Prologue

START

ALFRED’S POV

Papauwi na ako galing sa usapan namin ni Pareng Edward. Habang nagmamaneho ay iniisip ko pa rin ang kanyang sinabi ukol sa pakikipagtalik sa kapwa lalaki at ang kanyang mainit na karanasan roon. Hindi dumating sa isipan ko na dadating ang pagkakataon na maghahabol ang aking kaibigan at higit sa lahat ay sa lalaki pa.

Grabe na ata ang epekto nang

pagiging

single ni

kumpare

.

Nagkakilala kami ni Edward simula pa lamang noong unang taon namin sa kolehiyo. Tatlo kaming magtrotropa ako, si Edward, at Ramon. Sama-sama kami sa lahat ng pagsubok hanggang makapagtapos at maabot ang mga matataas na rango namin sa ngayon. Magkasama kaming tatlo hanggang noong nakaraang taon. Ang kaso ay nadistino si Ramon sa isang malayong probinsya. Doon siya namamalagi nang mahigit isang taon na sa ngayon. Nang mga panahon na magkakasama kami ay walang bahid ng pagkakataon na nakaramdam at nakita na babaluktot si kumpare at papatol sa isang papaitan dahil simula palang sa umpisa ay tanging sa mga naggagandahang dilag lamang ito nagkakagusto at nagkarelasyon. Imposible naman na dahil sa postura ng lalaki kaya siya nahulog rito.

Totoo kaya na kakaiba ang bigay na sarap kapag nakikiniig sa kapwa lalaki? Hays. Mabuti at hindi ako katulad ni kumpare na tigang dahil naibibigay naman ni Alice ang lahat na kailangan ko bilang isang lalaki. Hindi sa parte na

pagbibigay

sa akin ng anak pero

makakapaghintay

pa rin naman ako, para saan pa ang

pinagsamahan

naming dalawa kung hindi siya ang

makakasama

ko habang buhay.

Naghihinayang lang ako sa panahon dahil tanggap ko na tumatanda na ako at mas kokonti ang oras na makakasama ko ang anak ko kung sakali mang may darating sa madaling panahon. Matagal na akong handa, isang tao na lang ang aking hinihintay upang mahubog na ang pamilyang ninanais ko. Dahil sa mga bagay na iniisip ko ay mas pinabilis ko pa ang pagmamaneho upang makapunta sa condo ng aking kasintahan at para na rin maka score sa kanya. Ilang araw na rin simula nang huli namin paniniig dahilan ng kanyang mga trabaho na out of town. Nang marating ko na ang building ng kanyang condo ay agad akong sumakay ng elevator pataas sa kanyang palapag.

Ba’t ang tagal naman nitong umandar?

Ting

Nang bumukas na ang pinto ng elevator ay tuluyan na akong pumunta sa condo ng fiancee ko. Kabutihang palad ay malapit lang ito, gamit ang susi na binigay niya sa akin ay binuksan ko ang pinto ng kanyang condo nang hindi man lang kumakatok. Kumunot nalang bigla ang noo ko nang makarinig ng mga halinghing at unggol na nanggagaling sa dulong pinto kung nasaan ang kanyang kwarto na kadalasan ay tinutulugan namin.

Nagsasarili ba siya? Pero bakit dalawang magkaibang boses ang naririnig ko?

Dahil sa kuryosidad ay humakbang ako papalapit rito at idinantay ang kamay ko sa hawakan ng pinto. Nagulat na lamang ako sa aking nadatnan. Nakahiga si Alice habang nasa ibabaw nito ang isang may katandaang lalaki na bumabayo habang nagpapalitan sila ng halik.

Kadiri, tang–

Hindi ko napigilan ang sarili ko at agad na sinuntok ang matanda na naging sanhi upang mahulog ito sa kama at humandusay sa sahig.

“Mahal, tama na!”. Sigaw nito na hindi ko binigyan nang pansin.

Tanging nais ko lang ay ilabas ang galit ko at pagkagibo sa pamamagitan nang pagpapalabas ng galit. Kaya humakbang ako papalapit sa matanda at pinaulanan ito nang maraming suntok. Sa kalagitnaan nang pagsuntok ko ay narinig ako nang umiiyak at nakaramdam na may yumakap sa aking bewang. Kukunin ko na sana ang baril ko upang pasabugin ang bungo nilang dalawa mabuti nalang at nakapagpigil ako. Kita-kita ko ang duguan kong kamay at damit na galing sa pasang mukha ng matanda.

Habang hinahabol ko ang aking hininga ay tumingin ako kay Alice na nasa likurang parte ko.“Bitawan mo ako, Alice”. Tanging wika ko sa kanya habang kinokontrol ko pa ang aking galit dahil baka masapak ko siya kasabay ng matanda.

Matapos kong maibalik ang tama kong pag-iisip ay lumakad na ako papaalis ngunit bago ako tuluyang makalabas ng kwarto ni Alice ay tumingin muna ako rito. Sinusubukan niyang takpan ang kanyang buong katawan ng kumot na galing sa kama habang inaayos ang kanyang itsura.

“Mahal, magpapaliwanag ako”. Tawag nito na nagdulot lang upang dumoble ang galit sa aking kalooban.

Basura. Hindi ako

nagmahal

ng lubusan para lang

magpapakatanga

sa babae na

bumubukaka

sa lahat.

“Wala na tayo Alice. Magpakasasa ka sa matandang yan at huwag kang magpapakita sa harapan ko kung ayaw mong magsisi”. Pananakop ko rito bago tuluyang umalis ng kanyang condo at pumunta sa aking kotse kasabay nang pagpapaharurot nito kung saan.

Natagpuan ko nalang ang sarili ko na nasa bar na pinag-usapan namin ng aking kaibigan. Ang kaibahan lang ay mas nauna pa ako rito ng isang oras kaysa sa pinag-usapan. Habang hinihitay ang aking kaibigan ay nakailang bote na ako ng alak ngunit pakiramdam ko ay hindi pa rin ito sapat upang mawala ang sakit na nararamdaman ko.

Magpapakasal na kami, saan ba ako nagkulang? Base sa itsura ng matanda na yun ay wala. Siguro sa pera? Madami rin naman ako nun. Tang–

Dahil hindi ko malaman ang pagkukulang ko ay mas naging mapusok ako sa pag-inom ng alak kahit alam kong dalawa o tatlong bote lang ang kaya kong mainom. Sa kalagitnaan ko nang pag-iinom ay may lumapit na isang sexy na babae. Ngunit nang makita ko ang kanyang mukha at katawan na kahawig ni Alice ay tinaboy ko ito papaalis ng walang alinlangan.

Mga babae na hindi marunong makuntento.

Ilang minuto ang nakalipas ay nakita ko na ang bulto ng aking kaibigan.“Heyyy– you are al— ready here, Bud-dy. Here drink for me, I’m fcking free now and can do all the things you usually do”. Pag-eenganyo ko sa kanya upang sumabay tumagay sa akin.

“You should stop”. Nagulat ako sa kanyang sinabi. Hindi si Edward ang uri ng lalaki na umaayaw sa alak. Siya pa nga minsan ang nagtutulak upang magkaroon ng ganitong uri ng okasyon sa amin ngunit palagi akong tumatanggi para makasama si Alice na ginago lang ako.

“Noooo, hindi, I will not restrain myself now. I’m a free guy, fck relationship. How… could she… manage to cheat on me with an old guy? Huh”. tanong ko habang umiinom ng alak. “ I’m way better than that guy in any aspect even in bed. How… dare she… do it?“. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin malaman ang rason ng ginawa niya kaya niya ako pinagtaksilan sa ganoong uri ng lalaki.

Hindi matanggap ng pagkalalaki ko ang nangyari.

“You said it’s good to sleep with a guy, right?”. Tanong ko sa kanya dahil naalala ko ang mga sinabi nito sa akin sa pulisya na nagdulot nang kuryosidad sa aking pagkatao.

“You want to try?”. Tanong nito sa akin.

I’m free now, it’s my chance.

“I’m going to have a blast tonight and feel the pleasure you’ve said earlier, I’m curious too”. Diretsong sagot ko sa kanya habang may kontrol pa ako sa aking sarili. Mabuti na lang at dumating tong gag na to at nilayo ang alak sa akin.

Maya-maya ay may narinig akong malambing na boses. “Here is your order, sirs”. Napalingon ako sa pinaggalingan nito at nakita ang isanf babae.

Nope, he is a guy, right? His body complexion is for a girl but his hair tell me otherwise.

“Hey, are you a guy?”. Paninigurado kong tanong dahil kahit ako ay naguguluhan.

“Ano po? Sir”. Bakas sa mukha ng waiter ang pagtataka dahil sa tanong na aking binigay.

“I said, are you a guy? You look like a girl at my first glance”. Muling tanong ko sa kanya kasabay ng aking basehan.

“O-po, ba–kit po?”.

Is he scared? Well, I just bite but I don’t eat someone.

“Can I rent you for tonight?”. Diretsahang tanong ko rito dahil ito ang gabi na dapat maranasan ko ang mga bagay na pinagkait sa akin ng basurang babae na yun.

“Hindi po ako ga–nun, mga sir”. Nanginginig na sagot nito sa akin.

“How old are you? You look young”. Upang makasigurado na walang abswelto ay tinanong ko ang kanyang edad.

“22 po, pero kai–langan ko na pong umalis madami pa pong mga customer”. Tatalikod na sana ito matapos magsabi ng kanyang dahilan ngunit hindi ko papalampasin ang pagkakataon na ito.

Well, halatang wala pa siyang karanasan. Kaya mas mabuti kung sa kanya ko susubukan ang una kong subok sa ganitong bagay para makaiwas na rin sa mga posibleng sakit.

Para hindi siya makatanggi ay naka-isip ako ng paraan. “100k, is that enough for your service tonight?”. Nakita ko sa kanyang mukha na napalalim ang kanyang pag-iisip.

He will obviously take it.

“I’m sorry for my friend, you can go now. He is just drunk”. Sabat na wika ng aking kaibigan na nasa aking kaliwang parte ngunit hindi ko ito binigyan ng pansin maliban sa reaksyon ng waiter na nasa aking harapan.

“Si–ge po, pero makukuha ko po ba kaagad ang pe-ra?”. Utal-utal nitong wika sa akin.

That’s great, so he needs money at the moment. A win-win situation.

Tanging tango lang ang naisagot ko. To be honest, I have more than enough money to spare. If he declined my offer I was about to say a million to keep him. Fortunately, he took the bait for 100k.

“Hey, bud, I’m gonna go now. Let’s meet tomorrow morning, okay?”. Napalingon ako sa pinaggalingan ng boses.

“Do your thing, I’m just gonna rest for a while and have the company of this one”. Pagkatapos kong masagot ang tanong ng aking kaibigan ay idinantay ko ang aking ulo sa kanyang balikat na naging dahilan upang maamoy ko ang nakakahalinang amoy na tila isang uri ng pagkain.

Amoy palang tinigasan na ako.

Kaya naman para mas masulit pa ang sitwasyon na aming pinagsasaluhan ay iniyapos ko ang aking kanang kamay padausdos sa kanyang bewang. Kasabay nang patuloy na pag-amoy sa kanyang nakaka-adik na leeg.

‘So, it’s really not a joke’

Chapter 1

SAPALARAN

CUPCAKE’S POV

Naghahanda ako sa ngayon ng aking mga dapat dalhin dahil unang araw ko sa aking trabaho bilang isang waiter sa bar na nirekomenda ng aking matalik at kababata na kaibigang si Juan. Siya ang tumulong sa akin na makapasok rito kahit na hindi kumpleto ang mga dokumento na dala-dala ko papunta rito sa bayan. Hindi kasi sapat ang kinikita ko upang maibigay ang pangangailan at sustento para patuloy na may makain ang aking Lolo at Lola kasabay ng gamutan ni Lolo dahil inaatake na ito ng kanyang sakit.

Noon sapat ang kinikita ni Lolo para mabuhay kaming tatlo sa probinsya sa kasamaang palad medyo na lugi at sumabay pa ang sakit na dinaramdam ni Lolo. Nawalan ng tuluyan si Lolo ng trabaho at kung hindi ako gagalaw ay babaon lang kami sa utang at baka hindi na tumagal ang buhay ni Lolo na tumayo na rin bilang aking Ama.

Bata pa lamang ako nang mamatay ang aking mga magulang dahil sa aksidente sa pinagtratrabahuhan nilang pabrika malapit sa amin. Nasunog ito at mahigit sampung tao ang namatay roon kasama na ang aking magulang. Hindi ko naman sinisisi ang aking magulang dahil alam ko na walang magulang na gugustuhin na mawalay sa kanilang anak. Sa katunayan nagtrabaho si Nanay noon kasama si Itay para mapunan ang pangangailan ko upang maabot ang aking pangarap. Sa kasamaang palad, nawala sila kasabay ng aking pangarap. Pero nahubog kong muli ang aking sarili dahil nakita ko na sinubukan nina Lolo at Lola na ibigay ang lahat upang hindi ko maramdaman na mayroon akong pagkukulang— na napagtagumpayan naman nila. Sa ngayon, ang maibigay ang lahat ng pangangailan nila ang bagong pangarap na gusto kong maabot.

Kahit na malayo sa kanila ay ibibigay ko ang lubos nang aking makakaya para guminhawa ang aming buhay.

Sa kalagitnaan ng pagpalit ko ng damit ay tumawag sa aking telepono. Agad kong kinuha ito nang makita ang pangalan ni Lola na nakasulat sa screen.

“Anak, magandang gabi”. Paunang bati ni Lola.

Ilang araw palang ako rito ngunit

namimiss

ko na sila.

“Magandang gabi po Inay, ano po bakit kayo napatawag medyo maggagabi na?”. Nagtataka kong tanong sa kanya dahil iba ang oras ng pahinga sa probinsya at lungsod. Sa ganitong oras ay nagpapahinga na ang mga tao sa aming probinsya. Habang rito ay nagbabanat pa rin ng buto upang may makain kinabukasan.

“Sa katunayan apo ay nasa ospital kami ng Lolo mo sa ngayon. Inatake na naman siya ng sakit niya kaso kulang ang pera na mayroon kami dito. Kung mayroon ka sanang sobra o mahihiraman man lang sana para mabili ang gamot na kailangan ng Lolo mo”. Naiiyak ako habang pinapakinggan ang boses ni Lola na tila pagod at kinakabahan sa maaari kong maisagot dahil wala na kaming malalapitan pang ibang kapamilya.

“Huwag po kayong mag-alala Inay. Magpapadala po ako kinabukasan. Magpahinga na po kayo”. Tanging sagot ko sa kanya upang hindi na ito mag-alala pa. Sa katunayan may pera naman talaga akong dala-dala ngunit kapag pinadala ko ito ay wala nang matitira sa akin kahit pangkain man lang. Kaya’t dapat mamaya ay makuha ko kaagad ang sweldo ko para may matira naman sa akin.

“Salamat, apo. Pasensya sa abala”. Namamaos na boses ni Lola halatang kakaiyak lamang nito.

“Wala po yun Inay, ako na po ang bahala”. Narinig ko na lang na binaba na ni Lola ang tawag.

Napabuntong hininga na lamang ako dahil hindi ko alam ang susunod na mangyayari sa mga susunod na araw. Kaya’t dapat ay matugunan ko ang pangangailan namin simula ngayon.

Pagkatapos nang tawag ay pinagpatuloy ko na ang pagsuot ng aking damit.

Laban self, kaya mo yan! Para sa pamilya.

Nang makita kong ayos na ang aking porma ay umalis na ako sa inuupahan naming apartment ni Juan. Sumakay ako ng isang dyip upang marating ang bar na aking pinagtratrabahuhan. Matapos ang mahigit dalawangpung minuto ay narating ko na ang aking pagtratrabahuhan.

Heto

na!

Galingan

mo,

payting

.

Huminga muna ako ng malalim bago tuluyang pumasok sa gusali. Dumiretso ako kaagad sa lugar naming mga nagtratrabaho rito at doon ko natagpuan si Juan na nagpapalit ng pambahay dahil siguro tapos na ang trabaho nito bilang isang taga linis ng kwarto sa ika-dalawang palapag ng gusali na ito.

“Cup, unang araw mo ngayon ha, ingat ka. Kung may mangbabastos man sayo ay lapitan mo si kuyang guard o si bouncer para makontrol ang sitwasyon”. Pagpapaalala nito sa akin.

“Oo, Juan. Salamat sa pagpapaalala. Gagalingan ko”. Tanging sagot ko sa kanya.

“Alam ko naman yan, sobrang sipag mo kaya”. Sabi ni habang ginugulo ang aking buhok.

“Sige, aalis na ako. Kailangan ko pang matulog dahil may side-line pa ako bukas, paalam”. Pagpapaalam nito nang makapagpalit na ng kanyang damit.

Bye-bye.

Pagkaalis niya ay pinagtuloy ko na rin ang pagsuot ko ng aking uniporme na halatang para sa isang waiter. May kulang black itong pantaas at puti habang itim na parang pantalon ang aking suot ngunit mas pormal kung titingnan. Habang sinusuot ko ang aking sapatos ay mayroon tumawag sa pangalan ko.

“Cupcake! Matagal ka pa ba dyan? Kailangan ng waiter sa ibang table. Double time!”. Napatayo ako bigla nang marinig ang pagtawag sa akin ni Madam. Agaran akong lumakad pa punta sa kanya at giniya ako nito kung saan papunta.

“Oh, ito doon sa table two. Mga VIP yang dalawa rito kaya galingan mo ang serbisyo para mayroon kang extra, malay mo lakihan ang tip”. Turo nito sa dalawang lalaki na umiinom sa pinakadulo na upuan sa bar. Habang tinitingnan ang dalawang lalaki ay naalala ko ang sinabi sa akin ni Juan tungkol sa tip. Kung magkakataon ay swertehin sigurado akong may mapapadala ako kina Lola.

“Sige po, Madam”. Maingat kong dinala ang pagkain na nakalaan sa dalawang lalaki.

Kinakabahan ako habang papalapit sa kanila. Kaya’t nang magsalita ako ay muntikan na akong pumiyok. “Here your order, sirs”. Mabuti nalang at naitawid ko ito ng maayos.

Simula nang magsimula ang usapan sa pagitan naming dalawa ng lalaki na nasa kaliwang parte ko ay nakaramdam ako ng pangbabastos, pagkahiya, at hindi kumportable ang aking nararamdaman sa kaniyang mga tanong. Gusto ko na sanang agaran na umalis roon, kaso ay baka magalit ito ay matanggal ako sa trabaho. Laking tuwa ko nang pahintulutan ako ng kasama nitong lalaki na mayroong malaking pangagatawan at nagtataglay ng nakakatakot na boses na umalis. Agaran na sana akong susunod sa sinabi nito ngunit napatigil lamang ako nang marinig ang alok ng nasa kaliwang lalaki at ang pera na kapalit nito.

“A 100k, is that enough for your service tonight?”. Tatangi sana ako kaagad ngunit nang maaalala ko ang sitwasyon na kinakaharap ng aking pamilya ay binigyan ko ito ng konsiderasyon. Sobrang laki ng pera na iyon, sa katunayan una kong beses makakahawak ng ganyang kalaki na pera kung tatanggapin ko ito, ngunit ang kapalit nito ay ang aking iniingatan na puri. Kahit saan kong aspekto titingnan ay maaari praktikal ang pagpayag dito dahil maaari ko nang matustusan ang pangangailan nila Lolo at Lola sa loob ng dalawang buwan o higit pa. Ngunit nakaramdam ako nang pagiging imoral dahil kinalakihan ko ang pag-iingat sa puri ng tao at ang pagbibigay ng unang karanasan ay sa taong iyong opisyal na asawa lamang.

Natatakot

ako.

Ngunit dahil sa agarang pangangailan ng aking pamilya ay pumayag rin ako sa huli. “Si–ge po, pero makukuha ko po ba kaagad ang pe-ra?”. Desperado man pakinggan ngunit bilang isang nangangailan ay kailangan kong tapangan ang aking loob.

Para sa pamilya. Tama! para sa

kapakanan

nila.

Lintaya ko sa aking sarili para mapagaan ang aking pakiramdam dahil sa aking piniling desisyon.

Matapos kong sumangayon sa nais ng bruskong lalaki na ito ay umupo ako sa kanyang tabi. Noong una ay mayroon pang pagitan sa aming dalawa ngunit nang inilagay niya ang kanyang ulo sa aking leeg ay naging mapusok na ang mga galawan nito.

Isang gabi lang ito.

Hinayaan ko lang siya sa kanyang ginagawa kahit na nakikiliti na ako sa bigote na dumadapo sa aking balat at ang balantarang pag-amoy nito aking leeg.

“Hmmmmm..ah–..hmmm”. Pigil na pigil kong unggol sa tuwing lumalapat ang makasalanan niyang dila kahit sa anong parte ng katawan ko na ninanais nito.

Napaatras ako ng kaunti dahil sa kanyang paghawak sa aking pwetan ngunit mabilis itong umaksyon at agad na niyapos ang aking bewang papalapit sa kanya. Nang mapagtagumpayan niya ito ay tuluyan niya nang simulang kainin ang leeg ko na parang isang putahe at lamasin ang pwetan ko na parang isang malambot na bagay.

DILA…

KAGAT

…LAMAS…

DILA..

KAGAT

…LAMAS

“Ahhhhh…” Medyo napalakas ang unggol ko dahil sa sabay-sabay na nakakapanibagong sensasyon na nadarama ng aking katawan.

Patawad

po.

Habang mas tumatagal ay paunti-unti na niyang kinukuha at namamarkahan ang bawat puri na mayroon ang aking katawan. Hanggang sa umalis ang kanyang kaibigan ay nagpatuloy pa rin ang kanyang bibig sa paglakbay sa aking katawan at ang kanyang kamay na nararamdaman kong pinapasok na ang likurang parte ng aking panloob.

“Hu–wag po ri..rito”. Kinakabahan kong suhestiyon sa kanya bago ako sinakay sa kanyang magarang sasakyan at sinabay papaalis ng bar pupunta sa lugar kung saan niya ako gagamitin at pagsasawaan.

’

Kapit

lang para sa pamilya’

Chapter 2

THIS CHAPTER CONTAINS EXPLICIT SCENES. (18+)

UHAW

A

LFRED’S POV

Hindi ko alam ang buong rason kung bakit dinala ko ang lalaki na makakatalik ko sa mismong bahay ko at hindi sa hotel. Namalayan ko na lamang ito nang nasa harapan na kami ng pinto ng aking kwarto.

Bago ko pa man mabuksan ang pinto ng aking kwarto ay nakipagpalitan na ako nang mga halik sa binata.

Slurp…slurp…slurp

“Hmmm..”. Sabay na tunog ng aming mga dila at unggol.

Dahil sa tindi ng init na dulot ng lalaki na ito simula kanina sa bar ay niyapos ko ang kanyang bewang upang mas lumalim pa ang aming halikan.

Wala pa nga siyang karanasan sa

pakikipaghalikan

.

Naramdam ko ito dahil sa galaw ng kanyang mga labi at palagi lang niyang tinatanggap ang binibigay ko sa kanyang halik. Bilang konsiderasyon dito ay pansamantala kong tinigil ang aming halikan. Tiningnan ko siya sa mata at kitang-kita ko na nadadala na siya ng kanyang libog at pagnanasa. Nag-iba ang kanyang pagkatao simula kanina nang uminom ito ng konting alak. Siguro ay mababa ang alcohol tolerance ng tao na ito. Kaya’t mabilis siyang nagpalugmok sa sarap na kanyang nararamdaman.

“Ilabas mo ang dila mo”. Utos ko sa kanya na mabilis niya namang ginawa. Dahil mukha siyang batang ibon na naghihintay ng kanyang pagkain galing sa ina ay buong lugod kong hinigop ang kanyang dila.

“Hmmmmmm”. Patuloy na unggol naming dalawa.

Ang sarap. Sobrang tamis.

Dahil sa tamis ng kanyang mga labi ay mas ipinailalim ko pa ang aking paghigop na tila uubusin ang laway na nasa kanyang bibig. Tila hindi makuntento ang katawan ko sa ginagawa kong paghigop lang sa kanyang dila. Kaya’t nang makahanap ng pagkakataon ay inilandas ko ang kamay ko papasok na sa kanyang pwetan. Gigil kong nilamas ang pwetan niya habang nagpapalitan kami ng mga laway.

Ang

lambot

.

Nang masugpo na kami ng init ay inalis ko muna ang kanang kamay ko sa patuloy na paghubog sa kanyang pwetan upang tuluyan ko nang buksan ang pintuan. Matapos buksan ay binalik ko sa pwerta niya ang aking mga kamay at binuhat ko ito gamit ang dalawa kong naglalakihang mga kamay habang patuloy na nagpapalitan ng laway.

Nang makapasok sa aking kwarto ay hinila ko muna ang aking mga labi papahiwalay sa kanya at tinanong ito. “Sarap ba?”. Nakatitig ako sa kanyang mata habang naghihintay ng sagot. “O-op– ohhhhh”. Hindi ko na tinapos ang kanyang sasabihin nang kinapa ko na ang butas ng kanyang pwerta dahil hindi na ako makapaghintay.

“Bubutasin kita, gusto mo yun, ha?”. Tanong ko sa kanya. “Hu–huwag po”. Dahil sa sexy niyang boses at kanyang sagot ay mas pinainit niya lang ang aking damdamin. “Bakit? Dahil ba birhen pa tong butas mo kaya ayaw mo?”. Tanong ko sa kanya habang nakababad na ang kalahati ng isang daliri ko sa kanyang loob.

Teka, ba’t

parang

madulas

?

“Hugutin niy— ohhh”. Dinagdagan ko pa ng isa pang daliri ang nasa loob niya at napatunayan ko na namamasa nga talaga ang kanyang butas.

Tang– ba’t

namamasa

to na parang puke?

“Kala ko ba birhen pa tong butas mo? E, bakit ang dulas-dulas na ha?”. Takang tanong ko sa kanya.

“Hindi ko po ala–ahhhhhhh”. Hindi ko na pinatapos ang kanyang sasabihin dahil dinagdagan ko pa ng isa ang nakapasak sa butas niya.

“Ku—kuyaaa ahhhhh… Tigilan na po– ohhhh natin too… ohhh”. Dahil sa pangigigil at pagiging likas na nakakalibog ito ay nilabas-pasok ko ang aking tatlong daliri sa butas niya.

Ang galing, parang

humihigop

. Ano kayang pakiramdam pag ang ari ko na ang nasa loob.

Dahil sa tindi ng libog sa loob ko ay pinalo ko ang kanyang pwetan at naramdaman itong umalog.

Futt, parang lobo na may tubig sa loob nang

umalog-alog

. Kaya

pinalo

ko pa ito ng isang beses na alam kong

nagmarka

dahil sa lakas.

Nang maramdaman kong nanginginig na ang buong katawan niya kompara kanina ay inihiga ko na siya sa aking kama at pansamantalahang hinugot sa kanyang pwerta ang aking tatlong daliri na nakapasok doon. Dahil sa lapot nito sa aking daliri ay wala akong pag-aalinlangan na tikman ito.

Ano yun? Ba’t mas

ma

tamis

kumpara sa nilalabas ng babae?

Dahil sa aking nalaman ay mas lumabas ang aking kuryosidad upang mas malaman ko pa ang sarap na maibibigay nito.

“Sundin mo lang ang sasabihin ko, okay?” Nakabuka ang kanyang bibig at mabilis na humahabol ng hininga kasabay ng pagtango. Nang makita ko ang kanyang estado ay para akong bumalik sa pagkabata. Mas matigas ang aking ari kumpara sa normal nitong estado at talagang nag-iinit ang buo kong sistema. Kahit na hindi kaputian ang balat nito kumpara sa babae ay masasabi kong wala itong peklat o ano mang madumi sa mga parte na makikita mo habang nakadamit ito. Dahil sa kuryosidad na makita ang kabuuan nito ay inutusan ko ito.

“Hubarin mo na ang lahat”. Nakita kong parang nagdadalawang isip pa ang binata kung gagawin ba ang ninanais ko. Dahil sa tagal niyang kumilos ay ako na ang bumaba ng kanyang may kaluwagang pambaba kasabay ng salawal at siya naman ay sa kanyang pantaas.

Sumasaludo

si junior dahil sa pagsikip ng aking pambaba. Mukhang may

mawawasak

na bahay-bata.

Nang tingnan ko ito sa aking pwesto ay nakita ko ang kayumanggi na kutis nito at ang katawang sobrang nipis na akala mo ay sa babae. Nang dumako ako sa kanyang dibdib ay nakuha ng kanyang nipples ang aking atensyon.

Bakit kulay rosas? Tang na sarap

papakin

. Nahalata ko rin na walang balahibo ang binata na ito, wala namang bakas ng

pag-ahit

sadyang wala lang talagang

tumubo

.

Dahil nakatakip ang kanyang kamay sa kanyang panlalaki ay hinawi ko ito.

“Alisin mo”. Doon ko nakita ang napakaliit na ari na nakita ko sa buong buhay ko. Muntik na nga akong matawa dahil sa saksihan.

Pano niya yan gagamitin? Ang

liit

.

Ngunit akala ko ay doon lang ako mamangha. Nang makita ko ang kanyang butas na namumula-mula kasabay nang pag-agos ng hindi ko maintidihan na matamis na tubig sa kanyang butas ay mas sumaludo pa ang aking alaga.

Naglalawa talaga.

Gulp… Gulp

Naramdaman ko nalang ang paglunok ko dahil sa pagkamangha at naging rason upang ako ay yumuko at ilapit kaagad ang aking ulo at walang pandidiring hinigop ulit ang nilalabas nito.

Ang sarap putt. Ang tamis kakaiba.

Todo higop ang aking ginawa sa kanyang butas at hindi ko na namamalayan ang oras sa pagkawili dito. Tanging rinig ko lang ay ang unggol na kayang sinasabi.

“Ahhhhh…. kuya! Madu–mii ohhhh”. Walang tigil niyang kakaunggol dahil sa ginagawa ko.

Dahil nag-iinit na rin ako ay tinigil ko muna ang pagkain sa bagong putahe na natikman ko. Upang mas makaramdam ng kaginhawaan ay kasalukuyan kong hinubad ang damit ko nagulat na lamang ako nang madako ang tingin ko sa aking katalik at sa ginagawa nito sa kanyang sarili.

“Nangangati ba ulit ang butas mo? Putng-putaa na ang atake mo ngayon ha” Kuryosidad kong tanong sa kanya dahil natagpuan ko siyang finifinger ang sarili niyang butas.

“Hindi ko po alam, nangangati po ang butas ko simula ng tinigil niyo”. Mangiyak-ngiyak nitong wika.

Birhen pa pala talaga ito. Ang akala ko ay

nagsisinungaling

lamang siya. Hindi niya kasi

magawang

mapasok

ang sarili kahit na

gustuhin

nito.

“Gusto mo bang kamutin ko ha?”. Nakangising kong tanong rito.

“Pwe-pwede po— ohhhh”. Hindi ko na hinintay pa makumpleto niya ang kanyang sasabihin dahil matapos kong mahubo ang lahat ng aking damit ay sinentro ko na ang aking mukha sa kanyang butas.

Slurp…slurp…slurp

Tumigil ako pansamantala dahil hindi naman normal na naglalawa ang butas ng pwerta lalo na at lalaki pa ito. “Ba’t naglalawa tong butas mo ha? Babae ka ba ha?”.

Wala itong sagot ngunit umiiling ang ulo nito habang nagpapalabas ng malalalim na hininga. Dahil tila totoo naman ang kanyang sinasabi ay binalik ko ang atensyon sa pagkain ng kanyang butas at nilasap ang katas na nilalabas nito.

“Ahhhhh…ahhhh… Tig—”. Patuloy nitong mga halinghing na hindi ko binibigyan ng pansin.

Napaka-sariwa

,

nakakabata

futtt, ganito pala

mamwasak

ng mga fresh na butas.

Nakakapandagdag

tikas at pagkalalaki.

Nang magkuntento ay umibabaw na rin ako sa kama kung saan siya nakahiga. Tiningnan ko ang kanyang mukha at kitang-kita na sarap na sarap ito. Ngunit ang umagaw sa atensyon ko ay ang bahid ng dugo na nasa parte ng pwetan niya na maaring umagos papalabas kasama ng matamis na tubig galing sa kaloob-looban niya.

Sht, finger palang

dinudugo

na kaagad? Hindi pa nga ginagamit. Paano pa kaya kung burat ko na ang

umararo

rito?

Matapos ang ilang minuto ay tinanong ko na ito. “Handa ka na bang mawasak?”. Tumango lang ito dahil tila nawalan na ito ng boses o kaya sa katinuan kakaunggol simula kanina.

Hayok

na

hayok

na ang kanyang mukha dahil siguro sa alak at sarap.

Wala akong pag-aalinlangan na sinentro ang aking ari sa napaluwag ko nang butas niya. Mabuti nalang at napag-isipan kong paluwagin ito kaagad habang naghahalikan kanina.

Habang tinitingnan ang mga posibilidad na mangyari ay napaisip ako sa mga nangyari pa noon. Noon pa man ay wala pang nakakabaon ng buo nitong panlalaki ko kaya’t hindi ko pa nararanasan ang pakiramdam kung paano ibabad ang buong panlalaki ko sa loob ng isang butas. Dahil bilang lang sa daliri ang naging kasintahan ko at lahat sila ay walang sabi sa tuwing nanginginig kami. Kaya’t sinubukan kong ihanda ang kanyang butas ng maaga habang nagbabakasakaling maipasok ko ang kabuuan ko sa kanyang butas sa unang pagkakataon.

Nanginig ng kaunti ang mga paa ko. “Arghhhh… ang sikip mo futt”. Dahan-dahan ko nang pinapasok ang aking ari sa kanyang naglalawang butas. Ilang paunti-unting ulos pa ay naramdaman kong niyayakap na ng kanyang entrada ang ulo ng aking ari. Upang maiwasan iluwa ng kanyang butas ang panglalaki ko ay umulos pa ako nang kaunti. Habang umuulos ay naramdaman ko ang pagtapik ng lalaki sa aking balikat habang nasa aking ilalim.

“Hu—hugutin moooohhhhhhhhhh”. Sabi nito.

Ngunit wala na ako sa tamang wisyo upang pagbigyan siya. Mas binuka ko ang kanyang mga hita upang mas makita ang buong hubog ng kanyang pambaba at mabigyan ng espasyo ang aking pagtingin habang nasa ibabaw niya. Nang makaramdam ng pagkauhaw habang pinapasok ang aking pagkalalaki ay yumuko nalang ako papalapit sa kanya at hinalikan ko nalang ang kanyang labi at mas pinailalim ito upang makuha ang kanyang atensyon at mabigyan ng pagkakataon na mas lumalim ang naaabot ng ari ko.

“Hmmmm….hmmmm”.

Laway palang

ulam

na. Futt.

Nakakaadik

ang

lasa

ng laway ng tao na to. Sa

dinarami-dami

ko nang

nahalikan

tangging

laway niya lang ang may kakaibang

lasa

at

nagkakataon

na sobrang tamis nito.

Kaya mas ninamnam ko pa ang aming halikan nang matagpuan ko ang kanyang dila. Naramdaman ko na lamang na humihigop na rin siya pabalik at natatangay na ang aking dila.

Natuto

na siya. Ang sarap.

Habang kami ay nagpapalitan ng laway at naramdaman kong nagkaroon ng pagkakataon na umulos papasok ay sinagad ko ang aking panlalaki na nagdulot upang mapakapit siya sa aking braso at makagat ang aking dila.

Ang sakit pero ang sarap, hype.

Nakakalibog

talaga.

“Ahhhhhh… Ti—tigil.. na ahhhh… poo ohhhh”. Hindi niya na mabigkas ng mabuti ang gusto niyang sabihin dahil sa mga unggol.

“Ang lalim at sikip pala ng butas mo. Kita mo bukas maluwag ka na. Nilamon ba naman ng makipot mong butas ang kabuuan ng ari ko ahhhhh, ba’t sumisi–kip? ahhhhh”.

Sa hindi

masabing

dahilan at biglang

sumikip

ang kanyang lagusan habang

nakababad

sa loob ang kabuuan ng aking ari.

Huhugutin ko na sana papalabas ngunit parang naipit ito sa loob ng kanyang butas.

“Ang sarap futt, itigil mo ang pag-ipit sa burat ko. Lalabasan ako sa ginagawa mo futt.. ahhhhhhhhh”. Mas tumindi pa ang muscle control sa loob.

Hinawakan ko ang kanyang dalawang kamay at ipinatong ko ito sa kanyang uluhan kasabay ng pagsubok umulos dahil nararamdaman ko na ang paglabas ng naipon kong katas. Ngunit hindi ko magalaw ang ari ko sa loob kahit anong ulos ang aking gawin. Mas tumindi lang ang pag-ipit at tila paghigop ng kanyang butas sa panlalaki ko na tila ayaw na itong ipalabas.

“Ku—kuyaaa ahhhhhh.. hugu–tin moo.. ohhhhhh”. Halinghing nito kasabay ng pagpapalit-palit ng pwesto ng kanyang ulo.

“Hindi ko magawa… ahhhhhh… ang sarap, sikip… Ohhhh.. at hinihigop papasok ng butas mo ang ari kooo… Ohhhh, magrelax ka tang in– ahhhhhh”. Pinaubaya ko na ang lahat dahil nawalan na ako ng kontrol sa lahat.

Tanging ang kanyang butas na lamang nagnagmamando at ang todo piga sa aking panlalaki. Ilang segundo pa ang lumipas ay napatanto ko na wala na akong takas dahil ramdam ko na ang panginginig ng aking mga binti dahil sa sobrang sensasyon na dulot nito kahit hindi pa ako nakakaulos katulad ng nakasanayan ko habang nakikipagtalik sa mga babae.

Ito pala ang sinasabi ni Pare.

Uunggol

ka nalang talaga at wala kang magagawa. Sht.

“Arghhhhhhh… ayan na! Ahhhhh”. Hindi ko alam kung nakailang putok ako ng aking katas sa kanyang kaloob-looban pero tangging naramdaman ko na lang ay ang patuloy na pagtagas ng butas niya sa kabuuan ng aking ari kahit na lupaypay na ang binatang tinurukan ko ng aking ari. Tila ba ay mayroong sariling buhay ang butas niya dahil sa pagkislot nito kahit hindi ginagamit.

May sa

demonyo

ang butas na to.

Pero langit ang dala-dala.

“Sarap ng butas mo ahh… Hindi na kailangan gumalaw para labasan haaaaa sarap mo ohhhh…”. Manghang sagot ko habang mahigpit pa rin ang pagkakayakap ng kanyang butas sa kabuuan ko.

Dahil sa pagod ay nakita ko na siyang nakatulog. Ngunit ang kanyang butas ay walang tigil sa paghigop at piga kahit wala na siyang malay.

Automatic

higop

machine ba tong butas niya? Kakaiba.

Gusto ko sanang subukan umulos ngunit sadyang na ipit na sa kanyang kaloob-looban ang kabuuan ng panlalaki ko. Kaya katulad niya ay puwesto ako sa kanyang likod at yumakap habang nakaturok pa ang aking panlalaki sa kanyang butas bago matulog.

‘Home sweet home, my Junior’

Chapter 3

TEARS

CUPCAKE’S POV

Mabigat ang nararamdaman ko simula nang paunti-unting bumabalik ang malay ko. Mayroong malagkit at napakainit na likido akong nararamdaman na pilit tumatagas sa parteng pwetan ko. Hindi ko rin maintindihan kung bakit parang may nakapasak sa butas ko na nagdudulot upang hindi ko maigalaw ng mabuti ang bewang ko. Sa kalagitnaan nang magpagalaw ko ay nakaramdam ako na may kumikibot-kibot na bagay sa kaloob-looban ko at biglang namilipit ang aking butas at bewang sa sakit.

Ano bakit ganito?

Tuluyan ko na ngang binuksan ang aking mata at nakita ko na nasa isang hindi pamilyar na kwarto ako nakatulog. Nang bumalik ang alaala kagabi ay bigla na lamang tumulo ang mga luha ko.

Akala ko ay

kakayanin

ko ito matapos mapagdesisyonan nang mabuti. Ngunit ang

dumi-dumi

na nang pagtingin ko sa sarili ko.

Dahil sa hapdi ng aking butas ay sinubukan kong umalis sa bisig ng matipunong lalaki na nakayakap sa akin at inalis ang panlalaki nito sa butas ko.

Konti nalang

makakalabas

na.

Ilang beses ko nang iginagaya ang aking katawan paunahan upang mabunot ang panlalaki nito ngunit bigla na lamang ako nitong niyapos pabalik ulit na naging dahilan upang mas lumalim ang pagkabaon ng kanyang panlalaki sa butas ko.

“Hmmmmm…”. Pigil na unggol ko upang hindi magising ang barako sa kanyang pagkakatulog. Nang makabawi ng lakas at hininga ay inialis ko na ang kanyang kamay sa aking bewang. Simula nang magtagumpay ay sinunod ko naman ang pag-alis muli ng kanyang lalaki.

Plok

Napagtagumpayan kong maalis ang kanyang panlalaki sa aking butas na naging dahilan upang maramdaman ako ng kaginhawaan ngunit ramdam ko ang pagluwag ng aking pwerta at pagtulo ng mga katas muna rito. Dahil sa kuryosidad ay dinakot ko ang tumutulo gamit ang aking hintuturo. Pagkahugot ko ng aking kamay ay nangimbal ako sa aking nakita. May kasama itong dugo.

Ano ba itong

pinasok

ko?

Kasama ng kaba at takot ay pinilit kong kunin ang mga damit ko na nakakalat sa paligid at sinuot ito sa isang iglap. Dala nang pag-iingat ay hindi nagising ang brusko na lalaki sa aking pagkilos. Bago ko magpadesisyonan na lumabas ng kwarto ay hinanap ko muna ang rason kung bakit ako nagpagalaw sa taong ito. Nang makita ko ang kanyang pitaka sa kanyang hinubad na pantalon ay binuksan ko ito. Dahil nakapagtapos naman ako ng elementarya ay kinabahan ako sa mga ID na aking nakita.

Isa siyang pulis, sana naman ay hindi niya ako ikulong. Sapat na pera lamang ang kukunin ko base sa pinag-usapan namin.

Ayaw ko na sanang kunin ang pera ngunit kailangan ko ito upang may maipadala kina Lola tulad ng napag-usapan namin kagabi. Mabuti na lamang at pagkabukas ko ng kanyang pitaka ay may mahigit 50k na cash roon. Kinuha ko ang lahat ng pera at inilagay sa loob ng kanyang pantalon ang pitaka. Dahil kulang pa ito ng mahigit 50k ay kinuha ko ang isang gintong relo na kanya atang hinubad bago niya ako pinasukan.

Siguro ay hindi naman lalampas ng 50k ang relo na ito.

Isasangla

ko na lamang ito sa

tiyangean

upang maging pera.

Matapos makuha ay isinuksok ko ang relo sa aking bulsa at nagsimula nang maglakad papalabas kahit na nanlalambot pa ang aking mga paa.

Bilisan

mo, baka magising na ang lalaki na iyon.

Bago pa ako makaharap sa pinto ay tiningnan kong muli ang itsura ng bruskong lalaki.

Gwapo sana siya kaso isa lamang akong

pansamantalang

aliw

para sa kanya.

Matapos ang pag-iisip ay humakbang na ako patalikod rito ay tuluyan nang lumabas ng kanyang kwarto. Habang inaalala ang daanan kung saan ako pumasok ay nakarinig ako ng mga yapak papalapit sa akin. Ito ay nagdulot upang ako ay magtago sa isang pader malapit sa akin. Habang mas lumalapit ito ay mas lumalakas ang yabag at ang tibok ng aking puso dahil sa kaba.

Huwag naman sana akong mahuli.

Narinig ko na lamang ang pagkalansing ng mga susi at nakitang binuksan nito ang kwarto ilang metro lang ang layo sa hagdan.

Maglilinis siguro siya.

Naghintay ako ng ilang minuto kaya’t nang marinig ko ang pagsara ng pinto ay lakad-takbo akong dumaan roon at bumaba ng hagdan. Kailangan ko nang makalabas mukhang maraming katulong ang bahay na ito. Umikit ang ngiti sa aking labi nang makita ang entrada ng bahay. Lumingon-lingon pa ako sa paligid bago binuksan ang pinto at lumabas ng bahay.

Pagkalabas ko ng bahay ay nakaramdam ako ng kaba dahil mula sa aking pwesto ay sobrang lawak ng lupain na kinatitirikan nito. Inalala ko ang daan kung saan pumasok ang kotse na sinakyan namin kagabi. Mabuti na lamang at medyo umulan kagabi kaya’t kitang-kita ang mga marka ng gulong na aking sinundan. Sa mahigit sampung minuto kong lakad ay mas naramdaman ko na ang pangingilo ng aking butas kaya’t napasandal ako sa isang malaking puno upang makapagpahinga lamang kahit ng konting oras.

Habang nagpapahinga ay pinalibot ko muna ang aking paningin sa paligid. Napakalawak nito at maraming iba’t-ibang halaman ang nakatanim rito. Pati na rin ang mga bulaklak na dinaanan ko simula kanina.

Mayaman ata ang lalaki na iyon.

Tanging bagay na pumasok sa isipan ko. Matapos ang pagmumuni-muni ay nagsimula na akong humakbang muli. Matapos ang ilang hakbang ay nakita ko na ang isang malaking puting gate na mayroong katabi na guard house.

Pati ba namam rito ay may bantay?

Sumilip ako sa guard house kung may tao ba roon ngunit wala akong nakitang bulto ng sinuman. Dahil maaga pa baka ay nag-uumagahan ito o baka nagbanyo kaya nang makita ko ang pagkakataon ay buong pwersa kong binuksan ang isang metal na gate.

Bakit ang bigat? Wala pa naman akong lakas dahil hindi ko pa ito nababawi resulta ng mga nangyari kagabi.

Kahit na mahirap ay napagtagumpayan ko naman itong nabuksan at dahil sa takot na baka maabutan ay iniwan ko nalang na nakabukas ito ng konti. Napakalawak ng daanan siguro ay isang subdivision ang aking napasukan. Lumingon-lingon ako sa daanan upang makakita ng masasakyan. Sa kabutihang palad ay mayroong isang delivery truck ang huminto sa aking harapan.

“Ineng, bakit ka naglalakad rito?”. Tanong ng nagmamaneho ng sasakyan.

“Naghihintay po ako ng sasakyan papalabas rito”. Kamot ulo kong sagor rito.

“Nako Ineng, wala ritong dumadaan na mga pampasaherong sasakyan. Siguro kailangan mo pang lumakad ng mahigit 30minuto upang maabot ang paradahan ng tricycle”. Nanlumo ako sa aking narinig dahil hindi na kakayanin ng paa ko ang paglakad ng ganun katagal isama mo pa ang kirot at panginginig ng mga paa ko.

“Kung gusto mo ay sumabay ka na sa akin, Ineng. Ang kaso ay sa likuran ka uupo. Okay lamang ba iyon sa iyo?”. Alok nito sa akin.

“Hulog po kayo ng langit Manong. Maraming salamat po”. Pasasalamat ko rito.

“Wala iyon kayat umakyat ka na roon”. Sinunod ko ang sinabi nito at sumenyas na maaari na siyang umandar nang maka-akyat ako ng tuluyan.

Mabuti na lamang at napadaan si Manong.

…

Matapos ang mahigit apatnapu minuto na biyahe at narating na namin ang paradahan ng sasakyan malapit sa inuupahan namin. Kaya’t tumigil rito si Manong at ibinaba ako. Bilang ganti kay Manong ay dumukot ako ng isang libo para ibigay sa kanya. Ngunit tumawa lang ito.

“Ano ka ba Ineng? Itago mo na lamang iyan at ipagbili mo ng gusto mo. Wala ka naman naging abala sa akin dahil dadaanan ko rin naman ang bayan na ito”. Ngiting wika nito.

“Talaga po? Maraming salamat po Manong. Sana’y biyayaan pa po kayo ng panginoon. Paalam”. Ipinaandar na ni Manong ang sasakyan at kumaway pa ito bago tuluyang makalayo.

Pagkarating ko ng aming inuupahan ay naabutan ko si Juan na nagpapalit ng damit.

Papasok na ata ito sa kanyang trabaho.

“Nandyan ka na pala, Cup. Alam mo ba na tinawagan ako ni Madam kagabi. Tinatanong niya kung saan ka raw pumunta”. Napatigil ako sa aking pwesto at nag-isip ng maaaring maisagot.

“Ahh.. kasi… tumawag si Lolo at Lola na kailangan daw nila ng agaran na pera dahil na ospital si Lolo kaya’t umalis agad ako ng hindi nagpapaalam”. Nakita ko ang pagtango nito at pagbahid ng lungkot sa mukha.

Patawad, Juan. Ayaw ko naman talaga magsinungaling saiyo.

“Dapat sinabi mo sa akin Cup edi sana natulungan kita. Kumusta na ba ang Lola at Lolo mo?”. Pagtatanong nito.

“O-okay na sila, magpapadala na ako ng pera mamaya-maya lang pagkatapos kong makapagpahinga. Hindi pa naman bukas ang tindahan doon ninda Aling Dora para makapagpadala”. Nakita ko na may dinudukot na pera si Juan sa kanyang bulsa.

“Oh, eto pandagdag mo. May nakuha akong tip kagabi doon sa isa kong raket”. Kasabay nang pag-abot ng pera sa akin.

“Ano ka ba Juan. May pera pa naman ako, alam kong kailangan mo rin iyan kaya hindi ko matatanggap ang tulong mo”. Rason ko rito. “Sapat na nandito ka sa tabi ko”. Kasabay nang pagyakapan namin dalawa.

“Sige, pero magsabi ka kapag nagkaganun ulit. Ako nang bahala ang magsabi kay Madam sa problema mo kagabi. Tiyak maintindihan naman nun”. Huling sabi nito bago nagpaalam na umalis upang pumasok.

Aray!

Naramdaman ko na naman ang pangigirot.

Kailangan ko lang siguro magpahinga at kung hindi man ay bibili na lamang ako ng gamot pagkatapos magpadala ng pera kina Lola.

Dahil sa pagod ay humiga na lamang ako sa aking maliit na kama at hinayaan ang sarili na makatulog matapos ang mahabang araw na ito.

’Konting

tiis

lang

’

Chapter 4

WALANG BAKAS

A L FRED’S POV

Ang sarap ng tulog ko.

Kahit na medyo nahihilo pa rin ako paggising ay ramdam ko ang napakagaan na pakiramdam ng aking diwa. Nagawa ko pang iunat ang aking mga naglalakihang braso at ipinaikot ang aking katawan upang ipatunog ang aking buto na nagdulot ng dagdag na kaginhawaan sa aking katawan.

Nakakabata

sa pakiramdam.

Pagkatapos ng munti kong ehersisyo ay nakangiti akong bumangon sa aking kama. Ngunit naglaho bigla ito nang makuha ang aking atensyon nang nakakalat na dugo sa aking kaselanan at tiyan.

Saan ito galing?

Napa-isip ako ng malalim na naging dahilan upang sumakit ang aking ulo.

“Arghhh”. Namimilipit na sakit ng aking ulo.

Kasabay nito ay ang pagbalik ng mga alaala ko matapos ang nakakahibang na tagpo kagabi.

Sht. Nasaan na yung kasama ko?

Lumingon-lingon ako sa aking paligid ngunit wala akong nakitang ano mang bakas na may taong humiga o nagpalipas ng gabi rito.

Napakalinis

, tila inayos pa nito ang

gusot

ng tela bago umalis.

Dala ng kuryosidad ay hinawakan ko ang katabi kong higaan gamit ang aking kanang kamay upang makasigurado.

Malamig na.

Ito ay nagbigay ng ideya sa akin na matagal nang lumisan sa aking kwarto ang taong nakaniig ko kagabi. Wala man lang itong pasabi na aalis na siya o kahit man lang nagpaalam. Nang wala akong makuhang sagot ay tuluyan na akong bumangon at tumungo sa banyo upang linisin ang dugo at maaaring akin o kanyang katas na nasa aking katawan.

Inabot ako ng ilang minuto bago matapos maligo at makapag-ayos ng aking damit. Kaya’t nang makita kong nakakalat ang aking mga hinubo na damit kagabi ay agaran ko itong inilagay sa lalagyan na dapat nang labhan. Sa pagtapon ko nito ay nakuha ng aking atensyon ang aking pitaka na nasa ibabaw ng isang maliit na lamesa.

Bakit nasa labas to?

Inabot ito ng aking kamay at binuksan. Napangiti ako nang makita na walang natirang bariyang pera sa lalagyan.

Kinuha niya pala ang

napag-usapan

naming

kaukulang

bayad para sa serbisyo nito. Business minded.

Sa kalagitnaan nang aking pag-iisip sa kanyang ginawa ay napagtanto ko na hindi naman aabot ng 100k ang cash na nasa aking pitaka. Kaya’t maaari na kulang ang kanyang nakuha sa akin.

Well, if he woke me up I could’ve given him more considering that he gave his virginity to me.

Habang iniisip ang mga nangyari kagabi ay kasalukuyan kong inaayos ang aking pananamit at itsura sa harap ng salamin. Hindi ko man aminin ay kakaiba ang dulot nang tagpo ko kagabi, kaya’t napagdesisyonan kong tawagan ang aking tauhan upang ipahanap ang lalaki na aking nakaniig kagabi.

Our body way compatible that I have expected. Sayang naman kung papakawalan ko pa.

Narinig ko ang pagsagot nito sa aking tawag.

“Romero, find the guy who I spent the night with yesterday. You can use the videos caught by the cameras around the mansion. Additional information, he works as a waiter at the bar where I went yesterday. Get me some details and his contact number, do you get it?”. Utos ko sa aking mapagkakatiwalaang tauhan.

“Yes, sir. Expect the good news after we gather the information you’re looking for”. Ibinaba ko na ang tawag matapos niyang kumpirmahin na nakuha niya ang gusto kong mangyari.

Wala naman akong balak na pumasok ngayon sa trabaho dahil natapos ko nang pirmahan ang gabundok na mga papeles kahapon bago ako nagpakasaya at nagpalugmok sa sarap kasama ang lalaki na iyon. Dahil sa pag-iisip nang mga nagyari kahapon ay agaran na pumasok sa aking isipan ang pangloloko at balantaran kong pagkahuli ki Alice na nakikipagtalik sa ibang lalaki.

Hindi man lang pumasok sa isipan ko ang walang kwenta na babae na yun. Mukhang

napaka-epiktibo

naman talaga nang serbisyo na aking natanggap mula sa lalaaki na iyon.

Sa pag-iisip nang sitwasyon kagabi ay naramdaman ko na lamang ang pagtigas muli ng aking ari habang kasalukuyang tinatahak ang daan papunta sa taniman.

Umagang kay tigas.

Natawa ako sa aking isipan dahil ang ganitong kasiglang umaga ay nangyari lamang noong kakasimula pa lamang nang relasyon namin ni Alice. Kahit na matagal na kaming nagsasama ay hindi naman aktibo ang aming pagtatalik at kung magtatalik naman kami ay palagi itong walang gana at tila walang antipasyon sa aming paniniig. Kaya’t habang tumatagal ay tila isang walang kwenta na lamang ang pakikipagtalik sa loob ng aming relasyon. Ito ay nagdulot upang mawalan ako nang gana at sumabay na lang sa kung anong maibibigay niya dahil sa aking pagmamahal.

May mga pagkakataon pa nga na kahit naniniig kami ay semi-erected na lamang ang aking panlalaki dahil wala man lang itong pagkukusa na bigyan ako ng kaligayahan. Kaya’t ang maramdaman ang ganitong katigas na ari kahit iniisip ko lamang ang tagpo na iyon ay tunay na nakakapagtaas ng aking kompyansa.

Tumitigas pa pala ito. Kasabay nang pagtawa ko sa aking isipan.

