THE MAFIA LORD’S HEIR OBSESSION

This book is a work of fiction . Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved . No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© 2022-2023

Will update soon…

PROLOGUE

Prologue

“Tang ina! Pakawalan mo ako rito kung sino ka mang gago ka!” Halos maputol na ang litid sa leeg ko sa kakasigaw rito. Ngunit parang bingi lang ang lalaki sa aking harapan!

Tangina!

Nakatali kasi ang kamay ko rito sa kama. Ang mga paa ko rin ay nakatali. At ang isang lalaki na nasa paanan ng kama ay nakaupo lang sa isang settee at ang walang hiya ay parang wala lang sa kanya ang sigaw ko rito. Mapuputol na siguro ang litid ko rito kaso siya ay nanatiling kalmado lang at parang walang naririnig mula sa akin.

“Calm down, baby.” Aniya sa mababang tono, mistulang hinugot niya pa ang kanyang boses sa kaibuturan ng kanyang lalamunan. Dahil sa kanyang sinabi ay mas lalo kong naramdaman ang pag-init ng mga pisngi ko. Kumukulo na ang dugo ko rito sa kanya! Namula ako sa galit, sa inis at irita! Ang kapal din talaga ng mukha ng lalaki na nasa harap ko ngayon. Kung sino mang animal na ito ay makakatikim talaga ito sa akin kapag ako’y nakawala rito sa aking mga tali.

“Anong baby?” Nagdikit ang kilay kong tanong dito.

Baby his face! Thick face asshole!

“You. You’re a baby… my baby?” Ngisi nitong wika sa akin nang ngumiti ito ay nakita ko ang pantay at maputing ngipin niya. Tinutukso pa talaga ako. Talagang sinusubukan ang aking pasensya.

Umirap ako sa ere. I don’t care those things about him. All i care for now was my situation! Goddammit!

Muli akong sumubok na kumawala rito sa pagkakatali ko sa kama kaso lang hindi ako makaalis. Secure na secure ang pagkaktali sa akin.

Masama kong tinapunan ng tingin ang lalaki. Kung sino man itong lalaking nasa harap ko ay nasisiguro kong ito ang may pakana sa pagka-kidnap sa akin. Tsk, human trafficker!

“Hindi mo ba alam na isa akong Lacsamana?!” pasigaw kong sambit dahil mukhang walang pakialam ang lalaki at mukhang hindi ata ako kilala.

“I know, baby. I know you more than what you imagine.” Mahinahon nitong untag kaso mas kumulo ang dugo ko rito. Umakyat na ata ang dugo ko sa aking ulo. I fvcking see red!

“Alam mo?!” Bulaslas ko.

Ngumisi ang lalaki sa akin at nararamdaman ko ang panginginig ng kamay ko dahil sa kanyang hambog na ngisi. Kating-kati na ang kamay kong suntukin ang pagmumukha niya. Kahit gaano pa kaganda at kakinis ang kanyang mukha ay wala akong paki kung tamaan man ito ng kamao ko.

“I have investigated you, Mr. Lacsamana. That is why. So calm down. You are bearing my child, so calm down, mmm? Calm down. I won’t hurt you.” Paulit-ulit niyang saad pero mas kina-panting lang iyon ng mga tainga ko!

What the hell?

Ramdam ko ang panlamig sa buong katawan ko dahil sa kanyang sinabi. Anong investigated pinagsasabi ng lalaking ito? Anong sinasabi niyang dala-dala ko ang baby niya?

“A-anong ibig mong sabihin?” Gusto ko mang ipakita sa kanya na ’di ako apektado, natatakot at kinakabahan kaso kasalungat naman ang sinisigaw ng boses ko.

“You are fifteen days pregnant, and based on my calculations from the night we had sex, I am the father of the child in your womb.”

I felt my throat go dry.

“Paano mo nalaman na buntis ako?” My voice always failed me.

Pinagkrus niya ang kanyang mahahabang binti at humalukipkip siya. “Like what I’ve told you, baby, I did some research on you. And I also happened to come across your things, and I saw the pregnancy test and our child’s sonogram in your bag.”

Tumanga ang bibig ko. How can he stay so calm? How is he so calm with everything? Ako nga rito ay halos mabaliw na. Fvck! Ang lakas pa ng loob kung maka- our child.

“Pinakialaman mo ang bag ko!!!”

Napapikit siya sa sigaw ko.

“Don’t shout, baby.” Supil niya sa akin. Tsk! Akala niya naman talaga mapapasunod niya ko.

Baby pa nang baby sa akin! Ang kapal ng pagmumukha! Kung sino man ang demonyong ito ay mapapatay ko ito! Tangina niya!

“Kaya kong buhayin ang anak ko ng mag-isa!” sumbat ko.

Ngumisi siya sa akin pero kinilabutan ako sa ngisi niya. Walang ka-humor-humor iyon.

“I want to be there for my child as well, whether you like it or not. I will take full responsibility,” Para bang siyang nakikipag-negosasyon sa akin.

“Hindi kita kailangan,” halos siya’y nasasapawan ko.

“I know that. But I won’t let my child grow up without his father around.”

Kumalma ako at ilang sandali ay tumayo siya saka lumapit sa akin. Akala ko ay kung ano na ang gagawin niya iyon pala ay kinalas niya lang ang pagkakatali sa akin. Nang matanggal niya ang mga tali sa kamay at paa ko ay isang malutong na sampal ang ginawad ko sa kanyang pagmumukha. Nag-echo sa buong silid ang sampal ko sa kanya.

Gumalaw ang hulmado niyang panga.

“You’re a jerk! You disgustingly spurted your semen on me. Damn you!”

He lowered his head, and I heard his faint laughter.

“I’m sorry. But there’s nothing we can do about it. You are now carrying my child.”

“What if you’re not the father?” I asked.

“You just said that I buried my semen on you, Lacsamana. Nevertheless, I am one hundred percent sure that the child in your womb is mine.” He pointed at my flat stomach and then at himself. “But if you insist on your claim, we can arrange a DNA test. However, as for me, I know and I am sure that I am the father of the child you are carrying.” Hanga rin talaga ako sa kampante ng taong ito. At ang lakas pa ng loob.

“Aalis na ako,” pahayag ko at tumayo ngunit hinawakan niya ang palapulsuhan ko at binalik sa kama.

“No one is leaving the room.”

“At bakit wala?” pag-aargumento ko sa kanya.

“We will talk about our set-up,” kalmado niyang saad.

Winaksi ko ang kamay niya at matapang kong sinalubong ang kanyang mga matatalim na tingin. Hindi ko mawari kung ano ang pinaparating no’ng mga tingin niya sa akin. His eyes were like gemstones, amethyst crystals that spoke so much, yet I couldn’t decipher.

“Anong setup?”

“I am giving you the privilege to choose, baby. You’ve lived with me and your rules, or we’ll live in your beach house and follow my rules.”

Napamaang ako sa kanya. Parang nakaplano na ang lahat sa kanya.

“Sa tingin mo papayag ako d’yan sa gusto mo?”

“You have no choice, baby.”

“Paano kung ayaw ko?” panghahamon ko sa kanya.

“Then, walang aalis dito.”

“Tinatakot mo ba ako? Aalis ako rito sa ayaw at sa gusto mo!”  Matapang kong wika at nagmartsa tungo sa pintuan. Hinawakan ko na ang busol at handa na iyong buksan nang magsalita siya.

“Gusto lang sabihin sa’yo, baby na nasa gitna tayo ng karagatan ngayon. Nandito tayo ngayon sa yate ko.”

Dahan-dahan akong napalingon sa kanya na may panlalaki sa mata.

Ang walang hiyang lalaki ay nakakrus lang ang kamay niya sa harap ng kanyang dibdib at mataman akong tinitingnan.

“S-seryoso ka?”

“Hindi ako marunong magbiro, Lacsamana.”

Nang gumiwang ang buong silid  ay doon ko nakompirma na ’di nga siya nagbibiro.

“Tang ina mo! Gago ka!”

“Choose wisely, baby. I’m waiting.”

Malaking hakbang ang ginawa ko at tumayo sa kanyang harapan niya. Talagang sinusubok ako ng gagong ito! Argh! Halos mapapadyak ko ang aking paa sa galit.

“Sige. Nang hahamon ka talaga, huh. Sige. Titira tayo sa bahay mo pero ako ang may hawak sa mga rules. Gagawa ako ng rules at dapat iyon ang sundin natin.” pagalit kong saad.

Ngumisi siya.

“Very well,” aniya at tumayo. Tumungo siya roon sa nightstand at may kinuha siya roon sa drawer n’on. Naglakad siya pabalik sa akin dala ang ang ballpen at mga bondpaper. “Write your rules as much as you want,” sabay bigay n’on sa akin.

Pahablot kong tinanggap ang ballpen at bondpaper mula sa kanya at saka pumunta ako sa isang couch at nag-isip ako ng mga rules na pu-pwedeng magamit habang nasa iisang bubong kami.

I wanted to cry. I wanted to cry because I don’t know how I ended up in the hands of this asshole. And now I’m writing this set of rules.

Habang sinusulat ko ang aking mga patakaran, nakita kong patuloy na tinititigan niya ako.

“Ano?” iritadong sinabi ko.

“You’re just so beautiful, baby.”

Muntik ko nang ibato sa kanya ang hawak na montblanc pen. Pinandilatan ko siya sa mata at bumalik sa pagsusulat.

“Anong pangalan mo?” tanong ko sa kanya nang matapos ako sa pagsusulat ng mga rules.

The guy before me tilted his head.

I raised my eyebrow.

“Zyrho,”

“Full name,” ani ko at tinuon ko ang mata sa bondpaper, hinihintay ang kanyang sagot.

“Zyrho Maranzano.”

Inangat ko ang ulo ko sa kanya.

“Zyrho talaga ang pangalan mo?”

Ngumisi siya sa akin at tinungkod niya ang kanyang siko sa kanyang tuhod.

“It’s Zylander Howell B. Maranzano, baby.”

Inismiran ko siya at sinulat ko ang pangalan niya. Nang mapirmahan ko na iyong akin ay tumayo ako at binigay sa kanya ang bondpaper para siya na naman ang pumirma.

I am really tempted to punch the hell out of him.

“Kung sino ang hindi sumunod sa rules ay dapat magbayad ng 2 Billion.” Deklara ko.

Umiling lang siya habang ang mata ay nandoroon sa bondpaper kung saan nakasulat ang mga rules na ginawa ko, mukhang binabasa niya.

Kumunot ang noo nito. “I don’t like this one,” he pointed out, his eyes shifting to me. “I cannot let you leave my house without my permission or knowledge.”

Ako na naman ang napangisi. “Akala ko ba ako ang may hawak sa mga patakaran,” may panunuya kong saad.

“Cross this one out. You won’t leave the house unless I know where you’re going and who’s with you.”

“And–”

“Just this one, baby.” May papikit pa siya sa mga mata niya. Kating-kati na talaga ang kamay kong tusukin ang kanyang amatistang mata! Jusko! Magiging murderer pa ata ako. At kung mamalasin ay sa kulungan ko pa ipagbubuntis itong anak ko!

Bumuntonghininga ako. Pinapakulo talaga ng lalaking ito nag dugo ko! Tang*nang baby iyan!

“Fine, bwesit!”

Ngumiting tagumpay siya bago binalik ang mata sa papel.

“Maximilian Arthur V. Lacsamana,” basa niya sa pangalan ko.  “Nice name, baby. Can I call you Max?”

“Gago, Arth ang tawag sa akin–”

“Baby then.” putol niya sa akin.

CHAPTER 1

Chapter 1

Maximilian Arthur’s POV

I was seven years old, and my brother, Archi, was three years old when Mama Kai participated in the big research conducted by Lolo Rain. It was a research about men conceiving a baby, all about uncovering the mystery behind why a man can be capable of bearing a child, when the world knows that only a woman can get pregnant.

At first, Daddy Priam didn’t want Mama to join that research. Aside from loving Mama the most, he was also possessive. He didn’t want anyone to touch Mama besides him. They spent countless nights arguing and debating about that matter. But in the end, Mama’s decision won, as often happened in our house. Mama held the power in our household.

During that time, whenever Mama Kai’s body was being studied, Daddy was also there. He wanted to witness everything the doctors and researchers did to Mama’s body. The research lasted for almost a year and was successfully completed with the help of the government and the participation of international doctors and advanced technology.

The research concluded that bearing a child was not really a miracle but rather a genetic disorder, specifically an X-linked disorder that could be passed from generation to generation, even skipping a generation. This disorder took place in the human’s sex chromosomes, either X or Y. Since it was an X-linked trait, the victims of this disorder were men. It was referred to as “bearerism” because the man carried the trait or disorder. Such men were still called “bearers.”

Unfortunately, I inherited Mama Kai’s genes, and I am also a bearer, carrying Mama’s trait. Fortunately, my brother Archi wasn’t. It’s not a disease that can be transmitted, as I mentioned earlier; it is inherited.

Nowadays, hindi na kailangan na magtago ng mga lalaking nabubuntis. Hindi na rin kasi ito hinuhuli o pinapatay dahil sa study na ginawa ni Lolo Rain at sa mga kasamahan niya. Malaki ang impact noon sa lipunan at maraming tao ang namulat dito at marami na ring mga bearer na nagsilabasan. I think kaya sila naglabasan dahil ngayon accepted na sila–kami sa lipunan at ’di na kami tinuturing na hayop o anak sa demonyo. At saka ngayon malayang-malaya nang nakakagala ang mga lalaking nabubuntis, ’di kagaya noong nagbubuntis si Mama sa akin na kinakailangan na niyang manirahan sa isang island.

Bumuntonghininga ako at sumilip sa bintana ng kotse na dala ni Archi. Dumidilim na at parang anytime ay bubuhos na ang ulan dahil sa madilim na kalangitan. Sabi naman sa weather forcaster kanina na maiinit daw ngayon at maliit ang tyansya ng pag-ulan.

Napahawak ako sa t’yan ko na flat pa. How foolish am I to have let someone take advantage of me without even knowing his name? I can’t even recall his face. All I remember is his scent, his voice, his calloused yet warm, large hands on me, and his enigmatic amethyst eyes. His face remains hazy in my memory. I’m two weeks pregnant, and my spotting is extremely concerning. Pinatigil na ako ni Daddy sa trabaho at iyon din ang gusto ni Mama Kai.

Napatingin na lang ako sa tanawin sa labas ng bintana habang binabaybay namin ni Archi ang daan papauwi sa bahay.

Bumuntonghininga ako at hinaplos ulit ang aking tiyan.

Hindi ko talaga inaasahan na mabubuntis ako sa isang gabi lang—one night stand. I am twenty-four, but I didn’t experience any relationship. Tapos biglang boom! Isang gabi lang nabuntis agad ako ng isang lalaking ’di ko kilala.

Ang tanging naalala ko lang ay pumunta akong bar kasi gusto ko lang uminom ng konti. Mababa ang alcohol tolerance ko kaya siguro ang dali ko lang nalasing.

Napahilot ako sa sintedo ko nang pilit kong alalahanin ang gabing iyon. Tanging ang amoy niya, ang malaki niyang katawan, at mga haplos niya lang talaga ang inaiwan sa isipan ko. I feel like up until now I can still feel and remember how his hands roamed all over my body. Also his beautiful and mysterious eyes were so vivid in my mind. Nakakabaliw na naalala ko iyan at ang mukha niya ay hindi. May napansin din akong tattoo niya sa katawan pero ’di ko maalala kung anong tattoo iyon.

“Kuya mag-iimpake ka na?” Mayamaya ay tanong ni Archi sa sakin habang nagmamaneho.

“Oo, pumayag na naman si Daddy at Mama na do’n muna ako sa isla.”

“Wala kang kasama roon. Payagan mo na lang kasi akong sumama, kuya.”

Tinaasan ko siya sa kilay. “Tumatakas ka lang sa mga utos ni Daddy, e.”

“Tsk! Nakakapagod din kaya sa opisina. Walang pampaganda ng araw at pampalinaw sa mata roon.” Aburido pa nitong saad.

Kung hindi lang nagmamaneho ang kapatid ko na ito ay matagal ko na itong piningot sa tainga. Kahit kailan talaga ang kapatid ko na ito. Parang siya ang nagmana sa kapilyuhan ni Papa Erris. Ang namana lang ng kapatid kong ito kay daddy Priam ay ang pangangatawan niya at ang mukha. Pero ang ugali parang si Papa Erris lang. Dahil sa kapilyuhan at sa pagiging playboy ni papa Erris nataguan tuloy ng anak.

“Bisitahin mo lang ako kapag weekend, wala ako rito kaya ikaw ang tutulong kay Daddy sa kompanya. Tsk! Ang hilig mo sa mga gala at magwaldas ng pera tapos sa trabaho ayaw mo.”

“Grabe ka na, kuya.”

“Totoo naman.”

“Para ka talagang si Mama Kai, Kuya.”

---

Kinagabihan ay nagtutupi ako sa mga damit ko na dadalhin ko doon sa Isla Viste. Mga dalawang maleta lang ang dadalhin ko. May kapatid naman akong mauutusan kung kakailanganin ko ng mga damit at iba pang necessities.

“Anak, papasok ako,” rinig kong tawag ni Mama sa labas ng kwarto ko at sinabayan pa niya iyon ng katok.

“Pasok lang ’ma,” sagot ko naman.

Malungkot na lumapit sa akin si Mama at tinulungan ako sa pagtutupi ng mga damit na isisilid ko sa maletang nakabukas sa aking tabi.

“Arth ’di mo naman kailangang pumunta roon sa isla,” simula ni Mama.

Alam kong nag-aalala lang si Mama Kai sa akin. Alam kong iniisip niya lang din ang kapakanan ko pero choice ko ito.

“Gusto ko roon, ’ma. Tahimik.”

Narinig ko ang pagsinghot niya kaya naman napatigil ako sa pagtutupi ng damit ko at aking pinunasan ang luha niya. Iyakin din itong si Mama, e. Nagiging tigre lang naman ito kapag inaasar ni Daddy.

“Pero ’di mo alam kung gaano kahirap maglihi at magbuntis ng isang bearer anak.”

“Nakayanan mo naman noon, ’ma.” Rason ko naman.

Kinakabahan nga rin naman ako pero ayaw ko talaga rito. Mas gugsutuhin kong doon tumira muna sa isla. Maganda kasi doon at simple lang ang buhay.

“Kasi naman. Nandyan ang bobo mong ama.” ani Mama.

Natawa ako sa sinabi ni Mama Kai. Daddy Priam was the smartest and dominant man I’ve ever met. Tanging nagiging bobò at nauulol lang siguro si Daddy kapag si Mama Kai ang kaharap niya. ’Di kasi siya na nanalo rito kay Mama.

“Kung sino man ang ama ng ipinagbubuntis mo anak. Malilintikan talaga iyon sa akin. Makakatikim talaga iyon sa galit ko,” wika ni Mama at nanlaki ang butas ng ilong.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. At tinuloy ang pagtutupi sa aking mga gamit.

“Ang mga vitamins mo? Nakabili ba si Archi?” tanong ni Mama.

Tumango ako. “Oo ’ma. Kanina dumaan kami para bukas diretso na lang ako.”

“Ayaw mong ihatid ka namin?”

“Hindi na, ’ma. Kaya ko na naman.”

Umalis si mama sa kama at akala ko ay lalabas na siya nang pumunta siya sa likuran ko at niyakap ako.

“Hindi ka na talaga baby, Arth. Magiging magulang ka na sa mga susunod na buwan.”

Humawak ako sa kamay ni Mama na nakayakap sa akin.

“Magiging magulang ako, ’ma pero mananatili pa rin naman akong anak ninyo.”

Nagyakapan kami ni Mama nang pumasok bigla si Daddy sa kwarto.

“Wife, tulog na tayo.”

“Mauna ka na. Tutulungan ko pa ang anak natin.”

Bumuntong hininga si Daddy at pumasok na lang din sa kwarto.

“Dadalawin ka namin doon from time to time, Arth.” ani daddy.

“Okay po, dad.”

“Ang bilis ninyong lumaki. Parang noon lang na ang lakas mong makaiyak kapag ’di ka binuhat. Ang dating spoiled na anak namin, magkakaroon na rin ng anak.”

“Malaki na ako, dad.” saad ko at sinara ko ang isang maleta.

“You’re just twenty four.”

“At nung nabuntis ako ilang taon ako noon? Ilang taon ako nang binuntis mo?” Biglang pagsingit ni Mama sa sinabi ni Daddy.

Napatikhim si Daddy at siya na ang nagbaba sa maleta ko sa sahig.

“W-wife,” si Daddy na parang nahihiya dahil sa pagsupal-supal ni Mama Kai. Tingnan mo na. ’Di nakakaimik basta si Mama ang kaharap.

“Tsk!”

“Iba naman iyong atin, babe.”

“Anong pinagkaiba? Nabuntis pa rin ako sa isang lintik na gabi!” Gusto ko nang umalis sa gitna nila daddy dahil parang uminit na naman yata ang ulo ni Mama ngayon. Lagot talaga itong si Daddy.

“Pero dahil sa lintik na gabing iyon naging akin ka.” si Daddy at talagang nang-aasar pa ang boses niya.

“Nagf-feeling ka na Priam Lacsamana.”

Natatawang umiling si Daddy at pumunta sa kabilang side ng kama ko kung saan si Mama at niyakap niya ito saka hinalikan sa labi.

“N-nandidito tayo sa kwarto ng anak mo, gagò!” Namumulang tulak ni Mama sa nguso ni Daddy.

Ako na lang ang umalis sa aking silid at na pagpasyahan na pumunta sa aming veranda upang magpahangin.

I really admire my parents love story and how they fell in love with each other. Saulong-saulo ko na ang love story nila mama at daddy dahil lagi itong pinagmamalaki ni Daddy sa amin. Kahit nga si Archi napapatulala na lang din kapag nagsisimula na si Daddy na magstory tungkol sa kanilang love story ni Mama Kai.

Daddy Priam was the one who fell first. It was a typical love at first sight, but Daddy didn’t confess to Mama because Mama was still young back then. I cannot imagine how Daddy stalked Mama Kai before.

’Di nga ako naniniwala na mas masungit pa raw noon si Mama kaysa ngayon. Ngayon daw ay sweet na sweet na ito sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang depinasyon ni Daddy Priam sa salitang sweet, eh lagi naman silang nagbabangayan ni Mama at lagi siya nitong sinusupalpal. Isa lang ang masasabi ko sa mga magulang ko, sa love story nila, it was surreal. Tinatawag na gagò, bòbò at kung ano-ano pa ni Mama si Daddy pero mahal na mahal niya naman ito. Lagi man niyang nasusupalpal si Daddy pero ang pagmamahal nito ay ’di niya magawang isupalpal. Nagkaka-edad sila Mama at Daddy pero mas lalo yata nilang minamahal ang isa’t isa. Love language lang talaga ni Mama Kai ang sigaw-sigawan si Daddy.

---

The next day ay hanggang sa pantalan lang ako hinatid nila hinatid. Si Mama Kai ay ’di na lumabas sa sasakyan ni Daddy dahil ayaw niya akong makitang umalis. Nagdadrama si Mama.

“Kuya mag-iingat ka. Bibisitahin kita roon.”

“Hmm.”

“Kapag may kailangan ka tumawag ka lang, anak. Kahit na wala kang kailangan tumawag ka sa amin at lalo na sa Mama mo. Masama ang loob no’n dahil sa desisyon mo. Pero kailangan mo rin naman magdesisyon na sa sarili mo.”

“Salamat dad.”

“Hmm, I love you.”

Hihintayin ko pa ang sasakyan kong bangka kaya naman nauna na silang umalis ni Daddy. Isa lang ang dinala nilang sasakyan.

Kinawayan ko pa ang sasakyan nila Daddy papalayo. Nang ’di ko na matanaw ang kanilang sasakyan ay tumalikod ako.

Uupo na sana ako sa isang bench nang biglang dumating na mga lalaking nakasuot ng itim! Ano ito? Mga reapers?

“Anong ginagawa ninyo–” Naputol ang pagsasalita ko nang biglang may pina-amoy ang isang lalaki sa akin na kung ano. My heart raced as a sensation of fluttering wings filled my chest, accompanying the gradual descent of my eyelids, now burdened by the weight of impending sleep. Sinusubukan ko iyong labanan kaso lang parang hinihila talaga ang mga mata ko na pumikit.

“Bring him. Be careful kung ayaw ninyong malintikan kay…”

Hindi ko na tuluyang narinig pa ang sinabi no’ng lalaki nang tuluyan na akong nawalan ng malay.

CHAPTER 2

Chapter 2

Zylander Howell’s POV

“Kailan mo ba titigilan ang lalaking nakita mo sa bar, Kuya Zy?” Naiinis nang tanong ni Zhuri sa harap ko at binagsak ang isang folder sa aking mesa.

She crossed her legs and folded her arms in front of her chest. This twin sister of mine was really ill-tempered. Zhuri was so easy to annoy and provoke. She was not the same baby sister that we had before. The understanding and demure Zhuralla Rizzel have disappeared. Though she only showed her soft side when Papadad was around or when we were in our house.

I started to become obsessed with Maximilian Arthur Lacsamana the first time my eyes laid on him. He may not know me, but I know him deeply. The first time I saw him was when he attended a business conference with his father, Priam Lacsamana. I happened to attend the event as a substitute for my father, Tyson Maranzano. At hindi ko inakala na magiging ganito ako sa isang Maximilian Arthur Lacsamana.

Well, he is very handsome for a man. He is well-behaved, very courteous, and has a very captivating smile. Maximilian Arthur is quite petite, has fair skin, and a heart-shaped face. So, who wouldn’t fall for that? Damn!

“He’s Lacsamana, kuya Zy, Max—argh, whatever it is, but he comes from a powerful family. I happened to bump into his younger brother last night. He was outgoing and naughty. He even talked to me—no, he flirted with me, but I know he’s a kid. And do you know that Max-something Lacsamana is going to an island? Isla Viste, to be exact.”

Naging alerto ako nang marinig ko ang sinabi ng kapatid ko.

“Tomorrow?” I blurted, almost unable to believe what my sister told me. Alam na ni Zhuri kung ano-ano ang ginagawa ko for Maximilian Arthur, and honestly, she doesn’t like it. I feel like she has some discreet bad blood with Maximilian Arthur.

“Uhuh!” Walang gana niyang untag.

Tiningnan niya ako na parang alam na niya kung ano ang tumatakbo sa isip ko. Well, we were conceived by our Papadad together.

“Thank you. That’s a big help, Zhu,” I smiled.

Nanliit ang mata ng kapatid ko.

“Don’t tell me you really fell in love with this Lacsamana, Kuya Zy? Tsk! You become another person when it comes to this guy, huh.”

I just gave her a smirk and leaned back in my swivel chair, tapping my pen on the table.

“Anyway, why are you here? You’re supposed to be in the hospital.”

My sister rolled her eyes.

“Because I need to pass those reports to you. They’re from the underground society. It’s the latest transaction,” she pointed to the folders in front of me with her lips.

Maximilian Arthur’s POV

“Tang ina! Pakawalan mo ako rito kung sino ka mang gago ka!” halos maputol na ang ugat sa leeg ko sa kakasigaw rito.

Nakatali kasi ang kamay ko rito sa kama. Ang mga paa ko rin ay nakatali. At ang isang lalaki na nasa paanan ng kama ay nakaupo lang at ang walang hiya ay parang wala lang sa kanya ang sigaw ko rito. Mapuputol na siguro ang litid ko rito kaso siya ay nanatiling kalmado lang at parang walang naririnig mula sa akin.

“Calm down, baby.” aniya sa mababang tono, mistulang hinugot niya pa ang kanyang boses sa kaibuturan ng kanyang lalamunan. Dahil sa kanyang sinabi g mas lalo kong naramdaman ang pag-init ng mga pisngi ko. Namula sa galit, sa inis at irita! Ang kapal din talaga ng mukha ng lalaki na nasa harap ko ko ngayon. Kung sino mang animal na ito ay makakatikim talaga ito sa akin kapag ako’y nakawala rito sa aking mga tali.

“Anong baby?” Nagdikit ang kilay kong tanong dito.

Baby his face! Thick face asshole!

“You. You’re a baby… my baby?” Ngisi nitong wika sa akin nang ngumiti ito ay nakita ko ang pantay at maputing ngipin niya.

Umirap ako sa ere. I don’t care those things about him. All i care for now was my situation! Goddammit!

Muli akong sumubok na kumawala rito sa pagkakatali ko sa kama kaso lang hindi ako makaalis. Secure na secure ang pagkaktali sa akin.

Masama kong tinapunan ng tingin ang lalaki. Kung sino man itong lalaking nasa harap ko ay nasisiguro kong ito ang may pakana sa pagka-kidnap sa akin.

“Hindi mo ba alam na isa akong Lacsamana?!” pasigaw kong sambit dahil mukhang walang pakialam ang lalaki at mukhang hindi ata ako kilala.

“I know, baby. I know you more than what you imagine.” Mahinahon nitong untag kaso mas kumulo ang dugo ko rito. Umakyat na ata ang dugo ko sa aking ulo.

“Alam mo?!” Bulaslas ko.

Ngumisi ang lalaki sa akin at nararamdaman ko ang panginginig ng kamay ko dahil sa kanyang hambog na ngisi. Kating-kati na ang kamay kong suntokin ang pagmumukha niya. Kahit gaano pa kaganda at kakinis ang kanyang mukha ay wala akong paki kung tamaan man ito ng kamao ko.

“I have you researched, baby. That is why. So calm the hell down. You are bearing my child, so calm the hell down, mmm? Calm down. I won’t hurt you.” kalmado niyang saad pero mas kina-panting lang iyon ng mga tainga ko!

Ramdam ko ang panlamig sa buong katawan ko dahil sa kanyang sinabi. Anong research pinagsasabi ng lalaking ito? Anong sinasabi niyang dala-dala ko ang baby niya?

“A-anong ibig mong sabihin?” Gusto ko mang ipakita sa kanya na ’di ako apektado, natatakot at kinakabahan kaso kasalungat naman ang sinisigaw ng boses ko.

“You are fifteen days pregnant, and based on my calculations after the night we had sex. I am the father of the child in your womb.”

“Pa-papaano mo nalaman na buntis ako?” My voice always failed me.

Pinagkrus niya ang kanyang mahahabang binti at humalukipkip siya. “Like what I’ve told you, baby. I did some research on you. And I also happened to run onto your things, and I saw the PT and our child’s sonogram in your bag.”

Tumanga ang bibig ko. How can he still so calm? How is he so calm with everything? Ako nga rito ay halos mabaliw na. Fvck!

“Pinakialaman mo ang bag ko!!!”

Napapikit siya sa sigaw ko.

“Don’t shout, baby.” supil niya sa akin. Tsk! Akala niya naman talaga mapapasunod niya ko.

Baby pa nang baby sa akin! Ang kapal ng pagmumukha! Kung sino man ang demonyong ito ay mapapatay ko ito! Tangina niya!

“Kaya kong buhayin ang anak ko ng mag-isa!” sumbat ko.

Ngumisi siya sa akin pero kinilabutan ako sa ngisi niya. Walang ka-humor-humor iyon.

“I want to be there for my child too. Whether you like it or not. I will take full responsibility.” Para siyang nakikipag-negosasyon sa akin.

“Hindi kita kailangan,” halos sapawan ko na siya.

“I know that. But I won’t let my child grow up without his father around.”

Kumalma ako at ilang sandali ay tumayo siya saka lumapit sa akin. Akala ko ay kung ano na ang gagawin niya iyon pala ay kinalas niya lang ang pagkakatali sa akin. Nang matanggal niya ang mga tali sa kamay at paa ko ay isang malutong na sampal ang ginawad ko sa kanyang pagmumukha.

Gumalaw ang hulmado niyang panga.

“You’re a dick! You fucking spurted your semen on me. Damn you!”

Yumuko siya saka narinig ko ang mahina niyang tawa.

“I’m sorry. But there’s nothing we can do about it. You are now carrying my child.”

“What if hindi ikaw ang ama?” ani ko.

“I am one hundred percent sure that the child in your womb is mine.” Tinuro niya pa ang flat kong tiyan saka naman tinuro ang sarili.  “But if you insist. We can arrange a DNA test, but as for me, I know and I am sure I am the father of the child you are carrying.”

Hanga rin talaga ako sa kampante ng taong ito. At ang lakas pa ng loob.

“Aalis na ako,” pahayag ko at tumayo ngunit hinawakan niya ang palapulsuhan ko at binalik sa kama.

“No one is leaving the room.”

“At bakit wala?” pag-aargumento ko sa kanya.

“We will talk about our set-up.” kalmado niyang saad.

Winaksi ko ang kamay niya at matapang kong sinalubong ang kanyang mga matatalim na tingin. Hindi ko mawari kung ano ang pinaparating no’ng mga tingin niya sa akin. His eyes were like a gemstone, an amethyst crystal that speaks so much yet I couldn’t decipher.

“Anong set up?”

“I am giving you the privilege to choose, baby. You lived with me and your rules. Or we’ll live in your beach house and follow my rules.”

Napamaang ako sa kanya. Parang nakaplano na ang lahat sa kanya.

“Sa tingin mo papayag ako d’yan sa gusto mo?”

“You have no choice, baby.”

“Paano kung ayaw ko?” panghahamon ko sa kanya.

“Then, walang aalis dito.” May diin nitong wika.

“Tinatakot mo ba ako? Aalis ako rito sa ayaw at sa gusto mo!”  Matapang kong wika at nagmartsa tungo sa pintuan. Hinawakan ko na ang busol at handa na iyong buksan nang magsalita siya.

“Gusto lang sabihin sa’yo, baby na nasa gitna tayo ng karagatan ngayon. Nandito tayo ngayon sa yate ko.”

Dahan-dahan akong napalingon sa kanya na may panlalaki sa mata.

Ang walang hiyang lalaki ay nakakrus lang ang kamay niya sa harap ng kanyang dibdib at mataman akong tinitingnan.

“S-seryoso ka?”

“Hindi ako marunong magbiro, Arthur.”

Nang gumalaw ang kinatatayuan ko ay doon ko nakompirma na ’di nga siya nagbibiro.

“Tang ina mo! Gago ka!”

“Choose wisely, baby. I’m waiting.”

Malaki ang hakbang ang ginawa ko at tumayo doon sa harapan niya. Talagang sinusubok ako ng gagong ito! Argh!!!

“Sige. Nang hahamon ka talaga, huh. Sige. Titira tayo sa bahay mo pero ako ang may hawak sa mga rules. Gagawa ako ng rules at dapat iyon ang sundin natin.” pagalit kong saad.

Ngumisi siya.

“Very well,” aniya at tumayo. Tumungo siya roon sa nightstand at may kinuha siya roon sa drawer n’on. Naglakad siya pabalik sa akin dala ang ang ballpen at mga bondpaper. “Write your rules as much as you want,” sabay bigay n’on sa akin.

Pahablot kong tinanggap ang ballpen at bondpaper mula sa kanya at saka pumunta ako sa isang couch at nag-isip ako ng mga rules na pu-pwedeng magamit habang nasa iisang bubong kami.

I wanted to cry. I wanted to cry because I don’t know how did I ended up in the hands of this asshole. And now I’m writing this shit of rules.

Habang nagsusulat ako sa mga rules ko ay nakita kong titig na titig siya sa akin.

“Ano?” inis kong turan.

“You’re just so beautiful, baby.”

Muntik ko nang ibato sa kanya ang hawak na montblanc pen. Pinandilatan ko siya sa mata at bumalik sa pagsusulat.

“Anong pangalan mo?” tanong ko sa kanya nang matapos ako sa pagsusulat ng mga rules.

The guy before me tilted his head.

I raised my eyebrow.

“Zyrho,”

“Full name,” ani ko at tinuon ko ang mata sa bondpaper, hinihintay ang kanyang sagot.

“Zyrho Maranzano.”

Inangat ko ang ulo ko sa kanya.

“Zyrho talaga ang pangalan mo?”

Ngumisi siya sa akin at tinungkod niya ang kanyang siko sa kanyang tuhod.

“It’s Zylander Howell B. Maranzano, baby.”

Inismiran ko siya at sinulat ko ang pangalan niya. Nang mapirmahan ko na iyong akin ay tumayo ako at binigay sa kanya ang bondpaper para siya na naman ang pumirma.

“Kung sino ang hindi sumunod sa rules ay dapat magbayad ng 2 Billion.” ako.

Umiling lang siya habang ang mata ay nandoroon sa bondpaper kung saan nakasulat ang mga rules na ginawa ko, mukhang binabasa niya.

Kumunot ang noo nito. “I don’t like this one.” He pointed out, his eyes shifted to me. “I cannot let you leave my house without my permission or knowledge.”

Ako na naman ang napangisi. “Akala ko ba ako ang may hawak sa rules.” may panunuya kong saad.

“Cross this one out. You will leave the house unless I know where you’re going and who’s with you.”

“And–”

“Just this one, baby.” May papikit pa siya sa mga mata niya. Kating-kati na talaga ang kamay kong tusukin ang kanyang amatistang mata! Jusko! Magiging murderer pa ata ako. At kung mamalasin ay sa kulungan ko pa ipagbubuntis itong anak ko!

Bumuntonghininga ako. Pinapakulo talaga ng lalaking ito nag dugo ko! Tang*nang baby iyan!

“Fine, bwesit!”

Ngumiting tagumpay siya bago binalik ang mata sa papel.

“Maximilian Arthur V. Lacsamana,” basa niya sa pangalan ko.  “Nice name, baby. Can I call you Max?”

“Gago, Arth ang tawag sa akin–”

“Baby then.” putol niya sa akin.

Nang matapos niya itong pirmahan ay hinablot ko ang bondpaper sa kanyang kamay.

Tiningnan mo ang pinirmahan nito at magandahan ako bigla sa kanyang pirma. Kusang napailing ang ulo ko nang makita kong minarkhan niya talaga ng malaking ‘X’ ang sinulat kong rule na ayaw niya.

Mabibigat ang paa kong sinundan si Zyrho sa kitchenette ng yate.

“Magluluto muna ako. May gusto ka bang kainin?” tanong ni Zyrho sa akin habang tinatali ang lace noong apron na kanyang sinuot.

Taas kilay kong sinusundan ang kanyang bawat galaw ni Zyrho. Hindi ko talaga kilala ang lalaking ito. Pero hindi ako pwedeng magkamali na ito… t-talaga ang lalaking nakakuha sa akin. Just his eyes and his voice, alam ko nang siya talaga iyon. However, parang pamilyar siya sa akin. Parang… hindi sa bar ang una naming encounter. I think will meet him somewhere pero hindi ko lang talaga maalala kung saan ko siya unang nakita.

And his very peculiar of a man. He really kidnap me and bring me here. Talagang naniniguro na hindi ako makakatakas sa kanya.

My eyes darted on his broad chest, kulong na kulong iyon sa kanyang suot na white t-shirt.

“Ikaw na bahala.” Walang gana kong turan sa kanya.

“You don’t have cravings?”

Nagpakawala ako ng hininga mula sa aking ilong.

“Wala.”

“Okay. But if you have something you want to eat, just tell me.”

Inirapan ko lang siya. Akala niya siguro porket pumayag ako sa set-up niya ay ayos na kami. Tsk! Dream on, Maranzano!

CHAPTER 3

Chapter 3

Maximilian Arthur’s POV

Habang abala si Zyrho sa kanyang pagluluto nilibot ko ang aking mata sa buong kitchenette. It’s small but almost all the kitchen wares were here. Parang dinala niya talaga ang kanyang kitchen dito pero pinaliit na version lang ito.

Nagmartsa ako sa loob ng kitchenette at s-in-urvey ko ang mga gamit dito. Una kong tiningnan ang mga baso at mga platong nakahanay. Kinuha ko ang lalagyan ng kape dahil parang may nagtulak sa akin na amoyin iyon. Kaso agad ko iyong sinara nang masuka ako sa amoy no’n.

Mabuti’t malapit lang ako sa sink.

Kusang pumatak ang mga luha ko habang dumuduwal ng purong laway lang. Zyrho on my back was gently caressing my back and applying some pressure to my hips.

Nagmumog ako at f-in-lush ang sink. Pagharap ko ay bumalandra sa akin ang mukha ni Zyrho na nagtatagpo ang kilay at bakas sa kanyang mukha ang pag-aalala.

Inirapan ko lang ito.

I pushed him aside and went to his fridge. I was about to pull the refrigerator’s door when I felt Zyrho’s presence behind me.

“Are you okay? You need something-”

Naputol siya nang barahin ko ito.

“Ikaw kaya magbuntis at sumuka na lang bigla-bigla? Tingnan natin kung magiging okay ka!” Niyayamot kong wika sa kanya.

Rinig ko ang pagbuntonghininga hininga nito nang malalim. Umihip sa aking batok ang mainit na hangin mula sa kanya. Muntik ko nang abutin ang aking batok ng mistulang nagsitayuan ang mga maliliit kong balahibo dahil sa kanyang hininga na tumama roon.

What the fvck?!

Padarag kong binuksan ang pintuan ng ref at umihip sa mukha ko ang malamig na temperatura na nanggagaling sa loob ng ref.

Hindi ko alam kung ano ang kukunin ko sa loob ng ref. dahil sa rami ng laman no’n. Parang nawala ang pagkayamot ko nang makita ko ang isang avocado. Kinuha ko ito at napangiti. Hinog na siya. Naglaway kasi ako nang makita ko ang kulay nito.

Malalaki ang ngiti kong humarap kaso na napawi ang malaking ngiti sa aking mga labi nang sumalubong sa akin ang katawan ni Zyrho. The man was really… huge and I hate it. No scratch that, I hate his whole being. I hate Zylander Howell Maranzano.

“Nag-aalala lang ako, Arth. You’re carrying our baby.”

Sarkastiko ko itong nginitian.

“You’re overreacting, Zyrho. Bakit hindi mo ba nakita ang Mama mo na ganito? Wala kang kapatid?”

Humingang malalim ang lalaki.

“I have, we have a big family and as an elder brother, I witnessed and almost know everything that was happening inside our family-”

“’Yon naman pala anong pinuputok ng apog mo d’yan?” sapaw ko sa kanya.

“Iba… iba pa rin pala kasi kapag iyo na. Iba kapag sa sarili mo na mangyari ang lahat.”

Hindi ko alam kung mataas lang ba talaga ang pasensya ng lalaking ito o sadyang sanay na siya sa ugali ko. I mean, baka may na-encounter na siyang tao na kapareho ng ugali sa akin.

Kumuyom ang panga ni Zyrho nang tinatawanan ko siya.

“Anong iyo? Hoi! Masyadong makapal ang mukha mo. Walang sa’yo rito. At kung magkakaroon man ng sa’yo rito, siguro itong baby lang.” Tinuro ko ang flat kong t’yan.

Kita ko ang alon ng kanyang gulung-gulungan.

“Right.” He muttered huskily.

“Tsk!” asik ko rito saka siya inirapan at tinulak upang ako’y makaraan. Nakaharang kasi ang malaki nitong katawan sa aking daraanan.

Tahimik na bumalik si Zyrho sa kanyang niluluto at ako naman ay hinugasan ang nakuhang abukado.

Kumuha ako ng kutsilyo at sinaksak si Zyrho. Kidding! Hiniwa ko sa dalawa ang abukado. Kukuha na sana ako ng spoon nang makita kong mas pabor iyon sa pwesto ni Zyrho.

“Paabot ng kutsara,” ani ko.

Tumingin muna ito sa akin bago sinunod ang sinabi ko.

Inabot niya sa akin ang kutsara. Humakbang ako ng isang beses upang abutin iyon sa kamay niya nang biglang umalog ang yate. Na-out of balance ako at pikit matang natumba kay Zyhro.

Zyhro’s arms snaked on my waist. Tumama naman ang pisngi ko sa matigas nitong dibdib. Ang dalawang kamay ko ang nakatungkod sa kanyang tyan. Mabuti at hindi ko nabitawan ang aking avocado.

Zyhro’s chest waved at doon ako natauhn. Tinulak ko ang aking katawan papalayo sa kanya at hinablot sa kanyang kamay ang kutsara.

My face heated.

Tumalikod ako upang hindi niya makita ang mukha kong namumula.

Maingat akong lumingon at napaismid ako nang iling-iling itong bumalik sa kanyang pagluluto.

Dahil hindi nakatingin sa akin si Zyhro, I got the chance to study his face. He was really confident and ravishingly handsome. His broad shoulders rested confidently as he flipped the pork. His dark eyebrows almost met at the center, and his pointed nose was quite noticeable. Zyhro may be the most gorgeous man I’ve ever seen in my entire life; however, there’s something lingering in his aura. He looks… dangerous.

Naabutan niya akong nakatitig sa kanya. I immediately stared at him squarely.

“Hungry?”

“O-oo ang tagal mo d’yan.” Nauutal kong rason dahil biglang pumitik ang kung ano sa dibdib ko. Sakit lang siguro ito.

“Madali na lang ito. Umupo ka muna d’yan.” Nginuso nito ang isang upuan.

“Ayaw ko rito.” Pairap kong ani. “Do’n ako sa taas.”

“Gusto mo bang doon kumain?”

Palabas na ako ng kitchenette saka ito nagsalita.

Humawak ako sa door frame ng kitchenette.

“Ikaw bahala.” Kibit balikat kong tugon dito.

Dala ko ang abukado at kutsara na umakyat sa taas. Pagkarating ko sa deck ay umupo ako paharap sa papalubog na araw. May araw pa pero hindi na naman ito masakit sa balat o sa mata.

Sumubo ako sa abukado’ng dala at napapikit ako nang dumaloy ito sa aking lalamunan. Diring-diring ako sa prutas na ito rati pero ngayon sarap na sarap na ako. Gusto ko na ngang ito na lang ang gawin kong agahan, tanghlian, at hapunan.

Umawang ang labi ko nang makita ko ang mga kumpol ng ibon sa himpapawid. Mukhang papauwi na rin sila.

Itinabi ko ang naubos kong abukado at bumuntonghininga. My hand unconsciously caress my flat stomach. Gulat pa rin talaga akong may laman na itong t’yan ko ngayon. Sa buong buhay ko naging routine ko na ang bahay, trabaho, at panonood ng movies. Sa aming dalawa ni Archibald siya itong napaka-lakwatsero, halos suyurin na no’n ang buong pulo ng Pilipinas. Babaero, lasinggo, at malokong lalaki si Archi pero kahit na gano’n hindi ito nakabuntis ng babae (well sa aming pagkakaalam).

Whereas, ako na halos nasa bahay lang ang mukha ay nabuntis lang ng isang gabi. How ironic that was right? Mas kinakabahan pa nga sina Mama Kai at Daddy Priam na makabuntis si Archi kaysa mabuntis ako. Pero kabaliktaran no’n ang nangyari.

Though kahit na nangyari ito sa akin ay wala naman akong naramdaman na disappointed from them. Ako pa ang disappointed sa aking sarili.

I am now pregnant and I don’t have a concrete plan of my life. I grew up in a comfortable life. Lumaki akong walang inaalala at walang pino-problema. Kaya naman nang bigla akong mabuntis ay labis ang panghihinayang at pagkabigo ko sa aking sarili. Kaya ko namang buhayin ang magiging anak ko pero… hindi pa kasi ito ang tamang oras para sa akin.

Hindi ko namalayan ang pagtulo ng luha sa mga mata ko.

Ngayon na nadirito ako sa gitna ng karagatan kasama ang ekstrangherong lalaki ay saka pa ako nakapag-isip isip sa mga nangyari sa buhay ko.

“Arth?”

Nilingon ko kaagad ang pinanggalingan ng boses.

I saw Zyhro carrying a tray of foods.

Nilapag niya sa tabi ko ang pagkain.

Nagningning ang mata ko nang makita ko ang mga pagkaing kanyang niluto.

Sa deck sa kami kumain ni Zyrho. It was so awkward na ang mga tunog lang ng kobyertos at ihip ng hangin lang ang aming naririnig.

Pinaghimay ko ni Zyhro sa shrimps.

“Hindi ka allergic sa shrimps, right?”

Tumango ako. Nagluto rin siya no’n aside from pork.

He smiled and put the already eat shrimp on my plate.

“Tell me kung may gusto kang kainin so that I can get it or make it for you.” Sumulyap sa akin na ngumunguya. “Don’t be shy asking and telling me what you want.”

Nilunok ko ang pagkaing nginunguya.

“Papaano kung gusto kong ipagbuntis ko ang bata malayo sa iyo? Ibibigay mo ba iyon?”

Kumuyom ang panga niya.

“Except for that, baby,” he pondered.

“Why? Bakit ka ganito, Zyrho? Kung ang ibang lalaki lang ganito siguro magdiriwang na sila ngayon kasi hindi na nila kailangan pang panagutan ang taong binuntis nila.”

I jumped in surprise when he brushed the pad of his thumb against the corner of my lips. Out of the blue, my heart hammered against my chest when I saw how he nonchalantly sucked his thumb after rubbing something on the sides of my lips.

Shit! What the heck is this guy doing? Does he even know what he did? I felt my breath catch in my throat. I blinked my eyes and shook my head a little.

“Dahil alam ko… alam ko ang pakiramdam na lumaking walang ama sa kanyang tabi. Ayaw kong maramdaman ng magiging anak ko ang naramdaman ko noon.” Bakas sa mukha niya ang pagkaseryoso at kahit na gaano man ka tigas ang datingan niya ay nakita ko ang paglambot niya habang sinasabi iyon.

Wala man akong alam kung ani ang nangyari sa buhay niya pero parang abot sa akin ang sakit na kanyang nararamdaman.

Magkakabukasan pa yata kami ngayon dito sa aming mga nakaraan. At magsasalita na sana ako para ibahin ang aming pinag-uusapan nang muli siyang magsalita.

“Tatlo kaming sabay na pinalaki ng Papadad namin.” Nakinig na lang ako sa kanya. Nang mabanggit niya iyong Papadad ay parang sumigla kahit papaano ang kanyang seryosong mukha. “It wasn’t easy for him… I know, but our Papadad raised us with all of his might.”

Oh my god! Tatlo? Tatlo na sabay na pinalaki ng kanilang Papadad? Triplets? Nonetheless, I’m more curious kung ang tinutukoy niyang Papadad ay kung bearer ba ito.

“Bearer ba… iyang Papadad mo?” Maingat kong tanong.

I may unkind to him and grumpy. Yet I’m not that insensitive para hindi makaramdam sa kanyang mga hinanakit ngayon.

“Yes, like you.”

“My Mama Kai as well he is a bearer.” I excitedly said, hindi namalayang nakangiti na pala ako ng malapad kay Zyrho.

Ang malaking ngiti sa aking mga labi ay dahan-dahang napalitan ng ngiwi nang makita ko ang pagguhit ng isang matamis na ngiti labi ni Zyrho. Dahil makapal talaga ang mukha ni Zyrho, walang kurap itong tumitig sa akin habang ngiting-ngiti.

“Anong… nginingiti mo d’yan? Mukha kang tanga!” Suway ko sa kanya.

Gusot na ang mukha ko kay Zyrho pero ang lalaking walang hiya yata sa katawan ay nakangiti pa rin sa akin. Dahil sa papalubog na araw ay parang kumisap ang mga mata ngayon ni Zyrho.

“You’re just so pretty, Arth. From the first time I laid my eyes on you and even until now. I still find that face of your pretty.”

“Mambobola!”

“It’s true.”

“Tse!”

Bumuntonghininga ito.

Nang walang magsalita sa amin ni Zyhro ay tumingin ako sa harap. Malapit nang mawala ang araw.

“Sorry.”

My eyes shifted to him, nakatingin din pala siya sa aming harapan at malayo ang tanaw.

“Huh?”

Dahil hindi siya nakatingin sa akin, I have all the freedom to admire his side profile. God! This pointed and long nose is really impossible, ang tangos! Hulmadong-hulmado pa ang pangang umiigting. He has long eyelashes too and well crafted eyebrows.

“I just wanna apologize for… bringing you here all of a sudden. I’m sure you were afraid too. Sorry that… I made you pregnant.” Lumingon siya sa akin. “But I am sorry because part of me is happy that all of this happened, Arth.”

Nais kong sabihin kay Zyrho na kung totoo siyang nagsisi ay dapat ibalik na niya ako kaso alam ko namang imposible niya iyong gawin, knowing, him.

Yes, he was right. I am really afraid. So damn afraid hindi lang sa pagkidnap niya sa akin dahil pati sa pagbubuntis ko. Kahit naman siguro sino. It took days for me before everything registered to my mind that I’m gonna be a parent. Sobrang life changing lang ng lahat-lahat. And now, I am with a stranger who got me pregnant. I don’t know if I should be happy, sad, or scared.

“It’s okay. And let me remind you, Zyrho that we will live in one roof but that doesn’t mean we need to be in one room and it doesn’t mean we can pry to our other personal lives.”

CHAPTER 4

Chapter 4

Maximilian Arthur’s POV

Walang sinabi at hindi kumontra si Zyrho doon sa sinabi ko. Tumitig siya sa akin kaya naman sinalubong ko rin ang kanyang mga mata. He was looking at me as if he could see through my soul, reading what’s running around my head, and he looked like he was memorizing every inch and every curve of my face.

I saw him take a deep sigh.

“Hmm, let’s do that,” came his delayed reply, and he shifted his eyes to the horizon in front of us.

My eyes were fixed on Zyrho more than I had imagined they would be.

I pouted and tore my eyes away from him. I rubbed my arms to create warmth against my skin as the cold wind blew.

Sumulyap ako kay Zyrho dahil labis na siyang naging tahimik. Aawayin ko na sana siya nang nakita ko siyang isa-isang inalis ang pagkakabutones ng kanyang polo. Kanina naman ay naka puting tshirt siya.

My eyes wandered everywhere else, pero bumalik-balik pa rin ito kay Zyrho. My lips parted when I saw how the muscles on his shoulders contorted. Umuusli ang kanyang mga laman sa kanyang malapad na balikat. Kitang-kita ko ang pagtaas-baba mg kanyang mapatag at malapad na dibdib. They’re really flat and look so sturdy.

Umakyat ang aking mga mata sa mukha ni Zyrho na seryoso pa rin. His side profile was really insanely beautiful.

I almost jumped on my position when he take an unexpected turn towards my direction. Walang sabi niyang kinapa sa akin ang kanyang hinubad na damit.

“Tell me if gusto mo nang pumasok tayo. Malamig na rito,” he said and secured his polo on my back. Pumasok sa ilong ko ang amoy ng kanyang polo at kahit na panlalaki ang amoy no’n, sa hindi ko malaman na dahilan ay parang kinakalma no’n ang aking ulo.

Tinitigan ko siya.

“I know. I understand that I am a stranger to you, Arth. Perhaps you’re feeling scared and stressed in your current situation, as well as our situation right now. But I promise you, I won’t harm you. I won’t do anything that would endanger your life or the life of our baby,” he stated reassuringly.

“Malamang, alangan naman na sabihin mo sa akin ngayon na itatapon mo ako sa dagat. Alangan naman na sabihin mong papatayin mo ako ngayon. Malamang ’yan talaga ang sasabihin mo.” Matabang kong wika sa kanya.

His long tongue poke on the side of his gum.

“Trust me, baby. I’d rather jump on this yacht than hurt you.” Kampante niyang saad.

Kinuha niyang aming pinagkainan at saka ito natigalan ng ilang segundo bago muling bumalik ang kanyang mata sa akin.

“Kung gusto ko na may mangyaring masama sa’yo. Nilagyan ko na sana ng lason ang pagkain mo. At kung talagang gusto ko, hindi kita dadalhin dito sa yate. Kung papatay man ako ng tao gaya ng sinabi mo kanina… ide-deretso ko na siya sa sementeryo.” He said those things with his heavy eyes on me.

Umalis siya bitbit ang tray. Sinundan ko ng tingin ang palalayong bulto ng katawan ni Zyrho.

Napahaplos ako sa aking batok nang tuluyan na itong mawala sa king paningin. I felt every tiny fibers of my skin stand the way he narrated those words.

My heart beats erratically in an insane rhythm as my throat runout of fluids.

Parang nag-shift into other person si Zyrho. When I saw him earlier, he was nonchalant, have ginger behavior, and naughty. Pero kanina para siyang ibang tao kapag nagse-seryoso. He looks heartless… and dangerous.

I bend my knees and hugs them before placing my forehead on the top of my knees. Hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa aking binti at dinadama ang malamig at maalat na simoy ng hangin.

I really have a bad temper, hindi pa man ako buntis, ganito na talaga ang ugali ko. Sinasabi nga sa akin ni Arch na para daw akong carbon copy ng ugali ni Mama Kai ang ugali ko. Kahit si Daddy Priam lagi akong inaasar na parehong-pareho raw kami ni Mama Kai. Bugnutin, laging mainit ang ulo, parang laging may kaaway, at masungit tingnan.

Kahit nga sa mga co-workers ko rati sa aming kompanya, takot sa akin dahil sa aking mukha na laging nakabusungot. Konting taas ko lang ng boses ay napapaigtad na sila.

At ngayon mukhang mas lumala siya, siguro dala ng pagbubuntis ko. I think this is something to do with hormones?

