose. Napapa-hum pa ako ng kanta.

Ang pagha-hum ko ng kanta ni Taylor Swift ay naputol nang may marinig akong mga lalaking nag-uusap.

“Saan ba natin ito ililigpit? Ano na namang gagawin nating alibi sa pagkamatay ng babaeng ito?”

Pinatay ko ang hose saka nakinig.

Ang mga matatayog at mayabong na halaman ay hinawi ko. Upang mapunan ko ang pagiging kuryuso ko sa narinig kong usapan. Anong babae? Anong ililigpit at alibi? Tapos patay?

Di ko lubos maunawaan ang nararamdaman ko. Kumakabog ang puso ko at ang tuhod ko ay pinanghihinaan.

Nang mahawi ko ang halaman ay doon ko nakita ang isang katawan ng babae na nakasilid sa isang malaking nag at nakalabas ang ulo noon at ang isang kamay.

Napasinghap ako at napaatras. Kinagat ko ang labi ko at mariin na tinakpan ang bibig ko.

“May tao ba dyan? Sino ’yan?”

Malalalim ang lunok na ginawa ko. Bakit may bangkay nang babae doon?

“Sinong nandyan?!”

Halos maputol ang hininga ko nang may tumakip sa bibig ko mula sa likuran ko at hinila ako sa sa pinakamalapit na dingding at nagtago.

“Shshh!”

Nang bitawan nang kung sino ang tumakip sa bibig ko ay lumingon ako at nakita kong si Kiert iyon. Napahawak ako sa damit ni Kiert dahil nawalan ng lakas ang tuhod ko. Umaalpas ng todo ang ang dibdib ko. Akala ko kung sino na. Akala ko mahuhuli na ako.

“Hindi ka dapat nakikinig sa usapan ng may usapan Cassidy.” si Kiert at nakatingala ako sa kanya.

Napakahawak ako sa damit ng mariin.

“B-akit? Bakit may bangkay ng tao? Bakit… bakit?” napailing na lang ako nang di ko alam kung ano ang sasabihin ko, kung ano ba dapat ang tanong ko. Gulong-gulo ang utak ko. Sa dami ng tanong na pumapasok sa utak ko ay di kobalam kung alin man doon ang uunahin ko.

“Cassidy. Ito ang trabaho namin dito. Nagliligpit ng bangkay. Pumapatay ng tao.”

Napabitiw ako sa pagkaka-kapit ko sa damit ni Kiert. Muli akong napalunok at napaatras hanggang sa tumama na ang likuran ko sa dingding.

Lumapit si Kiert sa akin pero pinigilan ko siya. “D-dyan ka lang. Wag kang lalapit sa akin.” Ibang-iba si Kiert ngayon. Parang di siya iyong lalaking nakausap ko dati at nakalaro.

“Hindi mo alam kung ano ang pinapasok mo Cassidy. Hindi mo kilala si Don. Walang ni isang tao dito Cassidy ang hindi nakapatay ng tao. Kung iisipin siguro ikaw. Ikaw lang ang taong hindi pa nakakapatay.”

“Tumigil ka!” pabulong kong sigaw kay Kiert. Ayaw ko nang marinig pa ang mga sinasabi niya. Hindi ko na nagugustuhan ang mga pinagsasasabi niya.

“Di mo ba kilala ang babaeng iyon Cassidy? Iyon ’yong babaeng nagbigay ng droga sayo. Iyon ’yong babaeng dahilan kung bakit ka nadidito. Pinahanap siya ni Don at pinatay matapos pakinabangan.”

Lumapit ako kay Kiert saka kinuwelyuhan ko siya.

“Tigil na sabi diba!” may diin kong wika sa kanya.

“Bakit Cassidy? Diba gusto mong malaman kung bakit ka nandidito at bakit hindi ka pinatay ni Don?”

Napakurap-kurap ako. Oo gusto kong malaman iyon. Gustong-gusto kong malaman pero ngayon parang sumasara na ang utak ko tungkol doon. Bakit ako natatakot malaman ang totoo?

“Hindi ka pinatay ni Don Cassidy kasi kamukha mo ang babaeng dapat ay asawa ni Don ngayon.”

Napasalampak ako sa sahig dahil sa narinig ko kay Kiert. Di ko na nakayanan pa ang naghahalong emosyon sa akin. Si Tyson… may asawa na dapat? Kamukha ako ng dapat ay asawa niya?

“Dapat sana ay nakontento ka na Cassidy. Dapat di ka na nakuryoso pa. Hindi lang ikaw ang unang lalaki at babae na dinala dito ni Don dahil kamukha ka nang asawa niya… marami na kayo Cassidy.”

Tumingala ako at nauutal na umusal, “A-anong ibig mong s-sabihin?”

Nag-squat si Kiert sa harapan ko.

“Marami na kayong dinala dito ni Don at naging parausan niya kung sa tingin mo Cassidy ay iba ka. Sasabihin ko sayo. Di ka naiiba doon.”

“N-nasaan na ang mga dinadala ni T-tyson dito?”

“Sa tingin mo ano ang ginawa ni Don?”

Nahasa ko ang ngipin ko. “S-sabihin mo na sa akin kung ano ang nangyari sa nga iyon Kiert.” utos ko sa kanya.

Pinalis ni Kiert ang luha sa pisngi ko. Tinampal ko ang kamay niya.

“Tch! Hindi ka nagpapahawak sa akin pero sa taong mas delikado pa sa akin nagpapahawak ka? Isa ka rin naman sa mga puta ni Don.” huminga siya nang malalim. “Gusto mo talagang malaman kong ano ang nangyayari sa mga dinadaka dito ni Don? Ang iba pinapatay, ang iba nabaliw, ang iba naman nagpapakamatay ng kusa.”

---

I bet alam niyo na kung ano ang susunod na gagawin ni Cassidy after what he heard from Kiert.

---

Don’t forget to vote, comment, and share this story to your friends. Thank you!

CHAPTER 15

Chapter 15

Cassidy Pov

Alam ko na naman na naging parausan na ako ni Tyson. Tanggap ko na iyon. Pero gusto ko rin naman ang ginawa ni Tyson sa akin. Di iyon naging labag sa loob ko dahil gusto ko naman. Sa mga ginawa ni Tyson sa akin. Di ko naman naramdaman na isa akong parausan lang. Oo nga’t mapusok si Tyson sa akin pero maingat naman siya sa katawan ko-sa akin.

Di ko naramdaman na habang nag-iisang katawan kami ni Tyson na isa ako sa mga puta niya. Di ko naramdaman na isa akong gamit lang na parausan ni Tyson. Cause, I can feel his care when we’re having sex even tho’ he was rough.

Kung ganoon si Tyson sa nakaraan niya… siguro iba ako? Iwan ko di ko na alam.

Naguguhulan na ako. Sinasabi ko lang ba ito dahil di ko kayang tanggapin na ganoon si Tyson? Dahil ba iniisip ko na mabait parin si Tyson kahit papaano… kaya ayaw itong tanggalin ng utak ko? Iniisip ko lang ba ito dahil… gusto ko na siya?

Nawala saglit ang utak ko. Naging blanko ang utak ko at di ko na alam kung ano ang nangyari sa paligid ko hanggang sa maramdaman ko na lang na may bibig nang naglalakbay sa leeg ko. Doon lang bumalik ang lahat. Bumalik ang lumilipad kong utak dahil doon. Saka ko nakita si Kiert na hinahalikan na ang leeg ko.

Napahawak ako sa balikat ni Kiert at pilit ko siyang tinutulak kaso mas malakas siya kumpara sa akin. Naiiyak ako dahil hindi ko siya magawang itulak gamit ang lakas ko. Pilit kong pumipiglas sa kanya ngunit humigpit lang ang pagkakahawak niya sa akin. Hawak niya ang bibig ko kaya di ako nakasigaw.

Umiimpit na ako dito sa ilalim niya. Hindi ko man lang namalayan na nahiga na pala ako dito.

“Ahhmmpp!!!” gusto kong sumigaw ng saklolo dahil nandidiri ako sa ginagawa ni Kiert sa katawan ko. Nandidiri ako sa ginagawa niya. Hindi ko gusto ang ginagawa niya sa akin.

Tumigil ako sa kakapiglas sa kanya ng maubos na ang lakas ko. Hinayaan ko lang siya sa gagawin niya sa akin habang dumadaloy ang presko kong luha.

Sobra-sobra na ito. Labis na itong pinagdadaanan ko dito. Ayoko na. Kung ito man ang naging kapalit sa kagustuhan kong mabuhay sana pala namatay na lang ako. Sana pinatay na lang ako. Sana mawala na lang ako.

Ang bibig ni Kiert na sana collar ay biglang nawala nang may narinig akong isang hampas. Tunog ng isang katawan na hinampas.

“You’re really asking for your death!”

Napatingin ako kay Kiert na nasa ground na at duguan ang gilid ng ulo. Nakaluhod siya doon, hawak ang ulo niyang may dugo. Di ko alam kung papaano siya nakarating doon. Sa tabi ko at nakatayo na si Tyson at nakatutok ang isang M4A1 rifle kay Kiert na nasa ground.

“Don. Kaya pala baliw na baliw ka dyan sa bago mong puta kasi- AHHH!!” naputol si Kiert sa isang sigaw nang biglang barilin ni Tyson ay hita ni Kiert.

Napasiksik ako sa katawan ko doon sa gilid at tinakpan ko ang tainga ko. Mababaliw ako dito. Iniling-iling ko ang ulo ko. Hindi ako magtatagal dito at mababaliw ako.

“You talk so much! I already said, that what’s my property is always mine . ALONE! I made myself clear and loud ahead, but you didn’t listen. I once forgive you but I’m not generous enough to give you a second chance, fucker!” nagtatagis na ang bagang ni Tyson sa galit. Kahit na nasa likuran na ako at nakaupo ramdam ko ang galit niya. Galit na hindi ko maarok kung hanggang saan.

“G-ganun mo ba ka espesyal iyang binatang iyan sayo Don? Dahil ba magaling din iyan? Dahil ba… URGHH!!!” napatigil ulit si Kiert dahil binaril na naman siya ni Tyson sa balikat niya.

Ngumisi lang si Kiert.

Ang ibang tauhan ni Tyson ay walang ginawa. Nakatingin lang iyon kay Kiert at walang balak na tulungan.

“Don sa mga sinabi ko sa puta mo. I bet. Pati iyan matatakot na sayo… lalo na sa ginagawa mo sa akin ngayon a-”

“Your voice makes my mind spin.” kalmadong anang ni Tyson pero nakakalikabut din iyon at saka binaril si Kiert sa ulo.

Napapikit ako doon saglit at muling binukas ang mata ko.

Matapos iyon gawin ni Tyson ay humarap siya sa akin. Nangatal ang buong katawan ko. Napatingin ako doon sa mahabang baril na hawak niya. Papatayin din ba niya ako? Tyson handed his gun to Pike and Pike took it.

Dalawang hakbang at mas nagkalapit kaming dalawa.

Pinikit ko na lang ang mata ko dahil sa naramdaman kong kaba at takot. Kung takot ako sa kanya noon mas lalo na ngayon. Dahil alam ko na kung papaano kadali sa kanya ang kumuha ng buhay. Hindi magandang ginagalit ang taong tulad ni Tyson.

Mariin kong pinikit ang mata ko nang maramdaman ko ang kamay niya sa balikat ko na exposed. Literal na ang panginginginig ng katawan at pati na nang labi ko.

“Cass, I will not hurt.”

Napalunok ako at di ko pa rin binubuksan ang mata ko.

“Remember, if you don’t make me mad. I will not hurt you. If you’ll obey me. I will never hurt you, Cass. Open your eyes. I will not hurt you.”

Dahan-dahan kong binuksan ang mata ko at nakita ko ang panga ni Tyson na bumabakat na ang buto doon. Di ko matukoy kung sa galit o pagtitimpi na niya. Nakapantay na siya sa akin ngayon.

“Na… natatakot ako Tyson. Natatakot ako.” mangiyak-ngiyak kong ani.

Niyakap niya ako. Niyakap ko rin ang braso ko sa leeg niya at binaon ko ang mukha ko sa kanyang leeg. Muli akong napaiyak doon sa leeg niya.

“I will kill anyone who dare to touch you Cass. Always remember. You’re mine, hmm?”

Tumango-tango ako doon sa leeg ni Tyson. I’d rather have him than anyone too. I knew he is a dangerous man but I’m only comportable in his arms. Sa kanya lang ako komportable sa kabila ng lahat. Ano man ang sinabi ni Kiert… totoo man iyon o hindi wala akong pakialam. Basta hindi ako sasaktan ni Tyson at nandidito lang siya okay lang. Manhid na ba ako n’on? Iwan ko kung baliw na rin ba ako tulad ng ibang tao na naging parausan na rin ni Tyson. Saka… kung dahil kamukha ko ang magiging asawa niya noon… dapat bang magpasalamat ako dito sa mukha na mayroon ako? Siguro oo kasi dahil dito humihinga pa ako. At maaaring hindi rin dahil… napunta ako sa sitwasyon na ito.

Naalala ko pa ang binigay na calling card sa akin ni Raven. Nasa akin na iyon pero di ko iyon tinawagan kahit na isang beses. May telepono dito… pero di ko magawang tawagan iyon. Gusto kong makaalis dito pero may parte sa akin na gusto ko pa ring manatili sa kabila ng lahat.

Siguro na baliw na ako. Dahil kahit na sa takot ko kay Tyson mas gugustuhin ko pa ring manatili dito. Mananatili ako dito… kay Tyson.

Naramdaman ko na lang ang pag-angat ko sa ere. Niyakap ko nang mahigpit ang kamay ko sa leeg ni Tyson. At ang binti ko ay ginapos ko rin sa kanyang baywang sa takot na baka mahulog. Sinuportahan naman niya ang katawan ko.

Pagdating silid ko ay dumiretso si Tyson sa banyo. Nilapag niya ako sa sink at pumunta siya doon sa bathtub saka in-on ang tubig doon at bumalik sa akin.

Hinawakan ni Tyson ang laylayan ng damit ko itataas na niya sana iyon nang pigilan ko siya.

“A-ako na Tyson.”

Umiling naman siya.

“Let me.”

“T-tapos na naman ako maligo kaninan-”

“I don’t like that fucker smell lingers on you.”

Nang mahubad ni Tyson ang t-shirt ko. Sunod niya namang hinubad ang short ko at brief. Naitakip ko ang kamay ko doon sa ari ko at yumuko.

I can feel my nape and cheeks heated in unison. I’m naked in front of him. Nang mapansin kong naghuhubad din si Tyson sa long sleeve niya na kulay itim ay napaangat ako sa ulo ko sa kanya.

Binaba niya ako at hinila sa shower room.

“Let me wash you.” aniya at hinulog lang kung saan ang long sleeve niya.

Tumango ako kay Tyson at hinayaan lang siya sa ginagawa niya. Now, paano ako makakaalis dito? How can I leave, when I like and love this. May my feelings will not be reciprocated but Tyson’s actions and behavior is enough. All of it is enough.

Criminal or not. Dangerous or not. I still like him in spite of all. I know that what I’m feeling is not an illegal nor a crime.

I jolted.

Tyson’s hands wandered around naked body. Soaping me. Bathing me like I’m a person who is incapable to wash my own. After bathing me sunod naman na naligo rin si Tyson. Nagpapailalim siya sa shower habang ako ay nasa harapan niya. Kitang-kita ko kung paano dumadaloy ang tubig sa magandang katawan ni Tyson. Kitang-kita ko kung paano nagf-lex ang mga muscles niya.

Nagsasabon na siya sa katawan niya at gusto kong ako rin ang magsabon sa kanya. Napakagat labi na lang ako.

“You want?” sabi niya at binagay ang isang sabon sa akin.

Tumango ako at tinanggap ko ang sabon na sana sa kamay niya. Pinabula ko iyon at pinahid sa katawan niya.

“P-patayin mo… muna ang shower.” bulong ko dahil lumalagaslas pa rin kasi ang tubig sa katawan niya at walang silbi ang pagsasabon ko.

“Hmm.” hininaan niya iyon kaya nasabunan ko siya ng maayos. Sa tiyan ng matigas at hulmadong-hulmado ang katawan. Pinalandas ko ang kamay kong bumubula mula sa ibaba patungo sa dibdib niyang malapad. Di ko mapigilang di pamulahan dahil nahihimas ko siya. At nahahawakan ko ang katawan niya.

Napapaungol si Tyson dahil sa hagod ko sa katawan niya.

Kahit sa kalagitnaan ng lamig umiinit pa lalo ang batok at pisngi ko sa tuwing napapadaan ang kamay ko sa nipples ni Tyson na matigas-tigas. Ang kaya ko lang abutin ay ang balikat niya lang. Kaya doon lang nasasabunan ko. Sinali ko na rin ang biceps saka triceps niya at pababa pa.

“I-ito na.” Binigay ko sa kanya ang sabon kaso di niya iyon tinggap kay tiningala ko siya.

“You won’t wash him?” aniya at binagsak ang tingin doon sa ari niyang sumasaludo na. Kailan pa iyon tumayo? Humihindig na ang pagkalalaki ni Tyson.

Binalik ko ang tingin ko sa kanya. Mas lalong sinilabaan ang pisngi ko. Nang wala akong ginawa ay kinuha ni Tyson ang kamay ko at pinahawak niya doon sa kanyang ari na matigas at nakatayo na. Nahulog iyong sabon sa tiles. Napalunok ako nang maramdaman ko ang pag-igting n’on sa kamay ko.

“Your hands are the best of all, Cass.”

Napatingin ako sa dalawang kamay ko na nakahawak sa kanya. Ano ang gagawin ko dito? Hahawakan ko lang ba ito?

“Move your hands. Move your hands. Up and down, Cass.” si Tyson at g-in-uide nang isang kamay niya ang kamay ko sa paggalaw. Habang ang isa ay nakatukod sa tiles sa likod ko. “Hold it tight.”

Nang masanay ang kamay ko. Ako na mismo ang gumalaw sa kamay ko doon sa ari ni Tyson. Moving hands hands up and down in unison. Ganoon ang ginagawa ko at bigla akong niyakap ni Tyson saka ang kamay niya naglakbay sa likuran ko pababa hanggang sa natunton nito ang pakay niya.

“A-ahh, uhmm, ahh.” napaungol ako nang ipasok ni Tyson ang daliri niya doon sa butas ko.

“Let’s clean you up here, too.” bulong niya at walang habas nilalabas pasok dalawang daliri doon. Halos iangat ko na ang pwet ko dahil sa ginagawa ni Tyson. Baon kung baon sa daliri niya sa akin habang ang kamay ko naman ay walang tigil sa kakamaneho sa kanya.

Nang muling lumagaslas ang tubig sa ulo namin ni Tyson ay bihuhat niya ako habang ang tatlo na niyang daliri ay nakabaon sa akin. Kumapit ako ng mabuti sa kanya dahil medyo madulas na ang katawan ni Tyson dahil sa basa ito.

“Ah, ahh, ummmmp… T-tysonnn…” halinghing ko sa loob ng banyo dahil sa daliri ni Tyson sa nasa loob ko at nilalabas pasok niya iyon sa akin.

“I really like your moans, Cass.” bulong ni Tyson habang ang labi niya ay nasa leeg ko. “You’re so fragile Cass. So, fragile that I think, I might break your arms with my hand alone.”

Buhat-buhat ako ni Tyson nang lumabas kami sa CR. Akala ko ay magbibihis na kami ngunit doon pala sa bathtub na puno sa tubig at bula ang tungo namin. Nilubog ni Tyson ang katawan namin doon sa malaking bathtub. Naiangat ko ang ulo ko dahil umaabot sa leeg ko ang tubig. Napasinghap ako nang maamoy ko ang amoy vanilla sa bathtub.

D-in-rain ni Tyson ang tubig hanggang sa lutang na ang dibdib ko. Naiangat ko ang pwet ko nang bunutin ni Tyson ang daliri niya sa akin.

“T-tyson. M-may tanong sana ako.” nahihirapan kong usal dahil sa labi ni Tyson na nasa batok ko at dahil na rin sa kamay niya hilalamas ang dalawang utong ko.

“Hmm, what is it?”

“B-bakit kailangan m-mong patayin si K-kiert?”

Napatigil saglit si Tyson sa kanyang ginagawa.

“Uhm, ahh…” ungot ko nang dumiin ang kamay niya sa utong ko na tinitigasan gaya ng ano ko sa baba.

“I told you Cass. I don’t like it when someone touches my property. I brand you mine so, you’re mine. And if someone touches you. I will not think twice to kill em.”

Humarap ako kay Tyson at dinala ko ang palad ko sa kanyang mukha.

“H-hindi mo naman ako igagaya sa mga naging… dating parausan mo diba? Tyson?”

Tyson groaned.

“That man said it to you? That I have a parausan before you?”

Napatango ako.

“Don’t believe him. He’s just spouting faceless words to you. And like what I said. I will not hurt nor kill you if you’ll obey me. So as my pet Cass, obey your master, okay?”

Tumango ako kay Tyson. At hinalkan ko ang labi niya. Inangat ni Tyson ang katawan ko at pinaupo niya ako sa kanyang beywang. Nararamdaman ko ang pakina-kinang kiskis ng ari niya sa pwet ko. Naigalaw ko ang pwet ko pababa at taas.

“Yeah, move that ass of yours like that Cass.”

---

I don’t know kung ayos ba itong update ko ngayon. Talagang di pa po maayos ang mental health ko ngayon. 😑

CHAPTER 16

Chapter 16

Cassidy Pov

Habang hinahalikan ko si Tyson ay napansin kong di siya gumaganti sa mga halik ko kaya napatigil ako at nilagyan ko nang distansya ang mukha naming dalawa. Tumigil din ako sa kakagalaw sa baywang ko pero nararamdaman ko pa rin ang pagkalalaki ni Tyson sa pwet ko. Nakakakilit iyon kahit may tubig. Ang kamay ko naman ay nakahawak sa edge ng bathtub sa likod ni Tyson.

“H-hindi mo ba gusto ang ginawa ko?” tanong ko kay Tyson dahil di kasi siya gumaganti sa halik ko. Inaamin ko siya lang ang taong nahalikan ko kaya papaano ko malalaman kong magaling na ako? O tama ba iyong ginagawa ko o nag-improve na ba ang kaalaman ko doon sa halikan.

Tumas ang kilay ni Tyson. Isa sa napansin ko bukod sa madali siyang magalit, mainitin ang ulo at laging naka-poker face si Tyson. Napansin ko na paborito rin niyang itaas iyong kilay niya pagna-aaliw siya o di kaya’y ayaw niyang salita.

Ang may bulang kamay ni Tyson ay nilagay niya sa utong ko. Isang himas ang ginawa niya doon saka niya iyon inipit sa daliri niya.

Napanganga ako at humigpit ang kamay ko sa pagkakakapit sa gilid ng bathtub.

“I just want to look at you kissing me Cass.”

“Uhm, uhhh…” ako nang ang dalawang kamay na ni Tyson ang naglalaro sa utong ko.

“Oh, look at this two little pink buds. They’re hard Cass and it’s perky. Does it always this sensitive?”

Umiling ako kay Tyson at pumikit na lang upang damhin ang nanakit kong utong dahil sa kakaipit n’on sa daliri niya.

“Hindi… hindi ko alam Tyson.”

Pinaikot-ikot ni Tyson ang utong ko sa daliri niya na kina-ungol ko sa sarap n’on kahit may hapdi. Singguban ni Tyson ang isang utong ko at ang isang kamay niya ay niyakap niya sa katawan ko.

Ang ilang minutong pagbabad namin ni Tyson sa bathtub ay natapos ng kargahin niya ako. Palabas doon. At ang labi niya ay di niya inalis sa kakasuso sa utong kong masakit na. Magpoprotesta na sana ako dahil basa kami at diretso lang ang paglakad niya sa labas ng CR. Napapaliyad ako sa ulo ko dahil sa mapupusok niyang pagsuso sa akin. Hiniga ako ni Tyson sa kama at saka nagmamadaling nilagay ang mga binti ko sa kanyang balikat.

Hinanda na niya ang ari niya at itinuon na iyon sa bakuna ko.

“T-teka lang T-tyson…” pagpipigil ko kay Tyson nang ipapapasok na noya sana ang kargada niya sa akin. Natigil ang ulo n’on sa bakuna ko.

“Why Cass?” Tyson growled.

“C-condom… hindi ka pa naka-condom.” mahinang ani ko. Alam ko naman na na-loosen na ako doon kanina pa doo  sa loob ng shower kaso di siya nagsuot ng condom.

Nandidito na kami ngayon sa kama ko. Kapwa kaming na hubo’t hubad. Siya nakaluhod samantalang ang dalawa kong binti ay nakasampay sa malapad niya balikat. Handang-handa na si Tyson na ipasok sana iyong pagkalalaki niyang umiigting na sa tigas.

“Will we need it at time like this Cass?” tanong ni Tyson saka niya pinapadulas ang ari niya sa bakuna ko na kumikislot na at tinatawag na ang ari niya.

“Umm, ummp!” ungot ko at napapakapit ako sa kamot sa uluhan ko dahil sinasadya talaga ni Tyson na ipadaan iyong ari niya sa bakuna ko.

“Your hole down here is almost begging to my cock to enter Cass. It is dripping with your cum.”

“Ty- Tyson.” hingal kong tawag sa kanya.

“Why? Why do you want me to wear a sock Cass? Don’t you want me bare?”

Na-arko ko ang katawan ko nang yumuko si Tyson at dinala ang bibig niya sa utong ko. Tinutudyo niya iyon gamit ang dila niya. Nanakit na ang baywang ko dahil sa pagkakayuko ni Tyson kaso di ko magawang magreklamo sa posisyon naming dalawa.

“G-gusto ko Tyson.”

Naramdaman kong ang ari niya ay nag-slide at nagtama ang ari naming dalawa.

“Fuck! Cass.” mura ni Tyson saka tumigil sa pagsuso sa utong ko. Nilipat niya ang bibig niya sa labi ko at nagsimula na naman siyang halikan ko.

Kinawit ko ang kamay ko sa batok ni Tyson at sinasagot ko ang bawat halik niya sa magkaparehong intinsidad. Kanina pa naman kami naghahalikan doon sa bathtub kaso di ako nagsasawa sa mga mababangis na halik ni Tyson sa akin. Ungol lang ang tangi kong nagagawa at tanggap sa mga halik niya.

Napasigaw ako nang tuluyan ng pinasok ni Tyson ang sandata niya sa akin ng buo. Nagsimula ang pag-ulos niya sa akin sa mahina. He make sure that every thrust of his penis will buried deep inside me. Due to his slow pace, I can feel his thickness rubbing on the frame of my butt hole.

“Tyson. M-move fast. Pleasseee.” nakikiusap kong wika sa ilalim ni Tyson.

Mula sa pagkakayuko ni Tyson ay muli lumuhod siya. Nilagay niya ang kamay niya sa ilalim na bahagi ng hita ko. My body is now curled up. Only my head and my back touches the soft matress. Then, Tyson start to shove his cock inside me and my eye almost went out because I feel a weird thing inside me. Tyson’s cock head touching something inside me and made me cried in pleasure.

Napapakalmut ako sa bed sheet. At di ko alam kung saan ko na ibabaling ang ulo ko. Ungol na lang ako nang ungol sa bawat hugot at baon ni Tyson sa kanyang ari sa akin. He is owing me fast and in harsh way. It is harsh but I like it even more. The pain of his deep thrust worth it. The pleasure is too much. And I feel something building up on my lower belly.

“Urghh! The  fuck Cass… why do you have to be this fucking tight. Shit! You’re strangling my dick Cass. Uhhh! Your hole is swallowing me. Fuck!” halinghing ni Tyson at napapatingala sa kisame at mas binilisan pa ang pag-ulos niya. Dumidiin na rin ang kamay niya sa hita ko. Pushing thighs as he push his big and long dick inside my wet hole.

“T-tyson. Ah, ahh, ahh, ahh, ahhh.”

“Yeah, that’s it Cass. Moan for me. I like it when your horny.”

---

Ang masilaw na sikat ng araw ang ang pumukaw sa akin mula sa pagkakatulog ko. Tumatama na sa akin ang sinag ng araw pero di naman iyon masakit sa balat. Kinusot ko ang mata ko gamit ang dalawa kong kamay. Humikab ako. Nang tuluyan nang magising ang diwa ko ay babangon na saka ako nang maramdaman ko ang pagsakit ng beywang ko at nang pwet ko partikular na ang butas ko doon. Naibagsak ko ulit ako sa kama.

Lumunok ako. Hubo’t hubad pa ako.

Sa kabila ng nararamdaman kong sakit ay may mabigat pang nakadagan sa mga binti ko kaya di ko maigalaw ang binti ko sa ilalim ng makapal na comforter. Napatingin ako sa gilid ko at nakita ko doon si Tyson na nakadapa at baon ang kalahati ng mukha niya sa unan. Ang kalahati ng katawan niya ay di natatabunan ng comforter kaya nakikita ko ang hubad niyang katawan.

Unti-unti ay bumuhos sa akin ang nangyari noong nakaraang gabi. Nagtalik na naman kami kasi kagabi ay… wala siyang ginamit na proteksyon. Hindi siya nagsuot ng condom kagabi. Sinubukan ko naman siyang pigilan kagabi kaso… nadala lang din ako sa halik at haplos niya.

Napagdesisyonan kong huwag na munang gumalaw at tumagilid upang matitigan ko ang mukha ni Tyson. Gusto kong abutin ang tungki nang kanyang matangos na ilong. Gusto kong haplusin ang mukha niya at ang kanyang noo na nakakunot. Gusto kong pagsawahan ang kanyang mukha gamit ang kamay ko kaso baka magising ko siya.

Takot ako sa kanya. Totoo iyan. Takot ako na patayin niya at gayahin sa mga taong kinunan na niya ng buhay ng walang awa. Pero heto ako nanatili pa rin sa kanyang tabi. Ngayon hindi ko na iniisip na nandidito ako dahil hawak niya ang buhay ko. Ang iniisip ko lang ngayon ay nandidito ako dahil gusto ko na… gusto ko na sa piling niya. Masama man siya o hindi. Wala na akong pakialam doon.

Is this really possible na mahalin mo ang isang tao kahit na di mo pa siya lubusang kilala? Pero posible pala na mahalin mo ang isang tao kahit na di ko pa siya kilala ng lubos. Posible pala na mahalin mo ang taong nagpadusa sa iyo. Di ko alam kong anong klaseng pagmamahal ito pero mahal ko na talaga si Tyson. Di ko alam kung papaano ko natagpuan ang sarili ko na mahalin ang isang kagaya niya. Siguro dahil sa tingin ko espesyal ako sa kanya? At siya lang din ang taong nagparamdam sa akin na… importante pa ako. Na may silbi pa ako.

May kumatok sa pintuan kaya napatingin ako doon at bumalik ang utak ko sa reyalidad. May sumunod na namang tatlong katok kaya umupo ako sa kama at aalis na sana kaso yumakap sa akin ang isang braso ni Tyson.

“Tyson,” mahinang ani ko at hinawakan ko ang braso niya na nakayakap sa beywang ko. Napalunok na naman ako dahil hubad ako.

“Mmm.” ugong niya lang at siniksik ang mukha sa gilid ng hita ko! Napahigit ako sa hininga ko. Ang tungki ng ilong ay tumatama na sa hita ko at ang hininga niya.

May kumatok na naman pero tahimik lang si Tyson kaya ako na ang nagsalita.

“B-bakit?” nilakasan ko ang boses ko.

“Cassidy, nandyan ba si Don?” nakilala ko ang boses ni Pike sa likod ng pintuan.

Binagsak ko ang mata ko kay Tyson na nakayakap pa rin sa aking beywang. “O… oo nandidito!” sigaw ko naman.

“Don you have an early meeting with Mr. Que. And if you don’t remember Don you called an emergency meeting with the boards of regarding the plummeting rate and revenues of Casa Imperial and the auction of Hess Contstruction, you will also need to be there Don. Then after that you also have to…”

“Shut up Pike! Leave!” sigaw ni Tyson na kinatigil ni Pike.

Rinig ko ang pag-ubo ni Pike. “Yes, Don.”

Napakurap-kurap naman ako nang humigpit ang pagkakayakap ni Tyson sa beywang ko at ang baba ay inunan niya sa isang hita ko na exposed. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang pamunti-munting halik ni Tyson sa balat ko doon.

Tumingin ako sa kanya na humahalik sa kahubaran ko. “Tyson… may meeting ka pa. M-may trabaho ka pa.”

Tumingala siya sa akin. “My work can wait.”

“Tyson. M-masakit pa ang… ano… ang a-ano ko.”

“Hmm, I know. I’m just going to kiss you Cass.”

Ang halik ni Tyson na nagmula sa hita ko ay tumaas na iyon nang tumaas. Sa tiyan ko, sa utong ko na namumula at medyo malapdi na, hanggang patungo na sa collar ko, sa leeg at hanggang matunton ng labi niya ang labi ko at sakupin niya ang buong bibig ko.

“Nghh, hmm, Tysonnn…” halinghing ko nang bumalik ang labi ni Tyson sa leeg ko.

“Promise me Cassidy. Promise me that you’ll not gonna leave me.” si Tyson at patuloy sa paglalakbay ang kanyang labi.

“Ohhhh, ahh-ahh! Wag mo k-kurotin masakit.” angal ko sa kanya nang kurotin niya ang utong ko. Kagabi pa siya. Nananakit na ang mga iyon.

“Promise me Cass.” bulong niya sa akin.

“P-promise. I won’t… I won’t leave you, Tyson.”

Ang kamay niya ay iniwan ang utong ko saka niya hinawakan ang leeg ko. Hinalkan niya ang labi ko saka nagsalita, “I’ll keep that in mind, Cass.”

---

Dumaan ang linggo at naging maayos ang takbo ng buhay ko sa sa mansyon ni Tyson. Nakakangiti na ako nang maayos sa kabila ng pangungulila ko kay Tatay Travis. Sa loob ng mansyon ni Tyson ay naging malapit ako kay Ma’am Silvia. Tumutulong din ako sa mga gawaing bahay at hinahayaan naman nila ako basta daw wag na lang doon sa backyard. At alam ko kung bakit ganoon. Minabuti ko na lang din na sumunod na lang.

Sa mga araw na lumipas ay nakasanayan ko na na tumatabi sa akin si Tyson. May nangyayaring pag-iisang katawan namin ni Tyson pero gumagamit na siya ng proteksyon at masaya ako na wala namang naging bunga ang isang beses na may nangyari sa amin na walang proteksyon. Minsan nagigising akong nandyan siya sa tabi ko at minsan naman ay malamig ang tabi ko. Masakit sa akin pero… ayos lang wala namang alam si Tyson sa nararamdaman ko. O tama sigurong wala siyang paki. Ayos na rin iyon dahil di na niya ako sinasabihan na papatayin kita. Hindi na niya iyon ginagamit na panakot sa akin.

“Cass, hinihintay mo ba si Don?” tanong ni Ma’am Silvia sa akin nang makita niya ako na nandidito pa rin sa sala kahit na alas diez na nang gabi. Nakailang balik na si Ma’am Silvia sa akin.

“Oo po.” sagot ko.

“Nako sa kwarto mo na siya hintayin.” si Ma’am Silvia. “Gabi na at baka di iyon uuwi.”

Bumuntonghininga ako at sinunod na si Ma’am Silvia pero di ako agad na umakyat sa taas ilang minuto pa akong nakatayo doon bago tuluyan nang umakyat.

Hinihintay ko kasi si Tyson dahil gusto kong magpaalam sa kanya na nais kong dalawin si Tatay bukas sa bilangguan dahil matagal na akong di nakasadalaw sa kanila.

Pagdating ko sa kwarto ay dumiretso ako sa CR. Nag toothbrush ako at nagbihis ng pantulog ko at humiga na sa kama. Sa totoo lang iyong mga damit na binili ni Tyson ay di ko pa nasusuot. Ni isa wala pa akong nasuot doon. Komportable na kasi ako sa mga luma at mura kong damit na nabibili ko lang sa ukay-ukay noon. Di naman nagsasalita si Tyson doon kaya iniisip ko na ayos lang siya doon.

Bumuga ako nang isang malalim na hininga saka pumikit at bukas ko na lang kakausapin si Tyson. Pero nang mahimbing na ako sa aking tulog ay naramdaman ko naman na may taong yumakap sa akin. Nakatagilid ako at naramdaman ko sa likod ko ang isang mainit na katawan.

“Tyson?”

“Mmm, did I wake you up?” tanong niya at niyakap ang braso sa katawan ko.

“Hmm.”

“Go back to sleep.” siya at ang kamay niya ay sinilid niya sa loob ng t-shirt na suot ko. Ang t-shirt ko ay medyo hapit sa katawan ko kaya nahihirapan ang kamay niya doon. Imbes nan tanggalin ang kamay niya itinaas pa niya ang t-shirt ko para maging malaya ang kamay niya.

“Tyson… may s-sasabihin sana ako sayo.” ani ko. Mas mabuti na rin siguro na sabihin ko ito sa kanya ngayon kasi baka maaga na naman siyang aalis kinabukasan.

“Hmm, what is it?” tanong niya at mas dinikit ang katawan ko sa kanya.

“Gusto… kong dalawin si Tatay bukas sa bilangguan Tyson. Sana payagan mo ako… kahit saglit lang.” mahinang kong usal saka umikot para magkaharap kami.

Mula sa munting sikat ng buwan na tumatagos sa kurtina ng floor-to-ceiling na bintana ay naaninag ko ang kanyang mukha. Inunan ko ang dalawang kamay ko at hinayaan ko na lamang ang kamay ni Tyson na naglalaro sa likod ko.

“Okay. Sasamahan kita.” sabi niya na kinatuwa ko.

“Salamat.” ako saka siniksik ko ang katawan ko sa kanya.

Abot ang ngiti ko hanggang tainga kinabukasan habang tumutulong ako kina Ma’am Silvia sa pagluluto ng almusal sa dirty kitchen. Di nga mapigilan ni Ma’am Silvia na usisahin ako dahil ngiti-ngiti ako. Pero ang ngiti ko ay panandalian lang nang pumutok ang balita sa national TV na may isang bilangguan na nasunog. At ang bilangguan na iyon doon nakakulong ang Tatay Travis ko.

---

Konting kimbot na lang present na tayo. Tamang hintay lang. Thank you for reading!❣

CHAPTER 17

Chapter 17

Cassidy Pov

Sa kabila ng sikat ng araw dahil tanghaling tapat na di ko iyon iniintindi. Patuloy lang sa paglabas ang luha ko habang nakatingin doon sa presintong nasusunog at kasalukuyang inaapula ng mga bombero ang apoy na tumutupok doon. Di ko maintindihan kung bakit nagkasunog doon.

Habang nakatingin ako doon na unti-unti nang naapula ang apoy. Ipinagdadasal ko na sana hindi kasali si Tatay doon. Na sana ay nasa maayos na siyang kalagayan. Pero di ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Nangangatal ang labi ko, ang buo kong katawan. Di ko na napapansin ang mga taong nakikiusisa doon sa sunog at mga taong nagpa-panic at may ibang sumisigaw.

Kasama ko si Tyson na pumunta dito. Wala akong breakfast o kahit na anong kinain dahil nang malaman ko ang balita ay agad akong nakiusap kay Tyson na pupunta ako dito. Mabilis naman siyang pumayag at sumama pa nga siya. At pagdating dito ay naging abala rin siya at may tinatawagan din siya sa telepono niya nang iwan ko siya kanina sa sasakyan. Di ko alam kung sino at ano iyong pinag-uusapan nila dahil ang utak ko ay lumilipad na sa ibang dimensyon.

Nang maapula na ang apoy ay ay mga rescuers at may mga bombero na rin na nag-inspection at iyong ibang mga bilanggo na nakaligtas ay nilagay nila sa silda na di nasali sa sunog. May parte lang kasi ng silda ang nasunog. Ilang minuto ang lumipas at may mga rescuers na na lumalabas galing sa nasunog na silda at may dalang mga bangkay na di na nakikilala dahil sunog na ang mga ito.

Habang pinagmamasdan ko iyon ay di ko rin makita ang Tatay ko doon sa mga nakaligtas na mga bilanggo na nililipat nila ng silda. Mas kumabog ang dibdib ko at tumulo na naman ang luha.

Di ko na mapigilan at lumapit na ako doon sa isang pulis. “S-sir, T-travis Barromeo po. G-gusto ko lang po i-check kung a-ayos lang ba ang Tatay ko. Paki-check naman po k-kung n-nandyan ba ang Tatay ko sa mga nakaligtas.”

“Saglit lang sir. I-c-check ko.”

Kinagat ko ang labi ko at tumango. Nakatutok lang ako sa pulis habang nagp-flip siya doon sa parang log book.

Nang sinabi niyang wala doon ay nakiusap ako sa kanya na icheck ulit at kahit na naiinis na siya sa akin ay ch-in-eck niya naman ulit kaso wala talaga.

“Sir, wala po talagang nakalista dito na Travis Barromeo. Doon sa kasama ko sir tanungin niyo din baka doon nakalista sa kanya.”

Dalawang beses akong tumango sa kanya at lumipat ako sa isa pang pulis na nagc-check sa mga bilanggong nakaligtas at di nasali sa sunog. Pero nang tanungin ko siya ay wala rin daw Travis Barromeo doon sa log book niya. Ipinacheck ko pa talaga nang isang beses kaso wala rin talaga.

Hinawakan ko ang kamay ng pulis at umiiyak na nakiusap sa kanya na icheck ulit kung kasali ba sa naligtas ang Tatay ko kaso. Tinulak niya kang ako at napaatras.

Mabuti na lang at may nakahawak sa akin kaya di ako natumba.

“Fuck! Don’t you fucking dare push him!” napatingin ako sa taong nakasangga sa akin.

Susugurin na sana ni Tyson iyong pulis na tumulak sa akin nang hawakan ko ang long sleeve niya. Nagtatagis ang bagang at nanlilisik ang mata ni Tyson nang bumaling siya sa akin. Humawak ako nang mahigpit doon sa long sleeve niya at yumuko. Kanina pa ako iyak nang iyak pero hanggang ngayon ay di pa rin natutuyuan ang mata ko.

“Tyson. I-iyong Tatay ko? H-hindi naman siya kasali d-doon sa mga nasunog na bangkay, d-diba?” I was tugging Tyson’s black kong sleeves. Gusto kong sabihin niya sa akin na hindi nadamay ang Tatay Travis ko doon sa pagsunog.

“Cassidy…”

“T-tyson, d-diba may koneksyon ka? D-diba m-may mga tauhan ka? Pu-pwede naman sigurong utusan mo sila na mag-volunteer upang m-mahanap ang T-tatay ko?”

Hindi sumagot sa akin si Tyson bugkos ay kinabig niya ako at niyakap. Binaon niya ang ulo ko sa gitnang bahagi ng dibdib niya at gamit ang isa niyang kamay habang ang isa naman ay nakayapos sa katawan.

Niyakap ko ang dalawang kamay ko sa katawan ni Tyson at humagulgol ng iyak sa kanya. Wala akong pakialam kung may mga tao mang nakakita man sa amin ni Tyson. Basta ang alam ko lang sa sitwasyon na iyon ay umiyak nang umiyak.

Kalaunan n’on ay may bangkay silang naisalba at sunog na ang buong katawan nito. Pinakompirma nila iyon sa akin kung iyon ba ang Tatay ko at ayaw ko mang tingnan iyon dahil tingin ko ay mawawalan ako ng malay kaso nang maaninag ko ang makintab na silver na earing sa left ear nang bangkay. Kusang nanghina ang mga tuhod ko. Para akong kinunan ng lakas at pakiramdam nang makita ko iyon.

Nakikilala ko ang earing na iyon dahil ako ang bumili noon. Ako ang nagbigay noon sa Tatay ko. And all I can do at that time was to cry and cry until my heart feels numb. Nagpa-run ng DNA testing si Tyson doon para talaga makompirma at dahil sa koneksyon ni Tyson ay di naman nagtagal at lumabas din ang resulta noon. It was positive na kay Tatay Travis nga iyong bangkay.

Agad din namang nailibing iyon at wala masyadong taong dumamay kasi biglaan at agaran. Kahit na sila Auntie at ang mga pinsan ko na sina Aileen at Gretel ay di ko rin makita. Iwan ko kung alam ba nila ang nangyari kay Tatay o wala. Wala na rin naman akong pakialam doon.

Lumipas ang araw at nagpatuloy ang buhay ko na wala nang sigla. Mabuti nga kasi di naman ako inaabala ni Tyson. Minsan lang ay tumatabi siya aa akin matulog at iyon lang. Mas nagiging maayos rin ang pakiramdam ko kapag nandya-dyaan siya sa tabi ko. Gumagaan ang pakiramdam ko kapag kasama at katabi ko siya.

Pero minsan natatagpuan ko na lang ang sarili ko na nakatulala lang sa labas at n’on ang mga luha ko pumapatak na di ko namamalayan. Natatauhan lang ako kapag nararamdaman ko na ang pagbasa ng leeg ko dahil sa luha.

Dumating ang kaarawan ko October 28 at di ko inaasahan na may konti palang inihanda si Ma’am Silvia para sa akin.

“Happy birthday, Cass. Alam ko di madali ang pinagdadaanan mo ngayon pero lilipas din ang mga ito. Magpakatatag ka lang. Maligayang kaarawan.” bati sa akin ni Ma’am Silvia matapos ako kantahan ng happy birthday song pagkaapak ko sa kusina. Niyakap ako ni Ma’am Silvia at nagpasalamat naman ako doon sa mga ibang katulong.

Naiiyak akong gumanti ng yakap kay Ma’am Silvia.

“Salamat po Ma’am pero saan n’yo po nalaman na kaarawan ko?” tanong ko pagkatapos kong kumalas sa yakap.

“Kay Tyson. Sinabi niya kagabi na maghanda daw ako ngayon dahil birthday mo.”

“Talaga po?”

Ngumiti si Ma’am Silvia sa akin.

“Yes.”  Napatingin ako sa likuran na nandodoon si Tyson at mukhang kakauwi niya lang galing sa trabaho niya. May dala rin siyang isang box na hula ko ay cake.

Lumapit ako sa kanya. “Salamat.”

Dumukwang siya upang halkan ang labi ko at gumanti naman ako sa saglit na halik niya. “Hmm.” aniya at di ko naman alam kong masaya ba siya o ano basta naka-poker face lang siya. “Happy birthday.” Dagdag niya at inabot ang cake sa akin.

“Salamat dito.” pasasalamat ko na naman.

“Hmm, I don’t buy any gift for you but tomorrow. I’ll let you have my card and buy anything you want.”

Umiling ako kay Tyson. “Naku di na Tyson. Sapat na ito.”

He sighed.

“I often see you, looking at the window with tears flowing. I don’t want you to think na nakakulong ka dito. Just always remember Cass, you are mine and you promised not to leave me.”

“Alam ko Tyson… at wala rin akong balak iwan ka. Pangako di kita iiwan.”

---

Nang magising ako kinaumagahan ay napaigtad pa ako nang maramdaman ko ang kamay na yumakap sa beywang ko mula sa likuran. Napapapikit ako nang sunod kong maramdaman ko ang mainit na hininga ni Tyson na tumatama sa batok ko.

Mula bintana ay nakikita kong mataas na ang araw dahil maliwanag na iyon. Gusto ko na sanang umalis sa kama kaso nakayakap pa ang braso ni Tyson sa akin.

“Tyson magc-CR ako.”

“Hmm.” aniya lang at kinuha ang kamay niya.

Bumaba ako nang kama saka nagtungo sa CR. Natapos ako ng ilang minuto doon at paglabas ko ay nakahiga pa rin si Tyson sa kama. Usually, naman ay maaga siyang nagigising at umaalis dahil sa trabaho niya kaso ngayon ay mukhang wala ata siyang balak na pumasok ngayon.

“Tyson di ka ba papasok sa trabaho mo?” tanong ko nang makalapit ako sa kama.

Umupo ako sa gilid n’on at tinitigan siyang pikit pa rin ang mata.

“I will come with you.” makapikit niyang sagot sa akin.

“Saan?”

Binuksan niya ang isang mata niya at nagtagpo ang mga mata namin. Nang tuluyan na niyang binuksan ang dalawang mata niya ay tumaas naman ang gilid ng labi niya na kinakagat ko nang ibabang labi ko.

“To the mall of course.”

Saka pumasok sa isipan ko ang sinabi niya sa akin noong nakaraang gabi na ipapahiram niya sa akin ang card para makapag-mall ako. Hindi ko naman masyadong dinibdib iyon pero totohanin niya pala. Napatango na lang ako sa kanya.

Ilang minuto ay nauna na akong maligo sa kanya at pagkatapos ko ay di ko aakalain na maa-abutan ko pa si Tyson sa silid ko. At ang mas kinagulat ko ay nang tumayo si Tyson saka naglakad papatungo sa akin habang isa-isa hinuhubad ang damit niya.

Napayakap ako sa bathrob na suot ko kasabay nang pagkabog sa dibdib ko. Kahit na ilang beses nang may mangyari sa amin ni Tyson ay di ko pa rin maiwasang di pamulahan ng mukha sa tuwing nakikita ko ang malaki at mahaba niyang pagkalalaki na parang lagi na lang humihindig. Parang iyong sa kanya ay laging bago sa paningin ko na di ko maiwasang di iyon titigan. Di talaga ako makakapaniwala na sa laki at haba noon ay pumapasok iyon sa akin at nakakayanan ko pa.

“Quit staring Cass. It’s already raging hard.”

Napakurap-kurap ako at napatingala kay Tyson. Kinagat ko ang labi ko at iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Parang sinilaban ang tainga ko dahil doon.

“Anyway, get me some clothes. I’ll just take a bath.”

Di ako makatingin sa kanya at tumango. Nang makapasok si Tyson sa CR ay napasabunot na lang ako sa sarili kong buhok dahil sa ginawa ko kanina. Inis ako sa sariling nagbihis saka lumabas upang pumunta sa silid ni Tyson upang kumuha ng damit niya.

Sa totoo lang ay di pa ako nakakapasok sa kwarto ni Tyson. Ni-isang beses ay di pa ako nakapasok doon pero alam ko naman kung saan banda ang kwarto niya. Nang makarating ako sa kwarto ni Tyson ay hahawakan ko na sana ang busol ng pintuan kaso may pumigil sa akin.

“What are you doing Cass?” si Pike iyon.

Napatigil naman ako at tumingin sa kanya.

“Ah, Pike ikaw pala. Kukuha sana ako ng masusuot ni Tyson. I-inutusan niya ako.” ani ko.

Bumuntong hininga siya.

“Wala dyan ang damit niya. The door at your back iyan ang walk-in-closet niya.”

Napabaling naman ako doon sa pintuan sa likuran ko na nakaharap lang din sa kwarto ni Tyson. Si Pike na ang bumukas n’on at pinapasok niya ako upang kumuha ng damit ni Tyson. Halos malula ako sa laki noon. Parang nasa mall lang din ako… ngunit ang tanging kulay lang na nakikita ko ay puro itim. Wala talagang ibang kulay na makikita doon na kung hindi puro itim. Ang kulay ng silid ay purong puti naman kaso ang mga gamit doon at mga damit ay puro itim. From the shoes, neckties, watches, suits at kahit na mga polo at simpleng T-shirt ay kulay itim.

No wonder na di ko nakikitang nagsuot ng ibang kulay si Tyson maliban sa itim. Lahat ng damit at accesories niya ay itim.

Nang makakuha na ako ng damit niya ay lumabas na rin ako doon na nawindang pa rin sa laman ng closet niya. Parang collection ng puro itim na bagay ang closet niya.

---

Pagkarating namin sa mall ay nakasunod lang si Tyson sa kung saan ako tumutungo pati na ang dalawang tauhan ni Tyson. Kung nung huling pumunta kami dito ay ako ang sumusunod sa kanya, ngayon ay siya na ang sumusunod sa akin.

Nang maraanan namin ang store kung saan kami pumasok noong nakaraan ay di ko maiwasang pamulahan sa pisngi dahil naalala ko ang nangyari sa amin ni Tyson sa fitting room n’on.

Ang gusto ko naman talaga dito sa mall ay di iyong mga mamahaling damit o mga sapatos. Ang gusto ko ay ang maglaro sa Arcade. Kaya doon ako tumungo. Sa buong buhay ko ay dalawang beses lang ata ako nakakalaro n’on.

“What the fuck are we doing here?” gusot ang mukha ni Tyson nang makarating kami sa Arcade.

“Maglalaro Tyson.” ani ko sa kanya.

“What?”

“Di ka pa ba nakakapunta dito? O nakakalaro?” tanong ko sa kanya.

Kumuyom ang panga ni Tyson saka pumikit ng mariin.

“Fuck. It’s your day, so do whatever you want.” aniya.

Napangiti ako sa kanya at nakita ko ang paglaki ng mata niya nang nakita akong malaki ang ngisi sa kanya pero agad din naman iyong nawala at napalitan ng poker face.

Sa paglalaro ko nang shooting ay biglang tumunog ang cellphone ni Tyson. Nakikita ko siya kasi nakatayo lang siya sa tabi ko at parang magulang ko na pinagmamasdan ako. Ilang saglit matapos ibaba ni Tyson ang cellphone niya ay bumaling sa akin si Tyson na di maipinta ang mukha.

“I need to go Cass…”

“Aalis na tayo?”

Umiling siya. “No, you can enjoy the rest of day. Ako lang ang aalis. I will leave my one bodyguard to look after you and drive you home.”

“Okay.”

Gumalaw ang panga ni Tyson at tatalikod na sana siya pero tumingkayad ako at kinawit ko ang kamay ko sa balikat niya para maabut ko ang pisngi niya at mahalikan. Matapos ko gawin iyon ay di gumalaw si Tyson ng ilang segundo.

Akala ko ay galit siya sa ginawa ko o ano. Sa halip ay hinapit ni Tyson ang beywang ko saka ako siniil ng malalim at mahabang halik sa labi.

“Goodbye.”

“Mag-ingat ka.”

Di sumagot doon si Tyson at may binulong siya doon sa isang tauhan niya na maiiwan para sa akin. Tumango naman ang bodyguard sa bawat usal ni Tyson sa kanya. Di ko namam kasi naririnig ang pinag-uusapan nila.

Ilang oras din ang ginugol ko doon sa paglalaro at nang mapagod ako ay pumunta ako sa paborito kong pizza haus at doon kumain.

“Kuya, kumain ka rin.” tawag ko sa bodyguard na parang istatwa lang na nakatayo sa isang tabi.

“No, Mr. Barromeo-”

“Kumain ka na kuya wala naman si Tyson, e. Saka mamaya pa tayo uuwi.” Nginisihan ko siya.

Napakamot siya sa ulo njya at umupo na lang at sinaluhan ako. Napadighay ako matapos uminom sa orange juice.

“Kuya, magc-cr lang ako at aalis na rin tayo dito.” sabi ko sa kanya.

Binilisan niya ang pagnguya niya at tatayo na sana siya para samahan ako pero pinigilan ko na siya.

“Dito ka lang kuya.”

“Hindi Mr. Barromeo utos po ni Don na bantayan kayo.”

Bumuntonghininga ako. “Kuya sa CR lang naman ako. Di po ako aalis o tatakas kaya wag na po.”

Napailing na lang ako na pati sa pagpasok sa CR ay babantayan pa ako.

Alinlangan man ay sumunod naman siya sa akin. Iling-iling akong pumasok sa CR. Pagkatapos kong mag CR ay tiningnan ko pa ang sarili ko sa salamin at inayos ang suot ko. Matapos iyon ay lumabas na ako at tutungo na sana ako doon sa table kung saan ang bodyguard na iniwan ni Tyson sa akin ng may biglang tumakip sa bibig ko at hinila ako kung saang direksyon.

“Hmmp! Mmp!”

Napaungol na lang ako ng pabagsak akong sinandal ng kung sino sa isang dingding. Napatingala ako doon sa lalaking humila sa akin at di ko masyadong maaninag ang mukha niya dahil naka-cap siya at face mask.

Sisigaw na sana ako nang kinuha niya ang kamay niya sa bibig ko kaso nagsalita siya.

“Don’t shout Cass.” nabobosesan ko siya kaso di ko kasi makita ang mukha niya.

Nang matanggal niya iyong mask at cap niya ay nanlaki ang mata ko.

“Raven!?”

“Shshh!” siya at tinakpan ulit ang bibig ko.

“Ano ba ang ginawa mo Raven? Papatayin mo ba ako sa takot, huh?” may diin kong ani at tinanggal ang kamay niya sa bibig ko.

“I’m sorry to scare you Cass. It’s not my intention.”

“Bakit mo ba ako hinila dito, huh?”

“Gusto mo bang malaman kung bakit masunog ang iyong presinto kung saan nakakulong dati ang Tatay mo? Kung gusto mong malaman sumama ka sa akin.”

Di ako makasagut doon kay Raven. Hanggang sa pinasuot niya sa akin ang cap na suot niya kanina at hinila niya ako patungong basement.

“Sakay Cass.” utos niya sa akin nang makarating kami sa isang puting Audi.

“Raven. Di ako pwedeng mawala ng matagal. Hahanapin ako ni-”

“Wag mo siyang intindihin ngayon Cass.” pagputol niya sa akin na para bang alam niya kung sino ang tinutukoy ko.

“Pero Raven…” pagpoprotesta ko pero umusal na naman siya.

“Saglit lang naman tayo.”

Bumuntong hininga ako at binuksan ko ang pintuan ng sasakyan niya. Nang makapasok ako doon ay pumasok din si Raven.

“Ano sabihin mo na sa-” kusa akong napatigil sa pagsasalita at nahigit ang hininga ko nang biglang tinakpan ni Raven ang bibig ko gamit ang isang towel. Hindi ko alam kung ano ang nilagay niya doon sa towel na iyon kaso dahil doon ay nanghina ang sistema. Nilalabanan ko ang pagpikit ng mata ko kaso bumibigat na talaga ang takip mata ko.

“R-raven.”

“I’m sorry Cass.”

CHAPTER 18

Chapter 18

Cassidy Pov

“Raven! Ano ba itong ginagawa mo!? P-pakawalan mo na ako Raven parang awa mo na, please!” Halos luhuran ko na si Raven sa harapan niya ngayon kung wala lang akong tali sa paa at kamay siguro ay ginawa ko na iyon.

Hindi ko matukoy kung anong lugar itong kilalagyan namin ngayon. Medyo madilim dito at may malaking screen na nasa gilid na nagdagdag ng liwanag dito sa loob. Nakasalampak lang ako sa sahig tapos siya ay nakaupo doon sa silya.

Bigla kong naalala noong panahon na kinidnap din ako ng mga tauhan ni Tyson. Bakit ganito? Bakit suki ako ng kidnapping? Bakit ako pinaparusahan ng ganito? Bakit kailangan kong makaranas ng ganito?

Nakaupo lang sa silya si Raven at seryosong nakatingin sa akin. Ibang-iba siya sa Raven na nakilala ko. Nakade-kuatro pa nga siya at walang bahid ng awa niya akong tinitingnan, kasama ang mga tauhan niya rin. Pulis siya pero bakit nangunguha siya ng tao? Ano ba talaga siya? Sino ba talaga siya?

Tumulo ang luha ko. Sumama lang naman ako sa kanya dahil sa sinabi niya tungkol sa pagsunog noong presinto. Gusto kong malaman kong sinadya ba iyon o hindi. At kung meron man, sino ang mastermind n’on. Sumama ako sa kanya dahil akala ko may alam siya pero bakit nauwi ako sa ganito? Did I trust him so much? Definitely no. Wala akong tiwala sa kanya pero dahil binuksan niya ang tungkol doon sa sunog sumama ako sa kanya.

“Raven. Parang awa mo na p-pakawalan mo na ako. H-hinahanap na ako ni Tyson ngayon.” umiiyak kong saad sa kanya.

Pinikit ko ang mata ko. Wala na akong malay kong anong oras na ngayon. Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumilipas mula nang dumating ako dito. Nang magkamalay nga ako kanina ay nandidito na ako at nakatali. Tapos si Raven naman ay nandidito na rin.

Sa pagkakataong ito di na ako nakaramdam ng takot na mamatay. Ang inaalala ko pa nga ay ang mukha ni Tyson. Ang galit ni Tyson. Kung alam na ni Tyson na nawawala na ako malamang iniisip na noon na tumakas ako sa kanya, na tinakasan ko ang bodyguard niya. Ayaw ko mang isipin pero baka ngayon pinatay na ni Tyson ang bodyguard na pinabantay sa akin. Surely, iyon ang pagbubuntunan niya nang galit niya.

“Talagang ang iniisip mo pa ngayon ay ang lalaking iyon Cassidy?” ngumisi si Raven sa akin.

“R-raven please naman. Pakawalan mo na ako dito parang awa mo na.” pakiusap ko na naman sa kanya habang umiiyak.

“Wag mo akong iyakan Cass. I’m not Tyson na madadala mo sa luha mo. I’m not that lunatic.” sabi ni Raven. He lean forward and rested his elbows on his knees. “Hindi ako kagaya ni Maranzano, Cassidy.”

Kahit na umiiyak ay sinalubong ko pa rin ang titig ni Raven sa akin. Hindi ko alam kung bakit niya ito ginagawa at bakit kailangan pang humantong kami sa ganito.

Wala akong nararamdamang anumang takot kay Raven ngayon. Ni wala akong paki kung patayin niya man ako. Tama siya ang inaalala ko pa ngayon ay si Tyson.

“Bakit mo ito ginagawa Raven? Akala ko ba pulis ka? Saka anong atraso ko sayo?” tanong ko sa kanya.

He tilted his head. “Wala ka ngang atraso sa akin Cass. Bakit ko ito ginagawa?” Tumayo siya at tumalikod sa akin. “Kung hindi ka sana naging malapit doon kay Maranzano, edi sana ngayon wala ka dito.” Humarap siya sa akin na may ngising nakapaskil sa mukha niya.

“A-anong…”

“Wala ka ngang atraso sa akin pero iyong lalaking kinahuhumalingan mo meron.”

“At bakit kailangan na madamay ako Raven?”

Lumapit sa akin si Raven saka hinawakanniya ang baba ko at inangat iyon. Di naman ako makapagprotesta sa ginawa niya dahil nakatali ako.

“It’s because that lunatic is so fond of you. You make used of this face Cass and so Am I. I will use you to lure Maranzano. Kung sana sumunod ka sa utos ko Cass na tumakas sa bahay niya di sana tayo aabot sa ganito. Only if you accepted my help.” saad niya at marahas na binitawan ang baba ko. “Tho’ your a boy but you did capture the heart of that lunatic.”

Biglang nanginig ang katawan ko dahil sa sinabi niya.

“A-anong atraso ni T-tyson sayo?”

“You should learn on how to keep your mouth shut Cass.”

Bumalik si Raven sa kanyang kinauupuan kanina at sumindi ng sigarilyo. Gulong-gulo ang utak ko. Sa pag-iisip ko ay biglang namatay iyong screen sa gilid na nagpatambol sa puso ko. Napatingin ako doon sa namatay na screen. At nang nabuhay ulit iyon ay nakita ko na si Tyson. Basi sa background ni Tyson nakikita kong nasa bahay siya at nasa salas.

Hindi ko alam kung kita niya ba ako, kami dito pero ang mukha niya ay nanatiling walang emosyon at pagod. Parang walang gana siyang nakatingin sa amin.

Biglang pumalakpak si Raven kaya nabaling ang ulo ko sa kanya. Tinapon niya ang kakasindi niya lang na sigarilyo at inapakan.

“Maranzano. Mabuti naman at sumagot ka na.” nakangising saad ni Raven sa screen. Naglakad siya papalapit sa screen.

Tumingin na naman ako doon kay Tyson.

“What the fuck do you want Paige?” kalmadong saad ni Tyson.

Gusto kong humingi nang saklolo kay Tyson pero para akong di makapagsalita at nakatutok lang ako sa kanya doon sa screen. So, nakikita niya kami dito at naririnig.

“Can you see you lover right here?”

Nakita ko ang pagtingin ng mata sa akin pero walang pinagbago sa kanyang mukha. Tumaas lang ang kilay niya saka naman tumingin doon kay Raven.

“He is not my lover, Paige.” walang kagatul-gatol niyang wika.

Napayuko ako at nakagat ko ang labi ko doon sa sinabi ni Tyson. Muli na namang namasa ang mata ko kasabay n’on ang pagkirot ng puso ko. Oo nga naman we are not lovers. Pero masakit sa akin kasi sa mga pinapakita sa akin ni Tyson… umasa ako. Umasa ako na may espesyal sa aming dalawa.

Pag-angat ko sa mata ko doon sa screen ay tumalo rin aang luha ko. Wala nga. Wala ngang espesyal sa aming.  Ako lang ang umasa. Ako lang ang nag-iisip na mahalaga ako sa kanya. Kaya siguro nang makita niya ako dito ngayon ay wala siyang pakialam.

“Oh, you can’t fool me Maranzano.” si Raven.

“And who says I’m making a fool of you, Paige? We are not lovers and that’s true.” sagot naman ni Tyson.

“I saw the two of you Maranzano. Remember the fire accident at the precinct? I saw how you comforted this boy. I saw how you-”

“You must be a fool then.” pagpuputol ni Tyson kay Raven. “Paige, why are pulling this kind of stunt? This is so fucking cliche. It doesn’t work on me.”

Nakita kong napakuyom ng kamao si Raven. Ilang saglit pa ay may taong lumapit sa akin. The guy struggle my neck and point a knife under my chin. Ang dulo ng matulis na kutsilyo ay bumaon sa ilalim ng baba ko. Napakislot ako sa pagbaon noon. Sunod naman na dumaloy ang mainit na dugo sa leeg ko.

Masakit ang ginawa ng tauhan ni Raven sa akin. Masakit ang pagbaon noong kutsilyo sa lalamunan ko kahit na dulo pa iyon ng kutsilyo. Ngunit ang mas masakit ay ang makita kong wala lang paki si Tyson. Nanatili siya nakaupo doon at kampanteng nanood lang.

“Don’t give me that fucking indifferent face of yours, Maranzano!” sigaw na ni Raven.

Ako naman ay nagpipigil nang lumunok dahil sa nakabaon na kutsilyo doon sa lalamunan ko.

“Do whatever you want with Cassidy, Raven. I’m done with him. I already tasted him over and over. Beside, this is what you are right? You love to pick the trash I dumped.”

Ang luha ko ay parang talon na patuloy sa pag-ayos. Sobrang sakit na nang binibitawang salita ni Tyson. Parang lahat ata ng sinasabi niya parang punyang na tumutusok sa puso ko.

“FUCK YOU! MARANZANO!” pagwawala ni Raven at nabato ang screen. “Wala ka ba talagang pakialam dito!?” turo ni Raven sa akin.

“I don’t like repeating myself Paige, but for you I will. Like I said, do whatever you want with him because don’t fucking care at all.”

“You fucking evil!”

“You did this to me before Paige-”

“Cause you killed my girl Maranzano and your family even stole our wealth.”

“Don’t blame my family for your family’s foolishness, Paige. We don’t steal anything and you girl? Fuck you! She was mine in the first place. We are engage when you steal her away from me. You even tried to elope, huh, but to your dismay I got her killed that day, too. Deserved her, right? And do you think, I didn’t know that she tried to steal my money, too. But unlike your, I’m not a fool.”

“Damn you, Maranzano. You’re really a fucking monster!”

“If we’re done with this Paige. I’ll excuse myself.” At doon ay namatay ang screen. Nawala na si Tyson sa linya.

Dahil pala sa isang babae kay nagkaganito sila? Ano nag-agawan sila sa isang babae? Tapos nadamay pa ako? Binitawan ako nang tauhan ni Raven at napaubo ako dahil sa higpit nang pagka-struggle noong lalaki sa akin.

“So, what are we gonna do now, Raven? And to this boy?”

Tinapunan ako nang masamang tingin ni Raven.

“Your tears. Won’t work on me and even with Maranzano, Cassidy. Fuck this! You’re useless piece of shit!”

“Papatayin na ba namin ito, Raven?”

Binalingan ni Raven ang mga tauhan. “Pakawalan ’yan at wag ninyong gagalawin kung hindi ako ang papatay sa inyo. Itapon niyo lang iyan sa daan at wag ninyong paglalaruan.”

“Paano kung magsumbong sa pulis-”

“Fool! I’m a police officer and you think maniniwala ang mga pulis na kinidnap natin siya? Don’t worry I got this.” naiinis na saad ni Raven.

Gaya nang ini-utos ni Raven sa tauhan niya. Binaba nila ako sa daan na hindi pamilyar sa akin. Iniwan nila ako sa may poste ng ilaw na hindi man lang tinanggal ang mga tali sa paa at kamay ko. Sobrang tahimik pa nang lugar at walang masyadong sasakyan na dumadaan.

Awang-awa ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung saan na ako tutungo ngayon. Hinang-hina pa ako ngayon.

Madilim dahil gabing-gabi na malamig pa ang hangin. Nang may maaninag akong sasakyan na paparating ay hinanda ko ang sarili ko at humingi ng saklolo pero di pa ako nakahingi ng saklolo ay tumigil na iyon sa harap ko. Bumaba ang mga kalalakihan doon na namumukhaan ko. Mga tauhan sila ni Tyson.

“Cassidy.”

Nang marinig ko ang boses ni Pike ay naghalo ang tuwa at iyak ko.

“P-pike…”

“Tanggalin ang tali sa kanya.” utos ni Pike at tinaggalan nila ako nang tali. Tinulungan ako ni Pike na makatayo nang matanggal ang tali sa akin.

Pinasakay nila ako sa sasakyan at umalis sa lugar na iyon. Habang nasa loob kami ng sasakyan ay ginamot ni Pike ang sugat sa may lalamunan ko.

“Pike, paano ninyo nalaman na ang kinaroroonan ko?”

Niligpit niya ang first aid box at itinabi. “Matapos makipag-usap ni Don kay Raven Paige. Inutusan niya lahat ng mga tauhan niya na hanapin ka.” kumunot ang noo ko sa sinabi niya. “Right there, alam ni Don na hindi ka gagalawin ni Mr. Paige at papakawalan ka.”

“Pero paano kung napatay ako, paano kung p-pinatay ako?”

“We will still find your body. Dead or alive kailangan naming dalhin ang katawan mo kay Don. That’s his command.”

Tumahimik ako matapos iyon sabihin ni Pike. Pumasok sa isip ko ang mga sinabi ni Tyson kanina kay Raven. Niloloko ko ba ang sarili ko kung sasabibin kong hindi iyon totoo? Na hindi ako naniniwala sa sinasabi niya? But then I’m just a trash he dumped.

Pagkarating sa bahay ay sobrang tahimik at di ko nakita si Tyson. Tinanong ko si Pike kung nasaan si Tyson kaso wala daw siyang alam kung nasaan si Tyson. Tinanong ko rin siya kung nasaan na iyong bodyguard na nagbantay sa akin at sinabi ni Pike na kinulong daw ni Tyson. Kung buhay akong makikita buhay din daw iyong bodyguard pero kung patay ako patay ring makakalabas iyong bodyguard.

“Go to your room, Cass. Tatawagan ko si Don na nakabalik ka na.”

Tumango ako kay Pike at umakyat sa taas. Ngunit nang makarating ako sa kwarto na tinutuluyan ay nandun na si Tyson sa kama. Nakaupo siya doon at parang hinihintay niya talaga ako.

Pag-angat ng ulo niya ay napaatras ako. Madilim niya akong tinapunan ng tingin at gumagalaw na ang panga niya. Nakahawak siya doon sa gilid nang kama. Bumabakat ang ugat niya sa higpit ng pagkakahawak niya doon.

Lumunok ako at lumapit sa kanya.

“Ty-”

Naputol ako nang bigla siyang tumayo at sinakal ako. Umangat ang paa ko sa sahig. I was struggling for my breath. Napahawak ako sa kamay niya. Nanlilisik ang mata niya sa akin.

“T-tyson… ack… d-di ako ma…”

“You lied to me! You fucking bitch!” Sigaw ni Tyson sa pagmumukha ko at marahas na binitawan ang leeg ko.

Napaubo ako ng ilang beses bago bumaling sa kanya kaso pag-angat ko pa lang sa mukha ko sa kanya ay sumalubong kaagad sa akin aang malaki niyang palad na dumapo sa pisngi. Parang dumilim ang mundo ko sa lakas ng sampal niya. Para akong nabingi dahil doon. Tumulo na naman ako. Napaupo ako sa sahig kaso inangat niya ako gamit ang braso ko saka tinapon sa kama.

Parang papatay na si Tyson nang tao. Kahit na anong pigil ko sa kanya at pakiusap di siya nakikinig sa akin.  I was begging and crying pero para siyang walang naririnig. That night. He took me over and over again. He took me without any protection and for the first time he screwed me without gentleness. Ibang-iba siya sa Tyson na nakasanayan ko.

---

One chapter to go and hello present na tayo.🥰❣Thank you for reading and waiting for my updates. <3

CHAPTER 19

Chapter 19

Cassidy Pov

It was already mid in November and it was already two weeks since I last saw Tyson in his massive house. Two weeks na rin ang makalipas nang may mangyari sa amin. Two weeks na pero klarong-klaro pa rin iyon sa isip ko, sa alaala ko. Matapos mangyari iyon. Di ko na nakita si Tyson kinabukasan kahit si Pike ay di ko makita dito sa loob ng mansion.

I thought after a couple of days babalik din si Tyson at makakapagpaliwanag ako sa kanya pero heto na nga ang linggo na lumipas pero wala akong Tyson na nakita.

Tapos hindi pa mabuti ang kalagayan ko. It was already three days nang magsimula na akong magsuka at mahilo. I concluded na kaya ako nahihilo dahil sa konti ng kinakain ko nawawalan na din kasi ako nang gana. Tapos kapag naman nagduduwal ako puro laway lang naman kaya di ako naalarma.

Kaso nang masaksihan iyon ni Ma’am Silvia labis siyang nag-alala sa akin.

“Cassidy, kailangan mong magpa-ospital.” nag-aalalang saad ni Ma’am Silvia sa akin habang kumakain ako. Kakabalik ko pa lang galing banyo dahil nasusuka ako.

“Ayos lang naman po ako Ma’am.” pangatwiran ko.

“Ayos ka lang? Tapos tatlong araw mo nang dinadala ’yan? Hindi ako makakapayag dyan Cass. Magpapa-ospital ka sa ayaw at sa gusto mo.”

Tumigil ako sa pagsubo at binaba ang kutsara.

“Pero Ma’am-”

“Habang nasa banyo ka tinawagan ko si Tyson dahil sa pag-aalala ko sayo at sinabi niya na dalhin ka daw sa ospital.”

Kinagat ko ang labi ko at tumango na lang kay Ma’am Silvia. Pagkatapos kong kumain ay pumanhik ako sa ikalawang palapag. Naligo ako at nagbihis. Sasama pa sana sa akin si Ma’am Silvia sa ospital pero sinabi ko na sa kanya na ayos lang ako na mag-isang pumunta doon at magpa-check up. May dalawang bodyguard na sumama sa akin papuntang ospital at wala naman akong reklamo doon.

Nitong nakaraan araw pansin ko ang mga tauhan ni Tyson sa bahay na todo kung makapantay sa akin. Parang mga snifer ang mata nila na nakasunod sa bawat galaw ko.

Pagdating sa hospital ay ni-refer ako nang isang nurse kay Dr. Castillo. Tinanguan ko lang ang nurse at tumungo ako sa clinic ni Dr. Castillo. Tatlong katok at pinapasok ako doon.

Paglabas ko ng silid na pinasukan ko kani-kanina lang ay halos di kayang iproseso ng utak ko ang nalaman ko. Oo, alam ko na na noon pa man ay isa na akong bearer. Bumagsak ang mata ko sa tiyan ko na parang walang laman pero may buhay na palang nakakubli doon.

Wala sa sarili kong napahimas doon. Paano ito ngayon? Ano na ang gagawin ko? Hindi ito maaari. Nagsimula nang maunahan ang luha ko sa paglabas kaya mabilis akong pumasok sa isang cr ng ospital at doon ako umiyak. Bat ang tanga-tanga ko? Bakit ganito?

Hindi ko alam kung ilang minuto ako doong umiiyak. Mabuti na lang at walang pumapasok na mga tao upang mag-cr. Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko at humarap sa salamin. Bakit kailangang ako pa? Bakit ako pa? Hindi pa ba sapat ang mga pinagdadaanan ko? Mahirap na nga ako tapos ito pa ngayon.

Naalala ko ang sinabi ng obstetrician kanina na bawal akong mais-stress dahil hindi na lang buhay ko ang hawak ko… may ibang buhay na rin akong dinadala.

Lumabas ako sa ospital at nakita ko kaagad ang dalawang lalaki na nakasuot sa kanilang laging uniporme katabi nila ay ang sasakyang sinakyan ko kanina papunta dito.

“Mr. Barromeo ayos lang po ba kayo? Tatawagan ko po ba ang Don?” saad ng isang tauhan ni Tyson o kilala sa tawag na Don.

Agad akong umiling ng marinig ko ang katagang ‘Don’. Iniisip ko pa lang ang mukha niya nangangatog na ang mga binti ko. Naiisip ko pa lang ang malalalim, malamig at amatista niyang mata ay pinagkikilabutan na ako.

“Uuwi na po ba tayo?” tanong ng tauhan na kanina ay kumausap sa akin. Matamlay akong ngumiti sa kanya at tumango.

Mabilis niya naman akong pinagbuksan ng pintuan at pinapasok ako doon. Habang nilalakbay namin ang daan pauwi sa mansyon ni Tyson ay panay ang pisil ko sa mga kamay ko. Ang binti ko rin ay hindi ko matigil ang panginginig nito. Kinakabahan ako ng husto.

“Ah… ahmm… n-nakauwi na ba si Tyson?” tanong ko sa kanilang dalawa na nasa harap. Nakita kong nagkatinginan silang dalawa bago binalik ang mata sa daanan. Yumuko ako at pinaglalaruan ang kuko ng daliri ko.  Lagi namang ganito wala namang bago. Pagdating sa akin lahat ng kilos ko halos nga pati pagpasok at labas ko sa cr ay kailangan nilang i-report kay Tyson. Nakakainis iyong ganoon pero wala akong magagawa. Tapos kapag ako nagtatanong tungkol sa mga gawain ni Tyson wala akong nakukuhang sagot sa mga tanong ko.

Hmm! Sino ba naman ako? Isa lang naman akong basura na dinala nila sa mansyon ni Tyson.

“Uuwi si Don mamaya.”

Sa sagot ng lalaking nakausap ko kanina ay  napatingin ako sa kanya. Nakita kong papa-alma na iyong lalaki na katabi niya.

“Bakit may sasabihin ka sa Don?” dagdag niyang tanong.

“O… e… oo sana.”

Tumango siya. “Sabihin mo sa kanya mamaya.”

Tipid ko siyang sinagot ng ngiti.

Nang makarating kami sa mansyon ni Tyson ay pinagbuksan nila ako ng pintuan na noon ay hindi ko talaga gamay pa. Dumating ang gabi at kakatapus ko lang kumain. Nandidito ako sa tabi ng pool. Malamig pero nanatili ako dito. Inaantok na nga ako pero ayaw ko pang matulog ng hindi nasasabi kay Tyson ang nalaman ko kanina.

May narinig akong pagdating ng dalawang sasakyan kaya agad akong tumalima at pumasok sa loob ng mansyon. Tamang-tama na sa pagdating ko sa malaking sala ay nakita ko si Tyson na nakasuot ng puro itim na suit na siyang parang laging suot niya pero hindi dahil may ilang daan siguro siyang pares ng ganoon sa closet niya. Hindi ko na mabilang pa iyon.

“Why aren’t you asleep yet?” salubong niya sa akin. Nakita kong pagod siya.

Hindi agad ako nakapagsalita dahil parang inaantok na siya sa pagod

“A-ahmm… pagod ka ba? Gusto mong magpahinga muna.” Imbes ay sagot ko sa kanya.

“Answer my question.” demand niya. “Say what the fuck it is so that we can rest.”

Yumuko ako at kinagat ang labi ko.

“Dang it! Will you fucking say it or not?” iritado niyang tanong.

Binalik ko ang mata ko sa kanya. Umiigting na ang panga niya. Napakadali niya talagang uminit. Napakadaling uminit ng ulo niya.

“P-pwedeng iyong tayong dalawa lang.” mahina kong wika.

Napatingin siya sa paligid na punong-puno ng mga tauhan niya na naka-standby sa kani-kanilang post.

“In my library.” Inaasahan ko na iyan pero hindi ko alam na parang merong kumirot sa puso ko nang marinig ko iyon. Ni-isang beses hindi ko pa nasilayan ang silid niya nakahiwalay kasi ang kwarto niya at ang walk in closet niya kaya sa walk in closet niya lang ako nakakapasok.

Habang binabaybay namin ang hallway ng second floor patungo sa library niya ay bumalik ang kaba ko kanina. Humataw ang puso ko sa kaba. Gusto ko ng umatras. Gusto ko ng bawiin iyong sinabi ko sa kanya kanina.

“What is it? Spill it now.” may awtoridad niyang wika nang makapasok kami sa loob ng library. Hindi gaanong maliwanag dito dahil di niya naman binuksan ng mga ilaw sa ceiling tanging iyong ilaw lang sa bawat sulok nag nagsisilbing ilaw namin. Sinara ko ang pinto at sumunod sa kanya. Umupo siya doon sa upuan  na may mesa rin sa harap niya na gitna at pinakadulong bahagi nitong library niya. Ako naman ay nakatayo lang sa harap niya.

Pinagsiklop ko ang kamay ko sa aking harapan para sana mabawasan iyong panginginig nun at pagpapawis. “P-pumunta ako ng ospital kagaya ng utos mo.” paninimula ko.

Pinikit niya ang mata niya at sumandal sa umupuan niya.

Tumango siya. “Then? That’s it?”

Napalunok ako. “A-ano… k-kasi T-Tyson…”

“I can’t barely understand when you stammer a lot, Cass.” pikit matang untas niya.

“K-kasi… Tyson… Tyson b-buntis ako.”

Dahil sa sinabi ko ay napa-ahon si Tyson mula sa pagkakahilig niya doon sa upuan niya at bumilog ang mata niya bago ako pinukol ng matatalim niyang titig.

He groaned in annoyance. “Are you kidding me?” Parang natatawa niyang saad pero hindi siya nakangiti. Dahil nagtatagis na naman ang bagang niya.

“T- Tyson…”

“Tell me you’re lying!” Sigaw niya sabay hampas ng kamay niya sa mesa.

Umalon ang lampshade na nasa mesa niya iyong lalagyan ng ballpen niya umalog rin tapos iyong mga papel din doon ay lumipad dahil sa lakas ng pagkakahampas niya doon.

Ilang beses akong napalunok dahil sa nakikita kong galit sa mata ni Tyson.

“You. Are. Lying. Right?” may diin at may pagtitimpi niyang wika.

Ang kabang nararamdaman ko ay nadagdagan ng takot… takot kay Tyson dahil alam ko kung ano ang pupwede niyang gawin. Naluluha na ako sa takot at kaba. Gusto kong umupo dahil sa panginginig ng tuhod ko. Nanghihina na ang tuhod ko at malapit nang bumigay.

Dalawang beses kong iniling ang ulo ko. “T-tyson… b-buntis nga ako. Buntis ako.”