Lumipas ang mahigit sampung minuto na paglalakad ay narating ko na ang aking mawalak na taniman ng iba’t-ibang prutas at gulay. Mula rito sa kinakatuyan ko ay makikita mo agad ang ganda, simple at napakatiwasay na pamumuhay na aking kinagisnan at gustong ipagpatuloy na matamasa. Ito rin ang isa sa dahilan kung bakit nagkakaroon kami nang hindi pagkakaunawaan ng babae na iyon. Ayaw niya nang simpleng pamumuhay dahil raw nasanay na siya sa marangya at sopistikado na ibinigay nang kanyang magulang.

Noong simula ay hindi ko ito binibigyan nang pansin ngunit nang lumalim na ang pagsasamahan namin ay nasa punto na ako na handang iwaksi ang ganitong buhay upang mapanatili o makasama lamang siya habang buhay. Sa katunayan ay kaya ko namang gawin ang kanyang kagustuhan kaso ay nang binabalak ko nang gumawa ng pamilya kasama siya ay umatras ito. Maraming rason ang kanyang inilatag ngunit ang kanyang pangarap ang tanging tumatak sa aking isipan. Bilang isang lalaki na minamahal siya ay handa akong maghintay hanggang sa ikalulugod niya. Mabuti na lamang at nalaman ko na ang kanyang kataksilan matapos ang mahabang panahon na ginugol ko paghihintay na maging handa siya.

Natigil lamang ako sa pag-iisip nang kay tumawag sa aking ngalan.

“Senyorito, napaaga po naman ata kayo”. Bati sa akin ni Mang Tonyo.

“Opo, Lolo. Wala po kasi akong dapat asikasuhin sa trabaho kaya’t napag-isipan ko na dumaan rito”. Nakangiti kong sagot kay Mang Tonyo.

“Ay, kung ganoon ay pumanhik ka muna rito sa kubo dahil nag-uumagahan na karamihan roon. Madami pa namang naani kaya’t nagluto naman ang iyong Manang Selda”. Paanyaya na wika ni Mang Tonyo.

“Sige po, Lo. Hindi po ako tatangi sa inyong paanyaya. Nagugutom pa naman ho ako”. Pagbibiro ko kay Mang Tonyo habang nakahawak sa akin tiyan.

“Ikaw talagang bata ka, kaya’t dapat saiyo ay mag-asawa na para naman mayroon nang aagapay sa iyo roon sa mansyon at hindi lamang katulong”. Napahinga ako ng malalim dahil sa sinabi ni Mang Tonyo. “Wala pa po akong nahahanap na matino”. Nakita ko ang paglingon ni Mang Tonyo at pagnoot ng kanyang noo.

Lagot.

“Kung ganoon ay nasaan na nga pala ang iyong nobya na palaging nasa mansyon?”. Napatigil ako sa sagot ni Mang Tonyo.

“Wala na po kami, pero akala ko ho ba ay kilala niyo na ang dati kong kalaguyo na si Alice. Palagi po siyang tumutulong at nagdadala ng pagkain rito sa tuwing umaalis po ako”. Nakita ko ang pag-ukit nang pagtataka sa mukha ni Mang Tonyo.

“Wala na pala kayo. Pero base sa pagkakaalala ko ay hindi pa napapadpad o dumaan ang iyong dating kasintahan rito”. Naguguluhan akong tumingin kay Mang Tonyo.

Simula nang dinala ko si Alice sa mansyon ay palagi nitong sinasabi na hindi ko na raw kailangan pumunta rito sa bukirin dahil nangangamusta at nagdadala daw siya rito ng mga pagkain bilang representable ko kaya’t nakampante ako at palagi ko itong binibigyan ng pera upang may panggastos.

Niloloko ba ako ng babae na iyon?

“Sigurado po ba kayo Lo?”. Paninigurado kong tanong sa kanya.

“Hindi naman kita lolokohin bata ka, kaya nga at nagulat ako na naririto ka kaaga kahit na medyo matagal na kang hindi dumadalaw rito”. Nakaramdam ako nang sakit at may halong galit dahil sa aking nalaman.

“Patawad ho Lo, alam niyo naman na marami akong pinagkakaabalahan dahil sa dami ng mga negosyo at trabaho bilang pulis”. Pagdadahilan ko rito dahil hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.

“Alam namin ang bagay na iyon, kaya huwag kang humingi nang paumanhin. Kaya ka hindi nagkakaasawa at anak kakaisip mo sa trabaho at mga negosyo na ipinagkatiwala saiyo. Dapat malaman mo na hindi lamang sa aspekto na yan iikot ang buhay mo. Mas may matatagpuan ka pang makabuluhan sa likod ng mga bagay na mayroon ka. Hindi pa huli ang lahat ngunit lumilipas ang panahon kaya’t simulan mo nang bigyan ng atensyon ang sarili mo bago ang ibang tao o kami. Sapat na ang panahon na inilaan mo sa amin”. Nakangiti na pagpapaalala sa akin ni Mang Tonyo.

Tama si Mang Tonyo.

Kailangan ko nang simulan ililok ang buhay na pinapangarap ko pa noon. Marami nang oras ang nasayang, hindi na rin ako bumabata at ang mga bagay sa paligid at tuluyan nang nagbabago. Kaya’t dapat ko nang ilaan ang aking oras sa pag-abot nito.

“Salamat po Lo”. Tanging sagot ko sa kanya habang tinatahak ang daan patungo sa kubo.

‘Sana’y may oras pa’

Chapter 5

HOME

CUPCAKE’S POV

Ikalawang araw na matapos ang tagpo na gusto ko nang makalimutan. Hindi ko inaasahan na aabot pala hanggang ngayon ang kirot na mararamdaman sa aking butas. Kahit na tuloy-tuloy ang pag-inom ko ng gamot at pagpahid sa aking maselan na bahagi ay nanatili ang kirot sa tuwing maglalakad o gagalaw ako.

Baka sa loob na ang

pamamaga

nito.

Dahil unang beses kong makaranas ng ganoon ay lubusan talaga ang kaba sa aking dibdib na baka magkaroon ako ng sakit o baka may namamaga sa loob ng butas ko. Ang kalunos-lunos pa ay wala akong baklang kaibigan na maaaring mapagtanungan ng maaaring remedyo dahil si Juan lamang ang kakilala ko at nagkakataon na ito ay isa pang straight na lalaki.

Pero sa kabila ng aking nadarama ay nalutas naman ang problema na kinakaharap namin nila Lolo at Lola dahil naipadala ko na ang mahigit kalahati ng pera na nakuha ko. Hanggang sa ngayon ay hindi ko pa naisasangla ang relo na nakuha ko kapalit ng kalahating halaga na aming pinag-usapan.

Sa kasalukuyan ay inaayos ko ang sarili dahil susubukan ko pa maghanap ng trabaho maliban sa raket ko tuwing gabi sa bar. Sayang ang oras na maaari akong kumita upang makapag-ipon ako ng lubusan. Kaya’t inihanda ko na ang aking umagahan mag-isa. Hindi pa kasi nakakauwi si Juan at maaaring mamaya pa iyon bago matapos ang kanyang isa pang nakuha na raket.

Ang

sipag

talaga ni Juan.

Umupo na ako sa silya kaharap ng maliit na mesa sa loob ng aming munti na kwarto. Bago ko sinimulan ang pagkain ay nagpasalamat muna ako sa Diyos at sa mga biyaya na ibinigay niya kasabay ng paggabay nito upang makauwi ako ng ligtas at mapanatili ang kalusugan ng aking sarili at pamilya.

Nang matapos ang aking pagdadasal ay sinimulan ko nang kainin ang isang itlog at hotdog kasabay ng ilang piraso ng tinapay. Hindi naman sa pagtitipid ngunit nagiging masinop lamang ako sa paggastos ng perang nakuha ko. Ayaw kong maghanap o humiram ng pera kung sakaling biglaang kailanganin ng aking pamilya mula sa probinsya ng pera katulad na lamang nang nakaraan. Mabuti na ang handa sa mga posibleng sigalot. Napatigil ako sa pagsubo ng pagkain nang marinig ang tunog mula sa aking keypad na telepono na nabili ko pa noon.

Tiningnan ko ang pangalan na nakalagay roon at nang makita kong si Madam ay agad ko itong sinagot.

Ano kayang kailangan ni Madam? Mamaya pa namang gabi ang pasok ko.

“Cup?”. Tawag ni Madam sa akin.

“Opo, bakit po kayo napatawag?”. Nagtataka kong saad sa kanya.

“May tanong lamang ako sa iyo”. Kinabahan ako ng konti dahil sa tono boses ni Madam na tila nababahala.

“Ano po iyon, Madam?”. Usisa kong tanong.

“Alam ko namang mabuti kang bata pero nakakapagtaka kasi kagabi pagkaalis mo”. Napa-isip ako kung anong pinupunto ni Madam sa kanyang sinabi. “Ano pong mayroon pagkaalis ko kagabi?”. Pagdugtong kong tanong.

“May nagawa ka bang kasalanan, ha? O mayroon ka bang nagawan ng atraso?”. Biglaang lumakas ang tibok ng aking puso.

Sa pagkakaalala ko ay wala naman akong masamang ginawa sa kahit sinumang customer kagabi. Maayos kong nagawa ang trabaho ko.

“Imposible po yan, Madam. Ginawa ko po ng maayos ang trabaho ko kagabi”. Pagtatanggol ko sa aking sarili.

“Alam ko naman dahil naroroon ako nanonood sa mga ginagawa niyo. Kaya nga nagtataka ako kung bakit may pulis na nagtatanong tungkol sa pangalan mo”. Nagtatakang tanong ni Madam.

Pulis?

Gulp…

Napalunok ako sa pagsabi ni Madam ng pulis.

Hindi kaya ang lalaki na pulis na kinuhaan ko ng pera ang naghahanap sa akin? Pero kinuha ko lang naman ang pera ukol sa pinag-usapan namin.

“Ano po ba ang ngalan ng taong naghahanap sa akin?”. Paninigurado ko sa katauhan ng tao sa likod nito.

“Hindi ko kilala ang pulis na iyon pero mukhang malaking tao ang naghahanap sa iyo dahil mukhang tauhan lamang ang pumunta rito upang magtanong ukol sa pagkatao at pagkakakilanlan mo. Mabuti na lamang at hindi mo pa naipapasa ang lahat ng requirements mo kaya’t wala silang nakuha sa paghalukay ng mga detalye ng mga nagtratrabaho rito”. Napahinga ako ng malalim dahil sa narinig ki Madam.

Hala, hindi dapat ako mahuli. Baka makulong ako. Papaano na sina Lola at Lola kung sakali?

Maraming bagay ang pumapasok sa aking isipan nang malaman ang nangyaring pagtatanong ng pulis sa bar na aking pinagtratrabahuhan.

Kailangan ko bang umalis muna roon sa bar? Baka balikan nila ako mamayang gabi kung sakali.

“Magpalamig ka muna kaya, Cup? Baka maling tao lang ang hinahanap nila at baka kalimutan rin nila ito kalaunan. Pero ingat ka, Cup ha. Mukha ka pa namang lapitin ng mga taong masasama dahil sa itsura mo”. Masinsinang payo ni Madam sa akin. Napasang-ayon na lamang ako dahil kahit ako’y kinakabahan sa mga winika ni Madam.

“Si-sige po, Madam. Pero wala po talaga akong ginagawang masama para hanapin ng pulis”. Paglilinaw ko ng sitwasyon.

Kinuha ko lang ang bayad na dapat makuha ko o baka dahil sa natangay kong relo?

Patuloy na pumapasok sa isipan ko ang mga masasamang posibilidad na mangyari sa akin. Hindi ko na tuloy naubos ang pagkain na hinanda ko sa lapag dahil nawalan ako ng gana at tanging pag-iisip lang ng senaryo na iyon ang tumatakbo sa aking isipan.

Mukhang wala akong trabaho mamaya at baka bagabagin ako ng aking isipan kakaisip ng rason kung bakit nila ako hinahanap at nagkakataon pang may impluwensiya ang humahanap sa akin.

Napatigil ako sa pag-iisip nang maalala ang lugar kung saan ako nakiniig sa lalaki na aking nakatagpo sa bar. Natandaan ko ang lawak at ganda ng kaniyang tahanan dagdag mo pa ang trabaho nito. Sigurado akong siya tagala ang nagpapahanap sa akin. Napatakip na lamang ako ng bibig ng mapagdugtong-dugtong ang mga ideya na nasa loob ng aking isipan.

Baka dahil talaga sa relo na iyon. Ibalik ko na lamang kaya iyon para matigil na ang pagpapahanap sa akin. Pero baka ikulong nila ako bago ko pa naman maibalik ang relo at maakusahan na magnanakaw.

Naramdaman ko na lamang na pinagpapawisan na ako at nanginginig ang aking kamay dahil sa kaba. Habang nag-iisip ay nagulat ako nang marinig muli ang tunog ng aking telepono.

Tumatawag ulit si Madam?

Paunti-unti kong sinulyapan ang pangalan ng tumatawag at nahinga ako ng malalim nang makita na si Inay ang tumatawag sa akin. Agad ko itong kinuha at sinagot.

“Apo…”. Dama ko sa tono ni Lola na mayroong hindi magandang nangyari.

“Ba-bakit po?”. Nauutal kong tanong dahil sa kaba.

“Makakayanan mo bang umuwi sa ngayon?”. Napatigil ako ng kaunting segundo dahil sa kanyang sinabi.

Ano bang nangyayari akala ko ay maayos na ang lahat.

Inisip ko ang pera na mayroon ako sa ngayon. Kung pagbabasehan ito ay makakayanan kong umuwi anumang oras.

“Maari po, may naitago naman po akong pera”. Sagot ko sa tanong ni Lola.

“Kung sa ganoon ay… umuwi ka muna, Apo. Sa totoo nyan ay sabay kaming hindi makakilos ng maayos ng Lolo mo. Alam mo naman na medyo malayo tayo sa kabahayan at wala na tayong pamilya rito kaya’t mahirap humingi ng tulong mula sa ibang tao. Inaatake ako ng arthritis, Apo. Pagkauwi namin ng Itay mo ay maayos pa naman ako, sadyang inatake lang ako ngayong araw at natatakot ako na hindi ko maaasikaso ang iyong Itay dahil sa sitwasyon namin ngayon”. Napaluha ako sa sinabi ni Lola at agad akong tumayo sa aking pagkakaupo at tumakbo sa kwarto upang ayusin ang aking gamit habang nasa tawag pa.

“Pa–pauwi na po ako Inay. Mabilis lamang po ako at ma–makakarating na agad ako sainyo”. Hindi ko namalayan ang ginagawa ko basta ang alam ko lang ay inihanda ko ang aking mga damit upang dumiretso na pauwi. Dahil sa mabilisan na pangyayari ay nag-iwan na lamang ako ng sulat malapit sa higaan ko upang makita ni Juan at hindi ito mag-alala.

“Nay, susubukan ko pong tawagan si Aling Cynthia upang dalhan kayo ng pagkain habang wala ako. Baka magutom kayo ng sobra dahil ilang oras pa rin ang biyahe bago makarating riyan”. Saad ko ki Inay.

“Salamat, apo. Nakakahiya na tila pabigat kami sa iyo ngayon”. Mas lalong tumulo ang aking mga luha dahil sa narinig. Naramdaman ko na lamang na humihikbi ako ng mahina upang maiwasan na marinig ito ni Inay.

“Hindi po kayo pabigat sa akin, Inay at Itay. Sa katunayan kayo po ang pinaghuhugutan ko ng lakas upang makapagpatuloy kaya’t kumapit lang po kayo sa akin. Mahal na mahal ko po kayo”. Pag-aalo ko sa kanilang nararamdaman.

“Mahal na mahal ka rin namin, Apo. Mag-ingat ka pag-uwi”. Tanging wika ni Inay bago nito binaba ang tawag.

Matapos ang tawag ay tuluyan na akong lumisan sa bahay at naghintay ng tricycle upang makarating sa sakayan ng bus pauwi sa amin.

’ P

auwi na po ako, hintay lang po’

Chapter 6

PAGHAHANAP

ALFRED’S POV

Marami nangyari sa loob ng isang buwan. Katulad na lamang kay Pareng Edward na halatang nahumaling na sa lalaki na kanyang natakatalik. Bukang bibig niya ito at palaging naghihintay ng kasalukuyang impormasyon ukol rito. Nasabi kong ’ nahuhumaling ’ na si Pare dahil hindi ito ang uri ng tao na maghahabol sa isang tao na nagbigay lamang sa kanya ng pansamantalang kaligayahan. Sa katunayan, ang kanyang mga naikakama pa ang lumalapit at pinapaako si Edward ng responsibilidad dahil sa paggalaw nito rito. Lahat ng babae na dumaan sa palad ng lalaking yun ay hindi maiwasang mawalan ng bait.

Anong nangyayari sa’yo pare?

Habang iniisip ang sitwasyon ng aking kumpare ay pumasok ang sarili kong problema sa aking isipan. Lumipas na ang isang buwan ngunit wala pa ring bakas ukol sa taong aking nakaniig. Hindi ko alam kung makupad o mabagal lang ba gumalaw ang aming mga tauhan o sadyang magaling lamang ito magtago. Simula ng tagpo naming iyon ay hindi na mawala sa isipan ko ang tamis at nakakabaliw na sarap na bigay ng kanyang kaselanan. Sa katunayan ay napadalas na ang aking pagsasarili sa tuwing naaalala ko iyon, hindi naman ako uri ng tao na sekwal ang sentro ng relasyon kaya’t alam ko na malaki ang pinagbago ko simula ng tagpo na iyon. Kahit noong kabataan ko ay hindi tawag ng laman ang pinagtutuunan ko ng pansin kaya’t ang palaging pag-init ng aking katawan at ang pagtigas ng aking kaselanan habang nasa labas o loob ng aking tahanan ay hindi ’ko makontrol.

Kontrolin mo ang libog, Alfred.

Bumalik ako sa aking sarili nang makarinig ng busina ng sasakyan sa aking likuran.

Sht, napapadalas na ata ang pagkatulala ko.

Bilang paghihingi ng pasensya sa aking ginawa at ibinaba ko ang salamin ng aking sasakyan at kumaway sa kotse na nasa aking likuran. Nang makadaan na ito sa aking kaliwang parte ay itinigil ko muna ang sasakyan sa tabi at napahilamos sa aking mukha. Umabot ng ilang minuto bago ko napagdesisyonan muli na dumiretso sa aking opisina upang gampanan ang aking tungkulin.

Hindi umabot ng sampung minuto ay nakaabot na ako sa aking opisina. Bago tuluyang makapasok sa loob ay nakasalubong ko muna ang aking mga tauhan at kami ay nagpalitan ng aming mga bati sa isa’t-isa bilang tanda ng pagkilala at respeto.

Papasok na sana ako sa loob ng aking opisina nang mapagdesisyonan na dumaan muna sa aking kumpare upang makipagkumustahan. Ngunit bago pa man ako makalapit sa pinto ng kanyang opisina ay narinig ko nang magsalita ang isa sa kanyang tauhan.

“Sir, wala po si Sir Edward sa kanyang opisina. Nang isang araw pa po siya hindi pumapasok”. Saad nito na nagdulot ng pagkalito sa akin.

That old guy never failed to work everyday. He was a workaholic guy. Nakakapagtaka.

“Okay, salamat sa impormasyon”. Wika ko kasabay ng pagtaas ng aking mga kamay bago lumisan at pumunta sa aking opisina.

Hindi pa ako nakaka-upo sa aking silya ay nakita ko na kaagad ang tumpok ng mga papel na aking kakaharapin buong araw. Kung nakaraang araw ay mga papeles tungkol sa aking mga negosyo sa ngayon naman ay mga papeles ukol sa mga kaso at mga importanteng detalye sa loob ng kapulisan.

Dahil wala naman akong magagawa ay iginaya ko ang aking sarili upang umupo at sinimulan kaagad ang paglagda sa mga ito. Ang oras ay mabilis na lumipas ng hindi ko namamalayan, natauhan na lamang ako ng makaramdam ng pananakit ng aking likod at bewang dahil sa matagal na oras ng pagka-upo at pananatili sa isang posisyon.

Hays, tumatanda na ako.

Tumayo muna ako matapos makaramdam ng pananakit. Sinimulan kong ibanat ang mga parte ng aking katawan na nagdulot upang makaramdam ako ng ginhawa. Maliban sa negosyo at trabaho ay pinagkakaabalahan ko rin ang pag-eehersisyo upang mapanatili ang hubog at lakas ng aking katawan. Siguro’y dahil nakasanayan na simula ng kabataan ay hindi na maalis sa aking lifestyle ang ganitong uri gawain sa pang-araw-araw na kaganapan.

Ang pagbuhos ko ng oras sa pag-eehersisyo ay nakatulong rin upang makalimutan at makontrol ko ang aking sarili sa aking kasintahan noon na si Alice. Ito ang ginagawa kong pampalipas ng oras at lakas dahil hindi naman ako kadalasan nitong napagbibigyan sa aking mga gusto. Ito ay nagdulot upang isantabi ko ang aking pangangailan bilang lalaki at panatilihin ang kontrol sa aking kasiyahan. Kung wala ang bagay na ito ay baka nalugmok ako sa pag-iisa.

Natigil lamang ako sa aking pag-eehersisyo nang makarinig ng yabag at pagbukas ng pinto ng aking opisina.

“Sir, this is Mr. Romero and Im here to deliver the information we got since a month ago”. Agad na saad nito ng makapasok pagkatapos masara ang pinto.

“What did you get?”. Direktahan kong sagot sa kanya dahil ang tagal na ng panahon ng kanilang pag-iimbestiga.

“According to the information we got that person’s name is Cupcake. He is not originally living here and both of his parents were already dead. This information is the only one available about him and we gathered while staying at that place. He also suddenly disappeared and never set his step on that bar. In addition, the entire workers of that bar was totally quiet about him. So, we didn’t get any other details regarding to where he is right now. I’m sorry, sir”. Mahabang lintaya nito na mas lalong nagbigay ng pagtataka sa aking isipan.

Mayroon humaharang para malaman ko kung nasaan siya. That crap. But fvk, his name is kinda sweet like him.

Matapos masuri ito ng mabuti sa aking isipan ay may tanong na nabuo sa aking isipan.“Sa tingin mo ba ay may nagtatakip sa kanyang pinagkakakilanlan?”. Paghingi ko ng opinyon sa kanya.

“Yes, sir. Someone managed to alert everyone there to be vigilant in sharing information about that guy named Cupcake”. Pagsang-ayon nito sa akin.

“Keep on investigating that guy but keep it low. He might notice your men’s appearance that’s why he kept himself inside his hole”. Pag-uutos ko sa kanya.

“Don’t worry, sir. We will keep on eyeing him and instantly alert you once we see him in that place”. Pangako nito.

“Thanks, you can go now”. Pagbibigay ko sa kanya ng pahintulot na umalis na nagdulot upang makarinig ako ng pagbukas at pagsara ng pinto ng aking opisina.

He’s good at hiding. Incredible, walang tao  na hindi natugis ni Mr. Romero ng mahigit isang buwan, but he did it effortlessly.

Nawalan ako ng gana na ipagpatuloy ang pag-eehersisyo kaya’t tumungo na lamang ako sa aking upuan at tinapos ang mga natitirang papeles roon.

‘Wala man lang magandang nangyari’

Chapter 7

PAGLALAKO

CUPCAKE’S POV

“Bili na kayo dyan! Kuya at Ate, sampung piso lang itong bananacue at maruya ko. Murang-mura lang”. Malakas kong sigaw at pang-eenganyo sa mga nakakaharap ko sa daanan.

Kahit nahihiya ako ay kailangan ko itong gawin upang mayroon kaming makain sa mga susunod na dadaang mga araw.

“Kakakain lang kasi namin”. Pagdadahilan ng babae. Matapos bumaling sa akin.

“Ganun po ba? Maraming salamat po”. Malumbay kong sagot sa kanya. Kaya’t napagdesisyonan ko na magpatuloy sa paglakad. Ngunit napatigil ako sa paglalakad sa harapan ng isang tindahan at roon pumalagi ng pansamantala.

Dahil pumapatak na ang pawis ko sa sobrang tirik ng araw o init ay agad kong kinuha ang panyo na nasa aking bulsa. Habang pinapahid ko ito sa tumutulo kong pawis ay nakita ko ang pagsusuri nang kakarating pa lang na lalaki sa aking paninda.

Bibili

ata siya

“Masarap po yan, Kuya. Sampung piso lang”. Saad ko kasabay ng pag-alis ng takip ng aking itinitinda.

Ilang sandali pa matapos nitong makita ang estado ng aking mga produkto ay nakita ko ang pagbunot ng lalaki sa kanyang bulsa.

“Nakakaawa ka naman Ineng. Ilang piraso na lamang ba ang natitira?”. Tanong nito sa akin.

Bakit naman?

Agaran kong binuksan ng tuluyan ang aking ibinibenta at binilang ang piraso nito.

“Kaunti na lamang po, Manong. Siyam na piraso na lamang”. Maagap kong sagot.

Kumuha ito ng isang daan sa kanyang pitaka na nasa loob ng kanyang bulsa kanina.

“Oh ito Ineng, ’wag mo na akong bigyan ng sukli at para may pangmeryenda ka. Mukhang kanina ka pa naglalako kaya’t tuyo na ang mga labi mo at namumutla ka na”. Mahabang wika nito na nagbigay ng pagtataka sa akin. Totoo naman na kanina pa akong tanghali pero hindi naman siguro ako namumutla kagaya ng sinasabi niya.

Kayumangi ang kulay ng aking balat dahil sa paninirahan sa bukid. Kaya’t

imposible

na

mamutla

ang mukha ko.

Pinagwalang bahala ko ang kanyang sinabi at ibinalot ang mga natitirang piraso ng aking mga binibenta.

“Ito na po, Manong. Maraming salamat po, makakauwi na ako”. Saad ko kasabay ng pagyuko ng aking ulo.

“O siya, at aalis na ako. Agad kang uminom ng tubig para mawala na ang pamumutla ng mukha mo”. Lintaya nito.

“Opo, Manong. Salamat ulit”. Nakita ko na lamang ang pag-alis ni Manong dala-dala ang kanyang binili.

Makakauwi

na ako.

Agad kong tinahak ang daan papauwi sa amin. Dahil mahigit limang maliit na barangay ang nadaanan ko matapos maglako ay medyo matatagalan akong makauwi.

Habang nasa gitna ng aking paghahakbang ay narinig ko ang isang pamilyar na boses na ubod ng lakas at nakakairita sa aking pandinig. Kaya’t nadulot ito upang lumingon ako sa aking tabi.

“Cup! bakit naparito ka? Siguro’y hinahanap mo ako. Alam ko naman na hindi mo kayang tanggihan ang paghangga ko sa’yo”. Mataas na tingin nitong sabi.

“Martin, hindi ako napadpad sa baryo niyo dahil sayo. Naparito ako para magbenta ng aking mga paninda”. Pagsagot ko sa kanya kasabay ng pagtaas ng basket na nilagyan ko ng aking ibinenta.

Malala na talaga ang sakit nitong si Martin. Kailangan niya nang pumunta sa ospital. Marami naman silang pera e.

“Nagdala ka pa talaga ng props para may mairason ka lamang sa akin”. Hindi naniniwalang sagot nito.

“Patawad, Martin. Pero kailangan ko na talagang umuwi sa amin. Kaya’t mauuna na ako. Sa susunod na lamang”. Pagpapaalam ko rito dahil alam kung hindi ito titigil sa pangungulit sa akin na maaaring magdulot upang abutin kami rito ng gabi.

“Kakakita lang natin matapos mong umalis. Mabuti na lamang at hindi mo natiis sina Lolo, Lola mo at ako kaya’t umuwi ka”. Kumunot ng kaunti ang noo ko dahil sa kanyang sinabi habang sumusunod siya sa aking likuran.

Nakakaawa talaga si Martin, sana malampasan niya ang pagsubok na kinakaharap niya.

“Sina Lola at Lolo lang ang rason kung bakit ako umuwi, Martin”. Puno ng katotohanan kong sagot rito.

“Ang sakit mo naman magsalita, Cup. Parang wala tayong pinagsamahan”. Saad nito kasabay ng paghawak sa kanyang dibdib.

Hala, akala ko’y sa utak lang siya may sakit, pati ba sa puso ay mayroon rin?

“Okay ka lang ba, Martin? Masakit ba ang dibdib mo?”. Nangangamba kong mga tanong sa kanya.

“Cup naman oh, hays. Bakit kasi ang kyut-kyut mo?”. Saad nito.

Ano daw?

“Sa pagkakaalam ko ay wala akong kasalanan dyan, Martin. At tigilan mo ang pagtawag sa akin na kyut dahil hindi naman ako ganon”. Pagsalungat ko sa kanyang sinabi.

“Napaka-inosente mo pa”. Dagdag nito kasabay ng pagtawa sa likod. “Kaya na lamang kuhang-kuha mo ako”.

“Ha?”. Naguguluhan kong tanong sa kanya dahil walang koneksyon ang kanyang sinabi sa huling saad ko.

“Wala-wala, pero kailan mo nga ba ako sasagutin, hmm?”. Pangungulit nito.

Kababata at kaklase namin ni Juan si Martin noon pa man. Naaalala ko na si Martin ang pinakasikat sa aming samahan dahil sa kaputian, talino, at yaman nito. Galing kasi si Martin sa pamilya ng mga may malaking lupa rito sa amin. Ang kaso lamang ay sa tuwing kasama ko siya ay nagiging isip bata ito. Palagi pa nitong sinasabi ang kanyang paghanga sa akin na alam kong sinasabi niya lamang upang patawanin o guluhin ako aa aking ginagawa. Ito rin ang rason kung bakit karamihan ng kaklase namin na babae ay gustong makipagka-ibigan sa akin upang mapalapit ki Martin.

“Itigil mo na ang pagloloko sa akin, Martin. Imposible naman na gusto mo talaga ako”. Direkta kong sagot sa kanya.

Lumingon ako sa kanyang kinatatayuan dahil nawala ang tunog ng kanyang mga yapak habang naglalakad ako. Nakita kong nakatayo lamang siya ng matuwid ilang metro ang layo sa akin habang nakatitig. Matapos ang aking pagtataka ay lumakad ako papalapit sa kanya.

“Okay ka lamang ba?”. Nag-aalala kong tanong dahil wala siya sa natural niyang sigla.

Naramdaman ko na lamang ang paglapit nito sa akin. Nagulat ako nang bigla nitong idinantay ang palad niya sa aking pisngi at lumapat ang kanyang mga labi sa aking labi.

Anong nangyayari? Pero ang lambot.

Mabilis lang ang kanyang paghalik kasabay ng pag-alis nito na nagdulot upang manigas naman ako sa aking kinatatayuan.

“Sa tingin ko ay sapat na iyon upang malaman mo na totoo ang sinasabi ko simula pa noon”. Seryoso nitong saad.

“Pe-pero paano mo naman ako na-nagustuhan? Lala–ki ako Martin at magka-iba tayo ng estado sa bu-buhay”. Utal-utal kong sagot sa kanya. Gumuhit ang ngiti sa mukha ni Martin na nagdulot upang maramdaman ko na uminit ang buong mukha ko.

Jusko, totoo ba itong lahat?

“Walang dahilan, Cup. Napamahal lamang ako dahil sa kung papaano mo ipakita kung sino ka talaga”. Sagot nito habang nakatingin ng diretso sa aking mga mata.

“Pero kaibigan kita, Martin”. Saad ko.

“At nirerespeto ko iyon. Ngunit kapag nagkaroon ng pagkakataon na makaramdam ka ng kahit kaunti na paghanga sa akin ay sabihin mo lamang. Gagawin ko ang lahat upang mas mapalalim pa iyon”. Buong puso nitong wika na nagbigay ng haplos sa aking damdamin.

“Wala talaga sa ngayon, Martin. Patawad”. Yuko kong sagot sa kanya.

“Hindi mo naman kailangan humingi ng tawad. Wala kang kasalanan dahil puso lamang ang may kakayahan magdikta kung sinong pipiliin nito. Kaya’t hindi mo dapat akuin ang bigat ng pagmamahal ko sa iyo.”. Nakangiti nitong wika sa akin. “Maging totoo ka lang at masaya ay sapat na iyon sa akin”. Saad nito habang ginugulo ang aking buhok.

“Sa-salamat, Martin”. Tanging sagot ko sa kanya. Kasabay ng pagyakap nito sa aking ng mahigpit na nagdulot upang gumaan ang aking pakiramdam matapos ang paglalahad ng kanyang puso.

Sana’y matagpuan niya ang taong

nararapat

para sa kanya

Namalayan ko na lamang na nasa harapan na ako ng aming bahay matapos aminin ni Martin kung ano ba talaga ang nararamdaman niya sa akin. Hanggang sa ngayon ay hindi ko maintidihan kung bakit ako ang napili ng puso niya.

“Apo, bakit parang tulala ka habang naglalakad dyan?”. Malakas na tanong ni Lola na naging dahilan upang bumalik ako sa aking wisyo.

“Ah- wala po La. Pagod lamang po siguro”. Pagdadahilan ko sa kanya.

“Ay, nakong bata ka. Oh, ito tubig. Palagi ka na lamang naglalako sa loob ng umuwi ka rito”. Nag-aalala nitong saad sa akin. “Natigil na ba ang paghihilo at pagduduwal mo ng nakaraang araw?”. Tanong ni Lola na nagpakaba sa aking puso.

Simula ng nakaraang araw ay patuloy ako sa pagduwal at pagkahilo. Paulit-ulit itong umaatake at hindi ko alam kung mayroon ba akong malubhant sakit dahil pa minsan-minsan ay wala akong gana.

“Apo?”. Nanginig ang buo kong katawan dahil sa biglaan pagdampi ng kamay ni Lola sa aking balikat.

Magkakasakit pa ata ako sa puso.

“Ho?”. Pagtataka kong tanong.

“Ang sabi ko ay umulit pa ba ang pagkahilo at pagduduwal mo?”. Direkta at seryosong tanong ni Lola.

“Hindi na po ngayon araw”. Payak kong sagot rito.

Napatingin ako kay Lola nang nakita na humigpit ang hawak nito sa akin kamay.

“Okay lang po ba kayo, La?”.

“May nagkarelasyon ka ba sa bayan, Apo?”. Tanong ni Lola na nagpabilis ng tibok ng aking puso.

Baki naman ganito ang iniisip ni Lola?

“Wala naman po”. Sagot ko na naging dahilan upang pumasok sa aking isipan ang pagpapaubaya at mainit na tagpo namin ng estranghero na iyon.

“Alam kong nasa sobrang wastong gulang ka na, Apo. Kaya’t…” Putol na wika ni Lola. “Gusto ko lang sanang malaman kung may nakatalik ka ba sa bayan o kasintahan roon?”. Kung kanina ay mabilis ang tibok ng aking puso ay biglaan na lamang itong mas bumilis at naramdaman ko ang panginginig ng aking binti na tila bibigay na anumang oras matapos ang tanong ni Lola.

‘Lagot na, paano nagka-ideya si Lola?’

Chapter 8

PAGTATAGPO

ALFRED’S POV

Narito ako ngayon sa malawak na pahayagan malapit sa aming departamento upang magbigay ng kaukulan na impormasyon tungkol sa pagkakamatay at pagpapatumba sa isang sikat na lider ng grupong Black Bear na si Mr. Saavedra.

Kaninang madaling umaga ay natanggap ko ang mga papels ulat sa tagpong naganap sa pagitan ng aming kapulisan at mga miyembro ng napag-usapan na sindikato. Nang makita ko ang mga pangalan ng taong kasama sa operasyon at nakita ko agad ang aking kaibigan - Ramon. Lingid naman sa aming magkakaibigan ang pagdesisyon nito na pumasok sa ganitong uri ng serbisyo. Noong una ay tutol pa kami ni Pareng Edward kaso muntikan na kaming magsabatan ng salita kaya’t hinayaan na lamang namin siya sa kanyang gusto.

Habang sinusuri ang epekto ng operasyon ay napabutaw ako ng malalim na hininga nang makita na sugatan lamang ang naging dulot nito sa kapulisan.

Si Pareng Ramon nito ang dahilan.

Sa aming magkakaibigan si Ramon ang tuso at mapag-isip sa mga sitwasyon na kinakaharap namin noon. Mabuti na lamang at naging kaibigan namin siya dahil mahirap lokohin ang taong katulad niya. Hindi mo gugustuhin na kalabanin o harapin ang tao na katulad ni Ramon lalo na sa patalasan ng isip.

Upang magbigay ng detalye sa kinalabasan ng operasyon sa madla ay tumungo na ako sa kwarto kung saan inihanda ang pagpupulong kasama ang mga tao na nasa patalastas, mga manunulat, at ibang kapulisan na kasama ko sa aking departamento.

Lumalakad ako pa punta sa harapan ng lahat at hindi lumingon kanino man hanggang sa makaharap ko na ang posisyon kung saan nakaharap ang mga kamera.

Iniulat ko ang lahat ng detalye na nakasulat at nabasa ko sa ipinasang salaysay ng pangyayari. Nang matapos ko ang inisyal na impormasyon ay nagsimula na ang pagtatanong ng mga manunulat upang mas magbigay linaw sa kinaharap na engkwentro ng ating kapulisan. Bago ko maisarado ang panayam ay nagbigay ako ng papuri at pasasalamat sa mga taong naglingkod sa ating bayan para matigil ang hindi magandang gawain nito sa mga miyembro ng lipunan.

Pagkaalis ko sa kwarto o lugar ng usapan ay nakipagkamay at pinuri ko ang mga pulis na sumabak roon sa operasyon. Habang nakikipagkamay ay hinanap ko ang kaibigan ko na matagal ko nang hindi nakakasama. Naubos ko na ang mga tauhan ng mokong na iyon ngunit walang bakas na naririto siya sa lugar na ito. Dahil sa kuryosidad ay hinawakan ko ang balikat ng isa sa kanyang tauhan.

“Kasama niyo ba si Mr. Villanueva?”. Direktahan kong tanong na nagdulot upang lumingon ito at yumuko.

“Opo, sir. Kanina po ay naririto si Sir bago kami nagtipon upang magbigay ng pasasalamat sa rekognasyon na ibinigay niyo sa samahan namin. Siguro’y pumunta muna si Sir sa banyo”. Tumango ako sa kanya at nagsaad na hindi niya kailangan na magpasalamat dahil ang kanyang serbisyo ay nararapat lamang na bigyan ng ganitong uri ng pagkilala.

“You don’t need to say thank you, what your group has done is much more recommendable that what I have done earlier”. Saad ko sa kanya bago tuluyang lumisan at nagpaalam upang hanapin kung saan nagsusuot ang aking kaibigan.

Pagkarating ko sa pinakamalapit na banyo mula sa lugar ng pinagdausan ay agad akong pumasok at tiningnan kung napadpad ba ang bulto nito rito. Ngunit bago pa man ako makapasok ay may kumulong ng aking leeg gamit ang kanyang braso. Dahil sa magkasinglakas at pwersa kami ay nanlaban ang aming mga kamay kung sino ang makakapag-alis nito.

“Humihina ka na siguro Ramon. Ang bilis ko naman atang natatanggal ang pagkakahigit mo sa leeg ko”. Saad ko habang sinusubukan pa ring alisin nag braso niya.

“Ikaw siguro ang humihina. Noon ay mabilis ka lang nakakaalis pero bakit hirap na hirap ka na sa ngayon”. Pangagatwiran nito.

Upang tuluyan nang makaalis ay bwinelo ko ang aking paa patalikod at tinisod ko ang kanyang kaliwang paa na nagdulot upang mapaluhod ito at mapatingin sa akin habang may mapanuksong ngiti.

“Hindi ka pa makakaalis kung hindi mo dinaan sa maduming paraan. Mahina”. Patalikod nitong saad habang papasok ng banyo.

“Akala ko pa naman ay ginagamit mo ang utak mo. Pumupurol na ba yan?”. Bawi kong tanong sa kanya.

Bago kami tuluyang makapasok sa loob ng banyo ay agad kaming nagyakapan habang tumatawa ng malakas. Dahil wala naman ibang tao sa banyo ay hindi na namin ito kinontrol at pinagpatuloy lang ang aming pagyakapan at pagtapik sa likod.

“Congratulations bro, mukhang mapropromote ka na naman nyan”. Pagbati ko sa tagumpay nang pamamahala niya.

“That’s given, pero alam mo naman na hindi promotion ang kailangan ko. Gusto ko lamang masugpo na sila at magkaroon ng kapayapaan sa bansa na sinilangan natin”. Maprinsiyo nitong saad.

“Matagal na nating ipinaglalaban pare. Siguro oras na rin para unahin naman ang sarili nating kaligayahan”. Saad ko sa kanya matapos maaalala ang naging pag-uusap sa pagitan namin ni Mang Tonyo.

“Wala akong interest sa ganyan. Alam mo yan simula pa noon. Hindi ako naniniwala sa konsepto ng pamilya dahil maghihiwalay rin sila at kawawa ang mga anak nila sa huli”. Sagot nito na nagdulot upang mapailing ako ng aking ulo.

Hindi pa rin humihilom ang sugat na dulot ng pag-iiwan sa kanya ng mga magulang niya.

“Pasensya na pre”. Paghingi ko ng tawad dahil alam ko kung ano ang pinagdaanan nito maabot lamang ang kinakatayuan niya sa ngayon.

“Nauuwaan ko naman pre. Pero sa ating dalawa ikaw dapat ang humabol sa oras. Hindi ba’t ikaw ang nagnanais na bumuo ng sariling pamilya simula pa ng kabataan natin?”. Tanong nito naging dahilan upang manigas ako sa aking kinatatayuan.

“Hi-hindi ko na alam pre. Simula ng niloko ako ni Alice ay parang wala nang pag-asa na makahabol. May katandaan na tayo, sino pa ba ang mag nanais na makarelasyon tayo? Siguro gamitin sa panandaliang saya ay marami ngunit walang tao na maglalayon na sumugal sa edad natin ngayon”. Malungkot kong ani.

“Huwag ka mawalan ng pag-asa pre. Mag nininong pa nga ako sa magiging anak mo. Nakalimutan mo na ba? Kaya’t gamitin mo ng maigi ang alaga mo at nang masimulan mo na”. Pabirong saad nito. Kahit na puno ng pati ang realidad ay nagawa pa naming tumawa at pagsaluhan ang kaligayahan kahit na presenya lamang namin ang nandito.

“Huwag kang papatalo ki Edward. Kahit makaisa ka lang pre, okay na yun”. Maloko at pahabol nitong wika habang nakatingin sa salamin ng banyo.

“Susubukan ko pre. Sana ay maipunla ng tama ang naimbak kong pagkalalaki sa loob ko”.

“Loko ka talaga pre, pero may dadating yan, hintay ka lang”. Sagot nito bago tumalikod sa salamin.

“Kakahintay natin baka sa lupa na ang bagsak natin”. Pabiro kong saad.

“Hays, tigil mo na yan pre”. Naiinis na sagot nito. “Nasaan pala si Pareng Edward? Akala ko kaninang umaga ay dapat siya ang magsasalita sa harapan ng madla. Ngunit parang sayo ipinaubaya ang responsibilidad”. Nagtataka nitong saad.

“Kahit ako ay nalilito na rin sa kanya pre. Ilang araw na siyang hindi pumapasok at napag-alaman ko lang kagabi na wala daw siyang oras pumasok dahil sa personal na rason”. Lintaya ko sa kanya.

“Sa trabaho umiikot ang buhay ng mokong na yun. Kaya baka mayroon itong kinaharap na sobrang hirap na problema hindi magagawa ni Pareng Edward na lumisan ng kahit isang araw kahit ano pa mang pagsubok ang kinakarap niya”. Paniniwala ni Ramon na sobrang kahalintulad ng sa akin.

Totoo nga, ano kaya ang pinagkakaabalahan ng mokong na yun?

“Pre, muntik ko nang makalimutan. Sa susunod na linggo ay kaarawan na ni Pareng Edward. Siguro naman ay bakante na ang oras mo at nasupog mo na ang grupo ni Mr. Saavedra. Bumawi ka naman dahil ilang kaarawan na hindi ka dumalo”. Panggigipit ko sa kanya na parang may kasalanan.

“Paano pa ako makakatanggi niyan? Parang hinanda mo naman talaga ang sasabihin mo para wala akong takas”. Hindi makapaniwala nitong sagot.

“Ako pa pre, wala kang takas sa akin”. Sagot ko sa kanya kasabay ng pag-akbay nito papalabas sa banyo na ginamit namin.

“Kain tayo pre?”. Alok ko rito.

“Basta ba libre mo”. Paninigurado nitong sagot.

“Mas mapera ka sakin”. Pangungulit ko.

“Kaya pala lahat-lahat nang mga upahan at kainan rito sa bayan ay nakapangalan sayo”. Sarkastiko nitong sagot.

Puno ng kulitan at tawanan ang namagitan sa amin habang tinatahak ang daan patungo sa kainan na palagi naming pinagkakainan noon pa mang kabataan namin.

‘Dapat talagang sulitin ang bawat oras- madali lang itong lumipas’

Chapter 9

PAGSASAMAHAN

ALFRED’S POV

Kaarawan ngayon ni Pareng Edward. Katulad ng napag-usapan ay sabay kaming pupunta ni Pareng Ramon sa departamento na pinagtratrabahuhan namin upang bigyan ito ng simpleng surpresa.

Matagal na rin nang huli namin pagsasamang tatlo. Simula ng nadestino si Pareng Ramon sa probinsya upang mangasiwa ng kanyang mga kaso ay natigil na rin ang pagsasama namin. Ngunit kahit na malayo at mayroong distansya ay nag-uusap pa namam kami gamit ang aming mga telepono. Mabuti na lamang at natutuhan namin itong gamitin kahit na hindi ito ang nakagisnan naming kagamitan noon.

Bago pa man ako bumangon sa aking kinahihigaan at kinuha ko na agad ang aking telepono upang batiin at sabihin ang plano na nagawa namin ni Ramon para sa kanya. Nang walang pag-aalinlangan ay hinanap ko ang kanyang numero at tinawagan ito.

“What?”. Ang bungad na bati nito sa akin.

Umaga palang pero ang lamig na agad.

“Happy Birthday, pre”. Bati ko sa kanya. Alam ko na ako ang unang bumati sa kanya kaya’t lubos niya itong ikatutuwa at ikalulugod.

Ako lang ito.

“Huwag mong susubukan na patayin”. Agap ko na wika dahil alam kong hindi niya kakayanin ang kasiyahan sa kanyang kalooban na may binati ko ito.

Upang hindi ito makatakas ay agad akong nagsalita tungkol sa plano na nagawa namin. “Mamaya magbabar tayo, libre mo, ha!. Kaya pumasok ka na nang maaga dito para mas masulit natin ang oras mamaya. Ay, wait bro.”.

“Dadating daw si Pareng Ramon. Hindi niya na daw papalampasin ang kaarawan mo sa ngayon, pambawi daw. Kaya dapat naroroon ka”. Dagdag kong wika para hindi ito makatangi.

I know you.

Ngunit bumagsak ang aking mga balikat nang marinig ang kanyang wika.

“I can’t, I’ll tell you later in the office the reasons, bye”.

Matapos ang pag-uusap namin sa telepono, sa kasalukuyan ay inaayos ko na ang aking kasuotan o uniporme. Didiretso na ako sa opisina at doon ko na lang hihintayin na dumating si Ramon bago tumungo sa opisina ni Pareng Edward mamaya bago magtakip silim. Nang makita na maayos na ang lahat kasabay ng mga damit na ipampapalit ko mamaya bago tumungo sa kasiyahan.

Katulad ng aming nakagawian ay napagkasunduan namin ni Pareng Ramon na idaos ang kaarawan ni Pareng Edward sa bar kung saan namin idinadaos ang naturan naming kaarawan noon. Gusto lang namin na gunitain at sariwain ang mga bagay na nakasanayan naming gawin dahil ilang taon na rin ang nagdaan na hindi kami nagsama-sama.

Sana’y maging

matagumpay

ang lahat mamaya. Wala sanang

gulo

o ano mang

aberya

na titigil sa plano namin.

Kinuha ko na ang mga gamit ko na kakailanganin ko mamaya at tumungo na sa nakaparadang sasakyan roon sa aking garahe. Maaga pa lamang ngayon ngunit pupunta na ako agad sa aming departamento nang masimulan kaagad ang mga tungkulin ko roon at nang mabakante ang aking oras bago pa man dumapo ang dilim sa kalangitan. Mahirap na at baka katulad ng mga pangyayari noon ay palagi akong inaabot ng gabi para lang tuluyang magawa ang aking tungkulin.

Maliban sa bagay na ito ay iniisip ko rin kung papasok ba si Pareng Edward. Sa loob ng ilang araw na dumaan ay isang beses lamang roon siya pumasok. Nagbago na siya ng tuluyan at kahit ako ay kuryo kung ano ba ang dahilan ng kanyang hindi kapanipaniwalang ipinapakitang ugali sa trabaho. Napag-alaman ko pa na noong pumasok ito sa trabaho ay inutusan nito ang kanyang mga tauhan na dalhin ang mga importanteng papeles sa kanyang tahanan. Kahit ang kanyang mga tauhan ay nabigla dahil sa kanyang mga turan. Upang mabigyang linaw ay sana pumasok ito sa ngayon at magtagpo kaming tatlo dahil kung hindi ay baka kailanganin pa namin dumiretso sa kanyang tahanan upang siya ay sunduin.

Ano bang tinatago mo pare?

Inaabot ng mahigit isang oras ang aking minaneho upang marating ang gusali ng kapulisan. Matapos kong maiparada ang sasakyan sa likurang parte ng gusali ay agad akong tumungo sa aking opisina upang tapusin ang aking mga nakalaan na tungkulin doon.

Bago pa man ako makarating roon ay nakasalamuha ko muna ang aking mga tauhan at ibang kapulisan sa daan papasok. Nagbigayan kami ng simpleng paggunita bago lumampas sa bawat isa. Dahil natural sa aking ang pakikipagsalamuha sa ibang tao ay nakasanayan ko na itong gawin at magiliw ko itong ginagawa. Maliban rito ay nagbibigay ito ng pagkakataon upang mas makilala ko ang aking mga nasasakupan na tauhan.

Nang makarating ko na ang aking opisina at binuksan ito ay agad na bumungad sa akin ang mga papeles na nasa ibabaw ng lamesa. Upang maisakatuparan ang mga plano namin mamaya ay agad kong itinuon ang aking atensyon sa paggawa nito.

Mabilis na lumipas ang oras. Kanina lang ay kumakain ako ng pananghalian at kaharap ang sangkatutak na mga papeles sa aking lamesa sa ngayon ay papalubog na ang araw.

Kanina ay nasa labas ako ng aming departamento dahil ipinatawag ako upang daluhan at makipag-usap ukol sa isang usapin o kaso na nalutas ng aking mga tauhan. Mabuti na lamang at maaga itong natapos kaya’t sa ngayon ay pabalik na ako sa aking opisina upang ayusin ang aking mga gamit at kitain si Pareng Ramon bago pumunta kay Pareng Edward. Ngunit pagbukas ko pa lamang ng aking opisina ay may bumungad na bulto ng isang tao.

Si Ramon.

“Ang kupad mo naman. Akala ko ay mas mauuna ka sa akin na dumating. Magkakalahating oras na ako rito”. Turan nito sa akin na tila na bigo sa aking pag-uugali.

“Baka hindi ka marunong tumingin sa oras upang malaman na mag-aala sais pa lamang ng gabi sa ngayon. At tulad ng napag-usapan ay hindi kita pinaghintay rito”. Ani ko habang inilalatag ang aking mga gamit sa ibabaw ng aking mesa.

“Ang dami mong dada. Tara na ki Pareng Edward. Nang makita ko na ang bulto ng tao na yun. Sa ilang araw ko rito ay hindi ko lamang iyon nakasalamuha. Mukhang may babae na ata itong ibinahay”. Wika ni Ramon na nagdulot upang mapatigil ako sa pag-aayos ng aking mga kagamitan.

Sht, hindi babae ang

kinakahumalingan

niya pre.

Dahil sa kanyang sinabi ay naalala ko ang huling importanteng kaganapan sa buhay ni Pareng Edward. Ngunit hindi ko na ito masyadong iniisip sa rason na tumigil na ito kakatanong sa akin simula ng isang buwan.

Panandaliang

aliw

lang siguro iyon ni Edward, katulad ng nakagawian nito.

Balak ko sanang ilahad ki Pareng Ramon ang nangyari noon ngunit baka hindi na rin ito importante sa kadahilanan na wala nang interes ang kaibigan namin roon.

“Ba-baka nga”. Pagdadalawa kong isip na sagot. “Tara na nga at tingnan natin kung pumasok ba yung mokong na yun at para sabihin ang napag-usapan nating plano at para alam niya na rin ang gagawin natin mamaya”. Pagdugtong ko rito habang humahakbang papalapit sa aking pinto.

“Dami mong dada. Akala mo naman ikaw talaga ang nagplano ng lahat”. Pangagatwiran nito na ikinatawa ko na lamang sa aking isip.

Tumungo na nga kaming dalawa sa opisina nito. Upang makasigurado na pumasok nga ito ay agaran kong tinanong ang isa sa kanyang mga tauhan malapit sa kanyang opisina.

“Magandang hapon, pumasok ba sa ngayon si Heneral?”. Biglaan at direkta kong tanong sa kanya nang makalapit habang nasa likuran kong parte si Ramon.

“Magandang hapon rin po, mga Sir. Opo, kakapasok lang po ni Heneral at nasa loob siya po sa ngayon”. Agap nitong sagot.

“Maraming salamat”. Pagbibigay ko ng apresasyon bago lumakad papatalikod sa kanya kasama si Ramon.

“Pag swineswerte nga naman. Pumasok pala ang mokong na yun kahit na kaarawan niya”. Rinig kong wika ni Ramon.

Parang bumalik na siya sa dati.

Pagbukas ko nang pinto kasunod si Ramon ay kitang-kita ko ang pagkakunot na noo ni Pareng Edward habang nakaharap sa kanyang mga papeles at tila tulala.

Ginagawa nito?

Kahit na naglikha na ng ingay ang pinto dahil sa pagbukas ko at pagkatok ni Ramon ay hindi ito agaran na lumingon sa kinakatuyan amin. Napatigil lamang ito nang marinig ang boses ni Ramon.

“Long time no see, man”. Bungad ni Ramon sa aking likuran.

Lumingon si Edward sa aming posisyon at nagwika na tila may dala-dalang problema.“Yeah”. Simpleng saad nito.

“Wala ka pa ring pinagbabago akala ko lamang ay tatlong salita na ang nasasabi mo”. Pagbibiro nito kay Edward.

“Wag mo siyang pagtripan, pre. Kaarawan niyan ngayon”. Pangagatwiran kong saad kahit na nagugustuhan ko ang pangbwibwiset nito kay Pareng Edward.

“What do you guys want?”. Diretsong tanong nito sa amin kasabay ng malamig niyang boses o tinig.

Bago pa man magsalita si Edward ay tumungo na kami sa malapit na sofa. Dahil sanay na kami sa ganyang turan ni Pareng Edward ay ipinagsawalang bahala na lamang namin ito. Ngunit ramdam ko na may problema at pinagdadaanan ito.

“Nakalimutan mo agad ata na pupunta tayo sa bar. Tingnan mo ang oras alas-5 na”. Turan ko kasabay ng pagturo sa malaking orasan na nakadikit sa pader.

Nakita ko ang pagkuha ni Edward ng kanyang telepono kasabay nang pagtingin sa oras.

Gettin

’ old?

“Lutang na lutang ka na ata sa ngayon. Tumatanda ka na ba?”. Sagot ko sa kanya.

“Then you’re already old too, we’re on the same year stupid”. Ani nito sa akin.

“Pero mas mukha kang matanda”. Paghahabol kong saad sa kanya. Ngunit hindi na nito sinagot ang wala kong kwentang saad.