I tightly closed my eyes and slowly enhaled some air to fill my drumming heart. Nakailang inhale-exhale ako at naisip sina Mama Kai, Daddy at ang aking kapatid. Alam na kaya ni na hindi ako nakarating sa isla? Alam na kaya nila na na-kidnap ako? O nawawala? O baka hinahanap na ako ngayon nina Daddy.

Sa ilang minuto ko sa deck ay walang Zyrho na bumalik, hindi ko naman siya hinihintay pero… sinabi niya kasi kanina sa akin na sabihin ko lang sa kanya kapag gusto ko nang pumasok.

Umalis ako at pumasok sa loob ng master’s bedroom, hinubad ko ang polo ni Zyrho. Inamoy ko ang aking suot at kumapit doon ang amoy ni Zyrho.

Nilingon ko ang pintuan at nang makita kong walang Zyrho ay dahan-dahan kong dinala sa aking ilong ang polo nito. I don’t understand. I really hate him. I really hate that Maranzano pero parang tanga naman ako kasi gustong-gusto ko ang amoy ng polo niya!

Hinanamnam ko ang amoy ng polo ni Zyrho at halos yakapin ko na ito kasi gustong-gusto ko siya nang may marinig akong mga mabibigat na yabag ng paa.

Mabilis pa sa kidlat kong itinapon ang polo ni Zyrho sa sahig. Naggitgit ang ngipin ko at mariing pinikit ang mga mata. Humingang malalim ako at saka parang walang lumingon sa pintuan.

I saw Zyrho sauntering inside the room while wiping his hands. I really hate the way he carried himself so impassive but he still looks graceful. It looks like he was trained to be one. Naiinis din ako dahil bakit parang ang ganda ng katawan niya? Tsk! Maybe because it’s all because of this pregnancy thing. I also hate his guts and everything!

I placed my hand in my flat stomach and deafly murmured, “Shut it up, baby. Galit tayo sa… ama mo. We’re not friends with him.”

“Bumalik ako sa deck, wala ka na pala roon. Hindi mo ako hinintay,” anito, sinara siya ang pintuan.

“Matagal ka, nilalamig na ako.” Taas kilay kong bwelta sa kanya.

“Hmm, maliligo lang ako at magbibihis, sa baba na ako dahil baka gusto mo ring maglinis sa katawan.”

The corner of my lips twisted upward.

“Okay!”

Pinanood ko si Zyrho na kumuha sa kanyang gamit at lumabas ng kwarto. Umirap ako bago kinuha rin ang sariling bag, tinry kong buksan ang telepono ko at baka sakaling may signal kaso wala kahit one bar. Pumunta na lang ako sa banyo.

I was putting some lotion on my legs when the door flew open. Natigil ang kamay ko sa pagpahid ng lotion sa aking hita at nakatingin kay Zyrho na nagpupunas sa kanyang buhok. Naka-sleeves shirt siya na kulay puti at sweat pants na kulay abo. The guy has really long legs.

“Need help?” Usal nito habang ang mga mata ay nasa kanyang lantad sa hita.

Inabot ko ang bote ng lotion at saka walang sabing binato sa kanyang pagmumukha niya.

“Tse!” asik ko rito kaso walang kurap niya iyong nasalo.

“Relax, baby. I’m just kidding.”

Iling-iling itong nagmartsa at nilagay ang lotion sa aking tabi. Umikot siya sa kabilang side at umupo patalikod sa akin.

Mabilis kong tinapos ang paglalagay ng lotion at saka binaba ang aking pajama. Umakyat na ako sa kama at inayos ang kumot sa aking katawan.

“Lights off, please,” tamad kong wika.

Nilingon ako ni Zyrho, tinaasan ko siya sa aking kilay as if asking him ‘why’.

He clicked her tongue and turned off the lights.

Ilang sandali ay naramdaman ko ang pag-uga ng kama. Sobrang lambot din kasi no’n.

“Goodnight,” usal ni Zyrho.

“Hmm, please know your place.” saad ko, tukoy sa aming munting boundary sa gitna. Isang comforter iyong na nilikot ko para magsilbing division namin ni Zyrho.

Rinig ko na lang ang pag-ungot nito.

Siguro gusto talaga ng baby ang amoy ni Zyrho kasi kahit sa kabila ng mga nangyari ngayon at mga rebelasyon ay kampante akong natulog dahil sa amoy nito.

Nagising ako mula sa aking mahimbing na pagkakatulog nang bigla kong naramdaman ang pagkagutom. Tumingin ako sa side table kung nasaan ang glow in the dark na alarm clock ay kaka-alas dos palang.

Hinawakan ko ang aking t’yan, muling sinubukang itulog ang gutom at pagkatakam sa pagkaing pumapasok sa aking isip.

“Baby, makisama ka,” pagkakausap ko na para bang maiintindihan at naririnig ako ng aking anak.

Kaso ilang minuto lang ay napabalikwas na ako. Naiiyak ako, gusto ko nang kumain ng avocado with gravy. It’s sounds weird but just thinking about it make me salivate even more.

Bumaba ako sa kama at maingat na naglakad tungo sa pintuan pero umurong ako. Natatakot akong lumabas at pumunta sa kitchenette ng mag-isa.

Akmang babalik ako sa kama nang isang bulto ng katawan ang sumalubong sa akin. Napatili ako at napa-atras ang paa. Mabuti at agad na nahawakan ni Zyrho ang aking baywang. Amoy palang kasi nito kilala ko na.

“You won’t go home, Arth. Bukas na tayo-”

“Gusto ko ng avocado.” Pagputol ko kay Zyrho.

“Avocado?”

“Oo nga.”

Walang imik na binuksan ni Zyrho ang pintuan at hiwakan ang isa kung kamay bago kami tumungo sa kitchenette. Pagkarating namin sa loob ng kitchen ay winaksi ko ang kanyang kamay.

“Here’s your avocado-”

“Gravy.” Sapaw ko sa kanya.

Huminga siya ng malalim.

“Wala na tayong gravy. Gagawan na lang kita. Magkakapaghintay ka?” anito.

Zyrho’s eyes were still sleepy and seems tired pero sinusubukan niyang labanan iyon.

“Hmm.” Tango ko at kinuha ko na lang ang binigay na niyang avocado.

Umupo ako sa silya habang naghahanda si Zyrho sa kanyang gagamitin para makagawa ng gravy.

Habang naghihintay ako sa gravy ni Zyrho, nilalantakan ko na ang avocado. Nakaubos ako ng tatlong avocado bago pa natapos ni Zyrho ang ginagawang gravy. Tiningnan ko ang gravy sa isang maliit na bowl kaso… nawala na ang gana ko roon.

I’m already satiated with those avocado I ate.

“Here,” ani Zyrho sabay usog sa bowl ng gravy.

Mahinang naglakbay ang mata ko sa mukha ni Zyrho galing sa bowl.

“A-ayaw ko na pala… Busog na ako,” maingat kong saad.

Zyrho’s lips slowly parted for a couple of seconds but he, then, exhaled.

“It’s fine. Gusto mo nang bumalik sa bedroom?” tanong niya.

Tumango ako.

---

Zyhro maneuver his yacht para makauwi na kami- makauwi sa kanyang bahay. Nang makarating kami sa pantalan ay may sumundo sa aming itim na kotse, it’s Mercedes lang naman ang kotse na sumundo sa amin.

Zyhro volunteered to drive at wala namang pumalag doon. Kita ko pang may entourage si Zyrho na nasa unahan namin at sa likod. OA lang ng lalaking ito. Anong akala niya? Aalis ako? Tatakbuhan ko siya? Itatago ang anak namin? Tsk! As much as I want to raise my child alone, Zyrho already had me in his palm.

“You’re so OA!” Komento ko nang hindi ko na iyon kaya pang kimkimin sa aking sarili.

Nakadaretso lang sa harap ang mukha ko at sa aking peripheral vision ay nakita ko ang paglingon ni Zyrho sa aking gawi.

“OA?” He uttered, cluelessly.

“Oo, OA. May pa entourage ka kasi, royalty lang ang datingan mo. O baka takot ka lang na tumakas ako? Tsk!” Ngisi kong wika at pagkuwan ay umiling.

“This is not me being OA, Arth. This is for your safety and-”

“It’s uncomfortable.” I finished him.

“Fine,” aniya saka may pinindut sa kanyang tenga, ewan ko kung ano ang tawag doon. Earpiece?

“Umalis na kayo. My baby is uncomfortable here,” saad ni Zyrho na parang may kausap lang sa harapan niya.

Wala sa sariling umikot ang ulo ko sa kanyang direksyon. Awang ang labi at hindi alam kung ano ang sasabihin dahil sa narinig.

“W-what?” ang utal kong sambit.

Pagtingin ko sa aming harapan ay tumabi na ang ibang sasakyan na tinutukoy kong entourage niya. At saka dare-daretso na ang bayhe namin ni Zyrho.

“Comfortable?” tanong ni Zyrho sa akin.

My upper lips contorted upwards.

“Feelingero!” asik ko rito.

CHAPTER 5

Chapter 5

Maximilian Arthur’s POV

Mangha man ay pinigilan ko ang sarili ko na ma-amuse sa bahay na aming tinigilan ni Zyrho. Hindi ko alam kung gaano ba talaga kayaman itong si Zyrho. Haven’t heard of his business or businesses but as soon as I saw his house. I can already tell that he is rich. I think he is even richer than my family.

Zyrho’s enormous house was erected in a wide plain area covered with green grasses except sa daanan ng kotse. Ang gate rin ng bahay ay malayo pa sa intrada ng bahay. At pagkapasok palang kanina ng kotse ni Zyrho, may arko na roon sa gate at nakaukit doon sa sementong arko ang kanyang apilyedo— Maranzano Estate.

“Baby, let’s get inside!” Ang tawag ni Zyrho sa akin pero talagang nag-iinit ng kusa ang dugo ko sa tawag niya sa akin. I guess, hindi ko pa rin tanggap iyang tawag niya sa akin kahit pilitin ko ang sarili ko.

“Tigilan mo nga kakatawag sa akin ng ‘baby’ hindi na ako natutuwa, Zyrho.” Aburido kong wika sa kanya.

He took a steps towards me, sa maliit na distansya sa aming katawan ay nararamdaman ko ang pagka-dominante ng lalaki. It’s not that Zyrho is big. I mean, malaking tao naman talaga si Zyrho, with his broad shoulders, wide chest, and tall height. I mean his aura is giving a mix of vibes. I think nasa kanya na ang lahat dahil mayaman siya, ang akin lang masyadong feelingero ang lalaking ito. Hindi niya ako madadala sa magandang mukha niya at pagtawag niya sa akin ng ‘baby’. I still consider him as my abductor.

Maliit ako kaya naman nakakain ng anino niya ang katawan ko.

Zyrho’s lips slowly curve up, looking amuse at my face. The hell!?

“Anong ngiti-ngiti mo? Para kang timang, Maranzano!” Bara ko rito pero mukhang walang epekto sa kanya.

I raised my hands and pushed his chest. God! It’s so hard!

“You even look prettier when you are angry, baby. Your grumpy face looks really pretty.” Ngiting-ngiti wika ni Zyrho.

Napairap ako. Kung hindi ko lang talaga nakasama itong lalaking ito ay iisipin kong may saltik ito sa ulo. Sinong maganda kapag galit ang mukha? Nangga-gago itong Maranzano na ito sa akin.

“Pumasok na nga tayo! Iba yata ng epekto ng sinag ng araw sa utak mo, eh!” I dismissed at saka nagmartsa tungo sa main door ng bahay.

Nilingon ko si Zyrho na nakasunod sa akin.

Parang tanga itong umiling while biting down his smile.

Hindi ko binuksan ang malaking double doors ng bahay ni Zyrho. Hinintay ko itong pagbuksan ako. I’m too tired to do it my own!

Pagkapasok ko sa bahay ni Zyrho ay kumunot ang aking noo nang makita ko ang ilang mga tauhan ni Zyhro. They are all wearing black, kahit iyong mga babae ay puro itim din ang suot nila tapos nakapusod ang buhok nito. I also noticed something na nakalagay sa kanilang tenga. Parang mga robot lang sila! Tsk! Why do I even care about them?

“Sienna gather everyone in the pavilion. I have something to announce.” saad ni Zyhro doon sa pinakamalapit na babae sa amin.

“Copy, boss!” ang babae at yumuko.

Wow! Well-mannered pala ang mga tauhan ni Zyrho. Pansin ko rin kasi kanina isang sabi lang ni Zyhro na huwag sumunod sa amin ang kanyang entourage ay sumunod kaagad ang mga ito. Parang isang pitik lang ni Zyhro ay napapasunod niya ang mga tao!

“Doon tayo sa pavilion, Arth.” Wika ni Zyrho at hindi ako nakapalag nang yumakap ang isang braso nito sa aking baywang.

The nerve!

I try to distance myself away from his arms but he is pulling me towards him.

“Bakit may pa hawak-hawak ka sa baywang ko? Who give you the right?” Gusot ang mukhang anas ko.

Nag-init naman ang mukha ko nang ngumiti siya sa akin, showing his pearly white set of teeth. Paano kung suntukin ko ito? Masyado na ang lalaking ito!

“You are carrying our child, baby. I just want you to be safe. Baka madulas ka at mapaano. The marble floor is slippy.” Rason niya naman sa akin na hindi bumenta sa akin.

“Heh!” Pabagsak kong untag pero hindi na rin kinuha ang kamay niyang mapag-angking nakayapos sa akin.

Hahayaan ko siya kasi masusuntok ko naman siya mayamaya. Namimihasa na kasi ng todo. Porket nagbait-baitan ako at hindi umaangal sa kanya.

Nagsalubong ang kilay ko nang papalapit kami ni Zyhro sa pavilion dahil sa dami ng mga tauhan niya na puro naka-itim. Parang mga rippers lang.

Tumikhim si Zyrho at nagkanya-kanyang lingon ang mga tauhan nito sa amin.

Zyhro’s hand tightened on my waist.

“Bitiw na, Zyrho sumusobra ka na.”

Again, he only smiled at me. Amusement was dancing in his eyes. I tore my eyes off him and eyed his people who are animatedly watching us!

Pinanlakihan ko sa aking mga mata ang mga tauhan ni Zyrho, kaya naman yumuko ang mga ito. Iyong iba naman ay nagbulung-bulungan. Sige lang nakakamatay ’yan!

Muling tumikhim si Zyrho at awtomatik namang tumuwid sa kanilang tayo ang mga tauhan ng lalaki. Napaka-straight pa ng kanilang linya, parang kalkulado na nila. Kita mo na, parang mga robot pagdating kay Zyrho pero kung sa akin tumingin parang pinagchi-chismis-an nila ako!

Taas kilay kong tiningala si Zyhro sa akin tabi. He is now wearing his pokerface and his eyes seems cold. He crossed his arms againt his chest and his defined jaws move! Nagtatagpo rin ang kanyang kilay.

Bumaling na lang ako sa mga tauhan niya na nasa harapan namin. Daig pa ni Zyhro ang may saltik kung maka-bago ng ekspresyon sa mukha.

“Starting today hindi lang ako ang babantayan ninyo,” simula ni Zyrho pero napaikot na naman ang ulo ko sa kanyang direksyon. May pagtatanong sa aking mukha ko itong tinitigan. “Dahil itong kasama ko ngayon ay babantayan n’yo na rin.”

“Hoy! Maranzano, among babantayan ka d’yan? I’m not a kid na kailangan ng bantay. Saka kung inaakala mong tatakas ako, p’wes hindi ako tatakas. May usapan tayo.” Singit ko sa kanya.

Rinig ko naman ang singhapan ng mga tao, pero wala akong paki sa kanila. Wala nga akong paki kay Zyrho sa kanila pa kaya?

Naalis niya ang pagkakakrus sa kanyang mga braso. How I hate those big muscles!

“It’s for your safety and for our baby. Don’t worry hindi ka nila gagambalain. You won’t see them kahit na nakabantay sila sa’yo.” Zyrho explained.

I grumpily crossed my arms as my face slowly contorted.

“Whatever!”

Bumuntong hininga si Zyrho, muling tumingin sa harap.

“As I said hindi lang ako ang babantayan ninyo. Starting today you will also guard Arth Lacsamana. And I am expecting each and everyone of you to do your job well. I entrusted the safety and security of my family in your hands.”

Napapantastikuhan akong bumaling kay Zyrho kaso hindi na ito bumaling sa akin. Tuloy-tuloy lang siya sa kakalintanya niya.

’ Anong sinasabi niyang family?’ Masyado na yatang naarawan ang utak nito at nagkalimot-limot na sa aming usapan.

Napamaang ako. Ni hindi ko siya boyfriend… I mean hindi naman ako umaasa na maging kami o magiging kami. Ang akin lang we are both strangers until yesterday tapos ngayon asawa na niya ako? Tsk! Nananaginip yata ng gising itong Maranzano na ito.

“You’re all dismissed!” Anunsyo ni Zyhro.

Nagsialisan na ang mga tauhan ni Zyrho kung kaya’t hinarap ko ang feelingerong Maranzano.

“Hoy! Anong pinagsasabi mong asawa?”

He licked his lips. Biglang may pumasok sa isip ko na hindi magandang pangyayari from that night! God!

“What do you expect me to tell them?” He asked.

“Tell them that we are just… just friends!”

“And do you think they will believe?”

“Bakit naman hindi?” Bagot kong tanong.

“I’m not that friendly, baby.”

Nagusot ang mukha ko nang bigla na niya naman akong tinawag na ‘baby’! Kumukulo dugo ko!

“Ah, basta! Hindi ko gusto ang sinabi mo kanina!”

Nakabusungot akong pumasok sa bahay ni Zyrho, medyo nalito pa ako dahil ang daming kanto at ang laki ng bahay!

I was thankful nang malaman kong hiwalay ang kwarto namin ni Zyrho. Ayaw ko kasi na sa umaga ay mukha niya nakikita ko. Ngunit magtabi lang ang kwarto namin pero good thing pa rin iyon para sa akin.

Nawala rin si Zyrho sa bahay niya nang lumabas ako sa kwarto ko kina-hapunan.

I was looking everywhere when I went down nang biglang bumulaga sa harapan ko ang isang lalaki na naka-uniform.

My heart almost popped out!

“Saan po kayo pupunta, Sir?”

“Ano ba!? Huwag ka ngang nanggugulat!” Bulyaw ko sa kanya.

“K-kayo po si Sir Arth, ’di ba?”

“Oo ako nga!”

“He… hehe!” Ngiwing tawa nito.

Pinagkrus ko ang aking braso.

“Tauhan ka ng feelingerong Zyrho, ’di ba?” Nanlalaki ang mata niya sa sinabi ko pero tumango pa rin ito. “Sinabi ni Zyrho sa akin kanina na hindi kayo magpapakita sa akin. Bakit para kang kabute na sumusulpot ngayon sa harapan ko?”

Ngumuso ito sa akin at napa-papak sa kanyang daliri. Tiningnan ko ito ng taimtim.

“Ilang taon ka na?” tanong ko rito at nanatiling nakataas ang aking noo.

“T-twenty-two na po.” anito at lumaba halo ang nguso.

Hmm, bata pa nga at kaedaran lang ang kapatid kong magaling. Isang taon lang agwat nila.

“Sorry po, sir! Hindi ko po alam na bawal pala kayong lapitan.”

Ngumiwi ako sa kanya, masyadong exaggerated ang term na ginamit niya.

“Hindi naman sa bawal akong lapitan… ?”

“Seiven po, sir!”

Tumango ako.

“Yeah, Seiven. Hindi naman sa bawal akong lapitan o ano. Ang akin lang huwag iyong parang stalker ang dating. Masyado akong sensitive sa mga ganyan. Kinikilabutan ako.”

“Copy po, sir! Sorry po ulit. Hindi po kasi ako nakasali sa orientation kanina ni Boss. Hindi ako ginising ng Ate ko.”

My nose wrinkled. “May Ate ka na nagtatrabaho rito?” usisa ko.

Tumango siya.

“Opo, si Ate Sienna.” Ngiting-ngiti sagot niya.

Napatango ako, kung hindi ako nagkakamali, ang kapatid niya ay iyong tinawag ni Zyrho kanina. Iyong maganda at matangkad na babae. Parang korean nga siya, eh kapareho nitong si Seiven, ang cute-cute niya dahil sa singkit at maliit niyang mukha.

Natawa ako. Ang cute na bata, kung iyong kapatid kong si Archi ay parang laging pasan ang mundo, ito naman ang light ng awra niya.

Tsk!

“Okay lang,” saad ko.

“Sige, sir salamat po. Alis na ako!” Paalam na sana nito nang hawakan ko ang palapulsuhan niya.

“Sir?”

“Samahan mo ako sa kitchen. Nagugutom ako.”

“Okay lang po, sir na ihatid ko sa silid ninyo ang pagkain ninyo.” Alok niya kaso tinanggihan ko na ito.

“Gusto kong pumunta sa kusina.” Giit ko.

Wala namang nagawa si Seiven at dinala ako sa kusina ng bahay. Napatigil ang naglilinis sa kitchen nang makita ako.

“Okay lang po, tuloy lang po kayo sa ginagawa ninyo. K-kakain lang ako.” Dahil iniwan ako ng magaling ninyong Boss!

Makukulamos ko talaga ang mukha ng Zyrho’ng iyon pag nakita ko!

“Anong gusto ninyong kainin, sir? Ihahanda ko po.” Alok pa ng isang kasambahay sa akin na may edad na. Inilingan ko si nanay.

“Hindi na po. Ako na po.” Tanggi ko rito.

“Pero trabaho po namin ang ibigay ang gusto ninyo-”

“Hindi na po. May ginagawa po kayo at kaya ko naman po.” Sapaw ko kay Nanay na tingin ko ang bait.

“Saka kasama ko naman po si Seiven.” Aking tinango ang ulo kay Seiven at umawang naman ang labi ng bata.

“Oo nga po!” ani Seiven at tumuwid ng tayo at saka birong sumaludo!

Nasa tabi ko si Seiven habang naghahalungkat ako sa ref ng kitchen. In fairness hitik na hitik sa laman ang ref at presko ang mga laman.

“Ito, ito, ito hawakan mo rin, Seiven.” Hakot ko sa mga pagkain na tingin ko ay masarap. “Ay ito pa!” ako nang makakita ng avocado.

“Mauubos mo ito, sir?” Nahihintakutan na tanong ni Seiven sa akin.

My eyes wander on the long table kung nasaan ang mga pagkain na nilabas ko. Ready to eat na ang mga ito.

“Ewan ko.” Matamlay kong saad.

Kanina natatakam ako habang kinukuha ko sila sa ref pero ngayon hindi ko na sila gusto.

“Paabot na lang sa avocado, Seiven.” Nginuso ko kay Seiven ang abukado.

Kaagad naman na sinunod ni Seiven ang utos ko.

Kumuha ako ng chips at pinare ko iyong sa abukado.

“Grabe, sir! Iba po ang taste ninyo!” Komento ni Seiven.

“Gusto mo?” Inilapit ko sa kanya ang aking kinakain ngunit ngiwing umiling ito.

“H-hindi na, sir! Busog na busog po ako kanina!” Hinimas niya pa ang kanyang t’yan.

Hindi ko na naman ito pinilit dahil hindi naman ako mapilit na tao. Kaso biglang tumunog ang tiyan ni Seiven.

“Hehe!” Tawa nito.

“Kuha ka ng gusto mo!” ani ko kay Seiven.

“Talaga, sir? Salamat po!” Kwelang saad ni Seiven.

Nakakatawa naman itong si Seiven naalala ko ang pangit kong kapatid dito. Nagkakasundo rin naman kasi kami ni Archi.

Ngunit ilang saglit pa ay naubos na ang avocado ko.

“Seiven,” tawag ko kay Seiven na nilalantakan ang Toblerone.

“Sir?” Naluluha ito nang pilit nilunok ang laman ng bibig.

“Gusto ko ng abukado.”

Tumayo kaagad ito.

“Kukuha ako, sir!”

Nalugmok ang balikat ko.

“Wala doon ang abukado na gusto ko.”

“Po?” Gulong wika nito.

“Gusto ko nang kambal na avocado, Seiven. Gusto ko kambal sila.”

Laglag ang panga ni Seiven sa sinabi ko.

May pinindut si Seiven sa kanyang tenga bago nagsalita, “Boss, gusto ni Sir Arth ng abukado… iyong… abukado’ng kambal po!” Kagat labing untag ni Seiven.

CHAPTER 6

Chapter 6

Zylander Howell’s POV

“Papadad was looking for you yesterday, Kuya! Saan ka ba nanggaling?” Salubong sa akin ni Zenver pagkapasok ko sa aming bahay— my parents house.

I have a separate house, well, kaming tatlo nina Zenver at Zhuri ay may mga bahay na. It was Dad’s gift to us when we came of age. It’s a house and a lot. I don’t need it back then dahil pinapauwi naman ako lagi ni Papadad dito sa aming bahay, parang naging rest house ko iyong bahay ko ngayon. Pero dahil nando’n na si Arth, I guess I have to talk to my parents about it. Mga negosyo naman ang binigay ni Dad kina Ehann, Esther at Evren.

I know I am old enough to decide for myself, and even back then, kapag may gusto ako kahit tutol sila Papadad at Daddy ginagawa ko pa rin. Ini-inform ko lang sila. If I can, I will and even if I can’t I will still give it a shot.

“Umuwi ako sa bahay ko,” sagot ko kay Zenver. Kumunot ang noo ko nang nakita kong may papak na naman siyang lollipop. “You will get a tooth decay from eating that unhealthy food.”

He took the lollipop out of his mouth.

“It’s yummy, Kuya!” He argued.

“It can damage your teeth, Zen. Tsk! You are not a child anymore.”

“Hmp! We have dentists, monthly pa nga ang check-up sa atin.”

I just rolled my eyes at Zen, kahit kailan talaga! Lately kasi napapansin ko siyang laging kumakain ng lollipop. I know Zen loves sweets but he is not into lollies.

“Oh, I remember nandito si Zhuri?” I asked.

Nginuso ni Zen ang ikalawang palapag ng bahay namin.

“Thanks, by the way sabihin mo kina Papadad at Daddy na aalis din ako mamaya.” Bilin ko kay Zen at umirap lang siya sa akin.

Inilingan ko ito at nang makarating ako sa kalagitnaan ng hagdanan ay nilingon ko ang aking kapatid.

“And Zen,” hindi na mahitsura ang mukha ni Zen nang tumingin sa akin.

“What?”

“Nevermind,” winaksi ang pumasok na ideya sa utak ko. “Eat responsibly.” I said instead.

Rinig ko ang ungot niya pero wala namang sinabi.

Nang makarating ako sa kwarto ni Zhuri ay kumatok ako, walang sumagot kaya naman sinubukan ko iyong buksan. Hindi naman iyon naka-lock kaya nabuksan ko.

Kumatok ako sa dingding ng silid ni Zhuri.

“Zhu, papasok ako.”

“Hmm.” Ungot lang niya.

Nang malapitan ko si Zhuri ay napatakip ako sa aking ilong. Amoy alak pa siya. Parang ’di naman ito doktor!

“You should have washed up before going to bed, Zhu. Your room stinks!” I stated, covering my nose.

Umupo pa rin ako sa gilid ng malaking kama ni Zhuri at tiningnan ito. Magulo ang buhok, may bakas pa ng laway ang gilid ng bibig, at sira-sira ang make-up niya.

Nagusot ang mukha niya at nagtulakbong sa kanyang kumot.

“Hindi mo ba sinabi kina Papadad ang tungkol kay Arth, Zhu?” tanong ko sa kanya. I know she’s still listening to me kahit nakapikit siya. 

“It’s not my story to tell, Kuya.” She slurred.

“Thanks, Zhu.”

“No, prob kahit hindi ko masyadong gusto ang pag-obssessed mo ro’n, Kuya.”

“Arth is wonderful and pretty.”

“Pretty my ass! Kapag narinig ka ni Zen magdadabog iyon.” Natatawang wika niya.

Natawa na rin ako. Zhuri may sometimes have a foul mouth, but I know she has a soft heart when it comes to our family. She is considerate when it comes to us, and I think all of us are.

“What the hell?!” Biglang sigaw ni Zhuri kaya napa-takip ako sa aking tenga. Bilog ang mga mata nitong tumitig sa akin. “God! Bakit nandito ka ngayon, Kuya? Balita ko ay dinala mo si Lacsamana sa-”

Naputol si Zhuri nang itakip ko sa kanyang bibig ang kumot. The alcohol is still lingering in her mouth!

Ngayon pa lang yata siya nagising, akala siguro niya ay nananaginip siya.

“Nakababa na kami ng yate ni Arth. Saka saan ka galing? Wala kang duty?” 

“Dumalo ako ng party kagabi atsaka huqag nga iyan ang pag-usapan natin?” She dismissed.

“Hmm, like I said bumaba na rin kami ni Arth.”

“Really?”

Tumango ako.

“And what happened?” She fired while covering her mouth with the blanket.

“Nasa bahay ko na si Arth-”

“What the hell!?” Again she exclaimed!

“Yeah,” tamad kong untag sa kanya.

Pero nawala rin ang sigla sa mukha ni Zhuri.

“Pero bakit binahay mo kaagad, Kuya?” Tila dismayado niyang tanong.

“I…” Napatitig ako kay Zhuri nagdadalawang isip kung sasabihin ko ba rito but I trust her. I know she’ll never go around and run her mouth about it, saying, “I got him pregnant.”

“What the extra hell, Kuya!” Hiyaw niya at sinuntok ang braso ko.

“Hmm.”

“Sinong may alam?!” She half-yelled in between her blanket

I raised my hand and extended my index finger, pointing it towards her.

“You,”

Natampal niya ang noo.

“For a Boss you are careless!”

“Only to him.”

“You’re whipped!”

“I am.” Walang angal kong sang-ayon kay Zhuri.

Iling-iling na tumitig sa akin si Zhuri.

Bumuntong hininga ako.

“Nandito ba sina Esther o nasa trabaho?” Pag-iiba ko sa aming usapan.

“Hindi ka nagch-check ng GC natin?”

Umiling ako.

“Tsk!, Hindi ko rin alam, Kuya nagbubukang liwayway na nang umuwi ako rito.” Ngising wika niya, proud pa talaga siya na umuwi sa ganoong oras.

“Hindi nagalit si Papadad?”

She shook her head, “hindi naman, tinampal lang ang balikat ko dahil nag-alala sila ni Daddy. Hehehe! Baka daw kasi napaano na ang una nilang prinsesa!”

“And Zen wil flip if hear you!” I kidded.

Ngumisi naman ito.

“Next time magtext ka or give our siblings a head kung matatagalan ka sa pag-uwi, Zhu. You know Papadad, he will always worry about us.” I reprimanded her.

“Areglado, Boss!”

Tumango ako at umalis sa kanyang kama, palabas na ako ng kanyang kwarto nang may maalala na naman ako.

“Oh right, Zhu!” Kaagad naman na bumaling sa akin si Zhuri. “Please have your room clean and disinfect! It doesn’t smell nice.”

Hindi na ako nagulat nang ibato niya sa akin ang kanyang alarm clock kaso nasalo ko naman iyon. Binaba ko ito sa sahig at ngumisi sa kapatid.

Hinanap ko sina Papadad at Daddy sa bahay hanggang sa matagpuan ko sila sa may poolside. Nanliit ang aking mata nang makita ko si Zen na natutulog sa lounger habang papak pa rin amg lollies niya. Hindi na naman ito naaarawan dahil hapon na. Saan ba ito naglalakwatsa?

“Dad! Papadad!” Kuha ko sa atensyon nila, kasama rin nila sina Ehann, Esther, at Evren. Nag-iihaw sila.

Niyakap ko si Papadad mula sa kanyang likuran at hinalkan sa kanyang ulo bago si Dad. Ginulo ko ang buhok nina Ehann at Evren at niyakap ko naman si Esther.

“Anak saan ka natulog? Hindi ka umuwi. Doon ka umuwi sa bahay mo? Hmp, kaya ayaw ko sa ideya ng Daddy ninyo na bigyan kayo ng bahay, eh!” Panghihimutok ni Papadad.

Daddy slowly pulled Papadad towards him, “Love, malalaki na ang mga anak natin. Hayaan na natin sila.” Malamyos na wika ni Daddy.

“Mga baby ko pa rin sila, Love!” Ngumuso naman si Papadad kay Daddy. And Daddy doesn’t hesitate claiming Papadad’s lips kahit nasa harapan kami.

Ehann, Esther, and Evren cheered!

“New baby na ’yan! New baby na ’yan! New baby na ’yan!” Ang tukso nilang tatlo kaya naman inis itong tiningnan ni Papadad.

Daddy chuckled!

“Tumigil kayo! Sapat na kayong anim!” suway naman ni Papadad sa kanila.

Natawa na lang ako.

“Wala kayong trabaho?” tanong ko kina Ehann, from what I know busy sila ngayon sa nalalapit na anniversary event ng G.Es (Gamma Es is our own brand of shoe) na sakop ng Maranzano Holdings.

Ehann is the President of Maranzano Holdings, Esther is the Chairwoman while Evren is the Vice-chair of Esther.

“Meron kuya pero tumawag si Papadad gusto niya mag-ihaw.” sagot ni Esther sa akin.

“Nagutom kami kaya umuwi para makikain.” Sinundan naman ni Evren.

“Hindi kasi kami kagaya sa’yo, Kuya na pati sa bahay inuuwi ang trababo!” Saad naman ni Ehann sa akin.

“And the event?” ani ko. 

“Tingnan mo na.” si Esther.

“Ako ang nag-handle ng event this year, Kuya. Rest assured it’ll be successful as always!” Wika ni Evren.

Tumango ako. “That’s good!”

Sa poolside na rin kami kumain nang dumating si Zhuri na nakaayos na ang pustura, mukhang aalis na naman. Wala naman sa mood si Zenver na nasa aking tapat.

“Tyson, love gusto mo pa?” tanong ni Papadad kay Daddy.

“Yes, love, please!” si Daddy na nasa aking kanan.

Bumaling ako kay Evren na nasa aking kaliwa.

“Sino ang partner natin for this year’s event?” mahinang tanong ko rito dahil ayaw ni Papadad na nag-uusap kami about business kapag nasa mesa.

“Sulduas!”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa akong kobyertos. Nagtagpo ang kilay.

“Come again?”

“The Suldua, Kuya.” ulit ni Evren.

Hindi na lang ako umimik doon.

That’s new! Ayaw na ayaw ng mga Suldua sa amin. I don’t know pero mula pa kay Bailey Suldua ay talagang may bad blood na ang aming pamilya sa kanila.

“Is there something wrong, son?” I sideye my dad.

“No, dad.” sagot ko naman.

“If there is, you can always tell me. I can help.”

“No, dad. You already stepdown. We can handle everything now. Your only job now is to make papadad happy, dad.”

Tiningnan ko ang aking ama, I know how much I mirror his face.

He smiled.

“You don’t have to tell me about it. I love your Papadad so much, Zy. And making him happy is the job that I’ll never get tired of, son.”

I pursed my lips and nodded.

“Soon, ikaw na naman ang magkakapamilya.” wika ni Daddy.

My lips slowly curve up. The image of Arth and our children together would be great but I know it’s still impossible for now.

Napangiti nalang ako sa naisip.

Tiningnan ko sina Papadad bago ang mga kapatid ko. We are a big family and we are so tight— so close to one another. Like other parents, my parents aren’t perfect— our family isn’t perfect however I’m so glad how Papadad and Daddy fought in this family. I’m so glad that no one in our family give up sa mga pinagdaanan namin, lalo na si Papadad.

“Kuya?” Zenver interrupted.

“Why?” I asked.

“Anong nakain mo ngayon?”

Kumunot ang noo ko sa tanong ni Zen.

“What?”

He shrugged. “This is not so you, kuya. Ngumingiti ka lang ng mag-isa.” he stated and took a bit on his pork barbeque.

I shook my head and was about to dig in when my phone vibrated.

Pinindut ko ang aking earpiece, konektado na rin kasi ito sa aking phone.

“Yes?”

I smiled at Papadad when he put some rice on my plate and mouthed my gratitude.

“Boss, gusto ni Sir Arth ng abukado… iyong… abukado’ng kambal po!” said the other line.

“What?” Napatayo ako. “Kambal na abukado?”

“Oo, Boss! Iyon ang gusto ni Sir Arth. Naku boss, naiiyak na si Sir!” I took out the my earpiece and was about to take my exit my I feel the weight of my family’s eyes on me.

“I’ll explain everything some other time.” saad ko sa kanila na may malaking pagtatanong sa kanilang mga mata except for Zhu.

Nilapitan ko si Papadad at humalik sa kanyang pisngi at tinapik ko ang balikat ni Daddy.

“I will call.” paalam ko sa kanila.

---

Pati mga ang mga tauhan ko ay tumulong na sa paghahanap ng abukado’ng kambal. Naghiwa-hiwalay kami upang makahanap sa kambal na prutas na iyon ngunit kahit na halos suyurin at baliktarin man namin ang mga palengkeng napuntahan namin. Wala kaming nakita! Ang sabi ng mga nagtitinda wala daw’ng ganoon.

Shit!

“Boss! May nahanap na sila Sienna!” Tawag ng isang kasama ko.

Tumakbo siya tungo sa akin at pinakita ang larawan sa kanyang telepono. Hindi ko alam kung tama ba iyon nakita namin pero sana. Inabutan na kasi kami ng gabi sa kakahanap ng kambal na prutas.

Nang makarating kami sa bahay ay kinuha ko mula kay Sienna ang abukado. Itinaas ko ito at tiningnan. Isa lang ang stem ng abukado pero dalawa silang bunga no’n. Sana naman tama ito?

“You can now rest! Iyong iba muna ang pabantayin ninyo sa paligid.” Saad ko sa kanila. Kita ko rin kasi ang pagod nila matulungan lang ako.

“Arth!”

“Sshh! Ay, boss ikaw pala, hehe!” si Seiven at napatakip sa kanyang bibig nang makita ako. “Nakatulog si Sir Arth, boss.”

Tumango ako kay Seiven at pinaalis ito.

I sighed.

I marched towards Arth, nakahukdong siya sa mahabang mesa at nasa harapan niya naman ang mga basura ng kinain niya.

Itinabi ko ang mga basura sa lamesa at umupo sa tabi ni Arth.

“Arth?” Sinubukan ko siyang gisingin pero mukhang mahimbing na ang tulog niya.

Pinunasan ko ang tuyong luha sa sulok ng kanyang mata.

“Sorry, baby natagalan kami sa paghahanap. Nandito na ang abukado’ng kambal na gusto mo.” Pagkakausap ko pa rin sa kanya kahit tulog ito.

Nang hindi pa rin magising si Arth ay kinarga ko siya tungo sa kanyang silid. Dinala ko na rin ang abukado niya kung sakaling hanapin niya.

Inayos ko ang kumot niya.

Iniwan kong bukas ang lampshade sa tabi ni Arth. Before I left, I kissed the place where his belly is.

Napangiti naman ako dahil kahit tulog si Arth parang may kaaway pa rin siya doon. Nakakunot ang noo!

Aalis na sana ako nang humawak ang malambot nitong kamay sa isang daliri ko.

“Arth,” I murmured.

“Huwag kang umalis, please!” Wika niya kahit natutulog.

Alam ko namang wala ito sa sarili niya ngayon si Arth, alam ko na kung gising lang siya ay malabong sabihin niya iyon sa akin. Ngunit nanlambot pa rin ako roon.

My heart throbbed when I heard those words come out of his mouth.

“I will not leave you, Arth, even if you push me away. I will not leave you.”

-------

Jingle bells, jingle bells

~Jingle all the way

Oh, what fun it is to ride

In a one-horse open sleigh, hey!

Jingle bells, jingle bells

Jingle all the way

Oh what fun it is to ride

In a one-horse open sleigh~

—

0910 454 1976

CHAPTER 7

happy 34k reads tmlho!

---

Chapter 7

Maximilian Arthur’s POV

Malapad ang ngiti sa aking labi nang magising ang aking diwa ngunit hindi ko pa rin minumulat ang aking mga mata. Ang sarap pa kasing pumikit lalo na’t ang bango ng aking kayakap ngayon.

Hinigpitan ko pa lalo ang pagkakayakap ko ro’n at sininghot ang amoy ng kayakap ko. Nakaka-relax ang amoy nito na parang room freshener.

Sumugat ulit anag ngiti sa aking mga labi nang manuot ang amoy nito sa aking ilong. Gustong-gusto ko kapag pumapasok na ito sa ilong. Relaxing kasi siya tapos ang bango-bango pa!

But the fantasies in my mind were put on hold as I tried to squeeze and press it.

My forehead started to crumple as I continued to put some pressure on the thing between my arms.

Press.

Why is it hard?

Press.

Why is it hot?

Press.

Why is it moving?

Press harder.

“Baby, that hurts!”

My eyes instinctively popped open. I looked up. To my horror, Zylander Howell Maranzano’s chic face welcomed me!

Oh my god! I must be hungry! Am I seeing things? Baka pasmado lang ako o baka may something lang sa mga mata ko dahil inaakala ko talagang gwapo si Zyrho.

Jesus! Me? Considering Zyrho Maranzano a handsome man? No! Never!

“Morning, baby!” Paos na bati ni Zyrho sa akin sabay paskil ng ngiti sa kanyang labi. Ambango ng hininga niya sa umaga, ah!

His strong arms firmly envelop me, much like my arms snake around him.

Ang lapit ng mukha ko kay Zyrho. Tiningnan ko ito at nakahinga naman ako ng maluwag nang makita kong solo ko ang kumot. Sadyang magkayakap lang kami ni Zyrho na kinainit ng aking dugo bigla!

Umakyat muli ang mga tingin ko kay Zyrho. Nakasuot pa rin ito ng pormal na attire.

“Anong good morning kung mukha mo ang bubungad sa umaga ko?” Pambabara ko sa kanya.

Mas nagusot ang mukha ko nang makita ko itong ngumiti lang! Ewan ko rin ba kung ano ang meron sa mga ngiti ni Zyrho at kung bakit naiinis ako ro’n. O baka mukha talaga ni Zyrho ang problema? Nevermind!

“Did you sleep well?” tanong ni Zyrho.

“Hindi! Binangungot ako,” sagot ko sa kanya.

Umangat ang isang sulok ng kanyang labi.

“Really?” he said with a hint of teasing.

“Totoo!” sigaw ko sa pagmumukha niya at nang makita ko ang distansya naman ay naitulak ko ito.

Ayaw ko kay Zyrho pero hindi ako bumitiw sa pagkakayakap sa kanya. Ang saklap lang!

Nang bitiwan ko si Zyrho ay taas kilay ko itong tiningala. I tried to match his intense gazes at me, but I failed woefully. Those amethyst eyes were still haunting me. I still feel intoxicated whenever I look at them. His eyes are like thunder under the rain; you cannot help but stare at them despite knowing how dangerous it is. They hold mystery.

“Kaya ba hindi mo ako mabitiwan dahil pa rin sa nightmare mo?” Marahan niyang tanong sa akin.

Napatingin naman ako sa aming posisyon. We’re still facing each other! At dahil nainis ako, hindi ako nagdalawang isip na patirin si Zyrho pababa sa kama. In the end, nahulog ito sa sahig.

Nang lumagapak siya sa sahig ay sinilip ko ito. Malakas kasi ang pagkakabagsak niya bigla akong kinabahan.

Nadala ko sa aking bibig ang aking kamay nang makita kong namimilipit si Zyrho doon sa sahig habang hawak-hawak niya ang kanyang baywang. Nang sumulyap siya sa akin ay awtomatik kong naibagsak ang katawan sa kama pabalik!

Totoo bang masakit ang pagkakabagsak niya? Nabali ba ang buto niya?

Muli akong sumulyap kay Zyrho at nando’n pa rin siya sa sahig.

Kinain ako ng aking konsensya kung kaya’t bumangon ako at bumaba sa kama. Nilapitan ko ang feelingerong Maranzano.

“S-sorry! Ikaw kasi tinutukso mo ako.” Sisi ko sa kanya. “Saan masakit?” Alalang tanong ko pa rin at sinuri ito. Ayaw ko mang hawak-hawakan itong si Zyrho pero may slight akong kasalanan. Pinatid ko kasi.

Labag sa loob kong sinusuri ang baywang ni Zyrho dahil baka nabali na siya sa lakas ng pagkakabagsak niya kaso natigilan din ako nang mapasulyap ako sa mukha nito na nakangisi sa akin.

“N-niloloko mo lang ako?!” sigaw ko sa kanya.

Napapikit si Zyrho sa lakas ng boses ko.

“Thank you for the concern, Arth.” Ngising untag niya.

Nag-isang linya ang labi ko bago ko sinampal ang baywang nito.

“Shit!” anang niya naman at dahil sa sama ng mukha niya alam kong totohanan na ang sakit no’n!

“’Di ka na makakaulit sa akin, Maranzano!” Bulyaw ko at iniwan siya.

Tumayo ako at pumunta sa aking bag. Kinuha ko ang aking telepono at ch-in-arge.

“Lalabas na ako, sabay tayong kumain sa baba. And before anything else, Arth. Kung hindi mo pa nakita, nandito na pala ang hinahanap mo kahapon na abukado’ng kambal. See you in a minutes, baby. Good morning again!”

Malimit akong lumingon kay Zyhro, nakita kong inaayos niya ang higaan ko bago ito umalis sa aking kwarto. Nang mawala ito ay nilapitan ko ang sinasabi niyang abukado.

Ngiting kinuha ko ang abukado roon sa plato at nayakap. Ang ganda nila! Kambal nga sila, nakakatuwa!

Tuwang-tuwa ako sa aking abukado nang magwala ang aking telepono. Akala ko ay aatakihin ako sa aking puso!   

Humingang malalim ako at halos mapa-sign of the cross nang makita ko sa screen ng aking telepono ang pangalan ng aking Mama Kai.

Umupo ako sa gilid ng aking kama at binaba ko sa aking kandungan ang aking abukado.

“M-ma?” utal-utal kong saad pagkasagot ko sa tawag.

“Jusko! Maximilian Arthur! Anong ginagawa mo d’yan at bakit hindi ka namin ma-contact nung nakaraan?! Tangina! Muntik na kaming sumugod ng Daddy mo sa isla kung hindi ka lang sumagot ngayon! Alam mo ba kung gaano ako nag-alala rito? Hindi ako makatulog kakaisip sa’yo d’yan! Sana pala sinama mo na lang itong kapatid mo para naman mapanatag ang loob ko rito at magkasilbi rin ito!”

“Kai, wifey, don’t shout at Arth. Sumagot na nga ang anak natin.” awat ni Daddy Priam kay Mama, kung hindi lang inawat ni Daddy si Mama ay baka hanggang ngayon nagsesermon pa ito.

Namiss ko tuloy ang maingay naming bahay.

“Oo nga, ’ma, saka hindi ka naman ganyan ka concern sa akin kapag hindi ako nakakatawag ng ilang araw!” Pasiring na wika ng aking kapatid.

“Oh, bakit? Ikaw ba ang buntis, Archi? Kapag talaga ikaw’ng bata ka makabuntis! Sinasabi ko sa’yo, Archibald!” Galit ni saad ni Mama.

Kahit na hindi ko sila nakikita, alam ko na na nanlilisik na ngayon ang mga mata ni Mama Kai sa tono palang ng boses niya.

“Mama naman, para naman po kayong walang bilib sa akin. Ako? Makakabuntis? Hindi ’yan mangyayari, ’ma! Promise!” si Archi naman.

Tumawag lang yata sila para marinig ko ang bangayan nila doon sa bahay.

“Mama? Daddy?” Pagkuha ko sa kanilang atensyon dahil mukhang nakakalimutan nila na nandirito pa ako sa linya. “A-ayos lang naman po ako. Wala naman pong nangyaring masama sa akin—”

“Ano? Anong walang nangyaring masama, Arth?” putol ni Mama sa akin.

“Ah, ano, ’ma. Ibig ko pong sabihin m-maayos naman po akong nakarating dito sa isla.” Kagat labi kong wika at napatingin sa aking maluwag, maaliwalas, at magandang silid. “Saka ang ganda po rito, ’Ma. G-gusto ko po rito. Maaliwalas po at w-walang disturbo.”

Rinig ko ang marahas na pagbuga ng hininga ni Mama sa kabilang linya.

“Mabuti naman kung ganoon. Tumawag ka rin sa amin Arth, para naman hindi kami mag-alala rito. Saka kumusta ang pagbubuntis mo? Wala ka bang kakaibang nararamdaman aside sa pagsusuka at cravings?”

Ngumuso ako.

“Ano lang, ’ma… lagi po akong naiinis,” lalo na kapag nakikita ko ang mukha ni Zyrho. “saka mainit lagi ulo ko.”

“Ay, natural lang ’yan, anak. Ganyan na ganyan ang Mama mo noon sa akin. Halos bugahan na ako ng apoy araw-araw!” Pagsingit naman ni Daddy.

Nagmana pala talaga ako kay Mama Kai?

“Sige na, anak. Mag-ingat ka d’yan at kumain ka sa tamang oras. Tumawag ka sa amin, ha.” ani Mama.

“Sige po, ’ma. Bye na po!”

“Bye, kuya! Chat mo naman sa akin kung may mga chix ba d’yan!”

Natawa na lang ako kay Archi at bago ko nga patayin ang tawag ay narinig ko pa ang daing ng aking kapatid. Nakatikim na naman ng kurot mula kay Mama!

---

Dumeretso ako sa kusina pagkatapos kong maligo at makapagbihis. Dinisplay ko lang din ang aking abukado roon sa aking silid dahil ayaw ko siyang galawin.

“Baby,” si Zyrho nang makita ako.

Tinaasan ko lang siya sa aking kilay. Konti na lang at masusubo ko na kay Zyrho itong kamay ko kaka ‘baby’ niya sa akin.

Pinaghila niya ako ng upuan at nawala naman ang ngiti sa aking labi nang makita ko ang plato sa aking harapan na may pagkain na.

“Ako ang naghain n’yan for you. It’s good and healthy foods para sa’yo.” Inuhan na ako ni Zyrho nang magtatanong na sana ako.

Pairap akong tumingin sa kanya.

Humaba ang labi ko at pabagsak na sumandal sa aking upuan. Mabibigat ang hiningang pinagkrus ko ang aking braso sa harap ng aking dibdib.

“Ayaw ko n’yan!” Nguso ko sa pagkain.

“What do you want?” tanong ni Zyrho.

“Gusto ko ng adobong baboy!” Iyon kasi ang isa sa fav kong ulam sa bahay.

Isang kumpas lang sa kamay ni Zyhro ay iniwan kami nung isang maid niya rito at pagkabalik no’n ay may dala na itong isang plato ng adobong baboy!

Takam na takam ako habang palalapit iyong maid sa akin.

“Pero mag-gulay ka rin, Arth and fruits too. Also, don’t forget your vitamins.” wika ni Zyrho.

Bagot ko itong binalingan.

“Oo na! Para namang ikaw ang buntis sa atin! Feeling mo talaga masyado!” anas ko naman.

Humingang malalim lang siya.

Nang ilapag ng maid ang adobo sa aking harapan kumuha ako ng isang piraso no’n at isusubo ko na sana ito nang biglang bumaliktad ang sikmura ko.

“Ugrgh!”

Nabitiwan ko ang adobo at napatakip sa aking bibig. Akala ko ay mawawala na ang pagkasuka ko nang aamoy ko ang adobo.

Napatayo ako at nagkandauga sa paghahanap ng banyo.

“Dito po, sir!” anang ng isang maid at naituro sa akin ang banyo.

“Arth! What’s wrong?” Si Zyrho na nakasunod sa akin.

Napaupo ako sa sahig ng banyo at niyakap ang toilet bowl at doon sumuka.

Kada dura ko ay sabay naman no’n ang pagtulo sa aking mga luha. Wala nang mailalabas pa ang t’yan ko pero nasusuka pa rin ako at patuloy lang ang laway ko sa kakaagos doon sa toilet bowl.

Hinahagod ni Zyrho ang likod ko at nakakatulong naman iyon kahit papaano.

Nilingon ko si Zyrho. “T-tubig magmumog ako.” Hapong saad ko sa kanya.

Tumango naman si Zyrho at pinunasan ang baba ko gamit ang tissue paper.

Sumandal ako sa kanya at umiyak.

“It’s okay, baby.” Alo niya pero hindi naman iyon nakakatulong sa akin. Mas lalo lang sumama ang pakiramdam ko dahil hindi ako makakakain ng adobo.

“Ang adobo ko!” Iyak ko.

Si Zyrho naman ay nagpupunas sa luha ko.

Nang dumating ang tubig ay nagmumog ako.

“You can still try some other foods you enjoy. Ano ba ang gusto mo?” aniya.

Umalis ako sa pagkakasandal ko sa kanya. Hinarap ko si Zyrho.

“Pero favorite ko iyon.” Iyak ko na naman.“

“It’s still your favorite. Pero pwede ka namang kumain ng iba.”

Ngumuso ako. Ang adobo ko!

“Pwede akong kumain ng iba?” ani ko.

Tumango naman si Zyrho.

“Anything, baby.”

“Talaga? Kahit anong gusto ko?”

“Yes, anything!”

“Gusto ko ng pizza,”

“Sure,” walang kagatol-gatol niyang saad.

“Gusto ko galing sa Italy ang pizza ko.”

Napakurap-kurap doon si Zyrho.

“Sa Italy? Pero baka hindi iyan aabot-”

“Akala ko kahit anong gusto ko?” Putol ko sa kanya.

“Yes, I will get your pizza sa Italy.”

Ngumiti ako.

“Saka gusto ko rin ng Gimbap!” Excited kong anang.

“Okay, may chef akong kayang gumawa ng Gimbap—”

“Gusto ko galing sa Korea, Zyrho.” Ngusong sabi ko.

A subtle smile graces his lips before he nods in agreement.

“Gimbap from Korea it is.” anito.

“Saka gusto ko ng lechon, Zyhro iyong isang buong lechon… sana.” ani ko.

“Lechon from Cebu?” tanong na niya.

Tumango-tango ako.

“Sa Carcar, Cebu, Zyrho.” sabi ko.

Inakay ako ni Zyrho patayo.

“Uunahin natin ang lechon mo from Carcar, Cebu, tapos ang Gimbap mo from Korea, and then ang pizza mo from Italy, okay?” saad ni Zyrho hang naglalakad kami tungo sa dining table. Hawak niya rin ang siko ko dahil nahihilo pa ako.

Tumango ako kay Zyrho.

“Pero kung… kung masyado na akong demanding. Pwede naman na huwag na lang, Zyhro.” Malungkot kong wika.

“No, I will get anything you want, Arth. It’s for you and our baby. Kaya kahit ano pa iyang gusto mo, we will get that, okay?” Malamyos nitong saad at humalik bigla sa aking noo bago pa ako naka-angal.

Tangina!!!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

~Merry Christmas, Engels! Sana nagustuhan ninyo ang update.

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 8

Chapter 8

Maximilian Arthur’s

POV

My eyes shone with so much bliss!

Nakalatag sa mahabang dining table ang lahat ng hiningi ko kaninang umaga kay Zyrho. Nasa center pa ang isang buong lechon ko at nasa tabi ko naman ang apat na layer na Gimbap na pinagpatong-patong.

Parang may pyesta dahil sa dami ng nakahain na pagkain sa mesa at ako lang ang nakaupo mag-isa.

Tiningnan ko ang mga maid na siyang nag-asikaso nito.

“Upo po kayo! Samahan n’yo po ako kumain.”

Pag-aaya ko sa kanila pero isang madiing iling ang kanilang binigay sa akin.

Binalingan ko naman si Seiven na nagniningning din ang mga mata na nakatutok sa handa sa mesa.

“Seiven halika!” Kinamay ko si Seiven at tinapik ko ang bakanteng upuan sa aking tabi. “Dito, tabi ka sa akin.”

Umiling din si Seiven at nanatiling nakatayo sa kanyang pwesto.

“Halika ka na! Samahan mo ako kumain! Ang lungkot kumain ng mag-isa sa mahabang mesa na ito!”

Nasanay kasi akong magkasabay kaming kumain pamilya. Minsan wala si Mama Kai at Daddy Priam pero kasama ko naman ang kapatid ko. Kaya hindi talaga ako kumakain ng mag-isa.

Hindi ko tuloy ma-imagine kung natuloy ako sa Isla Viste. Baka umiiyak ako habang kumakain mag-isa.

“Pasensya na, Sir Arth pero bawal po,” sabi ni Seiven kahit alam kong gusto rin niya kumain!

Gusto ko si Seiven kasi hindi siya plastic sa akin at nakikita ko sa kanya ang kapatid ko. Madali lang ding nakuha ni Seiven ang loob ko dahil kwela siya at maraming nakukwento. Kapag kasama ko siya hindi ako naho-homesick dahil sa mga funny niyang kwento kahit na pakiramdam ko hindi totoo ang mga kwento niya sa akin.

“Nakakawalang gana naman kayong ayain. Minsan lang ako mag-aya, eh. Saka ako lang dito mag-isa sa table.” Matamlay kong wika.