“How the hell that happened Cassidy!? You are a fucking male species! You’re a damn MAN!” Sigaw niya at nagsiliparan ang gamit niya sa mesa sa isang daan ng kamay niya.

Iniwas ko ang mata ko doon sa kanya. Tinakpan ko tenga ko. Ang kawawang lampshade ay kumikidlap na sa sahig. Binalik ko ang tingin ko kay Tyson na ngayon ay nakatayo na at nakatungkod na ang dalawang kamay sa mesa.

Binaba ko ang kamay ko. Pinagsiklop ko iyon. “I… I am a bearer.” Nakayukong sagot ko kay Tyson. Narinig ko ang daing niya na parang nasasaktang hayop.

“Darn it!” humampas na naman siya sa mesa.

Nilakasan ko ang loob ko at sinalubong ko ang matatalim niyang titig. Nasasaktan ako sa pinapakita niya ngayon. Nasasaktan ako dahil ganito ang naging reaksyon niya. Alam ko na naman ito pero bakit ganito? Nasasaktan ako. Nasasaktan ako ng sobra-sobra. Konti na lang iiyak na ako.

“Tys-”

“Abort that. Abort the child in your womb.” walang pag-aalinlangan niyang sabi sa akin.

Awtomatik na dumapo ang isang kamay ko sa tiyan ko at kasabay nun ang pagtulo ng luha ko. Oo nga’t hindi ko ito gusto. Oo nga’t hindi ko ito inaasahan… pero… pero wala sa bukabolaryo ko ang ipakuha ang buhay na nasa sinapupunan ko. Hindi! Hindi ito pwede. Abort? Hindi ko kaya iyon!

“T-tyson naman-”

“Leave Cass! Leave this fucking room before I did something regretful to you, but I’ll say this one more time. Abort the child.”

Nabitawan ko ang sonogram ng baby namin na kinuha ko kanina sa bulsa ko. Gusto ko sanang ibigay iyon sa kanya kaso galit na galit na siya. Iniwan ko ang library niya na hindi pinulot iyong sonogram.

Pumunta ako sa silid ko at doon ako umiyak ng umiyak. Ano ang gagawin ko ngayon? Paano na ito ngayon? Ipapakuha ko ba ang bata dito sa tiyan ko? Kaya ko ba? Hinawakan ko ang flat ko pang tiyan at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama. Pinalis ko ang luha sa mata ko at doon napagdesisyonan kong takasan si Tyson.

Sa pag-ikot ikot ko dito sa loob ng mansion ni Tyson alam ko na ang mga post ng mga tauhan ni Tyson. Kaya mabilis ko silang natakasan. Akala ko makakaalis ako doon nang di nahuhuli kaso may isang tauhan ni Tyson na nakakita sa akin. Mabuti na lang at kumagat siya sa pagsisinungaling ko sa kanya na bibili ako nang gamot.

Pero nang makalabas ako nang gate ay may sasakyan na papasok sa loob ng mansion at huli na kung magtago ako dahil nakita na ako doon.

“Cassidy? What are you doing here?” tanong niya nang makababa siya sa sasakyan. “Teka umiiyak ka ba?”

Hinawakan ko ang magkabilang braso ni Pike. “P-pike tulungan mo ako. P-please, Pike tulungan mo ako. Ilayo mo ako dito, please, Pike.”

“W-wait. Cass calm down. What happened?”

“Please Pike. S-sasabihin ko sayo pero please. Lumayo… lumayo muna tayo dito.” nauutal kong pakiusap kay Pike.

Bumuntonghininga si Pike. Pinasakay niya ako sa sasakyan at pinaatras niya ang sasakyan.

“Now, Cass tell me what happened?” tanong niya ng palabas na kami sa village.

“B-buntis ako Pike…” pagsisimula ko at sinabi ko sa kanya ang nangyari doon sa mansyon. Sinabi ko rin sa kanya ang mga sinabi sa akin ni Tyson. Di ako nakatingin sa kanya habang nagkukuwento. Diretso lang ang mata ko sa daan.

“Saan ka pupunta ngayon?” tanong niya mayamaya.

“Hindi ko alam Pike. Wala akong mapuntahan. Hindi naman ako pwedeng umuwi doon sa bahay namin dahil mahahanap din ako ni Tyson doon. I-iwan ko. Umalis lang ako doon na walang plano. Ang nasa isip ko lang ay lumayo kay Tyson… at hindi ko ipapakuha ang anak ko, Pike.”

“Will you… will you trust me, Cass?”

“Huh?” napabaling ako sa kanya.

Sumulyap siya sa akin. “May kapatid ako na nakatira sa isang probinsiya, sa Sagada. Malayo iyon dito… doon lang ang naiisip kong lugar na pwede mong pagtaguan Cass.”

“S-sigurado ka bang di ako matutunton doon ni Tyson?”

Huminga siya nang malalim. “I’m not sure… hindi ako sigurado Cass pero gagawa rin ako nang paraan para di ka niya matunton doon… kung sakaling pumayag ka na pumunta doon.”

Pumayag ako sa sinabi ni Pike na tutungo akong Sagada. Hinatid niya ako hanggang sa terminal. Hindi ko alam kung tama ba itong desisyon ko o hindi. O tama ba na pagkatiwalaan ko si Pike o hindi pero wala akong ibang choice. Walang-wala ako. Ni piso wala ako ngayon sa bulsa ko. Kahit na cellphone wala din. Wala akong bitbit kahit na isa.

“Cass, ito lang ang pera na mayroon ang wallet sana makatulong ’yan sayo.”

Pinalis ko ang luha na lumabas sa mata ko at tinanggap ang pera ni Pike. Makapal na kung makapal pero walang-wala ako kaya tatanggapin ko itong pera ni Pike.

“Ten thousand lang iyan Cass sana…”

“Salamat. Salamat Pike.”

Tumango siya. “Mag-iingat ka… at alagaan mo ang sarili mo doon. Tinawagan ko na ang kapatid ko at susunduin ka niya sa terminal sa Sagada.”

Tumango ako sa kanya. Umakyat na ako sa bus nang humawak siya sa kamay ko.

“Pike.”

“Isuot mo ito. Malamig at buntis ka.” hinubad niya ang coat niya at pinasuot iyon sa akin.

Niyakap ko si Pike. “Salamat talaga Pike.”

Para akong nagkaroon ng bagong buhay sa Sagada. Mahirap ang pagbubuntis ko at kailangan ko pang kumayod para sa panganganak ko. Kailangan kong makapag-ipon medyo malaking pera. Kaya lahat ng maisip kong maaaring mapagkikitaan ko nang ginagawa ko. Mahirap ang pagbubuntis ko pero mabuti na lang at inaalalayan din ako ng kapatid ni Pike na si Owell. Kaya labis ang pasasalamat ko sa kanilang magkapatid.

---

Next, present na finally, haha. Pagpasensyahan nyo na ang mga typos ko at iba pang errors. Thank you for reading and sa patience ninyo.

CHAPTER 20

Chapter 20

Cassidy Pov

Present…

“Papadad, why does that man keep staring at our house?” turo ni Zhu kay Tyson mula sa bintana. Nakaluhod si Zhu sa upuan isang sofa na gawa sa kahoy. Nakahawak siya sa frame noong bintana habang tinitingnan si Tyson doon sa labas na naiinitan ng araw.

May kotse naman siya bakit di siya pumapasok doon? Bakit kailangan pa niyang magpakita sa mga anak ko na nagbibilad doon? Para ano? Para kaawaan ko siya? Para makisimpatya ang mga anak ko sa kanya doon.

Akala ko noong tinaboy ko siya kagabi ay umalis na siya. Narinig ko kasi ang pag-andar ng sasakyan kaya nakahinga ako nang maluwag doon at nakatulog naman kahit papaano. Pero nang magising kami kinabukasan ay nandun na naman siya sa labas ng bahay. Talagang nakatingin siya sa bahay namin at hanggang mag tanghali ay nanatili siya doon. Pati nga iyong mga tao na dumadaan sa daan ay nililingon na siya doon.

Di naman sa tinitingnan ko siya. Syempre naglilinis ako nang bahay at dinidiligan ko ang mga bulaklak ni Owell kaya nahahagip siya nang mata ko.

“The handsome man from last night, baby sister?” pagtatanong naman ni Zen kay Zhu na nakatingin pa rin sa labas ng bintana.

Lumingon si Zhu saglit sa kay Zen at tinanguan niya ito. “Yes, kuya. Look, oh.” At talagang tinuro pa ni Zhu ang bulto ni Tyson sa labas.

Nakuryuso ang malambot kong anak kaya gumaya siya kay Zhu. Sumilip din siya doon sa bintana uoang makita si Tyson sa labas.

Bumuntong hininga ako at nilapag ko ang niluto kong camote cue para sa kanila. Gumagawa kasi sila ng assignments nila dahil sabado naman ngayon.

“Umalis kayo d’yan anak. Kumain muna kayo.” saad ko.

Si Zyrho naman na nagd-drawing doon sa sketch book na binili ko sa kanya ay tumayo at lumapit doon sa maliit na mesa sa maliit din namin na sala. Niligpit ko ang kinalat nilang papel, lapis, notebook, coloring book,  at iyong kinagigiliwan nilang laruin tatlo na Word Search book.

“Zen, Zhuri. Come here. Let’s eat.” pag-anyaya nang anak kong si Zyhro sa mga kapatid niya.

Napahinga naman ako nang malalim nang sila doon at sinaluhan si Zy sa pagkain. Itinabi ko ang mga kinalat nila at umupo sa sofa.

“Papadad, open your mouth.” Ngumiti ako at binuka ko ang bibig ko nang bigla akong subuan ng anak kong si Zenver ng kamote.

“You should eat a lot papadad. You’re soooo skinnyyyy.” komento naman ni Zenver nang nginunguya ko na ang kamote.

“Skinny ba si papadad?”

“Oo papadad.” sabay nilang sagot sa akin..

“You’re skinny papadad because you take good care of us. We are three papadad, and you are alone taking care of us. Papadad always prioritizes us before himself. That’s why you are skinny. So, you must eat a lot po, papadad.” Naluluha ako habang sinasabi iyon ni Zyhro. Totoong payat ako pero mas pumayat ata ako ngayon kumapara noon.

Hindi madali ang mag-alaga ng tatlong anak na mag-isa. Kung nagkakasakit ang isa mahihirapan akong paghati-hati ang oras ko sa pagtatrabaho at sa pag-aalaga sa kanila. Kaya kahit na binubuhos ko na ang lahat ng pwedeng gawin ng usang magulang sa kanila. Alam ko. Aminado ako na marami din akong pagkukulang sa mga anak lalo na sa mga pinansyal.

“Papadad, hindi po ba natin papakainin iyong mister sa labas?” mayamaya ay tanong ni Zenver sa akin habang sinusubuan niya ako.

Natikom ko ang bibig ko sa tanong ni Zenver. Aanyayahan si Tyson na kumain dito? Pagkatapos ko siyang itaboy kagabi? Saka kumakain ba iyon ng ganito?

Huminga ako nang malalim at magsasalita na sana nang sumabat si Zyhro.

“No, Zen. Kay papadad na lahat ng camote cue. That man is muscular, compared to papadad. Papadad needs the food the most.”

“You’re so mean, kuya Zyhro.”

“I’m not mean, baby sister. Besides, we don’t know that man.” pangangtwiran ni Zyhro.

“Ehh? But he is papadad’s friend kuya. Rememver, he went here last night.”

“He went inside without papadad’s permission or knowing, Zen. Basically, that man is an intruder.”

Ngumuso si Zenver at sumimangot naman si Zhuri dahil sa sinaad ni Zyhro.

“M-maliit lang ang niluto mga anak kaya d-di natin mabibigyan ng kamote iyong s-stranger sa labas.”

Napatango-tango naman sina Zen at Zhu habang nakatingin sa tatlong pirasong kamote na nasa pinggan.

“Tama ka po, papadad.”

Tumango si Zen. “For our dinner, papadad you should cook a lot so that we can invite that man here.”

Napakurap-kurap na lang ako at di makasagot. Hindi ko alam kung ano ang gagawin at sasabihin ko. Mabuti na lang at biglang bumukas ang pintuan at pumasok si Owell na ngayon lang nakauwi.

Nabaling ang mga atensyon ng anak ko sa kanya kaya nakahinga ako nang makuwag. Tumakbo silang tatlo kay Owell at niyakap ito. Isa-isa namang ginulo ni Owell ang mga buhok nila.

“Papa Owell may dala ka pong foods?” tanong Zenver kay Owell. Papa ang tawag nila kay Owell dahil isa ito sa ninong nila.

Tumingin si Owell sa pinagkainan namin ng camote-que ngayon-ngayon lang saka binaba ang tingin sa mga anak ko na nakayakap pa rin sa mga binti niya.

“E, tapos na kayong mag-snack. Hinihingan niyo pa ako.” Sabi ni Owell na may pagbibiro.

“You didn’t go home last night, Papa.”

“Ikaw talaga Zyhro pinapakonsensya mo ang pretty na Papa mo.”

Binuksan ni Owell ang dala niyang backpack at may kinuha doon. Chocolates ang kinuha niya doon at isa-isang binigyan ang mga anak ko na tuwang-tuwang kahit na tag-iisang Toblerone lang sila.

“You’re the best Papa.” masiglang ani ni Zhuri nang matanggap ang tsokolate.

“Hep, hep, hep. Ang halik ni Papa nasaan?” si Owell saka yumuko upang maabot siya nang mga anak ko.

Pinugpog nila ng halik si Owell sa pisngi. “Thank you Papa.” sabay nilang wika at bumalik sa sofa kung nasaan ako.

Ako na ang bumukas sa chocolate ni Zhuri kahit na marunong na naman silang magbukas n’on ay parang nakakasanayan na nilang ibigay iyon sa akin upang pagbuksan. Nang matapos ay napatingin naman ako kay Owell na masama ang tingin sa akin. Ano na naman ang problema nitong bakla na kapatid ni Pike? Ngayon na nga lang nakauwi tapos ganito pa.

“Halika ka nga.” Anito at kinumpas ang kamay sa akin upang palapitin ako sa kanya.

Umiling ako at tumayo.

“Ang sama mo makatingin ah. E, kung isumbong kita kay Pike na di ka umuwi kagabi.” saad ko nang makalapit ako sa kanya.

Inismiran niya lang ako at hinawakan ang palapulsuhan ko. “Halika ka mag-usap tayo.”

“Oi, oi. Teka lang kukunin ko muna iyong pinagkainan namin.” pagpigil ko sa kanya at kinuha ang pinggan na kinainan namin kanina.

“Dito lang kayo, huh. Walang lalabas mag-uusap lang kami ng Papa Owell ninyo.” bilin ko sa mga anak ko na abala sa kakakain noong chocolate.

“Yes, Papadad.”

---

“Sinong afam iyong nasa labas?” pambungad na tanong sa akin ni Owell pagdating namin sa kusina. 

Kakaupo ko lang sa silya at siya naman ay nagsasalin ng tubig sa pitcher. Pagkatapos niyang maglin ay humarap siya sa akin at humila ng kanyang sariling upuan at umuo doon dala ang dalawang baso ng tubig.

“Kanina pagdating ko ay titig siya sa akin. Akala ko isa siya sa mga naging ano ko sa bar pero tingin ko di ako ang sadya n’on.”  pagpatuloy niya.

“Owell… s-siya iyong ama sa mga anak… ko.”

Pansamantalang di malapagsalita si Owell at natutulang nakatitig sa akin. Iyong kamay niya na nakahawak sa baso ay nanginginig.

“T-tyson. Iyon ang Tyson Maranzano. Iyong… iyong gagong nakabuntis sayo at gustong ipakuha ang mga inaanak ko? Iyong gago na ayaw sa mga inaanak ko?” natatawa niyang saad pero ang kamay niya ay nanginginig na sa galit.

Tumango ako sa kanya at hinawakan ko ang nanginhinih kamay upang kumalma.

“Eh, putang ina! Halika’t bugbugin natin iyon!” galit niyang wika.

“O-owell naman. K-kumalma ka.”

Sarkastiko siyang tumawa sa akin. “Paano ako kakalma sa nalaman ko Cassidy? Nginitian ko pa siya kanina, bwesit siya! Iyon pala ang amo ni Kuya Pike na walang puso? Kung alam ko lang sana nasaksak ko na iyon kanina.”

Bumuntonghininga ako.

“Ayaw kong makakita ang mga anak ko ng mga bayolenting pangyayari Owell. As much as possible, ayaw kong makakita sila ng mga ganoon. Ang babata pa nila.”

“Kailan pa iyan dito?” tanong niya.

“K-kahapon.”

“Huh? E, bakit di ka tumawag sa akin?”

“Akala ko uuwi ka kagabi.”

“Paano niya’n nalaman ang lokasyon mo… teka nakita niya ba ang mga inaanak ko?”

Lumaylay ang balikat ko doon sa tanong ni Owell. Ni minsan di sumagi sa isip ko na ipakilala ang mga anak o sa kanya. Ayaw ko na malaman ni Tyson na may anak kami, na di ko pina-abort ang pagbubuntis ko noon. Sa sinabi niya noon sa akin. Di lang buhay ko ang  papatayin niya pati na ang buhay ng mga anak ko ay pinatay niya rin.

Mahirap na mahirap para akin kapag nagtatanong sina Zhu at Zen tungkol sa ama nila. Tinatanong nila kung nasaan ang ama nila at ung mahal pa sila nito. Tunatanong nila kuang bakit di man lang nila ito nakikita at umuuwi dito sa amin. At wala akong sagot na maibigay sa kanila. Paano ko sasabihin sa kanila na ang ama nila… gusto silang burahin dito sa mundo?

“A-alam na niya Owell. Nakita… niya a-ang mga anak ko kahapon sa school. At kagabi pumunta siya dito.” sumbong ko sa kanya.

“Tangina! Ang galing din ng pagkakataon talagang sa gabi pa na wala ako dito, ah. Bakit siya sumugod dito? At bakit parang uwak na iyan sa labas na naghihintay na lumabas ang pagkain niya sa lungga?”

“Gusto niyang… makilala ang mga anak ko. Gusto niyang maging ama sa mga anak ko at- “

“HUH! Walang hiya rin. Wag mong sabihin sa akin Cassidy na nadala ka sa sinabi nun?”

“Syempre hindi… natuto na ako Owell. Kaso lang… baka kasi umabot kami nito sa korte Owell. Nakapama-impluwensiyang tao niya Owell kaya niyang baliktarin ang sitwasyon namin at kapag dumating ang panahon na iyon Owell baka… di ko na makita ang mga anak ko.”

Napahilamos si Owell sa kanyang palad. “Bwesit naman kasi. Bakit di nabantayan ni Kuya Pike ang baliw niyang amo?”

“Hindi ko na alam ang gagawin ko Owell. Paano kapag biglang kunin ni Tyson ang mga anak kapag nasa school at nasa trabaho ako? Paano kung itago niya sa ak-” napaiyak ako nang bigla akong yakapin ni Owell. “Owell natatakot ako. Natatakot ako Owell.” paulit-ulit kong wika.

Ayaw ko nang bumalik pa sa dati. Ayaw ko na. Nang galing na ako doon at ayaw ko nang bumalik sa lugar na iyon. Iyong takot ko kay Tyson… muli na namang humahabol sa akin. Akala ko nakatakas na ako. Akala ko nakalayo na ako sa kanya. Akala ko malaya na ako.

Pansamantala lang ba ang naranasan kong katahimikan? Pansamantala lang ba ang lahat ng kasiyahan ko? Di ba pa sapat ang mga pasakit ko noon?

Di na nakapagpigil si Owell at tumawag na siya kay Pike. Napalakad-lakad siya habang hinihintay na sagutin ni Pike ang tawag niya.

“Kuya!” bungad ni Owell nang sagutin ni Pike ang tawag.

Nilagay ni Owell ang cellphone niya sa mesa at ni-loud speaker iyon.

“Owell…”

“Kuya, alam mo ba na ang baliw mong ama ay nandidito ngayon sa Sagada? At nandidito sa harap ng bahay ngayon?” -Owell.

Natahimik si Pike sa kabilang linya.

“K-kanina ko pa nalaman Owell.”

“Tangina Kuya! Bakit di mo man lang nagawan ito ng paraan. Tingnan mo at nalaman pa niya na buhay ang mga anak nila.”

“Cassidy…”

“O-oh Pike. “ -ako.

“Pasensya ka na. Wala akong alam na puounta si Don dyan. Hindi ko alam kung anoang ginagawa niya dyan. Kanina ko lang nalaman ng tumawag sa akin ang sekretarya niya.”

“O-okay lang Pike… saka sobra-sobra na iyong ginawa mo para sa akin at sa mga anak ko.”

Napaismid naman si Owell sa sinabi ko.

“Siguro may mga bagay talaga Cass na hindi natin napipigilan. Siguro may mga katotohanan na hindi natin kayang itago. Pero wag kang mag-alala uuwi ako dyan. Nag-file ako ng leave.”

“Mabuti iyan Kuya! Para ikaw ang magbantay kapag gumawa ng kabaliwan iyan amo mo dito!”

Natapos ang pag-uusap namin ni Tyson na puro lang sigaw ang ginagawa ni Owell sa Kuya niya. Kung ikukumpara ko si Pike kay Owell. Ang layo ng ugali nilang dalawa. Si Pike kalmado, tahimik, at parang ang tikas niyang kumilos samantalang itong si Owell naman ang ingay at padaskul-daskol kung kumilos. Lagi pang nanghahamon ng away di lang sa mga kapit bahay kung hindi pati na rin minsan sa palengke nakakahanap talaga ng away. Minsan pa nga kaming na-barangay!

Sa buong mag-araw na iyon ay di umalis si Tyson sa labas ng bahay namin. At di ko na lang pinapansin. Nagtataka nga ang mga anak ko kung bakit daw di ako umaalis ng bahay. Usually, kasi naglalako na ako ngayon ng bananacue.

Kinabukasan ang una ko kaagad na tiningnan sa labas ay si Tyson. Laking pasalamat ko na wala na siya doon. Para akong nabunutan ng tinik dahil doon.

“Papadad. Are we going to church?” tanong ni Zenver sa akin habang inaayos ko ang kuwelyo noong damit niya.

“Oo, magsisimba tayo.” sagot ko naman.

“Papadad, can you fix mine.” lumapit naman si Zyrho sa akin upang ipaayos din ang kuwelyo niya.

Ngumiti at tumango ako sa anak ko.

“Papadad. Wala na po si Mister sa labas… di na po ba siya pababalik dito?” mahinang tanong sa akin ni Zyrho.

Nakita ko ang pagkabalisa sa mata ng anak ko. Kinagat ko ang labi ko.

“Hindi ko alam anak. Hindi alam ni papadad.” pagpapakatotoo ko.

“I don’t like him papadad. I only want you.” si Zyrho at niyakap ang kamay niya sa leeg ko. “I love you, Papadad.”

“I love you, rin anak.”

Narinig ko ang mga pag-eeksaherada ng dalawa kong anak at sinugod din ako ng yakap.

“Haha. Papadad, you really smell nice.” rinig kong tili ni Zhuri.

“Papadad, smell is addicting.”

“We love you Papadad.” sabay pa nilang saad.

“I love rin mga anak ko.”

“Hayst! Pupunta tayong simbahan o magyayakapan lang kayo dyan?” si Owell.

“Oh! Papa Owell is mad.” maloko pang ngumisi si Zenver na parang aliw na aliw sa pag-iinit ng ulo ng Papa Owell nila.

CHAPTER 21

Chapter 21

Cassidy Pov

“Look papadad, oh. Five peso ice cream!” masayang sigaw ni Zenver at tinuro ang naglalako ng sorbetes sa labas ng simbahan. Nagningning ang mata niya nang makakita ng ice cream. Mahilig na mahilig talaga ng mga anak ko sa mga matatamis. Tapos favorite talaga nila ay ang ice cream at chocolates. Pero kung tatanungin mo kung ano ang favorite foods nila. Di magdadalawang isip ang mga anak sa pagsagot na gusto nila ang luto kong barbecue. Hindi ko alam kung inuuto ba ako ng mga anak ko o ano.

Ang magkabilang kamay ko ay hawak ang kamay ni Zenver at Zhuri. Si Zyrho naman ay nakahawak sa kamay ni Zhuri. Ganito kami kapag lumalabas para hindi sila mahiwalay sa akin dapat hawak-hawak ang kamay namin. At nasanay na rin sila sa ganito kapag lumalabas kami. Hindi ko man sila utusan sila na mismo ang aabot sa kamay ko upang hawakan sila.

“Busog pa ba kayo? Eat muna kayo ng kanin bago ang ice cream.” saad ko. May gusto rin silang karenderia dito at minsan kumakain kami doon.

“We’re full papadad/ I’m full papadad!” sabay nilang sagot sa akin.

“Okay, sige.” saad ko. Tuwang-tuwa naman sila at napaduyan-duyan sa kamay namin sa ere. Habang papalapit kami doon sa naglalako ng sorbetes.

Napangiti ako. Simpleng-simple lang ang kaligayahan ng mga anak ko. At natatakot ako na kung dumating ang panahon na… makilala nila ang ama at magbago sila. Baka masanay sila sa buhay na kayang ibigay ni Tyson kaysa sa akin at di na gusto ng mga anak ko sa akin kasi mahirap ako.

Isa iyan sa kinatatakutan ko na mangyari sa buhay ko. Ang layuan ako ng mga anak ko. Maraming kayang ibigay si Tyson sa mga anak ko na di ko kaya. Kaya niyang bigyan ng magandang school ang mga anak ko. Kaya niyang palakihin ang mga anak ko na hindi nadadapuan ng alikabok. Kaya niyang palakihin ang mga anak ko na makukuha ang lahat ng gusto nila. Kayang ibigay ni Tyson ang mga bagay na di ko maibigay sa mga anak ko ngayon. Pagmamahal na walang kapantay at pag-aaruga lang ang kaya kong ibigay sa mga anak. Gayunman, ipaglalaban ko nang patayan ang mga anak ko kung kinakailangan.

“Papa Owell, papadad?” tanong naman ni Zhuri habang papalapit kami doon sa nagtitinda ng sorbetes.

Lumingon ako sa church. Sama-sama kaming nagsimba pero nang matapos ang mass ay nauna na kaming lumabas ng mga anak ko dahil may nakita si Owell na kaibigan niya at nag-usap pa sila.

“May kausap ang papa ninyo. Kaya hintayin na lang natin siya sa sakayan.” Ani ko.

“Woah! Ice cream!” Tili nila ng makalapit kami doon sa Manong na nagtitinda ng sorbetes.

“Tatlo nga po.” saad ko. Saglit kong binitawan ang kamay ni Zenver at kumuha ng barya sa pitaka ko.

“No, make it four po.”

Binaba ko ang tingin ko sa anak ko na si Zyrho. “Dalawa ang gusto mo anak?” tanong ko sa kanya dahil pina-apat niya kasi.

“No, papadad. The other one is for you.” sagot ni Zyrho sa akin at nginitian ako.

Ngumiti ako sa kanya at kinurot ko ang maliit at matangos niyang ilong. “Thank you, anak.”

Nang makabayad na ako kay Manong ay giniya ko ang mga anak ko sa bench dahil medyo mainit na. Ang bench ay di naiinitan kasi natatakpan ng malaking puno. Isa-isa silang umupo doon dahil abut lang din nila. Pinagigitnaan nina Zenver at Zyrho si Zhuri. Ang kinaroroonan namin ay nasa harap lang din ng simbahan kaya alam kong makikita rin naman agad si Owell kapag lumabas iyon ng simbahan. Mas mabuti na doon kaysa sa sakayan namin ng tricycle mainit din kasi doon.

“Oh my god! Papadad.” gulat akong napabaling sa mga anak ko ng sumigaw si Zenver.

Nang makita ko ang hitsura ng anak ko ay agad kong inubos ang ice cream ko at napakalkal sa tote bag na dala-dala ko. Paglumalabas ako kasama ang mga anak ko. May dala talaga akong bag. Lalagyan ng mga damit nila in case na madumihan sila o pawisin. Tapos tissue, powder, cologne, at alcohol. Pero sa pagkakataon na ito ay wala akong dala na tissue o kahit na towel man lang.

Napatingin ako kay Zenver na kumalat a ang chocolate ice cream sa kanyang damit sa baba niya.

“Anak dito muna kayo, huh. Bibili lang si Papadad ng tissue.”

“Okay, papadad. I will look after them.” wika ni Zyrho.

Agad akong tumukbo sa malapit na store para bumili ng tissue. Mabuti at wala masyadong tao kaya agad akong naasikaso noong tindera. Pagbalik ko doon sa bench kung nasaan ang mga anak ko ay humataw sa kabog ang puso ko nang makita kong wala na ang mga anak ko sa bench. Pinagpawisan agad ako nang malamig.Agad akong naaligaga at hinanap ang mga anak ko.

Nakahinga ako nang maluwag nang makita kong ang mga anak konay kasama lang pala ni Owell. Tumakbo ako sa kanila at niyakap ko ang mga anak ko. Hindi nakagalaw ang mga anak ko sa biglaang pagyakap ko sa kanila at si Owell naman ay nakakunot ang noo sa akin.

“Bakit kayo u-umalis doon sa bench. A-akala ko kung nasaan na k-kayo.” anang ko sa mga anak ko.

“Hindi sila umalis doon Cass. Nilinisan ko lang si Zen sa CR dahil ang dungis.” si Owell ang sumagot sa akin.

Napatingin ako sa mukha ni Zen na malinis na iyon. Napayuko ako at napabuntonghininga. Kinabahan ako. Natakot ako. Akala ko. Pinikit ko ang mata ko. Akala ko kinuha na sila ni Tyson.

Nang matapos kami doon ay umuwi na kami dahil nawala na ako sa mood. Hindi ko rin inimik si Owell. Hindi pa rin kasi humuhupa ang kabog sa puso.

Sumapit ang hapon at pumunta ako sa kwarto si Owell. Nakita ko na naghahanda na siyang umalis para sa trabaho niya. Hindi muna ako tululoy at kinatok ko ang nakabukas niyang pintuan.

“Pasok Cass.” aniya nang makita ako sa may pintuan ng kwarto niya.

Ngumiti ako sa kanya at pumasok.

Umupo ako sa kama niya at pinagsiklop ang kamay ko.

“Owell, pasensya na kanina.”

Napatigil siya sa pagtupi ng damit niya sa bag. “Huh?” naguguluhan niyang tanong.

“Kanina doon sa labas ng simbahan. Pasensya ka na at-”

Napatingin ako kamay niya na dumapo sa kamay ko na nasa aking kandungan.

“It’s okay Cass. Alam ko. Alam ko kung bakit ka naging ganoon. I understand.”

“Salamat talaga, Owell.”

“Hayst! Ano ka ba parang kapatid na nga ang turing ko sayo mula noong dumating ka dito. At mahal na mahal ko rin ang mga anak mo Cass. Kaya kahit na anong mangyari nandidito ako at si Kuya Pike para sa inyo.”

Niyakap ko si Owell. “Salamat sa inyo Owell. Kung hindi dahil sa inyo hindi ko alam kung saan na ako ngayon pupulutin—ako at ang mga anak ko.”

Kumalas si Owell sa pagkakayakap.

“Hmm, mag-ingat kayo dito. Wag ninyong buksan ang pintuan kung may kakatok kasi may susi naman ako. At i-lock mo lahat ng pintuan sa bahay.”

---

“Papadad, papadad wake up. The sun is already high, Papadad.” nagising ako na parang lumlindol ang mundo dahil sa mga anak ko.

“Zen stop it.” rinig kong suway ni Zyrho sa kapatid niya.

“But Kuya! It’s monday. We need to go to school and Papadad is going to his work as well.” pag-aargumento ng anak kong Zenver.

Gumising ako at hinagod ko ang mata ko. Nakita kong gising na gising na ang mga anak ko at nagtatalo na naman. Nakaupo na silang tatlo sa kama at nagsusukatan na sa tingin ang dalawa kong lalaki.

“Ano ba ’yan nag-aaway kayo? Wala kayong loving kay Papadad n’yan.” ani ko nang makaupo ako sa kama.

“NOOOOO!!!” sabay nilang sigaw.

“Eh, nag-aaway kayo.”

“No, Papadad. We didn’t right, Zen?” si Zyrho na kinikindatan ang kapatid.

Ngumuso ang malambot kong anak na si Zen. “Yes, Papadad Kuya is right.”

Lihim akong napatawa sa kanila at isa-isa silang pinugpog ng halilk at kiniliti. Napuno ang maliit naming kwarto sa kanilang mga halakhak.

“Pagnag-away kayo malulungkot si Papadad ninyo. Di ko na kayo love kaya wag kayong mag-away, huh.” 

“Yes, Papadad!” sabay nilang sagot at ako naman ngayon ang inulan nila ng kanilang halik. Halos mabasa na ang mukha ko sa kanila. Nagpapaligsahan silang tatlo kung sino ang magmalutong maghalik sa akin. Kaya bago pa magtalo ay inawat ko na sila at pinaliguan.

Sumabay na ako sa mga anak ko sa pagligo dahil natagalan akong gumising. Binihisan ko silang tatlo sa uniform nila at saka lumabas kami at kumain. Mabuti na lang at may luto na si Owell. Kapag umuuwi si Owell ay nagluluto muna siya bago natutulog lalo na ngayon na night shift siya. Pagkatapos naming kumain ay pumunta ako sa pintuan ni Owell at kumatok ng tatlong beses.

“Owell, aalis na kami ng mga anak ko.”

Naghintay ako ng sagot niya.

“Sige. Ako na susundo sa kanila. Mag-iingat kayo.” sagot naman nito mayamaya.

“Sige Owell, salamat.”

Isa-isa kong sinukbit sa mga balikat ng anak ko ang kani-kanilang bag at sabay na kaming lumabas sa bahay. Humawak sina Zen at Zhuri sa kamay ko tapos si Zyrho naman ay humawak doon sa kamy ni Zhuri at sabay na kaming naglakad. Papalabas na kami sa maliit naming bakod nang makita ko si Tyson na nakahilig sa hood ng sasakyan niya na Audi at kulay itim. Ang damit niay rin ay puro itim at pati na ang wrist watch niya ay itim din.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ng mga anak ko. My lips tightened and I diverted my eyes on the other direction.

“Papadad.” rinig kong tawag sa akin ni Zyrho.

“Look, baby sister the handsome man from the other day.” talagang tinuro pa ni Zen ang kinatatayuan ni Tyson.

“Yes, Kuya Zen. Look at his car. It’s sooo awwweeessoommeee. I wanna ride that one.” wika nang anak kong si Zhuri.

Tiningnan ko sila na parang kumikinang ang mata nila habang nakatingin doon sa sasakyan ni Tyson. Si Zyrho naman ay nakatingin nga doon kay Tyson pero galit naman ang nasa mata niya.

Para nang nangangati ang paa ko na makaalis pero wala pa si Manong Junior. Napatingin ako sa wrist watch ko na binigay sa akin ni Owell. By one take pa iyon. Sa mga ganitong oras kasi ay dapat nandidito na si Manong Junior.

Napaigtad ako nang biglang may yumakap sa binti ko at nakita kong yumakap doon si Zyrho. Nagtago si Zyrho sa likod ko. Sinubsob niya ang mukha niya doon sa binti ko. At doon ko pa napagtanto na nasa harapan na namin ang sasakyan ni Tyson. Napaatras ako ng isang beses at hinawakan ng mahigpit ang kamay nina Zen at Zhu.

Lumabas si Tyson doon sa sasakyan.

“Tyson.” may diin kong wila sa pangalan niya.

Ang binti ko at labi ay sabay pang nanginig.

“Cassidy.”

“Tyson, anong ginagawa mo dito?”

Binaba niya ang tingin sa mga anak ko at napatingin din naman ako sa kanila. Malaki ang ngiti ni Zhuri kay Tyson tapos si Zenver naman may kumunot ang noo. Habang si Zyrho ay nagtatago pa rin sa likod ko. Yumuko si Tyson sa kanila. Ako ang kinakabahan ginagawa ni Tyson.

“Ty-”

“Hi!” wika ni Tyson kay Zhuri. Halos mahigit ko ang hininga ko. I’ve never heard him before talk so sweet and calm.

Mas lumaki ang ngiti ni Zhuri kay Tyson. “Hello!” magiliw niyang anang kay Tyson.

Bumaling naman si Tyson kay Zenver. “Hi ki-”

Naputol si Tyson nang magsalita si Zenver.

“Are you our papadad’s friend?”

Tiningnan ako ni Tyson saglit at binalik niya ang mata niya kay Zenver.

“I am.”

Muntik na akong napatawa sa sinagot ni Tyson sa anak ko.

“But Papadad said you’re not hi-”

Pinigil ko si Zenver at nagsalita, “Anong kailangan mo Tyson? Papasok pa ang mga anak ko sa school.”

Tumayo ng maayos si Tyson at nanunukat ang matang tiningnan ako. “I’ll give them a ride.”

“May masasakyan kami kaya salamat na lang. Umalis ka na dito Tyson.” pagtataboy ko sa kanya.

“You’re waiting for your tricycle driver? I already shoo him away.”

“Ano?” kunot-noong tanong ko kay Tyson. Anong karapatan niyang paalisin si Manong Junior?

“Papadad.” bumagsak ang tingin ko kay Zhuri ng kinalabit niya ang suot kong slacks na uniform ko sa pinagtatrabahuan kong hotel dito sa Sagada.

“Anak.”

“Papadad, let’s ride on mister’s car. Pleaseee!” lumambot ang mukha ko sa sinabi ni Zhuri.

“Anak…”

“I always dream of riding that kind of car papadad.” saad ni Zhuri at tinuro ang makintab na sasakyan ni Tyson. “I saw it on TV and it looks cool, right Kuya Zen? Kuya Zy?”

Mahina ang pagtango ni Zen.

“I don’t like his car, baby sister.” si Zyrho at lumabas sa likuran ko.

“Kuya. You also said you want to ride a car like this, right? You even said that one day we can ride one and of course with our Papadad. So, please Kuya, Papadad, let’s take mister’s offer.”

Sa huli sumakay kami sa sasakyan ni Tyson. Ayaw ko mang maniwala sa nakita ko pero talagang nakita ko ang pagngiti ni Tyson nang pumayag ako. Nakita ko talaga ang saya sa mukha niya habang inaakay niya ang mga anak ko paakyat sa sasakyan niya. Ang tatlo kong anak ay nasa likod at ako naman ay nasa shotgun seat. Ayaw ko man dito pero magsisiksikan naman kami ng anak ko doon sa likod kung ipagsiksikan ko ang katawan ko doon sa kanila.

Napatingin ako sa mga anak ko na nasa likod at kita ko sa mukha ni Zhuri ang tuwa. Napapalinga-linga pa siya sa ulo niya sa loob ng sasakyan aliw na aliw siya. Si Zenver naman ay behave na behave pero nakikita ko ang tuwa sa mukha niya at ang oaninibago niya sa sinasakyan. Si Zyrho naman sa gilid ay di ko alam kung masaya ba siya o hindi. Diretso lang kasi ang mata niya na nakatingin sa harap.

Pagdating sa school ay bumaba ako at hinalikan ko sila.

“Si Papa Owell ang susundo sa inyo mamaya, huh. Wag lalabas ng school kapag wala si Papa.” paalala ko sa kanila.

“Yes, papadad.” saad nila at isa-isang hinalikan ang pisngi ko.

“Papadad, ride po ba tayo ulit sa car ni mister?” pabulong na tanong ni Zhuri sa akin nang halikan niya ang pisngi ko.

“Zhuri…”

“Baby sister, let’s go.” anang ni Zen.

“Zyrho, look after your brother and sister.”

“I will papadad.”

Nang makita kong makapasok na sila sa loob ay tumalikod na rin ako at maghihintay ng tricycle upang pumasok na sa trabaho ko nang biglang may humawak sa braso ko.

Tiningala ko ang may-ari ng malaking kamay na humawak sa braso ko.

“Tyson, ano ba? Nahatid mo na ang mga anak ko. Kaya umalis ka na rin.”

Gumalaw ang panga niya. “Let’s talk.” malamig niyang saad.

“Anong pang pag-uusapan natin Tys-”

“About our children. I will give you a ride at your workplace then we’ll talk.”

Winaksi ko ang kamay niya sa braso ko at nauna na akong maglakad patungo sa kotse niya.

“Mag-uusap tayo pero madali lang dahil may trabaho pa ako. Ayaw kong mapurnada ang trabaho ko dahil sayo.”

Sumunod sa akin at sumakay sa driver’s seat. Di na ako nagtanong kung paano niya nalaman ang lokasyon ng pinagtatrabahuan ko. Sa kapangyarihan meron siya di na ako magugulat doon. Tahimik lang kaming dalawa patungo sa hotel. Di ko siya magawang tingnan kaya inaliw ko ang mata ko sa labas. Ayaw ko rin namang magsalita sa kanya.

Pagdating sa hotel na pinagtatrabahuan ko ay kinalas ko ang seatbelt ko. Humilig ako sa kinauupuan ko at sumilip doon sa hotel.

Mayamaya ay nagsalita na ako dahil ang tahimik niya. “Bababa na ako kung-”

“My mind won’t change Cassidy. I want to know more about my children. Whether you like it or not, I want my children, too. I want to spend time with them. I wan to spoil the-”

Tumigil siya nang sarkastiko akong tumawa sa kanya. “Tyson. Spoil them? Tapos ano? Ilalayo mo sa akin ang mga anak ko? Ilang beses ko bang isaksak dyan sa kukuti mo na iyang mga bata na sinasabi mong anak mo ay iyon ’yong pinagbubuntis ko na gusto mong ipa-abort! Tapos ngayon ang lakas ng loob mong sabihin sa akin iyan! Nang araw na sinabi mo sa akin na ipa-abort sila. Iyon din ang araw na tinapon mo ang karapatan mo sa kanila—sa akin! Kaya tumigil ka na!” sigaw ko sa kanya.

“Cassidy. I know I said those things but I still have the right! You cannot have them without my-”

“MARANZANO! Tyson, sige sabihin natin na kung wala ka… siguro di rin ako mabubuntis. Sige may ambag ka pero ikaw ba ang naghirap, huh?! Halos siyam na buwan sila sa sinapupunan ko Tyson. At sa siyam na buwan na iyon…” napalunok ako dahil parang may bumara sa lalamunan. Biglang ay tumusok sa dibdib ko nang maalala ko ang mga pinagdaanan ko ng pinagbubuntis ko ang mga anak ko. Namuo ang luha sa mga mata ko. Pero matapang ko pa ring sinalubong ang mga malalamig na titig ni Tyson.

“Hindi mo alam kung ano ang mga pinagdaanan ko Tyson.” may riin kong saad. “Hindi mo alam kung ano ang naramdaman ko sa mga araw na dumaan habang iniisip ko na kaya ko bang palakihin ang magiging anak ko? Kaya ko ba silang bigyan ng maayos na buhay? Hindi mo alam ang hirap ko sa mga araw na dala-dala ko ang mga anak ko at nagbibilad ako sa araw para lang makabinta at para may pangtustos ako sa mga kailangan ko. May mga gusto akong kainin! May mga gusto akong bilhin pero di ko mabili kasi wala akong pera kinukulang ang pera ko. Hindi mo alam ang naramdaman ko…” biglang tumulo ang luha ko nang di ko na makayanan ang sobra-sobra  naramdaman ko. “nang mawalan ako ng malay sa tabing daan dahil sa sobrang pagod pero wala ni isang tao ang lumapit sa akin at tumulong. Nawalan ako ng malay doon habang nagtitinda at pagkagising ko wala man lang niisa na ang lumapit sa akin at tinanong ako kung ayos lang ba ako.” Maybe, dahil sa mga panahon na iyon bago pa lang ako dito at wala akong kakilala dito kaya walang tumulong sa akin hanggang sa magising ako.

“Kaya wag kang magmalaki sa akin Tyson na para bang ang laki ng inambag mo sa mga anak ko. Wala kang alam sa mga paghihirap ko sa mga panahon na dapat ay kailangan kita.” Pinalis ko ang luha ko at di ko na siya hinintay na nakapagsalita. Lumabas na ako sa sasakyan niya at pumasok sa trabaho ko.

---

So far, ito ata ang pinakamahabang update ko sa story na ito.🤣

Thank you for reading!❣🙈

CHAPTER 22

Chapter 22

Cassidy Pov

“Good evening!”

Ang mga anak ko na abala sa kanila-kanilang assignments ay napalingon sa pintuan ng may biglang magsalita doon. Pati ako na nagtuturo sa kanila at napatingin din sa baging dating.

“Papa Pike!!!” sigaw ng mga anak ko at nagkanya-kanya sa pagtayo at tumakbo kay Pike. Tumayo rin ako at pinagpag ang suot kong shorts.

Nag-squat si Pike at ginulo ang buhok ni Zyrho at Zenver. “Ang lalaki n’yo na. Hindi n’yo ba binibigyan ng sakit sa ulo ang Papadad ninyo?” Kinurot ni Pike ang pisngi ni Zhuri. Napagigil naman ang anak ko.

“We’re good boys po, Papa. We also help papadad in house works.” pagmamalaki pang saad ni Zenver kay Pike.

Ang tinutukoy ng anak ko na tumutulong ay iyong pagwawalis dito, iyong paghuhugas sa pinggan, at paglalaba. Hindi naman talaga tulong iyon kung tutuusin dahil di pa naman sila marunong. Natatagalan nga ako sa mga gawain dito sa bahay kung tutulong sila sa akin. Pero nakakagaan din sa pakiramdam na gusto nila akong tulungan. Kaya kahit na natatagalan na ako sa ginagawa hinahayaan ko sila.

Sa mga taon na tumira ako dito sa Sagada mabibilang lang sa kamay ko kung ilang beses na umuwi si Pike dito sa kanila. Malaki ang pasalamat ko kay Pike dahil kung hindi dahil sa tulong niya sa akin noon. Hindi ko alam kung saan ako kukuha at hihingi ng tulong sa mga oras na iyon.

Hindi ko alam kung bakit ako tinulungan ni Pike pero lubos ang pasasalamat ko sa kanya at sa kapatid niya na si Owell.

“Cassidy.” saad ni Pike. Binigay niya ang mga pasalubong niya sa mga bata kaya bumalik ang mga anak ko doon sa sofa dala-dala ang pasalubong sa kanila ni Pike.

“Buti na kauwi ka na.”

“Hmm. Nakauwi si Don noong sunday…” habang nagsasalita si Pike ay nilapitan ko siya dahil may nakita kong may kung ano sa gilid ng labi niya. Tinitigan ko iyon at pasa iyon. Hindi ko na nabawi ang kamay ko nang dumapo na iyon sa gilid ng labi ni Pike. Napahawak si Pike sa kamay ko. “Cass.”

Binawi ko sa kanya ang kamay ko at nagtanong, “Saang galing ang pasa mo, Pike?”

Ngumiti lang siya sa akin. “It is a souvenir made by Tyson.”

“Huh?”

Bumuntonghininga si Pike. Nilapag niya ang dala niyang bag at saka ako hinila sa kusina. Pinaupo niya sa isang silya at siya ay kumuha rin ng silya para maupuan niya.

“Sabihin mo Pike bakit-”

“The Don learned Cass na ako ang tumulong sayo… nalaman niya na ako ang tumulong sayo na makatakas sa gabing iyon. He also learned na dito ka nakatira sa bahay namin. Kaya natural lang ito. Actually, dapat higit pa dito ang karapat-dapat na parusa ko pero isang suntok lang ang binigay niya sa akin.” pagkukuwento ni Pike.

Yumuko at kinamot ang suot kong cotton shorts. I can’t help it but to blame myself sa nangyari kay Pike. Ngayon madadamay pa ata siya dahil sa pagtulong niya sa akin noon. Di rin malayo na pati si Owell ay idamay pa dito ni Tyson.

Ayaw ni Tyson na may nakikialam sa gusto niya. Ayaw niya na may nakikisawsaw sa kanyang ginagawa. At mas lalong ayaw niyang may humahadlang sa mga nais niya. At ngayon… itong ginawa niya kay Pike parang mensahe niya ito sa akin na mag-isip akong mabuti sa mga gagawin kong desisyon.

“I’m so sorry, Pike. Kung sana di mo ako tinulungan noon sana ngayon wala kang inaalala. Sana ngayon maayos kang nagtatrabaho kay Tyson. Sana ngayon nananatili kang tapat sa trabaho mo kay Tyson. Sorry talaga Pike. Nadadamay ka dahil sa akin.”

Inabot ni Pike ang kamay ko at pinisil niya iyon.

“It was my choice back then to help you Cass. Yes, you plead, but then I have the right to refuse and leave you there at puntahan si Don. Yet, I never did. It is because I act on my own will. That time nakalimutan ko ang tungkulin ko kay Tyson at ang inisip ko lang ay ang matulungan ka.” wika ni Pike sa akin at nginitian ako. Napakabuti ni Pike. Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay wala pa rin siyang nakikitang kabiyak niya sa kabutihan na mayroon siya. May hitsura si Pike, para nga sa akin napaka-attractive ng malinis niyang mukha lalo na kapag nakatayo ang buhok niya. Pero hanggang ngayon ay nanatili siyang single.

“Hindi ko alam kung papaano kita mapapasalamatan Pike… sa lahat ng nagawa at naitulong mo sa akin at sa mga anak ko. Kahit na di ko alam kung bakit mo ako tinulungan noon. Labis-labis ang pasasalamat ko sayo, Pike. “

Binitawan ni Pike ang kamay ko saka humilig siya doon sa sandalan ng silya at binuka ang mahaba niyang binti. He rubbed his hands on his jeans and smiled at me. Nakita ko tuloy ang maputi at pantay niyang ngipin. Gwapo rin talaga itong Pike mula pa man noong una kong kita sa kanya. Tapos ang bait niya tingnan lalo kapag ngumingiti.

“You wanna know why I helped you back then?”

Napatango ako sa kanya at nilagay ko ang dalawang kamay ko sa ibabaw ng mesa. I intertwined my hands together.

“Oo pero ayos lang kapag di ka komportable.”

“Hmm. Saan ba ako magsisimula?” he said like he was trying to figure out himself first. “When Don first bring you in his mansion. I just thought you Cass that you’re one of his many whores.”

“Huh?”

Pike waved his hands. “Don’t get me wrong, please, Cass. It was my first impression of you abck then. But eventually when you asked my name and then you also gave you name to me. Somehow, I feel comfortable. Then, I learned that you’re Don’s captive and your life was in his hands. But the way I saw it before, I really thought it was the other way around. Coz, it seems that Don changed when you were still in his mansion. And he treats you better. And I thought that if you got Don’s heart and attention you will be spoiled and used him, but you proved me wrong, Cass. You are different from the Don’s past whores.”

He sighed.

“You are too good, Cass, and you are so well-behave. That time akala ko ikaw na ang makakapagpapabago kay Don pero di ko aakalain na darating ang panahon na lalayo ka sa kanya, na tatakbuhan mo siya bearing his child. But I understand you, that is why I offer you a help. And I never regreted helping you, Cass. Now, I can see my godchildren, and of course seeing you happy. You deserve the world Cass. You and your children.”

Sinsero akong ngumiti kay Pike at pinalis ko ang luha na tumulo sa mata ko. I don’t know how to repay his kindness. If only kaya kong bigyan ng partner si Pike gagawin ko kung iyon ang gusto niya.

“Pero may hangganan ang masasayang araw ko, Pike. Gusto rin ni Tyson na makasama ang mga anak ko. Gusto niya ring maging ama sa mga anak ko.”

“Alam ko ang ginawa ni Don sayo dati, Cass. Alam ko na gusto ni Don, ni Tyson na ipakuha mo ang anak mo sa sinapupunan mo noon. Pero pwede namang magbago ang tao Cass. Maybe, Don changed this time? Why don’t you give him a chance na makilala niya ang mga anak ninyo.”

“Hindi ko alam ang gagawin ko, Pike. May parte sa akin na gusto kong bigyan ng chance si Tyson. Pero kapag naalala ko ang sinabi niya sa akin noon na ipa-abort, na ipakuha ko ang bata sa sinapupunan ko bumabalik lahat ng sakit, puot, at pagkasuklam ko sa kanya. Kapag nakikita ko siya Pike. Nandon pa rin ang takot ko sa kanya. Pakiramdam ko sinasakal ako kapag kasama ko siya.”

“As much as I don’t want the Don to get closed with your children, Cass. But we know what he is capable of doing. Maybe, I can protect you Cass when it comes to closed combats and arms. But if it is a battle of powers and men, Don has it all.”

Matalamlay kong tiningnan si Pike. Nakita ko ang pag-aalala at malasakit niya sa amin ng mga anak ko. Ang swerte ko lang na may tao akong nakilala na handa akong tulungan.

Hindi ko man alam kung nasaan na ngayon si Tatay Travis pero sana gabayan niya ako. Sana gabayan niya ako sa mga gagawin kong hakbang. Sana bigyan ako ni Tatay ng lakas ng loob na harapin ang mga nangyayari sa buhay ko ngayon. Kung noon nakayanan ko ang lahat sana ngayon kayanin ko rin.

Sa mga pinagdaanan ko dati habang pinagbubuntis ko ang mga anak ko. Ang Diyos at si Tatay at pati na ang bata sa sinapupunan ko lang ang lagi kong pinakukunan ng lakas na lumaban sa araw-araw dati. Ngayon ay nakita ko na ang mga anak ko. May mga anak na ako na siyang dahilan kong bakit ako nagsisikap ng mabuti.

---

Kinagabihan dumating si Owell na pagod na pagod ang mukha. At nang makita niya si Pike na kakalabas sa kwarto niya na nakasando lang at jersey na shorts. Halos mapatalon at tumabling si Owell sa tuwa. Biglang naging full ang energy niya at tinapon ang katawan sa kanyang kapatid.

“Gago, Kuya mabuti at nakauwi ka na! Huwahh! Akala ko nakalimutan mo nang umuwi ng Sagada Kuya. Akala ko-”

“Manahimik ka nga Owell. Ki-lalaki mong tao ang ingay-ingay mo natutulog ang mga inaanak ko.”

Natawa ako nang mapangiwi si Owell at sinuntok ang dibdib ni Pike. “Bwesit ka Kuya. Hindi mo ba na-miss ang seksi at maganda mong kapatid?”

“Tsk! Of course, I miss you…”

Nasa sala ako at nanonood laang sa eksena nila magkapatid. Pinatong ko ang binti ko sofa saka ko niyakap ang shin ng binti ko. Kita kong inaaliw ni Owell si Pike para ma-divert ang atensyon nito sa ibang bagay. Kanina ay hinahanap ni Pike si Owell pero sinabi ko na di umuwi dahil may OT siguro. O di kaya’y may ka-changed shift siya.

“Bakit ngayon ka lang Owell? I thought you are working night shift?” tanong ni Pike kay Owell habang naglalakad patungong sala.

Umupo si Pike si sofa, sa mismong tabi ko kaya napaatras ako ng konti upang mabigyan siya ng lugar.

Ngumuso si Owell. “May ka-changed shift ako Kuya kasi nagkalagnat ang ina ng kasamahan ko.”

Masamang tiningnan ni Pike ang kapatid niya. “I told you to quit your job, Owell.”

“Kuya ilang beses ko rin bang sasabibin sayo na gusto ko na rin ito? Wag kang mag-alala Kuya barista lang ako.”

“I know but when people heard about your workplace-”

Pinutol ni Owell si Pike sa pagsasalita. “Bahala na sila Kuya. Pugutan ko sila sa leeg, eh.”

Umiling na lang si Pike sa kapatid niya. In-open ni Pike ang telebesyon at tahimik kaming nanonood nang makaalis si Owell. Inunan ko ang ulo ko doon sa tuhod ko habang nanonood sa palabas.

Nakatuon ang mata ko doon sa palabas kaso lang ang utak ko ay wala naman doon sa pinapanood. Tumatakbo ang utak ko sa kaisipan na papayag ba ako sa gusto ni Tyson o hindi. Wala na rin namam kasi akong matatakbuhan pa. Wala na akong mapagtataguan at mahirap na ngayon dahil may tatlo akong anak na kasama. Ayaw ko silang maipit sa gulo namon ni Tyson. Sina Zhuri at Zenver mukhang walang problema doon kay Tyson pero paano naman si Zyrho? He despises Tyson.

Nasasaktan ako. Nasasaktan ako para sa mga anak ko. Kung ipagpapatuloy ko ito patuloy lang din kaming babagabagin ni Tyson. Patuloy lang siya sa pagpunta dito.

“Cass?”

Bigla kong naangat ang ulo ko sa pagtawag at paghawak ni Pike sa kamay ko na nakayakap sa binti ko.

“Huh?” tanong ko sa kanya.

May pananantya niya akong tiningnan. “You’re crying.” aniya.

Napakurap-kurap ako at kinapa ko ang pisngi ko. Iniwas ko ang tingin kay Pike at nagmamadaling pinunasan ang luha ko. Masyado ata malalim ang iniisip ko para lumuha ako ng di ko namamalayan.

“Cass, are you okay?”

Kinagat ko ang ibabang labi ko at napatingin sa kamay ko na basa sa aking luha. Bumuntonghininga ako.

“Hindi ko alam Pike. Natatakot na naman ako. Nasasaktan ako para sa mga anak ko. I spoil them naman. Gusto ko silang bigyan ng magandang buhay pero ito lang ang kaya ko. At ngayon nandidito na ang ama nila at kaya iyong ibigay ni Tyson… kaso ayaw ko. Ayaw ko silang mapalapit doon sa kanya.” umiling-iling ako at pinunasan ang luha na lumabas sa mata ko. “Gulong-gulong ako Pike…”

Umusog si Pike sa akin saka niya kinuha ang kamay ko at gamit aang isang kamay niya. Ang isa naman ay ginamit niya para magpunas sa luha ko.

Niyakap niya ako at binaon ko ang ulo ko doon sa balikat niya. “I’m… here Cass and… Owell nandidito kami.” bulong niya sa akin. “I’m not as powerful as Tyson, Cass but whatever your decision is. I will support you. Even if it means quiting my job on Tys-”

“Pike.” biglang may nagsalita.

Kapwa kami napahiwalay ni Pike mula sa mahigpit na yakap dahil sa panibagong boses. Nanlaki ang mata kong nakatitig kay Tyson. Si Pike naman ay napalingon at agad na napatayo at saglit na yumuko kay Tyson na bagong dating. Nagtatagis na sa bagang niya habang nagsasalin ang mata niya sa akin at kay Pike.

“Don.” si Pike at ako ay nanatiling walang imik.

CHAPTER 23

Chapter 23

Cassidy Pov

“Anong ginagawa mo dito ng ganitong oras Tyson?” medyo naiinis kong tanong sa kay Tyson. Bakit ba ang hilig nitong pumunta sa bahay kapag gabi? Tapos di pa marunong kumatok. Basta’t basta na lang pumapasok sa bahay ng may bahay. Nasaan na ba ang etiquette ng taong ito?

Gumalaw ang panga ni Tyson saka tinungkod niya ang kanyang siko sa tuhod niya. Napalingon pa siya sa paligid. Ako ay nasundan naman ang kanyang mapanuring titig sa bahay namin.

Si Pike ay umalis kanina matapos siyang pa-upuin at bigyan ng kape. Hindi naman iyon espesyal na kami kasi instant coffee lang ang available dito sa bahay. Kung ako nga dito ay di ko ito bibigyan pero si Pike ang bait niya. Nasuntok pa nga siya dito. Siguro dahil amo niya rin kasi ito.

“Wala nang tao. Pumasok na sila Owell at Pike sa silid nila.” dagdag ko.

Pairap siyang tumingin sa akin at dinilatan ko naman siya sa mata ko. Napahawak ako sa kinauupuan kong sofa ng gumalaw siya. Malalim ang lunok ko dahil sa nabuong kaba sa dibdib ko. Akala ko ay lalapitan na niya ako.

Lihim kong kinalma ang sistema ko. Konting galaw lang ni Tyson ay kinakabahan na ako. Anong nangyayari sa katawan ko? Bakit ba kasi di ko pa rin makalimutan iyong nangyari noon? Bakit hinahabol pa rin ako nang takot ko noon?

Kinuha niya lang pala iyong kape na tinimpla ni Pike na siguro ay medyo malamig na. Sumipsip siya doon saka nilapag ulit iyon sa maliit namin na center table.

“I’m just here to talk with you, Cass. Our last conversation didn’t go well. That is why I am here. I fully understand your hardships during your pregnancy and even now. That is why, allow me to be a father of my children. That’s all I’m asking here. I’m not asking you to be… mine again. I just want my children.”

Pagak akong tumawa sa kanya. Ang tibay din talaga ng lalaking ito. Anong akala niya sa akin? Na nagtigas-tigas ako sa kanya dahil gusto ko siyang makasama? Akala niya ba nag-iilusyon ako na makasama siya ulit?

“Alam ko na mga anak ko lang ang habol mo. Wag mong ipamukha sa akin Tyson na parang gusto rin kitang makasama dahil hindi. Hindi ko na pinangarap iyan! Tch! Pwede ka namang pumunta dito ng may araw tapos sa gabi ka pa talaga pumupunta dito.” wika ko sa kanya. Parang gusto ko nang ibuhos sa kanya iyong kape na binaba niya sa center table.

“Why don’t you want me to come here at night?” biglang tanong niya na kinatabingi ng ulo ko. Napasandal naman siya doon sa kinauupuan niya.

Ang lakas ng kabog sa dibdib ko ay parang naririnig ko na. Parang kinakain ako sa lakas noon pero sa kabila noon ay matapang ko pa ring sinalubong ang mga titig ni Tyson sa akin.

“Syempre di mo ba alam na kakadisturbo ka sa mg-”

“Nakakadisturbo ako sa inyo? Sa inyo ni Pike?” pagputol niya sa akin.

“Anong bang pinagsasabi mo dyan? Malamang nakakadisturbo ka dahil matutulog na kami!”

Napaahon siya mula sa pagkakasandal niya. “What do you mean? You sleep with him?” Tass ang kilay niyang tanong sa akin.

Kumunot ang noo ko sa kanya.

“Ano?” gulong tanong ko sa kanya. Sinong tinutukoy niya him? Si Pike? Nababaliw na ba siya?

“Nevermind. Let’s just get back to our topic. Like what I’ve told you. I want my children, too. I want to spend time with them. I want them to know that I am their biological father. And if you don’t agree with me, we can see each other on court, Cass. Simple, hmm?”

Natikom ko ang bibig ko at kumuyom ang kamay ko. Halos dumugo na ang palad ko sa kakakuyom ng kamay ko. Nagtagis ang bagang ko dahil sa sinabi ni Tyson. Alam na alam niya ang kahinaan ko. Alam na alam niya kung saan ako titirahin. Alam na alam niya kung saan ako mahina.

Kung magtigas-tigasan pa ako sa kanya. Madadamay sina Pike at Owell. Alam ko naman na kahit na ganito lang kami, sila ay kakampi sila sa akin. Susuportahan nila ako pero kapag pinagpatuloy ko pa ang ginagawa ko di rin titigil si Tyson. Gagambalain niya kami dito at kahit na anong hiling ko pa na sana ay bumalik kami sa dati di na iyon mangyayari. At kahit na tumakas kami ng mga anak mahahabol lang din naman kami ni Tyson.

Tapos maiipit pa ang anak ko kapag tinuloy-tuloy ko ito. Dahil kung totohanin ni Tyson ang sinabi niya na sa korte kami maghaharap maiipit ang mga anak ko. Ayaw ko n’on.

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya. At pinalis ko ang luha na tumulo sa mata ko. Labag talaga ito sa kalooban ko. Ayaw ko talaga nito pero para sa ikakabuti ng lahat papayag na ako.

“S-Sige. Pumapayag na ako… b-basta ako ang magsasabi sa mga bata. Wag mo akong pangunahan.”

“That’s good.” masaya niyang wika.

Binalik ko ang tingin ko sa kanya. “U-umalis ka na. Nakuha mo na naman ang gusto mong makuha dito. Nakuha mo na ang sagot ko. Kaya umalis ka na.” pagtataboy ko sa kanya.

Tumayo ako at tamang-tama naman na lumabas si Pike mula sa silid niya na may bitbit na jacket.

Nang makalapit si Like ay nagsalita siya. “I’m sorry for disturbing, Do-”

“Tapos na kaming mag-usap Pike. Paalisin mo na siya matutulog na ako.” ani ko kay Pike.

Lumapit si Pike sa akin saka nilagay niya sa balikat ko ang jacket. “It’s cold so I thought of bringing you a jacket. Akala ko magtatagal pa ang pag-uusap ninyo ni Don.” saad niya habang inaayos ang jacket sa akin.

Tiningala ko si Pike. “Tapos na kaming mag-usap kaya paa-”

“I’m not going home?”

Sabay kaming napalingon ni Pike kay Tyson na nakatayo na pala at nakatitig sa akin. Ewan ko kung sa akin ba o doon sa kamay ni Pike na nasa balikat ko. Basta sa akin siya nakatingin.

Naibaba naman ni Pike ang kamay niya at maayos na humarap kay Tyson.

Humarap ako sa kanya ng maayos. “Anong you’re not going home? Tapos na tayong mag-usap Tyson Maranzano.”

Niyakap ko ang jacket sa katawan ko dahil malalim na ang gabi at malamig na din talaga.

“You can stay here, Don. You can stay here for tonight, but our house is too small. And we only have two rooms. If you really wish to stay here, you can sleep on my bed. And I’m going to sleep here.”

Habang nagsasalita si Pike ay sa akin lang siya nakatingin. Ako naman ay sinasalubong ko ang mga titig niya ng galit.

“Can’t I sleep beside my children?” tanong niya pero sa akin nakatingin.

“Hindi ka ba nakakaindi ng dahan-dahan Tyson?”

“Cassidy.” usal ni Pike

Nilingon ko siya.

“P-Pumayag na ako na makasama niya ang nga anak ko. At makilala siyang ama ng mga anak ko, Pike.”

Rinig ko ang paghinga niya. “Mabuti naman.”

“Cass,” kapwa kami napalingon ni Pike kay Tyson. “I will just sleep in your room.”

Pairap ako tumingin kay Tyson. “At saan mo ako papatulugin?” tanong ko sa kanya.

“You can sleep on the bed. I can sleep on the couch or something in your room.”

“Wala kaming couch-couch o sofa sa kwarto dahil maliit lang.” pambabara ko sa kanya. Anong akala niya ang laki na talaga ng bahay nina Pike?

“In the sahig then, I can sleep on the floor.”

“Cass, just let Don.” hirit naman ni Pike.

Umirap ako kay Pike. “Akala ko kakampi kita.” saad ko sa kanya.

Napahawak niya sa balikat ko at nginitian ako ngunit di naman ako makangiti sa kanya. Ewan ko ba kung dahil lang sa antok ko o ano pero may narinig akong pagdaing.

“Don will just sleep. Besides, it’s too late. Manila is far if Don will-”

“Ah, ikaw na bahala. Asikasuhin mo iyang amo mo. Basta mauuna na ako sa kwarto magpapahinga na ako.”

Kinuha ko ang kamay ni Pike sa balikat ko at isang tingin ang tingin ginawa ko kay Tyson bago tumungo sa silid namin ng mga anak ko.

Pagkapasok ko sa silid namin ay nakita kong halos nakadagan na ang katawan ni Zyrho kay Zenver tapos si Zenver naman ay abot na ang kamay kay Zhuri. Natutulog ako sa pagitan ni Zen at Zhu tapos si Zyrho naman ay sa tabi Zen minsan kapag nagkasundo silang dati palit sila ng posisyon. Si Zyhro sa tabi at si Zen naman ang papalit sa pwesto ni Zyrho. Nagtoothbrush ako at pinalitan ko ang suot kong shorts sa isang pajama malamig kasi talaga ang klema ngayon. Sinout ko rin ng maayos ang binigay na jacket ni Pike sa akin kanina.

Umakyat na ako sa higaan namin at inayos ko na ang kumot sa katawan ang mga anak ko at hihiga na sana ng biglang pumasok si Pike na may dalang manipis na foam unan at kumot.

Minsan nakakainis din itong kabaitan ni Pike. Bakit bait niya masyado sa amo niya? Wala naman siya sa trabaho niya pero ganito siya kung makaasikaso dito.

“Cass ilalatag ko lang ang higaan ni Don dito sa sahig.” paalam ni Pike sa akin.

Umirap ako at inayos ko ang kumot sa paa ko.

“Bahay n’yo ’to Pike kaya gawin mo ang gusto mo.” ani ko.

Napabuntonghininga si Pike. “Cass.”

“Patulugin mo siya dyan kasi matutulog na ako.” ani ko at tuluyan na akong humiga.

“Goodnight.” rinig kong saad ni Pike.

“Hmm.”

Napabuga ako ng isang malalim na hininga na parang hinigit ko pa mula sa kaibuturan ng dibdib ko. Hindi ako makatulog. Ilang minuto na siguro ang lumipas mula ng umalis si Pike at patay na ang lahat ng ilaw. Tanging ang maliit na liwanag galing sa buwan sa labas lang ang nagsisilbing ilaw sa loob ng kwarto.

Napatingin ako sa tabi ko na mahimbing na mahimbing na na natutulog ang mga anak ko. Sa totoo lang ay di ko alam kung saan ako unang magpapaliwanag sa kanila. Hindi ko pa alam kung papaano ko sasabihin sa kanila na ang ama nila ay si Tyson. Sinabi ko kay Tyson na papayag na ako sa gusto niya para wala nang masyadong problema at wala nang madamay pang ibang tao at ginawa ko iyon para sa mga anak para di sila magigipit sa sitwasyon namin ngayon. Kaso di ko pa talaga alam kung saan ako magsisimula.

Nagtatanong sila noon pero tanging masasabi ko na nasa malayo nagtatrabaho. Minsan di pa ako makasagot sa kanila at minsan nagsisinungaling pa ako sa kanila. Di ko kasi masagot ng totoo. Dahil kung sasabihin ko sa kanila ang lahat magtatanim sila ng galit sa puso nila.

Ayaw kong maramdaman nila ang naramdaman ko, ang pinagdaanan ko.

Gumalaw si Zhuri sa tabi ko kaya napabaling ako sa kanya at tinapik-tapik ko siya. Sa kalagitnaan n’on ay bigla akong nakaramdam ng pagka-ihi kaya dahan-dahan at maingat akong bumangon saka bumaba sa gilid ni Zhuri para magtungo sa CR.

Pagkalapag at pagkalapag ko sa paa ko sa sahig ay muntik ma akong matumba sa gulat nang may biglang nagsalita.

“Cass?” mahinang tawag iyon ni Tyson sa akin. Nasa paanan siya ng kama namin. At wala akong panahon para kumustahin siya doon at di ko rin aakalain na gising pa siya.

“Where are you going?” sunod niyang usal.

Kahit na di ko siya nakikita dahil sa dilim at sa anggulo namin. Napairap pa rin ako.

“Magc-cr ako. Wag mong sasabihin na sasama ka?” di ko maiwasang di maging sarkastiko sa kanya.

“No… I just thought you’ll be leaving this room. I’m relief.”

Tumayo na ako ng tuluyan at di ko na binalingan pa ang pinagsasabi ni Tyson. Anong relief-relief pinagsasabi niya? Saka ano naman kung lalabas ako sa silid namin? Napapa-praning na ba siya na aalis ako? Kami ng mga anak niya? Takot ba siyang takbuhan ulit? Takot ba siyang maulit ang dati?

Napalingon ako sa direksyon kung saan nakahiga si Tyson. Gusto kong sabihin sa kanya na gusto-gustong kong umalis, tumakbo, at magtago sa kanya kasama ang mga anak ko kaso di ko na iyon magagawa. Maybe, it is really reality. Dadating at dadating din kami sa puntong ito. Pero ang salita na gustong-gusto kong marinig mula kay Tyson mula noon pa man at hanggang ngayon di niya pa rin nasasabi iyon sa akin. Gusto kong marinig mula sa kanya kahit na huli na, kahit na nasaktan na niya ako at malalim na ang sugat n’yon sa akin. Gusto kong marinig na mag-sorry man lang siya sa nagawa niya noon kaso wala akong narinig mula sa kanya. Kahit na sa pagtaboy lang sa akin mag-sorry siya at sa mga nagawa niya pero walang ni-isang sorry mula sa kanya.

Bumuntonghininga ako at umiling saka nagtungo sa CR. There’s no hope for him. He is still the same as before— before I left him and until now. Pero kahit na sabihin niya sa akin ang katagang iyon di ko pa rin masasabi na mapapatawad ko siya. Gusto ko lang marinig iyon mula sa kanya. ’Yon lang naman.

CHAPTER 24

Chapter 24

Cassidy Pov

“Don’t come near us!” Ang matalis na tinig ni Zhuri ang nagpagising sa akin.

Napabalikwas ako sa pagbangon dahil sa narinig kong tinig ng anak ko. Malabo pa ang mata ko at pagkaupo ko ay agad kong hinagod ang mata ko dahil nanlalabo iyon at mahapdi pa ang mata ko dahil matagal akong nakatulog kagabi o siguro madaling araw na iyon.

Napapangiwi ako dahil mataas na talaga ang sikat ng araw at maliwanag na ang silid. Gagalaw na sana ako nang maramdaman ko ang mga kamay na pumulupot sa akin. Pagbaba ng mata ko sa may tiyan ko kung saan may yumakap sa akin. Doon ko nakita ang mga kamay ng mga anak ko.

“Good morning mg-”

“Papadad, why is he here?” Di ko na natuloy ang pagbati ko sa kanila ng magsalita si Zyrho. Isa-isa ko silang tiningnan at ang mga mata nila ay nasa harap lang namin.

Kaya napatingin din ako sa kanilang tinititigan. Doon ko nakita si Tyson. Umiigting na ang kanyang panga habang nakatingin sa amin ng mga anak niya. Saglit kong pinadaan ang kamay ko sa buhok ko at napahimalos sa mismong palad na ginamit ko.

Bakit ko nga ba nakalimutan na may ekstranghero pa lang natutulog dito sa kwarto namin? Bakit ko ba nakalimutan na nandidito pala si Tyson? Na di to pala siya pinatuloy ni Pike kagabi? Nag-iinarte pa kasi na hindi uuwi! Tsk! Alam ko namang kaya n’yang umuwi ng Manila kahit na anong oras pa ’yan.

Masama kong tiningnan si Tyson kaso ang mga mata niya ay palipat-palipat sa mga anak ko na humihigpit ang pagkakayakap sa katawan ko. Halos gusto ng dumagan ni Zhuri sa akin.

Binaba ko ang tingin ko kay Zhuri na ang sama ng tingin kay Tyson. Di ko maintindihan. Bakit ganito siya kay Tyson, sina ni Zenver. Sa pagkakaalala ko si Zyrho lang naman ang may galit kay Tyson pero ngayon, bakit silang tatlo na? Tandang-tanda ko pa nga kung paano siya nakiusap na sumakay na lang kami sa kotse ni Tyson.

“Zhuri, Zen, Zy…” isa-isa kong binanggit ang mga pangalan nila at nilipat nila ang mata nila sa akin na may halong kaba at takot. Halos maiyak na nga sila. “What’s wrong? May ginawa ba si… si… m-mister sa inyo?” tanong ko sa kanila.

Sabay nila akong inilingan. “Papadad.” wika pa nila at niyakap ako ng mas mahigpit.

“Cass, I just want to hug them… but-”

“Bakit mo naman-”

“Is he going to take us away from you, Papadad?” nagulat ako sa tanong ni Zen sa akin. Kaya bumaling ako sa mga anak ko at pinunasan ko ang basang pisngi ni Zen.

“What? No, that’s not going to happen… and he’s just a visitor, anak. He is Papa Pike’s visitor from… from a very far place, and he could not go home last night.”

“You’re lying, Papadad. I thought lying was bad. You taught us that, Papadad. You taught us not to lie, but why are you lying to us!?” malakas na saad ni Zhuri sa akin. Napakurap-kurap ako doon dahil kahit kailan ay di pa sila nagtaas ng boses sa akin.

Parang sinuntok ako sa dibdib dahil sa narinig ko kay Zhuri at awtomatik na umulan ng luha ang mata ko. Pero agad ko rin naman iyong sinunod ng punas.

“Zhuri, don’t shout at Papadad!” si Zenver naman ay sinigawan ang kapatid na malapit sa kanya.

Humiwalay sila sa akin at nagtatagisan sa mga titig nila. “Why Kuya? Papadad is lying! He lied! And he let him sleep in our room.He doesn’t belong to us! He doesn’t belong here! We don’t need him! We don’t want a daddy that doesn’t want us, right?! Right? We only want Papadad, Papa Pike, and Papa Owell.”

“Z-Zhuri…” parang tumigil sa pag-ikot ang mundo saglit at parang naging tahimik ang buong kapaligiran at ang naririnig ko lang ay ang malakas na tibok ng puso ko. Para akong nabibingi sa lakas ng kabog n’on.

Tiningnan ko si Zhuri na umiiyak at pinapalis ang kanyang sariling luha gamit ang maliit niyang kamay. Humikbi na ang anak ko. Tumingin si Zhuri sa akin at napalabi bago bumuhos ulit ang luha niya. Bigla ay yumakap si Zhuri sa akin at binaon ang ulo sa dibdib ko.

“Papadad, Zhuri is sorry. I’m so sorry for shouting Papadad. I’m so sorry Papadad. I didn’t meant to shout Papadad. I’m so sorry.” hingi niya ng sorry sa akin habang niyayakap ako.

“Ssshhh. It’s okay anak. Papadad is not mad, I’m just shocked.”

Napatingin ako kay Zenver na nakatingin lang din sa kapatid niyang nakayakap sa akin at namumula ang mata. Alam kong malapit na ring umiyak ulit si Zenver. Tiningnan ko naman si Zyrho na nakatingin kay Tyson ng masama. Walang bakas ng luha at kaba niyang tinititigan si Tyson na nakatayo lang doon sa paanan ng kama at tinitingnan ang eksena namin. Ang eksenang siya ang dahilan.

Tumingin ako kay Tyson. Tinitigan ko rin ang mata niya niya at bakas sa kanyang mata ang sakit pero may galit doon. Wala na akong paki kung saan siya galit sa akin ba o ano. Bakas doon ang lungkot at pangungulila at pagpipigil sa sarili.

“Anak… bakit ninyo nasabi na…”

“We know that he is our Daddy, Papadad.” nakayukong saad ni Zenver sa akin. Habang hinahaplos ko ang likuran ni Zhuri. Inabut ko naman ang ulo ni Zenver at at inangat iyon sa akin.

“W-Where? Saan ninyo nalaman anak?”

Si Zyrho ay napaiwas ang tingin.

“It was an accident, Papadad. We didn’t mean to hear you and Papa Pike talking yesterday. We just wanted some water, Papadad, but… we accidentally heard you and Papa Pike. And Kuya Zy also knows. When we told him about it, he said to shut our mouths, me and my baby sister. Kuya said that you will tell us about that at the right time, that you’ll tell us everything soon when we wake up.” tumigil si Zen saka binalingan si Tyson na nakatitig sa anak niya na nagsasalita. Parang hinihintay niya rin ang susunod pang sasabihin ni Zenver.

“When we wake up… we saw him,” pagtutukoy ni Zen kay Tyson tapos bumaling siya sa akin at nagsalita muli. “He… went near to us, Papadad. That is why we panicked and got scared. We thought that he was going to take us away from you.”

Pumikit ako ng mariin at bumuntonghininga. Kagabi pinoproblema ko pa kung paano ko sasabihin sa kanila na ama nila si Tyson pero may alam na pala sila. Wala pa akong nasasabi ngunit alam na pala nila. Mas pinili pa nilang manahimik at intindihin ako.

Mga bata pa sila pero sinusubukan na nilang intindihin ang nangyayari sa kanilang paligid. Sinusubukan na nila akong intindihan. At di nila ako pinangunahan kung sana wala lang dito si Tyson. Kung sana wala siya dito di sana ito mangyayari ngayon. Kaso patuloy din siguro akong magsisinungaling sa kanila kung saka-sakali man. Patuloy akong magiging masama sa kanilang mga mata.

“H-Hindi niya kayo kukunin sa akin mga anak.” saad ko sa kanila.

“Then why does he keep on coming to our house?” si Zhuri na ang nagtanong saka kumalas sa pagkakayakap sa akin. Nagtatanong siya sa akin na para bang wala ang taong pinupunto niya sa harap namin. Pinunasan ko ang baaang pisngi ni Zhuri gamit ang kamay ko.

“S-Sinabi ko na kanina anak… u-uuwi rin naman siya.” wika ko.

“Go now, mister.” si Zyrho na ngayon lang ulit nagsalita.

“Zy…” ako.

“You hurt our Papadad. You don’t even want us, right? But you keep on coming back to our house.”

Ngayon ko lang nakita si Tyson na di parang aping-api siya sa isang sitwasyon. Di siya makapag-argumento at makagawa agad ng sasabihin. Ngayon ko lang siya nakita na para bang ang hina niya?

“I’m your father. I have the right and responsibility for the three of you. I want to be a father to all of you. Babawi ako sa mga panahon na wala… wala ako sa tabi ninyo.”

“I thought you didn’t want us, and you even wanted us gone before.” Zen asked.

“I know… I said that before. My… my mind was going haywire when I said that t-to your Papadad. And I regretted it. I regretted what I did before. I know I shouldn’t have said that to you-”

“We only need our Papadad. We don’t need you, Mister.” Zyrho ended him.

Gumalaw ang panga ni Tyson. Nakita ko kung paano namula at namasa ang mga mata niya. He is about to cry. Tyson Maranzano is about to cry in front of his children.

“I’m… I’m so… dammit!” napabulong si Tyson. Nilagay niya ang dalawang kamay niya sa kanyang baywang at yumuko. Bumuntonghininga siya saka inangat ang tingin sa amin ng mga anak niya na pinagmamasdan lang siya. “I-I’m so… so s-sorry.”

Natikom ko ang bibig ko at napakagat sa dila ko.

“Are you saying sorry to our Papadad? Or on us? You did not only hurt us, mister, but our Papadad, too.” ani Zyrho na parang siya lang ang may lakas na kausapin si Tyson ng diretso.

“I was so sorry for your Papadad, too. The almighty being knows that. I repented and regretted what I did to your Papadad before.”

Hindi ko alam kung nagpapa-awa lang ba si Tyson sa harap ng mga anak ko para matanggap siya o totoo ang mga lumalabas sa bibig niya. Napakahirap lang kasi paniwalaan n’on. Na kapag kami ang magkaharap umaakto siyang matapang, matigas, at walang takot. Pero kapag sa mga anak ko napakalambot niya. Halos di ko na nga siya makilala kapag kaharap niya ang mga anak ko.

“I don’t like you.”

“We don’t want you.”

Halos sabay na saad nilang tatlo kay Tyson. Galit ako kay Tyson pero sa sinabi ng mga anak ko sa kanya di rin ako nasisiyahan doon. Nasasaktan ako na ganoon na lang ang galit nila kay Tyson. Wala naman akong balak na sabihin sa kanila kung ano ang nangyari noon, kung bakit kami nagkaganito ni Tyson. Gusto ko lang naman na malaman nila na ama rin nila ito at makilala nila ang hinahanap nilang ama noon sa akin, kaso nalaman na nila lahat. Nasasaktan din ako para sa mga anak ko dahil ang ba-bata pa nila para malaman ang lahat. Kung sana lang pwede na ako na lang ang magpasan lahat ng sakit na nararamdaman nila ngayon. Tatanggapin ko iyon wag lang silang masaktan.