“Like what I have said earlier, I CAN’T GO TO THE BAR TODAY”. Diin nitong wika habang nakatingin sa kinaroroonan namin.

Dulot ng pagtataka ay nagsalita si Roman habang nakatingin sa paligid.“Hoy! Wala kang asawa at wala ka namang pinagkakaabalahan. Kaya’t tara na para makarami”.

Tama!

“I am going to be a father again”. Napatigil kaming lahat ng marinig ang sinabi ni Pareng Edward. Nakita ko na lamang ang sarili ko na nakatingin sa kanya at habang nakangunot ang noo. Naghihintay na bawiin niya ito.

Sht, may asim pa to?

“Ha?”. Sabay-sabay namin saad na matapos maibalik ang aming sarili.

“You’ve heard it, so now go”. Malamig nitong saad.

Gag tong ang galing

magsikreto

. Akala ko pa naman sa lalaki siya

nauuhaw

simula ng nakaraang buwan.

“Who is the unlucky woman?”. Dugtong na tanong ni Ramon matapos makalapit sa kinauupuan ni Pareng Edward.

Naghintay kami ng ilang segundo bago ito sumagot.

“A man to be precise”. Nakakalito nitong saad na nagdulot upang mas kumunot ang noo ko.

Mahina na ba ang

pandinig

ko?

“Ano?”. Pag-uulit naming tanong dahil parang mali ang narinig naming sagot.

Tumingin muna si Edward sa aming mga mata bago ito nagsalita na umupo muna kami bago niya sabihin ang lahat. Nang makaupo na kami sa sofa kung saan kami naroroon kanina ay agaran nitong idinetalye ang mga bagay na nangyari sa kanya simula noong nakaraan mga linggo at ang dahilan ng kanyang mga pagliban sa trabaho at paggawa nito sa kanyang bahay.

Gulp..

Sunod-sunod na paglunok ang aking nagawa dahil sa gulat at pagkalito ng kanyang sinabi. Sa tanang ng buhay ko ay wala akong nalaman na ganitong uri ng sitwasyon. Kaya’t hindi ko sana ito papaniwalaan ngunit si Pareng Edward ang uri ng tao na hindi nagbibigay ng maling impormasyon at nagbibiro kaya’t katulad ko si Ramon at napahandig na lamang sa sofa matapos ang narinig.

’

Imposible

• hindi ito maaari’

Chapter 10

PAGNINILAY

-NILAY

ALFRED’S POV

Dulot ng mga rebelasyon na naganap ay hindi na natuloy ang binuong plano namin ni Pareng Ramon. Sa ngayon habang kami ay nasa loob parin ng opisina ni Pareng Edward ay wala pa ring lohikal na rason kung paano naganap ang nangyayari sa kanya. Kaya’t nakatulala lamang ako habang nag-iisip ng makabuluhan na rason ukol rito.

Sa kalagitnaan ng pag-iisip ay nagflashback ang mga senaryo nang paniniig ko sa lalaki na kilala ko lamang sa bar.

Gulp…

Sunod-sunod na imboluntaryong paglunok ang aking nagawa.

Papaano kung may kakayahan rin siya katulad ng kasintahan ngayon ni Edward? Hindi naman ako bobo na

ipagsawalang

bahala ang ganitong sitwasyon kung mayroon ngang

ibedensya

na

nagaganap

ito, lalo na sa panahon ngayon.

Patuloy na pumapasok ang mga ideya sa aking isipan na nagdudulot upang makaramdam ako ng kaunting pagkalito at kirot. Napahawak na lamang ako sa aking magkabilang gilid ng noo at napabigkas ng wala sa oras.

“Mga pare kinakabahan ako”. Kinakabahan kong saad.

“Why?”. Agap na tanong ni Pareng Edward habang nakadatay ang likod sa kanyang upuan.

Huminga ako ng malalim saka tumingin sa mga nagtatakang mukha nilang dalawa. Bakas sa mukha ni Pareng Ramon ang pagkalito dahil siya lang ang wala ng nangyayari ang sitwasyon na ito. Kaya’t itinuloy ko na ang bumabagabag sa isipan ko.

“Pinutok ko sa loob, mga pre”. Direkta kong sagot na naging dahilan upang mas kumunot ang noo ni Ramon at nakita ko ang pang-iling ni Edward.

Sht, akala mo naman hindi niya ginawa. Nakabuntis nga siya e.

“Tang na naman Alfred oh, ano ba ang pinutok mo at kanino? Kumpletuhin mo naman. Natatameme ka ata”. Pag-uusig ni Ramon sa akin habang may inis ang mga titig nito.

“Alam ni pareng Edward”. Sagot ko dahil hindi ko alam kung papaano ko isasalaysay sa kanya ang mga ginawa ko ilang linggo na ang nakaraan.

“Sabihin mo na”. Pangungumbinsi sa akin ni Ramon habang mas umusog pa ito sa aking pwesto.

Katulad ng kanina ay huminga ako ng malalim at napailing bago inilathala ang lahat. “Nakiniig ako sa isang lalaki pre”. Seryoso kong sagot na nagdulot upang umusog ito ng kaunti papalayo sa akin.

Parang gago

naman to

.

“Ka-kailan pa?”. Dagdag nitong tanong habang nakatitig sa akin na puno ng katanungan.

Dahil tinuturing ko naman siyang matalik na kaibigan ay buong lakas ng loob kong isinalaysay kung anong nangyari sa pagitan namin ni Alice at kung papaano ako nakarating sa posisyon na iyon dulot ng kuryosidad na binigay sa akin ni Pareng Edward.

“Nang mag bar kami ni Pareng Edward at nadala ako sa kuryosidad”. Pagsagot ko sa tanong niya.

Nagkaroon ng katahimikan sa pagitan namin bago nagsalita muli si Pareng Ramon. Kitang-kita ko ang pagseryoso sa mukha nito bago lumingon sa pwesto ko.

“Lagot ka pre, pano kung may kakayahan din yun magbuntis?”. Tanong ni Ramon na nagdulot upang mas kabahan ako ng matindi kompara kanina na iniisip ko palang.

“Pa–paano ba malalaman kung may kakaya-han magbuntis ang lalaki?”. Utal-utal kong saad habang nakatingin sa direksyhon ni Pareng Ramon.

Kinakabahan ako,

lintik

na yan.

“Hindi ko alam pre, kay Edward mo tanungin siya lang naman ang nakadolyensya sabay nakabuntis sa lalaki”. Ilag na sagot ni Ramon at tumingin kay Pareng Edward.

Lumingon ako sa direksyon ni Pareng Edward na tila naghihintay ng kaliwanagan.

“I didn’t ask the doctor after the check-ups, maybe we can find some information on the internet, right?”. Pagbigay ng ideya ni Pareng Edward na naging rason upang kunin namin ang aming mga telepono sa aming mga bulsa.

Matapos makuha ang aming mga telepono ay kanya-kanya kaming naghanap ng makabuluhan na impormasyon na makatutulong sa sitwasyon na kinakasadlakan ko. Hindi nagtagal ay matapos ang pagtipa at paghahanap ay nakakita ako ng isang uri ng pananaliksik ukol rito.

“Heto may nakita ako”. Saad ko. Nakita ko ang pagtigil nila sa pagtipa at pagtingin sa akin upang pakinggan ang sasabihin ko.

“Based sa postura. May katangian na katulad ng sa babae. Kadalasan ay may kaliitan ang mga taong may ganitong uri ng kakayahan, at may maliit na ari na panlala–”. Habang binabasa ang mga detalye ay nararamdaman ko ang panginginig ng aking boses at mga kamay. Lalo na nang dumapo ang aking mga mata sa isang simpleng pangungusap na nagdulot upang maramdaman ko ang pagkawala ng lakas ng aking mga paa at paglamig ng aking mga kamay.

Tang na naman oh, b

a-bakit parang

napaka-eksakto

ng impormasyon?

“Ano?”. Napakindat ako ng marinig ang malakas at nagtatanong na boses ni Pareng Roman.

“Ah… sabi kasi rito e. Nagrerelease daw ang kaselanan ng lala–ki katulad na katulad sa baba–e”. Mas lumala ang pagkautal-utal kong saad nang isinasawika ang pangungusap na humigop ng lakas ko.

“Shît!”. Tanging saad ko na lang nang maalala ang sitwasyon na kinasaya ko nang sobra habang naniniig sa binata na iyon. Dahil sa lakas ng aking pagkakasabi ay napalingon ako sa paligid at nakita ang pagka-inis sa dalawa. “So—sorry”. Paghingi ko ng tawad habang patuloy na iniisip ang nangyari.

Lagot.

Nasa malalim akong pag-iisip nang marinig ang pagsalita ni Pareng Edward.

“Yeah, that’s true. I also noticed that on my wife in one of our encounters.”. Wala akong nagawa kundi ang pagkagat sa ibabang parte ng aking labi kasabay ng pagbagsak ng aking katawan.

So, malaki ang tsansa na may kakayahan

magdalang

tao ang binata na yun? Papaano kung nabuntis ko talaga yun?

“You’re fvk up, Alfred”. Diin na wika ni Pareng Edward. Lumingon ako sa kanyang pwesto na tila wala nang lakas upang harapin kung totoo ang kanyang sinasabi.

“If you successfully planted your cum, then he is now carrying your child”.

Gulp…

Tumibok ng sobrang lakas ang aking puso at ramdam ko na tila nawalan ako ng dugo sa itaas na parte ng aking katawan.

Magkakaanak

na ako?

May kaunting ligaya ang napukaw sa aking damdamin nang narinig ang posibilidad na sinasabi ni Pareng Edward. Ngunit sumabay ang kada dahil hindi ko naman kasintahan ang lalaki ns iyon at hindi pa ako nagkakagusto sa isang lalaki maliban sa mga babae. Idagdag mo pa ang realidad na hindi pa sa kalahati ang agwat ng aming edad.

Papaano ko na

sosolusyonan

ito?

“Gag ka pre, wag mo namang takutin si Alfred. Namumutla na siya oh”. Pagdagdag pa ni Ramon na nagdulot upang lumingon ako sa kanya na tila wala nang pag-asa.

“Tigil niyo na mga pre, kinakabahan talaga ako. Hindi pa naman nahahanap ng mga tauhan natin kung nasaan yun”. Nakayukong wika ko habang inipit sa dalawang kamay ang mukha ko.

Napatigil lamang ako nang marinig ang suhestiyon ni Pareng Edward.

“He works at that bar. Use your connection to get the information inside, stop being stupid”. Iritadong wika niya.

“Ginawa ko na pre. Kulang-kulang ang dokumento ng lalaki na yun doon”. Saad ko habang naghihintay ng kanilang mga opinyon.

“Then, ask the workers who are close to him. I’m sure there is someone behind that sorting of documents”. Tila nagkaroon ako ng pag-asa pagkarinig ng posibilidad na kanyang sinabi.

Agad akong tumayo at hinanap ang numero ng aking tauhan na nangangasiwa upang hanapin ang lalaki na aking nakaniig. Mabilisan ko itong nakita kaya’t naghihintay na lamang ako sa pagsagot nito. Ilang segundo lamang ay sinagot nito ang tawag.

Walang pag-aalinlangan kong sinabi sa kanya ang posibleng paraan kung paano siya maaaring makakuha ng impormasyon at ang ideya na pagbibigay ng pabuya kung sino man ang magbibigay ng isang kontresibong detalye ukol sa tinutulyan nito.

Nang masabi ko ang lahat ay agad kong ibinaba ang telepono kasabay ng hindi matigil na pagpapatunog ng aking sapatos sa sahig.

“Hinay-hinay lang pre. Hindi pa naman sigurado na nabubuntis pala yung napunlaan mo. Maaari nga na peke pa yung mga nakita natin na impormasyon”. Pangungumbinsi ni Ramon sa akin.

Hindi ko alam kung kailangan ko bang magalit sa aking sarili dahil wala akong nagawa upang makahabol ito sa mga pangyayari o matuwa na lamang para mabawasan ang magsabi ng katangahan ko.

Iyan ang hindi mo sigurado

, pre.

Umiling muna ako bago sabihin ang ideya na pumasok sa isipan ko.

“Pero mataas ang posibilidad pre. Tugma lahat ng impormasyon kahit doon sa pamamasa”.

“Did you see it through yourself?”. Dugtong ni Edward.

“Hindi lang nakita pre–”. Napahinto ako magsalita bago isaad ang aking naranasan na kaganapan sa kanila. “Hinigop at tinikman ko pa”. Wika ko na naging dahilan upang mahulog sa kinauupuan si Ramon.

Nakakagulat naman to,

fut

.

“The fvk you’re doing, Ramon?”. Inis na tanong ni Pareng Edward.

“Nagulat lang pre. Hindi ko pa rin akalain na papatol kayo sa mga lalaki tapos mukhang nabulalyaso pa kayo”. Sagot ni Ramon na tila malalim ang iniisip.

“May tanong ako… masarap ba mga pre? Parang hindi niyo na kasi kayang iahon ang sarili niyo sa sitwasyon na yan”. Nagtatakang wika ni Ramon.

Huwag mong susubukan na

alamin

pre.

“You wouldn’t want to hear my answer or else you really want to exercise the motto we had in our college days that’s ‘Problema ng isa ay problema rin ng iba’”. Buong ideya na wika ni Edward na ikinatango ko na lamang.

“Lala niyo pre. Mas tumindi tuloy ang kuryosidad ko”. Iritadong sabi ni Pareng Ramon.

Subukan mo pre, para

damay-damay

tayo.

“You should stop your curiosity or there’s no way out for you”. Dagdag ni Edward na hindi makikitaan ng biro.

“Tama si Edward pre, nakakawala ng katinuan at nakakalugmok sa sarap”. Pagsuporta ko sa sinabi ni Pareng Edward base sa sarap na naramdaman ko sa piling ng binata.

Mas tumindi ang aming pagkwekwentuhan at natigil lamang ito nang marinig at makatanggap ako ng tawag mula kay Manang na nag-alaga sa amin noon nina pare.

Dahil medyo may katagalan na rin nang huli kaming napadalaw at kinonsensya kami ni Manang ay napagdesisyonan namin na huwag nang tumuloy sa naturan na plano at tumungo na lamang sa bahay nina Pareng Edward upang doon idaos ang lahat.

Habang nasa biyahe ay iisang bagay lamang ang tumatakbo sa isipan ko.

‘Magiging Tatay na ba talaga ako?’

Chapter 11

SALO

-SALO

ALFRED’S POV

Nagbago nga ang buong plano. Naririto kami ngayon sa bahay ni Pareng Edward kasama si Manang sa hapagkainan. Dala na rin ng kuryosidad ay gusto kong makita ang itsura at sitwasyon ng kasintahan ni Pareng Edward at kung ano ang itsura nito habang nagbubuntis. Hanggang sa ngayon ay hindi ko akalain na makakaisa pa itong si Pareng Edward. Ang nakakagulat pa na parte ay magkasing-edad lang ang panganay ni Edward at ang nabuntis nito.

Lakas ng asim ni Pare.

Nakakamangha, dahil sino ba naman ang gugustuhin na pumatol at magpabuntis sa isang may kaedaran na katulad namin. Isa pa at malapit sa disgrasya ang trabaho na ipinaglalaanan namin ng oras.

Bumalik ang aking atensyon sa aking paligid nang marinig na magsalita si Manang.

“Ang tagal niyo nang hindi pumaparito mga Anak lalo ka na Ramon bata ka talaga”. Pag-uusig na tanong ni Manang.

Lagot ka.

“Medyo may kalayuan po kasi ang probinsya po na yun”. Tanging sagot ni Ramon na ikinatango ng aking ulo.

“Naiintindihan ko naman. Sige na at kumain na kayo. Kami pala ng kasintahan ni Edward ang nagluto niyan”. Sagot ni Manang na naging dahilan upang umangat ang ulo ko papatingin sa kanya.

Kaya pala may kakaiba sa nakasanayan naming luto ni Manang. Masarap ha.

“Totoo po ba? ang sarap po Manang wala pa ring kupas. Nasaan ba ang kasintahan ni Edward, Manang?”. Pahabol na tanong ni Ramon.

“Ang kulit mo pre, kumain ka lang”. Naiirita kong saad dahil sa kakulitan niya.

“Jusko, huwag na kayo magsagutang dalawa para kayong mga bata. At yung kasintahan naman ni Edward at nandoon sa taas, pababa na rin ang apo ko na yun”. Natatawang wika ni Manang habang nakangiti at parang proud na proud sa kasintahan ni Pare.

What he looks like?

Nang marinig ang sagot ni Manang ay nakita ko ang pagka-aligaga ni Pareng Edward na tila may kailangang ayusin. Kaya’t mabilis itong nakaalis sa bukana ng kusina at pumunta sa hagdan papataas.

“I’ll go up first, I’ll be back”. Saad nito nang mawala na sa paningin namin.

Habang kumakain ay patuloy ang pagkwekwento ni Manang sa mga nangyari sa bahay na ito nang wala kami. Hindi ko akalain na hindi lang pala kaedaran ng inaanak kong si Andy ang kasintahan nito kundi ay kaklase at matalik pa nitong kaibigan.

Nakakapanibago talaga. Hindi ito ang uri o tipo ng babae ni Pare kung pagbabasehan noon. Tiyak may natatangi rito.

Nang matapos si Manang sa pagsasalaysay at susubo sana ako ng pagkain ay narinig ko ang malalakas na yapak papunta sa amin kaya’t napalingon ako roon.

“Hi, kumusta kayo?”. Buong ngiti at siglang wika ng isang napakakinis at maliit na babae.

Ito na ba siya?

Pinasadahan ko ng tingin ang tao na nasa harapan namin ngayon na sobrang lawak ng ngiti sa mga labi.

He carries the three combined energies of us.

“O, ayan na pala ang apo ko. Apo mga kaibigan ito ni Edward simula ng kabataan nila. Ito si Ramon at Alfred”. Pagpapakilala ni Manang sa amin.

He is really the opposite version of them.

Nang makita ko ang kasintahan ni Pareng Edward ay lumingon ako sa posisyon ni Pareng Ramon. Kitang-kita ko ang pagkamangha dahil hindi mo talaga mahahalata na isa itong binabae kung mag-aayos lang ito pambabae na damit.

Nasagip rin ng mata ko ang matatalim na tingin ni Pareng Edward na tila gusto kaming ilibing sa kinauupuan namin.

Is he fvking jealous? Sht, this is interesting.

“Truest ba? Ang sasarap naman ng mga ito Manang. Dumagdag tuloy ang putahe na niluto natin”. Halata sa itsura ni Pareng Edward ang pagpipigil kaya’t muntik na akong bumuga ng malakas kakatawa.

He folded, obviously.

“

Apo ang bibig mo itigil mo iyan.“ Pagpapatigil ni Manang sa kanya. “Ganyan lang talaga yan magbiro ang apo ko”. Pagtatanggol nito.

He is loud, funny, and has an entertaining personality.

“Totoo po yun haha, anyway. Ako nga pala si Muffin, and you can call me Muff. Single…joke lang”. Pagpapakilala nito sa amin na nagdulot upang mapatawa ako at makita ang pagkawala ng timpi ni Pareng Edward.

Mukhang mapapasabak si Pare rito. Nakahanap siya ng katapat niya.

“Okay lang po Manang. Sa katunayan e nakakatuwa nga po siya. Ako nga pala si Ramon”. Tiningnan ko si Ramon at ang pag-abot ng kamay nito.

“Anue be! Ang gentle man naman nito Manang”. Kinikilig na saad ng kasintahan ni Pareng Edward.

Nang matapos nilang makapagkamay ni Pareng Ramon ay nakita ko ang pag-ikot nito upang pumunta sa aking pwesto. Nang makita ko ang itsura ni Pareng Edward ay gusto ko pa itong biruin at tuksihin. Kaya’t agad kong inabot ang kamay nito.

“Hi Miss Beautiful, I’m Alfred, you can call me any time”. Buong galang kong saad dito.

Ang hindi ko lang inaasahan ay ang pag-abot nito ng kanyang telepono. Kaya’t wala akong nagawa kundi isulat ang aking numero roon kasabay ng aking pangalan.

This is guy is freaking awesome.

“Sige, isave mo nalang sa contacts ko. Call kita”. Saad nito bago tumalikod at pumwesto sa likuran ng upuan sa pagitan namin ni Pareng Roman.

“Biro lang. By the way, gusto niyo pa bang kumain? Oh ito masarap tong luto namin ni Manang”. Pag-anyaya nito sa amin habang kumukuha ng ulam roon sa lamesa at inilalatag sa amin. Upang mas lalong mabwiset si Pare ay binigyan ko ng apresasyon ang ginagawa nito.

“Ang bait at maalaga mo pala. Pwede ka nang mag-asawa dahil sa galing mo”. Kita ko ang pausbong ng ngiti nito at ang pag-ayos ng buhok na tila may nakaipit sa gilid.

Mabuti na lamang at naimbitahan kami rito.

“Ano ka ba? Pereng tenge naman nito”. Sagot nito kasabay ng paghampas sa balikat ko na ikinatawa ko pa lako.

Dahil sa mga nangyayari ay hindi ko na namalayan ang paligid maliban na lamang ng biglang umubo si Pareng Edward.

“Ahem!”.

“Inuubo ka ba? Doon ka muna sa sala. Baka makahawa ka rito e”. Saad ng kasintahan ni Pareng Edward.

Bumagsak ang balikat nito ng marinig ang sinabi ni Muff. Hindi ko akalain na maaabutan at masasaksihan ko ang pagdaloy ng iba’t-ibang emosyon sa mukha ni Edward at sa isang sitwasyon lamang.

Ang galing mo pumili pre. Mukhang dito ka na tataob.

“No! I think both of you need to go home now. They were already stuffed, so they can leave now”. Nagtitimpi nitong saad habang bumaling ng matalim na tingin sa amin ni Pareng Ramon.

Hindi, lalo na at mas interesado kami sa nangyayari sayo.

Sa kalagitnaan nang kanyang pagsasalita ay umalis sa pwesto namin si Muff at lumapit sa kinatatayuan ni Pareng Edward. Hindi ko maaalis ang aking tingin dahil may kakaibang tingin ang ibinibigay nito kay Pare kaya’t sunod-sunod ang paglunok nito at tila nanigas na sa kanyang kinatatayuan.

Anong nangyayari?

Bigla na lamang ipinulupot ni Muff ang kanyang dalawang kamay sa leeg ni Pareng Edward na nagdulot upang lumapit ang mukha ni Muff sa dibdib nito. Ilang segundo lang ay nakita kong iniaangat ni Pare si Muff habang gigil na nilalamas nito ang bilugan na pwetan nito.

Huling-huli si Pare, mahina.

Nang maiangat na niya ito ay nakita namin na may ibinulong si Muff sa tenga ni Pareng Edward na nagdulot upang ngumiti ito na nagdulot upang mangilabot ang buong katawan ko. Bakas sa mukha ni Pare Edward ang saya habang nakayakap ito sa kanya.

Kasabay ng sitwasyon na iyon ay naramdaman ko ang pagkukulang sa pagkatao ko.

‘Malabo na atang magkaroon ako ng ganito’

Chapter 12

NAKALIGTAAN

CUPCAKE’S POV

Naghahanda ako ng pagkain para sa umagahan namin nina Lolo at Lola. Isang linggo na ang nakaraan simula ng malaman ko ang katotohanan na hindi naisalin sa akin.

Tanggap ko na - pero hindi ang katotohanan na nagdadalang tao ako sa ngayon at ang sanggol na nasa loob ko ay walang ama na makikilala sa oras na iluwal ko siya sa mundong ito.

Flashback

“Gusto ko lang sanang malaman kung may nakatalik ka ba sa bayan o kasintahan roon?”. Tanong ni Lola na nagpatigil sa akin.

Lumingon ako kay Lola na puno ng pagtataka at bakit niya pumasok sa kanyang isipan ang ganitong uri ng tanong.

May nakapagsabi ba kay Lola?

“Huwag kang maguluhan Apo. May dahilan kung bakit ko naitanong ang bagay na ito”. Saad ni Lola habang nakatingin sa akin ng seryoso.

“Ah– ’La, kasi…”. Hindi ko maisawika ang sagot na tumatakbo sa utak ko. Nanginginig ang tuhod ko sapagkat parang nakagawa ako ng isang kasalanan sa kanila.

Naghihintay pa rin si Lola sa sagot ko habang may simpatsya sa mukha nito. Iniwas ko ang aking mata sa kanya at huminga muna ako ng malalim bago tuminging muli.

“O-opo, pero isang pagkakamali po iyon Lola. Hindi ko nga po kilala ang taong iyon”. Nakita ko ang paghinga ni Lola at ang paglapit nito sa akin muna sa pinto.

“Nako Apo, wala bang malinaw na klasipikayon ang relasyon ninyo?”. Tanong ni Lola na nagdulot upang maramdaman ko ang pagtulo ng luha ko.

“Wa-wala po La. Nagtagpuan ko la-lamang siya sa pinagtratrabahuhan ko”. Pagpapaliwanag ko.

“Mahirap ito, Apo”. Nakita ko ang pag-iling ng ulo ni Lola na nagdulot ubang mas malito ako.

“Wala naman pong mawawala sa akin Lola. Kaya’t wala kayong dapat ikabahala”. Dagdag kong saad.

“Hindi yan ang problema, Apo. Mayroon pang mas malalim na dahilan kung bakit ako nagtanong ng bagay na ito. Nasa tamang gulang ka na… ang kaso ay kung may nabuo ba sa sinapupunan mo”. Nakayuko at malungkot na saad nito.

Kumunot ang aking noo dahil sa narinig.

Siguro’y umaatake lang ang pagiging matanda ni Lola kaya’t nakakapag-isip siya ng ganito.

“La, imposible po iyon. Lalaki po ang Apo niyo”. Saad ko habang lumalapit kay Lola.

“Patawad, Apo”. Napatigil ako sa paglalakad ng marinig ito.

“Bakit naman po kayo humihingi ng tawad Lola?”. Nagtataka kong tanong.

“Sa pag-… pag-kubli ng katotohanan sa’yo. Hindi ko akalain na sobrang bilis dadaan ang panahon na wala kang alam ukol sa buong pagkatao mo”. Usal ni Lola na nagdulot upang tumibok ng mabilis ang puso ko.

Anong mayroon sa akin, may sakit ba ako?

“A-ano po ba ang gusto niyong sabihin, Inay?”. Kinakabahan kong ani sa kanya.

“Siguro’y hindi mo maalala ang buong senaryo bago pa man nadisgrasya ang iyong mga magulang. Pero nagkaroon kami ng masinsinang pag-uusap - kaming apat ng Lolo at magulang mo Apo. Doon nila sinabi ang natatangi mong katangian kumpara sa ibang kalalakihan…”.

Sunod-sunod na paglunok na ginagawa dahil natatakot ako sa maaaring problema na nasa likod ng impormasyon na isasalaysay ni Inay.

“May kakayahan kang magbuntis Apo”. Direktang saad ni Lola na nagdulot upang mabitawan ko ang nigo na hawak-hawak ko kasama ng ilang plastik.

“Nagkakamali ka–”. Hindi ko na natapos ang aking sasabihin ng niyakap ako ni Inay.

“Pasensya na apo. Nahuli ako na sabihin ang inihabilin na katotohanan ng iyong mga magulang”. Naramdaman ko ang paghikbi ni Inay kaya’t mas humigpit ang yakap ko kasabay ng pag-iyak ko sa balikat niya.

Totoo ba ito? Sana’y hindi.

Dito na pumasok sa isipan ko ang sagot kung bakit tinanong iyon ni Lola kanina pagkarating ko.

“La, papaano na po kung bu–buntis ako?”. Humihikbi kong tanong kay Lola. “Hindi ko pa po kayang bumuhay ng isang bata at magtrabaho kung sakali”. Walang naisagot si Lola pansamantala at yumakap lamang ito sa akin.

…

Naka-upo kami sa ngayon ni Lola sa isang kahoy na parisukat habang nasa loob ng kwarto si Lolo. Hanggang sa ngayon ay hindi ko pa rin mababawi ang lakas ko matapos umiyak ng sobra kanina sa labas.

“Shhh… tahan na Apo. Hindi pa naman sigurado ang lahat. Kaya’t upang mabuksan na ang katotohanan ay kunin mo ang pregnancy test na hiningi ko kanina sa isang nurse roon sa center matapos mong umalis. Nasa kwarto mo ito Apo, sa ibabaw ng lamesa”. Nagulat ako sa sinabi ni Inay ngunit tumugon rin ako sa kanyang utos at pumasok roon. Pagyapak ko sa kahoy na sahig ay nagdulot ito ng ingay. Nang makalapit ako roon sa mess ay nakita ko ang sinasabi ni Inay.

Sana’y mag negatibo ito. Parang awa niyo na po.

Tumungo ulit ako sa labasan ng aking maliit na kwarto at nakita ko ang pagtango ni Inay.

“Siguro ay may ideya ka naman sa paggamit niyan Apo. Humayo ka na sa banyo upang magawa mo na. Huwag kang kabahan, naririto pa kami ng iyong Itay”. Saad nito na nagbigay ng kumpiyansa sa akin.

“Si-sige po ’La”. Paalam ko bago tumungo sa loob ng banyo.

Agad kong ginawa ang nakasaad roon sa panuto ng supot nitong kahon. Mabuti na lamang at nakatalog ang ibabang parte nito kaya’t naintindihan ko ang buong detalye. Katulad ng panuto ay naghintay ako. Inilagay ko muna ang pregnancy test sa isang haligi ng kahoy. Habang naghihintay ay sobrang tindi ng aking kaba at ramdam ko ang panginginig ng aking mga paa.

“Apo, siguro ay maaari mo nang tingnan iyan”. Napagitla ako kay Lola dahil nasa pinto na siya ng banyo. Kahit papaano ay natuwa ako dahil nakakalakad na ng malayo si Inay kumpara ng pagkarating ko rito.

“Si-sige po”. Inabot ng aking kamay ang test kit at buong kamay ko itong tinakpan. Dahil sa kaba ay nabitawan ko ito ay nahulog sa lupa.

“Ay!”.

Agaran kong iniyuko ang aking katawan upang maabot ang dulo nito. Saktong pagka-angat nito ay ang rebelasyon na nagpatigil sa mundo ko.

Mayroon dalawang linya. Hindi ito maaari.

“Anong nangyayari apo bakit ka sumigaw?”. Nag-aalalang wika ni Inay.

Nanghina ang katawan ko kaya’t sumanday ako sa isang haligi ng banyo na gawa sa matibay na kahoy. Nanatili ako roon ng ilang segundo bago mapagdesisyonan na harapin na si Inay at isalaysay ang katotohanan.

Pagbukas ko ng pinto ay hindi ko inaakala ang bumungad sa akin. Isang simple at payak na ngiti ang ibinigay sa akin ni Lola na tila nagbibigay ng pagsang-ayon sa kinalabasan kahit hindi ko pa naman sinasabi.

“Positibo ba Apo?”. Nakangiti nitong tanong.

Humaplos sa puso ko ang ngiti na ipinapakita sa akin ni Inay.

“O-po ’Nay”. Napayakap muli ako sa kanya matapos sabihin ang katotohanan.

“Shhh… Kakayanin mo ’to Apo. Pero may tanong lamang ako saiyo”. Napatigil ako ng paghikbi at lumuwag ng kaunti ang yakap namin.

“A-ano po?”. Utal-utal kong tanong.

“May kontak ka ba sa ama ng dinadala mo o alam mo ba kung nasaan siya? Masama ang magtago ng katotohanan apo, alam mo iyan. Kaya’t kung kaya mong sabihin sa kanya ang katotohanan ay gawin mo ng maaga pa. Para sa ikatatahimik ng puso, utak, at kapakanan ng apo ko sa tuhod”. Madamdaming payo nito sa akin.

“Sa ka-katunayan po ay alam ko kung nasaan ang tahanan niya at sa pagkakaalam ko ay kilala ito ni Madam dahil regular na kustomer ito sa kanyang bar”. Salaysay ko sa kanya na ikinatango ng aking Lola.

“Kung ganoon naman pala ay tumungo o humayo ka na roon sa madaling panahon”. Pag-eenganyo sa akin ni Lola.

‘Paano kung hindi niya po ito matanggap Lola?’

Chapter 13

TULONG

ALFRED’S POV

Nasa taniman ako ng mga prutas sa ngayon. Tumutulong at pinapangasiwaan ang aking mga tauhan sa kanilang trabaho. Dahil bakante naman ang aking oras sa araw na ito kaya’t napagdesisyonan kong dito ipalipas ang magdamag.

“Seniorito, okay lamang po ba kayo. Sobrang init, ho”. Pagtatawag ng asawa ni Mang Tonyo habang nasa gitna ng taniman.

“Kaya ko po, Manang. Para saan pa itong naglalakihan kong braso at katawan kung hindi kakayanin ang simple tirik ng araw”. Pambibiro ko rito na ikinatawa ng aking mga tauhan.

“Dapat kasi sainyo seniorito ay babae ang binubuhat at nang makaisa, ’di ba Mahal”. Panunuksong wika ni Mang Tonyo na ikinahiya ng asawa nito.

“Tigilan mo yan, Tonyo. Mahihina na nga ang tuhod mo tapos ganyan pa ang pananalita mo. Huwag mo itong pakinggan Seniorito, mga masasamang impluwensiya”. Patalikod na saad ni Manang patungo sa kubo.

Kahit matanda na ay kitang-kita mo pa rin ang pagmamahalan ng dalawa .

Bigla na lamang pumasok sa isipan ko ang nasaksihan na lambingan at pagmamahalan sa pagitan nina Edward at Muff. Simula ng araw na iyon ay hindi ko na malimutan ang posibilidad na nagdadalang tao rin ang binata na aking nakatalik. Maaaring mababa ang tsansa ngunit magkasingtugma ang mga katangian nila Muff at ng binatang iyon base sa mga impormasyon na nakalap namin.

Sa katunayan ay galak ang nadarama ng aking puso sa tuwing iniisip ko ang tiyansa na magkatotoo ang aking mga iniisip. Ngunit hindi ko masisigurado ang lahat hanggat walang nakukuhang impormasyon ang aking mga tauhan. Naaalala ko pa habang nasa kwarto ako na pang bisita ni Pareng Edward ay agad kong tinawagan ang aking tauhan. Kahit ako’y lasing ay hindi ko nakalimutan na humingi ng anumang impormasyon ukol sa paghahanap. Ngunit wala akong nakuha kaya’t nagdulot ito upang itulog ko na lamang ang aking pag-iisip ng gabi na iyon.

“Seniorito, mukhang napakalalim naman ata ng pag-iisip niyo”. Ibinaling ko ang aking atensyon nang marinig ang mababang boses ni Mang Tonyo.

“Mayroon lamang po akong iniisip na importante”. Tanging saad ko sa kanya.

“Maaari mo bang maikwento ang bagay na iniisip mo, Seniorito? Siguro ang aking mga karanasan ay may maibibigay na makabuluhang payo sa’yo”. Panghihikayat nito.

Simpleng tango lamang ang aking ginawa at kami ay pumwesto sa gilid ng matangkad at marambong na puno malapit sa pananiman.

“Hindi ko ho alam kung papaano sisimulan ang kwento ngunit may isang tao akong hinahanao simula ng nakaraang buwan. Dinala ko siya rito sa bahay at nawala na lamang siya pagkagising ko. Ang malala pa ho ay may nangyari sa amin kaya’t kinakabahan ako kung nagbunga ang pagtatagpo naming iyon”. Nakita ko ang pagkagulat at pagkunot ng noo ni Mang Tonyo.

Hays, kahit si Mang Tonyo ay hindi kinayang isa-isip ang mga ginawa ko. Nakakahiya.

“Iho, maaari mo bang isalarawan ang tao na nakatalik mo ng isang buwan?”. Lumingon ako sa direksyon ni Mang Tonyo matapos ang kanyang sinabi.

Bakit naman kaya kailangan malaman ni Mang Tonyo ang mukha ng binata na iyon.

“Bakit niyo po naitanong Manong?”. Nagtataka kong tanong.

“Bata ka talaga. Nang nakaraang buwan siguro iyon. Habang nagmamaneho ako ng truck dala-dala ang mga gulay at prutas na idedeliver sa probinsya ay may nadatnan akong parang dalaga ngunit parang lalaki rin. Naaalala ko pa ngang tinawag ko itong Ineng, mabuti at sumagot naman ito kaya’t akala ko talaga ay babae. Nakakaawa ang itsura ng batang iyon. Sa pagkakatanda ko ay hirap itong maglakad. Kaya’t itinigil ko ang ating truck malapit sa kanya”.

Agad na nakuha ni Manong Tonyo ang aking atensyon nang sabihin ang katangian ng kanyang tinulungan.

“Ano po ba ang kanyang damit o mukha kung naaalala niyo po”. Singit kong tanong kahit na hindi pa nito nailalahad ang buong detalye.

“Mukhang siya nga ang hinahanap mo Seniorito, nako kang bata. Teka lang seniorito at aalalahanin ko, kung base sa tangkad ay halatang may kaliitan iyon, maiksi ang buhok ngunit aabot sa leeg, hindi maputi sa katunayan ay kayumangi o parang bilad sa araw ang balat, at napaka-inosente nitong ting–”. Hindi na naitapos ni Mang Tonyo ang kanyang sasabihin nang bigla akong tumayo.

“Saan niyo ho ba siya hinatid?”. Agap kong tanong.

“Nakakagulat ka naman, Seniorito. Hindi ko malilimutan kung saan ko hinatid ang batang iyon. Pero bago ang lokasyon ay sigurado ho ba kayo na siya ang hinahanap niyo? Mukhang menor at bata po iyon seniorito”. Pag-uusisa ni Mang Tonyo.

Kahit ako ay napa-isip rin ng edad ng binata na iyon. Ngunit siya mismo ang nagpatunay na hindi na siya menor.

“Mukhang bata lamang po siya Mang Tonyo ngunit higit na sa tamang gulang ang edad nito”. Nakita ko ang pagtango nito.

“Mabuti kung sa ganon, mahirap na at baka ikaw ay makulong kung iyon ay menor de edad seniorito”. Saad nito na sinang-ayunan ko. “Dahil wala naman palang problema ay maaari ko nang sabihin kung saan ko ito hinatid. Naaalala mo ba ang bahayan roon malapit sa pamilihan at paradahan ng mga tricycle sa bagong bayan?”. Sinubukan kong inalala ang lugar na sinasabi ni Mang Tonyo.

“Doon po ba malapit sa eskwater?”. Paninigurado kong tanong.

“Oo, Seniorito. Hindi ko alam kung saan eksakto ang bahay niya roon ngunit natatandaan kong wika nito na kayang lakarin mula doon sa sakayan hanggang sa inuupahan niyang bahay. Kaya’t ipinatigil niya ang pagmamaneho sa lugar na iyon”. Detalyado nitong paglalahad ng pangyayari.

Hindi ko akalain na sa eskwater pala siya nakatira. Kaya na lamang pala agad niyang tinanggap ang maliit na perang inoper ko sa kanya

“Marami pong salamat sa impormasyon, Mang Tonyo. Kailangan ko muna pong umalis”. Pagpapaalam ko rito bago inayos ang aking damit at nagsimulang tumungo sa masyon.

Bago pa man ako tuluyang makaalis ay narinig ko pa ang sigaw na paalala ni Mang Tonyo.

“Mabuti ang puso ng batang iyon Seniorito. Mukhang naging magaling kayo sa pagpili. Ikagagalak kong makitang muli ang nakalulugod nitong ngiti sa masyon niyo. Iuwi mo siya rito”.

Hindi ko na naisagot ang gusto kong sabihin kay Mang Tonyo ngunit itinaas ko ang aking kamay at tumango matapos lumingon sa kanyang kinatatayuan.

Makakaasa ka ho, Mang Tonyo. Lalo na kung totoo ang hinuha ko.

Nang makarating sa mansyon ay tumungo ako sa aking kwarto at agad dinampot ang telepono na nakapatong sa ibabaw ng aking mesa.

Bwiset

, ngayon ko pa kasi talaga naiwan ang bagay na ’to.

Kaagad kong idinial ang numero ni Romero upang ilahad ang lugar na posibleng kinaroroonan nito.

“Hello, sir”. Rinig kong sagot sa kabila.

“Regarding to the task I asked you. I gathered an information that he is living somewhere near Bagong Bayan. Look especially in the rent houses/rooms that located in around the eskwater”. Paglalahad ko ng impormasyon sa kanya.

“Thanks for the information sir, I’ll divide our men to facilitate both areas and I’m sorry if this task is taking some quite time”. Tanging sagot nito.

“Thanks and don’t worry, just update me as soon as possible you guys found him - and don’t lay your hands on that guy. Okay?”. Utos ko bago ibaba ang telepono at paghubad ng aking damit dahil pinagpawisan ito at mayroon na rin mga bakas ng lupa.

‘Kaunti na lang, matatagpuan na kita’

Chapter 14

GULO

A

LFRED’S POV

Kakatapos ko lang kumain sa isang restaurant na pagmamay-ari ko malapit sa opisina. Mag-isa akong kumain doon dahil mayroon daw gagawin ang mokong na si Edward kasama ang kasintahan niya. Hindi naman ako naiinggit sa relasyon niya. Kundi sa katotohanan na nagagawa pa rin nito ang kanyang trabaho kahit na hindi na kailangang pumunta sa opisina. Siya ay nagsasaya sa piling ng kanyang kasintahan habang ako ay mabubulok na kasama ang mga papeles na hindi ko alam kung saan nanggagaling. Hindi ko ba alam, sa tuwing natatapos ko ang ilang kumpol nito sa isang araw ay magkakaroon ulit ito kinabukasan.

Walang tapos na problema.

Nang makapasok ako sa aking opisina ay nakita ko ang aking sarili sa harapan ng salamin. Halata na ang puting buhok ko pati na rin ang aking bigote. Pinasadahan ko ito ng aking kamay.

Mga bakas ng aking edad.

Kahit na natutuwa ako na umabot ako sa ganitong edad ay hindi pa rin mawala ang bakas ng lungkot na hindi ko nagawa ang plano kong masaya, simple, at buong pamilya na kinagawian ko sa piling ng aking mga namayapang magulang.

Patawad, Ama. Mukhang dito na titigil ang henerasyon natin. Ngunit ibibigay ko naman ang pamamahala sa taong lubos kong pinagkakatiwalaan.

Taimtim kong pag-iisip habang nakatingin sa repleksyon ng aking sarili sa salamin. Napabuntong hininga na lamang ako bago tuluyang umupo sa upuan.

Agad kong dinampot ang mga papeles at simulan itong basahin at lagyan ng lagda kung ito ay naglalaman ng impormasyon na makatutulong sa aming pangangasiwa.

Mabilis na lumipas ang oras at hindi ko namalayan na dumating na ang alas-tres para magmeryenda. Tatayo na sana ako upang ihabilin ang aking gustong pagkain ng marinig ang malaks na tunog ng aking telepono.

Sino kaya ang tumatawag.

Tiningnan ko ang pangalan na nakalagay ngunit isang numero lamang ang naroroon. Nagdadalawang isip ako kung sasagutin ang tawag dahil wala naman ito sa aking kontak. Matapos ang pag-iisip ay hindi ko namalayang kusang gumalaw ang kamay ko at nasagot ang tawag.

“Alfred!”. Isang hinihingal na sigaw galing sa isang pamilya na boses.

Muff?

“Kailangan ng tulong ni Tanda”. Umiiyak na saad nito na nagbigay ng kada sa aking dibdib.

Anong nangyayari?

“Nasaan kayo?”. Agap kong tanong sa kanya. Ngunit wala akong nakuhang sagot kundi ay isang malakas na pagbagsak lamang ang narinig ko sa kabilang linya.

Fck. Kinakabahan ako. Anong pinasok ng mga ’to?

Agad kong tinawagan ang isa sa nangangasiwa ng mga operasyon ng aming team at ipinatrack ang lokasyon ng aking kumpare na si Edward. Habang naghihintay sa tawag at impormasyon ay tumungo agad ako sa aking sasakyan bitbit ang mga bagay na dala-dala ko pagpasok kaninang umaga.

Dahil na rin sa kaba ay nahulog ko ang aking susi sa ibaba ng sasakyan bago ito maisaksak ng maayos.

Bwiset ngayon pa talaga. Bakit kaya naputol ang tawag. At ano iyong kalabong?

Ilang sandali lang ay narinig kong muli ang tunog ng aking telepono at nakita ang lokasyon kung nasaan si Pareng Edward.

Isa itong subdivision at parang pamilyar ang apelyido ng nagmamay-ari.

Kahit na puno ng pagtataka ang aking isip ay pinagpatuloy ko lang ang pagmamaneho. Binilisan ko pa ito kumpara sa naturan nitong dapat na bilis. Ayaw ko magsayang ng oras dahil kinakabahan ako sa hindi malaman na dahilan. Parang may hindi magandang mangyayari ngayong araw at baka ito na iyon.

Hold on, Pare.

Mahigit kalahati lang ng kalahating oras ay narating ko kaagad ang tahanan na nasa lokasyon ng tracker. Mabuti na lang at walang traffic sa daanan kaya’t napabilis ako. Bago bumaba sa aking sasakyan ay tiningnan ko muna ang buong estado ng bahay. Magara ito at halatang binigyan ng pansin ang bawat disensyo. Nang makalapit ako sa gate ay kakatakot sana ako ngunit nakita kong bukas ito.

Anong ginagawa niyo rito, pre?

Kukunin ko na sana ang baril sa aking bewang nang makita ang isang may katandaang ginang na inaakay papalabas sa pinto si Pareng Edward. Kitang-kita sa mukha ng babae ang kaba at takot habang sinusubukan itong buhatin mula sa pagkakabagsak. Lumingon ang babae sa aking posisyon at agad itong sumigaw.

“Tulong! Kailangan ko ng tulong. Jusko”. Kahit na malayo ay nakita ko ang dugo bahid ng dugo sa damit ni Pare at sa babaeng umaakay rito.

Lakad-takbo akong lumapit sa kanyang kinaroroonan at nabigla ako sa aking dinatnan. Lupaypay si Pareng Edward at wasak ang magkabilang pisngi nito kahit ang labi nito ay may tumutulong dugo.

Napasabak ba si kumpare? Halatang suntok ang mga ito.

Dahil sa kuryusidad ay agad akong tinanong ang may katandaang babae. “Ano bang nangyari sa kanya?”. Umiiyak lang ang ginang at tila nanigas ito.

“Mamaya ko na lamang sasabihin ngunit ihatid mo muna siya sa ospital”. Pangungumbinsi nito sa akin.

Dahil na rin sa estado ni kumpare ay hindi na ako nagtanong pa at agad isinakay sa kotse na dala-dala ko.

Nasaan kaya si Muff? Hindi ba’t magkasama sila?.

Papaandarin ko na sana ang sasakyan nang makita ko ang bulto ng isang pamilyar na lalaki. Nakasilip ito sa bintana ng magarang bahay at matalim ang tingin nito sa akin. Hindi naman ako nasisindak sa kanyang tingin na kuryo lang ako kung bakit parang nakita ko na siya noon. Papaalis na sana ako ng makitang muli ang apelyido ng nakatira sa bahay na nakaukit sa pader ng kanilang gate.

‘FROST RESIDENCE’

Bumalik ang alaala ko sa dati naming kasamahan sa kapulisan na si Hernan. Dahil sa rebelasyon ay pumasok na sa aking isipan kung bakit nagkaganito ang itsura ni Pareng Edward. Napailing na lamang ako ng aking ulo nang maisip kung anong eksatong dahilan nang pagkabasag ng kanyang mukha.

Hindi pa rin nakakalimutan ng Gurang na yun ang nakaraan.

Kahit na gusto kong ipaghiganti si Pareng Edward at sapakin ng kahit isang beses ang gurang na iyon ay hindi ko na ginawa. Sayang ang oras, tiningnan ko ang mukha ni Pare at tila medyo napuruhan ito ng kaunti.

Bakit walang bakas ng suntok yung gurang na yun? Di ba pumatol tong si Pareng Edward? Bwiset.

Nang marating ang ospital ay agad ko itong inakay papasok at dinala sa isang kwarto na maaari niyang pagpahingahan. Matapos kong mabawi ang aking hininga ay agad kong tinipa ang aking telepono at tinawagan si Manang at Andy upang ipaalam ang nangyari.

Hindi inabot ng gabi ay agad na dumating silang dalawa dala-dala ang ilang pamalit na damit ni Pare at pagkain.

“Kumain ka muna rito, Alfred. Mukhang wala ka pang kain. Salamat at pagtulong ha”. Saad ni Manang na ikinatango ko na lamang.

Habang kumakain ay tinanong nila ang buong detalye ng kwento. Hindi ko naman maibigay ang lahat ngunit naisalaysay ko ang impormasyon na alam kong nasa likod nito.

Malalampasan mo ’to pre. Maraming nasa likod mo.

Dahil na rin sa pagod ay nakatulog ako sa mahabang sofa na nakalagay malapit sa hinihigaan ni kumpare. Nalaman ko na lang na umaga na nang marinig ko ang mahinang tawag sa aking pangalan.

Sinong gag ang gigising ng taong natutulog?

Pagdilat ko ng aking mata ay nakita ko si kumpare na mayroon nang malay at pilit na umaahon sa pagkakahiga sa kama.

Tigas ng ulo, bwiset na Tanda na to.

Nagtanong ito tungkol sa buong pangyayari pagkarating ko at sa sitwasyon ni Muff roon. Hindi ko naman masagot lahat dahil huli na ako dumating at tanging ang magulang na lamang pala ni Muff ang naka-engkwentro ko sa harap ng bahay nila.

Habang nag-uusap kami ni Pareng Edward ay nakatanggap ako ng mensahe sa aking telepono.

[Umuwi ka na Seniorito]

Isang mensahe na mas nagpakaba sa aking puso dahil wala naman akong naaalala na kailangang ayusin o gawin sa bahay nang nakaraang araw. Tiningnan ko ang pangalan ngunit numero rin ito katulad ng kay Muff kahapon.

Kahit ang numero ay hindi pamilyar sa akin. Ngunit halatang galing sa isa sa mga tauhan ko. May problema kaya sa mansyon?

Nakaramdam ako ng pag-aalala kaya’t nang masigurado kong maayos na si Pareng Edward at hindi na ito tatakas ay nagpaalam na ako ritong aalis upang ayusin ang anumang problema na nangyayari sa bahay.

‘Bakit parang ang daming problema na nakakasangkutan ko?’

Chapter 15

DESISYON

CUPCAKE’S POV

Ilang araw rin bago ko napagdesisyonan na pumarito. Dulot ng paghihikayat at pangaral ni Lola ay lumuwas ako ng bayan at iniwan sina Lola at Lolo sa pangangalaga ng pamilya ni Juan. Mabuti na lamang at naiintindihan nito ang sitwasyon namin kaya’t tumulong ito kahit na wala siyang alam sa buong detalye.

Bumiyahe ako kaninang madaling araw papalabas ng probinsya. Akala ko ay madali lamang ang magiging proseso ngunit habang papunta pa lamang sa terminal ng mga sasakyan ay agad akong napagod at naliliho pa kung maraming tao ang nagsisiksikan. Mabuti na lamang at marami-rami pa ang pera na naitago ko kaya’t kahit papaano ay nasa isa akong aircon na bus sumakay. Naninigurado lang at baka may masamang mangyari sa akin tulad ng habilin ni Lola.

Mahigit dalawang buwan na rin siguro akong buntis. Ngunit kakaiba ang laki o hubog ng tiyan ko sa ngayon. Isa rin ito sa naging rason ni Lola kung bakit mas gustong lumuwas agad ako ng probinsya upang hindi raw ako lubos na mahirapan sa aking pagdadalang tao habang nasa biyahe. Dahil habang tumatagal ay mas malaki ang maaaring komplikasyon ng aking pagbubuntis.

Ang layunin lamang kung bakit ako naririto ay ipahayag ang bunga ng aming pagtatagpo. Kung maaari rin ay tulungan niya ako sa proseso ng aking pagbubuntis lalo na at tama lang ang pera na naitago ko. Ayaw ko naman na maging negatibo ngunit base sa aking karanasan ay mahirap ang walang pera sa gitna ng isang problema. Hindi ko naman gusto panagutin ang lalaki na nakatalik ko. Gusto ko lamang iparating ang kinalabasan ng bata at umaasa sa maibibigay nitong rekognasyon o pagkilala bilang anak nito.

Isa pa sa kinakatakot ko ay kung pamilyado itong lalaki. Kung titingnan kasi ang itsura ay may kaedaran na ito. Ayaw ko ng gulo pero handa naman akong lumayo at alagaan ang anak namin kung dumating sa ganitong uri mg sitwasyon.

Huwag naman sanang dumating sa ganitong hindi magandang rebelasyon.

Habang iniisip ang lahat ng posibilidad ay napahimas ako sa aking tiyan habang nakatayo sa harapan ng isang malaking kulay bughaw na gate. Ang gate na tinakasan ko mahigit dalawang buwan na ang nakaraan. Lumingon ako sa guard house kung sakaling may tao upang humingi ng pahintulot ngunit walang bulto ng sinuman ang naroroon.

“Tao po!”. Sigaw ko malapit sa guard house.

Dahil wala akong nakuhang sagot at napapagod na rin ako kakatayo ay lumapit ako sa isang upuan na yari sa kahoy malapit sa mga bulaklak. Kahit medyo mainit ang panahon ay hindi rito masyadong dama ang bagsik nito. Sobrang taas at tayog ba naman ng mga puno rito kaya’t nagkakaroon ng malalaking lilim sa ilalim nito.

Halatang inaalagaan ang mga pananim dito.

Kasabay ng pagmamasid ay hinawakan ko rin ang iba’t-ibang uri ng mga bulaklak na malapit sa upuan.

Bakit nasa labas ito? Pagkakaalam ko ay may kamahalan ang ganitong uri ng mga bulaklak. Hindi ba natatakot ang may ari na kunin ito?

Sa gitna nang pag-iisip ay nakarinig ako ng papalapit na sasakyan mula sa aking pinaggalingan kanina papunta rito sa pamamagitan ng tricycle doon sa labasan.

Dahil sa kuryosidad ay sinuri ko kung anong uri ng sasakyan ang dadaan. Ilang segundo lamang ay nakita ko ang pamilya na delivery truck na tumulong sa akin upang makaalis rito.

Si Manong ba ito?

Tumayo ako sa pagkakaupo at humakbang ng kaunti papalapit at tumingin sa upuan ng nagmamaneho ng sasakyan.

Nang makita ang mukha ni Manong ay kumaway-kaway ako sa kanya. Ngunit hindi ito nakatingin sa aking direksyon kaya’t sinubukan ko na lamang itong tawagin.

“Manong!”. Masigla kong sigaw na bati sa kanya.

Sa kabutihang palad ay nakita ko ang paglingon nito at ang pagtigil ng sasakyan sa tabi. Gumuhit ang gulat sa kanyang mukha na aking pinagtataka ngunit agad rin itong nawala. Ilang sandali lamang ay binuksan nito ang pinto ng sasakyan at bumababa roon.

“Ineng, kamusta, ano at bakit naparito ka?”. Agad na tanong nito papalapit.

“Ah–e, may dadalawin lang po”. Saad ko sa kanya.

Nakita ko ang paglingon nito sa aking likuran at tila hindi ito napapakali.

“Ayos lang po ba kayo, Manong?”. Tanong ko rito.

“Ineng, sino ba ang ipinunta mo rito?”. Direktang tanong nito.

Hala, paano na ’to ’di ko naman alam ang pangalan ng mama na iyon.

“Yun-yung may ari po ng bahay na ’to”. Saad ko.

Nakita ko ang pagsilay ng ngiti ni Manong.

May nakakatawa ba sa sinabi ko? O baka halatang hindi kami magkaibingan ng mama na yun.

“Kung sa ganoon ay pumasok ka na sa loob. Mukhang may ginawa si Fred kaya wala ngayong nagbabantay”. Alok nito na ikinatango ko na lamang.