“Mapapagalitan kami, sir.”

Binalingan ko si Seiven na siyang sumagot sa akin.

“Mapapagalitan nino?”

“K-kay Boss po,” sagot ni Seiven sa akin.

I casually waved my hand, dismissing the matter with nonchalant ease.

“Ako na ang bahala kay Zyrho. Halika ka na.” Muling aya ko kay Seiven.

Problemado itong napakamot sa kanyang batok.

“Naku, sir… basta sinabihan ko na kayo na mapapagalitan tayo ni Boss dito.” ani Seiven pero hinila na niya ang upuan sa tabi ko. “Tamang-tama rin naman kasi ang pag-aya mo sir Arth. Hindi pa ako kumakain ng hapunan!”

Ngumiti na lang ako at naghain ng pagkain sa kanya.

“Ikaw na kumuha ng ulam na gusto mo!” Ngiting wika ko kay Seiven.

“Ay, walang problema sa akin iyan, sir!”

Malaki pa rin ang ngiti ko kay Seiven habang kumukuha siya ng balat ng lechon nang biglang may tumikhim sa aming likuran!

Natigil sa ere ang kamay ni Seiven na kukuha na sana ng lechon.

Parang robot na lumingon si Seiven at doon namin natagpuan si Zyrho bitbit ang mga pizza boxes sa kanyang magkabilang kamay.

Akala ko matatagalan siya sa Italy? Akala ko aabutin siya ng bukas doon? Bakit nandirito na siya ngayon?

Zyrho’s eyes fixed on Seiven with an ominous intensity, his gaze shrouded in darkness.

“B-boss!” si Seiven at mabilis na tumabi. Dinilaan pa ni Seiven ang daliri niya.

Humulma ang panga ni Zyrho at bumaling sa akin. Muli itong humakbang tungo sa akin.

“Here’s your pizza, Arth.”

Nilapag iyon ni Zyrho sa mesa at walang imik na tumalikod.

Napatayo ako.

Anong pag-aarte itong ginagawa niya? Why is he acting cold towards me? Why? Is he regretting ba sa mga ginawa niya for me?

“Aalis ka na naman?”

Dahil sa tanong ko napatigil ito sa paglalakad palalayo sa akin.

“Kumain ka na, Arth. I know na kanina mo pa hinihintay ang foods mo.”

“Aalis ka ba!?” Galit ko nang sigaw.

Ramdam ko ang pagtaas ng tensyon sa pagitan namin ni Zyrho. Pati ang mga maids at si Seiven na siyang saksi namin ni Zyrho ngayon, ramdam ko ang pagpipigil hininga nila sa aming sitwasyon ni Zyrho.

Kita ko ang pagtaas-baba ng kanyang balikat bago sumagot, “I will not leave sa sala lang ako, hihintayin kita.”

Iyon naman pala, hindi naman pala siya aalis.

“Edi, samahan mo akong kumain.”

“No, Arth-”

“Itatapon ko lahat ng ito! Itatapon ko sila lahat kapag hindi mo ako sinamahan!” Banta ko rito.

Umikot si Zyrho, yumuko siya saglit bago tumingin sa akin at ngumiti.

“Fine, we will eat together.”

Nilipat ni Zyhro ang plato ni Seiven sa kabila at inakupa ang pwesto kanina ni Seiven sa tabi ko.

I know I hate being with Zyrho, but I just can’t give him the cold shoulder after getting all that I wanted.

My head heated up when he turned down my invitation earlier.

Binulungan ko si Zyrho na pasabayin sa amin ang mga maids.

“Are you sure? Akala ko ayaw mo?” aniya.

“Anong ayaw ko? Mga bodyguards o securities lang ang ayaw ko pero gusto ko may kasabay kumain!” Banas kong wika kay Zyrho.

Napatango naman ito, tila may napagtanto. At isang mando niya lang ay nagsiupuan na rin ang mga tauhan niya.

“Akin ang mga balat!” Pahayag ko, pagtutukoy sa balat ng lechon.

Wala naman akong nakuhang mga angal doon.

Binuksan ko rin ang mga pizza na dala ni Zyrho at isa-isa kong binigyan ang lahat ng maids no’n.

I sense Zyrho’s intense gaze fixed upon me, habang nililibot ko ang buong mesa pero hindi na ito nagsalita.

Matapos iyon ay umupo na rin ako sa aking pwesto at napangiti nang may tatlo pang box para sa akin.

Ganado akong kumain nang makita kong masayang kumakain ang mga kasama ko sa mesa. Natawa pa ako kay Seiven dahil lakas niya kumain!

Susubo na sana ako ng panibagong malutong na balat ng lechon nang mapansin ko si Zyrho sa aking tabi na hindi masyadong ginagalaw ang pagkain.

“Ayaw mong kumain?” mahinang tanong ko rito.

Lumingon kaagad si Zyrho sa akin at ’di nakatakas sa mga mata ko pilit niyang pagsigla sa kanyang mga mata. Pagod siya at inaantok.

The conscience leisurely eats at my system when I see Zyrho’s face. His orbs are red, and weariness is imprinted there.

“If… if you are tired, you can now rest.”

He shook his head. “No, I will wait until you finish your food.”

“Hindi ka ba gutom?”

“I’m fine, baby..” anito.

Usually, kapag tinatawag niya akong baby ay nabubugahan ko ito ng maanghang na salita o nasisigawan. Kaso ngayon hindi ko ito magawa dahil pati boses nito ay halatang pagod.

Of course, Arth!, Ikaw ba naman magtravel from Cebu to Korea and then go back in the Philippines and then travel to Italy. It was a good thing that he has his own plane.

Sumama ang mukha ko. Ni hindi man lang niya sinagot ang tanong ko kung gutom ba siya.

Hence, despite my reluctance, I find myself compelled to select one of my meticulously crafted and delicious Gimbap at sinubo ko iyon sa kanya.

“I-ito, oh,” ani ko at inilapit ko sa kanyang bibig ang aking kamay na may dalang Gimbap.

He fixed his gaze solely on my outstretched hand, offering no other response.

“Naghugas ako ng kamay ko!”

A subtle smile graced his lips, slipping free before he spoke.

“Thanks, baby.”

Sinamaan ko lang ito ng tingin. Pasalamat ang feelingerong ito na hindi ako gumagamit ng chopsticks dahil baka na tusok ko na ito sa lalamunan niya.

Tila namimihasa naman si Zyrho sa akin at nagpapasubo na siya.

“Ahh,” anito sabay buka sa kanyang bibig. At kahit na nais ko na itong batukan hindi ko na lang ginawa. Iniisip ko na lang na pambawi ko ito sa kanyang ginastos sa akin.

Kumakain ako pero sinusubuan ko rin si Zyrho dahil nag-iinarte ang timawa! Ang sarap hampasin sa batok gamit ang hita no’ng lechon!

“That’s enough, Arth. Masyado nang malalim ang gabi at marami ka na ring nakain.” Awat ni Zyrho sa akin.

Napatingin ako sa kasama naming kumain at doon ko lang nakita na ako at si Zyrho na lang ang naiwan sa mesa. Si Seiven ay napapahimas na rin sa kanyang tiyan sa isang tabi.

Kain lang ako nang kain pero parang ’di naman ako nabubusog. Normal pa ba ito?

“Marami pa ang tirang pagkain.” Nginuso ko ang mga pagkain sa mesa.

“You can have them tomorrow.”

“Papaano kung iba na namam gusto ko bukas?”

“No problem. We’ll get you what you want.”

“Talaga?”

“Yes-”

“Kuya! Nagpapayesta ka pala rito hindi mo naman kami inimbitahan…”

Sabay kaming napabaling ni Zyrho sa bagong dating na lalaki na unti-unting humina ang boses.

Napatitig ako rito at napagtanto kong kamukha sila ni Zyrho pero ito ay parang malambot at katamtaman lang ang laki ng katawan.

“Zen?” Napatayo si Zyrho. “What are you doing here?”

Nakatitig lang ako sa kanila.

“Who are you?” anang no’ng Zen sa akin.

Tumayo ako.

“Zen let’s talk sa labas.” si Zyrho na pilit hinihila ang Zen.

Tumaas ang isang kilay noong Zen at tiningnan ako mula ulo hanggang sa aking paa. He scrutinized me thoroughly, examining every detail from head to toe.

“Zen,”

“Your boyfriend, kuya?”

“Hindi!” sagot ko bago makapagsalita si Zyrho.

Anong boyfriend? I don’t do that shit!

“Why are you here?” Zyrho emphatically asked Zen.

He sassy, iyong Zen.

“I just heard na pumunta kang Cebu to buy lechon, akala ko kung ano ang occasion at bumili ka. That’s why pumunta ako rito. Makikikain sana.”

“At ano iyang dala mo?” Tukoy ni Zyrho sa dalang Tupperware ni Zen.

Itinaas iyon ni Zen at binuksan.

“Charan! It’s adowbow! Nagluto si Papadad kanina at naisip kong dalhan ka!”

Napatakip ako sa aking bibig nang bumaliktad na naman ang aking sikmura.

“Blargh-” Tumakbo na ako tungo sa banyo at doon dinuwal ang mga kinain.

Hindi ko namalayan ang pagdalo ni Zyrho sa akin, basta narinig ko na lang siyang magmumura sa aking likuran habang hinahaplos ako ro’n.

---

Naka-de kuatro si Zen sa harapan namin ni Zyrho. Magkatabi naman kami ni Zyrho sa tapat na sofa ni Zen dito sa sala. Naka-suporta rin ang isang braso ni Zyrho sa likod ko dahil hinang-hina ako sa kakaduwal ko kanina.

“So, sinong mag-iexplain ng nangyari sa akin?” anas ni Zen habang kinakain ang tira kong pizza from Italy.

“Zen just go home…”

“And I’ll tell Dad and Papadad about this?”

“Zen,”

“Tell me, Kuya, is he pregnant with your child?” Daretsong tanong nito sa amin ni Zyrho.

Zyrho clicked his tongue, “Yes, Zen. He is pregnant with my child. So please go home.”

“I will go home in one condition, Kuya.”

Hindi umimik si Zyrho kung kaya’t nagpatuloy si Zen.

“You will tell this matter to Papadad and Daddy. God! You are about to have your first born tapos nililihim mo sa kanila. Akala ko ba walang maglilihim sa pamilyang ito, Kuya Zy?”

Pagkatapos itong banggitin ni Zen at inilapag niya ang nakagatan na niyang pizza sa center table.

“Zhu knows.”

“What? Alam ni Zhu? Bakit sa akin nilihim mo?”

Mas piniling manahimik ni Zyrho.

Tumayo si Zen.

“Fine, I’ll go home na but remember what I said, Kuya.”

Tumayo si Zyrho at niyakap iyong Zen.

“Take care magpahatid ka sa tauhan ko. And yes, pag-iisipan ko ang sinabi mo.”

Tumingin ako sa kanila. Nang tumingin sa akin si Zen ay ngumiti ito ng maliit sa akin bago bumuntong hininga at lumabas.

---

Hinatid ako ni Zyrho sa aking kwarto at dinalhan niya ako ng gatas. ’Di ko magawang magalit sa kanya nang sinabi niya kay Zen na buntis ako sa anak ko- namin, dahil sa pagod ko at pagkahilo.

Inayos niya ang kumot sa paa ko.

“Here,” inabot niya sa akin ang baso ng gatas. “I’m sorry about earlier.”

Hindi ako nagsalita.

“He’s Zenver, kapatid ko siya.”

“Malambot na version mo?”

Umiling siya.

“Triplets kami, ang isa si Zhuri.” sabi niya kahit hindi ko naman tinatanong.

My eyes widen in a fraction. Triplets? Jusko, ang dami naman nila! Grabe pala ang ama nila kung ganoon?

Sa una palang we have already made it clear between us that there’s no prying into each other’s personal lives. However, what is happening now does not align with what we discussed. Hindi na nasusunod ang mga pinag-uusapan namin.

Even I, sometimes, forget that I hate Zyrho and am angry with him. At times, I get swayed by his unpredictable actions, and I don’t like it. The next thing Zyrho said leaves me stunned.

“About what Zen said earlier… is it okay with you kung ipapakilala kita sa mga magulang ko?”

“A-anong ipakilala, Zyrho? Wala ’yan sa kontrata.” I warned him.

His cheekbone defined.

“Right… sorry. Sige na, ubusin mo na ang gatas. Ibaba ko ’yan pagkatapos mo.” aniya at tumalikod sa akin.

Itinuko niya ang siko sa kanyang magkabilang tuhod na nakabuka at napayuko.

Hindi ko siya pinansin at ininom ng dahan-dahan ang gatas.

“T-tapos na.”

Tahimik niyang kinuha ang baso sa akin.

“Akin na,” anito nang hindi ko bitiwan ang baso.

“Is it necessary na makilala ako ng mga magulang mo?”

Yumakap ang kamay nito sa kamay kong nakahawak sa baso.

“Ngayong alam na ni Zen, malabong hindi ito malaman ng mga magulang ko. Kaya gusto ko na lang na unahan sila. You are carrying their soon-to-be first grandchild. I don’t want them to fret about that and those.”

I don’t like it. I don’t like his idea, and I don’t understand why it’s a big deal that I am carrying his child.

“Fine, papayag na ako.”

“No. Kung hindi ka komportable, I can explain it to them. No need to pressure yourself, baby.”

Susupuhin ko na sana ito sa kanyang sinabi pero mas pinili ko na lang manahimik.

“Fine, thank you for understanding, baby.”

Sinamaan ko ng tingin.

“Sige na matutulog na ako.” Pagtataboy ko sa kanya.

And once again, my defenses faltered, failing to apprehend Zyrho’s gesture as he tenderly kissed my forehead.

Nang makaalis si Zyrho ay inis akong napasabunot sa aking buhok. Shit! Shit! Shit!

---

Lumipas ang ilang araw bago kami napapunta ni Zyrho sa bahay ng kanilang magulang- ang bahay nilang pamilya. Dahil gusto niya kompleto raw ang pamilya niya kapag pumunta kami. Buti na-inform ako na may bahay at lupa na pala silang magkakapatid.

Sunday morning at dumating na kami ni Zyrho sa bahay ng kanyang magulang. Aminado akong malaki ang bahay ni Zyrho pero mas nalula lang ako sa laki ng bahay nilang pamilya! Parang palasyo sa laki at sa laki ng bakuran!

As we stepped inside the house, two women and three boys in their twenties welcomed us, and I was taken aback. Si Zen lang kilala ko doon.

My knees trembled as I witnessed two middle-aged men gracefully descending the long staircase. Ang isa ay may malaking pangangatawan habang ang isa naman ay hindi.

The huge man gazed at his companion with evident admiration, his eyes reflecting a gentle and tender focus on the person beside him. At nang dumapo ang mga mata nang malaking lalaki sa akin at kinilabutan ako. Nakita ko na ang mga tingin na iyon minsan kay Zyrho.

Napayakap ako sa braso ni Zyrho. Ano itong napasukan ko?

“Papadad, Daddy, this is Arth. Arth, this is my Papadad, my daddy, and my siblings.” Ngiting pagpapakilala ni Zyrho sa akin sa kanyang pamilya.

I nearly fainted right there on the ground!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

• 250 votes and i’ll be dropping chap9

CHAPTER 9

Chapter 9

Maximilian Arthur’s POV

“Uwi na tayo, Zyrho!” Mahina ngunit madiin kong saad kay Zyrho sabay hila sa laylayan ng kanyang long sleeves. Wala akong pakialam kong magusot man ang planstadong suot niya.

Nanginginig na ako rito sa tabi niya at kung hindi lang nakahawak ang dalawang kamay ko sa braso niya ay baka bumigay na ang tuhod ko.

Actually, malakas naman ang loob ko nang papunta kami ni Zyrho rito. Ni hindi ako nakaramdam ng kahit na anong kaba sa byahe namin at full confidence ako kaso nang makita ko ang pamilya niya ay umurong ang lahat ng lakas ng loob ko.

His family gives off different auras. May nakangiti naman pero iyong ngiti na parang may pagdududa sa likod no’n. Tapos iyong isang babae pa sobrang sama ng tingin sa akin! Mabuti pa iyong isang babae kasi nakangiti siya… at mukhang totoo naman iyon kahit papaano.

The men just stared at me as if I were some sort of display beside Zyrho. I don’t know if I’m just paranoid, nervous, or anxious. O baka lahat nararamdaman ko.

Sinsiksik ko ang katawan ko sa likod niya.

“Arth,”

“Ayaw ko na rito.” Nanginginig labing anang ko.

“Don’t worry, nandito ako, okay? My family won’t hurt you; I promise!”

Gusto kong magwala. Gusto kong mag-inarte at supalpalin si Zyrho pero naalala kong nasa puder ako ng pamilya niya! Ang lalaking mga tao pa naman ng mga pamilya niya! Baka hindi na ako makauwi nito na buo ang mga buto kapag inaano ko itong feelingerong si Zyrho!

Lumabi ako at hinigpitan ang pagkakakapit ko sa braso ni Zyrho.

In the first place, I cannot blame Zyrho sa sitwasyon ko ngayon. He asked me nicely about this matter, and I agreed. He didn’t pressure me; I obliged and agreed of my own free will, yet I’m feeling fretful right now! Siguro iniisip na nitong si Zyrho na isip bata ako, na wala akong isang salita. Puro lang ako arte at demand ng ganon at ganyan!

Ewan ko rin ba kung bakit dumeretso kami ni Zyrho sa meet the parents na ito when in fact were just strangers! Nabuntis niya lang ako!

“Hi!”

My heart leaped and almost enveloped my arms around Zyrho., thankfully naalala ko na hindi ayaw ko pala sa lalaking ito.

Zyrho’s arms snaked around my frame effortlessly.

“Papadad,” ani Zyrho.

“Your lover, Zy?” Maharang tanong no’ng Papadad ni Zyrho.

Bigla tuloy akong na-insecure, ang bait niya pakinggan magsalita. Ang gentle, ang kalma, parang hindi siya nakakabasag baso kung magsalita. Hindi lang din boses niya ang mabait pati mukha niya ang bait tingnan at ang ganda! I mean, he’s a very, very beautiful man! No wonder, ang gaganda ng mga anak niya.

But what he said irks me. I wanted to protest, correct him, and answer him, but I cannot bring myself to speak. There are too many words running around my head, yet I couldn’t find the right word to say. Ikaw ba naman humarap sa pamilya ng taong kakakilala mo lang tapos mapaka-pormal magsalita. Ewan ko na lang talaga!

“No, papadad.”

Nakahinga ako ng maluwag sa sagot ni Zyrho sa kanyang Papadad.

Napakurap-kurap ang Papadad ni Zyrho but he didn’t say any word. Ngumiti lang siya sa akin.

He sighed.

“Hi! I’m Cassidy Maranzano, Zyhro’s Papadad.” Pagpapakilala nito sa akin at inilahad niya ang kanyang kamay.

“K-kayo po ang… nagluwal kay Zyrho? Ay sorry po!” Bawi ko rin naman kaagad sa sinabi ko! Muntik ko nang matampal ang bibig dahil ’di na talaga nag-iisip kung ano ang sasabihin. Nasanay kasi!

Ngumiti siya.

“Hmm, ako ang nagluwal sa kanya at sa mga kapatid niya. I’m a bearer.”

Nagpipigil ako sa pagngiti pero alam kong hindi matatakpan ang saya ng aking mata dahil sa sinabi ni Cassidy. Teka, Cassidy ba itatawag ko sa kanya? Hindi ba masyadong rude iyon?

“Arth po.” ani ko at inabot ko ang kamay nito.

“Just call me Tita Cass if you’re comfortable with that, or you can call me Papadad too.”

Umiling na ako. God! Sino ba ako para maki-papadad sa kanya? Sapat na sa akin ang Tita Cass! Ang expensive pakinggan!

“S-sige po, Tita Cass.”

Tumingala ako kay Zyrho at kita ko ang malaking ngiti sa mga labi niya. Tumingin siya sa akin at napangiti na rin ako. Kaso kaagad kong binawi ang ngiti dahil baka kung ano na ang isipin ng feelingerong ito.

“Love, halika!”

Hinila ni Tita Cass iyong kasama niyang lalaki kanina pababa. God! Napapa-sign of the cross ako rito dahil sa madilim na awra ng lalaki!

“Arth, ito ang asawa ko si Tyson.” Nakangiting tiningala ni Tita Cass ang lalaki, ang lalaki naman ay ngumiti kay Tita Cass na parang ang bait nito.

“Hello Arth, nice to finally meet you! You can also call me Tito Tyson if you’re comfortable.” anito.

Umawang ang labi ko. Masyado lang siguro akong judger dahil mukhang mabait naman si Tyson, I mean si Tito Tyson. Sadyang may mabigat na awra lang talaga akong nararamdaman sa kanya at parang mapanganib din siyang tao.

Hanggang sa isa-isa nang pinakilala ni Tita Cass ang kanyang mga anak. Si Zhuri, Zenver or Zen, si Ehann, Esther, at Evren.

Isa lang masasabi ko kina Tita Cass at Tito Tyson ang sipag nila para magkaroon ng anim na anak! Ni hindi nakakalahati sina Mama Kai at Daddy Priam sa kanila! Tsk! Hindi naman siguro tamad sila Daddy, sadyang masisipag lang siguro sila Tito Tyson! At saka, hindi na rin lugi ang ang gaganda at gugwapo ng mga anak nila pwera na lang sa isa na kinakapitan ko.

“Nasabi ni Zyrho na sensitive ka raw sa adobo kaya hindi ako naghanda no’n. Ito, kumakain ka ba nito?” si Tita Cass na inaasikaso ako na parang anak niya.

Tumango lang ako kay Tita nang kanyang ipakita sa akin ang bulalo.

Asikasong-asikaso rin ni Tita Cass ang lahat ng anak niya at pati asawa niya.

“Thanks, love.” si Tito Tyson nang matapos si Tita Cass sa paghain ng pagkain para sa kanya.

Tila normal na lang sa kanila na makita ang kanilang mga magulang na naglalambingan at naghahalikan sa harapan nila.

Naku, kung si Daddy Priam lang ito baka nabatukan na ito ni Mama Kai.

Ngumuso ako. Ibang-iba ang love language nina Tita Cass sa mga parents ko pero pareho lang naman na mahal na mahal nila ang mga asawa nila.

“You want anything, baby?” Zyrho whispered.

Tiningnan ko ang isang hiwa ng mais na natitira sa bowl. Ituturo ko na sana ito kay Zyrho nang makuha na ito ni Zhuri.

Napalabi lang ako at umiling kay Zyrho kahit ang totoo naiiyak na ako. Naku ayaw kong magkalat dito!

Pumirmi ka, Arth!

“You want boiled corn?”

Naisatinig iyon ni Zyrho kaya napatingin ako kay Zhuri.

Umiling ako kahit gustong-gusto ko iyong mais.

Ewan ko ba kung praning lang ba ako o ano pero tingin ko galit si Zhuri sa akin o baka hindi niya lang ako gusto.

“Here, take this.” si Zhuri at inabot ang mais.

Tinanggap din naman iyon ni Zyrho.

“S-salamat.” Mahinang usal ko.

Tumango lang si Zhuri at walang naging reaksyon.

Tumikhim si Tita Cass at lahat ng mga anak nito ay napatingin sa kanya.

Parang may kung anong pinaparating ang mga titig ni Tita Cass sa kanyang mga anak. Pagkuwan ay ngumiti naman si Tita.

“Sige na, ituloy niyo lang ang kain ninyo. Ikaw love may gusto ka pa?”

Tito Tyson shook his head sweetly at Tita Cass.

Bumalik na rin ako sa aking pagkain at saka kinamay ko na iyong mais na bigay ni Zhuri.

“Kumain ka na rin,” anang ko kay Zyrho nang nakamasid lang siya habang ako’y kumakain. Parang timang kasing nakatingin sa akin, baka akalain ng pamilya niya na inaalila ko itong feelingerong anak nila! Mahirap na at mukhang matatapang pa naman ang dugo ng mga ’to!

“Hmm,” aniya.

Pagkatapos naming kumain ay iniwan ako ni Zyrho mag-isa sa hapag kasama ang mga kapatid niya.

Kinausap kasi ito nina Tita Cass at Tito Tyson ng sila lang. Syempre sino naman ako na pumalag? Eh, binuntis lang naman ako ng anak nila?

“Where did you first meet Kuya Zy, Kuya Arth?” si Esther na siyang bumasag sa aming katahimikan sa hapag.

Nagd-dessert na kami.

“S-sa bar,” anang ko, not even sure.

“Oh,” sambit ni Esther.

“How many months or years na kayong magkakilala ni Kuya?”

Pagkakataong iyon ay si Evren naman ang nagtanong sa akin.

Hindi ako makasagot doon. Pupwede bang sabihin ko sa kanila na kinidnap ako ng kuya nila tapos doon ko lang ito nakilala? Pero ampangit naman pakinggan ng ganoon!

“Hay naku! Mabuti pa, Arth sumama ka sa akin. May ipapakita ako sa’yo.” si Zenver sabay tayo.

“H-huh?” ani ko.

Naging maamong tupa ako sa harapan ng mga Maranzano’ng ito! Hindi ako nakakapag-alaska sa harapan nila.

“Halika,” kinamay ako ni Zen at para makaiwas sa interrogations ay sumama ako kay Zen.

Magalang akong ngumiti sa mga kapatid ni Zyrho at sumunod kay Zen. Pumasok kami sa bahay nila at umakyat sa ikalawang palapag. God! Ang laki talaga ng bahay nila!

“Pasensyahan mo na ang mga kapatid namin, Arth. Curious lang kasi sila dahil first time na may ipinakilala si Kuya Zy sa amin na ‘you know’.” Makahulugang ani ni Zen nang makarating kami sa isang pintuan.

Hindi naman pala masungit itong si Zen. Mukhang magkakasundo kami.

“Okay lang, Zen. S-salamat.”

Nilingon niya ako at ngumiti.

“Hindi lang kasi siguro kami sanay na may iba nang inaasikaso si Kuya maliban sa amin. Sanay kasi kami na kami lang sa buhay niya. Hindi lang siguro kami nakapaghanda sa lahat. Huwag mo sanang mamasamain.”

Tumango ako kay Zen.

“Don’t worry, Zen. Hindi ko naman kukunin ang feelingerong— ibig kong sabihin, si Zyrho; hindi ko naman siya kukunin sa inyo.”

Malimit na ngumiti si Zen. Humingang malalim ito.

“Oo nga pala, dinala kita rito dahil ipakita ko sa’yo ang mga collections ko. Hehehe! Guess what kung ano ang mga collections ko!” Zen cheekily stated.

“Mga damit?”

Umiling si Zen.

“Sapatos?” Hula ko naman.

Umiling muli ito.

“Bags?”

“No! Ano ka ba naman! Tara na nga!” anito sabay bukas sa pintuan.

Laglag ang panga ko nang makita ang kulay rosas na kwarto na puno sa sinasabi ni Zen na collections niya!

Oh my god! Mga Barbie dolls ang collections niya! Halos sumakit ang mga mata ko sa kulay ng kwarto na ’to.

“Ang dami!” untag ko at pumasok kaming dalawa.

Iba’t ibang klaseng Barbie dolls at human-sized Barbies.

“Ang ganda ng collections ko, right?”

Tumango lang ako rito at naglakad upang tingnan ang mga ito. Kaso ang nakakuha ng atensyon ay iyong mga display na mga baril na kulay pink din.

“Totoo ba ang mga iyan?” Turo ko sa mga baril.

“Ah, ahahaha! H-hindi naman… ano… ahm toy guns lang din?” si Zen na mukhang ’di sigurado sa sinabi niya.

Napatango lang ako at ’di na nagtanong pa. Hanggang sa makita ko mng nag-iisang lalaking collection nito.

“Sino ito?” Hinawakan ko iyong lalaking doll human-sized din.

“Oh, this is my love, Ken.”

Napa-o naman ako.

Lumabas kami ni Zen sa kwarto pero naiwan ang mata ko kay Ken. Parang gusto ko rin no’n.

Pagkababa namin ni Zen ay sinalubong ako ni Tita Cass at Tito Tyson.

“Arth pagpasensyahan mo na ang mga anak ko, huh? Hindi lang talaga sila sanay na may ibang dinadalang tao si Zyrho dito sa bahay namin.”

Pinisil ni Tita Cass ang kamay ko.

“Ah, okay lang po. Hindi ko naman po iyon iniisip.”

“Basta welcome kayong bumalik-balik dito, Arth.” ani naman ni Tito Tyson.

Ngumiti ako.

“Salamat po.”

“Arth kung anuman ang meron o namamagitan sa inyo ni Zyrho ngayon…  sana, sana hindi no’n maapektuhan ang pakikitungo mo sa amin, ha? Saka mag-iingat ka at kung may kailangan ka tumawag ka lang dito sa amin. Alam ko ang hirap ng pagbubuntis, Arth. Alam ko kung gaano kahirap mabuntis ang mga bearer kaya sa abot ng makakaya ko, tutulong ako sa inyo ni Zyrho, hmm?” Masinsin na wika ni Tita Cass.

Napalabi ako, nakaramdam ako ng kung anong kahungkagan dahil sa sinabi ni Tita Cass. Ang totoo rin kasi ay hanggang ngayon may takot pa rin sa loob ko kahit na nandyan na si Zyrho sa tabi ko. Iniisip ko palang kasi ang mga sumusunod na araw ay kinakabahan na ako. Dala man ito ng pagbubuntis o ano pero masaya ako na malalapitan ko rin si Tita Cass aside kay Mama Kai.

Kinabig ako ni Tita Cass at niyakap. Yumakap din ako sa kanya.

“Salamat po, Tita Cass.”

“Walang anuman, Arth. Kagaya ng sinabi ng asawa ko, welcome na welcome ka rito sa amin.”

I found complacency in Tita Cass’s arms; I felt his love in his embrace.

Akay ako ni Zyrho nang palalabas na kami ng bahay nila nang maalala ko ng isang bagay. Hinayaan ko na lang ito ng humawak sa akin dahil nasa lungga ako ng pamilya niya.

“Zyrho may… nais sana ako.” ani ko.

Tumigil naman kami sa paglalakad.

“What is it, baby?”

“’Di ba umakyat kami ni Zen kanina sa taas?” Panimula ko, tumango naman siya. “At may nakita ako ro’n.”

“And?”

“Zyrho gusto ko no’ng Ken ni Zenver. Iyong human-sized na lalaki na doll.”

His lips formed into a thin line.

“Baby, Zen’s collections are all limited edition; some of those are customized, especially for him. And I think what you are talking about was the doll Dad won in an auction in the US. Nag-iisa lang iyon.” Paliwanag niya sa akin.

“Hihiramin lang naman pansamantala.” Ngusong wika ko.

Ewan ko rin ba kung bakit ganito. Hindi naman ako mahilig sa ganoon even before pero nang makita ko iyong Ken parang gusto ko na lang iyong bitbitin kanina.

“I will talk to Zen, okay? Wait for me in the car,” Zyrho said, pressing my hand before turning on his heels and heading back to their house.

Ngumiti ako at tumalikod. Kaso laking gulat ko nang bumungad sa akin si Zhuri. Triplets sila ni Zyrho at Zen at ’di naglalayo ang mga hitsura nila sa isa’t isa.

“Z-zhuri,”

“How are you? Hindi ba mahirap ang pagbubuntis mo?” tanong habang nakatingin sa aking tiyan.

Wala sa sariling lumipad ang kamay ko sa aking tiyan. Hindi ako makatingin sa kanya ng daretso dahil ang tapang ng mga tingin ni Zhuri sa akin. The way she asks those questions seems forceful.

“I’m sorry if I made you feel uncomfortable the whole time.”

Naiangat ko ang aking tingin sa kanya. She sounded genuine, yet her face gives off different vibes.

“I’ll be honest with you, Arth. I didn’t see the whole thing coming,” she put her hands inside the pocket of her jumpsuit. “I didn’t know that Kuya Zy would actually bring you here and introduce you to our family. Kuya Zy is serious with you, Arth, and I don’t want you to become his weakness, so be strong, please. I don’t care whatever your attitudes are, just be strong if you want to be on my brother’s side.” She said and gave me a little smile.

Zhuri squeezes my shoulder before she goes off to her motorcycle and drives away.

Even though Zhuri is already out of my vision, her words are still floundering around my head. I didn’t catch what she meant, but I cannot take her words out of my head. It feels like a warning.

I sighed as I felt my heart constrict, succumbing to some force that tightened the air inside my chest.

I was about to take a step towards Zyrho’s car when I heard a scream coming from inside the house!

“Ken!!! Oh my god! My Ken!!!”

“Daddy, si Ken!”

Parang namatayan si Zen kung makasigaw! Nang lumingon ako ay doon ko nakita na bitbit na ng tauhan ni Zyrho si Ken palabas at si Zen naman ay yakap-yakap ni Tito Tyson, parang inaalo.

I jogged towards Zen.

“Zen,”

Umahon siya mula sa pagkakasobsob sa dibdib ni Tito Tyson. Luhaan ito.

“Hihiramin ko lang si Ken sa’yo, Zen. I will bring him back to you as soon as possible.” Pampalubag loob ko kay Zen.

Zen pouted.

“Dadalawin ko si Ken sa inyo. I will miss him!”

Tinanguan ko si Zen.

Hanggang sa pag-alis namin ni Zyrho ay naiwan ang mata ko kay Zen. Feeling ko parang prinsesa ang treatment nina Tita Cass at Tito Tyson kay Zen. Na-guilty tuloy ako kung bakit pinilit ko pa si Zyrho.

Needless to say, pagdating sa bahay ni Zyrho sa sala ko lang din pinalagay si Ken. Ayaw ko rin naman na sa kwarto ko ito.

Everytime I went down the stairs nakikita ko si Ken at gumagaan ang pakiramdam ko. Hindi ko rin ito nakakalimutang batian ng ‘good morning’.

“Hello sir Arth!” Ang puno sa energy na bati ni Seiven sa akin isang araw nang bumaba ako for lunch!

“Lunch ka na, Sir?” Tumango ako kay Seiven. “Saan mo gusto kumain, sir? Doon sa garden? Sa may poolside? Sa dining area?”

Alam na alam na ni Seiven ang ugali ko.

“Sa garden na lang.” anas ko.

Yumuko si Seiven at nauna na upang ihanda ang table sa garden. Ngiting-ngiti ako habang patungo sa garden pero natigilan ako nang makita ko si Zyrho na may kausap na babae sa tabi lang ng garden. Hindi ko kilala ang babae at sa dalawang linggo ko rito sa bahay ni Zyrho, first time kong makita ang babaeng ito.

Tumatawa ang babae at may pa hampas-hampas pa sa balikat ni Zyrho. And that doesn’t sit well with my system. When I looked at Zyrho, he was also all smiles while talking to the woman in red heels!

“Sir, ready na ang table.” Ngiting ani ni Seiven sa akin kaso bigla akong nawalan ng gana kumain. Tila may dumaang mapait sa aking bibig.

“H-hindi pa pala ako gutom, Seiven. Pakiligpit ang mga pagkain at ang table.” ani ko sabay talikod dala ang hindi ko maintindihan na paggipit ng damdamin ko.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

• 300 votes and i’ll be dropping chap10

CHAPTER 10

Chapter 10

Maximilian Arthur’s POV

Mabibigat ang hakbang ko tungo sa kama, umakyat ako sa malaki kong kama at umupo bago sumandal sa headboard at humalukipkip. Napag-isip isip ko ang aking ginawa kanina. Tsk! That was too childish! Why did I walk out? Why did I walk away when I saw them there?

I hugged a pillow and buried my face in it. Should I go back? Nah! I already lost my appetite!

I don’t know! Even I, myself, don’t understand why I acted that way earlier. What does it matter to me if Zyrho was talking to that woman? What does it matter to me if he’s happily conversing or talking to someone animatedly? Like I care?!

I clutched my heart. Why do I feel like there’s an inexplicable pit in there? This feeling… is so foreign to me. I didn’t feel this way before until now. A sense of something missing, something wrong, something going on inside my chest that I couldn’t fathom at all.

The image of Zyrho jubilantly chatting with someone makes me feel bitter. I taste the bitterness under my tongue just thinking of him comfortably talking to anyone. Hindi ko namalayan ang paghigpit ng mga braso ko sa pagkakayakap ko sa unan. My knuckles were already red due to too much pressure.

I shook my head rigorously to shoo away the thoughts coming in and out of my mind. As much as I don’t want to entertain them, they’re too much to resist. They willfully invaded my mind without my knowing, and I hate it.

“Arth?”

Muntik na akong mapa-tumbling nang marinig ko ang boses ni Zyrho sa labas ng aking pintuan. Natataranta akong humiga at pinikit ang mga mata. Nagwawala ang puso ko sa sobrang gulat at idagdag pasang aking kaba.

Anong ginagawa ni Zyrho dito? Tapos na ba siyang makipag-usap doon sa babae? Umalis na ba ang babae?

Mas humarantado ang hataw ng puso ko nang marinig ko ang pagbukas at pagsara ng aking pintuan. I almost forgot how to breathe as Zyrho’s footsteps got closer.

I tightly closed my eyes. My hands, under the thick covers, were already clutching the bedsheets firmly as Zyrho’s footsteps got closer.

Nang umuga ang kama, hudyat na ito ay umupo sa aking kinahihigaan, halos hindi na ako humihinga.

“Baby?”

I pressed my lips together and ignored him.

Kumuyom ang mga daliri ko sa paa nang maramdaman ko ang palad ni Zyrho sa aking noo, sinisipat niya ang aking noo!

“You didn’t eat your lunch. Nagiging maantukin ka na,” wika ni Zyrho habang ako ay nagpapanggap pa ring tulog.

Muntik ko na siyang masuway sa kanyang sinasabi, mabuti na lang naalala kong nagtulog-tulogan pala ako rito.

Nang dumapo ang kamay ni Zyrho sa tiyan ko ay nahigit ko ang aking hininga.

Shit!

“I have some work to do, baby. Be good and don’t give your Mommy Arth, a headache, alright? Daddy will be back as soon as possible.” Pagkakausap ni Zyrho sa baby ko— namin na wala pa amang kamalay-malay.

Akala ko ay aalis na ang timawa nang maramdaman ko na lang ang kanyang labi sa bandang tiyan ko. At akala ko ro’n na ito matapos kaso humalik ito sa aking noo.

“Get some rest, baby. Take care of yourself.” Habilin pa nito.

Napabalikwas ako sa mula sa aking pagkakahiga nang makalabas si Zyrho. Tinampal ko ang aking dibdib at huminga ng malalim bago mararahas na bumuga ng hangin galing sa aking bibig. Pakiramdam ko tumaas ang dugo ko sa aking pisngi at sa aking batok! Ano ’to? Highblood?

“Kumalma ka!” Paggalit kong anang sa puso ko na parang galing sa marathon! Nababaliw na ako sa pintig ng puso ko!

“Aishh!” Inis kong sambit at pinatid ang kumot at pinagsusuntok ko ang unan sa aking tabi!

Nakakailang halik na ba ang feelingerong iyon sa akin? At saka bakit ba hindi ko man ito namamalayan na humahalik sa akin? Shit naman nito! Nakakabanas!

“Sir!” Ang tawag ni Seiven sa akin nang makita akong pababa ng hagdanan.

Dahil na-badtrip na ako, nawalan na akong gana sa lahat!

“Ipapainit ko ba ang pagkain mo, Sir Arth hindi ka kasi kumain kaninang lunch.” Daldal ni Seiven habang nakasabay sa akin tungo sa dining area. Tanging si Seiven lang ang nakakalapit sa akin at kaibigan ko rito sa bahay ni Zyrho.

Ewan ko rin ba kasi, parang may sari-sariling mundo ang mga tao sa bahay na ito. O baka hindi lang talaga ako sanay na madami ang tao sa bahay.

Panay ang linga ko sa aking paligid para tingnan kung nandirito pa ba ang babaeng kausap ni Zyrho kanina ngunit hanggang sa makarating kami ni Seiven sa dining area ay wala naman.

“Hinahanap mo si Boss, sir Arth?”

Napalundag ako at halos mapukpok ang ulo ni Seiven sa hawak kong kutsara nang bigla itong bumulong sa akin.

My face contorted as I turned to look at Seiven.

“Hindi!”

Ngumuso si Seiven at napakamot sa kanyang batok.

“Kanina pa umalis si Boss, sir Arth kasama si Ma’am Keira.”

Tamad kong binalingan si Seiven na mukhang manhid at hindi makaramdam na ayaw kong pag-usapan ang alin man sa mga binanggit niya. Kaso nakuryoso naman ako roon sa Keira. During my two-week stay here, it’s my first time hearing that name.

“Keira?”

Tumango si Seiven.

“Opo, sir.”

Tulad ng pagtaas ng kuryoso ko, tumaas din ang isang kilay ko.

“Who is she?”

“Kababata ni Boss, Sir Arth, anak ng kaibigan ni Boss Tyson, si Sir Pike po.” sagot naman ni Seiven sa akin. Ito ang gusto ko kay Seiven, lahat ng tanong ko sinasagot niya. Wala siyang tinitirang impormasyon!

Kilala ko si Tito Tyson pero iyong isa niyang binanggit ay hindi ko na kilala. His name doesn’t ring a bell.

“Okay, upo ka na kain na tayo.” Aya ko kay Seiven.

Ngumisi naman sa akin si Seiven at maganang tumango.

“Alam mo bang pinagsabihan na ako ni Ate Sienna, Sir Arth na huwag na raw po akong sumabay sa inyo kumain. Nakakahiya daw po!” Sumbong nito sa akin at kumuha ng kanin.

“Huwag mo isipin si Sienna, kakausapin ko siya. At saka ako naman nag-aaya sa’yo at ’di ba favorite kita!” anang ko.

Magana kaming kumain ni Seiven at ’di naman ako nagsawa sa mga kwento niyang ang hirap paniwalaan. Sinasabi niya kasi sa akin na nakasama na raw siya sa isang bakbakan, iyong parang nangyayari sa action movies. Kaso hindi naman masyadong nadala sa mga kwento niya. Wala lang kasi talaga akong mapaglilibangan kung hindi ang mga kwento ni Seiven sa akin.

Patapos na kaming kumain ni Seiven nang biglang dumating si Zyrho!

“Good evening, boss!” Tumayo si Seiven at kaagad na tumabi matapos uminom sa pineapple juice niya.

“You may now leave.” saad ni Zyrho kay Seiven.

Hindi ko pinansin si Zyrho. Hindi ko ito feel na pansinin ngayon. Naaalibadbaran ako sa kanya.

“Gawan mo ako ng avocado shake, Seiven. Please!” Wika ko bago makaalis si Seiven. 

“No, ako na gagawa ng shake mo, Arth. Seiven, you can now rest.”

“Seiven, please!” Giit ko.

“Baby,”

Hindi ko pa rin inimik ni Zyrho.

Bakas sa mukha ni Seiven ang gulo kung sino ang susundin niya sa amin ni Zyrho pero nang tumango si Zyrho ay umalis rin ito para gawan ako ng shake.

Umupo si Zyrho sa tabi ko.

“How are you?” Banayad nitong tanong sa aking tabi pero uminom lang ako ng tubig. Kunwari ay hindi ko ito narinig.

“I heard you skip your lunch. It’s not good, Arth. Hindi lang ikaw ng umaasa sa katawan mo ngayon. You are pregnant, baby.” Sunod nitong wika pero tahimik pa rin ako, narinig ko kaya siya kanina na sinabi iyon. Tsk! Oo nga pala, tulog-tulogan ako kanina.

“By the way, pinadaan ako ni Papadad sa bahay kanina dahil baka kailangan mo raw ito.” Tapos ay may inilagay siya sa mesa na nakasilid na isang maliit na paper bag.

I glance at it without looking at him. It was herbal oil.

“Papadad said that leg cramps can be challenging for pregnant, and he mentioned that this can help.” Patuloy niya pero ’di talaga ako umimik.

Bumuntong hininga siya. Akala ko aalis siya kaso tumitig lang ito sa akin.

“Did I do something wrong—”

“Sir Arth ito na ang shake ninyo!” Nasapawan ng boses ni Seiven si Zyrho kung kaya’t natahimik ito.

Ngiting-ngiti kong tinanggap ang shake na gawa ni Seiven nang makita kong wala itong drinking straw.

“Straw!” saad ko sabay tingin kay Seiven.

“Ah!” Napapitik pa si Seiven sa kanyang kamay sa ere. “Sige kukuha lang ako—”

“No,” ani Zyrho sabay tayo. “Ako na ang kukuha ng straw for you, Arth.” Pinal nitong wika kaso hindi ko siya binalingan.

“Seiven,” ako habang nakatingin pa rin kay Seiven.

Kita ko ang pagkuyom ang mga kamay ni Zyrho at nandidilim ang mga matang tumingin kay Seiven. Napapalunok naman si Seiven habang nakatingin sa kanyang amo!

Sa huli dinismisa rin ni Zyrho si Seiven upang kunan ako ng straw.

I successfully drank my avocado shake without caring about Zyhro’s sharp gazes at me. From his stares, I could feel that he wanted to shower me with questions, but he opted not to. Parang hindi na stares iyon, parang glares na.

Kung si Zyrho man ay naguguluhan sa inasal ko ngayon, lalo naman ako. All of this was foreign to me. I’ve never been this irritated with someone to the point where I want to jump on Zyrho and punch his face! I want to ask him questions that are out of bounds. I want to confront him about the girl earlier, yet I couldn’t bring myself to.

If I ask Zyrho about the things that have been bothering me since then, I know I will only break the invisible walls I’ve built for us. This feeling shouldn’t be. These emotions couldn’t be real. Dang! I started to get scared of this damn thing! This is not my thing at all!

“Your milk,” Zyrho said as he placed the glass of milk on my bedside table.

“May nagawa ba akong mali?” He carefully asked, as he’s been walking on eggshells ever since he came home.

The organ inside my chest knotted as guilt slowly carved its way inside me. Zyrho didn’t do anything wrong. Whatever his relationship with the girl earlier, it doesn’t have to do with me— with us. Kasi sa una palang alam kong binuntis niya lang ako at gusto niyang akuin ang resposibilidad.

Umiling ako, hindi ito ang oras para mag-inarte ako.

“W-wala naman.” See? I really had bad mood swings! All of this should be blamed on my pregnancy. As the day passed by, I became more sensitive than ever.

“Arth, I know you hate me. I acknowledge that I can be a little stubborn sometimes. I act silly in front of you, behaving like a child. Just tell me if I’m already doing too much that can affect you. I may lack some self-awareness and become insensitive too. I’m sorry, Arth,” Zyrho sincerely stated.

“No, Zyrho. Maybe I’m also overreacting some things but rest assured… I’m fine. Siguro dala lang ng hormones itong nangyayari sa akin ngayon.”

Tumango siya. “That’s why. Dapat naging mas sensitibo ako dahil buntis ka. Papadad already warned me about this pero naging pabaya ako at some point.”

Umiling ako.

“Hindi nga, Zyrho. You are already doing everything para sa baby natin. Iyon naman talaga ang responsibilidad mo at concern mo, ’di ba?”

Umuwang ang kanyang mga labi tila may sasabihin ngunit itinikom niyang muli ang bibig.

“Ikaw at ang bata, Arth.”

“Zyrho,”

“Here’s your milk.” Lumapit siya sa akin kaya naman nalanghap ko ang kanyang amoy. At bago ko pa man mapigilan ang aming sarili, inilapit ko na ang aking mukha sa kanyang leeg upang amoyin ng kanyang bango.

God!

What’s happening to me? Bakit gustong-gusto ko na ang amoy ni Zyrho? Bakit gusto kong yakapin ito at amoyin siya hanggang sa magsawa ako?

“Ay!” Tili ko nang tumalsik sa damit ni Zyrho ang konting gatas dahil sa pagka-clumsy ko.

My breath caught in my throat.

“S-sorry, hubarin mo na lang.” ani ko nang may maisip.

“No, it’s okay, baby.” Dismisa naman sa akin ni Zyrho.

“Hindi nga! Hubarin mo na, ako na maglalaba n’yan.” Giit ko.

“Baby,” pagod niyang untag habang nag-iisang linya ang kanyang kilay. Ilang saglit ay huminga ito ng malalim bago magsalita, “Fine.” Suko niya na kinangiti ko naman.

To my astonishment, he nonchalantly began undoing his buttons right in front of my drink! I felt a rush of warmth surging to my cheeks, creating an explosion of embarrassment across my face.

Zyrho’s fluid movements showcased the graceful flexing of his muscles. His broad shoulders, expansive chest, and taut, veined arms welcomed my gaze. Otherworldly thoughts began to invade my mind, but thankfully, I managed to banish them before they could take root.

What truly mesmerized me, however, was the tattoo adorning his sides, just below his left arm. The word ‘Maranzano’ was elegantly inked in capital letters, adding an extra layer of allure. May tattoo rin siya sa kanyang isang dibdib na hindi ko maintindihan.

Napalagok tuloy ako sa aking gatas ng walang sa oras.

“Here.” Bigay ni Zyrho sa hinubad niyang long sleeves.

Ngumuso ako at tinanggap ang long sleeves niya.

“Alis ka na. Pahinga ka na.” Pagtaboy ko sa kanya at binigay rito ang baso ng gatas.

Gulo man ay lumabas si Zyhro sa aking silid na walang pantaas.

Hinintay kong makaalis si Zyrho at masara niya ang pinto bago ko dahan-dahan na dinala sa aking ilong ang long sleeve nito. And for some reason, it calms my shaking nerves. I smiled triumphantly.

Nilabhan ko ang parte ng long sleeves ni Zyrho na natalsikan ng gatas bago ko ito tinabi sa aking pagtulog.

The next morning, I was interrupted in my deep slumber when someone rudely knocked on my door!

“Zen!?” Gulat kong sambit.

Maarteng tinakpan ni Zen ang ilong at bibig.

“Gurl! Hindi ka pa ba nag-toothbrush?” anito.

Sinamaan ko ito ng tingin.

“Anong ginagawa mo rito, Zen? Ang aga mo naman.” Bagot kong wika.

I didn’t invite Zen into my room; however, being Zen, he invited himself in and occupied a chair in one corner. He sat with his legs crossed and arms folded against his chest.

“For your more information, Arth alas nueve na. And I am here because Kuya Zy told me so.”

“Huh?” Akala ko kukunin na niya si Ken.

“Tumawag si Kuya sa akin last night na dalawin daw kita rito. He said you seem down lately, kaya dumalaw ako para guluhin ang araw mo.” Inporma niya.

Bumuntong hininga ako.

“Sorry, Zen pero hindi naman kailangan. Ayos naman ako rito.”

Zen grinned and waved his hand.

“It’s fine. Anyways, get ready, nagdala ako ng bulalo for you. Pinagluto ka ni Papadad dahil request din iyon ni Kuya. Dinamihan din iyon ng mais ni Papadad.”

Napangiti naman ako sa sinabi ni Zen. Ang thoughtful naman ni Tita Cass.

Pagkatapos kong maligo ay sabay na kami ni Zen na bumaba at kumain. Hindi ako nagkamali na ang gaan kasama ni Zen. Mabilis ko rin itong nakasundo sa mga bagay-bagay. At syempre pinakilala ko siya kay Seiven kaso sinungitan niya lang ang paborito kong bodyguard. This spoiled brat!

“Let’s go shopping! Ipags-shopping kita.” Mayamaya ay saad ni Zen sa akin nang maglakad-lakad kami sa hardin.

“Hindi ako nakapagpaalam kay Zyrho.” ani ko.

Nakalolokong ngumisi sa akin si Zen.

“Huwag kang ano d’yan. M-may usapan lang kami.” Agap ko kay Zen dahil baka kung anong isipin nito! Mahirap na!

Ngumuso lang ito. “Wala naman akong sinasabi pero sabi mo, eh. Anyways, ako na magpapaalam sa’yo kay Kuya.”

Walang gusto si Zen na hindi niya nakukuha o natutupad kaya naman nakapag-mall kami, of course, kasama namin ang mga bodyguards.

“Should we buy things for the baby na ba?” tanong niya nang makalabas kami sa Dior store na may bitbit na sampung paper bags! Kaya pala hindi siya nagreklamo nang makita ang sampung bodyguard na kasama namin kasi gagawin niya pala itong mga taga bitbit.

“H-huwag muna, Zen. Masyado pang maaga at saka… hindi pa namin alam kung ano ang gender ng bata, e.” ani ko na may slight na pag-aalala dahil walang pikit mata kung magsunog ng pera si Zen.

“Zen, ano pala natapos mo?” usisa ko rito. “Kung okay lang malaman, huh.” Pahabol ko.

“Hmm, Marketing ang natapos ko. But right now tambay ako sa bahay, hehehe.” Tawang sagot niya. ’Di talaga nito siniseryoso ang mga sinasabi ko!

“Tambay ka pero…”

“But I have businesses.” He said and winked at me.

May itatanong pa sana ako rito nang iangkla niya ang braso sa akin.

“Doon tayo sa Tiffany and Co.” At hinila na niya ako roon.

Aaminin kong mayaman din naman kami, we have money to burn to our hearts content pero hindi ko kinakaya itong kay Zen.

Walang angal naman akong sumunod dito dahil hindi naman pera ko ang mababawasan. Pero parang barya lang naman para kay Zen ang mga milyon naming nabili ngayon.

“I really wanted to buy some bracelets and necklaces, so help me pick, Arth.” Satsat ni Zen.

“Hmm!” Tango ko.

Papasok na kami ni Zen sa store ng Tiffany and Co, walang masyadong tao sa store kung kaya’t kitang-kita namin ang mga tao sa loob ng store.

Kusang napatigil ng paa ko sa sahig na parang pinako doon habang ang aking mga mata ay nakapukos sa dalawang tao na nasa loob ng store at namimili ng alahas.

“Arth?”

Kaya ba wala siya sa bahay niya kanina dahil kasama niya ang Keira’ng iyon? Kaya ba hindi ko siya naabutan sa bahay kasi ito ang tinatrabaho niya?

Suddenly, a wave of bitterness engulfed my mood.

“I’m not feeling well, Zen. Ikaw na lang mamili ng alahas mo. Uuwi na ako.” Paalam ko kay Zen na ngayon ay hindi na maguhit ang mukha sa taka.

“Sasamahan na kita.”

“No, I’m fine.” Pigil ko sa balak niya at mabilis na nilisan ang lugar.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont

forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

• what are your thoughts so far sa first 10 chapter ng story? Comment them below and gladly read ’em!

CHAPTER 11

Chapter 11

Maximilian Arthur’s POV

I don’t know if Seiven senses my foul mood because he is silent all the time, even on our trip back home. I’m thankful enough for his silence dahil baka pati siya ay mapagbuntunan ko ng sama ng loob ko na hindi ko alam kung bakit.

Habang nakamasid ako sa labas ng kotse ay may nakita akong mga stalls ng foods— mga street foods. Matagal na kong hindi nakakatikim no’n at bigla akong nagutom.

To lighten my gloomy mood, I decided to grab and eat some food. Hindi ko na lang pinansin ang mga bodyguards na nakasunod sa akin na parang buntot ko na.

“Sir Arth gumagabi na po.” May concern na wika ni Seiven sa akin habang namimili ako ng makakain sa iba’t ibang stalls.

“Gutom ako.” saad ko kay Seiven nang hindi tumitingin dito.

“Sir baka hinahanap na kayo ni Boss.”

Muntik na akong natawa sa sinabi ni Seiven. Hinahanap ng Boss nila? E, busy naman busy naman ang boss nila sa ibang bagay. At anong masama sa pagkain dito sa labas?

Hindi ko inintindi si Seiven sa aking tabi at patuloy lang ako sa paghahanap ng mga makakain ko.

“Ito po, sampu po nito.” Turo ko sa inihaw na baboy. “Ito rin po, tagli-lima nito.” Tukoy ko naman sa betamax at addidas. Bumili pa ako ng paa ng manok at marami pa.

“Sir baka po hindi na po nakakabuti iyan sa inyo.” Alalang anas ni Seiven nang mahain sa harapan ko ang orders ko kanina.

“Hindi naman ito lagi, Seiven.” Tiningala ko ito na nakatayo sa tabi ko. “Bumili na lang kayo ng sa inyo doon. Kumain na rin kayo.”

“Hindi na, Sir Arth.”

Hindi ko na rin ito pinilit at kumain na ako. Habang nginunguya ko ang pagkain sa aking bibig ay hindi ko maiwasan na hindi isipin ang nakita ko kanina sa mall.

Is she Zyrho’s girl? Girlfriend? Fiancé? Nililigawan?

Bakit ba apektadong-apektado ako? Bakit parang kinukulamos ang puso ko kapag nakikita ko si Zyrho kasama ang babaeng iyon?

Don’t tell me… umiling ako. I’m not! I hate Zyrho and I don’t like him. Period!

“Avocado shake, sir.” Halad ni Seiven sa akin no’ng avocado shake.

Somehow, my mood lightened a bit.

“Thank you, Seiven.”

“U-uwi na tayo, sir.”

Tumango ako rito. Busog na rin naman ako.