Natatakot ako na baka dalhin nila ang galit na iyon sa paglaki. Kahit na anong kamuhi ko pa kay Tyson ayaw ko naman na ginaganun siya ng mga anak ko. Pero masisisi ko ba sila kung iyon ang nararamdaman nila sa ama nila? Malaman ba naman nila na gusto silang mawala sa mundong ito ng sarili nilang ama.

“Mga anak… don’t say that. I-It…”

“But it was true, Papadad. We don’t want him.”

“Diba, gusto ninyo ng Daddy? Zen, Zhuri, diba nagtatanong kayo before kung sino ang Daddy ninyo? He is your… Daddy.”

“That… that was before.” malungkot na saad ni Zhuri.

Tumingin ako kay Tyson na napaiwas ng tingin. Alam ko na nasasaktan siya ngayon. Ikaw ba naman ang pagtabuyan ng sarili mong anak sa mismong harap mo. At walang pagdadalawang isip iyong sinabi ng mga anak ko sa kanya.

Ilang saglit ang nakalipas na tahimik kaming lahat ng biglang may kumatok sa pintuan at bumukas iyon. Pumasok si Pike na halatang nakaligo na dahil basa ang buhok.

“Am I disturbing?” mataman niyang tanong.

Umiling ako sa kanya. Ang mga anak ko naman ay isa-isa na bumaba sa kama at kitang-kita ko kung paano sumunod ang mata ni Tyson sa mga anak ko na pumunta kay Pike.

“Papa.”

Ngumiti si Pike at ginulo ang mga buhok nila. “Good morning!”

“Papa help us take a bath!” si Zen kay Pike at tumango naman silang tatlo.

Tumingin sa akin si Pike kay Tyson bago sa akin na parang hiningi niya ang permission ko. Kaya tumango ako sa kanya. Bumaba na rin ako sa kama at nilapitan sila.

“Ako na ang magliligo kay Zhuri. Ilabas mo na lang sila dito.” mahinang ani ko kay Pike.

Tumango siya sa akin at inakay ang mga anak ko sa labas. Pagkasara ng pintuan ay napatingin kay Tyson na nakatingin sa ibang direksyon at umiigting na naman ang panga niya. Kitang-kita ko iyon at halatang-halata lalo na’t nakaside-view ang anggulo niya. Binaba ko ang tingin ko at nakita ko ang hinigaan niya na hindi tinupi at basta na lang iyon itinabi.

Nilapitan ko iyon saka ko tinupi ang kumot at itinabi ko ng maayos ang foam at ang unan. Tumayo ako at pumunta sa kama saka ko rin inayos ang higaan namin. Naiwan kaming dalawa sa iisang silid at kahit papaano ay ayos lang naman ang pakiramdam ko.

“They’re fond of Pike.” siya ang naunang magsalita.

“Kay Owell din.” dagdag ko.

“I’m… envious.” Napatigil ako sa pag-pagpag ko sa mga unan at saglit siyang sinulyapan na nakatingin sa akin ng diretso. Mabilis ko namang tinanggal ang tingin ko sa kanya.

“Lumaki sila na ang nakikita ay sinq Like at Owell at tumatayo rin silang parang mga magulang sa mga… anak ko kqya ganoon. Di man umuuwi si Pike dito nakikipag-video call naman sila minsan kaya ganoon na lang ang attachment nila sa magkakapatid.”

“I didn’t know that Pike was really capable of keeping a secret from me. I can’t believe he could do something like this after spending almost his entire life working with me.That he can keep you hidden from me.” wika niya.

Napairap ako doon.

“Kahit na gaano mo pa man kakilala ang tao o kahit na gaano mo pa man siya katagal na kilala at nakakasama. May mga bagay talaga na di natin aakalain na magagawa nila.”

“Yeah, and I think I should be thankful to him for doing it. He did something without me knowing, but I’m grateful for it. Coz, now, I can see y— m-my children.”

Tumayo ay ng maayos ng matapos kong ayusin ang kama at tumingin kay Tyson na nakatutok lang pala sa akin. Parang tumaas bigla ang presyon ng dugo ko sa sinabi niya.

“Pero imbes na magpasalamat ka sinuntok mo ang tao!” galit kong saad. Bigla kasing uminit ang ulo ko sa sinabi niya. Kung thankful siya, kung grateful talaga siya bakit niya sinuntok si Pike? Ganoon ba siya magpasalamat?

Biglang nagbago ang mukha niya at nawala ang mahinahon na ekspresyon palitan iyon ng galit. “I’m just angry because… I-” pagbibitin niya at ginulo ang kanyang buhok. “Fuck! Nevermind.” aniya at umiwas ng tingin.

“Alam mo Tyson ang plastic mo.” wika ko at napatingin siya sa akin. “Kapag nandyan ang mga anak ko parang ang lambot mo. Parang ang bait mo at parang di ka nakakabasag baso pero kapag wala ang mga anak ko at ako ang kaharap mo para ka ng tigre na handang mangain ng tao. Parang lagi kang galit sa akin. Tch! Ako dapat ang magalit sayo dahil ginulo mo ang tahimik ko nang buhay!” galit kong saad sa kanya.

“Bakit? Bakit wala akong karapatan Cassidy? Bakit wala akong karapatan na magalit sayo? I trusted you!”

“Ano?!” pasigaw kong tanong sa kanya.

“I trusted you! I hold on to your promise! I thought you were different. I thought you wouldn’t leave me!” sigaw niya na rin sa akin.

Napahasa ako sa ngipin ko dahil sa sinabi niya. At napakuyom sa kamao ko. Naalala niya pa ang mga pangakong iyon? Nagpakabulag din ako sa kanya noon. Bulag na bulag ako na may gusto siya sa akin, na nagbago na siya kaya nagawa ko ang pangakong iyon. What I’ve learned from that was don’t make promises when you’re happy. Pagsisisihan mo, e.

“Gusto mong manatili ako sa tabi mo noon?” tanong ko sa kanya na may halong pagkasarkastiko at siya naman ay di makasagot. Nakatutok lang sa akin ang amatista niyang mata. “Tyson Maranzano, kung gusto mo akong manatili noon dapat di ka gumawa at nagsabi sa akin ng bagay na ikalalayo ko sayo, na ikakasakit aa dibdib ko! Noon! Noon, bulag na bulag ako sayo umabot pa sa punto na iniisip ko na ayos lang kung ano man ang dahilan mo kung bakit mo ako dinala sa mansyon mo wala akong paki doon basta umuwi ka lang sa akin pero ngayon di na ganoon Tyson! Kaya wag na wag mong ibabalik sa bibig ko ang sinuka ko nang salita sayo dahil di ko na ’yan lalamunin pa ulit! Kung importante ako sayo noon sana…” kinagat ko ang labi ko at pibalis ang luha na lumabas sa mata ko. Tang ina! Nandidito pa rin ang sakit, ang sugat ng kahapon.  “…sana tinanggap mo ang pagbubuntis ko noon.”

Tumigil ako at huminga ng malalim dahil parang kinapos ako sa hininga sa haba ng sinabi ko. Kinalma ko muna ang sarili ko bago magsalita ulit.

“Gusto mong kunin ang loob ng mga anak ko? Papayagan kita d’yan at… matutulungan kita. Pero wag mong isipin na ginagawa ko ito para sayo dahil tutulungan lamang kita dahil ayaw ko na magtanim ng galit ang mga anak ko sa puso nila. Ayaw kong lumaki sila na ganoon. At kahit papaano ama ka… nila. Pero nasa mga anak ko na kung tatanggapin ka nila o hindi.”

CHAPTER 25

Chapter 25

Cassidy Pov

“Mga anak di muna sasama si Papadad ngayon sa paghatid sa inyo ng d-daddy ninyo sa school, huh?” sabi ko sa mga anak ko.

Naka-squat ako upang pantayan ang kanilang height. Sinukbit ko ang bag ni Zhuri sa balikat niya at saka ko pinasok isa-isa sa bag nila ang kani-kanilang baon. Ang panghuling baon na nasa center table ng mesa dito sala ay kinuha ni Tyson saka siya na ang naglagay noon sa bag ni Zenver.

Hindi gumalaw si Zenver kahit konti at hinintay na matapos si Tyson doon sa paglagay ng baon sa backpack niya. Nang matapos iyon saka lumapit si Zen sa akin. Si Tyson naman ay tumabi at lumabi.

Isang linggo na ang lumipas na ganito ang sitwasyon. Hatid at sundo sila ni Tyson. Ewan ko kung saan tumutuloy dito si Tyson dito sa Sagada at di ko na rin naman iyon tinatanong sa kanya. Basta dumadating na siya dito ng maaga at minsan nagreresto na rin ako na bigyan siya ng kape. Si Pike kasi bumalik na sa Manila tapos si Owell naman ayaw na ayaw nun kay Tyson.

Ako man ay ayaw din kay Tyson pero sinusubukan ko siyang pakisamahan kasi kung makikita ng mga anak ko na pati ako ay hindi maayos ang pakikitungo kay Tyson mas lalo naman sila. Baka gayahin nila ako. Di nga sila lumalapit kay Tyson kapag wala ako. Tinititigan lang nilang tatlo si Tyson sa kanilang harapan. Kailangan ko pa silang utusan na lumapit kay Tyson at magmano kapag dumadating ito.

“Baka kunin niya kami kapag wala ka, papadad.” Iyan ang rason nila sa akin nang minsan na tinanong ko sila kung bakit ganoon ang pakikitungo nila kay Tyson kapag nasa bahay ito.

Akala ko madadala ang mga anak ko sa mga bagay na dinadala ni Tyson dito sa bahay. Bumibili kasi siya ng mga laruan na halatang mamahalin at di pa nakakahawak ang mga anak ko doon. Pati na libro at mga coloring books at coloring materials kaso di nila iyon ginagalaw.

Nakikita ko sa mata ni Tyson na nasasaktan siya kapag may binibigay siya sa mga anak ko tapos ayaw naman itong gamitin o laruin ng mga anak niya. Pero hanggang ngayon ay pursigido pa rin siya. Awa na lang ang kaya kong maibigay kay Tyson dahil talagang masakit na tratuhin ka ng anak mo na parang wala lang. At galit pa sayo. Pero anong magagawa ko? Niya? May kasalanan siya dapat pagdusahan niya iyon.

“But papadad.” pagmumugtok ni Zhuri.

“Anak Zhu, don’t worry ihahatid lang kayo ng daddy ninyo sa school then after uuwi din siya sa b-bahay niya.” Tumingin ako kay Tyson. “Tyson, ihahatid mo lang naman sila sa school, diba?”

Mabilis ang pagtango ni Tyson at nagsalita, “Yes, ihahatid ko lang kayo sa school ninyo.”

“See?” ako naman at tumingin sa kanila.

Zyrho look at Tyson at sinundan naman iyon ni Zenver. Gumalaw ang panga ni Tyson.

“I promise. I promise, I’ll just drop you off to your school. I… I still have a work, too.”

“Let’s go, baby sister. He had already made a promise.” si Zenver at kinuha ang kamay ni Zhuri.

Ngumuso naman ang anak kong babae.

“You promised.” seryosong anang ni Zyrho na di pa pala tinatanggal ang mata kay Tyson.

Tyson blinked. “Y-yes. I promise.”

Hinatid ko sila hanggang sa may kalsada kung saan naka-park ang sasakyan ni Tyson na Sedan na naman sa pagkakataong ito at kulay itim. Napailing na lang ako.

Isa-isa kung hinalikan ang mga anak ko.

“Wag pasaway sa school, wag maghahanap ng away at makinig sa teacher, okay?” paalala ko sa kanilang tatlo.

“Yes, papadad.” sila at binigyan ako ng halik at yakap.

Pinagbuksan sila ng pintuan sa sasakyan ni Tyson at silang tatlo ay nagsiksikan sa backseat. Walang umupo sa harap. Nang masara ni Tyson ang pintuan ng backseat at paikot na siya sa driver’s seat lumapit ako sa kanya.

“Ibalik mo ang mga anak ko, Tyson.” saad ko sa kanya.

Naningkit ang mata niya. “I will Cass. I can keep a promise.” saad niya na para bang pinapatamaan niya ako.

Napakuyom ako sa kamao ko. Ito kasi ang kauna-unahang pagkakataon na ihahatid ni Tyson ang mga anak ko sa school nila na hindi ako kasama. Sa mga nagdaang araw na hinahataid niya ang mga anak ko. Sumasama ako kasi syempre takot din ako na baka itakbo niya ang mga anak ko at saka mas kampante rin kasi ang mga bata kapag kasama ako sa paghatid sa kanila.

Nakikita ko naman na sinsero si Tyson sa pagkuha ng loob sa mga anak ko, namin. Kaso nangangamba pa rin ako na baka isang araw o isang minuto lang magbago ang takbo ng utak niya at itakbo ang mga anak ko. Hanggang ngayon kahit na lagi ko nang nakikita si Tyson wala pa rin akong tiwala sa kanya. Masyado kasing bipolar kumbaga ang takbo ng utak niya kaya hanggang ngayon ang hirap pa rin pagtiwalaan ang mga pinagsasabi niya. Ang hirap paniwalaan ng mga salitang lumalabas sa bibig niya. At mamamatay ako ng maaga kapag nangyari iyon.

“Nagpapaalala lang ako.” natigas kong saad sa kanya.

Napabuntonghininga si Tyson.“Don’t worry, Cass. Dahil ayaw ko na kamuhian pa ako ng mga anak ko ng husto. Kaya makakaasa ka na hindi ko sila ilalayo sayo.” si Tyson na parang ngayon ko lang ata siya narinig na nagsalita ng tagalog at mabaha pa.

“Mabuti at nagkakaintindihan tayo dito, Tyson.”

“Aalis na kami.”

“Mag…” napatigil ako at umubo. “Ingatan mo ang mga anak ko.”

“I will, and they’re my children, too, Cass. What do you take me for?”

Nang makaalis sila ako naman ay bumalik sa loob at naghanda dahil pinapaaga kasi kami ngayon dahil may isang wedding event sa hotel na pinagtatrabahuan ko. Pagkatapos ng paghahanda ko ay binitbit ko na ang tote bag ko at aalis na sana nang lumabas si Owell galing sa kusina na may dalang tasa at tinapay.

“Aalis na ak-”

“Nagkakamabutihan kayo ni Maranzano?” putol niyang tanong sa akin na kinakunot ng noo ko.

“Anong pinagsasabi mo dyan, Owell? Akala ko tulog ka pa?”

Inirapan niya ako. “Nakita kong nag-uusap na kayo ng masinsinan sa labas, huh. Wag mong sabihin sa akin sa susunod n’yan Cass na nahulog ka na naman doon sa lalaking iyon? At napapatawad mo na siya sa mga nagawa niya sayo noon?”

Napahinga ako ng malalim sa sinabi niya. “Owell, saksi ka sa mga paghihirap ko dito. Saksi ka kung paano ako, naghirap, kung gaano ako nasaktan, saksi ka sa mga luhang lumabas sa mata ko sa panahon na sinabi ko sayo ang nakaraan ko. Hindi ako ganun kadaling madadala ni Tyson ngayon Owell. Saka, ang mga anak ko lang ang kailangan niya. Malinaw iyon at kita mo naman ang kaplastikan noon sa akin, diba?”

Bumuga siya ng isang hinga. “Alam ko Cass. Alam na alam ko ang pinagdaanan mo. Pero sigurado ka ba dyan? What if one day kapag nagkasundo na ang mga inaanak ko kay Maranzano at ikaw naman ang suyuin niya?”

Napatawa ako doon. Walang nakakatwa doon kaso natatawa ako. Ang labo lang kasing mangyari na ako susuyuin ni Tyson. Parang sinabi na rin ni Owell na ang tubig na ang aakyat sa bundok. Napakalabong mangyari ang bagay na sinabi niya.

“Anong tinatawa mo, Cass?” mas sumeryoso si Owell kaya napatigil ako sa pagtawa.

“Owell naman. Si Tyson? Si Tyson Greg Maranzano? Susuyuin ako? Paano ’yan pumasok sa isip mo, Owell?”

“Hypothetical question iyan, Cass. Kaya sagutin mo. Wag mo akong sasagutin na hindi mangyayari. Dahil what if. What if dumating ang panahon na ’yan.”

“Hindi mang-”

“Wag mo nga ako sagutin sa ganyan. I’m not being a bitch here Cass pero sa nakikita ko kasi sayo ngayon di mo iyon naiisip. Alam ko na laman ng isip mo ngayon ay ang pangamba, takot, pagkabalisa, pag-aalala, at ang galit mo kay Maranzano. Pero Cass naisip mo na ba na maaaring gawin iyon ni Tyson? Paano kung gawin niya iyan? Paano mo siya pakikiharapan? Ano ang sasabihin mo sa kanya? Ano ang magiging sagot mo?”

Doon ako natigilan. Totoo lahat ng sinabi ni Owell sa akin. Totoo lahat ng nakikita niya sa akin. Lahat ng iyon ay nararamdaman ko ngunit ni minsan di sumagi sa isip ko ang tanong niyang iyon. Kailanman. Saka bat ko naman iisipin ang mga bagay na ganoon sa galit na nararamdaman ko kay Tyson?

Kung magkakaroon man kami ng ugnayan ni Tyson siguro iyon ay ang magulang siya ng mga anak ko at magulang din nila ako. Ang inisip ko kasi ngayon ay ang kapakanan ng mga anak ko. Kung ano ang nakakabuti para sa mga anak ko. Kung ano ang nakakabuti sa sitwasyon ko—namin ngayon. Hindi ko na inisip ang ganoon. Hindi ko na iniisip na hihigit pa doon o lalagpas pa doon ang relasyon namin ni Tyson. Mga magulang na lang kami sa mga anak namin.

“Huwag na nating pag-usapan iyan, Owell.” mahinang ani ko.

“Natatakot ka rin Cass. Natatakot ka rin na baka iyang ginawa mong panangga ay masira rin ni Tyson. Natatakot ka rin na baka papasukin mo na naman si Tyson d’yan sa puso mo. Natatakot ka na baka bumigay ka na naman.”

“Owell-”

“Tingin mo ba noon n’ong nasa puder ka pa ni Tyson wala talaga siyang feelings sayo? Ni katiting? I’m sure meron ’yan. At paano kung ngayon sasabihin niya na mahal ka niya at gusto niya magsama ka ulit. Hindi lang para sa anak ninyo kung hindi para rin sa inyo?”

Pinatigil ko si Owell sa kanyang pagsasalita sa pamamagitan ng pagwasiwas ko sa kamay ko.

“That’s not gonna happen, Owell.” ako.

Pumikit siya at tumango.

“Hmm. Pasensya na concern lang ako Cass dahil para na kitang kapatid at ayaw ko na uuwi ka na naman dito na luhaan at may pagsisi.”

Inilingan ko siya. “Alam ko Owell at salamat.”

“Sige na umalis ka na inabala pa talaga kita ngayon,” tumigil siya kaya tumango ako sa kanya. “Saka iyong tanong ko pag-isipin mo rin iyon, Cass. Mangyari man o hindi mas mabuti nang handa ka.”

Kaya ayon sa buong trabaho ko naging lutang ako dahil sa tanong ni Owell. Paano nga ba kung mangyari iyon? Paano kung ganoon nga? Paano kung sabihin ni Tyson na mahal niya ako? Tatanggapin ko ba siya ulit? Hahayaan ko na naman ba siyang pagharian ako?

Of course, I will not. Tama na siguro ang isang beses. Tama na iyong nangyari noon. Saka kung may feelings si Tyson, kung mahal niya ako sana di niya ginawa iyon ginawa niya sakin six years ago. Kung may nararamdaman siya dapat nag-isip siya bago nagsalita ng mga ganoon. Obviously, wala siyang paki. Wala siyang feelings.

Gabi na nang makauwi ako sa bahay at pagkarating ko sa bahay ay nanduduon si Tyson sa sala at naghahalungkat sa mga photo album ng mga anak ko noon. Ilang beses ko na naman siyang nakikita na tumitingin doon pero hanggang ngayon aliw na aliw pa rin siya doon.

Hindi niya namalayan ang pgadating ko at nang maisara ko ang pintuan saka lang siya nag-angat ng tingin sa akin.

“Cass,” kaswal na wika niya sabay baba sa lumang photo album.

“Umuwi ka na ako nang bahala sa mga bata.” wika ko.

“I have something to tell you.”

“Oh  ano iyon?” Pormal lang ang boses ko sa kanya. Binaba ko ang bag ko sa isang upuan na gawa sa kuwayan at umupo ako doon. Naghubad ako sa sapatos ko at itinabi.

“May mini bazaar display pala sila sa thursday.” Napakagat labi ako nang muntik ko nang makalimutan iyon. “Na moved daw sabi ng teacher nila dahil sa friday opening ng nutrition month.”

“July na na pala so malapit na rin ang birthday nila.” napabulong ako sa hangin.

“Their birthday? When is it?”

Napakurap-kurap ako sa tanong ni Tyson. Oo nga pala hindi ko nababanggit sa kanya ang birthday ng triplets.

“J-July 20, mags-six na sila.”

“Then what’s the plan on their birthday?” excited niyang tanong.

“M-Magsisimba lang kasi kami tuwing birthday nila minsan ay pinpakain namin sila sa Jollibee since gusto nila ang fried chicken at sundae doon.”

“No party?” napailing-iling na tanong niya.

Muntik ko nang abutin ang sapatos na hinubad ko kanina at ibato sa kanya.

“Wala akong sapat na pera para magparty kami sa birthday nila. Maliit ang sahod ko at tatlo sila mahirap pagkasyahin ang ilang libo lang na suweldo kaya paano kami makakaparty? Basta masaya ang anak ko sa kaarawan nila. At may cake sila na sabay nilang bino-blow, ayos na iyon sa kanila.”

“You have me now.”

“Ano?”

“I mean, they have me now. Let’s make a party that they won’t forget. Let’s bring them to Manila, and I will provide everything.”

CHAPTER 26

Chapter 26

Cassidy Pov

Dumaan ang araw ng mini bazaar na kami ng mga anak ko ang may pinakamalaking naibenta sa mga paninda namin. Cupcakes lang ang display namin at ang booth namin talaga ang dinumog at marami pa ang kumukuha ng pictures doon dahil nakakakuha talaga ng atensyon ang aming booth. Well, sa tulong iyon ni Tyson. Ewan ko ba kung pwede iyong ginawa niya na nag-utos pa talaga siya ng mga tauhan para itayo ang booth namin. Okay lang naman sa teacher ng mga anak ko kaya naging kampante ako na hindi nag-violate sa anumang patakaran si Tyson.

Masyadong magastos iyong ginawa niya at di ko naman siya pinigilan gusto niya, kaya gawin niya. Siya ang nag-asikaso sa booth at kami naman ng mga anak ko ang nagtulong-tulong sa paggawa ng mga cupcakes. Tyson tried to help us pero natapon niya lang ang icing na ginawa ko kaya pinatigil ko na lang siya sa pagtulong kasi matatagalan kami kapag tumulong pa siya doon. Sinabi ko na lang sa kanya na siya na sa marketing strategy at naging successful naman kami.

Sobrang saya ng mga anak ko sa mini bazaar na iyon sa school at doon din sa kauna-unahang pagkakataon ay niyakap ni Zenver si Tyson. Biglaan iyon at sandali lang pero sa ginawa ng anak ko. Tumulo talaga ang luha ni Tyson. At sa unang pagkakataon nakita kong tumulo ang luha ni Tyson. Tumulo ang butil ng luha mula sa isang mata niya nang niyakap siya ni Zenver. Sa araw na iyon ay unang beses din na tinawag na Daddy ni Zenver si Tyson.

“Thank you, Daddy.” Iyon ang inusal ng anak ko nang niyakap niya si Tyson sa hita niya at mabilis naman na umalis si Tyson sa kanya at niyakap ako.

Si Tyson nga ay di magawang mayakap si Zenver dahil saglit lang iyon at tulala rin si Tyson sa sobrang gulat. Di niya magawang mayakap si Zenver dahil nang matauhan din siya si Zenver ay nakayakap na sa akin at tumutulo ang luha. Umupo ako upang aluin ang anak ko.

Parang may kumusot sa puso ko nang masaksihan ko ang pangyayaring iyon. Sa wakas ay unti-unti na ring binubuksan ng anak ko ang kanyang dibdib para sa kanilang ama. Kaya pati ako ay napaluha na lang din.

Si Zhuri at Zyrho ay sabay naman na lumapit kay Tyson.

“Thank you. Thank you so… much.” Zhuri ngunit di makatingin kay Tyson.

Yakap ko pa rin n’on si Zenver na umiiyak na sa balikat ko. Nakita ko na tiningnan ni Zhuri si Zyrho.

“T-Thank you.” Napaka-bland lang n’ong pagkakasabi ni Zyrho pero isang butil na naman ng luha ang lumabas sa mata ni Tyson.

Nag-squat si Tyson saka pinalis ang luha niya sa harap mismo ng dalawang anak ko.

“Can… I hug the both of you?”

Hindi nagsalita sina Zhuri at Zyrho pero tumango si Zhuri. Kinuha iyon na go signal ni Tyson saka naman sabay niyang niyakap ang dalawang anak.

“You don’t have to thank me. You don’t have to.” Pabulong niyang saad sa dalawang anak at saka pinaghahalikan ang ulo ni Zhuri at Zyrho.

Nakatayo ang si Zyrho at di gumagalaw habang si Zhuri ay inunan ang kanyang ulo sa balikat ni Tyson. Muling tumulo ang luha ko sa saya ko. Napapalis na lang ako sa luha ko.

Matapos ang pangyayaring iyon ay hinatid kami sa bahay ni Tyson. At sa loob ng sasakyan ni Tyson at sobrang tahimik naming lahat. Iba sa nakasanayan ko kapag sumasakay kami sa sasakyan ni Tyson.

Pagdating sa bahay ay dumiretso kami sa kwarto at inutusan ko sina Zyrho at Zenver na maghalf-bath at si Zhuri naman gaya ng nakagawian ay naghihintay huli siya lagi kapag naliligo ang dalawang kapatid niya o kung hindi naman ay nagha-half bath.

Napansin ko na wala si Tyson kaya lumabas ako para sabihin sa kanya na pwede na siyang umalis. Naabutan ko siya sa salas na parang malalim ang iniisip. Matagal kong di nakita si Tyson at sa konting panahon na nakatira ako sa bahay niya noon. Di ko pa siya nakita na na-out of space, tulala, at mas lalo na ang umiyak.

Tumikhim ako upang makuha ang kanyang atensyon dahil hanggang sa makalapit ako doon sa kanya ay di niya ako napansin sa lalim ng kanyang iniisip.

“Umuwi ka na. Saka… maraming salamat sa ginawa mo ngayong araw.” Wika ko. Alam ko kasi na sobrang naging masaya rin ang mga anak ko sa acitivity today tapos nanalo pa ang booth namin. Competitive ang mga anak ko kaya alam ko na masaya sila sa naging resulta at ang dahilan ng pagkakapanalo na iyon ay si Tyson.

Dati kasi nagkaroon na ng ganoong klaseng activity sa school nila noon kaso talo kami.

Napaatras ako sa biglang pagtayo ni Tyson at paghakbang tungo sa akin. Halos ma-estatwa ako sa akin kinatatayuan nang saglit akong nginitian ni Tyson. Parang lahat ng gumagalaw sa paligid ko ay kusang tumigil dahil doon. Pati ang puso ay tumigil din ata sa pagtibok. Sa daming first time na nasaksihan ko kay Tyson ngayon, ang pangyayaring ito ang siyang nakapagpatigil ng kusa mundo ko bigla.

Noon di niya ako mabigyan ng isang ngiti na tunay. Ngiti na parang nagpapasalamat. Ngiti na maraming wika ang nasa likod.

Sa pagkatulala ko ay naramdaman ko na lang ang kamay ni Tyson na yumakap sa akin. Yumapos ang kanyang malakas at matigas na bisig sa katawan ko at ang kanyang kamay naman ang nasa likuran ko ay ang isa ay nasa likod ng leeg ko nakahawak. Sa liit ng katawan ko parang nayayapos lang ni Tyson ang kabuuang katawan ko. Ang kamay niya sa likod ng leeg ko ay nanlalamig. Nalalanghap ko rin ng diretso ang kanyang mamahaling pabango na kagaya pa rin noon dahil bumaon ang mukha ko sa kanyang dibdib.

“T-Tyson…”

Ito na ata ang kauna-unahang pagkakataon mula nang dumating siya dito na niyakap niya ako. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nagkalapit kami ng husto sa isa’t isa mula noong dumating siya dito.

“Sshhh! Just for now, Cassidy. Please let me hug you. Please let me, Cass.”

Kahit na nakabaon ang mukha ko sa dibdib ni Tyson ay tumulo pa rin ang luha sa bawat sulok ng mata ko. Walang tigil sa paglabas ang luha ko. Tyson just pleaded with me. He pleaded. He really did.

Hanggang sa matapos akong yakapin ni Tyson ay di ko siya magawang yakapin ulit pabalik. Di ko nagawang iangat ang kamay ko upang yakapin siya.

Pinunasan ko agad ang luha ko nang kinalas niya ang kanyang kamay sa akin.

“B-Babalik na ako sa kwarto. I—Isara mo ang pintuan kapag lumabas ka.” saad ko sa kanya saka ako tumalikod pero wala akong magawa na hakbang nang maramdaman ko ang magaspang at nanlalamig niyang kamay sa may siko ko.

Napalingon ako sa kanya saka ako humarap ng maayos.

“Ano?” pormal kong tanong sa kanya.

Gumalaw ang kanyang panga at tinikom ang kanyang bibig bago umusal. “Thank you. Thank you so much, Cass.”

Kumurap-kurap ako dahil sa kanyang sinabi pero napakunot ako sa noo ko dahil naguguluhan ako kung bakit siya nagpapasalamat sa akin.

“Thank you so much Cass. Salamat dahil… hinayaan mo akong tumayo bilang ama sa mga anak na—natin. Hinayaan mo akong makilala sila. Thank you so much for helping me para makuha ko ang loob nila…”

Napalunok ako dahil parang may bumara sa lalamunan. “Hindi mo kailangan na magpasalamat sa akin Tyson. Oo nga’t hinayaan kita pero wala naman akong magagawa diba? Dahil kung pipigilan kita ako, kami… pagbabantaan mo naman kami gaya ng lagi mong ginagawa.” Napatagis siya sa kanyang bagang pero di ako nagpaawat doon. “Inaamin ko Tyson na noong una kita makita dito. Pumasok talaga sa isip ko na takbuhan ka na naman. Gusto kong ilayo ang mga anak ko sayo. Pero, ano naman ang mapapala ko? Puro na lang kasi ako takot at pangamba pero naisip ko kung tatakbo na naman ako. Kung tatakas na naman ako patuloy akong makakaramdam ng ganoon. Di ako matatahimik. Araw, gabi lagi akong nag-alala. Kaya pumayag na ako para sa akin at para sa ikabubuti ng lahat.”

Tumigil ako saglit at pinunasan ko ang luha tumulo sa pisngi ko. Muli kong tinagpo ang mata ni Tyson na punong-puno ng naghahalong emosyon.

“Kaya sana Tyson h’wag mo akong bigyan ng rason para pagsisihan ko na naman ang desisyon. Noon mali ako na pinili kong makasama kita,” napahinga ako nang malalim. “Mali ako noon na nagpabulag sayo, mali ako noon na minahal ang isang tulad mo, mali na mas pinili kong magpakatanga sayo. Kaya sana ngayon wag mo namang iparamdam sa akin na puro na lang mali ang nagawa ko sa buhay—na puro na lang mali ang mga desisyon ko.”

Hindi ko na mapigilan ang paghagulgol ko at tinakpan ko ang mata ko gamit ang dalawang kamay. Napahagulhol na lang ako habang inaalala ko ang mga nangyari noon. Parang ang dali lang lumipas ng panahon at heto na kami ngayon. Mula sa mga masasakit na naranasan ko, sa mga paghihirap ko, at sa mga pagsubok na dumating sa buhay ko. Para ang dali lang kung iisipin lumipas ng panahon.

Muli kong naramdaman ang pagkabig ni Tyson sa akin at niyakap ako. He hugged me tighter than earlier. I don’t know if it was his heart beating loudly or mine. My head is in the valley of his big chest. Kanina pa kasi ang lakas ng tibok nitong puso ko.

“I’m sorry. I’m so sorry Cass.” He lamented again and again while hugging me. “I know I have wronged you in all ways. I know my apology can’t bring back the past. I know my sorry can’t mend our past. I understand that my apologies are insufficient to mend your broken heart. I know my apologies will not be enough to cover our ugly scars from the past.I know too well that it’s too late for me to say sorry. I’m not saying sorry, Cass, because I want you to forgive me; I’m saying sorry because I want you to know that I’m the one who made the wrong decisions. I’m the one who made mistakes. Not you, Cass. Not you. Hindi ka nagkamali sa mga desisyon mo Cass. Ako ang nagkamali.” Litanya ni Tyson habang yakap ako. At gaya kanina nang niyakap niya ako hindi ko pa rin siya magawang yakapin. Di ko magawang iangat ang kamay ko at yakapin siya.

Iyong mga kataga na lumabas sa bibig ni Tyson ay parang kino-comfort ako ng mga katangang iyon. Parang hinahaplos n’on ang puso ko na sugatan sa nakaraan. Sana mga totoo ang sinabi ni Tyson na siya lang ang nagkamali. Sana totoo ang sinabi niya wala akong ginawang mali. Kasi pakiramdam ko sa lahat ng desisyon na nagawa ko noon ang pinakamabuting naging desisyon ko lang ay ang lumayo sa kanya at ipagpatuloy ang pagbubuntis ko. Tingin ko ang mga anak ko lang ang pinakamabuting nangyari sa buhay ko. Sila ang dumating sa buhay ko na kailanman di ko pagsisihan.

“Don’t blame yourself, Cass. You are simply a strong parent to our children.” si Tyson saka ilang saglit pa habang di ako makagalaw sa mula sa yakap niya ay naramdaman ko na lang ang kanyang labi na salungat ang temperatura sa kanyang palad na lumapat sa aking noo. “I miss-”

“Papadad!” sigaw iyon ng anak kong si Zhuri mula sa aming silid at dahil doon ay naitulak ko si Tyson.

Muntik ko nang makalimutan na kailangan ko pa palang linisan ang anak ko na nanduduon sa kwarto. Di ko na tinapunan ng tingin si Tyson at walang imik kong tinalikuran si Tyson saka tumungo sa kwarto namin.

“Anak halika ka na.” Agad kong ani kay Zhuri. Parang nataranta pa ang dating n’on at may konting nginig din sa kamay ko.

Ngumuso ang anak ko at lumapit sa akin.

“Papadad how about kuya Zy and Zen? Wala kang ni-ready na clothes for them. Baka ma-messy ang mga clothes nila kapag sila ang kumuha sa cabinet nila, Papadad.” wika ni Zhuri.

Oo nga pala! Di naman kasi hindi sila marunong magsuot at kumuha ng damit. Kaya kasi ako ang naghahanda sa kanilang mga susuotin ay dahil nagugulo ang mga pagkakatupi ko sa kanilang mga damit.

Akmang babalik pupunta na ako doon sa cabinet nila nang bumukas ang pintuan at niluwa n’on si Tyson.

“Just take care of Zhuri, Cass. Ako na ang kukuha ng mga damit nila Zen at Zyrho.”

Napanganga ako dahil di pa pala siya umalis.

Tinikom ko ang bibig ko at tumango na lang sa kanya. “Halila ka na anak.” ako saka ko inakay si Zhuri sa CR.

“Papadad, did d-daddy hurt you? Did he?” tanong ni Zhuri sa akin habang sinasabunan ko ang kanyang binti. Napatigil ako doon saglit at saka nag-angat ng tingin sa kanya.

Hinawakan niya ang pisngi ko. “Your eyes are swollen, Papadad.”

Nginitian ko ang anak. “Hindi anak. Hindi niya ako sinaktan.”

“Quarrel?”

Umiling ako. “Hindi rin anak.”

“Then, why your eyes are swollen?”

Bumuntonghininga ako at nagpatuloy sa pagsasabon sa kanya. “Nag-usap lang kami anak.”

“Really? Hindi kayo nag-away?”

“Hmm.” Ako saka tumango-tango. “We are… we are good anak.”

Pagkatapos namin ni Zhuri ay lumabas kami ng CR at binihisan ko siya sa damit niya na pambahay. Nadatnan ko naman si Tyson at ang dalawang anak ko na lalaki sa kama. Si Zenver ay nakatingin sa cellphone ni Tyson na hindi ko alam kung ano ang pinapanood nila. Si Zyrho naman ay tahimik lang sa tabi ni Zenver at halata na walang paki.

Inaya ko silang lumabas upang upang gawan sila ng kanilang makakain at nauna ng lumabas si Zenver hawak ang kamay ni Zhuri at sumunod naman sa kanila si Zyrho. Ako naman ay sumunod na rin sa mga anak ko nang tawagin ako ni Tyson.

“Cass.”

Nilingon ko siya na sinisilid ang kanyang telepono sa kanyang bulsa.

Napakagat labi ako at tinaasan ko lang siya sa kilay ko bilang tanong.

“I have something to tell you.” Napailing siya. “No, it is more of a request.”

Kumunot ang noo ko sa kanya.

“Anong request?” tanong ko.

“Can…” bumuga siya ng isang hininga. “Can we be friends? Can I be your… friend?”

---

CHAPTER 27

Dedicated to: alvinkhier

---

Chapter 27

Cassidy Pov

“Pumayag ka?!” Pasigaw na tanong ni Owell sa akin matapos kong ikuwento sa kanya ang naging usapan ni Tyson noong nakaraang linggo.

“Kaibigan lang naman, Owell. Saka wala naman sigurong masama doon.” saad ko sa kanyang habang nagkukusot sa damit.

Nandito kaming dalawa ni Owell sa likod ng bahay at naglalaba. Ang mga bata ay nanonood lang ng palabas sa sala. Nakagawian ko na nanaglalaba tuwing sabado dahil sa linggo sa simbahan kami at bonding na rin. At ngayon tinulungan ako ni Owell dahil medyo marami-rami ang labahan ko ngayon.

At sa paglalaba namin ay nakwento ko sa kanya iyong usapan namin ni Tyson pati na rin iyong paghingi ng tawad ni Tyson sa akin. Talagang nagulat ako doon. Hindi ko inaasahan ang paghingi ni Tyson ng tawad sa akin. Sa oras na iyon parang ibang Tyson ang kaharap ko, ang yumakap sa akin. Ramdam ko kasi ang tapat niya. Ang taos-puso niyang paghingi ng tawad sa akin.

Simula rin n’ong araw na iyon tuwing sinusundo niya ang mga bata dito sa bahay ay bumabati na siya sa akin. Binabati na niya ako ng may ngiti sa labi niya kahit na may pag-aalinlangan iyon. Nagpapaalam na siya kapag aalis siya. Kumakataok na siya sa pintuan kapag papasok siya sa bahay. At inaalok niya rin ako nang sakay patungo sa trabaho ko pero tinatanggihan ko. At kahit na lagi siyang nakakatanggap ng tanggi sa akin tuwing inaalok niya ako. Araw-araw pa rin niya akong inaalok kapag nahatid na namin ang mga bata sa school.

“Ihatid na kita sa trabaho mo.” Ganyan lagi ang saad niya sa akin kapag nakababa na kami ng mga bata sa kotse niya.

“Hindi na. Salamat.” At lagi namang ganyan ang nakukuha niyang sagot sa akin.

Nakakapanibago. Nakakabigla ang pag iba ng pakikitungo ni Tyson sa akin. Siguro dahil sinabi niya sa akin na pwede ba kaming maging kaibigan at pinayagan ko naman siya kaya siguro ganoon na ang pakikitungo niya sa akin.

Lagi pa rin siyang tahimik. Ang ugali niya talaga at ang pakikitungo sa akin ang sa tingin ko ay sobrang nagbago. Sa mga bata naman ay sinasali na siya sa mga kwento nito. Si Zenver talaga ang masasabi ko na close na niya. Umuupo na kasi si Zenver sa hita niya at kinikwentuhan siya nito. Tapos sinasali naman ni Zenver ang dalawa niyang kapatid na tumatango lang. Mukhang mahihirapan talaga si Tyson kina Zyrho at Zhuri matigas kasi ang ulo ni Zhuri at hindi madaling naniniwala. Si Zyrho naman nagmana kay Tyson kaya dapat intindihin ni Tyson ang anak niyang iyon.

“Alam mo ba kung ano ang kasunod n’yan Cass?” Biglang tanong sa akin ni Owell.

“Anong kasunod?” Takang tanong ko sa kanya.

Napatigil siya sa b-brush sa isang pantalon at pairap na tumingin sa akin. Nilagay niya sa kanyang magkabilang tuhod ang kanyang kamay.

“Ano ka ba Cass. Hindi mo talaga G?”

“Ang alin ba?”

“Ayst! Syempre ngayon gusto kang maging kaibigan n’yang si Maranzano-”

“O, tapos?” Pagpuputol ko sa kanya.

“Ayst! Sympre sunod n’yan gusto ka nang maging nobyo! O baka diretso asawa na. Kasal na.” sagot niya at kinuha ang brush na ginamit kanina at bumalik sa ginawa.

Ako naman ang napatigil at napatingin kay Owell na parang galit na nagb-brush doon sa pantalon.

“Posible ba ’yan?” Nausal ko.

Napatigil siya saglit at sumagot, “Malamang.”

“Hindi naman siguro.” ani ko.

Napabuntong-hininga si Owell at tumigil na naman sa pagb-brush. Nanliit ang mata niyang tumingin sa akin.

“Tatanungin kita Cass. Tingin mo ba noon may posibilidad na humingi ng tawad si Maranzano sayo?”

Umiling ako sa kanya na kina-tango niya.

“Tingin mo ba noon may posibilidad na maging magkaibigan kayo ni Tyson? Tingin mo ba noon hihilingin niya sayo na maging kaibigan kayo?”

Umiling na naman ako.

Napapikit ako nang biglang napapitik si Owell sa ere.

“Ayan naman pala. Kaya wag mo akong masagot ng ‘hindi naman siguro’, “ paggagaya niya sa boses ko. “dahil Cass hindi mo alam kung ano ang tumatakbo sa utak ni Maranzano. Hindi mo alam kung ano ang susunod na galaw niya. Kaya kung ako sayo magformulate ka sa mga susunod niyang galaw sayo at sa mga bata.”

“Bakit naman gusto ako ni Tyson na maging nobyo o asawa? Ang hirap naman paniwalaan n’yan.”

“Kagaya ng ang hirap paniwalaan na humingi siya ng tawad sayo.” Pambabara ni Owell sa akin. “Cass, ewan ko lang, huh, kung bakit di makita ni Maranzano ang halaga mo noon pero sinasabi ko sayo Cass kung sana type lang kita siguro matagal na kitang niligawan pero di ko keri. Mabait ka Cass, maganda,” kinindatan niya pa ako na kinangiwi ko. “-maalaga, mapagmahal. Tssk! Ewan ko lang talaga d’yan kay Maranzano noon. Madali kang mahalin Cass sinasabi ko sayo. Pero wag din tayo mag-assume dahil baka naging friendly na si Maranzano.” Labas sa ilong na saad ni Owell sa panghuling pangungusap na sinabi niya.

Sa pag-uusap namin ni Owell habang naglalaba ay kung saan-saan na umabot ang usapan namin. Iniba ko na ang usapan namin tungkol kay Tyson kasi lagi na lang niya akong binabara. Kesyo daw ganyan, ganun. Pinagpipilitan niya kasi na sa susunod daw ay sasabibin na ni Tyson ay gusto na ako nito at kung ano-ano pa.

Sa totoo lang hindi sumagi sa isip ko ang mga bagay na pinagsasabi ni Owell sa akin. Di ko na iniisip kung gusto ba ako ni Tyson o mahal niya ako. Ngayon ang iniisip ko lang ang kapakanan ng mga anak ko. Ang mapalaki sila ng maayos at malayo sa gulo na kinasadlakan ko noon. At iyong pagtanggap ko sa hiling ni Tyson na maging kaibigan kami. Tinanggap ko lang naman iyon kasi iyon ang sa tingin ko ang nakakabuti at doon ako mapapanatag. Susubukan ko ulit na magtiwala sa mga sinasabi ni Tyson. Ang hirap na rin kasi na puro ako duda sa kanya tapos magulang din siya sa mga anak ko. Sana lang wag niya akong biguin.

Sa pagbabanlaw namin ni Owell ay biglang tinawag ako ng anak kong si Zenver na nakatayo sa pintuan ng kusina namin.

“Papadad! Daddy is here!” Malaki ang ngiti ni Zenver habang kinakamay ako.

Mainit na dito sa labas kaya nakakunot ang noo ko.

“Puntahan mo na ang bisita mo.” Saad ni Owell.

“Paano itong babanlawan ko pa? Tata-”

“Ako na dito. Kaysa ako naman ang aasikaso doon baka mabubusan ko iyon ng mainit na tubig.”

Napabuntong hininga ako kay Owell at tumayo saka pinunas ang kamay ko sa suot kong shorts. Bago ako umalis doon ay tinanong ko pa ang usang beses si Owell kung sigurado na ba siya na maiwan siya sa labahan ko at binara niya lang ako. Nasanay na ako doon kaya nagpasalamat na lang ako sa kanya.

Hinintay ako ni Zenver at sabay na kami na pumunta sa salas kung saan si Tyson na nakikipag-usap sa dalawang anak niya pero sa natatanaw ko ay puro tango at iling lang ang nakukuha niyang sagot sa mga anak.

“Daddy!” tawag naman ni Zenver kay Tyson at ngumiti naman si Tyson sa anak.

“Ang aga mo namang dumating.” saad ko sa kanya.

Hindi siya nagsalita bugkos ay tumayo siya saka lumapit sa akin.

“What did you do?” tanong niya sa akin.

“Oh!” Tanging sambit ko.

“You’re sweating.” sabi niya at itinaas ang kamay saka iyon inabot sa noo ko sana kaso bago pa man dumapo ang kamay niya sa noo ko ay pinilig ko na ang ulo ko.

“Ah,” ako. “Naglaba lang sa likod.” Ani ko at ako na mismo ang nagpunas sa sarili kong pawis.

“Oh! Then I can help you with your laundry.” anito.

Winiwasiwas ko ang kamay ko. “Hindi na. Si Owell na ang tatapos doon.”

Tumango siya.

“Balik tayo sa sinabi ko sayo. Bakit ang aga mo?”

“Oh, that. I’m… I’m just excited I guess.”

Tumingin ako sa mga bata na nanood sa TV saka tumingin ulit kay Tyson.

“Di ko pa nasasabi sa kanila ang plano mo.” pabulong kong saad sa kanya.

Birthday na nila sa lunes at nakapagpaalam na ako sa teacher nila na di sila makakapasok sa lunes at kung may gagawin man sila ay hahabol na lang ang mga anak ko. Pumayag naman ang teacher nila. Dadalhin kasi ni Tyson ang mga bata sa Manila para doon i-celebrate ang birthday nila.

Kung saka-sakali man ay matuloy ito ngayon. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na makakalayo ang mga bata dito sa Sagada.

Napatango-tango si Tyson sa akin. Lumakad ako tungo sa sofa kung saan ang mga bata at umupo ako sa harap nila. Naramdaman ko naman ang presensya ni Tyson sa likod ko.

“Mga anak diba malapit na ang birthday ninyo?”

Nagkanya-kanya silang tango sa akin.

“Your daddy,” saglit kong tiningnan si Tyson. “want to celebrate your birthday with him… in Manila. Okay ba sa inyo iyon?”

Ngumuso sang babae kong anak. “Kasama ka papadad?” halos pabulong na tanong niya sa akin.

Napamaang ako at di makasagot sa anak ko. Kinagat ko ang ibabang labi ko at sasagot na sana sa kanila nang magsalita si Tyson likuran ko.

“Of course. Kasama ang papadad ninyo, Zhu.” Si Tyson na narinig pala ang tanong ng anak.

“Yay! May ferris wheel ba sa Manila, Daddy? The super big and tall one?” Sa saya ni Zhuri ay napatanong ito kay Tyson tungkol sa ferris wheel na gusto niyang masakyan.

“Yes,” pati ako ay nahimigan ko ang saya sa boses ni Tyson. “Do you want to ride a ferris wheel? What do you want to do on your birthday? Whatever you want on your birthday. I’ll try my best to fulfill it.”

Lumiwanag ang mukha ni Zhuri doon.

“Anything?” napatanong si Zenver.

“Yes, my boy anything.” si Tyson at nag-squat sa tabi ko.

Napakislot ako doon at dumistanya sa kanya.

“Then, can we have a very-verrryyy big cake and lots of chocolates too?”

“Okay, Daddy can do that. Anything else?”

Napayakap si Zenver kay Tyson at pinugpog ito ng halik gaya ng ginagawa niya sa akin.

“Thank you so much, Daddy.”

Malapad ang naging ngiti ni Tyson sa ginawa ng anak na pati ako ay napangiti na lang din.

Nang humiwalay si Zenver kay Tyson ay napatingin naman si Tyson sa isang anak niya na tahimik lang at walang interes sa pinag-uusapan.

“What about you, my baby boy, Zy? What do you want for your birthday? Or your wish?”

Seryoso si Zyrho na tumingin kay Tyson. Naabot ko ang kamay ng anak ko at pinisil ko iyon. Si Zenver tanggap na tanggap na niya si Tyson. Si Zhuri unti-unti na rin pero si Zyrho parang walang improvement.

Ang galit sa mata niya tuwing titingin kay Tyson ay nanduduon pa rin.

“Anak Zy-”

“I just wish  good health and a long life for Papadad.” sapaw ni Zyrho sa akin upang sagutin si Tyson.

“Anak.” saad saka pinisil ang kamay niya.

Tumingin sa akin si Zyrho.

“What is it, Papadad? Is there something wrong with my wish? That is what I want. Ever since I learned how to understand the world around me, Papadad. Every time we blow our candles and every time we go to church. I always pray for your safety at work. I wish good health for you and a long life for you. You, Papadad, my sister and brother are all I want in my life and I have you now. So, I just pray for your health and ours.”

“Alam ko ’yan anak. Alam ko but you have your daddy right now.” anang ko.

“I know Papadad but I just want you.” aniya at niyakap. “I just want you papadad.”

---

Tumigil na sa pag-iyak si Zyrho at sa kakaiyak niya ay nakapagod kaya nakatulog. Pati ang dalawang anak ko na nakatingin kanina kay Zyrho na humihikbi sa balikat ko ay nakita ko ring tahimik na lumalabas ang kanilang luha kaya inalo ni Tyson.

“Sana maintindihan mo si Zyrho, Tyson.” wika ko bago tinulak ang baso ng tubig kay Tyson.

Nandidito kami ngayon sa kusina at hinihintay magising ang mga bata para makabyahe na rin dahil mahaba-haba ang byahe pa-Manila. Pinatulog ko rin kasi ang dalawa para may lakas sa mahabang byahe.

Umupo ako sa silya na katapat sa kanyang kinauupuan.

“I understand Zyrho. I understand him well. It’s just like I’m watching the child version of myself in him. Zyrho inherited my characteristics and attitudes. So I understand.”

“Habaan mo na lang ang pasensya mo sa kanya. Saka alam ko na may puwang ka rin sa puso niya. Hintayin mo lang na buksan niya ang puso niya para sayo.”

“I will.” Siya at ngumiti sa akin. Napaiwas ako ng tingin sa kanya. Bat ba panay na ang ngiti niyo sa akin?

Bumuga ako ng hininga at tumayo. “Sige maghahanda pa ako ng mga damit para sa kanila.” Paalam ko sa kanya.

Napatayo si Tyson ay hinawakan ang kamay ko sabay saad, “No need.” Napatingin ako doon sa kamay niya na nasa akin. Ilang saglit ay kinuha rin niya ang kamay sa akin. “I didn’t mean to hold you.” pagpapaliwanag niya.

Tumango ako sa kanya at itinago ko ang kamay ko na nahawakan niya sa likuran ko dahil parang ang dating kuryente na nararamdaman ko tuwing hinagawakan niya ako noon ay parang bumabalik sa akin. Pinisil ko ang kamay ko sa likod.

“Walang damit ang mga bata sa… bahay mo.”

“I already called Pike to get things ready even their clothes.”

“Sige. Mag-iimpake ako ng damit ko.”

“Hindi na rin kailangan.” Mabilis niyang saad.

Tumaas ang kilay ko sa kanya.

“I also had your clothes ready in my house.”

---

CHAPTER 28

Chapter 28

Cassidy Pov

“Sumama ka na lang sa amin Owell.” Pamimilit ko na naman kay Owell.

Nakahanda na kami-ako. Sinabi ni Tyson sa akin kanina na may damit na daw ako doon sa bahay niya. Ewan ko kung bahay ba talaga o mansyon niya. Pero kahit na sinabi niyang may damit na ako doon. Naghanda pa rin ako ng sarili kong damit. Mga dalawang palitan lang uuwi lang din naman kasi kami kaagad pag natapos na ang birthday ng mga anak ko. Hindi naman kami mags-stay pa doon ng matagal.

Sa mga anak ko naman ay nagdala na rin ako ng extra pair na mga damit nila baka kasi may motion sickness sila. Hindi pa kasi sila naka-byahe ng malayo at sakay sa isang air-conditioned na sasakyan. Baka magsuka sila kaya nagdala na ako ng damit. Saka hinanda ko rin ang iba pang mga necessities ng mga anak ko. Tulad ng mga pulbos, towel, wet wipes, alcohol, cologne at iba pa. Puno ang isang The North Face na backpack na hiniram ko pa kay Owell. Tapos ang tote bag ko naman ay malaman din dahil naghanda na rin ako ng baon in case na gutumin ang mga anak ko sa byahe.

Bumuga ng hininga sa ere si Owell. Nagpapahiwatig na siya na naiinis sa pamimilit kong iyon. Kanina ko pa siya pinipilit at laging hindi naman ang sagot niya pero pilit pa rin ako ng pilit sa kanya.

Siya lang kasi maiiwan dito. Ako at ang mga anak ko ay sasama kay Tyson kaya sinabi ko rin kay Tyson na pwede ba sumama si Owell at di naman siya tumanggi sa akin. Saka nandun din si Pike magkikita sila kahit sandali lang.

Pinagkrus niya ang kanyang braso at nag-de kuatro.

“Cassidy. Ilang beses ko bang sasabihin sayo na hindi ako sasama sa inyo. May trabaho ako dito at walang maiiwan sa bahay.” Pangangatuwiran niya naman sa akin.

Ngumuso ako saka umupo sa tabi niya.

“Minsan lang naman Owell saka hindi naman tatakbo ang bahay kapag walang tao rito.” pahayag ko naman sa kanya.

Inirapan ako ni Owell at masama ang tingin na binalingan ako. “Ba’t ba pilit ka nang pilit Cassidy?”

Nahila ko ang dila ko at pansamantalang di nakasagot.

Pwede ko bang sabihin kay Owell na hindi ako komportable kay Tyson? Na hindi ako komportable kapag kasama si Tyson tapos magsasama pa kami sa iisang bahay. Saka iniisip ko rin ang sa byahe. Mahaba ang byahe namin saka nitong mga nakaraang araw napapansin ko talaga ang kakaibang mga galaw niya. Iyong pakikitungo niya sa akin. Iyong pagtulong niya sa akin. Oo tinutulungan niya ako lalo na kapag pagdating niya rito sa bahay na may ginagawa ako. Iyong simpleng pagtulong niya sa paghahanda sa mga baon ng mga anak… namin. Iyong pasimpleng pagtulong niya sa pagbubuhat ng mga labahan ko. Iyong pasimpleng pagtulong niya sa pagbubuhat ng balde-baldeng tubig para ipandilig ko sa mga halaman sa bakuran. Iyong pasimpleng pagngiti niya sa akin. Lahat ng iyon nakakapanibago ng… sobra.

Hindi niya naman iyon kailangan na gawin dahil malapit na niyang makuha ang mga loob ng mga anak ko. Maliban kay Zyrho. Hindi na niya kailangan pang magpakitang tao sa akin upang patuluyin siya dito sa bahay tuwing pupunta siya kasi tinatanggap na naman namin siya ng maayos dito. At hindi niya kailangan gawin lahat ng iyon para magpa-impres.

Sinabihan ko na siya tungkol d’yaan. Kinompronta ko na siya doon. “I am not doing this, Cass, because I want you to treat me better. I’m not doing all these things because I want to impress my children or you. But if you’re impressed, maybe it’s a bunos in my side. Also, I’m not doing this because I feel obligated because you let me get close to our children. It’s none of those. I am doing this because I want to experience all the things you did. Even if it is too small compared to your experience of raising them, our children. Above all, I still want to experience all the things you’ve been through. That is why I’m insisting on helping with every little thing. I like doing these kinds of things, Cass. I like doing this because I feel like a real father to our children and… a man to you.”

Iyon ang sinabi sa akin ni Tyson na hanggang ngayon ay nanatili sa utak ko. Pinipilit ko na nga lang ang sarili ko na umaktong parang wala lang sa akin iyong sinabi niya sa akin. Ang hirap pa dahil araw-araw siyang nandidito sa bahay tapos ngayon magsasama pa talaga kami.

“Aminin mo sa akin. Gumagalaw na ba si Tyson sayo? Ano? Tama ba ako?” Ani Owell at tinampal ang balikat ko.

“A-anong galaw ba ang pinagsasabi mo d’yan Owell?”

“Tsk! Pag ikaw nadala d’yan wag ka uuwi dito at iiyak, huh.”

Ang nakanguso kong labi ay nauwi sa pagngiwi.

“Iniiba mo usapan natin.”

Halos mawala na ang eyeballs niya sa kanyang pag-irap. “Kahit na ano pang sabihin mo Cass. Di talaga ako sasama. I-kumusta mo na lang ako kay Kuya Pike at i-yakap mo na rin ako sa kanya ng sobranggg higpit. At kung pwede i-kiss mo rin kung okay lang sayo.” May pagbibiro niyang untag.

Sa pagkakataong ito ay ako na ang tumampal sa balikat ni Owell. Okay na ang kumusta at yakap kay Pike pero ang halik! Niloloko na ako nito!

“Sira ka!”

“Joke lang ’yon pero kung totohanin mo wala namang masama at walang magagalit.” May pa pikit-pikit pa siya sa kanyang mata at ngumisi.

Hindi ko na talaga nabago ang isip ni Owell na sumama sa amin. Hindi ko na rin siya pinilit pa nang husto dahil masasakal na niya ata ko kung pipilitin ko pa siya.

Paglabas ko ay nakita ko na nag-uusap sina Tyson at Zen. Pansin ko naman na sinasali ni Tyson ang dalawa… naming anak na sina Zhuri at Zyrho. Si Zhu ay nakikipag-usap naman kay Tyson kaso ang anak ko naman na si Zy ay hindi binabalingan si Tyson.

Nang makalapit ako sa kanila ay narinig ko ang kanilang pag-uusap.

Tumigil ako sa paglalakad.

“Daddy may sarili kaming room sa house n’yo po?” tanong ng anak kong si Zen.

“Yes. But I also prefer a room where the three of you will fit, just in case you are not comfortable sleeping alone.” sagot naman ni Tyson.

“Does my room have a decors, D-dad?” Ang anak kong si Zhuri.

Nilapitan ni Tyson si Zhuri at yumuko. “Yes. It’s a Barbie theme. I heard from your Papadad and to your twin Zen that you love Barbie.”

Napapakpak si Zhu at lumiwanag ang mukha. “Wow!”

“I’m so excited! Let me see your room baby sister, okay?” Si Zen na lihim kong kinatawa. Mas excited pa siya kaysa kay Zhuri na makita ang room nito.

Lumakad ulit ako patungo sa kanila.

“Papadad.” Si Zy at agad na lumapit sa akin.

“You’re ready?” tanong ni Tyson sabay tayo.

“Uhm.” Ako at tumango.

Panay ang kagat-labi ko at pahid sa kamay ko habang nasa byahe kami. Ang mga anak ko naman sa likod ay paminsan-minsan na hinahangaan ang mga nadada-anang mga tanawin, mga malalaking bahay, at ang dagat. Tanging si Zyrho lang ang nakikita kong seryoso ang mata at laging nasa unahan ang paningin.

Tumingin ako sa rear-view mirror at tama naman na pagtingin ko doon ay tumingin din si Tyson. Kaya nangtagpo ang nga mata namin. Nanlaki ang mata ko nang malakas na kumabog ang puso ko doon! Agad kong iniba ang direksyon ng mga mata ko at kinagat ko na naman ang labi. Napayakap ako sa tote bag na nasa kandungan ko. At halos madurog ko na ang labi ko sa kakagat no’n.

“Are you okay?” malamyos na tanong ni Tyson sa akin.

Napapikit ako sa himig ng boses ni Tyson.

Halos hampasin ko na ang dibdib ko nang humataw na iyon. Nababaliw na!

Saglit kong tinapunan ng tingin si Tyson at nakatingin din pala siya sa akin.

Tumikhim ako at sumagot, “Oo. Oo naman ayos lang ako.”

Tumango siya at binalik ang mata sa daanan. “Hmm. You’re biting you lips hard. I thought you are nervous. Stop biting it. It might bleed.” anito.

Napatingin ako sa labas ng bintana matapos niya iyong sabihin. Napapansin niya ang pagiging balisa ko! At para hindi ko na maisip pa iyong pagiging balisa ko naisipan kong ipikit na lang ang mga mata ko. Pero bago iyon ay nilingon ko naman ang mga anak ko. Nasa shotgun seat kasi ako.

“Mga anak. Kung naduduwal kayo sabihin ninyo kay Papadad, huh? O kung hindi naman kay… Daddy ninyo. Matutulog lang ako.”

“Yes papadad.” Sabay nilang sagot.

Aayos na sana ako sa aking pagkakaupo nang mahagip ng mata ko si Tyson na nakatingin sa akin.

“May kailangan ka?” tanong ko.

“Just sleep. I’ll watch over our children.”

Napalunok ako. Hindi pa rin talaga ako sanay sa mga ganoong linya. Our children.

“N-nag-d-drive ka.” nautal kong saad. Sa lakas ba naman ng hataw sa puso ko ay talagang mauutal ako.

“I can watch after them. Just sleep.”

“Uhm.” Ako at tumagilid saka pinikit ko na ang mga mata ko. Pikit ang mata ko at hawak ko ang dibdib ko na nagwawala. Ano ba itong nararamdaman ko? Bakit ganito na naman ang tibok nitong puso ko? Sana paggising ko hindi na ito ganito. Sana hindi na ito tumibok ng ganito. Dalangin ko at tuluyan nang nawala ang malay ko sa aking paligid.

Sa gitna ng malalim kong pagkakatulog ay may naramdaman akong kumot na isinaklob sa katawan ko. Pero dahil sa kaantukan ko hindi ko na nabukas ang mata ko.

Naalimpungatan ako nang may maramdaman akong mainit na hininga na tumatama sa mukha. Unang maimulat ko ang isang mata ko at napapangiwi pa ako sa ilaw ng araw na tumatama sa akin. Ang malabo kong paningin at ang mata kong kalahating dilat ay naibuka ko ng husto nang mapagtanto kong ang mukha ni Tyson ay konting dipa na lang ang layo noon sa akin.

“We are already here.” Tyson’s breath fanned my nose and upper lips. My eyes drifted to Tyson’s slightly parted lips. My eyes never left his lips until I saw his face move. That’s my cue to keep my eyes away from him.

I gulped and averted my eyes. My heart hammered.

Umayos ako sa pagkakaupo at sa pagkakataranta ko dahil nagwawala na naman ang dibdib ko ay aalis na sana ako. Bababa na sana ako sa sasakyan nang tumama ang noo ko sa panga ni Tyson.

Napabalik ako sa kinauupuan ko at tiningala si Tyson.

“Sorry.”

He glanced at me. And I thought magagalit siya o pandidilatan niya ako sa mata niya kagaya noon pero hindi.

“It’s okay.” aniya saka lumabas nang sasakyan.

Napabuntong hininga ako at saka hinaplos ang dibdib ko bago kalasin ang seatbelt nang pagkapa ko ay wala na pala akong seatbelt. Saka ko na napagtanto na si Tyson pala ang kumalas n’on. Kaya naman pala nasa ganoon ang posisyon niya kanina.

Hinintay ako ni Tyson sa labas kaya naman ay binilisan ko ang kilos ko. Inayos ko ang damit ko at kinuha ko ang tote bag na dala ko na nilagay ko sa hita ko kanina na ngayon ay nasa paanan ko na. Hinanap ko ang The North Face bag na dala ko at nahanap ko iyon na nakasukbit sa balikat ni Tyson!

My lips form into thin line.

Pagkasara ko sa pintuan ng sasakyan ay may isang tauhan na pumasok doon saka pinaandar iyon. Ako lang pala hinihintay n’on na lumabas.

“Let’s go.” Si Tyson.

“Iyong mga bata nasaan na-” napatigil ako sa pagsasalita nang pagtingin ko sa bahay na nasa harap namin ngayon ay iba ito sa bahay na tinirahan ko noon. Iba ito sa bahay kung saan nagsimula ang lahat. Hindi ito ang bahay na tinakasan ko noon. Wala kami sa bahay niya noon.

Napabaling ako kay Tyson. “Hindi… hindi na ito ang bahay mo…”

“Hmm. That house has long gone. It’s my new house. My new home.” Hmm. That house has long gone. It’s my new house. My new home.“ Tyson said, and I turned my eyes to the two-storey modern house. He mumbled something, but my eyes were preoccupied with the house in front of me.

Unlike before, the house before me is more vibrant, more lively. It really feels like home compared to what his house was before, gloomy and eerie. Ang bahay na nasa harapan ko ngayon ay di kasing laki noong bahay ni Tyson noon. And when you compare it from before mas malaki iyong dati kompara dito.

Hindi ko inaasahan ang paghawak ni Tyson sa siko ko at igiya ako papasok. There were five stairs before we reached his house’s grand and spacious foyer, and then the big double door opened.

I was mesmerized by what my eyes were perceiving. The house is not dark at all. Hinayaan ko na ang kamay ni Tyson na nakahawak pa rin sa siko ko. Abala kasi ang mata at utak ko sa paglakbay dito sa bagong bahay ni Tyson.

The white lights on the sand dollar-colored high ceiling radiates through the whole house. The whole staircase on the other side was made of glass. May mga malalaking vases na at may mga totoong halaman din sa loob. The living area was full of sofas and couch. Walang TV sa living area niya.

I like the idea that the living area was no television. My typical type of house. Mas okay kasi ang ganoon. Kasi kapag nasa living area kwento-kwento lang with your family at pahingahan din.

Sa labas color white and black and kulay. Tapos dito sa loob naman ay may puti, brown, at kulay titanium na ang naghalo-halo. Gustong-gusto ko ang kulay. Friendly siya sa mata.

“You like it, Cass?” Tyson said and it was like a whisper.

Without having a second thought about my answer. I answered him. “Yes. I like it.”

Seconds after I realized what my answer was,I turned my eyes on him to take back my words, but it was too late now. Tyson is now smiling from ear to ear. It was like he was satisfied enough with my answer.

CHAPTER 29

Chapter 29

Cassidy Pov

“You like it, Cass?” Tyson said and it was like a whisper.

Without having a second thought about my answer. I answered him. “Yes. I like it.”

Seconds after I realized what my answer was, I turned my eyes on him to take back my words, but it was too late now. Tyson is now smiling from ear to ear. It was like he was satisfied enough with my answer. 

Now, Tyson is ascending to the second floor of his house that I thought I like, with a wide smile glued on his face… though I really like it. It’s just that I don’t want him to know that I really like it. My pride, my ego is telling me to not to gratify his thoughts of me and his happiness. Pero huli na. Huli na para bawiin ko iyon kasi ayon na dala-dala na niya ang naging sagot ko sa kanya kani-kanina lang.

Kinagat ko ang labi ko at napahawak ang kamay ko sa sling ng tote bag ko.

“Papadad, Zen and Zhu are already upstairs…” The tugged on the hem of my shirt throw me back from the reality.

I bowed my head and find my son Zyrho tugging on my shirt.

Ginulo ko ang buhok ng anak ko at magsasalita na sana nang may ibang boses ang sumapaw.

“Cass, come here.”

I looked up and saw Tyson on the second floor with Zen and Zhuri with him. The smile on his face is not fading yet. Is he that happy with my answer?

“O-oh, aakyat na.” ako saka hinawakan ko ang kamay ng anak ko.

“Papadad, we’re going home naman po, diba?”

Hihilahin ko na sana ang anak ko patungong second floor nang bigla siyang magtanong sa akin.

Nilingon ko siya.

Inayos ko ang strap noong tote bag ko at niyuko ang katawan ko upang pantayan ang kayang tindig.

“Oo naman. Uuwi tayo pagkatapos ng birthday ninyo.”

Ngumiti sa akin ang anak ko at tumango.

Pagkarating naman sa itaas ay giniya kami ni Tyson sa mga rooms na nakahanda para sa mga bata. Ang una naming pinuntahan ang ay room ni Zyrho. Ayaw pumasok ni Zyrho kaya sinamahan ko siya papasok sa room. Ang kwarto ay pinuno ng maraming libro at mga laruan. Ang kama naman ay single bed lang at kasya lang sa isang tao. May mga desinyo rin iyong Toy-Story.

“Your room is awesome, Kuya Zy. Look there’s a loottt of books and toys, too.” Anang ni Zenver na siyang unang bumusisi doon sa mga laruan. Pinuntahan ni Zen ang mga libro at pinatakbo ang kamay doon sa libro na nakalagay sa shelves. Lumingon si Zenver kay Zyrho na hindi humiwalay sa akin. “You love books  Kuya, diba?”

Tango lang ang sinagot ni Zyrho sa kakambal.

Biglang namatay ang ilaw at akala ko ay hindi na nakabayad sa Meralco si Tyson. Napaigik si Zenver at tumakbo sa akin at kumapit naman sa pantalon ko. Narinig ko ang pagtawag ni Zhuri kay Tyson na siyang malapit sa kanya. Sunod na umilaw ang ceiling noong room at bumungad sa amin ang ilaw sa ceiling na nagmimistulang galaxy at nagpapalit iyon sa solar system.

“Wow!” sambit ni Zyrho sa tabi ko.

Sunod naman naming pinuntahan ang room ni Zhuri na katabi lang ng room ni Zyrho. Si Zyrho ay iniwan na namin doon sa kwarto niya pero sinabi ko naman sa nasa kabilang room lang kami kapag gusto niya na sumunod sa amin.

Pagbukas ni Tyson sa pintuan noong kwarto ni Zhuri ay agad na sinalubong kami sa rosas na kulay na kwarto. Kahit na ang kurtina ay pink at may human size pa ni Barbie sa isang sulok at saka mga dolls.

“Uwahhhhh!!!” si Zhuri at tumakbo doon sa human size na Barbie at niyakap iyon. “Barbiieee!”

“Halaaaaa, ang ganda ng room mo baby sister!” si Zenver saka pinuntahan ang mga dolls na naka-display sa malapit lang sa human size na Barbie.

“Zen, let’s go to your room.” Kuha ni Tyson sa atensyon ni Zenver na aliw na aliw sa mga dolls na kinalalaro na nila ni Zhuri sa kama nito.

Nahirapan pa akong pilitin si Zen na puntahan ang room niya. Gusto na kasi niyang maglaro doon sa room ni Zhuri. Malapit na nga niyang sabihin na share na lang sila ng room.

Hindi ko alam kung matutuwa ako o hindi sa reaksyon ni Zenver nang pagbukas ni Tyson sa room niya ay bumungad sa amin ang Transformer theme na kwarto.

Nilapitan ni Tyson si Zenver at nag-squat.

“Don’t you like it, Zen?” tanong ni Tyson sa anak na lugmok ang balikat na nakatingin sa room niya.

“Daddy, I w,want a Barbie theme room, too.” mahinang sambit na Zenver kay Tyson.

I cannot count how many times did Tyson blinked his eyes hearing his son. He lost of words for a minute or two but he soon find his voice and softly said to Zenver.

“Okay, we’ll change it.”

Agad naman na lumiwanag ang mukha ni Zenver saka niyakap si Tyson at inulan niya ito ng halik. Napangiti naman si Tyson.

“Also, I want rainbows on my room, daddy.”

Tumango si Tyson sa anak.

Isa lang ang na-realized ko habang ini-isa ng isip ko ang mga nasaksihan ko ngayon. Lahat ng binigay ni Tyson sa mga anak ko hindi ko kayang ibigay sa kanila iyon. Ni-hindi nga kami makabukod sa sariling bahay. Nagsiksikan pa nga kami sa iisang kama. Hindi ko nga sila magbigyan ng malambot na higaan. Only I can give them a love of a parent to his children. An unconditional love from parents to his children. Pagmamahal at pag-aaruga ang kayang ibigay ko sa mga anak ko. Itong mga bagay na binigay ni Tyson ngayon sa kanila kahit ilang taon ko pa itong pagtrabahuan kasama pa ang mga ibang racket ko ay hindi sasapat ang pera ko.

“Hey.” I lifted my head and find Tyson in front of me, suddenly, a tears came out from my eyes.

Tyson’s thumb immediately followed my tears and wiped it using the pad of his thumb finger. He soon tilt’s his head on the other side and pursed his lips with his forehead wrinkled.

“Why are you crying, Cass?” tanong niya sa akin.

Nilayo ko ang mukha ko sa kamay niya at pinunasan ang sariling pisngi.

“Uh… na—napuwing lang.”

He regained his composture as he slipped his hands on the pockets of his jeans.

“Cass?”

Suminghot ako saka tiningnan siya ng maayos. Nandidito kami sa labas ng room ni Zhuri.

“Hmm?”

“Is it… okay with you that we… are sharing in one bed?”

Umurong ang dila ko. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko at napakapit na lang ng mahigpit sa sling noong tote bag ko. Pansin ko rin na hindi na dala ni Tyson ang The North Face na bag ko. Kanina ko pa iyon napansin kaso di ko lang naman binigyan ng pansin.

Tinitigan ko siya kung babawiin ba niya ang sasabihin niya sa akin. Tumingin ako sa kanya na may pag-aasang bawiin niya ang kanyang sinabi sa akin pero wala. Hindi na siya umimik pa at hinihintay lang ang sagot ko sa kanya. Bigla tuloy gusto kong tawagin si Owell at tanungin kung ano ang puwede kong isagot sa tanong ni Tyson.

Hindi ko alam kung tatanggihan ko ba si Tyson o papayag sa kanyang tinanong. But later on I find myself choosing the latter option.

I find myself standing in the threshold of Tyson’s huge master’s bedroom. I cannot bring myself to step inside of his room. Maybe because I’m afraid? Fear? O dahil noon hindi naman niya ako pinapatapak sa silid niya? Sa pagkaka-aalala ko hindi niya ako inimbitahan sa kwarto niya. Ni-isang beses ay hindi ko man lang nasilayan ang silid niya. At ano ito ngayon? Siya na mismo ang nagtanong kung pupwede ba na magsama kami sa iisang silid—sa silid niya.

Akmang ia-apak ko na ang paa ko papasok nang may tumawag sa pangalan ko.

“Cassidy?”

Clutching the sling of my tote bag I turned my eyes to the owner of the voice who called me.

Wide eyes. I shouted, “Pike!”

Retracting my foot away from Tyson’s door I went to Pike. Agad ko namang ikinalampit ang kamay ko sa leeg niya. Hindi niya ako magawang yakapin pabalik dahil akupado ang mga kamay sa mga maraming paper bags.

Humiwalay ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

“Sayang hindi sumama si Owell. Magkikita sana kayo. Di ko kasi siya mapilit.” ako sa kanya.

Tumaas ang gilid ng labi niya at binaba ang mga paper bag na nasa kanan niyang kamay saka dinala niya ang kamay sa ulo ko at ginulo ang buhok ko.

“Silly. Hindi talaga iyon sasama sa inyo kahit na anong pilit mo pa doon.” saad ni Pike na talagang inaasahan na ang sinabi ko sa kanya.

Kinuha ko ang kamay ni Pike sa ulo ko. Nagmumukha akong bata sa ginagawa niya.

“Pero sayang naman kasi sa susunod na araw pa kami… u-uuwi.”

“Hmm, that is why Don instructed me to get your things rea–”

Dahil sa isang tikhim mula sa likod ko napatigil sa pagsasalita si Pike at tumingin doon sa pinanggalingan ng boses. Ako naman ay napalingon doon at nakita ko si Tyson na nakahilig sa hamba ng pintuan niya. With his strong arms folded in front of his massive chest and at the same time clenching his jaw hard. And his eyes intently glaring my hands that was holding Pike’s hand.

I let go of Pike’s hand and hide my hand at my back. When I fixed my eyes on Tyson, the tense on face slowly subsided. Tyson bring his hands down and stand on his ground.

I gulped.

“You can leave the paper bags there, Pike.” Tyson said in cold voice. I feel the shiver run down to my spine as he spoke.

In my peripheral vision, nakita kong binaba ni Pike ang mga paper bag at saka yumuko at umalis. Hindi ko namalayan na sumusunod na pala ang mata ko sa mga galaw ni Pike.

“Cass,” I flinched when Tyson’s warm and calloused palm landed on my arms. My heart beat in erratic.

Tiningala ko siya at nakita kong nakakuyom na naman ang panga niya. Pumikit siya saka binitawan ako.

“Get inside and unpack your things inside.”

I nodded.

Siya na ang kumuha doon sa mga paper bags na iniwan ni Pike saka siya naunang pumasok sa kwarto niya. I massage the area where my heart is before following him. ‘Please, relax.’ I inwardly plead my crazy heart.

---

Ang mabango at napakakapal na kumot sa kama ni Tyson ay nakatakip na hanggang sa leegan ko. Hindi naman ako giniginaw dahil sa aircon pero kasi magkatabi kami ni Tyson sa iisang kama. Nakapatay na ang ilaw kanina pa. Ang mga bata naman ay hula ko na tulog na rin dahil kanina pa iniwan sa silid nila. Si Zyrho ay humiga naman na mag-isa sa silid na binigay ni Tyson. Si Zenver ay tumabi kay Zhuri kasi ayaw niya nga doon sa room niya.

Hindi ko alam kung bakit ko pinaparusahan ang sarili ko na tumabi kay Tyson. Hindi ko alam kung bakit ba kasi ako pumayag na sa iisang kwarto lang kami. Kung tutuusin nga ay di naman nagdidikit ang balat naming dalawa sa malaki niyang kama. Nasa dalawa hanggang tatlong tao nga ang kasya sa distansya naming dalawa saka hindi pa kami share ng kumot. Siguro dahil na rin sa buong kwarto ay amoy na amoy ko si Tyson. Dinala ko ito sa sarili ko kaya ako lang din ang magdudusa.

Panay ang baling-baling ko sa ibang direksyon at hindi ko talaga magawang makatulog. Pinipikit ko naman ang mata ko kaso gising na gising naman ang diwa ko. Siguro dahil nakatulog ako sa byahe?

“Tyson.” mahinang tawag ko. “Tyson gising ka pa ba?”

“Hmm.”

“P-pwede ba na tatabi na lang ako kay Zyrho, Tyson.” ani ko.

Naramdaman ko ang pag-uga ng kama naaninag ko ang pagbangon niya mula sa maliit na ilaw na naggagaling sa bintana. Kaya bumangon na rin ako.

“Why? Is there something wrong? Am I too close?”

Lihim akong napadaing. Too close? E ang layo na nga naming dalawa. Muntik na nga siyang mahulog sa sarili niyang kama.

“Hindi naman sa g-ganun.”

“Then you’re still suffocating whenever I’m near? You’re still trembling in fear whenever I am close or whenever we are in one place? You’re still afraid of me?” aniya at hindi ako maka-imik.

Hindi ako maka-imik kasi mali naman siya. I am slowly accepting him. Accepting his change and I believe him. I trust him that he changed. I’m not afraid of him. On the contrary, I’m afraid of myself because of my emotions, my feelings. I’m afraid of myself than him. That is what I realized on myself. I’m afraid of getting myself closed into him because I know what coming next.

“Okay.” His sighs were audible. “Just sleep here. I’ll be sleeping outside.”

Iyon lang ang sinabi niya saka bumaba sa kama. Binuksan niya ang ilaw at doon ko nakitang topless pala siya na tanging ang sweat pants niya lang ang suot. Kumuha siya ng gray na tshirt sa closet niya at naglakad patungong pintuan.

“Good night, Cass.” aniya saka sinara ang pintuan.

Kinabukasan ay maagang binulabog ng mga anak ko ang tulog ko. Matagal akong nakatulog at heto’t maaga akong binulabog ng mga anak ko. Na-i-excite maliban kay Zyrho.

At totoo ang sinabi ni Tyson naka-ready natalaga dito ang mga damit sa mga bata… pati na rin sa akin. Pero parang sobra-sobra naman parang di na niya kami papauwin ng Sagada sa sobrang dami ng damit na binili niya. Iyong dala ni Pike kahapon na mga paper bags ay sa akin pala iyon. Dagdag daw iyon dahil baka wala akong nagustuhan sa mga naunang nabili. Parang tatayo si Tyson ng sariling mall sa mga binili nilang mga damit. Bilang pagrespeto sa mga damit na mga binili niya di ko ginamit ang dala kong damit sa Sagada. Doon ako namili sa mga pinabili niya.

Sabi ni Tyson para makahanda ang mga tauhan niya sa bahay para sa party ng mga bata sa EK muna kami pupunta at ang party kapag nakauwi na kami. Sinang-ayon ko siya sa mga gusto niya dahil isang beses lang naman ito.

“Tyson bakit wala masyadong… tao.” saad ko nang makarating kami sa EK na walang tao  maliban sa mga nagtitinda at nagbabantay sa mga rides at sa gate.

“I’ll temporarily closed the whole place for us. You may be know my work Cass and it is not safe for our children in crowded places.”

Napalinga-linga ako sa paligid dahil sa sinabi ni Tyson pero agad namang naputol nang hawakan niya ang braso ko.

“Don’t worry my men already secure the whole place before we arrived. And those vendors,” baling niya sa mga nagtitinda. “they’re my men. You are safe here and our children. So, calm down. Besides, I am here. I won’t let anything bad happen to you.”

Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niya at binawi ko naman ang braso ko na hawak-hawak niya. Namimihasa na siya sa kakahawak sa akin porket di ako umaangal.

Aliw na aliw ang mga bata sa mga rides at pati kaming dalawa ni Tyson ay nasama na rin sa kanila. Napangiti na ako nang makita ko na tumatawa rin si Zyrho at nakikita ko siyang nginingitian na niya ng tipid si Tyson.

I took a photo of the three of them in front of the tall ferris wheel then, sumama sa kanila si Tyson. May karemang dala si Tyson pero di ako marunong doon kaya ang cellphone niya na lang ang binigay niya sa akin para kunan sila.

Matapos ko silang kunan ay titingnan ko na sana ang mga kuha ko kung okay lang ba nag aksidente kong mapindot ang home button at muntik ko ng mabitawan ang telepono na Tyson nang makita kong… ako ang nasa wallpaper niya. Stolen iyon. Kuha iyon nang nasa trabaho ako sa hotel at nakangiti akong ini-entertain ang mga customers. Naka-blur pa nga ang tao sa harap ko doon sa wallpaper niya para ang katawan ko ang makita doon.