“Manong, dito rin po ba kayo nakatira?”. Kuryo kong tanong.

Tumawa ito ng malakas dahil sa aking sinabi.

Ang babaw naman ng tawa ni Manong.

“Naku kang bata ka. Matagal ka nang hinihintay rito” . Mababang boses na sabi ni Manong na nagdulot upang hindi ko marinig ang lahat.

Bakit nawalan siya ng boses? Hindi siguro maganda ang estado ng baga niya.

“Ayos lang po ba pumasok ng walang pahintulot? Baka makulong ho tayo Manong”. Pag-uusisa ko sa kanya dahil siya na mismo ang nagbukas ng gate para sa amin.

“Isa ako sa nangangasiwa ng pananiman rito, Ineng. Kaya’t huwag kang kabahan”. Nakahinga ako ng malalim dahil hindi naman pala kami pumasok ng basta-basta.

“Maraming salamat po, Manong”. Lumingon ito sa aking gawi.

“Itigil mo na ang pagtawag sa akin ng Manong, Ineng. Lolo Tonyo na lamang para hindi ka na mailang sa pagtawag sa akin”. Suhestiyon nito na ikinangiti ko na lang.

Mabuti na lang at tunay na mabait itong si Lolo Tonyo.

“Si-sige po, Lolo”. Pag-apruba ko sa kanya.

Naglalakad kami patungo sa malaking bahay na tinakbuhan ko noon. Bawat hakbang ay nararamdaman ko ang kaba sa aking puso kasabay ng antipasyon kung ano ba ang mangyayari.

“Ineng, kung hindi mo naman ikagagalit ilang buwan na ba ang dinadala mo? Mukhang malaki na ang tiyan mo”. Tanong ni Manong habang nasa unahan ko.

“Da-dalawang buwan po. Sa katunayan po hindi ko alam kung bakit mabilis lumaki ang tiyan ko. Pero sabi ni Lola ay natural lamang ito dahil natatangi raw itong kakayahan ko”. Paglingon ko sa unahan ay napatigil sa paglalakad si Lolo Tonyo.

“Anong espesyal na sinasabi mo Ineng?”. Tanong nito habang umiikot papaharap sa akin.

Hindi naman. Siguro masamang sabihin kay Mang Tonyo ang kalagayan ko. Mukhang may busilak naman itong puso at wala akong karapatan na husgahan ang pagkatao niya.

“Sa katunayan po Mang Tonyo ay hindi po dapat Ineng ang tawag ninyo sa akin…”. Nakita ko ang pagkunot ng noo ni  Lolo.

“Ayaw mo ba na tawagin ng ganoon, Apo? Siguro’y pangalan mo na lang”. Saad nito.

“Ayy, hindi po yan ang dahilan. Ang totoo po kasi ay lalaki ho ako”. Nakita ko ang pagbuka ng bunganga ni Lolo. Muntikan pa akong tumawa ngunit pinigilan ko ito sa rason na nakakahiya.

“To-totoo ba iyan? Mukha kang babae Ine– ayy, Apo. Huwag mo naman akong niloloko Apo. Matanda lamang ako ngunit nakikita ko na buntis ka”. Lohikal na saad nito.

“Yun na nga po ang espesyal tungkol sa akin… may kakayahan po akong magdalang tao dahil raw po sa isang kakayahan ng katawan ko”. Pagbibigay ko ng agapay sa aking sinabi.

“Hindi ako makapaniwala, Apo. Kung totoo iyang sinasabi mo ay tiyak na tumatanda na talaga ako at hindi ko nababalitaan ang ganyang usapin”. Nalilito nitong ani.

“Kahit po ako ay hindi alam ang bagay na ito. Nagkaroon lamang po ako ng ideya ng nakaraang linggo”. Wika ko.

“Himala ang bagay na iyan. Sa sobrang tanda ko ay ikaw pa lamang ang naka-engkwentro ko na may ganitong uri ng katangian”. Pagkamangha nito sagot.

Nagpatuloy lang ang aming kwentuhan hanggang makarating sa malaking tahanan kung saan nagsimula ang lahat. Pagkapasok pa lamang namin ay pina-upo na agad ni Lolo dahil baka ay napagod raw ako. Umiling na lamang ako sa kanya dahil kaya ko pa namang lumakad ng malayo.

“Teka lang apo, tatawagan ko si Lunita at nang malaman kung nasa kwarto ba si Seniorito o pumasok sa trabaho at nang matawagan”. Paalam nito bago tumungo papasok roon sa kusina.

Hindi naman nagtagal ay bumalik si Lolo Tonyo.

“Patawad apo, ngunit parang mamaya pa makakabalik si Seniorito. Hayaan mo at nagtipa na rin ako ng mensahe sa kanya. Sana’y mabasa niya ito kaagad”. Paghingi ng umahin nito sa akin.

“Huwag ho kayong humingi ng tawad Lo. Ako ho ang pumunta rito ng walang pasabi kaya’t hindi niyo kailangang gawin iyan”. Ani ko sa kanya habang nakangiti. “Babalik na lamang po siguro ako buk-”. Napatigil ako ng pinutok ni Lolo ang aking sasabihin.

“Huwag! Ay, pasensya na nagulat siguro kita, Apo. Kung gusto mo ay doon ka sa kwarto ng mga bisita. Buntis ka pa naman, makakasama sayo ang pabalik-balik na biyahe”. Suhestiyon nito.

Inisip ko ang sinabi ni Lolo. Totoo naman na kahapon pa ako dire-diretso bumiyahe. Baka makasama ang aking gagawin kung wala akong pahinga sa pagitan ng mga oras na ito.

“A–ayos lang po ba?”. Tumango ito at nakangiting lumapit sa akin at tinulungan akong tumayo papunta sa kwarto na sinasabi nito.

‘Sayang ng pera kung sasakay ulit ako pabalik e. Mabuti na rin ito –siguro’

Chapter 16

RESPONSIBILIDAD

ALFRED’S POV

Nagmamadali akong umuwi matapos matanggap ang mensahe sa maaaring tauhan ko sa bahay. Habang nagmamaneho papauwi ay sinubukan kong tawagan ang numero na nagpadala ng mensahe ngunit bigo akong makonekta ang tawag sa kabila. Dahil na rin sa kaba at kuryosidad ay hinanap ko ang pangalan ng isa sa mga nangangasiwa ng aking bahay upang makakuha ng impormasyon.

Sagutin mo Manang Lunita.

Kasabay nang paghihintay ay ang pagpapatakbo ko ng sasakyan. Palingon-lingon ako rito upang tingnan kung sinagot na ang tawag. Tumunog ng ilang segundo ang tawag bago ito tuluyang sinagot.

“Magandang umaga po, Seniorito. Patawad kung medyo natagalan po ang pagsagot ko sa tawag. May ginagawa ho kasi ako”. Rinig kong paliwanag nito.

“Ayos lang po, Manang. Pero mayroon bang kaganapan dyan sa bahay ngayon?”. Nagtataka kong tanong.

“Anong ibig niyo pong sabihin, Seniorito?”. Naguguluhan nitong tanong.

Tungkol saan yung mensahe kung sa ganoon?

“May natanggap po kasi akong tawag kaninang pagkagising ko. Siguro’y nagbibiro lamang ito. Hayaan niyo na Manang at pauwi na rin ho ako”. Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Ibababa ko na sana ang tawag ng marinig ko ang pahabol nitong saad.

“Hay nako, Seniorito! Muntik ko na pong makalimutan…” Pasigaw nitong saad. “Naparito po kaninang umaga si Mang Tonyo, may kasama ho siyang buntis. Tinatanong pa nga po kung nasa–”. Napahinto ko ng biglaan ang sasakyan na nagdulot upang mapahawak ako ng mahigpit sa sasakyan.

Matapos marinig ang salitang buntis ay naging sensitibo na itong usapin sa akin. Dala ng posibilidad ng aking tagpo noon ay palagi na akong naaaligaga at nawawala sa konsentrasyon. Huminga ako ng malalim at marahan na ipinaandar ang aking sasakyan papunta sa tabi ng daanan upang makaiwas sa disgrasya at aberya sa ibang dumadaan.

“Jusko! ano pong nangyari sainyo seniorito? Bakit ang pag may malakas na tunog?”. Saad ni Manang Lunita na hindi ko na bigyan ng tamang pansin. Matapos ang malalim na pag-iisip.

“Pasensya na po, Manang. Ayos lang ho ako, nabigla lamang po ako sa daan. Siguro’y ibababa ko muna po ang tawag”. Pagpapaliwanag ko sa kanya bago binaba ang tawag at napayuko sa manibela ng aking sasakyan.

Nang mabawi ang aking sarili ay dumaan muli ang sinabi ni Manang Lunita sa akin kanina.

Buntis? Sino naman kaya ang dala-dala ni Mang Tonyo. Sa pagkaalam ko ay wala namang iba na kapamilya si Mang Tonyo na naninirahan sa labas ng hacienda. Lahat ng kapamilya naman nito ay akin nang nakasalamuha at walang babae na may posibilidad na mabuntis.

Dahil sa pagtataka ay ipinaandar ko nang muli ang aking sasakyan pauwi kasabay ng pag-iingat. Hindi naman umabot ng mahigit dalawangpung minuto ay naabot ko na ang bukana ng aking gate.

Pinatunog ko ang busina ng aking sasakyan na naging hudyat upang tumingin si Fred ang aming gwardya sa aking kinaroroonan. Agad naman nitong binuksan ang gate at naghintay bago ako tuluyang makapasok.

“Magandang araw, Seniorito”. Bati nito sa akin ng maibaba ko ang salamin ng aking sasakyan.

“Magandang umaga rin, Fred”. Sagot ko rito.

Bago tuluyang makadaan sa kanyang harapan ay tumigil ako rito. Nakita ko ang pagsulyap nito sa bintana upang tingnan ako sa aking pwesto.

“May problema po ba, Senyorito?”. Naniniguradong tanong nito.

“May tanong lang ako Fred”. Ani ko.

“Ano po iyon, Senyorito?”. Nagtataka nitong tanong.

“May dinala raw na buntis si Mang Tonyo rito kanina. Kilala mo ba ang tao na iyon?”. Direkta kong tanong.

Nakita ko ang pagkunot ng noo nito at ang pag-iling matapos marinig ang aking tanong.

“Patawad po, Senyorito. Ngunit wala po ako kanina sa pwesto ko dahil ako po ang naatasan sa mga bata. Inihatid ko muna po sila sa paaralan gamit ang pampasadang tricycle”. Rason nito na aking tinanguan.

Siya nga pala ang nakaatas sa bagay na iyon tuwing umaga kaya’t imposible na naririto siya simula kaninang umaga.

“Nauuwaan ko naman Fred. Napatanong lamang ako dahil hindi ako nabigyan ng paalala ni Mang Tonyo ukol sa bagay na iyon”. Paglilinaw ko rito.

“Salamat po, Senyorito. Kung wala na ho kayong tanong ay isasara ko na po ang gate”. Saad nito habang naghihintay sa aking aproba.

Binigyan ko na siya ng hudyat na isara ang gate na naging dahilan upang ipagpatuloy ko na ang pagtahak papauwi. Ilang sandali lamang ay narating ko ang lugar kung saan ko ipinaparada ang mga sasakyan at bumababa rito. Dahil malapit lang ito sa bukana ng bahay ay agad ko rin itong narating.

Papasok pa lang ako sa bahay ay narinig ko ang dalawang magkaibang boses sa loob ng kusina.

Mang Tonyo? Bakit kaya siya naririto?

Humakbang ako ng marahan patungo sa pinaggagalingan ng mga pamilyar na boses. Bago pa man ako makalapit ay narinig ko ang malakas na tawa ni Mang Tonyo sa kanyang kausap.

“Nako kang bata ka, hinay-hinay lang sa pagkain ng tsokolate. Marami naman nyan sa refrigerator”. wika ni Mang Tonyo.

“Patawad po ’Lo, bihira lang kasi akong makakain nito. Nasaktuhan pang parang gutom na gutom ako kaya’t hindi ko ho napigilan ang sarili ko”. Rason ng pamilyar na boses sa kanya.

Lolo? Akala ko ay wala pa namang apo si Mang Tonyo. Bakit may tumatawag sa kanyang apo.

Dulot ng kuryosidad ay humakbang ako papalapit sa kanila. Alam kong rinig ang aking mga yapak dahil na rin sa balat na sapatos na aking suot. Papasok pa lamang ako ng kusina nang makita ang pagtaas ng tingin ni Mang Tonyo kasabay ng kakaibang ngiti.

Anong meron bakit parang masaya si Mang Tonyo?

Dahil nakatalikod ang taong kanyang kausap sa akin ay hindi ko nakit ang mukha nito.

“Mang Tonyo, magandang ar–”. Napatigil ako sa pagsasalita ng dumapo ang aking mga mata sa binata na sobrang dungis ng mukha at nakalingon sa aking posisyon. Kitang-kita ko ang paglaki ng kanyang mga mata at ang paglunok nito habang kumakain.

Siya ba ito?

Sinusubukan kong buksan ang aking bibig ngunit walang salita na lumalabas rito. Biglang dumami ang bagay na tumatakbo sa loob ng isipan ko. Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong isawika o sabihin dahil sa pagkabigla.

“Senyorito, siguro’y dapat ko muna kayong iwan upang makapag-usap”. Naagaw ni Mang Tonyo ang aking atensyon matapos ang kanyang sinabi.

Hanggang sa ngayon ay walang boses na lumalabas sa aking bibig kaya’t tumango na lamang ako. Nakita ko ang pag-ikot ni Mang Tonyo at ang paghinto nito sa aking tabi bago lumabas ng kusina.

“Mukhang may pagkakaabalahan ka na, Apo”. Pabulong nitong wika kasabay ng pagtapik ng aking balikat bago umalis.

Nanginig ang buo kong katawan dahil sa kanyang sinabi.

Tama ba ang nasa isip ko?

Ang tanong na nasa aking isip ay agad na nasagot nang makita ang pagtayo ng lalaking aking hinahanap simula noon sa upuan. Saksi ang dalawa kong mata sa tiyan nito na humuhulma sa kasuotan nitong may kaluwagan. Marahan pa itong yumuko at hinaplos ang tiyan nito.

Bu–buntis ba talaga siya?

“Ahh… Kamusta po… hindi naman po ako narito para gu-gumawa ng gu–lo”. Utal-utal nitong saad na nagdulot upang itaas ko ang aking tingin mula sa kanyang tiyan.

“Ahem…”. Tawag atensyon kong ubo na nagdulot upang manginig ito sa kanyang kinatatayuan at mapahawak ng mahigpit sa upuan na malapit sa kanya.

Sht!

“So—sorry, bi-binabawi ko lang ang boses ko”. Pagpapaliwanag ko rito.

Nakita ko ang marahan nitong pagtango at pagtingin sa mukha ko.

Tang– ba’t ang inosente niyang tingnan?

“Ma–may gusto lang po sana akong sa-sabihin”. Kinakabahan nitong saad.

Kahit na wala pa itong sinasabi ay mayroon na akong ideya sa kanyang gustong sabihin.

“Siguro po ay hindi niyo na ako naalala pero… ako po iyong lalaki na inuwi niyo ga–galing sa bar at naka–talik”. Iwas tingin nitong sabi.

Wala pa itong sinasabi ngunit alam ko na ang kanyang nais ipahiwatig simula pa lamang ng paghimas ng kanyang malaking umbok na tiyan at pagkagat nito sa kanyang labi na nagdulot upang mamula ito.

Hindi ko namalayan at napigilan ang aking sarili na humakbang papalapit at biglaang yakapin ito papalapit sa aking katawan. Hanggang dibdib ko lamang ang kanyang ulo at naramdaman ko ang paninigas ng kanyang katawan dahil sa biglaan kong ginawa.

Anong ginagawa ko? Mukhang natakot ko siya.

Huhugutin ko na sana ang sarili ko sa pagkakayap ngunit naramdaman ko ang pagpulupot ng kanyang maliit na mga kamay sa aking tagiliran.

Hindi ko lubos maintindihan ang imboluntaryong galaw ng aking katawan ng makita ang panginginig nito. Tila may naghudyat sa akin na damayan at maging sandalan niya upang humupa ang pangamba sa kanyang damdamin.

Ilang segundo lamang ay naramdaman ko ang pagbutaw nito sa yakap at paglayo sa akin.

Weird pero g

usto ko pa siyang kayakap.

“Pa-patawad po, Bo-bossing”. Utal-utal na naman nitong saad kasabay ng boses nitong kinakabahan.

Nakakatakot ba akong tingnan?

“Bakit ka kinakabahan?”. Direkta kong tanong sa kanya.

Nakita ko ang pagsubok nitong tumingin sa akin at ay ang pag-iwas nitong muli.

“Wa–wala po akong mukha na mai–haharap sa inyo”. Nahihiya nitong ani. “Hi–hindi ko ho plano na magpa–buntis sa inyo. Sa totoo po ay hindi ko alam na may kakaya–han akong magbuntis”. Kinakabahan nitong saad.

May dinadala pala siyang mabigat na bagay sa puso niya dahil sa nangyari.

Hindi ko alam ngunit ayaw ko siyang nakikitang nahihirapan dulot ng desisyon naming dalawa.

“Wala ka namang kasalanan sa nangyari. Ako nga dapat ang humingi ng patawad dahil sa… hindi ko napigilan ang sarili ko kaya’t humantong sa ganoong bagay”. Paglilinaw ko nangyari.

“Na–niniwala ka po bang bu–buntis ho ako?”. Nagtataka nitong tanong.

Hindi niya alam ay may naka-engkwentro na ako sa ganitong bagay matapos ang nangyari sa amin. Ito rin ang nagbukas sa akin ng ideya sa posibilidad na ito. Ang hindi ko lang naihanda ang sarili ko ay sa katotohanan na magbubunga talaga ito.

Upang masagot ang kanyang katanungan ay tumango na lamang ako rito.

Ngunit ang lahat ng sinabi at ginawa ko ay tila naging masama dahil nakita ko na lamang ang paghikbi nito at pagtakip ng kanyang mga mata.

Natataranta akong lumapit rito at agad na ginabayan itong umupo dahil sa pag-iyak nito. Sinusubukan ko itong patahanin ngunit hindi ito tumitigil sa pag-iyak.

“Ma–may nagawa o nasabi ba akong mali?”. Kinakabahan kong tanong.

Naghintay ako sa kanyang sagot ngunit wala itong sinabi at tanging pag-iling lamang ng kanyang ulo ang ginawa.

Inalo ko siya sa abot ng aking makakaya at sa paraan na alam ko ngunit walang umepektibo sa lahat ng iyon. Napabuntong hininga na lamang ako habang nag-iisip ng alternatibong paraan.

‘Anong gagawin ko?’

Chapter 17

PAG-UUSAP

ALFRED’S POV

Naririto ako ngayon sa aking kwarto kasama ang magiging ina ng aking anak. Kanina habang patuloy itong umiiyak ay hindi na kinaya ng kanyang katawan ang sobrang emosyon kaya’t nawalan ito ng malay. Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa ang kaba at tensyon ng makita ang paunti-unti nitong pagbagsak sa sahig. Mabuti na lamang at nasa harapan ko lamang ito kaya’t naagapay ng aking mga braso ang kanyang magkabilang kamay.

Dahil sa kaba na nadarama ko at baka napahamak o may problema sa kanya ay tinawagan ko ang isang mapagkakatiwalaan na doktor naming magkakaibigan. Sa kabutihang palad ay sumang-ayon naman ito at pumunta sa aking tahanan ng walang kahit anong tanong.

Sa ngayon ay nakatayo ako malapit sa aking higaan kung nasaan nakahiga ang binata na nagdadalang tao. Habang sinusuri ng aking kaibigan na doktor ang sitwasyon ay hindi ako mapakali at mapanatag sa anumang dahilan ng pagbagsak niya.

“May karamdaman ba siya?”. Agaran kong tanong nang matapos ang kanyang pagtingin sa estado ng binata.

“Teka nga lang. Bago ang lahat may katanungan lang na tumatakbo sa isipan ko na naghahanap ng sagot. Sa pagkakaalala ko ay wala ka namang ibang kapamilya kaya’t sino ito?”. Nagtatakang tanong nito habang nakatingin sa binata na nakahiga.

Napakagat ako ng aking labi at napahawi ng aking buhok nang marinig ang kanyang tanong. Hindi ko alam kung papaano ko sasagutin ang tanong na itinapon niya sa akin kaya’t napabuntong hininga muna ako. Bakas sa kanyang mukha ang paghihintay sa aking sagot.

“Wala kaming koneksyon o anuman, ngunit…”. Nakita ko ang pag-asim ng mukha nito ng marinig ang aking sinabi. “…dinadala niya ang magiging anak ko”. Dugtong kong sagot na nagdulot upang tumaas ang kanyang kilay at bahagyang pagbuka ng bibig.

“Sht, you fvk a kid?”. Hindi niya makapaniwalang saad.

Mukha ba akong pumapatol sa menor de edad? Parang grabe naman ata tingin nito sa akin.

“I thought you’re the best among your group especially in terms of principles and values. Pero bakit ka pumatol sa binata pr–”. Pinutol ko na agad ang kanyang sasabihin dahil nakagagawa ito ng imahinasyon na hindi angkop o naglalarawan sa katotohanan.

“He is 22. Stop accusing me, okay? He just looks younger compared to what you normally see”. Paglilinaw ko ng sitwasyon.

“Ahh, ganun ba? Haha. Parang napasobra naman ata ako. Hindi ko lang mapagilan pre. Sino ba naman ang makakakontrol ng emosyon nila ng makita ang ganitong sitwasyon o kinahihinatnan ng binata na to”. Saad nito na nagdulot upang mapalingon ako sa higaan.

Totoo ang sinasabi niya. Hindi ko maiwasan na maawa sa sitwasyon na kinalalagyan niya. Base sa kanyang kasuotan ay masasabi mo na agad na wala itong sapat na pera, isabay mo pa ang short nito na mayroon nang mga butas at halatang may mga kurba ng sinulid. Ngunit kahit na ganito ang kanyang suot ay hindi ko maiwasan na mapatingin sa kanyang tiyan.

Gulp

“Mabalik tayo sa usapan, base sa eksaminasyon ko kanina ay hindi naman naapektuhan ang bata matapos ang nangyari. Siguro ay dahil sa pagod o stress ang naging sentro ng rason kung bakit siya nawalan ng malay. Kayat hanggang maaari ay ilayo mo siya sa mga ganitong sitwasyon”. Ani nito na agad kong itinatak sa isipan ko.

Sa kabila ng mga impormasyon na ibinigay niya sa akin ay isang ideya lang ang paulit-ulit na pumapasok sa isipan ko.

Magiging ama na ba talaga ako?

Ilang segundo siguro bago ako bumalik sa realidad at sumagot sa kanyang tanong kanina.

“Naiintindihan ko pre, pero mahaba kasing kwento kaya’t naging ganito ang kinalabasan ng lahat at kung bakit nakadarama siya ng ganoong emosyon. Hayaan mo at paglalaanan ko ng sapat na oras upang pag-usapan ang bagay na iyan matapos niyang magising”. Paglilinaw at simpleng sagot ko na kinatanguan na lamang nito.

“Totoo naman na hindi ko alam ang buong kwento pero sana ay pag-isipan mo ang lahat ng mabuti at ayusin kung ano mang gusot ang meron sa pagitan niyo. Halata namang buntis ang lalaki na ito at masama ang dulot nito sa kanya ngunit kung tama ang tansya ko ay mukhang bumunga ang galing mo pre sa pagbayo”. Pangaral at makahulugan nitong wika.

Kumunot ang noo ko dahil sa huling parte ng kanyang sinabi.

“Anong ibig mong sabihin pre?”. Puno ng pagtataka kong tanong.

Hindi ito sumagot at tanging mapanuksong ngiti ang binitawan nito.

“Sa susunod ko na sasabihin pre. Sisiguraduhin muna natin dahil ayaw ko namang umasa ka sa malalaman mo. Pero isa lang ang sigurado ako, buntis ang binata na ito at dahil isa siyang lalaki ay may kaselanan ang pagdadalang tao nito. Kaya’t hanggang maaari ay huwag mo siyang pagtrabahuhin o hayaan na gumawa ng mga trabaho na magdudulot ng sobrang pagod”. Mahabang lintaya nito sa akin kasabay ng seryosong tingin at tono.

Tumango ako rito bilang pagsang-ayon. Sa katunayan ay napag-isipan ko na ang bagay na sinabi niya kanina lamang matapos kong maaalala ang trabaho nito sa bar. Hindi ko hahayaan na bumalik pa siya roon, para saan pa ang pera at yaman na mayroon ako kung hindi ko ito gagamitin. Lalo na at para naman ito sa ikabubuti ng taong nagdadala ng anak ko.

Bumalik ang aking atensyon kay Luke nang marinig muli itong magsalita.

“Muntik ko nang makalimutan pre. Dahil hindi naman ito ang unang kaso na nahawakan kong tulad nito ay may mga bagay na dapat kang paghandaan”. Saad nito habang may nakakalokong ngiti sa kanyang labi katulad kanina.

Pinagtritripan ba ako ng loko-loko na ’to?

“Huwag mong isipin na pinag-iisipan kita ng kung anu-ano”. Napabalikwas ako sa kanyang sinabi na tila alam ang tumatakbo sa isipan ko.

Bllsht, ganoon na ba ako kahalata.

“Anyway, kagaya nga ng sinasabi ko ay mas kakaiba ang pagdadalang tao ng lalaki kumpara sa babae. Hindi mo dapat siya hayaang makalimutan painumin ng mga bitamina upang maging malusog ang bata sa loob nito at hindi siya gaanong mahirapan sa panganganak. Ikalawa, nagkakaroon rin ito ng maselan na paglilihi at pagbubuntis kaya’t kung kayang ibigay ay ibigay mo basta hindi makakasama sa kanya dahil naapektuhan nito ang emosyon at mood ng buntis. Ikatlo ngunit hindi ang huli at sigurado akong ikasasaya mo ay…”. Sumandal pa ito sa likuran ng pinto bago ngumiti sa akin.

Anong paandar ng tanga na to?

“May mga pagkakataon na tataas ng sobra ang libido niya kaya’t dapat ibigay mo ang buong galing at talento mo sa pagpapaunggol nito”. Malakas na tawang saad nito bago binuksan ang pinto kung saan siya nakasandal. “Mukhang mauubos ang lakas ng tuhod mo nito pre, parehong-pareho kayo ni kumpareng Edward pre. “. Mababa at pahabol na saad nito bago isara ang pinto.

Hindi ako makagalaw ng aking kinakatayuan matapos ang marinig ang huling parte ng kanyang mga sinabi.

Libido? Mukha ba siyang aso? Siguro’y pinagloloko lang ako ng mokong na iyon dahil sa estado na aking kinasasadlakan pero paano kung totoo?

Nanatili ako sa aking posisyon ng hindi ko namamalayan at nakatulala sa pinto. Kung totoo ang kanyang sinasabi ay papaano nalampasan ng binata na ito ang pagtaas ng kanyang libido sa loob ng nakaraang buwan. Patuloy ako sa malalim na pag-iisip bago may kumatok ay bumukas ang pinto ng aking kwarto. Nakita ko ang pagsilip ng mukha ni Manang Lunita.

“Senyorito, heto na po ang dala-dalang gamit ng binatang kasama ni Mang Tonyo kanina. Iyan lamang pong maliit na bag ang naiwan roon sa kwarto ng bisita”. Saad nito.

“Maraming salamat po, Manang. Ako na pong bahala nito”. Pasasalamat ko sa kanya bago inabot ang dala-dala niya.

“Walang anuman po, Senyorito. Sabihin niyo na lamang po kung may kailangan pa po kayo”. Malugod na sagot ni Manang bago tuluyang lumabas at sinara ang pinto.

Lumapit ako kaagad sa lalagyan ng aking mga damit at binuksan ang maliit na bag na dala-dala niya. Habang binubuksan ito ay nakita ko lima o anim na mga lumang damit kasama ang ilang shorts at pantalon.

Magagamit pa kaya ito?

Kinuha ko mula sa kanyang bag at isinabit kasama ang mga damit ko na nakaayos sa loob. Hindi ko naman magawang itapon o palitan ito dahil wala naman akong karapatan o pagmamay-ari sa mga ito. Kaya’t isinalansan ko na lamang ito at isinaayos upang madali ang kanyang pagkuha mula rito.

Sa kalagitnaan ng aking pagkuha ng damit at nakuha ng aking atensyon ang umbok sa isang damit nito.

Ano naman ito?

Masama ang pakiki-alam sa hindi mo pagmamay-ari ngunit dala ng kuryosidad ay marahan ko itong binuksan matapos lumingon sa aking higaan. Pagkabukas ng ko nito ay nagulat ako sa aking nakita.

Anong ginagawa ng relo ko rito?

Dahil marami naman akong mamahalin na relo na ginagamit araw-araw ay hindi ko namalayan na nawawala pala ang isa nito. Iniisip ko ng mabuti kung kailan ko huling nagamit at nakita ito. Doon ko lamang napagtanto na ang huling gamit ko nito ay ang araw kung kailan kami nagtalik noon. Bumalik sa alaala ko ang laman ng pitaka ko.

So, ito pala ang naging abono para sa kulang na kalahati ng isang daang libo. Hindi niya ba alam na mahigit limang beses na mataas ang presyo nito kaysa sa napag-usapan namin?

Tumatawa ako sa aking isipan dahil wala itong alam sa presyo ng kanyang kinuha. Mukhang dinampot niya lamang ang sa tingin niya ay makakatulong upang sumakto sa napag-usapan na halaga.

Pero magaling siyang dumampot at ito ang nakuha niya.

Dahil kabayaran ito ng gabi na iyon at hindi ko na rin ito pagmamay-ari ay agad ko itong inilagay sa kanyang bag kasama ang damit na pinaglagyan nito.

Nang matapos ko nang ayusin ang mga gamit niya ay isinara ko na ang malaking kabinet.

Upang makita ang kanyang estado at ang katotohanan na hindi pa rin maproseso ng utak ko ay tuluyan na akong lumapit sa kanyang kinaroroonan. At doon ko muling nakita ang bagay na humaplos at nagpatibok ng sobrang bilis ng puso ko kanina – ang umbok ng kanyang tiyan kung saan naroroon ang supling na pinapangarap ko.

‘MAGIGING TATAY NA TALAGA AKO!’

Chapter 18

NAKAW

CUPCAKE’S POV

Ramdam ko ang lambot at sarap na dulot ng bagay na hinihigaan ko sa ngayon. Dahil minsan lang makaranas nito ay patuloy lang ako sa pagkiskis ng aking ulo sa sobrang lambot na unan na nasa parteng ulohan ko. Sa kabila nito ay dumadampi rin ang lamig sa aking balat galing sa hindi ko malaman na bagay.

Bakit ang lamig naman ata rito?

Kahit nakasara pa ang aking mata at inabot ko ang kumot na nasa parteng tiyan ko.

Isa rin to ang bango-bango.

Habang tumatagal ay paunti-unti nang bumabalik ang aking pag-iisip.

Nasaan ako? Jusko.

Napabalikwas ako at agad na ibinuka ang aking mata ng mapagtanto ang hindi magkatugma na pakiramdam kompara sa aking nakasanayan tuwing gigising. Lumingon-lingon pa ako sa paligid bago pumasok ang buong pangyayari kahapon o kanina.

Nakakahiya! Bakit ako umiyak sa harapan niya at nawalan pa ng malay? Ano na lamang ang natitira sa pagkatao ko nito?

Inangat ko na ang aking likuran sa sobrang lambot na kama na pinagpahingahan ko. Ngunit bago pa ako maka-upo ay may pumasok na ideya sa aking isipan.

Siguro’y magugustuhan rin ito nina Lolo at Lola. Manggano kaya ang isang maliit nito?

Matapos pasadahan ng aking kamay ang kabuuan ng higaan ay tuluyan na akong umalis sa kama at lumapit sa pinto. Bago tuluyang makalabas ay kumunot ang aking noo dahil hindi pala ito ang kwarto na pinaghingahan ko kanina na para sa mga bisita.

Maling kwarto ba ang napagdalhan sa akin?

Nilingon ko ang buong kwarto at nakita ang pamilyar na disenyo. Sinusubukan kong alalahanin kung saan ko ito nakita. Nang biglang pumasok ang imahe ng pagtakas ko dalawang buwan ang nakaraan ay agad akong napatakip ng aking bibig.

Kwarto ito ni Boss.

Dahil sa kaba at agad akong humarap sa pinto ay binuksan ito para makaalis na at baka makadulot pa ako ng problema. Ngunit bago pa man ako makalabas at may nakaharang na malaking bulto ng lalaki sa pinto.

Ini-angat ko ang aking tingin mula sa dibdib nito na kapantay ko lamang patungo sa mukha nito. Nang dumapo ang aking paningin roon ay agad akong napayuko at napaatras sa aking pwesto.

Hala! Andyan na agad siya. Ano bang sasabihin ko?

“Huwag kang matakot”. Mababang boses nito na nagdulot upang mawala ng kaunti ang kaba sa aking puso.

Ang lalim naman ng boses niya.

“Bo-boss, hindi ko ho alam kung papaano ako napunta sa kwa–kwarto na ’to. Sigu–”. Paglilinaw ko ng sitwasyon na kinaharap ko pagkagising ngunit napatigil ako nang magsalita itong muli.

“Inakay kita papasok matapos mong mawalan ng malay. Huwag kang mag-alala dahil ako mismo ang nagkusa na dalhin ka rito sa kwarto ko”. Saad niya na nagdulot upang maramdaman ko ang pag-init ng aking mukha.

Siguro’y naramdaman niya ang bigat ko matapos niya akong pasanin papunta rito.

“Pasensya at nakaka–hiya naman po, hindi na po mauulit”. Paghingi ko ng dispensa sa nangyari.

“You don’t need to worry. I’m responsible of what is happening to you and the thing I did earlier is just one of them”. Yumuko ako sa kanyang sinabi dahil hindi niya naman ako kargo tanging ang dinadala ko lamang.

Mabuti na lamang at nakapag-aral ako kahit papaano. Kung hindi ay baka magmukha akong walang alam.

“Sa–salamat pa rin ho, Boss. Dahil sa pagkukusa na pagtulong niyo”. Buong puso ko na wika.

“Sige, pero gusto ko lang linawin na hindi mo kailangang magpasalamat dahil simula ngayon ay nasa pangangalaga na kita”. Buong seryoso nitong ani.

“Boss, hi–hindi po ako ang kargo ninyo kundi ang dinadala ko lamang. Lubos na nga ho ang pasasalamat ko sainyo dahil sa naitulong niyo kanina”. Paglilinaw ko sa sitwasyon dahil nakakahiya kung pati ako ay magpapaako ng responsibilidad.

“Dahil ayaw mong sumunod ay may mga bagay na dapat mong gawin kung gusto mo talagang magpasalamat sa akin”. Maawtoridad nitong saad.

Dahil dito ay bahagya akong tumingin sa kanyang kinaroroonan at naghandang pakinggan ito.

Sana ay hindi kabilang ang pera. Kaunti na lang ang natitira ko. Kung sakali, papaano ko siya babayaran sa pagtulong niya?

“Ba–basta hindi kasama ang pera, ha”. Nangungusap kong saad na nagdulot upang makita ko ang pagtaas ng isang kilay niya.

“Obviously hindi yan ang gusto ko. May kaunti lang akong gustong sanayin ang sarili mo”. Paglilinaw nito na nagdulot upang mawala ang kaba sa puso ko.

Mabuti naman kung sa ganoon.

Bilang respeto sa kanya ay binaling kong muli ang aking atensyon sa kanyang sasabihin.

“Ito lamang ang gusto kong gawin mo; Una, huwag mo na akong tawagin na Boss – Alfred, siguro’y pwede na iyon”.

Magsasalita sana ako ngunit napigilan niya agad ako nang agaran siyang magsalita.

“Hindi maganda pakinggan ang “Boss” na tawag mo sa akin. Ikalawa, dito ka na sa kwarto ko matutulog. Dahil hindi na maaaring magamit ang mga kwarto ng bisita“. Maawtoridad nitong saad.

“Ay, Bo– ay Alfred nga pala… Hindi naman ho ako mamamalagi rito sa ba-bahay mo”. Kontra ko sa kanyang sinabi.

“Anong ibig mong sabihin?”. Bakas sa boses nito ang pakairita sa narinig.

Galit na ba siya?

“Ka–kasi kailangan ko pa pong umuwi sa probinsya namin. Naiwan ko ho doon si Lolo at Lola, at ibinilin ko lamang po sila para maipaalam sa iyo ang pagdadalang tao ko. Wala po akong pla–”. Napatigil ako sa pagsasalita ng humakbang ito papalapit sa akin.

Ilang segundo lamang ay iniyuko nito ang kanyang ulo upang sumakto o lumibel sa aking mukha.

Hahalikan niya ba ako? Hindi pa ako nagtotoothbrush.

Bilang reaksyon ay tinakpan ko kaagad ang aking bibig at pinaglakihan ko siya ng mata dahil sa kanyang binabalak.

“Anong ginagawa mo? Gusto ko lang sabihin sayo ng malapitan upang mas maliwanag sa iyo na dito ka na titira. At tungkol sa Lolo at Lola mo. Ipapakuha ko sila upang dito na rin sila manirahan”. Diin nitong ani.

Ayaw kong maging pabigat. Tapos idagdag pa sina Lolo at Lola magmumukha na talaga ako nitong opurtunista

at nagmamalabis dahil lamang sa dinadala ko.

Dahil sa narinig ay agaran kong tinanggal ang aking kamay sa aking bibig  ngunit bago pa man bumukas ang aking bibig ay naramdaman ko ang swabe at mabilisang pagdampi ng kanyang labi sa akin.

Anong nangyari?

Tila tumigil ang lahat ng bagay sa paligid ng ilang segundo bago ko nabawi ang aking isip.

“It’s a deal, then”. Nakangiti nitong saad bago umayos ng tayo at naglakad patalikod sa akin.

Deal? Wala naman kaming negosyo.

Kasabay ng pagkatigil ko sa aking kinatatayuan ay ang pag-iisip ko ng malalim dahil sa huli niyang sinabi.  Naging dahilan ito upang manatili ako roon ng ilang segundo.

Bakit niya pala ako hinalikan? Hindi niya naman ako kamag-anak o kasintahan.

Bumalik lang ang aking atensyon nang marinig muli ang kanyang boses sa labas ng kwarto.

“Babalik ako mamaya-maya, dadalhan na lamang kita ng pagkain dyan sa kwarto kaya’t huwag ka nang mag-abala na bumaba pa ng hagdan dahil delikado”. Saad nito kasabay ng nag-aalalang tono.

Hindi naman ako paralisado katulad nina Lolo at Lola para gawin niya iyon.

Sobra-sobra na ang ginagawa niya.

Magsasalita pa sana ako para linawin ang aking sitwasyon ngunit nawala na ang kanyang bulto mula sa harapan ng pinto na kanyang nilabasan.

Hindi ko na magawang sabihin ang mga hinaing at gusto kong isalaysay.

…

Katulad ng kanyang sinabi ay nanatili na lamang ako sa kwarto habang tinitingnan ang mga larawan na nakalagay sa ibabaw ng maliit na mesa. Habang nakatingin ay nakuha ang aking atensyon ng isang pamilyar na mukha roon maliban kay Alfred.

Ito yung lalaki na kasama niya sa bar noon kung hindi ako nagkakamali. Mukhang ang bata pa nilang tingnan rito. Ang gwa-gwapo naman nila lalo na ang isang ’to.

Turo ko sa isang lalaki na kasama nilang dalawa.

Habang patuloy na tumitingin sa mga larawan ay nakuha ng aking atensyon ang isang larawan niya kasama ang isang magandang babae.

Sino kaya ito? N

apakakinis naman ng balat niya kumpara sa akin.

Tiningnan ko ang aking sariling balat at nahalata ko ang malayong pagkakaiba naming dalawa. Kung gatas ang kanyang balat ay tsokolate naman ang sa akin. Hindi mo matatangi na may matangos rin siyang ilong.

Sana’y maging makinis rin ang anak ko katulad nila ni Alfred para naman ay may maputi na sa pamilya namin.

Bilang isang pamilya galing sa probinsya at pagsasaka ang pangunahing trabaho ay bihira sa amin ang makakita ng isang makinis o maputi na tao kaya’t buong gulat namin kung papaano nila ito nagagawa o napapanatili kahit na lumalabas rin naman sila sa tirik na araw.

Napatigil lamang ako sa pagtitingin nang marinig ang marahan na pagbukas ng pinto. Lumingon ako sa tao na pumasok roon at hindi nga ako nagkakamali na makita si Alfred na dala-dala ang hapunan na inihanda ng mga tauhan niya siguro rito.

“I don’t know what you like, so I just cooked Adobo. Sana lang ay magustuhan ito ng panlasa mo”. Ani nito kasabay ng paglapag ng pagkain doon mismo sa higaan namin.

Siya mismo ang nagluto? Nakaabala na talaga ako. Tapos, b

aka madumihan ko pa ang kama niya kung doon ako kakain.

“Mayroon ka bang kahit maliit na la-lamesa lang?”. Tanong ko rito.

“Unfortunately, wala, but you can eat on the bed, that’s more comfortable and convenient”. Saad nito na ikinatango ko na lamang dahil sobra na ang abala na dinulot ko sa kanya ngayong araw.

Sakto lamang ang pagdating niya dahil nararamdaman ko na rin ang gutom kanina matapos tumingin sa mga larawan. Kasama ang kanin at agad akong kumuha ng sabaw at karne ng Adobo at ikinalat ito sa aking kanin. Nang makita ko ang paghalo nito ay agad ko na itong sinubo.

Habang kumakain at muntikan ko nang maibuga ang aking kinain ng makita ang titig ni Alfred sa akin.

May mali ba akong ginawa? Bakit parang naghihintay siya?

“Ahh– gusto mo rin bang kumain? Nakalimutan ko na dalawa pala tayong hindi pa kumakain”. Paghingi ko ng paumahin sa kanya.

“No, hindi yan ang iniisip ko… Masarap ba?” Tanong nito na naging dahilan upang lunukin ko ang pagkain na nasa bibig ko.

“Oo, masarap naman. Bakit?”. Naguguluhan kong tanong dahil sobra ang pagkatutok nito sa akin.

“Huwag mo nang isipin, napaisip lang ako”. Ngiti nitong saad bago humakbang papalapit sa paanan ng higaan.

Tiningnan ko ang itsura nito. Nakita ko ang panaka-nakang tingin nito sa akin at pagkain.

Siguro’y gutom talaga siya.

Kumuha ako ng kanin at ulam gamit ang kubyertos ko dahil wala nang ibang gamit rito. Matapos nito ay lumapit ako ng kaunti sa kinauupuan niya. Bago ako makalapit ay nakita ko ang pagtataka sa kanyang mukha.

Isinawalang bahala ko ito at pinagpatuloy ang paglapit ko sa kanya. Nang makalapit sa kanya ay sinenyasan ko itong ibuka ang kanyang bibig. Matapos nito ay gumuhit muna ang pagtataka sa kanyang mukha bago ito sinunod.

Ang liit naman ng bunganga nito kung ngumanga.

Para wala na siyang masabi ay agad kong ipinasubo sa kanya ang kanin at ulam na nasa kubyertos.

“Gutom ka na rin, e. Nahihiya ka pang makisalo”. Sagot ko bago bumalik sa aking pwesto.

Lumipad ang aking tingin sa kanyang mukha ng makabalik sa aking pwesto. Roon ko nakita ang gulat at pagsilay ng ngiti sa kanyang labi.

Anong dahilan ng pagngiti niya? Nasiraan na siguro ito ng bait.

‘Tinalo niya pa sina Lolo at Lola, hay nako’

Chapter 19

THIS CHAPTER CONTAINS EXPLICIT SCENES. (18+)

HAPLOS

ALFRED’S POV

Sa ngayon ay nakahiga ako sa aking kama kasama ang binatang dinadala ang anak ko. Tahimik siyang natutulog at napakaaliwalas ng kanyang mukha habang nakatitig sa kanya.

Hindi ko alam ngunit may kakaibang haplos sa aking puso simula ng makita ko siyang naroroon sa aming hapagkainan kaninang umaga.

Upang makumpirma ang namamayani sa aking loob ay nagawan ko pa siyang nakawan ng halik. Kahit na hindi naman ako ang typikal na taong humahalik ng sinuman ay hindi ko magawang kontrolin ang aking sarili nang makita ko ang kanyang mukha kanina lang.

Napangiti na lamang ako nang maalala ko ang lambot at ang tamis na lasa nito katulad ng natikman ko nang una naming pagtatalik.

Mawawalan

talaga ako ng bait nito kapag nagpatuloy.

Habang nalulunod na ang aking isipan ng aking nakaw na tagpo ay pumasok sa aking alaala ang pangyayari kanina bago siya matulog.

Akala ko ay pumayag na siya sa alok kong doon na sa kwarto ko matulog ngunit nagkaroon pa kami ng argumento dahil nahihiya daw raw siya na matulog katabi ang isang tulad ko. Mabuti na lamang at nagamit ko ang aking utak upang mapanatili siya rito.

Sinabi ko lamang sa kanya na ako na lamang ang lalabas kung sakali. Pero bago pa man ako lumabas ay pinigilan ako nito at sumang-ayon na sa aking hadhikain.

Sa totoo lamang ay wala naman talaga akong balak sa kanya nang inalok o napag-isipan ko na dito muna siya patulugin sa aking kwarto. Ngunit sadyang umiral ang pagkalalaki ko at kusa itong nagbukas ng ideya na mas makabubuti na sa tabi ko na lamang siya matulog.

Simula ng mga nakaraang buwan ay palaging sarili ko lamang ang nagpapaligaya at nagpapahupa ng init ng aking katawan. Ito ay dulot ng tagpo namin noon. Sa tuwing dumadaan sa aking memorya ang lahat ay hindi maiwasan ng aking pagkalalaki na manigas at ang napakalala ay wala itong balak humupa kung hindi ko ito papalabasin. Palagi ngang nangangalay na ang aking mga kamay dahil rito ngunit wala akong magawa. Tanging ang pagpipilian ko lamang ay ilabas ang lahat o sumakit ang pantog ko magdamag.

Sa kabila ng pangaral ng aking isipan ay doon ko napagtanto na siguro’y mayroon talaga akong balak sa kanya ngunit ang pagpapatuloy ko sa kanya ay walang bahid ng anumang dumi. Gusto ko lamang ang makabubuti sa kanya at aming anak.

Matapos ng pag-iisip at lumingon muli ako sa kayang posisyon at hindi ko talaga maiwasan ang kakaibang hatak niya sa akin. Naramdaman ko na lamang na paunti-unti nang nabubuhay ang aking ari kahit na simpleng tingin ko pa lamang sa kanya.

Lumalala

na talaga ang libog mo, Alfred.

Huminga ako ng malalim at nagpakawala ng ilang beses upang pawiin ang init na nararamdaman ko. Ngunit wala itong epekto sa akin. Inialis ko ang aking tingin rito, umaasang ito ang maging susi upang ipahupa ang lahat. Inabot ng isang minuto ang aking pagliliwaliw subalit walang nagbago sa sitwasyon ko ngayon. Sa katunayan ay mas lumalala pa ang paninigas dahil naramdaman ko ang pagkiskis ng kanyang binti sa akin.

Put–. Pipigti na ang pisi ng pasensya ko.

Dahil nirerespeto ko siya bilang isang tao at walang sinuman ang gusto maging sentro ng libog ng isang tao ay iniahon ko ang aking sarili mula sa pagkakahiga. Hinay-hinay ko lamang itong ginawa upang hindi siya maabala at magising. Nang makatayo na ako ay tumungo muli ako sa banyo upang pahupain ang naninigas kong ari.

Mangangalay na naman ako nito, malas.

Dahil wala namang ibang magagawa at ayaw ko namang makiniig kung kanino-nino lang ay tanging sarili ko lamang ang makakatulong sa sitwasyon ko sa ngayon.

Nang makapasok agad sa banyo ay hinubad ko kaagad ang aking sando at short. Dahil sobrang init ng aking katawan ay napag-isipan ko na rin na maligo upang mas maging maluwag ang aking pakiramdam.

Tumayo ako sa tapat ng aking shower at inabot ang lubricant na nakalagay sa likod ng mga sabon at shampoo. Agad ko itong binuksan at piniga. Gumagamit ako nito dahil marahas ako magsarili at kung nagkakataon ay baka magkasugat ang aking ari kung gagawin ko ito ng hindi madulas o basa. Kaya’t napagdesisyonan ko na rin na bumili ng ganitong produkto para sa aking sarili.

Nang makuha ko na ang dami na gusto ko ay agad ko itong ikinalat sa aking panlalaki. Pagkalat ko pa lamang ng pampadulas ay kakaiba nang sensasyon ang aking naramdaman.

Ang gaan sa pakiramdam pero mas magaan kung nasa loob niya.

Napatigil ako sa aking pagbabati dahil sa dumaan sa aking isipan.

Itigil mo yan Alfred. Nasaan na ang itinatag mong prinsipyo?

Kahit na naglalaban ang aking prinsipyo at libog ay hindi ko talaga mapiligan na itaas-baba ang aking kamay sa aking panlalaki.

Hindi naman siguro masama kahit siguro ngayon lang para mawala lang ang init ng katawan ko.

Paglilinis ko ng aking konsensiya.

Matapos ang malalim na pag-iisip ay kinalimutan ko na ang lahat at nagpatuloy lang sa paglalaro ng aking ari.

Binilisan ko ang aking pagsasarili at inilapat ang aking palad sa ulo ng aking ari upang mas maramdaman ko ang sensasyon.

“Ahhhh.. an’ sarap”. Hindi ko mapigilang unggol nang haplusin ng aking kamay ang ulo ng aking burat.

Habang nagtataas baba ay naramdaman ko na tila kulang ang sensasyon na aking ginagawa kaya’t inabot ng aking kaliwang kamay ang aking utong at pinaglaruan ito.

“Ga–ganyan nga, ahhh”.

Hindi ko namalayan na nakatingala na pala ang aking ulo habang dinarama ang lahat ng bagay sarap dulot ng aking pagsasarili.

Dulot ng mabilis na pagbabate ay naramdaman ko na ang pangangalay ng aking mga kamay dahil sa taas ng intensidad ng aking ginagawa.

“Hoo… puta, nararamdaman ko nang lalabas e, tapos nangalay pa bigla”. Inis kong saad habang binabawi ang aking hininga at sinandal ang aking likuran sa pader kung nasaan ang shower.

Hindi pa ako nilalabasan ay naramdaman ko na ang pagod ng aking kamay. Gusto ko pa sanang ipagpatuloy ngunit baka bumigay naman ang lakas ng aking braso dahil mahigit ilang minuto na ang nakalipas na sobrang bilis ng aking pagsasarili.

Upang mas mapabilis ang aking pagpapalabas ay naghanap o nag-isip ako ng bagay na magbibigay ng isahang libog para ilabas ang lahat. Inilibot ko ang aking paningin ngunit wala akong nakita na kahit anong makatutulong sa akin.

Papaano na ’to? Baka may araw na hindi pa rin ako natatapos rito.

Dala ng pangangailan ay naisip kong lumabas ng banyo at tingnan ang tao na naging rason upang maging ganito ako. Humakbang ako papalabas ng banyo at tumungo sa kwarto kung nasaan siya natutulog.

Kahit na walang saplot at labag ito sa aking moralidad ay ginawa ko pa rin ang isang walang kapatarawan na bagay.

Patawad.

Kahit naglalaban ang aking isip ay naramdaman ko na lang na gumagalaw na ang aking kamay sa ibabaw ng aking ari.

Ba’t mas tumigas pa ito?

Habang nakatitig sa kanya na nakatulog ay mas tumindi pa ang aking libog.

“Kakaiba ang nararamdaman ko, sht”. Mababang saad ko.

Dahil sa ideya na mahimbing siyang natutulog at walang kaalam-alam sa nangyayari sa kanyang paligid ay mas tumindi ang paninigas at nararamdaman ko na ang pagtaas ng aking semilya mula sa naglalakihan kong bayag.

Bilisan mo pa at nang matapos na.

Hinanap ng aking palad ang pinakasensitibo at pinakakiliting parte ng aking pagkalalaki upang ito ang tutukan. Nang dumapo ang aking palad sa uluhan ng aking ari ay ikiniskis ko roon na nagdulot upang manginig ang aking tuhod at mapakurba ito.

“Ahhhh… ayan na nararamda– ahhh.. man ko na”. Malalalim at malakas kong unggol.

Dulot ng mabilis at hindi magkauyaw na sarap ay tuluyan na ngang naabot ang sukdulan ng aking pagsasarili.

“Sara– ahhhh”. Huling unggol ko bago labasan.

Dahil sa taas ng aking libog ay nakita ko ang pagputok ng aking katas papalipad at papunta sa mukha ng binatang nasa kama. Nang makita ang kinahihinatnan ng aking ginawa ay agaran akong nakaramdam ng konsensiya at pagkataranta.

Fvk, ano ba kasing naisipan ko at ginawa ko ang

imoralidad

na gawain na ito?

Kahit na nagsisisi ay nagbunga na ang aking ginawa kaya’t upang mapagtakpan ito ay humakbang ng marahan papalapit sa kanya.

Mabuti na lamang at mayroon tissue sa ibabaw ng lamesa matapos niyang gamitin ito kanina pagkatapos kumain.

Kumuha ako ng ilang rolyo nito ay mas lumapit sa kanyang pagkakatulog.

Hinay-hinay lang Alfred.

Hindi ko na naisip ang kahubaran ko sa ngayon at ang tanging iniisip ko na lamang ay malinis ang kalat na ginawa ko.

Bago pa man tuluyang makalapit ay gumalaw ng kaunti ang kanyang katawan ng bahagya kaya’t naramdaman ko ang paninigas ng aking binti.

Nakita ko ang pagpahid ng kanyang kamay sa kanyang pisngi kung nasaan ang tamod na tumapon mula sa akin. Kasabay ng kanyang kamay ay ikinalat niya ito.

Putt-, lagot na .

Mabuti na lamang at nananatili pa rin itong tulog at tanging imboluntaryong galaw lang ito ng kanyang katawan habang matutulog.

Nang makalapit at natigil na siya sa paggalaw ay yumuko ako upang masalot ng aking hawak na tissue ang lahat na kumalat. Matapos ang ilang segundo ay naalis ko na rin ito.

Hahakbang na sana ako papaatras ngunit bago pa man ako makatalikod ay umikot ito sa kanyang higaan paharap sa akin. Kung gising lamang ito ay makikita niya ang buong kahubaran ko at magdudulot ito ng problema na hindi ko alam kung paano reresolbahin.

“Hmmm…”. Mula sa kanya habang umiikot.

Pansamantala akong hindi gumalaw upang huwag siyang magising ngunit kasabay ng kanyang pag-ikot ay ang paglipad at paglapad ng kanyang kamay papunta sa aking ari.

Ang lambot at ang init.

“Arghhhh!!”. Hindi ko mapigilang unggol ng pigain nito ang aking panlalaki habang tulog.

Naramdaman ko ang pag-arko ng aking katawan kasabay nito at ang pagpigil ko na huminga ng malalim.

Tang– na tukso ’to.

Mabuti na lamang at matapos niyang pigain ay dumausdos na ang kanyang kamay mula sa aking namamasang ari.

Ayaw ko na.

Humakbang ako papaalis habang hawak ang tissue at itinapon ito sa loob ng banyo matapos makapasok.

Dahil sa kanyang simpleng haplos ay tumigas ulit ang aking ari mula sa pagpapahinga nito kanina. Napasabunot na lamang ako ng aking buhok dahil mukhang kailangan ko pang gawin itong muli upang mawala ang paninigas nito.

Habang dumadaos ang tubig mula sa shower ay nilalaro kong muli ang aking ari.