Pagkarating ko sa bahay ay sinalubong ko ni Sienna at tinulungan si Seiven sa mga bitbit nito sa aking kwarto. Ang  ibang bodyguard kasi ay naiwan na sa labas.

Naglalakad kami ni Seiven tungo sa aking silid nang makasalubong namin ni Zyrho na kuyom ang mga panga at nagsasalubong ang mga kilay. Ang mahahaba niyang hakbang ay naputol nang makita kami ni Seiven. Kami man ni Seiven ay napatigil din.

“Good evening, boss!”

Tila walang narinig si Zyrho from Seiven and he turned to face me, wearing a grim expression. I could clearly see the veins in his temple, indicating a great deal of stress.

“Where the hell did you go?”

“Mall,” maikling tugon ko sa kanya at lalagpasan na sana nang muli siyang magsalita.

“Baby, I know, pero sinabi ni Zen na nauna ka ng umuwi kasi nakauwi na si Zen. Ngunit wala ka pa rito sa bahay.”

I stared at his face with equal annoyance.

“Masama bang lumabas at magpahangin sa labas?” Tumaas ang boses ko ng hindi inaasahan.

“Rest, Seiven.” Dismisa niya kay Seiven at walang imik na umalis.

“I didn’t see anything wrong with that, baby. It’s just that it’s dangerous out there, at hindi ka pa nagpaalam sa akin. You should have told me kung saan ka pupunta. It’s clearly written in our contract.”

Yeah, the contract.

“Masyado kang praning, Maranzano. Don’t worry wala na sa isip ko ang umalis. At saka, anong dangerous-dangerous sinasabi mo? Sandamak-mak na bodyguard na nga ang pinasama mo sa amin ni Zen.” Kontra ko sa kanya.

“You don’t understand, Arth.”

“You don’t understand me either!” I shouted and stormed towards my room.

Inis kong pinalis ang luha ko nang lumandas ito sa aking pisngi. Nakakagago na ito! Sumasama lang lalo ang loob ko kay Zyrho, he doesn’t understand me!

Hindi ako umiiyak dahil sa mga sinabi niya sa akin. Umiiyak ako dahil sa galit.

Hindi ako nagbihis at basta nalang ako humiga sa kama at nagtulakbong sa kumot.

I’m a choleric person. I get easily irritated, but what’s happening now is too much. Maybe it’s because I’m pregnant, and I’m more sensitive, which is why I get easily swayed by my emotions. Masyado na akong nagiging emosyonal lately.

Nang tumunog ang pagbukas at sara ng pintuan sa aking silid ay tumalikod ako sa gawi no’n at niyukyok ang sarili.

“Arth,” banayad na tawag si Zyrho sa akin ngunit hindi ako gumalaw. Hanggang sa naramdaman ko ang pag-uga ng aking kama.

Bumilis ang aking paghinga nang maramdaman ko si Zyrho sa aking likuran. Parang ganito lang kami nung nakaraang gabi tapos ito na naman.

“I’m sorry. I went too far. I shouldn’t have said those things. I’m sorry if I overreacted, baby.”

Pinakinggan ko lang siya at pinapakiramdaman.

“Nag-alala lang ako. Sinabi kasi ni Zen na nauna na kayong umuwi ni Seiven pero nang makarating ako rito wala ka. Nag-panic ako.”

Inalis ko ang pagkakatukbong ko sa aking kumot at tiningnan ang lalaki. Umupo ako at hinarap ito. 

Masuyo ako nitong tinitingnan at bakas sa mukha nito ang stress. Tsk!

“I’m sorry if lately lagi akong wala dito sa bahay. Don’t worry kapag natapos na ako sa ginagawa ko ngayon, ikaw na aasikasuhin ko.” Dagdag niya habang nakatingin sa mga mata ko.

“Sino ba inaasikaso mo ngayon? Iyong babae mo?”

Natuptop ko ang aking bibig dahil sa sinabi. Minsan talaga ay pahamak din itong bibig ko.  Huling-huli na upang bawiin ko pa ang sinabi ko ang unti-unti ko nang nakita ang pag-iisang linya ng kilay ni Zyrho.

“Babae ko?”

Kumibot ang bibig ko, may mga salitang gustong kumawala roon pero hindi ko alam kung alin ang uunahin ko. O kung nararapat ba iyon.

“Girlfriend mo! O fiancé!”

Zyhro’s face distorted with confusion.

“Girlfriend? Fiancé? I don’t have any of those, baby.” Natatawa ngunit delikado niyang untag.

“Aba malay ko? How about the girl the other day? Iyong kasama mo sa mall?” Lumapat ang aking palad sa aking bibig. Shit! Shit! Shit!

A sly smile appeared on his lips. He licked his lower lip and grinned at me.

“Baby,”

“Shut up! Matutulog na ako!” bulyaw ko sa kanya sa gitna ng kahihiyan ko. Hihiga na sana ako nang kunin ni Zyrho ang kamay at ipirmi ako.

“You mean Keira?” tanong niya na may nakakalokong ngisi.

That name again! I don’t like it!

“Ewan ko sa’yo!” I shouted and tried to pull my hands away from him, but he is much stronger than I am.

“Keira is just a friend and a co-worker, baby.” Banayad niyang paliwanag kahit ’di ko naman hiningi.

“Paki ko?”

Ngumisi lang siya.

“I don’t have any deep relationship with Keira aside from being friends and co-workers, hmm?”

Inirapan ko lang si Zyrho. But deep within me, parang nawala iyong mabigat na bagay na nakadagan sa aking puso after hearing his explanations. All my worries and questions for the past days evaporated into thin air after what he said.

“Kaya ba hindi maganda ang timpla ng mood mo this past day dahil kay Keira, baby? Tell me, ayaw mo ba sa kanya? If you say so, hindi ko na siya papapuntahin dito. I don’t want you to overthink things, baby.”

Zyrho is already doing it too much. What he was doing is already out of bounds and beyond our contract, yet I couldn’t oppose. I couldn’t stop him from doing those things because slowly, I feel accustomed to it.

I like how he talks so sweetly with me while I’m ill-tempered and choleric. I like how he took care of me and catered to all my wants.

Pinalobo ko ang aking bibig. Akala ko ba hindi ko gusto si Zyrho? Akala ko ba galit ako sa kanya? Akala ko ba itong baby lang namin ang nagc-connect sa aming dalawa? God! Why am I feeling this way? Dala pa ba ito ng pagbubuntis? Hormones? Should I blame them that I felt this way?

“L-let’s sleep.” usal ko na lang ng wala na akong masabi. I don’t want to confess in this kind of time and moment. God!

“Hmm, goodnight, baby.” he said and kissed my forehead.

I thought I had already built a fortress for my heart. I believed my defense was strong, but I was miserably wrong because Zyrho was able to invade the walls of my fortress and conquer my heart without much effort.

I watched as Zyrho trudged towards the door, and before he could reach it, I called out to him.

“Zyrho,” mabilis siyang lumingon sa akin. “G-goodnight and thank you.” saad ko.

Kumurap-kurap ang mga mata ko nang maglakad si Zyrho pabalik sa aking kama. Walang sabi itong umakyat sa kama at hinawakan ang aking pisngi.

“Just this one, baby.” anito

“Huh?”

“Close your eyes.” He airily said, and it was like an enchantment that made my eyes feel heavy, closing on their own accord despite my bewilderment.

Ang mga mata kong nakapikit ay awtomatik na bumukas nang maramdaman ko ang labi ni Zyrho sa akin. Nakapikit si Zyrho habang nakalapat ang aming mga labi. He attacked my lower lip, and our mouths immediately locked onto each other.

I know I’m still sane. I know I still have my rationality, and I’m perfectly fine. However, I let Zyrho claim my lips however he wants. I have the strength to push him away, yet I let him kiss me.

Naipikit ko ang aking mga mata nang maglikot ang bibig ni Zyrho at dila nito. He licked and nudged my mouth open.

Napakapit ako sa kanyang suot at binuka ang bibig.

“Baby,” he slurred in between his kisses.

Zyrho tilted his head to get better access and plunged his tongue inside my mouth, leaving behind some sensual moans.

I couldn’t kiss him back! I was too astounded! I could see fireworks because of his delicate and sluggish kisses.

Nang hindi makontento si Zyrho gumapang ang isang kamay niya sa aking leeg upang suportahan ako doon sa mga sumunod niyang malalalim na halik. Abala rin ang kanyang isang kamay sa pagmasahe sa aking gilid at palipat-lipat sa aking hita at braso.

My neck inclined backward as his kisses became rough and deep. Zyrho expertly massaged my tongue with his, his tongue moving in and out of my mouth rapidly, as if capturing something.

The wet sounds of our lips and tongues wrestling inside our mouths filled my room.

The next day wasn’t normal for me anymore whenever I looked at Zyrho. All I could think of was his lips on me. Para akong teenager na nauuhaw sa halik kay Zyrho kapag nakikita ko ito. Hindi na ako makatingin kay Zyrho nang hindi naalala ang mga halik! Ang timawa parang inosente ang datingan pero hayuk din pala! I wonder kung pang ilan na kaya ang naging flings niya o fuck buddies?

Nevermind! Ang dami kong inaalala ngayon!

Umupo ako sa mahabang sofa ng salas at binuksan ang dala kong herbal oil para maglagay no’n sa aking binti na kumikirot.

Zyrho was just outside the house at sa kasamaang palad ay sinama niya si Seiven sa kanya dahil kailangan niya raw ito! As if naman e ang dami niyang tauhan niya na parang poste.

Hinaplos ko ang oil sa aking binti at bahagya iyong pinipisil. Ngayon ko lang napansin na lumubo na pala ang tiyan ko. Ewan ko ko lang kung normal size pa ba ito. Para kasing medyo malaki siya. Nevermind as long as the baby is okay and I’ll deliver my baby safe.

Matapos kong magpahid ng oil, naburyo ako sa loob ng bahay at ayaw ko namang manood ng TV. Kaya naman naisipan kong silipin sila si Zyrho sa labas.

Nagha-hum pa ako tungo sa main door dahil doon ko naisipang dumaan. Kaso naputol din ang pagha-hum ko nang makita ko na naman ang babae, the red heels girl, the one and only Keira!

Napatigil din siya.

Hindi maiwasan ng mata ko ang pasadahan ng tingin ang kanyang suot na pulang fitted dress na may malalim na neckline, revealing her healthy boobies! Pulang-pula rin ang kanyang mga labi at syempre ang heel niya pula rin!

Lumapit ako rito.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko rito. Ewan ko ba awtomatik na yatang tumaas ang dugo ko sa ulo kapag nakikita ko ang mukha nito.

“I’m here for Zyrho.” Matapang niyang sagot sa akin.

“He is busy.”

“I’ll wait for him.” Ngisi nito at tiningnan akong mabuti. “Wait, ikaw si Arthur Lacsamana?”

I don’t like the way she blurted out my name. Hindi maganda pakinggan ang name ko kapag siya ang nagsasalita no’n.

“What if I am?” Matapang ko ring sagot dito.

This girl obviously likes Zyrho, and Zyrho only sees her as a friend and a co-worker. I don’t have a problem with that, but the audacity of this girl to talk to me as if she’s more powerful than me is making my palms itch.

“Oh,” amuse nitong saad. “Ikaw pala ang bearer na nabuntis niya.” May pa tango-tango pa ito na hindi ko nagustuhan.

“I am.”

“Too bad, Zyrho only wants his child, not you.”

Nakuyom ko ang aking kamay. Putangina! Gusto kong kalmutin ang mukha niya! Kung ano ang kinaganda ng mukha niya ay siya namang kinasama ng kanyang ugali!

Wala naman akong paki king bata lang ang habol ni Zyrho sa akin. Matatanggap ko naman iyon pero nanggagaling kasi iyon sa bibig ng babaeng ito.

“How could you say that? Are you that close to him para i-share niya ang bagay na iyan sa’yo?” I retorted. My eyes were already blazing with anger.

“Zyrho and I have deep connections and relationships with each other. I share my burden with him, and he also does the same. I bet he wasn’t able to share his thoughts and feelings with you because you’re not really special to him.” She took a small step to reach my face. “I pity you, Maximilian Arthur.” Then she patted my cheek.

Winaksi ko ang kamay niya pero nahawakan niya ang palapulsuhan ko. Humigpit iyon at bumaon ang kuko niya sa aking balat, which made me wince.

I’m already tearing up inside, but I cannot show it in front of that person. Nasasaktan na ako sa mga sinasabi niya but I choose not to tear in front of her.

“Let go of me!” Mariin kong wika.

Insulto itong ngumisi sa akin.

“Binuntis ka lang niya pero hindi ka gusto ni Zyrho—”

Hindi nito natuloy ang sinasabi nang makakuha ako ng tiempo upang iwaksi ang kamay niya. Ilang hakbang paatras itong napa-atras hanggang sa nahulog ang matulis na takong ng kanyang heels sa hagdanan ng porch. Gumulonh siya sa apat na baitang na hagdanan at sumigaw.

The wave of nervousness claimed my body, and I trembled in response, watching Keira on the ground, grimacing in pain. She was clutching her foot and crying in pain.

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. I didn’t do anything wrong. It was an accident.

“Arth!”

Ilang saglit pa ay dumating si Zyrho.

“Arth,” said Zyrho beside me.

“Z-Zyrho,” I stammered.

“Keira!” si Zyrho at kaagad na dinaluhan si Keira na hindi makatayo.

“H-he pushed me, Zy.” Iyak na sumbong ni Keira kay Zyrho.

’Di makapaniwalang tumingin so Zyrho sa akin.

Umiling ako. What the fuck?!

“Arth?”

“Z-Zyrho…”

But Keira meddled.

“Gusto ko lang naman hawakan ang tiyan niya but he pushed me.” Arte ni Keira.

Napanganga na lang ako. Gusto ko tuloy’ng ilublob ang mukha doon sa fountain. What the heck was she saying?

“No, Zyrho hindi ko siya tinulak! At anong pinagsasabi mong gusto mong hawakan ang tiyan ko? Bitch! I can stand a bitch and a liar like you! Anong akala mo sa akin? Tatayo lang rito at hahayaan ka sa kasinungalingan mo!” I shouted. How dare she!?

“Arth!” Zyhro roared, and that’s when I lose it all.

Hot liquid trickles down my cheeks.

Zyrho was about to stand, but Keira tugged at his sleeves. Pinalis ko ang sariling luha at tinalikuran silang dalawa! Fuck them all!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 12

Chapter 12

Maximilian Arthur’s POV

Tinatawag ako ni Seiven at pilit hinahabol ang hakbang pero hindi ko ito binalingan. Ang mga luha ko ay patuloy lang sa pag-agos. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa nag-uumapaw na galit o dahil sa ginawa ni Keira o dahil sa pagsigaw ni Zyrho sa akin.

All my life, I’ve never been shouted at by my parents or relatives. I made mistakes that angered them, but they didn’t raise their voices at me. Napagsasalitaam ako pero hindi sinigawan.

Zyrho that punk! How dare he!? Magsama sila noong Keira na iyon. That bitch! Pasalamat siya at buntis ako dahil kung hindi, hindi ko aatrasan ang tulad niya. Matangkad siya at mas malaman sa akin pero hindi ako ang tipo ng tao na aatras. It’s just that ngayon mas iniisip ko itong baby sa aking sinapupunan kaysa makipag-away doon.

If I weren’t pregnant, I would already pounce on that woman and graze her face on the ground. Ipapakain ko pa sa kanya ang pulang heels niya. Hindi lang bali sa paa ang aabutan niya kung hindi lang ako buntis.

“Sir Arth—”

Malakas kong sinara ang pintuan ng kwarto at halos humiwalay iyon sa door frame.

Tumingin ako sa pintuang sinara, nakonsensya ako sa ginawa ko kay Seiven. Kaso lang wala ako sa mood ngayon.

“Sa baba lang ako, Sir Arth.”

Hindi ko sinagot si Seiven at dumeretso ako sa banyo at tiningnan ang aking sarili. Namumula ang mga mata ko. Naghilamos ako at itinungkod ang aking kamay sa sink. Yumuko ako.

What should I do? Kung kakampihan ni Zyrho si Keira, bahala na siya. I mean, wala akong ginawa. Ni hindi niya alam ang nangyari ngunit sinigawan niya ako nang deretso. Mas pinaniwalaan niya ba si Keira? Why? Because she’s his friend? Co-workers? Tapos may deep connections sila? For all I care! Isaksak ko pa sa baga nila ang deep connections na iyan. Sinasampal pa ni Keira sa pagmumukha ko na mas malapit silang dalawa ni Zyrho kumpara sa akin. Tsk!

Halos pumutok ang ugat sa aking kamay sa pagkakahigpit nang pagkakahawak ko doon sa edge ng sink.

As the minutes pass by, an overwhelming sense of suffocation envelops me. It’s as if unseen forces are tightly squeezing my heart, intensifying the weight of each passing moment.

Dati wala naman akong inaalala. Dati puro lang naman ako trabaho. Dati puro lang ako bahay at trabaho pero ngayon… simula nang dumating si Zyrho, simula nang pumasok siya sa buhay ko. Ginulo na niya ang lahat sa akin. Hindi lang ang buhay ko, kung hindi pati na ang puso ko na nananahimik.

At sa unang pagkakataon, aaminin kong nasaktan ako. I expected a lot from Zyrho. I expected him to believe me and stand by my side. I expected him to be with me all the time. However, this is not the reality. Zyrho has a life without me, a life aside from me. He has a life where there’s no Arth Lacsamana. And… it really hurts.

Siguro tama si Keira na ang bata lang ang habol ni Zyrho sa akin? Nagbait-baitan lang ba si Zyrho sa akin upang makulong niya ako rito sa bahay niya? Was he acting like a gentle, caring, and good person, making it difficult for me to escape from him? But then, what about his kisses? Ano iyon? Acting lang?

Napuno ang utak ko sa pag-ooverthink at sa mga pumapasok na mga ideya sa utak ko ay nagpapasikip lalo sa aking dibdib. It feels as if I were torturing myself even more.

That’s why naisip kong baka nakakabuti na umuwi muna ako. Mag-iisip na lang siguro ako ng irarason ko sa mga parents ko.

I was about to go to my dresser and pack my things nang bumukas ang pintuan at iniluwa no’n si Zyrho na pawisan at hinihingal.

“Baby—”

“Fuck you!” I cut him off, eyes blazing.

Napatigil siya sa tangkang paglapit sa akin. Muli na namang namuo ang mga luha ko na kakatigil lang sana.

“Baby,” tila pagod niyang untag.

“Fuck that call sign of yours, Maranzano! Fuck that baby of yours! I hate you! I hate you, Maranzano!” Tears streamed down my face, tracing a delicate path along my cheeks as I wept.

Ganito ako kapag nagagalit umiiyak. Pero ngayon parang nag-uumapaw ang samot-saring emosyon sa loob ko.

I felt queasy when my heart felt heavy.

“Arth,”

“What? Doon ka sa Keira mo! Doon ka sa co-worker mo!”

“Baby, let’s not talk when you’re angry.” Mahinahon niyang wika ngunit umiigting na ang panga niya sa pagpipigil.

“Let’s not talk anymore! Aalis ako!” ani ko sabay talikod sa kanya. Aabutin ko na sana ang handle no’ng dresser. Nang may yumapos sa aking katawan mula sa aking likuran.

“No, Arth. No.” Matigas nitong untag at maingat na ginapos ang mga braso sa katawan ko.

“I hate you, Zyrho. I hate you.” I bawled.

“I know. I know that, baby.” He whispered against my neck.

“Naniwala ka sa co-worker na iyon without listening to my side.”

Zyrho turned me around, bent his head to catch my eyes, and wiped away my tears.

“I don’t, baby,” he tried to coo. “I don’t like it. I don’t like it when you cry because of me.”

Nagusot ang mukha ko. Tanga naman ng lalaking ito.

“It’s because you are bobo!”

Napapikit siya. Tumango.

“I am… I am stupid. Yeah,” paputol-putol niyang saad.

I pressed my index finger against his firm chest.

“I hate you! I still hate you! Uuwi ako.”

He emphatically shook his head, gently cradling my damp face in his hands.

“No, hindi ka uuwi, Arth.”

Inilingan ko siya.

“You have your co-worker here. It will be fine kung uuwi na ako sa amin. Don’t worry hindi ko ipagkakait sa’yo ang magiging baby—”

Kiss!

Nanlalaki ang mga mata ko.

“What the hell?!”

Kiss!

This brute!

“Why the hell are you kising me?!”

Puro lang ako sigaw pero Zyrho nananatiling kalmado sa bawat bitiw niya ng mga salita.

“Because I like kissing the bearer of my baby.”

Nag-init ng husto ang mukha ko dahil sa sinabi ng feelingero at bobong Maranzano. Anong akala niya sa akin? Madadala niya ako sa paghalik-halik niya? Akala niya ba makakalimutan ko ang nangyari sa baba dahil sa halik niya? Tang ina lang!

“Doon ka sa co-worker mo humalik—”

“You really have a bad blood with Keira, baby.”

Napamaang ako.

“Because that bitch is a liar, tapos ikaw naniwala naman—”

“I dont.” Pagputol niya sa akin.

“You don’t? Oh, really?” sarkastikong saad ko.

Gumalaw ang panga ni Zyrho. He guided me to the bed. Takot siguro na hakutin ko ang mga gamit ko pauwi sa amin.

Pinaupo niya ako sa edge no’ng kama ko at nag-squat siya sa harapan ko habang hawak-hawak ang kamay ko. Looking at our hands together, my hands seem so small compared to his, which are veiny and look so strong.

“Hindi porket tinulungan ko si Keira ay siya na ang pinaniwalaan ko, Arth.” He started to explain, but I acted as if I wasn’t listening to him. Nagpapaawa ang timawa sa akin kung kaya’t hindi ako tumingin sa kanya.

“Nag-alala ako kung ano ang nangyari nang may marinig akong sigaw. Akala ko kung napaano ka na. Hindi ko alam ang gagawin ko, Arth kapag may nangyaring masama sa’yo.”

“Pero sinigawan mo ako sa harap ng co-worker mo! At naniwala ka pa talagang tinulak ko siya? Naniwala ka sa sinabi no’n!” Asik ko.

Pinisil niya ang kamay ko.

“Baby, it wasn’t good for you. You’re pregnant. And to repeat, hindi ako naniwala kay Keira na tinulak mo siya. I know you cannot do that.”

Inirapan ko lang siya. Wala nang silbi ang eksplenasyon niya.

“I just cut you off earlier dahil ayaw kong magsisigaw ka ng ganoon. I don’t mean to be rude. I’m so sorry, Arth. And I just want you to know na hindi ko kinakampihan si Keira, tinulungan ko lang siya hanggang dumating sina Sienna at Seiven para alagaan siya. As much as I want to run after you, I cannot leave Keira in that kind of situation.”

Hindi ako umimik kaya nagpatuloy ito. Wala rin naman akong sasabihin kung hindi, I hate him!

“Keira is my childhood friend; she is Papa Pike’s adopted daughter, as well as Papa Sean’s. Hindi ko naman pwedeng baliwalain si Keira doon na pilay.”

Bumuntong hininga ako. I stared at his eyes.

“You don’t have to explain,” I said after all he lamented.

“I have to,” kontra niya naman.

“Why, Zyrho?”

“Because you are—”

“Carrying your child?” I continued.

“Because you are special to me.”

“Oh, really?” sarkastiko ko na namang saad.

Zyrho locked his gaze onto mine, his fingers gently enveloping my hands within the warmth of his palms.

“I like you, Arth. I like you so much. I am explaining things to you because I don’t want you to misunderstand me. I’m afraid that a little thing I did will make you loathe me more, and I don’t want that.”

Nakuyom ko ang aking kamay sa kanyang sinabi. A surge of electricity coursing through me.

“Z-Zyrho.”

“The first time my eyes laid on you, my heart leaped, baby. I never knew what I liked until I saw you. I never knew my heart could beat like this for someone until I saw you walking briskly with your scowling face in front of me. I never had a chance to stare at your pretty face at that time, but you caught my attention. Your frowning face brings joy to my day, and your high-pitched voice brings music to my ears. Unbeknownst to you, Arth, ever since you came into my life, you bring colors and satisfaction within me that I couldn’t fathom, not a single mathematical equation can solve. Baby, my heart finds its melody in you, something I never knew I needed.” Zyrho’s sincerest confessions leave my lungs losing their air.

Tila may sumabog na kung ano sa paligid na nagpagaan sa aking mabigat na dinaramdam kanina. I may be overreacting; however, I feel like my heart was about to jump from its compartment with so much delight.

Nanginginig ang mga kamay ko na hawak ni Zyrho. Nanlalamig. For a couple of minutes, I was left flustered, stunned by his sudden confession. I will never know Zyrho’s next move; he left me speechless and stupefied.

Gusto kong hawakan ang puso ko dahil parang magkakasakit na ako sa lakas ng kabog no’n. Gusto kong takpan ang tenga ko dahil parang mabibingi na ako sa kabog ng aking dibdib. Kaso alin man doon ay hindi ko magawa. Wari’y naging bato ako sa aking kinauupuan.

“Arth,” he said, using his tender and deep voice. His voice tickled my nerves.

“Y-you’re impossible,” I choked after his confession.

He smiled wryly.

“It was all true. I just said what I felt for you.”

“But I’m ugly.”

“You are pretty,” kontra niya sa akin.

“I have a foul mouth.”

“I like it.”

Ngumiwi ako. Niloloko yata ako nito, eh.

“I’m bad.”

“Everyone is.”

Bakit lagi siyang may sagot sa akin?

“But I hate you, Zyrho.”

Ngumiti lang siya.

“I like that you hate me, Arth, because that’s the reason you acknowledge my existence in your life.”

“I hate you, but I like you too,” my mouth slipped.

I sighed. Minsan hindi ko rin talaga nako-kontrol itong bibig ko.

“I know that you hate me but…” Nanlalaki ang mga mata niya. For the first time, ito yata ang unang beses na nakita ko si Zyrho na gulat na gulat. “Y-you… you like me? You’re kidding me!” ’Di makapaniwalang untag nito.

My eyes involuntarily rolled back, overwhelmed by a surge of emotion or sensation.

“Edi, huwag kang maniwalang bobo ka!”  Pagdabog ko at tatayo na sana nang bigla niya akong buhatin, in bridal style.

Napatili ako nang wala sa oras. Kinulampit ko ang aking braso sa leeg niya.

“Gago talaga! Bakit bigla ka na lang nambubuhat! Papaano kung hindi ako nakakapit sa’yo kaagad? Papaano kung—”

Zyrho used his lips to silence me.

Nataranta ako nang maglakad si Zyrho palabas sa aking kwarto. Tinampal ko ang balikat nito ngunit ngising-ngisi lang itong naglakad palabas.

“H-hoy! Ibaba mo akong feelingero ka! Zyrho ibaba mo ako!” Natataranta kong saad dahil hindi maganda ang kutob ko rito.

“No!” aniya.

Nagpatuloy talaga ito sa kanyang paglakad. Tangina!

Dumungaw si Zyrho sa ground floor ng bahay kung nasaan ang mga tauhan niya. Tinago ko ang aking mukha sa leeg niya. Kung pwede lang lamunin na ako ng sahig dahil sa kahihiyan.

“Everyone, my baby likes me too, and it’s a call for celebration!” Masayang pahayag niya.

Ang mga kagaya niyang timawa niyang tauhan ay nagpalakpakan naman. May sumisigaw pa at sumisipol!

Hindi ko na kayang iangat ang ulo ko sa sobrang kahihiyan na ginawa ni Zyrho. What on earth is he doing? Why did he announce it?

Nang magkalakas loob akong iangat ang aking ulo ay babarahin ko na sana si Zyrho nang mapansin kong nakatitig ang co-worker niya sa baba. Binibindahan ni Sienna ang paa ng co-worker ni Zyrho.

Umirap siya sa akin.

Tsk!

Ngumisi ako rito at kumapit pa lalo sa leeg ni Zyrho. At dahil nakatingin siya sa amin humalik ako sa pisngi ni Zyrho na todo ang ngiti. Parang kakandidato lang sa eleksyon.

Halos mapahalakhak ako nang makita ko ang paglaki ng butas ng ilong ni Keira, the co-worker.

Kaso naputol naman ang kasiyahan ko nang tumunog ang aking telepono.

“Ibaba mo na ako.” ani ko kay Zyrho.

Maingat niya akong binaba.

Kinapa ko ang aking telepono sa bulsa ng aking shorts. My one eyebrow almost reached my hairline when my brother’s name flashed on the screen. Bakit tumatawag itong si Archi?

“Hello?” sagot ko sa tawag.

“Kuya! Kuya nasaan ka?” Tila nagmamadali at natatarantang wika ni Archi sa kabilang linya.

“Nandito sa bahay ni Zy— ibig kong sabihin nandito sa bahay natin dito sa isla. S-saan pa ba?”

“You’re done, kuya! Putangina! Galit na galit si Mama Kai! Wala ka roon sa isla!”

Muntik nang mahulog ang telepono ko sa aking narinig.

Napatingin ako kay Zyrho.

“What happened?” He mouthed.

Hindi ko pinansin si Zyrho.

“A-anong…” Hindi ko matapos-tapos ang aking sasabihin dahil sa lakas ng kabog ng puso ko dulot ng kaba.

“Mama Kai and Daddy wanted to surprise you pero mukhang sila ang nasurpresa na wala silang naabutan na Maximilian Arthur doon, Kuya!”

And I fainted!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 13

Chapter 13

Maximilian Arthur’s POV

These past few days, I have been able to communicate with my family through texts and calls only. I’m afraid to do video calls because Mama Kai might recognize my unfamiliar room.

But, really, it didn’t occur to me to tell my family about my situation with Zyrho. I don’t have any plans to tell them that I was just in the city—that I really didn’t go to Isla Viste. Kung hindi lang dala ng bugso ng damdamin ko ngayon, hindi ko maiisip na umuwi sa amin at bahala na ang lahat.

Why did it happen now of all circumstances? Bakit ngayon pa talaga nangyari ito? Bakit ngayon pa bumisita sina Mama at Daddy doon sa isla? Now, I’m doomed!

My nerves were rocking so madly that I’m about to puke. Ang mga kamay ko ay nanginginig pa rin mula nang makausap ko si Archi kanina, at si Mama Kai na galit na galit ay pumasok sa isip ko, na hindi nakatulong sa tension sa loob ng katawan ko.

“So, the one who called you earlier is your younger brother?” sabi ni Zyrho nang tahimik. Siya ay nakaupo sa gilid ng kama habang ako ay nakatagilid sa headboard.

Zyrho was leisurely massaging my fingers that were sweating profusely. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko mula nang makausap ko si Archi kanina, at si Zyrho ang nagdala sa akin pabalik sa kwarto ko dahil halos madapa na ako sa sahig kanina. Akala niya dahil iyon sa ginawa niyang pahayag kanina.

Tumango ako sa kanya.

“They already know that you’re here with me?”

I shook my head. “Hindi pa nila alam.”

“What’s your plan?”

Nagusot ang mukha ko.

“Bakit ako lang?”

His chest heaved as he released a series of audible exhales through his mouth, the strain evident in each of his breath.

“Because if you ask me, I’m willing to face your parents. Nakilala mo na ang pamilya ko, Arth. I wanna know yours too; however, it will always be on you if you want to.”

Is he this understanding? Is he this considerate?

Pinalobo ko ang aking bibig at tiningnan ang kamay ko sa kamay ni Zyrho. Pinipisil niya pa rin iyon ng walang sawa. I like it though.

“You don’t know my parents, Zyrho.”

“That is why I wanna know them.”

“They aren’t like yours.”

Tumigil siya sa pagpisil sa aking mga kamay pero nanatiling nakahawak pa rin doon. Umusog siya ng konti papalapit sa akin.

His one hand leaves my hand; he uses it to lift my chin and makes me look into his eyes. Gentleness and calmness are evident in these light purple eyes.

“What do you mean, baby?”

“When I met your parents, Tita Cass was so kind and very attentive to me, as well as Tito Tyson. Even though I was kind of scared when I first saw him, he is all good too. Iyong mga kapatid mo, although I can feel their reluctance, they tried their best to communicate with me and made me feel at home and welcome.” saad ko. Nais ko sanang idagdag na si Zhuri lang iyong takot talaga ako at nalalabuan ako ro’n kay Zhuri kaso mas pinili ko na lang na huwag iyong sabihin.

“Arth, my family isn’t perfect. They’re amiable, affectionate, especially Papadad, and hospitable. But, Arth, we have flaws too. And I guess that goes the same with yours,” here’s his low yet clear, light, and pleasant voice.

The depth and hoarseness of his voice brings tranquility to my shaking nerves. Maybe he is right that at some point, we are on par.

“If you want to go to your family, I will be with you. I will explain everything to them,” he continued.

“P-pati contract natin?”

Magaspang itong tumawa.

“Of course not. Besides, I already threw our contract away.”

“What!?” My sharp exclamation.

He really knows how to flip our situations.

“I threw them away.”

“Ginagago mo ba ako, Zyrho Maranzano?” Parang nag-uunahan ang mga dugo ko sa pag-akyat sa aking ulo nang marinig siya.

“I’m afraid I’m not, baby.” He pouted! Tangina! 

Ilang saglit ay ngumisi nalang ako nang may maalala. “So, sino ag magbabayad ng 2 Billion ngayon?”

Binawi ko sa kanya ang kamay ko at pinagkrus ko iyon sa harap ng aking dibdib.

“Wala akong nilabag sa kontrata.” Dagdag ko.

“What’s your bank account? I’ll drop the money.” Tamad niyang saad.

Napaayos ako ng upo. “S-seryoso ka? Babayaran mo talaga ako?”

“Matagal ko nang nilalabag ang sinusulat mo ro’n sa contract, Arth.” Nanlalaki ang mga mata ko. “And I like breaking them.” He grinned.

A sudden surged pulse through my chest, making my heart beat rapidly! Shit! Gustong-gusto talaga nito ang feelingerong ito!

“Hmp! Nevermind.” Untag ko. Actually, I wasn’t really serious when I wrote the 2 billion as a punishment in our contract. I may have lots of money, but my pocket will run dry if I give this punk 2 billion pesos. Makakatikim na siguro ako sa bangis ni Mama Kai kapag nangyari iyon.

Tumitig ako kay Zyrho, pareho lang sila ni Zen na parang namumulot lang ng pera sa tabi-tabi kung pera lang ang pag-uusapan. Sana pala binayaran na lang nila ang utang Pilipinas sa World Bank kung ganoon.

“I’m serious, Arth. I can transfer the money on your bank account.” Giit pa talaga nito.

Umirap ako. Talagang sinasampal nito sa akin ang kanilang kayamanan without them knowing.

“Just forget it. Just donate the money. I don’t need it.”

“Because you have me as your bank account.” Ngisi nito.

Ngumiwi ako. Ang hangin talaga.

“Tse!”

Umirap ako rito. Sa totoo lang hindi ko na rin masyadong iniisip iyong kontrata namin ni Zyrho. Sumasagi namin iyon sa isipan ko pero hindi ko lang ini- entertain. Maybe because I wasn’t really serious at that time; that’s why it didn’t bother me that much. Akala ko kasi madali kong matatakasan si Zyrho kapag nakababa kami sa yate niya. But I’m very wrong.

Moreover, I’m more concerned about Zyrho’s feelings towards me, how he sees me, what he thinks of me, and so on. Kaya rin siguro hindi na maganda ang pakiramdam ko roon kay Keira sa una palang kasi… I hate to admit it but… I see her as a threat?

Siguro nagka-feelings na talaga ako kay Zyrho but I’m just oblivious to it since it’s my first time. Mapagmataas ako sa sarili. I hate admitting my faults and downfalls, yet my feelings for Zyrho are now overflowing. The realization of my emotions for him is just too overwhelming. I am swallowed by my emotions, driving me to overthink things and making me angry over trivial matters.

I see Keira as a threat, and I’m jealous of her, and that’s it.

Ganito siguro ang pakiramdam ni Archi nang magka-first crush siya sa school dati pero binasted lang siya after niyang mag-confess.

Zyrho’s fervid palm envelops my hand.

“Okay. Let’s forget the contract then. But whatever your plans are about your family, Arth, I’m here. I’m not leaving you. We will face your parents together.”

The screen of my phone, laying on my bed, glowed. My default lock screen wallpaper blinked, flashing Mama Kai’s number and texts.

At that time, I was bombarded with Mama Kai’s messages and calls. I couldn’t bring myself to answer my Mama’s call, so I opted to reply to my Mama’s messages.

‘I’ll be home tomorrow. I will explain everything, Ma.’ Sent!

Pagka-sent ko no’n ay tinaob ko ang telepono ko sa aking kama at hinintay ang tunog ng ringtone ng aking telepono.

Nang tumunog iyon ay para akong tanga na halos hindi ko matingnan ang aking telepono.

‘You’d better be, Maximilian Arthur. We will be waiting for you. Take care, Arth.’

Praning na yata ako dahil kahit na sa text lang ay tila naririnig ko ang boses ni Mama Kai habang sinasabi niya iyong mensaheng pinadala niya sa akin.

The sun was about to bid its goodbye for the day, and we were about to welcome the moon when I decided to go down and talk to Zyrho. He said he was going to prepare my meal, but he took so long. At dahil mainipin akong tao, bumaba ako.

Dumeretso ako sa kusina at napatigil ako nang marinig ang pagpupumilit ni Keira kay Zyrho.

“Please, Zy. Ihatid mo na ako sa condo ko.” Keira begged Zyrho, who was now placing a bowl, a glass of milk, water, and rice in a tray.

“I can’t, Keira. I have to take care of Arth.” Argumento ni Zyrho.

Hindi nila ako nakita dahil nakatalikod naman silang pareho sa gawi ko. Zyrho was busy on preparing my dinner.

“I fractured my feet, Zy. Arth is all fine, hindi siya nasaktan o ano.”

Nanliit na ang mga mata ko rito. Paunti-unti ay gumapang na ang inis sa aking katawan. Humakbang ako ng isang beses at gagawa na sana ng intro nang biglang ibagsak ni Zyrho ang kamay sa counter. Pati ako ay napatalon doon.

Ang co-worker ay natigalgal din.

“Papaano mo iyan nasasabi, Keira? Arth is pregnant at saka ano bang akala mo sa akin? I saw it on the CCTV that you attack to Arth’s first. Why lie, Keira?”

“Z-zy…”

“Kung sinabi kong magpapahatid ka sa tauhan ko, ’yon na ’yon! Kung gusto mo talagang umuwi, magpahatid ka pero kung gusto mo na ako ang maghatid sa’yo sa condo mo. Then better if you start walking now, hindi kita mahahatid ngayon, Keira.” Litanya ni Zyrho.

Tumalikod ako, hahakbang na sana pabalik sa aking kwarto pero muling natigilan nang marinig ko ang hikbi ni Keira.

“Y-you changed a lot, Zy.” Iyak nito.

Napalingon ako sa kanila at nakita kong nagtakip ng kanyang mukha si Keira.

“Keira,” a warning tone in Zyrho’s voice, was very clear.

“Simula nang dumating si Arth dito nagbago ka na. Hindi ka ganito dati, Zy.”

“We’re friends, Keira; please know your boundaries. I love Arth, so please stop. Arth isn’t comfortable with you, and I hope you’ll respect that too. Don’t worry; we will remain friends.”

I briskly walk towards my room. Umupo ako sa aking kama at inalala ang naging usapan ni Zyrho at Keira. Keira likes Zyrho. That’s why she acted that why. Siguro nakakagawa talaga tayo ng mga bagay na hindi natin akakalaing magagawa natin dahil sa taong gusto natin.

Just like Zyrho, who went to the length of fooling me about that contract and kidnapping me. He’s even willing to pay a billion for it.

“Baby?”

Napalingon ako sa pintuan, dala na ni Zyrho ang tray ng pagkain. Nilagay niya iyon sa table rito lang din sa aking kwarto.

Lumapit ako at umupo. Pinupo ko na rin siya.

“Si Keira?” tanong ko. Natigilan siya doon. “I… heard you two talking sa kitchen.”

“Baby,”

“It’s fine. Wala naman sa akin iyon.”

“Pinahatid ko siya kina Sienna at Seiven.” Halos sapawan na niya ako roon.

Tumango ako. Kumuha na ako ng pagkain.

“Is there something that is bothering you, Arth? Tell me.” He requested.

Bumuntong hininga ako. Nilapag ko anag kobyertos.

“Keira obviously likes you.” I started.

“And?”

“Hindi ka ba na… na-fall sa kanya? Lagi kayong magkasama. Maganda si Keira, Zyrho.”

“First, I don’t like her because it’s you whom I like. Secondly, yes, we were together for many years, but I only see her as my younger sister. Lastly, you are prettier,” he said and pinched my cheeks.

I slapped his hand. “Tse! Binobola mo lang naman yata ako.”

“You are the prettiest pregnant I’ve ever seen.”

“Pretty than Tita Cass?”

He huskily laughed, flaunting his white and complete set of teeth. God! Why is he so handsome right now? Putangina!

“It’s Papadad before you.”

Ngumiti ako roon. Honest din talaga ang feelingerong ito. Tita Cass is so pretty; I get kilig from his beauty. It’s no wonder why Tito Tyson was so head over heels for Tita Cass!

“Oh, by the way, tinext ko na sila Mama Kai na pupunta ako sa bahay bukas.” Pag-iiba ko sa aming usapan.

Tumango siya. “Sinabi mong may kasama ka?”

Umiling ako.

“It’s fine.”

“Hindi ka-aatras?”

“Why would I?”

“Hindi ka ba natatakot?”

“Is there something that I should be afraid of?”

Feelingero din talaga.

“I told you, ibang-iba ang pamilya ko sa inyo.”

“Hmm. As long as they didn’t hurt you and took you away from me. It’s all fine.”

Ngumuso na lang ako. Iba rin talaga itong feelingerong ito.

The next day binakante ni Zyrho ang buong araw niya para samahan akong harapin ang aking pamilya. Hindi rin nawala ang mga tauhan nito na nakasunod sa amin. I’m not comfortable but I let it slide for today. 

Sa totoo lang hindi ako nakatulog ng maayos kagabi, iniisip kung ano ba dapat ang una kong sasabihin sa kanila ni Mama at kung papaano ko ipapakilala si Zyrho sa kanila.

When they learned about my pregnancy, I knew there was a silent disappointment within them, especially when they learned that I didn’t remember the man who impregnated me, which turned out to be Zyrho. They’re just keeping their disappointments to themselves. I know, even if they don’t tell me.

Bumuntong hininga ako. Naalala ko pa kung paano nagalit si Mama Kai nang mabuntis ako, hindi siya galit sa akin pero sa nakabuntis sa akin ay mapapatay niya raw. How ironic na gustong ipa-kidnap ni Mama Kai ang nakabuntis sa akin pero ako naman ang na-kidnap ni Zyrho. Hindi ko tuloy alam kung ano ang magiging reaksyon ng mga magulang ko.

“Dito na ba, Arth?” ani Zyrho, sumulyap sa labas.

Tumango ako kay Zyrho. Naunang bumaba ng kotse si Zyrho at pinagbuksan niya ako ng pintuan. He extended his hand for me and I gladly accepted it. Zyrho enveloped his calloused and warm hand on mine.

Nag-doorbell ako at ilang sandali pa ay bumukas naman iyon at si Archi ang nagbukas sa kanila.

“Kuya!” Parang bata na tawag ni Archi sa akin at yumakap sa akin. “Nag-alala kami sa’yo, Kuya. Si Mama halos hindi na makatulog.” sumbong pa nito.

Nang kumalas kami sa yakapan namin ni Archi ay umatras ako ng konti at humawak sa malaking braso ni Zyrho. Tangina! Ang tigas!

“Zyrho,” tumingala ako rito saglit. “ang kapatid ko si Archibald, Archi si Zyrho.”

Umigting ang panga ni Zyrho saka inilahad ang kamay kay Archi na manghang nakatingin kay Zyrho. Although my brother is tall and a big man, Zyrho was way bigger than him in any aspect. Zyrho is about 190cm while Archi is 182 cm, d’yan palang lamang na lamang na si Zyrho.

“Nice to meet you, Archi.”

Ang dalawang kamay ng kapatid ko ang tumanggap sa kamay ni Zyrho.

“Dude, saan ka nagdyi-gym? Nang mapakag-enroll ako roon.” Excited na wika ni Archi.

Muntik ko pang mabatukan.

Zyrho wet his lips using his tongue and beam. Ang feelingero ay nagpapasikat!

“I have a gym in my house.”

Napa-oh na lang ang kapatid ko.

I motioned Zyrho to come inside our house.

“Kuya, ’yan ba ang nakabuntis sa’yo?” Pasimple pang bulong ni Archi sa akin.

“Mmm.”

“Putangina! Anong nagustuhan n’yan sa’yo?”

At dahil sa sinabi ni Archi ay tuluyan ko na itong nabatukan. Walang hiya! Sa takot ni Archi na mabatukan ko pa ay tumakbo na ito papasok sa bahay. Isip-bata pero ang babaero naman!

“You have a lovely brother.” Komento ni Zyrho at sumabay sa hakbang ko.

“Tsk! Kahit ’di kami nagkakaintindihan at lagi kaming nagsisigawan no’n, mahal ko ang kapatid kong iyon.”

Pagkapasok namin ni Zyrho akala ko sasalubong kaagad sa akin si Mama Kai pero walang sumalubong sa amin hanggang sa makita ko si Daddy at Mama Kai galing sa aming kitchen at nakasunod sa kanila si Archi.

“Arth, anak!” sigaw ni Mama Kai at sinugod ako ng yakap. “Nag-alala ako sa’yo, Arth! Bakit hindi mo sinabi sa amin na hindi ka tumuloy sa isla? Laking gulat namin ng Daddy nang wala kaming nadatnan doon.” Himutok ni Mama Kai habang yakap-yakap ako. Nanginginig din ang boses niya.

Kumalas ako sa yakap namin. “Sorry, ’ma. I-It was sudden din po kasi.”

Unti-unting nagtagpo ang kilay ni Mama, kita kong handa na itong magtanong nang lumapit si Daddy sa amin.

“Hindi namin nagustuhan ang paglihim mo sa amin na buntis ka, Arth tapos sinundan mo pa nito.” Himig pangangaral na saad ni Daddy.

Yumuko na lang ako. “Sorry, Dad. Sorry, ’Ma.”

Ang isang tikhim ni Zyrho ang nagpaangat ng ulo ko. He was standing just behind me with his head held up.

Tumabi ako ng konti. “M-ma, Dad, si Zyrho po p-pala. Zyrho ang mga magulang ko, si Daddy Priam at Mama Kai.” Halos hindi ko pa matapos ang sasabihin ko sa lakas ng kabog ng dibdib ko.

Sa isang tabi ay nakita ko si Archi na panguso-nguso lang at naaaliw!

“Hello, sir! Hello, Madame! I’m Zyrho Maranzano, Arth’s—”

Napapikit ako sa pagputol ni Mama Kai kay Zyrho. Zyrho’s hand remains in the air.

“Kaibigan mo ito, anak?”

“M-ma…” Utal kong anas.

“It’s good to see you, Zyrho. Kaibigan ka ng anak namin? Thank you for taking care of him.” It was Dad, and he extended his hand for a shake.

“I’m very sorry, Sir. I’m the one at fault for Zyrho not being able to go to the island.”

“Ano?!” Mama Kai’s high-pitched voice echoed throughout the whole house.

“I kidnapped him.” Pag-amin ni Zyrho.

“Ay, bobong gago ito!” Tanging saad ni Mama Kai at susugurin na sana si Zyrho nang kaagad na niyakap ni Dad ang bewang nito upang pigilan. Parang nasa instinct na iyon ni Daddy na susugurin ni Mama si Zyrho at kaagad niya namang napigilan.

“Wife, calm down.” Daddy’s calm remarks, but Mama Kai was fuming mad.

“Anong kakalma, Priam?! Hindi mo ba narinig na kinidnap niya ang anak natin? Huwag mong paandarin ang kabobohan mo ngayon, sinasabi ko sa’yo, Lacsamana!” Galit na banta ni Mama kay Dad but as always Dad remain laid back.

Pinakalma ni Daddy ni Mama.

Umupo kami, magkatabi kami ni Zyrho habang sa kabila naman sina Mama, Dad, at ang kapatid kong si Archi.

Nag-aalburuto pa rin si Mama Kai at kung nakikita lang siguro namin baka ngayon ay umuusok na ang ilong at tenga ni Mama sa galit kay Zyrho. Though Zyrho stayed silent and observed everything.

Ang kamay ni Mama Kai ay nakakuyom at parang kating-kati na siyang sumugod kay Zyrho ngayon.

“I didn’t kidnapped Arth for something bad or—”

“Deretsuhin mo na, hijo.” Walang kagatol-gatol na putol na naman ni Mama kay Zyrho.

“Wife,” si Dad kaso hindi naman iyon binalingan ni Mama.

Tumango si Zyrho.

“I’m the one who impregnated Arth, Madame.”

I heaved! Ang lakas talaga ng loob ng lalaking ito!

I watched my parents and waited for their reactions, but I only saw Archie’s awe while looking at Zyrho. Ang mga magulang ko naman ay tila ina-absord pa nila ang winika ni Zyrho.

“Ano!” si Mama Kai, mas namula ang mukha sa galit. 

Napabuntong hininga naman si Daddy na parang mabunutan ito ng tinik na matagal na niyang iniinda.

“Ako po ang nakabuntis kay Arth, Madame.” Ulit pa talaga ni Zyrho.

Mama Kai abruptly stands, ready to unleash his frustrations and wrath on Zyrho, but Daddy holds Mama down. Pinainom ito ni Daddy ng tubig at binulong nang hindi namin naririnig. Nakikita ko lang ang paggalaw ng bibig ni Daddy at ang pag-iba ng ekspresyon ng mukha ni Mama.

“I’m sorry if it took me so long before—”

“Alam mo bang nais kitang ipa-hunting nang malaman kong nabuntis ang anak ko?”

Zyrho nodded. “I understand you, Madame.”

“Bakit ngayon ka lang nagkalakas loob?” si Mama Kai.

“After that eventful night with Arth, Madame, I left the country for business matters. It took me almost two weeks before I could return home. When I came back, that’s when I learned that Arth is actually pregnant.”

“At kinidnap mo?”

“Sorry, Madame, but yes, I did kidnap him.”

“Malala ka pala! Bobo ka rin siguro!”

“Mama!” Awat ko na.

Pinanlakihan ako ni Mama sa kanyang nga mata. Napanguso na lang ako.

Tumingin ako kay Zyrho at humingi ng paumanhin sa mga sinabi ni Mama. Iba pala kapag ang iba ang tumawag ng bobo kay Zyrho. Hindi ko gusto kahit na si Mama ang nagsabi no’n ay hindi ko nagustuhan. Shit! Iba na yata ’tong nararamdaman ko kay Zyrho.

Zyrho’s hand crawls to mine and intertwines with it. My heart swells, and it shows on my lips as they stretch into a smile. I was about to say something when Mama Kai interrupted.

“Anong estado ng relasyon ninyo ngayon?”

“We are—”

“Magkaibigan, ’Ma!” sapaw ko kay Zyrho at lahat sila ay nalaglag ang panga! Archi’s eyes almost popped out!

Umismid si Mama Kai sa akin, tila ’di naniniwala sa akin. I pouted.

“Tsk! Kumain muna tayo bago tayo magtuos ulit. Baka sabihin ng ‘kaibigan’ mo, Arth na wala tayong modo rito.” Pinagdiinan pa talaga ni Mama ang salitang kaibigan.

Yumuko si Zyrho sa mga magulang ko. “Thank you, Madame!”

“Hindi pa tayo tapos, hijo!” bara ni Mama kay Zyrho.

“Yes, madame!” si Zyrho naman.

Tumayo na kami upang tumungo sa dining para kumain nang mag-vibrate ang telepono ko sa aking bulsa. I fetched my phone from my pocket, and I almost dropped it upon reading Zen’s message.

‘Help me, Arth. I think I’m pregnant too! Please, don’t tell Kuya yet; he will skin me alive!’

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 14

don’t forget to vote and comment your thoughts below!:)

---

Chapter 14

Maximilian Arthur’s POV

I just met Zyrho’s family, at sa totoo lang, madali akong napalapit sa kanila lalo na kay Zen dahil sobrang gaan nilang kasama. Well, except pala kay Zhuri na parang ayaw sa akin o baka nag-ooverthink lang ako. Siguro ganoon naman talaga, hindi naman kailangan na pakisamahan nila ako dahil dala-dala ko ang anak ni Zyrho.

Kumain kami ngayon kasama ang pamilya ko. Si Dad ay inaasikaso si Zyrho at pinagmamalaki ang luto niya pero sa totoo lang mas magaling magluto si Mama Kai. Nonetheless, si Mama Kai naman ay nakataas lang ang kilay kay Zyrho, tila binabantayan niya ang kilos nito.

Napanguso ako, si Mama Kai talaga hindi man lang nakipag-plastikan kay Zyrho! Kung sabagay, hindi na siya magiging Makaio Lacsamana kung hindi siya attitude.

Nabaling ang titig ko kay Zyrho. He is really ruthlessly handsome from every angle. He looks dangerous, yet at the same time, he can also pull off a kind face. Mas nakikita ko ang tangos ng ilong ni Zyrho kapag sumasagot siya kay Dad na kanyang katabi kumain, at ang maliliit niyang ngiti ay nagdadala ng kakaibang kiliti sa tiyan ko. I guess, gutom lang ito.

Ang kanyang malaking balikat at braso ay hinuhulma naman ng suot niyang itim na long sleeves na naka-rolyo hanggang sa kanyang siko. Zyrho made some gestures while talking to Dad, as if emphasizing something, which is why I was able to get a good view of his expensive watch on his wrist.

Hindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan ni Dad at Zyrho pero mukhang nagkakasundo sila. ’Di ko rin kasi marinig ang pinag-uusapan nila dahil mahina lang ang boses nila.

“You want something?” si Zyrho nang mapabaling siya sa gawi ko at nahuli akong nakatitig sa kanya.

Kaagad akong umiling pero tumayo siya.

“You some avocado shake? I can make you one.” Presenta niya.

“Naglilihi ka sa abukado, anak?” tanong naman ni Mama.

Tumango ako.

“Yes, Madame. Arth loves avocado.” ani naman ni Zyrho kaso inirapan ni Mama.

Umingos pa si Mama.

“Nasa kusina, may abukado sa ref kung gusto mong gawan si Arth.” si Mama.

“No, mag-uutos na lang tayo ng—”

“Hayaan mo siya, Priam.” Mama interrupted, cutting off Dad.

Magpo-protesta rin sana ako kay Zyrho na hindi naman kailangan kaso tinuro na ng kasambahay namin kay Zyrho ang aming kusina.

Dad was engaged in conversation with Mama when my brother began to speak. “Swerte mo sa magiging bayaw ko, Kuya! Sobrang attentive sa’yo!” Eksaherada naman ng aking kapatid na si Archi sa tabi ko.

Siniko ko ito. Isa pa itong lalaking ito! Hindi man lang inaawat si Mama sa kasungitan nito kay Zyrho! Halata talaga rito na nagpapalapad ng papel niya kay Mama. Mukhang may pinaplano!

“Swerte rin iyon sa akin!” Bara ko sa kanya.

Tumawa si Archi, may pa takip-takip pa siya sa kanyang bibig.

“Sa aling banda sinuwerte si Kuya Zyrho sa’yo, Kuya? Sa kasungitan at katarayan mo?”

Sinimangutan ko si Archi bago ko ito kinurot sa tagiliran.

“A-aray!” Reklamo niya.

“Tch!” Asik ko rito.

Napapailing si Archi.

Nang bumalik si Zyrho ay dala na niya ang shake ko at straw.

Kita ko sa mukha ni Dad na proud kay Zyrho kaso si Mama naman ay napapairap lang siya.

“I find Zyrho’s attention to me gentle and sweet; however, I think Mama Kai finds it disgusting the way his face crumpled upon watching Zyrho and me.

After our meal, Zyrho and I decided to go back home.“

“Hindi ka ba talaga rito natutulog, Arth?” tanong ni Mama nang ihatid nila kami ni Zyrho sa labas ng bahay.

Kanina, I considered staying here because I miss them so much, but after receiving Zen’s message earlier, I was eager to go home and talk to him. Even though it was only a short message from Zen, I could sense the nervousness coming from his message.

“Sa susunod na lang, ’ma, dito ako matutulog.”

“Basta kapag inaapi ka sa bahay ni… ni Zyrho, huwag kang magdadalawang isip na umuwi rito, anak.” si Mama.

“Babe, malaki na ang anak natin. And I trust, Zyrho na hindi niya hahayaan na mangyari ang sinasabi mo sa anak natin.” Awat naman ni Dad. I’m happy that at least, Dad was taking Zyrho’s side.

“Ingatan mo ang anak namin.” si Mama kay Zyrho.

“I will, Madame.”

“It’s Tita or Mama for you, Zyrho.” Singit naman ni Dad.