“Cass? Come here. Let us take a photo.”

My eyes rapidly blinking when I fixed my eyes Tyson and when he started to come over my fingers tremble in pressing the camera icon.

“Are you okay?” tanong niya saka kinuha ang cellphone niya sa kamay ko.

Tumango ako sa kanya at hilaw na napangiti.

Nag-utos siya sa isa sa mga tauhan niya kunan kami ng larawan gamit ang kanyang cellphone. Pero wala na doon ang utak ko. Okupado na ang utak ko sa wallpaper ni Tyson.

“Papadad, look at the camera.” kinilabit ako ni Zyrho.

Binaba ko ang tingin ko sa kanya saka naman wala sa sariling napatingin ako kay Tyson na nakatingin din pala sa akin. Tapos ay ngumiti siya sa akin.

My eyes went in bulge and then i heard Tyson’s men counted one to three and the sound of camera click followed.

---

May bago akong story na p-in-ublish dito sa wattpad check it out po. And leave your thoughts sa comment section. Thank you! MWAAHH!

CHAPTER 30

Chapter 30

Cassidy Pov

Matapos ang mahabang pagdiriwang namin sa kaarawan ng triplets. Sa wakas ay nakapagpahinga na rin. Alas dies na nang gabi at nandidito ako sa living area. Hindi na ako pinatulong nila Pike na magligpit sa mga kalat, sa paglilinis ng bahay.

Actually kakababa ko pa rin naman galing ako sa mga silid ng bata para linisan at patulugin sila. At tutulong na sana ako sa paglilinis nang pigilan ako ni Pike. Kaya na-upo muna ako dito sa living area dahil si Tyson ay nandodoon sa kwarto sabi niya maliligo muna daw siya at ayaw ko naman na doon ako sa silid naghihintay. Kaya minabuti ko na lang na dito sa living area.

Kinuha ko ang android kong telepono sa bulsa ko saka ko tiningnan ang mga photos na kinuha ko ngayong araw. Napapangiti ako habang nag-s-scroll sa recent photos ng gallery ko. Ang mga nakaw kong kuha sa mga bata ay nakaka-aliw. Iyong pag-blow nila sa kanilang candle. Iyong paglaro nila sa icing noong four layers nila na cake. Pati ang mga tauhan ni Tyson ay nakisali na nga sa laro dahil hinahabol sila ng mga bata.

Habang sini-swipe ko ang mga photos isa-isa umabot ako sa photo na karga ni Tyson si Zyrho. Masuyo ang ngiti ni Tyson kay Zyrho pero ang anak naman ay nakakunot ang noo sa kanya. Sa sunod naman sa larawan ay sina Tyson at Zhuri tapos hinalikan ni Zhuri ang pisngi ni Tyson. Nakangiti at pikit ang nata ni Tyson. Sa sunod ay ang larawan nina Zenver at Tyson na pinahiran ng icing ni Zen ang mukha ni Tyson gamit ang dalawang maliliit na kamay nito.

Pangiti-ngiti ako habang iniisa ko ang mga larawan nang mapunta ako sa larawan na nakatingin si Tyson sa camera ng phone. Sa larawan ay parang alam ni Tyson na kinukunan ko sila ng larawan. Klarong-klaro ang amatista’ng mata ni Tyson at ang malinis niyang mukha na kinuloretihan puti at itim na icing. Pero kahit na may icing ang mukha niya umaapaw pa rin ang kanyang angkin na kagwapuhan. Ang hulmado niyang panga.

Napindot ko ang off na button nang tumagal ang mata ko sa larawan ay nagwala na naman ang puso ko. Parang kinikiliti na naman ang tiyan ko ng mga insekto. Diyos ko! Wag naman sanang mauulit ang nakaraan. Wag niyo po sanang hayaan na mahulog na naman po ako sa kinasasadlakan ko noon. Ayaw ko na po roon. Tama na po ang mga narasan ko noon.

Napapikit ako at bumuntong-hininga.

“Cassidy? Ayos ka lang ba? Inaantok ka na.”

Ang dumamping kamay sa balikat ko ang nagpamulat sa mata ko. Pagbukas ko sa mata ko ay nakita ko si Pike na nakaupo na sa sofa kung saan din ako nakaupo at nakaharap sa akin.

“Oh, tapos na kayo sa paglilinis?”

“Sa kusina na lang pero ang tanong ko. Ayos ka lang ba?” Aniya.

Tumango ako sa kanya.

“How was your day with Don and the triplets so far?” tanong niya.

Kinagat ko ang labi ko. “Ayos… maayos. Sobrang saya ng mga bata. Kahit si Zyrho na may pagkamalamig at distant sa mga tao magawa rin niyang magsaya ngayon kasama ang ama nila.”

“And you?” Si Pike.

“Huh?”

“Kako ikaw. Ikaw masaya ka ba?”

“Oo.. oo naman masaya ang mga anak ko, e.”

“Cass, I know that your children are your happiness. Pero sa loob mo para sa sarili mo. Iyong sayo talaga wag mong isipin ang mga anak mo sa sagot ng tanong ko. Masaya ka rin ba?”

Natahimik ako sa tanong ni Pike. Napatitig lang ako sa mukha niya at di makapagsalita.

Masaya ba ako? Masaya ba ako para sa sarili ko? Ngumingiti ba ako sa sarili ko? Masaya ako pero sa mga anak ko. Masaya ako na masaya na ang mga anak ko. Nakontento na ako doon. Kontento na ako na masaya sila. Pero ako ba masaya sa sarili ko? Sa mga nangyayari sa buhay ko? Sa mga nangyari ngayon? Oo at hindi lang naman ang pagpipilian pero bakit ang hirap? Bakit di ko masagot si Pike?

“Kasiyahan ko ang mga anak ko Pike. At kung masaya sila masaya na rin ako. Sa mga nangyayari ngayon… masaya ako dahil sa wakas nakilala na nang mga bata ang ama nila. Inaamin ko na noong una ay nagdududa pa ako sa desisyon ko. Na tama ba na makilala nila si Tyson. Na tama ba na binigyan ko ng pagkakataon na makilala ni Tyson ang mga anak namin. Na tama ba ang desisyon kong pagkatiwalaan siyang muli. At pinatunayan ni Tyson na tama ang desisyon ko. Pinatunayan niya na hindi mali ang desisyon ko. Masaya ako sa takbo ng buhay ko ngayon Pike. Masaya ako para sa mga anak ko. Sana lang hindi magbago si Tyson. Kahit para lang sa mga anak namin.”

“Haven’t you seen the Don’s changes? Cass.”

“Changes.” Pabulong kong saad.

Hindi ko lang nakita ang mga pagbabago ni Tyson, simula sa ugali niya, sa pakikitungo siya hanggang sa mga aksyons niya. Ramdam na ramdam ko ang pagbabago niya. At tinanggap ko iyon. Pero natatakot ako sa mga pagbabago niyang iyon. Dahil nakikita ko pa rin kasi talaga ang dating siya.

“Tsk! You don’t have to answer me.” wika ni Pike nang hindi ko siya masagot.

Umusog siya papalapit sa akin at ginulo niya ang buhok ko.

Napangiwi ako saka kinuha ko ang kamay niya. Bata talaga ang trato ni Pike sa akin.

“Para naman akong bata nito.” ako.

Tumawa siya. “Mukha naman.”

Sinampal ko ang balikat niya pero tumawa lang siya at kinabig ako para mayakap niya.

Hinayaan ko siyang yakapin ako tutal ay sanay naman ako na ganito si Pike. Sweet talaga siyang tao. Kaya nga ang swerte ni Owell dito.

Inunan ko ang baba ko sa balikat ni Pike. Mukhang kailangan ko rin talaga ng yakap niya ngayon. Dinala ko ang kamay ko sa likod ni Pike para gantihan siya ng yakap.

“Please, be happy, Cass. You deserve it. You deserve to be happy. And let go of your past. Forget the past that punishes you, Cass. Don’t chain yourself to the past. Everything’s changed now…”

Napapikit ako at hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

Hindi ko talaga alam kung ano na ang nangyari sa buhay ko kung wala si Pike at si Owell. Hindi ko alam kung ano ang naging buhay ko kung di niya ako tinulungan noon. Laking pasalamat ko sa mga payo niya, sa mga comforts niya, sa pagpapatawa niya sa akin noon, sa pagtulong niya hanggang ngayon, at sa pagturing sa akin na parang kapatid niya talagang tunay.

Ang yakapan naming dalawa ni Pike ay naputol nang may narinig kaming tikhim. Agad na kumalas sa pagkakayakap si Pike at dumistansiya.

“You can go to the room now, Cass.” Si Tyson na basa pa ang buhok at nakasuot na nang pants niya at manipis na tshirt. Nanunuro na nga ang nipples niya.

Hindi ko alam kung bitin pa siya sa ligo niya o ano pero nakakuyom na naman ang panga niya. Nang makalapit siya sa kina-uupuan ko. Nakita ko na pati pala ang kamao niya ay halos pumutok na ang mga ugat doon. Parang babasagin na niya ang telepono niya sa kamay niya. Bakit parang galit na naman ito? 

“Excuse me.” si Pike saka tinapik ang balikat ko at umalis.

Tumango ako kay Pike at nakita kong sumunod ang mata ni Tyson kay Pike. Mag-uutos na naman ba siya? Hindi pa nga tapos sa paglilinis ang tao.

“S-sige akyat na ako.” Ako saka walang prenong tumayo at naglakad patungong hagdanan.

“I thought you wanted to see the photos you took earlier.”

Nabitin ang pag-akyat ko sa hangdanan nang magsalita si Tyson.

Lumingon ako sa kanya na hawak-hawak ang kanyang telepono. At nagtagal ang mata ko doon sa telepono niya . ‘Ako ang wallpaper doon.’

“If you don’t mind I can go to the room and–”

“Hindi na!” Mabilis kong putol sa kanya. “Sa… ano i-send mo na lang sa akin ang mga pictures.”

Tyson’s jaw moved, and he let go of a heavy breath.

“Okay… and Cass can you and our children stay here for another night?”

Pinaningkitan ko siya sa mata.

“Ang usapan ay usapan, Tyson.”

Napatango na lang siya na parang nakuha niya ang ibig kong sabihin.

“Mmm, I understand.”

Tumakbo na ako sa itaas saka pumasok sa silid—sa kwarto ni Tyson. Napasinghap ako nang maiwan ang bango ni Tyson dito sa silid.

Gusto kong i-untog ang sariling ulo nang maramdaman ko ang pagtaas ng temperatura sa buong silid. Sa silid ba talaga o ako ang uminit. Saka ko naman naramdaman ang pagkakislot ng sensitibong parte ng katawan ko. Nanlaki ang matang binagsak ko ang mga mata ko doon sa pagitan ng hita ko. Diyos ko! Bakit… bakit ako nakaramdam ulit nito?

Bago ko pa kutusin at suntukin ang sarili ay hinubad ko na ang buong damit ko saka naman tumakbo sa bathroom at maligo ng malamig na tubig. Malamig na malamig na tubig.

Pagkatapos ko doon sa CR ay nagbihis na ako nang damit ko saka pinatay lahat ng ilaw at humiga na sa kama. Pagod lang siguro ako at kailangan ng tulog.

Sa kalagitnaan ng pagtulog ko ay nakaramdam ako nang may humaplos sa pisngi ko. Pero dala ng kaantukan ay di ko na binuka pa ang mga mata ko ay nagpatuloy sa aking pagtulog. Ilang beses na may kamay humaplos sa pisngi. Mainit iyon, may pagkagaspang ngunit may pagkalambot, hindi siya masakit sa balat.

Napaungol ako sa kamay na humaplos ng paulit-ulit sa pisngi ko. Hanggang umabot na iyon sa leeg ko at pabalik naman sa pisngi ko.

“

I don’t know what to do anymore, Cass. I’m a man who has plans ahead of him. I’m a man who plans ahead before taking my actions, but when it comes to you, all my plans seem futile, useless, and make no sense. I tried to hide it. I’ll try to restrain myself from you. I try to keep myself on my own ground, but whenever you are near, my wall, my defense ruined. You ruined it by just fixing your eyes on me, by just your simple smile and actions. I’m sorry that I was too late. I apologize for arriving at my conclusions so late.I’m sorry for not recognizing your worth back then. I’m sorry for taking you for granted. I’m sorry for making you feel worthless and wronged. I’m sorry if you feel that your feelings before are one-sided. I’m sorry for pushing you. I’m so sorry for pushing you away. I’m sorry for making you suffer. I’m so sorry that I did not protect you and be there by your side when you needed me the most. I’m so sorry for the pain, Love. I’m so sorry, Love. And I am sorry, but I cannot hide my feelings anymore, love. And now, for right now, I’m sorry, but I love you and I want you to be mine. Even if you push me. Even if you hate me. Even if you don’t love me. I will make you love me again. I will make you fall for me again. And I will be a worthy man of your love. I love you, love. I love you, Cass.“ Then a warm lip lands on my cheeks, then into my eyelids, and then onto my forehead, where it stays there for a minute or two. I felt my tears trickle when the warm lips left my forehead. 

When I opened my eyes, I raised my hands to touch my face. It’s damp. Agad akong bumangon sa pagkakahiga ko at nagka-kandarapa na kinapa ang switch ng lampshade. Wala namang tao. Bumaba ako saka binuksan ko na ang ilaw ng kwarto ni Tyson pero wala namang tao. Ano iyon? Panaginip? Napatingin naman ako sa pintuan nakasara naman iyon.

Bumalik ako sa kama na hapong-hapo sa lakas ng tibok ng puso ko. Muling tumulo ang luha ko sa hindi ko malaman na dahilan.

---

“Tyson…” tawag ko kay Tyson na ngayon ay nauuna ng maglakad patungo sa parking lot ng bahay niya.

Ngayon ang araw na uuwi na kami sa Sagada. Nakiusap pa siya kagabi na pwede ba daw na sa susunod na araw kami uuwi pero hindi na ako pumayag doon. Ang usapan ay usapan. Kung ano ang nakapagkasunduan iyon na ang dapat sundin kaya wala na siyang magawa.

Idagdag pa na nahihirapan na akong pakiharapan siya. Gusto ko siyang tanungin. Gusto ko siyang komprontahin. Kung bakit… kung bakit ako ang nasa wallpaper niya. Magkasama kami sa buong araw kahapon. Nakailang subok na akong tanungin siya pero di ko magawa. Kapag nasa harap ko na siya wala nang katagang lumalabas sa bibig ko. Napi-pipi na ako kapag kaharap siya. At siguro… may takot rin. Takot na malaman ang sagot niya. Takot na baka madala na naman ako kanya. Kagaya noon. Takot na baka mabulag na naman ako at nagtanga-tangahan sa kanya.

“Yes?” aniya at tumigil sa paglalakad bitbit ang mga laruan na gustong iuwi ng mga bata at mga regalo.

“S… salamat.”

“No need to thank me, Cass. I should be the one thanking you. Thank you for everything. Thank you for bringing angels into my life. Thank you for being an angel. Thank you for coming into my li–”

“Tara n-na.” It sounds rude pero pinutol ko na siya sa pagsasalita niya.

He is saying so much… too much. Too much for my mind to decipher. Too much for my heart to handle. Nagsisimula na akong mag-isip kung mas okay ba ang dating Tyson na laging galit sa akin. Kaysa naman sa Tyson na ganito. Tyson na… maintindihin. Tyson na tumutulong sa akin. Tyson na maalaga sa mga anak… namin. Tyson na marunong nang ngumiti. Tyson na alam kung paano baliwin sa tibok ang puso ko.

“Hmm.”

Napapukpok ako sa dibdib ko dahil nababaliw na naman. Rinig na rinig ko na talaga ang tibok ng puso ko.

Tumingin ako sa likod ni Tyson na inaayos ang mga dadalhin namin pauwi sa Sagada na nasa compartment. Gusto ko na rin siyang lapitan at tanungin kung pumasok ba siya kagabi sa silid. Pero paano?

“Let’s go.” sigaw niya sa akin at binuksan ang pintuan ng shotgun seat.

I briskly walked towards the car where they are.

“Salamat.” Pasasalamat ko sa kanya at pumasok ako sa loob.

“Seatbelt.” Paalala niya na tinanguan ko naman.

Ang mga bata sa likod ay nagkukulitan habang matulin ang byahe namin pauwi sa Sagada. At ilang oras ang lumipas habang nasa daan kami ay biglang napaigik ako nang may tumama na malakas na bagay sa sasakyan. Pagkatapos no’n ay sumunod naman ang mga bala.

“Fuck!”

“Daddy!”

“Papadad!!”

“Shit!” Mura ni Tyson at napatingin sa labas na salamin.

Napakurap-kurap ako at tumingin din sa labas saka ko nakita ang dalawang heavy tinted na mga sasakyan. Sa kabila ng malakas na hampas ng dibdib ko ay di ko inalis ang tingin ko doon sa mga sasakyan na nakasunod sa amin. Nakita ko kung paano lumabas ang mga lalaking nakabangot ang mga mukha at may bitbit na baril saka pinaulanan ng bala ang sasakyan.

Napasigaw ako doon saka tinakpan ang tainga ko.

“Damn! Stay away from the window, kids!” Rinig kong utos ni Tyson sa mga bata.

“Cass, don’t look at them.” Dumapo ang isang kamay ni Tyson sa kamay ko na nakatakip sa tainga ko.

“P-pero Tyson…”

“My car is bulletproof, Cass. I promise to protect you and our children, yes? Trust me, hmm. Now, get at the back. Samahan mo ang mga bata. Don’t let them look at the outside.”

Nanginginig kong sinunod ang utos niya. Pagtingin ko sa mga bata ay nanginginig din sila sa takot. Si Zenver at Zhuri ay umiiyak na. Pero si Zyrho ay seryosong nakatingin sa ama niya sa driver’s seat.

Pumagitna ako sa mga bata at sinikop ko sila.

“Daddy,” sa kabila ng mga umuulang bala sa labas at kabog ng dibdib ko ay malinaw pa rin sa akin ang pagtawag ni Zyrho kay Tyson.

Inangat ko ang tingin ko kay Tyson na saglit ring natigilan at napasilip sa anak.

“I—We trust you, Dad.”

“We will get out of here alive, son.”

“I know.” Si Zyrho na buo ang tiwala sa kanyang ama. “I will seat in front, Papadad.” Sunod na tugon ni Zyrho na kinaalarma ko.

“Anak.”

“Baby sister and Zen needs you the most, Papadad. I will just sit in front papadad and watch how daddy crash those goons.”

Hindi na ako naangal pa sa ginawa ni Zyrho at walang takot na pumunta sa harapan. Parang baliwala sa kanya ang mga bala na tumatama na sa sasakyan.

“Daddy, can I sit in your lap?”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Zyhro. Bakit ngayon pa niya gustong umupo sa hita ng ama?

“K-kuya..”

“Zyrho–”

“I can maneuver the steering wheel while you control the suspensions, dad.”

“Son…”

“We will protect papadad and my sibs, dad.”

Ngumisi si Tyson sa anak saka niya pinaupo si Zyrho sa hita niya at kinuha niya ang kanyang sariling baril sa na nakatago sa dashboard.

“Let’s crash them, son.”

“Yeah.”

---

Another trying hard na chapter intindihin n’yo na lang sana. 🤣😭 Anyways, gusto ko lang magpasalamat sa mga nagbabasa nitong akda ko. Hindi ko talaga inaasahan na ang mga sumuporta dito, huhuhuness. Maraming-maraming salamat po sa mga laging nagv-vote at nagc-comment namaka-motivate po saka sa mga silent reader din po maraming salamat po sa inyong lahat.

CHAPTER 31

Omg! Nag-38k+ na tayo dito guys! Huhuness. Salamat po talaga. Maraming salamat sa mga votes at comments ninyo guys. Binasa ko sila nakaka-motivate. Enjoy Reading po!

---

Chapter 31

Cassidy Pov

Tyson was murmuring some things, but I could not understand what he was saying. Hindi dahil nagsasalita siya gamit ang ibang lengguwahe. Kung hindi dahil wala ang utak ko sa kanyang mga sinasabi. Ang utak ko ang ay parang naiwan pa doon kanina sa daan. Parang naririnig ko pa sa tainga ko ang mga palitan ng bala ni Tyson sa mga nakasunod sa amin.

Seconds after seconds, ang mga bala na tumatama sa sasakyan ni Tyson. Nararamdamn namin iyon kasi ang lalakas ng impact noon sa sasakyan. Sina Zhu at Zen ay napapayakap na lang sa baywang ko sa tuwing nararamdaman namin ang mga balang tumatama.

“Try dodging the bullets, son, if you can.”

“Yeah, dad.”

Humigpit ang pagkakayakap ko kina Zhuri at Zenver nang magsimulang magpagiwang-giwang ang takbo ng kotse namin. Hindi ko magawang iangat ang tingin ko kung ano ang ginagawa ng anak kong si Zyrho kasi natatakot ako. Hindi ko alam kung saan nakukuha ni Zyrho ang kanyang lakas ng loob na manehu-in ang sasakyan habang may nagbabaril sa likod namin. Hindi pa nakakasakay at nakakahawak ng sasakyan si Zyrho hanggang ngayon at di ko alam kung papaano niya ito nalalaman. Puro lang naman siya basa ng libro at nood ng cartoons.

“Dad, there’s a curve line ahead where you can aim their car tires along the way.” rinig kong saad ni Zyrho sa ama ngunit ako ay nanatiling nakayuko at nakikinig lang sa paligid namin. Nanginginig na pati ang mga kalamnan ko. Para akong sinasakal at nasusuka na ako at nahihilo na rin pero mas iniisip ko ang mga panginginig ng dalawa kong anak na sina Zhuri at Zenver. Kung ganito ang nararamdaman ko ngayon paano na kaya sila?

“P-papadad.”

“Papadad, I’m scared. I-i’m scared, Papadad.”

Mga bulong nina Zhuri at Zenver. Tanging yakap at halik lang sa noo nila ang nagagawa sa todong panginginig ko na rin. Hindi na ako nakakapagsalita sa lakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ko alam kung kailangan matatapos ang barilan na ito.

“Thanks, son.” Narinig kong saad ni Tyson saka sunod kong narinig ang kasa ng baril.

Sa ilang narinig kong putok ng baril ay may narinig akong malakas na pagsabog. Parang sabog ng isang malaking bagay dahil pati ang sasakyan namin ay umalog.

“Ahhhh!!” sabay na sigaw nina Zhuri at Zen.

“Good aim and timing, Dad. Serve them.” ani pa ni Zyrho na parang wala lang sa kanya ang nangyaring pagsabog sa likuran namin. Hindi ko man natonohan ang panginginig kahit konti sa boses ni Zyrho.

“Change lane, son.” instruct ni Tyson.

“On it, dad.”

Inangat ko nang konti ng ulo ko upang masilip kung ayos lang ba si Zyrho doon sa harap at nakita kong seryoso at may kampante sa mukha ng anak ko at nakikita ko rin na… masaya siya sa ginagawang iyon. Parang sanay na sanay siya doon sa pag-ikot-ikot niya doon sa steering wheel. Nasilip ko rin si Tyson na nakikipagbarilan doon sa kalaban sa likod mula doon sa nakabukas na bintana. Hanggang sa narinig ko na naman ang sunog na pagsabog ng sasakyan sa likuran.

Wala na ang mga anak ko dito sa loob ng sasakyan. Hindi ko namalayan na wala na pala sila. Hindi ko alam kung kusa ba silang lumabas sa sasakyan o binuhat ba sila ni Tyson. At ako naman ay maiwan na mag-isa dito sa sasakyan hindi ko maigalaw ang paa ko. Hindi ko iyon magawang iangat kahit na konti sa lakas ng nanginginig no’n. Nararamdaman ko rin ang nginig sa baba ko at ang walang tigil na kakalabas ng malamig na pawis sa palad ko.

“Cass?” Napaigtad ako may maramdaman kong mainit na kamay na kumulong sa pisngi ko. “Fuck.”

Nanlabo ang mata ko dahil sa mga mamumuong luha at nang tingnan ko si Tyson ay tuluyan nang lumabas ang luha na mga mata ko. Nakaluhod siya sa harapan ko at hawak niya pa rin ang mukha ko. Pinupunasan ni Tyson ang pisngi ko. Sinusunod ng hinlalaki niya ang mga luhang walang tigil kakalabas sa mata ko. At nagsimula na akong humikbi sa mga halo-halong nararamdaman.

Di ko maipahiwatig ang nararamdaman ko. Masaya ako na wala ng putukan. Masaya ako na kompleto pa kaming nakarating sa bahay namin sa Sagada. Masaya ako na walang nasaktan o nasugatan sa amin. Pero ang kaba at takot na naramdaman ko kanina ay di pa rin humahupa.

Umupo siya sa tabi ko at saka kinabig ako niya ako at dinala ako sa bisig niya. Dinala ng kamay niya ang ulo ko sa dibdib niya.

“Shhshh, sshh. Everything’s fine now, Cass. Wala na sila. The kids are safe. You are safe now. We’re here already. Sshh.” si Tyson na pilit akong kinakalma at pinapatahan. Hinahagod niya rin ang likuran ko.

Nakahawak ako sa damit ni Tyson saka ulit na napahagulhol. Ang buhay na tinakbuhan ko noon unti-unti na namang bumababalik. Ang buhay na tinakasan ko ay hinahabol na naman ako.

“Sshh, I’m here Cass. I’m here.” patuloy ni Tyson.

Pero sa pagkakataong ito… hindi na ako mag-isa. Nandito si Tyson. Nandito siya para protektahan ang mga anak namin.

Kumalas ako mula sa kanya. “T… Tyson, bakit… sino iyong mga–”

Iyong buhok ko na tumatakip na sa mata ko ay sinusuklay niya saka pinunasan ulit ang mukha gamit ang likod ng palad niya.

“I don’t know, Lo‐Cassidy. But I already called Pike to investigate everything. I’m sorry Cass. I’m sorry if I put you and our children in danger agai–”

“H-hindi mo naman k-kasalanan. H-hindi mo n-naman ginusto i-iyon.” nanginginig pa rin talaga ang boses ko. Kahit na pilit ko ng kinakalma ang sarili ko.

“Still.”

“Alam ko… a-lam ko kung a-anong klaseng t-tao ka… Tyson. Alam ko ang t-trabaho at r-responsibilidad mo. Ayaw ko nito. Ayaw k–”

Binaba ni Tyson ang kamay niya saka hinuli ang dalawang nanginginig kong kamay at pinisil niya iyon. “I know. I know that, Cass. But please don’t push me again. I’m already happy Cass. I know it’s wrong to depend my happiness to someone, but you and our children are my happiness. Please don’t push me, Cass. “

Binagsak ko ang mata ko sa kamay ko na sobrang liit tignan kapag nasa palad niya. Namumutla iyon palad ko at namumula naman ang kamay ni Tyson saka bumabakat na rin ang mga ugat niya doon.

“Hindi… hindi n-aman kita i-itutulak. Noong nagdesisyon ako T-tyson na p-papasukin ka sa buhay ng mga a-anak ko… natin. May pangamba sa a-akin. May pagdadalawang isip. May pagdududa. Pero pinatunayan mo na naman sa akin at sa mga anak natin na tama ang ginawa ko. N-nagtiwala ako sayo Tyson at magtitiwala u-ulit ako na hindi ko ipapahamak ang mga anak natin. Na poprotektahan mo sila sa lah–”

“I will protect our angels, Cass… and I will protect the person who brings angels into my life. I will protect you, too, Cass. Trust me, Cass. I will die first before anyone can harm you. I will die first before anyone can harm my family.”

“Tyson.” napahinga ako ng malalim sa sinabi niya. Walang pikit mata niya iyong sinabi sa akin. At puno ng sensiridad ang mukha niya.

“I love you, Cass…”

Umawang ang bibig ko sa binunyag niya. Pilit kong iniwas ang tingin ko sa kanya pero ang mga mata ko ay naglakbay lang naman sa katawan niya.

Nang magsalita ulit siya ay parang may sariling utak ang mga mata ko upang tingnan siya. Parang hinihila ng boses niya ang mga mata ko nang magsalita siya. “I know it may sound too sudden for you. I know it may sound ridiculous to you. I know you didn’t trust me when I said that I loved you. I know you have doubts about my feelings. I know I don’t have the right to say this after leaving you alone for six years—for hurting you. I know you may not believe it for now, but… I will wait till the moment you can feel my sincerity. I will wait till you can finally see my real intentions. I will wait the day till you can finally say you love me too. I will wait for you, Cass. I don’t care if it will take years or two. And while I am waiting, I will show you my feelings. And I hope you’ll allow me to.”

Kinagat ko ang labi ko. Muling uminit ang bawat sulok ng mata ko. Totoo ba talaga iyong narinig ko? Totoo ba talaga na sinabi iyon ni Tyson sa akin? Mahal niya ako? Maghihintay siya?

“Your words matter to me, Cass. Your opinions do matter to me.” wika niya na kinatamimi ko hanggang sa naramdaman ko ang pagpatak niya ng halik sa noo ko.

---

“Cassidy Barromeo-Maranzano. Ano bang shooting ang ginanap ninyo pag-uwi ninyo dito?”

Hindi ko mahiwatigan ang tono ng pananalita ni Owell. Ewan ko kung nag-aalala ba siya o nang-aasar sa akin.

Nandito kami ngayon sa kwarto nila ni Pike at dalawang araw na ang nakalipas mula ng barilang naganap at mula nang makauwi kami. Gabi na kaya natutulog na ang mga bata kahit maaga pa. Mabuti na nga lang at maayos na sila at di na trauma doon sa pangyayari na naganap noong nakaraang araw. Tapos si Zenver ay panay na ang detalye kay Owell kung ano ang nangyari. Masaya ako na ayos lang sila. Tapos si Zyrho naman ay may kaunting tampo sa akin kasi nasigawan ko noong gabi na umalis si Tyson dito sa Sagada. Umuwi muna siya pero sabi niya na babalik din naman daw siya dito para siya mismo ang magbantay sa mga bata dahil mag-aapat ng kulong ang mga bata sa bahay at di pumapasok sa school nila. Di niya kasi kami pinapalabas dahil baka may mga kalaban pa siya sa naghihintay lang na lumabas kami.

“Daddy, I want to learn how to use guns. Daddy, I also want to learn everything you can do.”

Nang marinig ko iyon mula kay Zyrho ay halos liparin ko na ang distansiya mula sa labasan ng kwarto namin papuntang salas kung saan narinig kong nag-uusap nina Tyson at Zyrho.“

“Zyrho!”

“Papadad. | Cass.” sabay na untas nilang dalawa.

Hiningal akong nakarating sa salas at pinanlakihan ko sa mata si Zyrho.

“Ano ang gusto mong matutunan, Zyrho?” tanong ko sa anak ko. Nakaupo sa tabi ng ama niya.

“Cass,” marahan na ani ni Tyson na di ko binalingan.

“Zyrho anak sagutin mo ako. Ano ang gusto mong matutunan?” ulit ko.

“I want to learn how to use guns, Papadad. I want to learn how to protect myself, for you and for my sibs. I want to be like, daddy, Papadad.” matapang na saad ni Zyrho sa akin.

“Zyrho!!! Alam mo ba kung gaano ka delikado ang sinasabi mo? Alam mo ba kung ano ang pinagsasabi mo? Ipapahamak mo ang buhay mo anak. Magbasa ka na lang ng libro. Mag-aral ka na lang.”

Nang makita ko ang ekspresyon ni Zyrho na kinakagat na niya ang kanyang labi at namumula na ang mata niya, tanda na naiiyak na siya ay agad ko siya nilapitan.

Lumuhod ako upang mapantayan siya. Sinuklay ko ang buhok niya at napalunok. Sumobra ata ako.

“Anak… patawarin mo si papadad na nasigawan ka pero kasi anak. Napaka-delikado ng iniisip mong gawin. Ayaw ko anak. Ayaw ni papadad.”

“But I want to papadad. I want to become like daddy. I want to be strong…”

“You can be strong without–”

Sa unang pagkakataon ay pinutol niya ako. “No, papadad. What if Daddy wasn’t around? What if he has to work? Who will protect you? Who will protect Zen and Zhu? I want to become like my daddy, Papadad. I want to become like daddy, someone who can protect his loved ones. His family, Papadad.”

“Anak…”

“Daddy and I talked, and he promised to teach me.” saad niya sa akin bago ako tinalikuran.

“Hoi! Cassidy!” Tinampal ako ni Owell sa balikat at napakurap-kurap ako sa gulat.

“Ano?” tanong ko sa kanya.

“Ayst! Nagmo-moment-us ka na naman d’yan, Cassidy Barromeo-Maranzano.”

Sa pagkakataong ito ay ako na naman ang sumampal sa balikat niya at talagang bumakat ang palad ko sa maputing braso niya. Napa-ouch siya.

“Tigilan mo nga ang kaka-Maranzano mo. Naiinis na ako.”

“Aysus! Aminin mo na lang din kasi. Magiging Maranzano ka na rin. Soooon. Akala mo di ko nakikita iyong mga galawan ni Maranzano-ng tunay, ah.” wika ni Owell habang hinihimas ang hinampas ko na braso niya.

Ang sinasabi niyang Maranzano-ng tunay ay si Tyson. Ewan ko kung ano ang pumasok sa isipan niya at iyon na naman ang tawag niya kay Tyson. Tapos inaasar pa ako na Maranzano na rin.

“Tumigil ka Owell kung hindi mahuhulog ka sa sarili mong kama.” pagbabanta ko na kinangiwi niya lang.

“Pero nga Cass. Ano ba talaga ang nangyari at muntik ng magkalutay-lutay ang sasakyan ni Maranzano-ng tunay ay! Ni Maranzano pala.”

Inirapan ko siya.

“Wala rin akong alam Owell basta bigla na lang na may nagpaulan ng bala sa sasakyan ni Tyson. Sabi ni Tyson di rin naman siya kilala ang mga taong iyon. Saka nakabangot kasi sila pero may nakita akong isang lalaki akong nakita sa kanila na parang foreigner kasi. Ewan ko Owell.” napailing na lang ako at ayaw ko nang alalahanin pa ang pangyayaring iyon.

Umusog sa akin si Owell na parang naiintriga.

“Bakit ba nila hinahabol si Tyson, Cass?”

“Di ko nga alam saka maraming tao ang humahabol kay Tyson, Owell.”

“Bakit? Bakit siya hinahabol?” Pasegunda niyang tanong.

Tiningnan ko si Owell sa mukha niya at saka ko napagtanto na wala siyang alam sa kung ano at sino ba talaga si Tyson. Hindi ko naman kasi nabanggit sa kanya na isang mafia si Tyson. At siguro hindi rin niya alam na mafioso si Pike, ang kapatid niya.

“D-dahil businessman siya at m-maraming kalaban…” pagsisinungaling ko.

“Hay! Mabuti na lang talaga at mahirap tayo walang humahabol. Mga boys lang!” pabiro niya at may pa hair flipped pang nalalaman.

Hilaw ko siyang nginitian. Napabuntong hininga ako. Sorry, Owell.

Kinagabihan ay may dumating na panauhan sa bahay na di namin inaasahan. Dumating si Pike sa bahay nang magbandang alas dose. Galit pa nga ako ng gisingin ako ni Owell na dumating daw ang kuya niya at may kasamang kampon daw ni Satanas. Ang tinutukoy niyang kampon ni Satanas ay ang mga tauhan pala ni Tyson na naka black suit.

“Pike… bakit ang dami mo… atang kasama.” saad ko nang makaupo at ng sumilip ako sa bintana ay may naaninag pa akong may mga naka-men in black pa sa labas. Isang batalyon ba ang dala niyang tauhan?

Binalingan ko si Pike na parang walang pahinga. Walang tulog dahil sa mga eye bags niya.

“Para makasiguro sa kaligtasan mo at ng nga bata.”

Kinunutan ko siya sa ng noo ko.

“Cass, hindi makakauwi dito si Don.”

“A-ano?”

“Cass, nakakabuti siguro kung mananatili muna kayo ng mga bata sa bahay ni Don habang di pa siya magaling.”

“Anong hindi magaling Pike? Anong nangyari kay Tyson?”

“Naaksidente si Tyson, Cass.”

CHAPTER 32

Dedicated to: Fojushi300 Hello beeh!

---

Chapter 32

Cassidy Pov

Napabuntong-hininga na lang ako nang makita ko ang kalagayan ni Tyson na nakahiga sa hospital bed. May benda sa ulo niya at sa ang isang binti, at ang kamay niya ay may nakalagay na arm sling. May mga konting sugat din sa mukha niya.

Ang tatlong anak namin ay nandoon sa gilid niya binabantayan ang paggising niya. Nakaupo silang tatlo sa silya. Si Zen at Zhuri ay panay ang kausap sa daddy nila kahit na di naman iyon sumasagot kasi tulog. Si Zyrho ay nanatiling nakatitig kay Tyson at nakalagay ang maliit na braso sa harap ng kanyang dibdib.

Binalingan ko si Pike sa tabi ko. Pareho kaming nakatayo di kalayuan sa mga bata at kay Tyson.

“Ano ba talaga ang nangyari kay Tyson Pike?” tanong ko kay Pike na nakamasid lang din pala kay Tyson.

Napabyahe na lang kasi kami dito kahit na madaling araw pa lang at ang mga bata nga ay di na nagbihis nang malaman nila na nasa ospital ang ama nila. Atat na silang makita ito. Tapos wala namang imik itong si Pike sa byahe namin patungo dito.

Bumaling siya sa akin. “Alam mo naman Cass na umuwi dito si Tyson para siya mismo ang mag-imbestiga doon sa nangyaring ambush sa inyo. Galit si Don kasi wala kaming maibigay sa kanya na improvement sa ginawa naming investigation kaya kumilos siya mag-isa. Pauwi na sana si Don nang may sumubok na bumangga sa kanyang kotse na isang ten wheeler truck. Mabuti nga si Don ay isang car racer kaya mabilis ang kilos ng kamay at paa niya pagdating sa sasakyan. Sinubukan niyang iwasan ang sasakyang tatama sana sa sasakyan niya pero bumangga naman ang sasakyan niya sa isang poste. Malakas ang pagpapatakbo niya kaya ganyan ang nangyari sa kanya.” kwento ni Pike sa akin at tiningnan saglit si Tyson na tulog doon sa hospital bed.

“Paano mo nalaman ang lahat ng iyan kung mag-isa lang si Tyson nang pauwi siya?”

Huminga siya ng malalim.

“H-in-ack namin ang CCTVs sa buong area at sa mga daan na tinahak niya. Actually, nakakapagtaka nga, e…” pagbitin ni Pike.

“Nakakapagtaka?” tanong ko at nagtagpo ang kilay ko.

“Kasi tiningnan din namin iyong takbo ng ten wheeler truck at maayos naman iyon. Parang sadya iyong ginawa kay Don. Parang sinadya na banggain siya pero hindi para patayin.”

Imbes na maliwanagan ako ay mas lalong nagkabuhol-buhol ang utak ko.

“Naguguluhan ako, Pike.” anang ko.

“Nang mabangga ang sasakyan ni Don sa poste ay tumigil iyong ten wheeler truck at bumaba ang driver no’n at tiningnan lang ang sasakyan ni Don saka iniwan. Dahil kung gusto nilang patayin talaga si Don dapat doon binaril na pero hindi ginawa.”

Umawang ang labi ko at nilingon ko si Tyson. Sino ba ang taong humahabol sayo Tyson? Sa mga kalaban mo sa mundong ginagalawan mo? Sino sa kanila ang gumawa nito sayo?

“Hindi n’yo ba nakilala ang driver ng truck, Pike?” Pagbaling ko sa kanya.

Bigong umiling si Pike.

“Hindi namin nakilala Cass dahil may takip ang mukha at nang matagpuan namin ang truck ay sunog na iyon.”

Namayani ang katahimikan sa amin ni Pike. Mayamaya ay umalis si Pike upang bumili ng makakain dahil wala pang breakfast ang mga bata at pati na rin ako. Tanging gatas lang ang ininom nila at doon pa sa bahay iyon namin sa Sagada.

Napayakap ako sa braso ko at kiskis ko ang kamay ko sa magkabilang braso. Malamig at wala man lang akong dalang jacket sa pagmamadali namin.

Habang tinitingnan ko ang mga anak ko na naghihintay magising si Tyson ay napabuntong-hininga ako. Mula kasi nang dumating kami kanina ay di pa gumigising si Tyson. At sabi naman ni Pike na stable na ang kalagayan ni Tyson. Epekto lang daw ng medisina kaya ganyan ngayon si Tyson.

“Daddy, wake up.”

“Daddy, you still need to change my room into a Barbie theme. You said you’d watch Barbie with us. So wake up as soon as possible, okay?”

“You still owe me a promise, dad.”

Bumuntong-hininga ulit ako saka nilapitan ang mga anak ko.

“Mga anak matulog muna kayo. Gigisingin ko lang kayo kapag… gising na ang daddy ninyo.” wika ko sa kanila at isa-isa kong hinagod ang kanilang likod.

“I’m not sleepy papadad.” mabilis na saad ni Zen sa akin.

“Me, haaahh, too, papadad.” si Zhuri pero lihim akong napatawa nang humikab siya.

“I will wait till dad’s awake, papadad.” si Zyrho.

Sa huli ang pinatulog ko sa kama na nasa tabi lang din ni Tyson ay si Zhuri at Zen. Si Zen kasi ay napapansin ko na inaantok siya nilalabanan lang niya ang pagka-antok niya. Nang humiga si Zhuri sa kama ay agad siyang nakatulog. Pero nagbilin pa sa akin ng salita.

“Wake me up if daddy is awake, papadad. Okay?”

Iniwan ko sa kama ang dalawang anak ko na tulog na at nilapitan ko si Zyrho na nanatiling nakatitig sa ama na tulog pa at malalalim ang hininga na pinapakawalan.

Umupo ako sa upuan na iniwan ni Zhuri na nasa tabi ni Zyrho. Sinuklay ko ang buhok niya at napatingin siya sa akin bago ihinilig ang ulo sa ibaba ng kili-kili ko.

“Matulog ka na doon anak. Tumabi ka nalang kay Zen.” marahang saad ko habang sinusuklay pa rin ang buhok niya.

“I’m not sleepy, Papadad. I just love your hand combing my hair.”

“Hmm.”

“Anak.”

“Yes, papadad.”

“Diba sabi mo sa akin na gusto mong maging tulad ng daddy mo?” ani ko sa kanya at binaling ko ang mata ko kay Tyson.

“Yes, papadad, I want to be like daddy someday.”

Napapikit ako.

“If you want to be like your daddy, anak, there’s a possibility that you’ll be like your daddy right now. You’ll be in danger anak and papadad don’t like it.”

“But that’s what I want, papadad. I’m afraid I cannot do what you want, papadad. I’m sorry.” mahinang wika niya at niyakap ang kanyang kamay sa katawan ko. Binaon niya ang kanyang mukha sa dibdib ko. “I’m sorry papadad but I’m afraid that my mind won’t change.”

Hindi na lang ako umimik pa at hinalikan ko lang ang ulo niya. Alam kong bata pa si Zyrho. Alam ko na maaaring ito ang pangarap niya ngayon. Sana magbago pa ang isip niya. Pero natatakot talaga ako kasi iba siya mag-isip kumpara sa mga kapatid niya.

“C-cass?”

Mabilis ang pagbitaw sa akin ni Zyrho nang marinig ang namamaos na boses ng ama. Tumalima agad ang atensyon niya kay Tyson na kakagising lang.

“Daddy.”

“May… may kailangan ka? Tatawag ba ako ng doctor?” sabi ko sabay tayo.

Mahinang iniling ni Tyson ang kanyang ulo at napapapikit.

Tumango ako sa kanya at bumalik sa kinauupuan.

“You’re all here.” Halos bulong na iyon ni Tyson.

Tinanguan ko siya.

“Papa Pike went to our house to fetch us, daddy.” si Zyrho ang sumagot sa kanya at nanatili lang akong nakatitig sa kanya. Tinatansya ang maaaring sakit ng kanyang katawan ngayon sa mga natamong bali at sugat sa katawan.

“Where’s Pike? Tell him to discharge me from this damn hospital.”

“Tyson! Kakagising mulang at galing ka sa operasyon. Anong sinasabi mong discharge-discharge?” pagsingit ko.

“Please, C-cass just tell Pike.” si Tyson na at parang nahihirapan pa siyang huminga.

“Daddy, are you really okay? Do we need to call a doctor?” nag-aalalang wika ni Zyrho.

“D-daddy’s fine, son. Don’t worry.”

“I will wake Zen and Zhuri daddy. They’ve been waiting for you to wake up.” ani ng anak ko at bumaba sa kanyang kinauupuan.

“Tyson di ka pa pwedeng lumabas. Kakagising mo lang at di ka pa maayos.” saad ko nang pumunta si Zyrho sa kama kung saan ang mga kapatid niya.

Napapikit si Tyson.

“I’ll be more sick if I’ll stay here Cass.” usal niya habang pikit pa rin ang mata.

Ilang saglit pa ay nagising na ang dalawang bata at agad naman kinamusta siya ng mga ito. Naluluha pa si Zen habang kinakausap ang ama. Nang dumating si Pike na may dalang breakfast ay pinakain ko ang mga bata at nag-usap ng masinsinan sina Pike at Tyson. Panay lang ang tango ni Pike kay Tyson habang may sinasabi ito sa kanya. Di ko naman naririnig kasi mahina ang kanilang pag-uusap at may distansya din.

Matapos silang mag-usap ay lumabas si Pike sa room. Matapos naming kumain ay tama naman na may kasama nang doctor si Pike saka kami pinalabas. Ilang minuto rin ang doctor sa loob bago ito lumabas.

“Thank you, Russell.”

“That asshole is a fucking hard-headed man, and I’ll tell you, Pike, even if he is the boss, please try to refrain from him sometimes if he does something that can harm his situation. Now that he has refused to stay here, and wants to go home, he doesn’t even want a personal nurse. You’re the only one who can look after that asshole. 

Nalugmok ang balikat ni Pike at napabuntong-hinga bago tumango sa kausap na lalaki, iyong doctor na ang tawag ni Pike ay Russell.

“I’ll try Russell.”

“Tsk! Don’t try, do it, fucker and also give him the medicine that he needs to take. Daanan mo na lang sa office ko mamaya.” ani noong Russell saka tinapik ang balikat ni Pike at saka umalis.

Nilapitan ko si Pike. “Pike, uuwi na si Tyson? Bakit pumayag ka? Ngayon lang siya nagising Pike. Papaano kung ano ang mangyari sa kanya sa bahay at walang doctor? Tapos wala pang personal nurse?” anang ko sa kanya.

“Cass, it is Don’s decision.”

“Pero–”

“Don has bad memories of hospitals Cass. He cannot endure the smell or the environment of a hospital.”

“Ano?” Kunot noong tanong ko.

“It’s a long story Cass.”

---

“Fuck, I don’t want to use a damn wheelchair Pike.” mariing saad ni Tyson nang ibaba ni Pike ang wheel chair.

Nandito na kami ngayon sa facade ng bahay. Kakarating lang namin. Talagang ang gusto ni Tyson ang masusunod. Alam kong may rason naman siya gaya ng sinabi ni Pike pero pati ba personal nurse ayaw niya? E, sinong mag-aalaga sa kanya dito sa bahay? Si Pike?

“Don, you don’t have a choice. Look at your leg.” si Pike at tinuro ang binti ni Tyson na may cast. “May fracture ka Don hindi mo dapat ginagalaw ang paa mo. If you want a faster recovery. Please, Don wag ka munang maglakad. Panandalian lang naman ito hanggang sa gumaling ang paa mo.”

Sa huli wala nang magawa si Tyson kung hindi sundin si Pike. Pero habang tinutulak ni Pike ang wheelchair niya ay panay naman ang kibot ng bibig niya.

“Papadad nakakaawa po si Daddy. He cannot walk.” si Zhuri nang makapasok kami sa bahay at nakatingin kami sa mga tauhan ni Pike na pinagtulungan siya nitong buhatin sa taas.

Nandito kami ngayon sa salas at nakatingala sa hagdanan.

“Papadad, can we stay here for the meantime?”

Napabaling ako kay Zyrho nang magsalita siya.

“Yes, papadad. Can we stay here?” segunda ni Zen sa sinabi ni Zyrho.

“Mga anak.”

“Papadad, Papa Pike have to do Daddy’s work since he cannot do it, right? Then, who will take care of daddy? Will daddy be alone here?” sunod namang saad ni Zyrho.

“Yes, papadad. Super duper naaawa ako kay Daddy. He cannot walk and he cannot use his one hand. So, how will daddy eat? Who will cook for daddy? And how daddy can take a bath?” nagmamaka-awang saad pa ni Zen.

Si Zhuri naman ay napapatango lang sa mga pinagsasabi ng mga kuya niya.

Gusto kong sabihin sa kanila na marami namang tauhan ang kanilang ama. Maraming maids. Maraming titingin sa ama nila. Pero alam ko rin na gusto nila itong alagaan.

Pumikit ako bago magsalita. “Sige. Mags-stay tayo dito.”

“Yehey!!!” masayang sigaw nina Zhuri at Zen at si Zyrho naman ay ngumiti.

“So, we will look after daddy? But how can we take care of daddy? Do we know how to cook? Can we even lift daddy’s legs?” naputol ang tawanan nila sa sinabi ni Zhuri.

Si Zen at Zyhro ay napapaisip din sa sinabi ng kapatid nila at ilang saglit pa ay napalingon sa akin si Zyrho tapos si Zen at Zhuri.

Tinaasan ko sila sa kilay ko.

“Ohhh,” suwabeng anang ni Zen. “You are really smart Kuya Zy. Since we cannot take care of Daddy because he is sooo big. Then papadad can look after daddy for us.” wika ni Zen na para bang ang talino niya sa sinabi niyang iyon.

At nalugmok ang balikat ko nang sumang-ayon na ang dalawa.

“A-ano mga anak… sasabihan ko muna si Papa Pike ninyo, huh?” Hilaw ko silang nginitian. “Maupo muna kayo dito dahil pupuntahan ko si Papa Pike ninyo sa taas.” bilin ko sa kanila.

“Okay papadad.” Masunurin naman silang tumango sa akin.

Paakyat na ako sa taas nang makasalubong ko sa hagdanan ang mga tauhan ni Tyson. Yumuko sila sa akin.

“S-si Pike?” tanong ko sa kanila.

Nagkatingin pa ang apat na lalaki.

“He is in Don’s room Mr. Barromeo.” ang sagot ng isa sa kanila sa akin.

“Sige. Salamat.” ako saka tipid ko silang nginitian.

Kumatok ako ng tatlong beses sa pintuan nang ni Tyson. Pero walang tumugon doon. Muli akong kumatok at nang walang sumagot ay binuksan ko na iyon. Di naman naka-lock.

Pagkapasok ko ay wala si Tyson at si Pike sa kwarto. Ang wheelchair lang ang nakita ko. Tatawagin ko na sana ang pangalan ni Pike nang may marinig ako dumadagundong na boses galing sa banyo.

“FOR FUCKING CHRIST’S SAKE PIKE GET THE HELL OUT!!!” napatalon ako doon.

“Don! Matatumba kayo kapag di kita sinupurtahan! Di naman ako titingin!” Rinig ko namang argumento ni Pike kay Tyson.

“You will get out or do you want me to throw you out!”

“Don–”

“Say one more thing and I will kill you Pike!”

Mga sigawan ni Pike at ni Tyson sa banyo. Bigla akong nag-alala kay Pike. Napakatigas talaga ng ulo ni Tyson.

Sa huli ay bumukas ang pintuan at lumabas si Pike doon na pawisan at lugmok ang balikat.

“Pike.”

“Oh, Cass nand’yan ka pala.”

“Anong…” gusto kong tanungin si Pike kung ano bang ginagawa ni Tyson doon sa CR pero di ko siya magawang tanungin noon. Baka kung ano na ang isipin ni Pike.

“Want to ask what’s going on inside?” si Pike na ang tinutukoy ay ang pintong nilabasan.

Napakagat labi ako.

“He wants to pee and I accompanied him inside since he can’t barely stand. Pero ang tigas ng ulo niya.” bigong saad ni Pike.

Nakakaaawa din naman si Pike kasi kailangan niyang pakisamahan ang ugali ni Tyson. Pero hanga ako sa kanya na tumagal talaga siya dito. Tumagal siya sa pagtatrabaho kay Tyson.

Sabay kaming napalingon ni Pike sa pintuan ng banyo ng may marinig kaming kalampag doon.

“FUCK!!!”

“Don!”

“Don’t you fucking go inside Pike or I will wring your neck!”

“Pike, pwede bang puntahan mo muna ang mga bata sa baba. A-ako na papasok sa loob.” saad ko kay Pike na kinalaki ng mata niya pero agad napalitan ng pag-aalala.

“Are you sure Cass? Don might…”

“I trust him that he wouldn’t do anything to me.”

Tumango si Pike at ako naman ay pumasok sa banyo. Hindi naman ito ang pinunta ko dito pero heto ako at nagpresenta pa talaga.

“Pike I said–” nabitin sa ere ang kanyang nga salita ng makita na ako ang pumasok imbes na si Pike. Napaupo siya doon sa tiles at di makatayo.

“You—you shouldn’t be here Cass. You can’t see how miserable my state is, Cass.” wika niya pero di ko pinansin iyon. Nilapitan ko siya saka sinampay ko ang isang kamay niya na walang sling arm sa balikat ko at niyakap ko naman ang isang kamay ko sa baywang niya at tinulungan siya makatayo.

“I’m such a burden.” usal niya.

“Magpagaling ka na lang at sumunod ka kay Pike.” saad ko sa kanya.

“Heck! I won’t let him see me peeing.”

Bigla kong naramdaman ang pag-init sa batok. Nang maramdaman ko ang hininga niya sa batok ko.

“T-tara na sa labas.” nautal kong aya sa kanya dahil kinabahan ako. Baka nakita na niya ang pamumula ng batok ko.

“C-cass.”

Napatingala ako sa kanya. Hindi naman pinkish ang pisngi ni Tyson pero ngayon bat naging ganoon na iyon. Bakit naging kulay rosas na ang pisngi niya? Nagb-blush siya?

“Can… can you zip the zipper of my pants?”

Nanlaki ang mata ko kay Tyson saka napatingin doon sa kanyang nakabukas na zipper. Umusli doon ang umbok niya.

Dahan-dahan kong binaba ang isang kamay ko doon na nanginginig. Napapalunok ako at mas naramdaman ko ang init ng pisngi ko. Nakahawak na ako doon sa zipper niya at itataas ko na lang iyon nang bigla siyang magsalita.

“I-it’s okay if…”

“Huh?” ani ko at tiningala si Tyson. Sa panginginig ng kamay ko ay di ko naman sinasadyang masundot ang daliri ko sa umbok niya.

“Ah, shit!!” napamura si Tyson at ako naman ay napakagat labi na lang. At natatarantang sinara ang zipper pero dahil nga sa nginig ng kamay ko ay nahirapan pa ako doon at nadiin ko ang kamay ko sa umbok niyang nakatago. Napamura na lang ulit si Tyson.

“Sorry.” usal ko nang palabas kami at nanatili ang init sa pisngi at batok ko.

“Don’t be, Cass. It’s not your fault that my body reacted with a simple finger brush of your fingers, Cass.”

---

Hello po! Sa mga nakabasa ng kwento ko na ‘Owned by mafia boss’ may book 2 na po at may prologue na sana mabasa po ninyo. Ayon lang. Thank you po!

CHAPTER 33

Dedicated to: UndeniablyHuman

---

Chapter 33

Cassidy Pov

“Yehey!!” sigaw nilang tatlo. Si Zhuri at Zen ay di mapigilang magtalon-talon doon sa malaking kama ni Tyson habang si Zyrho naman ay malapad ang ngiti sa ama na nakaupo ngayon sa kanyang wheelchair.

“S-sigurado ka ba Tyson? May… pagkakulit ang mga bata. Tapos ikaw kailangan ng pahinga lalo ng paa mo.” wika ko sa likod ni Tyson.

Ako kasi ang nagtutulak sa kanyang wheelchair at nasa likod niya ako ngayon.

He turned his head on my direction, craning his neck to see me. He flashed a smile.

Napalunok ako at iniling ko ang ulo ko. Naalala ko na naman kasi ang nangyari kanina sa CR. Kung paano sumagi ang daliri ko sa umbok niya. Naman. Kung makaasta ako ay parang teenager. Para namang di… di ko iyon nahawakan dati.

Kaso matagal na iyon.

Natikman mo pa nga.

Mga bulong sa utak ko.

Napailing-iling ulit ako sa ulo ko dahil sa mga pumapasok na kung ano-ano doon.

“It’s okay. Mabuti nga na nandidito kayo ng mga anak natin, Cass. I feel relieved and at the same time happy because we’re in one roof.” saad niya sa akin.

“P-p-pero iniisip ko ang pag-aaral nila Tyson…”

“They can attend a homeschooling program.That’s the best option we can acquire for our children now, Cass. I didn’t know who was behind the ambush, and I also didn’t know who was behind the recent incident. So it is much safer when you are here with our children. I hope you understand me, Cass.” saad ni Tyson at biglang hinawakan ang kamay ko na nakahawak doon sa tulakan ng kanyang wheelchair.

Hilaw akong ngumiti kay Tyson saka mabilis kong binawi ang kamay ko. Ngumiti naman siya sa akin na di kita ang kanyang ngipin.

Umamin na sa akin si Tyson. Sinabi na niya sa akin na… mahal niya ako. Humingi na rin siya ng tawad sa akin. Tinanggap ko na ang mga apologies. Tinanggap ko na siya sa buhay ko-sa buhay namin ng mga anak ko. Dahan-dahan ko ng natatanggap na ito na talaga ang magiging buhay ko-namin. Si Tyson ang ama ng nga anak ko. Di ko siya maiiwasan. Tulad na lang ngayon. Gusto ng mga bata na dito na muna sila kasi gusto nilang makita at maalagaan ang ama. Ora-orada naman na pumayag si Tyson sa sinabi ng mga bata.

Tanggap ko na nabibilang talaga si Tyson sa buhay ko. Siguro nga noon nakaalis ako sa dati niyang bahay. Nakatakas ako sa demonyong si Tyson noon. Pero may iniwan naman siya sa akin na magkokonekta ng mga buhay namin ulit. Akala ko noon di ko na siya makikita. Akala ko malaya na ako. Akala ko tapos na. Akala ko wala ng Tyson Greg Maranzano na papasok ulit sa buhay ko. Ngunit nandidito na naman ako. Nandidito na naman ulit si Tyson sa buhay ko. At ngayon kasama na sa buhay namin ang mga anak namin. Di na lang siya at ako dahil may nga anak na kami. At ito nga ako nirarason ang mga bata. Ginagawang rason ang sitwasyon namin para may ipangdahilan ako kung bakit tinanggap ko ulit si Tyson. Ginawa kong rason ang sitwasyon namin para ipangdahilan kung bakit ko tinanggap ang mga paghingi ng tawad sa akin ni Tyson. Pero itong nararamdaman ko ang pwede bang irason ko bang idiin dito ang sitwasyon namin? Sa nararamdaman ko ngayon kay Tyson na unti-unting nabubuhay ulit irarason ko pa rin ba ang nga anak namin? Itong nararamdaman ko kay Tyson ngayon… ayaw ko. Di ko ito gusto. Ayaw ko na. Ayaw ko nang bumalik pa sa dati. Pero anong magagawa ko? Anong magagawa ko kung di ko naman mapipigilan? Tapos ito. Titira pa kami sa iisang bahay.

Malaking tanong din sa akin kung tuluyan ko bang nakalimutan noon si Tyson. Malaking tanong sa akin kung nakalimutan ko ba talaga ang nararamdaman ko sa kanya dati o nasanay lang ako na wala siya at nabuhos ko lahat ng atensyon ko sa mga anak namin kaya nasasabi kong nakalimutan ko na siya at pati na ang nararamdaman ko. O dahil na rin sa takot ko sa kanya kaya nasasabi ko na wala na akong nararamdaman. At pwede ring iyong galit ko sa kanya ang nagtulak sa akin na wala na akong nararamdaman. Pero nandidito pa. Nandidito pa rin naman iyon at unti-unti na naman itong ginugulo ni Tyson. Unti-unti na niya namang binubuhay ang natutulog kong nararamdaman para sa kanya.

I’ve read it somewhere at napatulala talaga ako sa nabasa kong quote na ito. Sabi kasi doon. Love doesn’t lie, peole do. Love doesn’t hurt you, people do. Love won’t leave you, people will.

At heto nga ako. Siguro nga nagsisingungaling ako kasi ang feelings ko para kay Tyson na nandidito pa rin. Hindi naman kasi ako matatatakot at mangangamba na muli siyang dumating sa buhay ko kung wala na akong nararamdaman, diba? Yeah, I lied when I said I don’t have feelings for him anymore because up until now, it is still here. It was just that it was shaded with my anger and hatred. Pero nandidito pa rin. I’m in love with him. That is why I was hurting. I’m in love with Tyson. That’s why he hurt my feelings, pride, and ego before. Yes, love doesn’t hurt me. My love for him before gave me strength, gave me comfort, gave me a smile. The love I feel for him doesn’t hurt me, but instead the man I love hurts me and turns my heart into shards. And now I realize… I have realized that feeling won’t go away. My feelings for him don’t leave. It’s me who left. It was me who turned away my feelings and left them behind. It was me who abandoned my own feelings. Because I was never loved back…

And when Tyson came back, when he apologized, when he confessed, he helped me mend my broken heart. He helped me. He helped my feelings find their way to where they were supposed to be. And what was stopping me from expressing and telling Tyson the truth was that I was afraid. Totally afraid. I had too much pain. I’m not afraid of getting hurt anymore. I was afraid that Tyson’s feelings might also change. I’m afraid that because of his feelings, he will lie. I’m afraid that because of his feelings, he will leave too.

“Papadad?” A tugged on my shirt snapped my thoughts away.

Yumuko ako at nakita ko si Zyrho na hinihila ang laylayan ng damit ko.

“Yes, anak?”

“Papadad. We will just clean ourselves, then we will come back here.” si Zyrho saka naman tumango ang dalawang kapatid sa likod niya.

“Naku hindi na anak. Susunod ako sa kwarto ninyo at papatulugin ko rin kayo. Ihihiga ko lang ang daddy ninyo sa kama at aalis din ako para puntahan kayo kaya wag na kayong bumalik dito.” saad ko sa kanila na kinasama ng mukha nilang tatlo.

Tumingin ako Tyson na nagkibit lang ng balikat. Tumingin ulit ako sa mga bata at nagtatanong ang mukha.

“Papadad, we will sleep here. We will sleep in one bed.” Ngusong saad ni Zenver na kinatayo ko nang maayos.

“Ano?” sambit ko at napatingin sa malaking kama ni Tyson. “Mga anak wag naman magmalabis. Dito na nga tayo pansalamantala. Dito pa kayo matutulog sa kama ng daddy ninyo. May injured ang daddy ninyo, hindi iyan pwedeng magalaw.”

Sumama lalo ang mukha nila.

“The bed is very big papadad.” halos sabay na rason nina Zenver at Zhuri.

“Yeah. We laid there earlier. It is very spacious papadad.”

“Ma… m-malikot kayo.”

“Papadad, you sleep beside daddy, and we will sleep beside you so that we won’t disturb daddy’s rest or his leg.” argumento ni Zyrho. Di talaga titigil ang mga ito.

Halos sumayad na sa sahig ang nguso ni Zhuri. Habang si Zenver naman ay laylay na ang balikat at si Zyrho naman ay mataman akong tinitingnan. Naghihintay sa isusunod kung rason.

Napamaang ako at napapikit. Kailan pa naging ganito ang mga ito? Parang di nanggaling sa tiyan ko ah!

Nilingon ko si Tyson. “Tyson.” hinging tulong ko sa kanya.

“It’s okay, Cass. And they were right; the bed is too big for me. It’s very spacious, so we will fit there.” ngiting wika ni Tyson.

“Wahh!”

“Omg!”

“Thank you, daddy.”

Inalalayan ko na si Tyson na mahiga sa kama niya tutal tapos na rin naman kami sa hapunan. Dinala na ni Pike ang hapunan dito ni Tyson at ang mga bata ay dito na rin kumain at… ako dito na rin. Si Pike ay agad naman na umalis dahil marami daw siyang gagawin na sana ay gawain ni Tyson. Kahit nga si Tyson na nasa wheelchair kanina ay may binabasa pa siyang minutes daw iyon sa mga meetings na di siya nakadalo dahil sa aksidente.

Kaya imbes na si Pike sana ang gumagawa nitong ginagawa ko kay Tyson ngayon ako na ang sumalo sa lahat. Ang arte rin kasi ni Tyson. Ayaw pahawak sa iba. Tama bang pagbantaan iyong mga tauhan niya.

Ayaw niya pa palang mahiga kaya sumandal muna siya sa headboard at naayos ko na ang kumot sa katawan niya ay aalis na sana ako sa kama upang sundan ang mga bata sa kanilang mga kwarto dahil baka kung ano na naman ang gawin ng mga iyon sa CR ang dami pa namang kung ano-anong nilalagay sa CR itong bahay ni Tyson. Baka ubos na ngayon ang sabon sa CR. Biglang hinawakan ni Tyson ang palapulsuhan ko kaya napatigil ako at hinarap siya na nakasandal na sa kama.

Tumingin ako doon sa kamay niya sa palapulsuhan ko bago tumingin muli sa kanya.

“If… if you’re not comfortable with the kids idea na dito matulog. It’s okay for me Cass. Okay lang sa akin na dito ang mga bata sa tabi ko at doon ka na lang matulog sa kwarto ni Zyrho kung hindi ka komportable dito… na kasama ako sa iisang kama.”

Binawi ko ang kamay ko sa kanya at umupo.

Maayos nga iyon. Maayos na maayos iyong sinabi ni Tyson na doon ako matulog sa kwarto ni Zyrho. Pabor na pabor iyong sa akin kaso lang. Malilikot ang nga anak namin. Kung inaakala niyang di siya tatamaan sa paa ni Zenver at sa kamay ni Zhuri ay nagkakamali siya. Ang lilikot ng dalawang iyon. Kaya nga si Zyrho iyong gilid kapag natutulog kami kasi kung si Zenver baka mahulog.

Bumuntonghininga ako.

“Ayos… lang sa akin na dito ako Tyson. Malikot ang mga bata. Baka matamaan ang sugat mo at iyang mga bali mo.”

“Okay. Just in case if you’re not comfortable. You know what to do.”

Tumango ako sa kanya saka umalis doon sa kwarto niya upang puntahan ang mga bata. Una kong pinuntahan ang room ni Zyrho kaso wala na siya doon. Kaya pumunta ako sa kwarto ni Zhuri at nakita ko ang babae kong anak na naghahanap ng masusuot niyang pantulog sa closet niya. Napakaraming pagpipilian doon. Parang nasa mall lang. Ewan ko lang talaga kung ilan ang binayad ni Tyson para dito.

Binihisan ko na si Zhuri at nang matapos ay sinabi niya na pupunta na siya sa room ni Tyson dahil mag-isa lang daw ang daddy niya doon.

Mahina akong napatawa nang pagpasok ko sa kwarto ni Zenver na hindi pa napapalitan nang theme into Barbie ay nakita kong nakaupo sa gilid ng kama si Zenver at si Zyrho naman ay inaayos ang butones ng pantaas ni Zen.

Napasandal ako sa hamba ng pintuan habang tinitingnan ang dalawa.

“You should know how to put your buttons on, Zen. You’re a big boy already.” saad ni Zyrho kay Zen na parang ang laking tao na kinangisi lang ng kapatid.

“Hehe, you are here naman Kuya to do the buttons of my sleepwear.”

Pinitik sa noo ni Zyrho ang kapatid bago pinagpatuloy ang pagbubutones doon sa damit ni Zen.

“Ouch! Isusumbong kita kay papadad, Kuya. Ang sama mo.” nakangusong saad ni Zen at napahimas sa pinitik ni Zyrho.

“Tsk!”

“You act like Daddy, Kuya. It doesn’t suit you. You’re still a kid.”

“Tssk.”

“But yeah. You really look like daddy Tyson, Kuya Zy while I look like Papadad. Hehehe.”

“Hmm. Done.” si Zyrho matapos ibutones ang damit ng kapatid.

“Oh! Papadad.”

Nang makita ako ni Zenver ay agad siyang bumaba sa kama at yumakap sa akin. Yumuko ako at niyakap siya.

“Ang bango naman ng anak ko. Inubos mo ba ang sabon sa bathroom mo?”

“Hehe, no papadad. I only put a little like what you always thought us.”

Ngumisi ako at piningot ang maliit at matangos niyang ilong.

“Very good.”

Humagikhik naman siya na parang gusto niya iyong ginawa ko.

Sunod na lumapit sa akin si Zenver at hinalikan ko rin ang ulo niya.

“Ang bango rin ah.”

“Of course, papadad. We will sleep in one bed with daddy for first time.”

Ginulo ko ang buhok ni Zyrho at ngumiti. Oo nga, first time pala ito na matutulog kami sa iisang kama.

Pagkarating namin doon sa kwarto ay masaya na nagkukwentuhan sina Zhuri at Tyson. Agad naman na umakyat sa kama si Zenver at sumunod si Zyrho. Ako ay pumunta na nang CR para makapaghalf-bath. Matapos ako doon sa CR at nakalabas na nakita ko ang mga bata na nakaupo na sa kani-kanilang mga pwesto at doon sa tabi ni Tyson ay may espansyo doon.

Umupo ako sa kama at tiningnan ang tatlong anak.

“Mahiga na kayo anak.”

“Papadad, you sleep beside daddy po.” si Zenver at tinuro pa talaga ang tabi ni Tyson.

Dahan-dahan akong tumango.

“O-oo. Sige. Kaya mahiga na kayo.”

“Papadad, tabi ka na po kay daddy para sleep na po tayo.” si Zhuri.

Napatingin ako kay Tyson na mataman akong tinitingnan. Tinatansya niya rin ang magiging reaksyon ko. Umakyat na rin ako doon sa kama saka tumabi kay… Tyson. Pumikit ako at bumuntonghininga.

“Yehey!” napapalakpak pa si Zenver at nauna nang humiga at sumunod naman ang dalawa.

“Goodnight, babies.” si Tyson na naramdaman ko talaga ang hininga sa batok ko.

“G-goodnight mga anak.” ako saka ko binigyan ng halik ang mga bata sa noo nila.

Naramdaman ko naman ang pagdausdos ni Tyson doon sa likod ko. Malaki talaga ang kama at di kami nagsisiksikan kahit na lima kami dito.

“Goodnight papadad. Goodnight, daddy.” si Zhuri.

“Goodnight, dad. Goodnight, papadad.” si Zyrho at ngumiti sa akin.

“Night-night papadad and daddy.” si Zenver.

Hihiga na rin sana ako nang magsalita si Zyrho na kinasamid ng laway ko.

“Papadad. Hindi ka ba mag-g-goodnight kay daddy?”

Pero mas grabe ang sinabi ni Zenver.

“Papadad, give daddy a goodnight kiss, too. Para po walang bad dreams si Daddy.”

“A-a-anak ano…” kusa akong napatigil nang ang tatlo kong anak ay nakatingin sa akin at hinihintay ang gagawin ko.

Napakuyom ako sa kamay ko at nilingon ko si Tyson. Nilingon ko ulit ang mga bata.

“It’s okay if you cannot d–”

Naputol si Tyson.

“Go papadad. Daddy is waiting.” suna pa ni Zhuri.

Lumunok ako at muling tumingin kay Tyson.

“Go… goodnight.” usal ko at napakapit sa kumot namin.

Ilang segundo ang lumipas at sabay pang umusal ang mga anak ko.

“The goodnight kiss, papadad.”

Pakiramdam ko ay pinagkaisan ako ng mga anak ko.

“C-cass–”

Naitikom ni Tyson ang bibig niya nang dinampian ko rin ng halik ang noo niya at mabilis na humiga saka tinago ang namumulang batok at pisngi.

“Goodnight, Cass.” rinig kong bulong ni Tyson at naramdaman ko rin ang pasimpleng pagdampi ng labi niya sa ulo ko.

---

Wala na finish na! Hahaha!! Kidding! Paulit-ulit man pero magpapasalamat ulit ako sa mga patuloy na sumusuporta sa akin at sa mga kwentong ginagawa ko. No words can expressed how much thankful I am sa mga suporta na natatanggap ko sa inyo, sa votes, sa comments at sa mga nag-follow at sa mga silent reader dyan (paramdam naman😆). I know that my supporters are just small compared to others pero naiiyak, na nakakakilig pa rin ako habang iniisip ko na may naghihintay sa mga updates ko. Maraming thank you sa inyong lahat. Mahal ko kayo. Walang labis, walang kulang. At dahil dyan ending na ito! Haha! Charrot lang pero sa totoo; happy ako na finally may ending na ako sa story na ito. Umabot pa talaga ng 33 chapters bago ako naka-decide ng magiging ending sa story na ’to but don’t think na matatapos na ito. Things were just getting started. Nonetheless, THANK YOU ULIT!!! Napa-hanash ako ng walang oras. MWAUH😘At bago ko makalimutan Mommy Elise, thank you po sa load naka-update ako.

CHAPTER 34

Dedicated to: AnaMin6

---

C

hapter 34

C

assidy Pov

“Eehhh! Papadad look so cute, Kuya Zy, Kuya, Zen.”

“Shh! Lower your voice, Zhu.”

“Don’t make Papadad and Daddy awake because of your voice, baby sister.”

“Aren’t they look so cute, Kuyas?”

“Hmm, yes, baby sister. Papadad look ssoooo little in daddy’s arms.”

“Tsk! Because daddy has a huge body and is very muscular. While papadad is petite and small.”

“Yeah, you are very very right, Kuya.”

“I hope we will wake up like this every morning, Kuya, with our daddy and papadad in the same bed.”

“We hope too, baby sister.”

Naalimpungatan ako doon sa mga munting mga boses na mga anak ko. Mabilis kong namang naramdaman ang sakit sa leeg ko na parang di ko iyon nagalaw buong gabi. Unti-unti kong minulat ang mata ko at agad namang nanlaki ang mata ko nang makita ko ang kaharap ko ngayon. Kaharap ko lang naman ang natutulog na si Tyson. Hindi agad rumehistro sa utak ko ang nangyayari. At napalunok ako nang mapagtanto kong hindi na malambot na unan ang ginawa kong unan. Ang bisig na pala ni Tyson ang ginawa kong unan ngayon!

Napakurap-kurap ako nang tumalbog ang puso ko.

Ang mas kinagulat ko pa ay nakayakap ang kamay ko sa baywang ni Tyson! Malalalim na hininga ang pinapakawalan ni Tyson. At tumatama na sa noo ko ang mainit na hangin na nanggagaling sa ilong at bibig ni Tyson. Mabango pa iyon. Gusto kong kutusin ang sarili na iyon pa talaga ang inisip ko imbes na ang sitwasyon ko ngayon.

Dati nakita ko ng tulog si Tyson. Dati kunot ang noo niya at parang galit pati sa pagtulog niya. Parang may kalaban sa kanyang panaginip ngunit ngayon iba na. Relax na ang mukha niya. Wala nang kunot sa noo. Mukhang payapa na siya sa kanyang pagtulog.

Nang makita kong napapangiwi na si Tyson ay agad kong kinuha ang kamay ko na nakayakap sa kanyang baywang at umalis na rin ako doon sa pagkakaunan ko sa bisig niya.

Ano ba ang nangyari noong tulog ako at doon pa talaga ako umunan sa bisig niya? Mas malambot nga kung tutuusin ang unan kaysa sa bisig niya. Nakadistansya man ako kay Tyson pero naiwan pa rin malakas na kabog nang puso ko at parang nasa tainga ko na iyon. Nakakabaliw.

“Papadad?” si Zhuri.

Doon na ako napalingon sa anak ko na si Zhuri na naka crossed-sit. Si Zenver naman ay naka-frog-sit samantalang si Zyrho ay naka-hurdle sit. Gising na gising na sila. Parang kanina pa sila nagising.

“G-good morning mga anak.” bati ko sa kanila habang bumabangon mula sa pagkakahiga at humikab ako.

“Good morning, papadad. Still sleepy?” si Zyrho at naunang lumapit sa akin at hinalikan ang pisngi ko.

Piki akong napangiti sa anak ko. Actually, tingin ko nga ang haba ng tinulog ko. Pakiramdam ko pagkatulog ko kagabi ay di talaga ako nagising o naalimpungatan man lang kahit na konti. Di ko nga alam kung papaano ako nakaunan doon sa bisig ni Tyson. Sana lang di iyon mangalay.

“Morning papadad, hehehehe.”

Kumunot ang noo ko sa inasal ng anak ko. Bakit ang saya-saya ata ni Zenver ngayon? Malapad ang ngiti na nakakahawa. Matunog niyang hinalikan ang pisngi at labi ko.

“You’re so pretty papadad like me.” sabi ni Zenver matapos akong halikan sa labi.

“Haha, ikaw ang nagmana sa akin. Hindi ako nagmana sayo. Ikaw talagang bata ka.” ako at piningot ko na naman ang ilong niya at mabilis iyong namula.

Tumawa lang si Zenver.

“Good morning my pretty papadad!” si Zhuri at sinugod ako ng yakap at pinaulanan ako ng halik sa buong mukha.

Pinaningkitan ko sa mata ang mga anak ko na malalaki ang ngiti sa mga labi. Nasa harap ko na silang tatlo at malalaki pa rin ang ngiti na nakapaskil sa kanina-kanilang mga labi. Si Zyrho nga na may pagkamatigas ay nakangiti rin ng matamis.

“Bakit ang sweet-sweet ninyo ngayon? Bakit extra sweet ang mga anak ko?”

“Nothing papadad.” halos sabay na nilang sagot sa akin at umiling.

Nag-uusap kaming apat dito sa kama habang ang ama nila sa likod ko ay tulog pa. Nakikita ko na sa bintana na unti-unti nang sumisikat ang araw.

“Talaga?” may pagdududa kong wika.

“It’s just so nice to wake up in the same bed with you and our daddy, papadad.” mayamaya ay saad ni Zyrho.

“Also the room is very cool papadad.”

“And the bed is very very softttt.” ngisi ni Zhuri.

Lumaki ang ngiti ko at kasabay no’n ang pag-init ng sulok ng mata ko. Nanlalabo agad ang paningin ko sa mga luhang bumabadya. Indeed, Tyson’s bed was very comfy and soft. The room was cold because of the air conditioner, but it was warm at the same time. Unlike our bed way back in Sagada. Pero pinaalala ko sa sarili ko na uuwi pa rin kami doon. Pansamantala lang ang mga ito. At masaya ako para sa mga anak ko na na-experience nila ang mga bagay na ito.

“Can we live here forever, Papadad?” si Zenver.

Nagkasamid-samid ang utak ko sa tanong ng anak ko. Ngunit kahit na hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya ay sasagutin ko na sana siya sa pinakamaingat na sagot ko pero may naramdaman akong init na lumukob sa likuran ko. At bago pa man ko pa man iyon nilingon ay nagkanda-uga na ang mga anak ko sa pagbati sa kanilang ama.

“Good morning, dad.”

“Good morning, daddy!”

“Goood moorrrnniiingg, daddy!”

Gusto kong tawanan ang paraan ni Zenver sa pagbati sa ama. Alam ko na na itong anak kong si Zenver ay hindi talaga kagaya ni Zyrho. Alam kong malambot siya. Alam ko ang galaw ng anak pati nga iyong boses. Tanggap ko ang anak pantay sila sa paningin. At sa nakikita ko naman kay Tyson ay tanggap niya rin ang anak. Kasi alam ko naman na ngayon ay alam na niya na malambot ang isang lalaking anak.

Dumistansya ako kay Tyson na nasa likuran ko nang tumayo ang mga bata upang bigyan siya ng halik.

Gumapang ang init sa batok ko patungo sa leeg ko at paakyat sa mukha ko nang maalala ko kagabi ang pinagawa ng mga anak ko sa kanilang ama. Tumambol ang puso ko nang maalala ko kung paano dinampian ni Tyson ang balunbunan ko ng halik at kung paano niya binigkas iyong ‘goodnight’ niya sa akin.

“Papadad, greet daddy a good morning po.” pasi-una na naman ni Zenver.

Nagitgit ko ang ngipin ko.

“G-good morning.” ako at tiningnan si Tyson na sa hula ko ay kanina pa pala ako tinitingnan.

Kumurba ang labi ni Tyson at sa tingin ko ay ang sexy nang ngisi niyang iyon. Muntik ko nang makutos ang sarili sa naisip.

“Good morning, Cass.” bati naman ni Tyson sa akin sa tonong namamaos. Iyong boses na kakagising lang. Kumabog ang puso ko nang husto at nararamdaman ko na ang tibok ng puso ko pati sa lalamunan ko.

Umalis ako sa kama at sinuot ko ang saping pambahay doon at tinalikuran ang mag-ama. Pupunta na sana akong CR ng magsalita ang babaeng anak na kinagulo di lang ng puso kong nababaliw na sa kabog kung hindi pati ang tiyan ko ay parang may nagising na kung ano doon.

“Papadad, good morning kiss po para kay daddy.”

Hindi ko alam kung kita ba nila ang pamumula ng buong leeg at mukha ko pero nilingon ko sila. Pinapagitnaan pa nila ang ama. Sa kanan ay si Zenver at Zhuri at sa kaliwa naman ay si Zyrho.

“Good morning k-kiss? Ha. Ha. Ha. I-ikiss niyo na lang ako sa daddy ninyo. Mabaho ang hininga ni papadad.” ako at mabilis na tinalikuran sila.

“Oh, papadad is lying.” -Zenver.

“Papadas doesn’t have bad breath in the morning.” si Zyrho na sinupurtahan pa ang kapatid.

Wala akong paki at dumiretso akong CR. Nagulo ko ang buhok ko na magulo na pala. Pumunta ako doon sa sink at gusto ko nang mapalamun sa sahig ng makita ko na very visible pala ang pamumula ng mukha ko. Mabilis kong binuksan ang faucet at hinilamusan ang mukha. Biglang pumasok sa isip ko iyong ngisi ni Tyson kanina and my face immediately scrunched at the thought. Ano naman kung ganoon ang ngisi niya? Para namang ngayon ko lang iyon nakita! Ngunit itong puso ko. Kinagalak iyon!

Napabuntong-hininga ako at tiningnan ang mukha na namumula sa napakakintab at malinis na salamin. Magtatagal pa kami dito at kung laging ganito—

Napatalon ako nang may kumatok doon sa pintuan ng CR. Nini-nerbyos na ako. Konting katok lang napapatalon na ako. Magkakasakit pa ata ako nito sa puso kung magtatagal.

“Papadad, daddy wants to pee.” boses iyon ni Zenver.

Panginoon gabayan niyo po sana ako. Munting dasal ko bago muling binanlawan ang mukha.

“Oo, andyan na!” sagot ko sa anak at nagpunas ako sa mukha gamit ang towel na naka-hanger.

Sa sumunod na araw ay dumating na ang teacher ng tatlo. Lalaki iyon na hula ko ay ka-edad ko lang. Pero iyong lalaki sakto ang katawan at may katangkaran kumpara sa akin.

“Hello po!” ako na ang bumati dito nang di ko man lang naramdaman si Tyson sa sofang kinauupuan namin na gumalaw o bumati man lang.