‘Mukhang hindi ako makakatulog sa ngayon’

Chapter 20

LAGKIT

CUPCAKE’S POV

Sa ngayon ay maliligo ako sa loob ng banyo na mismong kadikit lang ng kwarto ni Alfred. Hindi ko alam kung bakit pero naglalagkit ang mukha ko lalo na sa parteng kaliwa ng pisngi at leeg ko. Parang may kung anong natuyo roon na sobrang pamilyar ang amoy sa akin ngunit hindi ko alam kung saan ko ito naamoy noon.

Siguro

panis

na laway ko lang iyon? Sagot na pumasok sa aking isipan.

Pagkaharap ko sa ilalim ng shower ay natunganga ako pansamantala dahil kakaiba ang itsura nito sa uri ng shower na ginamit ko noon sa bahay ng mayaman kong kakilala sa amin.

Papaano ba to gumagana?

Dahil ayaw ko namang abalahin si Alfred mula sa labas ay pinihit ko ang isang parang buton sa ibaba ng shower. Nagulat ako ng bahagya dahil bigla na lamang bumuhos ang sobrang lamig na tubig mula sa itaas.

“Ay!!”. Agad akong napaatras dahil hindi kinaya ng katawan ko ang biglaang dapo ng lamig sa aking balat.

Sobrang lamig naman nun. Hindi ba pwede iyon maligamgam lang?

Hindi muna ako lumapit sa tumutulong tubig mula sa shower. Upang masara ito ay umikot ako papalapit doon sa buton na pinindot ko kanina. Mabuti na lamang at nang pindutin kong muli ay tumigil na agad ang buhos ng tubig.

Dahil gusto ko nang maligo ay yumuko ako ng konti at tingnan ang dalawa pang buton maliban doon sa isa kanina.

Siguro ito ang tama.

Pipindutin ko na sana ang buton nang makarinig ako ng katok mula sa pinto ng banyo.

“Kailangan mo ba ng tulong?”. Mahina na boses nito pero sapat na upang marinig ko.

Humakbang ako papalapit sa pinto ay agad na binuksan ito.

“O-oo sana kasi hindi ko al–”. Napatigil ako sa pagsasalita nang makita ko ang pagkatutok ng mukha ni Alfred sa ibabang parte ng katawan ko.

Ano bang meron at doon siya nakatingin?

Ibinaba ko ang aking tingin mula sa kanyang mukha papunta sa aking baba.

Laking gulat ko nang makita na nakahubo pala ako sa ngayon.

“Aaaahhhhh!”. Agad akong tumalikod at sinara ang pinto.

Jusko nakita niya ata ang hubad kong katawan. Kitang-kita pa naman na tumaba na ako kompara noon kaya’t nahihiya ako ng bahagya.

Napatakip na lamang ako ng aking mukha habang nakasandal sa pader ng banyo.

“Ahem… I’m so–sorry. Hindi ko alam na nakaliligo ka na pala. Huwag kang mag-alala wala naman akong na–kita”. Mahabang lintaya ni Alfred mula sa kabila ng pinto.

Nagsinungaling pa siya. Halata namang nakita niya ang lahat. Masama kayang magsinungaling, lagot siya.

“Hi–hindi niyo naman po kailangan magsinungaling. Ako naman po ang naka–limot na nakahubad baro ako kaya’t ako ho ang may kasalanan”. Pagpapaliwanag ko sa kanya.

“But, you know I still”. Magsasalita pa sana ito ngunit agad ko itong napigilan.

“Hu-huwag na po kayong humingi ng tawad, Boss. Ako ho talaga ang may kasalanan. Nagpadalos-dalos po ako mag-isip”. Paglilinaw ko sa alam kong katotohanan.

“O-okay. Kung iyan ang gusto mo”. Pagsang-ayon nito.

Matapos magkaliwanagan ay gumayak muli ako sa harapan ng shower at doon ko na sinubukang muli na pinduti ang ibang buton. Mabuti na lamang at sa ikalawang pagkakataon ay agad na bumuhos ang maligamgam na tubig kagaya ng tubig roon sa probinsya namin tuwing umaga.

Sinulit ko ang buhos ng tubig dahil nakakaginhawa ito ng pakiramdam. Dahil ramdam ko na rin na basa ang aking buong katawan ay tiningnan ko kung saan ako makakakuha ng sabon at shampoo. Nakita ko ang isang luhob sa pader kung saan may mga nakalagay na iba’t-ibang sabon at pang hilamos siguro ng mukha kagaya ng mga nakikita ko sa patalastas dahil magkasing itsura lamang ito.

Siguro kaunti lang ang gagamitin ko. Tapos mamaya ko na lamang sabihin na humiram ako sa gamit niya. Nakalimutan ko kasi e. Alangan namang bumili ako habang nakahubad. Ano ba yan, Cupcake.

Inis kong saad sa sarili ko matapos ang mga nagawa ko ngayon at kanina.

Matapos makapagdesisyon ay tiningnan ko ang mga disenyo ng mga naroroon. Sa lahat ng nakalagay doon ay kinuha ko ang itim na lalagyan. Ang ganda kasi ng itsura nito kumpara sa iba.

Agad ko itong binuksan at pinihit na nagdulot upang lumabas ang maraming patak.

Ay jusko parang naparami naman.

Agad ko itong kinalat sa aking kamay at naramdaman ko ang lapot nito.

Kakaiba pala ang shampoo ng mayayaman. Ang lapot tapos walang amoy.

Nang maikalat ko na ito sa kamay ay agad ko itong inilagay sa aking buhok. Totoo namang naramdaman ko ang pagdulas ng aking buhok kahit na medyo malapot ito. Nagtagal ako sa pagshahampoo hanggang sa wala na akong maramdaman na lapot sa aking kamay.

Ang bongga naman. Parang dumulas talaga ang buhok ko. Manggano kaya ang isa nito.

Isip ko habang pinapasadahan ang aking buhok ng aking kamay.

Hindi rin nagtagal ay agad akong natapos sa pagliligo at ginamit ang tuwalya na nakalagay sa isang mataas na lalagyanan.

Dalawa naman e, siguro sa akin muna itong isa. Wala pa naman akong dalang tuwalya dahil akala ko’y hindi ako magtatagal rito.

Nang matuyo na ay agad akong lumabas ng banyo. Pagkapasok ko ng kwarto ay hindi ko naabutan ang bulto ni Alfred.

Siguro’y nauna na siya sa baba upang kumain. Doon ko na lamang ipagpapaalam ang paggamit ko ng mga pampaligo niya.

Agad akong lumapit sa aking bag ngunit nagulat ako ng makita na wala na ang ibang gamit ko roon.

Hala! Nanakawan ata ako.

Tiningnan ko ang mga natitirang gamit ko at nakapa ko ang relo na nakuha ko kay Alfred noon.

Nadala ko pala ito. Ibalik ko kaya? Baka may sentimental na halaga ito.

Ngunit dahil naghahanap ako ng damit ay isinuksok ko muna ito sa aking bag at lumingon-lingon sa paligid. Nagulat ako ng bahagya nang makita ang salawal ko sa ibaba malapit sa kabinet. Dala ng kuryosidad ay lumapit ako roon at nakita ko ang aking mga damit na nakahilera nang buksan ko ito.

Nandito lang pala. Akala ko naman ay ninakaw. Wala pa naman akong pamalit rito.

Inabot ng aking kamay ang pinakamaluwag na damit ko at short na nagbibigay ginhawa sa akin sa tuwing suot ko. Hindi nagtagal ay agad ko itong naisuot. Nang matapos ako ay uupo na sana muna ako sa kama ngunit agaran namang kumulo ang aking tiyan dulot ng gutom.

Jusko, mabuti na lamang at wala rito si Sir. Kung hindi ay magmumukha naman akong patay gutom nito.

Upang matugunan ang gutom ay tumungo muna ako sa pinto ay naglakad pababa papunta sa hapagkainan kung saan baka naroroon si Sir.

Katulad nga ng aking hinuha ay nakita ko kaagad si Sir na nakaupo sa pinakadulo ng lamesa. Dulot ng hiya at pumwesto ako sa kabilang dulo at doon na nasa uupo.

“Anong ginagawa mo dyan?”. Napalingob ako kay Alfred nang marinig ang kanyang sabi.

Hindi ba halata?

“Ka–kakain po sana, Si– Alfred po pala”. Saad ko na nagdulot upang tumawa siya kahit na sobrang seryoso ng mukha niya kanina.

Baliw ba ito?

“Hindi yun ang gusto kong sabihin, anyway… lumapit ka sa rito. Dito ka umupo sa tabi ko”. Paanyaya nito.

Kaya nga ako umupo rito kasi nakakahiyang lumapit tapos gusto niya pa ako doon kumain.

“A–ayos na po ako rito”. Pagdadahilan ko sa kanya.

“ But I’m not feeling okay you sitting there“. Mahinang saad nito.

Ano daw?

“Patawad po, pero hindi ko ho kayo marinig”. Paghingi ko ng umanhin.

“I said, hindi tayo magsisimula kumain kung wala kang balak na lumapit”. Maawtoridad na ani nito.

Sayang naman ng pagkain kung ganoon.

Kahit na nahihiya ay agad akong tumayo sa aking kinauupuan at naglakad papunta sa upuan na itinuturo niya kanina. Bago pa man ako makalapit ay tumayo ito at inatras ang upuan ay ngumuso na pumasok ako upang mailapit niya sa akin ang upuan.

Hindi ko mawari ngunit bigla na lamang bumilis ang tibok ng aking puso dulot ng pag-aaruga at kusang pag-alaga nito sa akin.

Sana’y wala naman akong sakit sa puso. Hindi pa naman sapat ang pera ko

pangpa

-ospital.

Bumalik lang ang atensyon ko sa hinaharap ng marinig ang pagkalansing ng kubyertos ni Sir.

“May hindi ka ba gusto sa mga pagkain na nandyan?”. Tanong nito.

Tiningnan ko ang dami ng pagkain sa hapag. Iba’t-ibang uri ng ulam ang naroroon at tila pagkain na namin ito nina Lolo at Lola sa loob ng dalawang linggo.

“A–ayy hindi oh. Sa totoo po nyan ay sobrang dami para sa akin. Itong itlog po ay sapat na sa akin”. Turo ko sa itlog na nasa kanang parte ko.

“Sa tingin ko rin, pero hindi naman yan masasayang. Dapat kasi ay kasabay nating kumain sina Manang ngunit mamaya na lang daw sila kakain kaya’t kunin mo lang ang gusto mo sa lahat ng yan”. Saad niya na tila musika sa aking tenga.

Dahil minsan lang naman ako makatikim ng ganitong mga pagkain ay agad kong kinuha ang dilaw na kanin, ilang piraso ng lumpia, hotdog, at itlog.

Ang sarap tingnan.

Agad kong sinubo ang pagkain na nasa aking kubyertos at agaran ko rin natikman ang sarap ng mga pagkain.

Mukhang makakarami ata ako nito. Salamat po sa biyaya.

Susubo pa sana ako ng mahagilap ng aking mata ang marahan at sopistikado na pagkain ni Sir.

Ang galante naman niyang tingnan.

Sa kalagitnaan ng pag-iisip ay dumaan sa isipan ko ang paghiram ko ng kanyang mga gamit pangligo.

Habang siya ay ngumunguya ay tinawag ko ang kanyang atensyon.

“Uhmmm… Alfred, gusto ko lang sabihin na hiniram ko pala yung pangligo mo sa banyo kanina”. Pagpapaalam ko sa kanya.

Nakita ko ang marahan niyang pagtango.

“Ang ganda ba naman ng mga pagkabalot noon lalo na ng shampoo mo na kulay itim ang lalagyan. Napakadulas at lapot sa buh–”. Napatigil ako sa pagsasalita nang makita ang biglaang pagkabilaok ni sir Alfred sa kanyang kinakain.

Agad akong tumayo at inabot ang tubig na malapit sa akin. Habol hininga siyang tumingin sa akin na tila hindi makapaniwala.

’Ang

bagal

niya na ngang kumain tapos nabilaukan pa siya? Ang weird naman ni Sir’

Chapter 21

PAMIMILI

CUPCAKE’S POV

Nang matapos kaming kumain kanina ng umagahan ay agad akong pinaanyayahan ni Alfred na maghanda dahil aalis raw kaming dalawa. Sinubukan kong tumangi dahil wala naman akong pera na maiaambag kung sakaling may gastusin ngunit ipinilit nito na wala namang masyadong gastos at sa katunayan ay libre daw ang lahat na makukuha namin.

Dahil sa kanyang sinabi ay agad ko namang tinanggap ito. Sayang kasi ng libre at bihira lang naman itong dumating. Ngunit hangga’t sa maaari ay huwag naman itong abusuhin at gumastos lamang ng angkop o base sa kakayahan ng manglilibre kagaya ng sabi ni Lola.

Masamang maging isang opurtunista lalo na at

pinaghihirapan

ang mga bagay-bagay sa mundo.

Kasabay ng aking pag-iisip ay pumasok sa aking isipan ang kalagayan nina Lolo at Lola. Ang huling sabi ni Alfred ay ipinasundo niya na ito at siguro’y mamaya ay nasa masyon na sila ni Sir. Kahit nahihiya ay wala akong nagawa dahil kabilinbilinan ni Alfred na huwag ko pagurin ang sarili ko ng sobra at baka makasama ito sa aking pagdadalang tao.

Muntikan pa nga akong matawa roon dulot ng magkasing tunog at boses na sila ni Lola sa pamamaraan ng kanyang pananalita.

Sana’y hindi isipin ni Alfred na ginagamit ko ang bata para sa sarili kong kapakanan. Nakakatakot lang kasi at baka bawiin nito ang lahat ng

naitulong

sa amin. Wala pa naman akong

pang-abswelto

.

Hindi ko alam pero napaka-negatibo na ng aking isipan lalo na noong nalaman kong buntis ako. Para bang lahat ng bagay na nagbibigay sa akin ng saya ay may kasamang kirot o problema. Wala ng espasyo ng katahimikan sa aking utak. Mabuti na lamang at pa minsan-minsan lang ito nangyayari dahil kung hindi ay baka wala nang matira na tao sa paligid ko.

Tigil mo na yan Cupcake, wala yang maitutulong sa iyo.

Pangaral ko sa aking isipan.

Napatigil lang ako sa pag-iisip nang marinig ang busina ng sasakyan mula sa harapan ng bahay.

Tinatawag na niya pala ako.

Agad akong tumayo mula sa pagkakaupo sa silya sa loob ng living room at gumayak papalabas ng bahay. Ngunit bago ko pa naman mabuksan ang pinto ay bumungad sa aking ang dibdib ng tao na sobrang kilala ko na.

Ang laki ng dibdib niya. Parang ang sayang pisilin.

Tumatakbong mga detalye sa aking isipan.

Mula sa kanyang dibdib ay iniangat ko ang aking tingin sa kanyang mukha. Itinaas ko talaga ng bahagya ang aking ulo para lamang makita ang mukha niya. Sa kabila nito ay hindi naman ako nagsisi dahil nakakaaya-aya niya naman talagang tingnan. Lalo na at nakasuot siya ng isang white fitted na polo at isang pantalon na kulay itim.

Hindi talaga maitatangi ang kagwapuhan at kagisigan na taglay nito kahit na may ka-edaran na ito. Hulmang-hulma ang pinaghirapan nitong katawan hanggang sa ngayon na nagbibigay ng kakaibang antipasyon sa makakatita sa kanya.

Siguro’y sa gym na ito

nagpalipas

ng kabataan niya.

Paglipad ng aking mata sa kanyang braso ay doon ko lamang na kumpirma ang aking mga hinuha. Maugat at parang puputok ang mga ito dahil gamit na gamit na.

Dulot ng pagtataka ay gumalaw mag-isa ang kamay ko ay hinaplos ng dahan-dahan ang kaliwang braso ni Alfred. Pagdampi pa lamang ng kamay ko ay naramdaman ki kaagad ang panginginig ng kanyang buong katawan kaya’t agad ko itong binawi.

Nagulat ba siya?

Dahil kinabahan ay agad kong tiningnan ang itsura ni Alfred.

Namumula at nagtitimpi ang bakas sa kanyang mukha.

“Alfred, may masakit ba sayo? Bakit ang pulang-pula mo tapos pinagpapawisan ka?”. Nag-aalala kong mga tanong.

“Wa–wala, ma-init lang siguro, kaya’t sobrang init ng pakiramdam ko”. Kasabay ng pilit na ngiti nito.

Mukha siyang natatae.

Kahit iba ang pakiramdam ko sa kanyang sinabi ay naniwala na lamang ako dahil sita lang naman ang makakaramdam kung ano ba talaga ang nangyayari sa kanya.

“So… ano ha–handa ka na ba para arghh.. umalis?”. Namimilipit nitong unggol.

“Halaa, may masakit talaga sa’yo”. Saad ko.

Lalapit sana ako sa kanya upang aluhin at pakiramdam ang katawan niya ngunit biglaan naman itong umatras papalayo.

“Pumasok ka na muna sa sasakyan. Susunod agad ako”. Pagpapaalam nito bago lumampas sa aking likuran at pumasok sa loob ng bahay.

“Si-sige”. Tanging sagot ko sa kanya bago nawala sa aking harapan.

Iinom siguro siya ng gamot. Ang laki ng katawan niya pero sakitin. Hays.

Kagaya ng kanyang sinabi bago pumasok ay agad kong sinubukang buksan ang kotse ngunit hindi ko alam kung papaano. Mabuti na lang at bukas ang pinto sa driver seat kaya doon na lamang ako pumasok upang maka-upo sa kabila.

Hindi ko pa kasi alam kung papaano ang pintuan nito dulot ng katotohanan na wala akong kaibigan o kakilala na nakasakay sa ganitong uri ng sasakyan. Palagi lamang mga tricycle o habal-habal ang mayroon doon sa amin.

Inabot ng mahigit labing-limang minuto bago ito nakabalik. Ang nakakapagtaka ay bago na ang kulay ng kanyang polo at tila galing ito sa pagtakbo dahil humahabol ng hininga pagkapasok ng kanyang kotse.

“Si–sigurado ka bang kaya mong umalis ngayon?”. Kinakabahan kong tanong sa kanya. “Pwede naman siguro itong ipagpabukas kung iyon ang makakapagpagaan ng pakiramdam mo”. Dagdag ko pang ani.

“No, sa totoo ay ayos lamang ako. Sadyang napagod lang ata dulot ng puyat ko kagabi”. Nakangiti nitong saad habang pinupunasan ang pawis na tumutulo pa rin sa kanyang leeg at mukha.

Nang makita kong hindi napupunasan ang lahat ng pawis na tumutulo ay agad kong kinuha ang panyo sa aking bulsa.

“Teka lang, ’wag kang gagalaw Alfred”. Saad ko na nagpatigil sa kanyang ginagawa at tumingin ng may pagtataka sa akin.

Mabuti na lamang at nakaupo na kami sa sasakyan kaya’t hindi ako nahirapan na abutin ang kanyang mukha.

Agaran kong idinampi ang panyo sa kanyang mukha na nagdulot upang matulala ito sa akin.

May

dumi

ba sa mukha ko?

Kahit nagtataka ay pinagpatuloy ko pa rin ang aking ginagawa. Sa kalagitnaan ng aking pagpunas ay nakita ko ang paulit-ulit nitong paglunok.

Nakalimutan niya pa atang uminom ng tubig. Tumatanda na talaga.

Napatigil lamang ako sa pagpupunas ng makita ko ang gulat niyang reaksyon at ang pagbawi ng kanyang katawan papalayo sa akin.

“I–am okay now, thank you”. Pasasalamat nito habang inaayos ang sarili at sinimulan nang paandarin ang sasakyan.

Tanging tango na lamang ang aking sagot bago inayos ang aking posisyon sa upuan.

Mukhang hindi siya sana’y na may nag-aalaga sa kanya. Tumatakbong ideya sa aking isipan habang nasa biyahe.

…

Sa ngayon ay nasa loob ako ng isang magandang pamilihan. Puno ito ng iba’t-ibang mga uri ng damit, mga sapatos, at kung anu-ano base sa okasyon.

Simula kanina pagkapasok ay nakita ko ang gulat at pagtataka sa mga itsura ng mga empleyado ng naturang gusali na ito. Nakita kasi nila na nakaagapay sa aking gilid si Alfred habang nakahawak sa aking kamay.

Nakakalad pa naman ako kahit na may kalakihan ang tiyan sadyang gusto niya lang raw akong tulungan para iwas na rin sa disgrasya.

Kaya’t hinayaan ko na lamang siyang gawin ang bagay na iyon. Ang hindi ko lamang inaasahan ay ang kakaibang reaksyon ng mga tao.

“Good morning, Sir Alfred. What do you need po?”. Bunggad na tanong ng isang babae nang makalapit ito sa amin pagkapasok.

“I need some clothes for him”. Lingon na turo sa akin ni Alfred.

Clothes? Bakit parang andami naman non?

“Pa–para po ba sa akin?”. Singit kong tanong kaya’t lumingon silang dalawa sa pwesto ko.

“Yes”. Direktang saad nito.

“Alfred, mukhang may kamahalan po rito sir. Do-doon na lamang po tayo sa ukay-ukay”. Suhestiyon ko sa kanya.

Nakita ko ang pagkunot ng kanyang noo dahil sa narinig.

“Ayaw mo ba rito?”. Mababang boses niyang tanong.

“Kasi ho, libre niyo ho ito ’di ba? Ayaw ko naman pong abusuhin. Mahal po kasing tingnan ang lahat dito”. Sagot ko habang nililibot ang tingin.

“Don’t worry, this is my shop. Masasayang lang to kung hindi ko gagamitin ’di ba?”. Saad ni Alfred.

Napatakip na lamang ako ng aking bibig dahil sa kanyang sinabi.

Lagot! Nasabi ko pang mamahalin ang mga benta niyang damit rito. Ano ba yan!

“Sa-sainyo po ba talaga ito?”. Paninigurado kong tanong.

“Yes po sir, si Sir Alfred po talaga ang nag mamay-ari nitong pagawaan at tindahan ng damit”. Singit ni Ate na nagdulot upang tumango lang si Alfred.

Totoo pala talaga. Ang bunganga mo kasi e.

“Ahh”. Tanging saad ko dahil wala na akong maisip na sagot dulot ng kahihiyan.

Matapos ang aming pag-uusap ay ginabayan pa rin ako ni Alfred sa paglakad bago marating ang isang upuan na yari sa sofa. Dito niya ako pina-upo habang hinihitay ang pagbalik ni Ate.

Mahigit tatlong minuto lang at bumalik si ate kasama ang isang lalaki tulak-tulak ang isang sampayan ng mga damit.

Ang dami namang

magagandang

damit. Siguro ang isang linggo kong kita ay isa lang mabibili ko rito.

“Sir Alfred, ito na po yung mga damit na sa tingin namin ay kakasya at angkop sa kanya sa iba’t-ibang uri ng okasyon”. Ani ni Ate.

Nakita ko ang paglapit ni Alfred doon at sinuri ang mga damit.

“I’ll take all of this, but I need something bigger in terms of size and comfortable to wear”. Dagdag ni Alfred.

Napabagsak na lamang ang aking bibig dahil sa narinig.

“Al-alfred, tama ba ang narinig ko?”. Nakita ko ang paglingon niya sa pwesto ko.

“Ano?”. Tanong nito.

“Kukunin mo ba ang la–lahat ng yan para sa akin?”. Kuryo kong tanong.

“Oo, mukhang bagay naman sayo ang lahat kaya kinuha ko na”. Direkta niyang saad bago umupo sa tabi ko at tinawag ang isa pang babae na nakatayo.

Hindi ako makapaniwala sa maaaring gastos niya sa pamimili. Sobrang dami noon tapos nakita ko pa kanina ang mahigit isang libo na damit kada isa rito. Tapos bumili siya ng kumpol sa isang iglap lamang.

Ang gastos niya naman.

“Can you please buy us some food, right now?”. Tanong ni Sir Alfred sa babae.

“Of course sir, what kind of food po?”. Buong sigla na tanggap ng babae.

Hindi ako makapag-isip ng kahit ano dahil pareho silang nakatitig sa akin at naghihintay.

“Ahhh… eh, hindi ako gutom eh”. Pagrarason ko dahil walang pumapasok sa isipan ko.

Nakita ko ang pagtango ni Alfred at ang pagbaling ng atensyong muli sa babae.

“Maybe, buy us chicken and rice together with cakes - chocolate and strawberry ones”. Utos ni Alfred.

Gulp

Hindi ko alam pero nagutom ako dulot ng kanyang sinabi. Simula nang matikman ko ang pagkain doon sa kanyang ref lalo na yung cake ng nakaraang araw ay hindi ko maiwasan na kainin ito.

Noon kasi ay gustong-gusto kong kumain o makatikim non. Ang kaso ay ang katumbas nito ay ang sweldo ko sa isang buong araw. Kaya’t isinantabi ko na lamang ito at inilihis ang ideya sa aking isipan.

Kaya nang marinig kong bibili siya nito ay nabaling doon ang buo kong atensyon.

Nang masabi ni Alfred ang utos ay agad na tumalima ang babae at lumabas ng gusali kasama ang isa pang manggagawa mula rito.

“Gutom ka na ba, hmm?”. Tila malambing na tanong Alfred sa akin.

Bakit parang may kakaiba sa boses niya?

“Hi–hindi naman po, Sir”. Sagot ko sa kanya.

Nakita ko ang pagkunot ng kanyang noo.

“Huwag mo akong tawag “Sir”, Alfred dapat. Hahalikan kita kapag tinawag mo akong muli ng ganyan“. Pagbabanta ni Alfred na nagdulot upang maramdaman ko ang pag-init ng aking mukha.

Jusko, bumibilis na naman ang tibok ng puso ko. Baka talaga may sakit ako.

Huminga ako malalalim upang pakalmahin ang aking sarili dulot ng kanyang sinabi. Kaya’t hindi ko na nasagot ang kanyang sinabi at napayuko na lamang ako.

“Tumingin ka sakin”. Rinig kong utos ni Alfred ngunit hindi ko ito sinunod.

Hindi niya ba nakikita na nahihiya ako? Parang sira naman ’to si Alfred.

“Hahalikan talaga kita pag hindi ka sumunod”. Banta nito na nagdulot upang mapataas ako ng tingin kaagad.

Pagdapo ng paningin ko sa kanya ay nakabalantara ang ngiti at tuwa sa mukha nito.

Napatigil lang ako sa kanyang pagkatitig nang bumalik na ulit si Ate kasama ang lalaki kanina.

“Sir Alfred, here is another set of clothes po, based on your terms”. Turo nito sa mga damit na itinutulak ng lalaki papalapit sa amin.

Ang dami na! Parang sobra naman ata.

Lumingon ako sa aking tabi kung nasaan si Alfred at tila wala itong naririnig sa sinabi ni Ate. Kaya’t tinawag ko ang kanyang atensyon.

“Sir Alfre—”. Hindi ko na nagawang tapusin ang aking sasabihin nang maramdaman ko ang mabilisan na pagdampi ng halik ni Alfred sa aking labi.

Ang lambot ng labi niya.

Hindi ko agad nabawi ang aking atensyon dahil nanigas ako sa aking kinauupuan.

“Ang sabi ko ay huwag mo akong tawagin na “Sir”, hindi ba?“. Paglilinaw nito.

Wala ako sa sariling tumango.

Pagkatingin ko sa kinatatayuan nina Ate at Kuya ay pareho silang napanganga sa kanilang nakita. Wala rin silang imik at tila nadikit na sa pwesto nila mismo.

‘Gusto ko nang umuwi’

Chapter 22

PAGDATING

CUPCAKE’S POV

Nasa hapagkainan ako ngayon at kinakain ang cake na binili kanina ni Alfred. Kakaiba ang dulot na saya at satispaksyon nito sa akin sa tuwing natitikman ko ito.

Ang sarap at tamis talaga nito.

Hindi ko na namalayan na halos kalahati na ng chocolate ang nakain ko kahit ako lamang mag-isa. Dahil ayaw ko naman magkasakit sa lalamunan ay itinigil ko na ito.

Inabot ko ang aking panyo ilang metro lang ang layo sa akin at ipinunaa ito sa aking mukha. Naramdaman ko kasi na mayroon malagkit doon, siguro’y kumalat ang icing ng cake nang sinubo ko ito ng hindi napapansin.

Pag-angat ko ng aking tingin ay nabigla ako sa aking nakita. Nasa pinto si Alfred at nakangiti itong nakatingin sa akin.

Kanina pa ba siya dyan? Tanong ko sa aking isipan.

“Ayaw mo na bang kumain?”. Tanong nito nang makita na isinilid ko na yung cake.

“Ba–baka magkatonsillitis kasi ako, mahirap na. Bukas ko na lang siguro kakainin yung tira”. Pagdadahilan ko.

“Hmmm… ikaw bahala, para sayo lang naman yan”. Saad nito na nagpangiti sa akin ng hindi ko namamalayan.

“You’re cute when you smile”. Agad kong binawi ang aking tingin sa kanya.

Wala akong masagot sa kanya at tanging pag-iwas lang ng tingin ang aking ginawa. Nagtagal ito ng ilang segundo bago ko nabawi ang natural kong estado.

“Di ba, sabi mo ngayon dadating sina Lola o Lolo?”. Tanong ko rito nang maalala ang dahilan kung bakit ako naghihintay sa paglipas ng oras.

“Oo, siguro mga ilang minuto na lamang ay narito na sila”. Sagot niya na nagdulot upang bumilis ang tibok ng aking puso.

Jusko, ganito ba yung sinasabi ni Juan? Hindi naman siguro ito sakit dahil kung may sakit ako ay noon pa ako inatake.

“Sa–salamat, hayaan mo at nanganak ako ay agad kong babayaran ang utang ko sa–”. Napatigil ako sa pagsasalita nang makita ang pag hakbang nito papalapit sa kinatatayuan ko.

“May sinabi ba akong utang ang ibinibigay ko sayo?”. Mababang saad nito.

Nagkakatitigan ang mga mata naming dalawa. Sa bawat segundo na dumadaan ay hindi ko maialis ang tingin sa kanyang mga mata. Tila nangungusap ito at binabasa ang buong pagkatao ko.

Habang nakatitig pa rin sa kanya ay umiling ako sa kanya bilang sagot. Matapos nito ay binawi niya ang kanyang tingin ay ngumiti ng diretso sa akin.

“Huwag kang mahiya. Lahat ng nakikita mo ay maaari mong tawagin na sa iyo”. Ani niya na nagdulot upang matulala ako sa kawalan.

Wala naman akong pagmamay-ari rito kaya’t wala akong karapatan na angkinin ang kahit isa na sa kanya.

“Pero wala akong karapatan, Alfred. Wa-wala akong naitulong para sabihin na akin lahat ng ito”. Rason ko sa kanya.

“Siguro, may karapatan akong ibigay sa iyo ang mga gusto ko”. Saad ni Alfred.

Hindi ko magawang kontrahin ang kanyang sinasabi dahil alam kong magbibigay lang siya ng mga rason na kontra rito. At magiging mahaba lang ang usapan namin dalawa kung nagkaganon.

Habang nanalaytay ang katahimikan sa pagitan namin dulot ng aming pag-uusap ay agad kong narinig ang malakas na busina ng isang kotse sa labas. Tumayo ako sa upuan at tumingin sa direksyon ni Alfred. Ngumiti lang ito sa akin at tumango, bago lumakad papalapit sa akin.

Lalakad na sana ako papalabas ngunit inilalayan ako ni Alfred papalabas. Hindi niya naman ako hinawakan ngunit nasa kaliwang parte ko lamang siya nakaagapay.

Napakamaalalahin niya talaga. Sana’y walang magbago sa kanya.

Narating namin agad ang bunggad ng bahay ni Alfred. Mula roon ay tinatanaw ko ang lugar kung nasaan ang puting van na ginamit nila sa pagsundo kina Lolo at Lola. Dahil sa saya at galak ay tumungo ako roon.

Lakad-takbo ang aking ginawa kasabay ng pag-iingat. Nakita ko agad ang pagbukas ng pinto ng sasakyan at lumabas roon ang isang nurse o siguro doktor na umikot sa kabilang parte ng sasakyan.

Nang makalapit ay umikot ako sa dinaanan ng babae na nurse kanina. At nakita ko kaagad ang taong hinahanap ko.

Si Lola.

“Diyos ko, ayan ka na pala Apo”. Agad na tawag nito sa akin. Hindi ko napigilan ang aking sarili na tumakbo at yumakap rito.

“La”. Namamaos kong boses.

“Shhhh… ano ka ba? Hindi ka na bata!”. Turan ni Lola sa akin.

“Hayaan mo na siya, Mahal. Naglalambing lang ang apo ko”. Saad ni Lolo. Lumingon ako sa loob ng kotse at nakitang naroroon si Lolo ginagabayan pababa ng nurse.

“Lo! Ayos lang po ba kayo? Wala po bang masakit?. Direkta kong tanong.

“Mukha ba akong may sakit Apo? Ang lakas-lakas ng Lolo mo ho”. Pagbibiro nito habang pinapakita ang braso nito.

“Tumigil ka nga dyan, Alfonso. Mahihina na nga ang tuhod mo”. Bwelta ni Lola na nang-aasar.

Lubos na kasiyahan ang namayani sa akin nang makita na walang masamang nangyari at nasa mabuting lagay ang pinaka-importanteng mga tao sa buhay ko. Nang maaalala kung sino ang dahilan nito ay lumingon ako sa direksyon na kinakatayuan ni Alfred.

Bilang simpleng ganti ay ngumiti ako sa kanya at nagwika ng pasasalamat. Nabawi lang ang aking atensyon nang marinig magsalita si Lola.

“Hay nako, Apo. Nasaan na ba ang kasintahan mo at nang makilala na namin”. Namula ako sa tanong ni Lola. Alam ko namang walang namamagitan sa amin ni Sir at tanging anak lamang namin ang komokonekta samin sa ngayon.

“Oo nga, Apo. Gusto ko man lang makita ang nag-aalaga sa iyo at nang makapagpasalamat”. Dagdag ni Lolo nang marinig ang si Lola.

Nagulat na lamang ako nang hinawakan ni Lola ang kamay ko ay sumesenyas na ituro sa kanya. Ngunit bago ko pa man magawa ang utos nito ay lumapit na si Alfred sa amin.

“Magandang gabi po sainyo”. Unang bati ni Alfred bago kunin ang kamay ni Lola at nagmano roon.

Siya ba ito?

“Ako po ang kasintahan ng anak ninyo at ang tatay ng dinadala niya”. Lumaglag ang aking bibig matapos marinig ang kanyang sinabi.

Kasintahan? Wala pa naman kaming pinag-usapan na ganoon.

Lilinawin ko sana ang lahat nang magsalita agad si Lola at ang paglapit ni Lolo sa pwesto namin.

“Ito ba siya Apo? Ang gwapo naman pala ng nabingwit mo. Hindi ko inaakala na ganito kakisig ang makikita namin sa ngayon. Dala-dala mo talaga ang ganda ng pamilya natin”. Nakakahiyang saad ni Lola na gusto ko sanang pigilan.

“Sa katunayan ho ay ako ang maswerte sa anak niyo”. Saad ni Alfred.

Mambobola rin pala si Sir.

“Kung hindi po sa kanya ay baka hindi na po ako nagbalak na umibig ulit”. Ani nito.

Bigla na lamang pumintig ang tenga ko sa kanyang sinabi. Hindi ko akalain kaya niyang sabihin ang ganun. Pero hindi ko maaalala na nagkaroon kami ng usapan ukol sa bagay na sinabi niya.

Siguro’y tatanungin ko na lamang siya mamaya.

Bumalik ako sa aking sarili nang ipinulupot ni Lola ang kamay nito sa aking braso.

“At bakit naman kung ganoon iho? Ilang taon ka na ba?”. Tanong ni Lola.

“Sa katunayan ay may katandaan na po ako. Kwarenta-ekwatro na po ako sa ngayon”. Nakita ko ang gulat sa mukha ni Lola at Lolo nang marinig ito.

“Pe–pero mukhang nasa trenta ka pa lamang. Hindi ko akalain na mukhang bata ang itsura mo. Huwag mo sanang masamain”. Ani ni Lola na sinang-ayunan naman ni Lolo.

Ngayon ko lang sila nakitang nagsang-ayon sa isang bagay. Nakakapanibago naman.

“Huwag ho kayong mag-alala hindi ko naman po iniisip na ganun. Sa totoo ay nakakapaglubag ng loob ang sinabi niyo tila nagbunga ang pangangalaga ko sa sarili ko”. Nakangiting wika ni Alfred kay Lola.

Tumigil muna ang pag-uusap namin dahil iginaya muna ni Alfred sina Lolo at Lola papasok sa bahay at para na rin daw makapagpahinga na ito. Hindi ko akalain na madadala ko rito sina Lolo at Lola sa lungsod. Mabuti na lamang at may kakayahan si Alfred na gawin ito dahil ayaw kong malayo sa kanila lalo na at mahirap bumiyahe baliktan sa dulot ng sitwasyon ko.

Pagkapasok namin sa bahay ay agad na ipinahanda ni Alfred ang pagkain kina Manang. Sa unang pagkakataon ay nakita ko ang saya ni Lola na sumubok ng ibang putahe maliban sa kamote at gulay na makikita sa halamanan namin. Ubod ng saya ang bawat senaryo na naganap sa hapagkainan.

Matapos kumain ay hinatid ko na rin sina Lolo at Lola sa kanilang kwarto. Dahil may katandaan na at dulot ng biyahe ay agad silang nakatulog. Gusto ko pa sanang tumabi sa kanila dahil malaki naman ang kwarto at higaan na ginamit nila ngunit itinaboy ako ni Lola at sinakop ng kanyang binti ang buong higaan upang wala raw akong mahigaan.

Habang nag-uusap kami ni Lola at doon pumasok si Alfred at ginabayan akong lumabas roon at pumunta sa itaas mismo sa kwarto ni Sir.

Sa ngayon ay nakahiga ako at iniisip ang mga bagay na nangyari kaninang umaga hanggang ngayon. Hindi ko mawari kung paano ito nangyari, walang indikasyon at tanging pagsabay lang sa agos ang aking ginawa. Mabuti na lamang at may gumagabay sa akin sa proseso na ito.

“Hindi ka pa rin ba inaantok?”. Napabalikwas ako nang marinig ang tanong ni Sir.

Gising pa pala siya.

“Patawad, akala ko’y tulog ka”. Pagpapaumahin ko sa kanya.

“Ayos lang naman, hindi lang talaga ako makatulog”. Saad nito.

Dahil sa kanyang sinabi ay pumasok sa aking isipan ang katanungan na bumabagabag sa akin lalo na ang kanyang winika kay Lola kanina.

“May tanong pala ako, Si– Alfred”. Nakita ko ang pag-angat niya sa higaan at pag-ikot paharap sa akin.

“Hmmm?”. Himig nitong tanong.

“Kasi… sinabi mo na ka–kasintahan kita kina Lola kanina. Hindi naman tayo nag-usap tungkol doon. Ano bang ibig sabihin nun?”. Direkta kong tanong.

Naghintay ako ng ilang segundo sa kanyang sagot ngunit naramdaman ko lang ang pag-angat niya sa higaan at pagharap sa akin.

“Gusto mo ba talagang malaman?”. Dugtong nitong tanong.

Kahit na kinakabahan ay tumango ako sa kanyang sinabi.

Ilang sandali lang ay inabot nito ang aking kaliwang kamay at inilapit nito sa kanyang dibdib.

Nanigas ako sa kanyang ginawa ngunit naramdaman ko ang bilis ng pintig ng kanyang puso.

Bakit pareho kami?

“Nararamdaman mo ba?”. Kalagitnaan nitong tanong.

Wala akong naisagot dahil hindi ko alam kung anong dapat kong gawin. Natagpuan ko na lang sarili ko na nakatulala sa kanyng mukha at nakatitig sa kamay kong nasa ibabaw ng kanyang dibdib.

Hindi ko na namalayan na iniyuko nito ang kanyang ulo papalapit sa akin at inilapat nito ang kanyang mga labi sa akin.

Kusang sumara ang aking mata nang magtagpong muli ang aming mga labi. Wala akong magawa, kusang gumalaw ang aking labi at nagpalitan na lamang kami ng halik katulad ng ginawa namin noong unang tagpo namin sa kwarto na ito.

“Hmmm..hmmm”. Tunog ng pagpalitan namin ng halik.

Sa kalagitnaan nang aming nagbabagang halikan ay naramdaman ko ang pagbawi niya papalayo sa akin. Doon ko lamang naisip kung anong nangyayari sa pagitan namin.

Dahil sa hiya ay tinakpan ko ang aking mukha at itinago ito gamit ang kumot na nasa ibabang parte ko lamang. Kasabay nito ay ang pagbawi ko ng hininga dulot nang hindi ko malamang pagkakapos ng hangin. Pansamantalang namagitan ang katahimikan sa amin.

“Malinaw na ba ang nararamdaman ko sa iyo?”. Malambing na tanong ni Alfred malapit sa kaliwang tenga ko.

Dulot ng kanyang tanong nanatili ako sa loob ng kumot at iniisip ko ang sagot. Kaya’t inilagay ko ang aking kamay sa aking dibdib. Ilang segundo lamang ay doon ko na nalaman ang nararapat na sagot.

’Hindi

magka-uyaw

ang tibok ng puso ko’

Chapter 23

PAGBABAGO

CUPCAKE’S POV

Ilang linggo matapos ang pag-uusap namin ng gabi na iyon ay hindi ko pa rin inaasahan ang mga nangyari. Nang gabi kasi na iyon ay nabigyan na namin ng klasipikayon ang namamagitan sa amin ni Alfred. Tama kayo ng nabasa, kami na ni Alfred.

Gusto ko pa sanang iwasan ang makipag-usap sa kanya dahil sa bugso ng damdamin at sobrang daming bagay ang pumapasok sa isipan ko nang pagkakataon na iyon ngunit ipinaliwanag ni Alfred ang kabutihan nito sa amin. Mabuti na lamang at hinayaan ko ang aking isip at puso na maging bukas noon.

Hindi naman ako nagsisisi dahil simula ng araw na iyon ay mas naging malapit pa ang pakikitungo namin sa bawat isa. Halimbawa na lamang nito ay sa tuwing kumakain ay umuuwi pa rito si Alfred galing sa trabaho para hindi daw ako mag-isa at ito rin ang gusto niya. Ikalawa, sa tuwing gabi ay palagi niya akong niyayakap ng mahigpit at kinikulong sa kanyang bisig para makatulog. Idagdag mo pa ang tuluyang pagpapakilala ni Alfred sa akin sa mga kasama namin sa bahay at sa mga mangagagawa sa plantasyon ng palay at gulay.

Hiyang-hiya at takot pa ako noon dahil sa maaaring sabihin ng mga tao na nagtratrabaho sa kanya. Mabuti na lamang at mapang-unawa sila at hindi nila hinusgahan ang pagkatao ko pati na rin ang pagpapatuloy kina Lolo at Lola sa bahay.

Maliban rito ay hindi rin malilimutan ni Alfred ang pagdadala ng mga matatamis na pagkain tulad ng cake o anuman. Siguro’y nahalata niya ang pagkawili ko roon kaya’t bili siya nang bili.

Natatakot nga rin ako minsan dahil kasabay ng paglaki ng tiyan ko ay ang paglobo na rin ng buong katawan ko. Umiyak pa nga ako ng wala sa oras nang nakaraang gabi nang mapagtanto ko ito. Hindi naman ito malaking bagay sadyang gusto ko lang umiiyak noon.

Nakakanibago

talaga.

Sa nakaraang linggo rin ay gumanda na ang pakiramdam ni Lolo. Nagbibigay na kasi ang kanyang maintenance nang walang palya hindi katulad noon. May pagkakataon pa nga na tumutulong na si Lolo sa taniman ng gulay at prutas dahil nabuburyo ito.

Si Lola naman ay tumutulong sa gawaing bahay kasama sina Manang. Noong una ay tutol si Alfred sa mga pinaggagawa nila ngunit kahit ako ay walang laban roon kaya’t napapayag na rin lang si Alfred sa huli.

Maganda ang takbo ng mga araw simula noon. Hindi ako magkauyaw sa saya lalo na ang puso ko. Pero may mga bagay sa katawan ko ang medyo nakakapagpagabagab sa akin.

Minsan ay nararamdaman ko ang pangangati at init mula ng katawan ko. Isang beses nga ay nanatili ako sa loob ng banyo ng ilang oras na ikinabahala ni Alfred. Sinabi ko na lang na mabagal ako kumilos kaya’t ganun.

Muntik ko pang makalimutan, simula nang hiniram ko ang shampoo ni Alfred ay nawala na ang mga nakalagay roon na katulad nun. Tinanong ko pa ito sa kanya ngunit ang sabi niya ay expired na raw ito at magdudulot lang ito ng sakit sa aking buhok. Mabuti na lamang at nakita niya dahil binabalak ko pa sana iyong gamitin nang mga nagdaang araw.

Sa ngayon, isang bagay muna ang pinagkakaabalahan ko sa tuwing umaalis si Alfred sa bahay. Katulad ng nakasanayan ko sa probinsya ay nagtatanim rin ako ng mga bulaklak at iba’t-ibang uri ng halaman roon sa garden malapit sa palayan.

Ipinagpaalam ko pa ito kay Alfred dahil hindi ko naman pagmamay-ari ang garden na iyon. Sa kabutihang palad ay sumang-ayon ito kasama ng kondisyon na hindi ko papagurin ang sarili ko ng sobra.

Sa katunayan ay may kalayuan ito ng konti pero doon ako nakararamdam ng katahimikan at kasiyahan lalo na at nakita ko na ang mga mumunting halaman na nabubuhay roon. Ngunit isinantibi ko na lamang ito dahil maaaring gawin kong ehersisyo ang paglalakad para sa ikalalakas ng aking katawan lalo na at nagdadalang tao ako.

Ngayon nga katulad ng nakaraang mga linggo ay papunta na naman ako sa palayan para diligan ang mga pananim ko roon. Habang naglalakad ng maingat ay nakita ko kaagad ang bulto ni Mang Tonyo at Manang Selda sa kubo na daraanan papunta sa hardin.

“Magandang umaga sa iyo, Apo. Mukhang maaga na naman ang paparito po para diligan ang mga tanim roon”. Bati sa akin ni Manang.

“Doon po nga ako papunta, ayaw ko ho kasing mamatay iyong mga pananim”. Sagot ko rito.

“Bagay nga sa iyo si Sir. Maalaga at mapagmahal ka sa mga halaman”. Singit ni Mang Tonyo na nagdulot para maramdaman ko ang pag-init ng mukha ko.

Narinig ko rin ang pagtawa ni Mang Tonyo at ang malakas na pagtapik ni Manang sa kanya.

“Ikaw talaga Tonyo, pero alam mo ba na boto ako sainyo kahit na may pagkakalayo ang edad niyo. Noong una ay nagulat lamang kami pero nang masaksihan at malaman namin ang pagiging busilak mo ay doon na namin napagtanto ang dahilan ni Senyorito”. Pagpapaliwanag ni Manang.

Hindi ko alam kung papaano sasagutin si Manang. Ngunit tila nabunutan ako ng tinik dahil naging mabuti rin pala ang kinalabasan ng lahat. Alam ko rin kasi sa aking sarili na may kalayuan talaga ang edad namin, pero wala akong magagawa siya talaga ang nagpatibok at humaplos ng puso ko.

“Sa–salamat po Manang”. Namamaos kong boses dulot ng aking nalaman.

“Huwag kang magpasalamat sa amin. Kung titingnan mo sa malaking larawan ay ikaw dapat ang bigyan namin ng pasasalamat. Siguro’y nakikita mo rin ang pinagbago ni Senyorito, ano? Mas naging maluwag ang mga ngiti niya at kahit na pagod ay hindi ito mukhang sobrang dami ng problema. Dahil iyon sa iyo. Dagdag mo pa ang katotohanan na dinadala mo ang susunod na henerasyon ng haciendero nitong lupain kaya’t tingnan mo ng may halaga ang sarili mo, Apo, hmmm?”. Saad nito bago ako bigyan ng yakap.

Hindi ko man naranasan ang buong pag-aaruga ng aking mga magulang ay lubos-lubos naman ang mga nagsisilbing pangalawa kong magulang. Palagi silang nadyan at buong puso akong ginagabayan sa lahat ng pagsubok ko. Kaya na lamang hindi ako nauubusan ng rason para lumaban.

“Su–susubukan ko po Manang”. Ani ko habang nakayakap.

Pagkatapos ng aming madamdaming pag-uusap ay inalok ako nila na pumunta sa kubo kung saan mag-uumagahan ang mga trabahador bago sumulong sa kani-kanilang responsibilidad. Gusto ko sanang tumangi dahil para iyon sa kanilang pagkain pero nahiya naman akong magsalita nang makarating na roon.

Maluwag na pagbati ang natanggap ko nang makarating ako roon. Ang iba nga ay tinatawag pa akong “Senyorita” dahil ito rin lang daw ang kahihitnan ng lahat. Dahil sa pangaral nina Manang kanina ay sinubukan ko itong tanggapin. Wala namang magbabago sa pakikitungo namin sa bawat isa tulad pa rin ito ng dati.

Nang matapos ang umagahan ay busog na agad ako. Nahihiya pa ako ng una pero ako ang nakaubos ng sinangag, itlog at hotdog na nandoon. Hindi ko alam pero mabilis talaga akong magutom minsan nga ang nakakain ko ay pang tatlong katao na. Pero sabi ng mga tao roon na natural lang daw iyon sa pagbubuntis at naiintindihan naman nila.

Tumungo na nga ako roon sa garden na palagi kong pinupuntahan tuwing umaga para diligan. Hindi naman ako mag-isa dahil kasama ko ang mga bata na anak ng mga mangagagawa rito. Nakilala ko sila Mark at Antonette, magkasinggulang lang sila. Ang una naming pagtatagpo ay noong ikalawang dalaw ko rito sa garden. Nakita ko silang naglalaro dulot ng interes ay pinanood ko sila. At noong ako naman ang nagtatanim ay lumapit sila sa akin upang gabayan ako. Nagulat nga ako dahil mayroong mga pamamaraan nang pagtatanim na wala akong alam. Kaya na lamang mabilis lumaki ang mga tanim namin dahil sa mga pag-aalaga na ibinibigay namin rito.

“Iwasan niyong tumakbo riyan, Mark at Antonette. Medyo madulas sa parte na iyan”. Pagpapatigil ko sa kanila dahil napaliksi nilang magsitakbuhan papunta sa garden. Hindi ko naman magawang tumakbo dahil buntis ako.

“Ayos lang po, Ate. Sanay na po kami rito tapos nag-iingat rin ho kami”. Tawag nito sa akin. Sa katunayan ay nilinaw ko na ang totoo kong kasarian sa kanila. Hindi pa nga sila naniniwala pero tinanggap na rin nila ito kalaunan tanging gusto lang daw nila akong tawagin ng ganun dahil maganda ako.

Mga mambobola talaga mga bata . Saad ko sa aking isipan.

Sa loob ng isang minuto na paglalakad at naabot na namin ang garden. Si Mark ang naabot sa akin ng pandilig at Antonette naman ay umiikot upang tingnan ang mga pananim namin.

Napakakulit nila pero napakatiyaga at masunirin rin. Kakaiba ang mga bata na ito na nakikita ko sa ngayon sa labas. Halatang naalagaan at nadisplina ng tama.

“Ate! tingnan mo oh, malaki na tong isa”. Tuwang sigaw ni Antonette habang nakayuko doon sa ikatlong helera ng lupa malayo sa amin.

’

Sanay

ganito

kabuti

at busilak ang magiging anak ko’

Chapter 24

THIS CHAPTER CONTAINS EXPLICIT SCENES. (18+)

PAG-AALAGA

CUPCAKE’S POV

“Apo at mga bata! Pumunta muna kayo sa kubo manananghalian na”. Sigaw ni Manang Lena mula sa lilim ng puno na may kalayuan sa amin.

Ang bilis naman ata ng oras.

Agad na nagsitakbuhan sina Antonette at Mark papunta kay Manang at naiwan ako sa aking kinatatayuan.

“Bilisan niyo na pinagpapawisan pa naman kayo kaya’t magpunas at kumain na tayo”. Alok ko sa kanila habang tumatawa at naghahabulan.

“Bilisan mo ate, habulin mo kami”. Pag-eenganyo ni Mark na ikinatawa ko na lang.

“Hindi pwede, buntis nga ako e”. Pag-iling ng ulo kong ani.

Napatigil ang mga bata sa pagtakbo at napakamot sila ng ulo.

Ang kukulit talaga.

“Ay, oo nga po pala, Ate. Haha”. Buong ngiti nitong saad.

Matapos ang aming pag-uusap ay sumunod na rin ako sa kanila dahil kailangan ko nang magpahinga. Nakakapagod pala talaga gumalaw kapag buntis. Noon ay kaya ko magtanim maghapon kasama si Lolo ngunit ngayon ilang oras palang ang itinagal ko ay parang agad na bibigay ang mga tuhod ko.

Ang hirap.

Pagkarating ko sa kubo ay agad na binigyan ako ng upuan ng isa sa mga mangaggawa rito sa palayan.

“Maraming salamat, Erik”. Nakangiti kong saad.

“Walang anuman ho, kumain ka na po”. Alok nito sa akin.

Base sa itsura ni Erik ay parang magkaedaran lang kami. Pareho pa kami ng kutis halatang babad rin siya sa pagtatanim.

Nang makaupo ako ay agad akong kumain. Nakakahiya rin kasing tumangi kina Manang dahil magtatampo raw sila kapag hindi ko tinikman ang mga hinanda nilang pagkain. Habang kumakain ay agad kong nalasahan ang tila luto ni Lola.

“Ang sarap po, Manang. Pareho kayo ng paraan ng pagluto ni Lola”. Pagpupuri ko sa kanya.

“Mambobola ka talagang bata ka, mabuti na lang at ang kyut-kyut mo. Kaya’t ayos lang”. Gigil na wika sa akin ni Manang.

Hindi naman talaga ako kyut katulad ng sinasabi nila. Wala nga akong nakikitang bakas na ganun e. Pero ipinipilit talaga nila kaya’t tinatanggap ko na lang.

Yumuko ako sa sinabi ni Manang dahil ramdam ko ang pamumula ng aking mukha. Kahit na marami ang nagsasabi noon sa akin ay hindi pa ako sanay sa mga papuring galing sa ibang tao. Kakaiba kasi ang dulot nito sa aking damdamin.

Matapos ang panunukso nila sa akin ay nagpatuloy lang kami sa pagkain. Marami-rami ulit akong nakain kaya’t bago bumalik sa palayan upang magtanim ng mga boto ng bulaklak ay papanhik muna ako sa bahay ni Alfred.

Katulad ng aking plano ay umuwi ako kaagad matapos kong magpaalam sa mga tao roon na baka hinahanap na ako ni Lolo at Lola. Papasok pa lang ako sa bahay ay agad na bumungad sa akin si Lola na kakagaling lang ata sa kanilang kwarto.

“Magandang tanghali La”. Pagbati ko sa kanya kasabay ng pagyakap.

“Amoy araw ka na naman, Apo. Mukhang napamahal ka na talaga sa pagtatanim”. Ani nito habang nakayakap. “Ikaw ba ay kumain na roon sa kubo? Patapos na ang tanghali o”. Tanong ni Lola habang lumilingon sa orasan.

“Oo na po La, hindi ko na nga po kayo nakasabay sa pagkain e”. Naghihinayang kong saad kasabay nang paghiwalay nito sa yakap.

“Ano ka bang bata ka ang drama-drama mo. Mabuti nga iyon at nakikihalubilo ka sa ibang tao ngayon. Kaya naman naming alagaan ang sarili namin ng Lolo mo. Dagdag mo pa ang mga nag-aalaga sa amin kaya’t okay lang”. Pagpapaliwanag ni Lola.