Tumango at ngumiti si Zyrho. Lumaki lang ang butas ng ilong ni Mama sa sinabi ni Dad.

“We will go now, Tito, Tita.”

Tumango si Mama at si Dad naman ay tumapik sa balikat ni Zyrho.

“Ingat kayo, bayaw!”

Pinanlakihan ko sa aking mga mata si Archi. Minsan talaga ang sarap busalan ng bibig ng kapatid kong ito.

---

“Is there something wrong, Arth?” usisa ni Zyrho sa akin habang nasa byahe kami pauwi sa bahay niya.

“I shook my head.

“You’ve been glancing at your phone since you climbed into the car. Do you want to be with your family?”

Bumuntong hininga ako. It was Zen’s message that I was waiting for. Kanina nagreply ako sa kanya na tumungo siya sa bahay kung gusto niya ng makakausap pero hindi siya nagreply. I’m just worried.

“Wala, Zyrho. Tiningnan ko lang kung hindi mo ba ako nililigaw.” I kidded.

Tinaasan niya lang ako sa kanyang isang kilay, like he wasn’t satisfied with my response.

Inabot ko ang kanyang kamay na naka hawak sa gear ng kotse. Hinimas ko ito.

“Wala nga. I’m just… just waiting for Zen’s reply. Nag-text ako sa kanya na dalawin ako sa bahay.”

He gently shifted his hand to cover mine, intertwining our fingers. Zyrho then gave my hand a gentle squeeze.

“I’ll text him then.”

Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko mas takot si Zen kay Zyrho kaysa kay Tito Tyson. Kahit na isang beses ko palang nakikita si Tito Tyson, aaminin kung istrikto rin itong tao at mukhang malupit. Nakakapagtaka na mas takot yata si Zen kay Zyrho.

I shoo the thoughts away from my mind, mas pinoproblema ko pa ang sitwasyon ngayon ni Zen kumpara sa sitwasyon ko rati nang malaman kong buntis ako.

When we arrived, sinalubong si Zyrho ng kanyang tauhan kahit kakapasok lang namin sa bahay. In my peripheral vision, I saw Zen stand when he spotted us.

“We have an emergency at the headquarter… I mean in the office, boss.”

Tumingin ako kay Zen bago kay Zyrho.

“S-sige na, pumunta ka na sa office mo. Nandito naman si Zen.” sabi ko kay Zyrho.

Umusli ang buto sa panga ni Zyrho. He clamped his hand on my neck and bring his lips into my forehead.

“I’ll be right back.” He softly said against my forehead.

“S-sige lang. Mag-ingat ka.”

Halos itulak ko na rin paalis si Zyrho dahil sabik na rin akong makausap si Zen. At nang mawala si Zyrho ay kaagad akong lumapit kay Zen.

I hugged him.

“Hindi mo naman ako tini-trip lang sa message mo sa akin kanina, ’di ba, Zen?” ani ko nang makakalas sa aming yakapan.

He gently wipe his wet cheeks. Nakukulay rosas na ang pisngi niya, kilay at ilong.

“Sana trip or prank nga lang ito.” aniya, may kinuha siya sa kanyang Bottega Veneta handbag, then he handed me the pregnancy tests.

Tiningnan ko ang tatlong PT na may parehong resulta, positive ang mga iyon.

“Kailan pa?”

He shrugged. “Lately, naging obsessed ako sa candies especially lollipops tapos panay ang tulog ko, nahihilo rin ako at nagsusuka.”

“Walang ibang nakakaalam?”

Umiling siya.

“Ikaw lang.” aniya

“Hindi ba nakahalata sina Tita at Tito?” Tukoy ko kina Tito Tyson at Tita Cass.

Muli ay umiling si Zen.

“Sinabi ko lang na nilalagnat ako. Pinapainom nga ako ng gamot pero niluluwa ko lang din dahil may kutob na ako ever since someone took me.”

“Hindi ba kayo gumamit ng proteksyon?”

Umirap si Zen sa akin.

“Pareho ninyo ni Kuya Zy, Arth hindi rin.”

Napangiwi ako roon, natamaan sa kanyang sinabi.

“Anyway, sino ba ang ama? Kilala mo? Tanda mo ang mukha? Ang pangalan nakuha mo ba?” sunod-sunod kong tanong sa kanya.

“All of the above, Arth.”

Nagtagpo ang kilay ko. “Huh?”

“Kilala ko kung sino siya, kilala kong ama nang nakabuntis sa akin, tanda ko ang mukha niya, at alam ko kahit ang buong pangalan niya.”

“Then tell him.” I suggested.

Zen moistened his lips, then forcefully crossed his arms over his chest. With a heavy sigh, he slumped into the soft embrace of the sofa’s headrest.

“I will never.”

“Why? Itatago mo ang anak mo?”

“I don’t like him, Arth.”

“I don’t like Zyrho too.” Punto ko dahil pareho kami ng dinanas. Nabuntis ng mga timawang hindi naman namin gusto.

He side-eyed me. “But you’re here with Kuya.”

“I like him now. I fell in his little trap.” Pairap kong anas.

Zen’s mouth hanged open. “Oh, so romantic.” I don’t know if his being sarcastic or what.

Kinuha ko ang dalawang kamay ni Zen. “Tell me, sinong ama, Zen?”

Tumitig si Zen sa akin.

“I won’t tell you, Arth. I’m so sorry.”

Pinakawalan ko ang kamay niya. I understand him. I’ve been in his shoes before, but I just hope that whoever that fucker is who impregnated him will know that Zen is pregnant. Huwag lang sana gumaya kay Zyrho na kikidnapin niya si Zen dahil talagang magugulo ang mga Maranzano, rainbow princess pa naman ito ng mga Maranzano basi sa aking naririnig.

“Sorry talaga, Arth, for now ayaw kong sabihin kung sino ang father nitong magiging baby ko. Ngayon masaya lang ako na may masasabihan ako about this.”

Pumikit ako. Sasakit din talaga ulo ko rito kay Zen.

“Pero hindi mo iyan matatago forever, Zen, especially sa pamilyang meron ka. Eventually, they will find out about this. At saka isipin mo rin magiging baby mo.” Payo ko kay Zen na nakatingin lang sa mataas na ceiling ng bahay at bakas sa mga mata niya ang lungkot.

Alam ko sa pagtataong ito ay naguguluhan pa si Zen, takot, at nangangamba kaso aabot din siya sa puntong maiisip niya ang magiging baby niya. Alam ko na kagaya ko ay kayang-kaya rin ni Zen na buhayin ang magiging anak niya kaso… iba pa rin kapag may karamay sa lahat. That’s the thing I’ve realized now that I’m with Zyrho. Hindi lang pera ang iisipin mo sa ganitong sitwasyon, eh. The physical and emotional support of someone is highly needed too.

“My family will hate me if they learn who impregnated me.” Zen whispered, puffing through the air, accompanied by the weight of his exhaled breath, as he gently released it through his nose.

“They will understand, Zen.”

Zen only gave me a wry smile.

Dala-dala ng isipan ko ang kalagayan ni Zen hanggang sa sumunod na araw. I promised him that I will zip my mouth about his situation that is why no matter how much I want to open my mouth to Zyrho, I keep it myself.

“Are you okay?” Zyrho asked one night, as he handed me the glass of milk.

Tinanggap ko iyon at umiling sa kanya. Sumandal ako sa headboard ng aking kama at inunat ang aking binti. Nangangalay kasi iyon.

Walang anu-ano’y kinuha ni Zyrho ang bote ng herbal oil. Binuhat niya ang binti ko at ipinatong sa kanyang kandungan.

“You don’t have to, Zyrho. Magpahinga ka na lang.” Awat ko dahil narinig ko kanina mula sa mga tauhan niya na busy siya sa trabaho.

“It’s fine.” he said, smiling. At sinimulan na niya ang paghilot sa akong binti.

Hindi pa siya nakakabihis galing sa kanyang mahabang oras na pagtatrabaho tapos uuwi siya rito at ako na naman ang tinatrabaho. Sometimes, napapaisip na lang ako na sobra-sobra na itong ginagawa ni Zyrho.

Zyrho likes me and I feel the same way but, really, I don’t know what is our real score. Sumasabay lang ako sa agos ng buhay ko ngayon.

When the next morning came, I was taken aback when Tita Cass and Tito Tyson visited with two unfamiliar people with them.

“Papa Pike? Tita Sean?” si Zyrho na kasabay kong bumaba ng hagdanan.

“Arth! How are you, dear?” Salubong ni Tita Cass sa akin.

“M-mabuti naman po, Tita Cass.” sagot ko at panay ang sulyap sa mga bagohg mukha.

Nagkamustahan kami ni Tita Cass at pati na ni Tito Tyson.

“By the way, Arth nandirito si Pike at Sean, sila ang magulang ni Keira— ang kumupkop kay Keira.” ani Tita Cass at isa-isang tinuro ang mga bagong mukha sa aking paningin.

“Hello Arth,” si Tito Pike.

“H-hello po.”

“Arth,” si Tita Sean naman.

Napanguso ako. Ang gwapo rin nitong ni Tito Pike para siyang si Toto Wolf ng Mercedez. Tapos si Tita Sean naman ay gandang-ganda rin. Mukhang mahinhin kaso mukhang may pagkatuso.

Umupo kami sa sofa sa aming salas.

“Arth nandito kami ng asawa ko,” tumingin si Tito Pike kay Tita Sean, “dahil gusto naming humingi ng paumanhin sa ginawa ng anak naming si Keira sa’yo.”

Tumango naman si Tita Sean. “Hindi namin alam kung bakit iyon nagawa ng anak namin, Arth pero pangako na pagsasabihan namin siya. Lalo na’t buntis ka pa naman.”

“Napalayo na kasi siya sa amin simula noong bumukod na siya, hindi namin alam kung ano ang nagtulak sa kanya na magsinungaling sa’yo. Pasensya na talaga, Arth.” si Tito Pike.

“N-naku… huwag niyo na po iyong isipin. Ang importante po sa akin ngayon ay ang kaligtasan po ng baby namin.” At sana hindi na lumapit pa ang Keira’ng iyon sa amin ni Zyrho. Nais ko sana iyong sabihin ngunit mas pinili ko na lang na sarilihin ang bagay na iyon. Wala pa naman kaming maayos na label ngayon ni Zyrho.

“Papaano nila nalaman?” Bulong ko kay Zyrho na siyang katabi ko sa aking kinauupuan.

“I told Papa Pike about what happened para mapagsabihan nila si Keira at kay Zen naman nalaman nina Papadad ang nangyari sa’yo.” Zyrho explained.

“Mabuti pa siguro kung magbakasyon muna kayo ni Arth sa Farmhouse natin sa Sagada o sa resort natin sa Palawan, Zy.” Suhestiyon ni Tita Cass mayamaya.

“Hmm, I think mas mabuti na magliwaliw muna kayo ni Arth, son. At para na rin makapagrelax minsan si Arth.” Sang-ayon naman ni Tito Tyson.

Tumingin si Zyrho sa akin, tumango. “I think… that’s a good idea, dad.”

“Huh? Eh, papaano si Zen?” Nanlalaki ang mga mata ko at napatakip sa akin bibig.

Shit! Shit! Shit!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

-— what are your thoughts so far sa story ni zyrho at arth? comment ’em below!

CHAPTER 15

Chapter 15

Maximilian Arthur’s POV

The fresh, cold wind from the green surroundings caressed my face as Zyrho drove his car at a precise speed. He doesn’t usually drive at this kind of speed, especially when using his Audi, but I think right now he’s taking his time driving to our destination.

Zyrho and I decided to go to Sagada instead of Palawan. I don’t feel like riding a plane for now, which is why I opted for Sagada, and Zyrho favored my wish. That’s why we’re on our way to Sagada right now!

Nakalabas na kami ng syudad kaya naman malaya kong nabubuksan ang bintana ng kotse ni Zyrho dahil wala nang mausok at maruming hangin . 

“Arth?” si Zyrho.

“Hmm?” Higing ko habang ang aking mata ay nasa labas ng kotse.

“You suddenly mentioned Zen earlier. What about Zen, Arth?”

Mariin akong napapikit at napakagat labi sa tanong ni Zyrho. I thought he had already forgotten it since we dismissed that topic at his house. God! I know my mouth sometimes spouts things that I’ve never thought that much about; however, the amount of carelessness I displayed earlier was just too much! I almost spilled Zen’s secret!

I know they have the right to know about Zen’s current situation, but I’m not in a position to tell them. I don’t like this, but what can I do? I already promised Zen.

“O-oh! It’s nothing, Zyrho. Na… naisip ko lang kasi na baka gusto rin ni Zen na mag-unwind. Nasabi niya kasi sa akin na tambay lang daw siya sa bahay ninyo. Baka… baka lang naman nabuburyo na siya.” I inwardly praised myself for the wonderful excuse I had made.

“Zen has businesses, Arth. Don’t believe him when he says he’s a tambay. He isn’t and will not be. It’s just that he handles his time well.”

Maingat akong lumingon sa gawi ni Zyrho at sinulyapan ito. His well-formed eyebrows creased and almost met at the center. He was driving with one hand while the other rested on the car’s window, carefully massaging his chin.

Zyrho’s side profile is absolutely striking! He looks sinfully handsome with his neatly combed hair, mesmerizing amethyst-to-almost-light-purple eyes, sharply defined nose, chiseled jawline, and sealed lips. It feels like he was sculpted perfectly.

Kaya ba napapatanong si Archi kung bakit ako nagustuhan ni Zyrho dahil sa gwapong ’to ni Zyrho sa akin ito bumagsak? I mean, I’m not bad myself. I just have a potty mouth sometimes, but all in all… I’m good too. I can keep up with Zyrho. I think.

Just as I was on the verge of tearing my gaze away from Zyrho, he spoke, capturing my attention once again.

“Your eyes were distracting me, baby,” came his raspy voice.

I shifted my position. My face instantly felt hot, and my stomach was churning! Tangina! Ito na siguro ang tanginang kilig! I may not be fond of love romance, but I’m not stupid to not recognize this shit! And I’m not complaining because it’s Zyrho; I like it so much! The more I spend my days with Zyrho, the more I realize and discover things about myself.

Nag-iinarte lang ako kay Zyrho pero, tangina, para nang may kumakawalang mga bulati sa t’yan ko kapag inaalo niya ako. I like it when he is gentle and sweet when it comes to me. Siguro dahil nakita ko na sa akin lang extra sweet si Zyrho. Mas grumabe ang kaartehan at katarayan ko dahil kampante akong hindi iyon tatalab kay Zyrho at mananatili lang siya sa akin. Shit! I don’t know anymore, but Zyrho gave me that kind of confidence. My confidence skyrocketed because of his attention.

“Feelingero talaga!” I couldn’t help but chirp with delight, biting my lips to contain the burgeoning smile threatening to spread across my face.

He looked at me and gave me his billion dollar smile. Naiihi na ako rito dahil sa ginagawa ng lalaking ito!

“What?” Natatawa niyang saad. “I felt your eyes pierce through me earlier, baby.”

Kumibot ang bibig ko. I was almost at a loss for words to retaliate and burn down his cheesy words. Really, the butterflies in my stomach make me deaf!

“W-what? Is it wrong to stare at you? I just found you handsome while driving!” Nahihirapan kong untag pero nakaraos din naman.

My heart was already pounding so hard against my ribcage. I hate how Zyrho makes me feel like this. He makes me lose my logic when it comes to his words. Tanginang wala pa siyang ginagawa n’yan!

Zyrho’s jaws tightened, emphasizing their prominence.

He suddenly pulled the car over to the side and took a hasty break.

“Oh!” Nausal ko sa gulat.

“Come again, Maximilian Arthur.”

My eyes widened as I turned to Zyrho. Shock and confusion washed over my face.

“H-huh?”

“The thing you just said,” he breathed.

“A-alin doon.” ako na naguguluhan dahil sa inaasal niya.

Pumikit siya at huminga nang malalim bago nagsalita, “You… you said that I’m… h-handsome?”

My lips parted in surprise. I don’t know what he’s trying to catch here, but he acted as if it was the first time he received such a compliment.

“Yeah,” I affirmed.

“Repeat it, baby.”

Nagusot na ang mukha ko. Ginagago ba ako nito?

“Are you playing with me, Zyrho? Dahil kung, oo, baka hindi na tayo matuloy sa pag-a-unwind nating ito.”

He sighed.

I looked into his eyes, but I couldn’t fathom even a single emotion lying there. It was overflowing, yet I couldn’t grasp even a bit.

“No, just repeat it for me, Arth. Please, baby,” he pleaded.

At para matigil na kami ay sumuko na rin ako. Naaantala na kami rito sa gitna ng daan dahil sa paandar niya.

“Fine,” suko ko. Tumingin ako sa kanya na talagang seryosong-seryoso. “I just find you handsome, Zylander Howell. I cannot help but stare at you because you’re just too handsome. And I wonder why someone like you fell for someone like me,” I repeated, with a concise explanation.

Kumunot nag aking noo nang pikit matang ngumiti si Zyrho, parang timang lang. Sumagi ang aking mga mata sa tenga niya at doon ko nakita ang pamumula ng kanyang mga tenga.

Nalaglag ang aking panga nang mapagtanto kong… kinikilig ang feelingero! I was about to tease him when he covered his face using his big hands.

“Fuck!” He uttered against his palm.

“Zyrho,” I called him.

Nang ibaba niya ang kanyang kamay ay namumula na pati ang kanyang pisngi.

Nais ko siyang tawanan sa kanyang naging reaksyon dahil tingin ko parang OA siya kaso hindi na ako naka-galaw nang kanya akong kabigin upang mayakap.

Yumakap na rin ako dahil ang bango niya! I missed his scent. Iyon kasing long sleeves niya na naiwan sa akin ay matagal nang nawala ang bango.

“Parang timang, first time mo bang masabihan ng gwapo ka?” Anang ko habang nakayakap pa rin siya sa akin.

“Hindi,”

“Iyon naman pala. Bakit ang OA nang reaksyon mo?”

“It comes from you, of course It’s special… very special.”

Tinapik ko ang balikat nito. “Tama na. Drive na ulit.”

Kumalas siya sa aming yakapan at dumistansya ng konti. Ilang pulgada lang ang layo ng mukha namin at naaamoy ko ang mabango niyang hininga!

“Papaano ito ngayon, Arth?” anito at bumaba ang mata sa aking mga labi.

“Huh?”

“Ikaw na ang gusto kong imaneho.” His minty breath fanned my lips.

“Gago!” ani ko sabay tampal sa kanyang dibdib, kaso ang tigas naman no’n.

He chuckled seductively before capturing my lips with his own. Hindi na naman ako nakaangal pa nang kanyang angkinin ang aking labi at nagpaubaya na ako. Hinayaan ko na ang sarili kong tangayin sa kanyang masasarap at mabagal na halik. Tila ba, nilalasap niya ang bawat lasa ng aking dila at ginalugad ng mabuti ang aking bibig sa pamamagitan ng kanyang dila.

Before any of us could get lost in the translation of the lustful world, Zyrho pulled away and kissed my forehead.

“Thanks for the energizer, baby.” aniya at bumalik sa pagda-drive!

Tangina! Energizer daw! Timang din talaga!

When we reached Sagada and pulled up to their farmhouse, I was utterly awestruck by the expansive vista of lush green grass stretching out before me.

Zyrho opened the wooden gate, iniwan lang namin ang kotse labas ng farm kung nasaan din ang parking lot ng mga sasakyan. It was a safe place naman para sa kotse niya dahil may tarangkahan naman ang pinaglalagyan niya sa kanyang sasakyan.

As we walked inside the farm, I couldn’t help but admire the very fresh air, the green surroundings, and some of the livestock. A well-tended garden and big, tall trees dotted the entire land. In the middle of the land stood a two-story house primarily made of wood. It looked classic yet so fancy.

“Sa inyo ang buong ng lupain na ito?” tanong ko kay Zyrho na dala-dala ang lahat ng gamit namin. Ayaw kasi akong pagbuhatin kaya ayan, nagdusa bitbit niya ang lahat.

“Hmm, dad bought it back then.” He answered.

“Ang ganda rito.”

“Hmm, and we lived here.” Mangha akong napatingin sa kanya. Umiling siya. “Hindi rito. Sa ibang bahagi ng Sagada pero matagal na naming iniwan ang lugar. Naiwan na lang doon si Papa Owell.”

“Papa Owell?” Ang dami naman nilang Papa.

“Kapatid ni Papa Pike.” si Zyrho.

Tumango na lang ako sa kanya.

Pagdating namin ni Zyrho sa bahay ay giniya niya ako sa isang kwarto. Walang aircon sa bahay pero mahangin naman ito dahil sa hanging nagmumula sa labas. At napagtanto kong ang mga silid lang pala ang may aircon.

Separate ang kwarto namin ni Zyrho and I’m not complaining at all. Hindi rin naman kami magkatabi matulog sa bahay niya.

“Wala tayong kasama rito?” tanong ko kay Zyrho nang ibaba niya ang gamit ko.

“Pansamantala ko munang pinauwi ang namamahala rito sa farm.”

“Wala tayong mga kapit-bahay dito, Zyrho. Natatakot ako.”

“Nandito ako. As long as I’m here, walang mangyayaring masama sa’yo.” He swear.

Feelingero talaga!

Zyrho made some food for us before we decided to take a nap after the long ride.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog pero pagkagising ko ay nagtatakipsilim na. Hinanap ko si Zyrho sa buong bahay hanggang sa matagpuan ko ito sa ground floor na kaharap ang kanyang laptop at may kausap sa telepono. May kinakalikot siya sa kanyang laptop pero abala rin siya sa kanyang kausap sa telepono.

“Yes, I need the reports… good… Please, tell Evren that I need the comprehensive plan about the G.Es anniversary event and its progress…”

Ngumuso ako at hindi na siya inabala pa. Akmang tatalikod na ako nang tawagin naman niya ako.

I turned to face him.

“Baby,” itinaas ko ang aking kilay. “Need anything?”

Umiling ako. Tinuro ang labas ng bahay. “Sa labas lang ako.”

“No, wait for me I’ll just finish this call.” Tinuro niya ang teleponong naka-distansya sa kanyang bibig.

Winiwasiwas ko ang aking kamay. “Hindi na. Kaya ko naman. Titingin lang ako doon sa mga isda ninyo sa pond.”

Humingang malalim siya. “Susunod ako.”

Tinanguan ko si Zyrho at lumabas sa bahay.

Kanina kasi habang hinahanap ko siya ay nakita ko itong pond mula sa second floor ng bahay. Hindi pa totally lumulubog ang araw pero naka-bukas na ang mga ilaw na nasa mga puno ng kahoy.

“Hoy! Sino ka!?” sigaw ko nang maaninag ko ang isang tao na may sinasaboy doon sa pond.

“M-magandang gabi, sir!”

“Sino ka!?” Ulit ko.

The boy looks so scared habang naglilikot ang kanyang mga mata. May sipit pa itong isang maliit na balde.

“A-anak po ako ng caretaker nitong farmhouse nila ni Sir Zyrho.” Basi sa tono ng kanyang boses ay nahihimigan ko ang kanyang takot!

Lumapit ako rito pero dumistansya naman siya sa akin.

“Sabi ni Zyrho sa akin pinauwi raw niya ang nangangalaga ng farm. Bakit nandito ka?”

Yumuko ang lalaki. He seems so scared at his so-so body. Mas malaki pa nga ito sa akin pero parang takot na takot.

“Nakalimutan pong pakainin ni Papa ang mga isda rito sa farm kaya pinabalik niya po ako. Napag-utusan lang, Sir.”

Ngumiwi ako. Sir siya nang sir sa akin.

“Arth,”

Ngumuso ito at tiningnan ako.

“Arth ang pangalan ko, ikaw?”

“Mason po, sir ay Arth pala.”

“Ilang taon ka na?”

“Twenty-four po.”

Ngumiti ako rito. I’m not really friendly pero mukhang mabait at mahinhin naman itong si Mason.

“Nice to meet you, Mason.” Inilahad ko ang kamay ko para kay Mason. Bumilog ang mga mata niya sa aking ginawa at ngumiti ng malapad.

Akmang tanggapin na niya sana iyong kamay ko nang biglang umeksena ang malakas na boses ni Zyrho.

“Mason!”

Sabay kami ni Mason na napatingin sa pinanggalingan ng boses. Kita kong halos liparin na ni Zyrho ang konting distansya namin. May bitbit pa itong jacket.

“Magandang gabi, sir Zyrho.” Bati ni Mason kay Zyrho na nagtatagpo ang kilay.

Hindi pinansin ni Zyrho ang bati ni Mason sa kanya.

Kinapa ni Zyrho ang jacket sa aking balikat. “You shouldn’t go out na walang jacket. Malamig ngayon.” anito bago bumaling kay Mason sa aming harapan.

“What are you doing here?”

“P-pinakain ko lang po ang mga isda, s-sir. Nakalimutan po kasi ni Papa.”

Tumango si Zyrho. “Kung tapos ka na, umuwi ka na dahil gumagabi na.”

“Opo.”

“Ikaw naman, let’s get inside.” si Zyrho at saka kinawit ang kanyang braso sa aking baywang bago ako hinila tungo sa bahay.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

A/N: Mason pronounced as (mey-son)

CHAPTER 16

Chapter 16

Maximilian Arthur’s POV

“Why are you talking to him?”

“Huh? Him?”

He clicked his tongue and brushed it over his lips, wetting them.

“Mason,” mapait nitong untag.

Umupo ko sa sofa at humilig. Nagtatagpo ang kilay ko habang pinagmamasdan ko si Zyrho na aligaga. Hindi kasi siya mapalagay. Napapahilamos siya tapos mararahas ang hiningang pinapakawalan.

“Ano naman ngayon? Kinausap ko lang ang bata dahil may sinasaboy siya doon sa pond. Akala ko kung sino na at ginagawan ng masama ang mga isda doon.” Paliwanag ko rito.

“Bata?” May uyam nitong wika.

“Oo,”

“Magkasing edad lang lang kayo no’n. Anong bata?”

“My god, Zyrho! Hindi ko alam kung ano ang pinuputok ng apog mo at pinagdidiskitaan mo si Mason. Hindi kita maintindihan kung bakit bigla-bigla ka na lang naging ganito!” Padabog aking tumayo at tutungo na sana sa aking kwarto upang magmukmok doon nang may malakas na braso ang yumakap sa aking baywang.

“Sorry, baby.”

“Utot mo; sorry! Hindi kita maintindihan.” Panghihimutok ko at nag-cross arms.

I felt his lips on my neck planting a feathery kiss there. Shit! Nagiging marupok ako kapag hinahalkan niya ako!

“I’m jealous!” Kompisal niya at dumila sa aking leeg.

Ganito ba ito kapag nagseselos? Nandidila, nanghahalik, nanlalandi?

“Z-Zyrho…”

“I’m just jealous because you are smiling from ear to ear. Nilahad mo pa ang kamay mo roon kay Mason. I don’t like it.”

Muntik ko nang masambit ang lahat ng guardian angels ko dahil sa ginagawa niya sa akin. Nilulusaw ng kanyang dila at halik ang aking inis sa kanya.

I closed my eyes.

“N-nagpapakilala lang… a-ahh… ako kay M-mason, Zyrho.”

“Yeah and I don’t like it, baby. I’m really jealous dahil hindi ka naman ganoon sa akin no’ng nagkita tayo.” anito at kumagat doon sa aking earlobe.

Hindi ba niya naisip na kinidnap niya ako? Tsk! Bobo rin!

Naglilikot na ang kamay ni Zyrho sa aking t’yan kaso bago pa man iyon maparating sa paroroonan nito ay pinigilan ko na ito.

“M-maghahapunan pa tayo, Zyrho.” ani ko bago pa iba ang maging hapunan namin.

Kumalas siya sa pagkakayapos sa akin at inilot ako upang makaharap sa kanya. Tiningala ko siya at kita ko ang pamumungay sa kanyang mga mata at pagnanasa. Shit!

“M-maghahapunan muna tayo.” Ulit ko.

He nodded. “But can I kiss you first? I really want to kiss you, baby.”

Bumuntong hininga ako. Sino ba naman ako para tumanggi sa request niya?

Tinanguan ko lang din siya at hinayaan siyang humalik sa akin. Papaano ako makakatanggi sa kanya kung ang galing niya humalik at ang sarap pa? Tsk!

Hindi naman siguro ako matatawag na kiss deprived nito ’no? Nilalandi kasi ako ni Zyrho, eh. Kasalanan niya talaga kapag hinahanap-hanap ko na ang mga halik niya! Or maybe, dahil pregnant ako kaya gustong-gusto ko ang mga kisses niya sa akin.

“You are so delicious, baby.” Ungol niya habang nakadikit pa rin ang labi sa akin.

Ang feelingerong ito talaga! Delicious daw ako!

Ewan ko lang kung lagi bang handa itong si Zyrho o baka naka-plano na talaga ang lahat nang gagawin namin dito sa farm. Dahil ngayon ay hinahanda na niya ang apoy kasi magb-barbecue raw kami. May naka-handa na ring iihawin naming ulam.

Nandito kami sa bakuran ng bahay dahil dito kami mag-iihaw at kakain. Nakakatuwa na ang daming prutas sa mesa pero mas marami ang abukado, favorite. Kaya habang naghihintay ako sa kanyang iniihaw ay kumain muna ako no’n.

“Tutulong ako!” Patalon kong saad sa tabi ni Zyrho kaso sinuway lang niya ako.

“Don’t jump like that!” Supil niya sa akin kahit na hindi naman talaga ganoon kalaki ang aking tinalon.

Alam ko naman na buntis ako, ’no! Sa aming dalawa ako ang mas nakakaalam no’n dahil sa mga pisteng mood swings ko at abnormal hormones na ngayon ko lang nararamdaman.

Sumimangot ako. “Tutulong ako. Ako ang magbabaliktad sa kanila.” Turo ko sa mga karneng nasa ibabaw ng apoy.

“Ako na rito, Arth. Umupo ka lang doon, kumain ka doon.” Nginuso niya ang mga prutas sa mesa.

“Nababagot ako.” Kontra ko sa kanya.

“Then just watch me or wipe my sweat.”

Inirapan ko lang siya at bumalik sa aking silya! Bahala nga siya sa buhay niya. Yamot na yamot ako kay Zyrho at inirapan ko ito sa tuwing sinisipulan niya ako nang umilaw biglang aking telepono sa mesa. Kinuha ko ito.

‘How nice, nagbakasyon pala kayo ni kuya sa farm namin, Arth.😏’

Basa ko sa text ni Zen sa akin. Sumulyap muna ako kay Zyrho bago ako nagtipa ng reply para kay Zen.

‘Biglaan lang din siya, Zen. At ang ganda pala rito.😊’

‘Pero may kasalanan ka sa aking buntis ka!🙄 Bakit mo ako biglang dinawit, huh! Gulat na gulat ako nang bigla akong in-interrogate ni Daddy!’

Nakagat ko ang aking hinlalaki nang mabasa ang reply ni Zen.

’Sorry talaga, Zen. 🥺 Nabigla lang ako. ‘Di na siya mauulit pa.’

’Hmm, it’s fine! Mabuti nakalusot ako. Nevertheless, enjoy sa vacay ninyo ni Kuya!😁👉👌 ’

Malamig ang gabi ngunit biglang umusbong ang kakaibang sa aking mga pisngi nang maintindihan ko ang emojis na sinent ni Zen sa akin! Itong buntis na ’to talaga!

“What’s that?”

Mabilis pa sa kidlat kong naitaob ang aking telepono nang biglang bumulong si Zyrho sa aking tenga!

Lumingon ako rito kaso wrong move nang sumalubong sa akin ang kanyang gwapong mukha. Nanlalaki ang mga mata ko. Wari’y may sariling pag-iisip ang aking mga paningin nang bumaba ito sa mga labi ni Zyrho.

Bigla tuloy’ng pumasok sa isip ko ang eksena namin ni Zyrho kanina doon sa loob ng bahay. His seductive lips on my neck, earlobe, and skin. What more if his lips were on my sensitive and private area—.

Kaagad kong iniling ang aking ulo! Kasalanan talaga ito ni Zen! Kung hindi dahil sa emojis niya ay hindi ko maiisip ang mga kalaswaang ito! Malilintikan talaga sa akin ang buntis na iyon! Makikita niya!

“Sino ang ka-text mo?”

“Huh? Ah, si Zen… nangangamusta lang.”

Umangat ang kanyang isang kilay na tila hindi naniniwala sa aking winika.

“G-gutom na pala ako.” ani ko at ngumuso.

Mabilis namang nag-iba ang timpla ng mukha nito at nagnakaw nang mabilis na halik sa akin. Shit! Kahit na nahahaluan ng usok si Zyrho ay mabango pa rin! Bwesit!

Dahil sa sinabi ko sa kanya na gutom ako, tuloy pinauna na niya akong kumain. Gusto kong sabay kami ni Zyrho kumain kaya naman binagalan ko ng husto ang bawat nguya ko. Fifteen chew per one subo para magkasabay lang kami.

Nag-iinarte siguro ang baby namin ni Zyrho kaya ganito ako. Ganoon nga siguro kasi hindi naman ako ganito ka arte noon. Siguro epekto lang ng pagbubuntis ko itong kaartehan ko ngayon.

“Hindi mo gusto ang pagkain? You want me to cook other foods?” Alalang wika ni Zyrho nang makita niya ang plato ko na marami pang pagkain. Hindi niya lang alam na hinihintay ko siya.

Kakaupo niya palang galing sa pag-iihaw pero gusto na naman magluto.

“H-hindi! Gusto ko.”

“Bakit ganyan ang plate mo? Hindi mo pa masyadong nakakain ang mga hinain ko for you.”

Bwesit!

“N-nag-iinarte ang baby natin, Zyrho. Gusto ka makasabay kumain.” Rason ko at nag-init ng husto ang aking mukha. Shit! Shit! Shit!

Mabilis na napalitan ng panunuyang ngiti ang pag-aalala sa mukha niya.

“Talaga?” May panunuyang wika nito.

“O-oo,” sagot ko at sumubo.

“Aling baby ko ba?”

Mas uminit pa ng husto ang aking mga pisngi dahil sa mga sinasabi ni Zyrho.

“S-syempre iyong… i-iyong baby natin!”

“Hmm,” higing nito at may naglalarong kung anong ngisi sa kanyang mga labi. “So my baby, wants to eat together with his dad?”

Ngumuya ako at halos mabilaukan dahil kay Zyrho. Bwesit siya! Itong feelingerong talagang ito! Ang hirap lumunok kapag nagkakagulo ang tiyan mo!

“K-kain ka na lang din d’yan!”

“Mmm, if that’s what’s my baby’s command.”

Sa buong dinner namin ni Zyrho ay inaasar lang niya ako sa baby-baby kong rason sa kanya! Alam niya kasing palusot ko lang iyon.

Magkahiwalay ang room namin ni Zyrho but still kagaya ng lagi niyang ginawa ay pinagtitimpla niya ako ng gatas. Hinihilot din niya ang binti ko.

“Arth, your baby bump is already very evident.” anito habang hinihilot ang binti ko.

Ngumuso ako at tumango. Ewan ko ba, pero tingin ko hindi normal itong pagbubuntis ko. Malaki na kasi siya. Kaya nga hindi ko na nasusuot ang ibang shorts ko at mga t-shirt dahil dito. Naiipit na kasi.

“Oo nga.” Sang-ayon ko. .

“Hindi ka nahihirapan? Tell me kung ano ang kailangan mo.”

Tumango lang ako sa kanya.

Nang maubos ko ang gatas ay binigay ko sa kanya ang baso.

“Salamat sa gatas.” ani ko.

He kissed my forehead and took the glass in my hand. Nang tumalikod ito ay hihiga na sana ako sa kama nang kanya akong tawagin.

“Arth,” tiningnan ko siya at tinaasan sa aking kilay. “Next time hindi na ganitong gatas ang ibibigay ko sa’yo.”

Kumunot ang aking noo. “Huh?”

“It’ll be my milk next time. Good night, baby.” Ngising wika nito at tuluyan nang lumabas.

Ilang segundo pang pinroseso ng aking utak ang sinabi ni Zyrho hanggang sa mapagtanto ko ang tinutukoy niyang ‘milk’. Tanginang timawa!

When the next morning came, bagot na bagot ako kay Zyrho dahil ginulo niya ang mahinahon kong utak. Pareho lang sila ni Zen, magkakadugtong talaga siguro pati utak nila!

“Bakit dito tayo sa labas?” Angal ko pero hinayaan naman itong hilahin ako.

“Magpi-picnic tayo. I wanna try a picnic date with you, baby.”

Napanguso naman. Para talagang silencer iyong mababang boses ni Zyrho sa akin. Natatamimi ako bigla-bigla! Shit!

Kaya pala may dala siyang basket at may sipit na isang banig. May itinerary na talaga siya sa kanyang utak bago palang kami pumunta rito sa farm nila.

Nilatag niya ang banig sa ilalim ng mayabong na puno kaya hindi kami naiinitan sa kabila ng matirik na araw.

“Hindi ka pa ba nakakapag-picnic date?” Labas sa ilong kong tanong sa kanya at tinulungan itong kunin ang mga pagkain na nasa basket.

“No,”

“Weh?”

“Promise.” Anito sa mababang tono.

Ngumuso na lang ako. Sabi niya eh.

Ang saya pala dahil kahit kami lang ni Zyrho sa buong farm nasusulit namin ang oras namin dito. Mula sa aming kinaroroonan ay natatanaw ko ang mga baka na kumakain ng damo at iba pa nilang alagang hayop.

“Ang ganda.” Wika ko habang nakatuon doon sa saranggolang pinalipad ni Zyrho. May nakita kasi siyang saranggolang nakasabit sa puno. Kaya pinagdiskitaan namin iyon. Mabuti marunong siyang magpalipad.

Magkatabi kami ni Zyrho, siya nakaupo sa aking tabi habang ako naman ay nakahiga sa banig. Tanaw na tanaw ko ang saranggola sa himpapawid.

“Yeah,” tumango siya.

“Ang layang tingnan ng saranggola.” saad ko.

“Before, we also used to play kites, sa dating tahanan namin dito sa Sagada.” Bigla nitong kompisal.

“Talaga?” Ako na naintriga.

“Hmm, tuwing summer. Ginagawan kami ni Papa Owell even if he hates it.”

“I really don’t want to pry into Zyrho’s personal life, but my curiosity is eating me up. Especially now that he seems emotional when talking about Sagada. I don’t know what’s with Sagada and his life here, but it feels like Sagada has a huge part of his life.”

“Ang saya n’yo siguro dito noon, ’no?” Pahapyaw kong tanong but, honestly I’m hooking information about him.

“Yes,” aniya pero iba ang pinapahiwatig ng boses niya.

“Siguro nga kasi tatlo kayong sabay na lumaki.”

Napatango siya. “It was a happy life, but that doesn’t mean it’s an easy life.”

His voice was awakening emotions I can’t fathom inside my chest, and it’s heavy.

“Zyrho,”

“It wasn’t easy for my Papadad before. Raising the three of us wasn’t really easy for him. I know his struggles and his pain.”

Tumingala siya sa saranggola na sumasayaw sa ere dulot ng matinding hangin pero hindi naman iyon bumagsak.

“I grew up looking for my siblings when Papadad wasn’t around. I always looked after them even if I wasn’t told to because it felt like an obligation as their older brother. Until now, I’ve carried that behavior of looking after them even though they are already old. I don’t know if I’m doing well. I don’t know if I’m a good enough brother for them. I don’t know if I’m already choking them because of my love for them.”

I wanna hug him. Jesus! I wanna hug him and whisper some comforting words to him. However, I’m stuck and in shock. Zyrho is now opening his thoughts to me. Yet, why do I feel pain in my chest? Ganito ba ang sinasabi nilang share your burden? Share your sufferings? It feels like Zyrho’s pain was too much and not seen by others. Kasi kahit ako, nahahanginan ako sa kanya at tingin ko nga ay masyadong malaki ang ulo niya. Hindi ko alam na may ganitong side siya, na may ganitong hinanakit siya.

He is always viewed as strong, bold, and brave, but no one sees his pain, weakness, and struggles.

“I’m the older brother, of course. They always thought that I am tough and strong. My body may be strong, but my heart isn’t. I just need to be strong because I’m the older brother.”

“I’m an older brother too, Zyrho, but it doesn’t mean na kailanman mong magpaka-magulang at maging matapang sa lahat ng pagkakataon para sa mga kapatid mo. Anak ka at hindi—”

“Because you grow up having both of your parents on your side, Arth,” he cut me off, silencing me.

“Zyrho,” Bumangon ako.

Tiningnan ko siya at kita ko ang sakit at bigat sa kanyang mga mata. Namumula ang kanyang mga mata pero nanatiling matigas ang ekspresyon ng mukha niya.

“Before Zen was teased by our classmates for being soft at wala siyang mapagsusumbungan kung hindi sa akin lang. Zhuri was bullied dahil wala kaming complete family sa family day at sa akin din iyon sinasabi ni Zhuri. Gusto nila ng ganon at ganto pero wala kami noon. Lagi silang nagsusuumbong sa akin. Sa akin nila sinasabi ang lahat dahil nakikita nila kung papaano kumakayod si Papadad noon for us. Hindi namin gusto na dagdagan pa ang problema ni Papadad dahil alam namin noon kung gaano kami kahirap, Arth.”

So, siya ang nilalabasan ng mga hinaing ng kanyang mga kapatid noon? He was a child too! Tapos siya….wala siyang napagsasabihan sa mga hinanakit niya at mga paghihirap niya.

Oh god!

“Si Tito Tyson, Zyrho—”

“He wasn’t there.” Umawang ang labi ko. “He wasn’t there until we were six years old.”

“H-how?” I almost whispered.

“It’s a long and painful story, Arth. I will tell it to you next time.” This time, he looked at me.

“Galit ka ba kay Tito Tyson?”

“I am.”

“Until now?”

Ngumiti siya.

“Hindi na.”

“Talaga?”

Umihip ang malakas na hangin. Kanyang hinawakan ang pisngi ko. Naluluha ako sa mga pinagtapat niya sa akin ngayon.

“Yes, I even tattooed our family name para maniwala siyang hindi na ako galit sa kanya. Kasi hindi rin naniniwala si Dad na wala na akong galit sa kanya.”

Yeah. I remember his tattoo, the ‘Maranzano’ inked in his skin.

Niyakap ko si Zyrho. “I love you, Arth, and I will not let our child grow up like me.”

Pumikit ako nang mariin at tumango.

Pagbukas ko sa aking mga mata ay tumulo ang luha ko. “Now, I understand where his gut came from to kidnap me and go through such lengths just to be with me. He has a history—a painful history.”

Nang tingnan ko ang saranggola sa itaas, it reminded me of Zyrho. The kite looks free, independent, and strong against the wind, and it’s beautiful. Pero sa kabila n’yan, alam nating nakatali ang saranggola, alam nating kahit malayo man ang liparin niya, nakatali pa rin ito at naka-depende ang lipad nito sa hangin at panahon.

And just like Zyrho, he looks spirited, free, independent, very, very strong, and envied by many. However, behind those great attributes lies his weak and painful heart. Zyrho may be one of the most well-known businessmen in the industry, but he is tied up with invincible responsibilities, much like a kite. Malayo man ang narating ni Zyrho, pero may humihila pa rin sa kanya pababa. And that is his pain. His family is his strength but also his weakness.

This time, I want to be the wind for Zyrho. I may bring chaos and distraught into his life, but I will always be there for him. I will be his constant. I will be there to keep him flying until the invincible rope around him breaks.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 17

Chapter 17

Maximilian Arthur’s POV

“I’m sorry for being dramatic, baby.” saad ni Zyrho habang nakahiga kami sa banig at pinagmamasdan ang saranggola sa himpapawid.

Naibaba ko ang tingin aking kay Zyrho na nakaunan sa aking isang braso. Inamoy ko ang kanyang buhok na para sa akin ay sobrang bango. Ewan ko ba parang lahat kay Zyrho ngayon ay gusto ko na. Pero tingin ko dala lang ito ng pagbubuntis ko.

I let him rest in my arms, and seeing him comfortably nestled there makes my heart flutter. Zyrho and I started as strangers and enemies, but we are now just bound because of our little contract. I’m still in awe of how we have come this far in such a short time. I didn’t realize that I’m now falling for him.

I’m falling because of his attitude, attention to me, his care, his smile, his corny jokes, and everything. Zyrho makes me realize that my life wasn’t boring; he helped me step out of the box. Siguro kapag nakakasama mo ang isang tao ay may makukuha o mai-inherit ka talagang trait from that person. I’m not a sociable type of person pero simula nang makasama ko si Zyrho ay nag-improved na ako sa parting iyan.

I don’t know where this feeling of mine will take me, but I’m enjoying it. I’m making the most of my time while this feeling still lasts.

“I didn’t mean to say those things.” Mayamaya ay dugtong ni Zyrho tila na-realized niya ang lahat ng binuhos niyang emosyon kanina.

“Your feelings are valid, Zyrho. Don’t say sorry for saying those things. In fact… I’m thankful for you dahil… nasasabi mo na sa akin ang mga bagay na nagpapabigat sa damdamin mo.” Yes, because I still remember how Keira told me na sinasabi ni Zyrho sa kanya ang mga burdens nito at sa akin hindi. Aaminin kong nasaktan ang ego ko roon.

“I know… I’m not the type of person na magaling mag-advise or mag-comfort ng tao. Ngunit handa naman ako pakinggan ka, Zyrho. I can be your arms when you need someone to hold onto. I can be your ears that will listen to you. And I can be a shoulder that you can lean on.”

A moment of silence envelops us, niyakap niya lang ang katawan ko at binaon niya ang kanyang mukha sa aking gilid.

Zyrho is human too. I know a lot of people are relying on him. I know a lot of people are expecting him to be that kind of man. Ngunit tao lang din si Zyrho. He has weaknesses, sufferings, and negligence too. He isn’t perfect.

“Thank you, baby.”

Dati iritang-irita ako sa tanginang baby-baby na iyan kaso ngayon para nang may naglalarong mga insekto sa t’yan ko kapag tinatawag niya akong baby. Nakakagago pero kinikilig ako. Ganito rin siguro ang nararamdaman noon ni Archi nang magreply sa kanya ang kanyang crush. Diring-diri pa ako noon pero tingnan mo naman ko ngayon. Umiinit ang mukha sa pagpipigil ng kilig. Shit!

“Basta kung ano man itang nararamdaman mo. Pwedeng-pwede mo iyang sabihin sa akin… basta komportable ka ring ikwento sa akin.”

“I will.”

After our heart to heart talk, kumain na rin kami ni Zyrho. Nagutom na rin kasi ako.

“Gusto mo ng abukado shake? I can get you one. Hindi ko kasi nadala ang shake mo.” aniya nang mapasin akong pasilip-silip sa basket.

Totoong hinahanap ko ang avocado shake ko pero hindi na naman kailangan. May abukado rin naman kasi rito.

“Hindi na. Okay na ako rito.” saad ko sa kanya at ipinakita ang abukado.

“Just tell me, kukuha ako.”

Handa na sana itong tumayo pero inilingan ko siya.

“Ayos na ako rito, babawi na lang ako later. Dalawang basong shake ang iinumin ko.” Natatawa kong saad at kinuha ang sauce ng fries at binuhos sa aking abukado.

Naglalaway na ako roon.

“Argh! Ang sarap!” Eksaherada ko at napaungol pa nang matikman ang pinaghalong abukado at sauce ng fries.

Kita kong titig na titig si Zyrho sa akin.

“Gusto mo?” Alok ko sabay abot sa kanya ng abukado ko.

Napatakip si Zyrho sa bibig niya. Umiling ito.

“N-no need, baby. You can have it all.”

Ngumuso ako at tumango sa kanya, lihim na nagpasalamat na hindi kumain. Ayaw ko rin naman itong i-share sa kanya.

Kinagabihan no’n ay tinadtad ako ni Mama Kai ng mga text. Miss na miss na niya raw ako.

Sa sumunod na araw ay maaga akong gumising. Alam kong maagang nagigising si Zyrho upang ipaghanda ako ng makakain at gatas pero sa pagkakataong iyon ay inunahan ko ito.

Alas singko pa lang ng umaga ay gising na ako at nag-iingay sa kusina. Hindi man ako kasing galing ni Zyrho sa pagluluto kaso may alam naman ako pagdating sa kusina. Magaling kaya magluto ang dalawang magulang ko.

Nakasuot ako ng apron at naghuhugas na ako ng mga sangkop ko pero napatalon ako sa gulat nang may biglang yumakap sa baywang ko.

“Morning, baby.” bulong nito sa akin at pinatakan ng halik ang leeg ko. Shit! Wala pa kaming label nito ni Zyrho pero ang landi na niya sa akin! Tangina!

Nanalakay kaagad ang after shower nitong bango sa aking ilong. As I breathed it in, a soothing wave swept over me, instantly calming my nerves.

“Morning,” I let out a soft chirp and gently bit my lip as I felt his lips delicately tracing along my neck.

“Bakit ang aga mong gumising. You should be sleeping.” aniya habang yakap pa rin ako at nakabaon ang mukha nito sa aking leeg.

Huwag niyang sabihin na gusto niya sa leeg ko?

“G-gusto ko magluto.” Utal kong saad dahil bumaba ang kamay niya sa aking hita. Abot naman hanggang sa mid thighs ko ang aking shorts pero ang kamay ni Zyrho ay talagang sinalakay pa niya iyon. Pinipisil niya ang hita ko.

“Ako na d’yan sa niluluto mo, just sit and watch me.” Mando niya pero ganado pa rin sa paghihimas sa aking hita.

“I-ikaw ang lumayo. Ako ang m-magluluto ngayon!” Kontra ko sa gusto nito.

“Baby,”

“Zyrho— ahh!” Daing ko nang dumiin ang kanyang kamay sa hita ko.

Mula sa aking likuran ay kinuha niya ang gulay sa kamay ko at pinaikot ako. Yumakap ang kanyang isang kamay sa leeg ko bago ako siniil ng isang halik.

Napasandal ako sa sink at ito naman ay itinungkod ang bakanteng kamay sa likod ko.

Napapikit ako kasabay nang pagbuka ko sa aking bibig upang tanggapin ng lubos ang dila ni Zyrho na kumakatok sa aking ngipin, nagmamakaawang papasukin.

“Mmm,” ungol ko sa mga hagod ng dila niya sa loob ng aking bibig na tila nag-iexplore.

Naiyakap ko ang aking braso sa kanyang malaking katawan at nagpaubaya sa kanya. Suportado ng isang kamay niya ang aking ulo kaya naman may kaya siyang kontrolin ang pagkakadiin ng kanyang halik sa akin. Halos malagutan ako ng hininga sa nga halik niya.

After a couple of minutes without parting our lips, I found myself in the air as Zyrho lifted me, and my legs became entangled around his hips. From gentle kisses to more aggressive and hungry ones, our teeth clashed, and our tongues battled inside our mouths. The wet sounds created by our aggressive kisses blended with the flowing water from the faucet.

Naputol lang ang halik ni Zyrho nang mailapag niya ako sa isang silya.

“Stay here,” aniya at humalik sa ilong ko. “Ako na tatapos sa niluluto mo.”

“But I wanna cook…”

“Why?”

“Because I want to?”

Umangat ang isang sulok ng labi niya bago siya ngumisi.

“There’s no need to.”

“I wanna cook for you.” Muntik ko na siyang masapawan doon sa bilis ng pagkakabigkas ko no’n.

I bite the insides of my mouth.

“For me?” saad niya. Itinungkod niya ang isang kamay sa mesa habang ang isa naman ay nasa sandalan ng kinauupuan ko. Then, he leans towards me.

Tumango ako.

My eyes traveled down to his lips. Namumula iyon at medyo namaga.

“Fine, so what do you want me to do? I just can’t stand and watch you cook, baby.” He said while his eyes remain on me as if studying every corner of it.

“Just ready the table, sa labas ulit tayo kumain. Maganda ang araw ngayon.” I said joyfully.

Zyrho oblige with me kaya naman habang nagluluto ako hinahanda niya naman ang table sa labas.

Matapos kong magluto ay tinulungan din ako ni Zyrho sa paglabas ng aming makakain.

“Here,” si Zyrho sabay lapag niya sa shake ko.

“Zyrho matapos pala natin dito. Uuwi ako sa amin.” ani ko.

Tumango siya. “Hmm, how many days ka kina Tito Priam?”

Nagkibit ako sa aking balikat. “Dunno. Depends?”

Saglit siyang natigilan pero ngumiti naman ito.

“I’ll just visit you there then. I will miss you.”

Magana akong tumango. Text kasi nang text si Mama Kai na gusto niya akong umuwi kaya uuwiin ko na lang. Pinaparinggan kasi ako na tumitira daw ako sa bahay ng ‘kaibigan’. At ang tinutukoy niya ay si Zyrho.

Masaya kaming kumain ni Zyrho nang makita ko si Mason!

“Mason!” Tawag ko rito.

Tumigil ito sa paglalakad.

Yumuko ito.“Magandang umaga, sir, sir Zyrho!”

“What are you doing here?” Nagtatagpo ang kilay na tanong ni Zyrho kay Mason.

Sinipa ko sa ilalim ng mesa ang paa ni Zyrho.

“K-kukunin ko lang, sir ang saranggola ko. Naiwan ko kasi.” Sagot ni Mason at napakamot sa kanyang batok. Sa kanya pala iyong saranggola na aming pinakialaman kahapon.

“Then go now!” Taboy naman ni Zyrho dito dahilan upang masipa ko nang todo ang kanyang paa.

“Baby!” anito.

Sinamaan ko siya ng tingin at ngiting-ngiti bumaling kay Mason bago kinamay.

“Mason, halika! Kain tayo!” Aya ko sa kanya.

Kaagad na winiwasiwas ni Mason ang kanyang kamay. “Hindi na, sir!”

“That’s good—”

“Halika! Madami ang pagkain namin! Ako nagluto!” Suna ko pa dahilan para maputol si Zyrho.

“Baby, may sadya si Mason dito.” Binalingan ni Zyrho si Mason. “Right?”

“O-opo.”

Nag-inarte ako, bagsak ang balikat at matamlay na tiningnan ang mga pagkain namin sa mesa.

“Papaano ito ngayon? Ang dami ko pa namang niluto.”

Rinig ko ang marahas na pagbuga ng hangin ni Zyrho mula sa kanyang bibig.

“Fine! Mason, join us!”

“S-sir…”

“Come on,”

Napangiti ako nang walang mapagpilian si Mason kung hindi ang samahan kami ni Zyrho kumain.

Sa tabi ko umupo si Mason.

“Kunan mo ng plato at kobyertos si Mason sa kusina, Zyrho.”

Naipit lang ni Zyrho ang kanyang ibabang labi bago tumango sa akin at tumayo.

Ewan ko ba kung timid lang ba itong si Mason o ano. Nakayuko lang kasi siya at pinaglalaruan ang kanyang mga daliri. Mukhang bata si Mason at kung hindi nga niya sinabi sa akin ang kanyang edad ay aakalain ko talagang mas bata ito sa akin.

“Pasensya ka na kay Zyrho, Mason. At pasensya ka na rin kung… kung napilitan ka pa na sumabay sa amin.” Saad ko.

Umiling siya, ngayon ay bumaling sa akin. “Naku, ayos lang, sir. Saka… nakakahiya lang po kasi… amo ko po kayo, eh.”

Tatampalin ko sana ang kanyang balikat pero pinigilan ko na ang aking sarili.

“Si Zyrho lang ang amo mo, ako hindi kaya tigilan mo na kakatawag sa akin na sir.”

“T-talaga po? Pwede po?”

“Hmm!” Tango ko. Po pa siya nang po sa akin. Masyadong magalang.

“P-pero magkasama po kayo ni sir Zyrho.”

Ngumisi ako. “Binuntis lang ako no’n.”

Bumilog ang kanyang mga mata. “B-bearer po kayo?” Hindi makapaniwalang anang nito at bumaba ang mata sa aking tyan. Mukhang doon lang din niya napansin ang bumabakat ko nang t’yan.

“Ikaw? Bearer ka rin?” Usisa ko. Naf-feel ko kasi na parang bearer ito.

He pursed his lips tightly together before gradually nodding his head in affirmation.

“Be careful, Mason. Huwag ka gumaya sa akin. Huwag kang papayag sa mga one night stand- one night stand na iyan.” Payo ko rito.

He sheepishly beams and caresses his belly. How handsome and cute he is!

Nang dumating si Zyrho ay tumigil na rin kami ni Mason sa pag-uusap. I even invited Mason sa bahay namin dahil nasabi niyang hindi na pala siya nakakalabas ng Sagada!

Sinadya lang ni Mason ang kanyang saranggola at matapos niya iyong makuha ay umalis na rin siya pero nakuha ko na ang number niya. I asked for his IG account or any social media accounts pero wala raw siyang ganoon dahil keypad ang kanyang telepono!

Zyrho and I decided to stroll around the farm since hindi namin ito na-explore nung nakaraan. The place was enormous and we need at least a polaris all-terrain vehicle to stroll around pero minsan naman daw ay sasakyan talaga nila ang ginagamit nila rito.