Tumayo ako at sinalubong iyong guro.

“Good morning, Mr. Maranzano.” anito sa akin na kinamula naman agad ng mukha ko.

“Ay! Hindi po ako ang Maranzano. Iyon po ang Maranzano.” pagtatama ko sa guro at tinuro ko pa si Tyson na seryoso lang ang mukha habang nagbabasa sa report ni Pike.

“Oh no! My apologies.”

“Okay lang.”

“Your husband?” tanong noong guro na kinamula pa lalo sa mukha ko.

Inilingan ko kaagad siya.

“Hindi po.”

“Oh, my bad. Anyway, ako nga pala si Sean ang magiging guro ng anak… ninyo?”

Napatango ako. “Mga anak. At Cassidy ang pangalan ko.” pagtatama ko at pagpapakilala na naman sa kanya.

Saglit kaming nagkamayan.

“So, saan pala ang study room ng mga bata para makapagsimula na kami.”

“Ay, sige. Ihatid na kit–”

“Cass let Pike accompany him.” putol sa akin ni Tyson.

Lumingon ako sa kanya na nakatutok lang ang atensyon doon sa binabasang papel.

“This way, Sean.”

Pagbaling ko ay nakita ko na si Pike na giniya na si Sean tungo sa study room ng mga bata.

Tinungo ko na lang si Tyson na busy.

“Ahm,” nakahawak ako ng mahigpit sa gilid ng sofa.

“May sasabihin ka, Cass?” tanong niya at nagflip doon sa bondpaper at nakita ko kung paano niya minarkahan ng malaking ‘X’ iyon. Binasa ko sa taas kung ano iyon at nakita ko ang header na Business Proposal.

I chewed on own lips before shifting my position as Tyson turned his amethyst eyes on me.

“Ano…”

His eyebrow arc.

Umirap ako sa kanya. “Ano kasi… hindi magandang asal iyong pinakita mo sa guro ng mga bata. Di mo man lang binati. Siya iyong magtuturo sa mga anak natin. Dapat pakitungahan natin siya ng mabuti.” panghihimutok ko.

He pressed his lips together as his brow arced even more.

“I paid for him.”

“Kahit na.” rason ko.

Tyson’s jaw clenched. “What do you want me to do?” tanong niya sa akin na para bang wala talaga siyang alam.

“Syempre dapat w-n-elcome natin siya. Para tuloy na intimidate iyong guro.”

“At kasama ba doon ang paghatid mo sa kanya sa study room ng mga bata?” kunot noong tanong niya at itinabi ang mga bondpaper na nasa hita niya. Dios ko. Natural! Nabobo na ba itong si Tyson? Akala ko ba ang binti at kamay niya lang ang napuruhan sa aksidente? Pati ata utak nito naalog.

“Ang gulo mo Tyson–”

“You even hold his hand too tight.”

“Huh?”

“You even smile at him so bright.”

“Teka nagseselos ka ba?” Hinuha ko.

“I am. I am jealous Cassidy.” walang hiya-hiyang sagot niya sa akin.

My eyes blinked widely at his sudden confession. My heart hammered on my chest and throat. 

“Shit! I’m sorry, Cass. Damn. I’m sorry if I sound childish, but I can’t help myself.I know I have no right, but I cannot help it.” 

Pagkatapos n’on ay nagdahilan ako sa kanya na naiihi ako. Hindi talaga ako tumungo sa CR imbes ay natagpuan ko ang sarili ko sa likod ng bahay. Kailangan kong kalmahin ang ang malakas na tahip ng puso ko.

Kumunot ang noo ko nang dito sa likod ay di ko matanaw kung hanggang saan ang fences ng bahay. I didn’t know that the backyard was this gigantic. I sauntered further and saw two people playing ball. 

“Excuse me.” tawag ko sa atensyon nila.

Nagulat sila sa pagdating ko at agad nilang tinabi ang bolang nilalaro. Mukha mga bata pa sila.

Bahagya silang yumuko sa akin.

“Mr. Barromeo.”

“Nagtatrabaho rin kayo kay Tyson?”

Nagkatinginan muna silang dalawa bago tumango sa akin.

“Pwede ko ba kayong tanungin k-kung ang lupain ba na ito ay pag-aari pa ni Tyson?”

Kumunot ang noo noong isa pero sinagot niya ako. “Oo, Mr. Barromeo. Lahat ng natatanaw mo mula dito ay pag-aari ni Don.” ani noong singkit.

Nalalag ang panga ko doon sa sinabi niya. Ni-hindi ko nga matanaw ang lawak noong lupain.

May narinig akong munting tawa kaya nabaling ko ang ulo  ko sa kanilang dalawa.

“S-sigurado ba kayo sa sinasabi ninyo?”

“Oo. Mr. Barromeo  maniwala ka’t sa hindi pag-aari lahat ito ni Don.” ang sagot ng isa na di singkit pero maputi.

“Teka, matagal na ba kayong nagtatrabaho kay Tyson? At ilang taon na ba kayo?”

“Ah,” napakamot ang isa sa kanyang batok. “Twenty-two na ako Mr. Barromeo at Nico po ang pangalan ko.” Aniya. Si Nico ay singkit ang mata ngunit moreno.

“Nate naman po ang pangalan ko Mr. Barromeo at eighteen na po ako. Saka, simula nong nawala ang Mama Silvia namin ni Kuya Nico si Don na po ang bumuhay sa amin. Kaya oo matagal na kami dito Mr. Barromeo.” kwento ni Nate. Si Nate ay di singkit pero maputi siya. Nanlaki ang mata. Magkapatid sila! Kung titingnan mo kasi silang dalawa ay parang di naman sila magkapatid.

“Ang Silvia ba na tinutukoy ninyo ay iyong… mayordoma ng mansyon dati ni Tyson?” Dahan-dahan kong tanong sa kanila. Takot na baka masaktan ko sila sa binuksang paksa.

“Oo siya ang ina namin, Mr. Barromeo.” ang sagot ni Nate sa akin. “Nakilala mo ang mama namin, Mr. Barromeo?”

Mahina akong tumango. “O… oo si Ma’am Silvia ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko dati at siya rin iyong taong napakabait sa akin. Pa-pasensya na kayo… dahil binuksan ko pa ang… tungkol sa Mama ninyo… pero bakit nandidito kayo? Di ba kayo natatakot na maaring mangyari sa inyo ang nangyari sa mama ninyo?”

“It’s okay, Mr. Barromeo. And to answer your question, we choose this kind of life. We chose this path. We’re thankful enough that Don kept us on his side even though our mother, who was working for him, had already died. We grew up in Don’s hands. He helped us get into school. And when we reached our legality, Don made us choose to leave his house and live outside. Or continue living with him and serving him and his family. And we choose this. Nate and I chose this path. We vowed to stay with him and his family. In exchange for his generosity, we vowed to protect him and his family.”

“At hindi lang din naman kami ang tinulungan ni Don, Mr. Barromeo, marami kami.” Nate.

Magsasalita na sana ako sa kanila ng may tumawag sa amin. Ang lalaking pinag-uusapan namin. Nilingon ko si Tyson na nakaupo doon sa wheelchair.

“Lunch time, Cass. Come on, let’s eat.”

My lips curved on their own accord. Iyong taong akala ko puro lang galit, kasamaan, at malamig ay may kabutihan din palang nagtatago doon. Oo may mabuting ginawa si Tyson di man mabayaran ng kabutihang iyon ang mga kasalanan niya sa nakaraan pero nakaramdam ako ng kahungkagan doon. Knowing that he’s also kind to the people around him makes me trust and believe him even more.

---

Huhu! I’m so thankful na nakasulat ulit ako. Actually, nawalan ako ng gana na magsulat kasi iyong dalawang chapter na sinulat ko para dito which is chapter 34 and 35 ay nawala. Dito kasi ako sa wattpad nagd-draft ng mga updates natapos ko na sana ang dalawang chapter kaso noong buksan ko wala na. Tiningnan ko naman sa revision history merong natira pero di siya iyong whole chapter. So i have to write again and thankfully nakapagsulat ako. I don’t know but I really find comfort in writing. Gusto lang din sabihin na hanggang chapter 46 lang ang story na ito. Needless to say, ayon nakasulat ako and I hope you enjoy reading this chapter. Thank you for reading!

Don’t forget to vote, comment and share this story to your friends.

CHAPTER 35

The Maranzano Triplets. <3

---

---

Chapter 35

Cassidy

Pov

Sa halos isang buwan naming pananatili dito sa bahay ni Tyson ay nakasanayan ko na na magising na katabi si Tyson at ang mga anak namin. Minsan katabi si Tyson. Minsan si Zyrho naman ang katabi ni Tyson. Ewan ko sa mga bata kahit na may mga kanya-kanya silang mga kwarto ay gusto nila doon sa kama ni Tyson. Sa mga gabing nasa iisang kama kami ni Tyson at kahit na magkatabi kami. Napansin ko na di na ako nakakaramdam ng takot. Di na ako nakakaramdam ng panginginig. Wala na ang pangamba ko. Sa katunayan nga ay kalmado na ako. Naging panatag na ang loob ko kahit na nandyan sa tabi ko si Tyson.

Kaya ko siguro nararamdaman iyon kasi nasanay na ako. At nakikita ko naman dito sa bahay na kahit na nandodoon pa rin sa mukha ni Tyson ang pagkaseryoso at parang laging galit ay kalmado na siya. Hindi na siya iyong Tyson na nakilala ko na mainitin ang ulo at madaling magalit. Naging pasensyoso na si Tyson.

Idagdag pa iyong mga kwento sa akin nina Nate at Nico tungkol kay Tyson. Ewan ko pero humanga ako doon. Akala ko lang kasi puro lang siya kasamaan. Iyon kasi ang unang impression ko sa kanya. Kasi naman hindi maganda ang first encounter naming dalawa. Tapos kinidnap pa ako. Noon nga na hindi mabuti sa akin si Tyson at tanging sa kama lang niya ako naalala o di kaya’y gusto niyang galawin ako saka lang kami nagkakasama at sa mga ganoong pangyayari nagiging maayos ang pakikitungo niya sa akin. Tumibok pa rin ang puso ko sa kanya kahit na ganoon ang turing niya sa akin. Hinayaan ko noon ang sarili ko na mahulog sa kanya sa kabila no’n.

At ngayon, nandidito na naman ako. Nandidito na naman ako sa nararamdaman ko kay Tyson. Nahuhulog na naman ako-hindi mas nahulog pala ako. Iyan pala ang tama. Kasi noong nahulog ako sa kanya noon di na naman ako naka-ahon doon. Tapos ngayon mas lumalim na ang pagkahulog ko.

Sinong hindi mahuhulog sa araw-araw na good morning kiss? Sinong hindi mahuhulog sa gabi-gabing goodnight kiss? Sinong hindi mahuhulog sa araw-araw na ipinapakita niyang kabutihan sa akin?

Sinubukan ko namang bukuran ang sarili ko kay Tyson. Sinubukan ko namang iwasan ang muling pag-usbong ng damdamin ko. Sinubukan kong huwag pansinin iyong mga bizarre na bagay na pinapakita ni Tyson sa akin. Sinubukan ko naman talaga pero dito pa rin ako nauuwi.

I tried to restrain myself. I tried to refuse the feelings that started to bloom again inside me. I tried to hold myself up to not fall again, but the more I restrained myself, the more I held myself up, the more I felt that I fall. The feelings bounce back ten-fold. Now, I cannot hide this anymore. Every day, I find myself falling more in love with him.

Ngayon binigay ko na sa tadhana at pagkakataon ang sarili at damdamin ko. Masaya ako dito. Di ako nahihirapan dito. Mas maayos na hindi ko pigilan ang damdamin ko kasi dito ako naging tunay na masaya di lang dahil sa anak ko kung hindi para rin sa akin. Nagpakatotoo na ako. Inamin ko na rin sa sarili ko.

“Mahal ko si Tyson.” usal ko habang nakaharap sa salamin ng banyo namin. Kakatapos ko lang maligo. Di naman kasi nawala ang feelings ko. Oo iyan ang totoo. Di nawala ang feelings ko. Sadyang natabunan lang siya ng galit at puot ko dati kay Tyson.

Pero aaminin ko ba ito kay Tyson? Siguro si tadhana na rin ang bahala. Kung pagbibigyan niya ako ng pagkakataon na makaamin. Aamin ako. Sasabihin ko rin iyan kay Tyson. Maririnig niya rin ang mga katagang iyan.

“Papadad, breakfast na po!” ang tawag sa akin ng anak kong si Zhuri.

“Nandyan na anak.”

“Daddy is waiting na po, papadad.” muling wika ni Zhuri.

Paglabas ko nang banyo dito sa kwarto ni Tyson ay nakita ko na nakaupo na ang tatlong anak sa kani-kanilang upuan at pati si Tyson. Ang mga pagkain ay nakahanda na rin sa mesa at pati na ang mga plato at kobyertos.

“Di tayo sa baba magb-breakfast, Tyson?” tanong habang humahakbang papalapit doon sa mesa.

“Yeah, let’s just eat here.” ani Tyson.

Oo minsan din ay dito na kami na-aagahan sa kwarto ni Tyson. May mesa rin kasi dito at upuan. Dati apat lang iyon pero pinadagdagan ni Tyson. Umupo ako kasama sila at isa-isa kong nilagyan ng kani-kanilang pagkain ang mga bata. Hindi pa ako nakakapaghain sa sariling plato pero nang hahainan ko na sana ang sarili ay nagulat ako nang may pagkain na doon.

Napatingin ako kay Tyson.

“Eat.” maikling usal niya. “You’re very attentive to our kids. I like it but you also need to eat a lot Cass.”

“Sa… salamat.”

Nandito kami sa likod ng bahay ni Tyson. Sumakay kami sa iisang golf car. Si Tyson ang nagdrive at kami namang dalawa ni Zyrho ang nasa likod. Itong ginagawa namin ngayon ay di naman bago kasi mag-iisang linggo na ring tinuturuan ni Tyson ang anak ng mga basic Martial Arts. Habang nag-iensayo silang dalawa ako naman ay nakamasid lang sa tabi-sa nay tent. Sinadya ni Tyson na dito sa labas turuan ang anak kahit na may training ground naman siya doon sa loob ng bahay dahil tinuturuan niya rin si Zyrho gumamit ng armas. Oo armas. Ako nga ang kinakabahan sa dalawa pero nakikita ko naman na seryoso ang anak ko at pursigido tapos masaya rin siya sa ginagawa nilang mag-ama.

Sinabihan ko na si Tyson na h’wag niyang pwersahin ang kanyang binti kasi kakagaling niya lang pero mapilit at gustong siya mismo ang magturo sa anak. Sabi niya mga basic skills lang naman daw ang tinuturo niya at iingatan niya ang binti niya.

Habang minamasdan ko ang mag-ama na nag-iensayo ay biglang tumunog ang phone ko. Kinuha ko iyon sa bulsa ko at sinagot ang tawag na galing kay Owell.

“Hello, Owell.”

“Oi! Maranzano, nakalimutan mo na ata ang mala-dyosa kong ganda dito sa Sagada.” may halong biro at tampo nitong turan sa kanya.

Napangisi naman ako at tinutok ang mata sa snacks na nasa harapan ko.

“Noong isang araw lang tayong nagtawagan Owell.”

“Tse! Gusto ko makita ang mga inaanak ko.”

“Wala ako sa bahay ngayon, Owell. Kapag nakauwi na lang kami.”

“Ano? Nasaan ka? Ayiiee! Date ninyo ni Maranzano’ng tunay?” asar nito sa kanya.

Kung nasa harapan ko lang ngayon si Owell ay baka nabatukan na niya ito sa pang-aasar sa kanya.

“Hindi. Nagt-training si Zyrho kasama si Tyson kaya sumama ako.”

“Baka naman ibang training ginagawa ninyo Maranzano?” asar pa nito na kinamula ng mukha niya. Wala namang malisya iyong sinabi ni Owell pero namumula na ang pisngi ko. Ako na ata ang may ibang iniisip.

“Tumahimik ka Owell.”

“Hahaha. Pikon ka talaga Maranza–”

“Tigilan mo nga kaka-Maranzano mo d’yan!”

“Hahahaha. Sige na text ka mamaya kung nasa bahay ka na ninyo. Gusto kong makipag-video call sa mga inaanak kong nagmana ang mga mukha sa ninang nila.”

“Hmm, sige.”

“Ingat ka d’yan, Cass. Wag papakantot kay Maranzano’ng tunay. At kung di man mapigilan condom-condom din pag naalala ninyong importante din ang may proteksyon iba pa naman si Tyson tumira. Isang putok tatlo ang lumabas.”

“OWELL!!” napasigaw ako pero narinig ko pa rin ang halakhak ni Owell sa kabilang linya bago niya pinatay ang tawag.

Inis kong nilapag ang phone ko sa mesa.

“Cass?” si Tyson habang papalapit siya sa akin.

Sinilip ko si Zyrho sa likuran niya na nag-ensayo pa.

“Oh?” ako sabay kuha ko sa towel na nasa duffel bag.

Binigay ko sa kanya ang towel at nagpunas siya. Kumuha siya ng tubig at uminom.

“Someone called you?” aniya sabay tingin doon sa phone na nasa mesa.

Napatingin din ako sa phone ko bago ko siya binalingan.

“Oo, si Owell nangumusta lang at gustong makita ang tatlo.”

Uminit pa ang mukha ko nang pumasok sa isip ko ang nga pang-aasar ng kaibigan ko. Kung maka-asta talaga ako ay parang teenager na kabago-bago pa lang ma-inlove. Nakakainis!

“Wanna go ahead? I can call Nico to fetch you here.”

Iniling ko siya.

“H’wag na sabay na tayo saka gusto ko makita si Zyrho na mag-ensayo gamit ang baril. Nag-aalala ako Tyson. Ngayon pa lang ’yan hahawak ng baril. Ayaw ko. Ayaw ko sana pero gusto niya at desidido. Kaya gusto ko bantayan siya.”

Binaba niya ang towel at bottled water sa mesa.

“That is why I’m here. That is why I want to train Zyrho myself, Cass. I can’t put our child in the hands of anyone, Cass.”

May pag-aalala man ay tumango pa rin ako.

“Papadad, did you watch how I punch and kick?” malaking ngiting tanong sa akin ni Zyrho nang lumapit siya sa amin ng ama niya. Nagmuwestra pa siyang sumuntok at sumipa sa hangin.

“Oo magaling ka.” ako at pinunasan ko ang noo niya, leeg, at ang likuran.

“Like daddy, Papadad?”

Rinig ko ang pagtawa ni Tyson sa kabilang upuan.

“Oo.” Pinalitan ko ang tshirt niya at nilagyan ng bulbo at bimpo ang likuran.

“Are you going to watch how I shoot right npw, papadad?” tanong niya sa akin nang makaharap siya sa akin.

“Hmm.”

“But you’re afraid to gunshots papadad.”

“May headphones naman, baby.”

---

Nakamasid lang ako kina Tyson at Zyrho na nags-shoot. Saglit lang na tinuruan ni Tyson si Zyrho kung papaano ang tamang paghawak noong hand gun at kung papaano iyong kasahin bago ituon at iputok pero madaling-madali iyong makuha ni Zyrho. Iyon ngang nga lata na siyang pinagbabaril nila ay natatamaan na ni Zyrho pero minsan ay tumataplis lang.

Bang! Igtad!

Bang! Igtad!

Bang! Igtad na naman.

Ako na siyang nanood lang kahit na nakasuot ng headphones ay napapaigtad sa t’wing bumabaril si Zyrho. Si Tyson naman ay manghang-mangha at proud na nakatingin sa anak na nagbabaril.

“Reload, daddy.” anas ni Zyrho at binigay ang pistol kay Tyson.

“A-anak t-tama na muna siguro iyan. Nakakatama ka na naman.” pigil ko sabay kuha sa headphone.

Napatigil si Tyson sa pag-reload ng bala doon sa pistol.

“Papadad, it is still not enough. I didn’t shoot at some of the cans.”

Nakahawak na doon sa hammer si Zyrho. At in-extend na ang dalawang kamay at pinirmi iyon saka nagpaputok. Napatakip ako sa tainga ko at tatlong putok lang ay tumigil si Zyrho. Tinumba lang niya pala iyong lata na nakatayo pa.

“I’ll just drink water, daddy.” anang ni Zyrho saka hinubad ang headphone at tumakbo doon sa tent kung nasaan ang tubig.

“Just stay in the tent, son. We will go home after I finish unloading.” pahabol na sigaw ni Tyson sa anak.

Saglit na tumigil si Zyrho at nilingon kami. “Yes, dad.”

Hindi ko naman alam kung bakit pa ako nandidito sa tabi ni Tyson at pinagmamasdan siya. Tahimik kong tiningnan si Tyson na sinusuri ang dalawang baril na ginamit nila. Iyong pistol na natapos na niyang i-unload ay nilagay ni sa mesa at kinuha iyong isa na ginamit ni Zyrho kani-kanina lang.

Nakuryoso ako sa bigat n’on kaya naman kinuha ko iyon. May pagkabigat siya pero habang tinitingnan ko si Zyrho kanina ay parang ang gaan n’on. Sinubukan kong hawakan iyong gamit ang dalawang kamay ko nang maramdaman ko si Tyson na likuran ko at ang dalawang kamay niya ay yumakap doon sa kamay ko na nakahawak ngayon sa baril.

“You are holding the gun the wrong way, Cass. It is important to know the right way to hold a gun for your safety. “

Napalunok ako.

Imbes na pigilin ko si Tyson doon sa ginagawa niya ay naistatwa pa ako. Ni hindi ko siya mapigilan. Ni hindi ko siya masabihan na wala naman akong balak na matuto nito.

“A-ano…”

“If you hold this type of gun with both hands, hold it tight and properly. Wrap your middle, ring, and pinky fingers in the pistol grip. Your middle finger should rest just below the trigger while your index finger is on the trigger. Then use your other hand to wrap the space between your fingers… both thumbs should point forward…”  hindi ko na naiintindihan si Tyson sa mga pinagsasa-sabi niya. Nakatuon nga ang mata ko doon sa kamay niya na nilalagay iyon sa tamang posisyon kaso lang ang utak ko ay lumilipad sa ibang dimensyon. Ang mata ko ay nandon sa kamay naming magkahawak pero ang utak ko nasa puso ko na nagwawala. Idagdag na pa ang hininga na naggagaling sa ilong at bibig niya ay tumatama doon sa tainga ko.

“Then fire.” saad niya sabay gabay sa kamay ko at kinalabit ang gatilyo. Pumutok iyon pero walang bala kasi in-unload na kanina.

“Ta-tara na. Naghihintay na si Zyrho.” usal sa at nakayakap pa rin siya mula sa likuran ko.

“Yeah, let’s go.”

Nang mawala si Tyson sa likuran ko ay halos napaupo ako sa damuhan dahil sa panginginig ng binti ko. Hindi naman iyon sa takot. Hindi naman iyon sa pangamba. At alam ko kung ano ang sanhi noon. Alam na alam ko kasi naramdaman ko na iyon dati.

---

I don’t own the photos above kaya kung gusto ninyong ipatanggal just DM me po. Pwede dito sa wattpad or sa FB account ko (JC Montaigne).

Thank you for reading!

Don’t forget to vote, leave a comment with your thoughts, and share this story to your friends. ❤😘❣

CHAPTER 36

Chapter 36

Cassidy Pov

Huminga ako nang malalim at pinikit ko ang nga mata ko. Labis talaga na bumabagabag sa akin iyong mga konting skin contact namin ni Tyson. Kung iisipin ay matanda na ako para umakto ng ganito. Nagmumukha akong teenager nito eh. But I really flinched whenever Tyson’s hand landed on my skin. Hindi naman iyon sa takot. Hindi naman iyon sa kaba. Iyon ay dahil sa konting pag-uugnay lang ni Tyson sa akin labis nang nagwawala ang damdamin ko. Gumugulo ang sistema ko sa konting dampi, konting hawak, at yakap. Nagwawala na ang sistema ko.

Inis kong pinadyak ang paa ko sa kama. Mabuti na lang at wala dito ang mga bata sa kwarto ni Tyson. Mag-isa lang ako kaya ayos lang kung para na akong baliw dito. Nakakainis ang sarili ko parang di ko na ma-control ang mga susunod na gagawin at ia-akto. Wala rin dito si Tyson dahil nandun sa kanyang mini office dito sa bahay niya. Gabi na pero nagtatrabaho pa rin. Ang hirap din siguro maging mayaman laging abala! Di ako kailanman makaka-relate dahil mahirap lang ako.

Nabuburyo na ako dito dahil wala ang mga bata dahil andun sila sa silid ni Zyrho. Pinuntahan ko sila kanina at naglalaro. Sinabihan kong matulog na pero hihintayin daw nila ang ama. Pero bigla namang tumawag si Owell kaya nasa kanina ang telepono ko. Gusto pa kasing makipag-video call. Kaya bumalik na lang ako dito sa kwarto.

Matagal na kami ng mga bata dito sa bahay pero ni minsan ay di ako humawak sa mga gamit ni Tyson. Siguro dahil nakasanayan ko na? O siguro ganoon kasi noon din naman ay di ako naghahawak sa dating bahay ni Tyson. Ni basahan ay ayaw ngang ipahawak sa akin. Pero ngayon dito ay nakakagalaw na ako ng maayos at nakakapagdesisyon na ako sa kung ano ang gagawin ko at hinahayaan ako ni Tyson. Pag nagpapa-alam ako sa kanya ay pinipikit na lang niya ang mata at tatango sa akin. He is now lenient to me. At dito sa kwarto niya ay di pa talaga ako nakakahawak sa mga gamit niya dito.

Isang buntonghininga ay inalis ko ang kumot sa binti ko saka binaba ang cotton shorts na umuk-ok na sa singit ko. Inayos ko rin ang loose tshirt ko. May mga damit naman ako dito kahit na hindi namin pinaghandaan itong pagtira dito. May mga nabili na kasi si Tyson.

Binaba ko ang paa ko at tumingin ako doon sa side table na may tatlong drawers at nakapatong sa table ang solo picture ni Tyson at iyong naka-frame na picture naming lima noong pumunta kami sa EK. Hindi naman ako umusisa pa doon kasi kwarto naman ito ni Tyson. Ngunit napapangiti ako doon kahit na di ako nakatingin sa camera. Parang totoong pamilya na talaga kami.

Umalis ako sa kama saka naghanap ako nang mapagkaka-abalahan ko. Nilapitan ko iyong bedside table na may mga drawers at binuksan ko iyong unang drawer. Umupo ako sa harap no’n. Nang mabuksan ko ay napasinghap ako. Mga pictures iyon ng mga bata. Mga stolen at ang iba naman ay hindi. May mga kuha rin noong kaarawan ng tatlo. Di rin nakatakas sa mata ko larawan ko doon. Kuha pa iyon nang nasa Sagada ako at naglilinis ng bahay. Tsk! Mga kabaliwan ni Maranzano!

Ngunit uminit naman ang pisngi ko doon. Nakakabaliw.

Hindi ko na hinalughog pa ang iba pang larawan at sunod kong binuksan ang sunod na drawer. Pagbukas ko doon ay halos matumba ako sa pagkaka-upo ko. Iyong init na naramdaman ng pisngi ko ay mas lumala. Ngumiwi ako at mabilis iyong sinara. Ano ba ang naisip ni Tyson at nilagyan niya ng condoms at lubricants iyong drawer? Paano kung makita iyon ng mga bata? Paano kung pinakialaman iyon ng mga bata? Napaka talaga ng lalaking iyon!

Ngiwing binuksan ko ang sunod na drawer at ang ngiwing nakapaskil sa mukha ko ay unti-unting natunaw nang makita ako ang laman ng last na drawer. Nanginginig ang kamay kong kinuha ang laman ng third drawer at tumulo ang luha ko.

Pinalis ko ang luhang tumulo sa mga mata ko ngunit may luha na namang sunod na tumulo. Ang laman ng pinakababang drawer ay ang sonogram ng triplets. Ito iyong sonogram na gusto ko sanang ipakita ni Tyson noon. Naalala ko na nabitawan ko pala ito noon doon sa kanyang library. Akala ko wala na iyon. Akala ko di iyon nakita ni Tyson. Diba nasunog ang dating mansyon niya? Bakit nandidito pa ito? Did he really keep it?

Umiiyak ako habang hinimas-himas ko iyong sonogram. Ngayon ang lalaki na nila. Noon ay halos di pa sila makita sa monitor pero ngayon malaki na at pilyo.

“Cass?” lumingon ako at nakita ko si Tyson na kakapasok lang sa kwarto at bitbit ang isang baso ng gatas. Wala naman dito ang mga bata ah?

Pinunasan ko ang basang pisngi saka tumayo hawak ang sonogram.

“Wala dito ang mga bata. Kaninong gatas iyan?” saad ko sa kanya.

Tiningnan niya ang hawak ko at naglakad siya tungo sa akin.

“It’s for you.” halos bulong niyang saad.

Tinanggap ko ang gatas pero nilagay ko lang iyon sa bedside table.

“Drink it, Cass–”

“Mamaya na.” malumanay kong wika.

Nakita ko ang pagkuyom ng ma-anggulo niyang panga. May mumunting stubbles na siya doon.

“Di ka na nakapag-shave.” saad ko habang nakatingin doon sa kanyang panga.

Humawak siya doon.

“Ngayon lang pero ang bilis tumubo.” Aniya at napasilip sa hawak ng kamay ko. “What is that?”

Itinaas ko iyon at aking tiningnan. Alam kong nakikita na niya kung ano iyon.

“You keep it.” usal ko.

Huminga siya saka hinawakan ang siko ko. Agad kong naramdaman ang pamilyar na kuryenteng dumaloy sa tanang ugat ko. Parang binubuhay ng kuryenteng iyon ang lahat ng dugo ko sa katawan.

Naunang umupo si Tyson ng patagilid sa kama at uupo na rin sana ako sa tabi niya nang hilahin niya ang dalawang siko ko at pinaupo sa kanyang hita. In-side ways. Napa-igik ako.

“Tyson, uupo na lang ako sa tabi mo.” usal ko pero pinalibot na niya ang kanyang dalawang kamay sa baywang ko. Ni-lock niya ang kanyang mga daliri upang di talaga ako makawala sa kanya.

“Stay for a while.” Nilunok ko ang naramdamang bikig sa lalamunan ko. Iba na ang dating nang kanyang namamaos na boses.

Humawak ako doon sa balikat niya at di na gumalaw sa kanyang hita. Tiningnan ko si Tyson na halos butasan na ako sa kanyang mga titig.

“You asked if I kept that? Yes. I kept it like it was the most important part of my life, love.” Nag-iwas ako nang tingin nang marinig ko ang tawag niya sa akin. Love .

“Hindi ko na maibabalik pa ang nangyari na noon, Love. No matter how much I regretted it. Hindi ko na maibabalik pa ang oras. That time when you left me alone in the library. I became immobile. Gusto kitang sundan pero ayaw gumalaw ng mga paa ko. Gusto kitang habulin but I can’t bring myself to get out of the chair.It took an hour or so before I finally got myself together and I saw that… on the floor.” He looked at the sonogram in my hands. 

“And for the first time since time immemorial, I felt my heart pounding when I saw it. For the first time in a long time, I cried. That time, I felt I had lost everything. I feel like I lost the most important part of my life. And when I finally want to see you and am ready to take back my words, it is now too late because you have already left, Cass.”

Bawat salitang binibitawan ni Tyson ay parang hinihila noon ang mga alaala ko noon na gusto ko nang kalimutan. Pumasok sa utak ko iyong mga alaala noon iyong mga nangyari nang gabing iyon at nagulat na lang ako nang walang na ang galit ko. Wala na ang sakit. Mapapait na ngiti na lang sa nga nasayang na oras.

“When the house burned, the mansion was burning,” he continued. “That was left inside my room. I saw how big the fire was that time, but I didn’t hesitate to go back inside to get it. Because I know that if I lose it, I will also lose my life.”

Umiyak na ako. Bumuhos na ang luha ko sa mga pinagsasabi ni Tyson. Nakikita ko siya. Nakikita ko siya sa mga pinagsasabi niya sa akin. Nakikita ko ang taong mahal ko. Ang taong akala ko di nagpahalaga at nagmahal sa mga anak namin.

Sinapo ng kamay ni Tyson ang mukha ko saka hinarap sa kanya na at walang tigil pa rin ang luha ko sa kaka-agos. Sinunod ng kanyang mga diliri ang preskong luha ko.

“Sshh! Don’t cry. Hindi ko iyan sinasabi para paiyakin ka. At mas lalong di ko iyan sinabi para kaawaan mo ako, love, hmm.” aniya at pinunasan ang luha ko. Pinapatahan niya ako pero siya naluluha na rin naman.

Hindi ko alam kung ano ang sumapi sa akin at niyakap ko si Tyson. Ramdam ko ang pagka-istatwa nang huli pero niyakap ko pa rin siya at binaon ko ang mukha ko sa leeg niya. Ilang saglit ay naramdaman ko ang kamay niyang gumapang sa likod ko at hinagod ako doon.

“I’m sorry. I went into your stuffs.” usal ko sa pamamagitan ng leeg niya.

“It’s okay. I won’t mind. Everything that is mine is now yours, too, love.” pag-aalu niya at panaka-nakang hinalikan ang panga ko.

I am still drowning. Drown him in. He showered me with gentle kisses on my jaw, ear, and neck, and I didn’t complain at all. His expert tongue traced the line of my jaw up to my chin. Komportable ako doon. Gusto ko iyon. Despite the fact that his light-grown stubbles prick my soft and smooth skin.It’s tickling. It’s the same tickle that I feel in my stomach right now. There is something tingling in my stomach the way Tyson’s lips leave kisses on my skin.

Humigpit ang pagkakayakap ko sa kanya at halos malukot na nang kamay ko ang sonogram. Nang pinalandas ni Tyson ang baba niyang may mga bagong tubong whiskers sa leeg ko. Nakakakiliti ng sobra. Para akong na-iihi na ewan dito sa hita niya. Na-igiling ko pwet ko sa hita niya nang maramdaman ko na hindi na baba niya ang lumalandas sa leeg ko. Dila na niya iyon! Dinidilaan na niya ang leeg ko. Wala siyang pinapalampas doon at dinilaan niya ang lahat na naabot ng dila niya. Pakiramdam ko basang-basa na ng laway niya ang leeg ko pero di ako nandidiri doon. Wala akong naramdamang pandidiri. I want more to be exact.

Napapanganga na lang ako habang sumisipsip din siya doon. Para bang may makukuha siyang yaman doon na kanyang pinag-igihang sipsipin.

Halos mapatalon ako sa pagkaka-upo dito sa kanyang hita nang ang daliri niya ay dumapo sa leegan ng loose tshirt ko at hinila niya iyon para ma hantad ang collarbone ko. Napasinghap ako. Kinagat niya nang mahina ang tainga ko saka muling dinilaan ang leeg ko pababa hanggang sa umabot na ang mainit at basa niyang dila sa collarbone ko. Maingay niya akong dinidilaan doon.

Nakikiti ako ng husto. Nakikiliti ako sa mga dila at halik niya. Dumagdag pa ang hangin na nanggagaling sa ilong niya at ang stubbles niya.

Nakuyom ko ang palad ko at pumikit nang mariin. Nalukot ko ang mga daliri sa paa ko at kumapit sa kanya ng mahigpit na para bang hawak na niya ang buhay ko.

“Hmm,” nai-ungol ni Tyson habang pasalit-salit ang pagdila, kagat, at halik niya doon sa collarbone ko.

“Ahh,” sunod kong ungol nang naramdaman ko ang pagbaon ng ngipin niya sa collarbone ko. Masakit iyon pero… may ibang hatid iyon sa kaibuturan ko.

Paulit-ulit iyong ginawa ni Tyson. Hindi na siguro ako nagtataka kung pagkatapos nito ay namumula na iyon o maglikha ng pasa mula sa kanyang kagat at sipsip. Napipigilan ko lamang ang ugol ko sa pamamagitan ng pagkagat sa labi ko. Kaya mga impit ko nalang ang lumalabas. Para kasing aso si Tyson na uhaw na uhaw sa tubig at doon niya iyon nakita sa collarbone ko at nagpakasasa siya doon. Dumagdag sa pagnanasa kong naramdaman ang ingay na nililikha ng kanyang bawat dila at sipsip doon. At ungol niyang tila nasasarapan sa nalalasahan doon sa balat ko.

Mabilis akong napamulat nang makadama ko ang pagtusok sa pwetan ko. Sumunod ang daing ni Tyson at mura.

“Fuck!” isang basang halik ang iniwan ni Tyson sa collarbone ko bago ako marahang tinulak upang bigyan ng distansya ang may tensyon naming katawan.

Namumungay ang kanyang mga amatistang mata. Ngunit para na iyong dumidilim sa pagpipigil sa sarili. Nilalabanan ni Tyson ang tuksong naglalaro ngayon sa kanyang kailaliman. Kita ko ang pagtaas-baba ng kanyang Adam’s apple.

“I’m sorry. I’m sorry. It’s just that we’re too close and you smell so nice. I cannot help it. Sorry. Please forgive me.”

“Ty–”

“I promised myself that I would only touch you if you became mine again, if you fell in love with me again. So I’m so sorry, love.” aniya at inayos ang leegan ng damit ko na hinila niya kanina.

Di na niya ako pinagsalita pa.

Laglag ang panga kong tingnan si Tyson na umiigting ang panga sa pagpipigil. Did he really mean what he said? But I can feel his thing down below. He’s turned on. 

Nilapag niya ako sa kama at tumayo. Nakita ko ang umbok niya. He is having a boner and he is restraining himself. Tahimik niyang kinuha ang baso ng gatas na nasa bedside table. Binigay niya iyon sa akin at nakatingala sa kanyang tinanggap ko ang baso.

“Drink.” aniya saka hinalikan ang noo ko at dumiretsong banyo.

---

Naging abala ako sa pagtulong sa pagdidilig ng mga halaman dito sa bakuran ni Tyson. Ang laki ng bakuran nakakaawa ang maglilinis at nagdidilig dito. Panay ang suway ng mga tauhan ni Tyson na h’wag daw akong tumulong kasi mapapagalitan sila ni Tyson pero nagpumilit pa rin ako tumulong. Namiss ko rin kasi ito. At saka abala ang mga anak ko sa loob. Nand’yan kasi si Sean. Nag-aaral ang mga bata kaya dito ko na ibala ang sarili ko.

“Mr. Barromeo ako na d’yan.” lapit ni Nate sa akin saka sinubukang agawin ang hose na gamit ko.

Nginiwian ko si Nate saka inagaw ko rin ang water hose pero ang batang ito. Matigas ang ulo. Inagaw din sa akin.

“Hindi na Nate ako na. Kaya ko naman.” Pagpilit ko.

Sa huli nag-aagawan kami ng water hose ni Nate at natatawa na lang ako sa ginagawa ng batang ito. Ayaw din pa-awat! At sa pag-aagawan namin ni Nate ay may narinig kaming malakas na tikhim galing sa likuran.

Paglingon namin ni Nate ay sumalubong sa amin ang makulimlim na mukha ni Tyson. Halos magdugtong na ang kilay at nagdidilim na ang paningin.

Lumuwag ang pagkakahawak ni Nate sa water hose at bahagyang yumuko kay Tyson at tumalikod ng mabilis. Kumunot ang noo ko sa naglakad-takbo na si Nate papalayo.

“Get inside, Cass. Mainit na. At…” umigting ang panga niya at umiwas ng tingin. “magbihis ka.”

Tumingin ako sa sarili na nabasa na pala ang damit ko sa pag-aagawan namin kanina ni Nate. Kumapit na ang manipis kong tshirt sa maliit kong katawan at nanunuro na ang nipples.

Tumaas agad ang temperatura sa pisngi ko.

Nagbihis ako sa taas at pagkatapos kong magbihis ay lumabas ako. Pagkababa ko ay nakita ko si Pike na nakatalikod sa gawi ko at may kausap sa telepono.

“Ms. Barromeo… tsk… Ms. Tanya. Pinapatanong lang ni Don kung maayos ba ang takbo ng negosyo d’yan… Mabuti naman… hmm… just text or call me kapag may problema… no problem… nakakarating… yes he is here… he is very well… goodbye.”

Kumurap-kurap ako. Si Auntie Tanya ba ang kausap ni Pike? Simula nang tumira ako kay Tyson noon ay di ko na siya nakita at pati na ang mga pinsan ko. Si Gretel. Si Aileen. Alam ko na di mabuti ang relasyon namin pero gusto ko rin sila makita. Makumusta. Sila na lang ang pamilya kaya gusto ko silang makita. Kahit na masama sila sa akin noon sila nalang ang natitirang tao sa mundo na kadugo ko maliban sa mga anak ko.

“P-pike.” Tawag ko sa kanya at gulat na napalingon si Pike sa akin.

“Cass, kanina ka pa dyan?”

Nilapitan ko siya at hinawakan ko ang braso niya.

“Sa-sabihin mo si Auntie Tanya ba ang kausap mo? Ang Auntie ba iyon, Pike?” nahuhulang saad ko.

“Cass…”

“Please, Pike.” pagmamakaawa ko.

Bumuntonghininga siya. Kinuha niya ang kamay ko na nakahawak sa kanya at pinaupos niya ako sa couch. Umupo rin siya sa malapit na upuan sa akin.

“Wala akong karapatang sabihin ito sayo, Cass. It’s Don’s bussiness to tell you about it. Pero narinig mo na rin naman ako.” Pumikit siya. “Yes, Cass. It was you aunt.”

“N-nasaan sila Pike? Nasa US ba sila? Nagpakasal na ba ng kano ang pinsan ko?” uhaw sa sagot kong tanong.

Umiling siya.

“Walang nangyaring ganyan, Cass. Your aunt and your cousins are in Palawan. Don bought an island in Palawan and sent them there.”

Naguguluhan ko siyang tiningnan.

“I’ll be damn if Don’s learned about this, Cass. I shouldn’t b–”

“Pike.” Nakikiusap kong wika.

“Okay.” Huminga siya ng malalim. “Don sent your relatives there to be safe. After noong nangyaring pagkasunog ng presinto kung saan nakakulong ang ama mo Cass, si Mr. Travis. Nag-imbestiga kami, si Don. At nalaman namin na si Mr. Paige, remember him?”

Paige? Si Raven?

“Si Raven? Ang gago na iyon?”

Tumango siya.

“Siya ang may pakana sa sunog noon… doon sa presinto kung saan nakakulong ang ama mo, Cass. Hindi namin kung bakit niya iyon ginawa kasi wala namang magkokonek sa ama mo at sa kanya. Tapos nalaman din namin na sunod niyang ipapahamak ang pamilya mo kaya inunahan na ni Don. Don sent your aunt and cousins in Palawan. Sila rin ang pinamahala sa hotel and resort ni Don doon. Alam ni Don na importante ang pamilya sayo kaya nilayo niya ang aunt mo at pinsan dito. At alam mo ba kaya ayaw kang malingat sa mata ni Don noon, Cass? Dahil magiging delikado ang buhay mo. Akala ni Don na kusa ka talagang sumama kay Mr. Paige noon, Cass kaya nasaktan ka niya noon. Don misinterpreted. Misunderstood everything before, Cass. And both of you suffered.”

---

If meron nang nabo-boring-an sa takbo ng story na ito. Ayos lang naman po sa akin na wag niyo na pong ituloy ang pagbabasa sa kwento. Hindi ko po kayo pipiliting basahin ang akda ko. Umalis lang po kayo ng matiwasay at wag mag-iwan ng dumi sa comment section. Ayaw ko po sa rude na reader/s. Ayaw ko po sa mga rude na commenters. Nagm-mute po ako ng reader kung sinuman ang mambabastos sa comment section. Ayaw ko na may nababastos na mamumulat at mas lalong ayaw ko na may reader akong binabastos kaya minu-mute ko. Tumatanggap naman po ako ng suggestions o criticisms about my crafts but do it in private way. Wag iyong pati reader ko binabastos na din. Kahit na maliit lang ang reader/s ko. Pinapahalagahan ko sila. Mahal ko ang (mga) reader/s ko. Kaya kung may mambastos sa kanila di ko iyon papalampasin. I want to build a healthy environment for my reader/s. Ayon lang po.

Thank you for reading!

CHAPTER 37

This chapter is dedicated to all my reader/s. Enjoy reading everyone! 🥰😘

---

Chapter 37

Cassidy Pov

“Hello po, Auntie.” Nanggilid ang luha ko nang makita ko si Auntie Tanya sa screen ng cell phone. Si Auntie naman ay agad na umiyak nang makita ako. Kinaway- kaway ni auntie ang kanyang kamay sa screen habang umaagos ang luha niya.

Hindi maganda ang relasyon namin noon ni Auntie Tanya at ng mga pinsan ko. Pero mahal ko pa rin sila at sila nalang iyong natitirang pamilya ko dito sa mundo maliban sa sarili kong pamilya. Noong nasa Sagada ako ay di ko rin maiwasang di sila alalahanin. Akala ko talaga ay lumipad sila sa ibang bansa dahil may afam nga si Aileen.

Di ko lubos maisip na magagawa ni Raven ito sa akin, sa pamilya ko. Akala ko noon ang bait niya. Akala ko iba siya iyon pala ay lilinlangin lang din ako. Siya pala ang may pasimuno noong sunog sa presinto. Siya ang dahilan kung bakit wala na ang tatay ko. Tapos muntik pang madamay sina auntie Tanya sa kanyang kabaliwan. Atsaka talaga namang naloko niya ako. Nauwi pa iyon sa pagkamuhi ni Tyson sa akin.

“Cassidy, miss na miss na kita pamangkin.” Patuloy pa rin sa pag-agos ang luha ni auntie kaya pati ako ay naiyak na rin.

Nanikip ang dibdib ko sa pangungulila ko kay Auntie.

“Miss na miss na rin kita auntie at pati na po sina Gretel at Aileen.”

Humingos si Auntie.

“Ayos ka lang ba dyan sa bahay ni Don? Ang mga apo ako?”

Tumango ako kay Auntie. “Ayos lang po ako dito, auntie. At ang mga anak ko naman po ay maayos lang din.”

“Gusto kitang puntahan dyan ngayon, Cass. Gusto kitang mayakap. Miss na miss talaga kita… at si Kuya Travis… pero wala na siya.”

“Miss ko na rin po si Tatay, auntie.”

“Cassidy, gusto kong humingi ng tawad sayo kasi wala ako sa mga panahon na kailangan mo ako, noong panahon na kailangan mo ng pamilya, masasandalan. Wala ako. Patawarin mo sana ang auntie Cass sa mga pagkukulang ko. At…” napahagulgol si Auntie. “wala ako sa libing ni Kuya. Wala ako sa tabi mo noon Cass. Wala kami. Sana mapatawad mo ako at maintindihan.”

“Alam ko po auntie. Alam ko na po ang dahilan kung bakit di kayo nakapunta. Oo po. Inisip ko noon na wala kayong paki sa akin dahil di man lang kayo nagpakita sa libing ni tatay pero ngayon naintindihan ko na auntie. Naiintindihan ko na po lahat.”

Humaba ang video call namin ni Auntie. Nagkuwento siya sa buhay niya doon sa Palawan. Sinabi niya rin kung gaano siya ka-thankful kay Tyson. Sa tulong ni Tyson sa kanila at ang pagbigay nito ng pangkabuhayan sa kanila doon. Wala sina Gretel at Aileen dahil nag-aasikaso daw sa mga bisita doon sa resort.

Napalingon ako sa pintuan nang bumukas iyon at nag-uunahan ang mga anak ko sa pagsampa sa kama. Sumunod naman si Tyson na nginitian ako. Gumanti rin ako ng ngiti sa kanya.

“Papadad, sino po siya.” napatingin ako kay Zenver na nasa tabi ko na at nakatingin sa screen.

Nakita kong nanlaki ang mata ni Auntie at napatakip sa kanyang bibig gamit ang kanyang kamay.

“Ang mga apo ko na ba iyan, Cass?” ani Auntie.

Tumango ako.

“Ito po si Zen, auntie, tapos ito naman si Zhuri, at si Zyrho.” isa-isa kong pinakita ang mga bata kay Auntie.

Binalingan ko sila na kumakaway sa camera.

“Mga anak, siya ang lola Tanya ninyo.”

“Hi/Hello, lola!” sabay nilang bati.

“Ang k-kyut naman ng mga apo ko.” si auntie. Lumapad naman ang mga ngiti sa labi ng mga anak ko.

Binigay ko kay Zyrho ang cell phone para maka-usap nila si Auntie at dumaldal naman ang mga bata at kung ano-ano na ang pinagsasabi sa lola nila. Sayang at di nakita ni Tatay ang mga anak ko. Alam kong matutuwa iyong sa kakulitan nila. Sana kung saan man si tatay ngayon ay nakita niya kung paano ko pinalaki ang mga apo niya.

Tumagal ang kanilang usapan at kung di lang na-lowbat si auntie ay di pa matatapos ang kanilang kwentuhan.

“Ako na maghahatid sa kanila sa kwarto nila. Just do your things here.” presenta ni Tyson.

“Sige.”

“Buhat, daddy.” si Zhuri at nakigaya naman si Zenver sa kapatid.

Walang kahirap-hirap na binuhat ni Tyson ang dalawang anak at napatingin ako kay Zyrho na nakatingin lang sa dalawang kapatid na buhat-buhat ng ama.

“Gusto mo buhatin ka ni Papadad, anak?” ani ko sa anak ko.

Umiling si Zyrho at bumaba ng kama.

“No need, papadad. I’m a big boy.”

Bumaba ako sa kama at ginulo ko ang buhok niya at hinalikan ang pisngi. Tumingkayad din ako para isa-isa ko ring mahalikan ang dalawang anak na karga ni Tyson.

Nang lumabas sila sa kwarto, ako naman ay tumungo sa CR para makapag-half bath. Hindi pa rin talaga ako makapaniwala na si Tyson ang lumayo kina Auntie dito para lang huwag silang madamay. Hindi ko aakalain na noon nang inaakala ko na sobrang sama ni Tyson ay nagagawa niya pala iyon sa likod ko. Parang ngayon ko lang lubusang nakilala ang isang Tyson Greg Maranzano.

Matapos kong mag-half bath at magbihis ng pantulog na damit ay lumabas na ako. Agad kong nakita si Tyson na nakatihaya sa kama at parang malalim ang iniisip na nakatitig lang sa kisame ng kwarto niya.

Bumuntonghinga ako at sumampa sa kama. Mabilis akong nagkumot sa binti ko at humiga.

Pinatay ni Tyson ang ilaw at nanatili namang bukas ang lampshade sa gilid niya. Tumagilid ako nang higa, paharap kay Tyson. Hindi talaga maipagkakaila na sobrang gwapo ni Tyson. Nga lang di masyadong ngumingiti pero nakadagdag iyon sa appeal niya. Kaya siguro noon ay di ko rin mapigilan ang sarili kong malunod sa kanya sa kabila ng asal na pinapakita niya. Noon talagang bulag ako. Bulag sa lahat. Bulag na di nakita ang kabutihan niya. Ang galing din niya kasing magtago.

Everything ran smoothly now. Okay na kami ni Tyson. Maayos na ang relasyon namin bilang mga magulang sa mga anak namin. Ngunit di ko pa rin nasasabi sa kanya ang damdamin ko. Hindi ko alam kung paano at saan ako magsisimula.

“You have something to say?”

“Oh!” gulat kong sambit sa biglang pagwika ni Tyson.

Tumagilid din siya ng higa paharap sa akin. Napaka depina talaga ng panga ni Tyson.

“S-salamat pala…”

“For what?”

“Di mo na kailan pang ipagkaila Tyson… ikaw… ikaw ang tumulong kina Auntie noon. Sinabi ni Pike sa akin lahat.”

“Oh, that.” paghinga niya.

Inabot ni Tyson ang mukha ko saka niya kiniskis ang likod ng palad niya sa mukha ko tungo sa buhok ko kung saan sinuklay niya iyon gamit ang kanyang daliri. Kung noon talagang iwawaksi ko ang kamay ni Tyson pero ngayon hindi na at gusto ko rin iyon. Mas lalo ako nahuhulog sa Tyson na nakilala ko ngayon. Hulog na hulog at di na makaka-ahon pa.

“I know how important they are to you. I know how much you value your family, Cass. That is why I did it. I did it for you.“s kompisal ni Tyson at bumaba na ang kamay niya sa leeg ko.

“Bakit di mo sinabi sa akin noon?” mahinang saad ko pero alam ko naman na abot iyon sa kanya.

Di na nakapagpigil si Tyson at umusog na siya papalapit sa akin. Unan ko ang dalawang kamay ko pero inangat ni Tyson ang ulo ko saka niya ako pinaunan sa kanyang braso.

“I don’t know. Before, ang tingin ko… if I tell you about it, I will lose my pose. I knew even before Cass that you hated me. I know that even if you liked me before, there was a space in your heart that hated me. So, why would I tell you? Why would I bother? Before, I was content with just you inside my house. Even if you despise me or hate me, I will become content just seeing you inside my house. And I don’t know why I felt those things before. But now I perfectly understand why. “

“Tyson…”

“I am a very bad person, aren’t I, Cass?”

Bakit ako nahuhula habang tinititigan siya? Bakit habang sinasabi iyon ni Tyson naninikip ang dibdib ko? Tyson is selfish and selfless to himself.

Tumango ako. Yes, he is. Hindi ko iyan itatanggi.

“But can you still accept this bad person who is madly, deeply, and hopelessly in love with you?”

Pumikit ako at tumango kasabay nang paglabas ng luha sa mata ko. Ang mga butil ng luha ko ay diretsong nahuhulog sa braso ni Tyson kung saan ako nakaunan ngayon.

Kinabig ako ni Tyson sa kanya at binaon ang mukha ko sa dibdib niya. Why it took us six years?  Bakit kailangan pang mangyari ang lahat bago ito?

“Sshh!” si Tyson at pinugpog ng halik ang tuktok ng ulo ko.

Nang gabing iyon nakatulog ako habang yakap-yakap ni Tyson. He will always be my home. His strong arms were gently holding me, and I feel secured, loved, protected, and respected. Siguro kahit pa sa lahat ng pinagdaanan at pahirap sa buhay na dinaraanan ko. At papapiliin ako ng buhay na gusto ko. Pipiliin ko pa rin makilala sa Tyson at mahulog sa kanya.

Kinabukasan no’n ay halos di ko mahagilap sa bahay si Tyson. May trabaho daw kasi at ayaw pa-isturbo. May sasabihin lang din naman ako pero bakit ganito pa? Ngayon na gusto ko nang umamin sa kanya. Ngayon ko pa talaga siya di makita.

“Nate, si Tyson?” tanong ko kay Nate nang makita ko siyang nagr-roving sa likod ng bahay.

“Mr. Barromeo,” anito.

“Si Tyson nga, saan?”

“Busy ngayon si Don, Mr. Barromeo. Kung gusto ninyo siyang makausap ay baka sa gabi niyo na iyan gawin.” payo pa niya.

Tumango na lang ako sa kanya at muling pumasok sa bahay. Nakakabagot. Iyong mga anak ko naman ay may klase kasama si Sean sa study room.

Umakyat ako ng kwarto at doon nagpalipas ng oras. Pinakialaman ko iyong mga pictures na nasa drawer ni Tyson hanggang sa ma-bored ako doon. Bumaba lang ako nang maglunch kasama ang mga bata at pati na rin si Sean.

Sa pagkaburyo ko sa bahay ay nang umakyat ako sa silid ni Tyson at nakatulog ako. Iyong mga anak ko rin kasi abala sa pinapanood nilang palabas na halos di na nila ako napapansin. Nakakatampo sa totoo lang.

Nagising ako nang may mga mumunting boses akong naririnig dito sa kwarto.

“No, I will.” boses iyon ni Zen sa namimilit na tono.

“Don’t be stubborn, kuya Zen. Let kuya Zy tie the handkerchief to papadad.”

“Don’t worry, Zen you’ll be guiding papadad when we head downstairs.” si Zyrho.

Minulat ko ang mata ko at nakita ko ang tatlong anak na nasa kama, sa tabi ko at si Zyrho may hawak na panyo.

“Good evening, papadad!” Masaya nilang bati.

Bumangon ako at naghanap ng orasan at nang may makita ako ay halos nanlaki ang mata kong alas siete na!

“Kumain na ba kayo?” nag-aalalang tanong ko.

Ngisi silang tumango sa akin.

“Papadad, can I tie this handkerchief in your eyes?” si Zyrho at pinakita sa akin ang itim na panyo.

“Ano’t pipiringan ninyo ako?” kumunot ang noo ko.

Nagkatinginan ang magkakapatid.

“We just want to play with you, Papadad. Please? We’re so busy with our studies, papadad, that we almost forgot to play with you.” paawa pa ni Zyrho mayamaya.

Duda man ay pumayag ako. Rinig ko namang napa-yes ang dalawa. Kinusot ko muna ang mata ko na bagong gising palang at saka ako tumalikod para mapiringan ni Zyrho. Inayos ko rin ang panyo sa mata ko.

“Okay! Bababa tayo papadad.”

“Ano??” sambit ko.

“Edi! Tatanggalin ko muna itong piring. Naku naman mga anak.” ani ko at tatanggalin ko na sana ang piring sa mata nang pigilan ko ng isang kamay.

“No, papadad. We will guide you naman po, please, papadad. Just this one, please, po?”

Bumuntonghininga ako. Kakagising ko lang galing sa pagkakatulog ko dahil sa sama ng loob ko sakanila tapos ito pa ang bubungad sa akin.

Thankfully naman nakababa kami ng maayos kahit na sobrang tagal. Nagtatalo pa kasi ang mga bata kung sino ang hahawak sa kamay ko.

“You may now take off your blinfold, papadad.” excited nan utos ni Zhuri.

Napahinga ako ng malalim at saka ko tinanggal ang blindfold. Sa gulat ko dahil sa akin nasaksihan nahulog ang panyong hawak ko sa sahig. Laglag ang panga at di makagalaw sa kinatatayuan ko.

Ang buong sahig ng sala ay napuno sa rose petals na kulay pula at may puti rin. Kaya pala mukhang malambot ang inapakan ko kanina dahil pala iyong sa mga petals. Tumataob ang paa ko sa petals. Jusko! Ilang sakong petals ito? Iyong puting petals ay para siyang daanan tungo sa dining namin dito.

“You may now walk on. Just follow the path of white petals, papadad.” anang ni Zen.

Napalunok ako at tumingin sa mga anak kong malaki ang ngisi sa akin.

“H-hindi niyo ba ako sasamahan?”

Sabay silang umiling.

“Go, papadad. Go!” tamalon-talon pa si Zen.

Napatingin ako sa paa ko na tumaob sa mga petals. Hindi ko ata kanyang apakan ang mga iyon.

Huminga ako ng malalim.

Dahan-dahan kong hinakbang ang paa ko. Lumakad ako doon sa puting petals at di ko mapigilang di mapatingin sa paligid. Pinuno talaga ang buong bahay ng rose petals!

Napatigil ako nang makita ko si Tyson na nasa dining area. Iyong dining area dito sa bahay ay mataas ilang isang baitang at doon wala nang petals sa sahig. Nilingon ko ang dinaanan ko at talagang namula ang buong bahay sa napakaraming rose petals.

Nanliit ako nang binalingan ko si Tyson. Nakaitim siya na tux at na nakatayo doon sa gilid ng mesa na may pa candlelight pang nalalaman. Ang mahabang mesa ng dining ay pinalitan ng maliit na kakasya lang ang dalawang tao. The table was very well designed at bote ng alak doon at pagkain.

Nakakahiya na naka-tshirt lang ako at shorts tapos si Tyson ay pormal na pormal.

Si Tyson na ang lumapit sa akin dahil natuod ako at saka kinuha ang kamay ko. Inakay niya ako doon sa dining table kung saan naka-set up ang lahat.

“I’m sorry, Cass. I want to take you somewhere else, but it’s still not safe. That is why–”

Pinutol ko si Tyson sa pagyakap ko sa kanya.

“H’wag kang mag-sorry. Sapat na ’to. Malaking bagay na ito. Ang effort mo.”

Kumalas ako sa pagkakayakap at hinalikan niya naman ang noo ko.

“Thank you, love.” bulong niya.

Pinaghila niya ako ng upuan. Napatitig ako sa white spaghetti na nasa harap ko.

“The kids told me that you like white spaghetti… a-and I try to make you one.” saad ni Tyson.

“Ikaw nagluto nito?” Di makapaniwalang tanong ko sa kanya at naturo ang plato ng spaghetti.

Tyson scratched his nape. Ang cute!

“Yeah.”

Ngumiti ako sa kanya at kinuha ko ang tinidor. Akmang susubo na ako nang pigilan niya ako.

“I… I don’t if it’s edible, love. It’s okay if you can’t ea–”

“Tumahimik ka. Kakainin ko ’to. Luto mo naman, e. Di mo naman siguro ako lalasunin.”

Namangha ako sa lasa n’on. Tamang-tama lang ang pagkakatimpla. Nakita ko si Tyson na di makasubo at hinihintay ang reaksyon at halos di humihinga. Nag thumb’s up ako sa kanya at doon na siya nakahinga ng maayos. Marami namang pagkain sa mesa. Iyong spaghetti lang talaga ang nilantakan ko kasi paborito ko iyon at luto pa ni Tyson.

“Ang mga bata? Tapos na kumain?” tanong ko at sumipsip sa wine sa baso ko. Gusto ko komprimahin dahil baka wala pang kain ang mga ’yon.

“Yeah.”

“Kinuntsaba mo ang mga anak mo, ’no?” untag ko.

“No. They insist on helping me. They want to help their dad.” Nakangiting saad ni Tyson.

Lumabi ako.

“Thank you para dito, Tyson.” sensiro kong saad.

“This is nothing, love. I’ve planned something bigger than this, more extravagant, but the current situation is not good. I still don’t know who’s behind everything that happened these past few months.”

Tumango ako. “Naiintindihan ko, Tyson. Naiintindihan ko.”

Sinundan ko ang galaw ni Tyson nang tumayo siya at tumungo doon sa counter top na nasa loob ng L-shape na kitchen. Pagkabalik niya ay dala na niya ang isang malaking pumpon ng bulaklak. Tulips flower.

I shifted in my seat and faced him when he kneeled in front of me. And offer me a bouquet of Tulip flowers. 

“For you.”

Malapad ang ngiti kong tinanggap ko ang  bulaklak at nilagay ko iyon sa hita ko. Mabigat sa sobrang dami. Napansin ko ang isang letter doon na naka-fold. Kaya kinuha ko iyon at binuksan.

’Cassidy Barromeo, my angel, my love, my rest, and my breath, I have sinned a lot and so much to you.I never thought that this day would come. The day when I can finally say… I found the person whom I want to spend the rest of my life with. The day where I can confidently say, ‘I love you to you’ with no reservations Love, you’re the person whom I can put my life on the line just to protect. I love you so much that I am willing to risk everything that I have to have you.’

Pinalis ko ang luha ko matapos basahin iyon at tiningnan ko si Tyson na nakakuhod pa rin ang isang tuhod sa sahig.

“Can you be mine again, Cass? This time, not as my pet, but as my lover.”

Yumukod ako at niyakap siya. Wala akong paki kung masira man ang bulaklak sa hita ko. Humagulhol ako ng iyak sa leeg niya. I’m so happy. Wala akong pagsisidlan ng kasiyahan ko at napaiyak ako sa sobrang galak.

At sasagutin ko na sana si Tyson nang biglang may mga putok ng baril ang umulan sa loob ng bahay.

Niyakap ako ni Tyson sabay ng pagdapa namin sa sahig. Tyson shifted our position. He is now above me, protecting me like I was a fetus. Humigpit ang pagkakayakap ko sa kanyang katawan nang walang tigil sa pag-ulan ng bala ang loob. Di ko alam kung ano na ang nangyayari sa paligid basta ang naririnig ko lang ay may mga nababasag na at nagpapatakang mga bagay sa sahig.

“Fuck!!!” ang sambit ni Tyson.

---

Thank you to the 3.45k followers who find me worthy of being followed. Thank you for supporting this story from the very beginning up until now. There’s no word that can express how grateful I am to all of you. Of course, thank you for the patience. And happy 67k reads to us!🥰 [Baka naman may fanmade book cover kayo dyan. Wag kayo mahiya i-dm ako sa fb (Amorevolous Encres).]

🥰

Thank you for reading! Don’t forget to vote, comment, and share this story to your friends.

CHAPTER 38

Chapter 3

8

Cassidy Pov

Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko at panay ang sulyap ko sa pintuan, sa labas ng bintana, at sa malaking wall clock na nandidito sa salas ng beach house ni Tyson. Ang lakas ng tahip ng puso ko at pinagpapawisan na ng malamig ang kamay ko. Hindi pa nga nawala ang kaba ko kanina dahil sa pag-atake ng kung sino sa bahay ni Tyson at heto’t nadagdagan pa dahil hanggang ngayon ay wala pa rin sina Tyson. Ang huli lang naming pag-uusap ay iyong pinatakas niya kami nang mga anak niya kasama sina Nico at Nate. Naiwan siya doon sa bahay kasama si Pike. Hindi ko na naman kailangan pang sabihin kung ano ang ginawagawa nila dahil malamang nakipagbarilan din sila doon sa umatake.

Tumayo ako at kagat-kagat ang kuko habang nagmamartsa sa salas. Alas dos na nang madaling araw pero wala pa rin si Tyson. Naiiyak na ako sa pag-aalala sa kanya at kay Pike. Marami pa akong gustong sabihin sa kanya. Gusto ko pang sabihin sa kanya ang sagot ko doon sa tanong niya.

“Mr. Barromeo, maupo muna po kayo.” saad ni Nico sa akin.

Si Nico ay nandidito sa loob samantalang si Nate naman ay nasa labas at nagro-roving. Silang dalawa pinasama ni Tyson sa amin ng mga anak niya.

“Nico wala ka bang matawagan doon para makumusta natin sila. Nag-aalala ako kay Tyson.”

Dismayadong umiling si Nico sa akin.

“Kung meron man din akong matawagan doon Mr. Barromeo alam ko rin naman po na hindi nila iyon masasagot lalo na’t may lumusob sa bahay.” wika niya.

“P-pwede naman siguro ’no?  Na bumalik si Nate doon para malaman natin ang stiwasyon nila?” pagsusumano ko.

Bumuntong hininga si Nico. “Hindi ’yan pwedeng gawin ni kuya Mr. Barromeo. Ang utos ni Don ay dalhin kayo dito at bantayan at protektahan. Hindi kami maaaring gumawa ng hakbang na di alam o utos ni Don.”

Lalong nalugmok ang balikat ko.

“P-pero Nic–”

“Pasensya na rin po, Mr. Barromeo. Ginagawa lang namin ang ano man ang utos sa amin.”

Tumango ako sa kay Nico saka bumalik sa kinauupuan ko at pinagsiklop ang kamay ko saka nagdasal na sana ayos lang sila doon sa bahay. Sana ligtas lang sila.

Napatingala ako sa ikalawang palapag ng beach house kung saan ang mga silid at kung saan din natutulog ang mga bata. Umiiyak din sila. Nag-aalala rin sila sa ama nila at sa kanilang papa Pike. Masaya pa ako kanina. Akala ko ayos na lahat pero sa isang iglap ay kinuha lang ang lahat nang iyon. Naalala ko ang huling pag-uusap namin ni Tyson kanina.

“Nico, Nate bring my family to my beach house in Batangas. I will trust my family’s welfare in your hands.” bilin ni Tyson sa magkapatid. Nandidito kami ngayon sa underground ng bahay na hindi ko alam na mayroon pala nito. Ang underground ay parang gawa siya sa mga bato at ang bawat sulok ay may mga ilaw. Sa dingding din ay may mga armas na naka sabit.

Tumigil ng ilang saglit ang pagpapaulan ng bala sa bahay kaya kinuha ni Tyson ang pagkakataong iyon na dalhin ako isang silid kong saan din ang hagdanan patungo sa underground ng bahay. Doon ko rin naabutan si Pike, Nate, at Nico na karga ang mga anak ko. Si Zenver at Zhuri ay umiiyak. Si Zyrho naman ay nagpupumiglas sa kamay ni Pike na makawala dahil hinahanap kaming dalawa ni Tyson. At nang makita nila kami ni Tyson ay saka lang tumahan ang mga bata.

“Papadad, daddy… I’m so scared.” iyak ni Zenver kaya naman nag-squat si Tyson at niyakap ang anak na humihikbi at nanginginig sa takot.

Si Zhuri naman ay yumakap sa akin at si Zyrho.

“Papadad.” iyak ni Zhuri. Tahimik lang si Zyrho na yumayakap sa akin nang mahigpit.

“Hey, kids. Aalis kayo, okay? You will leave here with your papadad. And kuya Nico and Nate will come with you.” pahayag ni Tyson sa mga anak.

Kumalas ang mga anak ko sa pagkakayap sa akin nang marinig nila ang ama.

“How about you daddy?” humihikbing tanong ni Zenver.

“I will help your papa Pike here, so I will stay.”

“Tyson…” singit ko.

Kinuha niya ang kamay ko. “Take care and the kids.”

Sunod-sunod na iling ang ginawa ko sa kanya.

“Hindi. Sama-sama tayong aalis dito Tyson. Hindi ako papayag na maiiwan ka—kayo dito.” pagmamatigas ko at nagsimula nang magpumatak ang mga luha ko.

“Sshh! I will follow you. I will come after you and our kids.” he console me pero hindi iyon sapat. Umiling pa rin ako sa kanya. Yumuko ako. Ayaw kong may maiwan dito at makipaglaban doon sa mga umatake sa amin. Naririnig ko pa rin ang mga barilan sa taas at natatakot ako. Natatakot ako sa mga anak ko at kay Tyson.

“Ayaw ko.” bulong ko.

Kinulong ni Tyson ang mukha ko sa kamay niya at inangat niya iyon. Kumuyom ang kanyang panga at pinunasan ang luha ko.

“It is not safe here, love. It’s better for you and our ki–”

“HINDI! Hindi nga kayo maiiwan dito. Sabay tayong aalis dito Tyson. Sige na.” pagmamakaawa ko sa kanya pero iniling lang ni Tyson ang ulo niya bilang pagtutol sa sinasabi ko.

“I don’t know how many intruders there are. And I cannot fight back knowing that you’re all here, love.”

Napatili ako at pati na ang mga bata nang biglang may malakas na pagsabok na nagpayanig sa buong bahay.

Niyakap ako ni Tyson at hinalkan sa noo.

“Nico and Nate will be with you. They will accompany you and our kids to my beach house, okay? Don’t worry too much, I still want to hear your answer.” ngumiti pa siya.

Binalingan niya naman ang mga anak namin. Tumayo ang tatlo sa kanyang harap.

“You will walk away from here, kids. Don’t look back, okay? No matter what happens when you get out of here with your papadad and your Kuya Nate and Nico, don’t look back. Be with your papadad, okay? I love you, my angels.” bilin niya sa mga anak at isa-isa silang niyakap at hinalikan.

“I will stay here with you, daddy.” si Zyrho na kinasinghap ko.

“No, son. You’ll be safer when you’re away from here and be with your papadad.” mabilis na agap ni Tyson sa anak.

Pinalis ko ang luha ko at tumayo nang tumayo rin si Tyson. Mas lalo akong natakot at kinabahan sa mga pinagsasabi niya sa mga anak namin.

Pinasuot ng bullet proof vest nina Nate at Nico ang mga bata na saktong kasya rin sa kanila. Parang napaghandaan na rin ito ni Tyson. Binigyan ni Pike ng bullet proof vest si Tyson at si Tyson na ang nagsuot sa akin noon.

Umiiyak ako habang sinusuot niya iyon sa akin. Muli niya akong niyakap ng mahigpit.

“I love you.” bulong niya sa akin bago kumalas.

“Nate, Nico. Take care of my family.” huling bilin niya sa magkapatid at inakay na kami nina Nate at Nico palayo kina Tyson at Pike. Binuhat ni Nico si Zenver, si Nate naman ay buhat si Zhuri na siniksik ang mukha sa leeg nito. Samantalang nahawak ang kamay ko sa maliit na kamay ni Zyrho.

Muli kong nilingon sina Tyson at Pike na kumukuha ng armas na nakasabit sa dingding.

Tumigil ako sa paglalakad. Binitawan ko ang kamay ni Zyrho saka ko tinakbo ang nagawang distansya namin ni Tyson.

“We will not leave anyone alive. Kil–”

Napatigil si Tyson sa pagsasalita nang niyakap ko siya mula sa kanyang likuran at binaon ko ang mukha ko sa likod niya. Ramdam ko ang ang pagka-istatwa ni Tyson.

“Mag-iingat ka.” saad ko.

Huminga nang malalim si Tyson bago kinalas ang pagkakayakap ng kamay ko sa kanyang katawan. Humarap siya sa akin at sinuklay ang buhok ko na tumatakip sa mata ko. Muli ko na naman siyang niyakap.

Tinulak ko ang katawan ko palayo sa kanyang pero nanatiling nakahawak ang kamay sa tela ng damit niya.

Tiningala ko siya. “Promise me. Mangako ka Tyson na susunod ka sa amin nang mga anak mo ng buhay at walang sugat.” saad ko sa kanya habang tumutulo ang presko kong mga luha.

“Love…”

“Mangako ka. Mangako ka Tyson.” pagmamaka-awa ko.

“Hmm. I promise to get out of here alive, but I can’t guarantee the second one, Love.”

“Tyson naman.”

“Love, like I said earlier, I still want to hear your answer. I still want to make more memories with you before I leave this lifetime. And  have another angel from you.”

’Yan ang huling sinabi ni Tyson sa akin na siyang pinaghahawakan ko ngayon. He wants to hear my answer. He wants to make memories with me and our children and have another child. Ibibigay ko sa kanya iyan lahat umuwi lang siya ngayon dito nang buhay at ligtas. Hindi ko ’yan ipagkakait sa kanya lahat basta magpakita lang siya sa akin ngayon. After all, I love him and I am willing to be part of his life again. I know that being with him is dangerous, but I am willing to be in danger with him. Six years of suffering was enough for us. It’s time for us to be with each other.

Parang pumanting ang tainga ko nang may marinig akong mga sasakyan na dumating. Si Nico rin na siyang nakatayo lang sa isang tabi ay napatingin din sa labas.

Agad akong tumayo at tumukbo sa pintuan para pagbuksan iyon nang may kamay na pumigil sa akin. Tiningnan ko nang masama si Nico.

“Mr. Barromeo. Ako muna ang titingin.”

Kinuyom ko ang kamay ko at tumango sa kanya. I know he is just doing his job. He is doing this for our sake.

Si Nico na ang lumabas para sa akin.

“Kuya sina Don na ba ’yan?” rinig kong tanong ni Nico sa kapatid niya na nasa labas.

“I guess.”

Bumukas iyong pintuan at sunod-sunod na pumasok iyong mga tauhan ni Tyson. Halos takasan ako ng dugo sa katawan ko nang makita ko sila. May mga sugat sila. Ang iba may sugat sa binti, sa kamay, sa tagikiran, mga galos sa katawan at sa mukha.

“Sa basement sila dalhin. Nandun ang infirmary.” si Nate at pinasunod iyong mga lalaking sugatan. Iyong may mga sugat sa binti ay inaakay noong iba na di masyadong na puruhan.

Naghintay pa ako kung may papasok ba o may sasakyan pang darating kaso wala na. Tiningnan ko ang mga tauhan ni Tyson na sumunod kay Nate.

“Si Tyson… nasaan siya?” natanong ko.

Iyong isang lalaki na may sugat sa binti ay nilingon ako. “Mr. Barromeo.”

“Si Tyson?”

“Sumunod po sa amin si Don, Mr. Barromeo kaso may binalikan pa sa mansyon kasi may maiwan daw siya.”

Napaupo ako sa sahig. Ano naman ang naiwan niya at talagang binalikan pa niya? Hindi ba niya pwedeng iwan iyon? Gaano ba iyon ka-importante at binalikan pa niya?

“Halika ka na.” rinig kong saad n’ong kasamahan niya.

Muli na naman akong umiyak at humagulhol.

“Mr. Barromeo…” winaksi ko ang kamay ni Nico na humawak sa bilikat ko at patuloy ako sa pag-iyak.

Madami namang tauhan si Tyson bakit siya pa ang bumalik doon sa bahay niya kung may naiwan man siya? Bakit kailangang siya pa?

Hindi ako tumayo sa kina salampakan kong sahig at tinakpan ko lang ang mata kong lumuluha. Hanggang sa may marinig akong boses. Ang boses ng lalaking hinahanap ko.

“Cassidy.”

Awtomatik na humiwalay ang mukha ko sa palad ko at nilingon ko ang direksyon kung saan nanggaling iyong boses.

Nagkukumahog ako sa pagtayo nang makita ko si Tyson nakatayo sa harap ng pintuan. Pinunasan ko ang basa kong pisngi saka lakad-takbo ang ginawa ko para lang malapitan si Tyson.

Tyson smiled and spread his arms for me. Hindi na ako nag-aksaya pa nang oras at niyakap ko kaagad siya. Napaungol siya sa impak ng pagkayakap ko sa kanya.

“Pinag-alala mo ako.” saad ko habang nakataob ang mukha sa kanyang mabasa-basang dibdib. Hula ko ay sa pawis iyon. Sinuntok ko ang likuran niya at napa daing naman siya.

“Bakit ka pa bumalik sa bahay? Bakit di ka na lang dumiretso dito? Bakit kailagan pang ikaw ang bumalik sa bahay? May mga tauhan ka naman.” pagsermon ko sa kanya.

Kumalas ako sa pagkakayakap at nanlamig ako nang makita ko ang bakas ng dugo sa kanyang forearm. Kaya pala siya dumadaing kanina. May sugat siya.

“Ito ang binalik ko sa bahay.” aniya kaya naman lumipat ang nata ko sa kanya at nakita kong may kinapa siya sa kanyang bulsa.

Napapikit ako sa mata ko. Ang sonogram ng triplets. Susuntukin ko na naman sana siya nang makita ko ang sugat sa kanyang balikat.

Hindi ko na pinansin pa ang sonogram sa kamay niya at hinawakan ang kamay niya saka ko siya hinila.

“W-wait. Where are we going?” tanong niya kahit na nagpatianod naman sa akin.

“Sa infirmary gagamutin natin ang sugat mo.” sagot ko sa kanya.

Napatigil ako nang humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko sa mahina akong hinila.

“Puno ang infirmary.” saad niya.

“Papaano iyang sugat mo?” tanong ko.

“Upstairs. I have a first aid kit in my bathroom.” aniya at hinila ako sa taas.

Ang kwartong tinutukoy niya ay nasa tabi lang ng kwartong inu-ukupa ng mga bata. Pumasok kami sa isang panlalaking kwarto na kulay puti at pinatingkad ng kulay itim mga gamit. Nakita kong kulay itim na bedsheets pero puti naman ang beddings n’on. It was a king size bed. May lampshade rin sa bawat gilid n’on.

Hinala na ako ni Tyson sa bathroom at bumungad sa akin ang napakalaking toilet and bathroom.

Pinakawalan ni Tyson ang kamay ko.

Puti at brown naman ang pinagsama dito sa bathroom at ang dingding naman ay herringbone tile pattern ang nakalagay na tiles. Sa isang banda ay parang may cupboards at doon kinuha ni Tyson ang first aid kit.

Nilagay niya iyon sa for his-and-her na sink na may malaking salamin sa likod. Lumapit ako sa kanya at ako na ang bumukas noong kit. Kompleto iyon at di pa nagagamit.

Pinaharap ko siya sa akin at ako na ang nagtanggal sa butones ng suot niyang sleeves. Tumingkad ako upang maingat kong matanggal iyon nang natapos kong tanggalin ang mga butones.

“Ay!” sambit ko sa gulat nang bigla akong binuhat ni Tyson gamit ang isang kamay niya na walang sugat para mai-upo doon sa sink, sa tabi noong kit.

“H’wag ka ngang gumalaw-galaw.” sermon ko sa kanya  at tuluyan ko nang hinubad sa kanya long sleeves niya.

“I’m sorry.” kalmado niyang saad.

Tiningnan ko ang sugat at nakahinga ako nang maluwag na hindi iyon malaki.

“Anong nakasugat sayo?” tanong ko habang nililisan ang kanyang sugat.

“Bullet.” maiki niyang sagot.

Nagpukos ako sa paglilinis ng kanyang sugat. Hindi naman ako maalam doon pero ang ginawa ko lang ay ang lagi kong ginagawa kapag nasusugatan ang mga anak ko noon.

Naaasiwa ako nang ramdam na ramdam ko ang titig ni Tyson sa mukha ko. Kumuha ako ng betadine at naglagay sa bulak saka siya saglit na tiningnan. Nakakapaso na ang titig niya.

“May problema ba?”

“Hmm, your eyes are swollen.” turan niya.

“Dahil sayo.” paninisi ko sa kanya.

“You’re worried?”

Tumigil ako sa pagdampi noong bulak sa sugat niya at tiningnan ko siya sa mata. Kahit na nakaupo na ako sa sink ay kailangan ko pa ring tingalain ang mukha niya.

“Oo naman.”

“Why is that?” mabilis niyang tanong.

Tumabol ang puso ko. At naibaba ko ang tingin ko sa kanyang katawan na umiigting. His massive chest is heaving and his abs below is glistening due to his sweats.

“Bawal bang… m-mag-aalala sa taong… mahal mo.” wika ko habang nasa baba ang mata. Hindi ko na ata kayang tingnan siya sa mata.

Pinaghiwalay ni Tyson ang binti ko at saka siya pumagitna doon. Tinungkod niya ang kanyang dalawang kamay sa bawat gilid ko at niyuko ako. Saglit niyang inangat ang ulo ko sa pamamagitan ng pagtaas sa baba ko.

His eyes are full of mirth. Happiness is dancing in his amethyst orbs.

“What is it again?” malambing niyang tugon.

“Sabi ko… bawal bang mag-alala sa taong mahal mo.”

“Who do you have feelings for?” malamyos niyang tanong at binaba ang kamay. Binalik niya iyon sa pagtukod sa gilid ko at halos maduling na ako sa lapit ng mukha niya sa akin.

Ang mainit niyang hininga ay tumatama na sa ilong at upper lips ko.

Napiga ko ang bulak sa kamay ko.

“Sayo.” hinga ko.

“Again?”

Napakagat labi ako. Uminit ang pisngi ko.

“Sayo… at ikaw ang mahal ko… noon pa man.”

“I love you. I love you, too, love. Mahal din kita.” litanya niya.

“Gusto mong marinig iyong sagot ko diba?” anas ko at maingat na humawak sa balikat niya.

“Hmm.” tumango siya.

“Payag na ako. Iyo na ulit ako.”

He heaved.

“I can’t be more happy, love.” namamaos saad niya na para bang hinugot pa ang boses sa kinailaliman ng lalamunan niya at hinalikan ang tungki ng ilong ko. “Thank you.” bulong niya.

“Alam kong marami na akong nasabi na masama sayo, Tyson. Naka pagbitaw na ako ng mga masasakit na salita sayo. Halos sinumpa na kita sa galit ko sayo. At inaamin kong naisip ko na rin na mawala ka na sa buhay ko pero… ang totoo… galit ako sayo kasi kahit na sa lahat ng ginawa mo… mas pinipili ka pa rin ng puso ko. Kahit na anong puot man ang nararamdaman ko ikaw pa rin ang mahal ko. Siguro tanga na ako para mahalin ka pero tanga na kung tanga dahil pipiliin pa rin kita. Sayo ako masaya Tyson. Sayo ako ligtas kahit na alam kung delikado sa piling mo.” pinalis niya ang luhang dumaloy sa pisngi ko.