“Salamat po, La”. Malambing kong saad sa kanya.

“Oh sige na at magpahinga ka na. Para makapaligo ka na ang dungis-dungis mo pa rin kahit magiging nanay ka na”. Panunukso sa akin ni Lola habang naglalakad papasok ng kusina.

Kagaya ng sinabi ni Lola ay agad akong umakyat nang dahan-dahan sa hagdan. Pagkarating ko ng kwarto ay agad akong tumingin sa salamin at tiningnan kung ang dungis ko na talaga.

Totoo nga.

Agad kong inabot ang isang panyo sa ibabaw ng maliit na mesa ay pinampunas ito sa madungis kong pisngi. Hindi naman ako nagtagal roon kaya’t umupo ako sa higaan at doon napahinga sandali bago mapagdesisyonang maligo. Iniiwasan ko rin ang magkasakit dulot ng pagkabigla ng katawan, kung ako lang sana ay kaya ko ngunit mas mabuti nang mag-ingat para sa baby ko.

Nang makaramdam ng pagod ay hinubad ko muna ang madumi kong damit at agad na humiga sa kama. Bigla na lang kasi akong tinamad na kumuha ng damit sa kabinet kaya’t hinayaan ko na lang ang sarili ko na matulog habang hubad baro. May room namang makapal na kumot na magbibigay ng init sa akin laban sa lamig.

Ilang sandali lang matapos kong nakaramdam ng kaginhawaan ay agad na bumigat ang pilit mata ko at dumilim ang paligid.

…

Naalimpungatan lang ako sa aking pagkakatulog nang maramdaman ko ang pamilyar na init na kumakalat sa buong katawan ko. Hindi naman ito palagian na nangyayari. Siguro’y isa sa dalawang linggo ay nagkakaranas ako nito.

Kahit na hindi pa buo ang aking diwa ay agad kong inabot ang aking likuran na butas ay sinusubukang inaabot ang nangangati roon.

Hindi ko talaga maabot. Bakit ganito na naman?

Dahil sa init ay agad kong inalis ang kumot sa aking katawan habang nakapikit. Sa hindi malaman na dahilan ay pagod rin ang aking mga mata kaya’t hinayaan ko na lang na nakapikit ako habang inaabot ang butas ko.

Nang maramdaman ko na maabot na ng aking daliri ang butas ay iniangat ko ang aking balakang papataas sa akin. Katulad ng inaasahan ay naipasok ko ang isa kong daliri roon.

“Hmmmm…”. Pigil kong unggol nang maramdaman ang dulas galing roon.

Nakaihi ba ako? Kuryo kong tanong sa aking sarili.

Ngunit isinantabi ko lang ito at pinagpatuloy ang paglabas pasok sa aking butas. Kahit ang gitnang daliri ko na ang ginagamit ko sa pagpasok ay hindi pa rin matawaran ang kati ng loob ko mabuti na lang at kahit papaano ay nararamdaman ko ang ginhawa sa pagsundot ko rito.

Konti na lang siguro.

Upang tingnan ang aking sitwasyon ay agad kong iminulat ang aking mata papunta sa aking ibabang parte.

“Ahhhh!”. Sigaw ko matapos makita ang bulto ng isang tao na hindi ko inaasahan na nasa mismong harapan ko.

Mula sa aking posisyon ay kitang-kita ko ang paglunok niya at ang pag-iwas ng tingin nang matagpuan ko siya roon.

“Ka-kailangan mo ata ng tulong…”. Saad nito habang nakatingin sa malayo. “Hu–huwag kang mag-alala natural lang ang bagay na ginagawa mo. Nasabi yan ng doktor sa akin nang pumunta rito”. Dugtong niyang saad.

Sa ngayon ay nakatago ako sa ilalim ng kumot dahil inabot ko ito nang makita ko siya. Pero matapos ang kanyang sinabi ay nawala ang higpit nang pagkakahawak ko rito.

“To-totoo ba? Pa-palagi kasing nangangati ang… butas ko Al-Alfred e”. Pagsabi ko ng totoo sa kanya.

Siguro’y hindi ko naman kailangan mahiya sa kanya dahil mayroon namang klasipikayon ang aming relasyon sa ngayon. At kung totoong dulot ito ng aking pagdadalang tao ay responsibilidad niya rin na tulungan ako.

“O-oo”. Utal-utal nitong saad bago binalik ang tingin sa akin.

Tumango ako sa kanya at nakita ko ang marahan na pag-ikot nito sa kama upang pumunta sa ibabaw ng kama sa kaliwang parte ko kung saan rin siya natutulog. Pag-akyat niya ay naramdaman ko ang mabilisang paglubog o galaw ng higaan roon.

Agad siyang lumapit sa akin at pumwesto sa parteng tiyan ko.

“Si-simulan ko na”. Saad niya bago huminga ng malalim at tumingin sa akin.

Tanging tango lang ang aking ginawa. Bago pa man niya gawin at yumuko muna papunta sa akin at ginawaran ng marugtong halik sa aking labi at noo. Naramdaman ko ang buong respeto niya sa akin dahil roon.

Nang makuha niya na ang pwesto na gusto niya ay agad niyang ipinasok ang daliri niya roon.

“Ahhhh… ang laki talaga ng daliri mo kumapara sa akin, Alfred hmmm”. Pigil kong unggol ng marahan niyang pinapasok ang loob ko gamit ang daliri.

“Masakit ba?”. Tanong nito kasabay nang pagpigil ng kanyang daliri sa loob.

Bakit niya itinigil? Nararamdaman kong maabot niya na yung makati e. Medyo inis kong saad sa aking isipan.

“Ituloy mo lang, Alfred. Pleas– ohhhh”. Hindi ko alam pero nakita ko sa kanyang mukha ang gigil matapos kong tawag ang pangalan niya kayat idiniin niya ito papasok ng walang pasabi.

“Ganito ba ha?”. Tanong nito na ikinatango ko na lang.

“Ahhhh… bilisan mo pa dyan mismo dyan… Ahhhh”. Unggol na hindi ko alam kung bakit ko ginagawa.

Totoong mas binilisan niya pa ang paglabas-pasok roon. Rinig na rinig sa loob ng kwarto ang parang basa na nagsasalpukan rito. Ito lang ang tanging maririnig kasabay ng mga unggol ko.

“Saan pa ba hmm?”. Mababang tanong nito sa akin na tila naglalambing.

Hindi ko alam kung papano siya sasagutin dahil wala na ako sa aking wisyo at tila lumilipad ang isipan ko.

“Ahhhhh…”. Tanging unggol ko na lang nang maramdaman na may pilit pumapasok sa butas kong muli. “Ano ohhhh yun? Ahhh”. Tanong ko nang maramdaman na tila wala nang espasyo sa loob ko dahil sa ginagawa niya.

“Dinagdagan ko lang ng dalawang daliri para mas mabilis mawala ang kati”. Paliwanag niya.

Totoo naman ang kanyang sinabi dahil ang kaninang hindi ko malaman na ibang makating parte ay agad na natugunan ng kanyang daliri.

“Kaya pala ahhhh… paki bilisan Al–fred… Parang maiihi na naman ako ohhhh”. Huling unggol ko nang mas binilisan niya pa ang paglabas-pasok ng kanyang daliri na tila isang makina.

“Ahhhhhh”. Wala na akong naramdaman. Tanging alam ko lang ay umagat ang aking likod ng bahagya at ang aking mata ay pumunta sa likurang parte habang patuloy ang paglabas ng likido mula sa aking katawan.

“Ayos na ba ang pakiramdam mo, Baby? Hmmm…”. Pinagpapawisan ako at habol hininga ang aking ginagawa habang sinusubukan na ibuka ang aking bibig upang siya ay masagot.

Subalit, dahil walang enerhiya ay tanging tingin lang ang nagawad ko kay Alfred na nakatingin rin sa akin.

Hindi ko alam kung namamalik mata ako. Ngunit bago ako tuluyang mawalan ng malay dulot ng pagod ay pumwesto siya sa ibaba ko at isinubo ang mga daliri ng kaliwang kamay niya na nanggaling sa butas ko kanina. Kitang-kita ko pa ang pangiti nito na tila masaya sa kanyang natikman at satispikado sa kanyang sinisipsip.

‘Salam…’

Chapter 25

KINAUMAGAHAN

ALFRED’S POV

Naiwan ang aking sinta sa loob ng kwarto hanggang ngayong tirik na ang araw. Bago lumabas ng silid ay tiningnan ko pa kung ano ang estado nito. Halatang pagod at bumabawi pa ng tulog matapos ang tagpo na nangyari sa amin kagabi.

Biglang sumilay ang ngiti sa aking labi ng maalala ang nangyari kagabi.

Kagabi ang ikalawa naming tagpo simula ng unang karanasan ko sa kanya. Noon akala ko ay isa lamang guni-guni ang tamis na natikman ko sa kanyang bukana dahil sa ilang buwan ang nakalipas. Ngunit na kumpira at napatunayan ko ito kagabi.

Kahit na sinusubukan kong pigilan ang sarili ko na tikman ang aking tatlong daliri galing sa kanyang butas ay bumigay pa rin ako sa huli. Hindi magkauyaw ang aking puso at katawan ng matikmang muli ang katas galing sa kanyang naglalawang butas.

Ito ay nagdulot upang mas mauhaw ako sa kanya at pagsamantalahan ang agaran niyang pagtulog kagabi.

Gusto ko sanang magpaalam sa kanya na susubukan kong tikman gamit ang aking bibig ang butas niya. Sa kasamaang palad, pagkapalabas niya pa lamang ng init ay agaran itong nakatulog.

Tila nakaramdam ako ng kabiguan at paghihinayang sa aking nakita bago ko makuha ang kanyang pahintulot sa aking kagustuhan.

Sinubukan ko namang ialis ang aking hangarin sa aking isipan bago ako pumunta sa kanyang ibabang parte na naglalayon upang linisan niya. Pagkarating ko sa pwesto kung saan kitang-kita ko ang lahat ay napigti ang pasensya.

Kusang gumalaw ang aking kamay ay inilandas ito paikot sa kanyang butas na nagdulot upang makuha ko ang patuloy na tumatagas na katas roon. Wala sa sarili kong inilapit ito sa bibig at tinikman iyon.

Isa lang ang masasabi ko, wala talagang makakatalo sa tamis na bigay nito katulad nang napag-usapan namin ni Pareng Edward noon.

Dulot ng bahagyang pagtikim ay iniyuko ko ang aking ulo at mismong dila ko na ang naglinis sa buong butas niya hanggang masigurado kong wala nang matira roon.

Hindi ko alam, pero sinigurado kong walang kahit isang patak ang matitira roon bago ko iyon tinigilan. May pagkakataon pa nga na umuungol ng tulog ang aking kasintahan dahil sa sarap na nararamdaman niya.

Umabot siguro ng kalahating oras ang pagpapakasarap ko roon bago ako umahon sa higaan at kumuha ng towel upang linisan na ang kanyang balat ay butas. Ayaw ko namang naglalagkit siyang magigising kinabukasan matapos ang tagpo namin.

Inabot ako ng madaling araw bago makatulog dahil ubod ng saya ang aking damdamin at hindi ko alam kung saan ko isasantabi ang kaluwalhatian na namamayani sa puso ko. Mabuti na lamang nang pagkayakap ko sa kanya at matapos masangyo ang nakakaulol niyang amoy ay dinapuan na agad ako ng antok. Nang mapagtanto iyon ay isang bagay lang ang pumasok sa isipan ko.

Kuhang-kuha niya na ang buong pagkatao ko. Saad ko sa aking isipan kagabi bago binigyan ng halik ang kanyang noo at dinapuan ng dilim ang aking paningin.

…

Sa ngayon ay papunta ako sa palayan upang kumustahin ang mga tao roon. Ilang araw na rin kasing tutok ako sa trabaho at walang pangundangan ang mga responsibilidad ko sa iba’t-ibang negosyo na hawak ko. Habang tinatahak ang daan ay agad kong nakita sa ilalim ng malaking puno si Mang Tonyo.

“Senyorito, magandang umaga ho”. Bati nito sa akin bago pa man makalapit.

“Magandang araw rin po”. Masigla kong bati sa kanya.

Bago magsimula ang aming kwentuhan ay agad na sumilay ang kakaibang ngiti sa mukha mi Mang Tonyo.

“Tila mayroong naka-iskor kagabi, Senyor, kakaiba ba naman ang tikas at saya na dala-dala mo sa ngayon”. Mapanuksong wika nito.

Sinubukan kong panatilihin ang aking pagkakatayo dahil tumpak na tumpak ang sinabi ni Mang Tonyo. Walang daplis at tila bihasa na ito sa ganoon.

“Walang ganun na nangyari ho, Mang Tonyo”. Sagot ko sa kanya na ikinatawa niya at ikinailing ng ulo.

“Nakong bata ka. Papunta ka palang, pabalik na ako. Ganyan na ganyan kasimple ang kasiyahan ng mga uri nating lalaki. Lalo na at nakatuon lang sa trabaho ang atensyon mo kaya’t sigurado ako doon lang umiikot ang nagpapasaya sayo”. Mahabang lintaya ni Mang Tonyo.

Hindi ata ako

makakaalis

sa

kwestyon

niya dahil kahit magsinungaling ako ay alam na alam niya na.

Natigil lang ang katahimikan sa amin nang magsalita muli si Mang Tonyo.

“Maiba tayo ng usapan sa ngayon, hindi mo na kasi maahon ang sarili mo riyan Senyor”. Tumatawang saad ni Mang Tonyo. “May kailangan ho ba kayong ipagawa?”. Kuryong tanong nito dahil sa maaga kong pagpunta rito na hindi na nila nakasanayan.

“Tutulong sana ako ngayong araw sa pangangasiwa at nang may maiambag naman po ako rito sa palayan”. Ani ko sa kanya.

“Nakong bata ka talaga. Napakabuti at busilak talaga ng puso mo at naisipan mo pang tumulong sa amin. Alam mo ba na ang ibang amo ay hinahayaan na lamang ang manggagawa sa pagtatanim at pangangasiwa ng lahat. Kaya na lamang binibiyayaan ka ng Diyos, Senyorito”. Saludong saad nito sa akin.

Dahil sa narinig ay kakaibang satispaksyon ang nadama ng aking puso. Totoo naman kasi na ayaw kong iwan ang lahat ng responsibilidad sa aking mga tauhan. Bilang isang nangangasiwa o lider ay dapat pa rin akong hands-on sa aking trabaho at nang mas mapabuti pa ang daloy ng lahat.

“Nako, pinapaulanan niya na naman po ako ng papuri Mang Tonyo. Bihira na nga lang ako makatulong rito”. Saad ko sa kanya.

Hindi ko namalayan na nasa likurang parte ko na pala ang asawa ni Mang Tonyo na si Manang Lena.

“Ngayon ka lang may nasabing matino ha”. Rinig kong saad sa aking likuran kaya’t lumingon ako. “Tama naman siya Senyorito, ang dapat tutukan niyo ay ang mag-ina mo. Dapat mas alagaan mo sila, alam mo bang napasipag at mabuti ng kasintahan mong iyon sa mga bata? Kung alam ko lang ay napakamagiliw niya. Napakasaya ko nga na makita at mapagtantong siya ang nabuntis mo”. Buong ngiti na saad ni Mang Lena.

Napangiti ako ng wala sa oras ng marinig ang sinabi ni Mang Lena, sapagkat dinala ko naman ang aking dating kasintahan rito. Ngunit sa ngayon lamang nila pinuri at binigyan ng buong aproba ito. Lahat pa ng tao rito ay buong galak sa pagrating niya kahit na ilang linggo pa lamang siyang nananatili rito.

Galing mong pumili, Alfred. Papuri ko sa aking sarili.

Dala ng kuryosidad ay napatong ako sa kanila.

“Palagi po bang napaparito ang aking kasintahan nang mga nagdaang araw kaya’t ganoonn na lamang kayo ka napakalapit sa kanya?”.

Nakita ko ang pagkunot ng noo ng dalawa matapos marinig ang aking tanong.

“Sabi na eh!”. Malakas na saad ni Manang. “Napasobra ka na ata sa trabaho, kaya’t hindi mo alam ang ginagawa ng asawa mo”. Iling na saad ni Manang.

Lumingon ako kay Mang Tonyo upang humingi ng tulong ngunit umiwas lang ito ng tingin.

Ngayon pa ako iniwan sa ere. Lagot na.

“Ginaga–”. Napatigil ako sa aking sasabihin nang biglaang lumakad sa aking tabi si Manang at ang pagsigaw nito na puno ng saya.

“Apo!!”. Lakad-takbo na galaw ni Manang.

Paglingon ko ay nakita ko ang bulto ng taong hindi ko inaasahan na gising na sa ngayon.

Ang bilis niya naman atang nagising.

Nakita ko ang paghawak ni Manang sa kamay ni Cake at ang paggabay nito papalapit sa amin. Kahit malayo ay kitang-kita ko pa rin ang hiya niya sa pamamaraan ng paglakad. Nang masilayan niya kami ay agad itong ngumiti na nagdulot upang tila mabingi ako sa paligid at tanging ang kumikinang na moreno niyang balat ang nasisilayan ko.

Fvk. Ba’t ngayon ko lang to nakita? Ang ganda niya!

Gulp…

Hindi ko maiwasang manuyuan ng lalanuman habang papalapit siya. Wala sa aking ideya na ang simple niyang pananamit at magdudulot ng ganitong epekto sa akin.

Tang… naninigas agad ang burat ko.

“Ma-magandang araw, Alfred”. Kagat labi nitong saad habang nakatitig sa aking nang makalapit sa kinatatayuan ko.

Sinubukan kong buksan ang aking bibig ngunit walang tunog na lumalabas rito.

Anong nangyayari? Ngayon pa talaga umurong ang buntot ko. Fvk.

“Ahemm…”. Rinig kong pagkuha ng atensyon ni Mang Tonyo sa akin.

“Ang ganda mo”. Tanging salita na hindi ko inaasahang lumabas sa bibig ko.

Agad kong inalis ang tingin ko sa kanya at tumalikod upang bumawi ng hininga. Dahil tila walang natirang hangin sa aking baga simula nang makita siyang papalapit.

Hooo! Ngayon ka pa talaga naging mahina.

“Anyare Senyorito?”. Bulong ni Mang Tonyo sa aking tabi.

Pinadyak ko ang aking paa dahil hindi ko pa rin nababawi ang estado ko at naninigas pa ang alaga ko sa ibaba.

Nginuso ko ki Mang Tonyo ang estado ko para maiwasan ang tanong nila. Laking pasasalamat ko dahil naiintindihan niya ang sitwasyon na kinakaharap ko.

Bago ito humarap ay tumango muna ito na naghuhudyat na tila alam niya ang gagawin.

“Ineng, siguro’y gutom ka na, ano? Pumanhik muna kayo sa kubo dahil may pag-uusapan pala kami ni Senyorito”. Pagdadahilan nito.

“Ganun po ba, Lo?”. Tila nagtatampong sagot ni Cake matapos ang hindi ko pagbalik ng bati sa kanya.

Magpakalalaki ka naman, Alfred. Pangaral ko sa aking sarili.

“Ahem… Susunod naman ako, Baby. Mabilis lang ’tong pag-uusap namin”. Paglilinaw ko sa kanya. “At magandang umaga rin”. Dagdag kong ani.

Kahit na nakatalikod ay ramdam ko ang pamumula muli ng kanyang mukha dahil sa aking turan. Gusto ko sanang masaksihan ito pero ayaw ko namang makita niya ang nakakahiyang pagbakat ng ari ko sa ibaba matapos lamang ang pagdapo ko sa kanyang imahe.

“Si-sige, sumunod kayo ha”. Sagot ni Cake. Bago ko marinig ang paglakad nila papaalis.

“Tonyo, umayos kayong dalawa”. Pagbabanta ni Manang Lena habang nakaagap kay Cake.

Lilingon pa sana ako sa aking sinta pero inuna ko muna ang aking ibaba.

’Bilisan mong

kumalma

, bwiset’

Chapter 26

PAGSASAMA

ALFRED’S POV

Kasalukuyan akong nakaupo sa isang mahabang kahoy ilang metro lang ang layo sa taniman ng bulaklak. Kanina matapos naming kumain ay agad na nagpumilit ang aking sinta na pumunta rito at ipagpatuloy ang kanyang pagtatanim. Natigil raw kasi siya kahapon na tapusin ito at ngayon niya balak tapusin ang lahat.

Mabuti na lamang dahil kanina kong plano na pagtulong sa kabilang taniman ay naudlot dulot na rin ng payo nina Manang Lena at Mang Tonyo sa akin. Kaya’t mas pinili ko ang bigyan nang pansin ang aking kabiyak kaysa tumulong sa kabila.

Naging maganda naman ang kinalabasan nang pagsunod ko sa kanilang adhikain. Nakita mismo ng aking mga mata ang matiyaga at maingat na paghukay at paglagay ng binhi nito. Halatang mayroon siyang sapat na kaalaman at eksperyensa sa pagtatanim.

Alam ko sa sarili ko base sa eksperyensa na hindi magagawa ng hindi sanay sa lupa ang ganoong uri ng pagtatanim at tanging mga batak lamang sa ganitong trabaho ang nakaalaman ng eksaktong hukay at pagtakip ng tanim gamit ng lupa.

Ang galing. Bilib ko sa kanyang mga pamamaraan habang tinitingnan pa rin ito.

Habang nakatanaw sa kanya ay nakita ko pa ang paglingon-lingon niya sa aking kinauupuan na tila nahihiya.

Fúcking

cute!

Dahil hindi na maatim ng aking pasensya ay agad akong lumapit sa kanyang kinaroroonan at agaran na umupo sa kanyang tabi.

“Ang galing mo rito, Baby ha. May nagturo ba sa iyo sa pagtatanim?”. Kuryo kong tanong sa kanya.

Lumingon ito sa aking pwesto at agad kong nasaksihan ang pamumula ng kanyang mga pisngi, mabuti na lamang at nasilayan ko ito kaagad dahil agad niyang binawi ang tingin papalayo.

His simple gestures affect me so bad. Buong lugod kong pagtanggap sa estado na aking kinasasadlakan.

“Si Lo–lo, Al–fred”. Utal-utal nitong sagot na habang umiiwas ng tingin.

Ang sarap sa pakiramdam na malamang malakas ang epekto ko sa buong pagkatao niya.

“Kinikilig ka ba? hmmm”. Dagdag kong tanong sa kanya kasabay nang paglapit rito ay ang paglapat ng aking mukha sa kanyang leeg habang nakatalikod.

“Ang bango-bango mo naman, Baby. Alam mo ba yun?”. Malambing kong tanong sa kanya.

Umiling ito bilang sagot, ngunit ilang segundo lamang ay naramdaman ko ang agaran niyang pagtakas sa akin papalayo kaya’t ipinulupot ko ang aking mga naglalakihang braso sa kanyang bewang.

“Ba–ka may makakita sa atin rito, Alfred. Magkaroon pa ng hindi ma–gandang kwento”. Balisa nitong saad habang tumitingin sa entrada ng palayan.

“Sino naman ang magbabalak na magpatigil sa atin? Alam naman nilang lahat kung sino ka sa buhay ko. Wala kang dapat na ikatakot, Baby, okay?”. Malumanay kong ani para maunawaan niya ang lahat.

“Pe–pero hindi ako sanay na gumagawa nito Alfred lalo na at nasa pampubliko tayong lugar”. Kinakabahan nitong saad.

He has a point. Pangaral ko sa aking isipan.

Agad ko siyang ipinaikot papaharap sa akin. Ilang segundo muna kaming nagkatitigan sa mata bago ko binigyan ng marubdob na halik ang kanyang labi.

“Hmmm..hmmm…hmmm..”. Impit na mga unggol niya nang sinubukan kong higupin ang kanyang dila matapos mapalalim ang aming simpleng halik.

Ha!!! Tàng inä! Kakaiba talagang ang sarap. Buong saya kong saad sa aking isipan.

Pero nang maramdaman ko ang mahigpit niyang paghawak sa aking namumutok na braso ay agad ko itong itinigil. Nakita ko ang paghabol niya ng hininga at ang titig nito na tila gusto pang makaisa.

Shít! Mamaya ka sa akin.

“Al–alfred, itigil muna natin ito. Hindi talaga ako sanay rito”. Nahihiya pa rin nitong wika habang nakayuko.

“Sige, pero huwag mong ibaba ang ulo mo kapag kausap ako. Hindi mo ako amo, kasintahan mo ako, okay?”. Paglilinaw ko ng sitwasyon para kahit papaano ay mawala na ang hiya sa kanyang kalooban.

Napangiti na lamang ako bigla nang tumingin ito direkta sa aking mukha at yumakap.

“Su–susubukan ko, Alfred”. Sagot niya habang ikinikiskis ang kanyang pisngi sa aking bato-batong tiyan.

I want this to stay longer. Usal ko sa aking isipan habang dinadamdam ang kapayapaan na binibigay niya sa tuwing magkadikit ang aming katawan.

Nasa ganoon kaming sitwasyon nang biglaang bumuhos ang malakas na ulan ng wala man lang senyales. Lakad-takbo kami papunta sa ilalim ng malaking narra hanggang makarating sa pinakamalalim na parte ng puno.

“Haha”. Napalingon ako sa kanya nang marinig ang malakas na tawa nito. “Alam mo bang ngayon ko na lamang ulit nasulit at nasaksihan ang pagpatak ng mga ulan nang hindi nagtratrabaho”. Ani nito habang nakatingin mga patak ng ulan.

Hindi ko inakala na ganoon na karahas ang kanyang pinagdaanan sa kanyang edad. Noon tanging pagsasaya lang ang ginagawa namin ni Pareng Edward at Ramon habang nag-aaral. Wala pa nga sa isipan namin ang tumutok sa pagtratrabaho ngunit ang aking sinta ay maagang namulat sa realidad na huli ko lamang nalaman.

Dahil sa narinig ay kusang gumalaw ang kamay ko at hinawakan ang kanyang leeg upang ipalapit ito sa aking pwesto at agaran na pinatakan ng halik.

“Al–alfred, bakit mo naman gi–nawa yun?”. Nagtataka niyang tanong.

Ngumiti lang ako sa kanya matapos mabawi ang paglapat ng aking halik.

“Simula ngayon, hindi mo na kailangan gawin ang mga bagay na iyon. Ako na ang bahala sa mga kailangan mo kahit na sa pinansyal na aspekto pa iyan”. Mapang-alo kong saad sa kanya.

Nakita ko ang agad na pagtulo na kanyang mga luha at ang biglaang pagyakap nito sa aking bewang nang humarap siya sa akin.

“Sa–salamat, Alfred”. Namamaos nitong boses dulot ng kanyang emosyon.

Nanigas ako sa aking kinatatayuan ng maramdaman ang kanyang muling pagyakap. Ang init ng kanyang katawan ay ang nagpapatunay na patuloy pa rin akong lumalaban sa pangarap na hinahangad ko simula noon.

Hindi ko akalain na ang pangarap na iyon ay matatagpuan ko sa taong mahigit kalahati ang gulang na pumapagitna sa amin. Sa mga nangyayari ngayon ay isang bagay lang ang tumatakbo sa isipan ko.

Walang pagsisi ang namamayani sa isipan ko dahil sa pagsubok ko ng gabi na iyon. Mabuti na lamang at sinubukan kong maging mapusok kahit isang beses lang.

“Don’t say “thank you”, dahil yan ang gusto kong gawin at dapat mong maranasan“. Saad ko habang ini-aangat ang kanyang tingin pataas sa aking mukha.

Namumugto at puno ng pasasalamat ang kanyang mata habang nakatitig ako roon. Sa hindi malaman na dahilan ay dumapong muli ang aking halik sa kanyang noo.

Nakakahibang, ang gaan sa pakiramdam sa tuwing lumalapat ang labi ko sa kahit anong parte ng balat niya.

Isinantabi ko muna ang aking iniisip at ibinalik ang aking atensyon sa aming pinag-uusapan.

“Shhh… hindi naman kita gustong makitang umiyak. Parang mayroon tuloy akong ginawang mali kaya’t ganyan na lamang ang itsura mo”. Pang-aalo ko sa kanya.

Nakita ko ang paglunok niya at ang agaran na pagpahid ng kanyang kamay sa mga dinaanan ng kanyang luha.

Matapos ning mapahid ang mga luha ay agad niyang binawi ang kanyang estado.

“Ba-baka makita ako nina Manang at Manong na umiiyak at isipin nila na pina-iyak mo ako”. Saad nito habang tumitingin sa pasukan papasok sa hardin.

“Haha, huwag mo nang isipin ang bagay na iyon. Alam naman nilang hindi ko kayang gawin ang bagay na yan sa taong sinisinta ko”. Lakas kong loob na saad sa kanya.

Umiwas ito ng tingin ngunit nahagip ko ang pamumula ng kanyang kaliwang tenga na nakaharap sa akin.

Ahhhh!

Babaliwin

mo ako sa mga ginagawa mo . Ani ko sa aking isipan.

Nanaig ang katahimikan sa aming dalawa at nanatili ang ganoong kalagayan habang nakahilig ang kanyang ulo sa aking balikat.

Habang pinagmamasdan ang mga tulo ng ulan ay napalingon ako sa kanyang inosenteng mukha. Bakas ang pagkamangha rito dahil sitwasyon na bihira pumatak ang ulan sa malalim na bahagi ng puno kung saan kami nakaupo. Nanatili lang akong nakatingin sa kanya – sinusulit ang senaryong nasa aming harapan.

’ Fvk, I’ll not let you go - not after experiencing your love’

Chapter 27

PAG-AMIN

CUPCAKE’S POV

Narito ako sa kwarto ni Alfred nag-aayos ng aking kasuotan dahil mayroon daw kaming date ngayong araw. Kahapon habang nakahiga ang aking ulo sa kanyang balikat ay nagtanong ito kung pwede niya daw akong maanyayahan na lumabas ngayon.

Hiyang-hiya pa ako ng una dahil ito ang unang pagkakataon na makakaranas ako nito. Marami namang nagbakasakaling alukin ako noong lumabas ngunit dahil wala pa naman akong sapat na pera at kakayahan kaya’t tumanggi ako.

Pero sa ngayon at buong puso kong tinanggap ang alok ni Alfred. Dulot nito ay nakakaramdam ako ng kaba sa aking dibdib at hindi ako mapakali kung maayos na ba akong tingnan.

Agad akong lumapit sa salamin nang maisuot ko na ang damit na napili ko kanina. Pagtingin ko ay agad akong nabahala dahil lataw na lataw ang hugis ng aking tiyan bunga ng aking pagbubuntis.

Wala namang masama kung ganito siguro ang suot ko?. Tanong ko sa aking isipan matapos masuri ang damit.

Ang napili kong damit ay isang maluwag na puting t-shirt at isang pantalon na kulay itim. Sa katunayan ay simple lang ito, ayaw ko namang magsuot ng sobrang elegante dahil hindi ako sanay at sobrang init pa ito sa pakiramdam. Dagdag mo pa na mahirap gumalaw kapag buntis.

Habang minamasdan ang kasuotan ay kusang gumalaw ang aking kamay upang haplusin ang aking tiyan.

Bakit kaya’t sobrang laki nito para sa pa limang buwan na tiyan? Taka kong tanong sa aking sarili.

Ngunit bumalik ako kaagad sa realidad nang marinig ang tawag mula sa kabilang pinto at ang pagbukas nito.

“Baby, ayos na ba ang lagay o kasuotan mo?”. Masiglang tanong nito kasabay nang pagsilip sa pinto.

“Ahhh.. e. Pwe—pwede na ba ’to doon sa pupuntahan na–tin?”. Kinakabahan kong ani dahil baka ako lang ang wala sa tema ng aming pupuntahan.

Bago ito sumagot ay nakita ko ang paglunok nito habang pinapasadahan ng tingin ang aking buong katawan.

Sabi na eh, baka hindi talaga ito bagay roon.

Nagbabalak na sana akong humakbang papunta sa kabinet upang bumalik bago nagsalita si Alfred.

“Yo–you look so good…”. Sagot nito habang patuloy na tinitingnan ang itsura ko.

Siguro’y pinapalubag niya lang ang damdamin ko. Hinuha ko sa kanya.

Sa totoo ay wala talaga akong alam sa pananamit. Ang palagi ko lamang suot ay isang kupas na pantalon at mga simpleng uri lamang ng t-shirt katulad ngayon. Kahit na sobrang dami nang binili ni Alfred sa tindahan na iyon ay wala akong alam kung papaano iuuri ito base sa disenyo kaya na lamang minabuti kong ganito na lang ang aking kasuotan.

Dahil ayaw ko nang pumalit ay tumango na lamang ako sa kanya ay lumapit papalapit sa pinto kung nasaan siya nakatayo.

Bago pa man ako makalapit ay agad na inabot nito ang kanyang kamay sa akin. Noon ay nahihiya pa akong abutin ito pero dulot ng mga tagpo namin nang nagdaang araw ay nagkakaroon na ako ng lakas ng loob upang hawakan ito.

Pagkaabot ko sa aking kamay ay agad niya itong inabot. Yumuko siya ng bahagya at lumapat roon ang kanyang labi sa aking kamay.

“Hindi ako nagbibiro nang sinabi kong nakakabighani ang itsura mo”. Direkta at seryoso niyang saad na nagdulot upang maramdaman ko ang pamumula ng aking mukha.

Bakit hindi siya nahihiya magsalita ng ganun? Mukhang sanay na sanay siya. Dumaan na ideya sa aking isipan.

“Sinabi mo na siguro iyan sa mga dating kalaguyo mo kaya’t sanay na sanay ka, Alfred”. Naisaboses kong ani na hindi ko inaasahan.

Agad kong inaangat ang aking tingin sa kanya habang bumibilis ang tibok ng aking puso. Nasaksihan ko ang gulat at pagtataka sa kanyang mukha mula sa kanyang narinig.

Hala! Anong sinabi ko?

Nakita ko ang pagbuga ng malalim na paghinga ni Alfred bago ito nagsalita.

“Nag–karoon ako ng mga ilang kalaguyo noon… pero hindi ko sila trinato kagaya ng pagtrato ko sa iyo”. Kinakabahan niyang sagot sa aking sinabi.

“Hin–di ko sadya ang sinabi ko Alfred. Huwag mo na lang in–tindihin”. Nakokonsensya kong wika.

Yumuko ako sa aking kinatatayuan at hindi lumingon sa kinatatayuan ni Alfred. Pagkaraan ng ilang segundo ay nakita ko ang paglapit ng mga paa ni Alfred sa akin.

Bakit ko naman kaya naisip iyon? Nagtataka kong tanong.

“Tingnan mo ako sa mata, Baby”. Pagsusumamo nitong ani.

Dulot ng malambing nitong boses ay kusang umangat ang aking ulo. Napalunok ako nang makita ang seryoso na itsura ni Alfred na hindi katulad ng kanyang masiyahin na itsura.

Kinakabahan naman ako sa

awra

at mga tingin niya.

“Pakinggan mo ako…”. Panghihikayat nito. “Siguro dahil sa aking personalidad na palaging nagpapatawa at masigla ay gumawa ito nang konklusyon sa iyong isipan na hindi ako seryosong tao. Pero kung alam mo lang ang tumatakbo sa aking isipan simula ng mga nagdaang araw ay hindi mo mapapaniwalaan kung gaano ako nababaliw sa simpleng mga ginagawa mo”. Saad nito habang yumuyuko at tumapat sa aking mukha. “Isa lang ang masasabi ko, mababaliw ako kung mawawala ka sa paningin at alaga ko”. Dagdag nito bago inabot ang likuran ng aking ulo at lumapat ang kanyang mapanuksong bibig sa akin.

Hindi ko alam kung anong ginagawa ko. Ang tanging tumatakbo lang sa aking isipan ay ang lambot at ang maligalig niyang dila na sinusubukang pumasok sa aking bibig.

Matapos ang ilang beses na pagsubok ng kanyang dila ay kusang bumukas ang bibig ko upang tanggapin ito. Hindi magkauyaw ang aking puso sa ginhawa na aking nadarama. Kaya’t hinayaan ko na lamang ang sarili ko na dumaosdos sa sarap na bigay niya.

“Hmmm…”. Unggol na lumalabas sa aking bibig habang hinihigop niya ng malalim ang kalahati ng dila ko.

Pagkatapos ng kanyang ginawa ay agad niyang inilayo ang kanyang sarili sa aming halikan. Habol hiniga kami pareho dahil sa kanyang ginawa. Kahit na ilang beses na niyang ginagawa ito sa akin ay hindi talaga mapawi ang bilis at kaba na namamayani sa puso ko.

“Alam mo na ba ang nararamdaman ko?”. Tanong niya na nagpatigil ng bahagya sa aking paghinga.

Kahit na hindi ko lubos maunawaan ang kanyang sinabi ay tumango na lamang ako dahil hindi ko pa rin nababawi ang buong estado ko.

Dahil sa aking sagot ay lumapit itong muli sa akin bago binigyan ng halik ang noo ko.

Siguro’y nakasanayan niya na ito dulot na rin nang

palagian

nitong paggawa sa akin.

…

Sa ngayon ay kakarating lang namin ni Alfred sa paradahan ng sasakyan kung saan niya balak idaos ang unang paglabas naming dalawa.

Kanina ay balak sanang hatirin kami ng kanyang driber papunta rito. Ngunit ipinagpahinga na lamang ito ni Alfred at gusto niya raw masolo ang bawat segundo na magkasama kami habang bumabiyahe patungo rito. Hindi naman nagtampo si Manong noon dahil buong ngiti pa itong nagwika na magsaya raw kami sa aming tipanan.

Kahit hindi ko man aminin ay halata naman ang kilig na dulot nang sinabi niya sakin. Mabuti na lang at nasa likuran niya akong parte kaya hindi niya nakita ang buong reaksyon ko kanina.

Bumalik ako sa isipan nang maramdaman ko ang pagbukas ng pinto sa aking tabi na binuksan ni Alfred. Bago pa man ako lumabas at nasaksihan ko kaagad ang malawak na ngiti nito at ang pag-abot muli ng kanyang maugat na kamay sa akin.

“Handa ka na ba, Baby?”. Tanong nito na bahagyang nagpakaba sa akin.

May palaro ba siya rito? Taka kong tanong sa aking sarili dulot nang narinig.

Kahit na may kalabuan ang kanyang saad ay tumango na lamang ako sa kanya.

Mula sa aking kinatatayuan ay nakita ko kaagad ang puting gusali na mayroong magandang disenyo na napapalibutan ng maraming naglalakihang mga puno.

Ang ganda naman rito. Puri ko sa aking nakikita.

“Baby, pwede bang ipikit o takpan mo muna ang mga mata mo bago tayo pumasok?”. Suhestiyon nito. Kahit nagtataka ay sinunod ko na lamang ang kanyang sinabi at agad na ipinikit ang aking mga mata. Bago nagsimulang lumakad habang ginagabayan niya.

Umabot siguro ng ilang minuto bago kami tumigil at marinig na magsalita siya.

“Narito na tayo”. Ani nito. “Pero magbibilang muna ako ng tatlong segundo bago mo tuluyang buksan ang mga mata mo, naiintindihan mo ba?”. Pagpapaliwanag nito.

“Ano ba kasi ’to, Alfred. Akala ko’y kakain lang tayo bakit kailangan ko pang pumikit?”. Tanong ko sa kanya. Dahil hindi ganito ang uri ng date na narinig ko mula sa mga tao na kinagisnan ko na kumakain sa isang kainan o gumagala kung saan-saan.

“Shhh… malalaman mo rin. Okay na ba?”. Tanong nitong muli na tinanguan ko na lamang.

“Okay, buksan mo na lamang ang iyon mga mata sa matapos ang 3… 2… 1…..”. Pagkatapos ng pagbilang nito.

Agad ko namang iminulat ang mga mata ko. Ngunit kagaya ng paggising ay naninibago pa ito sa paligid at sinusubukan pa nitong umayon sa mga ilaw na natutunghayan ko.

Pagkalipas lang ng ilang segundo nang pagbubukas at pikit ng aking mga mata ay lumingon ako sa paligid.

Wow! Ba’t ang daming mga iba’t-ibang ilaw na nakakabit sa mga sanga ng puno?

Dulot ng pagkamangha ay lumingon ako sa likurang parte ko kung saan ko narinig ang tinig ni Alfred kanina bago nawala.

Pagkalingon ko roon ay bumungad sa akin ang mga tauhan sa mansyon at palayan ni Alfred kasama na rin sina Lolo at Lola.

Kahit na may kalayuan ang kanilang kinatatayuan sa aking posisyon ay kitang-kita ko ang pagngiti nila sa akin.

Ano kayang ginagawa nila rito?

Hahakbang sana ako papalapit sa kanila ngunit naalala ko na kasama ko pala si Alfred kaya naman kumaway-kaway nalang ako sa kanila bilang pagbati.

Magpaalam muna kaya ako kay Alfred?

Ngunit bago pa man ako lumingon kay Alfred ay narinig ko na agad ang malambing nitong boses.

“Baby…”

Nang mahimigan ang boses na iyon ay agad akong lumingon at inalis ang tingin mula sa kinakawayan ko kanina.

Pagkalingon ko kay Alfred ay natagpuan ko siyang nakaluhod paharap sa akin.

“A–anong gi–nawa mo dyan Al-fred?”. Tanong ko sa kanya.

Wala itong sinagot ngunit tanging pagsilay lang ng kanyang ngiti ang nasaksihan ko at ang pagbunot ng isang kahon mula sa kanyang gilid na bulsa.

Nanigas ako sa aking kinakatayuan dahil alam ko at pamilyar ako sa ganitong uri ng sitwasyon.

“Hi, baby…”. Pasimula nitong saad habang nananatiling nakaluhod sa aking harapan.

“Alam kong medyo mabilis ang nangyayari sa ating dalawa. Lalo na at nasa mahigit apat na buwan pa lamang tayong nagsasama matapos ang pagpunta mo sa bahay. Ngunit kasabay ng maikling panahon na iyon ay nahubog ang buong buhay ko sa hindi inaasahang pagkakataon. Maikli man kung isipin ng iba ang apat na buwan pero pakiramdam ko ay tila mahigit apat na taon na kitang kilala at kasama. Ang bilis nang tibok ng aking puso at hindi ko makontrol ang aking sarili sa tuwing nakikita ka - mababaliw na yata ako kapag nawala ka pa. Kaya’t kung mamarapatin mo, na ikalulugod nang buong puso ko… maaari mo bang tanggapin ang isang baliw na tulad ko sa iyo?” Tanong nito na nagpatulo ng aking mga luha.

“Mahal na mahal kita, Baby”. Dagdag nito kasabay nang pagbukas ng kahon kung saan nakasilid ang isang singsing.

Hindi ko mawari ang sitwasyon na kinatatayuan ko. Noon ay napa-isip ako kung makakaranas ako ng ganitong uri ng karanasan ngunit dahil sa estado ng buhay at ang hirap sa pagkilala ng tao na tatanggap ng isang tulad ko ay isinantabi ko ang mga ideya na ito.Ngunit narito na ang bagay na minsang ninais at pinangarap ko.

Tumingin ako sa mukha ni Alfred bakas rito ang kaba.

“Si–sigurado ka ba sa akin Alfred?”. Tanong ko sa kanya.

“Hindi ako luluhod rito kung hindi”. Agaran at direktang ani nito habang nakatitig sa akin.

Ramdam ko ang buong senseridad ng kanyang mga sinabi kaya ngumiti ako rito at tumango.

Agad ko namang nakita ang paglaki ng kanyang mata at ngiti. Bahagyang umangat ang katawan nito sa pagkakaluhod bago nagsalita.

“Ano?”. Naninigurado nitong tanong.

“O–oo nga. Paulit-ulit”. Saad ko sa kanya bago siya tumayo at mabilisan akong niyakap.

“Salamat, baby. Pangakong hinding-hindi ka magsisi sa desisyon mo”. Saad nito. Nakita ko ang pagbitaw sa yakap namin at ang pagsuot ng singsing sa aking daliri.

“Singsing yan na ipinamana sa akin ni Dad. Gusto kong ikaw ang magsuot niyan”. Sagot nito bago pinatakan ng halik ang singsing na nasa akin nang daliri.

“Sa–salamat rin, Alfr–”. Balak kong saad ngunit naputol ito nang mabilis na nagtagpo ang aming mga labi sa isa’t-isa.

Habang nasa ganoon kaming sitwasyon ay narinig ko ang mga palakpalakan at hiyawan ng mga pamilyar na boses sa aking tabi. Ang mga taong sumusuporta sa pagmamahalan na mayroon kami ni Alfred.

’Maraming salamat

sainyong

lahat’

Chapter 28

THIS CHAPTER CONTAINS EXPLICIT SCENES. (18+)

INIT

A L FRED’S POV

Kakauwi lang naming lahat kanina galing sa lugar kung saan ko inaya magpakasal ang aking sinta. Mabuti na lang at tinanggap niya ang alok kong magpakasal. Akala ko ay hindi niya ito tatanggapin ng una dulot na rin ng malayong edad namin at ang bilis ng panahon. Ngunit sa kabila nito ay sigurado na ako sa relasyon na mayroon kaming dalawa kaya na lamang kinausap ko ang mga tauhan ko nang nakaraang araw tungkol sa plano pati ang mga importanteng indibidwal sa kanyang buhay.

Akala ko ay magkakaroon nang hindi pagsang-ayon sa kanila. Sa kabutihang palad ay ang kabaliktaran ng aking iniisip ang nangyari. Lubos na saya at galak ang kanilang naramdaman para sa akin dahil ito na raw talaga ang oras para pagtunan ko ng oras ang pagbuo ng aking pamilya.

Katulad nina Manang Lena at Mang Tonyo ay sumang-ayon rin ang Lolo at Lola ni Cake. Nagpapasalamat sila sa akin dahil makakampante na raw sila na mayroon nang aagapay sa kanilang Apo na hindi nila magawa ng mabuti dahil sa kaedaran nila.

Dahil sa kanilang bukal na pagtanggap nang nakaraang araw ang naging rason kung bakit naidaos ang plano ko. Maliban rito ay gusto ko rin maibigay ang buong pamilya sa aming anak. Lumalaki na ang tiyan ng aking sinta at ayaw kong lumabas siya kung sakali na walang pagmamahal makakagisnan sa pagitan namin. Kaya natuwa ako nang makumpirma na pareho kaming nararamdaman ni Cake.

Matapos nga ang aking proposal ay inaabot kami ng hapon upang ipagdiwang ang kanyang pagtanggap sa akin. Kumain kaming lahat roon at namamasyal sa palibot ng restaurant na napapalibutan ng mga puno. Maraming magagandang lugar doon. Halatang ipinadsadya katulad na lamang ng mga upuan na yari sa kahoy na nakapalibot sa bawat gilid ng kainan.

Plinano ko talaga ang lahat pati na rin sa lokasyon na pinagdausan namin. Alam kong lumaki sa probinsya ang aking baby. Kaya’t minabuti kong mayroong katangian katulad ng sa probinsya ang lugar kung saan ko siya yayayain ng kasal. Sa awa ng Diyos ay natagpuan ko itong lugar na napapalibutan ng maraming puno sa gitna ng isang malawak na lugar.

Sa ngayon ay nasa loob ako ng banyo at naliligo. Hindi pa rin ako makapaniwala sa kanyang matamis na oo. Hanggang ngayon ay bakas sa aking mga labi ang lubhang saya dahil sa laki ng ngiti na nakapaskil rito.

Samantala naiwan ko si Cake sa loob ng kwarto dahil gusto niya na rin daw magpahinga dulot ng pagod. Kaya naligo muna ako para sabay na kaming matulog pagkatapos ko rito.

Dahil gustong-gusto ko na rin magpahinga katabi niya ay sinadya kong bilisan ang proseso ng aking pagligo. Ang nakasanayan kong mahigit bente minuto o higit pa ay umabot lang ng ilang minuto sa ngayon.

Nang makabanlaw tanging puting tuwalya na lamang ang suot ko sa ngayon at ang nag-iisang tumatakip sa aking pagkalalaki. Sa katunayan ay hindi na ito kailangan dahil siya lang naman ang nasa loob ng kwarto at nakita niya rin naman ito ng ilang beses.

Agad akong naglakad patungo sa kwarto kung nasaan siya nagpapahinga upang tumabi ako.

Gusto ko na siyang mayakap. Bulong ko sa aking sarili.

Ngunit bago pa man ako makalapit sa bungad papasok ng kwarto ay may kakaibang mga halinghing akong narinig.

“Ahhh.. hmmmm…”. Paulit-ulit na tunog galing sa kanang parte ng direksyon patungo sa aming kwarto.

Anong ginagawa niya? Kuryo kong tanong sa aking isipan.

Pagkalapit ko sa direksyon kung saan makikita ang buong angulo ng kwarto ay kitang-kita ko ang isang senaryo na pumigti sa ninanais ko na simpleng yakap lamang sa ngayon.

“Hmmmmm…”. Patuloy na unggol galing sa kanya.

Hindi ko alam pero kusang dumulas ang pagkagapos ng tuwalya sa aking bewang kaya’t lumingon ako roon at nakita ang nakasaludong panlalaki ko roon.

Ang tigas-tigas kaagad kahit hindi ko pa nahahawakan. Mangha kong saad sa aking isipan.

Inabot ko ang aking ari at kinambyo ito ng ilang beses habang pinapanood ang pagsasarili ng aking sinta.

Sa kalagitnaan ng aking pagpapakasarap ay narinig ko ang paghikbi o pag-iyak na boses niya na agad nagpatigil sa aking ginagawa.

“Hindi ko talaga maabot ang kati”. Umiiyak nitong usal.

Wala ako sa sariling lumapit sa kanya at agad na umupo sa kanyang tabi habang hubot hubad. Nakita ko pa ang pagkagulat sa kanyang mukha bago ako umupo roon.

“A-alfred”. Boses nito na tila humihingi ng tulong.

“Gusto mo bang tulungan kita?”. Tanong ko habang inaakyat ang aking sarili sa aming kama.

“Maa-ari ba A-lfred?”. Nahihiya nitong saad.

“Para saan pa at naging fiance kita? Hmm”. Malambing kong saad sa kanya habang umiikot papunta sa bukana ng kanyang butas kung saan pilit na inaabot ng kanyang mga daliri. “Hayaan mo at kakamutin ko lahat ng angulo kung saan may makati”. Pangako ko sa kanya.

Pagka-ikot ko paibaba sa parte ng kama ay naramdaman ko ang agad na pagkislot ng aking ari dahil sa nasaksihan.

Namamasa lang naman ang kanyang butas. Naramdaman ko ang ilang beses na paglunok ko matapos maaalala ang tamis ng nilalabas niyang iyon.

“Si-simula ko na, Baby”. Namamaos kong boses dahil sa galak na matikmang muli ang butas na iyon.

Nang makita ang pagtango niya ay agad kong niyuko ang aking sarili at iminukmok ang buong mukha ko sa kanyang namamasang butas.

Para malasahan ang aking pampalakas ay inilabas ko kaagad ang aking dila at pinasadahan ang ibaba ng kanyang butas papunta sa eksaktong bukana upang walang maiwan o matapon na kahit isang patak.

“Ahhhhhhhh..”. Mahabang unggol niya nang sinimulan ko na ang paglantak sa kanyang butas.

Ang sarap put–. Kahit hindi na ako uminom ng tubig, swak na swak na. Pangaral ko sa aking isipan habang ninanamnam ang katas mula roon.

Dahil nasimot ko kaagad ang lahat na tumutulong katas ay agad kong ipinatulis ang dila ko upang sundutin ito papasok at nang ilabas niya pa ang lahat ng katas na nakalaan para sa akin.

Iniisip ko pa lamang na araw-araw kong matitikman ang sarap at tamis nito ay hindi magkamayaw ang saya sa aking isipan. Siguro’y hindi na ako papasok sa trabaho at magiging tubero na lamang ako ng kanyang butas upang palagi ko itong inaayos gamit ang aking dila at ari.

Bumalik ako sa aking isipan nang marinig ang pangangailan niya sa aking atensyon at tulong.

“Al–ahhhhh.. fred, dyan makati dyan ohhh”. Dahil sa musikang narinig ay mas pinag-igihan ko pa ang pagpasok ng aking dila sa loob ng kanyang naglalawang bukana.

Ilang beses ko itong ginawa nang maramdaman ko ang biglaang panginginig ng kanyang mga tuhod dahil sa aking ginagawa.

“Al–alfred parang may lalabas sa ari ko ohhh”. Saad niya kaya naman mas idiniin ko pa ang aking dila at agad na ibinuka ang aking bibig para sa paglabas ng kanyang sinasabi.

“Ahhhhh… ayan na!”. Huling saad niya nang maramdaman ng aking dila at bibig ang pagdaloy ng katas na lubos kong kinakasabikan simula pa noon.

Walang tapon tang na

sulit

. Saad ko sa aking isipan habang ninanamnam ang katas na nasa loob aking bibig.

Iniangat ko muna ang aking ulo mula sa kanyang butas at tiningnan ang estado niya.

Pagkatingin ko ay habol hininga siyang nakahiga at tumilapon rin ang mga katas mula sa kanyang maliit na ari.

Ang ganda niyang tingnan para ko siyang binaboy sa posisyon niya. Buong saya wika ko sa aking sarili.

Nakakataas ng aking pagkalalaki na malaman na ako mismo ang naging dahilan kung bakit siya nalunod sa sarap na ibinigay ko.

Nabawi lang ang aking pag-iisip nang marinig siyang humihikbi ulit.

“Anong nangyari?”. Taka kong tanong dahil sa kanyang reaksyon.

“Hindi ko alam Alfred. Pe–ro kahit na nakamot mo na kanina ay hindi talaga mawala ang kati sa loob ko”. Nakakaawa niyang saad na nagpatindi pa ng pagnanasa ko sa kanya.

Biglang pumasok sa aking alaala ang unang tagpo namin noon at ang mainit na pakiramdam sa loob ng lagusan niya. Kaya naman biglang may pumasok na ideya sa isipan ko.

Mukhang hindi na lang kamay ang magpapaligaya sayo Junior. Mapaglarong saad ko sa aking sarili habang tumitingin sa nakasaludo kong alaga.

“May alam akong paraan, Baby. Pero kailangan kong gamitin ito”. Pagpapaliwanag ko sa kanya habang nakahawak ang kanang kamay ko sa nakatindig kong panlalaki.

Nakita ko ang pagdadalawang isip niya dahil sa narinig pero sa kabila nito ay bakas ang pagkalubog niya sa sarap katulad ko.

“Si–sige, Alfred. Pero dahan-da–han lang, o–kay?”. Utal-utal niyang sagot habang mas ibinubuka ang kanyang mga binti papaharap sa akin.

Dahil sa narinig ay agad na nagdiwang ang dalawa kong tenga pati na rin ang burat kong nagtiis sa aking kamay ilang buwan na ang lumilipas.

Agad akong lumapit muli sa kanyang ibabang parte at sinubukang ipasok ang aking daliri. Walang aberya na pumasok ang daliri ko roon dahil siguro sa ginawa kong paghahanda dito kanina.

Idagdag ko pa sana ang dalawang daliri papasok ngunit narinig ko ang suhestiyon ng aking sinta.

“I–pasok mo na, Alfred”.

Pagkarinig ko noon ay binawi ko kaagad ang aking mga daliri sa loob ng kanyang butas. Pagkahugot ko ay may kasama itong katas kaya’t agad ko itong inilapit sa aking bibig para tikman.

Dapat sinasanay natin ang sarili na hindi dapat magsayang — sarap. Malokong ideya sa aking isipan.

Pagkatikim ko ay agad kong ibinalik ang aking atensyon sa bukana niyang nangangati na.

“Al-fred, nangangati na talaga, pakibilisan mo, please”. Pumintig ang aking ari nang marinig ang mga salitang galing sa kanyang bibig.

Dahil siya na mismo ang nagpupumilit ng kagustuhan ko kahit natitimpi ako ay agad ko nang itinutok ang aking panlalaki sa kanyang butas.