Pinuntahan namin ni Zyrho ang kanilang iba’t ibang klaseng mga alaga sa farm, like ducks, chickens (roosters ), horses, cows, goats, at iba pa. Ang fish pond nila ay malapit lang naman sa bahay. May mga panananim din sila rito like lemonsito tree, mahogany, oranges, at iba pa na hindi ko na matandaan.

“Wow!” Sambit ko nang makarating kami ni Zyrho sa parte ng lupain nila kung saan purong luntian lang ang makikita ko. The place was covered with green grass, and it was slightly slanted. Zyrho and I were on the topmost part of the sloping green terrain.

Humiga ako sa damuhan. Umupo naman si Zyrho sa tabi ko.

“Ang ganda talaga ng lugar. This is a great investment.” saad ko.

“Hmm, dad bought this back then.”

Tumango-tango ako sa kanya.

“Nag-star gazing na kayo rito?” Pagbaling ko sa kanya. Tama naman na tumingin din siya sa akin.

“Nope.”

Binalik ko ang mata ko sa himpapawid. “Tingin ko ang ganda mag star gazing dito. Kitang-kita mo siguro ang mga stars.” Wala kasing mga nagtataasang mga puno.

“You want to see stars?”

“Hmm.” I agreed.

Nagulat ako nang biglang may humarang sa aking paningin. Nanlalaki ang mga mata ko kay Zyrho na siyang nakaharang sa aking paningin. He was kneeling beside me, his eyes full of seriousness.

“Z-Zyrho…”

“You want to see stars?”

“H-huh? Tanghaling tapat, Zyrho. Huwag k-kang bobo d’yan!”

He carefully sat on my laid legs, ingat siya sa bumubukol ko nang tiyan.

“I’m serious, baby.” came his throaty voice.

“Oo gusto ko. Pero anong b-ba kasing stars sa tanghaling tapat, Zyrho.” Na-bobo na si Zyrho Maranzano.

“Then, I will make you see stars in the midst of broad daylight using my mouth.”

And it was too late for me to realize what he meant by those words. I just found myself watching him take his shirt over his head, and he used it as a blanket under my butt. Shit!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 18

⚠️ Slight R18 below.

---

Chapter 18

Maximilian Arthur’s POV

I wanted to protest. I really did. Yet my body wasn’t cooperating with my logic. This is so sudden and embarrassing! For Christ’s sake, we’re outside, and God knows who might be out there.

I wanted to kick Zyrho. I wanted to take his hands off me, but it feels like I was stoned in my position.

Zyrho spread my legs.

“Z-Zyrho,” I half-yelled at him, wanting to take my legs away from him, but I stilled in my position.

Shit! He was kneeling in between my legs.

I looked down, and it was a careless decision when I spotted the fabric of his lower clad stretch, giving accent to his bulging manhood. Tangina! Bakit ganyan iyan ka-laki?!

He rubbed his fabric against mine, creating fire between us.

“Yes, baby?” He asked leisurely, and it sounded so sensual in my ears.

“W-we are in the public area, Zyrho. Nasa labas tayo. People might… s-see us here doing something…”

“Something?” Wari’y tamad niyang tanong.

“You know what it is!” Yamot kong wika.

He beamed. “It’s a private land, baby. It’s our property. Walang pumapasok dito ng kung sino-sino lang.” aniya habang hinihimas ang aking hita. Why are my legs so small under his hands?

Kinikilabutan ako sa mga haplos niya!

“Even if! Tanghaling… tanghaling tapat!”

“You want me to stop?” tanong niya at yumuko upang patakan ng isang halik ang aking lantad na hita. Napakalmot ako sa damo. Why am I so sensitive right now? It feels like my insides are shaking because of him—like they are anticipating something! Just a little touch of his lips, yet my insides are already shuddering! Para nang may humuhukay sa loob ng aking t’yan at kinikiliti ang aking pagkatao.

Napaipit ako sa aking ibabang labi nang himasin ni Zyrho ang aking hita paitaas hanggang sa umabot ang kanyang kamay sa loob ng aking shorts.

“Tell me, Arth. You want me to stop?” aniya at yumuko parang hagkan ang aking inner thigh.

Mainit ba talaga ang hininga niya o nag-iilusyon na ako rito? Hindi pa nakakatulong ang kanyang mababang boses dahil tila pinapainit no’n lalo ang aking katawan.

I pushed his head up so that I could see his face. Nagpaubaya naman siya sa akin.

Nang iangat niya ang kanyang ulo nakita ko kaagad ang namumungay niyang mga mata na nahahaluan ng pagnanasa.

Zyrho licked his lips.

“Baby,” his throaty remarks.

“I’m… I’m afraid and… and…”

Kinuha ni Zyrho ang kamay ko na nakahawak sa kanyang panga at saka niya ito dinala sa kanyang bibig upang hagkan ang likod ng aking palad.

“I’m here. I won’t do anything that could harm you and our baby, Arth. I promise.”

Napasulyap ako sa kalangitan na sobrang maaliwalas.

“M-maaga pa naman.” I choked out.

“You want to do it at night, then?”

Umiling ako. Hinablot ko ang aking kamay mula sa kanya at itinakip ko ang dalawang palad ko sa aking mukha. Ramdam ko na sa aking palad ang init ng aking pisngi.

“Nahihiya rin ako. My stomach is now full. It’s ugly!”

I heard him laugh, and it sounded so sexy. I discreetly watched him between my fingers. I saw how his Adam’s apple moved up and down. My eyes traveled down to his hard muscles, from his wide shoulders, flat chest, and down to his chiseled abs.

Dinaganan niya ako pero ang kanyang magkabilang kamay ay nakatungkod sa aking gilid. Maingat siya na huwag madaganan ang aking tiyan.

Napapikit ako ng mariin. Bakit ang landi ni Zyrho ngayon? Gusto niya bang maka-score sa akin? Eh, nasa labas kami!

Bumuntong hininga ako. Napagtanto kong hindi naman talaga ako tutol sa gusto ni Zyrho. Ang pinanghihimutok ko lang ay nasa public area kami at tanghaling tapat!

Kinuha niya ang kamay ko pero pinikit ko naman ng mariin ang aking mga mata. Pinid niya sa damuhan ang kamay ko. Hanggang na naramdaman ko na lang ang mga pagpatak ng halik niya sa mukha ko.

“You’re so cute, baby.” anito.

Gusot ang mukha kong binuka nag aking mga mata. I wanted to debunk him, but when he sensed that my defenses were slowly melting, he took that opportunity to seize my sensitivity down there.

His hand brushed against the curve of my cheek, his touch both tender and possessive. I felt the heat of his breath against my lips, the anticipation mounting with each passing second. Without a word, his lips met mine with an intensity that sent shivers down my spine. The force of his kiss left no room for hesitation, his hunger palpable as if he sought to devour me whole.

“Uhm!” Impit kong sambit nang sipsipin niya ang aking dila. Tila nanghahalughog ang kanyang dila sa loob ng aking bibig.

Naghahabol ako sa aking hininga nang pakawalan ni Zyrho ang aking bibig. Akala ko ay magpapahinga ito nang bumaba ang mga labi niya sa leeg ko at iyon na naman ang kanyang pinagdiskitaan.

Napakapit ako sa kanyang balikat at nanginginig sa bawat landas ng kanyang maiinit at basang dila sa aking leeg.

Shit! Ano ba itong ginagawa namin ni Zyrho dito sa damuhan at sa gitna pa talaga ng araw?

“O-ohh!” Pikit matang sambit ko nang papakin niya ang leeg ko.

Tuluyan nang bumaba ang mga labi ni Zyrho. Hindi niya rin nakalimutang halkan ang aking bilogang t’yan kahit na may t-shirt pa akong suot.

Sinanto ni Zyrho ang aking t-shirt dahil hindi niya na iyon hinubad pero hindi nakaligtas ang aking shorts at underwear nang kanya itong hinubad para sa akin.

“O-oi!” anang ko nang akala ko ay itatapon niya ang shorts ko. Tangina! Uuwi pa ako nito ngayon sa farmhouse nang walang suot na shorts!

Zyrho grinned as he placed my shorts on our side, but he took my underwear away.

“A-ang underwear ko!” I exclaimed.

His grin grew even wider as he folded my underwear before slipping it into the pocket of his jeans!

“Zyrho!” sigaw ko. Ako na nga itong nakabukaka sa harap niya na walang pang-ibaba tapos pagti-tripan niya pa ang aking underwear!

“It’s mine now.”

“Ano? Gago! Underwear ko iyan!”

“Remembrance, baby!” He animatedly pointed.

“Tangina!” Tanging sambit ko na lang at hindi na nakapagwelga nang kanyang sinugod ang aking pagkalalaki!

My back arches against the grass!

Walang pag-aalinlangang sinubo niya ako ng buo! Sagad kung sagad sa kanyang lagukan!

Naghanap nang makakpitan ang kamay ko nang matagpuan nito ang kanyang buhok!

“A-ah! Ahhmm!” Iyak ko at halos kapusan ng hininga. Nasasabunutan ko na rin ang kanyang buhok.

Zyrho skillfully ate and took me using his mouth!

Also, Zyrho’s lips caressed my skin with practiced precision, sending shivers down my spine as he skillfully devoured me. His hand danced sensually over my body, teasing and tantalizing, while his other hand played with my balls, igniting a fiery passion within me.

“Z-Zyrho! Ahh! Zy- uhm!” Ungol ko.

Ang konting lohikal na natira sa katawan ko kanina ay lumipad na kasabay ng hangin dahil sa ginagawa ni Zyrho sa aking katawan.

Tila nababaliw na ako sa bawat taas-baba ng ulo ni Zyrho doon sa aking pribadong parte. Ang mababasa at malalagkit na tunog no’n ay nagdadala ng kakaibang init sa buong katawan ko.

“T-tigil muna, Zyrho. Please! Naiihi ako. Na… ahh! Naiihi ako!” Pigil ko kay Zyrho ngunit hindi niya ako pinakinggan.

Ramdam ko ang tila pagkapuno ng aking pusunan at gusto na nitong kumawala ngunit pinipigilan ko ito.

My length brushes the side of his mouth, and his teeth scrape my manhood. And after a second, my semen blurts out while Zyrho is still doing his deed.

I look down and see how he stops his pace. I thought he would take my length out of his mouth, but I was wrong! He sips and sucks every drop of my liquid!

Laglag ang panga kong nakatingin sa kanya.

Tumingala siya kaya nagkatitigan kami. I saw how he stuck his tongue out and licked my manhood, using his long and sturdy tongue as if my liquid were a tasty and delicious ice cream. Putangina! Ito pala ang sinasabi niyang ipapakita niya sa akin ang mga bituin? Tangina! Kaya pala halos mawala ang ulirat ko!

Bumalik kami ni Zyrho sa farmhouse na wala akong suot na underwear. Hindi niya binalik sa akin ang aking underwear! Ang rason niya ay bumabawi lang daw siya dahil hindi ko rin daw binalik sa kanya ang kanya long sleeves dati na natapunan ko ng gatas.

Zyrho was all smile nang makarating kami sa farmhouse! Ang feelingero ay tila nanalo sa lotto kung makangiti ay wagas! Shit! Ang sarap punitin ng bibig!

Naglunch kami ni Zyrho at dahil umandar na naman ang katupakan ko. Hindi ko ito iniimik! Galit-galitan muna ako dahil sa ginawa niya sa akin!

Ikaw ba naman pabalikin sa farmhouse na walang underwear! Sobrang uncomfy!

“Baby!” Tawag ni Zyrho nang dumaan ako sa balkonahe at sa kasamaang palad ay nandun pala siya.

Tuloy-tuloy lang ako sa paglabas ko. Gusto kong pumunta sa fish pond. Magbibilang na lang ako ng isda roon! Alam ko kasing bibigay din ako kay Zyrho kapag sinuyo ako nito doon sa bahay.

“Hmp!”

“Baby—”

Ngunit na putol si Zyrho nang may tumawag sa akin. And it’s no other than, Mason na may dalang isang tuperware.

“Arth!”

“Mason!” Kinawayan ko ito.

Nilingon ko si Zyrho na nakamasid sa amin ni Mason. Inirapan ko siya at kita ko ang pagbuga nito ng marahas na hininga.

Bumaling ako kay Mason.

“Anong dala mo?” Salubong ko kay Mason.

“Camote cue, para sa’yo sana. Kumakain ka ba nito?” ani Mason.

“Oo naman.”

Binigay ni Mason ang tupperware sa akin.

“Magkano ’to? Bibilhin ko na lang.” ani ko, ang dami kasi.

“Naku huwag na, Arth!” Tanggi niya.

“Pero nakakahiya naman.”

“Peace offering ko ’yan sa inyo since nai-isturbo ko kayo ni Sir Zyrho dito.”

Umasim ang mukha ko. “Naku, huwag mo iyong intindihin, okay?”

“Hmm pero salamat pala, Arth “

Kumunot ang noo ko rito. “Salamat? Para saan?”

“Sa pagkakaibigan?”

Natawa ako rito. Para namang namamaalam ang bearer na ito!

“Ano ka ba, wala iyon ’no! Basta pupunta tayo sa Manila. Pupunta tayo sa amin!”

Malimit niyang ngumiti.

“Sige na, aalis na ako! Sana magustuhan mo iyan, Arth!” Paalam din naman ni Mason at nagmamadaling umalis. Akala ko ay makakapagkwentuhan kami ni Mason kaso mukhang nagmamadali naman ito.

Pinagmamasdan kong lumabas ng lupain ng mga Maranzano si Mason.

“Baby.” Akmang tatalikod na ako nang bigla namang sumulpot si Zyrho sa tabi ko. Muntik ko nang mahampas sa kanya ang hawak kong Tupperware.

“What’s Mason doing here? And what’s that?” Nagsalubong ang kilay nitong tanong.

Binuksan ko ang Tupperware at saka ko pinakita sa kanya ang laman no’n.  “Kamote.” Sabay kong saad.

Ang kaninang nagsasalubong na kilay ni Zyrho ay unti-unting nalusaw at napalitan ng isang ngiti. Nakangiti siya pero tila may ibang pinaparating ang kanyang mga ngiti.

“This was our favorite snack back then.” si Zyrho.

“Huh?” ani ko at sinilip ang mga mata nito kaso umiwas siya ng tingin at napahilot sa kanyang ilong.

“Pumasok na tayo.” Si Zyrho at hindi na tumingin sa akin.

Gusto ko pa sanang mag-inarte at magalit kay Zyrho kaso hindi ko na iyon ginawa dahil nakaramdam na ako nang kakaiba mula sa kanya.

“Heto pa.” Alok ko sa kanya sa isang pirasong kamote. Ngayon ay nandito kasi sa dining area ng bahay at kumakain sa binigay na kamote ni Mason.

“It’s fine. Ikaw ang binigyan ni Mason niyan.”

Ayaw mang sabihin ni Zyrho ngunit nararamdaman kong may dinadamdam na naman siya. Don’t tell me, may history na naman siya sa kamote?

“Galit ka sa akin?” tanong ko sa kanya habang umiinom siya sa juice niya.

“What? No.” Agad niyang tanggi.

“Nag-iinarte ako kanina. Naggalit-galitan ako at hindi kita pinansin. Iyon ba ang dahilan kung bakit ang tahimik mo ngayon?”

“Baby, hindi iyan ang dahilan. This is not about you.” Paglilinaw nito.

Umismid ako. “You can tell me naman if naa-artehan ka na sa akin.”

Bumuntong hininga siya at tumayo. Lumipat siya sa silyang bakante sa aking tabi.

Kinuha niya ang dalawang kamay ko at saka ako pinagarap sa kanya bago humalik sa aking labi. Dinilaan niya pa ang nasamid na pagkain sa aking bibig.

“This is not about your kaartehan, Arth. God! I can handle all your kaartehan and attitudes. Kahit habang buhay ka pang maarte at ma-pride sa ating dalawa. Wala akong pakialam doon.”

Umasim ang mukha ko.

“Eh, bakit bigla-bigla ka na lang natatahimik? Don’t tell me, sinasabayan mo ang kaartehan ko?”

Tumawa siya doon. “No, ayaw at hindi ko kayang sabayan ang kaartehan mo.”

“Then, why?” I pouted.

Humingang malalim siya. “Naalala ko lang ang buhay namin dati…”

“Dati… na wala pa si Tito Tyson sa buhay ninyo?” Dugtong ko sa kanya.

He nodded.

“Hmm. Because before nagtitinda at naglalako rin si Papadad ng mga pang-meryenda.” Bahagya siyang tumawa pero namumula na ang mga mata niya. “Tingin ko nga dati walang hindi kayang trabaho si Papadad. He does all sorts of work just to feed the three of us. Papadad has made a lot of sacrifices for us, enduring his sufferings and pain back then… I don’t know how he handled all those things alone before.”

Napalabi ako. Putangina! Hindi ko naman alam ang pinagdaanan nila noon. Hindi ko naman nakita ang pinagdadaanan ni Tita Cass noon. Pero, bakit sa mga kwento ni Zyrho ramdam ko ang sakit at mga paghihirap noon ni Tita Cass? Tangina! What the hell did you do before, Tito Tyson?

Tumayo ako at kumandong kay Zyrho. Niyakap ko siya.

I have realized that Zyrho is a soft boy when it comes to his Papadad— Tita Cass. Si Tita Cass ang kahinaan ni Zyrho.

Alam kong marami pang hindi nailalabas si Zyrho d’yan sa puso niya. Alam kong marami pa siyang pasan-pasan at dinadamdam d’yan sa damdamin niya, sana lang matuto siyang ipalabas ang nga iyon. I hope he will learn to move forward. I will not say ‘move on’ because it’s a different story. But all I ask for Zyrho is to move forward. Nasasaktan na rin kasi ako para sa kanya.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

This chapter is dedicated to; 
AngelaOcasla 
thank you so much, mhie sa pang-valentines gift mo sa akin. Of course sa unwavering support mo rin po simula nung nagsisimula palang ako, maraming-maraming salamat po sa lahat-lahat. I love you, mhie.❤️❤️

#  CHAPTER 19

Chapter 19

Maximilian Arthur's POV

Mahigpit na nakayakap ang dalawang braso ko sa leeg ni Zyrho dahil nagboluntaryo siyang ihatid ako sa aking kwarto. Sino ba naman ako para tumanggi sa alok niya? Eh, makakatipid ako nito sa energy ko. 

Now he is carrying me in a bridal style towards my room. Idinikit ko ang aking ilong sa dibdib ni Zyrho. And secretly inhaled his manly scent. Nababaliw na ako sa amoy niya! Akala ko tapos na ako sa paghihiling ito kaso mukhang hindi pa talaga. Adik na adik pa rin ako sa bango niya!

"In my bedroom na lang, Arth." 

Nag-angat ako ng tingin kay Zyrho bago nagtanong, "Huh? Sa bedroom mo?"

Zyrho is taking each step deliberately and with careful precision.

"Hmm, let's share a room." He answered. 

Pinalobo ko ang aking bibig. Oo nga,'no? Why not sharing a room? As if it makes different naman since... since... he already invaded my whole being. 

"Iyon ba ang gusto mo?" tanong ko sa kanya. 

He nodded. "It is. Pero syempre kung ano pa rin ang gusto mo ang s'yang masusunod."

I like it when he considers my feelings. I like it when he asks me first before doing anything that involves me. It feels like he is taking every step with me.

Yumakap ako sa kanyang keeg ng mahigpit at inunan ang ulo sa kanyang dibdib. Rinig na rinig ko ang bawat sipa ng kanyang puso. 

"Ikaw bahala." anang ko. "Basta malikot ako katabi."

For the first time ever since I started living together with Zyrho, we will be sleeping in one room and on one bed!

He slowly placed me down on his bed.

A small smile crept onto my lips as Zyrho's masculine scent slowly wafted toward my nose. His scent truly brings serenity to my senses.

"Your milk, naiwan ko sa baba. I'll just get it," he said as he excused himself.

I nodded slowly. When Zyrho left the room, I glanced around. I wasn't sure if this was really his room, but I liked how bare it was. Just one large painting hung above the bed, a flat-screen television with a flower vase beside it. In the other corner, there was a closet and a door.

Nang ibalik ko ang aking mata sa aparador kung nasaan iyong TV, doon ko lang napansin ang isang album na katabi nang isang frame. At dahil napukaw noon ang pagkakuryoso ko. Tumayo ako at nilapitan iyon. 

Dinamput ko ang frame at tiningnan iyon ng mabuti. Kuha ang larawan sa harap ng matayog na ferris wheel. Nasa larawan ay si Tita Cass, Tito Tyson, tapos tatlong malulusog na bata, na sina Zyrho, Zhuri, at Zen. Tita Cass looks flustered on the photo and he was staring at Tito Tyson. It's so cute! Doon sa larawn ay ang triplets pa tapos ngayon anim na anak nila. Grabe pala talaga sila Tita Cass, dalawang ere-an niya lang anim na kaagad ang anak nila ni Tito Tyson. What a gene!? 

Nang ibaba ko ang frame, sunod ko namang kinuha ang isang photo album. Pagkabuklat ko sa album ay bumungad kaagad sa akin ang larawan ng triplets at parang naliligo sila sa icing, bagot ang mukha ni Zyrho tapos si Zen at Zhuri naman ay halos kita ko ang ngala-ngala. 

"Baby?" 

Lumugso ang dibdib ko nang marinig ko ang boses ni Zyrho. Mabilis kong binaba ang album at saka ito nilingon. 

A wide grin stretches across my face as I meet Zyrho's gaze, my eyes sparkling with delight. I went back to the bed.

Zyrho sauntered towards me while taking a glance at the shelves. He handed me a glass of milk.

"Anong tiningnan mo doon? The photo album?"

Hilaw ang aking ngiti kay Zyrho.

"O-oh," my voice shook.

"You want to take a look at it?"

"O-okay lang?" Nakuryoso na rin kasi ako. Tapos ang cute-cute nila noong bata pa sila. They looked like an angel when they were still kids, but now... I don't want to talk about it.

"Yes," he answered and got the photo album. "I'll just take a shower. When you finish your milk, put it aside," he said, handing the photo album to me.

I nodded. 

Nang pumasok si Zyrho sa banyo, tutunggain ko na sana ang gatas nang biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Zyrho nung nakaraan.

"It'll be my milk next time. Good night, baby."

"It'll be my milk next time. Good night, baby."

"It'll be my milk next time. Good night, baby."

Itinabi ko ang baso ng gatas sa may bedside table at napasabunot sa aking buhok. Napatitig ako sa photo album sa aking hita at parang sirang plaka na nagp-play sa utak ko ang sinabi ni Zyrho. Shit! Shit! Shit! 

Lintik na gatas! 

Ilang minuto pa akong natulala bago muling kinuha ang gatas at pikit mata itong ininom. When I stared at the glass with faint remnants of white liquid, it was no longer the same or normal milk in my mind.

I shooed the lecherous thoughts away from my head and started to rummage through the photo album once again. It's a good distraction for my mind. 

Ngunit hindi pa ako nakakabuklat sa pang-apat na pahina noong album ay tumunog naman ang doorknob ng banyo. Lumingon ako doon.

My eyes widened when I saw Zyrho, topless, coming out of the bathroom and nonchalantly walking towards the bed. His pants were loose, and a few drops of water were still dripping from his head, with a white towel draped over it.

His daring and ripped muscles twitched as he coolly wiped his wet hair with the towel. His muscles were inviting attention and craving touch!

Nang makita kong papalingon siya sa akin, mabilis kong ibinalik ang aking mata sa mga larawan. 

I squinted my eyes and breathed out harshly through my mouth. Shit! Is he seducing me? Why does he need to come out of the bathroom topless? He obviously knows that I'm here, and he is displaying his body around me! He is obviously doing it on purpose! Or am I overreacting?

"What are you looking at?"

I took a brief glance at him. "H-huh?" I stuttered, distracted by his presence very much!

Napalunok ako nang umusog siya papalapit sa akin hanggang sa sumagi ang kanyang dibdib sa aking balikat!

Shit! He is intentionally doing it on purpose! Dammit!

"This photo was taken way back on our first birthday with dad," he said, and his breath was fanning the back of my ear!

"O-oh, ganon ba."

I turned to the next page.

"This is Papa Dad and Dad's wedding in Palawan," he spoke and raised a hand to point out the specific photo.

I swiftly closed the album and said, "Inaantok na pala ako. Matutulog na ako." Then I turned to Zyrho's direction only to find his face centimeters away from mine.

Kaagad na napaatras ang aking ulo at nanlalaki ang mga mata. I know that Zyrho and I have shared many kisses and done more than that, but I'm just anxious right now because it's the first time we are sharing a bed. Ibang usapan na ito. It may sound like an OA, but I don't care.

"Okay, goodnight, baby," Zyrho said and planted feathery kisses on my forehead and cheeks.

Dumausdos ako sa kama, patalikod na humiga at nagtulakbong sa makapal na kumot! Shit! I feel hot all over my body! Am I being overly sensitive? Or is it just that Zyrho is beside me and he gives me this kind of feeling? Or are the hormones driving me nuts! I'm feeling hot inside and itchy!

Malalim ang lunok ko nang patayin ni Zyrho ang ilaw sa kwarto at iniwan lang na bukas ang lampshade sa bedside table. 

I feel like crying under the blanket. The room is filled with Zyrho's scent. I like it so much, yet it also feels like it isn't enough. It feels like there is something missing that I cannot pinpoint. I'm craving something that I cannot name!

Minutes later, I feel some hot liquid flowing out from the corners of my eyes. Sunod ko naman iyong pinapalis gamit ang kumot. Ang pipi kong iyak ay naging maingay na sa sumunod na minuto. Hindi ko na ito nak-kontrol. 

"Arth? Baby? Is there something wrong?" ani Zyrho pero hindi ko siya pinansin at nagpahid lang ako ng luha sa ilalim ng kumot. 

Umuga at nag-ingay iyong kumot at bedsheets. 

"Arth, I'm worried. What's wrong, baby? May kailangan ka ba? May gusto kang kainin? Tell me, Arth." He persuaded ever more, but I just cry for more. 

"Arth, tatanggalin ko itong kumot mo." wika niya kaya napakapit ako ng mahigpit sa kumot ko. However, Zyrho successfully take off the blanket away from me.

Napatihaya ako at napatitig kay Zyrho. Sa tulong ng ilaw mula sa lampshade, nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga at pagtalim ng kanyang mga titig. 

"Arth, what's wrong?" Problemadong tanong ni Zyrho habang tinititigan ako.

Umiling ako. 

Zyrho gently brushed away my tears using the pads of his thumbs. Contrary to his stoic and dark face, he remained gentle as he wiped my tears.

"Don't you want to share a bed with me, hmm?" he tenderly inquired.

"No," I croaked.

"Hungry? Does our baby want something?"

I shook my head. Wala namang gusto ang baby namin. Siguro OA lang ako ngayon? Nag-iinarte na naman? Ewan ko, mababaliw na ako sa pagbubuntis kong iton!

"You wanna go out?"

"You want avocado?"

"You want me to open the lights?"

Sa lahat ng tanong ni Zyrho puro iling lang ang sinagot ko sa kanya habang patuloy na tumutulo ang luha ko. Parang OA at tanga lang! Pati ako naguguluhan sa aking sarili. 

Bumuntong hininga si Zyrho.

"I will just hug you until you finally know or remember what you want, okay?" He said softly and combed my hair with his fingers.

I bit my lip and nodded.

Zyrho lay beside me and shared a blanket with me. He pulled me towards him and enveloped his arms around my body.

"Hug me too if you want," he whispered in my ear.

Slowly, I raised my arms and wrapped them around Zyrho's naked body. My eyelids felt heavy as I absorbed his warmth. His post-shower scent enveloped me, feeling like a tranquilizer for my restless mind.

"Do you need anything?"

I shook my head.

"I'm sleepy."

Zyrho simply hummed and enveloped me in a tight embrace, holding me close as if he never wanted to let go.

_________

The next time I opened my eyes, I found myself greeted by the expansive breadth of Zyrho's chest. His muscular torso rose and fell with each breath, sending waves of warm air cascading over me. As my gaze darted around, I noticed the gentle glow of the morning sun filtering through the glass window, casting a soft radiance across the room.

As I attempted to shift my legs, I discovered they were entangled with Zyrho's. It dawned on me that my arms were tightly ensnared around him. With haste, I released my grip and unraveled my arms from his embrace.

Sinubukan kong igalaw muli ang aking paa ngunit nanlamig ako nang may masagi ang aking hita. Malaki, matigas, at mahaba. Shit! 

Sa kadahilanang gusto kong tumayo at magbanyo ay ginalaw ko pang muli ang aking binti kahit alam kong may masasagi ako sa ibaba. 

Ramdam ko ang pagtayo ng mga balahibo ko sa aking katawan at pagdaan ng lamig sa buong katawan ko nang pumitik sa aking binti ang bagay na malaki, naninigas, at mahaba. 

As my legs brushed against Zyrho's sensitive spot, a growl escaped Zyrho's mouth.

"Baby," Zyrho's husky groan.

Tiningala ko siya at tama naman na yumuko siya sa akin. 

"You are awakening the sleeping beast down there, baby," he followed.

"S-sorry."

"He is very... very angry, baby," Zyrho's chiseled jaws clenched tightly, emphasizing his resolve.

"I-I'm sorry. I just want to go to the bathroom and... a-and your legs." I can hardly finish my sentence with my mind on the edge.

Zyrho firmly grasps my hand and guides it beneath the blanket, where his hidden beast lurks. Despite the barrier of thick fabric, I can unmistakably feel the length of him pulsating beneath my palm!

Nanginginig ang kamay ko at tila natamaan ng kidlat! Mabilis ang paggapang ng init sa aking batok tungo sa aking tenga at pagkalat no'n sa aking mukha. Shit! Ganito ba kalandi itong si Zyrho sa umaga? Mukhang lumalala na ang pagiging malandi niya sa bawat araw na kasama ko siya! 

Lumunok ako kahit nawawalan na ako ng tubig sa aking lalamunan. 

"W-what should we do? Para hindi na siya magalit?" Kinakabahan kong tanong kay Zyrho, blood was pumping on my ears. 

"Tame him," he suggested. 

"T-tame?"

"Yes, baby," he breathed a heavy sigh and pressed my palm deeper onto his hard manhood.

"H-how do I tame that?"

He chuckled. Zyrho's morning chuckle would be the cause of my death someday. It's just so sexy and manly.

"Pet him, stroke him, show him who owns him," he instructed while guiding my hand on his manliness, riling it even more.

Uminit lalo ang aking mukha dahil sa mga salitang binibitawan ni Zyrho. Tangina! He wasn't holding back anymore. Zyrho was showing his true colors to me right now!

'Zylander Howell 'Feelingerong Malandi na Timawa' Maranzano!' 
My brain shouted. 

I know that Zyrho and I have already had sex, however, we were both under the influence of alcohol at that time. I hardly remember that night with him, let alone his actions—his manhood! Despite the fact that he already had me yesterday, I'm still shy around him. Damn! I'm such a fool when it comes to things like this!

Shit! Hindi ko alam na darating pala ang araw na kakailanganin kong manood ng porn para lang magkaalam sa bagay-bagay na ito. I mean, si Zyrho... I think he is an expert and has experience, whereas I, on the other hand, am not an expert and have no experience. Kahit nga porn ay hindi pa ako nakakapanood no'n. Mas lalong hindi ko rin alam kung saan iyon napapanood o bininili ba ang bagay na ganoon. 

Nagpakain ako sa aking malalim na pag-iisip at hindi ko namamalayan na dumiin na pala ang palad ko sa pagkalalaki ni Zyrho! Napatalon na lang ako nang marinig ko ang ungol nito.

"Ugh!" 

"S-s-sorry! Sorry, Zyrho."

Zyrho's tomato-red face now mirrored mine. The veins on his neck protruded.

"Take responsibility, baby. Tame the beast you awaken," he said, and without further ado, he shoved my hands inside his pants.

***

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

- dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

#  CHAPTER 20

Chapter 20

Zylander Howell's POV

I devoted my life to doing everything well and making sure not to do anything wrong. All of my actions or moves that I carry on, it was always calculated— precise. Hindi ko gusto na pumapalpak ako. At kapag may gusto ako, dapat nakukuha ko talaga iyon sa abot ng aking makakaya. 

Back then, alam kong nasasaktan ko si Papadad sa mga desisyon ko. Papadad doesn't want me to learn how to handle and use guns, but I want to learn. So, I did. Papadad doesn't want me to ascend Dad's responsibility as a mafia lord. But I want it. Maraming mga bagay na ayaw si Padadad at salungat ang aming mga gusto. Walang nagagawa doon si Papadad, dahil sa huli ang gusto ko ang laging nasusunod. 

All I want when I was a kid is to protect Zen, Zhuri, and especially our Papadad. I want to be strong. I want to become rich. I don't want to see Papadad tired every day. I want my Papadad to be happy. I want us to have a luxurious life. Dahil ang mga bagay na iyon ang hindi namin naranasan noon. 

Walang nagpo-protekta sa amin kapag inaaway kami sa school. Walang tumatanggol sa amin kapag nab-bully kami, lalo na si Zen. Nab-bully kami kasi wala kaming Daddy. Laging hinahanap ng mga kapatid ko sa akin ang isang dad namin pero hindi ko naman sila masasagot dati, dahil wala naman akong alam. Papadad always dismissed that topic kapag nagtatanong ang mga kapatid ko. Umabot na lang ako sa punto na hindi ko na lang iniisip kung sino ang isang dad namin, dati, para sa akin kapag kasama ko lang si Papadad at ang mga kapatid ko, sapat na iyon. But I was wrong. Dati rin naiinggit din kami noon sa ibang mga bata pero I always told Zen and Zhuri that we can't afford the things that our classmates had. 

Back then, when the summer break came, we spent our time at home, studying, or playing with kites that our Papa Owell made. At kapag bumabalik kami sa school bukambibig ng mga kaklase namin ang kanilang mga mamahaling trip or vacation sa iba't ibang lugar. And we can not relate to it.

Kaya mula noon, pinangako ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat magkapera lang kami at para mabili ko ang lahat ng gusto ng mga kapatid ko. 

But then life was predictable. Our dad, Tyson Maranzano, came into our life. He is very, very rich. Tyson Maranzano came into our life when I felt like I didn't wanna know him.  I will not deny the fact that I hate him. I hate our dad. I blame him for what we have become. I hate him because he lets Papadad suffer alone. I hate him because he wants us gone back then. I want him to feel the taste of his own medicine. I want him to suffer as well. I want him to crawl on the ground way back to us. Because our life wasn't easy, then he came one day and wanted us in life like he didn't threaten our Papadad. 

I build walls for myself, especially my heart. My heart was full of hatred. And it dawned on me that I (we) need him in our life. We need our Dad, Tyson, in our life too. Pero napuno lang ng sakit, galit, at puot ang puso ko noon. Sinisi ko si Daddy noon sa lahat ng misfortunes sa buhay namin. Binalot ng galit ang puso ko pero nakakubli naman ang katotohanan doon na masaya ako na dumating siya sa buhay namin. Hindi ko lang alam noon kung papaano ipakita kay Dad na mahal ko siya at masaya ako na dumating siyang muli sa amin. 

When everything feels so right for all of us back then, sinusundan naman kami ng mga kalaban ni Dad. Dad wants to abandon his title just to be with us. But I made a decision to ascend his position. Of course, Papadad will be opposed, but I know that with that position, I can protect them. I know the burden and responsibility of a mafia lord would be hard. However, I want it. 

I study, train, and work hard to prove that I deserve the title. In spite of the fact that I have my Dad as a backbone in the organization, I proved myself as Zyrho. 

And when everything falls into place, I meet Maximilian, fuck! The very gorgeous man I've seen in my entire life. Goddammit! 

Notwithstanding his contorted and scowling facials, I still find him really, really pretty. That one encounter in a business conference got me obsessed with him! I keep on thinking about him, his face— frowning. I keep on dreaming of him! 

Hindi alam ni Zhuri na hindi ko talaga unang nakilala si Arth sa bar. Ang alam lang niya obsessed ako kay Arth dahil sa nangyari sa amin. Surface level lang ang alam ni Zhuri kung gaano ko kagusto si Arth. I came to the point of loving all Arth's silly antics and attitudes. Dammit! 

Impregnating Arth wasn't in my plan. Damn! I'm obsessed with him but not to the point I will do something bad to him. It's just that... fuck! If only Arth remember that night, I'm sure he cannot face me. 

Wala man sa plano ko ang dumating si Arth sa buhay ko ng ganito. I already had plans for us in the future right now. I may act foolishly in front of him, childish, and flirtatious, but I'm a man who's ready to do anything for him. I will die for him and for our baby if the time calls for it. Arth and our baby was the nicest uplan thing that came into my life that I don't want to let go even if it means losing everything I earned. 

And being with him in one bed, is just too much for me! I feel like I'm about to go insane with my heart beating loud! It's screaming for him. 

Ang tagal-tagal ko nang nagtitiis at nagpipigil sa kanya. I badly wanna touch him, own him, claim him mine and everything! Dammit! God knows how much I dream of him being innocent and sexy on top of my bed! 

Staring at Arth's blush furiously makes my junior down there harder especially when his eyes screams innocence— ignorance. I also feel hot especially when Arth's palm is just fabric away from my masculinity. 

"I-I don't know what to do, Zyrho. I don't know." Hingal niyang saad. 

Dammit! I just wanna lay on my bed when Arth is like this all the time. I might not go to work and be lazy just to see his submissive side. 

Arth has always been dominant, choleric, prideful, and has a nasty mouth. But seeing him this cute and pretty in his flush face makes me more horny. Fuck! My hypogastrium feels so full! And my stomach is in complete mess just watching Arth being this obedient. 

I pulled down my pants together with my underwear, just enough to free my untamed member. 

I clasped Arth's hand around me together with my hand.

"Ahh!" A moan escapes from my mouth.

I felt Arth's body shudder. 

"Don't be afraid," I whispered, noticing fear crossing his eyes as he stared at me.

"B-but I don't know... it's my f-first time holding someone else's m-manhood," he reasoned.

I chuckled a bit, swallowing my own saliva.

"Trust me, baby. This is not the first time," I said, remembering how brave my choleric baby was on our first night.

"H-huh?"

"I will teach you, so focus," I redirected our conversation back to our morning business.

Goddammit! My member down there was aching so bad for Arth.

"I cannot hold him with my one h-hand," he chirped.

I took off the thick blanket that was hugging us, and Arth's face turned even redder this time. We both looked down, and then I noticed how small his hand was on my length.

It's so beautiful watching Arth's hand on my hardened manliness.

I guided his other hand to my member before demonstrating how to move his hand.

"Harder, baby," I pleaded. "Wrap your hands tighter and move faster."

My breath became ragged, and my jaws clenched hard. Arth wasn't good at what he was doing. He was clumsy and messy, but thinking that it was my choleric baby's hand I was pumping felt wonderful.

"M-more, baby... ahh!"

I am near... just a little pumping and I know I will explode.

"Look at me," I ordered him. When Arth tilted his head back for me, I held the back of his head and pressed my lips toward his.

I kissed his soft and sweet lips, biting and nibbling his lips, savouring them like they were gummy candies sprinkling sweetness all over my mouth.

Humigpit ang mga panga ko nang dumiin ang mga palad ni Arth sa aking pagkalalaki. 

Arth cried when I plung my tongue inside his mouth and played a sword fight with his tongue. 

With unrestrained fervor, I swayed my hips while bestowing fervent kisses upon my baby's tender lips. And just a minute, my semen spurted on Arth's shirt. 

"Good morning!" I greeted Arth, gasping for air. 

"Good morning," my choleric baby's response before he buried his face in my rippling chest. 

When my body calmed down, I kissed his head before I decided to go to the bathroom and clean myself. Pagkatapos ko sa banyo ay kumuha na rin ako ng t-shirt para sa akin at para kay Arth dahil alam kong tumalsik ang katas ko sa kanya kanina. 

As much as I want to cum in his mouth, I don't want to traumatize my baby. One step at a time for him.

Maximilian Arthur's POV 

I made up my mind to go for a walk after having breakfast with Zyrho. And being himself, Zyrho joined me. Masarap kasi magliwaliw dito sa kanilang farm dahil kahit na matirik na ang araw, may mga puno naman at ang presko ng hangin. 

Sinasabayan ni Zyrho ang maliliit kong hakbang kung kaya't napatitig ako sa kanya. Nanliit naman ang mata ko nang makita ko siyang pangiti-ngiti. Even with his polo shirt, shorts, and leather sandals he really stand out. Nakikita ko talaga ang mukha ni Tito Tyson kay Zyrho, si Tita Cass nga ang naghirap ng ilang buwan at nag-anak pero mukha naman ni Tito Tyson ang mga anak. Tskk!

Hinimas ko ang aking t'yan, sana naman may kuha mula sa genes ko itong baby namin. Pinaglilihian ko pa naman ang ama. 

"Is there something wrong with the baby, Arth?" Pukaw ni Zyrho sa malalim kong pag-iisip. We both stop on our tracks. 

"Ah, wala naman."

Tumango siya. Ngumuso naman ako. Zyrho seems like a nonchalant man at first glance, but now that I've gotten to know some of his pain, his history, and his burdens, I can say that it is just his façade to cover them. Bata palang siya nagpaka-tatay na siya para sa kanyang mga kapatid. 

"Zyrho nandito lang ako, ha. Kung may bumabagabag sa'yo, handa akong makinig. I know I may just be a plague in your life, but let me tell you this. Now that you have come into my life, I will be your forever nuisance," wika ko sa kanya. Shit! It feels like it was an indirect confession.

A sultry wind blows from a direction. Just like the wind, I may bring storms and sunshine to his life, but he cannot get rid of me. He will need me in order for him to survive. Zyrho must take responsibility for what he made me become. Damn him!

He smiled. "You are the nuisance that I want, Arth. You are the nuisance that I'd rather have than getting rid of you."

A wave of heat flooded my cheeks like a sudden rush of summer, painting them the color of ripe tomatoes. In a reflex to conceal my embarrassment, I enveloped him in a tight embrace, burying my flaming face against the comforting shelter of his chest. Under my cheek, the rhythmic drumbeat of his heart echoed.

"I love you, Arth," I heard him whisper against my head.

"T-thank you!" My reply. Nakagat ko ang aking labi nang mapagtanto kong mali ang lumabas sa aking bibig. 

Humalakhak si Zyrho. 

I pushed my head away from his chest, drawn by an irresistible urge to meet his gaze. As I looked up, his face greeted me with a radiant display of enthusiasm, illuminating his features with an infectious energy that filled the air around us.

"I- I love—"

"Sir, Zyrho!"

Kumalas ako sa pagkakayakap ko kay Zyrho nang may tumawag sa kanya. He was a man in his late fifties.

"Mang Claudio," si Zyrho naman. 

Lumapit sa amin ni Zyrho ang matanda at tumatagaktak ang pawis sa kanyang mukha at hinihingal pa. 

"Sir, napadaan po ba rito si Mason?"

My eyes involuntarily widened at the mere mention of Mason's name, a sudden surge of surprise coursing through me.

"Hindi po. Kahapon lang siya pumunta rito. Binigyan niya ng camote cue si Arth." Zyrho squeezes my shoulder.

"G-ganon ba po, sir. Sorry po sa distrubo."ani Mang Claudio. 

"Teka, Mang Claudio, akala ko po wala kayong anak ng asawa ninyo. Akala ko bagong trabahante ng farm si Mason." Si Zyrho at napatigil naman si Mang Claudio dahil doon. 

Yumuko ang matanda. "Patawad po, sir. H-hindi po namin ipinaalam sa inyo na may kinupkop kami ng asawa ko at pinatira sa inyong lupain."

Zyrho waved his hand dismissively for Mang Claudio. "That's not my point here, Mang Claudio. Okay lang naman po na may kinupkop kayo. Ang akin lang po, kilala n'yo po ba si Mason at saan siya galing?"

Muling nag-angat ng tingin si Mang Claudio sa amin ni Zyrho. 

"H-hindi, sir. Hindi namin alam kung taga san ba talaga si Mason. Napadpad lang din kasi siya sa bahay namin at nanghihina. Tahimik lang din na bata si Mason pero mabait at masunurin naman na bata si Mason. Nagtataka lang kami ng asawa ko nang mula kahapon ay hindi na umuwi si Mason sa amin. Hindi naman siya nagsabi na aalis siya."

"T-tingin n'yo po... nawawala po si Mason?" Sabat ko sa kanila. 

"Hindi ko rin talaga alam, hijo. Nag-aalala kami ng asawa ko kay Mason dahil hindi maayos ang pakiramdam no'n." sagot naman ni Mang Claudio. 

"It's either he has gone or run away again." si Zyrho. 

"Bakit naman siya aalis ng ganito, sir?" si Mang Claudio.

"Just like the reason he had when he appeared in your house, Mang Claudio."

Nagpaalam si Mang Claudio sa amin ni Zyrho at humingi rin ito ng paumanhin sa biglaang pagpunta niya sa farm. 

Ako naman ay hindi mapalagay sa nalaman ko tungkol kay Mason. Nasaan ka na ba, Mason? Bakit bigla kang umalis? I thought pupunta pa tayo sa bahay namin?

"Gusto mo na ang bumalik sa bahay?" pukaw ni Zyrho sa akin. 

Isang tango lang ang ginawad ko kay Zyrho. Kinuha ni Zyrho ang kamay ko at pinagsiklop ang aming mga daliri. 

Papalabas na kami ni Zyrho mula sa kakahuyan ng kanilang farm nang biglang tumunog ang telepono nito mula sa kanyang bulsa. Kaya tumigil muna kami. 

Zyrho deftly retrieved his phone with his free hand, as the other was delicately intertwined with mine.

"Sino ang tumawag?" Usisa ko sa kanya. 

He shook his phone a bit and answered, "It's dad." 

I tipped my head.

"Dad?" sagot ni Zyrho sa tawag ng kanyang ama. 

Nakatitig lang ako kay Zyrho habang nasa tenga niya ang kayang telepono. Ang mapatapang mukha ni Zyrho ay unti-unting nag-iba at kumunot ang noo. Umigting din ang panga nito at napatingin sa akin. Nabitiwan ni Zyrho ang palapulsuhan ko.

"What? Zen is what, dad? Pregnant?" Tiim bagang saad ni Zyrho. 

Biglang umusbong ang kakaibang sipa sa aking dibdib at sininok ako sa lakas no'n. My heart threatened to burst free from its cage with each passing second. Sweat slicked my palms, betraying my nervousness. Damn it! The cat got out of the bag!

***

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

- dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

#  CHAPTER 21

Chapter 21

Maximilian Arthur's POV

Nang maputol ang tawag ay bagsak ang balikat ni Zyrho. Humulma ang kanyang mga panga at dumaan ang galit sa kanyang mga mata.

I had already seen Zyrho when he was serious, playful, silly, and perverted. But right now, my nerves were shaking upon seeing how dark and gloomy his expressions were. His knuckles were red as he tightened his grasp on his phone. Nag-aalala tuloy ako doon sa telepono niya dahil baka mabasag iyon ng wala sa oras.  

"Z-Zyrho." Subok kong tawag sa kanya pero tila wala itong narinig mula sa akin. Nakatingin lang siya sa kawalan at kumuyom pa lalo ang panga. 

"Zyrho," tawag ko ulit at sa pagkakataong iyon ay inabot ko na ang kanyang kamay. Pinisil ko ito. 

"Baby," a harsh breath escaped his mouth.

I want to ask him sa mga pinag-usapan nila ni Tito Tyson kaso natatakot ako kay Zyrho. I have known him for being so patient, calm, and gentle. Pero nawawala talaga siya sa kanyang katinuan kapag tungkol na sa kanyang pamilya. 

"Zen," he uttered pero hindi niya natutuloy ang anumang gusto niyang sabihin. 

"Are we going home?" Mahinahon kong tanong sa kanya. I don't want to ask further about Zen dahil alam ko na naman. 

Zen is the family's most precious princess pero... putangina kasi! Sino ba ang bumuntis doon? Gago! Malilintikan talaga ang nakabuntis sa prinsesa ng mga Maranzano. Talagang dadaan sa kamay ni Tito Tyson at ni Zyrho. 

"I don't wanna go home. I still want to spend days here with you, baby." ani Zyrho at dinala ang aking kamay sa kanyang mga labi upang hagkan. 

Pumikit siya ng mariin habang nakahalik siya sa likod ng aking palad. Kita ko ang pagtaas-baba ng kanyang balikat, wari'y kinakalma ang sarili. 

Without thinking too much, I closed the small gap between us and wound my free arm around his huge frame. 

Sinalakay naman kaagad ng panlalaking pabango ni Zyrho ang aking ilong at parang dinuyan no'n ang aking sistema sa ulap. 

"It's fine. B-baka kailangan ka ng pamilya mo ngayon. Pwede naman tayong bumalik dito anytime." 

Gumanti ng yakap si Zyrho sa akin at pinatakan ng isang halik ang aking ulo. "Right."

The whole ride going back to the city was nerve wracking for me. Salubong lang ang kilay ni Zyrho habang nakatuon sa daan ang mga mata. Mahigpit ang pagkakakapit niya doon sa steering wheel ng kotse at malayo ang iniisip. 

Tsk! Ganito rin siguro ang nararamdaman ni Archi at ni Dad nang malaman nilang nabuntis na lang din ako bigla. Pati rin pala si Mama Kai. Nanggagalaiti pa nga iyon sa galit. 

Gustong-gusto ko nang sumbatan ngayon si Zyrho sa ginawa niya sa akin, but I choose to zip my mouth because I really don't remember what happened that night. 

Shit! What if pala ako ang nagtapon ng sarili ko kay Zyrho dahil sa kalasingan ko? What if ako ang nagpumilit? What if ako talaga ang may gusto no'n tapos naging generous lang si Zyrho? Tanginang generosity!

Tumigil saglit si Zyrho sa isang gas station upang magpa-gas at bumaba na rin ito para makabili ng makakain namin sa malapit lang din na convenience store. Nais kong sumama sa kanya kaso ayaw niya ako palabasin ng kotse. Mainit daw kasi at baka nakakasama sa akin ang amoy ng gasoline. 

"Here," ani Zyrho sabay abot sa akin ng isang paper bag. 

"Hindi ka kakain?" tanong ko sa kanya. 

"I'm not hungry, Arth. Kumain ka na lang d'yan dahil baka nagugutom ka na."

Umiling ako. 

"Kumain ka rin." Pagmamatigas ko. 

"I'm driving, baby."

Pinakain na niya ako bago kami umalis nang farmhouse kaya 'di ako nagugutom pero siya hindi kumain. Tapos siya pa ang nagda-drive. 

"Ito oh!" Anas ko sabay subo ng isang biskwit sa kanya. 

Humina ang pagpapatakbo niya sa kotse. He glanced once more at the road before looking at me, then to the biscuit. 

"Ayaw mo?"

"No!" Kaagad niyang sangga sa akin at hinawakan ang aking palapulsuhan at saka kumagat doon sa biskwit. 

Gustong-gusto na talaga ni Zyrho na makauwi at kung kaya niya lang paliparin itong kotse niya ay baka ginawa na niya. At malamang kung hindi lang ako kasama nito ay baka mas matulin pa itong pagpapatakbo niya sa kotse. 

Kaya naman kahit nagc-cringe ako sa subo-subo na ito ay wala akong magagawa. Minsan lang mag-inarte si Zyrho kaya pagbibigyan ko na. 

"Thank you, baby." Ngising saad nito matapos siyang painumin nong lemon juice na kanya ring binili. 

Tumango lang ako at saka umayos sa akong kinauupuan. Tila kiniliti ng mga ngisi ni Zyrho ang aking mga bulate sa t'yan. Pagkuway tumingin ako sa labas at kusang sumugat ang ngiti sa aking mga labi sa hindi ko malaman na dahilan. 'Baka dahil lang ito sa magandang tanawin sa labas!' Kutos ko sa sarili.

Nakatulog ako sa byahe namin ni Zyrho at sa muling pagmulat ko ay nasa mansion na kami ng mga Maranzano. 

"Baby?" Zyrho mint breath fanned my face. Nakababa na siya ng kotse at tila ginigising ako. 

"Oh, nakarating na pala tayo." ani ko. "Kanina pa?"

He shook his head. 

"Just a few minutes ago."

"Dapat ginising mo kaagad ako."

"You sleep soundly, Arth. Seeing you sleep comfortably beside me calms me down a bit," he confessed.

Hindi ako sumagot nang maramdaman ko na naman ang kakaibang kikiti sa aking kaibuturan. 

"You want me to carry you inside?" Alok nito. 

Umiling ako kay Zyrho at bumaba ng kotse. 

As much as I want him to carry me pero ayaw ko namang makita kami ng mga magulang niya sa ganoong sitwasyon. I know na mahaba-haba talaga ang diskusyong mangyayari mayamaya. Lintik kasi si Zen, eh. 'Di rin nag-iingat! 

He closed the car door before wrapping one arm around my waist and guiding me inside their house. 

Halos hindi na ako humihinga habang papasok kami ng bahay. Nararamdaman ko na kasi ang tensyon kahit na hindi pa namin kaharap si Zen. 

"Kuya!" It was Esther. "Kuya Arth." anito nang bumaling sa akin. 

I only gave her a curt smile. 

God! Hindi ko kinakaya ang mga Maranzano, there's always a thick aura hanging around them pero hindi ko inakala na may ilalala pa iyon. Iba na kapag seryoso na sila. 

"Si Zen, where's Zen?" Bungad naman ni Zyrho sa kapatid. 

Hindi pa kami nakakaupo ni Zyrho ay nagsidatingan naman sina Evren at Ehann mula sa ikalawang palapag ng bahay. Tito Tyson and tita Cass weren't around. 

"Nasa taas, Kuya. They're trying to talk to Zen, nagkukulong kasi sa kwarto at umiiyak. Ayaw buksan ang pinto." si Evren. 

Ramdam ko ang pagnginig ng kamay ni Zyrho sa aking baywang. 

"Baby," awtomatik akong tumingala kay Zyrho. "Stay here. "I will try to speak with Zen."

Pipi naman akong tumango kay Zyrho. 

Pinaupo ako ni Esther sa kanilang sala at tiningnan namin sina Zyrho na paakyat sa taas. Naiwan kasi si Esther kasama ako. 

"Ilang oras nang nagkukulong si Zen, Esther?" tanong ko rito na panay ang sulyap sa taas. 

"Simula nang makita ni Papadad ang PT sa room niya. All of us were about to go to work pero hindi na natuloy dahil sa nalaman namin."

"Wala ba kayong extra key sa room niya?"

Bumuntong hininga si Esther. "We have, pero may lock din kasi sa loob ng room ni Zen. We can't enter. Binantaan din niya kami kapag nagpumilit kaming pumasok."

Matapos ang pag-uusap naming iyon ni Esther ay natahimik na kami. I was about to ask about Zhuri since hindi ko ito nakita nang may marinig akong tunog mula sa paparating na motor. 

Kapwa kami napatayo ni Esther dahil doon at sumulyap sa malaki nilang bintana. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita kong si Zhuri ang paparating. Hindi ko man kita ang mukha nito dahil nakahelmet pero kilala ko kasi ang motor ni Zhuri at ang tindig nito.

Swabe ang galaw ni Zhuri sa kabila ng pagmamadali nitong bumaba sa motor. Matapos hubarin ni Zhuri ang helmet ay b-in-un nito ang kanyang mahabang buhok at pumasok sa loob. 

"Zen?" tanong nito sa amin ni Esther. 

Itinuro ni Esther ang taas. 

"Wala kang duty, Ate?" 

"Kakatapos lang ng operation ko sa isa kong pasyente." Walang ka-emo-emosyong sagot ni Zhuri at umakyat sa taas kaso napatigil din ito at nilingon kami ni Esther. 

"Bakit hindi kayo umaakyat?"

"Pina-stay ni kuya Zy si kuya Arth dito, ate."

Kumunot ang noo ni Zhuri. "You're friends with Zen, right, Arth?"

Tango ang naging sagot ko kay Zhuri. Nakakatakot naman ang babaeng ito. Parang babaeng bersyon ni Zyrho. 

Umakyat na rin kami ni Esther kasama si Zhuri at nadatnan namin sina tito Tyson na naka-abang sa labas ng kwarto ni Zen habang si Zyrho ay kumakatok sa pintuan. 

"Zen, please! We're not mad, okay? Let us talk." Pakiusap ni Zyrho.

Bruskong naglakad si Zhuri at walang habas na pinatid ang pintuan ng room ni Zen. Sabay lagapak sa malaking palad nito sa pintuan.

Napatalon si tita Cass doon habang napapikit naman si Tito Tyson na tila alam niyang gagawin iyon ni Zhuri. Ang mga kapatid ni Zhuri ay umiling lang. 

"Zhuri mas lalong hindi tayo pagbubuksan ni Zen dahil sa ginawa mo." Pagalit na untag ni Zyrho.

Zhuri scoffed. 

"Anak, Zhuri." si Tita Cass. 