“Hindi ako hihingi ng tawad sa mga nasabi ko sayo noon, Tyson. Kasi lahat ng iyon. Gusto kong isumbat sayo. Iyon ’yong mga naipon sa dibdib ko na gusto kong sabihin sayo. Kaya di ako hihingi ng tawad doon. Pero gusto kong bawiin iyong sinabi ko sayo noon na di kita kailangan sa buhay ko.” Nagtagpo ang mga mata namin nang tingnan ko ang mata niya. “Kasi kailangan kita, Tyson. Kailangan kita sa buhay ko at sa mga anak natin.” Tumulo muli ang luha sa mata ko at sinalo iyon ng mga labi ni Tyson. Napakagat labi na naman ako.

“Goddammit!” mura niya habang ang labi ay na nanatili sa pisngi ko.

“I want to kiss you, love. I want to own you.”

My heart thumped in excitement and longingness.

Dumiin ang pagkagat ko sa labi ko dahil sa sinabi niya.

“I want you, too.”

“Shit!” mura ni Tyson at hindi na nagpatumpik-tumpik pa at hinalikan ang labi ko.

CHAPTER 39

Chapter 39

{

WARNING: MATURE CONTENT

! Kung maselan kayo sa ganitong tema ay mag-skip muna kayo. Maraming salamat po! }

---

Cassidy Pov

“Shit!” mura ni Tyson at hindi na nagpatumpik-tumpik pa at hinalikan ang labi ko. Awtomatik na pumikit ang mga mata ko sa kanyang halik.

“Uhh,” ungol ko sa biglaang pagsugod ni Tyson sa labi ko. Di ko naman inaasahan ang malakas na pwersa niya nang halikan niya ako. Ang mga labi pa lang namin ang nagtatagpo at ramdam ko ang pananabik ni Tyson. Naririnig ko pa ang pagtagis niya sa kanyang ngipin na parang nagpipigil na huwag maging mapusok.

Nang igalaw niya ang kanyang labi sa akin ay tuluyan ko nang mabitawan ang bulak sa kamay ko at napahawak ako sa kanyang balikat. Ang isa ko namang kamay ay napahawak doon sa braso niya na walang sugat.

Tyson is nibbling and playing with his tongue on my upper lip. Sometimes he would bite it and then massage it with his lips. And I also do the same to his lower lips. I tried to mimic the movement of his lips, but his kisses, bites, and kisses are more dominant than mine. I feel like a beginner at his kisses.

“Uhm.”

I wound my arms around his neck when he slipped his firm, hot, and sweet tongue inside my mouth. Mahigpit ang kamay kong yumakap sa leeg ni Tyson nang magsimula na siyang humalughog ang loob ng bibig ko.

Sa halik lang ni Tyson. Alam na alam ko ang pananabik niya. Sa mga halik na binibitawan niya ay parang pinaparating niya sa akin kung gaano siya kasabik sa akin at gaano niya ito namiss.

Our tongues are like swords fencing with each other. I swallowed my and his saliva and moaned in between our entangled tongues. Tyson’s hand started to get restless and naughty. Ang isang kamay niya ang pumasok na sa loob ng tshirt ko at paulit-ulit na pinapalandas sa tagiliran ko. Nakikiliti ako. Habang ang isa naman ang dumapo doon sa pwet ko at minamasahe ako doon.

Napaigik ako nang pinang-gigilan niya ang lips ko at kinagat niya iyon bago niya pinakawalan ang bibig ko. May laway na tumulo galing sa akin nang maghiwalay ang bibig namin sa isa’t isa at kapwa kami naghahabol ng hininga.

Nilagyan ni Tyson ng distansya ang katawan naming dalawa at ngumiti siya sa akin habang malalalim ang hiningang pinapakawalan kagaya ko. Niluwagan ko ang pagkakayakap ko sa leeg niya pero nanatiling nakasampay ang mga kamay ko sa kanyang mga balikat. Pinunasan niya ang gilid ng labi ko kung saan tumulo iyong laway ko.

“I couldn’t get enough of you, love.” paanas niyang wika sa akin. “I really want you. I want to take you right now.” pagpapakatotoo niya sa akin at napapisil doon sa tagiliran ko na parang nangigil. Ang kamay niya naman na nasa pwet ko ay panaka-naka akong pinipisil doon. Kaya nga nai-aangat ko ang isang pwet ko dahil sapo niya ako doon.

“May sugat ka.” may pag-aalala kong tugon sa kanya at sinulyapan ko ang sugat niya. Mabuti at di iyon dumugo.

“It’s just a scratch.”

Kinurot ko ang likod niya. “Bala ang naka-sugat sayo. Paano kung dumugo ’yan?”

“This is not my dominant hand, love. Besides, hindi naman ito nag ipapasok ko sayo.”

“TYSON!” sigaw ko sa kanya at nasampal ang likod niya. Kaso tinawanan niya lang ang pamumula ko dito sa harap niya.

“What? I’m just stating the fact here?” natatawa pa rin niyang saad at muling nilapit ang katawan sa akin at mas pina-akap pa ang mga braso ko sa leeg niya. Diniin niya ang kanyang katawan sa akin at nanlaki ang mata ko sa naramdaman ko sa baba.

Bilog ang mata ko sa kanya at binagsak ko ang mata ko sa baba. Iyong umbok sa harap niya ay tumutusok na rin sa akin.

Umusok ang tainga ko at ang naramdaman kong pag-init sa leeg ko ay naglakbay sa mukha ko. Pati na ang katawan ko ay iminit dahil doon.

“I’m turned on, Love. And I know you are too.”

“H-hindi ka ba pagod? Mahaba ang labanan ninyo.” bulong ko sa kanya. “At may sugat ka pa.” dagdag ko.

“I can still take you 24/7, love.”

Ngumuso ako sa kanya. Nagbibiro ba siya? Anong pinagsasabi niyang 24/7?

“Seryoso ako dito.”

“I am too, love. Have I ever told you, love, that I can work for three straight days without sleeping?” saad ni Tyson sa akin saka kiniskis ang harap niya sa akin.

Mahigpit kong inipit ang labi ko sa isa’t isa upang mapigilan ang ungol ko.

“To.. totoo?” halos naging ungol ko na iyong turan sa kanya.

“Yes. Pike knows that.”

“Nag-aalala kasi… ahh, nghh.” Naungol ko nang hinapit ni Tyson ang baywang ko at mas diniin ang katawan ko sa kanya saka giniling ni Tyson ang harap niya sa akin. “Tyson…” hinga ko dahil nararamdaman ko na ang pagkabasa ko sa ilalim ng brief ko.

“What is it, love?” aniya at hinila niya ang leegan ng damit ko para ma-expose ang collarbone ko. Dumukwang siya doon at kinagat niya ako doon bago dinilaan.

Halos manginig ang buong pagkatao ko at naramdaman ko ang mas lalong pananabik ng kaselanan ko sa kanya. Sinasadya niya ito. He purposively doing this to escalate the heat and tension that we’re feeling right now.

“S-sinasadya mo ito, Tyson. Nghh… ahhh…” sumipsip siya doon sa balikat ko at pinalandas niya ang dila doon sa balikat ko at pa-akyat sa leeg ko at pabalik. Nilliligo niya ang leeg ko sa kanyang laway. Saka pasimpeng sumisipsip sa balat ko.

Matunog niyang pinakawalan ang balat ko at namumungay ang matang tiningnan ako. Punong-puno nang pagnanasa ang kanyang amatistang mata.

“Can I take this off?” pagtukoy niya sa damit kong natabingi niya dahil sa kanya.

Tiningnan ko ang sarili ko bago siya tiningnang muli at sumagot.

“Ohm!” Tumango ako sa kanya at hinayaan ko siyang hubarin ang tshirt ko.

I raised my hands in the air when he pulled my tee over my head and put it beside me before his lips slumped on my neck.

Nanginig ang kamay ko nang sipsipin ni Tyson ang leeg ko at mahina akong kinakagat doon. Sipsip. Dila. Kagat. Sipsip. Dila. At kagat. Iyan ang ginagawa ni Tyson sa leeg ko at napapakamot na lang ako sa likod niya saka tinitingala ko ang ulo ko upang bigyan siya ng mabuting espasyo at mahinang napapahalinghing na lumulukob sa loob ng malaking banyo.

Bumaba ang kanyang labi sa collarbone ko at paulit-ulit na pina-pak ang buto ko doon saka naman siya lumipat sa kabila. At kung ano man ang ginawa niya sa kabila ay ’yon din ang ginawa niya sa isa. Walang pinalampas ang bibig at dila ni Tyson sa harap ko. Nagmimistula siyang gutom at uhaw na tao. Simula sa leeg pababa sa dalawang naninigas kong utong ay binabasa niya ako sa kanyang sariling laway.

Lumipat ang kamay ko sa ulo ni Tyson at doon ko siya sinabunutan nang ipasok niya ang isang utong ko sa kanyang mainit na bibig kasabay n’on ang pagkanta ko sa kanyang pangalan sa ere.

“T-tyson… hmm, ahhh… ohh! H’wag m-masyadong kagatin… nghh.” Hindi ko alam kung naiintindihan pa ba niya ako.

Naalala ko noon kung gaano siya sumipsip ay kumagat doon sa utong ko at sumasakit ang dibdib ko kinabukasan n’on at ayaw ko noon. May mga bata baka kung ano na ang isipin nila kinabukasan kapag nagkataon. Malilikot pa naman ang mga iyon.

Parang bata si Tyson na uhaw na uhaw sa gatas at sumuso lang siya nang sumuso doon. Nakakabaliw ang mga mababasang tunog na nililikha ng kanyang bibig doon sa utong ko.

Nakadagdag iyin sa kamunduhang pagnanasa ko.

“Uhm.” Ungol ni Tyson habang sumisipsip doon sa tumatayong utong ko.

Binaba ko ang tingin ko sa kanyang at nakita kong seryoso siya doon sa paglalaro niya sa akin. Pati na ang isa niyang kamay na pinipiga ng mahina ang maliit na utong ko gamit ang hintuturo at hinlalaki niya. Ramdam ko na ang pagkabasa ko sa ilalim at mas nadagdagan pa iyon. Kumukuha na lang ako ng suporta sa kanyang likod. At takot oa rin ako sa kanyang sugat na masagi ko.

Tiningala ako ni Tyson habang nasa loob pa rin ng bibig niya ang utong ko at parang bata na nag-ienjoy doon. Wala man siyang nahi-hithit na kung ano sa utong ko pero suso pa rin ng suso.

Ngumiti pa siya sa pagitan ng pagsuso sa akin. Tiningnan ko siya kung paano nilalaro noong malambot ngunit umiigting niyang dila ang tetilya ko. Parang aso lang na dinidilaan ang utong kong namumula. May nararamdaman na akong sakit mula sa pagsuso niya at kagat pero di ko naman siya kayang patigilin sa ginagawa niya.

“You taste so nice, just like before, love.” saad niya bago muling binalikan ang bibig ko upang bigyan din iyon ng atensyon saka bumaba na naman ang bibig tungo sa kabilang utong ko at pinaligaya rin ako doon gaya ng gingawa niya sa kabila ngayon-ngayon lang.

Nang pagsawahan niya ang dalawang tetilya ko ay bumaba ang kamay niya pinugpog niya rin ng halik ang bawat parte ng tiyan ko. Iyong mata kong nakapikit ay naimukat ko nang tumigil si Tyson sa kakahalik sa akin doon sa baba.

“Tyson.”

Tumingin siya sa akin at nahabag ako nang makita ko siyang namumula ang mga mata at may mga luhang namuo doon sa kanyang amatistang mata.

“Love…” usal ko.

Pumikit siya at kasabay n’on ang pagtulo ng mga luha niya.

Bumagsak naman ang mata ko sa kamay na humaplos doon sa belly ko kung saan iyong peklat kung saan lumabas ang tatlo.

“Is this where they came from?” malumanay niyang tanong sa akin.

Kinagat ko ang labi ko at tumango sa kanya. Pinunasan ko ang mga luha niya gamit ang kamay ko.

“It must be too painful for you, love.”

Tumango ulit ako sa kanya.

“I’m sorry. I’m sorry for letting you experience all those things without me by your side. I’m such an asshole, Love. I’m sorry.”

Inangat ko ang katawan ko para gawaran siya ng halik sa kanyang labi bago ko pinunasan ang luha niya.

“It’s okay. The next time na magka-baby tayo nasa tabi na kita, diba?”

“Definitely.” anas niya at muli akong siniil nang halik asabay ng pagbuhat sa akin.

Naigapos ko ang mga binti ko sa kanyang baywang at tinampal ko ang likod niya upang pakawalan ang bibig ko.

“What?” tanong niya agad nang magkalayo ang mga labi namin. Kitang-kita ko ang basang-basa na ang labi niya at di na rin ako magugulat kong pati na rin ang akin.

“Ibaba mo ako. May sugat ka.”

Napasilip siya sa kanyang sugat bago ako tamad na tiningnan.

“I told you, love. It’s just a scratch.” untag niya at pinisil ang dalawang umbok ko na hawak-hawak niya.

Di niya talaga ako binaba at tumungo kami sa shower room saka binuksan niya ang shower. Sabay kaming nagpabasa doon. Tumatama ang tubig diretso sa batok ko.

Binaba niya ako sa sahig at agad na hinawakan ang hem ng shorts at brief ko at sabay na binaba at tinapon. Agad na nakawala ang pagkalalaki na tayong-tayo.

Niluhod ni Tyson ang dalawang tuhod niya sa harap ko at yumanig ang mundo ko nang pinatakbo ni Tyson ang palad niya doon sa kahabaan ko.

Binigyan ako ni Tyson ng isang sulyap bago niyakap ang kamay sa pagkalalaki ko at walang pag-aatubili akong sinubo.

“Hmm, ahhh, Tyson.” ungol ko at kumapit sa buhok niya.

Buong-buo niya akong sinubo. Walang tinira! Hindi pa siya nakontento doon at napahiyaw ako nang isampay niya ang isang binti ko sa balikat niya at nagsimula nang umulos ang kanyang ulo na nagpanginig lalo sa katawan.

Napapatingala ako sa shower at impit na napapaungol. Hindi ko na rin mapigilang di sunduin ang bawat taas-baba ng kanyang ulo.

“Tyson, Tyson, Tysonnnhhh, hmm, ahh,” litanya ko.

Gusto-gusto ko iyong tumatama na ang ulo ko sa kanyang lalamunan. Nakakabaliw. Iba ang hatid noon sa akin.

“Tyson, bilis… b-bilisan mo pa-ahhh… malapit na ako.”

Nanginig ang binti kong nakasampay sa kanyang balikat.

“Uhmm, uhmm, hmmm.”

“Tysonnnn,” mahaba kong ungol nang marating ko ang rurok at sumabog ako sa bibig ni Tyson.

Tiningnan ko si Tyson na nakailang lunok bago pinakawalan ang pagkalalaki ko. He licked the excess cum on the sides of his lips.

Binaba niya ang binti ko.

Tumayo siya at kinalas ang sinturon niya. Tinulungan ko siya sa paghuhubad niya doon.

Napalunok ako nang tuluyan nang makawala ang alaga ni Tyson. Di ako makagalaw sa ilalim ng shower habang nakatitig ako doon. It was already big before at mas lumaki ata iyon ngayon. Ang lakas nang loob kung magkaroon ulit ng anak pero natakot naman ako kakatingin lang sa kanyang nagmamayabang na pagkalalaki. Humaba at tumaba iyon.

“Love.”

Naingat ko ang tingin ko kay Tyson.

“Na…” binaba ko ulit ang mata ko sa ari niya. “Natatakot ako.”

Malamig ang tubig na nanggagaling sa shower pero uminit ang leeg at pisngi ko nang narinig ko ang malutong na tawa ni Tyson at sabay na hinapit ang katawan ko sa kanya. Nagpailalim na rin siya sa shower.

Tumusok iyong naninigas at galit niyang alaga sa puson ko.

“Tyson kasi–”

“It fit before, love. Always remember that.”

Yumakap ako sa mainit niyang katawan at bulong sa malapad niyang dibdib.

“L-lumaki ka.”

“Fuck!” mura niya. “Come here. Let me get you ready.” untag niya at napaigtad ako nang pinasok niya ang hintuturo sa butas ko.

“T-tysonn!” umangat ang paa ko. Nanginginig ang katawan ko. Nakakapanibago. After six years ngayon ko lang ulit ito mararanasan. Naiipit ng butas ko ang kanyang daliri sa loob ko.

“Relax.” bulong niya at pinapak ang leeg ko at balikat. Ang hilig niya sa leeg ko at balikat. Baka kung ano na ang hitsura noon.

Sinubukan ko ang inhale, exhale exercise para matulungan si Tyson at gumana iyon. Napakalmot ako sa likuran niya nang dinagdagan niya ng isa pang daliri ang loob ko. Kinagat ko ang dibdib niya sa pagpipigil na h’wag umungol.

Nakakadagdag init din na tumatama ang pagkalalaki niya sa puson. Hindi ko alam kung ano ang sumapi sa akin at bumitaw ako sa pagkakayakap ko sa kanya saka niyakap ang kamay ko sa kanyang pagkalalaki na galit. Hindi nagtagpo ang daliri ko doon. Kaya naman ginamit ko ang dalawang kamay ko upang mahawakan ko siya ng mabuti at mapaglaruan. Tinaas-baba ko doon ang kamay ko at hinihimas ko rin ang namumulang ulo niya sa baba. Napakasarap laruan noon.

“Shit! Love,” anang ni Tyson at napatigil sa kakapak sa balikat ko nang mas ginalingan ko pa ang pagtaas-baba ng kamay ko sa kanyang pagkalalaki.

Nasakal ko ang kahabaaan ni Tyson at napasigaw nang naramdaman ko ang tatlong daliri na pumasok sa butas ko. At walang awa na iyong nilalabas masok ni Tyson sa loob ko. Sa haba ng kanyang daliri ay parang may natatamaan na siya sa loob ko na nagpadagdag sa aking pagnanasa. Nakakapanlambot sa tuhod.

“Ahh, ahh, ahhh, ahhhh.”

Ni hindi ako makapagpukos sa sariling ginagawa dahil sa kanya.

Pinatay ni Tyson ang shower at naririnig ko ang mababasang tunog ng mga daliri niys na lumalabas-pasok sa akin.

“Stop.” ani Tyson.

Kunot noo ko siyang tiningala pero di ko pinapakawalan ang alaga niya.

“Turn around. Hands on the wall.” utos ni Tyson sa akin.

Biglang umalingaw-ngaw sa utak ko iyong sinabi ni Owell sa akin.

‘At kung di man mapigilan condom-condom din pag naalala ninyong importante din ang may proteksyon iba pa naman si Tyson tumira. Isang putok tatlo ang lumabas.’

‘At kung di man mapigilan condom-condom din pag naalala ninyong importante din ang may proteksyon iba pa naman si Tyson tumira. Isang putok tatlo ang lumabas.’

‘At kung di man mapigilan condom-condom din pag naalala ninyong importante din ang may proteksyon iba pa naman si Tyson tumira. Isang putok tatlo ang lumabas.’

Parang nakikita ko ang mala-demonyong mukha ni Owell habang sinasabi iyon.

“Love?”

“U-uh?”

Instead he guide my body to turn around. I push hand on the wall and waited for Tyson. Anticipation and excitement filled over my body. Ang condom? Next time na lang siguro?

“T-tyson… h’wag m-mo nang i-iano sa loob.”

“Hmm.” Nonchalant niyang ugong.

“Lift your butt for me a lil bit, love.”

Sinunod ko ang gusto ni Tyson at halos mawala ang ulirat ko nang pumahid ang ulo ng kahabaan ni Tyson sa kumikiwal kong butas.

“Uhhmm.”

Mahigpit kong kinagat ang labi ko.

“A-ahhhh, T-tysonnnn!” naisigaw ko nang pumasok si Tyson sa akin. Tumingin ako sa likod at nakita kong binaon ni Tyson ng buo ang mahaba, mataba, at galit niyang pagkalalaki sa akin.

Mariin akong napapikit at kumapit sa wall nang umulos ng isang beses si Tyson. Para akong nahihiwa! Nayuko ko ang ulo ko. Tumirik ang mata ko nang sunod-sunod na siyang umulos sa akin. Punong-puno ang loob ko sa kanya. At nanlaki ang mata ko nang makita ko sa tiyan ko ang umbok. Umaabot sa tiyan ko ang pagkalalaki niya!

“Fuck this! It feels so nice to be inside you again, love.” si Tyson at umuulos ng walang awa sa akin.

Humawak siya sa baywang ko saka sagad na sagad na umuulos. Tumatama na ang pwet ko sa kanyang harap! Lumihikha iyon ng mababasang ingay na nagpataas pa lalo ng pagnanasa namin ni Tyson sa isa’t isa.

“Ahh, ahhh, ahhh, ahhh, ahhh!” ungol ko sa bawat hugot at baon ni Tyson sa pagkalalaki niya sa akin.

“Hmm, ahhh! Fuck! You’re very tight and hot inside, love. Dammit! I cannot get enough of you.” litanya niya habang nilalabas-masok ang ari sa akin.

“T-ysoonnn… ahhh… m-malapit na ako.”

“Yeah. Let’s come together, love.”

Isang saglit pa ay nauna na akong labasan ni Tyson at pumulandit ang katas ko sa tiles. Ramdam ko ang paghugot ni Tyson sa kanyang pagkalalaki sa akin at naramdaman kong may umulan na mainit na likido sa likuran ko.

Lumingon ako doon at nakita kong parang pinaulan ni Tyson ang katas niya sa likod ko. Iyong parang gatas niyang tamod ay parang ihi na lumabas sa kanya!

Nahuli kong nakatingin sa akin si Tyson.

“Round 2?”

“May sugat ka.” gasgas kong rason. Oo may sugat pero nagpa-ano naman ako dito sa shower room.

“Hahaha!”

“TYSON!”

Iyong malagkit-lagkit niyang katas sa likod ay kinalat niya sa likod ko gamit ang kamay niya.

“Let’s do it one more time, love in our bedroom.” pagmamakaawa niya at bumigay naman ako kahit na may sugat siya.

CHAPTER 40

Chapter

40

Cassidy Pov

Gumuguhit ng maliliit na bilog ang daliri ni Tyson sa hubo’t hubad kong katawan na nasa ilalim ng makapal na bedsheet (another bedsheet since nabasa iyong isa kanina sa ginagawa namin dito and God knows anong ginawa namin ni Tyson). Ayaw ko na lang na i-narrate pa dahil hanggang ngayon ramdam ko pa rin ang mga naghahalong emosyon sa katawan ko. Pinaghalong kilig, sarap, sakit, at pangungulila.

Ilang oras lang siguro ang naitulog ko at nagising naman din kaagad ako. Gising iyong diwa ko pero hindi pa ako dumidilat. Lihim kong dinadama ang banayad na haplos ni Tyson sa buhok ko at ang panaka-naka niyang pagpatalak ng halik sa noo at ulo ko. Saka iyong isa niyang kamay na nasa ilalim ng kumot namin ay kinikiliti ako sa pamamagitan ng pagguhit doon ng mga maliliit na bilog. Nanindig nga ang balahibo ko sa bawat landas ni Tyson sa kanyang mga daliri.

Naisiksik ko ang katawan ko kay Tyson at hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa kanya. Di ko aakalain na darating ang araw na ito. Di ko aakalain na darating ang araw na yayakapin ko ulit si Tyson nang walang takot at pangamba. Hindi ko aakalain na darating ang araw na magkakasama kami sa iisang kama at magkayakap. Nakakakot tuloy ibuka ng mga mata ko. Baka kasi paggising ko mawala na ang lahat ng ito. Baka mawala itong nag-uumapaw na saya ko ngayon.

Simula nang tumakas ako sa bahay ni Tyson noon. Di ko na inisip na na magkikita ulit kaming dalawa. Di ko na inisip pa na iyong pagmamahal ko sa kanya na akala ko ay nabaon ko na sa limot. Pero heto ako. Ngayon. Nasa bisig na ulit na niya ako.

Yes, I may hate Tyson, but my heart will always come back to where it is. I disliked him before. I hate him. I loathe Tyson. But I’m also drowning in him. My heart and soul will always find their home—in Tyson’s paradise.

Naramdaman ko ang paghigpit ni Tyson ng yapos sa maliit kong katawan. Napangiti ako nang maramdaman ko ang init ni Tyson na parang nagt-transfer sa sa malamig kong katawan. Ang sarap sa bisig niya. Ang sarap ng yakap niya. Ang sarap piling niya. Hindi na ata ako sasaya ng ganito ulit sa buhay ko. Si Tyson lang talaga ang kaya akong pasayahin ng ganito.

“Love?” bulong ni Tyson sa tuktok ko pero di ako sumagot sa kanya.

Siniksik ko ang ulo ko sa dibdib niya na malakas ang kabog at umaalingasaw ang init niya. Hubad din naman siya pero mainit ang temperatura niya di kagaya sa akin na nilalamig. Gusto kong inipitin si Tyson ng yakap kaso alam ko naman na di ko iyon kaya. Siya pa siguro itong iipit sa akin sa bisig niya.

“Aren’t you hungry, love?” muling wika ni Tyson at doon ako napadilat sa mata ko.

Tumambad naman agad sa akin ang malapad at maputing dibdib ni Tyson saka iyong nipple niyang nanunuro na kulay pink. There was something inside me that urged me to kiss those pink buds on Tyson’s chest. It was just inches away from my mouth, and I could not take my eyes off of it. I involuntarily licked my lips when I felt my mouth salivate at the view in front of me. It was already too late for me to retract my mouth away from Tyson’s tit when I already sucked it— lick a thirsty baby. 

I sucked him like a baby suckling his mother’s breast for milk. It was bland, no, a little bit salty actually, but my brain was sending something within my mind. Kasi pakiramdam ko ang sarap n’on. Ang sarap supsupin ng ng naninigas-nigas at may pagkalambot na tetilya ni Tyson.

“Shit! What a fucking nice good morning greeting it is, love. Dammit!” anas ni Tyson at napapasabot sa buhok ko habang walang tigil akong kaka-supsop sa utong niya. Nagugustuhan ko iyon.

“Uhm!” ungol ko sa pagitan ng dibdib niya.

“Fuck this! Fuck that sinful mouth of yours, love. Ahh, shit, yeah! Like that love. Suck me like that. Goddammit!” pagmumura ni Tyson. Mas ginalingan ko pa tuloy dahil sa naririnig kong mga litaniya ni Tyson. 

Lumandas ang laway ko nang pakawalan ko ang utong ni Tyson. Ang dating pink ay naging pula sa kaka-suso ko. Para pa iyong namaga ng konti.

Akmang pupunasan ko na sana iyong may laway ko ng dibdib niya nang bigla niya ako pinatong sa kanyang ibabaw.

“Tyson ang sugat mo!” pagalit kong untag. Napasilip ako doon pero nakita kong may dressing na iyon. “Sinong nag–”

“Me. It was bleeding after round 4 and when you passed out, love.”

Nakapakagat ako sa labi ko dahil sa kanyang sinabi. Agad na tumaas ang temperatura ng leeg ko at mukha sa kanyang winika. Ayaw ko mang aminin pero… talagang nagpa-angkin ulit ako sa kanya. Ang sinabi niyang round 2 ay naging round 4. Totoo nga siguro na kaya niyang magtrabaho ng three days straight na walang pahinga. Dahil alam ko na galing siya sa bakbakan pero nakaya niya pa rin akong angkinin at nag passed out pa ako.

Tanging naalala ko na lang ay noong round 3 halos di ko na maigalaw ang katawan ko at tanggap nalang ako nang tanggap sa kanya. Mas naramdaman ko ang pamumula sa mukha ko nang maalala ko ang hitsura kagabi. Para na akong palakang nakadapa sa ilalim ni Tyson.

“You remember?” Anito at napatakip ako sa mukha ko sa hiya.

Tyson’s laugh echoed around the room.

“Hey, love.” aniya at sinubukang tanggalin ang kamay ko sa mukha ko pero umiling iling ako.

“Fuck! You’re just turning me on, Cass, if you continue to act like this.”

Napakawalan ko ang mukha ko at tiningnan nginiwian siya. Hinila ako ni Tyson paitaas sa kanya upang mag-abot ang mga labi namin. Napaigtad pa ako nang masagi nang hita ko ang matigas na bagay sa ilalim ng kumot. Matigas na siya.

Nagpakasasa kami ni Tyson sa labi ng isa’t isa bago naghiwalay ang mukha namin at sinuklay niya ang buhok ko sa noo at binigyan niya ng halik doon.

“I love you, love.”

“Love you rin.” saad ko at mabilis siya niyakap at binaon ko ang mukha ko sa kanyang leegan.

“Tyson…” mahina kong untag.

“Love?”

“Natatakot ako Tyson.”

“Love.” Si Tyson at sinubukang iangat ang ulo kong nakabaon sa leeg niya.

Hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa kanya at nanatili sa posisyon. Malalalim na hininga ang pinapakawalan ni Tyson dahilan kung bakit uma-alon ako dito sa ibabaw niya.

“Natatakot ako Tyson na baka isang araw mawala rin ang lahat ng ito—ikaw.  Ang nararamdaman mo sa akin…” siniksik ko ang mukha ko sa leeg niya nang di ko na mapigilan ang mga luha ko.

“Shit! Cass… love,” umahon si Tyson sa kama kasabay ko. Pinaupo niya ako sa kanyang naka bukang hita at marahang tinulak ang mukha ko. Kumuyom ang panga niya nang makita ang basa kong mukha.

I’m not wearing anything and Tyson is only wearing his underwear pero di ako nakaramdam ng kahit anong pagkailang. Or insecurities.

“I’m the reason why you’re feeling anxious with me, Cass, even if I already told you that I love you and maybe even if I told you countless times what I feel. I will never ever get that anxiety you are feeling. But Cass I’m not the Maranzano… the Tyson Maranzano you’ve met before. This is the new Tyson Greg Maranzano, Cass. This is the better version of Tyson that loves you, cherishes you, and our child. I will not persuade you anymore to believe me, love. I will just show you my love for you, hmm.” wika ni Tyson at hinalikan ang noo ko.

“I’m sorry.” bulong ko habang nasa noo ko ang labi niya.

He pushed me and held my chin gently.

“Don’t be sorry, love. Don’t say sorry anymore.”

Hinawakan ni Tyson ang leeg ko saka hinila tungo sa kanya upang halikan sa labi nang biglang may kumatok sa pintuan.

Tyson groaned.

“Papadad?! Daddy?”

Ang daing ni Tyson ay naging ngisi nang marinig ang matulis boses ng anak na si Zenver.

“Son?”

“Waaahhh! Daddy! Open the door. Open the door, please. I’m with kuya Zy and baby sister.” atat na utos ni Zenver at kinakatok pa ang pintuan.

Kinagat ko ang ibabang labi ko umalis sa ibabaw ni Tyson. Sa tingin ko ay nilisan ni Tyson ang katawan ko dahil wala akong naramdamang lagkit o ano sa katawan. The only thing is that my hole is burning, my hips are aching, and some parts of my body as well! My nipples are stinging… so bad. 

I sighed deeply. Binaba ko ang mata ko mga kawawa kong nipples na ngayon ay tadtad ng mapupulang marka at kagat. Sinabihan ko na naman si Tyson na wag masyadong anuhin ang ùtong ko ngunit di na ata nakapagpigil.

Tumayo si Tyson sa kama tumungo sa closet na nasa kanang bahagi ng kwarto. Pagbalik niya ay binigay niya sa akin ang isang puting plain tshirt at isang boxer na hula ko ay sa kanya.

“DADDY!!! OPEN THE DOOR!!!”

“Oh, shit.” Mahinang mura ni Tyson. “Wait son!” sigaw niya.

“Okay, dad!” si Zenver pa rin iyon.

Binalingan niya ako. “Will my boxers fit on you, love?” tanong niya.

Tumango ako kahit na di ako sigurado doon. Sa kama na ako nagbihis at nang matapos ay tinungo na ni Tyson ang pintuan saka binuksan ang mga anak sa labas.

“Wahhh! Daddy!!! | Dad!!!” sabay sigaw ng tatlo at niyakap ang ama sa hita.

“Morning, kids. Did you sleep well last night?” tanong ni Tyson sa mga anak na nakayakap sa kanyang binti.

Umiling ang tatlo. “We were sooo worried about you, daddy. We were also worried to Papa Pike and our big Kuya’s, daddy.” sumbong ni Zenver nang kumalas sa pagkaka-akap sa binti ng ama. Ang tinutukoy nilang big Kuya’s ay ang mga MIB ni Tyson. Sinang-ayunan naman iyon ng dalawang kapatid.

Tumungo sila sa kama kung saan ko. Nanatili akong naka-upo sa kama at kinumutan ang binti ko.

“Good morning, papadad.” May ngiti sa labing saad ni Zhuri sa akin at gumapang patungo sa akin para gawaran ako ng halik sa pisngi. Sumunod naman ang dalawang kapatid sa kanya.

“Oh my!”

Napakurap-kurap naman ako sa biglaang pag-eksahirada ng malambot kong anak na si Zen. May pa takip pa siya sa bibig gamit ang dalawang kamay habang nakatitig sa akin. Kumunot naman ang noo nina Zyrho at Zhuri.

“Anak Ze–”

“Daddy, who bite papadad’s neck? Oh my! It ssooo red!”

“Where?” paki-usyoso naman ni Zhuri at napatitig na rin sa leeg ko. Pati si Zyrho ay naningkit ang mata sa akin.

Lumipad ang dalawang kamay ko sa leeg ko at tumingin kay Tyson na nasa likod ng nga anak na patay malisya akong binibigyan ng titig.

“Papadad, did someone bite your neck? It’s… red? There’s something violet in color too.” gulong-gulo na saad ni Zhuri.

“It’s not only bites baby sister. It looks like someone suck papadad’s neck… really hard.” Puna ni Zyrho na kina-takas ng dugo sa buong mukha ko. Jusko!

Napalunok naman ako.

“A-ano… na… nakamot lang ni papadad ito mga anak.” pagsisinungaling ko at masamamg tiningnan ang ama nila. Mabilis na iniwas ni Tyson ang mata sa akin pero nakita ko ang pagngisi niya!

“Kids, did you already have your breakfast?” Pagkuha ni Tyson sa atensyon ng mga anak mula sa akin.

Nilingon siya ng mga anak. “Yes, daddy. We’re just here to see you and papadad, and, of course, ask your permission to let us enjoy the sea outside, dad, papadad.”

“Daddy, you have a shot?” pag iba ni Zyrho sa sa usapan.

“Just a scratch son.” Ginulo ni Tyson ang buhok ni Zyrho.

“Is it deep, daddy?” Inosenteng tanong ni Zhuri.

“No, princess.”

“Ohh! We don’t want you to get hurt, daddy. We love you and our papadad.” ani Zenver.

“We love you, dad.” segunda ni Zyrho.

Isa-isa silang nilapitan at hinalikan ni Tyson sa noo.

“Daddy loves all of you very much.”

Umalis ang tatlo nang pumayag si Tyson na maligo sila sa labas basta may kasama at huwag lumayo sa lugar. Sumama na si Tyson dahil gusto niya ring konsultahin ang mga tauhan niya. He offer na samahan muna daw ako sa pagliligo pero di na ako nagpa-uto! Alam ko namang higit pa sa ligo ang mangyayari kung nagkataon na magpapadala ako.  Kaya heto ako paika-ikang tumungo sa CR. Inaasahan ko na ito kaso mas grabe pala. Para akong nahihiwa. Parang di ko nararamdaman ang pwet ko.

Naghubad ako sa harap noong malaking salamin para makita ko ang hitsura ng katawan ko at napatampal ako sa noo ko. No wonder kung bakit ganoon na lang ang reaksyon ng mga anak ko kanina. Totoong may black and blue spot na doon sa leeg ko. Idagdag na ang mga kagat at mapupulang marka. Ano ba ’tong si Tyson? Para namang bampira kung maka-supsop sa leeg ko. Tapos iyong dede ko naman ay namaga at pulang-pula. Di ko na mabilang pa kung ilan iyong kiss marks ko sa katawan. Pati na sa hita ko ay mayroon din.

Bumuntong hininga ako saka pumasok sa shower room at naligo.

Nang makababa ako ay tumungo ako sa kusina dahil nagutom na rin ako. At di ko inaasahang makikita ko si Owell doon na kumakain ng slice bread kasama si Tyson na nakakunot ang noo habang kaharap si Owell.

“Alam ko naman Maranzano’ng tunay na nandidito ako sa pamamahay mo. At gusto kong sabihin sayo na wala akong paki kung palalayasin mo ako ngayon dito. Pero gusto ko lang sabihin sayo Maranzano na kapag sinaktan mo ang kaibigan ko. Ni anino di mo na makikita iyan.” Tumigil ako nang marinig ko iyon galing Owell.

Grabe talaga ang bakla na ito. Ngunit aaminin kong may humaplos sa puso nang marinig ko iyon.

“I will not hurt him anymore.”

“Mabuti at nagkakaintindihan tayo dito Maranzano’ng tunay. Ayaw ko lang na makita ulit siyang umiiyak. Tama na iyong ginawa mo noon.” sunod pang saad ni Owell. Ang tapang talaga!

“I like how you cherish my love, Owell. And to tell you, I love Cassidy. I love him so much and, as much as possible, I also don’t want to see him cry because of me.” Napangiti ako doon.

Humakbang na sana ako papalapit sa kanilang dalawa pero napatigil ulit ako nang magsalita na naman si Owell.

“Sus! Okay lang naman paiyakin si Cass, Maranzano’ng tunay.”

Sabay ata kaming napadaing doon ni Tyson. Ano bang pinaglalaban ng baklang ito? Akala ko ba ayaw niya akong umiiyak?

“Okay lang paiyakin si Cass. Basta sa kama at dahil iyon sarap! Ayiee!!!” pahabol ni Owell.

Nasamid ako sa sariling laway samantalang nabuga naman ni Tyson ang kapeng iniinom dahil sa walang kahiyaan ng kaibigan ko. Si Owell talaga!!!

CHAPTER 41

Chapter

41

Cassidy Pov

Napaubo si Tyson at napapunas sa kanyang bibig. “Fuck!” Ang mura niya dahil sa sinabi ni Owell at pinanlakihan niya sa mata ang kaibigan ko na ngumingiting aso lang sa kanya.

“Pa-inosente ka pa Maranzano’ng tunay. Nakatatlo ka na nga, e.”

“Your fucking mouth, Owell.” May diing saad ni Tyson sa kaibigan ko.

“Aba bakit? Wala naman akong sinabing masama, ah? Bakit di ba totoo? Isang tira mo sa kaibigan ko naka-tatlo ka nga kaagad, e. Sabihin mo Maranzano’ng tunay umiiyak din ba ang kaibigan ko habang binabay–”

“Shut the fuck up, Owell!” Sigaw ni Tyson at napa hampas sa mesa.

Di pa rin tumigil ang kaibigan ko at inasar pa lalo si Tyson na namumula sa galit at pagtitimpi. Gusto pa talaga atang masuntok nitong si Owell sa kinaiingatan niyang mukha.

“Position reveal naman d’yan para maka-tatlo sa isang putokan lang.” Paggatong pa ni Owell ng biro kay Tyson na kina-putol na sa huling pasensya na hinahawakan ni Tyson sa sarili.

Isang malakas na hamapas muli sa mesa ang ginawa ni Tyson na kinatalon ng mga plato at kobyertos sa mesa bago siya tumayo. Nagtatagis ang bagang niya at handa nang sugurin ang kaibigan ko pero umiksena na ako.

“L-love…” ako at mabilis na naglakad patungo kay Tyson.

I hold his trembling fist.

“Parang binibiro ka lang ng kaibigan ko, e.” ani ko at hinimas ko ang kamao niya.

Rinig ko ang pagtagis ng ngipin siya saka pumikit siya ng mariin bago binaon ang labi sa sintedo ko.

“Yeah. I’m sorry. Good morning, love.” He whipered. Ramdam ko ang mabibigat niyang hininga.

“Hmm.” ugong ko. “Ang mga bata pala?” tanong ko sa kanya nang mailayo niya ang mukha sa akin.

Tyson’s hands wrapped around my body and pulled me closer to him. Itinungkod ko ang dalawang kamay ko sa matigas niyang dibdibd.

“They’re enjoying the sea. You should eat your breakfast so that we can be with them.”

Tumango ako sa kanya.

“Sige.”

Tyson’s lips stretched into a smile, and my heart went mad. The smile that makes my heart skip a beat. Those are the smiles that I have wanted for how many years. Iyong mga ngiti na gusto ko dating makita mula sa kanya. Those are the smiles that I want to own. And finally, it’s all mine now.

Everything seems so fast. Siguro tama nga siguro ang sinasabi nila na kapag masaya ka tingin mo napakabilis tumukbo ng oras. Parang hinahabol ka. Pero kapag naman nasa pighati ka parang pinapanuot ng panahon—ng oras ang bawat emosyon na nararamdaman mo.

Ngayon,I just want to spend my time with Tyson and our kids. I want us to make up for all the time we wasted before. Replace those ugly and painful memories with the good ones and happiness. 

“I’ll be at the beach with the kids, love. Okay? Just follow me after you finish your breakfast.

My eyebrows meet at the center. 

“Ikaw? Tapos ka na bang kumain?”

Napapisil siya sa baywang ko bago sumagot.

“Yes. I’m just having a coffee and was waiting for you to ascend. You’re taking so much time in the bathroom.”

“Naligo lang.” saad ko.

“Hmm, but I was really near in going upstairs dahil natagalan ka. Anyway, just eat your breakfast so we can also enjoy the beach.”

Nginitian ko si Tyson. “Hmm.”

Pinakawalan niya ako at saka niya kinuha ang tasa ng kape sa mesa at naglakad papalayo sa kitchen. Sinundan ko siya hanggang sa di ko na makita ang bulto ng katawan niya. Parang kagabi lang may nangyaring barilan sa bahay niya at nasunog din daw ito pero mukhang wala na naman iyon kay Tyson. Siguro sanay na lang din talaga siya sa ganito. Siguro ay masasanay na rin ako dito. I already committed myself to him. I, once again, surrendered my heart—my wholeness to him.

This time, masaya na ako. Sobrang saya na nang puso ko dahil alam kong mahal ako ng taong mahal ko. Alam kong importante ako sa taong mahalaga rin sa akin. Masaya ako na takot ang taong mahal ko na mawala ako sa kanya. Oo. Naghahalo ang nararamdaman ko ngayon. May saya. May takot. May pangamba sa buhay ko—namin ng mga anak ko. Pero baliwala ang mga iyon ngayon dahil may katuwang na ako. Ngayon may masasandalan na ako. May karamay na ako. Di na ako nag-iisa tulad ng dati.

A smile escaped from my lips. I bit my lip before pulling up a chair for myself. The thing that love can do is make you smile like a fucking idiot. 

“Ang taray! Malalandi rin.” Untag ni Owell na kinatigil ko sa paghahain ng kanin sa plato ko.

“O-owell.”

“Sus! Sa harapan ko pa talaga kayo naglandian. Mga walang hiya!”

Kinagat ko ang ibabang labi ko upang di kumawala ang tawang namumuo sa mga labi ko.

“Anong landian ka d’yan?” Pagkukunwari ko at kumuha ng omelette at fried na manok.

“Kinikilabutan ako sa ka-sweetan ninyo ni Maranzano’ng tunay, Cass.”

Napangiwi naman ako. Grabe naman ang kinilabutan. Kahindik-hindik ba talaga ang ganoong bagay?

“OA ang kinilabutan, Owell.”

Sumipsip siya sa juice niya at ako naman ay sumubo.

“Tsk, sino ba ang mag-aakalang ang isang walang puso, laging nakakunot ang noo, at parang walang sweetness sa bones ay magiging ganoon? At sa isang tulad mo pa talaga, Cass. Ang haba rin ng buhok mo. Bwesit! Naapakan ko na yata.”

Napaisip din ako doon. Oo nga naman. Alam iyon ni Owell na walang puso talaga si Tyson sa mga kwento ko sa kanya noon. Mura nga ito nang mura habang nagkukwento ko sa kanya noon. At sinusumpa si Tyson tapos ngayon masasaksihan niya iyon. Dati may sweet side na naman talaga si Tyson kaso di iyon masyadong halata. Kasi lagi siyang pagalit at malamig kung magsalita. At sa mga galaw niya rin. Kaso ako… nakikita ko ang sweetness ni Tyson noon sa mga maliliit na bagay.

Tulad lang noong dinamayan niya ako noong nawala si tatay Travis. Noong birthday ko. Noong mga panahon na punong-puno ng takot ang puso ko sa kanya lang ako napapanatag.

“Sweet na siya sa akin noon.” mahina kong wika.

“Siguro sayo at sa mga anak niyo lang iyon sweet.”

Nagkibit ako ng balikat at napangiti na naman. Parang nababaliw lang din.

“Cass,” tawag ni Owell.

Inangat ko ang tingin ko sa kanya. Pinatong niya ang kanyang siko sa mesa at seryoso akong pinukol ng tingin.

“Owell.”

His expressions sotfen and slowly a smile formed on his lips.

“Masaya ako para sayo.” Parang hinugot pa iyon ni Owell mula talaga sa kaibuturan ng puso niya. Iyong paraan ng pagkabigkas niya doon ay parang may mainit na kamay na humaplos sa akin. So genuine. So true.

“Owell.” Halos maluha na ako. Para ko na kasi silang kapatid ni Pike. Hindi ako ang Cassidy ngayon kung wala sila sa buhay ko. Hindi ako magiging ganito katatag at kalakas kung hindi sa kanila ni Pike.

Inakay nila ako noon. Sa mga downs at mga panghihina ko noon ay inakay nila ako. Ginabagayan nila ako. Tumayo silang magkapatid sa akin. Tumulong sila sa pagpapalaki ng mga anak ko. Sobra-sobra ang utang na loob ko sa kanilang dalawa at sobrang nagpapasalamat ako dahil binigay sila ng Dios sa akin.

Owell’s eyes redden and become moist.

“Masaya akong nagpakatotoo ka na sa sarili mo, Cass. Masaya ako na muli mong binuksan ang puso ko kay Maranzano. Masaya ako kasi buong-buo na ang saya na nakikita ko sa mga mata mo at labi. Just seeing Maranzano makes your eyes glisten.Your eyes didn’t deny it all. You really love him. So in love. And you are happy with him. God! Sorang saya ko lang sayo, Cass na pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan mo—ninyo. Dito pa rin kayo babagsak; kay Tyson ka ulit bumgsak at ganoon din si Tyson.” wika ni Owell at pinalis ang luhang kumawala sa mata niya.

“Salamat, Owell. Salamat. Sa inyo ni Pike. Maraming salamat sa inyo. Kung hindi rin naman dahil sa inyo wala ako rito ngayon. Kung wala kayo di rin siguro ako ang Cassidy na kaharap mo ngayon. At maraming salamat Owell dahil di mo ako hinusgahan sa mga desisyon ko.”

Ngumiti siya.

“Sino ba ako para husgahan ka, Cass. Oo nga’t nasa tabi mo ako sa mga panahon na nagmalupit sayo ang tadhana pero wala ako sa loob mo, e. Di ko ramdam ang paghihirap mo pero nakikita kita Cass. Kaya wala akong karapatan husgahan ka. Saka, alam kong galit ka kay Tyson. Alam ko ang mga hinanakit mo sa kanya, ang puot mo sa kanya pero kailanman, Cass, di mo inamin sa sarili mo na di mo na siya mahal. Dini-deny mo pero labas sa ilong mong sabi. Those times you’re just trying to make yourself believed na di mo na siya mahal pero deep within you, you still love him. At sa mga nakikita ko ngayon. Mabuti na ang naging desisyon mo, Cass. Sa pag-amin mo kay Tyson. Sa pagbabalikan ninyo. Hindi lang ang pamilya mo ang nabuo… pati sarili mo nabuo rin ulit.”

Yumuko ako at inangat ko ang hem ng turtle neck kong suot para mapunasan ko ang mga luha sa mata ko. Dios ko. Saan pa ba ako nakakahanap ng ganitong klaseng kaibigan? May pagkapilyo at palabiro talaga si Owell pero ang ganitong side niya ay minsan lang talaga lumalabas.

“Bwesit naman. Nag-iiyakan na tayo dito.” Reklamo niya at napatawa naman ako habang nagpupunas ng luha ko. Binaba ko ulit ang damit ko.

Nang tingnan ko siya ay nagpupunas din siya gamit ang sleeves ng tshirt niya.

“Wala akong ibang masasabi, Owell kung hindi salamat.”

Suminghot siya saka ngumiti naman siya sa akin hanggang sa nauwi sa ngiting aso na naman ang gumuhit sa mga labi niya.

“Now, I know kung bakit ka nagturtle neck sa kabila ng temperatura ng panahon.”

My eyes blinked.

“H-huh?”

“Kunyari pa ito. Nagpatira ka na pala!”

Nasamid ulit ako sa sariling laway at naubo. Tingnan mo na! Lumalabas na naman ang pagiging pilyo at mapang-asar niyang ugali. Parang kanina lang ang seryoso niya!

“Owell naman. Ang bulgar talaga ng bibig mo.” Gusot ang mukha kong wika sa kanya.

“Ayyiee! Triplets din ba ulit? O baka naman Cass nilubos niyo na at maging quadro pa iyan, ah.” Asar niya pa sa akin.

Tsk! Sana pala pinasuntok ko na ito kay Tyson.

“May pa love pa kayo, huh. Sana-all?”

“Owellll!” Naiinis ko nang wika sa kanya.

“Hahaha, asar talo talaga ito! Pero infairness mukhang pinagod at pinaiyak ka talaga ni Tyson using his body, huh.” Nag-giggle pa siya na parang kilig na kilig. “Tapos tadtad pa ang katawan sa mga kiss marks na parang gawa sa bampira. I guess lalo na sa leeg mo. Sana-all nilubos na talaga.”

Natutok ko ang tinidor sa mesa sa sobrang inis ko na kay Owell. Siguro di talaga kami makakapag-usap ni Owell na puro seryoso lang. Mauuwi rin talaga ang lahat sa pag-aasar niya sa akin.

“Oi, Cass. Ina-asar lang, e. Ang bilis talaga mapikon nito. H’wag mong sabihin na pinunla na ni Tyson ang mga semilya niya sa loob mo.”

“Aahhhhh!!! Owellll!!!” sigaw ko sa pangalan niya sa sobrang pagka-imbyerna ko pero tinawanan lang niya ako at tumakbo sa labas ng tumayo ako bitbit ang tinidor.

---

Malaki ang ngiti sa labi ko nang makita ko ang mga anak ko na masayang nakikipaglaro doon sa mga Big Kuya nila (mga tauhan ni Tyson). Mabuti na lang talaga di nat-trauma ang mga anak namin sa mga nangyayari sa buhay namin. Sana maintindihan nila kung bakit palipat-lipat na kami ngayon ng bahay. Sana dumating ang araw na maintindihan din nila ang sitwasyon namin.

Sa pagtatanaw ko sa mga anak ko na masayang naglalaro sa tubig ay naihilig ko ang ulo ko nang may maramdamang akong labi na lumadas doon. I inhaled Tyson’s masculine scent coming from behind.

Ang kinaroroonan namin ni Tyson medyo malapit lang sa dagat. Nasa may nipa hut kaming dalawa na may mesa sa gitna at may drinks doon.

“T-ty…”

“Dammit! I want to hold you so bad, love.” Bulong niya sa akin at muling pinalandas ang basa at mainit na dila sa leeg ko.

Nagkaroon siya ng maayos na access doon sa leeg ko dahil nagbihis na ako ng T-shirt niya dahil din sa pang-aasar sa akin ni Owell. Aniya, bago daw’ng dress code kapag nasa beach ay naka-turtle neck na! Kaya itong suot ko ngayon ay malaki sa akin at malamang maluwag ang leegan tapos paborito pa namang dilaan at papakin ni Tyson ang leeg ko. Di ko na kinahiya pa ang mga kiss marks ni Tyson sa leeg ko.

“Tyson naman. M-may mga tao sa malapit.” Naipikit ko ang mata ko nang gumapang ang isang kamay ni Tyson sa baywang ko at inusog ako papalapit sa kanya bago binuhat at pinaupo sa pagitan ng nakabuka ng hita.

Gumapang ang isang kamay niya sa hita ko at pinasok ang kamay sa loob ng shorts ko. Tumigil ang kamay niya sa may singit ko at pinipisil ang laman ko doon. Ang init pa ng kamay niya!

“I am really addicted to your neck, love. I don’t know but I find your neck sexy. Dammit!”

Napahawak ang isang kamay ko sa hita niya at nakuyom ko ang kamao ko doon. Sa sobrang pagpipigil na huwag umugol sa mga ginagawang paghalik at dila ni Tyson sa leeg ko sabay ng pag-angat ng shorts ko sa ibaba until his hand found my treasure below.

“Ahh!” Kumawala ang ungol sa labi ko nang mahawakan ni Tyson ang ulo pagkalalaki ko doon na namamasa na.

“You’re wet, love.” Komento niya at pinaikot ang hinlalaki sa maliit na butas ko. My eyeballs rolled back and I tilted my head even more to give him proper access to my neck. 

Halos maiangat ko ang pwet ko sa ginawa niya.

“Tyson.” Hapong saad ko at humilig sa kanyang katawan.

Tyson’s hand took a slow pace in moving his hand up and down, making my manhood saluted even more. 

“Ahh, ahhh, a-ahh, love.” Pikit matang halinghing ko.

“That’s it, love. Just moan. Moan for me.” Ganadong sambit ni Tyson sa pamamagitan ng exposed kong balikat.

Nilabasan ako sa ganoon. Saglit akong hinatid ni Tyson sa rurok ng kaligayahan sa pamamagitan lamang ng pahalik at dila niya sa leeg at balikat ko at ang pagmaneho niya sa akin. At ihaharap na sana ako ni Tyson sa kanya nang biglang naputol ang moment naming dalawa nang umeksena ang mga anak namin na may dalang maliliit na parang balde. Iyon ’yong ginagamit nila kanina sa paggawa ng sand castle kasama si Owell na pasimpleng tsuma-chansing sa mga binatang tauhan ni Tyson.

“Papadad, daddy, let’s make a sand castle po.” Magiliw na saad ni Zhuri.

“I made a sand castle earlier, daddy, but kuya Zy said my sand castle was ugly, unlike his.” Ngumuso ang malambot anak at sinamaan ng tingin si Zyrho na tinaas lang ang kilay.

“It’s true, Zen. My sand castle was way more beautiful than yours at sinabi ko naman sayo earlier na tutulungan kitang mag-make ng sand castle mo.” Pangatwiran ni Zyrho.

“But daddy and papadad are making something too, kids.” Pagsingit ni Tyson.

Parehong kumunot ang mga noo ng anak namin ni Tyson at pati ako sa sinabi niya. Ngumisi pa si Tyson sa likod ko.

“What po, daddy?” tanong ni Zhuri.

“Daddy and papadad was trying to make another baby–”

“Tyson!” Bulyaw ko at hinampas ang hita niya.

“Wow! | Really, papadad?”

“H-hindi totoo ’yan mga anak.” Pagbawi ko sa sinabi ng ama nila. Kung ano-ano na ang sinasabi.

“Then can you and Daddy make a baby for us, Papadad? We really, really want another baby, papadad.” Magiliw na wika ni Zhuri at parang kumikinang pa ang mata habang sinasabi iyon. Gusto lang ng kapatid dahil akala nila pwede nilang malaruan iyon!

“Daddy will take care of that, princess.”

Nagtagpo ang kilay ko at nilingon ko si Tyson sabay kurot ng pinong-pino sa hita niya.

“Love.” Napadaing siya.

“Kung ano-ano na ang sinasabi mo sa mga bata, Tyson.”

Gumuhit ang ngisi sa labi niya at bumulong sa akin.

“I want you.” Uminit ang pisngi ko sa binulong niya sa akin. Pinanlakihan ko siya sa mata ko.

“Mga inaanak ko!”

Napabaling ako doon sa matulis na boses ni Owell. Patakbo siyang tumungo sa nipa hut kung saan kami.

“Papa Owell, daddy and papadad will make another baby for us.” Ang tsika ng anak kong si Zen sa bagong dating na si Owell.

May malisya sa matang tiningnan ako ni Owell at maarteng tinakpan ang bibig gamit ang isang kamay.

“Talaga Zen?” Pagbaling nito sa inaanak.

“Yes papa Owell.” Sabay na sagot nina Zhuri at Zyrho.

Ngimiting aso si Owell.

“Ilan ba ang gusto ninyong baby?” tanongni Owell sa mga anak ko.

Si Zen at hatang nag-iisip at si Zhuri naman ay ganoon din pero si Zyrho ay agad na nakasagot.

“I want a baby boy and a baby girl, too, so that baby Zhuri will not be the only girl in our family.”

Pumalakpak si Owell. “Ay, bet! Yakang-yaka ’yan ng daddy ninyo.”

Kumikinang ang mata ni Zyrho na bumaling sa amin nang ama niya.

“Really, daddy? Papadad?”

“Yes, son.”

Tinakpan ko na lang ang mukha ko dahil sa hiya. Nakakainis na sila. Paano kung umasa ang mga bata doon sa mga ginagatong nilang mga salita?

Nang sumunod na araw ay nanaliti pa rin kami sa beach house. Iyong pagho-homeschool ng mga bata ay tuloy-tuloy pa rin dahil hinahatid-sundo ni Pike si Sean sa bahay nito at para na rin sa kaligtasan ni Sean.

Si Owell ay di pa umuuwi sa Sagada. Sabi niya makiki-harot raw muna siya sa mga igop na tauhan ni Tyson. Ewan ko talaga sa kanya. Mabuti’t hindi nahuhuli ni Pike.

Ngayon ay nandidito kami ni Tyson sa theater room ng beach house. Nanood lang kami ng movie habang ang mga bata ay may klase kamasa si Sean.

Nakasandal ako sa dibdib ni Tyson habang siya naman ay nakahilig din doon sa leather na sofa at sinusuklay ang buhok ko. Nasa ganoon kaming posisyon nang biglang bumukas ang pintuan ng theater room at humahangos na pumasok si Pike.

Naghiwalay ang katawan namin ni Tyson at binalingan si Pike.

“Don…” huminga nang malalim si Pike. Hindi ko maipaliwanag ang ekspresyon sa mukha niya. May pag-aalala doon, kaba, at takot.

Tiningnan ko di Tyson na walang bahid ng kung anong emosyon ang mukha. It remained stoic, emotionless.

“What is it, Pike?” matamang tanong ni Tyson.

Tumingin ako kay Pike.

“Your father is here,  Don.”

Bumaling ako kay Tyson na kumuyom ang panga at nakita kong bumahid ang takot sa mukha ni Tyson sa pangalawang pagkakataon. I looked at his fist at nakakuyom iyon ng sobrang higpit at nanginginig. Hinawakan ko iyon at tiningnan siya sa mata. Ano at sino ba ang ama ni Tyson at bakit ganito na lang ang epekto niya kay Tyson?

CHAPTER 42

Chapter

42

Cassidy Pov

“Pike, okay lang ba talaga si Tyson?” lihim kong tanong kay Pike. Takot na marinig ng mga anak ko ang pag-aalala sa ama nila na kausap ang ama nito sa labas. Hindi ko alam kung saan sila ngayon kasi di naman ako lumabas. Tyson won’t let me out until di pa raw umuuwi ang dad niya.

Tiningnan ko ang mga anak ko na pinasok dito kanina ni Pike at na naaaliw sa palabas.

Sa di ko malaman na dahilan ay di ako napapanatag sa kaisipang kausap ngayon ni Tyson ang kanyang ama. Hindi ko alam. Hindi ko naman nakilala ang ama niya. Di ko rin iyon nakita ni-isang beses o kahit na picture ng ama niya ay di ko rin kilala. Akala ko nga wala na siyang ama. Akala ko wala na siyang pamilya kasi di naman niya iyon nababanggit sa akin. Wala siyang nababanggit tungkol sa ama niya o pamilya niya.

Ewan ko masama ang pakiramdam ko dito sa ama ni Tyson. Kanina kasi… napansin ko nang marinig niya ang sinabi ni Pike ay nanginig siya. Natakot. Si Tyson kasi iyong tao na kilala kong walang kinakatakutan. Pero nang marinig niya ang salitang ama nag-iba ang ekspresyon ng mukha, ang disposisyon niya.

Pinagsiklop ko ang kamay ko at pinisil-pisil ko iyon upang mabaling ang atensyon ko doon. Nanlalamig na rin kasi ako sa pag-aalala kay Tyson. Malamig naman talaga dito sa theater room kaso iba itong nararamdaman kong lamig. Iba na rin iyong tibok ng puso ko.

“He will be, Cass,” sagot ni Pike sa akin.

Pinutol ko ang tingin ko sa mga anak ko at bumaling ako kay Pike.

Bumuntonghininga siya. “Kaya ni Don ang sarili niya Cass. He can now handle his father. I trust him that he can face his father now without fear.”

Kumunot ang noo ko at nilapitan si Pike saka hinila siya papalayo doon sa pwesto ng mga anak ko. Tiningnan ko saglit ang mga bata na mukhang nag-ienjoy sa kanilang pinapanood. Medyo madilim dito sa loob at ang malaking screen lang sa harap ang nagbibigay ng konting liwanag sa buong silid. Pero nakikita ko pa rin naman si Pike. Ang seryoso niyang mukha.

I was right. Tyson was scared of his father. Hindi ako nagkamali sa aking nakita kanina. Takot siya pero, bakit?

“T-takot siya sa ama niya?” ang tanong ko kay Pike.

Umigting ang panga ni Pike at tumingin sa mga anak ko bago binaling ang mata sa akin. Naghintay ako nang sasabihin niya kaso nanatili siyang nakatingin lang sa mukha ko at inoobserbahan ang bawat ekpresyon ko.

“Sabihin mo sa akin Pike. Takot talaga si Tyson sa ama niya? Bakit? Anong mayroon ang ama niya at bakit siya takot doon?” Litanya kong tanong kay Pike pero nanatiling matigas ang kanyang ekspresyon. Ano ba naman itong si Pike?! H’wag niyang sasabihin sa akin na namana niya iyan sa amo niya? Ano magpo-poker face lang siya sa akin at di niya ako sasagutin? Kating-kati na ako dito sa impormasyon.

“Pike, matapang si Tyson. Sa pagkakakilala ko sa kanya wala siyang kinakatakutan. Walang inaatrasan ang taong iyon.”

Huminga siya ng malalim at nilagay ang kamay sa magkabilang baywang niya. Tiningala ko siya na para bang ang laki ng pasan niyang problema dahil sa mga tanong ko at kuryusidad.

“Mali ka, Cass.”

Napailing ako. “Huh?”

“You’re right and wrong. You have some points.”

“Linawin mo ang sinasabi mo, Pike.” Kinakabahan kong saad.

“I don’t know the whole-real story, Cass. Only Don can tell you about his story. But for what I know, he’d been suffering from his past, traumatized and hunted by nightmares. All I know about Cass is that the root cause of all of those things was his father. Kung sino ang Tyson na nakilala mo noon Cass ay dahil iyon sa ama niya. At ang Tyson na nakilala mo after years simula noong tinakas kita sa kanya ay iba na rin.” aniya. “I shouldn’t be telling you this, Cass.”

Napailing-iling ako.

“Hindi kita maintindihan Pike.”

Sa bawat segundong lumilipas ay bumibilis ang tibok ng puso ko. Sa bawat salita na pinapakawalan ng bibig ni Pike ay nadadagdagan ang kaba ko.

“When you’re gone, Cass, everything goes messed up. His first mansion and our first headquarters were attacked by Mr. Paige. Nasunog iyon. Maraming tao ang nawala sa amin. Maraming kaibigan ang nawala pero ang mahalaga naman… nanalo kami. Mr. Paige was killed by Don. Pagkatapos n’on lumipat kami sa ibang mansion ni Don. That time Cass hindi ko alam ko kung ano ang pinagdadaanan ni Don.He was lost when you ran away. I tried to contact you, remember? And telling you about Don, but hearing his name makes you go mad and cry. Kaya nanahimik ako. I keep it for myself. Dahil sa nangyari lagi kaming magkasama ni Don at saksi ako sa mga bangungot niya Cass. Saksi ako kung papaano umiyak si Don habang nakapikit ang mata niya. He was yelling in his dreams. He was cursing his father in his dream. And he was calling your name. Begging you.”

Tumulo ang luha sa mata ko at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin at kung ano ang ire-react ko. He did suffer too. While I was suffering he was also fighting with his demons.

“I recommend him na magpagamot, visit a psychologist to treat him and help him because I saw how psychologically ill he was,” yumuko si Pike saglit saka inangat ang tingin sa akin at nginitian ako. “You know what Cass hindi nakikinig si Don sa mga suggestions ng ibang tao except when we were in battles or need a tactic and polish plan. Pero for the first time nakinig siya sa akin. And after months pagkatapos noong nasunog ang mansion niya ay lumipad kami sa Italy para doon siya magpagamot. Saksi ako sa lahat ng pinagdaanan niya doon Cass. Sa mga treatment niya at kung papaano siya gumaling doon. He meet his father once when we were on Italy at doon ko nakita na hindi na siya natatakot harapin ang ama niya. And when we got here nagsimula na naman ang paghahanap niya sayo. Hanggang sa natagpuan ka niya sa Sagada.” Kwento ni Pike sa akin.

“P-pero… bakit Pike. Bakit nakita ko ang takot sa kanya kanina? Akala ko gumaling na siya? Bumalik ba?”

Napabuntong hininga si Pike.

“He was not afraid of his father, Cass, but he was afraid of you and your children. He knows what his father can do. At hindi alam ng ama ni Don na magkasama na kayo. If I was right ang alam lang ng ama niya ay may nabuntis siyang bearer. Don was just afraid for your own sake, Cass… for his family’s sake.”

Pinalis ko ang luha ko.

“Anong klaseng tao ba ang ama ni Tyson, Pike?” tanong ko.

“I didn’t know Senior Enrico at all. I’ve just learned that he’s merciless. Senior Enrico was way more cruel than Don, Cass. That’s all I know.”

Huminga ako at tiningnan ang mga anak ko. Kagaya ng nararamdaman ng ama nila ngayon. Natatakot na rin ako para sa kanila. Di ba sila tatanggapin ng lolo nila kapag nagkataon? Ayos lang sa akin na di ako tanggapin ng ama ni Tyson basta iyong mga anak ko tanggapin niya lang.

“Bantayan mo ang mga bata Pike,” saad ko.

Naalerto si Pike.

“Ano? Bakit?”

“Kailangan kong puntahan ngayon si Tyson, Pike.”

Kaagad siyang umiling sa akin. “No. Please, Don already said that he will settle everything there before you can finally go out, Cass. Please, don’t make it hard for me.”

“Pike pagkatapos nang nalaman ko sayo sa tingin mo ba mapapanatag ako dito ngayon? Kung haharapin ni Tyson ang ama niya ngayon sasamahan ko siya.” matapang kong saad dala ng bugso ng damdamin ko.

“No. Please, Cass, Don has already stated that he will settle everything there before you can finally leave this room. Please don’t make it hard for me.”

Umiling-iling ako kay Pike bilang di pagsang-ayon sa kanyang pahayag.

“Please, Cass!” Pakiusap ni Pike.

Bumuntong hininga ako. Tumingin ako sa mga anak ko. Tumingin sa akin si Zyrho at ngumiti siya sa akin. Pumikit ako bago tumango kay Pike.

Nakahinga ng maluwag si Pike saka lumabas ng theater room. Ako naman ay pinuntahan ang mga anak ko at tinabihan sila. Tahimik silang nanood sa monitor samantalang ako rito ay nilalabanan ang kaba at takot.

“Papadad, I’m hungry na po.” si Zenver.

“Me too, papadad.” segunda ni Zhuri.

Nailibot ko ang mata ko sa loob ng theater room wala akong makita na stocks ng food dito. Naawa ako sa anak ko nang magsasalita na sana ako na paghintayin sila kahit na saglit nang tumunog ang tiyan ni Zenver.

My son sheepishly smiled.

“Lalabas lang si papadad, huh. Dito lang kayo wag lumabas.” Bilin ko sa kanila. “Zyrho bantayan mo ang mga kapatid mo. H’wag kayong lumabas.” Ang bilin ko naman kay Zyrho.

“Okay, papadad.”

Lumabas ako ng theater room. Nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad pero napatigil ako nang marinig ko ang malakas na boses ni Tyson mula sa living area. Mula kasi sa theater room kailangan pang dumaan sa living area para makapunta sa kitchen.

Kaagad akong nagtago imbes na tumuloy o bumalik man lang sa theater room.

“For the sake of Christ, dad! Please, leave my house! Leave my family alone!” Bulyaw ni Tyson.

“Tyson,” parang tumayo ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ko ang boses ng isang lalaki na matigas at puno ng awtoridad. “So you finally found them.” Parang hindi iyon tanong sa punto ng lalaki na ama ni Tyson. Sa tono ng boses niya ay parang alam niya na na nahanap na kami ni Tyson.

“I’ve never heard of you these past few months, Tyson. I thought you were still busy finding your family. But here you are depending on your so-called family. Were you busy spending time with them? I thought you only wanted your children.” Nakakapanindig balahibo ang boses noong ama ni Tyson.

“I just don’t want my children here, dad. I also want their papadad.”

“This is not what you told me back then, Tyso–”

“Everything’s change!”

“I guess so.” Kalmadong wika noong ama ni Tyson.

“Leave now, dad!”

“I want to meet them, Tyson.”

“They’re not ready,” matigas na saad ni Tyson sa ama. Magkakaboses lang sila ni Tyson kaso iyong boses lang ng ama niya ay magpagkagaspang at tigas pa ng konti sa kanya.

Ilang minuto ako nanatili sa pinagtataguan ko bago lumabas at nagpatuloy sa paglalakad ko. Pagkaraan ko sa living area ay nakita kong si Tyson na lang ang nasa living area at naghihilot sa kanyang sentido.

Siguro ay naramdaman niya ang talim ng titig ko sa kanyang likod kaya naman napalingon siya sa direksyon ko.

“Love,” para siyang nakawala sa pagkakasal nang tawagin ako.

“Tyson.”

Tumayo siya at kaagad na lumapit sa akin at yumuko saka ako niyakap. Tinago niya ang mukha niya sa leeg ko at naramdaman ko ang malalalim niyang hininga doon. Nararamdaman ko rin ang lakas ng tibok ng puso niya.

Niyakap ko ang braso ko sa katawan niya at hinagod ko ang kanyang likuran. Humigpit ang pagkakayap niya sa akin.

“Ayos ka lang?” mahina kong tanong sa kanya.

“I am… I am okay, love,” my fingers find his hair and comb it. “I just need some loving.”

“Nandidito lang ako Tyson. If you need me, if you need someone to talk to, I’m always here to listen and more than willing to help you, love.” I said.

I felt his lips on my neck.

“I know. I know, love. Thank you! I love you.”

Napangiti ako. “I love you, too.”

Nanatili kami sa ganoon ni Tyson ng ilang minuto at saka ko sinabi sa kanya na nagugutom na ang anak namin sa theater room. He volunteered na puntahan ang mga anak namin sa theater room para dalhin ang mga ito sa kitchen habang naghahanda ako ng pagkain.

Hindi ko na tinanong pa si Tyson sa kung ano man ang pinag-usapan pa nila ng ama niya. Alam kong sasabihin din ni Tyson iyon sa akin sa tamang panahon kung may kailangan man akong malaman. I trust him enough.

The next day, umalis si Tyson kasama ang ilang tauhan niya at iniwan si Pike sa dito sa beach house kasama kami at ang iilang mga tauhan niya para magbantay. Iyong mga sugatan naman ay nanatili kang sa infirmary.

Kailangan niya raw kasing bumalik doon sa nasunog na mansion nila dahil may nakita silang mga remnants at ilang leads kung sino ang sumugod doon sa mansyon niya.

Naglalaro ang mga bata sa sala kasama ako. Nagbahay-bahayan sila. Natutuwa ako dahil gusto ni Zenver na siya raw ang mommy sa bahay-bahayan nila at nagtatalo sila ni Zhuri dahil sinasabi ni Zhuri na hindi raw pwede kaso nakikipagtalo si Zenver dahil ako raw bagay naman. Kaso naputol ang pagtatalo ng mga anak ko nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang may katandaang lalaki doon at kasama ang tatlong armadong lalaki.

Napatayo ako at kaagad na lumapit sa mga anak ko.

Itinaas noong lalaki ang kamay niya at tumigil sa paglalakad ang tatlong lalaki na nakasunod sa kanya.

“Well, Cassidy…” pagbitin niya at tumuloy sa paglalakad tungo sa kinaroroonan namin. Sa boses pa lang niya alam ko nang siya ang kausap ni Tyson noong nakaraang araw. Ito ang ama ni Tyson. “Cassidy, Cassidy Barromeo.”

Yumuko ako upang pantayan ang mga anak ko.

“Zen, Zhu, Zyrho, pumunta kayo sa silid ni daddy ninyo, okay? Mag-stay kayo doon. Susunod ako, hmm?”

Tahimik na tumango ang mga anak ko at isa-isa ko silang binigyan ng halik sa noo. Hinintay kong makarating sa taas ang nga anak ko bago bumaling sa ama ni Tyson.

He was old. May konting puting buhok na siya at may kulubot na ang mukha. Pero ang tapang ng aura niya at ang mata niya ay pareho noong kay Tyson.

“Ano pong ginagawa ninyo dito? Wala po ang boyfriend ko dito.” Matapang kong turan at diniinan ko talaga ang pagkakabigkas ko doon sa boyfriend.

Aaminin kong nanginginig ang kalamnan ko sa presensya niya at sa mukha niya. Kagaya noong mukha ni Tyson noon parang di rin siya marunong ngumiti.

Umupo siya sa single seat namin dito sa sala at ako naman ay nanatiling nakatayo. Tiningnan ko ang mga tauhan niyang nakabitbit ng mga M16A4 na mga armas. Tumingin ako sa labas at nakita kong may nakatutok na baril sa mga ulo ng tauhan ni Tyson. Tyson’s dad came ready.

“Boyfriend, huh,” patuya nito sa akin.

Hindi ako umimik at tumingin lang sa kanya.

“Living a comfortable life with my son?”

Huminga ako ng malalim. “Oo po. Komportableng-komportable.”

Sarkastiko siyang tumawa.

“Cassidy Barromeo,” usal niya sa buong pangalan ko. “The first time I heard your name, it immediately rang a bell in my mind. But I didn’t give a single thought about it because I knew there were a lot of Barromeos in this country.”

Kinuyom ko ang kamao ko. “Ano po ang ibig ninyong sabihin?”

Tumingin siya sa mga upuan na nakapalibot sa amin. “Why don’t you sit first?”

“Ano po ang ibig ninyong sabihin?” Ulit ko.

“I did my research about your identity, Cassidy. And I don’t like you for my son.”

“Alam ko na po ’yan. Inaasahan ko na po ’yan. Inaasahan ko na po na ayaw ninyo ako para sa anak ninyo. Pero wala po akong paki kung ano man ang sasabihin ninyo.” Taas noo kong saad sa kanya.

Tumaas ang kilay ni Senior Enrico at sumandal sa kinauupuan.

“Like father, like son?”

Nawala ang kampante ko at napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Ano?”

“You’re just like your deceased father, Cassidy. You got your guts from your father, Travis Barromeo.”

Napakurap-kurap ang mata ko at tumabol ang puso ko ng husto ko.

“K-kilala ninyo ang ama ko?”

Ngumisi siya sa akin.

“Your father didn’t talk about me to you? Hindi niya ako nabanggit sayo?”

Mas lalong nakunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Tsk! I was your father’s lover before Cassidy. He was my paramour.”

Napaatras ako sa bombang pinaputok niya sa harapan ko.

“Can’t believe it? So do I. I didn’t know that my son would fall in love with my ex-lover’s bearer son. What a fucking small world? Isn’t it, Cassidy?”

“H-hindi totoo ’yan…”

Tinungkod niya ang kanyang siko sa arm rest upuan at pinagsiklop ang mga daliri.

“Believe it or not, Cassidy, I was your father’s ex-lover. He was my paramour, and we were ready to live with one another, but an unexpected thing happened. And I hate the fact that my son would fall for a guy like you, like Travis.”

Umawang ang bibig ko sa kanya.

“But that happened before Senior Enrico. Labas ako doon. I don’t know what h-happened between you and my tatay pero labas na ako, si Tyson at ang mga anak ko sa istorya ninyo.” saad ko.

“Still, I don’t like the blood running through your genes. That is why… leave my son alone, Cassidy. You changed the wolf I raised. You are a distraction to my son’s life.”

Napa maang ako sa sinabi niya.

“Senior Enrico hindi ko alam kung ano ang nangyari sa inyo ni Tatay Travis noon pero labas na po ako doon. Oo, na nanalaytay sa dugo ko ang dugo ni tatay Travis pero ang unfair naman po na sa akin ninyo ibaling ang galit ninyo sa tatay ko.” Pagmamatigas ko. Wala na akong plano na iwan si Tyson. Lalaban akong kasama niya. Nangako ako at tutuparin ko na iyon.

“You are! Cassidy, you are the reason why Travis left me. He got pregnant by some peasant and chose that damn peasant over me! I was ready to be a father to his child, but Travis was such a man of principle and chose to stick with his norm. He chose to be with a man who is poorer than me!”

“S-senior Enrico… hindi ko alam na iyan ang pinagdaanan ninyo pero pasensya na po hindi ko po iiwanan ang anak ninyo.”

“You want money?”

Pagak akong napatawa.

“Alam niyo po mabuti nga na di kayo pinili ng tatay ko dahil ang sama ng ugali ninyo. Saka hindi deserve ni tatay ang maging kabit!” Bulyaw ko. “Akala niyo po talaga pera ang habol ko sa anak ninyo? Hindi po ako ganyan kagahaman. Pinalaki po ako nang maayos ng ama ko at may prinsip–”

“I killed him!” sigaw niya at napatalon ako sa bigla.

“A-a-a-ano?”

“I killed him and your poor father too. Travis, your filthy peasant of a father. I killed them,” ulit niya pa.

Tumulo ang luha ako kasabay ng paghina ng mga tuhod ko. Halos masubsob ako sa sahig pero mabuti na lang at nakahawak ako sa malapit na sofa sa akin.

Lumuluhang pinukol ko siya ng masamang tingin.

“Si R-raven ang nagpasunog sa p-presinto noon.” mahina kong usal.

“That boy? He was my toy. Cassidy, Raven Paige was my toy in the very beginning.”

Napahawak ako sa puso ko. Naninikip ito ng husto at walang tigil sa pag-agos ang mga luha ko.

“P-papaano ninyo ito nagagawa?”

“In our world, Cassidy, killing people is just normal.”

Napahikbi ako at humawak sa puso ko. Humagulhol ako sa iyak. Ang tatay ko. Ang mga ama ko. Siya… siya ang pumatay sa mga ito. Naging ulila ako dahil sa kanya. Mag-isa akong tinaguyod ni tatay dahil sa kanya. Di ko nakilala at nakasama ang isa kong ama dahil sa kanya. Alam na ba noon pa man ni Tatay Travis ang kapalaran niya kaya ayaw niya akong piyansahan siya noon? Kaya ba sinabi niyang wala ring saysay ang pagpiyansa ko sa kanya dahil alam niya ang may pakana ng lahat ng ito?

Ang sama-sama niya! Ang sama-sama niya! Papaano niya ito nagawa sa tatay ko?

“M-may apo po kayo… kailangan nila ang ama nila. Kaya hindi ko po iiwan ang anak ninyo.” Umiiyak kong sambit at pikit na tumayo sa kabila ng panghihina sa tuhod ko.

“I don’t care about your children, Cassidy. I don’t want those bastards!”

Parang pinukpok ng martilyo ang puso ko sa sinabi niya. Bastards? My angels? Bastards ang tawag niya sa mga anak ko? Sa mga apo niya?

Sa nag-uumapaw na galit ko ay napasugod ako sa kanya. Oo nakakapagtimpi pa ako kanina sa mga sinasabi niya. Pinalampas ko ang sinabi niyang siya ang may pakana sa pagkamatay ng mga magulang ko. Galit ako pero wala na naman akong magagawa. Wala na sila Tatay. Pero ang tawaging ganoon ang mga anak ko? Hindi ko na iyon papalampasin. Sasampalin ko na sana ang pagmumukha niya kaso di pa lang nakakalapat ang palad ko sa mukha niya ay may naramdaman na akong metal sa magkabilang sentido ko.

Naistatwa ako nang naramdaman ko ang muzzle ng baril sa sentido. Bumaha ang luha ko at nanginginig ang kamay ko nang binaba ko ito. How could he? Apo niya ang tinatawag niyang ganoon.

“Leave my son, Cassidy.”

Nagtatagis ang ngipin kong sinagot siya. “Hindi hayop si Tyson na pinalaki mo Senior Enrico. Tao siya!”

“Leave. Him. Alone. Don’t make me use your children just to leave my son, Cassidy.”

Tumayo ako ng maayos at nakita kong nakatutok pa rin sa akin ang mga baril. Isnag kalabit lang n’on at pupulutin na ang utak ko sa sahig.

“H’wag mong gagalawin ang mga anak ko.”

“If you will leave my son, Cassidy.”

Dalawang tango ang iniwan ko sa kanya bago ako pumahik sa taas.

I’m so sorry, Love.

Pagpasok ko sa kwarto ay nakita ko si Owell na kausap ang mga anak ko.

“Papadad!”

Tumakbo sa akin ang mga anak ko. Yumuko ako at niyakap silang tatlo.

“Why are you crying papadad? Did the old man hurt you? He made you cry papadad?” ang anak kong si Zhuri.

Umiling ako.

“Isumbong natin kay daddy, papadad.” suhestiyon ni Zenver.

“Okay lang si papadad. Sige na. Doon muba kayo sa kama.” utos ko sa kanila.

Sumunod sila maliban kay Zyrho na tiningnan ako ng taimtim.

“Papadad is alright, baby.” saad ko at ginulo ang buhok niya.

Kumurap lang siya at tumango bago ako tinalikuran.

“Owell tulungan mo naman ako.” pakiusap ko kay Owell nnag sumunod siya sa akin sa closet namin.

“Anong ginagawa mo Cass?” seryoso njyang tanong.

Pinalis ko ang luha ko at inabot ang maleta sa taas ng closet.

“Aalis kami ng mga bata, Owell.”

“Tang ina, Cass!” mura niya. “Gagawin mo na naman ang ginawa mo noon? Babalik na naman kayo sa dati? Si Maranzano alam ba ito?”

Umiiyak akong humarap sa kanya. Napaupo ako at tinakpan ko ang bibig ko para di marinig ng mga anak ko ang mga hagulhol ko. Ayaw kong umalis. Ayaw kong iwan si Tyson. Pero kalaban ko ang ama niya. Ang hirap. Ang hirap-hirap. Ayaw ko na nang ganito. Pero wala akong choice…

“Please, t-tulungan mo na lang ako, Owell.”