Dahan-dahanin ko sanang ipasok ngunit nang niyayakap na ng kanyang butas ang ulo ng aking ari ay agad niyang isinulong papasok ang kanyang katawan papalapit sa akin. Nagulat ako sa kanyang ginawa ngunit isang kaluwalhatian ang naramdamanan ko nang dumaosdos papasok ang buong ari ko ng walang problema dahil sa sobrang dulas ng kanyang loob.

“Ahhhhhhh..”. Sabay naming malakas na unggol nang maramdaman ko ang init at kasikipan ng kanyang butas.

Ang saya-saya ni Junior sa loob.

Ramdam ko ang pagkuskos ng aking ari sa lagusan niya. Wala na ngang mapaglugaran ang ari ko kahit na pumipintig ito dahil sa sobrang sikip ng lalim na naabot nito.

“Ang sarap, baby. Sobrang sarap”. Tanging nasabi ko habang nakahawak sa kanyang mga paa na nakalagay sa aking balikat.

“Huwag ka munang gagalaw, Al–alfred”. Pagsusumamo nito na sinunod ko.

Habang sinasanay ang kanyang butas sa aking panlalaki ay nananatiling nakaharap ang aking ulo sa kisame.

Nasa langit na ata muli ako.

Nang magdaan ang ilang segundo, naramdaman ko ang paggaan ng pakiramdam sa kanyang loob. Kaya sinimulan ko nang bumayo nang marahan.

“Hmmmm… dyan nga”. Hindi niya mapigilan na halinghing.

Kaya mas pinag-igihan ko pa ang marahang pagbayo sa parte na dinadaanan ng aking ari sa loob niya.

“A–yos na Alfred”. Payak niyang saad na nagbigay ng hudyat upang magawa ko na ang bayo na gusto kong gawin sa kanya upang mawala ng lubusan ang pangangati ng kanyang butas.

“Gagalaw na ako, Baby”. Sinimulan ko nang igalaw ng medyo mabilis ang aking mga bayo kumpara kanina.

Ang sarap!!! Nakakahibang talaga ang manatili sa butas niya.

“Ahhhhh… ahhhh, ang sa–ahhh rap na Alfred”. Nababaliw niyang unggol matapos kong binilisan ang pagkadyot sa kanyang butas.

Dahil sa naramdaman kong sikip at init ay mas ginanahan akong igalaw ang aking bewang sa mabilis na ritmo.

Hindi ko na nga alam nabibigyan ng pansin ang aking galaw, dahil nawala na ako sa konsentrasyon at tanging sarap na lang ang nararamdaman ko.

Nang tiningnan ko ang aking sarili ay kusang gumagalaw ang aking bewang para ibigay ang atensyon na kailangan ng butas niya.

Ang galing – muscle memory. Hindi ko makapaniwalang galaw ng aking katawan.

“Sht, ahhhh… ang sarap kapag pinipiga mo ang loob mo, Baby ahhhh”. Papuri ko sa kanyang ginagawa sa tuwing bumabaon ang aking ari.

Patuloy lang ako sa pagbayo sa kanyang butas at tanging mga unggol lang ang kumakalat sa loob ng aming kwarto.

“Dyan ahhhh, makati dyan Al–ahhhhh”. Mga unggol niya na hindi ko na rin marinig dahil sa sensasyon na bigay ng kanyang butas.

Kahit na may kabilisan ang aking mga bayo at wala itong pwersa dahil iniiwasan ko rin ang anumang aksidente dahil buntis siya.

Ang hirap magtimpi kapag ganitong nakakabaliw ang sarap na bigay ng butas niya. Saad ko habang nagbibitaw ng mga malalalim na hininga.

“Al–alfred, may lalabas ulit dahan-dahan ha ahhhh”. Di niya mapigilang unggol nang iginalaw ko nang swabe ang aking bewang sa kanyang butas

Sa kalagitnaan ng aking paglabas pasok ay biglang mas sumikip ang kanyang butas hudyat na lalabasan ito katulad noong una naming pagtatalik.

“Al-alfred ayannn na ahhhhh”. Huling salita niya bago tuluyang piniga ang buong kahabaan ko na tila walang kawala.

“Arrghhhhh, ang sar– ahhhhh”. Di ko na napigilang unggol habang binibilisan ang bayo ko dahil sa sarap nang sobrang pagsikip ng kanyang butas idagdag mo pa ang kakaibang init na bumabalot rito.

“Ayan na rin ako ohhhhh”. Pagpapaalam ko sa kanya bago ko binilisan ang aking bayo na nagdulot upang marinig ang pagyanig ng kama at pagsalpukan ng aming balat.

“Ahhhhh”. Huling unggol ko nang maramdaman ang paglabas ng aking katas sa loob niya kasabay nang pag-agos ng mga katas galing rin sa kanyang butas.

Kitang-kita ko ang pagtalsik ng tamod galing sa kanyang maliit na ari at ang paghalo nito sa mga nilabas niya kanina lang.

Pagkatapos roon ay dumapo ang aking tingin sa kanya na katulad kong humihingal rin matapos ang nangyari.

“Nakamot ko ba lahat ha, baby?”. Taka kong tanong sa kanya.

Wala itong boses na maisagot ngunit tumango ito na nagdulot upang tumaas ang kompyansa ko sa aking ginawa.

Hindi lang pala ako sa baril magaling mag-asinta. Papuri ko sa aking sarili.

Nang marinig ang kanyang sinabi at matapos ang pagbawi sa aking lakas ay lumapit ako sa kanyang kinahihigaan at tumabi. Ngunit bago ako humiga ay yumuko ako sa kanya at binigyan ng halik ang kanyang noo.

Nakita ko ang paunti-unting pagpikit ng kanyang mga mata dulot na rin siguro ng pagod ngunit ang kanyang huling ngiti bago pumikit ay hinaplos ang puso ko.

‘Mahal na mahal kita, Baby’

Chapter 29

MATIGAS

ALFRED’S POV

Gumising ako na sobrang gaan sa pakiramdam. Ang paniniig namin kagabi ng aking sinta ay nagbigay ng kakaibang enerhiya. Pagkabangon ko sa kaba ay tila nagbumalik ang lakas ng pangangatawan ko nang pagkabata. Hindi naman dahil mahina ang pangangatawan ko sa ngayon sadyang mas lumakas ang pakiramdam ko at sa timgin ko ay kaya kong gawin kahit anong uri ng trabaho ngayong araw.

Habang dinaramdam ang gaan ng pakiramdam na nanalaytay sa buong katawan ko ay lumingon ako sa taong alam kong nagbigay ng positibong epekto nito.

Tulog na tulog siya sa ngayon at ang kumot na dapat nakatakip sa kanyang hubod hubad na katawan ay nasa paanang parte ng kama kaya’t kitang-kita ko ang butas nito na nananatiling namumula.

Sarap!

Kahit na sobrang satispaksyon ang naramdamanan ko kagabi at sumaludo pa rin ang alaga ko sa ngayon dulot lang nang pagkakita ko rito.

Junior kalma, namamaga pa butas niya dahil sa’yo. Habol hininga kong saad upang pakalmahin ang aking sitwasyon.

Dahil alam kong dadapuan ako ng tukso ay agad akong umikot ng kama at binigyan siya ng halik sa kanyang noo.

“Love you, baby”. Pabulong kong ani sa kanya.

Matapos ng magawa ang aking hangarin at nagtungo ako sa banyo upang maligo dahil nag-init na naman ang katawan ko mula sa nakita.

Hindi naman ako nagtagal roon. Ginamit ko ang sobrang lamig na tubig sa shower upang masugpo ang init na nanalaytay sa katawan ko. Inabot pa nga ako ng kalahating oras para lang tuluyang kumalma ang buong estado ko.

Sa ngayon ay nagpapalit ako ng damit na komportable ako. Nagbabalak kasi akong tumulong kay Cupcake sa kanyang nakasanayan na pagtatanim o pagdidilig sa halaman. Habang sinusuot ang isang puting sando at isang pantalon na itim ay napatigil ako sa ideya na pumasok sa aking isipan.

Bakit parang mas tumaas ang libido ko kumpara ng kabataan ko? Haaa! Tang na naman parang walang

paglalagyan

ng libog ko kahit na kakatapos lang namin kagabi. Iritado kong saad sa aking isipan.

Dulot na rin ng inis ay agad kong sinuot ang mga damit na napili ko at nagtungo sa kwarto kung saan nanatiling natutulog ang aking sinisinta.

Habang tinitingnan ko siya ay humugis ng ngiti ang aking labi nang makita ang lumalaking umbok ng kanyang tiyan. Bagay na bagay sa kanya ang itsura nang pagbubuntis lalo na at alam kong anak ko ang nasa loob nang sinapupunan niya. Kahit na hindi dumaan ng DNA test ang pagkukumpira ay lubos akong nakakasigurado at nagtitiwala sa kanya.

Ang kanyang personalidad at mga katangian na ipinapakita kompara sa nakuha ng aking imbestigador ay walang bahid ng anumang pangloloko o dumi. Kaya’t lubos na lang ang aking kumpyansa na ako ang ama ng kanyang dinadala nang agad niya itong sinabi.

Sa kalagitnaan nang aking pagsusuri sa kanyang napaka-inosenteng mukha ay nakaramdam ako ng gutom. Ito ang naging rason upang lumabas muna ako ng kwarto at maghanda ng pagkain. Dahil tulog pa siya ay naisipan ko ring ipahanda siya ng pagkain na sa lubos niyang nagustuhan nang huli.

Mabuti na lamang at marunong ako magluto kaya’t sisiw na lamang ang ganitong uri ng gawain sa akin.

Habang patuloy na nagluluto ay nakarinig ako ng mahihinang yabag mula sa hagdan.

Gising na siya?

Agad kong hininaan ang apoy at pumanta sa pinto kung saan tanaw ang buong hagdanan upang makumpirma kung sino ang bumababa roon.

Pagkasilip ko roon ay tama nga ang aking hinuha. Sa kanya nga galing ang yabag na puno nang pag-iingat at naglilikha ng mahihinang tunog sa hagdan.

“Goodmorning, baby”. Bati ko sa kanya kasabay nang paglapit ko rito dahil nangangamba ako na baka nahihirapan siyang maglakad.

Tulad ng inaasahan ay nakita ko ang paghawak niya sa kanyang bewang.

“Ma–gandang umaga, Alfred”. Balik na bati nito. Kahit umaga pa lang ay hindi agad nito maiwasan na mamula matapos marinig ang simple kong bati sa kanya.

Fúck

, hirap

magpigil

. Kaya nang makalapit ako sa kanya ay agad kong hinalikan ang kanyang labi.

“Hi–hindi pa ako nagmumumog, Alfred”. Nahihiya nitong saad.

“Totoo ba? Hindi naman halata ang tamis pa nga, Baby e”. Panunukso ko sa kanya habang hinawakan ang kanyang bewang at kanang kamay papunta sa lamesa malapit sa kusina.

“Pinag-loloko mo na-naman ako”. Iwas nitong ani.

Napatawa na lang ako ng malakas dahil sa kanyang reaksyon. Ngunit sa kabila nito ay nakaramdam ako ng selos at inis. Sa tuwing pumapasok ang ideya sa isipan ko na may pagkakataon na may ibang tao na makaalam ng kanyang ugali ay walang duda na baka mahulog rin sila sa kanya ng buong-buo nang walang hirap.

Kaya’t kahit na alam kung mali at lubos ang tuwa ko na ako ang nakauna sa kanya at nagbunga ito kaagad nang wala nang makaporma sa kanya.

Napatigil lang ako sa aking iniisip nang maramdaman ang tapik ni Cake at ang pagtawag nito sa akin.

“Ha?”. Tanong ko nang maramdaman ang kanyang ginawa.

“Amoy sunog, Alfred. Nagluluto ka ba?”. Muling tanong ni Cake na pumukaw nang buong pagkatao ko.

Agad akong nagtungo sa kusina at nakita ang kaunting pagkasunog ng mga itlog at hotdog na niluluto ko sa magkabilaang kawali.

Sht!

Nakaligtaan

ng isip ko, bwiset na

selos

yan. Sisi ko sa sitwasyon na kinaharap ko kanina.

“Baby, maupo ka lang dyan ha. Magluluto lang ako ulit”. Sigaw ko sa kanya dahil baka pumunta pa siya rito at makita ang kinalabasan ng niluto ko.

Nakakahiya! Ang tanda ko na tapos

nasunog

pa ’to. Ani ko habang inilalagay sa plato ang mga sunog na pagkain upang itapon dahil baka sumakit lang ang tiyan ng taong kakain nito at para wala siyang makitang bakas ng sunog na ’to.

Katulad nang sinabi ko ay nagsimula ulit ako sa pagluto ng itlog at hotdog na alam kong paborito niya. Kaya naman nang mailagay ko na ito ay agad na ibinaling ko ang buong atensyon roon hanggang sa makaluto ako ng pagkain na sasapat na sa aming dalawa.

“Pasensya na baby kung medyo natagalan”. Saad ko sa kanya habang inihahanda ang pagkain na niluto ko.

“Mmmm… ayos lang, Al-fred. Sa katunayan ay masaya ako sa pag–luluto mo sa akin”. Halatang kinikilig na wika niya.

Mukhang araw-araw na ako

magluluto

. Takbo ng aking isip.

“Gusto mo ba araw-arawin kitang paghandaan ng agahan, Baby?”. Mapang-akit kong ani sa kanya.

Tumingin ito sa aking gawi at agad na umiwas nang makita na nakatingin ako ng malalim sa kanyang mukha.

“Ka–kain na muna tayo, Alfred”. Pag-iiba nito ng usapan.

Ngunit dahil sa taglay kong kakulitan ay umupo ako sa tabi ng kanyang mismong upuan at inabot ang kanyang kabilang pisngi upang ipaharap sa akin.

“Huwag mong iwasan ang tanong ko, gusto mo ba, Baby?”. Pag-uulit ko na nagdulot upang mapalunok siya.

Habang nakatulala siya ay lumipad ang tingin ko papunta sa kanyang mga mapanuksong labi na kasalukuyang namumula at tila madulas dulot ng sinubo niyang hotdog.

Dahil wala siyang maisagot ay inilapit ko ang aking ulo sa kanya upang matikman ang labi na kagabi pa ako sinusubukang tuksuhin.

Ang tamis kahit na may

kinain

na siyang ibang pagkain.

“Na–namimihasa ka na Alfred sa kakahalik”. Mataas na boses niyang saad kahit na halatang nahihiya ito.

“Anong magagawa ko Baby? Ginayuma mo ata ako. Mababaliw ako kapag hindi ko natikman yan sa tuwing nakikita ko”. Mababa kong boses na paliwanag sa kanya.

“Wala akong alam sa ganun at sa totoo ay hindi naman talaga kita gusto ng simula kaya’t ang paggagayuma ko sa iyo ay imposible”. Direktang paliwanag nito na hindi nagustuhan ng tenga at puso ko.

Kahit na alam kong napilitan lang siya na tanggapin ang unang beses namin para sa kanyang pangangailan ay umaasa pa rin ako kahit papaano na hinahanagaan niya ang pisikal na anyong mayroon ako.

Parang walang kwenta ang pag-eehersisyo ko magdamag sa gym dahil sa sinabi niya. Lantaya ko sa aking isip.

“Ginamit mo lang pala talaga ang katawan ko para magpakasaya ka noon”. Pagbibiro ko sa kanya.

“Hala! Hindi sa ganun Alfred”. Gulat niyang paliwanag. “Sa to–too ay…crush kita noong nakita ko na ang kabuuan ng itsura mo”. Dagdag niyang wika na nagpapalaki ng mga tenga ko.

“Ano?”. Maang-aamangan kong tanong sa kanya.

“Cru–crush nga kita noon e”. Hiya niyang saad kasabay nang pagtago ng kanyang mukha sa mismong palad niya.

Dahil sa mga reaksyon niya ay hindi maiwasan ng paglalaki ko na magkaroon rin ng reaksyon. Kung gaano siya namumula sa ngayon ay ganoon rin kapula sa tingin ko ang ari ko na kasalukuyang naiipit sa loob ng pantalon na suot ko.

Ang sakit

maipit

putt-.

Habang nakayuko siya ay kinuha ko ang pagkakataon na umikot ay ayusin ang pagkalalaki ko na nahihirapan nang huminga sa loob ng salawal ko. Pagkaayos ko ay agad akong bumalik sa posisyon ko kung saan nakaharap sa kanya.

“Crush mo talaga ako? Anong nagustuhan mo sa akin, Baby?”. Mapanukso at kuryo kong tanong sa kanya.

“Nakakhiya, Alfred”. Iwas niyang tanong.

“Sige na, tayo lang naman dalawa e. Tapos malay mo palagi kong ipakita saiyo kung anong nagustuhan mo sa akin”. Panghihikayat ko sa kanya.

Nanatili siyang nakayuko bago bahagyang inangat ang ulo papataas sa akin.

“Ang… ka–putian mo tapos ang naglalakihan mong braso”. Sagot niya habang nakatingin sa parteng dibdib ko.

Yun pala ang gusto niyang nakikita sa akin.

“Ito ba baby?”. Pagtatawag ko sa kanya kasabay nang pagflex ng naglalakihan kong mga braso.

Nakita ko ang pagtingin niya at ang paglunok nito nang makita ang ginagawa ko.

“Gusto mo bang hawakan?”. Enganyo ko sa kanyang tanong.

Hindi ito sumagot ngunit halatang nakuha ko na ang buong atensyon niya sa ginagawa ko kaya’t inabot ng isang kamay ko ang kanyang kamay ay idinampi ito sa isang braso ko bago flinex ulit.

“Pwede mo yang pisilin”.

Nakita ko ang pagtingin nito sa aking mukha na tila kinukumpirma ang sinabi ko. Bilang isang mapagparayang kasintahan niya ay iniangat ko pa ang sando ko at kinagat ito gamit ang aking ngipin upang mas maging maganda ang kanyang nakikitang tanawin.

Ilang saglit lang ay naramdaman ko na ang marahan niyang paghaplos rito at ang pagpasada ng kanyang malagkit na tingin sa aking katawan.

“Ang ti–tigas, Al-fred”. Utal-utal niyang saad.

Sumilay naman ang ngiti sa aking labi dahil sa kanyang sinabi.

‘Mukhang hindi naman pala sayang ang ginawa ko nang nakaraang mga taon’

Chapter 30

CHECK-UP

CUPCAKE’S POV

Sobrang galak ang puso ko ngayong araw dahil maliban sa mga magagandang nangyari sa nagdaang araw ay ngayon ang pagpunta namin ni Alfred sa ospital. Mayroon akong check-up doon para malaman ang kabuuan na estado ng aking pagbubuntis.

Turan na rin ng doktor na dumalaw sa akin noon na malalaman daw namin sa buwan na ito ang kasarian ng magiging anak namin. Sa kabila nito ay nagagalak pa ako ng sobra dahil mayroon daw siyang nakahandang magandang balita sa amin base sa kanyang sinabi noon.

Dahil sa galak ay nararamdaman ko ang mabilis na tibok ng aking puso ngunit sa mabuting rason. Kagabi pa nga ako hindi makatulog ng maayos dulot ng antipasyon na malalaman ko ngayon araw.

Bumalik lang ako sa ulirat nang marinig sinabi ng aking katabi.

“Handa ka na ba, Baby?”. Tanong ni Alfred sa tabi ko habang nasa loob kami ng sasakyan.

“Hindi ko alam, sobrang-sobra kasi ang pagtambol ng dibdib ko kaya’t ’di ko masuri kung handa na ba ako, sir”. Sagot ko sa kanya na nagpakunot ng noo niya.

Ano na naman ang iniisip niya?

“Sir?…”. Tila galit at nagtatampo niyang saad.

“A–alfred pala. Pasensya hindi ko talaga masanay ang sarili ko e. Sinusubukan ko naman minsan”. Pagdadahilan ko sa kanya na naging dahilan upang magpakawala siya nang malalim na paghinga at simpleng pagtango nito.

“Ayaw ko lang na parang hindi tayo magkasintahan base sa tawag mo sa akin”. Paglilinaw niya habang nakadatay ang kanyang likuran sa upuan ng driver seat.

Gulp

Ba’t ngayon ko lang nakita ang kagwapuhan nito? Nagtataka kong tanong sa aking isipan.

“Baby”. Tawag niya na kumuha ng pansin ko. “Naglalagkit ng sobra ang tingin mo sa’kin. Gwapo ba?”. Biro niya na naramdaman kong nagpapula ng aking mga pisngi.

“Hi–hindi, may iniisip lang ako kaya nakatulala ako sa di–direksyon mo”. Rason ko na ikinatawa niya lang.

Lakas talaga ng saltik niya minsan. Sana hindi mamana ng anak ko ang ganyan.

“May karapatan ka naman na angkinin ako baby, lahat ng parte ng katawan ko ay sayo. Kaya’t sabihin mo lang at ibibigay ko ng buo at walang pag-aalinlangan”. Ani niya habang nakatitig ang mga mata namin sa isa’t-isa.

Umagang-umaga ang bastos niya!

“Ma-mali ka ng iniisip, Si–”. Wika ko bago umiwas ng tingin sa kanya.

Nang mabawi ko na ang hiya ay agaran akong lumingon sa kanya ngunit bago pa man ako tumingin ay sobrang lapit na ng kanyang mukha sa akin kaya’t naglapat agad ang kanyang labi sa aking pisngi.

“A-nong ginagawa mo? Magnanakaw”. Bwelta ko sa kanya na kinangiti niya.

“Pinapakita ko lang sa’yo na hindi ako nagbibiro sa sinabi ko kanina tungkol sa pag-akin mo sa akin”. Saad niya na nagpatibok ulit ng sobrang bilis sa aking puso.

Jusko, ganito pa rin kaya ang tibok ng puso niya katulad nang mahawakan ko ang dibdib niya ng nakaraan? Tanong ko sa aking isipan habang idinantay ang aking palad sa ibabaw ng aking dibdib upang pakiramdam ito.

“Huwag mong isipin dahil kahit ako ay ganyan rin sa tuwing kasama kita”. Ani niya na kumuha ng aking atensyon kaya’t lumipad ang aking paningin papunta sa kanyang direksyon.

Nang makita ko siya ay tanging ngiti lang ang nasa kanyang mukha at walang kahit anong bakas ng pag-aalala.

“Natural lang yan sa dalawang taong nagmamahalan, Baby”. Dagdag nito bago binawi ang kanyang tingin ay sinimulan na paganahin ang makina ng sasakyan.

Totoo ba? Sobrang bilis naman kasi sa akin. Ganito ba talaga pag

nagmamahal

?

Nakakabahala

naman. Nagdadalawa kong isip matapos ang marinig.

Simula nang mapaandar niya ang sasakyan ay hindi na ako makapagsalita dahil patuloy na pumapasok sa aking isipan ang iba’t-ibang senaryo na hindi naman importante sa ngayon.

Ganito ba talaga kapag nagbubuntis? Ang dami kong

ikinababahala

kahit malabo naman mangyari? Kailangan ko muna sigurong huminga ng malalim at magrelax. Suhestiyon ko sa aking isipan habang binagtas ang daan patungo sa opisina ni dok.

Kasabay nang aking pag-iisip ay nabigla na lamang ako nang maramdaman ang isang mainit na bagay na pumapalibot sa aking mga kamay.

Tumingin ako kay Alfred at nakita ko ang kanyang kanang kamay na paunti-unting pumupulupot sa aking kamay at daliri.

Dahil sa kanyang ginawa ay paunti-unting nawala ang kaba at mga pagdududa ko sa mga bagay kani-kanilang lang.

Simple ngiti ang binalik ko sa kanya nang maunawaan at maalala na hindi lang ako ang mag-isa na haharapin ang mga bagay-bagay dahil iisa na kami sa ngayon.

“Sa–salamat, Alfred”. Ani ko sa kanya na nagdulot upang umabot ang ngiti sa kanyang tenga.

Iniaangat niya na lamang ang aking kamay na kanyang hinawakan papunta sa kanyang mukha at pinatakan ito ng halik.

“I love you, Baby”

…

Mahigit sampung minuto na kaming nasa opisina mismo ni Dok. Luke. Nauna na kami rito dahil may kailangan pa daw muna siyang ayusin sa ikalawang palapag ng hospital kung saan nagkaroon ng emergency.

Naiintindihan ko naman ang kanyang rason kaya’t hinayaan ko munang maging kampante ang aking pakiramdam habang naka-upo sa isang sofa bed rito sa kanyang opisina.

Ang ganda ng kanyang opisina nang makapasok ako rito. Napaka-aliwalas at sobrang organisado ang lahat ng gamit mula sa kanyang mga mga gamit at pati sa mga upuan o sofa na naririto.

Hindi ko akalain na ang ganoong itsura ni Dok. Luke ay napakalinis sa mga gamit. Kinikilig kong wika sa aking isipan.

“Anong iniisip mo at bakit parang kinikilig ka?”. Natigil ang aking ngiti nang marinig ang seryosong boses ni Alfred.

“A–eh, iniisip ko lang kung anong ka–sarian ni Baby”. Pagpapalusot ko sa kanya.

“So, type mo pala ang mga katulad ni Doktor Luke. Yung palaging seryoso at yung walang pakialam sa nasa paligid niya”. Nagtatampo nitong boses.

“Nagseselos ka ba, Alfred?”. Taka kong tanong sa kanya dahil tila may bahid ang tono ng kanyang boses.

“Ako? Hindi ko pa nararanasan ang ganyan simula pa noon”. Pagtatanggol niya sa kanyang sarili.

“Ayos naman pala e. Crush ko kasi si Do–”. Hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang makarinig ako ng malakas na paghampas sa lamesa.

“Aksidente, natabig ko lang”. Saad niya habang inaayos ang lalagyan ng mga ballpen malapit sa kanya.

Tumango na lang ako sa kanya habang pinapanood siyang ayusin ang mga natabig.

Ilang segundo lang ay nakarinig ko ang pagbukas ng pinto kaya’t agad akong lumingon roon at nakita ko na nga ang taong kanina pa namin hinihintay. Inikot ko ang aking katawan paharap sa kanya.

“Magandang araw po, Dok. Luke”. Masigla kong bati sa kanya.

“Good morning too”. Simpleng saad nito na nagdulot upang magsitayuan ang mga balahibo ko sa kamay.

Ang lakas ng awra niya. Ang galing!

Buong hanga kong ani sa aking isipan.

“I’m sorry if I’m late to our appointment. One of my pregnant patients suddenly had her delivery earlier than expected”. Paliwanag nito.

Mabuti na lang at nakakaintindi ako kahit papaano kaya’t naintindihan ko.

“O-okay lang ho, Dok. Naiintindihan po na–”.

Katulad kanina ay hindi ko natapos ang aking sasabihin nang magsalita bigla si Alfred.

“Simulan na natin dahil mukhang pagod na si Cake kakahintay”. Singit nitong saad.

Hindi naman ako pagod, ha. Pagtataka ko sa kanyang winika.

“I understand, so pumunta tayo roon”. Saad ni Dok sabay turo sa dulong pinto.

Agad namang tumayo si Alfred at inabot ang kamay sa akin. Inalalayan niya ako papatayo at paglakad papunta sa kwarto kung saan siguro isasagawa ang check-up sa akin.

Pagkapasok namin roon ay agad akong tinanong ni Dok tungkol sa mga sitwasyon ko nang nakaraang mga araw. Sinagot ko naman ito ukol sa aking pagkakaalam.

Naging masaya ako dahil pinuri ako ni Dok nang malaman niyang patuloy ako sa pag-eehersisyo o paggalaw-galaw kahit na buntis. Makakabuti raw ito upang mas maging magaan ng konti ang aking panganganak kung sakali.

Sa kabila ng kasiyahan na aking nararamdaman dahil sa mga papuri ay hindi ko mawari kung bakit puno ng irita ang mukha ni Alfred at nanatili itong tahimik sa buong pag-uusap namin ni Dok. 

Matapos ang aming pag-uusap ay agad akong ipinahiga ni Dok sa isang higaan na parang katulad ng pasyente.

Nang makaramdam na ako ng ginhawa ay nagtanong naman si Dok.

“Maari bang itaas mo ang iyong pantaas na damit, Cup?”. Tumango ako sa kanya at itinaas ang aking damit na nagdulot upang lumitaw ang tiyan ko na may kalakihan.

“It’s really bigger. I hope I’m right”. Saad ni Dok na medyo gumulo sa aking isipan.

“What do you mean?”. Biglaang tanong ni Alfred matapos ang marinig.

“We should wait, I think this is a good one”. Ani ni Dok na naging dahilan upang tumingin ako kay Alfred upang maintindihan ang kabuuan ng kanilang sinasabi.

Anong pakulo nitong dalawa? Anong good one? Mga tanong na nabuo sa aking isip.

Matapos ang kanilang pag-uusap ay may kinuha si Dok sa kanyang kabilang parte na parang jelly at ipinahid ito sa aking tiyan.

“Ang lamig, Dok”. Ani ko nang maramdaman ang paglapat nito sa aking balat.

“I’m sorry, mawawala rin yan ng ilang segundo”. Sagot nito na ikinatango ko na lang.

Habang ikinakalat ni Dok ang kanyang pinahid ay sabay na lumingon si Dok at Alfred sa direksyon na nasa aking tabi kung nasaan ang isang maliit na telebisyon.

“Oh, nakalimutan ko. Itong parang tv na ito ay ang magsisilbing paraan upang makita mo ang estado ng anak niyo sa loob ng sinapupunan mo”. Pagpapaliwanag nito.

Ang galing naman. Akala ko para sa panonood lang ng mga palabas ang isang telebisyon.

Ilang segundo lang ay nagkaroo ng imahe ang screen na sinasabi ni Dok.

“I knew it”. Masayang saad ni Dok na naging dahilan upang lumingon ako sa kanya.

Anong meron?

“You did a great job, Cup and also you mister”. Ani ni Dok na ikinatango ko na lang dahil hindi ko maintindihan ang nangyayari.

“Anong ibig mong sabihin?”. Tanong ni Alfred matapos ang pagbati sa amin ni Dok.

“Hindi lang isa ang magiging anak ninyo dahil nagdadala ka ng tatlong bata sa sinapupunan mo, Cup”. Dugtong ni Dok na tila naging dahilan upang mabingi ako.

“Pwe-pwede po paki-ulit Dok?”. Tanong ko sa kanya.

“Tama ang pagkakarinig ninyo, nagdadalang tao ka ng tatlong bata Cup. Congratulations again”. Walang lumalabas na boses sa aking bibig. Tila natuyo ito matapos ang narinig.

Dahil wala akong maisawika ay lumingon ako sa direksyon ni Alfred. Umaasang siya ang magsasalita sa amin ngunit nakita ko lang itong nakatulala at patuloy na tumutulo ang mga luha sa kanyang mga pisngi.

May mali ba?

Dulot ng aking nakita ay agad akong napatakip ng aking bibig at tumulo rin ang luha ko dahil sa pagiging emosyonal ng mga taong nasa paligid ko.

Bakit ako umiiyak? Tila baliw kong tanong sa aking sarili.

“Why you guys crying?”. Takang tanong ni Dok.

Walang kumibo sa aming dalawa at patuloy lang kami sa pag-iyak na naging dahilan upang aluhin ako ni Dok na tila naguguluhan sa nangyari.

‘Bakit kami umiiyak?’

Chapter 31

SALO-SALO

CUPCAKE’S POV

Kasalukuyang nagmamaneho si Alfred para sa amin pauwi ng kanyang masyon. Kanina roon sa opisina ni Dok ay ang pinakanakakahiyang ginawa ko sa aking buong buhay. Nakita lang naman ako ng aking hinahangaan na umiiyak. Siguro’y wala namang gusto na makitang ganoon ang estado lalo na sa harap ng kanilang mga crush.

Pero ang hindi ko maalis sa aking isipan ay ang napaka-emosyonal na pag-iyak ni Alfred kanina. Wala sa aking imahinasyon at ekspektasyon na ganoon ang kanyang magiging reaksyon matapos malaman na magkakaroon kami ng triplets. Puno ng saya at tila pasasalamat ang bakas sa mga mata niya kanina ngunit ang kanyang sobrang nadarama ay idinaan niya na lamang sa pag-iyak.

Nang maaalala iyon at tumingin ako sa taong nagmamaneho na walang iba kundi si Alfred.

“Ayos na ba ang pakiramdam mo?”. Taka kong tanong sa kanya.

“Patawad kung naging emosyonal ako kanina. Hindi ko lang akalain na isahang bagsak ang biyaya na ibibigay sa akin. Sa totoo niyan ay gusto ko talaga ng malaking pamilya, Baby. Ang kaso inabutan na ako ng katandaan kaya’t pinalangin ko na kahit isa lang sana – ngunit tatlo ang ibinigay sa a–tin”. Mangiyak-ngiyak niya na namang saad kaya’t ipinarada niya muna ang sasakyan sa tabi ng daan.

Pagkaparada niya agad siyang tumingin sa aking gawi direkta sa aking mata.

“Maraming salamat, Baby. Dahil sa’yo kaya’t matutupad ang isa sa pinangako ko kina Papa at Mama at ang pangarap ko. Salamat ng sobra”. Nakita ko ang pagdaan ng kanyang luha sa kanyang pisngi habang hawak-hawak ang kamay ko. Kaya binawi ko ang aking kanang kamay ay ipinahid ito sa kanyang pisngi kung saan bumagtas ang kanyang luha.

“Shhh… para ka namang bata, Alfred. Sa totoo lang ay wala kang dapat ipagpasalamat. Katulad ng sinabi mo ay ipinagkaloob ito sa iyo ng Diyos dahil sa busilak mong puso. Naging instrumento lang ako para maisakatuparan ang lahat ng bagay na nararapat na maaabot mo”. Mababang boses kong wika sa kanya. Matapos ang aking sinabi ay nakayuko lang siya sa aking kamay habang nakadampi ang ulo nito sa ilalim ng aking palad.

Tumagal kami sa ganoong posisyon hanggang sa mabawi niya na ang kanyang sarili at pinagpatuloy ang pagtahak pauwi.

Pagkarating mismo namin ng bahay ay agad na ipinaalam ni Alfred ang magandang balita sa lahat kahit na sa mga mangagagawa. Kaya naman napagdesisyonan na itigil ang trabaho kahit ngayong araw lang at magkakaroon ng simpleng salo-salo para dito.

“Totoo ba talaga apo yung narinig ko? Tatlo at hindi lamang isa ang nasa sinapupunan mo?”. Tanong ni Lola habang naka-upo kami sa sala.

“Opo, La. Kahit nga po ako ay hindi makapaniwala pero ito ho iyong patunay. Larawan po yan ng mga babies ko”. Saad ko habang inaabot ang isang larawan na ibinigay sa amin ni Dok kanina. Mayroong ilang piraso na kinuha si Alfred, naghati kami nun kaya’t tatlo lang ang larawan na mayroon ako.

“Hindi ko alam kung paano ito tignan pero sobrang saya ko para sayo, Apo”. Maluha-luhang ani ni Lola habang tinitingnan ang larawan na inabot ko sa kanya.

“Salamat po, La”. Sagot ko kay Lola. “Ganito po pala yan tinitingnan ’La”. Turo ko kay Lola habang ipinaliwanag kung alin roon sa larawan ang itsura ng mga anak ko.

“Hugis sanggol nga talaga Apo”. Manghang wika ni Lola. “Maraming salamat sa Panginoon at binigyan ka ng ganitong uri ng biyaya Apo”. Pasasalamat ni Lola habang hinahawakan ang dalawa kong kamay.

“Oo nga po, kahit ako ay nagulat at hindi pa rin makapaniwala pero sinabi mismo ni Dok at mayroon pang patunay kaya’t naniwala na po ako”. Kumbinsido kong paliwanag kay Lola na ikinatango nito.

Habang nag-uusap kami ni Lola ay may pumasok na bulto sa hampangan ng sala.

“La at Baby”. Tawag nito na ikinalingon ko. “Baby, pumanhik ka muna ata sa kwarto at nang makapagpahinga at makapalit ka na ng komportable na damit. Mamaya pang dapit hapon ang buong salo-salo para mayroong kang lakas kung gusto mong magdiwang rin mamaya”. Paliwanag nito na sinang-ayunan ko na lang.

“Tama yun, Apo. Para na rin mat enerhiya ka kung sa ganun”. Pagsang-ayon rin ni Lola.

Agad naman lumapit si Alfred sa pwesto ko at ginabayan ako papatayo papunta sa aming kwarto. Katulad ng sinasabi ni Alfred ay nagpalit ako ng damit at natulog muna pansamantala para mamaya. Naging mabilis ang pagtulog ko dahil nasa tabi kong nakayakap si Alfred habang nasa parteng leeg ko ang kanyang ulo.

“I love you, Baby. Magiging mabuting asawa at ama ako para sa mga anak natin. Pangako”. Malambing na saad nito bago ako tuluyang dapuan ng antok.

…

Nagising na lamang ako nang maramdaman ang lamig mula sa aking uluhan kaya’t agad kong ibinukas ang aking mata.

Agad naman akong tumingin sa orasan na nasa harapan mismo ng kama ni Alfred.

Hala! 6:08 na. Gulat kong saad kaya’t bumangon na ako sa higaan.

Nang makaahon na sa higaan ay agad kong hinanap ang bulto ni Alfred sa kwarto ngunit wala na ito roon.

Kaya naman dumiretso na ako sa baba at tiningnan kung nasaan na ba ang mga tao sa bahay dahil parang ang tahimik rito.

Tulad ng inaasahan narinig ko na ang mga boses ng mga pamilyar na tao sa labas ng bahay habang bumababa ng hagdan. Mabuti na lamang at hindi ako nahihirapan na bumaba rito kahit na buntis ngunit kahit na ganon ay buo pa rin ang aking pag-iingat.

Bago pa man ako makarating sa pinakababa ng hagdan ay nakita ko ang dalawang bata na palagi kong kasama sa pagtatanim. Nakaupo sila sa isang silya habang kumakain ng sorbetes.

“Ate!”. Agad na tawag nila ng makita nila ako. Bumaba sila ng silya at yumakap sa akin nang marating ko ang pinakababa ng hagdan.

“Nagsasaya ba kayo? Siguro masarap yang kinakain niyo, ano?”. Masaya kong tanong sa kanila.

“Opo, ate. Nakailan na po kami nito, kahit daw po ilan pwede naming kainin”. Buong sigla nitong saad habang patuloy na kinakain ang hawak nito.

“Jusko, hinay-hinay lang sasakit ang mga lalamunan niyo kung masosobrahan kayo sa pagkain ng ganyan”. Paliwanag ko sa kanila.

“Minsan lang naman po kami kumain nito ate, tapos kakaiba po ito kumpara doon sa nilalako dahil nasa isang pulang lalagyan po ito”. Makulit na pagdadahilan nito.

“Sige na, basta uminom kayo ng tubig, ayos ba?”. Kondisyon ko sa kanila na ikinatango lang nila.

“Opo!”. Malakas nilang ani. “Ate, may tanong po kami”. Saad nila na kumuha ng atensyon ko.

“Ano iyon?”. Taka kong sagot.

“Totoo po ba na tatlo po ang babies na nasa loob ng tiyan niyo? Papaano niyo po sila napagkasya dyan?”. Turo ni Antonette sa aking lumulubong tiyan.

Nang mapagtanto ang kanyang sinabi ay napatawa ako ng bahagya.

“Ahhh, oo may tatlong maliliit na babies nga sa tiyan ko. Katulad ng sabi ko sainyo maykakayahan na magdala ng kahit ilang baby ang isang babae o katulad ko pero may tsansa lamang na mahigit isa ang magiging baby ng isang tao. Nagkakataon lang na sobra ang biyaya na naibigay sa akin”. Paliwanag ko sa mga bata.

“Ate, pwedeng sa akin na lang ang isa sa mga baby mo? May dalawa ka pong baby kung ganun”. Pahabol na tanong ni Mark na ikinatawa ko ulit.

“Ang kukulit niyo talaga, huwag muna sa ngayon wala ka pa ngang trabaho e, mahihirapan ka magpalaki ng baby kung ganoon Mark”. Ani ko sa kanya na ikinasimangot nito.

“Pero ilaan niyo na po sa akin ang isant baby niyo. Ilang araw lang po lalaki na ako tulad nila Lolo”. Habol nitong wika.

Tumango na lamang ako rito para matigil na ang kakulitan nito at nang mahanap ko na kung nasaan ba si Alfred.

“Yehey! Salamat po ate”. Masiglang bati ni Mark sa akin.

“Mark at Antonette, nasaan pala si Kuya Alfred niyo?”. Tanong ko sa kanila.

“Nasa labas po kasama sina Mang Tonyo at ibang kalalakihan sa taniman. Nag-iinom po sila”. Sabay turo ni Antonette sa harapan na parte ng bahay.

“Ganun ba? Aalis muna ako at pupunta roon. Salamat ha”. Saad ko bago iniwan ang mga bata sa loob ng bahay habang kumakain.

Bago pa man ako makalapit sa kumpol ng kalalakihan ay narinig ko na ang tawanan at mga biro nito sa isa’t-isa.

“Ang galing pala nito ni Senyorito. Hindi mo akalain na mas matulis pa pala ito sa atin”. Wika ng isang lasing na lalaki na ikinatawa ng lahat.

Hindi naman kutsilyo si Alfred para maging ganoon ha. Naguguluhan kong ani sa aking isipan.

Mabuti na lamang at abala sila sa pag-uusap kaya’t hindi nila napansin ang pagdating ng presensya ko.

“Nagulat nga rin ako kanina nang marinig ang balita na tatlo agad ang magiging anak niyo, Senyorito. Paturo naman ho ng sekreto niyo”. Biro ng isa pang lalaki.

“Linawin ko lang ha, walang ganun”. Lasing na wika ni Alfred. “Sa tingin ko  ang lahat ng biyayang ito ay dahil sa pagdating ng sinta ko sa buhay ko. Walang triplets kung wala siya…kaya’t hindi ako ang totoong dahilan kung bakit tatlo ang dinadala niyang bata sa ngayon”. Direktang nitong saad sa kumpol ng kalalakihan.

Lasingero

pala ’to, katulad na lamang ng unang pagkikita namin.

“Alfred”. Tawag ko sa kanya na ikinalingon ng mga kalalakihan sa akin.

“Nako, lagot tayo dyan sinusundo ka na po, Senyor”. Ani ng isang lalaki roon.

“Ba–baby?”. Utal-utal na saad nito dahil sa pagkalasing. “Nandito na pala ang asawa ko”. Nakangiti pa nitong wika. “ Pa–sensya na kayo ha aalis na ho ako“. Paghingi nito ng patawad habang sinusubukan na tumayo.

Konti na lang

bibigay

na ang katawan nito.

Lumapit si Alfred sa pwesto ko at umakbay sa balikat ko na magdudulot pa ng muntikan naming pagbagsak sa lupa. Mabuti na lang at nasa parteng gilid lang si Mang Tonyo at naagapayan kami.

“Nako ho, Senyorito. Huwag niyo pong ibigay ang buong bigat ng katawan niyo kay Madam. Baka madisgrasya kayo niyan”. Wika ng isa pang lalaki.

“Kami na po bahala Madam. Sumunod na lamang po kayo papasok. Hoy! Agapayan niyo si Madam papasok”. Dikta ng isang lalaki na naging dahilan upang magsitayuan ang karamihan ng lalaki at tinulungan ako papasok ng bahay.

Nakakahiya, inom nang inom pa kasi tong si Alfred di naman pala kaya.

“Sa–salamat po sainyo”. Saad ko sa kanika habang nakatingin sa kanilang kumpol.

“Nako, kami po dapat humingi ng tawad, Madam. Napilitan po si Sir na makisama dahil sa kasiyahan”. Ani ng isang lalaki sa likuran ko.

“Ganun po ba?”. Taka kong tanong.

Tumango at sumang-ayon lang ang ibang kalalakihan.

Mabilis lang na nakaabot kami ng masyon at inis na inis ang mga kinakasama ng mga lalaki na kumakain roon dahil sa pagpilit nito kay Alfred na uminom. Kahit na si Manang Selda ay pinagsabihan rin si Mang Tonyo.

Naramdaman ko na lang na ngumiti ako sa aking nasisilayan dahil sa ngayon lang ako nakaranas ng ganitong pagtanggap at pagmamahal mula sa ibang tao.

‘Sana ay palagi na lang ganito’

Chapter 32

PANAUHIN

CUPCAKE’S POV

Ilang linggo na ang nagdaan simula ng salo-salo. Matapos ang lahat ng mga magagandang nangyari ay isang bagay lang ang kumuha ng aking buong atensyon at humaplos sa aking puso.

Ang makita na ang relasyon namin ni Alfred ay mas naging matatag. Mas naging bukas kaming dalawa sa mga usapan at opinyon ng bawat isa. Nabawasan na rin ng malaking porsyento ang hiya ko sa kanya sa tuwing kaharap ko siya.

Sa tingin ko ay malaki ang tulong ng mga paniniig naming dalawa lalo na ang gustong-gusto niyang ginagawa - ang hindi magkaayaw na paghigop sa butas ko sa tuwing nagtatalik kami.

Noong una ay sobrang hiya ko ngunit ipinaliwanag niya sa akin na natural lang ito sa magrelasyon. Lalo na at iba ang takbo ng aking katawan sa mga nagdaang araw. Bihira lang uminiit ang katawan ko nang unang limang buwan pero tila nag-iba ang ihip ng hangin at palagi akong dinadalaw ng init lalo na kapag nakikita ko ang nakakabighani na katawan ni Alfred tuwing gabi.

Dahil kinakabahan ako sa sarili ko ay tinawagan ko rin si Dok ukol rito. Katulad ng sinabi ni Alfred ay sumangayon ito roon at sinabing natural lamang ang nararamdaman ko at wala akong malubhang karamdaman.

Ito ang naging dahilan upang yakapin ko ang aking sarili at gawin ang naturang bagay kasama si Alfred ng walang takot at pangamba.

Kahit na gabi-gabi na kami nagtatalik ni Alfred ay ramdam ko pa rin ang buong ingat nito at ang respeto sa tuwing ginagawa namin iyon. Walang bahid ng pagsisisi sa aking puso sa tuwing ibinigay ko ang aking sarili sa kanya. Kaya’t ang pagmahahal ko sa kanya ay mas naging malalim kumpara noong umamin kami sa isa’t-isa.

Sa gitna ng aking pag-iisip ay naramdaman ko ang pagtapik ng isang maliit na kamay sa aking braso.

“Ate, pumunta po muna tayo doon sa lilim ng puno”. Pakiusap ni Antonette habang ako’y tulala sa garden ng bahay.

Lumingon ako sa paligid at nakitang tirik na pala talaga ang araw. Dahil maaaring makasama ito sa aking pagbubuntis ay tumango ako kay Antonette at nagtungo sa lilim ng puno kasama si Mark.

Nang makaupo ako sa isang silya na yari sa kahoy ay naalala ko ang tagpo namin ni Alfred rito habang umuulan ng malakas.

Napakasaya ng puso ko sa panahon na iyon. Masaya kong wika sa aking isipan.

“Ate, bakit po kayo nakangiti?”. Tanong ni Mark na kumuha ng aking atensyon.

“Ano ka bang bata ka, nakakagulat ka naman”. Ani ko sa kanya kasabay ng paghinga ng malalim. “May naaalala lang akong sobrang saya na pangyayari rito”. Paliwanag ko sa kanya.

Nakita ko ang paglingon ng dalawang bata na tila naghihintay ng dagdag na impormasyon mula sa aking sinabi.

“Bawal maging tsismoso o tsismosa ang mga bata”. Paalala ko sa kanila na kinasimangot nilang dalawa.

Tumawa ako nang makita ang lukot nilang mukha dahil sa narinig.

“Naalala ko lang na ang nakakabighaning tanawin ng lugar na ito ay saksi at kaagapay ng pagmamahalan namin ni Alfred”. Saad ko sa kanilang dalawa na nagdulot upang maramdaman ko ang paghugis ng aking ngiti.

“Gusto ko na rin po magkaroon ng kasintahan ngayon Ate”. Seryosong singit ni Antonette na ikinalingon ko.

“Nako kang bata ka. Wala ka pa sa wastong gulang Antonette. At kung may magmamahal sa iyo ay kusa itong darating, kaya’t huwag kang magmadali”. Paglilinaw ko dahil bakas sa kanyang mukha na hindi ito nagbibiro.

“Ako hindi na ako maghahanap Nette, kasi sa akin na ang isang baby ni Ate, ’di ba po”. Pahabol na sagot ni Mark na tila tinutukso ang kanyang kaibigan.

Tila nanigas ako sa aking kinauupuan dahil sa kanilang mga sinasabi. Isa pa ang buong determinado na saad ni Mark na pingakuan ko noon ng walang lubusang pag-iisip o kaseryosohan.

“Paano naman po ako, Ate?”. Nakasimangot na tanong ni Antonette.

“Hu-huwag niyong isipin ang mga bagay na iyan sa ngayon. Siguro’y kapag nasa wastong gulang na kayo tulad ng sinabi ko kanina”. Gigil kong saad sa kanila na naging dahilan upang pangigilan ko ang kanilang mga pisngi.

“Ate! Huwag ang mukha ko”. Pagpapatigil ni Mark habang marahan ko itong kinukurot.

Napuno ng tawanan at biruan ang aming pag-uusap habang napagdesisyonan na namin na pumanhik o umalis na sa taniman at umuwi.

Sa ngayon ay malapit na ako sa masyon ni Alfred. Kanina habang pauwi ay nagpumilit pa ang dalawang chikiting na ihatid ako hanggang sa bahay ngunit pinayuhan ko silang umuwi na dahil baka hinahanap na sila ng kanilang mga magulang matapos ang maghapon na paglalaro at pagsama sa aking taniman.

Sa ngayon ay tanaw ko na ang gilid na parte ng harap ng bahay matapos ang paglalakad. Sabi nila ay medyo mahirap daw ang gumalaw ngayon sa ika-anim na buwan ng aking pagbubuntis pero dahil siguro sa pagiging aktibo ko sa ehersisyo ay nagawa ko pang maglakad hanggang ngayon.

Bago pa man ako tuluyang makaikot papaharap ng pinto ay may nakita akong isang pamilyar na babae sa harap ng aming pinto. Habang lumalapit ako rito ay nakita ko ang nakakaawa nitong itsura na tila nadapa dahil ang dumi ng kanyang damit at ang tila hindi nakapagsuklay.

Saan ko siya nakita noon? Taka kong tanong sa aking isipan.

Nang makalapit ako sa kanyang pwesto mula sa likuran ay tinawag ko ang kanyang atensyon dahil mukhang nagdadalawang isip ito na katukin ang pinto.

“Hi, po ate”. Tawag ko sa kanya.

Nakita ko ang paglingon nito at nagulat ako sa aking nakita. Napakaputi niya kahit na ang dumi ng kanyang kasuotan. Mapaghahalataan mo siya na galing sa mayamang pamilya kahit na ganito ang kanyang ayos.

“Hello, uhmmm… narito ba si Ma– I mean si Alfred?”. Medyo kinakabahan nitong tanong sa akin.

“Oo, siguro. Nasa loob ata siya ng kanyang kwarto”. Saad ko sa kanya.

Nakita ko ang pagkataranta sa kanyang estado at ang pagdadalawang isip.

“Gusto niyo po bang tawagin ko siya para ipaalam na narito ka po? Ano po bang pangalan niyo?”. Sunod-sunod kong tanong sa kanya dahil may naramdaman akong kakaiba sa aking dibdib na agad ko namang ipinag sa walang bahala.

Nakita ko ang pagsilay ng payak na ngiti nito bago sumagot.

“A-alice”. Ani nito na ikinatango ko.

Matapos kong malaman ang kanyang pangalan ay agad akong lumapit sa pinto at binuksan ito upang makapasok siya sa loob. Dala-dala niya lamang ang isang kulay itim na maleta na siguro’y pinaglagyan niya kanyang mga gamit.

Iginayak ko si Alice papunta sa sala kung saan ko siya balak iwan bago tawagin si Alfred upang makausap ito at nang malutas na ang problema na dinadala ng Alice dahil bakas na bakas ito sa kanyang mukha at estado.

“Thank you. Ano nga pala nag pangalan mo?”. Tanong nito nang maihatid ko siya sa sala.

“Ahh, Cupcake pero pwede mo na rin akong tawagin ns Cup”. Sagot ko sa kanya.

“Nice meeting you, Cu-”.

Hindi na natapos ni Alice ang kanyang sasabihin nang makarinig kami ng isang napakalakas at baritong sigaw galing sa taong balak ko sanang tawagin sa kwarto.

“Anong ginagawa mo rito?!”. Nakakatakot nitong saad. “Sinong nagpapasok sayo sa bahay ko, ha?”. Pahabol nitong saad habang nakatayo sa pasukan ng pinto ng sala.

“Ma–”. Kinakabahan na sagot ni Alice kaya’t hindi niya natapos ang kanyang sasabihin.

“Get out now”. Diin nitong saad na tila tinataboy si Alice.

Ano bang nangyayari rito? Akala ko’y

magkaibigan

sila. Kuryo kong tanong sa aking isipan.

“Alfred”. Tawag ko sa kanya na nagdulot upang makuha ko ang kanyang buong atensyon. “Gu-gusto ka niya daw maka-usap. Mukhang may problema siya kaya’t pumunta siya sa iyo”. Paliwanag ko sa kanya.

Nakita ko ang pagbitaw ni Alfred ng malalalim na paghinga bago muling nagsalita.

“Baby, pumunta ka muna sa kwarto”. Malumanay na sagot nito bago humarap kay Alice na puno ng galit.

Naramdaman ko ang panginginig ng aking binti dahil sa mga nangyayari at naramdaman ko na lang ang pagpatak ng aking luha ng hindi ko inaasahan.

Nakita ko nalang ang agad na paglapit ni Alfred sa aking posisyon at ang pagyakap nito sa akin nang makita ang aking sitwasyon.

“Sht, I’m sorry. Hindi ikaw ang sinisigawan ko, Baby”. Pagpapaliwanag nito habang hinahaplos ang aking likod.

“Nakakatakot ang boses mo kanina, Alfred”. Ani ko sa kanya.

Naramdaman ko na lang ang pagyakap nito ng mahigpit sa akin habang patuloy na umiiyak.

Habang nakayakap kami ay nakita ko rin ang nakakaawang estado ni Alice. Umiiyak siya sa ngayon habang nakatakip ang kanyang kamay sa kanyang bibig na tila nagulat sa kanyang nasaksihan.

Naguguluhan ako, bakit parang galit na galit si Alfred sa kanya tapos siya naman ay nangungulila?

“A–alfred, ayos na ako. Pero parang kailangan niyong mag-usap ni Alice kasi nakakaawa siya”. Pagkuha ko sa kanyang atensyon na ikinatango na lang ni Alfred nang mabawi ang aming yakap.

Tinulungan akong umupo ni Alfred sa isang sofa malapit kung saan kami nakatayo. Sa ngayon ay kaharap namin si Alice at nananatili itong nakatayo habang hawak-hawak ang kanyang maleta.

“Anong pinunta mo rito?”. Direktang tanong ni Alfred na puno ng awtoridad.

“Ahmm… Alfred, kailangan ko kasi ng… tulong”. Putol-putol na saad ni Alice habang umiiwas ng tingin. “Tinakwil ako nina Mom and Dad matapos ang nang—yari and I lost my job because of that. Walang-wala na ako Alfred. Pati yung natitira kong savings ay naubos na matapos ang ilang buwan kaya’t mamatay ako sa gutom kung magpapatuloy ang nangyayari sa akin ngayon”. Umiiyak na saad nito habang nakadikit ang kanyang palad sa kanyang mukha na tila susuko na.

“Sa tingin mo ba ay may pakialam ako?”. Tanong ni Alfred na nagdulot upang kumirot ang puso ko.