"Siya ang may kasalanan dito, Papadad, pero siya ang nagmumukmok sa loob. We need an explanation kung papaanong nabuntis siya pero nagkukulong siya d'yan." Anang ni Zhuri at muling bumaling sa pintuan at sinampal ito. Napatalon ako. "May rounds pa ako later, Zen!"

"Zhuri!" si Zyrho. 

"I don't want to talk to all of you!"

"Fuck, Zen! Sinong gago ang gumawa nito sa'yo? Pinilit ka ba? Tell me the name, ako ang tatapos kung sino--"

"No! No, Zhuri! Gusto kong mapag-isa! Umalis kayo!" Alm naman ni Zen mula sa loob ng kanyang silid. 

Tiningnan ko ang mga Maranzano at kita ko sa mga mukha nila ang frustrations. 

Dinaluhan ni Esther si Tita Cass na nagsisimula nang umiyak. Nang makita ito ni tito Tyson ay kaagad namang niyakap si tita. 

"Zen, Papadad is crying." Kumukuyom ang pangang wika ni Zyrho. 

Lumapit ako sa kanila. 

"I will... try." Lahat ng mga mata ay napunta sa akin. "Susubukan kong kausapin siya."

"Zen?" anas ko. 

"Arth?!" si Zen. 

"Can I come in? Let's talk." 

"Nand'yan sila..."

Tiningnan ko sila Zyrho and motioned them to distance themselves from Zen's room.

"Palabasin mo siya sa room niya, Arth. Please!" si tita Cass bago inakay ni tito Tyson pababa. 

"Thanks, baby." si Zyrho at humalik sa noo ko. 

"Wala na sila, Zen." ako nang makaalis na sila. 

Ilang sandali ay bumukas na rin ang pintuan at dumungaw doon si Zen na namumugto ang mga mata. 

Pinapasok niya ako sa kanyang room at umupo kami sa kanyang kama. Halos sumakit ng mata ko sa kulay pink niyang room. 

"Bakit hindi ka lumalabas? Zen, you need to talk to them." Mataman kong untag sa kanya. 

Zen's shoulder starts to rock. 

"Zen,"

"I don't want to see their faces of disappointment." iyak niya. 

"They're not, Zen. Worried lang sila."

"They're not sa ngayon, hindi sila disappointed but once malaman nila kung sino ang nakabuntis sa akin... they will, Arth."

"Hindi naman judgemental ang pamilya mo, Zen. Alam mo 'yan."

Mariin siyang pumikit. 

"I know pero hindi kasi ganoon, Arth. I got pregnant... b-by the son of our... o-our enemy."

"Enemy?" Gulo kong sambit. 

Umiling si Zen. "Family rival, Arth."

"Hindi mababaw ang pamilya mo, Zen. They will understand. Kaya nga mag-uusap kayo. Talk to them, Zen. Si tita Cass umiiyak."

"Natatakot din ako, Arth. Kuya... kuya will get mad, I'm sure of that. I disappointed them."

"No, Zen. Sa lahat si Zyrho ang makakaintindi sa'yo kasi... kasi pareho tayo ng pinagdaanan."

Malungkot itong ngumiti sa akin. 

"Zen," kinuha ko ang kamay ni Zen at saka ko iyon pinisil. 

"Mahal ka kasi ni Kuya from the beginning, Arth. Ako... laro-laro lang naman. Asshole pa ang nakabuntis sa akin."

"Zen, you are Maranzano's princess. They love you, and I know they will understand. Sige, ipalagay natin na ma-dissapoint sila kagaya ng sinasabi mo at kinakatakutan mo, pero eventually, matatanggap din naman nila ito. Napapangunahan ka lang ng kaba mo, Zen. Saka, hindi ka nag-iisa okay? Nandito ako. Hmm?"

After half an hour of talking and convincing Zen, finally kasama ko na itong bumaba. Napatayo ang mga Maranzano nang makita si Zen na nakakapit sa aking braso. 

"Zen my princess!" Tito Tyson at mabilid na sinugod ng yakap ang anak, sumunod naman si Tita Cass. 

Kita ko ang pagpapakawala ng mabibigat na hininga ng mga anak ni tita Cass. 

Nilapitan ako ni Zyrho. 

"Thank you so much, baby." Bulong ni Zyrho sa akin. 

Nginitian ko lang siya. "Please, be gentle to Zen. Natatakot lang siya."

Zyrho nodded and took a sniff of my head. 

Umupo kaming lahat sa sala at hinihintay na magkwento si Zen. Parang nanonood lang kami ng movie at nasa kaabang-abang na part na kami. Tila lahat kami nagpipigil na sa hininga. 

"We're not serious..." Panimula ni Zen. "Ako... kaming dalawa... alam naming walang seryosong namamagitan sa amin. We're just having fun until this happens."

"You mean your fuck buddy impregnated you?" Gusot ang mukhang tanong ni Zhuri. 

Yumuko lang si Zen. 

"That's not important anymore. We just wanna know who... who is he, Zen? Come, on, princess." Tito Tyson urges Zen. 

"Dad," Nanginig ang labi ni Zen. 

"Please, Zen." Gatong ni Zyrho. "Hindi ako makakatulog nito, Zen. Knowing you are pregnant with whoever that motherf*cker—"

Binatukan ko si Zyrho kaya siya naputol. 

"Baby," ungol nito. 

"I said, be gentle to him, okay?"

Humingang malalim si Zyrho and was about to say something when Zen answered. 

"Brixx Ezequil."

"Brixx Ezequil... Zen," it was Ehann. 

"Shit!" Evren cursed. 

"Suldua, Zen?" ani Zhuri. 

Tumango naman si Zen habang nakayuko pa rin. 

"Brixx Ezequil Suldua! Fuck! Kaya ba pinasok na rin no'n ang negosyo natin kasi... alam na niya ito?" si Zhuri. 

"No! Wala siyang alam, Zhuri. Matagal na ang huli naming communication." Agap ni Zen. 

"Why, Zen? Bakit hindi mo sinabi sa Suldua na iyon ito?" si Zyrho.

"He is getting married, kuya! Can you hear yourself?!" sagot ni Zen kay Zyrho. 

"Right. Narinig ko rin iyan." si Evren. 

"That bastard! Ginawa ka niyang pampalipas oras? Fuck! Ako ang tatapos sa batang iyan!" Nanggagalaiting untag ni tito Tyson. 

"Love, please!" si Tita Cass. 

"Love you don't understand. Our princess, si Zen..."

Niyakap ni tita Cass si tito Tyson. "I know, love. I know. I'm mad as well pero for Zen. Let's all calm down."

"Ayaw ko nang makita si Brixx. Wala siyang pakialam, kaya bakit ko sasabihin sa kanya itong baby ko? I want peace. Sinabi na niya rin naman na ayaw niya ng bata." Matabang na wika ni Zen. 

It was amazing how tita Cass manage to ease the raging temper of Maranzanos. Zyrho, Zhuri, and tito Tyson was already too much pero nakakamangha na kapag si tita Cass ang nagsasalita sumusunod sila. 

"We will talk about the other matters some time. Ngayon ang importante alam na natin kung sino ang nakabuntis kay Zen. Isa pa... kung concern o may pag-aalala ang Brixx Ezequil na iyon kay Zen. He must be here right now. He must be fighting for Zen. Pero wala siya and is getting married. We will respect whatever Zen's decision this time." si Tita Cass. 

Ilang oras ng lumipas ay bumalik din si Zhuri sa trabaho na galit. Ehann, Esther and Evren didn't leave Zen's side. 

"Arth pwede ba kitang makausap?" ani tita Cass habang nasa circle ako nina Esther at sinusubukan namin si Zen na pasiglahin. 

Si Zyrho kasi at tito Tyson ay nag-uusap din ng sila lang sa 'di kalayuan. Sumulyap ako kay Zyrho na nakatutok sa akin kahit na ang ama nito ang kausap. 

"Sige po!" Pagpapaunlak ko kay tita Cass. 

I excuse myself at dinala ako ni tita Cass sa kusina. Ginawan ako ni tita Cass ng makakain at umupo kami sa kanilang dining area. 

"Maraming salamat, Arth kung hindi dahil sa'yo baka hindi pa lumalabas hanggang ngayon si Zen sa kanyang kwarto. Thank you so much, Arth."

"Wala po iyon, tita Cass. Masaya po ako na nakatulong sa inyo kahit papaano."

Hinaplos ni tita Cass ang pisngi ko. 

"Can't wait na maging Maranzano ka na rin, Arth."

Hilaw akong napangiti doon. 

"By the way, kumusta ang pagbubuntis mo? At iyong vacation ninyo ni Zyrho sa farm, how was it?"

"Masaya po at ang ganda po ng lupain ninyo sa Sagada."

"Mabuti naman. Sayang napaaga ang uwi ninyo ni Zyrho dito dahil kay Zen."

Umiling ako. "Wala po iyon, tita."

At dahil napag-usapan namin ni tita Cass ang tungkol sa Sagada, muling pumasok sa isipan ko ang mga sinabi ni Zyrho sa akin doon. Alam kong wala ako sa posisyon upang manghimasok sa buhay nila kaso hindi ko mapigilang hindi sabihin kay tita Cass ang mga hinanaing ni Zyrho. 

"Tita si Zyrho po..."

"Yes, Arth?"

"I think kailangan n'yo ring pong kausapin si Zyrho, Tita. Kayo po ni Tito Tyson, I think you need to talk to him as well." ani ko. 

"What do you mean, Arth?"

"Sinabi po ni Zyrho sa akin ang... ang family history n'yo po. Mula noong bata sila, iyong wala si tito Tyson hanggang sa dumating si tito sa buhay nila. Tita, Zyrho has been carrying too much pain since his childhood. It's a painful... too painful wound, tita, that only you and Tito Tyson can mend."

Tita Cass gasped and covered his mouth with both palms. Tears flowed like a river down his cheeks.

Para kaming namatayan ni Tita Cass sa kusina habang nag-uusap. Binahagi rin ni Tita Cass sa akin pagkabata ni Zyrho at kung gaano ito kabuting anak sa kanya. 

"Arth, si Zyrho... hindi niya naramdaman noon ang pagmamahal ng isang ama kasi... kasi wala si Tyson nang lumaki sila. Hindi man sabihin ni Zyrho pero alam ko noon na ngungulila din siya sa pagmamahal ng isang ama. Pero disappointed lang siya kasi noon nalaman din nila na gusto silang ipakuha ni Tyson sa sinapupunan ko. Nagalit sila kay Tyson, kinamuhian nila si Tyson, but eventually tinanggap din naman nila. Bumawi rin kasi si Tyson. At sa kanilang tatlo si Zyrho ang pinakamatigas. Pero alam ko rin naman na sa mga panahon na iyon, isa lang ang hinihintay ni Zyrho na marinig mula kay Tyson. Gusto lang din niyang marinig na mahal sila ni Tyson at ang pagsisi nito. Zyrho just wants words of affirmation from their dad. Importante kasi iyon sa kanya."

#  CHAPTER 22

Chapter 22

Zylander Howell's POV

"Pwede bang makausap, anak?" Papadad said. 

Kumunot ang noo ko. Kanina nag-usap kami ni Dad tungkol sa sitwasyon ni Zen. As much as we don't want to raise Zen's child without his asshole father. But we will listen to whatever Zen's plan is.  

Tiningnan ko si Arth sa aking tabi. 

"Sige na." He lightly pushed his hand on my chest, nakasandal kasi siya sa akin. 

I have noticed na hindi na niya ako tinutulak at hindi na siya nagagalit sa akin kapag lumalapit ako sa kanya. 

"You are not sleepy? I can walk you to my room, baby." I said softly. I thought he would protest about us sharing in one bed, but he stayed at ease. 

Lumalalim na rin kasi ang gabi. 

I heard some coughs coming from my siblings. I guess, they're still not used to me being sweet nor gentle to someone except to them let alone bluntly flirt with Arth in front of them. 

"Alam ko naman ang silid mo." aniya.

I can't help but to take a peek on his lips. They're just too tempting for me. It feels like they're always inviting me to ravage and ruin them using my mouth. 

"Sige na." Tulak niya pa sa akin matapos sulyapan si Papadad. 

"Fine, fine, fine." I surrendered and once again kissed his forehead. 

Sumunod ako kay Papadad tungo sa mini office ni Dad dito sa ground floor. Nauunang naglakad sina Dad sa akin kaya malaya akong napalingon. 

I smiled when I saw Arth looking at my way. I motioned him to come with me but he shook his head lightly and beamed. 

"How was your vacation with Arth sa Sagada, anak?" Papadad asked with a wide smile plastered on his lips upon arriving at dad's office. Yet, I can see how his eyes clouded with the opposite emotion he was giving off. 

I know our Papadad. I've been there through his toughest times. I was there during his struggles. I witnessed his fights and wins. Papadad can fake his smile but not to me- not to us. 

"It was so good, Papadad. Arth and I are getting closer with each other than before." I answered, smiling. 

"Mabuti naman. Siguro nga ay naging mahirap pang kay Arth sa umpisa ang lahat lalo  na at hindi ka niya kilala at bigla siyang nabuntis."

Tumango ako doon. 

"Habaan mo lang din ang pasensya mo sa kanya, anak, dahil nagbubuntis siya at minsan pabugso-bugso ang damdamin niyan."

Tumango ulit ako. "I know, Papadad. Thank you!"

A long silence stretched between us until dad had spoken. 

"Your Papadad told me something, Zy." Daddy pondered cautiously. 

I saw how Papadad's hands balled above his thighs. Hinawakan ni Papadad ang nakakuyom na kamay ni Dad. Papadad gave a curt smile to Dad. 

Humingang malalim si Dad. 

"What is it, Dad? Papadad?"

"Nagkausap kasi kami ni Arth, anak." si Papadad.

"And?" 

"Nakuwento ni Arth sa akin kanina, anak, na nakuwento mo sa kanya ang mga nakaraan nating buhay sa Sagada." Maingat na wika ni Papadad. 

Yumuko ako. Nanigas ang aking mga panga. 

"Huwag kang magalit kay Arth, Zyrho. He was just concerned about you kaya napakwento siya sa Papadad mo." Daddy said. 

I nodded. 

"Anak... patawarin mo kami." Doon ko naiangat ang tingin ko sa aking mga magulang. Iniling ko ang aking ulo sa kanila.

"Papadad..."

"Have been feeling neglected, Zy? Tell us, Zy."

"Papadad, no!" My hasty response. 

"I'm so sorry, Zy." Daddy said and closed his eyes. A fresh tear flowed on his cheeks. 

"Dad..."

"I know... I know nasaktan ko kayo. I know that I have a lot of sin to all of you. To your papadad, to your siblings, and to you, Zy. I'm so sorry for not recognizing your burden before and then. I'm so sorry that you have to go through all of those loneliness and battle alone. I'm not a good father, Zy. Pardon me." Daddy lamented while crying. 

"Dad, Papadad," isa isa ko silang tiningnan. Nanginginit na rin ang sulok ng mga mata ko. "May kasalanan din naman po ako. Naglihim po ako sa inyo. Kasi iyon ang tingin kong tama noon at nadala ko ngayon. Don't say sorry, Dad, Papadad. Alam ko ang mga nagawa mo noon sa amin, Dad at napatawad na kita doon. Tinanggap ka namin. Nandito ka na ngayon. You proved to us that you changed, you keep your promise to be with us. I love you, Dad. Please, huwag mong isipin na hindi kita mahal o hindi ka namin mahal, Dad. Remember, I even inked your name in my body. I am  Maranzano, Dad. I am your heiress." Lumunok ako. "Oo, iniisip ko noon at magpahangganh ngayon na may responsibilidad ako sa mga kapatid ko. That I have to look after them, however, ngayon, alam ko na ang boundaries ko, dad, papadad."

Umiiyak din si Papadad sa tabi ni Dad.

"I'm so... so proud of you my son... very proud." Daddy said with his eyes glisten with another batch of tears. 

"And I am proud to carry your name, Dad."

"At, anak, please, huwag ka ng maglilihim sa amin. Lalo na sa mga nararamdaman mo. Habang nandirito kami ng Daddy mo, handa kaming marinig kung anuman ang mga hinanaing ninyo. Magulang ninyo kami. Tandaan mo, Zy, na anak kita. Oo ikaw ang kuya pero hindi ibig sabihin no'n ay hindi ka pwedeng maging mahina. Hindi porket Mafia Lord ka hindi ka pwedeng maging mahina. Dahil tandaan mo, Zy, tao ka rin, napapagod, nasasaktan at pwedeng-pwede kang magpahinga dahil nandito ako, ang daddy, mo, ang mga kapatid mo, at si Arth." ani Papadad. 

"I know, Papadad. I love you! I love you, dad!" 

"We love you, Zy. Lumaki lang kayo pero mananatili kayong anak namin." si Papadad. 

"C'mere," Daddy gestured me to come closer to them. They gave me a tight and warm hug. 

___

Nang makalabas ako ng office ni Dad, dederetso na sana ako sa kusina nang tawagin ako ni Esther. Sinabi nito na ipagtimpla ko raw ng gatas si Arth. Iyon din naman talaga ang sadya ko sa kusina. 

Pagkarating ko sa aking kwarto. Nakita kong nakatulog na ito. 

Inilapag ko sa bedside table ang gatas niya. 

Umupo ako sa tabi ni Arth. Tiningnan ko ang maliit at maganda nitong mukha. This face hunts me down before even in my sleep at night I can still remember his contorted face. 

Inayos ko ang kumunot sa kanyang katawan. Tumalikod ako upang magpalit sana ng damit. 

"Feelingerong Maranzano?" Napangiti ako sa endearment niya sa akin. Haharap na sana ako rito nang may biglang yumapos sa aking tiyan. 

"I'm sorry!" I was taken aback when Arth suddenly launched his body on my back. 

Matapos ang pag-uusap namin ni Dad kanina nga tungkol sa sitwasyon ni Zen ay sumali ako sa pag-uusap ng mga kapatid ko. Si Zhuri lang ang wala dahil bumalik siya sa trabaho. Pero alam ko namang hindi talaga trabaho ang pupuntahan no'n, sa galit no'n alam kong hindi iyon mapapag-concentrate sa kanyang trabaho. Magpapalipas lang siguro ng galit iyong si Zhuri sa labas. 

Kahit naman ako hanggang nvayon hindi ko pa rin lubos maisip na isang Suldua ang makakagawa nito kay Zen. Of all men, a Suldua! Shit! 

May napapansin na naman akong kakaiba kay Zen sa tuwing napapadaan ako dito sa bahay pero hindi pumasok sa isip ko na maaaring buntis siya tulad ni Arth. And now this happened. 

Niyakap ko pabalik si Arth. My baby is now concerned with me. Fuck! 

Maximilian Arthur's POV 

"Ayiee! Ganoon pala kayo ni Kuya Zy kapag wala kami kuya Arth." 

Uminit ang aking mga pisngi dahil sa tukso ni Esther sa akin. Ano ba iyan?! Hindi ba nila inaalala ang pagbubuntis ni Zen? Bakit kung makatukso itong si Esther sa akin ay parang wala lang nangyari kanina? Grabeng drama din ang nangyari kanina pero ngayon iba na naman ang atmospera ng bahay. 

"Tumigil kayo!" Suway ko rito. 

Si Zen ay pumunta na sa silid nito at hinatid ito nina Ehann at Evren. Binantayan din ng dalawa dahil nag-aalala sila sa kanilang prinsesa. Hay! Sinong mag-aakala na sa sobrang higpit nina Tyson at Zyrho kay Zen masasalisihan sila ng isang Brixx Ezequil Suldua? Tsk! Kung sino man ang Brixx Ezequil na iyan ay tiyak malilintikan din talaga. 

"Hindi ka pa matutulog, kuya? Or gusto mo ihatid na kita sa room ninyo ni kuya?"

Umiling ako kay Esther. "Kaya ko na, Esther. Pakisabi na lang kay Zyrho mamaya na ang gatas ko." 

"Sure!" Maligalig nitong tugon. 

Pumasok ako sa silid ni Zyrho at mabilis na kumalat ang saya sa aking dibdib nang maamoy ko ang pamilyar na amoy ni Zyrho. Ewan ko ba pero ambango no'n! Adik na adik nga ako doon sa long sleeves niya dati, eh. 

Pinakialaman ko ang kwarto ni Zyrho at kumuha ng itim na t-shirt at boxer shorts sa wardrobe nito bago ako tumungo sa bathroom upang makapaglinis sa katawan. 

Matapos sa banyo ay humiga ako sa kama. Napatitig ako sa kisame ng kwarto ni Zyrho at biglang pumasok sa isip ko iyong sinabi ni Tita Cass tungkol kay Zyrho.  

I know for the past few weeks with Zyrho, hindi na galit itong nararamdaman ko para sa kanya. Alam ko na hindi na ito inis. Itong simpleng pagliwanag ng mga mata ko kapag nakikita ko si Zyrho ay sintomas na ito. Iyong mga oras na lihim ko itong hinahanap. Iyong kahit sa simpleng bagay na ginagawa ni Zyrho ay parang bumabaliktad na ang sikmura ko. Alam ko naman na hindi na iton kasama aa pagbubuntis ko. Iyong pagmamalabis ko sa pag-aarte kay Zyrho ay paraan ko lang para makita at mainis ito. Fulfilling kasi kapag nakikita ko siya. Fulfilling masyado kapag nasa tabi ko siya. Masaya kapag kasama ko siya. Pakiramdam ko kapag kasama ko si Zyrho... ako ang pinakamasayang bearer sa balat ng polluted na mundong ito. 

"Gago ito! Mahal ko na ang feelingerong Maranzano." ani ko sa aking sarili. 

Gusto ko sanang magwala kaso buntis ako. Siguro, i-reserve ko na lang ang pagwawala kapag nanganak na ako! Sa pagmuni-muni ko ay nakatulugan ko na ang aking pag-iisip tungkol kay Zyrho. 

Ngunit ilang saglit palang akong nakaidlip ay may naramdaman akong nakatitig sa akin. I shrugged it off pero nagising na ang diwa ko! Nakakabwesit! 

Nang ibukas ko ang aking mga mata ay nakita ko ang malapad na likod ni Zyrho. 

"Feelingerong Maranzano. I'm sorry!" anas ko at dinakma ito ng yakap mula sa likod. 

Ginapos ko ng todo ang aking braso sa kanyang malaking katawan pero syempre iniingatan ko ang aking tiyan. 

"Baby," bulong nito at humawak sa kamay kong nasa tiyan niya. Ang tigas din talaga ng tiyan nito!

"Sorry dahil pakialamero ako. Napakwento ako kay Tita Cass." Sumbong ko rito kaysa naman maunahan pa ako nito. 

"Baby, it's fine. No need to say sorry, okay?"

Tinanggal nito ang aking kamay mula sa pagkakayakap sa kanya at humarap sa akin. 

Tumingala ako sa kanya at tumingin sa kanyang mga mata. 

I really love this man! Tang ina, sa ilang taon kung nabubuhay sa mundo ngayon lang ako nagkaganito sa isang tao. Iyong pakiramdam na kapag nakatingin ka sa mga mata nito ay nakikita mo na ang future mo sa taong iyon? Ganito ba talaga kapag in love ka? Normal lang ba na para nang nababaliw ang puso ko ngayon? 

"Nakialam ako sa buhay mo, Zyrho." 

Ngumiti lang siya. Itinaas nito ang isang kamay sa at hinaplos ang aking pisngi. Nakatitig lang din si Zyrho sa aking mga mata. 

"Yes you are, but I'm not complaining. I want you to invade my life, baby. You are free to invade everything about me." Malambing niyang saad at humalik sa tungki ng aking ilong. 

Uminit naman ang aking pisngi! 

"Zyrho..."

"You are my favorite invader, Arth."

Umiling ako. Do I deserve this kind of man? Sobrang arte ko! Mareklamo at ang daming ka-ek-ekan sa katawan. 

"Baka magbago pa 'yang nararamdaman mo. Baka dumating ang araw na nasa ibang lugar ka na at iba na ang nagpapasaya sa'yo." Nakangusong wika ko.

Baka kasi isang araw sabihin nito, your honor, wala po akong malaala. 

Natatawa itong pumikit at saka kinuha ang dalawa kong kamay bago dinala sa mga labi niya upang gawaran ng malamyos na halik. 

"Baby, you are not a place, but in you, I've found my favorite place to be. And I will never ever find a place like how I want to be with you."

I pulled him and hugged him. I wound my arms around his neck and hid my face on his shoulder. Zyrho caress my back. 

"I want to be with you too, Zy." Pag-amin ko rito. 

Napakalas sa pagkakayakap si Zyrho sa akin. Nanlalaki ang mga mata nitong tumingin sa akin. 

"B-baby, did I hear you right? Tama ba ang rinig ko?"

I nodded. 

"Does... d-does this mean that..."

"That I love you too." I finished him, ang OA kasi masyado nito! 

"Fuck!" Mura nito at walang anu-ano'y sinunggaban ang aking mga labi. 

Kinulong niya ang aking maliit na mukha at walang pag-aalinlangang nilantakan ang aking mga kawawang labi.

_________________________________________________________

200 votes, 200 comments, and 200K reads for extra chapter, nasa 198k reads na kasi tayo, huhuhuhu! 

Also sa next chapter na rin po pala ang shout-out natin. Tulog muna akes! Mwah! Mwah! Mwah!

#  CHAPTER 23

⚠️ 
Warning! R18

_________________________________________________________

Chapter 23

Maximilian Arthur's POV

"T-teka lang, Zy." Pigil ko sa lalaki nang akma niya akong ihihiga sa kama. 

I couldn't speak directly because my heart was pounding so hard inside my chest. It felt like it wanted to jump out of my ribcage whenever Zyrho's hands were on me.

I don't know. Whenever Zyrho is around, I get flustered, I suddenly become speechless, I suddenly smile, and I suddenly start thinking about the two of us in the future. 

But what I can't control whenever he is near, especially when he is touching me, is my body. I can't find my logic when his hands are on me.

"What, baby?" he languidly asked.

Nakatungkod na ang isang kamay ni Zyrho sa kama habang ang isa naman ay nakasuporta sa aking likuran. 

"I'm pregnant," I replied, before eyeing my bloated tummy. 

Inalis ni Zyrho ang kamay doon sa kama bago nagfull-bend knee sa harap ng nakabuka kong hita. I know from his point of view nakikita na niya ang panloob ko. Ang tshirt ko rin ay nakatabingi na dahil sa kanya. 

He raked his hair using his long fingers.

"I'm sorry," Zyrho apologized.

"No, it's fine." I murmured. Gusto ko naman kasi iyon. Ang inaalala ko lang is buntis ako. Safe pa rin ba gawin ang bagay na iyon kahit buntis? What if maalog si baby sa loob ng tiyan ko? What if maano... m-masundot sa loob si baby? 

Namumungay ang mga mata ni Zyrho habang nakatitig sa akin. Lust and affection are lingering his amethyst eyes. 

Kinagat ko ang ibabang labi at titingin na sana sa aking tiyan ulit nang mahagip ng aking mata ang malaking bukol doon sa gitnang hita niya. 

"Okay, go back to sleep after drinking your milk." anito at saka dumukwang sa akin at pinatakan ng isang halik ang aking noo at labi. 

Matapos nito akong hagkan ay aalis na sana siya sa kama nang abutin ko ang kanyang palapulsuhan. 

"You're hard," I whispered while lowering my head. A wave of heat crossed my face as I said those words.

Kinuha nito ang kamay ko sa kanyang palapulsuhan at saka ito humawak sa magkabilang kamay ko.

"Baby," Zyrho took a sharp breath. "It's fine. I will take care of it."

"I... I... I want to help." Yukong saad ko sa kanya.

I heard Zyrho's heavy breathing. He brushed my cheeks and then his hand moved to my chin before lifting my face up.

"Do you know what you are talking about, Arth?"

"I already helped you back then. I t-tamed him last time."

He chuckled as if he found something amusing in my words. "What if I told you that I wanna put my d*ck inside your mouth?" Dahan-dahan niyang untag at saka pinasok ang hinlalaki sa aking bibig. 

Wala sa sarili kong nasuso ang kanyang hinlalaki. I did it while my eyes lock with his. Ang ganda talaga ng mata niya. 

"S-susubukan natin?" I said, in between playing with his thumb inside my mouth.

"You have a very-very sexy mouth, baby." aniya at nilaro ang hinlalaki sa loob ng aking bibig. "And this," pahabol niya at dinala ang isa kong kamay sa kanyang pagkalalaki. "this is not that friendly, baby. My size is not friendly to this sexy mouth of yours." Marahan niyang wika. 

I shuddered upon touching his huge mountain. Tang ina, kahit na may tela at hindi ko pa nakikita ang pagkalalaki nito nanginginig na ako ngayon. Ewan ko ba kung dala lang ito ng pagbubuntis ko. 

"L-let's try it then?" 

Zyrho gulped. 

"Are you sure? Because, baby, if I fuck your mouth I might fuck your ass too." Nag-aalab sa pagnanasa ang mga matang saad ni Zyrho sa akin.

Sa pagkakataong iyon ay ako na naman ng napalunok ng malalim dahil sa kakaibang dala ng malalim na boses ni Zyrho. 

I don't know if he is just seducing me with his bedroom voice.

And I just found myself nodding at Zyrho.

I volunteered to undress myself while Zyrho stared at me intently with his amethyst eyes. He was calculating my actions, and I showed him that I was determined.

I heard him chuckle, so I stopped and looked at him.

"Why are you laughing?" Inis ko nang wika. Tang ina nito para namang pinaglalaruan niya ako! 

"It's just so sudden, baby."

"So you don't want this? You don't want to do it?!" Galit ko nang wika. Minsan nga lang ako magkaganito tapos tinawanan pa ako! Tang ina talaga nitong Maranzano na 'to! Kung wala lang kami ngayon sa mansyon ng pamilya niya ay baka kanina pa ako nagsisigaw dito ngayon. 

Grabe talaga ang pagkakaiba kapag nandito ako sa bahay nina Tita Cass. Pigil na pigil akong huwag magwala. Nakakahiya kasi dahil parang angel si Tita Cass at ang ganda tapos ako masama lang. Well, si Zyrho lang naman nagagandahan sa akin. 

"I want this, baby. I really, really do," he said with conviction.

Ngumuso na lang ako. 

"Should I take this off too?" tanong ko kay Zyrho. Tinatanong ko ito kung isusunod ko na bang hubarin ang aking shorts. 

"No, allow me to do the honor of undressing you later, baby," Aniya.

I watched Zyrho in awe as he unbuttoned his polo in front of me. No matter how many times I saw his ripped body, I never got tired of it. I saw his well-defined trunk contort and tense as he successfully took his polo off his body like it was an itch.

Bumaba si Zyrho sa kama at sunod na naghubad sa kanyang pantaloon. At napalunok ako nang inisang hubad niya lang iyon kasama ang kanyang brief. Nanlalaki naman ang mga mata ko nang tila tumalon ang kanyang mahaba at malaking pagkalalaki na para bang nakawala ito sa hawla. 

"Do you want me to lean on the headboard, Arth, or will you take me while I'm here?"

"Huh?" Doon lang ako napatingin sa mukha ni Zyrho. 

Shit! Shit! Shit! Gaano ba ako katagal na tumitig doon sa ano niya? Tang ina naman! 

"Don't be shy, baby. It's yours, you can stare at it as much as you want." Zyrho taunt. 

Napapikit ako nang mariin sa kahihiyan! Ramdam ko na ang pag-init ng mga tenga ko!

Umupo si Zyrho sa paanan ng kanyang kama at bumaba ako sa kama at saka nakaluhod sa kanyang nakahiwalay na mga binti. 

Saglit akong tumingala kay Zyrho. His chest was rocking. 

"Comfortable? Tell me if you're having a difficulty in our position, Arth. So that I will know what to do, a'right?" 

Tumango ako sa kanya bago mag-focus sa kanyang kargada na tila baril na nakatutok sa akin. 

Tama ba itong pinapasok ko? Tama ba na hindi ko pinigilan si Zyrho sa bagay na ito? Hindi lang ang mukha ni Zyrho ang nagpipigil ngayon at gigil. Tila galit at nanggigil na rin ng kanyang kaibigan ngayon na nakatutok sa akin na para bang biktima ako nito. 

I wrapped my hands together para makulong ito dahil hindi kasi kaya ng aking isang kamay. Masyadong mataba! I rubbed him up and down. Oh, shit! Zyrho's sized is no joke! 

I slowly take him inside my mouth pero hindi pa nga ako nakaabot sa kalahati no'n ay parang mapupunit na ang bibig ko. 

"Slowly, baby." Zyrho's labored remarked as he guided my head. 

"Don't take me all, baby. It won't really fit in your mouth."

Hindi ako nakinig kay Zyrho kasi gusto ko talagang subukan kaso muntik na akong masuka nang pinilit kong ipasok ang kanya ng buo sa aking bibig. 

"Fuck!" Mura ni Zyrho nang mabilaukan ako. 

"I-I'm fine!" anas ko. 

"No, we can't continue —"

"No!" I meddled, almost choke his member using my both hands. 

"Uhh!" Nagpipigil ungol ni Zyrho at halos mapigtis ang ugat sa leeg. 

Kaagad kong binalik sa bibig ko ang kanyang kaibigan at sinubukan kong igalaw ang aking ulo paabante at atras. And twirls my tongue around his manhood. 

"Ahh! Fuck, baby!" Zyrho's tortured groan as I take my pace slowly. 

Nang masanay ang aking bibig sa taba ng kaibigan ni Zyrho ay sinubukan ko ang naririnig ko dating 'deep throat' kaso hanggang kalahati lang ang kaya ng aking bibig. Tingin ko kapag pinilit ko mapupunit na itong bibig ko. Or maybe, I'm not literate enough about this mouth fucking? Ay, tama ba ang hula ko? Ah, basta bibig ko ang inaano! 

"Ahh! Arth, baby! Goddammit! Ahh, fuck!" Ang ungol nito kaya mas ginanahan ako sa aking ginawa kahit hindi ko naman alam kung tama ba ito. Basta itinaas-baba ko lang ang aking ulo at pinaikot-ikot ang aking dila sa kanyang pagkalalaki. Minamasa ko rin ang base ng kanyang kaibigan at ang mga bola niya sa baba. 

"B-baby, take it out!" Zyrho's hasty command pero mas sinipsip ko at nilaro ko pa ng todo ang kanyang kaibigan. 

I can feel him twitched inside my mouth. 

"Baby—"

Hindi na nito matuloy ang sasabihin nang bumulandit na siya sa loob ng bibig ko! 

Zyrho pulled out his friend out of my mouth. Punong-puno ang aking bibig at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa katas ni Zyrho na nasa aking bibig. I'm torned in between slurping it down or spitting it out. 

"Take it out!" Utos nito. "Spit it out, baby." At saka inilahad ang kanyang kamay sa tapat ng aking bibig. 

"Hmm?" Tanging higing ko. 

"Iluwa mo. Spit it out!" Ulit nito. 

"Mmm?" Ako at saka itinuro ang kanyang kamay. 

"Yes, baby."

I was left with no choice but to spit out his semen onto his hand. Then, I wiped the back of my hand around my mouth.

Zyrho went to the bathroom and when he came back amoy na amoy ko na ang sabon niya sa kanyang katawan. Zyrho is still naked while wandering around his room. My eyes was so blessed with his body tonight! 

"Oh!" Gulat kong sambit nang bigla akong buhatin ni Zyrho at pinahiga sa kama. 

"I'm taking this off." It wasn't a question; it's just a statement of his intention to take my shorts off.

I let him do whatever he wants until he pulled my legs together and hung them on his shoulders.

My system trembled when his breath fanned my masculinity. The room was air-conditioned, but suddenly, I felt heat and sweat.

Zyrho planted small kisses on my thighs before focusing his mouth on my sensitive areas.

"Ohh! Ahh! Zy! Please!" I yelled.

And when I realized that I was already making very loud noises, I covered my mouth and whispered as Zyrho took my member into his mouth fully and expertly played with it. He also dove into my hole and fucked my asshole using his hot and firm tongue.

Oh! Shit!

"Uhm!" My constraint groan. 

"Shout, baby!" He said and his move become more rapid. 

Wet and obscene sound filled the room making me lose my logic and sanity. 

"The room is sound proof, baby. Don't cover your mouth. Let me hear your moan." 

My eyes rolled back when he started to play with my hole too.  Zyrho is screwing my hole with his tongue and fingers! I don't know where to focus. I am too occupied. Pleasure was overflowing. 

Naglilikot na ako sa kama dahil hindi ko alam kung kakapit ba ako o ano. Hiyaw lang ako nang hiyaw. 

"Ahh! Ahh! Zy! I'm coming! Ahhh!" 

I released Zyrho's mouth, but it was unfair when he swallowed my release after he made me spit out his cum earlier. Zyrho used my releases that overflowed from his mouth as lube on my hole as he stretched me more.

Zyrho spread my legs wider to aim his member at my entrance. He teased the tip of his manhood on my hole, and I cried out.

Zyrho only put his member inside me, but I can already see stars in my head. Stars of pleasure and satisfaction as I feel him raw. I feel so full with his member buried inside me.

"Ahh!"

"Ughh!"

We moaned in chorus. 

Zyrho took me slowly while he was kissing me. He was also careful not to put too much weight on me as I am pregnant.

I feel like a frog crushed by a ten-wheeler truck as Zyrho takes me in the missionary position. My legs are spread apart, Zyrho is hovering over me (while controlling his weight), and kissing all over my body. Kahit saan saan na kasi umaabot ang mga labi ni Zyrho. Tila minamarkahan ang kanyang pag-aari. 

Zyrho only take me in missionary and side position as it was the safest position for us for now. 

Akala ko, ako ang iinom ng gatas na dala ni Zyrho kaso ito lang din ang uminom sa dala niyang gatas. 

"Zyrho!" My half-yelled moan when I saw him pouring the milk on my nipples. Mabilis din niya iyong sinunod nang pagdila at pagsipsip sa ut*ng ko. 

"Ahh, ahh, ahh," walang humpay kong ungol sa gitna nang ginagawa ni Zyrho dahil patuloy din ito sa pag-angkin sa akin. At pagsusu sa aking tetilya na binubuhusan niya ng gatas!

Ang natirang gatas ay ininom ni Zyrho bago niya ako hinalikan at pinainom sa akin ang gatas na galing sa bibig niya. And we both reach our third climax for the night! At natapos kami na para na akong lantang gulay sa ibabaw ng kama ni Zyrho. 

The next morning I opened my eyes, una ko kaagad nakita ang dibdib ni Zyrho at yapos niya ang katawan ko. Nakaunan din ako sa kanyang isang braso.

I gently traced circles on his expansive chest with my fingertips, savoring the memory of last night's incredible experience. The satisfaction, love, and care he enveloped me in lingered even as I closed my eyes. Even now, I still feel like I'm floating on cloud nine.

Siniksik ko ang aking mukha sa kanyang dibdib. Ang bango niya talaga!

"Morning, baby." Paos na bati nito sa akin. 

Nag-angat ako sa aking ulo upang tingnan ang mukha ni Zyrho. Kahit ang mga mata nito ay bakas ang saya. 

"Morning,"

"You still remember what happened last night right?" 

Ngumisi ako sa kanya. "Oo naman."

Sinapo ni Zyrho ang isa kong mukha bago siniil ng halik in which I responded with the same intensity. 

"We're officially together now."

Nakangiti akong tumango sa kanya. 

"Anong oras na pala?"

Inabot ni Zyrho ang kanyang cellphone bago ako sinagot. 

"It's already ten in the morning, baby."

"Hala! Hindi ba tayo hinahanap nina Tita Cass?"

"They'll understand."

"Nakakahiya." Nguso kong wika. 

"It's fine, baby. Let's cuddle for more minutes." Paglalambing niya. 

I smiled and buried my face in the valley of his chest. 

"Wait!" Naitulak ko si Zyrho. "Did you change the bedsheets?" Ani ko at tiningnan ang bagong puting bedsheets at beddings ng kama. 

"Yeah." Tamad lang na saad ni Zyrho.

"Binihisan mo rin ako?" sunod kong tanong. 

"Of course, baby. That's a decent and simplest thing to do after love making." 

Humaba lang ang nguso ko at niyakap ito. 

After thirty minutes of cuddling, Zyrho and I decided to take a bath and descended. Nanghiram na lang din ako ng damit sa kanya. Ayaw niya kasi akong manghiram kay Zen o kay Tita Cass. Sabi niya mas bagay daw sa akin ang mga damit niya akin. Hindi naman ako nagreklamo sa kanya kasi gusto ko naman ang amoy ng mga damit niya. Kinakalma ako no'n. 

Kumunot ang noo ko dahil parang may open forum ang mga Maranzano sa kanilang sala. Kompleto kasi sila at tila seryoso ang pinag-uusapan.

"Good morning!" Bati ni Zyrho at kuha na rin niya sa atensyon ng kanyang pamilya. 

Sabay silang napalingon sa amin ni Zyrho pero nawindang ako nang may kasama silang isang pamilyar na mukha. 

"M-Mason!" Bulaslas ko nang makilala ko ito.

__________________________________________________________________________________________________

Shout out sa aking mga bebelabs na sina 
rishellynmaee 

leuqriah 

Teyaaaistheaa 
.
At sa mga palaging nagv-votes at comments salamatt po palagii! Pati na rin po sa amga silent readers. hehehe!

#  CHAPTER 24

Always remember, my works aren't edited, so bear with my errors.
_________________________________________________________________

Chapter 24

Maximilian Arthur's POV

"Mabuti naman at naisipan mo ring umuwi dito, Kuya Arth. Akala kasi namin hindi mo na alam ang daan pauwi rito." Salubong sa akin ng mabuti kong kapatid at saka ako niyakap. 

I hugged him back before smacking his back. 

"Ahw, Kuya!" Reklamo nito.

"Archi," si Zyrho.

"Oh! Kuya Zyrho!" Masayang wika ni Archi at saka feeling close na bibigyan ng tapik sa balikat si Zyrho. 

Mapamaang ako sa inasta ng aking kapatid. Huh! Ang bilis magbago ng mood nito! Sumisipsip yata kay Zyrho. 

"Dito ba kayo mags-stay ni Kuya Arth, Kuya?" Chismosong usisa ng aking kapatid at feeling close na umakbay kay Zyrho. 

"Only your Kuya Arth. I have some amends."

"Oh, tatay na tatay na talaga, Kuya." May tuksong turan ni Archi pero ngumisi lang si Zyrho.

"Of course, I have family soon. I want to give them the best that I can offer."

"Swerte naman ni Kuya sa'yo, Kuya Arth. Ikaw kaya, kuya, swerte sa kuya Arth ko?" Natatawang saad ni Archi. 

Napairap ako sa ere. Ang kapal! Kung makapagsalita itong kapatid ko, akala niya talaga hindi ko naririnig itong mga sinasabi niya kay Zyrho! Minsan napapaisip tuloy ako kung ako ba ang kapatid nito o si Zyrho! 

Pero hindi ko makakalimutan na si Archi din talaga ang naging una kong takbuhan nang una kong malaman itong pagbubuntis ko. Kahit na minsan hindi kami nagkakaunawaan ni Archi, ang isa't isa pa rin talaga ang aming nalalapitan. Kahit na minsan nagbabarahan kami, kami pa rin talaga ang magkasangga sa lahat. 

I'm thankful— so much grateful that I have Archi in my life. I love this brother of mine. Hinding-hindi ko ipagpapalit itong pangit kong kapatid kahit kanino! Tsk! 

Ang nadatnan lang namin ni Zyrho sa bahay ay si Arth dahil nasa work pa pa raw sina Dad at Mama Kai. 

"Anak!" sigaw ni Mama Kai nang makita kami ni Zyrho sa sala ng aming bahay kinagabihan. 

Tumayo si Zyrho at yumuko ng bahagya sa aking mga magulang bilang paggalang. Tinapik ni Dad ang balikat nito habang si Mama naman ay nginitian si Zyrho. Nagmano rin si Zyrho sa aking mga magulang, magalang talagang lalaki si Zyrho. He is a gentleman except sa part na kinidnap niya ako. 

"Mabuti naman at naisipan ninyong dumalaw rito." Wika ni Daddy Priam. 

"Namiss na rin po kasi kayo ni Arth at gusto niya pong mag-stay dito." Tugon ni Zyrho sa aking ama. 

Niyakap ako ni Mama Kai sa tuwa nang marinig ang sinabi ni Zyrho. 

"At dadalaw po ako rito." Pahabol ni Zyrho. 

"Pwede namang dito ka rin tumuloy, Zyrho." Offer ni Dad kay Zyrho. 

I thought he would take it pero magalang na tumanggi rito si Zyrho. 

"No, tito, may natingga rin po kasi akong trabaho pero tatandaan ko po ang offer ninyo."

Aalis na sana si Zyrho matapos ang halos isang oras na usapan kasama ang mga magulang ko kaso pinigilan ito ni Mama para makapaghapunan bago man lang ito umuwi. Ang hinihintay lang kasi kanina ni Zyrho ay ang mga magulang ko. 

"Bakit ayaw mo rito matuloy sa bahay?" Tanong ko kay Zyrho nang ihatid ko siya sa labas. 

Lumapit siya sa akin at inayos ang suot kong jacket. 

"As much as I want to, baby, but I have to restrain myself because I want to prove to your parents na kahit na hindi tayo magkasama o wala ka sa tabi ko. I'm a man of my words."

Inirapan ko ito. "Anong man of my words ang pinagsasabi mo d'yan?"

"I love you, Arth. And I want you and your parents to know how serious I am to you. That whether we're together or not, it is always you. That I am confident with my love for you and trust you."

"You don't have to do this." Kontra ko. 

Really, wala nang dapat pang patunayan si Zyrho sa akin o sa mga magulang ko. Dahil sa huli ako naman ang magdedesisyon kung sino ang pipiliin kong makasama sa huli. And I will choose Zylander Howell Maranzano. 

Zyrho wasn't far from being perfect. He has scars—physically, mentally, and emotionally. He has shortcomings and made mistakes too, like the others. However, from the billions of sinners in this world, I will only choose one sinner to be with, and that's Zyrho.

Alam kong marami pa kaming pagdaraan ni Zyrho. Alam ko— alam namin na may mga hirap pa sa buhay na maaari naming harapin. I just hope that we can face those challenges together and with hand in hand. 

And true to his words, Zyrho only visits me at night. Pinagtitimpla niya lang ako ng gatas tapos umuuwi rin siya sa kanyang bahay. At kahit na nagkikita kami sa gabi, nagv-video call pa rin kami dahil nahihirapan ako sa pagtulog kapag hindi ko nakikita mukha niya. Inaantok lang ako kapag nakikita ko mukha nito sa telepono ko. 

Umabot ng isang buwan na ganoon ang set-up namin ni Zyrho. Totoo naman naging abala din ito at kahit pagod galing sa trabaho ay pinupuntahan ako. Naiintindihan ko naman sana kung hindi siya makakapunta sa bahay dahil pinaghahandaan din nila ang event ng G.Es pero mapilit ang lalaki, eh. Hanggang sa magdesisyon akong umuwi na sa bahay ni Zyrho. Ako ang unang sumuko sa aming dalawa. 

"Sir Arth pasok na po kayo." Ngiting-ngiti wika ni Seiven sa akin nang sunduin ako nito isang gabi sa bahay.  

Bigo akong sunduin ni Zyrho dahil may biglaan siyang business trip sa Batanes kaya si Seiven at ang kapatid nito na si Sienna ang ang sumundo sa akin. 

"Magtatagal ba si Zyrho sa Batanes?" Gusot ang mukha kong wika. 

I saw Sienna's lips twitch upward through the rear view mirror. 

"One week, sir." sagot ni Sienna. 

"Totoo?" Tanong ko kay Seiven. 

Ngumuso si Seiven at tumango sa akin. 

Shit naman! I miss him! Kaso ayaw ko namang pairalin itong kaartehan ko dahil trabaho naman ang inaasikaso ni Zyrho. 

"Sir Arth mas gumaganda po kayo ngayon!" Iritado akong umirap kay Seiven gamit ang salamin sa harap. I know he can see me through it. 

"I'm still not happy!"

"Miss mo na ba talaga si Boss, Sir?" Concerned na tanong ni Seiven. Si Sienna naman ay nakikinig lang sa amin at nagmamaneho ng kotse. 

"Hmmp!" Asik ko na lang. Kahit nagpupuyos na ako rito. 

Both of them are wearing their black uniform and an earpiece was clamped into their ears. Nakaayos ang buhok ni Seiven patalikod habang nakapusod naman ang mahaba at bagsak na buhok ni Sienna. Ang gaganda at gwapo nilang magkapatid.

"Pasok na tayo, Seiven." Anyaya ko kay Seiven dahil nakatayo lang silang magkakapatid sa labas ng kotse at pinapanood akong papasok sa bahay. 

"Dito lang muna kami ni Ate, Sir!" Maligalig na untag nito at nag-thumb's up pa sa akin. 

Ngiwing tinaasan ko ito sa aking kilay dahil inis pa rin ako na wala rito sa bahay ang inuwi ko. 

Walang nagbukas ng double doors para sa akin kaya tinulak ko lang iyon basta at bumukas naman iyon. 

Kumunot ang noo ko nang madilim ang loob ng bahay. Nag-iba ang pintig ng dibdib ko sa kaba. Pagkatapak ko sa loob ng bahay ni Zyrho ay bahagya akong napatalon nang unti-unting bumukas ang ilaw ng bahay at doon ko nakita ang engrandeng dinner set-up sa bungaran ng bahay. 

Naitakip ko ang isang kamay sa aking bibig samantalang ang isa naman ay nasa aking dibdib dahil hindi pa rin ako nakakabawi sa pagkagulat. Tapos may paandar pang ganito na bubungad sa akin. 

Naghalo ang white at pink roses na disenyo sa loob ng bahay. May parang glass pathway pa na daan tungo sa table kung nasaan si Zyrho na malaki ang ngiti sa akin. On the other corner was an orchestra playing some musical instruments. 

Ang tanga naman nitong si Zyrho! Akala ko may business trip ito? Tingnan mo ito ngayon. Ako nakapambahay na Gucci shorts at Celine t-shirt lang tapos siya naka-formal attire na kulay navy blue. Tanga talaga ang lalaking ito!

Ngumuso ako sabay nang pagpatak ng aking mga luha. 

A woman on one corner motioned me to walk on the glass-like pathway towards Zyrho. Papaano nila na-transform ng ganito ang bahay? Halos 'di ko na makilala ang bahay ni Zyrho. Nagmistulang nasa dagat kami ni Zyrho na napapaligiran ng mga rosas. 

Napaka-OA ng luha ko dahil patuloy itong pumapatak habang naglalakad ako tungo kay Zyrho.

"Baby," Zyrho sweetly uttered when I arrived near him. He pulled my elbow and hugged me. "I missed you so much, my baby."

Sinapak ko ang likod nito. "Ang sama mo. Ang tanga mo. Bakit may paganito ka? Nakapambahay lang ako." Iyak ko sa dibdib nito. Feelingerong Zylander Howell Maranzano gusto niya na siya pang ang gwapo!

"Surprise welcome party for you?" 

Naluluha man ay napatawa na lang din akong kumalas sa yakap niya. Tumingkayad ako at humalik sa labi niya. Miss na miss ko ang labi niya. 

"Miss din kita." 

"For my choleric and grumpy baby." Si Zyrho sabay abot ng isang malaking bouquet ng bulaklak sa akin na hindi ko napansin kanina. 

"Thank you!" Ani ko at inamoy ang bulaklak. 

Umupo kaming dalawa at isang kumapas lang ni Zyrho sa kanyang kamay sa ere ay dumating ang mga serbidor na may dalang iba't ibang putahe. 

Sa gitna ng mahinang tugtog mula sa orchestra ay nag-uusap kami ni Zyrho sa mga pinagkakaabalahan namin habang nagkalayo kami sa isang buwan. Akala mo talaga hindi nagkikita gabi-gabi sa isang buwan na iyon. 

After our dinner, may isang serbidor na dumating at dala no'n ang aming dessert. Natuwa ako nang makita ang tila isang bola ng tsokolate. Inilapag iyon ng serbidor sa harap ko. May parang colorless na liquid na binuhos ang lalaking serbidor doon sa bolang tsokolate at unti-unti iyong natunaw at saka umusok ng kulay puti.

Napapalakpak ako. 

Yumuko ang lalaking serbidor at umalis. 

Nakatutok ako sa tsokolate na natutunaw at may hawak pa akong tinidor nang may maaninag ako sa gitna ng puting usok mula sa tsokolate. It's a diamond. Akala ko dessert namin iyon. 

Umuwang ang labi ko. My heart pounded inside my chest as my eyes found Zyrho, who was now kneeling beside me.

Kinuha nito ang diamond ring sa plate.

"Baby." Ngumiti siya pero tumulo ang butil ng luha mula sa kanyang mga mata. "I'm not a good guy, baby. I'm not a perfect man. I have so many issues. I've never thought of liking or loving someone, let alone settling down, until I saw you. It only took a second for me to change my mind about wanting to marry, and it's you. I fell for you in a matter of seconds, yet I'm already willing to gamble everything to have you. I'm willing to throw everything away for you, baby. Arth, we may face challenges in our relationship, but I still want to marry you. I cannot promise not to make you cry, but you are the one I want to spend my life with. Ikaw lang ang gusto kong makasama kahit ang ingay mo. Ikaw lang ang gusto ko kahit lagi kang galit. Baby, I want to marry you with and without your flaws as a human. Maximilian Arthur Lacsamana, will you marry me?"

Habang naglilitanya siya doon ay panay naman ang palis ko sa aking mga luha. Gago! Ang feeling niya dahil may pa speech pa siya. 

Tumango ako sa gitna ng aking pagnguwa. Ang pangit ko na ngayon! 

"Oo, oo papakasalan kita kahit feelingero at tanga ka minsan, Zy. Papakasalan kita kahit pumangit ka man!" Umiiyak kong sagot sa kanya. Iyon lang ang naisagot ko dahil hindi ako handa. Wala akohg speech. 

Sinuot ni Zyrho sa aking daliri ang diamond ring bago ito tumayo at niyakap ako. 

"Thank you, baby. Thank you so much!"

Yumakap din ako sa kanya. 

"No need to thank me, Zy. Gusto rin naman kitang pakasalan. At kung 'di mo ako niyaya hanggang sa manganak ako, ako na ang hihila sa'yo papuntang ibang bansa at magpakasal!" Biro ko. 

He laughed. 

Nanlalaki ang mata ko nang biglang nagsilabasan ang pamilya ni Zyrho at ang pamilya ko. Everyone greet us and murmured some congratulations. 

"Congratulations, anak! Mabuti naranasan mo ang ganitong proposal! Mas mahina pala ang Daddy Priam mo kaysa kay Zyrho." Lumuluhang wika ni Mama Kai.

"Finally! You're officially becoming one of us, Arth. I'm so happy!" saad ni Tita Cass. 

"Welcome to the family, Arth." Bati ni Tito Tyson sa akin. "Congratulations, son. I'm so happy for the both of you."

"Alagaan mo ang anak ko, Zyrho. Huwag mong sasaktan ang panganay ko. Nananapak ako." anas naman ni Daddy Priam kay Zyrho. 

"I will take care of him, Tito, and won't hurt him." si Zyrho naman. 

Nagkatinginan si Mama Kai at Tita Cass bago nagtawanan. Isa-isa rin akong binati nina Ehann, Evren, Esther, Zhuri, Archi, at ni Zen na emosyonal, buntis kasi. 

Bumaling ako sa ibang direksyon. 

And there I saw Mason timidly standing beside Zhuri. He saw me watching him, he smiled before whispering to Zhuri who was talking to my Dad right now. Tumango si Zhuri dito at saka pa lumapit si Mason sa akin. 

Until now, hindi ko alam kung papaanong magkasama si Zhuri at Mason. Gulat pa rin ako nang biglang dinala ni Zhuri si Mason sa mansyon nila. At hanggang ngayon walang sinasabi si Mason sa akin. Si Zyrho naman ay wala ring binanggit sa akin. Takot naman akong kumprontahin si Zhuri. 

"Congratulations sa inyo ni Sir Zyrho, Arth."

Ngumiti ako. "Thank you, Mason, pero... hindi mo pa rin ba sasabihin sa akin kung bakit ka umalis noon sa Sagada? Tapos makikita kitang kasama si Zhuri."

Lumabi lang ito at pinaglaruan ang kanyang daliri. 

"I cannot tell you yet, Arth."

"It's fine. We really don't know each other aside no'ng nasa Sagada tayo. I understand—"

"Arth kaibigan ang tingin ko sa'yo. When the right time comes, ako ang magkuwento sa'yo ng lahat. Kapag handa na ako... ikukwento ko ang estorya ng buhay ko sa'yo. Kapag kaya ko na." Malungkot nitong untag.

I nodded. 

"Sige, balik na ako kay Zhuri."

Tiningnan ko lang itong lumapit kay Zhuri. Si Zhuri naman ay yumuko upang bumulong dito. Matangkad kasi si Zhuri at maliit si Mason. 

Matapos nang proposal ni Zyrho ay nag-usap din ang aming pamilya, ang pamilya ni Zyrho kasama ang pamilya ko tungkol sa kasal namin ni Zyrho. 