Lumuhod sa harap ko si Owell at niyakap ako.

“Sshhh! Sige na. Tahan na.”

“Salamat. Salamat, Owell.” usal ko.

Tinulak niya ako. “Ano ba kasi nag nangyari?”

“M-mamaya ko na i-ipapaliwanag. Mag-impake muna tayo.”

Tumango siya at kinuha ang maleta sa akin at sinilid sa maleta ang mga damit na kayang ipasok doon.

CHAPTER 43

Chapter

43

Cassidy Pov

“E, putang inang ama pala iyon, e. Dapat sana sinabi mo sa akin na ganoon ang nangyari Cass para naman mamura at makatikim sa akin ang matandang iyon!” nag-aalburutong untag ni Owell matapos kong i-kwento sa kanya ang buong nangyari doon sa beach house ni Tyson.

It’s been two days since we left in Tyson’s beach house without his knowledge. Oo. Nakita nga kami ni Pike na umalis sa bahay but we were not able to talk to one another even sila ni Owell ay di sila nakapag-usap dahil konting galaw lang ni Pike noong oras na iyon ay idini-diin ang muzzle noong baril sa kanyang sentido.

It was really scary and traumatizing. Hindi ko alam kung papaano ko maiaalis sa mga utak ng mga anak ko ang mga ganoong senaryo. Ang babata pa nila para makakita ng ganoong klaseng bagay. Ang bata pa nila para makaranas ng mga ganitong klaseng bagay. Noong in-ambush kami saksi rin ang mga bata. Noong may sumugod sa bahay ni Tyson nandun din sila. Tapos noong isang araw nakita nila ang Papa Pike nila at ang mga big kuya nila na may nakatutok na baril sa mga ulo nito at nakadapa sa lupa.

Zen and Zhuri was silently crying because they were worried and scared for their Papa Pike at sa mga big kuya nila. They keep on begging and telling me na magsumbong sa daddy nila but I cannot. I don’t want to put my angels life on stake. And while Zen and Zhuri was begging me, I saw how Zyhro throw hateful and deadful stare at Senior Enrico’s men in black. I was afraid that Zyrho would be like Tyson… before. I don’t want Zyrho to grow up and instill hatred in his head and heart but I saw the other day. It was like I saw Tyson in his eyes. It was like I was looking at mini Tyson. I didn’t saw fear, nervousness nor  shock in his eyes. It was like he already know what was happening around him.

Siguro di ko na talaga mapipigilan iyon. Nananalaytay sa dugo ni Zyrho ang dugo ni Tyson. At noon paman alam ko nang iba si Zyrho sa mga magkakapatid. Noon pa man nakikita ko na si Tyson sa kanya. The way he act and behave was like his daddy—his father, Tyson. Ang kinakatakutan ko lang ay ang lumaki siyang kagaya sa daddy niya noon.

Kung hindi ko nga siya sinabihan na susundan kami ng daddy niya dito sa Palawan ay di nawala ang galit sa mga mata niya. I also assure him na walang gagawing masama ang mga taong nakita nila sa kanilang papa Pike at mga big kuya nila.

“Wala tayong laban doon, Owell. Saka, iyong… i-iyong mga anak ko. Ayaw kung isugal ang buhay nila. A-alam mo naman Owell n-na sila ang buhay k-ko. A-ayaw kong m-may mangyaring masama sa kanila, Owell.” nangatal ang labi ko saka sunod na tumulo ang mga luha ko.

Sa dalawang araw na nandidito kami sa Palawan kung nasaan sila Auntie Tanya ay wala akong ginawa kung hindi ang magdasal at umiyak. Laking pasasalamat ko lang na laging inaakupa nina Aileen at Gretel ang mga anak ko dahilan na di nila ako nakikitang umiiyak. Sa dalawang araw na walang Tyson sa tabi ko ay di ako masyadong nakakatulog. Nagigising ako sa konting kaluskos at na-aalerto sa mga dumadating dito.

I really miss him. I really really miss my love. I feel like every hour that passed was like a month. Halos mabaliw na ako kakaisip kay Tyson. Ewan ko. Pinapatay yata ako sa mga oras na lumilipas na di ko siya nakikita.

“Papaano si Tyson, Cass?” natanong Owell.

Napahilamos ako sa mukha ko at humagulhol na naman. Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang dalawang palad ko saka doon ako umiyak nang umiyak. I was hoping na makita niya ang sulat ko sa bedside table namin at ang telepono ko na may recording doon.

I left a note and a recording for him. This time, umalis ako sa bahay niya pero nag-iwan ako nang sulat at recording. Nilagay ko sa sulat ko kung saan kami ngayon at sinulat ko rin doon na sana pakinggan niya ang recording ko doon bago siya magalit sa ginawa kong desisyon. Doon sa recording sinabi ko na sa kanya lahat ng gusto kong sabihin. Binuhos ko na lahat ng mga salitang mahal at importante doon. I just hope and pray na makita niya ang sulat at mapakinggan niya ang recording ko. Sana.

“Sigurado ka ba Cass na makikita agad ni Tyson iyong sulat na iwan mo?”

Tumango ako kay Owell. Kung hindi lang pumasok ang ama ni Tyson sa kwarto niya ay masisiguro kong makikita talaga ni Tyson ang sulat na iniwan ko sa bedside table namin. Inipit ko iyon sa stand ng lampshade. Sinadya ko talagang bondpaper ang sulatan para madali niyang makita.

“E, bakit… wala pa rin siya ngayon dito. Sina kuya Pike,” may pag-aalalang wika ni Owell.

Muli akong umiyak hanggang sa naramdaman ko na lang ang bisig ni Owell na yumakap sa akin. Lagi na lang si Owell sa tabi ko. Lagi niya akong sinasamahan, sinusuportahan, at dinadamayan.

“Cassidy, kumain ka muna. Ang mga bata pinakain na nina Gretel at Aileen. Ikaw na lang ang di pa kumakain.” Napalingon ako kay Auntie Tanya. Nakasuot si Auntie ng isang whole dress na umaabot sa buhangin ang laylayan at may nakabalabal sa kanyang balikat na towel.

Gabi na at nandidito ako sa dalampasigan. Nagpapahangin.

Muli kong tinuon ang mga mata ko sa kalmadong dagat. Tahimik na humahampas ang maliit na alon sa dalampasigan. Ang lamig ng hangin at ang ma-alat na simoy ng hangin ay nanunuot na sa balat ko. Hindi naman gaanong madilim sa kinauupuan kong malaking branch ng natumbang kahoy dahil iyong mga puno ng niyog sa paligid ay may nakasabit na mga ilaw na siyang nagpapaliwanag dito sa labas. Hindi rin aki natatakot dito sa labas mag-isa kasi may mga tao naman na nagro-roving.

Tinuyo ko ang pinsgi ko at nginitian si Auntie na umupo sa tabi ko. Ilang saglit pa ay nilagay na sa akin ni auntite Tanya ang towel niya.

“Nilalamig ka na dito,” ani auntie.

“Nagpapahangin lang ng konti auntie,” usal ko at binaba ang tingin sa paa ko na naka-tsinelas lang at bumaon iyon sa maputi at pinong buhangin.

“Hindi ka kumakain ng maayos simula nang dumating ka dito, Cassidy. Buntis ka ba ulit?” bilog ang matang tiningnan ko si Auntie.

“Gulat na gulat ka naman. Syempre, may partner ka hindi naman malabong mabuntis ka ulit ni Don… ni Tyson.”

Kumurap-kurap ako.

“H-hindi naman po ako buntis auntie.”

“Hmm,” higing ni auntie at tumanaw sa dagat sa harapan namin. “Nag-aalala ka kay Tyson?”

Agad na uminit ang mga sulok ng mata ko. Naiiyak na naman ako.

“Sobra po, auntie. At natatakot po ako na baka magalit siya sa naging desisyon ko.”

Rinig ko ang pagpawala ni auntie Tanya ng isang malalim na hininga.

“Alam mo Cass noon, noong unang beses mong dinala si Tyson sa bahay. Iyong kinuha mo na ang mga gamit mo sa bahay. Unang tingin ko palang noon kay Tyson ay masama na. Hindi na maganda ang kutob ko sa kanya. Base sa awra at tindig noon ni Tyson. Akala ko mawawala ka talaga sa amin, Cass.” Nilingon ko si auntie.

Nakatanaw pa rin siya sa dagat at tumutulo ang mga luha sa mata niya.

“Alam ko Cass. Aminado ako Cassidy na hindi ako naging mabuting pamilya sayo. Aminado ako sa mga nagawa kong masama at mga sa pang-aaping nagawa ko sayo at ng mga anak ko sayo at iyon ang pinagsisisihan ko ng husto. Kami na lang noon ang mayroon ka noong nakulong si kuya Travis pero hindi pa kami naging mabuting pamilya sayo. At noong gabing nawala ka sa bahay Cass. Doon ko lang napagtanto ang lahat ng mga masama naming ginawa sayo. Labis akong nag-aalala sayo noong araw na iyon. At pumunta pa akong barangay n’on para mahanap ka pero wala namang ginawang aksyon ang barangay. At noong naka-uwi ka na may kasamang lalaki. Nag-alala ako ng husto dahil baka kung ano na ang sinusuong mo sa buhay para kay kuya Travis. Dagdagan pa na dilim ng awra noon ni Tyson.” Saglit na tumigil si auntie at nagpunas ng luha.

Tiningnan ako ni auntie.

“Gusto ko lang sabihin sayo, Cass. Na sising-sisi ako sa mga nagawa ko sayo noon. Hindi marapat iyon,” ani auntie at hinawakan ang kamay ko na nakahawak sa kahoy. “Sorry, Cass.”

“O-okay lang, Auntie. Hindi ko na rin naman po inisip ang mga nangyari noon. At nakahingi na po kayo ng tawad sa akin, diba?”

“Oo pero iba kapag sa personal talaga,” saad ni auntie at pinunasan ang mga pisngi ko. “Magpakatatag ka, Cassidy. Isipin mo lahat ng nga pinagdaaanan mo noon. Lahat ng iyon nalamapasan mo. Saka ngayon na nakikita kita kasama ang mga apo ko. Masasabi kong napaka tatag mong tao, Cass. Napaka tapang mo na nalampasan mo lahat ng mga hirap noon at sa pagpapalaki ng tatlo mong anak ng mag-isa. Kaya itong problema na dumating ngayon malalampasan mo rin ito. Si Tyson naman. Alam kong malawak ang pag-unawa noon sayo at mahal ka. Kaya h’wag kang masyadong mag-alala doon. Mabait si Tyson, Cass. Mabait at mahal na mahal ka. Sobra. Napatunayan niya iyon nang tulungan kami dahil kami ang pamilya ng taong minamahal niya. Napatunayan niya iyon nang iligtas niya kami sa kamay nang mapanlinlang at masamang tao na si Raven.”

Sa di ko malaman na dahilan ay napangiti ako sa mga sinabi ni auntie tungkol kay Tyson. I feel so proud. I feel so proud to be his lover. To be his partner. To be his other half. My man Tyson Greg Maranzano.

Love, dalian mo ang pagpunta mo dito kapag nakita mo na ang sulat ko sayo. Maghihintay ako love. Hihintayin kita, love. I silently prayed on the briny winds coming from the calm sea.

“Salamat, auntie. Salamat sa lahat.”

Kumunot ang noo ni auntie at dumistansya sa akin.

“Bakit ka nagpapasalamat, Cass?”

“Sa mga sinabi mo auntie. Dahil sa mga sinabi mo napanatag ako. Kumalma ang loob ko. Lumakas ang loob ko na darating din si Tyson dito.”

Ngumiti si auntie at pinisil ang balikat ko.

“Mahal na mahal mo talaga si Tyson.”

Agad na tumulo ang luha ko at tumango-tango kay auntie Tanya. “Oo auntie. Sobra po. Sobra ko po siyang mahal.”

“O, siya. Halika ka na sa loob dahil ang lamig na at para na rin makakain ka. Mas papayat ka pa nito dahil sa konti ng kinakain mo, e.” puna sa akin ni auntie.

“Wala lang po talaga akong gana,” saad ko kay auntie saka tumayo at pinagpag ang shorts ko.

“Hindi ka ba talaga buntis, Cassidy?”

Umiling ako kay auntie.

“Hindi po.” Sure kasi akong di ako buntis dahil di naman sa loob ko pinapakawala ni Tyson ang mga semilya niya nang ginawa namin iyon.

“O, siya kumain ka ng marami para lumaki ka naman ng konti. Jusko. Tatlo pa naman ang anak mo.”

Sa ikatlong araw namin sa Palawan ay may gana na akong lumabas. Noong nakaraang araw kasi sa gabi lang ako lumalabas. Lumalabas para makaiyak. Pero ngayon hindi na. Tinutulungan ko na lang si Gretel sa pag-aasikaso sa may front desk.

“Naku, Cass. Dapat di ka na tumutulong dito,” suway niya sa akin.

Nginitian ko siya.

“Nakakaburyo ang walang ginagawa Gretel. Saka kung maglalagi ako sa kwarto iiyak lang naman ako kakaisip kay Tyson.” saad ko sa kanya.

Hindi naman kami busy kasi wala masyadong turista. Saka itong isla na ito ay di gaanong pinapasok ng mga tao. Hindi siya masyadong sikat pero napaka ganda ng lugar. Siguro kaya rin ito binili ni Tyson.

“Ang swerte mo sa asawa mo, Cass.” saad ni Gretel.

Natampal ko ang kamay niya.

“Di ko pa siya asawa,” natatawang suway ko.

Nakakatuwang noon ay ayaw na ayaw kong nadudugtong ang pangalan ko kay Tyson pero ngayon gusto ko na. Gusto ko nang idugtong ang pangalan niya sa akin. Cassidy Barromeo-Maranzano, ang ganda pakinggan.

“Pero gusto mong mapangasawa siya?” tanong niya at tinigil ang kaka-kakal doon sa bundok ng folders.

Napatingin ako sa labas. Mainit na at napaka aliwalas ng panahon. Siguro ganito ito kahapon at noong isang araw pero ngayon ko lang napansin dahil puro lang ako iyak sa mga araw na iyon.

Bumuntonghininga ako at tiningnan si Gretel na nakatitig sa mukha ko.

“Oo naman. Gusto ko. Gusto kong mapangasawa si Tyson.” Nakangiting sagot ko kay Gretel.

Sinuklian niya ang ngiti ko at kinuha ang kamay ko.

“Masaya ako sayo, pinsan. Alam kong maldita kami noon sayo ni ate Aileen at puro kami utos sayo. At alam kong naka-ilang beses na kaming humingi ng tawad sayo. Pero gusto ko pa rin ulitin Cass na nagsisisi na ako… kami sa mga nagawa namin sayo. Mahal ka namin, Cass. At masaya akong natagpuan mo ang taong magmamahal sayo.”

Parang may humaplos sa puso ko doon. Yes, nang dumating ako dito. Sinalubong ako nila auntie. At wala akong mapagsisidlan sa saya knowing na makasama. Oo, naghihinagpis ako sa mga oras na iyon pero nang makita ko sila auntie na naghihintay sa akin sa daungan. Kahit papaano ay dumagaan ang bitbit ng dibdib ko dahil alam ko naroon sila na sasandalan ko. Ang pamilya ko. At ang unang humingi ng tawad sa akin pagdating ko dito ay si Aileen talaga. Nag-iba na si Aileen. Di na siya iyong dating kilala ko na babaeng-babae. Ngayon kasi parang lalaki na galawan niya. Itong si Gretel naman ay nag-mature.

Niyakap ako ni Gretel at ginantihan ko naman siya ng yakap. “Mahal ka namin, Cass.” bulong niya.

“Mahal ko rin kayo, Gretel.”

“Si Aileen wala na ba talaga iyong afam niya dati?” pag-iiba ko sa usapan namin ni Gretel nang pakawalan niya ako.

Ngumiwi siya.

“Scam ’yon. Di iyon totoo. Si ate naman nauto.” saysay ni Gretel.

“Papadad!!!” sabay kaming napabaling ni Gretel sa mga anak ko na tumatakbo papasok ng hotel. Sumunod naman sa kanila si Owell na naka-one piece at si Aileen na naka loose t-shirt na puti at itim na cycling.

Umalis ako doon para salubungin ang mga anak ko na may kanya-kanyang dalawang shells.

“Narinig ko yata ang pangalan ko kanina, ah.” maangas na ani ni Aileen at pinandilatan ng mata si Aileen.

“Natanong lang ni Cass ang afam mo noon, ate.”

Napangiwi si Aileen at bumaling sa akin. “Mga gago iyon, Cass.”

Napatawa na lang ako at pati na rin si Owell.

“Look papadad, oh,” pagbida ni Zhuri sa shells niya.

“Me too, papadad. Mas marami ang akin.” ani naman ni Zen.

“Wow! Ang gaganda naman nito. Saan ninyo ito nakuha?” tanong ko sa kanila at iniisa ko ang kamay nilang may dala-dalang shells.

“In the seashore, papadad. Papa Owell and tita Aileen help us find these shells.” pahayag naman ni Zyrho.

“When daddy arrive papadad. Let’s collect some shells too.” masayang wika ni Zhuri.

Malungkot akong napangiti doon.

“Hehehe! I can’t wait to see daddy and show him my shells.” bulong naman ni Zenver at ingat na ingat sa shells niyang dala.

Iniwas ko ang tingin sa mga anak ko at pinalis ko ang luhang kumawa doon.

Love, we are waiting for you.

Ginagabihan matapos kong patulugin ang mga bata ay lumabas ako sa kwarto na inakupa naming apat dito sa bahay nina auntie Tanya dahil nauhaw ako. Ang bahay nina auntie ay sakop pa rin naman ng nitong resort nga lang hiwalay sa hotel. Sinabihan ako ni auntie na may suite naman daw iyong hotel na pwede naming tirhan ng mga bata pero minabuti kong kasama sila. Si Owell naman ay sumama lang din sa amin ayaw niya rin doon sa hotel na mag-isa.

May narinig akong tunog helicopter pero binaliwala ko lang iyon. Kumuha ako ng baso at nagsalin ng tubig na nasa pitcher. Pagkatapos ay naglakad na ulit ako patungo sa kwarto para natulog. Pipihitin ko na sana ang busol ng kwarto namin nang bigla akong tawagin ni auntie Tanya na may malaking ngiti ang nakapaskil sa mga labi niya at hawak-hawak ang cellphone niya. Nakapantulog na rin si auntie.

“Cassidy!”

“Auntie Tanya.”

“Cassidy, s-si Tyson kakalapag lang ng helicopter niya sa helipad ng hotel!”

Awtomatik na kumabog puso ko sa narinig. Nilapitan ko kaagad si auntie.

“T-talaga po a-auntie?”

“Oo, Cass-”

Di ko na pinakinggan pa si auntie Tanya sa kanyang sunod na sinabi at lumabas agad ako ng bahay niya. Para tumakbo patungo doon sa hotel.

“CASSIDY! MAG-TSINELAS KA!”

Hindi ko na iyon binalingan pa at nagtuloy lang ako sa pagtakbo ko patungo doon sa hotel. Pagkatapasok ko sa loob ay dumiretso ako sa elevator na habol-habol ang hininga.  Nangati ang paa ko sa elevator habang tinitingnan ko ang numero na papataas. Sa sobrang saya ko ay napaluha ako. Para akong tanga dito sa elevator na umiiyak pero nakangiti.

Paglabas ko sa elevator ay agad kong tinakbo ang iron stairs patungong helipad. Rinig na rinig ko na ang tunog ng helicopter habang papalapit ako ng papalapit. Binuksan ko kaagad ang double-doors na gawa rin sa metal at agad na sumalubong sa akin ang malakas na hangin. Lumabas ako at parang talon ang luha ko na umaagos nang makita ko ang lalaking hinihintay ko na pababa ng helicopter.

Hindi na ako lumapit pa doon ng husto dahil at hinintay ko na lang si Tyson na bumababa na. He was wearing his infamous black long sleeves that were rolled up to his elbows and the three buttons of his long sleeves were undone with black slacks and black dress boots. 

I curled my naked toes as I waited for him. I wiped my tears, but it’s no use since they keep coming. 

Tyson’s eyes expanded when he saw me. He’s slow, and small strides became fast as he fixed his eyes on my wet eyes. A few steps away from me, Tyson let out a series of profanities as he traveled his eyes from my head to my toes and vice versa.

“Dammit, love! What the hell are you wearing!” Ang unang mga salitang binitawan ni Tyson matapos di kami magkita ng halos apat na araw. Talagang ang suot kong army green na loose t-shirt at short shorts ko pa ang pinuna niya.

---

Naiiyak ako malapit na tayo mag-goodbye kina Tyson at Cassidy😭.

Thank you for reading!!!

CHAPTER 44

Chapter

44

Cassidy Pov

“Dammit, love! What the hell are you wearing!” Ang unang mga salitang binitawan ni Tyson matapos di kami magkita ng halos apat na araw. Talagang ang suot kong army green na loose t-shirt at short shorts ko pa ang pinuna niya.

Alam kong manipis ang suot kong damit ngayon. Alam kong barefooted akong tumakbo dito sa helipad pero di ako nakaramdam ng lamig sa katawan, hindi rin ako nakaramdam ng sakit sa paa ko nang tumakbo ako dito. Mas nag-uupaw sa puso ko ang galak at pananabik sa kanyang pagsunod dito.

I flinched when Tyson held my arms and rubbed his rough and warm hands there.

“Fuck! Are you feeling cold, love?” tanong niya sa akin.

Napahikbi ako at tinapon ko ang katawan ko sa kanya. Napaungol siya sa biglaang pagyakap ko at puwersa pero agad niya namang niyakap ang kamay sa baywang ko. I tiptoed para lang mayakap ko siya. And as if he knows na nahihirapan ako because of our big difference in height, he lowered his body.

I put my face on the nook of his neck and wailed.

“Love,” nanlalambing na saad ni Tyson at itutulak sana ako kaso hinigpitan ko ang pagkakayakap ng kamay ko sa leeg niya. I tightly locked my arms around neck.

“Love, please stop crying,” he begged, but I sobbed even more.

He murmurs some curses and rubs my back.

After a minute or so ay bumitaw na rin ako sa pagkakayakap sa kanya at aabutin ko na sana ang pisngi niya kaso nilingon niya si Nico sa tabi na naka-post doon kasama ang iilang mga tauhan ni Tyson na may kanya-kanyang dalang armas.

“Nico,” tawag ni Tyson kay Nico at agad namang lumapit si Nico kay Tyson.

Patuloy sa pag-agos ang luha ko dahil mukhang wala lang kay Tyson na umalis kami doon sa bahay niya na walang paalam. Hindi niya ba ako na-miss? Ang mga anak namin? Galit ba siya?

“Don,” si Nico. Tumingin si Nico sa akin at tipid akong nginitian. Hindi ko magawang ngumiti at patuloy lang sa pag-iyak. Ewan ko naging iyakin na ako ng sobra.

“Take off your coat and give it to me, as well as your socks.” Utos ni Tyson na walang pag-aalinlangan namang sinunod ni Nico.

Natira kay Nico ang manipis niyang long sleeves na puti tapos iyong medyas niya ay binigay niya rin kay Tyson.

Bumalik si Nate sa puwesto niya at muli akong binalingan ni Tyson. Tinitigan niya ako sa mukha ng ilang saglit at walang imik na pinasuot sa akin ang coat ni Nico. Nang masuot ko iyong coat ni Nico na malaki sa akin ay wala imik na naman siyang umupo at inangat ang paa ko para maisuot sa akin ang medyas ni Nico na obvious na malaki rin sa paa ko.

Mapahawak ako sa umiigting niyang balikat. Yumuko ako at sunod-sunod na luha ang nagsilabasan sa mga mata ko habang tinitingnan ko siya.

“H-hindi mo ako na-miss?” mahina kong usal at napatigil si Tyson sa pagpapa-suot sa akin noong medyas. Pero kalaunan ay tahimik siyang nagpatuloy doon.

Inangat ni Tyson ang ulo niya sa akin habang naka-upo pa rin siya doon sa harap ko.

“You didn’t miss me… us,” I said, and I wiped my tears.

Tyson sighed and stood.

“I fucking missed you, love. Dammit. Have you been crying?”

Tumango ako sa kanya.

“For how many days?”

“S-since umalis kami doon sa beach mo.” I said and was about to wipe my wet face, but Tyson’s hands were already there to wipe it out for me.

“Your eyes were swollen. No wonder.”

“Love, sorry,” simula ko. Tumango naman si Tyson at sinasalo ang mga luhang pumapatak galing sa mata ko. “Sorry dahil iniwan na naman kita. Hindi ko talaga gusto na iwan ka love. Nangako na ako sayo. Alam mo iyan at ayaw ko na napapako na mga pangako pero ako itong unang hindi tinupad ang pangako ko sayo. Love, naipit lang talaga ako sa sitwasyon.”

Inabot ko ang pisngi niya at kinulong ko iyon sa palad ko. “Sorry talaga, Love.” ani ko at hinalkan ko ang noo niya, sunod ang ilong, ang magka ilang pisngi niya, at ang huli ay ang mga labi niya.

Hindi nag-response sa halik ko si Tyson kaya ilalayo ko na sana ang sarili ko sa kanya nang bigla niyang hapitin ang baywang ko at pailaliman ang halik namin. Sliding his firm and hot tongue inside mine and starting to dominate my mouth.

“For the second time around, love. Yes. I miss you so damn much. I’m sorry it took me days before I could finally follow you here.” saad ni Tyson matapos ang mabagal at malalim na halik niya.

He rubbed my lips using his thumb. His eyes were glued to my parted lips like a fish asking for water. “You don’t know how much I miss you and our kids, love.”

“Sorry,” bulong ko.

He groaned. “Don’t cry.” aniya at kinabig ang patungo sa dibdib niya.

Niyakap ko siya nang mahigpit. Sobrang higpit na para bang pinaparating ko sa yakap niya na takot ako. Takot akong mawala siya sa buhay ko. Sa buhay namin ng mga anak niya.

Naramdaman ko ang mga pagdampi niya nang halik sa tuktok ko.

“Sorry ulit.” bulong ko sa dibdib niya.

“No need to say sorry, love. I know you’re just thinking about our children. I’m not angry with what you did, Cass. I didn’t get even an ounce of madness. I’m just worried about my family. And I should be the one who’s sorry because I wasn’t able to protect you from my father. “

Kumalas ako sa pagkakayakap at tingala na naman siya. This time wala nang luha. Mga hikbi ko na lang.

“Talagang hindi ka galit sa akin?” paniniguro ko.

His hand, which doesn’t leave my waist, squeezed my flesh in there.

“Yeah,” he said, smiling.“How can I get mad at my person? Hmm.”

Ngumiti ako. Nawala ang lahat ng agam-agam at pangamba ko sa dibdib.

Muli akong tumingkayad para maabot ko ang pisngi niya at pinugpog siya ng mga halik.

I heard him chuckle.

“You’re extra sweet and loving tonight, love.” puna niya nang tumigil ako sa kakahalik sa kanya.

“Is it illegal?” ani ko.

He smirked.

“No, it isn’t. You can be extra sweet and loving to me all the time, love. I’m all fucking yours, anyway.”

“Me too. I’m all yours, Tyson Greg.”

“I know, love. I fucking do know,” he once again pressed his lips on my forehead before intertwining our hands. “Let’s head below. Malamig na.”

At dahil sinabi iyon ni Tyson. Ngayon ko lang nanuot sa buto at kalamnan ko ang lamig, ang ginaw. Napatingin ako sa paa ko na nakasuot lang ng medyas ni Nico.

“You were so excited to see me that you forgot to wear slippers before running off here.”

“It’s because I’ve been thinking about you all this time. I was so excited when auntie told me na dumating ka. Hinihintay kita. Hinihintay ka ng mga bata, love.”

Once again, niyakap ako ni Tyson bago kami bumaba. Pagkarating naman sa lobby ay sumalubong sa amin si auntie Tanya na may dalang slippers at binigay niya iyon sa akin. Nakakahiya kay Nico na kinuha ni Tyson ang medyas nito para sa akin.

“Maligayang pagdating, Tyson.” anas ni auntie at tinanguan siya ni Tyson.

“Cassidy, Tyson, saan kayo matutulog? Hindi kayo magkakasya doon sa kwartong inakupa ninyo sa bahay kung magsasama kayo.” untag naman ni auntie.

Tiningala ko si Tyson sa gilid ko na hindi pinapakawalan ang baywang ko mula sa helipad hanggang dito.

Tumingin naman siya sa akin saka kay auntie Tanya.

“We will just stay here,” ani Tyson kay auntie.

Kinalabit ko ang damit niya.

“Ang mga bata nandun, Tyson. Hahanapin ako n’on pagkagising.”

“A-ako. Ako na ang bahala sa mga bata, Cass.” singit naman ni auntie.

“If they look for us, just send them to our room in the presidential suite, hmm.”

Tinanguan ni auntie si Tyson at nagpaalam. Pero bago kami umakyat muli ni Tyson sa presidential suite niya ay pinuntahan muna namin ang mga bata. He missed our kids too. Dadalhin din sana namin ang mga bata kaso himbing na himbing na sila sa tulog nila kaya hinayaan na namin sila doon kasama si auntie.

Tyson took a shower before jumping onto the queen-sized bed. He only wore a white loose tee and pajama pants. B-in-lower niya ang buhok at saka umakyat na siya sa kama at doom na rin ako humiga at yumakap sa kanya. Niyakap niya rin ako pabalik at pinaunan sa braso niya. Pumikit ako at dinama ang mainit niyang katawan.

“Your eyes were really swollen, love.” rinig kong puna ni Tyson pero di ko na iyon binigyan ng pansin. Alam ko na naman kasi na mugto talaga ang mata ko. Parang nakagat lang ng bubuyog.

Tyson rolled my body on top of him.

“Ang sugat mo,” may inis kong saad.

Umangat ang gilid ng labi niya. “It’s healing.”

Bumuntong hininga ako at umunan sa dibdib niya. Napangiti ako nang marinig ko ang tibok ng puso niya. Napaka lakas noon.

“Love, totoo ba ang sinabi ng Dad mo na ang mga anak lang natin ang habol mo?” tanong ko sa kanya habang nakaunan pa rin sa dibdib niya.

Naramdaman ko ang kamay niyang sumuklay sa buhok ko at ang isang kamay naman ay nasa ilalim ng makapal na kumot. Amg tanging ilaw lang namin ni Tyson dito sa kwarto ay ang lampshade sa magkabilang side ng malaking kama.

“Yes, love. That was my initial plan when I left Italy to look for you and our child. Call me insane, love, but when you left me I was badly hurt to the point that I don’t want to be with you anymore because you also caused me too much pain. But when I saw you again, all of my plans went out the window. I’m still into you. I’m still in love with you. I still want you. I’m still enchanted with you, love.”

Nabaon ko ang mukha ko sa gitnang bahagi ng dibdib ni Tyson at doon ko pinakawala ang malaking ngiti sa labi ko. Kinikilig ako.

“I’m also enchanted and still drowning in your love, Tyson. I love you.”

“I love you so much, too.”

Yumakap ako sa kanya ng mahigpit nang hinalkan niya ang tuktok ng ulo ko.

“Love,” ani Tyson.

“Hmm?”

“I’m so sorry.”

Napaahon naman ako at napatitig sa kanya. Seryoso ang mukha niya at puno ng lungkot.

“Ty–”

“Dad killed your parents.”

Umahon ako at umupo sa kanyang tiyan. Baliwala naman sa kanya ang bigat ko. Humawak siya sa mga hita ko na lumantad.

Umiling ako sa kanya. “Love, hindi mo naman kasalanan iyon. Kaya hindi ikaw ang dapat na humingi ng tawad. Ang kasalanan ng ama mo love ay hindi mo kasalanan. Si Senior Enrico ang may kasalanan hindi ikaw.” Saad ko sa kanya.

“But still…”

Inabot ang pisngi niya at dumukwang ako para humalik sa kanya. Mabilis niya namang ginantihan ang halik ko.

“H’wag mo nang isipin iyon.”

Hinaplos niya ang mukha ko gamit ang likod ng kamay niya.

“What the hell did I do to deserve a beautiful and kind angel like you, love?” madamdaming turan niya. “If only I could kill my father to avenge you love…”

“Ty…”

“But it’s against our code and rules. Thou shall protect thy family. Thou shall not kill thy family,” he murmured.

“It’s okay, love. And besides, I also want to say sorry because my father became your father’s paramour.”

Tyson’s jaw clenched.

“No, don’t say that, love. Mr. Travis wasn’t my father’s mistress since they had a relationship when my mother had already died. So, Mr. Travis is not a mitress. “

“A-akala ko…”

“My mother killed herself when I was nine because of my father’s evilness. I found her body in the bathtub, lifeless and pale.” Tyson told me.

Sumikip ang dibdib ko sa kinuwento niya sa akin. Ramdam ko ang hinanagpis niya at lungkot. The way he talked about his mother, it was full of love. He really does love his mother so much.

“Anong pangalan ng mommy mo, love?” tanong ko.

“Esther.”

“Esther? Parang star?”

“Yeah.”

“Maganda. Pag nagka-baby tayo ng babae. Iyan ang ipapangalan natin, love.” masaya kong wika sa kanya.

“I like that. But before that, we should make love and bury my sperm inside you.” bulgar na saad ni Tyson saka pinisil ang hita ko.

Namula naman ang mukha ko sa sinabi niya at napatampal sa dibdib niya.

“Sira ka.”

“But before anything else, love… I hear you recording. Your phone recording. Totoo ba lahat ng sinabi mo doon? You’re not lying when you recorded yourself, right love?”

Ilang segundo kaming nagtitigan ni Tyson. Walang umimik sa aming dalawa. Kapwa lang kami nagtitigan sa isa’t isa at walang nagsalita. I felt my heartbeat against my ears. I felt my heart swell with so much joy and nervousness.

“It’s okay love. You don’t have to–”

“Yes. Yes, love. Totoo lahat ng iyon.” I cut him off.

“The marriage thing too?”

Tumango ako sa kanya.

“Wala kasi akong kasiguraduhan sa mga oras na iyon, love. Hindi ko alam kung magkikita pa ba tayo nang umalis kami ng beach house. Hindi ko alam kung kailan tayo magkikita pero gusto kong malaman mo na handa akong magpakasal sayo sa kahit na anong oras at pagkakataon kahit na sa recording lang iyon. Gusto ko pa rin na bigyan ka ng assurance.”

“You’re making me crazy, love.” Tyson heaved before lifting me and pushing me on the bed. He hovered above me and pushed his two arms onto the bed, caging me with his huge body.

Ilang pulgada lang ang layo ng mukha namin sa isa’t isa. Iyong mga mabibigat na hininga ni Tyson ay tumatama na ang ilong ko at kita ko ang malalalim niyang paglunok at pagtaas-baba noong adam’s apple niya.

“Love,” I softly said and wound my arms around his neck.

“I don’t have a ring with me right now, love. This is not my dream proposal to you, but dammit! Will you fucking marry me, Cassidy Barromeo?”

“Uhm!” tango ko. “Yes. Oo naman, love.” A tear trickled in the corner of my eyes as I said those words.

Sinunod ng labi ni Tyson ang luhang tumakas sa mga mata ko. At hinalikan ako sa noo.

“Is it okay with you even if I don’t have a ring with me right now, love?”

Tumango na naman ako.

“Hindi naman iyon importante sa akin. Ang akin lang tinanong mo ako at handa kang pakasalan ako.”

“Well, I intended to give you one ring as well. And it would be our wedding ring.”

Kinuha niya ang isang kamay ko saka niya iyon hinalikan.

“I cannot promise you a peaceful world, love. But I promise to be with you in the bad and good times. I promise to be the best version of myself for you and for our family, love. I love you. I love you so much, Cass.”

“I love you too, Tyson.” I said, and Tyson dropped his head on my neck as he showered my neck with kisses and bites.

Napasabunot ako sa buhok niya at napaliyad nang lumipat ang labi niya sa tainga ko patungo sa panga ko hanggang sa labi ko. Nagtagal ang halikan namin sa labi bago niya ako pakawalan na habol-habol ang hininga. Isa-isa niyang hinalkan ang noo, mata, ilong, at pisngi ko bago hinanap ang laylayan ng suot kong tshirt saka niya iyon hinubad sa akin.

My hardened and aching nipples were exposed. Parang may kung anong kumiliti sa tiyan ko nang lumuhod si Tyson at hinubad din ang suot niyang pang-itaas. Tumambad agad sa akin ang kanyang maputi at batak na batak na katawan. Iyong kulay rosas niyang nipples ay nakakatakam ding tingnan.

Umupo ako at hinaplos ko ang katawan ni Tyson. Ang init ng katawan niya! Ginuhit ko ang daliri ko sa kanyang malapad ni dibdib at sa abs niya. Sunod ay itinaas ko na naman ang kamay ko saka hinaplos ang kanyang dibdib at ang kanyang nipples.

Bumigat ang hininga ni Tyson at napapakagat labi habang tinitingnan ako.

“You’re torturing me, love.” anito.

“I want them, Tyson.” sabi ko sa kanyang at pinisil ko ang kanyang dalawang nipples.

“It’s all yours, love.” aniya saka humiga.

Gumapang naman ako saka pumatong ulit sa kanya. Di na ako nagpatumpik-tumpik pa at sinubo ko na kaagad ang isang tetilya niya.

Napaungol naman siya. Habang abala ako sa pagsuso doon sa isa niyang dibdib. Di naman binakante ng kamay ko ang isa at nilalaro ko rin iyon gamit ang daliri ko. Hinahaplos ko iyon at pagkuway hinihigit at iniipit. Kasabay naman noon ang pagmaneho ko sa tetilya niyang nasa bibig ko. Dila, suso, at kagat ang ginagawa ko doon.

“Dammit, love. Y-yeah… fuck- shit! Yeah, hmm, suck me more, love.” litanya ni Tyson na abala din ang isang kamay sa pagpisil sa katawan ko at ang isa ay umabot sa pag-upo ko ay hilalamas ako doon.

Nang pagsawahan ko ang kanyang dalawang nipples ay bumaba naman ang bibig ko sa kanyang katawan at dinilaan ko lahat ng parte ng kanyang maskuladong katawan. I used my tongue to trace his prominent abs and go south. Hanggang sa umabot na ako sa may puson ni Tyson.

I gulped as I stare on his bulging pajamas. Tiningnan ko si Tyson na nakamasid lang din pala sa akin. Without breaking our eyes, binaba ko ang pajamas niya kasama ang underwear niya at tumambad sa akin ang humihindig niyang pagkalalaki. Medyo basa na iyon. Tayong-tayo at bumabakat ang ugat doon. Naglalaway akong tinitigan iyon. I felt like I saw a mouthwatering delicacy in front of me.

Akmang isusubo ko na iyon nang pigilan ako ng kamay ni Tyson.

“Please, love no.” anito.

“Bakit?” tanong ko sa kanya at nag full knee bend sa gitna ng nakabuka niyang hita with his thing arose.

“Because I also want to suck you. I want yours in my mouth too, love. Dammit! Kanina pa ako nagtitimpi dito.”

Isang hinihinga ang pinakawalan ko bago umalis doon sa gitna ng mga hita niya. Hinubad ko ng tuluyan ang kanyang pajamas at underwear saka tinapon ko iyon. At sa harap niya mismo ay hinubad ko rin ang shorts at panloob ko. Now, we’re both naked.

Tahimik lang siyang nagmamasid sa ginagawa ko.

Patalikod akong pumatong kay Tyson hanggang sa sumentro ang ulo ko sa pagkalalaki niya, 69 position.

Nilingon ko si Tyson.

“Will this position be okay with you, love?” tanong ko sa kanya. In bed or not, we should always compromise.

Tyson seductively licked his lips and smirked. “Fuck yeah!” anito bago hinuli ang kaselanan ko saka sinakal.

---

Hello mga beh, omg! May remaining chaps pa before ang epilogue. At gusto ko lang pala may-hi sa mga reader/s ko na nakaplastikan ko na sa fb🤣 mga beh pagalawin niyo naman ang baso. At sa di pa alam ang fb ko ‘Amorevolous Encres’ iyan po ang fb account ko. Add niyo at magplastikan tayo doon. 🤣😘 Labyo!!😜🥰

Thank you for reading!!!

CHAPTER 45

Warning : Mature Content! Read at your own risk!

Chapter 45

Cassidy Pov

Tyson seductively licked his lips and smirked. “Fuck yeah!” anito bago hinuli ang kaselanan ko saka sinakal. Lihim akong nakakagat labi at pumikit dahil sa biglaang pagsakal sa akin ni Tyson. I really missed his big hand on mine. I missed how he do me kahit na noong nakaraang linggo ay ginagawa naman namin ni Tyson ito kaso iba ang pananabik na nararamdaman ko sa kanya ngayon. Siguro dahil miss na miss ko siya at nangulila ako sa kanya ng ilang araw.

Habang pinapakiramdaman ko ang ginawa sa akin doon sa pwet at kaselanan ko ay inabala ko naman ang kamay ko doon sa kanyang extra large na pagkalalaki. Dinuraan ko ang kanyang basa nang pagkalalaki at saka ko itinaas baba ang kamay ko doon. Hindi mag-abot ang mga daliri ko sa pagkalalaki ni Tyson kaya ginamit ko na ang dalawa kong kamay sa pagmaneho sa kanya. Such a big fat phallus. We were both making a noise on each other private part.

Napatigil ako sa pagtaas-baba ng kamay ko nang sampalin ni Tyson ang pwet ko. “Arghh!” Daing ko. Medyo masakit at may hapdi iyon kaso mas ginagahan ako. Nakailang beses si Tyson sa pagsampal sa pwet ko hanggang sa mamanhid ako doon at saka naman niya sinubo ang buo kong pagkatao.

“Ahh, l-lovvee,” ungol ko.

I rested my elbow on the bed before proceeding to sucker him. Ramdam ko ang paglaki ng extra large ni Tyson sa loob ng bibig ko. Di pa ako nangangalahati ay banat na banat na ang bibig ko kakasubo sa kanyang kumikiwal na pagkalalaki.

I played his member inside my mouth and played the remaining part na hindi nagkasya sa bibig ko. Sobrang laki kasi para masubo ko siya ng buo. I teased his small slit with my tongue. I also used my other hand to play with his balls. Niluwa ko muli ang kanyang kaselanan saka ko na naman iyon nilaro gamit ang kamay ko. Subo. Luwa. Pagsalsal. Subo. Luwa. At pagsalsal ang ginagawa ko sa malaking ari ng mahal ko.

I let go of his manhood.

“Urgh!” Ungol ko nang maramdaman ko ang pagtama ng ulo ng pagkalalaki ko sa lalamunan ni Tyson. I could not help it but to meet his deep and slurping thrust. I moved my hips up and down to meet him in between. Now, I feel like a wanton on top of him. Grinding my ass off against him.

“Tysonnn!” impit kong sigaw sa pangalan niya nang maramdaman ko nang malapit na akong labasan. Nanginig ang katawan ko at nalukot ko ang daliri ko sa paa saka napakapit sa bed sheets.

“Ahh, lovee, pleaseee! I’m almost there.” litanya ko. Kasabay ng pagnginig ng mga binti ko ay ang pagkamit ko sa rurok ng kaligayahan. Nilabasan ako sa bibig ni Tyson. Di ko naman siya nakitang niluwa o nilunok ang lahat nang dagta na pinakawalan ko.

I want to make him feel the same way too. Kaya naman muli kong sinubo ang basang-basa niyang pagkalalaki na may laway ko at sa kanyang precum. Naluha ako nang inangat ni Tyson ang kanyang pwet upang salubungin ako.

Naubo ako at agad kong niluwa ang pagkalalaki ni Tyson.

“Shit! Love, are you okay?” Na-alarma si Tyson at agad akong tiningnan.

Lumuhod siya sa harapan ko at pinunasan niya ang luhang dumaloy sa pisngi ko.

“Does your mouth hurt? Your throat?” nag-aalalang tanong niya at pinanganga ako.

Umiling ako.

“I-I’m okay love. Nabigla lang.” I reasoned.

Bumuntong hininga siya at hinalkan ang noo ko bago muling sinikop ng bibig niya ang labi ko. I can taste myself in his mouth. 

When he let go of my mouth, I said, “I want to please you too, Tyson.” Then I pouted.

Huminga siya nang malalim. “Just don’t take it all. It won’t fit in your mouth.” saad niya.

I looked at his manhood. Galit na galit na ito. Mamumula at parang magpuputukan na ang mga ugat na nakapalibot doon. Umiigting na.

Sumandal si Tyson sa head board noong kama namin at binuka na niya ang kanyang mahahaba at malaking biyas para sa akin. His slick, hairy, and proud manhood is already standing there, waiting for me.

Gumapang ako patungo sa gitnang bahagi ng mga binti ni Tyson at saka ako lumuhod sa harap ng kanyang pagkalalaki.

Before I devour his manhood again, I went to his lips to give him a rough and hot kiss while I was playing with his balls. Squeezing and massaging it. These are all mine. My possessive mind addresses.

I lowered my mouth from his mouth to his neck, down to his massive chest and to his abs. Namumula na ang kanyang dibdib dahil sa kakasipsip at kagat ko. And finally, I reached my destination, his manhood. I wrapped my two hands around him and started moving it up and down.

“Fuck it, love. Your hands are heaven. Fuck!” mura ni Tyson at sinasabayan ang galaw ng kamay ko.

Nang magsawa ang kamay ko doon at naramdaman ko na na paparating na siya. Humawak ako sa hita niya. And I dive on his swollen phallus. Like what he told me, hindi ko iyon sinubo lahat dahi hindi naman kakasya sa akin pero abot na iyon sa lalamunan ko. Dios ko! Papaano ito nagkakasya sa butas ko kung ganito pala ito kalaki? Ngayon ko pa talaga ito naisip sa daming beses na may nangyari sa amin ni Tyson.

Tyson is writhing in pleasure while shouting my name and our endearment as I continue to thrust my head up and down on his manhood. His one hand found my hair and guided my pace until his spurt got into my mouth. Sa tatlong sunod-sunod na paglabas ng dagta ni Tyson ay nalunok ko pa but the rest hindi na.

“That was so fucking amazing and hot, love.” Tyson said, and wiped the smudged semen on my mouth.  

“I was amazing?” tanong ko habang nililinisan niya ang bibig ko at ang dibdib ko kung saan bumulandit ang ibang masagana niyang katas. Hindi ko alam kung saan nanggagaling iyong tissue na pinanggamit niya.

We were both naked while he was cleaning me pero komportable-komportable ako doon. Hindi ako nakaramdam kahit na anong ilang. Maybe because Tyson’s words and actions were enough to make me feel like I was the most beautiful and amazing thing in his eyes.

“So damn amazing,” aniya at sunod na pinunasan ang kamay ko na may tamod niya rin.

Akala ko hihiga na kami pagkatapos niya akong punasan kaso muli niya akong ihiniga sa kama at puma-ibabaw sa akin.

“Di pa tayo matutulog?” tanong ko sa kanya.

Ang mga mata ni Tyson ay punong-puno ng pagnanasa at pananabik. His eyes were on my neck and from time to time ay tinititigan niya rin ang dibdib ko.

He raised his right hand and combed my hair while the other one remained on the side of my head. I saw how his Adam’s apple moved up and down. And I saw how deep his breathing pattern was. Namumula pa rin ang dibdib niya.

“Remember love? We’re going to have a baby girl.”  saad niya at t-in-race ang daliri sa kilay at ilong ko.

“Hindi ka ba pagod? Galing ka pa sa byahe.”

“Trust me, love. Till morning and till the sun goes down again, I can still fuck you.” bulgar na niya namang wika.

Namula ang mukha ko sa sinabi niya. Hindi ko na rin alam kung ano ang hitsura ko sa mga oras na iyon.

Kinagat ko ang labi ko at itinaas ko ang kamay ko saka niyakap ko iyon sa kanyang leeg. Ang kamay ko na nasa likod niya ay sinuklay-suklay n’on ang buhok niya.

“H’wag muna ngayon. Mag-condom ka.”

“I thought we were going to make Esther. “ He pouted and kissed the temple of my nose before pressing his body against mine. 

I gulped when I felt his hard, erect manhood on my thigh. It’s knocking on my thigh. 

“Papaano ka makakasiguro na babae?”

“We will try different positions. Or maybe all positions just to have a baby girl. We will make another princess.”

Mahina akong napatawa. “Gusto mong maging tatlo na ang prinsesa mo?”

“Tatlo?”

Tumawa ako at tumango sa kanya.

“Oo, si Zhuri, Zenver, at soon si baby Esther.”

“Zen is a special, love. But yeah, why not?”

Napaliyad ako nang hilihin ni Tyson ang kaselanan ko at kiniskis niya iyon sa kanya. Bumaba ang bibig niya sa leeg ko at sumipsip doon.

“A-ahhh, uhmm,” ungol ko. Nag-i-ispedahan ang kaselanan namin ni Tyson sa baba nang sukupin ng isang kamay niya ang dibdib ko nilamas ang munti kong hinaharap.

Halos maiyak ako sa kasiyahang nadamarama. Bumangon si Tyson at kinuha ang tatlong unan saka pinaunan sa akin ang bundok ng unan. Kaya ngayon ay kitang-kita ko na siya sa harap ko. Sunod niyang pinaghiwalay ang hita ko at inangat ng konti ang pwetan ko para ma-access niya ng mabuti ang butas ko. Hindi ko na kailangan pang hulaan kong basa na ba ako o hindi dahil kanina ko pa nararamdaman ang mga paunang katas ko.

Binasa ni Tyson ang sarili labi saka itinaas ang isang kamay ko at saka dinilaan ang kamay ko pataas. Ewan ko ba kung bakit ang hilig ni Tyson na dilaan ako. I’m not an ice cream that easily melts, but he loves it. 

“Tyson,” malambing kong tawag sa kanya habang tinitingnan siyang dinidilaan at panaka-nakang kinagat ang balat ko sa braso.

“I really love lapping every inch of you love. I can do this to the rest of our lives.” Aniya at itinaas pa ang kamay ko hanggang sa matunton na niya ang kilikili ko.

Matapos niyang dilaan ang katawan ko ay muling bumaba ang ulo niya sa kaselanan ko at walang pag-aalingan akong sinubo ang buo at umulos.

“Ahh, ahh, uhmp… T-ty… ahhhh!” sigaw ko habang sinasalubong ang mga ulos ng ulo niya sa ari ko. Halos tumirik ang mata ko nang laruin ng dili niya ang munting butas ng pagkalalaki ko at saka naman iyon sinisipsip.

“Ahm, hmmm, mmm,” ungol niya naman habang subo-subo ako.

“Tyssoonnn,” impit kong sambit sa pangalan niya nang maramdaman ko na naman namalapit na ako.

Bumulandit ang katas ko sa bibig ni Tyson pero dinura niya rin naman iyon sa kamay niya ay pinahid sa butas ko. Sunod niyang pinasok ang dalawang daliri sa akin. Tyson was finger fucking my hole whilst I was writhing and groaning with my eyes shut and moving my hips to meet the thrust of his long and firm fingers inside me. And after a while, he replaced his fingers on my hole with his big and hard rock manhood.Tyson is filling me in with his huge manhood and driving my mind haywire. Every thrust was deep and rough, yet I enjoyed every bit of it. Every push and pull was fulfilling. 

“Aah, ahh, ahh, ahh, yess, lovee. Yes! Ahhh!” I yelled as Tyson continued his wild thrust on my hole. I felt like the bed was also moving at our pace. The bed was cricking as Tyson buried his big, thick, and long manhood inside me. 

---

“Tangina! Ganda mo, Cass.” kumunot ang noo ko kay Owell nang pagkagising ko ay bumungad sa akin ang pagmumukha niya imbes na si Tyson.

Bumangon agad ako nang mapagtanto kong wala nga si Tyson sa loob ng silid. My heart started to race upon realizing na baka panaginip ko lang ang lahat. Kaso iyong sakit sa katawan ko ay patunay na totoo ang mga iyon.

“Relax. Nandun ang asawa mo sa baba. Kumakain kasama ang mga anak ninyo. Inutusan ako ni Tyson na akyatin ka dito dahil di maiwan-iwan ang mga anak ninyo.” suway sa akin ni Owell nang mahalata niyang nagpa panic na ako nang konti.

Nakapa ko ang katawan ko kung suot ba akong damit at salamat naman sa Dios dahil may suot naman akong tshirt. Sa ibaba naman ay ramdam kong may underwear naman ako.

“B-bakit ka naman pinapa-akyat ni Tyson dito?” Namumula kong wika kay Owell na nakaupo sa sofa na nasa paanan ng kama.

“Nag-alala sayo ang asawa mo.”

“Nag-alala?”

“Oo dahil inaakala niya di ka makakatuyo ngayon dahil ni-knock-out ka kagabi!”

Napaubo ako sa sinabi niya at umiwas ng tingin.

“Sus! H’wag na mahiya Cass. Dahil pagpasok ko palang dito sa suite ninyo umaalingasaw na ang amoy sex.”

Ngumiwi ako kay Owell.

“Kumain ka na may dinala akong pagkain sayo.” aniya at nginuso ang pagkain  na nakalagay pa sa trolly.

“Maliligo muna ako.” aniko.

“Hmm, sige. Hinanda ko na ang tubig sayo sa banyo.”

Nanlaki ang mata ko sa kanya.

“P-pati tubig pinagtimpla mo ako?”

“Oo. At kung feel mo lumublob bathtub hinanda ko na rin iyon for you.” aniya at tumayo at lumapit sa akin.

“Ano?” takang turan ko.

“Tutulungan kang makatayo baka kasi di mo kayang tumayo.” sarkastiko niyang saad sa akin.

“Tsk! Kaya ko Owell. Di naman ako baldado e.”

“Hindi nga. Pero babaldadohin ka yata ng asawa mo.”

“Ikaw Owell kanina ka pa d’yan sa asawa-asawa mo!” Inis kong saad sa kanya pero sa kaloob-looban ko ay kinikilig na ako ng husto. Ayaw ko lang ipakita dito dahil iinisin na naman ako lalo.

“Tsk! Tumayo ka na lang d’yan kung kaya mo naman pala at maligo na. Jusko! Alas kuatro y medya na.”

Napama-ang ako at gulat na tumingin kay Owell.

“T-totoo? Alas kuatro na?”

“Oo, kaya bilis-bilisan mo d’yan. Naghihintay na ang pamilya mo sa baba.”

Everytime I hear ‘pamilya mo’ my heart really swell. Kusa akong napapangiti kapag naririnig ko iyon.

Mabilis akong naligo. Lumabas ako sa bathroom na suot lang ang bathrobe. Maghahalungkat na sana ako ng damit ko kaso may binigay sa akin si Owell na damit na naka-set at nakalagay na sa isang paper bag.

“Iyan ang gustong ipasuot ng love mo sayo.” may diing saad ni Owell at binigay sa akin ang damit na naka silid pa sa isang paper bag.

Walang angal ko naman iyong tinanggap at bumalik sa CR para magbihis. Isang manipis na puting dress shirt at isang kulay montserrat na slacks na saktong-sakto lang sa akin at may sandals pa.  Ang pormal ko tingnan.

“Wow! Ang ganda.” puri ni Owell sa akin paglabas ko sa CR. “Bilis na kain na aayusan ko pa ang mukha mo.”

“Huh?”

“Sabi ko kain na.”

Bumuntong hininga ako saka kumain sa dalang pagkain ni Owell. Pagkatapos kong kumain ay akala ko lalabas na kami ni Owell kaso lang bigla niya akong dinala sa kama at paupo saka nagsimulang maglagay ng kung ano sa mukha ko.

“Owell, ano ba ito?” angal ko habang nilalagyan niya ng concealer ang mukha ko.

“Aayusin ko ang sira mong mukha!” pabiro niyang wika sa akin.

Tinampal ko ang kamay niya at napamura naman siya nang muntik nang matapon ang concealer.

“Basta steady ka nga lang para mabilis tayong matapos dito.”

Panay ang buntong hininga ko habang naglalagay ng kung ano-ano sa mukha ko si Owell. Hindi naman kasi ako sanay sa ganito. Gusto ko ngang kalmutin ang mukha ko.

Sabay kaming lumabas ni Owell sa suite at nagulat ako nang bigla akong yakapin ni Owell habang ninihintay naming bumukas ang elevator.

“O-owell…”.

“I’m so happy for you, Cass. God! You deserve this. You deserve everything, Cass. You deserve to be happy after all the suffering and heartaches.”

“Owell… ano ba ang sinasabi mo?”

Pinakawalan niya ako at saka nagpunas siya sa luha niya.

“Basta. You’ll know later.”

Naguguluhan man ay hinayaan ko na si Owell. Akala ko naghihintay sa akin ang pamilya ko sa ground floor kaso nang makarating kami ni Owell ay wala namang tao doon at sobrang tahimik ng buong paligid.

“Diretso tayo sa labas, Cass.” ani Owell at hinawakan ang braso ko palabas.

Sa di ko malaman na dahilan ay kumabog ang puso ko. Hindi ko alam pero kinakabahan ako. Ang lakas ng kabog ng puso ko sa bawat hakbang na ginagawa namin ni Owell.

“Congrats, Cass.” Untag ni Owell sa tabi ko. Pero hindi ko na siya napansin dahil ang mata ko ay nasa harapan ko lang.

What the hell? Ano ito? Tyson was standing meters away from me together with Pike. Habang ang mga anak ko naman ay nasa tabi nina Gretel at Aileen na nakasuot ng kagaya ng sa akin. Si Tyson ay ganoon din ang suot. Pareho kaming lima ng suot.

I heard our angels squeaked.

“Cassidy,” naluluhang anang ni Auntie Tanya sa akin. Hindi ko siya namalayang nakalapit sa akin.

“A-ano ’to, Auntie?”

“Your wedding, Cass.”

Napabaling ako kay Tyson na panay ang punas sa kanyang mata sa tabi ni Pike. Si Pike naman ay hinahagod ang likod niya. I don’t know what to say. Kagabi lang namin napag-usapan ni Tyson ang tungkol sa kasal at di ko naman alam na kinabukasan agad ay kasal na namin. Tapos ang bilis namang nakapaghanda ng wedding venue. From the judge, chairs, choirs, flowers, and wedding decor, all of the things I saw were white and silver. It’s very simple yet screams elegance and luxury. Of course, ano pa ba ang aasahan ko sa kanya. Naiiyak ako sa sobrang saya.

“Ginising ako ni Tyson ng alas singko y medya, Cass para hingin ang kamay mo. At sino ba naman ako para tumanggi. Gulat din ako dahil ura-urada ito. Pero marami siyang tauhan na tumulong para sa beach wedding ninyo.”

“Auntie, s-sobrang saya ko po.”

Tumamho si Auntie Tanya. Niyakap ako ni Auntie Tanya at hinagod ang likod ko. “Alam kong masaya ngayon ang ama mo, Cass. Kung nasaan man ngayon si Kuya Travis, alam kong masaya iyon para sayo, Cass.”

Si auntie Tanya ang nag-escort sa akin patungo kay Tyson. At habang papalapit ako kay Tyson ay lumuluha ako sa saya. This man… is really unbelievable. How can he pull off our wedding in just a few hours? But everything seems to be planned for months.  

“Take care fo my nephew, Tyson. Love him with all of your heart. He deserves the world.” ani Auntie kay Tyson nang ibigay niya ang kamay ko kay Tyson.

“I’m already doing it… aunt.” Saad ni Tyson kay Auntie.

“Sira ka! Bakit may pa ganito ka? Paano kung matagal akong nagising? Paano kung umulan? Edi sira itong lahat?” pabulong kong saad kay Tyson ay tinampal ang dibdib niya.

Matamis siyang ngumiti sa akin at niyakap ang isang kamay sa baywang ko bago hinalkan ang noo ko.

“It’s because I don’t want to let you go anymore without you carrying my name, love.” He whispered against my forehead. “I love you with all of my might, Cass.”

“I love you. I love you too, love.”  

Inangkla niya ang kamay ko sa kanya. “Now, let’s get this started. I cannot wait to be your husband in the eyes of someone, in the law, in papers, and in mine, love.”

Binigyan ko siya ng matamis na ngiti. “I am too, Tyson.”

---

So, ayon next chapter will be the last one before epilogue. Omg! Malapit nang matapos ito mga beh. Kaya sa mga silent readers ko dyan. Beke nemen pagalawin niyo naman ang baso. 🤣 Sa mga palagiang nagc-comment at nagv-vote sa mga updates ko salamat sa inyo beh (sagad!).

Thank you for reading mga beh!!!😘👌

CHAPTER 46

Last chapter before epilogue!

Chapter 46

Cassidy Pov

“Arghhh!” Napadaing ako sa lakas ng impact nang isandal ako ni Tyson sa dingding at marahas na siniil ang mga labi ko.

Naitungkod ko ang dalawang kamay ko sa dibdib niya at nag-respond sa kanyang mga mararahas na halik. Hindi pa talaga tapos ang wedding program namin sa baba pero inaya na niya ako dito sa taas.

Naungol ko ang kanyang pangalan ng pakawalan niya ang labi ko at sinugod na naman ang magkabilang panga ko. Nilandas niya ang kanyang mabango, basa, at mainit sa dila sa panga ko bago bumaba sa leeg ko.

Napa-apak ako sa kanyang paa at kinawit ang braso ko sa kanyang leeg. My head was thrown back when he licked and nibbled on my neck down to my collarbone and went back to my neck again. His sinful mouth was showering me with his kisses, bites, and licks.

Nang sipsipin ni Tyson ang gitnang bahagi ng leeg ko ay halos maiyak ako habang sinisigaw ang pangalan niya.

“A-ang mga bata, love.” saad ko habang kinakalas niya ang laces noong suot ko.

He found my eyes and gulped. “I think aunt Tanya can handle them, love.” He huskily said and pulled my top over my head and threw it on the floor.

He cupped my two small plain breasts and the other one started massaging the other one-kneading and pinching. He also sucked the other.

Tyson scooped me up and pinned me on the wall while his mouth was still on my chest. sucking me there like a thirsty baby. I hugged my arms around his head as I threw my head back and called out his name.

Pagkatapos pagsawaan ni Tyson ang mga dibdib ko lumipat na naman ang basa niyang bibig sa leeg ko at paulit-ulit na sumisipsip doon sa gitnang bahagi ng leeg ko. Halik, sipsip, at kagatan palang ang nangyayari pero nararamdaman ko na ang paparating sa pusunan ko. I might just come at any time.

Kanina matapos ang kasal namin doon sa dalampasigan ay nagkaroon pa ng konting photoshoot bago kami pumunta sa isang bahagi ng resort kung saan iyong parang may pavilion at doon ginanap ang wedding program namin. Doon palang nangungulit na si Tyson sa akin. Panay na ang dakmal niya sa pwet ko at pagnakaw ng halik kahit sa maraming tao. Paminsan-minsan pa nga niyang nilalagay ang kamay ko sa humihindig niyang pagkalalaki. Adik din.

Probably, it is one of my favorite day aside noong successful na nailabas ang anak ko sa akin.

Finally, we’re already married. Finally, I’m officially him and he’s officially mine in the eyes of everyone and the law. We went through a lot. We went through a lot of challenges and suffering. We went through heartaches. We hurt each other-not physically, but emotionally and psychologically. We’ve wounded our egos and our emotions, yet we’re also the healers, the treatment, and the cure for each other’s wounds. In each other’s arms, we find the cure that we couldn’t find anywhere else aside from us. Our love, affection, and passion for each other teach us a lot. It teaches us to forgive. It teaches us to forget our hatred for one another. It teaches us to cherish one another in this lifetime. And our love brings us back to each other. This is where our love brings us: to get married.

Tyson laid me on the bed and hovered over me, shielding me from the light.

“I love you so much, love.” He whispered and rain me with his kisses.

Hinihingal niyang nilayo ang mukha sa akin.

“We’re finally married, love.” saad niya at pinagsiklop ang kamay naming dalawa na may wedding ring namin. Our wedding ring was a very simple one. It was a plain gold ring na may naka bordang ‘Maranzano’. Nang tingnan ko iyon kanina halos maiyak ako. Napakababaw ko na siguro pero naiiyak ako sa saya nang makita ko ang singsing naming dalawa. At tingin ko rin gumanda ang kamay ko sa singsing namin.

“Mahal na mahal kita, Tyson.”

Hinalikan niya ang kamay ko na may singsing namin habang ang mga mata niya ay nakatitig lang sa akin. Parang sinisigaw ng mga mata niya kung gaano niya ako kamahal.

Tumulo ang butil ng luha mula sa mata ko.

“I found my comfort and my rest in your world, love. You are my heal in everything.” Madamdamin niyang turan at pinalis ang butil ng luha ko.

“I’m so damn happy right now, love. You don’t know how happy I am.”

“I am too, Ty. I am too.”

We just stared into each other’s eyes. It seemed like our eyes were having their own conversations, aside from our heart, which was beating erratically in sync.

“Can you say it again, love?”

Kumunot ang noo ko sa kanya.

“Say what?” Balik kong tanong sa kanya.

“Your vow.”

My lips slowly stretched into a smile. I reached for his face and softly ran my fingers over his jaws.

“Di naman ako nakapaghanda doon. Inambush mo ako nang kasal, e.” natatawa kong wika. Actually, kanina kung ano lang ’yong pumasok sa isip ko ’yon na ang sinabi ko.

Tumawa rin naman siya.

“I just can’t wait for another day to pass without you getting tied to me, love. So please, I wanna hear your vow again.” Pagpapacute niya at sinubo ang dalawang daliri ko na pinadaan ko sa labi niya.

He sucked my fingers while his eyes remained on mine.

“Sige na nga.” Huminga ako nang malalim bago magsalita. “You’re not a perfect person, Tyson. You’re not the kindest. You’re not the most honest person I’ve ever met. You’re not the most lovable person. You’re not the sweetest, and you’re not the showiest type of person. You are rough. You have a rough personality. You are merciless. You didn’t like repeating yourself over and over. Your pride was so high. You always get what you want. No one can escape in your hands… except me. That’s how I meet you, Tyson.” I said, repeating what happened earlier in our wedding, and I cried again. Upon remembering our past. It seems like everything happened so fast. It seems like it happened yesterday. But the anger, the hatred, and the heartache weren’t here anymore.

“You kidnapped me. And I’ve never thought you would spare my life. I hate you. I hate you so much, Ty. Yet I also love you the most. I hate how I loved you. But you are my greatest love, Ty. Love makes us fools, and that’s what happened to me before. But do I regret everything? Do I regret meeting you in a bad way? Yes, I may regret it because if we meet in a good way, maybe we do not hurt ourselves. Maybe we don’t have to be apart for 6 years. But I am so thankful that God made a way for us to be together again. I thank God for giving me a tough person. I thanked God for giving me such an amazing person. I thank God because you… you didn’t give up on me, Tyson. Thank you for not giving up when I hated you and tried to push you away. Thank you for your patience. Thank you for being strong. Thank you for being the father of my children. I love you so much, Tyson, that I’m willing to experience all those things if it means being with you. I’m willing to get kidnapped, I’m willing to get hurt, if it means I can be in your arms again.”

I wiped Tyson’s tears.

“Today, in front of everybody, I promise to be your lawful and wedded husband. I promise to be a good husband and wife to you, love. I promise to be a strong person for you and for our children. From this day and on, I will cherish and love you. I promise to be with you in the bad and good times; in sickness and in health. I promise to be with you till my last breath. I love you so much, Tyson Greg Maranzano. And only death can tear us apart.”

Binaon niya ang kanyang mukha sa leeg ko at doon umiyak. I still can’t believe that a Mafia Lord was crying in my arms. Niyakap niya ako at binaon pa lalo ang mukha sa leeg ko saka nagpatuloy sa pag-iyak. I wiped my own tears and hugged him back. Kanina umiyak din siya tapos ngayon na pinaulit niya muli ang vow ko umiyak na naman siya. Parang gusto niya talagang umiyak ngayon.

“I’m such lucky bastard, love. I’m such a lucky bastard for having you in my life right now. Fück!”

Ngumiti ako doon at napatingin sa ceiling ng kwarto.

I took the opportunity to switched our positions. Nahirapan pa ako dahil malaking tao siya at sobrang bigat. Mabuti at nagpaubaya lang siya.

I was now on top of him and I saw how red his eyes were.

Pinunasan ko ang mga luha niya gamit ang bedsheets.

“Ang lakas mo pa lang umiyak, love.” untag ko habang hinahabol ang luhang lumabas sa mga mata niya.

“You are the only person who can make me feel like this, love.”

Pagkatapos kong punasan ang luha niya ay hinalikan ko ang buong mukha niya. At nang dumapo ang labi ko sa kanya. Napahawak siya sa batok ko saka pinailaliman pa ang halik namin.

The slick and wet sounds of our lips crushing and mouth to mouth kissing filled the room. I groaned when he inserted his tongue inside and started to dominate my mouth. Nag-iispedahan ang mga dila namin. Sipsip kung sipsip at kagatan ng mga labi.

I ground on top of him as I moaned. “U-uhm, ahm, mmm.”

Iyong pagkakahawak ko sa panga niya ay dahan-dahan kong binaba. Dahan-dahan kong binaba ang kamay ko pababa sa malapad niyang dibdib, sa abs niya, hanggang sa matunton ko ang pants niya. Hindi ko alam kung papaano ko nakalas ang butones ng n’on pero nang makalas ko iyon agad na kinapa ng kamay ko ang pagkalalaki niya.

“A-ahh, shìt!” Ang mura ni Tyson nang dukmalin ko ang sa pribado niyang parte at sinakal.

Ang laki talaga. Di nagkakasya sa isang kamay ko. Di nagtatagpo ang mga daliri ko.

Napagiling ako sa ibabaw niya habang hinihimas sa loob ng pants niya ang kanyang pagkalalaki na namamasa, mainit, at umiigting. Nalaro ko ang ulo kahabaan niya sa palad ko. Walang sawa kaming naghahalikan samantalang hinahayaan niya akong laruin din siya sa ibaba. Abala rin naman ang isa niyang kamay sa dibdib ko samantalang ang isa ay nakasupurta sa aking mukha. Hinihimas ko ang ulo n’on at pagkuway nilalaro rin ng hinlalaki ko ang maliit na butas ng kahabaan niya na nagbubuga ng mga precum niya.

Tumulo ang laway ko nang maghiwalay ang mga labi namin. Namamaga at namumula ang bibig ni Tyson.

“Love, sit and lean on the bed’s headrest, please.” utos ko sa kanya.

Kinunutan niya ako sa noo niya.

“What are trying to do, love?” tanong niya habang pinupunasan ang bibig ko.

“I want you, love. I want to put this,” I choke his manhood inside his pants. “in my mouth.”

Umawang ang labi niya.

“You don’t have to this, love.”

“But I want to.”

He gulped and nodded. Tinanggal ko ang kamay ko sa loob pants niya at hinayaan siyang bumangon para makasandal doon sa headrest.

Napangiti ako nang makita kong naghihintay talaga siya sa susunod kong gagawin. We just make love last night. It was amazing and very satisfying yet I wanna do it again.

“Take off your tops, love, please.” Utos ko na naman sa kanya at agad niya naman iyong sinunod. Ako naman ay tinuluyan ko nang binaba ang kanyang pang-ibaba at tinapon ko iyon sa tabi. Nakita kong sumisilip na ang kahabaan ni Tyson sa kanyang brief na kulay puti at bumakat na rin doon ang basa. Ang haba at ang laki talaga.

Lumunok ako bago pinaghiwalay ang kanyang mga mahahabang binti at gumapang tungo doon sa pakay ko.

Before diving into the treasure between his legs. I bent over and sniffed on his thing above his brief. Dios ko! Sambit ko. Pati amoy nakaka-adik.

“W-where the fück did you learn about this, love?” natanong ni Tyson.

Tiningala ko lang siya at nginitian. No one told me. No one taught me. It’s just my body acting up like this wherever I’m with him.

Hinawakan ko ang waistband ng brief niya at saka iyon binaba. Agad na sumampal sa pisngi at ilong ko ang kanyang humihindig na pagkalalaki.

“Fùcking shìt!”

Hinawakan ko ang dalawang bola niya at minasahe iyon. Napaungot naman si Tyson at nakita ko sa peripheral vision ko ang kamay niya na napakuyom sa bedsheets. Umuusli ang ugat ng kamay niya.

Nilabas ko ang dila ko saka dinilaan ang namamasang ulo ng kahabaan niya. Klarong-klaro ko ang ugat doon. Binuka ko na ang bibig ko para isubo ang ulo n’on kaso biglang may nagdoorbell.

Awtomatik akong napatigil sa ginagawa at napatingin kay Tyson. Siya rin ay natigilan at kumuyom ang panga. Bitin?

“The fùck!” mura niya.

“Titingnan ko kung sino, Tyson.” wika ko at tatayo na sana kaso pinigilan niya ako sa pamamagitan ng paghila sa akin.

“Ano?” ako sa kanya.

“Maybe they’re just lost an–”

Di niya natuloy ang sinasabi nang may nagdoorbell ulit at sa pagkakataong iyon ay di na iyon tumigil kakapindot doon at may balak pa yatang sirain.

“Shìt!”

“Titingnan ko na kung sin–”

“Not when you’re like this, love.” anas niya at pinasadahan ang katawan ko.

Napatingin ako sa sarili na hubad at namumula ang ibang bahagi katawan.

Bumuntong hininga ako at tumayo saka humanap ng masusuot. Ang nakita ko ay iyong damit na hinubad niya kanina kaya iyon na lang ang sinuot ko at inayos ng konti ang sarili.

“Mag-ayos ka rin dyan, love.” bilin ko sa kanya dahil mukhang wala siyang plano. Nanatili lang siyang nakasandal doon sa kama at nakabuka ang hita.

“We’ll continu–”

“Hindi na, love. Sa tingin ko talaga ang mga bata na iyon. Sinabi ko naman sayo kanina, diba? Saka nagrereklamo ang isang rainbow princess mo sa akin kanina. Dahil wala daw tayo sa tabi nila nang magising sila.” kwento ko sa kanya.

Ngumisi siya.

“Yeah,” tamad siyang napatango pero nakangiti naman. “Zenver also told me that. He kept on asking me where we slept last night. So, I told him that we were making their little brothers and sisters.”

Nanlaki ang mata ko sa kanya at nabato ko sa kanya ang kanyang pants na hinubad ko sa kanya kanina. Sinalo niya lang iyon gamit ang isang kamay niya at tinawanan ako.

“Paano kung maniwala iyon, love?” may inis kong anang.

“So what?” He shrugged his shoulders.

“Anong so what, love? Papaano ka nakakasiguro na magbubuntis ulit ako? Brothers at sisters pa talaga, huh.”

“I can guarantee you that, love. Based on my performance last night, I bet there’s already a little Maranzanos inside you.” Kampante niyang wika at tiningnan ang flat kong tiyan.

Natatawang umiling ako sa kanya. “Tse! Magbihis ka na d’yan.” ako saka siya iniwan doon.

Hindi ako nagkamali sa hinala ko. Dahil pagbukas ko sa pintuan ang mukha ng tatlo kong anak at si Auntie Tanya ang bumungad sa akin. Zyrho was hugging his own pillow. Zhuri was smiling at me from ear to ear while Zenver was pouting. Tsk. Halatang naiinip ang rainbow princess ni Tyson, ah.

“Papadad!!!” ang mga anak ko saka yumakap sa binti ko.

“Pasensya na, Cass. Ayaw talaga paawat, e. Nangungulit at nagtatalon sa kama dahil gusto nilang makasama kayo.” si Auntie Tanya.

“Naku! Ayos lang auntie.”

“Sige baba na rin ako. Goodnight sa inyo.” Binalingan ni auntie ang mga anak ko. She bend her waist. “Goodnight mga apo.” malambing na saad ni auntie at hinalikan ang mga anak ko. Gustong-gusto naman iyon ng mga bata. How I wish nandidito si tatay Travis. May lolo rin sana sila. Mayroon naman talaga kaso lang… di sila tanggap ng ama ni Tyson. Di sila matanggap ni Senior Enrico.

Nagkanya-kanya na rin silang goodnight kay auntie bago ito umalis.

Pagpasok nila sa loob ay nagtakbuhan agad sila. Nag-race tungo sa nag-iisang room nitong suite.

Nakahinga ako nang maluwag nang pagpasok ko nakadisenteng damit na si Tyson.

“Daddy!!!”

“My angels!” si Tyson naman na nasa kama at binuka niya ang kanyang braso.

Nag-uunahan sa pag-akyat sa kama ang mga bata saka sinunggaban ng yakap ang kanilang ama. Napahiga si Tyson kasama ang mga bata nang sabay itong yumakap sa kanya.

Si Zenver naglakas loob na pumatong sa dibdib ng ama samantalang sina Zhuri at Zyrho ay umunan sa magkabilang bisig ni Tyson.

Uminit ang bawat sulok ng mata ko saka agad na sumunod n’on ang mga luha ko. This is the family that I want. This is my dream family. Sana ganito nalang kami palagi.

“Love?”

Mabilis kong pinalis ang luha sa mga mata ko nang tawagin ako ni Tyson.

“Yes, love.”

Pinanliitan niya ako sa kanyang mata. “Come here. Join us.”

Ngumiti ako at sinamahan sila sa kama.

Tumabi ako sa kanya.

“Are you okay?” Mahina at malamyos niyang tanong sa akin nang makahiga ako sa tabi niya.

“Masaya lang ako, love. At… salamat. Salamat sa lahat.”

Kahit na nakahiga sa bisig niya si Zyrho ay nagawa niya pa ring abutin ang noo ko at hinalikan.

“I love you, Cassidy Maranzano. And no need to thank me. It’s my job as your husband to make you the happiest person alive.”

---

Makalipas ang halos isang buwan ay lumuwas kami sa Manila. Si Pike lang ang kasama namin ngayon dito. Ang mga bata ay naiwan muna sa Palawan. Doon na namin pinagpatuloy ang kanilang home schooling. Maybe the next school year ay pupwede na namin silang i-enroll sa isang school. Ayaw ko naman kasing para silang kulong sa bahay. Di naman nagrereklamo ang mga bata kaso gusto ko naman maranasan ulit nila iyong pag-aaral talaga sa isang school at makipaghalubilo sa ibang bata.

Ngayon ay lumuwas kami ni Tyson dito sa Manila para tingnan ang kanyang bagong bahay na pinatayo. Two-storey pa rin naman ang bahay kaso itong bahay na bago ay mas malaki kumpara sa dati. Mas marami na ring rooms at may iba’t ibang court for basketball, badminton at iba pang sports. Saka sa napakalaking backyard naman ay mayroong soccer field na nakaka-landscape palang dahil di iyon patag. Tama rin siguro na sa susunod na buwan ay matitirhan na ang bahay.

At bago kami bumalik ni Tyson sa Palawan ay gusto kong dalawin ang tatay Travis sa kanyang libingan. Hindi ko na kasi matandaan kung kailan ako huling nakadalaw kay Tatay. Mukha ngang iyong huli kong punta dito ay iyon din ang araw ng libing ni Tatay.

Habang nasa byahe kami ni Tyson ay napahawak ako sa tiyan ko. I am pregnant. Yes. Pregnant again! Tama nga si Tyson may naipunla na naman siya sa akin. I want to surprise him. Kaya di ko pa nasasabi sa kanya.

Alam kong ilang gabi na niya akong kinukulit kong wala pa ba raw’ng laman ang tiyan ko at naf-frustrate na siya dahil di naman daw siya pumipintis e. Pero bakit daw wala pang laman.

Iyong ngiti sa labi ko ay nawala sa biglaang pagpreno ng todo ni Tyson sa sasakyan. At napatungkod ako sa dashboard dahil sa bigla.

Kumabog ang puso ko at bubulyawan ko na sana si Tyson nang nanlaki rin ang mata niyang nakatingin sa harap namin.

Napatingin din ako doon at napakurap ako nang makita kong may itim na BMW ang nakaharang sa harap. Bumukas ang pintuan n’on at nanlamig ang buo kong katawan kasabay ng pamamawis ng palad ko.

Bumaba sa sasakyan si Senior Enrico at bitbit ang isang hand gun.

“L-love.” Nanginig ang boses ko.

Tumingin si Tyson sa akin.

Kinuha niya ang kamay ko na nanlalamig at pinisil.

“I’m here, okay? I’m here, love.” Niyakap niya ako. “I will talk to him. Dito ka lang. H’wag kang bababa. Got it?”

Para akong nababaliw na umiling at hinawakan ang suot niyang dress shirt.

“N-n-no love. Walang bababa ng sasakyan.” Matigas kong turan.

“Hushh! Bababa lang ako. I will talk to him.”

“May armas siya, love.” Argumento ko.

“And I have too.” Napapikit ako ng mariin at tumulo ang luha ko.

“Love.” Umiiyak kong untag.

“I will be fine, okay? Just don’t… just don’t open the windows and don’t go out, hmm?”

Napailing ako pero tumango naman rin kalaunan.

Hinalikan niya ako sa labi at noo bago kinuha ang sariling handgun at kinasa iyon bago lumabas.

Sinabi na sa akin ni Tyson nung nasa Palawan kami na nakapag-usap na raw sila ng ama niya. Sabi niya umuwi na raw ito sa Italy pero ano iyo ngayon? Bakit nandidito ang lalaking ito?

Napatingin ako sa kanilang dalawa. Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila dahil sarado ang sasakyan pero nakikita kong napapailing si Tyson at tumatawa naman ang ama niya.

Tinakasan ako nang dugo nang makita kong biglang tinutukan ng baril ni Senior Enrico si Tyson pero mabilis din namang tinuon ni Tyson ang kanyang sariling baril sa ama.

I need help! Yes! I need to call Pike.

Kinapa ko kaagad ang telepono ko sa bulsa at pinalis ko ang luha ko nang magdial ako sa number ni Pike. After ng ilang rings ay sinagot niya agad ang tawag ko.

“Cas–”

“Pike tulong. Pike tulungan mo kami. Please, Pike magpadala ng tauhan dito ngayon. A-ang ama ni Tyson, Pike. N-nandidito siya n-ngayon a-at nagtutukan na sila ngayon sa baril nila Pi–”

“Okay, I got it. I will track your location. Pupunta agad kami d’yan.”

Tamang-tama na pagbaba ko sa tawag ay may umimpak sa salamin sa harap. Di magkamayaw sa pagkabog ang puso ko at pinagpapawisan ng malamig nang makita ko ang bakas ng tama ng baril sa harapan. Kung hindi lang bulletproof ito ay baka patay na ako ngayon.

Magkahalo ang takot ko at pangamba. Nanginginig ako pero dahil nag-aalala ako kay Tyson bumaba ako sa sasakyan.

“Love!” tawag ko kay Tyson.

Nanlaki ang mata ni Tyson na bumaling sa akin. He muttered some loud curses before withdrawing his eyes away from me and looked at his father.

Lalapit na sana ako kay Tyson nang umusal ang ama ni Tyson.

“Showtime.” mahinang ani ni Senior Enrico bago tinuon sa akin ang baril niya.

Natulos ako sa kinatatayuan ko at nakatitig lang doon sa baril na nakatutok sa akin.

Ang pagputok ng baril sa handgun ni Senior Enrico kasabay din n’on ang pagsigaw ni Tyson sa pangalan ko.

Napapikit ako.

Dalawang putok bago ko nagawang buksan ang mga mata ko.