I'm over the moon right now and it's all because of Zyrho. He bring so much joy in my heart. 

Naipagpaliban namin ang aming wedding preparation ni Zyrho dahil may company party pa sila dahil sa successful no'ng event sa G.Es. Sinama pa nga ako ni Zyrho sa party which is outside siya sa city ginanap, resort pa rin naman pero labas na sa metro. 

I'm already seven months pregnant at malaki na talaga ang t'yan ko ngayon pero sumama pa rin ako sa party since matagal na ang huli kong labas ng metro. Ewan ko lang kung normal pa ba itong size ng t'yan ko para sa seven months pregnant. Napagpa-ultrasound na kami ni Zyrho pero ang nakaalam lang ng result no'n ay ang mga magulang namin. Para daw masurprise kami. 

Humikab ako habang nasa harap kami ng bonfire. 

"Sleepy?" Tanong ni Zyrho. 

"Uhm, una na ako sa room natin." Wika ko kay Zyrho. 

Nagkaroon kasi sila ng open forum ngayon dito sa tabing dagat. Naka swimsuit ang lahat maliban sa akin na parang tofu, balot na balot. 

"Hmm, let's go."

Umiling ako kay Zyrho. "Kaya ko naman, Zy."

"No." Protesta niya.

"Kaya ko nga. Dito ka muna sa mga kasama tauhan mo. Minsan lang naman ito at naiintindihan ko." saad ko sa kanya. 

Pairap itong tumango sa akin. I kissed him on his lips before I left together with Seiven. Hindi kasi talaga ako hahayaan ni Zyrho na mag-isa. 

"Seiven nauuhaw ako. Pakuha naman ng tubig saka gatas na rin pala." Utos ko kay Seiven pagkarating namin sa harap ng room namin ni Zyrho. 

"Sir, mag-uutos nalang po ako ng iba dahil babantayan—"

"No, papasok na rin naman ako sa aking silid. You may now go."

Napakamot sa kanyang batok si Seiven at napahikab bago tumalima. 

I was about to punch the passcode of our room nang makita kong nakaawang pala ang pinto ng kwarto namin ni Zyrho. 

I pushed the door and get in. 

I silently closed the door and walk inside the room. Wala namang ibang tao kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Ngunit napako ang aking paa nang biglang may masalita sa aking likuran.

"Long time no see, Maximilian."

I turned around. My eyes widen when I saw Keira leaning against the wall. Nakapang janitress uniform ito. 

"Keira?"

"Ako nga." Ngisi nito. 

Bigla akong ginapangan ng kakaibang kaba sa aking dibdib dahil sa ngisi nito. 

Umalis siya sa pagkakahilig doon sa wall at naglakad tungo sa akin. 

"Don't come near me, bitch!" I yelled. 

"Kahit sumigaw ka walang makakarinig sa'yo, Maximilian." May panunuya niyang untag. 

"Zyrho will still know that you're here!"

"Tingnan natin kung makakarating siya."

I want to run. I want to fight with her but I'm pregnant! Malaki pa ng t'yan ko. Hirap na hirap na nga akong magkalad! 

Nakarating si Keira sa harap ko at saka ito ngumisi ng malaki. Babatukan na sana niya ako kaso naharang ko ang aking kamay. Ngunit mabilis ang kilos niya at binalikuko ang braso ko at may kung anong itinakip sa aking bibig na nagbunga ng kakaibang pakiramdam sa akin, umikot ang paningin ko. Nanlabo ang aking paningin at saka ako sinakop ng dilim ang aking buong pagkatao! 

"Zyrho."
 Usal ko bago nawalan ng malay.

#  CHAPTER 25

Chapter 25

Maximilian Arthur's POV

For the past few months since I became engaged to Zyrho, I haven't been able to think negatively about anything. I sleep at night with no worries. Sobrang peaceful ng buhay ko. Kung dati takot ako at laging nangangamba sa pagbubuntis ko, ngayon wala na kong ibang inaalala dahil alam ko kasama ko si Zyrho sa lahat. Naging kampante ako sa piling ni Zyrho. 

Sa mga buwang nagdaan, wala na akong iba pang hinihiling kung hindi ang kaligtasan lang ng magiging anak namin ni Zyrho. Everyone is expecting me to take care of our unborn child. Everyone is excited for our child because on Zyrho's side, this will be their first grandchild, and the same goes for my family.

And as a parent myself, I feel disappointed that I put my baby's life and my own at stake.

I don't know how many hours have passed since I was abducted by Keira and brought to this... God knows what this place is.

Gusto kong umiyak. Gusto kong tawagin si Zyrho na nakasanayan ko nang gawin pero ngayon hindi ko na magawa. Ang humingi ng tulong, ang umiyak, o ang kahit sa pagtawag ng pangalan ni Zyrho ay hindi ko magawa dahil alam kong wala itong silbi. 

"Why are you doing this?" Nagtitimpi kong tanong kay Keira. 

Simula nang magising ako sa hindi pamilyar, marumi, at mabahong lugar na ito ay hindi na tumigil sa pag-agos itong luha ko. 

"Kumain ka na, you need to eat your breakfast." saad lang ni Keira sa akin at inilapag ang pagkain sa sahig, sa tabi ko. 

Napagapos ang kamay ko sa harap at ang paa ko rin ay nakalubid kaya hindi ako basta nakakagalaw. 

I kicked the tray of food, and the food scattered poorly on the ground.

"I said eat!" Bulyaw ni Keira sabay hampas sa aking pisngi. 

A high-pitched ringing filled my ears, and a dull numbness crept across my face. I could taste my own blood inside my mouth.

Despite my nasty attitudes and hardiness, ni isang beses hindi ako pinagbuhatan ng kamay ng mga magulang ko. Ni isang beses hindi ako nakaramdam ng ganitong pagtrato nino man. Even Zyrho cannot lay a hand on me, and this bitch dared to slap me!

Pinandilatan ko si Keira sa aking mga mata nang makabawi ako sa sakit na dulot ng kanayang sampal. Kapwa nag-aapoy ang mga mata ni Keira sa akin.

"Ano pang silbi? Bakit ako kakain kung nandirito naman ako?" Anong akala ng babaeng ito? Does she think that I will back down just because she slapped me?

Nilingon ni Keira ang kanyang mga tauhan na nakatayo sa gilid ng pintuan. 

"Get out! All of you get the hell out!" Bulyaw nito. 

Lumabas naman ang mga lalaki ng walang imik. 

Ngumisi ako. She really has the authority over those big guys. 

"Ahh!" Daing ko nang mariing hinawakan ni Keira ang panga ko at nanlilisik ang mga mata nitong pinukol ako ng tingin. 

"Kapag sinabi kong kumain ka, pakiusap, Maximilian kumain ka!" Nagpipigil nitong untag. 

Matapang ko itong tiningnan. 

"Para ano pa? Tang ina mo, Keira! Tang ina mo! Bakit mo ito ginagawa?" Umulan ng bagong luha ang aking mga mata. "Keira... I'm pregnant. Si Zyrho... h-he must have been worried about me... and our baby. I don't know what I did that drove you to do this craziness, Keira. Please, spare me and my baby, Keira."

Padarag na binitawan ni Keira ang panga ko. Napaluwa ako ng dugo. 

"Kaya nga kumain ka!" sigaw nito sa akin. 

Napagulo ng sariling buhok si Keira. Tumalikod siya sa akin at maharas na bumuga ng hangin. Muli itong humarap sa akin, nakahawak na ang magkabilang kamay niya sa kanyang baywang. Tila pagod na pagod na siya. 

"You want to survive here? Kumain ka!"

"For what? Hindi ko alam kung mahahanap ba ako ni Zyrho. Hindi ko alam kung nasaan ako ngayon!" Bobo ba itong babaeng ito? Saan niya ba nilalagay ang kukuti niya? Sa talampakan? 

Nabigla ako nang hapong umupo si Keira sa sahig. 

"I'm tired, Maximilian. Kumain ka na pakiusap!" Nagsusumano niyang wika sa akin. 

"No!" Pagmamatigas ko. 

Keira pursed her lips. 

Mariing siyang pumikit. "Ano bang nagustuhan ng kaibigan ko sa'yo? Anong nagustuhan ni Zyrho sa'yo? Ang pangit ng ugali mo, ang bilis pang uminit ng ulo. Maganda ka lang eh."

Ngumisi lang ako sa kanya. She's just bitter because her friend chose me over her. Nagpunas ako ng aking mukha gamit ang nakagapos kong kamay. 

"I hate you, bitch!"

Ngumisi si Keira. "The feeling is mutual, Maximilian. I hate you too."

Inirapan ko siya. Akala niya siguro nakakalimutan ko na ang ginawa niya noon. Akala niya porket matagal na iyon nakakalimutan ko na ang kasamaan niya dati. 

"Again, Keira, why are you doing this? Tingin mo ba sasaya sina Tito Pike at Tita Sean sa ginagawa mong ito?"

Nag-iwas ng tingin si Keira sa akin. Lumunok at tumingin muli sa akin. 

"Before, I'll answer you, Maximilian. Let me ask you, first. Gaano mo ba kamahal si Zyrho?" Nanunukat na tanong niya sa akin. 

Bahagya akong natigalan sa tanong niya iyon. I don't know. Nasusukat ba ang pagmamahal? May sukatan ba para malaman mo kung gaano mo kamahal ang isang tao? Pero natagpuan ko na lang ang sarili kong sumagot kay Keira. 

"Ewan ko... mahal ko siya na handa akong ipagkatiwala sa kanya ang buhay ko. Ang lahat lahat ng ako ay handa kong ibigay kay Zyrho. Ganon ko siya kamahal."

"Kahit sabihin ko sa'yong isang Mafia Lord si Zyrho?"

Hindi ako nakapagsalita. 

"Zyrho is a mafia lord. You're loving a very dangerous person, Maximilian. And you are here today because of that."

My mind was wandering to Keira's words pero pumanting ang tenga ko dahil sa huli niyang sinabi. 

"I'm here because you're a jealous bitch!" I accused her. 

Tumawa si Keira. Hindi ako nakitawa dahil walang katuwa-tuwa sa aking sitwasyon ngayon. 

"Bitch," tawag din ni Keira sa akin. "Totoo... totoo na gusto ko si Zyrho dati... dati iyon but people change so as my shallow feelings for Zyrho. Haha! I just mistook my feelings for Zyrho before, Maximilian. Takot lang siguro ako noon na may iba siyang bumambibig bukod sa pamilya niya. Akala ko kasi na mawawala ang kaibigan ko kasi dumating ka. I'm sorry, Maximilian." She looked sincere while spitting out those words, yet I couldn't find myself believing her.

She is sorry, but she kidnapped me! The audacity of this person!

"But you kidnapped me."

Tumahimik si Keira. Yumuko si Keira at sa muling pagtingin niya sa akin, kita ko na ang pag-agos ng mga luha niya. 

"You asked me why I was doing this right? I'm so sorry, Maximilian. Naipit lang ako!" Tinakpan ni Keira ang bibig upang huwag kumawala ang mga maiingay niyang iyak. 

"K-Keira."

"I don't want this, Maximilian. I don't want to do this. I'm leaving. Aalis na ako ng bansa, Maximilian pero pinagbantaan ako ng mga Davies. Kapag hindi ko sinunod ang gusto nila. Sina Papa Pike ang kukunin nila!" Iyak niya. "Adopted lang ako nina Papa Pike at Papa Sean, Maximilian if hindi mo iyan alam. Nahihiya ako sa nagawa ko sa inyo ni Zyrho dati at nagalit doon si sina Papa. Kaya umalis ako ng bahay. At doon ko nakilala ang mga Davies, ang bagong grupo ng mafia. Doon kami nagkaroon ng koneksyon. Pero hindi ko aakalain na gagamitin nila ang aking pamilya para mapasunod ako sa gusto nila."

Matagal ko nang alam na ampon si Keira. Hindi na kasi kami nagkakasama nitong si Keira dahil pinapalayo ito ni Zyrho sa amin. At siguro hindi nabanggit nina Tito Pike kay Keira na may alam na ako. 

"Davies mafia? A-ano ba ang gusto nila?"

"Ang kapangyarihan na meron ang mga Maranzano Mafia. Currently si Zyrho ang head ng organisasyon at... nalaman nila na ikaw ang bride-to-be ni Zyrho kaya pinakidnap ka nila sa akin. They will use you para gawing collateral."

"Keira, no... please huwag ganito." Iling kong wika rito. 

"It's already too late, Maximilian." Mapait na saad niya.

"Humingi ka ng tulong kay Zyrho."

"Davies has my phone. They're watching my actions."

"So, hahayaan mo na lang na mangyari 'to? My baby, Keira. My baby!" Iyak ko. 

"Nandito ang lahat ng tauhan ng mga Davies, Maximilian. Wala nang mga baril na sa ulo na nakasunod sa pamilya ko sa syudad ngayon. Kaya hindi ko hahayaan na may mangyaring masama sa'yo." She smiled. I hate her. Ang ganda ng ngiti niya. 

Ganito ba siya ngumiti kay Zyrho dati? Damn her! 

"By this time, nasa Thailand na sina Papa."

"Nasa Thailand na sila! Hindi kasi sila sumama sa company party dahil nasa Thailand na daw sila." Balita ko sa kanya.

Lumawak ang ngiti niya. 

"With all of my might, Maximilian. Itatakas kita rito. Sana lang makita ni Zyrho ang code na iniwan ko sa room ninyo. Sana kahit sa gantong paraan ay makabawi ako sa bagawa ko sa inyo ni Zyrho dati. Kahit anong mangyari dito, Maximilian. Pakisabi na lang kay Zyrho na humihingi ako ng tawad sa kanya. At sorry sa sampal kanina."

Tumayo si Keira.

"Keira!"

"Kumain ka, magpapadala ako ng bagong pagkain sa'yo dito." Utos nito. 

"Keira, anong sinasabi mo?!"

"Just act na wala akong sinabi sa'yo. Mamayang gabi, itatakas kita, dumating man o hindi si Zyrho."

Kahit wala akong gana kumain at nasusuka ay pilit kong nilulunok ang pagkain. Dahil iniisip ko ang baby namin ni Zyrho. I want to ask for milk pero wala si Keira. And speaking of Zyrho, mangmang ako sa mga mafia-mafia na iyan. All I know was they're involved in many syndicates, illegal things, and kill for living. Nonetheless, i cannot think of unloving him. Hindi rin ako nagtatampo dahil nilihim niya ito sa akin. Wala kasi akong paki kung ano man ang trabaho niya for as long as he is with me and love me. But one thing is for sure, bubugbugin ko siya kapag nagkita kami. 

And for Keira, I cannot blame her. Naipit lang siya sa sitwayon dahil sa demonyong Davies kung sino man sila. Mabait naman pala si Keira. May issue lang din siya sa kanyang sarili. Akala niya lahat ng darating na bago sa buhay ng mga mahal niya ay aagawin ito sa kanya. Maybe because na-trauma na siya. 

Keira was acting rough whenever Davies' men around. Hanggang sa sumapit na ang gabi. 

"Tara na." bulong ni Keira sa akin. 

Hindi na nakagapos ang kamay ko at hindi na rin nakalubig ng aking binti. 

"A-ang mga tauhan ng mga Davies?"

"Tulog na. Ginawan ko ng kape at tinunaw ko ang sleeping pills doon."

"Salamat, bitch!" Ani ko. 

Hinawakan niya ang kamay ko at pinasuot sa akin ang kanyang leather jacket. Natira na lang ang itim na sleeveless shirt niya. Naka-skinny jeans din siya at boats. Ako kasi ay naka-cotton shorts lang at pangsummer na polo. 

"Isuot mo." anang nito at sinuot niya ang isang rubber shoes sa akin. Hindi ko alam kung saan niya ito kinuha. 

Pagkalabas namin ni Keira sa bodega ng mais kung saan nila ako dinala, humampas kaagad sa amin ang malamig na simoy ng hangin. Wala akong ibang natatanaw kung hinfu bundok, ang mga kahoy sa 'di kalayuan, at ang ekta-ektaryang maisan. Malalim na ang gabi, mabuti na lang dahil bilog ang buwan, kitang-kita namin ang maliit na daan sa gitna ng maisan.

"M-malayo pa tayo, Keira?" tanong ko dahil puno mais lang kasi ang natatanaw ko habang naglalakad kami. 

"Malayo sa daan itong bodega ng mga Davies, Maximilian kaya tiis-tiis ka muna, ha."

Walang paki si Keira sa makating dahon ng mga mais na nadadaanan namin. 

"Hanapin ninyo! Lintek! Trumaydor si Keira! Tinakas ang bihag!" Dahil sa tahimik na gabi narinig namin ang malakas na sigaw na hula ko'y galing pa sa bodega. 

"Shit! It's Dan."

"Dan?"

"Dan Davies, ang head ng Davies Mafia." 

"Mauna ka na, Maximilian. Ililigaw ko sila. Basta dumeretso ka lang, huwag kang lumihis sa daan na ito. Pagkarating mo ng daan, may makikita kang waiting shed sa 'di kalayuan at sa likod no'n may tinapon akong damit, balot no'n ang telepono mo." Keira explained like it was our mission. 

"No, Keira!" 

"For you, for your baby, and for Zyrho. Please, go, Maximilian. Kung kaya mong maglakad ng mas mabilis pa, please do. Tatlong baril lang ang dala ko at apat na flash boom."

"Keira, sorry."

"No need to say sorry, bitch!" 

Bago ko tinalikuran si Keira kita ko ang pagkuha niya sa handgun sa kanyang likod. Kumaway pa siya gamit ang kamay may hawak na baril. 

Third Person Omniscient POV  

Kahit paika-ika man ay pilit na binibilisan ni Arth ang kanyang hakbang. Nayakap na lang ni Arth ang sarili at hinayaan na lamang ang mga luhang dumadaloy sa kanyang pisngi. Takot at pangamba ang bamalot sa kanya habang naglalakad. 

Sa kabilang dako naman ay nakikipaglaban naman si Keira sa tauhan ni Dan Davies. Samantalang si Zyrho naman ay hindi na umuupo simula nang magkamalay at nabalitaan ang pagkawala ni Arth. Hindi kaagad nalaman ni Zyrho ang pagkawala ni Arth dahil nakatulog ito sa dalamsigan kasama ang kanyang mga trabahante at tauhan dahil nakainom ito sa alak na may nakalagay na sedative hypnotics. Nalaman lang nito na nawawala si Arth nang magising at sa tulong na rin ng kanyang kapatid na si Zen at ni Ezequil Suldua. 

Hindi nakita ni Zyrho ang secret code na iniwan ni Keira sa room nila ni Arth pero na-track naman ng team ni Zyrho ang location ni Arth  sa pamamahgitan singsing nito. 

Mahabang oras din ang binyahe nina Zyrho para lang mapuntahan ang location ni Arth. Nakatanggap ng email si Zyrho galing sa mga Davies at pero hindi na iyon tiningnan ni Zyrho dahil ukupado ang kanyang isip sa kanyang fiancé. 

Kasama ni Zyrho ang tauhan ng mga Suldua dahil bigla na rin itong dumating sa resort kung saan ginanap ang party ng kompanya nila kasama si Zen. Walang oras si Zyrho na komprontahin si Ezequil Suldua dahil aligaga siya kung ano na ang kalagayan ni Arth. 

"Your fiancé will be alright, Maranzano." Saad ni Ezequil sabay tapik sa balikat ni Zyrho. 

"Don't talk to me, Suldua. We're still not good. Hinayaan lang kitang samahan ngayon dahil sa fiancé ko." 

"I understand." Wika ni Ezequil. 

Sumama sa operation nina Zyrho si Seiven at Sienna. Sinisisi kasi ni Seiven ang sarili kung bakit nakidnap si Arth. 

Nagwala si Zyrho at halos barilin na nito si Seiven nang malaman ang nangyari pero hindi niya rin masisi ang tauhan dahil pareho silang nakatulog dahil sa tapang ng dose ng sedative na nilgay sa kanilang inumin. Ang hindi lang nakatulog sa kanila ay ang hindi lang uminom ng alak. 

Napag-alaman din ni Zyrho na kagagawan lahat ng iyon ni Keira. Keira broke the resort's CCTV pero na-retrieve naman ng tauhan ni Zyrho ang mga CCTV footage at doon niya nakita si Keira. 

At that moment Zyrho felt so stupid and foolish. Naisahan siya ng kaibigan. Kaso nagdududa si Zyrho dahil hindi iyon magagawa ni Keira ng mag-isa lang. 

"We're here." Anas ni Ezequil. "Hindi na makakasok sa lugar ang mga sasakyan sa posibleng kinaroroon ni Arth."

Tiningnan ni Zyrho ang telepono at nanlalaki ang mga mata ni Zyrho nang gumagalaw ang location ni Arth. 

"Boss gumagalaw ang location ng fiancé ninyo." Unang sambit ng isang tauhan na kasama nila at nagm-monitor din sa location ni Arth. 

Mabilis na bumaba ng sasakyan si Zyrho. 

"Be careful. Buntis ang fiancé ko. Walang magpapaputok hangga't hindi nakukumpirma na hindi fiancé ko ang kaharap." Zyrho reprimanded everyone. 

Everyone nodded to Zyrho before they scatter. 

"We will get Arth alive, Kuya." Determidong wika ni Zhuri at hawak ng isang kamay nito ang baril. 

"Bring your equipment too, Zhu. Hindi natin alam ang kalagayan ni Arth." Paalala ni Zyrho sa kapatid. 

"I will, Kuya." ani Zhuri sabay tango. 

Lumusong na ang nga tauhan ni Zyrho at ang ilang tauhan ng mga Suldua sa maisan with their full gear. 

Napaiyak si Arth at impit na nakasigaw sa biglang pagsipa ng sakit sa kanyang tiyan. Nang may nakita siya kahoy ay nagpahinga muna siya doon at ilang saglit pa ay naramdaman na ni Arth ang pagdaloy ng kanyang panubigan. 

Naghalo na ang pawis at mga luha ni Arth. Kinagat ni Arth ang braso upang huwag humiyaw sa sakit ng kanyang nararamdaman. Hindi niya alam kung alin ba ang masakit sa kanya. Tingin niya buong katawan niya ang masakit. 

Hapong sumandal si Arth sa puno ng kahoy at impit na sumigaw dahil sa pagtindi ng sakit na kanyang naramdaman. Pinagpapawisan na rin siya ng todo. 

"Ho! Ho! Ho! Baby huwag muna ngayon, please!" Bulong ni Arth at hinaplos ang tiyan. 

"Ahhmm!!" Mahabang daing ni Arth.

"Ho! Ho! Ho!" 

Pilit na hinihila ni Arth ang sarili upang muling maglakad nang maramdaman ni Arth ang malamig na metal sa kanyang pisngi. 

"Don't move, or else I will shoot you."

Arth felt like his blood drained upon realizing that the muzzle of a gun was buried in his face.

#   CHAPTER 26

Last chapter before the epilogue! Thank you so much for getting this far. Thank you for spending your time reading Zyrho and Arth's story. After many published and unpublished versions, this story is finally coming to an end. I have made many lapses, mistakes, errors, and even left some loopholes in this story. However, I'm so grateful to the people who stayed and patiently waited for my updates. Wala na pong ihahaba pa itong story ni Zyrho at Arth pero plano ko pong gawan ng story sina Zen at Zhuri, kaya abang-abang na lang din po tayo. As for the special chapters naman, I'll think about it kung ipo-post ko ba siya dito. See you on my other works! Thank you once again! 
_____________________________________________________________________________________________________

Chapter 26

Third Person Omniscient POV  

"Sorry, Boss!" Yukong untag ng tauhan ni Ezequil nang magkamali itong tutukan ng baril si Arth sa pisngi nito. "Nakatalikod po ang fiance ni Mr. Maranzano kaya ko siya nakilala. Masyado rin madilim ang lugar kanina kaya hindi ko po namukhaan." Patuloy na paliwanag nito kay Ezequil na ngayon ay nakakuyom na ang mga panga. 

Ezequil has been doing well because he is trying to earn the Maranzano's trust pero nagkamali pa ng tauhan niya. Ezequil wants to punch and punish his men, but he cannot do that because they are protecting the whole hospital dahil nanganganak sa loob ng maliit na ospital si Arth. 

The place was very far from the metro at manganganak na si Arth nang makita nila na ito lang ang pinakamalapit na ospital ay hindi na sila nagdalawang isip na dalhin si Arth sa loob ng ospital. Hindi pwedeng sa kotse o sa daan manganak si Arth. At gustuhin man ni Zyrho na dalhin sa pribadong ospital at kompleto sa pasilidad na ospital ang fiancé hindi niya ito magagawa dahil namimilipit na sa sakit si Arth. 

"Just pray that Zyrho will let this thing go or else... you will pay for it!" Diing saad ni Ezequil sa pumalpak na tauhan. 

Napapikit nang sa kanyang mga mata si Ezequil at inalala rin ang kalagayan ni Zen na siyang buntis rin at malapit nang manganak. Ezequil saw how Arth writhed in pain when they found him, and he could not imagine himself seeing Zen in that kind of situation. He might lose his mind. Even though Ezequil knows that his little fox is brave, he cannot help but feel afraid.

Nasa labas ng ospital sina Ezequil at ang mga tauhan ni Zyrho upang magbantay. May ilang bantay din silang pinapasok sa loob ng ospital. Naging alerto sila dahil may ilang pang mga tauhan ang mga Davies na hindi napapatay. Si Sienna ang tumayong commander sa naiwang tauhan upang tugisan ang mga tauhan ng Davies at ang lider ng grupo, si Dan Davies. 

Sugatan ang ibang tauhan ni Zyrho dahil sa nangyaring engkwentro laban ang mga Davies. Walang namatay pero may mga nabaril.

And for Keira, the woman was fighting for her life because Keira was shot in her heart. Gusto ni Zyrho na walang ititirang tauhan ng mga Davies at sumang-ayon naman si Ezequil doon. 

"You have to, Zhuri!" Umalingawngaw ang boses ni Zyrho mula sa loob kaya napalingon si Ezequil doon sa entrance ng ospital. 

"Kuya, I'm not Arth's doctor! I'm a general surgeon, yes, I can perform C-section yet I'm not his doctor. I don't know what's Arth's condition." Pagpapaintindi ni Zhuri sa kapatid na ngayon ay pinagpapawisan at punong-puno sa pag-aalala ang mukha. 

"Zhuri, Arth is laboring. Kahit hindi pa niya kabuwanan ngayon. Please, Zhu! Please, help my family!" Pagpupumilit ni Zyrho kay Zhuri. 

"Again, I may know what to do, Kuya, pero hindi ako kampante! Oo, kuya, nakaperform na ako ng c-section. Pero hindi sa katulad ni Arth. I've never performed a C-section to a bearer." 

Zyrho punches the wall and frustratedly strokes his hair. Sumilip si Zyrho kay Arth na nakahiga sa maliit na kama at namimilipit sa sakit. 

"I trust you, Zhuri. Kung magtatagal tayo baka kung ano ang mangyari kay Arth at sa anak namin. I'll go insane if that happens, Zhu."

"Kuya!"

"I trust you. Please!"

"Fine!" Suko ni Zhuri. It was the first time that she saw his brother so helpless and disturbed. "I need a scrub nurse and anesthesiologist."

They cannot call Arth's doctor dahil sa kanilang sitwasyon. At hindi rin nila inaasahan na manganganak si Arth given na hindi pa nito kabuwanan. 

Lahat ng nasa empleyado sa maliit at pampublikong ospital ay takot na takot nang biglang dumating sina Zyrho na may dala-dalang mga armas. Kaya naman halos wala ring nagboluntaryong tumulong kay Zhuri. 

The hospital's employees were especially afraid when they saw Zyrho's dark aura. They were scared that if they made even the slightest mistake, their heads would be rolling on the cold floor.

"Wala talagang magboboluntaryo sa inyo dito? We need at least a scrub nurse and an anesthesiologist! My sister is a doctor, and she will perform the C-section delivery for my fiancé." bulyaw ni Zyrho nang yumuko lang ang mga nurses at kahit mga head nurse sa mga oras na iyon ay walang imik. 

"I will burn this hospital or someone will help my sister." Zyrho continued. 

After a minute may nagboluntaryo na at kaagad namang sinimulan ang operasyon kay Arth. 

Hindi mapakali si Zyrho habang naghihintay sa labas ng delivery room. Naririnig lang ni Zyrho mula sa loob ng delivery ang tunog ng makina at ang mga tunog ng mga metal equipment. Panay din ang sulyap ni Zyrho sa pintuan ng delivery room at tingin sa kanyang wrist watch. Sa bawat minutong lumilipas ay mas lalong lumalakas ang pintig ng puso ni Zyrho. Hindi siya napapalagay. 

Nang may marinig si Zyrho na nguwa ng bata parang nabawasan ang nakadagang bagay sa dibdib. Ngunit hindi pa rin siya napipakali hangga't walang naririnig mula kay Zhuri na safe na ang anak niya at si Arth. 

Ilang minuto lang ay bumukas ang pintuan at may isang nars na sumenyas kay Zyrho na papasukin ito sa loob ng delivery room. 

"Zhuri!" Tawag ni Zyrho sa kapatid.

Lumapit si Zhuri sa kanyang kapatid at pilit na nilalabanan ni Zhuri ang luhang nagbabadyang pumatak. 

Zyrho noticed the tears lurking around Zhuri's eyes, yet he chose to shoo his negative thoughts away.

"Thank you for saving my..." Hindi natuloy ni Zyrho ang sasabihin nang makita ang unti-unting pag-iling ni Zhuri sa kanya. 

"What the hell, Zhuri?!"

"K-kuya..."

"What!"

Sinilip ni Zyrho ang walang malay na si Arth na nakahiga sa hospital bed at ang kanyang mga anak sa tabi. Gulat si Zyrho dahil dalawa ang bata. That means kambal ang anak nila ni Arth. Ang isang bata ay malikot at umiiyak kaso ang isa ay tahimik lang at hindi gumagalaw. 

Tiningnan ni Zyrho si Zhuri na ngayon ay umiiyak. 

"What the fuck is happening, Zhuri! What's wrong with my baby?!" Halos maputol na ang ugat sa leeg ni Zyrho kakasigaw. 

"K-kuya, the baby has no pulse." Iyak na wika ni Zhuri. 

Zyrho blinked rapidly, his chest tightening as though a dagger had pierced it. His mind went blank, stunned by the sudden surge of emotion. The world blurred around him, spinning as if he stood at the center of a whirlwind.

A tear slowly cascaded in Zyrho's cheeks. 

Zyrho laughed humorlessly. 

"Don't kid with me, Zhu." Nanginginig ang boses na saad ni Zyrho. Nilapitan ni Zyrho ang kapatid at hinawakan ang balikat. "Take back your words, Zhuralla!" Alog ni Zyrho kay Zhuri.

Bigong umiling si Zhuri kay Zyrho. As much as, Zhuri wants to take back her words but it was the truth. The baby came out with no pulse. She tried to revive the baby but to no avail. 

"The baby is dead, Kuya. The baby girl is safe but the baby boy is dead." 

Binitiwan ni Zyrho si Zhuri at nilapitan ang sanggol na lalaki na nakapikit ang mga mata at walay bakas ng buhay. Kinuha ito ni Zyrho at dinala sa dibdib niya at saka bumaha ang luha ni Zyrho. Kailanman ay hindi pa ito umiyak ng ganoon kalakas. Zyrho cried like a child while cradling his lifeless son in his arms.

Zhuri can't help but wail too. Ilang beses nang nakakita ng patay si Zhuri. Ilang buhay na ang naligtas niya. Ilang buhay na rin ang nawala sa mga mata niya pero kailanman ay hindi siya naapektuhan ng ganoon. Pakiramdam ni Zhuri ay hindi na niya aya pang tumapak ng ospital matapos nang masaksihang pagkabigo. 

Tumutulo ang mga luha ni Zyrho sa mukha ng kanyang walang malay na anak. 

Zyrho and Arth's baby girl was crying while Arth lay on the bed, unconscious of what was happening to his baby boy. 

"No, baby! No! I'm your dad, my boy! Please! Please! Wake up! Please, cry, my boy!" Pagkakausap ni Zyrho sa walang malay na anak sa kanyang bisig habang walang tigil sa pag-agos ang luha nito.

#  EPILOGUE: Complete Version 

Epilogue

I was so drained from my work. I don't feel like going home either kasi iniisip kong magtataka si Mama Kai kasi maaga akong uuwi. Down na down kasi ako ngayon dahil hindi na-close ang isang deal sa nililigawan naming potential partners. Hindi kami nagkasundo sa terms ng mga ito, kaya ganon na lamang ang pagkadismaya ko sa aking sarili. First time kasi iyong nangyari.

Gabi na at natanaw ko ang famous na pangalan ng bar na nakasulat sa isang neon lights. Alam ko ang bar na iyon dahil loyal customer ng bar ang aking nakakabatang kapatid, si Archi. Ang number one kong kaaway at kakampi. 

And for the first time, tumapak ako sa bar. Hinarang pa ako ng guard dahil mukha daw akong minor. Kasalanan ko ba kung bakit ganto ang hitsura at height ko? Isisisi ko ba ito kay Mama Kai? Baka mabatukan ako no'n. Pinakita ko na lang ang ID ko sa guard at saka ako nito pinapasok, pero mukha pa ring nagdududa. 

Nang makapasok ako sa loob ng bar, nakaramdam ako ng inis at galit dahil sobrang ingay at nahihilo ako sa mga strobe lights na grabe ang likot. Mali yata ang desisyon ko na tuloy rito! Hindi ko gusto ang atmosphere. Kaso kapag pumunta ako sa mga cafes ay mas lalo akong mad-drain. 

"Let's just give it a try," I said to myself and took a deep breath before resuming my pace towards the loud and noisy place.

Ang maingay at matapang na amoy ang ilan sa pet peeve ko kaso nakapag-desisyon akong sumubok kahit isang beses lang. At saka nais ko rin kasing malaman kung bakit, binalik-balikan ng aking kapatid ang lugar na ito.

Umupo ako sa isang sulok na walang umaakupa. Ang ganda pala ng upuan dito kasi malaki at cushion pa. First time ko ito. Tuwang-tuwa ako kasi hindi naman pala masama ng upuan nila rito. Doon lang pala sa dance floor ang medyo hindi ko gusto kasi dikit-dikit ang mga tao at naghalo-halo na ang amoy. 

Nang may dumaan na isang waiter magalang akong umorder sa kanya ng drinks. Pumili ako sa mga sinabi niyang mga inumin kasi hindi ko naman talaga alam ang mga drinks nila. Tinanong ko lang ang waiter kung ano ang best seller nila rito at pumili sa mga binigay niyang pangalan ng alak. 

"Here's your drink, sir! Enjoy!" ani no'ng waiter. 

Malimit lang akong ngumiti sa kanya. 

Hindi ko nakalimutang kunan ng larawan iyong inumin kasi ang ganda no'n at makulay rin siya, parang juice lang. 

"Argh!" Daing ko sa unang tikim ko no'ng alak. Nagusot ng mukha ko roon. Sumakit ang lalamunan ko dahil dini-deretso ko ang paglagok ko no'ng alak, akala ko kasi juice lang dahil sa kulay no'n, iyon pala matapang na alak siya. Though, I like it. Kaya siguro laging nandirito ang magaling kong kapatid. 

Nang maubos ko ang unang inumin ko nag-order na naman ako hanggang sa makaubos ako ng dalawang baso. Sa pangatlong baso ko, doon ko na mas naramdaman ang pagkahilo. Medyo umiikot na ang mundo ko at ngumingiti ng mag-isa. 

"Tang ina!" Mura ko at napasandal sa head rest ng aking kinauupuan na sofa. Pinikit ko ang aking mga mata at nagdasal na sana mawala ang pagkahilo ko. 

Kaso nang ibuka ko ang aking mga mata, nahihilo pa rin ako at nanlalaki ang aking namumungay na mga mata nang may maramdaman akong tao sa tabi ko. 

I didn't think twice about looking at the guy who sat beside me without asking for my permission first. Or baka ganito talaga rito? Basta may bakante umaakupa lang ang mga tao?

I throw him a deadly stare, and if only my eyes could throw sharp knives, he would now be bleeding on the floor. However, the guy seems unbothered by my bold stares. He just sits there with his drink in his hand and his eyes straight ahead.

I study his side profile. This is outrageous! How can a man be so handsome? His nose is pointed, he has angular jaws, well-formed eyebrows, and unexpressive, cold amethyst eyes.

Is it due to the lights coming from the dance? Or are his eyes really amethyst? So rare!

I tear my eyes away from his direction and take a huge gulp of my drink.

I want to slap myself for the bold action. I've never been this fascinated by a man's face until now. Tang ina!

Binalik ko ang aking mga mata sa lalaki. Naipilig ko ang aking ulo dahil parang pamilyar siya sa akin. Hindi ko lang alam kung kailan at saan ko nakita ang mukha— ang ganoong klaseng mata. Maybe sa mga dinner parties? Or business conferences? Familiar kasi. 

"Hey!" Tawag ko rito nang hindi na ako makapagtiis pa. 

Kaagad siyang lumingon sa akin. 

I don't know if it's due to the alcohol slowly dominating my body, but I just feel my heart knocking on my ribcage like it wants to come out. What the hell was that?

"Mmm?" His voice is deep, throaty, and low, yet it still reaches my ears like a damn music.

"Have we met before? Do we know each other?" I asked curiously.

Okay, I'm not talkative. I'd rather sit in the corner alone than talk to someone, especially a stranger, but right now I cannot seem to control my mouth. It feels like the alcohol is talking and taking control of everything.

"I'm..." His eyes roamed my face aggressively. "not sure, because if we had met before, I would have already bedded you and claimed you."

Bastos! Ang bastos ng bibig ng taong ito!

'He is a pervert,' my mind screams, and I should stay away from him. Yet I found myself leaning towards him.

I saw how the bones in his jaw moved and tightened.

Upon leaning towards him, I got the chance to take a whiff of his expensive and masculine cologne. His fragrance suited my mood and intoxicated my body even more. Ang bago niya! Amoy... mayaman. Amoy fuckboy. And smell dangerous. 

Parang kiniliti ang katawan ko nang maramdaman ko ang kakaibang sensasyon na dumaloy sa katawan ko. 

"What's the difference? Ayaw mo ba akong i-kama ngayon dahil dito mo lang ako nakilala sa bar?"

Pa-inosente pa ito. Baka fuckboy talaga ito at nagpapa-hard to get lang sa akin? Or maybe he wants me to take the first move. Or challenging me. The thoughts excites me even more! 

Umusog ako hanggang sa magdikit na ang aming katawan. Kita ko ang paglunok nito ng malalim at pag-inom niya sa kanyang inumin. 

See? Affected siya sa akin! Ayaw niya lang aminin pero affected siya! Nagpapakipot! 

I raised my hand and touched his thigh! Fuck! Ang tigas ng muscles niya! 

"Stop it!" Supil siya sa akin kaya tiningala ko ito. 

Sinuway niya ako pero iyong mga mata niya iba ang sinasabi. 

"Do you really want me to stop?" Hamon ko sa lalaki. 

"You don't know what you're talking about, baby." He whispered. 

At halos manginig ako sa aking kinauupuan nang marinig ko ang tawag niya sa akin. Typical fuckboy call signs sa kanilang mga flings at gustong ikama! 

Hinawakan niya ang kamay ko na humahaplos sa kanyang hita. 

Hindi ko talaga alam kung saan ko nakukuha itong lakas ng loob ko ngayon. Parang hindi ako si Maximilian Arthur Lacsamana, the choleric and hot-tempered! I feel like somebody just took my body and is controlling me. Nevertheless, I like it. Maybe it's because I'm attracted to the man, which is why I feel this way.

"Oh, please, spare me. I know you want this too," I said, chuckling.

Shit! I feel so hot under his gaze.

"I wanted this, yes. But I don't bed someone who is drunk."

I peeled my hand off his thigh and sat properly beside him.

"I'm not."

A low and manly laugh escaped from his mouth.

"Then go home." aniya.

Nainis ako. Pinaningkitan ko siya sa aking mata at masama itong pinupukol ng tingin. 

"What?!"

"Go home. This kind of place isn't good for you!" aniya na para bang siya si Dad. Istrikto si Dad at si Mama Kai sa amin ni Archi, tanggap ko iyon. Pero itong lalaking ito. How dare he command me like that? 

"I don't want to!" Pagmamatigas ko.

"It's getting late," he said as a matter of fact, glancing at his expensive wristwatch. Everything about this man screamed his wealth.

"No! I'm here to enjoy myself! I'll find a man who can satisfy me," I stated, the annoyance laced in my tone.

"No, darling, you can't," he argued humorlessly.

At hindi ko talaga mawari kung bakit kami nagtatalong dalawa. We're strangers to one another, but if others see us arguing, they might think that we're a couple having a lover's quarrel.

"Of course, I can." I retaliated. 

"No, you can't." Kalmado ang kanyang boses ngunit hindi ko maipaliwanag kung bakit nag-iinit ako sa tono ng boses niya. 

"Of course, I can bed whoever I want! Besides, sino ka ba para pigilan ako?" Kahit alam ko namang hindi kasi siya talaga ang gusto ko. Ewan ko kung ano ang ginawa ng lalaking ito. For the first time, I crave a man's touch and attention, something that has never happened before.

"I am..." he paused, licking his bottom lip hard before opening his mouth once more. "the one you want."

The audacity! He has the guts, and he knows how to play his damn cards against me! He knows I want him!

"Will you do that to me? Will you bed me?" I challenged him, itinaas ko pa ang aking noo para makita niya kung gaano ako ka-determinado. 

"You will regret this."

Kaagad akong umiling sa kanya. 

"No!"

"You will! You're drunk, babe." anito.

Tingnan mo na. Babaero talaga ang lalaking ito, kung ano-ano na lang kasi ang petname niya sa akin. Napaghahalataan masyado. Nonetheless, I still want him. Hindi naman siguro masama ang isang beses, di ba? 

"I'm not!" Iritado ko nang sagot sa kanya kasi mapilit siya na lasing ako. Oo, nahihilo ako pero nasa tamamg huwesto pa naman ako? Yes, tamamg huwesto! 

Kumunot ang noo ko nang ilabas niya ang telepono. Grabe ang lakas tingnan ng maugat niyang braso! Ano kaya ang pakiramdam kapag nahawakan no'n? Sparks run throughout my body! 

"Record yourself then." Siya at inilipit ang telepono sa bibig ko. 

"What?"

"Record yourself telling me that you're not gonna regret this and this matter doesn't involve coercion."

Kinuha ko ang telepono niya at itinapat iyon sa bibig ko at nagsimulang magsalita. 

Right after I recorded myself telling him things, I found myself on his lap, kissing him like there was no tomorrow. Nakakatulong pala iyong panonood namin dati ni Archi ng romance kahit nabuburyo ako. Wala kasi akong naka-relasyon at ito ang first time kong magkaroon ng intimate sa isang lalaki. Kaya kung ano lang iyon napanood ko ay iyon lang ang ginagawa ko. 

"Ahh!" I groaned when his hand found its way to my back and traveled south until it reached the crevice between my two valleys. 

"Kiss me more, darling." He said in between our lips. Tumigil kasi ako nang maramdaman ko ang daliri niya na naglilikot sa ibaba. Nakikiliti ako! 

I cupped his face using both my hand and crashed my lips into his. 

Nag-eespedahan ang dila namin. Tila naglalabanan kung sino ang malakas at mas dominante kaso mukhang maraming experience itong lalaki na kumakandong sa akin. Ang galing niya sumipsip at maghalughog sa bibig ko. 

Pinatuwad niya ako sa kama. At muntik ko nang matawag si Mama Kai nang maramdaman ko ang pagpasok ng kanyang daliri sa entrance ko. 

"A-ahh!" Shit masakit pala ito?

Maghalo ang sakit at lamig dala ng lubricant at mahahaba niyang daliri. Wari'y nagdedeliryo ako habang nilalabas pasok niya ang daliri sa loob ko. Daing ako nang daing at parang nakakakita na ako ng stars. 

Ang malalaglit at mababasang tunog ng kanyang paglabas pasok sa akin ang pumuno sa loob ng kwarto. Hindi na namin nabuksan ang ilaw ng kwarto dahil pagkapasok kaagad namin dito ay kaagad niyang sinunggaban ang labi ko. Excited din naman siya tulad ko pero nagpapakipot pa. 

He has no mercy for my poor butt, he is thrusting his fingers like mad and all I can do is to cry in pure bliss and pain. Binabaliw niya ako. 

Nilabasan ako. Sunod niya naman akong pinatihaya sa kama. Mula sa konting ilaw na nanggagaling sa labas ng bintana na floor to ceiling. Nakita ko ang mahaba, mataba, at nanunutok niyang paglalaki sa akin. 

Umahon ako sa kama. Akmang papaibabaw na naman sana ang lalaki sa akin ngunit pinigilan ko siya. 

"Let's put this inside my mouth." anang ko at malakas ang loob na hinawakan ang kanyang paglalaki.

"Fuck!" His crisp curse. 

"Your mouth is too sexy, darling. Masasaktan ka sa sized ko." aniya. 

Umiling ako.

"Subukan natin." Tiningala ko siya at kahit sa madilim n kwarto ay naaninag ko pa ang mga mata niya. Hindi ko man makita masyado ang mukha niya kaso nangingibabaw ang kulay no'ng mata niya. 

"I'm too big for your mouth. I don't want to hurt you."

I wrapped my hands around his sensitive area and took a deep breath before guiding my head toward his erect member. I gagged when I tried to take him in deeper.

Tama siya! Masyado siyang mataba at mahaba. After playing and fucking me with his mouth. Napuno ang bibig ko sa kanyang katas. Nalunok ko pa ang iba. 

Pinahiga niya ako sa kama at saka sinampay ang aking isang binti sa balikat niya bago pinasok ang kanyang pagkalalaki sa akin. 

Umawang ang labi ko. "A-ahh, ahh!" Ungol ko dahil parang hihiwalay ang dalawang umbok ko dahil sa sized niya! 

'Hindi ka pwedeng umatras ngayon, Arth!' sigaw ng utak ko. 

Naiyak ako nang tuluyan ng pinasok niya sa akin ng buo ang kanyang kaibigan na hindi friendly sa pwet ko. Nawawala na ang ulirat ko dahil sa sakit no'n kaso... gusto ko kasi. Masarap pala sa gitna ng sakit!  

"Ahh, ughh, please more! Do me more...!" Ungol ko sa kawalan at hindi ko na alam kung saan ako babaling dahil sa sarap nang pinapadama niya sa akin. 

"Call me babe, darling." Bulong niya sa akin at yumakap ang kanyang braso sa baywang ko bago binaon ang kanyang kaibigan sa akin. 

Tila naabot ko ang langit dahil sa ginagawa niya sa akin. 

"AHHH! You shut up, Zyrho! Feeling-ero ka!" Sinuntok ko ang dibdib ni Zyrho. 

Matutulog na sana kaming dalawa pero may tumawag kasi sa telepono niya at dahil tinupak ako, ako ang sumagot doon. Si Tita Cass lang pala iyon. Kaso pinakialaman ko ang kanyang telepono hanggang sa mapadpad ako sa kanyang gallery at file manager. 

May nakita akong recording doon at dahil mausisa ako at kuryoso talaga, pinindot ko iyon. Tapos boses ko iyon, ang recording na iyon ay kinuha niya sa gabi kung kailan namin ginawa ang aming anak! Bwesit siya! May record pala siya doon pero bakit 'di niya sinabi sa akin. 

"I want you. This record will serve as evidence that he is not forcing me to do it. This record will serve as evidence that I, Maximilian, am the one who wants to do it with you, Mr. Amethyst Eyes."

"Hahaha! You're so fucking cute, baby." Tawa ni Zyrho sa kahihiyan ko. 

Pulang-pula na ang mukha ko rito sa tabi niya habang miserable kong tinitingnan ang telepono nito. Gusto ko na lang mawala saglit dahil sa ginawa ko nang gabing iyon. 

Tang ina! Tang ina talaga! Sinusumpa ko ang bar na iyon. Akala ko juice lang iyong ininom ko pero nalasing ako at... puta, ako pala ang nag-aya kay Zyrho na gawin namin iyon! How dare me naman na isisisi pa sa kanya ang lahat when in fact ako ang nagsimula. 

Tiningnan ko si Zyrho. Bwesit din kasi siya kasi ang gwapo niya! Inaakit niya ako. Kaya siguro ganoon! 

"Tapos paiba-iba pa ang tawag mo sa akin dati! Napaghahalataan ka, Maranzano!" Inis kong ani.

Tumawa lang siya. "I'm nervous, baby. Kinakabahan ako kung ano ang itatawag ko sa'yo. Masyado akong na-overwhelm kaya ganoon."

"Tsk!" asik ko sa kanya. 

"Come here, baby." aniya. Niyakap niya ang baywang ko at saka ako pinaupo sa kanyang kandungan. Matutulog na dapat kami, eh.

Zyrho rested his lips on my shoulders. 

"Bakit hindi mo ito pinarinig sa akin? Galit na galit ako sa'yo. Bakit hindi mo ako sinumbatan?" bulong ko. Ang sama ko pa naman sa kanya. 

"Bakit kita susumbatan, Arth? Para ano pa? Ginusto ko rin ang nangyari sa atin. At kung tutuusin ay ayos lang iyong ginawa mo sa akin. Tanggap ko ang galit mo kasi binuntis kita, eh. I know na may nainom ka na that time, sana lumayo ako pero nilapitan pa rin kita."

Binaba ko ang telepono sa kama.

Iniba ko ang posisyon namin. Kumandong ako sa kanya pero ngayon ay nakaharap na sa kanya at nakasampay ang mga kamay ko sa kanyang balikat. 

I lean to kiss his lips. 

"Pero kung lumayo ka, wala tayong anak ngayon. Hindi kita kapiling at wala kang choleric baby na tulad ko." Ngusong wika ko sa kanya.

Niyakap ni Zyrho ang braso niya sa baywang ko. 

"Right, but there's another way for it, baby. I'm so sorry if sa ganoong paraan kita nakuha." 

Ngumisi ako. Ngayon na mahal na mahal ko na Zyrho. Wala na akong paki sa iba, eh. Thankful ako na siya ang lumapit na lalaki sa akin. Thankful ako na sa kanya ko binigay ang first ko. Thankful ako na siya ang ama ng anak at magiging anak ko. 

Alam ko na na Mafia siya. Meyembro siya ng isang organisasyon na hindi ko alam kung ano ang mga ginagawa, mabuti ba iyan o hindi. Inamin niya rin iyon sa akin. Pero aniya, mas mabuti ng iyon lang ang alam ko dahil baka manganib na naman ang buhay namin. At nakontento ako, siguro ganito kapag mahal mo ang isang tao. You will learn how to accept your partner, how to adjust, and how to be content.

Living in this lifetime is a constant battle—a battle that will make us strong, mold us, and shape us. It's up to us how we will face these battles and what strategy we will use to win them.

"I love you, Zylander Howell. Thank you kasi ikaw ang lalaking lumapit sa akin. Thank you kasi ikaw ang ama ng mga anak natin."

Zyrho smied sweetly.

"I love you even more, baby. I love you more than yesterday." 

Tumango ako. I know. I know how he loves and our children. Siguro ganito kapag minamahal ka ng sapat at tama. Wala kang pangamba na nararamdaman. Hindi ka nababahala. Ang sarap na may nagmamahal sa'yo na katulad ng binibigay mong pagmamahal. 

Iyong kahit ipaglayo man kayo, hindi ka makakaramdam ng pangamba na maghahanap siya ng iba o mangaliwa kasi alam mo at ramdam mo na hindi niya iyon magagawa sa'yo. Sana... sana lahat ganito magmahal. Sana lahat makakatagpo ng magmamahal sa kanila na hindi pasakit at takot ang pinaparamdam. 

Ako kasi, inaamin ko, hindi ako perpektong tao. Si Zyrho hindi rin siya perpekto. Pero ang mga pagkukulang namin sa isa't isa ay napupunan namin.  We're both sensitive sa aming sarili kaya natuto kami sa araw-araw na kasama namin ang isa't isa. 

"Sundan na natin ng panganay natin, Arth." Aya ni Zyrho.

Alam ko namang mayaman siya. Mayaman ako pero hindi naman ako inahing baboy. Wala pa ngang one year old ang mga anak namin tapos gusto na niyang sundan! 

"Maghunos dili ka, Zyrho. Ang babata pa ng mga anak natin!" Suway ko sa kanya. 

"Let's just make love then. Tagal nang stock ng condoms natin baka may depekto na ang mga iyon!"

Natawa ako. Tama siya baka nga. Siguro kailangan na naming gamitin iyon para makapag-restock ulit!

Humagikhik ako nang ihiga ako ni Zyrho sa kama at pumatong na siya sa akin. Nagmamadali pa itong hubarin ang damit kaso biglang humiyaw ang anak namin sa crib. 

Lumaylay ang balikat ni Zyrho at tiningnan ang mga anak namin sa crib nila. 

"Tabi na, babe. Mukhang mas kailangan ng atensyon ng anak natin." sabi ko sa kanya. 

Bumuntong hininga si Zyrho at hinalkan ako sa noo at labi bago umalis sa ibabaw ko. Nagdamit siyang muli at bumaba kami sa kama. 

"Ang ingay mo naman, Real." saad ko at kinuha ko si baby Azereal, ang aming baby boy ni Zyrho. 

Sa ingay ni Real ay nagising si Aiah, ang aming baby girl, si Azraiah. 

Kinuha naman ni Zyrho si Aiah. 

Until now, parang panaginip pa rin na kambal pala iyong pinagbubuntis ko rati. At hindi nga ako makapaniwala na si Real pala ay walang buhay at hindi umiyak nang ipinanganak ko. Mabuti na lang matapos ang halos limang minuto na pagkarga at iyak ni Zyrho ay ngumuwa ang anak namin. 

Na-trauma roon si Zyrho at ayaw na nga niyang pinag-uusapan na magkaroon kami ulit ng anak. Nito lang siya nakakapagbiro tungkol sa pagkakaroon ulit ng anak matapos ang ilang buwan. At pati si Zhuri ay na-trauma rin. Hindi makapasok sa ospital, mabuti at sinasamahan ni Mason si Zhuri. 

Habang kinukwento iyon ni Zyrho umiiyak ako. Hindi ko alam kung gaano iyon kasakit sa kanya na muntik nang mawala ang isang anak namin at ako ay walang malay. 

Nag-stay rin sa ospital ng ilang buwan ang anak namin bago namin sila nauwi rito sa bahay. 

"Ang iyakin na ni Real." usal ko at hinawakan ang maliliit at malambot na daliri ni Real. 

Kahit magdamag pa naming marinig ang nguwa ni Real, ayos lang. Ito ang hiniling ng daddy niya kasi hindi siya umiyak nang pinanganak ko siya. 

"Pati si Aiah, baby, ginigising na ni Real." 

Humarap ako kay Zyrho at ngumiti. 

"Babe, pwede mo ba sila hawakan dalawa? Magtitimpla ako ng gatas." ani ko kay Zyrho. 

Tumango siya at umupo sa kama. Binigay ko sa kanya si Real. Sa magkabilang braso niya ang anak namin. Thankfully dalawa lang sila kasi dalawa lang ang kamay ni Zyrho. Papaano na lang kaya kung tatlo o apat? Jusko! Hindi kasi kumuha ng nanny nila kasi nandito lang naman ako sa bahay. 

Nagtimpla ako ng gatas sa babyron nina Aiah at Real at saka ko sila pinainom. Si Zyrho ang may hawak sa dalawang anak namin at ako naman ang nakahawak sa dalawang babyron na kulay baby blue. 

Ang saya tingnan ng mga anak namin na sumususo doon sa nipples ng babyron. 

"Tapos nito ako na naman ang sususo sa Mama ninyo kaya matulog na kayo, Aiah, Real." si Zyrho na kinatawa ako. 

Sa pagsama ni Archi sa kanya naging bastos na ang bibig ni Zyrho. Bad influence talaga ang pangit na iyon! 

"Wala daw'ng gatas ang dede ko, babe." Humagikhik ako. 

"Okay lang sa akin, baby, basta dede mo ang sisipsipin ko."

Ang landi talaga nito. Mukha namang hindi ganito kalandi si Tito Tyson pero si Zyrho over ang landi! 

In the end, hindi naka-sipsip si Zyrho sa dede ko dahil tinabi na namin sina Aiah at Real. However, it's so wonderful to wake up in the morning in one bed with our two angels sleeping peacefully between us.

Kinuha ko ang telepono ko at nagselfie ako kasama aking pamilya. Si Zyrho nakanganga pa habang natutulog. Halatang pagod na pagod dahil sa kambal. Si Aiah naman ay buka ang dalawang maliiit na kamay habang si Real ay naglalaway pa at nakatihaya rin. Nagpeace-sign ako bago pinindot ang kamera.

****
THANK YOU FOR READING AND DON'T FORGET TO REACT AND COMMENT YOUR THOUGHTS BELOW!!!