Gusto kong magtanong kung bakit walang masakit sa katawan ko. Gusto kong magtanong kung bakit walang namamanhid sa katawan ko pero nang makita ko si Tyson na dalawang hakbang ang layo sa akin at dumuduwal ng preskong dugo… alam ko na. Alam ko na kung bakit. Sinalo niya ang mga bala na para sa akin. Sa bandang dibdib niya ay bumakas din ang dugo doon.

Papaluhod na si Tyson nang mabilis ko siyang niyakap at sabay kaming napababa sa sementadong daan.

“T-t-yson,” nanginig ang boses ko at bumaha ang luha galing sa mga mata ko.

Ngumiti siya sa akin kahit na walang tigil kakalabas ang preskong dugo sa bibig niya.

Inangat niya ang nanghihinang kamay sa akin at halos di na niya ako maabot. Kinuha ko ang kamay niya at dinala iyon sa pisngi ko.

“L-l-love.” Napahagulhol ako at pumikit. Di ko kayang tingnan siya saganitong sitwasyon. He was vomiting blood. He was bathing in his own blood. “I don’t w-want to see y-you crying, l-love. I don’t w-want to to s-see you c-crying o-on my l-last breath, please. Please, love.”

Umiling ako kay Tyson saka napatingin sa taong bumaril sa kanya. Senior Enrico was stoned on his feet. Walang kurap siyang nakatingin sa anak niya na nabaril niya. Ibabalik ko na sana ang tingin ko kay Tyson nang mahagip ng mata ko ang baril sa tabi ni Tyson.

Biglang nag-flashback sa akin iyong time na tinuruan ako ni Tyson kung papaano humawak ng baril at kung papaano iyon iputok.

I’ve never pulled a trigger or considered pulling a trigger for someone. I think I can not do it. I think it might hunt me down, but right now my mind is closed. All I could think about was killing the old man who was nailing his feet to the ground. Without thinking any further, pinulot ko ang baril ni Tyson at bago pa man mai-angat ni Senior Enrico ang sariling baril sa akin. Tinamaan ko na siya sa baril na hawak ko ng tatlong beses. Dalawa sa dibdib niya at isa sa ulo niya.

My hands trembled so badly when I saw Senior Enrico fall down. Napatingin ako sa baril na hawak ko. I did it. I did it! I killed him. I killed someone. I killed Tyson’s father.

“Love,” ang kinakapos sa hiningang boses ni Tyson ang pumukaw sa akin.

Tinapon ko ang baril saka napatingin kay Tyson. He cupped my face with his bloody and cold hand.

“I killed your father, love.” Natatawa ngunit lumuluha kong untag kay Tyson.

Parang proud siyang tumango sa akin kahit na nanghihina na at napapapikit sa gitna ng pagtango niya.

“Love… take care of yourself for me, hmm. Be strong for me. Be strong for our angels. Just always remember… I…” huminga siya ng malalim. “I l-love you so m-much.”

“No!” Umiling ako. “Love, buntis ako. Buntis ako, love. Please, naman love h’wag ganito. Diba gusto mo iyon na mabuntis ulit ako? Ito na love buntis na ako. B-buntis ulit ako. Diba gusto mong nandyan sa tabi ko habang nagbubuntis ako? Diba gusto mong nandyan kapag may mga cravings ako? Diba, love? Diba? Diba gusto mong ikaw ang magpangalan sa magiging baby o babies natin? Love naman h’wag ganito. Pakiusap!” Iyak ko.

Ngumiti siya at tumango pero lumuwa na naman ng dugo.

“Thank you, love. Y-you made me the happiest man before l-leaving. And we already talk about the names of our future children, right? I already told you that, love.”

Nanginginig ang mga daliri kong tinakpan ang bibig niyang lumuluwa ng dugo. “Husshh, love wag ka nang magsalita. A-ang dami nang d-dugong nawala s-sayo. Please, l-lumaban ka, love. Sa akin. Sa m-mga anak natin, love. Hindi ko na k-kakayanin kapag m-mawala ka, love. Hindi ko na kakayanin. Kaya please, lumaban ka.” Iyak ako nang iyak habang sinasabi ko.

“Tulong! Please! Tulungan n’yo po kami! Tulungan n’yo po kami ng asawa ko!!!” sigaw ko habang umiiyak. I know it useless kasi walang mga bahay sa paligid pero gusto ko pa rin subukan.

“TULONG!!! TULONG PO! ANG ASAWA KO!!!” Namaos ako kakasigaw pero sige pa rin ako.

Please, God. Please, h’wag po ang asawa ko! H’wag niyo muna po siyang kunin sa akin at sa mga anak ko.

“Love,” hinawakan muli ni Tyson ang pisngi ko. Hinawakan ko rin iyon. Ang lamig ng palad niya! No! No! No! Please. “I’m s-sorry, love.” huling winika ni Tyson bago tuluyang pumikit.

“TYSON! TYSON!!! LOVE! Hinddiii!!! Sigaw ko at hamagulhol saka niyakap ang katawan niya.

Dumating si Pike makalipas ng ilang minuto. Nagmamadali kaming tumungo sa pinakamalapit na hospital sa lugar. Naiwan ang ilang tauhan doon sa insidente para linisin ang katawan doon ni Senior Enrico. Pagdating sa hospital ay agad na inasikaso si Tyson at deritso sa emergency room. Bawal ang ibang tao roon pero nagpupulit akong pumasok. May sinabi si Pike doon sa nurse kaya pinayagan akong makapasok.

I saw how they tore my husband’s clothes and I saw how the doctor tried his very best to save my husband. The doctor was performing CPR.

Isang tunog ang nagpabaliw lalo sa kabog ng dibdib ko. Tingningnan ko ang monitor. I saw how Tyson’s life line went straight. The doctor stopped the CPR and looked at the wall clock.

“Time of death: 4:14 pm.” I heard that before everything around me spun and went black.

---

Thank you for reading ‘The Mafia Lord’s Pet’!

EPILOGUE I

Epilogue I

Tinakpan ko ng mahigpit ang tainga ko para hindi ko marinig ang mga daing ni mommy sa kabilang kwarto. Daddy was hurting my mommy again. It wasn’t his first time hurting Mommy, and it won’t be the last. I know. Since the time I knew how to understand my surroundings, since I knew how to understand what was going on around me, Daddy was already causing mommy pain. So much pain. I often saw him hitting my mommy. Sometimes he slapped her. Sometimes he smashed my mommy’s head on the wall.

I asked Mom why Daddy does it. And she said, “Because your daddy doesn’t want me to leave him.” 

I hate daddy. I loathe him. I loathe him to death. I hate him for hurting my mom. I hate him for not being a good husband to my mom. Kasi hindi naman iyon ang nakikita kong mga magulang sa mga classmates ko sa school. Their dads don’t raise their hands on their wives. 

I silently cried behind the huge door of my room. I don’t want to hear my mommy’s cries and groans. It hurts me too when I hear her sufferings.

Nang marinig ko ang malakas na pagbagsak ng pintuan sa kwarto nila mommy. Pinunasan ko ang luha ko at tumayo. Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng sarili kong kwarto at sumilip ako, making sure that my daddy was already gone. Natigil na rin kasi ang mga ingay sa kwarto nila.

Mabilis kong tinawid ang ilang hakbang na layo ng kwarto namin at pumasok ako sa kwarto nila Mommy at Daddy.

I was stoned on my feet when I saw Mommy lying on the floor. I saw how her chest moved up and down rapidly.

When I finally collected my thoughts and gathered my strength, nilapitan ko si Mommy at nang makita ko siya ng maayos. Tumulo ang luha ko nang makita kong duguan ang noo ni Mommy. Mommy’s lips were cut, her eyes were bruised, and her forehead was bleeding.

Mabilis akong humanap sa kwarto nila ng maaaring ipangpunas ko sa dugo sa noo ni Mommy at nakakita ako ng towel sa kanyang closet.

“What are you doing here, Tyson? Go back to your room!” My mommy said firmly, but I was stubborn. 

I wiped the blood on her forehead.

“Mommy, why are you letting daddy do this to you?”

“Tyson.” My mommy’s eyes started to get moist and eventually cry. 

Using my small hands, I wiped my mommy’s tears.

Let’s runaway, mom. Let’s leave, daddy.“ I encourage her. 

The disappointment washed over me when I saw my mommy shake her head in disagreement. 

“I can’t Ty. I can’t. We… we can’t.”

“Why mom?” gulo kong tanong kay mommy. Di ko talaga ito maintindihan.

“I love your father, Ty.”

“Does daddy love you, mom? If he loves you, why does he hurt you?”  

Nanghihinang bumangon si mommy mula sa pagkakahiga niya. She cupped my face.

“Your dad may not love me, Ty, but he is afraid of losing me. And that’s enough for me. As long as your daddy wants me. I will stay.”

“But he hurts you, mom.” I begged.

“He hurts me because he is afraid of losing me, Ty.”

Iyan ang laging sabi sa akin ni Mommy, that daddy was afraid of losing her. She endured all of the pain and beatings because my mom believes that Daddy was afraid of losing her.

Lumaki ako na ganoon. Lumaki ako na nakikita ko na laging sinasaktan ni Daddy si Mommy. Hanggang sa naging manhid na ako sa mga nakikita ko. Naging manhid man ako dahil durog na durog na ang puso ko para kay Mommy.

Until one day, kakauwi ko lang noon galing sa school ko. I think I was in my third grade and I was nine years old back then when I saw my mommy’s cold body in their bathtub. My mommy killed herself, and it’s all because of daddy. It’s all because of him. 

“Mawawala lang ako, Ty kapag di na ako kailangan ng daddy. But always remember that mommy will always love you. Mommy will always watch you whenever you are.”

Those were the last words na iniwan sa akin ni Mommy. I can sense my mommy’s tiredness from everything, yet I still leave her.

I mourn. I mourned and nobody was around me. I mourn alone. I cried every night, hugging my mommy night dress.  Pakiramdam ko noon wala na akong kakampi. Pakiramdam ko noon nawalan ako ng dalawang magulang. Pakiramdam ko noon pinagtakluban ako sa lahat. Kasi si Daddy parang wala lang sa kanya ang lahat. He acted like his wife hadn’t died.

At simula ng araw na iyon sumumpa ako na magiging malakas ako. Sinumpa ko na walang makakatapak sa akin. Simula ng araw na iyon sinumpa ko na walang tao ang makakahila sa akin pababa. Hinding-hindi ako magiging mahina para sa isang tao. Hinding-hindi ako gagaya kay mommy na magiging tanga at manhid sa pag-ibig. Kasi sa mga nasaksihan ko sa mga magulang ko. Ayos lang naman pala na hindi mo mahal ang isang tao para makasama mo siya. Like what happened to my mommy and daddy. Mommy stay even if daddy didn’t love her.

I became Dad’s dog. Naging sunod-sunuran ako sa kanya dahil malakas pa siya sa akin noon. Malakas sa kapangyarihan dahil alam kong may sekretong organisasyon si Daddy. At para maging akin ang kanyang kapangyarihan kinakailangan kong maging aso niya para pagkatiwalaan niya ako.

Mas tumindi pa ang galit ko kay Daddy nang magsimula na siyang umibig ulit. At sa isang lalaki pa. Actually, okay lang naman iyon sa akin pero ang di ko lang matanggap ay naging mabuti si Daddy sa kanyang bagong minahal. Lagi na siyang ngumingiti which was every unusual. Daddy Enrico became soft because of such man. At kailanman ay hindi ko iyon nakita noong sila pa ni Mommy Esther.

Daddy changed because of his new lover. Naging mabuti rin siya sa akin noon at lagi na siyang masaya sa tuwing uuwi sa bahay at alam kong dahil iyon sa bago niya.

But that doesn’t last long, based on what I have heard. His lover got pregnant by another man. I couldn’t believe a guy could bear a child at first, but there are bearers, who are capable of conceiving children, a rare type of human.

Pero hindi naging madali ang buhay ko. I trained every day and night until my strength ran off, until I collapsed in our training area.

One day, may misyon na binigay sa akin si Daddy. It was to smuggle the fire arms na idi-deliver dito sa bansa. Pero sa kasamaang palad nagkaroon ng malalang ingkwentro. Marami ang namatay sa kasama ko. Ako naman ay nasugatan pero nagsikap akong makatakas sa lugar hanggang sa nakarating ako sa isang abandunadong bahay. May iilang bahay naman sa paligid kaso may malaking distansya naman. At doon ako pumasok at nagtago sa gabing iyon.

My mind was fully awake, but my eyes were closed because I was so tired. Kaya nanatili akong nakapikit kahit na may maliliit akong kaluskos na naririnig sa paligid ko.

“Tao po?” I heard an angelic voice.

“Tao po?” Pati ako na nakikinig sa mala-anghel na boses na iyon ay nararamdaman ko ang takot at kaba sa boses niya.

“Papasok po ako. Hindi naman po ako magnanakaw. Papasok lang po. Utos lang po ng mga kalaro ko po.”

Hindi ko namalayan na napapangiti na pala ako habang nakikinig sa boses ng bata. Simula noong namatay ang Mommy ko hindi ko na tanda kung kailan ako huling ngumiti.

“Waaaah!”

“K-kuya… kuya. Buhay po ba kayo?”

Naramdaman ko ang paglapit ng mga yabag ng paa sa akin at nang may maliit na kamay na humawak sa balikat ko agad kong hinawakan iyon at walang kahirap-hirap kong ipinid sa sahig ang kanyang maliit na katawan kahit na nakapikit ako. Hindi ko naman iyon sadyang gawin pero siguro defense mechanism ko na rin iyon.

Pagmulat ko bumungad sa akin ang mukha ng isang batang lalaki. Maliit ang mukha niya, katamtaman ang kulay ng balat niya siguro dahil bilad sa araw, ang ilong niyang tama lang ang taas, malaki ang malalim niyang mata na bumagay sa kanyang mahabang pilik-mata.

Saglit akong nawala sa sarili ko habang nakatingin sa kanyang mukha. There’s something in his face that I can’t fathom. There’s something in him that makes my stomach crazy.

“K-kuya…”

Nabitawan ko siya at namimilipit sa sakit na bumagon at sumandal sa dingding. Ang tanging ilaw na pumapasok dito sa abandunadong bahay ay galing sa bintanang sira at ilang mga butas ng bahay.

The kid’s face paled when his dark eyes landed on my wound.

Hindi ko naasahan nalalapit siya sa akin at tiningnan ang sugat ko sa tagiliran. Hindi ko alam kung curious lang ba siya o hindi, pero itinaas niya ang laylayan ng damit ko at tiningnan ang sugat ko.

“K-kuya, dumudugo ang sugat mo. Tatawag ako ng tulong. Tatawagin ko ang tatay ko.” Tumayo siya at tatalikod na sana nang abutin ko ang kamay niya upang pigilan siya.

“Kuya…”

“No, don’t. H’wag kang tumawag ng tulong. I can handle myself.”

“Pero nagdudugo po ang sugat ninyo. Namumutla na po kayo.” Nag-aalalang saad niya at nahabag ako ng punasan niya ang mata niya. He is crying!!!

“W-why are you crying? Hey!”

“May kukunin lang po ako sa bahay. Maghahanap po ako ng magagamit sa paglinis ng sugat mo. H’wag po kayong umalis.”

“No, just leave me alon–”

“Wag ka po mag-alala Kuya. Hindi po ako magsasabi sa iba at di ko po sasabihan ang Tatay ko. Hintayin n’yo po ako.”

And with that iniwan niya ako at tumakbo palabas. I don’t know where that kid got his courage to help me. I don’t know bakit di siya natakot ng makita ang sugat ko pero parang may kung anong humaplos sa puso ko. Hindi ako sanay na may naaawa sa akin. Hindi ako sanay sa ganoong bagay.

Matagal bago nakabalik ang bata. Akala ko nga di na siya babalik pero nagulat ako ng pagdating niya may dala na siyang backpack.

Mas nagulat ako ng isa-isa niyang nilabas sa bag niyang dala ang alcohol, bandage, betadine, may mga gamot pa at may pagkain na nakasilid sa tupperware at dalawang bottled water.

“Kumain po kayo.” aniya at binuksan ang tupperware para sa akin.

Kanin at nilagang itlog lang ang laman noong tupperware.

He kneeled in front of me. Naghihintay sa gagawin ko.

“H-hindi po kayo kumakain nito?”

“N-no. Kumakain ako niyan.”

Tiningnan lang niya akong kumain. Inaya ko siya pero kumain na raw siya bago bumalik dito. Hindi ko na siya pinatingin nang linisin ko ang sugat ko. Ayaw kong nakita niyang literal kong kinuha ang balang bumaon sa tagiliran ko.

“Thank you!” Pasasalamat ko sa kanya nang matapos ako sa paglilinis ng sugat ko.

Umupo siya sa tabi ko at yakap-yakap niya ang kanyang tuhod. He was so cute; he was really like an angel. No, he was indeed an angel.

“Wala iyon, kuya. Kuya, ano pala ang pangalan mo?”

“Ty…” napatigil ako at tumingin sa kanya. He was looking at me intently and was patiently waiting for my response. “Ty, that’s my name.”

A lopsided smile escaped from my lips. He even extended his small hand. I accepted his small hand for a light shakehands.

He smiled.

“Kuya Ty, bat ka po nagkasugat?”

“Don’t address me like that. Just Ty. Just call me, Ty, boy.”

I don’t know what’s happening to this small boy, but his face turned red. Maybe he was shy or felt intimated because of my remark. 

“Okay po.” He pouted.

“Anyway, as much as I want to tell you what happened to me. But you need to go home, it is already late.” I said.

Napatayo siya at tumingin sa bintana na sira.

“Oo nga po! Aalis na ako Ty! Babalikan kita dito bukas. Dadalhan kita ng almusal.” He even waved his two hands before turning his back.

Pero di na kami nagkita pang muli noong batang lalaki dahil sa gabi ding iyon ay may dumating na nagrescue sa akin na kasamahan namin. I’ll find you!

Daddy wasn’t happy because of what happened. He blamed me for the failed mission and, in turn, he even punished me.  Parusa na muntik ko na ring ikamatay. Talagang iniwan lang ako ng konting buhay. Ganyan ka sama ang ama ko sa akin. Ganyan ang disiplina niya sa akin para matuto raw ako. Pero sa paglipas ng panahon mas tumindi ang kagustuhan kong makaganti kay Daddy.

At noong nakuha ko na ang gusto kong kapangyarihan akala ko ay makakaganti na ako sa kanya kaso may code of conduct ang organisasyon na siyang pumipigil sa akin na makaganti.

It was so unfair. Very unfair.

---

My head was aching after the meeting with my investors here in Black Spade Club Tower. Pag-aari ko ang isang floor dito at katatapos lang ng meeting namin. Hindi normal na meeting since it was a dirty one work.

I leaned my head on my chair’s headrest and closed my eyes for a moment. I am trying to relax my mind. But I almost groaned when I heard the door open and close again. Kahit maingat ang pagkakabukas at pagkakasara niya pintuan narinig ko pa rin iyon.

“Who are you?” tanong ko habang nakapikit ang mata ko.

I heard some footsteps.

Makikilala ko kung si Pike ang pumasok sa room dahil alam ko ang yabag nang paa niya. Pero ito iba.

“C-crystal.” The boy’s voice stuttered. Ang kaba at takot niya ay nararamdaman ko.

Doon na ako napamulat at napatingin sa lalaking nasa harap ngayon ng mesa ko. My jaws moved when I saw his face… it was familiar. His face was so familiar. I believe I’ve seen him somewhere before.

I thought his name was crystal, but I was wrong. He was bringing drugs. Selling drugs! At biglang dumating si Pike dala ang balitang may transaksyon ng droga ang nangyayari sa loob ng tower at itong maliit na lalaki sa harap ay isa doon.

Hindi ko naman alam na sa isang iglap ay makakatakas siya. And I have to clean up the mess he left on my floor. I had to make a mess as well, para ma-divert ko ang atensyon ng mga pulis. And that’s when I burned my own suite. It was an out of the blue plan. It was unexpected. 

And it took days before my men found the boy. When we met again, I saw his fear, his nervousness, and even anxiety. Of course, who wouldn’t be. Kinidnap lang naman siya.

“G-gagawin k-ko ang lahat. W-wag niyo lang po akong isumbong sa pulis. Please po. Wag niyo po akong isumbong sa pulis. Gagawin ko po lahat.” He shed in tears and begged for his life. “N-nautusan lang po ako n’non. H-hindi ko po alam na drugs pala ang laman ng case. M-magtatrabaho lang po ako ng maayos p-pero i-iyon po ang nangyari. Please po,” he looked at me. “Wag niyo po akong isumbong sa mga pulis.”

Naningkit ang mata ko sa kanya. He was really familiar. There’s something inside me that tells me that I know this boy.

“Untie him.” Utos ko.

Napakurap-kurap siya na parang di makapaniwala sa sinabi ko. Tumayo ako.

“Are you sure you won’t take back your words? You’ll do everything I ask?”

Nagkukumahog siya sa pagtango.

“If you defy me… I will kill you, hmm?” Babala ko sa kanya.

Nanghihina siyang tumayo at gunawa ng ilang hakbang kaso natumba siya tungo sa akin. Nasalo ko siya.

“Be thankful. You’re save by your face.”

---

Cassidy Barromeo started to live in my house. He was indeed a good follower to his master. Walang madaming sinasabi at mabilis lang bumibigay. Kahit na tumagal na siya sa bahay ko sa tuwing hahawakan ko siya nagugulat pa rin siya. Para bang sa tuwing hahawakan ko siya tingin niya papatayin ko siya. Grabe ang takot niya sa akin. Natural na naman iyon sa akin dahil sa mga taong nakapaligid sa akin takot talaga sila sa akin. Ngunit iba ang takot ni Cassidy sa akin. Naiinis ako sa takot niya sa akin.

Hindi ko lang namalayan na sa mga panahon na nandidito siya sa bahay ay mapapalapit ako sa kanya. Na iyong pader na matagal ko ng pinundar ay matitibag niya. Na makakapasok siya sa buhay ko. Hindi ko iyon matanggap.

I won’t fall in love. I won’t love like what happened to my mommy! I swore that before pero hindi ko na mababawi pa ang nararamdaman ko sa kanya. Pero dahil mataas ang pride ko, ang ego ko. Hindi ko iyon inamin sa kanya. Hindi ko kailanman nilinaw ang nararamdaman ko sa kanya. Dahil sa tingin ko n’on ay isa iyong kahinaan. Ang pagsuko kong muli sa damdamin ko ay isang kahinaan.

But my heart won in the battle of mind and heart. I still choose to be soft on Cassidy. I started to surrender, on his feet. The blocks of ice between us started to melt. Especially when he knows who I really am. Even if he knows that I am a killer, he still loves me. He still chose to be with a devil like me.

Cassidy promised to be with me. He promised that he wouldn’t leave me, and I held on to that. I trusted his words and his promise, but he broke it when he left me. At sumama kay Raven, but it was too late when I learned that Raven was also brainwashing Cassidy.

I was driven by my anger, too much anger. I felt betrayed. I felt like I was being fooled. And it was too late for me to ask for Cassidy’s forgiveness when I had already raped him that night my men rescued him. He was wounded, I know, but I still did some inhumane things to the man I love. Hindi ko nakontrol ang galit ko noong gabing iyon. Wala akong ibang nakikita kung hindi ang pandidilim sa paligid ko.

Nang mawala ang galit ko n’on. Saka ko lang nakita na si Cassidy na naka higa sa kama walang ni-isang saplot sa katawan. May mga dugo na mula doon sa sugat na natamo siya. Pero nadagdagan ko iyon. At puno ng pulang marka ang katawan ko.

Yes, I love to leave red marks on Cassidy’s body, but not like this. Parang di ako ang gumawa noon. Hindi ko alam kung papaano ko iyon nagawa kay Cassidy. Noong wala pa akong feelings kay Cassidy ay tinatalik ko na naman siya pero kailanman hindi ako naging ganito karahas sa kanya. I’ve always been gentle to him.

“Fuck! Fuck! Fuck! What the hell did I do? What the hell happened?” Parang baliw kong saad habang tinitingnan si Cassidy na walang malay.

“I-I’m sorry, Cassidy. I’m so fucking sorry!” I lamented over and over and hugged his unconscious body. Alam kong di niya iyon naririnig pero paulit-paulit ko iyong nilitanya sa kanya.

And that night, I also leave the country because of my mission outside of the country. I was good since I could not face him after what I did to him. 

---

There are two remaining parts sa epilogue. Just stay tuned mga beh!

Thank you for reading!!!

EPILOGUE II

Epilogue II

“Abort that. Abort the child in your womb.” That was the last word I left with Cassidy. I was gone for weeks because of my work and when I got back to the country. Cassidy welcomed me with the news that he was pregnant. Due to the distress, anger, and outrage I felt because all of my missions failed, thinking of only one person (Cassidy) while doing the job. Nabuhos ko lahat ng iyon kay Cassidy. I wasn’t thinking straight anymore. The problem got filed up. Hindi naman iyon ang unang pagkakataon na nagkaroon ako ng ganoong problema pero napuno ako. Nagwala pa ako noong gabing iyon. Sa kanya ko nabunton ang galit ko, which I regret for the rest of my life.

Pakiramdam ko kasi noon labis na akong naging mahina. And I can’t get weak. I don’t want to be like Mommy, who became a prisoner of foolish love. Mahirap sa mundong ginagalawan ko ang maging mahina. Mahirap na may kahinaan ka.

Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko at pinagmasdan ko lang noon na umalis siya. I don’t know how many minutes or hour since Cassidy left the library pero nang makolekta ko na ang utak ko sa mga ginawa at nangyari sa library. Hahabulin ko na si Cassidy nang may makita akong maliit na papel sa sahig na lukot na. Pinulot ko iyon at saka ko napagtanto na isa pala iyong sonogram. Our babies sonogram photo.

The last time I cried was when my mommy was gone. And that night, again, after a long time, I cried. Habang tinitingnan ko ang sonogram pakiramdam ko may importanteng bahagi sa akin ang nawala. After that hinanap ko si Cassidy sa bahay pero hindi ko siya makita. Inutusan ko ang mga tauhan ko na hanapin siya sa buong bahay kaso di nila ito makita. Uutusan ko na rin sana si Pike n’on kaso wala siya kasi may pinalakad ako sa kanya at matagal siya bago nakabalik.

Days, weeks, and months have passed, and I still haven’t found him. It was like there was someone hiding him from me. Hindi ko talaga nakita n’on si Cassidy pero I keep the sonogram of our baby like a treasure. Simula noong nawala si Mommy nahihirapan na talaga ako sa pagtulog. There are nights na gising lang ako at takot na ipikit ang mga mata ko dahil lagi akong na nanaginip kay Mommy na nanghihingi sa akin ng saklolo. At minsan naman ay iyong tinu-torture ako. At ngayon para akong bumalik bumalik sa dati. Sa naalala ko nakatulog lang ako ng mahimbing noong kasama ko si Cassidy; kapag katabi ko siya. I knew I needed a treatment pero di ko ginagawa. The thing that kept my mind intact and sane was the sonogram I had; thinking of my angels.

Until one day, Raven’s troops barged into my mansion at nakaroon ng malalang ingkwentro at nasunog pa ang bahay ko. Nanalo kami pero marami ang nawala. Kahit na nasusunog na ang bahay ko noon. Nang maalala ko na nasa kwarto ko pala ang sonogram ng baby namin sinuong ko ang umaapoy kong tahanan just to save the sonogram. Kasi kung pati iyon mawala baka tuluyan na akong mabaliw.

“I have heard about what happened to your troops, Tyson. Humina na ba ang organisasyon mo? Anong klaseng tao na ang mga kinuha mo? There’s no training anymore? Or does the Mafia Lord per se is the weak.” My no good of a father said. I was so happy that I was able to face him with no fear in my head. I can now look into his eyes without blinking.

Daay and I met here in Italy. Pike words made me do a treatment for myself. I know how psychologically ill I was but I was just too stubborn before para makinig sa iba. Pero nang panahon na iyon sinunod ko ang sinabi ni Pike na magpagamot. I don’t want to burden myself anymore with the painful memories. I want to change myself. At gusto ko rin na maging matigas at matapang kapag kaharap ko na ang ama ko. Aminin ko man kasi o sa hindi takot ako kay Daddy. Siguro dahil bata pa lang ako saksi na ako sa mga pinaggagawa niya. At ako nakatikim na kung gaano siya kalupit.  Kahit na anong tapang ng katawan ko na malampasan ang lahat ng iyon, hindi naman nakaligtas ang utak ko doon. Ang utak ko nanatiling submissive kay Daddy.

“I won.” malimit kong saad.

“Yet you lost a lot of people.”

“I can replace them.”

Kumunot nag noo ko nang makita kong tumawa si Daddy. “Come on, Tyson. Maybe you lost because you became weak. You become just like your mother.” He sighed. “I already know that you got someone pregnant. And to a damn bearer?” His tone was like he was mocking me. 

I put my hands under the table. My hands were shaking. 

“I’m afraid it was because of that da–”

“It wasn’t because of him.”

“Really? Pero bakit mo hinahanap?” May panunuyang tanong niya.

“I am after my children.”

’Yan ang inuwan kong salita kay Daddy bago bumalik sa Pilipinas. Sumuko na ako sa paghahanap kay Cassidy at ang nasa utak ko lang noon ay ang mga anak ko na lang ang gusto kong makasama pero nang mahanap ko sila sa Sagada. Everything changed.

I saw how my children resented me. I saw how they hated me. It was like I was watching my old self, na galit na galit sa ama nila. Natakot ako. Natakot ako ng sobra na baka lumaki silang maging kagaya ko. But there’s Cassidy. At alam ko na kapag nandyan siya hinding-hindi magiging kagaya sa akin ang mga anak namin.

Naging mahirap sa akin ang pagkuha sa loob ng mga anak ko. Talagang galit sila sa akin at kasalanan ko naman iyon. At handa naman akong tanggapin lahat ng galit nila sa akin. At laking pasalamat ko nang unti-unti nang bumukas ang puso nila sa akin.

Akala ko noon ang mga bata na kang talaga ang habol ko pero pati pala ang ama nila ay habol ko na rin. Akala ko ayaw ko na. Akala ko di na bubuksan pa ang puso ko ulit sa kanya pero nagkamali ako. Bukas naman pala iyon lagi sa kanya natatakpan lang ng pride ko at takot… takot na baka mangyari na naman ang nangyari dati; takot din dahil magkaiba ang mundo namin; takot na hindi na niya ako tanggapin; takot na kaya niyang wala ako; takot na baka wala na talaga… na hindi na niya ako mahal; takot na ako lang ang gusto siyang makasama.

Nasasaktan ako kapag nasa malapit ako sa kanya pero parang wala na ako sa kanya. Nasasaktan ako na kaya niyang ngumiti sa iba at pero sa akin hindi na. Nasasaktan ako na napaka komportable niya kay Pike at sa akin hindi. Nasasaktan ako na mas linagkakatiwalaan niya si Pike kaysa sa akin. Nasasaktan ako sa tuwing nakikita kong kaya niyang ngumiti kahit wala ako, na kaya niyang maging masaya kahit wala ako. Nagseselos ako. Nagseselos ako ng sobra lalo na kay Pike. Pero anong nagagawa ko? Si Pike ang tumulong sa kanya. Si Pike ang naging sandalan niya noong panahon dapat sana ay ako. Sa mga pagtulak niya sa akin. Iyong pagkamuhi niya tinanggap ko lahat kasi dapat lang naman iyon. Naging pasensyoso ako at tiniis lahat dahil gusto ko. Dahil gusto kong maging akin ulit siya.

At nang makabalikan ulit kami. Pinangako ko sa sarili ko na poprotektahan ko ang pamilya ko. Hindi ako tutulad sa ama ko. Mamahalin ko sila at poprotektahan hanggang sa huling hininga ko.

Akala ko magiging maayos na ang lahat nang makasama na ulit kaming pamilya. Sa sobrang saya ko nakalimutan ko si Daddy. At ayon nga muli na namang bumalik sa akin ang takot. Hindi para sa sarili ko kung hindi para sa pamilya ko. At nalaman ko pang siya pala ang may pakana sa lahat nang mga nangyaring ambush, sa pagbaril sa akin, simula nang magbalikan kami si Cassidy. It was his warning! Sa simula pa lang pinaikot niya lang ako sa palad niya. Akala ko nakawala na ako sa kanya pero tingin ko habang buhay na yata akong nakatali sa mga kamay ni Daddy.

“I will surrender everything to you, dad. Ibibigay ko ulit sayo ang pagiging Mafia Lord sa pamilya pero layuan mo na ang pamilya ko. Ayaw kong maranasan nila ang buhay na meron ako dati. Ayaw kong mabuhay sila sa dahas at puno ng gulo. Kaya ibabalik ko na sayo ang posisyon.” Walang ka emo-emosyon kong saad. Wala na si Cassidy sa bahay ko nang makabalik ako. At hindi na ako manghuhula pa kung sino ang may pakana noon dahil ang taong nasa harap ang may pakana kaya umalis ulit si Cassidy.

But this time he left a letter, “Love, please look for my phone at pakinggan mo ang recording ko doon. Please!”

“Love hindi ko alam kung mapakikinggan mo itong recording ko ngayon pero sana nakikinig ka. Love, alam ko na kapag napakinggan mo man ito kung saka-sakali man ay wala na ako dito ngayon sa beach house mo at ang mga bata pero gusto ko lang sabihin sayo love na hindi ito ang gusto ko. Hindi ko gusto na iwan ka ulit. I promised. I promised you na hindi na kita iiwan at totoo iyon love. Ginipit lang ako ng ama mo kaya kami aalis ng mga bata. Pero tandaan mo love, mahal na mahal kita. Mahal na mahal kita Tyson at handa akong pakasalan ka at magpaanak ulit sayo… kahit ilan pa. H’wag ka lang sanang magagalit sa ginawa kong ito. Sundan mo sana kami ng anak mo sa Palawan, love. Maghihintay kami. Maghihintay kami ng mga bata, love. I love you. I love you so much, Ty.”

Hindi ako kumurap habang dahan-dahan ang paglapit sa akin ni Cassidy. He was the angel I met before. He was the angel who saved me, and up until now, he was still my angel. He saved me from everything. He was the angel I was looking for all this time. He was my savior. If only I had known before na iisa lang pala sila siguro di ko siya nasaktan. Many things have come in our way, but we have already reached the end. And here we are at our intimate beach wedding.

“I already made a promise to you, love. And I will repeat it again and again. That I will safeguard you and our children. That’s the assurance I can give you. I have a chaotic life. I am dragging you into my world, but I promised to be with you. I promised to be with you all the time. I won’t push you away anymore. Love, I’m sorry for all the pain. I’m sorry for the suffering that I have caused you. I’m sorry for my inconvenience as a man. I’m sorry for my negligence. I’m sorry for being evil. I’m sorry that I wasn’t able to be with you during your hardships. But starting this day and onward, I promised to be with you. I, Tyson Greg Maranzano, promised to be your lawfully wedded husband; to have you, love; to hold you from this day forward, for better or for worse, for richer or for poorer, in sickness and in health, to love and cherish you, love; until death do us part. And I, Tyson Greg Maranzano, will protect you until my last breath.”

I smiled as I remembered my vow to Cassidy at our wedding. My vision was now blurry. I can not even feel my surroundings anymore. I just feel sleepy, tired, and numb all over my body. 

Cassidy was yelling. My husband was shouting for help until his voice became hoarse. I want to stop him kasi mapapagod lang siya pero wala na akong lakas. Nahihirapan na nga akong igalaw ang sarili kong kamay.

Masaya na ako. Masaya na akong mawala na napakasalan ko siya. Masaya na akong aalis knowing that we will have a new baby.

With the help of him, I reached for his face for the last time. I want to dry his tears using my hands, but I can not bring myself. I was too weak already.

“Love. I’m s-sorry, love.” The last word I said before the darkness ate me up. Marami pa sana akong sasabihin pero hindi ko na kaya. Unti-unti nang nawawala ang lahat, ang paningin ko, ang pakiramdam ko, at ang pandinig ko.

---

“Kumain ka muna, Cassidy.” Inalok pa ni Auntie Tanya sa akin ang tray na may lamang pagkain.

“Mamaya na Auntie. Busog pa po ako.” mahina kong sambit at tumingin sa labas.

“Cassidy, batid kong mahirap ang pinagdadaanan mo ngayon pero h’wag naman ganito, Cass. Nagdadalang tao ka. Di lang sarili mo ang pinapakain mo. May bata sa sinapupunan mo.”

Bumagsak ang mata ko sa t’yan ko. Medyo lumobo na ang tiyan ko kahit na one month and half palang ito. Hinaplos ko ang tiyan ko.

Sobrang nagpapasalamat ako na lumuwas sina Auntie, si Gretel, at Aileen dito Manila after the incident. Kung wala sila ngayon sa tabi ko, ewan ko nalang talaga. Sila Gretel ngayon ang nag-aasikaso sa mga anak ko at minsan pumupunta si Owell dito. Si Pike naman abala. Kasi siya na ang gumagawa sa lahat.

Namuo ang luha ko habang hinahaplos ko ang t’yan ko. Muntik nang mapahamak ang mga anak ko dahil sa kapabayaan ko. Muntik na silang mawala sa akin dahil sa paging pabaya ko. Oo may nawala. Nakunan naman talaga ako. Dalawa sila. Dalawa silang nawala sa akin nang araw na iyon. Akala ko wala na pero nang sunod kong check-up nakita ng OB ko na may bata pa pala sa loob ko. Actually, tatlo pa ang nasa loob ng tiyan ko ngayon.

“Miss ko na miss ko na si Tyson at ang mga anak namin, Auntie.” Bulong ko.

Hinagod ni Auntie ang likod ko at ilang saglit pa ay umiyak na naman ako. Alam kong bawal ang stress sa akin. Alam kong bawal akong maging mahina ngayon pero talagang di ko lang mapigilan.

“Sshh! Tahan na. Hindi ito nakakabuti sa pagbubuntis mo, Cass. Tandaan mo di lang isang bata ang umaasa sayo. Tatlo ’yan.” Paalala ni Auntie.

Tumango ako at pinunasan ang luha ko. Ang hirap lang kasing mag-isa.

“Gusto mo bang pumasyal ngayon? Papasamahan kita kay Aileen, ako muna ang nagbabantay sa mga bata at dito.”

Umiling ako kay Auntie. “Di na Auntie. Dito lang po ako sa bahay.”

Iyong bahay na tinitirhan namin ngayon ay ang bagong mansyon na pinatato ni Tyson. Di pa naman fully furnished ang bahay kasi di pa tapos iyong sa mga sports area pero dito sa loob ay mga konting gamit na lang ang kulang.

Lumipat kami sa bahay na ’to na wala si Tyson, na kami lang ng mga anak niya. Mabuti na lang at dumating sila auntie dito at parang sumigla ang bahay dahil sa kanila. Kaso iba pa rin. Iba pa rin kung nandidito sana siya ngayon.

Iniwan ni Auntie ang pagkain na dinala niya sa akin. Ayaw kong kumain kasi nawawalan na naman ako ng gana pero iniisip ko. Tama nga si Auntie tatlong bata ang nasa loob ng tiyan ko na nangangailangan ng lakas ko at enerhiya. Hindi ako pwedeng mapanghinaan ngayon. I’ve been here before. I’ve been here before, but it feels so different right now since I already feel accustomed to his presence beside me.

“Papadad, I already miss daddy so much po.”

Unti-unting humina ang paghagod ko sa buhok ni Zhuri. Tumatabi ako sa kanila sa kanilang pagtulog kasi di ko kayang matulog mag-isa sa kwarto namin ni Tyson. May kanya-kanya mang silid ang tatlo naming anak kaso mas pinili naming magsama sa iisang silid.

Isa sa mga rason kung bakit hanggang ngayon lumalaban pa rin ako dahil sa mga anak ko. Sinusubukan kong magpakatatag dahil sa kanila. Nagpapakatatag ako kahit pagod at sobrang hirap ko na.

“I miss your daddy, too, Zhu.” bulong ko.

“Kailan pa ba si Daddy dito, papadad?”

Natikom ko ang bibig ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya. Kung ako namimiss ko ang ama nila mas na siguro sila.

“H-hindi ko rin alam anak.”

“I thought he won’t gonna leave us? Where is he right now, papadad? Ang tagal nang wala ni daddy, papadad.”

Niyakap ko na lang si Zhuri at sinabayan siya sa pag-iyak niya. Hindi pa kasi niya masyadong naiintindihan ang mga nangyayari sa paligid niya. Si Zyrho at Zen naman ay nakakaintindi pero lagi pa rin nilang nababanggit ang pangungulila nila sa kanilang ama.

“Umagang-umaga at manggang hilaw ang ina-almusal, ah.” Ang puna ni Owell nang pumasok sa kusina at nakita akong kumakain ng manggang hilaw na pinaresan ko ng ketchup.

Ngumiwi siya ng makita ang kinakain ko.

“Iba ka rin talaga mag-crave, Cass. Ano masarap ba iyan?”

Tumango ako at nag-alok pa sa kanya.

“Oo, halika tikman mo.”

“Ew! Sayo na ’yan.”

“Mabuti napadalaw ka, Owell.” wika ko habang ngumunguya.

Ngumiti siya at umupo sa silya dito sa dining.

“Oo naman. Dinadalaw kita. Kinukumusta  ang buntis.”

“Okay lang ako, Owell at ang babies ko.”

Bumuntong hininga siya.

“You’re trying to be okay. And I like that. Ganyan nga, Cass. Magpakatatag ka. Lalo na’t may tatlo na naman sa tiyan mo.”

I gave him a cheek smile. “Oo naman, Owell. Araw-araw akong sumusubok na magpakatatag.”

Tumango siya.

“Teka, si Pike ba ang kasama mo ngayon dito?”

Tumango siya. “Dinaanan ako apartment sabay kaming tatlo ni Sean.”

Si Sean ay patuloy na naging guro sa mga anak ko. At next school year itutuloy ko na ang plano ko na papasukin na sila sa eskwela at di na home school. Pero si Sean kukunin ko pa ring tutor at pumayag naman doon si Sean dahil napalapit na siya sa mga bata at gusto niya rin daw ito.

“Magpapahatid sana ako sa kanya, e.”

“Bakit saan ka pupunta?”

“Dadalaw lang ako.” ani ko.

Tinaasan niya ako sa kanyang kilay. “Hindi nakakabuti ito sayo, Cass. Hindi pwedeng araw-arawin mo na ang pagdalaw doon.”

“Namiss ko siya.”

“Araw-araw mo ’yang sinasabi, Cass.”

“Araw-araw ko kasi siyang namimiss.”

Walang nagawa si Owell upang pigilan ako. Nagpahatid talaga ako kay Pike.

“You’re okay, now? No nightmares?” tanong ni Pike habang nasa byahe kami.

Oo binabangungot ako dahil sa pagbaril ko doon sa ama ni Tyson. Lagi kong napapanaginipan kung paano ko siya natamaan at kung papaano siya humandusay sa daan noong araw na iyon.

Kaya nga rin tumatabi ako sa mga anak ko dahil kapag katabi ko sila maayos ang nagiging tulog ko.

“Wala na naman.”

“Mmm, pero Cass diba sinabi ko na sayo na hindi nakakabuti sayo ang palaging pagdalaw doon. Hindi ito nakakabuti sa kalusugan mo.” Pareho talaga silang magkakapatid.

“Saglit lang naman, Pike. Gusto ko lang talagang dalawin si Tyson. Mag-isa siya at alam kong nami-miss niya rin ako at ang mga anak namin.”

Marahas siyang huminga. “Sige pero saglit lang Cass.”

Ngumiti ako at napahaplos sa tiyan ko. Gusto lang i-kwento kay Tyson ang mga cravings ko at gusto ko lang sabihin sa kanya na miss na miss na siya ng mga bata sa bahay.

Nilagay ko ang bagong pitas kong bulaklak sa table na nasa tabi ng hospital bed ni Tyson.

“Hello, love! Nandidito na naman ako para magkwento sayo.” Excited kong ani at umupo sa silyang nasa tabi ng hospital bed niya. Puro tunog lang ng makina ang naririnig ko dito sa room niya.

Lagi mang tutol sina Auntie, Pike, at Owell pero di nila ako mapigilang di dalawin si Tyson dito sa hospital na di pa rin nagigising. Tyson has been in a coma until now.  At ipinagdarasal ko araw-araw na sana gumising na siya. Sana…

---

One epilogue to go..

Thank you for reading!!!

EPILOGUE III

Thank you for making it this far.

Epilogue III

Nang magising ako di nila sinabi sa akin na nakunan ako. Hindi nila sinabi na nakuha ang dalawang baby ko. Imbes ang sinabi nila sa akin na nagkaroon daw ng heartbeat si Tyson noong wala akong malay. Masaya ako noong nalaman kong may heartbeat pa si Tyson kasi may pag-asa pang mabuhay siya pero naglugsa rin ako dahil nawala ang dalawang baby ko.

Supposedly ang dinala ko ay quintuplets sana pero nawala ang dalawa kasi mahina ang kapit nila sa akin. Kung saan man ang mga anghel na nawala sa akin sana magkasama sila ngayon ni Tatay Travis. Pero kahit na nawala ang dalawang baby ko ay pinangalanan ko pa rin sila. Si Baby Elio at Baby Elis.

Sinabi na nang doctor sa akin na wala pa daw signs na magigising pa ba si Tyson. Pero di ako susuko. Uubusin ko muna ang pera niya pampa-ospital sa kanya bago ako sumuko. Sinabi na rin sa akin ng doctor na ihanda ko na lang daw ang sarili ko kung sakaling ano man ang mangyayari kay Tyson. Hinahanda ko ang sarili ko pero mas malaki ang parte sa puso ko na umaasa na magigising siya. Hanggang may heartbeat pa siya lalaban ako. Lalaban kami.

Days passed at tinatanaw ko ang tatlo kong anak na naliligo sa pool kasama sina Gretel at Aileen nang biglang dumating si Pike na naghahabol sa kanyang hininga.

“Papa Pike!!!” Ang sigaw ng tatlong bata sa pool at kumaway-kaway pa.

Kinawayan sila saglit ni Pike bago bumaling sa akin.

“Cass may sasabihin ako sayo… h’wag ka sanang mabibigla.”

Nakuyom ko ang kamao ko at humawak sa tiyan ko. Ewan ko simula noong may nakunan ako nakagawian ko na kapag kinakabahan ako na humawak sa tiyan ko. Para bang kumukuha ako ng lakas doon.

“P-pike…”

Kumurap-kurap ako nang makita kong nanubig ang mata ni Pike at ngumiti sa akin.

“Cass nagising na si Don.”

Napatakip ako sa bibig ko at awtomatik na bumuhos ang luha ko sa saya. Sa wakas! Pagkatapos ng halos dalawang buwan na pagka-coma niya nagising na rin siya.

Nanginig ang kamay ko at humawak sa braso ni Pike. Para akong nanghihina sa sayang nararamdaman ko. Niyakap niya ako.

“Hindi mo ba ako binibiro Pike? Totoo ba talaga? Nagising na talaga siya?” Umiiyak kong tanong kay Pike.

Marahan niya akong tinulak at tumango.

“Yes, Cass. Nagising na siya. Tumawag kanina ang hospital sa akin na nagising na nga si Tyson. Hindi ko muna sinabi sayo kasi gusto kong makasigurado bago sabihin sayo. At galing nga akong hospital, Cass. And Don was looking for you.”

Pinunasan ko ang pisngi ko at tumungin sa mga anak kong masayang naglalaro sa pool. Dininig ng Diyos ang mga dasal namin. Dininig niya ang araw at gabi naming dasal na sana magising na si Tyson; na magising na ang ama nila.

I often heard the three of them praying together for their father before going to bed. Sinasali rin nila sa dasal nila ang kanilang nawalang kapatid.

Akala ko talaga kukunin na si Tyson sa akin. Akala ko talaga patay na siya. Kasi bago ako nawalan ng malay doon sa hospital kitang-kita ng mata ko ang pag-flat line ng kanyang heartbeat at sinabi pa nga ng doctor na patay na siya at 4:14 that day. Akala ko saglit ko lang siyang makakasama habang kasal kami. Akala ko pinatikim lang sa akin ng Diyos ang makasal sa kanya at kukunin niya naman ito sa akin. Marami na kaming pagsubok na nadaanan ni Tyson. Marami na kaming mga pagsubok na nalampasan. At pati ito ay nalampasan namin. Lumaban si Tyson at nilaban ko rin siya. At walang imposible kapag kayong dalawa lalaban hanggang sa huli.

May milagro nga talaga. Talagang may Diyos. Talagang totoo Siya. At dinidinig niya ang mga dasal natin. Manalig ka lang talaga sa kanya at walang imposible.

Ang sabi ni Pike hindi lang daw muna dadalhin ang mga bata sa hospital dahil baka maglikot doon at mapaano pa.

---

“What are you waiting for, Cass?” Ang tanong ni Pike nang tumigil kami sa tapat mismo ng private room ni Tyson.

Hindi ko pa man nakikita si Tyson ay naluluha na ako. Hindi ko alam kung dala ba ito ng hormones ko dahil buntis ako. Nagwawala ang puso ko sa loob sa sobrang kagalakan. At natatakot akong panaginip na naman ito. Baka panaginip ko na naman ito na nagising na si Tyson.

“Pike baka panaginip ko lang ito.”

“Anong gusto mo? Kurutin din kita para malaman mong totoong nagising na si Tyson?” May panunudyong wika sa akin ni Pike.

Humaba ang nguso ko.

“Tsk! Pumasok ka na para malaman mo. And I’ll tell you Cass. This is not a dream, totoo na ’to.”

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko nilagay ang kamay ko sa busol ng pintuan at saka ko iyon pinihit at tinulak.

May luhang muling lumandas sa pisngi ko. Nakangiti man ang labi ko pero tumutulo naman ang mga luha ko habang tinitingnan si Tyson na parang nakasandal sa bundok na unan sa likod niya. Parang naging slow-motion ang kanyang paglingon sa akin at saka siya ngumiti.

“Love.” Parang dinuyan sa alapaap ang puso ko nang marinig ko ang kanyang boses. Sobrang tagal kong di narinig ang boses niya.

Humakbang ako tungo sa kanya at nang makalapit ako sa kanya mabilis ko siyang niyakap. I buried my face on his stomach.

“Love.” I cried. I wailed like a lost child longing for his parents.

Tyson caresses my head and my back.

“Love, why are you crying? You’re supposedly happy that I’m finally awake.” Garalgal ni Tyson.

Umahon ako at tumayo ng maayos sa gilid niya. Umusog siya at tinapik ang kanyang tabi.

“Seat here, love.”

Napapunas ang ako sa basa kong pisngi at tumabi sa kanya. Kinuha niya ang kamay ko at pinisil niya iyon. Hindi na nga ito panaginip. Totoo na nga ito kasi nahahawakan niya ako at nahahawakan ko na siya.

“Miss na miss kita, love.” Iyak ko na naman. Tinakpan ko ang bibig ko upang di lumikha ng malakas na hagulhol.

“Damn. I fucking missed you, too, love. I miss you so much.” aniya bago ako kinabig at niyakap.

“A-ang sugat mo, love.”

“It’s fine.” bulong niya sa balunbunan ko at hinalkan ako doon. Ilang minuto na ganoon ang posisyon namin. Para bang takot kaming mawala sa isa’t isa. Para bang kapag naghiwalay kami mawawala ang isa sa amin.

“Your tummy is now glutted.” Humaplos siya sa tiyan ko.

“Hmm, kahit magt-two months pa lang.”

Tumingin ulit siya sa akin.

“I really thought I could not hold you anymore, love. I thought I could not hug you anymore. I thought I could not kiss you anymore. I thought I could not see you anymore with your tummy glutted. I thought I could not be with you and our children anymore, love. I’m so fucking afraid. I’m so fucking afraid that I cannot see you and our children anymore, love.” Tyson confessed while holding my hands so tight and his eyes were watering.

“Thank you, love. Thank you for coming back to us.”

Bumaha ang luha sa mga mata ni Tyson.

“And thank you, love. Thank you for not giving up on me. Thank you for staying by my side. Thank you for being a strong husband and wife. You make me so proud of you, love. So much. You don’t know how fucking thankful I am to you, love. You don’t know how grateful I am that you, Cassidy Barromeo-Maranzano, is my husband.”

Sa pagtataong ito ako na ang yumakap sa kanya. Ilang saglit bago ang yakap ay ako ulit ang dumukwang para abutin ang labi niya at hagkan siya.

“B-bawal pa ba?” Natikom ko ang bibig ko matapos ko siya halikan.

“Dammit! Hindi, love.” anas niya bago inabot ang batok ko at kinabig para halikan ang labi ko.

---

Pagkauwi ko nang bahay ay sinalubong ako ng mga anak ko. Akala ko kung ano na ang meron.

“Papadad, is it true that daddy is already awake? Is it true?” Si Zenver.

Hinila nila ako paupo sa sofa sa salas namin at naglinya silang tatlo sa harapan ko.

“Papadad, we heard from Lola Tanya that Daddy was finally awake raw po!” Si Zhuri naman at kumikisap ang maya.

“Yes, awake na ang daddy ninyo.”

“YES!!!” Sabay nilang untag at nagtatalon.

“God answers our prayers.” Si Zyrho at naunang yumakap sa akin. Sumunod naman ang dalawa.

“Ang tiyan ko be careful babies baka maipit ang mga kapatid ninyo.” Paalala ko sa kanila.

“We know, papadad.” wika naman nila.

Days after, finally nakalabas na rin sa wakas si Tyson mula sa hospital. After months of staying and lying unconscious there, he is finally going home-to us. His wound recovered pero pinag-iingat pa rin malalim kasi iyong sugat dahil tumagos iyong bala mula sa likod niya at hanggang sa kanyang puso.

“Daddddyyy!!!” Sinalubong agad ng tatlo ang kanilang ama pagkapasok namin sa bahay.

Napaiyak si Zhuri sa pagkamiss niya sa ama samantalang napapanguso naman si Zenver at namumula na rin ang mata. Si Zyrho ay malapad ang ngiti sa ama.

Nag-squat si Tyson at inisang yakap ang tatlong anak.

“I missed you so much, my angels.” usal ni Tyson.

“We miss you too, daddy. | We miss you too, dad.” Magkasabay nilang wika sa ama at sumiksik sa yakap nito.

Kumalas sila sa kanilang yakapan. “Are you all good when I’m not at home? Hindi n’yo ba binibigyan ng headache si Papadad?” Suminghot si Tyson at pinunasan ang namamasang mga mata.

“Yes, daddy. Saka nandidito po sina Tita Aileen and Tita Gretel and Lola Tanya. Also, Papa Pike, Papa Owell and teacher Sean.” Iniisa pa talaga ni Zenver.

Natawa doon si Tyson at ginulo ang buhok ng anak.

“Super tagal n’yo po umuwi daddy. I thought you’re going to leave us again.”

“Oh! My princess. No. Daddy might take a long time to come back, but I won’t leave. I’m strong. Daddy is strong, remember?” Inalo ni Tyson at kanyang prinsesa at niyakap ito.

Tiningala niya ako na nasa tabi niya. “She missed you so much.” I mouthed.

Pinugpog ng halik ni Tyson si Zhuri at tumahan naman ang anak.

“Didn’t you miss you daddy, son?” Tukoy ni Tyson sa anak na si Zyhro na nanatiling nakamasid lang sa likod ng mga kapatid niya na nagpapalambing sa ama na matagal na nawalay sa kanila.

“Of course, I miss you, dad. But I know how strong you are. I know you won’t bend your promise to us that you’re not going to leave us. I hold on to your promise, dad. And you didn’t fail me. And… I was… s-so happy.” Pumatak ang isang butil ng luha sa pisngi ni Zyrho kaya mabilis itong nilapitan ni Tyson at niyakap ito.

Yumakap ang maliit na kamay ni Zyrho sa leeg ng ama at binaon ang mukha sa leeg nito.

“I-I was so afraid that it took you so long before you finally woke up, daddy. Despite my trust in you, I’m still afraid that you will go and leave us, daddy. We need you, daddy. We need you.”

“Sshh! I am now here, Zyrho.”

“I’m so sorry, daddy. I sorry for hating you back then.

“There’s nothing to say sorry for, son. It was daddy’s fault.”

Tinulak ni Tyson ang anak at pinunasan ang mga pisngi nito. Mapuputi ang mga anak ko kagaya ni Tyson kaya mabilis na mamula ang mga pisngi kapag umiiyak.

“Tahan na, hmm? Nandito na ako.”

---

Nilapag ni Tyson ang bagong hiwa ng manggang hilaw at ang saucer sa gilid na may lamang patis sa bedside table na nasa gilid ko. Oo. Noong nakaraang linggo mangga at ketchup ngayon naman patis na ang gusto kong sawsawan. Naglalaway na nga ako ng husto, e.

Isusubo ko na sana ang mangga nang tawagin ako ni Tyson.

“Love?”

Napalunok ako sa laway kong sagana ngayon.

“Yes, love?”

“I’m worried. It’s midnight yet you want to eat something like that.”

Napalabi ako sa kanya at tumingin sa mangga sa gilid ko. Lumunok ulit ako at tumingin ulit kay Tyson.

Humawak ako sa tiyan ko. “Iyon ang gusto ng mga bata, love. Gusto ko ng mangga.” Ngumuso ako.

Inabot niya ang buhok ko at ginulo. “Okay pero isa lang dapat, huh.”

Ngumiti ako sa kanya at tumango.

“Okay kainin mo na para maibaba ko na ’yan pagkatapos mong kumain.”

Nagising kasi ako ng hating-gabi at gusto kong kumain ng mangga. Nakakainis nga. Akala ko kasi wala na itong craving-craving na ito. Sinumpong na naman yata ang mga bata sa tiyan ko at nagpapalambing din sa kanilang ama.

Aaminin ko. Kakaiba sa pakiramdam. Kakaiba na ang asawa mo mismo ang nag-aasikaso sayo. Iba sa pakiramdam na siya iyong nasa tabi mo at masasabihan mo ng mga pangangailangan mo. Iba kapag nasa tabi mo mismo ang asawa mo kapag nagbubuntis ka. Parang pakiramdam mo lagi kang safe at may karamay.

Ito iyong kailangan ko noon. Ito iyong pakiramdam na hindi ko naranasan noon noong pinagbubuntis ko sina Zyrho, Zhuri, and Zenver. Ito iyong pinangarap ko noon na sana nasa tabi ko ang ama nila habang pinagbubuntis ko sila kaso nilaruan kami ng tadhana.

At ngayon masaya akong nandidito na nga si Tyson. Hindi man noong unang buwan sa pagbubuntis ko pero at least ngayon nandidito na siya at nasaksihan niya pa ang paglilihi ko. Ito rin kasi ang gusto niyang ma-experience. Kaya nga noong sinabi niyang siya ang aalay sa akin sa mga pangangailangan ko ay tatanggihan ko sana kasi kagagaling lang niya sa ospital. Ayaw kong mabinat siya o ma-ano iyong sugat niya. Kaso matigas din ang ulo ni Tyson. Nasunod pa rin ang gusto niya.

“Love? Why are you crying? Ayaw mo na sa mangga mo? Promise hindi ko na binawasan ’yan.”

Umusog siya papalapit sa akin at pinunasan ang mga luha kong lumandas sa pisngi ko. Tingnan mo na iba rin ang hormones ko. Kanina ang saya ko. Ngayon umiiyak na. Lakas ng sumpong.

Binagsak ko ang tingin ko doon sa mangga dahil sa sinabi niya. Kaninang umaga nag-crave rin kasi ako ng ganito. Kaso nahalata ko na kulang ang hiwa noong mangga kaya ayon umiyak ako. Dahil binawasan. Alam kong napakababaw noon pero literal na iniyakan ko iyon. Tinawanan nga ako ni Zen at Zhuri dahil hindi raw ako pretty kapag umiiyak.

“Alam ko naman di mo binawasan, e.” mahina kong untag.

“Then why are you crying, hmm?” Malambing niyang tanong sa akin at hinaplos ang likod ng palad sa pisngi ko.

“Naalala ko lang kasi ang dati. Noong pinagbubuntis ko ang tatlo natin. Ito iyong ninais ko dati love. Akala ko hindi ko ito maf-feel. Akala ko di ko mai-experience ang ganito pero heto ka. Inaalagaan ako. Hinahabaan ang pasensya para sa akin. Kahit na galing ka pang-ospital inaako mo na ang responsibilidad sa akin kahit na magpapahinga ka sana. Tapos ang trabaho mo inaasa mo muna kay Pike para maka-focus ka sa akin at sa mga anak natin. Masaya lang ako, love. Masaya lang ako ng sobra-sobra dahil akala ko rin di ko na ito mararanasan.”

Dumukwang si Tyson at hinalikan ang noo ko ng ilang minuto.

“I will always prioritize you, love. I will always prioritize my family over anything else. Tandaan mo ’yan. Bumabawi pa ako sa mga panahon na wala ako sa piling ninyo. I love you, Cass.” Madamdaming saad niya at nakalimutan ko na ang pagc-crave ko sa mangga.

Itinabi ko iyon at hinawakan ko ang dalawang kamay ni Tyson.

“Love, mamahalin mo pa rin ba ako kahit pumangit man ako?” seryoso kong tanong sa kanya pero napatawa lang siya.

Sa inis ko bigla at sinampal ang hita niyang lantad.

“Seryoso ako Tyson Greg.”

Hinalkan niya ang ilong ko bago magsalita.

“Love, hindi kita minahal dahil sa mukha mo. Minahal kita kasi ikaw ang nagpagaling nito,” kinuha niya ang kamay ko at dinala iyon sa dibdib niya. “You heal my broken and wounded heart, love. You make me feel at ease whenever I’m with you. You make me feel like I’m a human when I’m with you. You make me feel loved when I’m with you. That is why pumangit ka man. I will always love you. But you’re pretty, love. You’re not pangit, okay?”

Ngumuso ako sa kanya.

“Pero pumapangit ako kapag nabubuntis. Hindi mo kasi ako nakita noon noong nagbubuntis ako sa tatlo, e. Pumangit ako, love. Umitim pa.” Parang batang sumbong ko sa kanya. Totoo kasing umitim ako noon sa pagbubuntis ko. Pakiramdam ko rin ang pangit-pangit ko.

“Oh, look how adorable and pretty my husband is. Saan ang pangit dito?” Anito.

Ngumiwi ako.

“Pinapagaan mo lang yata ang loob ko, love, e. Noon nga panay ang kantyaw ni Owell sa akin na buntis na pangit.”

“Tsk! I will scold Owell for you, love. Okay?”

Tumango ako at niyakap siya. Mabuti at di na tumatabi sa amin ang tatlo. Sabi nila baka daw maipit ang sister at brother nila kaya sa kanila-kanilang kwarto na sila natutulog. At siguro dahil alam na nilang nandidito na ang Daddy nila kampante na silang matulog sa kani-kanilang kwarto.

“Love, wala ka bang sasabihin sa akin?” Napakalas ako sa pagkakayakap sa kanya.

Napakurap-kurap ako.

“A-anong sasabihin ko sayo, love?”

Bumuntong hininga siya at humawak sa pisngi ko ang isang kamay niya samantalang ang isa naman ay sa kamay ko.

“You don’t have to hide it anymore, love.”

Kinabahan ako bigla. “L-love.”

“I already know the loss of our two babies, love.”

Kinagat ko ang ibabang labi ko at napayuko.

“Sinong nagsabi sayo? Sino, love?” Nakayukong tanong ko. Pinagmamasdan ang kamay kong hawak-hawak niya.

“Pike slipped his tongue. At kung di pa sinabi ni Pike sa akin. Di ko man malalaman ’yan love. Sayang-saya ako nang malaman kong buntis ka love pero di ko alam na nakunan ka pala. Bakit di mo sinabi sa sakin?” Inangat niya ang mukha ko sa kanya. “You shouldn’t keep things for yourself only, love. We’re married. We’re husband’s through thick and thin.”

“Iniisip lang kita love. Kakalabas mo lang sa ospital. Kakagising mo lang at ayaw kong salubungin ka sa ganoong balita. Wala naman akong plano na ilihim iyon sayo, love. Pero promise love sasabihin ko rin naman sayo. May plano akong sabihin sayo.”

“Supposedly, they’re five in here.” Pabulong niyang saad at hinaplos ang tiyan ko.

“Pinangalanan ko pa rin sila love kahit na di ko pa naman alam ang gender nila.” saad ko.

“Really?”

Tumango ako. “Baby Elio and baby Elis.”

“It’s my fault that we–”

Nilagay ko ang hintuturo ko sa kanyang labi. Umiling ako sa kanya.

“H’wag mong sisihin ang sarili mo, love. Walang may gusto sa nangyari. Mahina lang siguro talaga ang kapit nila sa akin.”

Umusog ulit siya sa akin saka ako binuhat at pinaupo sa kanyang hita.

“Ang sugat mo, love.” Suway ko sa kanya.

“It already healed, love. No need to worry anymore.”

Dinala niya ang kanyang kamay sa ulo ko at sinuklay ang buhok ko.

“You know what, love? I don’t know if it was my dream or if it’s just my brain playing with me, but I think it was our babies who led me the way to go back to you.” Napakunot ang noo ko sa sinabi ni Tyson. “Well, I woke up in a place where everything was dark. I don’t see anything except for darkness. And then suddenly, two little lights appeared, and it was like they were inviting me to come with them, so I followed them. And after a long, long walk, I finally see the light, and the two little lights are gone.”

Naluha ako. Our babies make a way para makabalik ang daddy nila sa amin. My baby Elio and Elis.

“Talaga, love? Siguro ang mga anak natin iyon, love.”

Pinalis niya ang luha sa pisngi ko. “I think so, too, love. And please be extra careful, love. I don’t want anything bad to happen to you and to our babies, mmm.”

Sinampay ko ang kamay ko sa kanyang balikat at binigyan siya ng halik sa labi.

“Oo po. Mag-iingat ako.”

“Good.”

The following weeks passed na lagi lang akong sa bahay. Naging antukin din ako at laging gutom. Kung sa nakaraang buwan ay mangga ang nakahiligan ko ngayon naman gusto ko nang mansanas at pinapares ko iyon sa peanut butter. Sound weird and odd pero ’yon talaga ang craving ko.

Napabuntong hininga ako. Kakatapos lang naming magdinner at nauna na ako dito sa kwarto namin ni Tyson para magtoothbrush at nang matapos ako sa pagt-toothbrush napatitig ako sa sarili ko sa salamin.

Bumagsak ang balikat ko ng makita ko ang sarili ko sa salamin. Tumaba ako! Umitim! Pumangit! ’Yan ang tingin ko sa sarili ko sa salamin. Noon naman ganito rin ako pero di ganito ka lala. Hindi rin ako masyadong tumaba noon, e. Siguro dahil kapos lang ako sa pera noon kumpara ngayon na lahat ng gusto ko nasa harap ko kaagad.

Humawak ako sa pisngi ko nang maalala ko ang kantyaw ni Aileen sa akin noong isang araw.

“Hala, Cass. Ang laki na ng pisngi mo. Parang pisngi na ni Dambo!”

“But papadad is cute on his fat cheeks, right, Tata Aileen?” Gatong pa ng anak kong babae.

Hanggang sa naggagatungan na sila sa pagkantyaw sa akin. Kung hindi lang sila sinuway ni Auntie Tanya ay di sila titigil. Naluluha na kasi ako sa mga kantyaw nila.

May bigat sa dibdib kong tinalikuran ang salamin. Kaya ayaw ko ng manalamin, e.

Kakabukas ko lang sa pintuan ng bathroom namin ni Tyson nang marinig ko ang mga anak namin sa aming silid. Napasilip ako sa kanila.

Zyrho was playing on his Ipad while Zhuri was jumping on our bed. Kumunot ang noo ko ng di ko makita ang rainbow princess namin. Nawala naman ang kunot ng noo ko ng makita ko ang rainbow princess namin na nasa tabi ni Tyson na nasa mini office table niya dito sa kwarto namin. Nagwork from home na kasi siya at kapag may importante naman siyang i-meet na investors o mga kasosyo niya ay si Pike ang pinapalakad niya doon. Gusto niya raw kasing tutukan muna ako sa pagbubuntis ko at babalik lang siya sa normal niyang trabaho kapag nag three months old na ang babies namin. Gusto niya nga na kapag 1 year old na ang mga bagong triplets if ever kaso di ko na siya pinayagan doon.

“Daddy.” Napangisi ako ng marinig ko maliit na boses ni Zenver. Parang gusto niyang ibulong sa ama kaso may ginagawa pa si Tyson.

“Yes, baby?” Si Tyson pero nakatuon ang mata sa kanyang table at may tinitingnan mga papers.

“Daddy.” Ulit na naman ni Zen. Nagpapapansin ang rainbow princess niya.

“Yes, princess?” Ani Tyson sa anak.

“Daddy.”

Iniwan na si Tyson sa ginagawa saka binalingan ang anak. Binuhat niya ito at pinaupo sa kanyang kandungan.

Napataas ang kilay ko ng makita kong nagpapa kyut na si Zenver sa kanyang ama. Tsk! May kailangan ito!

“What is it, our rainbow princess?”

Pasimpeng pinaglaruan ni Zenver ang butones ng polo shirt ni Tyson at ngumuso dito. “Daddy, I want a human-sized Barbie doll.”

Napabuntong hininga ako. Tama ang hula ko!

“Okay, anything else?” Ang walang ka gatol-gatol na sagot ni Tyson sa anak. Napangiwi naman ako. Kaya ang mga anak namin sa kanya nanghihingi kasi siya bigay dito, bigay doon. Di kagaya ko na pinagsasabihan ko.

“Daddy, you know I love pink, right?” Tumango naman ang ama. “I want to have a pink car, daddy.”

Napakurap-kurap na doon si Tyson. I’m sure kayang-kaya niyang bumili ng ganoon kahit tatlong kotse pa pero pinagsabihan ko na siya sa mga luho ng mga anak niya.

“I also want a pink house, daddy. And a pink helicopter too.”

“A-ahm, I think we should talk about this to your papadad first, princess. For now, let’s just settle to human-sized Barbie doll, okay?”

Pinaulanan naman ni Zen ng halik ang ama sa pisngi nito. “Thank you daddy!”

Hanggang sa tinanog na ni Tyson ang mga anak kung ano ang mga gusto nito.

“I want a lot of clothes, daddy! Like sooo many beautiful dresses like Barbie!” Anang ni Zhuri sa ama. Hindi pa ba sumapat iyong parang mall na niyang closet?

“How about you, Zy?” Tawag ni Tyson sa anak na abala sa Ipad nito.

“I just want to continue our training, dad. That’s all.”

Napabuga na lang ako ng isang malalim na hininga saka lumabas sa bathroom.

“Papadad!!”

“Papadad, can we sleep here? Just for tonight po.” Si Zyrho ang unang lumapit sa akin.

Sumunod naman ang dalawa. “Please, papadad! We just miss you po.”

“Pretty, please, papadad!” Ginagamitan na naman nila ako sa kanilang paawa-awa na mukha at pagpapakyut.

“Okay, basta wag malikot, okay?”

“Yayy!!! Thank you, papadad!” Niyakap nila ako bago kanya-kanyang umakyat sa kama at pumwesto. Ako naman ay nilapitan si Tyson para pagsabihan ko na naman sana kaso kinabig niya ako paupo sa kanyang hita.

“Why did you take so long in the bathroom?” tanong niya at nagnakaw ng halik sa leeg ko.

Tinulak ko siya ng makadalawang nakaw na siya.

Nagtagpo ang kilay niya.

“What wrong, love?”

“Mabaho ako.” anang ko.

“No! You’re not. You actually smell so good.”

“Tse! Sinasabi mo lang ’yan para gumaan ang pakiramdam ko.”

Napairap siya sa ere. “Trust me, love. You smell so good.”

“Tssk!”

“Anyway, bakit ka nga matagal sa bathroom? Is there something wrong?”

Simula ng malaman niyang nakunan ako mas naging OA na si Tyson. Halos sa lahat ng gawin ko ay nakasunod na siya. Gusto ko naman iyon sa totoo lang kaso iyong trabaho niya. Nakakapanibago pa rin at ang sarap sa pakiramdam na todo ang ingat ng asawa mo sayo at todo ang alaga.

“Wala nga.”

Tinaasan niya ako sa kanyang kilay.

Napabuntong hininga ako.

“K-kasi love… pumangit at tumaba na ako.”

“Hmm, saan ang taba dito?” Humawak siya sa mukha ko. “At pumangit? No. You’re even prettier than ever, love.”

Ayan na naman siya sa mga matatamis niyang salita sa akin.

“Hmp!” Pinagkrus ko ang braso ko sa harap ng aking dibdib.

Rinig ko ang tawa niya. “Hey, love.” si Tyson at kinulong ang mukha ko gamit ang palad niya. “Love, always remember this: no matter what your size is, no matter what your color is, and no matter what you’ve become, I will always love you. I will always love you because you are my angel. You are my angel, Cassidy Maranzano. You are my husband. But you are really pretty when pregnant, love. Promise.”

Natunaw naman ako doon sa kanyang sinabi. Aaminin kong magaling ding magpakilig itong si Tyson. Yumakap ako sa kanya.

“I love you, Tyson.”

“I love you more, Cass.”

Months had passed at naging mahirap na sa akin ang pagbubutis ko. Malaki na ang tiyan ko at mabilis na akong hingalin at gusto ko nang laging magbabad sa tubig dahil ang init-init ng katawan ko. Gusto ko na ngang gawing higaan ang pool o kung hindi ang bathtub namin.

Aliw na aliw na sila sa tiyan ko dahil nakikita na nila ang pagsipa ng mga bata ko doon. Iyong tatlo kong anak ay manghang-mangha pero si Zyrho ay nag-aalala dahil baka daw masaktan ako doon. Ang sweet lang talaga niya. At nang makita ni Tyson for the first time na sumipa ang mga bata sa loob ng tiyan ko, napaiyak siya sa tuwa.

Tumatagaktak ang pawis ko saka sumandal sa tiles ng toilet namin. Nakaupo ako sa nakatakip na toilet bowl at hawak-hawak ko ang isang shaver. Naglilinis ako sa private ko kaso nakadalawang ahit lang ako pero sumuko na agad ako. Ang hirap. Ang hirap kasi malaki na ang tiyan ko at di ko na makita.

Pinunasan ko ang noo ko at babalik na sana sa pag-aahit ng may biglang kumatok sa labas ng toilet.

“Love?”

Si Tyson lang pala.

“Oh?” Pasigaw kong tugon.

“Bakit ang tagal mo d’yan? Anong nangyayari?”

Mariin akong napapikit at tumingin sa sarili. Naka-tshirt lang ako at nasa paanan ko ang underwear at shorts ko.

“M-may ginagawa lang love.”

“What is it? Papasok na ako.”

“Wait! H’wa–”

Di ko na matapos ang sasabihin ko nang bumukas na ang pintuan at pumasok siya.

Inababa ko ang damit ko at umiwas ng tingin.

“What are you-you’re shaving? In your private area, love?” Nagtanong pa. Alangan namag sa binti ko, e wala akong balahibo doon.

Kahit na di pa ako tapos ay tatayo na sana ako kaso pinigilan ako ni Tyson at lumuhod sa harapan ko.

Agad kong sinara ang binti ko.

“Love?” Kinakabahan kong wika.

“Give me the shave.”

“B-bakit? A-anong gagawin mo?” Nauutal kong wika.

“I will shave it for you–”

“H’wag love!” Agad kong agad sa kanya.

Naglakbay ang pang-iinit ng batok ko sa buong mukha ko. Taimtim akong tinitigan ni Tyson.

“I already saw this, love. No part in your body that I’ve never seen nor tasted.” Anang niya at kinuha ang shaver sa kamay ko.

“T-tyson.”

“Buka.” Utos niya pero mas pinagsiklop ko ang hita ko. Nanginginig ako.

Simula noong lumabas siya sa ospital hanggang cuddles at kissing nalang kami. Tapos biglang ganito. Alam ko namang ilang beses na niya iyon nakita k-kaso… iba pa rin. Saka hindi ko na kita ang ano dun sa ibaba. Nakakahiya!

“Ibuka mo na, love.”

“L-love…”

“Just spread it, love. Don’t worry I’ll just shave you.”

Dahan-dahan ako tumango at binuka ang hita ko. Mariin kong nakagat ang labi ko ng mas binuka niya pa iyon at talagang yumuko siya doon.

Napalunok na lang ako at napakapit sa edge noong toilet bowl. Nanginig ako at nagpipigil sa paghinga nang magsimula na si Tyson sa pagshave doon.

“Don’t move, love.” Aniya.

Ilang minuto ay tumigil na siya sa pagshave sa akin. Napatingin ako sa kanya.

“I know I said that I will only shave you, love, but… you are turned on.”

My eyes went round as Tyson dive on my private part and suck my manliness. My god!

---

My womb was seven months old when I was rushed to the hospital because I bled out of nowhere. And that time, I was also forced to have a cesarean to forcibly take the baby out of my womb. Mabuti na lang kahit na premature ang mga babies namin ay maayos naman sila na nailabas sa akin at agad na inin-cubate.

Ang anak namin ay isang babae ulit at dalawang lalaki. We named it Ehann, the first baby na lumabas sa akin. Sunod naman ay ang girl na baby namin pinangalanan naming Esther, at ang huli ay si baby Evren.

Ehann, our full bright moon. Esther, our star. Evren, our universe.

“Wahh!!! They’re very cute, daddy, papadad.” Napapa-indak si Zen sa sahig.

“Can we hold them, papadad?” Nanggigil na wika ni Zhuri.

“When will they be able to go home with us, daddy?” Si Zyrho.

Sa unang pagkakataon ay nakita nila Zen, Zhuri, at Zyrho ang kanilang mga kapatid. Though hindi nila ito mahahawakan kasi nasa incubator pa ito.

“Soon.” anang naman ni Tyson.

Humilig ako kay Tyson na nasa likuran ko. Naka wheel chair pa ako ay siya ang nagtulak sa akin papunta dito sa PICU. Humawak ako sa kamay niya at tiningala siya.

My heart leaped when I saw his eyes moisten and his tears follow. I squeezed his hand.

“Love.”

“Fùck! Thank you so much, love. Thank you! I love you!” He bent his waist and briefly kissed my lips.

“Mahal din kita, Ty at salamat sa lahat.” And he kissed my lips again.

I will forever be his property, possession, and pet. I will forever be the Mafia Lord’s Pet; a pet for his love; a pet person in his lifetime.

The End

Thank you!

My second MPreg story has finally ended. Omg!!! Thank you dahil nakarating ka dito. Gusto kong pasalamatan ang lahat ng reader/s ko na patuloy na sumusuporta sa akin all throught out. Thank you for the patience, love, support, and understanding, dear reader/s. I know I have committed a lot of mistakes in this story; the lopeholes (if there any), the spelling blunders, and the grammar blunders, but still, you’re here. I know I still have a lot of things that I need to improve and learn.

Sa wakas, sa kabila ng mabagal mag-update ko natapos na rin tayo dito. Sanag nag-enjoy kayo sa story nila Tyson at Cassidy. Sana maipadama ko sa inyo ang emosyon ng mga bida natin. At sana may mababaon kayong lesson if ever man dito sa story na ’to.

Tyson and Cass’ story may ended here, but I do hope that you’ll still continue to support and read my other cratfs. No words can express how thankful I am for the support that TMLP has been receiving. Nakakataba sa puso po ang inyong mga suporta lalo na sa laging nagv-vote at nagc-comments at sa mga silent readers ko rin, nararamdaman ko rin po. Salamat po!! Stay safe and healthy everyone! MWAAUHH! >•< I LOVE Y’ALL.

The Mafia Lord’s Lord,

Signing off

‘The Mafia Lord’s Pet’ Physical Book

Hello! Good day everyone! This is for those who wants to buy my book po— The Mafia Lord’s Pet — pwede na pong mag-order ulit. You can message (DM) me po sa FB ko— Amorevolous Encres — or you can directly message sa mismong publishing house, Etlux OC .  Sa mga unang naka-order po ay ang iba ay nakarating na samantalang ang iba naman po ay shipped out na rin. Goods na goods po ang quality ng book. 😊

---

First of all

I wanna say thank you to everyone, to everyone that have come and made it this far. Alam kong ilang beses na akong nakapagpasalamat sa mga sumubaybay ng librong ito mula pa noong una at magpahanggang ngayon. No words can describe, no exact word/s can expressed how thankful I am for your support and encouragement all throughout my journey in this book. Na-bash, napanghinaan ng loob, gusto nang tumigil kaso heto na ngayon. FINALLY, this story, Tyson and Cassidy’s story will have their own physical copy under Etlux OC Publishing Inc.

Bilang isang baguhan at patuloy pang nag-iimprove at nag-aaral sa aking mga story. It is really my dream to have a physical copy of my book. And Etlux OC made one of my dreams come true. Honestly, happy ako at the same time kinakabahan dahil ito ang first book ko na ipa-published. Tapos baka walang bumili. Kaya sana maka-grab kayo ng sarili ninyong physical copy ng book. Sa book mas maayos na siya at may mabago man pero maliit lang tapos may

special chapter

ang book na sa mismong physical copy niyo lang mababasa. Maraming-maraming salamat ulit! Cheers to us, engels! Shot puno!!!

❗️PRE-ORDER ❗️

The Mafia Lord’s Pet Author: Amorevolous Encres Genre: General Fiction

GOOGLE FORM LINK: https://docs.google.com/forms/d/1TIcGMhVtLkXWMuBk_yghwB55svRfqzxo7grneGBd5Pw/

SHOPEE LINK:https://shopee.ph/product/903840811/15395047728/

Note: Installment is only allowed if you ordered thru Google Forms.

Etlux OC Publishing

Book Details: •  5.25 by 8 inches •  Soft pale cream paper 105gsm •  Matte laminated cover (scratch-proof and waterproof) • with Bookmark • with Postcard • with Author’s Handwritten Message and Signature.

Blurb:

“I love him, but it’s not enough for me to be a martyr!” - Cassidy

“I don’t love him, but why am I chasing after him?” - Tyson

One rendezvous and abysmal night had turned Cassidy’s life upside-down when he met Tyson, a mafia lord with a strange habit. Cassidy disliked and loathed him, but why did he find himself drowning in Tyson’s paradise?

---

Kung ayaw gumana ng link sa itaas you can visit my facebook accounts.

Facebook: Amorevolous Encres | Jicel P. Sialongo

SPECIAL CHAPTER 1

Special Chapter 1

---

Other chapters available: OWNED BY A MAFIA BOSS Part 1 & 2 MUS1 MUS2 EGS4 Special Chapter 1 & 2 TMLHO Epilogue and advance updates for ongoing stories…

Hello, my dear engels! How have you been? It’s been a while! I want to take a moment to express my deepest gratitude to each and every one of you. My journey with AmorevolousEncres and the stories I’ve shared would not have reached this point without your unwavering support. I am incredibly thankful that Tyson and Cassidy have become a part of your lives since the very beginning of their tale. Your love and encouragement from day one have meant the world to me.

However, I want to let you know that, unfortunately, I won’t be posting their special chapter(s) here on Wattpad. I hope you understand, my engels.

These exclusive parts of the story will be available only in the Amore VIP Space, our private Facebook group. To access this special chapter(s), as well as advance updates, epilogues, and ongoing stories, there is a small fee before joining the group. The regular payment is 50 php and 35 php for students, just present your school ID.

If you’re interested, please feel free to message me on my Facebook account:

Amore Contaleone.

Thank you so much! I love you all!