Akala ko’y magkaibigan sila? Paano niya nasasabi ito na tila wala siyang pakialam sa kanya?

“Please, Alfred. I will do anything kahit magtrabaho ako rito gagawin ko. Wala na akong mapuntahan”. Ani nito habang patuloy na umiiyak.

Nakakaawa naman siya.

“A–alfred, marami namang kwarto rito, ’di ba? Baka pwede mo muna siyang patuluyin”. Suhestiyon ko sa kanya na ikinailing na lamang nito.

“Yes, please. I will clean the house and anything. Just let me stay. I don’t have anywhere to go”

Lumingon ako kay Alfred at nakita ko ang pagsusumamo nitong tingin sa akin na tila may gustong sabihin.

“Sigurado ka ba, Baby?”. Tanong niya na ikinatango ko na lamang.

“Okay”. Tanging saad ni Alfred kasabay ng paghawak ng mahigpit sa aking kamay. “You’ll stay here, but not in my mansion. Doon ka sa bahay ng mga mangaggawa at hindi pagtratrabaho sa bahay ko ang dapat mong gawin kundi ang pagtatanim roon. Huwag na huwag kang gagawa ng ikakasira mo dahil papaalisin kita rito ng walang pag-aalinlangan. Pasalamat ka at pinakausapan niya ako, sapagkat wala kang lugar rito sa simula pa lang”. Lantaya ni Alfred bago ito tumayo at ginabayan ako papalabas ng sala.

’Totoo nga na

bukal

ang puso ni Alfred kaya’t

napatawad

niya ito kahit na halatang may

nagawang

mali si Alice base sa pag-uusap nila’

Chapter 33

PAYO

CUPCAKE’S POV

Sa ngayon ay narito kami ni Alfred sa hapagkainan at kumakain ng aming umagahan. Kahit na nagkaroon ng hindi magandang pangyayari kahapon ay wala namang nagbagong kakaiba. Sa tingin ko pa nga ay mas makabubuti ito upang magkaroon ng pagkakataon ang sina Alfred at Alice na mag-usap.

Sayang rin kasi ng pagkakaibigan na nabuo nila noon.

Susubo sana ako ng hotdog nang magsalita si Alfred na kumuha ng atensyon ko.

“Baby”. Tawag nito na puno ng seryoso.

“A–ano, Alfred? Kinakabahan naman ako sa pamamaraan ng pagsasalita mo”. Paliwanag ko sa kanya habang nakatingin sa kanyang gawi.

“Sorry kung pinakaba kita, Baby. Gusto ko lang sabihin sa iyo na hangga’t maaari ay huwag kang makikihalubilo kay Alice kapag wala ako”. Ani niya na nagpakunot ng noo ko dahil sa pagtataka.

Bakit kailangan ko iyong gawin? Saad ko sa aking isipan.

“Alam kong nagtataka ka at nag-iisip kung bakit kita pinapalayo sa kanya. Pero mas mabuti iyon sa ngayon hangga’t hindi ko pa nasasabi ang rason kung bakit hindi ko siya kayang mapagkatiwalaan”. Wika niya na mas nagpagulo sa akin.

“Mu–mukhang mabait at mabuti naman si Alice, Alfred. Sa tingin ko’y kailangan niyo lang magpalamig para makapag-usap ng masinsinan at nang magbati na kayo. Mahirap ang ganito, Alfred”. Hikayat ko sa kanya na ikinailing na lamang ng kanyang ulo.

Ang tigas din kasi ng ulo nito. Naiinis kong saad sa aking isip.

“Hindi ganun kadali, Baby. Pero ipapaliwanag ko naman sayo ang lahat huwag lang sa ngayon dahil baka mapahamak ka”. Mahinahon nitong wika habang nakatitig sa aking mga mata na puno ng pagsusumamo at pag-aalala.

Dahil naramdaman ko ang kanyang senseridad at tumango na lamang ako sa kanya bilang pagsang-ayon at para naman malaman niya na nagtitiwala ako sa kanya.

“I love you, Baby”. Ani nito na ikinainit ng aking mga pisngi.

“Nakakahiya, Alfred. Pero mahal na mahal rin kita”. Balik ko sa kanya kasabay ng pagtuon ng aking pansin sa pagkain na itinabi ko kanina matapos siyang magsalita.

Naramdaman ko na lang ang pagdapo ng kanyang naglalakihang kanang kamay sa aking kaliwang kamay at pinisil-pisil niya ito habang magkalapit kami ng upuan at patuloy kami sa pagkain. Nakasanayan niya na ito, sa tuwing natutulog kami o ano pa man basta’t magkatabi ay palagi niya itong ginagawa.

Ipinagpalagay ko na lang na ginagawa niya ito upang palaging masigurado na nasa kanyang tabi lang ako.

Mabilis na lumipas ang oras at maagang umalis si Alfred upang pumasok sa kanyang opisina.

Matagal-tagal na rin nang hindi siya pumapasok roon para mabantayan ako kaya’t labis na lang ang tuwa ko dahil magagampanan niya nang muli ang kanyang responsibilidad. Sa katunayan, ay gusto kong palaging nasa bahay si Alfred, ngunit hindi iyon maaari dahil sobrang dami niyang hinahawakan na tao na nangangailangan ng kanyang pangangasiwa at paggabay upang mas mapalago at mapanatili ang estado ng kanyang mga negosyo at trabaho bilang pulis.

Ayaw pa nga sana nitong umalis kanina ngunit pinangako ko na lang sa kanya na mag-iingat ako at tanging sa loob lamang ako ng kanyang tahanan maglalagi para pumayag ito at tumungo na sa kanyang trabaho.

Tumagal kami roon ng mahigit sampung minuto dahil hindi magka-uyaw si Alfred kakabalik-balik kahit na nasa loob na ito ng sasakyan niya. Mabuti na lang at sumunod ito nang magpanggap ako na nagtatampo dahil sa kanyang ginagawa kanina.

Sa ngayon ay papunta ako sa taniman ng mga bulaklak na inaalagaan ko simula ng makarating rito. Dahil madadaanan ko naman ang kubo kung nasaan sina Manang Selda at Mang Tonyo ay napagdesisyonan kong sumilip roon.

Ngunit nang makarating ako roon ay tanging si Manang Selda na lang natira roon at tila inaayos ang lalagyan ng tubig upang idala doon sa taniman.

“Magandang umaga po, Manang”. Pagbati ko sa kanya upang makuha ang atensyon nito sa ginagawa.

“Nako, nagulat naman ako sa’yo, Apo. Magandang umaga rin”. Balik nitong bati habang lumilingon sa panig ko.

Sa kalagitnaan ng pag-aayos ni Manang ay nakita ko ang kakaibang tingin nito na puno ng pag-aalala at pagkabahala.

“Apo, ayos lang ba kayo ni Alfred?”. Tanong ni Manang sa kakaibang tono.

Bakit ganun ang tanong ni Manang? Kinakabahan kong saad sa aking isipan.

“Opo, wala naman po kaming problema. Sa katunayan po ay kakahatid ko lang sa kanya sa trangkahan ng sasakyan kanina para pumasok sa kanyang trabaho”. Buong sigla kong paliwanag ko sa kanya. “Bakit po Manang may problema po ba?”. Dugtong kong tanong rito.

Sandaling itinigil ni Manang ang kanyang ginagawa at tumingin sa paligid na tila may iniiwasan na makakita sa amin.

“Jusko, dapat hindi ko ito sinasabi sa iyo dahil ayaw ko nang naghihimasok. Pero kilala mo ba ang bagong salta doon sa bahay ng mga mangaggawa?”. Kinakabahan nitong tanong habang nakatitig ng seryoso sa akin.

Agad naman pumasok sa isipan ko si Alice dahil siya lang naman ang tinulungan kong makapasok rito kahapon.

“Opo, Manang. Si Alice po ba? Kaibigan ho iyon ni Alfred. Gusto ko nga po silang magkabati at nang –”. Napatigil ako sa pagsasalita nang agad na hinawakan ni Manang ang aking kamay na nagdulot upang manindig ang balahibo ko. “Ba–bakit ho, Manang?”.

“Hindi siya kaibigan ni Senyorito, Apo. Iyon ba ang pakilala ni Senyorito sa iyo? Ano bang nangyayari?”. Puno ng bahala nitong tanong.

“Mali po ba ang pagkaka-intindi ko Manang?”. Kuryo kong tanong sa kanya.

Tumango ito ng marahan kasabay ng paghawak muli ng aking kamay habang nakatitig sa akin.

Pinahinga muna ako ng malalim ni Manang at pinakalma bago raw siya magsalita dahil baka makasama sa mga batang dala-dala ko. Nang masigurado ni Manang ang aking estado ay nagsimula muli itong ipahayag ang katotohanan na sinasabi niyang hindi ko batid.

“Si Alice… siya lang naman ang dating nobyo ni Senyorito, Apo”. Simpleng saad ni Manang na nagdulot upang mapatakip ako ng aking bibig.

Agad namang pumasok sa isipan ko ang reaksyon at pangyayari kahapon habang nasa sala kami. Doon ko lang napagtanto kung bakit ganoon na lamang ang pag-iyak ni Alice nang sabihin ni Alfred na ako ang kanyang kasintahan sa harap nito.

“Si–sigurado po ba kayo, Manang? Masama pong magbiro ng ganyan”. Utal-utal kong tanong sa kanya.

Hindi ito nagsalita at tanging tango lang ang ginawa nito bilang alternatibong sagot.

Dahil sa kuryosidad ay tinanong ko si Manang tungkol sa mga impormasyon na nalalaman niya kung bakit naghiwalay si Alfred at Alice.

Wala naman raw masyadong alam si Manang dahil bihira ito pumanhik rito sa palayan at isang beses lang nila itong nakita at sa loob pa ng masyon.

Pero nasabi ni Manang na malapit na raw ikasal si Alfred at Alice ilang buwan bago daw ako magpakita rito sa kanilang masyon. Kaya’t doon lang nila nalaman na hiwalay na ang dalawa dahil sa akin.

Nakaramdam naman ako ng kaba dahil baka ako ang naging rason kung bakit sila naghiwalay.

Nalaman kaya ni Alice ang nangyari sa amin sa bar kaya sila naghiwalay? Jusko, nakasira ata ako ng relasyon. Buong kaba kong ani sa aking isipan.

Nagtagal pa kami ni Manang roon sa kubo ng ilang minuto bago namin ito nilisan at sabay na tumungo sa aming pangunahing destinasyon at plano.

Habang naglalakad patungo roon sa taniman ng bulaklak ay hindi ko maalis sa aking isipan ang posibilidad na ako ang punot-dulo ng kanilang paghihiwalayan.

Siguro’y mas mabuti na itanong ko kay Alfred at nang maliwanagan ako sa katotohanan. Payo ko sa aking sarili.

Bago pa man ako makapasok sa taniman ay narinig ko na ang isang pamilyar na boses roon kasama ng mga boses ng bata na tila nagkakaroon ng hidwaan.

“Ale, huwag niyo pong galawin iyang mga tanim. Pinaghirapan po yan ni Ate”. Saad ni Antonette sa kausap nito.

“I’m not, Ale. Okay? Sino bang Ate ang sinasabi niyo?” Tila naiinis nitong wika sa mga bata.

Nang makaramdam ako ng kakaiba ay mas binilisan ko ang paglalakad at pagpasok roon sa taniman.

“A–ano po bang nangyayari rito?”. Agad kong tanong na nagdulot upang lumingon ang dalawang bata at si Alice sa akin.

“Ate!”. Sigaw ng dalawang bata kasabay ng pagtakbo papalapit at pagyakap sa akin. “Yung Ale po, ang sama niya po, Ate. Binubunot niya yung mga bulaklak dahil hindi raw po maganda para sa kanya”. Sagot ni Antonette upang lumingon ako sa isang raya ng tanim na kakabunot palang sa lupa.

Hala! Anong ginawa niya? Maiyak-iyak kong ani sa aking isipan nang makita ang pagkabukal ng mga bulaklak na tinanim namin nina Antonette at Mark.

“Pina-iyak mo si Ate. Masamang bruha ka”. Pangungutsya ni Mark kay Alice.

“Don’t make me look like an evil one here, hindi ko naman akalain na inaalagaan mo pala itong mga bulaklak na ito”. Pagtatanggol ni Alice sa kanyang sarili habang inilalagay ang mga nabungkal na bulaklak sa dati nitong kinalalagyan.

Huminga muna ako ng malalim at pinahid ang dinaanan ng aking luha.

“A–ayos lang pero huwag mo na sanang gawin ulit. Medyo maselan kasi ang mga bulaklak na iyan kaya’t mahirap silang alagaan”. Pagpapatawad ko sa kanya.

“I’m sorry again, pero hindi ko talaga yan kasalanan. Sa katunayan, akala ko ay sa akin pa rin itong taniman na ito. Sa pagkakaalala ko ay ibinigay ito sa akin ni Ma- Alfred noon. Hindi ko naman akalain na iba na pala ang nangangasiwa nito”. Pagdadahilan niya bago tumalikod at tumungong muli sa taniman kung saan naroroon sina Manang.

Para sa kanya pala itong taniman sa simula pa lang. Hindi pala talaga ito sa akin dahil may mas nauna pala rito. Saad ko sa aking isipan na nagdulot upang makaramdam ako ng kirot at sakit na hindi ko pa nararanasan noon.

Nabawi lang ang aking atensyon nang makarinig ako nang may nagsalita.

“Ate, ang sama at ang pangit ng ugali noong Ale. Parang bruha po siya”. Bulong ni Antonette na ikinatango ni Mark habang tanaw ko ang paglisan ni Alice sa taniman.

“Masama iyan, huwag kayong magsasalita ng ganyan”. Pangaral ko sa kanila.

“Pero pina-iyak ka po niya. Tapos sinira niya po ang mga bulaklak na tinanim natin”. Inis na turo ni Antonette sa mga bulaklak.

‘May karapatan pa ba akong ayusin ito?’

Chapter 34

KASANGGA

CUPCAKE’S POV

Matapos ang mga pangyayari at rebelasyon na nalaman ko kahapon ay hindi ko na alam kung saan ako lulugar sa tahanan na ito. Ang pakiramdam ko ay inagaw ko ang isang pwesto ng isang tao na hindi ko naman talaga pag-aari sa simula pa lamang.

Nang makauwi ako kahapon sa bahay agad akong naghintay sa pag-uwi ni Alfred upang itanong sa kanya ang katotohanan. Ngunit noong dumating siya sa bahay ay agad na bumaluktot ang aking dila at hindi ko naitanong ang mga kwestyon na bumabagabag sa utak ko.

Pinangunahan ako ng takot at hindi pa rin handa ang puso at isip ko sa posibleng sagot ni Alfred. Kaya’t nagpanggap na lamang ako na maayos ang lahat at tanging pagod lang ang nararamdaman ko na nagbunga upang maging matamlay ako.

Pag dating kay Alice ay hindi pa rin ako makapaniwala sa totoong ugali na mayroon siya. Nang masilayan ko ang kanyang ugali kahapon at binagabag ako ng aking isipan dahil iba iyon sa ipinapakita niya noong unang mga araw niya rito, idagdag mo pa ang katotohanan na dating kasintahan pala siya ni Alfred na hindi man lang nila napag-isipan na ibahagi sa akin.

Sa totoo nga niyan ay nakaramdam ako ng kirot sa aking puso dahil sa nalaman. Hindi ko akalain na magtatago ng ganitong importanteng impormasyon si Alfred sa akin. Parang ang baba ng tiwala niya sa relasyon naming dalawa kaya na lamang niya ikinubli ang katotohanan. Pero iwinawagli ko naman ang ideya na ito sapagkat maaaring nalimutan niya lamang itong sabihin sa akin dulot na rin ng kanyang mga iniisip na mga bagay-bagay.

Sa ngayon ay papalabas na ako ng masyon ni Alfred upang tumungo sa taniman ng bulaklak. Binabalak ko kasing ngayon ayusin ang nasira na parte ng taniman kung saan binunot ni Alice ang mga tanim roon.

Maliban rito ay gusto ko ring batiin si Alfred ng ‘magandang umaga’ bago pa ito pumasok sa trabaho dahil tiyak maghapon na naman siya roon. Binilisan ko ang pagbaba ng hagdan patungo sa hapagkainan nagbabakasakaling naroroon siya ngunit hindi ko nakita ang bulto ni Alfred rito.

Naninibago lang ako kay Alfred ngayong araw dahil hindi ito nag-atubili na gisingin ako at nakaligtaan niyang bigyan ako ng halik sa pisngi sa tuwing aalis siya.

Dala ng kuryosidad ay tinahak ko ang papunta sa sala upang magbakasakali ngunit tanging si Manang lamang ang naroroon.

“Magandang umaga, Cup”. Bati nito sa akin nang makita akong papasok sa entrada ng sala.

“Magandang umaga rin ho, Manang”. Balik ko sa kanya. Pagkabati ko sa kanya ay dumaan sa aking isipan kung bakit ako naparito. “Manang, nakita niyo po ba si Alfred? Wala na po kasi siya sa kama nang magising ako kanina”. Tanong ko rito na kumuha ng atensyon niya.

“Iho, kanina pa gising si Senyorito. Kumain na nga siya ng umagahan sa tingin ko ay mayroon siyang importanteng lakad dahil ganoon talaga siya noon pag umagang nagigising”. Paliwanag ni Manang. “Pero mahigit tatlong minuto pa lamang siyang umalis ng masyon. Baka maabutan mo siya roon sa sasakyan, Cup”. Saad nito na ikinatango ko.

“Maraming salamat po”. Lintaya ko bago lumabas ng sala at tumungo sa harapan ng bahay upang tingnan kung naroroon pa si Alfred.

Nang marating ko ang mismong harapan na pinto ng masyon kung saan tanaw ang trangkahan ng sasakyan ay agad na gumuhit ang ngiti sa aking kabi. Naroroon pa kasi ang sasakyan ni Alfred na palagi nitong ginagamit sa tuwing aalis ito.

Hahakbang na sana ako papalapit roon nang agad kong matanaw ang dalawang bulto ng tao na naroroon. Mula sa aking pwesto ay kitang-kita ko na tila nag-uusap ang dalawa at ang kasama ni Alfred ay ang taong nagdulot ng malalalim na pag-iisip sa akin simula kahapon – si Alice.

Ayaw ko naman pangunahan ng mga bagay-bagay sa aking isipan kaya’t ipinagsawalang bahala ko lamang ito at baka nag-uusap lang talaga silang dalawa para sa isang importante na bagay.

Huminga ako at bumitaw ng malalalim na hininga dahil naramdaman ko na naman ang kakaibang pagkirot ng aking dibdib at ang pakiramdam na tila mauubusan ako ng hangin.

Hindi maganda ang pakiramdam ko. Saad ko sa aking isipan.

Habang patuloy ko itong ginagawa ay agad nahinto ito nang makita ko ang pagluha ni Alice sa harapan ni Alfred sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap.

Mula sa aking pwesto ay kitang-kita ko ang pagpagtakip ni Alice sa kanyang mukha ng dalawa niyang palad at ang pagsusumamo nito ni Alfred. Hindi ko man marinig ang kanilang sinasabi ngunit kitang-kita ko ang pagsusubok na pag-alo ni Alfred sa kinakaharap na sitwasyon ni Alice.

Dahil doon ay nanigas ako sa aking kinakatayuan at mas tumindi ang kirot sa aking puso. Sa hindi malamang dahilan ay tumulo ang mga luha sa aking mata patungo sa aking pisngi. Hinayaan ko lamang itong pumatak dulot na rin ng sitwasyon na aking nakikita.

Nagkabati

na kaya sila? Paano kung oo, saan aki lulugar? Lalo na at hindi naman talaga ako ang nauna sa puso ni Alfred kung hindi siya. Mga tanong na pumasok sa aking isipan habang tinatanaw ang kaganapan sa kanilang dalawa.

Ang sakit!

Ilang segundo lang matapos ang pagsubok na pag-aalo ni Alfred kay Alice ay nagbago na ang posisyon nilang dalawa sa ngayon. Nakayakap na si Alfred kay Alice habang pinapatahan ito at hinahaplos ang likuran na bahagi ng kanyang likod.

Ganun na ganun ang ginawa sa akin ni Alfred noong umiiyak ako. Mapait na ani ko sa aking isipan.

May tumindi ang hapdi na aking nararamdaman ng malaman at mapagtanto na hindi lang pala sa akin ginagawa ni Alfred ang ganitong uri ng aksyon. Siguro’y nagmamalabis ako kung iisipin ko na dapat sa akin lamang niya ito dapat ginagawa at hindi na sa ibang tao.

Sa kabila ng katotohanan na pareho kaming umiiyak ni Alice ngayon ay mas maswerte siya kung tutuusin. Dahil ang pag damay na gusto kong maranasan at hinahanap ng aking katawan ay natatanggap niya mula kay Alfred.

Wala akong magawa sa nangyayari. Sa tingin ko ay wala akong karapatan na ipatigil ang kanilang yakapan at pagdadamayan dulot na rin ng katotohanan na nalaman ko kahapon. Pinanood ko lang ang kanilang ginagawa habang patuloy na tumutulo ang luha ko sa aking pisngi.

Ilang minuto lang ang nagdaan ay binawi na rin nila ang kanilang yakapan. Kitang-kita ko sa aking pwesto ang pagbukas ng bibig ni Alfred at ang patango ni Alice rito. Matapos ang tila pagsang-ayon ay ginabayan ni Alfred si Alice papasok sa kanyang kotse. Pinagbuksan niya ito kasabay ng pag-ikot sa pwesto nito at ang pagpasok sa pwesto ng driber.

Habang tinitingnan ang nangyayari ay gusto kong lumapit kay Alfred at tanungin ang nangyayari ngunit wala akong lakas para gawin iyon. Idagdag mo pa ang parang pagtuyo ng lalamunan ko at ang pagkawala ng boses doon.

Nang makapasok si Alfred sa kotse ay agad nitong ipinaandar ang makina at umalis mula sa trangkahan ng mga sasakyan.

Naiwan akong nakatayo at tulala roon sa aking pwesto. Wala ako sa sariling humakbang papunta roon sa kanilang nilisan at humakbang na tila wala sa sarili.

Napasanday na lamang ako sa isang pader malapit sa trangkahan at doon humagolgol sa hindi malaman na dahilan.

Siguro’y dahil sa pagbubuntis ko lamang ito. Rason ko sa aking isipan habang sinusubukan na pakalmahin ang aking sarili.

Sa kalagitnaan ng aking pag-iyak at pagyuko ay ang pagtawag sa akin ng napaka-pamilyar na boses.

“Cup?”

Ini-angat ko ang aking ulo mula sa ibaba at nakita ang tao na may katagalan ko na ring hindi nakikita.

“Juan?”. Tanong ko rito na tila nakakita ng multo.

Tumango ito bilang pagkukumpira.

“Bakit ka umii-”. Hindi na nito natapos ang kanyang sasabihin nang agad ko itong niyakap ng sobrang higpit.

“Shhh… makakasama yan sa’yo, Cup”. Nag-aalala nitong ani sa akin.

Naramdaman ko na lamang ang pagdamay niya na hinahanap ko kanina at umaasa akong gagawin sa akin ni Alfred ngunit sa ibang tao niya ginawa.

Hinaplos niya ang aking likod at mas hinigpitan pa ang pagyakap sa akin.

Nanatili ang katahimikan sa aming dalawa at tanging ang paghikbi ko lang ang maririnig habang magkayakap kaming dalawa roon.

’

Nakakahinga

na ako ulit’

Chapter 35

KARAMAY

CUPCAKE’S POV

Kasalukuyan kong kasama si Juan sa loob ng kwarto namin ni Alfred. Matapos ang aking pag-iyak roon sa trangkahan ay agad niya akong ginabayan ng marahan papunta rito.

Muntikan pa ngang magkaroon ng aberya dahil nang papasok na kami ng bahay ay nagkakataong nakaharap namin sina Lolo at Lola sa entrada ng bahay. Mabuti na lang at nakaisip ng palusot si Juan at sinabing “naging emosyonal lang ho siya dahil siguro sa pagiging buntis” saad niya na pinaniwalaan nina Lolo at Lola.

Sa kabutihang palad ay hindi na nag-usig sina Lola at Lolo kung bakit sobrang maga ng aking mga mata nang makita nila akong kasama si Juan. Ayaw ko naman silang mag-alala at dalhin ang problema na namamagitan sa amin ni Alfred.

May tsansa pa nga na baka nabibigyan ko lang ng malalalim na kahulugan ang aking nakikita kaya’t ako ay nasasaktan sa aking mga nasasaksihan.

Ang tanging pinaghahawakan ko na lamang ay ang mga bagay at sitwasyon na pinagsamahan at nilaan namin ni Alfred sa aming dalawa. Alaalang nagbigay kulay at pundasyon sa relasyon namin simula nang magkrus ang amkng mga landas. Pero kahit na sobrang dami noon ay may kung anong nakakubling nakaraan na humahabag sa puso at damdamin ko. Nakakaba at nakakabahala dahil maaaring mas may higit pa sa kung anong mayroon sa nabuo naming dalawa.

Nabawi lang ang aking atensyon nang maramdaman ang pagdampi ng kamay ni Juan sa aking braso.

“Hoy! Ano ba talaga ang nangyari at bakit ka nagkakaganyan?”. Nagtatakang tanong ni Juan.

Sa totoo lang ay kaunti pa lamang ang impormasyon na nalalaman niya. Kahit ang pagbubuntis ko ay may dalang hiwaga pa rin sa kanya pati ang katotohanan na ang karelasyon ko ngayon ay isang mayaman at kilalang tao ng lipunan.

Naaalala ko pa kung paano umukit ang katanungan sa kanyang mukha at boses nang marinig ang detalye ng mga nangyari sa akin sa nagdaang buwan. Kinimkim ko kasi ang nangyari sa akin ilang linggo matapos kong maidala sina Lola at Lolo rito sa bayan. Alam ko na puno ng katanungan ang kanyang isipan kung ano ba talaga ang nangyari sa akin at papaano ako napunta sa ganitong sitwasyon. Ang tanging alam niya lang kasi ay nagdadalang tao ako at naninirahan sa ama ng aking pinagbubuntis ngunit nakakubli ang ibang impormasyon na alam kong ngayon niya na balak tanungin.

Tumingin ako sa mukha ni Juan at bumitaw ng ilang paghinga bago nagsalita. “Tungkol kay A–Alfred”. Saad ko na nagdulot upang makuha ko nag kanyang buong atensyon.

“Ano? Patigil-tigil ka na naman Cup eh, hindi ka matatapos nyan”. Naiirita niyang ani sa akin.

Dahil wala naman akong ibang mapagsasabihan at mapagkukunan ng payo tungkol sa akin kinalalagyan ay kwinento ko kay Juan ang buong detalye pati na ang pagdating ni Alice na dating kasintahan ni Alfred rito sa masyon.

“Alam kong mabuti ang puso mo Cup, pero parang ipinampukpok mo ang sarili mong desisyon na ipatuloy rito ang dati niyang kalaguyo”. May inis na ani nito sa akin. “Tapos ano, ’yang kasintahan mo isinama niya pa talaga sa kotse niya yung babae na yon? Siguraduhin niya lang na walang monkey business sa likod ng ginagawa nila dahil susuntukin ko talaga sila”. Galit na wika ni Juan na nagdulot upang mabahala ako.

“Huwag naman sanang umabot sa ganyan Juan. Siguro’y naglalaro lang nang sobra ang imahinasyon ko kaya’t ganoon na lamang ang naiisip ko o kaya ay dahil sa buntis ako”. Pangungumbinsi ko sa kanya. “Wala naman talaga akong ibedensya at may tiwala ako kay Alfred, Juan”. Buong puso kong saad.

Nakita ko ang paghinanon ni Juan at ang pagtingin nito sa akin na puno ng awa.

“Pero nasasaktan ka. Kung mahal ka niya talaga ay hindi siya magbibigay ng oras at atensyon sa babae na iyon lalo na at may nakaraan sila. Ikaw dapat ang inuuna at pinaglalaanan ng oras at atensyon lalo na at buntis ka pala talaga”. Buong hanga nitong saad habang nakatingin sa umbok ng aking tiyan.

“Alam ko ang ganyang tingin Juan. Totoo talaga iyan. Kahit ako ay hindi naniniwala noong una pero nang maramdaman ko ang paggalaw ng bata sa sinapupunan ko ay doon ko lamang makumpirma na totoo”. Paglilinaw ko sa kanya.

Nakita ko ang pagtango niya at ang pagngiti sa akin.

“Ang bilis talaga ng panahon. Sinong mag-aakala na ikaw pala ang mauunang magkaanak sa atin”. Saad niya habang tumatawa. “Noon iniisip ko na kapag tumanda na tayong dalawa ay isasama na lamang kita sa bahay ko kahit na pamilyado na ako para masubaybayan pa kita. Pero hindi ko akalain na uunahan mo pa pala ako magpamilya”. Buong saya nitong ani sa akin.

Mabuti na lamang at nalingat ang atensyon ni Juan sa pinag-uusapan namin kanina dahil ayaw kong nakikitang nahihirapan siya na resolbahin ang problema ko. Ayaw ko nang umasa palagi sa kanya pagdating sa pagdedesisyon at pagtayo sa akin. Gusto kong ako naman ang gumawa ng hakbang upang makita kung hanggang saan ang aking maaabot sa tulong na rin ng mga payo at pangaral nila sa akin simula noon.

“Kahit ako rin, Juan. Sa totoo lang ay kinakabahan ako. Papaano kung hindi pala sapat ang kaalaman ko para maging isang magulang? Kawawa na–”. Naputol ang aking sasabihin ng sabay na pinisil ni Juan ang aking magkabilang pisngi.

“Ang swerte ng magiging anak mo sa’yo, Cup. Kahit wala ako palagi para subaybayan ang mga desisyon mo ay nakakasigurado ako na magiging mabuti kang magulang. Napakabusilak at maalaga ng puso mo kaya sigurado akong tatanda na puno ng pag-aalaga at aruga ang magiging mga inanaanak ko”. Nakakalugod na saad ni Juan na nagdulot upang maramdaman ko ang pagtulo ng luha ko. “Shhh, ani ba yan, Cup? Bakit ka umiiyak na naman. Hindi naman kita pinapaiyak ha”. Pag-aalo nito sa akin habang kasabay ng biro.

“Sira ka talaga, Juan. Pero sa-salamat at naparito ka sa oras na ito. Kung wala ka ay baka nagmukmok ako sa kalungkutan at hirap nang bangunin ang sarili ko”. Pagpapasalamat ko sa kanya.

Nagkatitigan kami ni Juan ng ilang segundo bago niya ako nilapitan at ikinulong sa kanyang bisig upang yakapin.

Nagtagal ng ilang minuto ang yakapan namin bago ko naramdaman ang pagbawi niya rito.

“Mamaya pag-uwi ng kasintahan mo Cup ay subukan mo nang linawin ang hindi pagkakaunawaan sa inyong dalawa pati na rin ang nasaksihan mo kanina at mga nagdaang araw. Mabuti na alam mo ang totoo upang malaman mo kung paano ka lulugar at nang maiwasan mo ang sobrang pag-iisip sa mga bagay-bagay”. Pangungumbinsi nito sa akin.

“O-oo, mamaya pagkarating ni Alfred, Juan”. Ngiti kong sagot sa kanya habang nagpupunas ng luha sa aking pisngi.

“At saka pala, iwasan mong umiyak. Baka maging iyakin ang inaanak ko tapos kasing pangit mo pa umiyak”. Pagbibiro nito na nagdulot upang hampasin ko ang kanyang braso. “Tingnan mo ’to, nanghihipo pa talaga pasimpleng mga tapik mo talaga e no?”. Saad niya habang hinahawakan ang parte ng kanyang braso na aking hinampas kanina.

“Hindi iyan totoo, Juan. Wala sa isip ko na gawin iyon dahil kai–”. Naputol ang aking sasabihin ng sumingit agad siya.

“Bwiset, napaka-inosente mo talaga. Kahit simpleng joke hindi mo naintindihan. Bawas-bawasan mo yan dahil hindi ko mababangasan ang sumubok na pagtripan ka rito”. Buong loob niyang ani.

“Kaya ko naman, Juan. Isipin mo na lamang ang sarili mo. Mahina ka pa namang sumuntok katulad noong isang beses mo ako na ipinagtanggol noon. Ikaw pa ang bumag–”. Naputol ulit ang sasabihin ko nang tinakpan niya na mismo ang bibig ko.

Loko-loko talaga tong si Juan. Ang baho pa ng kamay niya. Ani ko sa aking isipan.

“Mahina pa kasi ako noon. Nakikita mo to?”. Enganyo niya sa akin bago flinex ang lumalaki niyang muscles sa magkabilaang braso.

Wow, nag- gygym na ba itong si Juan?

“Huwag kang maglaway, Cup. Pero balik sa usapan. Kaya ko na silang ipag-untog kahit na daliri ko lang ang gagamitin ko”. Paliwanag niya sa akin.

“Nag-gygym ka ba? Bakit ang laki-laki na?”. Kuryo kong tanong sa kanya dahil hindi ko na maitago ang tanong sa aking isipan.

Tumawa pa ito ay umiling-iling bago sumagot.

“Natural lang yan. Alam mo ba na karamihan ng extra ko simula noon ay mga trabaho na gamit na gamit ang pisikal na lakas ko kaya siguro nagkaganito na lamang ang braso ko. Nang nakaraan ko lang nga rin nahalata ito e”. Paglilinaw niya.

“Ang galing mo talaga, Juan”. Mangha kong saad na ikinatango niya.

“Ako pa ba?”. Tanong nito na puno na nang hambog at yabang.

“Gusto ko rin ng ganyan, Juan. Mag-apply rin kaya ak-”.

“Hindi bagay sa’yo. Magmumukha kang pungok na drum kung gagawin mo rin to”. Saad niya na ikinalungkot ko. “Mas maganda kang tingnan sa ganyan mong pangangatawan Cup, hindi mo kailangang baguhin”. Pangungumbinsi niya sa akin.

Tingin na puno ng pagsang-ayon na lamang ang aking ibinigay sa kanya bilang sukli sa mga payo niya na ibinigay sa akin.

Nagtagal pa ang aming kwentuhan hanggang sa dumapo ang hapon at tuluyan na siyang lumisan dahil may mayroon pa raw siyang kailangang gawin o trabaho mamayang gabi. Hindi pa rin talaga nagbabago si Juan simula noon, napakasipag at maaalahanin siyang kaibigan na parang kapatid ko na rin.

Nang matapos ang pag-iisip ko sa kanyang paglisan ay pumasok naman ang iniisip ko tungkol kay Alfred.

‘Nasaan ka na ba, Alfred?’

Chapter 36

PAGHIHINTAY

CUPCAKE’S POV

Nakatulog na lamang ako kagabi matapos ang pag-uusap namin ni Juan at paghihintay na bumalik kagabi si Alfred. Walang anino ni Alfred ang dumating. Pagkagising ko ay agad kong pinakiramdaman ang loob ng kwarto kung maaaring maaga lamang ito nagising ngunit walang bakas ang matatagpuan na may ibang tao na pumasok maliban sa akin rito.

Nakaramdam ako ng kakaibang bigat sa pakiramdam dahil parang may kakaibang nangyayari kay Alfred na hindi ko alam. Tila naglalaho na ang koneksyon na mayroon kami.

Ipinag sa walang bahala ko muna ang negatibong nararamdaman ng puso ko at agad na kinuha ang cellphone na binili sa akin ni Alfred noon kapalit ng luma kong telepono. Kahit na hindi pa ako lubos na pamilyar sa ganitong uri ng bersyon ng telepono ay nagagawa ko pa rin namang hanapin o tingnan kung mayroong tawag o mensahe na pumasok rito.

Umaasa at buong galak akong tumingin roon na nagdulot upang mas mawasak ang mumunting pag-asa na nasa loob ko. Napakalinis ng kontak roon walang bahid ng tawag o mensahe at tanging noong isang linggo pa ang huling tawag ni Alfred. Eksakto noong panaho na kakarating lang ni Alice rito sa masyon niya.

Kahit na kailangan kong kumain ng agahan para magkaroon ng lakas at maging malusog ang pagbubuntis ko ay hindi ko na ito nagawa. Lubos ang tamlay at pagkatamad ko na bumangon dahil sa mga ideyang pumapasok sa aking isipan.

Ayaw na ba sa akin ni Alfred kaya na lamang siya nang

lalamig

sa akin? Buong lungkot kong tanong sa aking sarili.

Nagpakawala ako ng malalalim na buntong hininga at humiga ulit sa kama matapos ang pagtsek sa telepono ko sa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng aking hinihigaan. Nakatingin lamang ako sa kisame at doon nagpadaan ng oras hanggang sa makaramdam ako ng antok muli at nang makatulog kahit na kakagising ko lamang.

Hindi pa naman ako

gumagalaw

ngayong umaga pero pagod na pagod na agad ako. Nalulumbay na ani ko sa aking isipan.

Nakaramdam na lamang ako ng marahan na pagtapik sa aking balikat na naging rason upang magising ako.

“Alfred?”. Namamaos kong tanong sa taong yumuyugyog sa aking balikat.

Siya ang unang taong pumasok sa isipan ko kahit na hindi ko pa lubos na ibinubukas ang aking mga mata at naaninagan ang bulto ng taong nasa tabi ng aking higaan.

“Patawad Cup pero si Manang Lunita mo ito. Gusto lamang kitang gisingin dahil magtatanghali na at kung tama ako ay hindi ka pa kumakain ng umagahan. Walang bakas na mayroong kumain ng hinanda kong pagkain roon sa lamesa”. Paliwanag ni Manang.

“Pasensya na po, Manang. Napasarap lang po ang tulog ko kaya siguro hindi ko namalayan na tanghali na”. Pagsisinungaling ko rito dahil ayaw ko namang makaramdam ito ng hindi maganda at isipin pa ng lubos ang problema na iniisip ko.

“Jusko kong bata ka, natural lamang iyan sa pagbubuntis noon nga ay may kakilala akong tulog lang buong araw”. Tawa niyang saad habang nakatingin sa akin na nakahiga. “Kaya’t bumangon ka na riyan dahil kahit natural iyon ay masamang malipasan ng gutom”. Paghihikayat nito na nagdulot upang bumangon ako sa aking higaan kahit na wala pa rin ang buong sigla ko para kumain.

Para hindi makahalata si Manang ay ibinalik ko na lamang ang kanyang ngiti kahit na payak lamang ang maipakita ko rito.

Habang humakbang pababa ng hagdan at ginagabayan ni Manang ay naalala ko ang palaging ginagawa sa akin ni Alfred noong unang mga buwan ng aming pagsasama. Ang dami niyang mga pakulo at ginagawa para mapasaya ako ay makaramdam ng ginhawa habang nagbubuntis. Isa na nga rito ay ang pag-alalay na ginagawa sa akin ni Manang sa ngayon. Hindi ko lubos maisip na napakabilis magbago ang lahat.

Bakit ka pa ngayon tila napagod Alfred kung sa oras na kinakailangan na kita ng lubos? Tanong na tumatak sa utak ko habang marahan na tinatahak ang hagdanan.

Mabuti na lamang at nasa unahang parte  ko si Manang at nakatingin lamang ito sa dinadaan namin dahil kung hindi ay makikita niya ang lungkot sa akin mukha pati ang munting luha na tumulo roon na agad kong pinunasan.

Pagkarating namin sa pinakamababang parte ng hagdan ay lumingon sa akin si Manang at biglang umukit ang pagkatataka sa kanyang mukha na ikinabahala ko ng lubos.

Jusko, halata ba na umiiyak ako ng sobra? Kinakabahan kong ani sa aking isip.

“Bakit ang pulang-pula ng mga mata mo Cup? Hindi naman yan ganyan kanina ha”. Kuryong tanong ni Manang habang nakatingin sa aking mga mukha.

Natigil ang aking paghinga ng ilang segundo dahil sa kanyang sinabi. Mabuti na lamang at agad mayroong pumasok na ideya sa aking isipan na maaari kong masabi upang hindi siya lubos na magtaka sa aking itsura.

“Napuwing po ako kanina Manang bago lumabas ng kwarto. Hindi ko po napigilan ang sarili ko kaya’t kinusot-kusot ko ito kaya siguro namula na lang bigla”. Dahilan ko sa kanya.

Mabuti na lamang at naniwala ito sa aking sinabi kahit na puno ito ng kasinungalingan.

Patawad po Manang sa pagsisinungaling ko. Ayaw ko lamang pong magbigay ng problema at mabigat na kargo sainyo. Sorry po. Saad ko sa aking isipan.

“O sige na at pumanhik ka na sa hapagkainan at kumain na roon. Nakahanda na ang pananghalian at umagahan na pagkain sa mesa. Ininit ko na ang kanin at mga ulam na nandoon. Pumili ka na lamang kasi kailangan ko nang dumiretso sa banyo”. Ani nito sa akin bago mabilisang naglakad papunta sa kanilang mga kwarto kung nasaan ang banyo.

“Sige po Manang, maraming salamat po sa pag-aasikaso”. Pasasalamat ko sa kanya na ikinalingon at ikinatango ni Manang habang lakad-takbong tinatahak ang lugar papunta sa palikuran.

Katulad ng sinabi Manang ay tumungo na ako sa hapagkainan. Pagkapasok ko pa lamang roon ay agad kong naaamoy ang halimuyak ng mga pagkain na hinanda ni Manang.

Sa totoo lang ay napakarami nitong pagkain na narito ngayon sa mesa. Hindi ko nga alam kung anong pagkain ang uunahin ko basta na lamang akong umupo, pumili at sumandok ng mga pagkain na pasok sa panlasa ko sa ngayon.

Gusto ko sanang alukin sina Lolo at Lola ngayon para may kasama akong kumain ngunit naalala kong dumiretso sila sa hospital para ipagpatuloy ang check-up pati na rin ang driber ni Alfred upang mamasyal upang maibsan ang bagot at nang makalakad-lakad rin sila rito sa bayan dahil unang beses nilang pumunta sa ganitong lugar. Kaya ipinagsawalang bahala ko na lamang ang ideya na ito.

Habang kumakain ay lubos na katahimikan ang namamayani sa apat na kanto ng kwarto na ito. Kagaya kanina habang bumababa sa hagdanan ay agad na pumasok sa isipan ko si Alfred. Noon ay hindi niya nakakalimutan na hindi ako ayain o samahan kumain kahit umagahan, tanghalian, o hapunan. Palagi siyang naririto kasama kong kumain. Lumiliban pa nga siya o isinasantabi ang kanyang mga ginagawa para lamang masabayan ako kumain. Pero sa ngayon ako lamang ang naririto at walang sinuman ang umaagapay sa akin habang kumakain mag-isa.

Naging rason ito upang bilisan ko ang pagkain sa aking kinuhang mga ulam at kanin. Nang matapos ko ito ay agad kong isinalansan ang plato sa lababo at hinugasan ito. Siguro’y nakasanayan ko na itong gawin kaya’t ginawa ko ito ng hindi na pinaglalaanan ng pag-iisip. Mabuti na rin iyon dahil nawala sa aking isipan pansamantala ang ideya na ako’y nag-iisa ngayon rito.

Matapos ang aking paghuhugas ng aking pinagkainan at napagdesisyonan kong dumiretso na lamang sa taniman upang tingnan ang mga tanim namin roon ng mga bata habang naghihintay sa pagbabalik ni Alfred rito sa mansyon.

Pagkarating ko sa taniman ay walang bata na naglalaro doon siguro dahil na rin dapit hapon na at baka’y umuwi na sila sa pag-aakalang hindi na ako pupunta rito.

Tiningnan ko naman ang mga tanim at nakita ko na bagong dilig ang mga ito. Halatang diniligan ito ng mga bata hindi pa nagtatagal bago ako dumating.

Hihingi

na lamang siguro ako ng paumahin sa kanila dahil hindi ako

nakapunta

sa naturan na oras na aming nakasanayan. Ani ko sa aking sarili habang pinapasadahan ng tingin ang mga bulaklak na paunti-unti nang namumulaklak.

Siguro’y ilang araw na lamang ay makikita ko na ang ganda ng pagbukas ng mga bulaklak ng mga ito at hindi na ako makapaghintay na ipakita ito kay Alfred pati sa mga bata.

Lumipas ang isang oras hanggang paunti-unting dumidilim na habang ako’y nandito sa taniman kaya’t napagdesisyonan kong umalis na at tumungo na sa masyon at baka’y kanina pa nakauwi si Alfred.

Buong sigla kong tinahak ang daan patungo sa masyon. Umaasang madadatnan ko na ang bulto ng taong hinihintay ko simula kahapon na tumawag o dumating man lang.

Pagkarating ko sa entrada ng bahay ay agad akong lumingon sa trangkahan ng mga sasakyan ngunit lubos na lungkot ang aking naramdaman na hindi makita ang kotse na ginamit nila ni Alice papaalis rito. Kaya naman bagsak ang aking balikat na pumasok sa loob ng masyon.

Habang tinatahak ang daan patungo sa taas ay narinig ko ang pamilyar na tunog ng kotse na palaging ginagamit ni Alfred. Bumalik ako sa entrada ng masyon at agad na lumingon roon at napatunayan ang hinuha ko nang tumugma ang iniisip ko.

Kitang-kita ko ang pagpark ng sasakyan ni Alfred doon hanggang sa bumukas ang dalawang pinto at lumabas ang bulto nina Alfred at Alice sa magkabilaang pinto ng sasakyan.

Bumalik ang kirot sa aking damdamin habang tinitingnan ang sitwasyon nilang dalawa.

Magkasama talaga sila simula umaga kahapon hanggang ngayong

pagabi

na. Pagtama ko sa aking isipan.

Gusto ko nang humakbang papalapit kay Alfred upang yakapin ito at ipaalam ang pangungulila ko sa kanya buong araw ngunit napalitan iyon ng kakaibang damdamin nang makita ko ang paglapit ni Alice kay Alfred at ang biglaang pagyakap nito.

Kitang-kita ko ang yakapan ng dalawang bulto ng tao roon na nagdulot upang maramdaman ko ang kakaibang lamig na humaplos sa aking balat. Nanginginig ang aking mga binti habang tinitingnan ang sitwasyon nilang dalawa.

Mas lalo pang nawala ang lakas ng aking katawan nang bawiin ni Alfred ang kanilang yakap at biglaang lumapat ang labi ni Alice kay Alfred.

Doon na tila tumigil ang ikot ng aking mundo kasabay ng kompirmasyon sa mga katanungan na gustong alamin mula sa kanya simula pa kahapon.

May iba na pala siyang mahal

Nanlabo ang aking mata at agad na umagos ang aking mga luha roon. Wala akong kaideya-ideya sa aking ginagawa ngunit agad kong iwinagli ang aking paningin roon at tinahak ang daan kung saan ako galing kanina.

Lakad-takbo akong tumakbo papunta roon sa taniman hanggang sa makaharap ko ang gubat kung saan hindi ko pa nararating simula ng dumating rito. Kahit na hindi ko ito gawain ay lumakad ako papunta sa loob nito. Gusto ko lamang mawala ang kirot at sakit na nagmumula sa loob ng dibdib ko.

Hawak-hawak ko ang aking dibdib habang patuloy na lumalakad. Habang umiiyak at lumalakad ay naramdaman ko ang malakas na pagtulo ng ulan. Hindi ko alam kung bakit sumasabay ito sa pag-tulo ng luha ko pero nakaramdam ako na hindi ako nag-iisa habang dumadampi ang mga patak ng ulan sa aking balat.

Sa kalagitnaan ng aking paglalakad ay nakaramdam ako ng hilo. Agad akong napahawak sa isang puno roon at nagpadaosdos hanggang sa maka-upo ako sa lilim nito.

Bumigat ang aking pakiramdam at nakaramdam ng pagkaantok habang nakadagan sa puno.

Hindi pa rin mawala ang sakit sa aking puso at patuloy lamang ako sa paghikbi hanggang paunti-unting binabalot na ng dilim ang aking paningin.

‘Sana’y hindi mo na lamang sinabi na mahal mo ako, Alfred’

Chapter 37

PAGITAN

ALFRED’S

POV

Maaga akong nagising ngayong araw. Pagkamulat pa lamang ng aking mata ay agad itong dumapo sa aking baby na nanatiling natutulog sa aking tabi. Napakaaliwalas at napaginhawa ng pakiramdam sa tuwing tinitingnan ko siya sa aking higaan.

Habang nakatitig sa kanya ay nakita ko ang kanyang buhok na nakausli ng kaunti na nagdulot upang matakpan ang kanyang pisngi. Kusang gumalaw ang aking kamay at ginayak ito pabalik sa itaas na parte ng kanyang mga buhok.

Tuluyan ko na ngang naayos ang kanyang buhok at nang dumapo ang aking tingin sa kanyang kabuuan ay doon ko na naman nasaksihan ang kakaibang taglay nitong ganda o baka kagwapuhan. Kahit ako’y nalilito dahil ang kanyang kayumangi na balat ay umangkop sa kanyang wangis.

Napaka-inosente at walang bahid na anumang dumi hindi katulad ko at ng mga taong nakasalamuha ko na noon. Siguro’y isa na rito ang dahilan na lumaki siya sa probinsya at kalinga ng kanyang mga napakabait at mapagmahal na Lolo’t Lola.

Dahil ayaw ko namang gisingin siya sa kanyang napakagandang pagtulog ay pinatakan ko na lamang siya ng marubdong halik sa kanyang noo bago umalis sa kama at naligo.

Pagkatapos kong maligo at kasalukuyang inaayos ang pagsuot ng aking uniporme sa harapan ng salamin ay lumingon akong muli sa aking minamahal.

Nanatili pa rin siyang tulog at halatang napakahimbing nito. Napansin ko na lamang ang aking sarili na nakangiti at umabot ito sa aking mga tenga. Hanggang sa ngayon ay tila nanaginip ako dahil sa paunti-unti nang natutupad ang mga pangako at pangarap ko sa aking sarili.

Mula sa aking kinakatayuan ay nasasaksihan ko ang umbok sa tiyan ng aking baby. Walang duda, malapit na akong maging isang ganap na Tatay at matatahak ko na ang yugto na akala ko ay napalipasan na ng panahon.

Kahit na gusto kong gisingin ngayon ang aking Baby para sabay kumain ng umagahan ay pinigilan ko na lamang ang aking sarili. Alam ko na sa loob ng nagdaang araw ay palagi akong nawawalan ng oras na samahan siya sa mga naturang aktibidad na palagi kong ginagawa noon.

Hindi ko kasi lubos masukat akalain na magsasabay-sabay ang trabaho ko sa sakahan, pulisya, at negosyo nang magdaang linggo. Sa tingin ko nga ay nangyayari na ang binalalaan sa akin ni Mang Tonyo ukol sa pagpili ng ipriprioridad pagdating sa pamilya at trabaho.

Dahil una kong nakaranas nito ay tila nagangapa pa ako kung papaano ko ba matutugunan ang lahat. Ang kinakatakot ko lamang ay ito ang maging sanhi upang masira ang pundasyon ng relasyon namin ngayon ni Cup na lubos kong iniingatan simula nang araw na matagpuan ko siya at mapatunayan na nagdadalang tao ito.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga bago inayos ang itaas na parte ng damit na aking sinusuot.

Dahil nangungulila at nagagalak akong muli na mahagkan at mahalikan si Cup sa nagdaang araw ay lumapit akong muli sa kanya at pinatakan ng halik ang kanyang pisngi at noo.

Ang bango, s

ht! Tinitigasan ako. Hindi ko maiwasang reaksyon ng aking alaga nang maamoy ang napakatamis halimuyak na nang gagaling sa kanyang katawan.

Bago pa man lubusang malukob ng kapangahasan ay binawi ko na ang aking pagkakayuko. Tinahak ko na ang daan papalabas ng aming kwarto ngunit bago ko pa ito buksan ay tiningnan ko pang muli ang kanyang sitwasyon sa ibabaw ng aming kama.

I love you, Baby. Ani ko bago tuluyang humakbang papaalis hanggang marating ang hapagkainan sa unang palapag ng bahay.

Pagkarating ko roon ay agad kong nadatnan si Manang na hinahanda ang mga pagkain para sa aming umagahan.

“Magandang umaga, Manang”. Pagbati ko rito na ikinatango nito.

“Magandang umaga rin ho, Senyorito. Mag-agahan na po kayo kasi halatang maaga po kayo papasok”. Pag-imbita nito sa akin.

Tumango ako sa kanyang paanyaya bago hinila ang upuan na nakalaan sa akin at kumuha ng pagkain na angkop sa aking gusto.

“Sir, nasaan na po ba si Cup? Hindi pa po ba siya mag-uumagahan?”. Tanong ni Manang habang kumukuha ako ng pagkain.

“Mahimbing pa po ang tulog. Hayaan niyo na muna po siya. Ipaghanda niya na lamang siya nang makakain mamaya”. Sagot ko sa kanya na ikinatango niya bago lumisan at tumungo sa kusina.

Mabilis kong tinapos ang aking umagahan upang mas maagang makapaglibot sa aking mga negosyo sa palengke at mga tindahan ng damit. Tinitingnan ko pa lamang ang oras ay alam kong maaaring gabihin na naman ako ng sobra at makaligtaan na mayroong naghihintay sa aking tahanan.

Nang matapos ako sa pagkain ay agad akong tumayo sa aking kinauupuan at lumakad papunta sa trangkahan ng mga sasakyan.

Pagkarating ko roon ay bubuksan ko na sana ang pinto ng aking sasakyan nang maaalala na hindi ko pa pala napag-papaalahanan si Manang na bumili ng tsokolate at iba’t-ibang uri ng keyk para sa aking Baby dahil lubos niya itong gusto. Siguro’y ito rin ang aking pambawi dahil hindi ko na siya napaglalaanan ng oras.

Babawi na sana ako ng lakad papunta sa masyon nang makita ko ang pagtakbo ni Alice papunta sa aking kinatatayuan na humihingal at tila iiyak.

Ano na namang pakulo ng babae na ’to?

“Ma– Alfred”. Hinihingal nitong saad.

Pinasadahan ko lamang siya ng tingin dahil ngayon ko lang siya nakita na ganito lubos katakot at kakaba.

“Kailangan ko ng tulong mo, Alfred. Nasa ospital si Dad at kakatawag lang ni Mom na nasa delikadong estado si Dad matapos atakehin sa puso. Please, kailangan ko nang tulong papunta roon. Maaari mo ba akong ihatid?”. Lumuluha nitong saad habang patuloy na pinapahid ang kanyang mga luha.

Naalala ko si Cup noong panahon na umiiyak siya sa aking harapan dulot ng kanyang pagbubuntis. Hindi ko mawari kung bakit simula noon ay naging mapagsimpatsa ako sa mga taong umiiyak katulad na lamang nito ni Alice. Kahit na kinamumuhian ko ito ay hindi ko magawang isantabi ang lahat lalo na at naging mabuti naman ang pakikitungo ng kanyang mga magulang sa akin noong panahon na mayroon pa kaming relasyon.

Ayaw ko namang maging hipokrito at masabihan na walang pakikisama at utang na loob kaya’t kahit na ayaw ko ang tumango na lamang ako sa kanyang suhestiyon.

Habang pinagmamasdan siya ay hindi ko mawari o maiisip na umiiyak katulad nito si Cup sa aking harapan. Siguro’y ikakahina ko ito at gagawin ko ang lahat para lamang mapawi ang kanyang mga luha. Mabuti na lamang at hindi pa ito nangyayari at ang unang kaganapan na ganito ay noon unang araw na magtagpo kaming muli.

“I’ll just drive you there but don’t expect me to s–”. Hindi ko na matapos ang aking sasabihin nang mabilis itong yumakap sa akin. Nanigas ako sa aking kinatatayuan dahil alam ko na gumagawa ang isang tao nang hindi nila inaasahan sa tuwing nasa ganitong uri sila ng sitwasyon o punk ng emosyon ang kanilang puso.

Pagkatapos niya akong yakapin ay agad akong kumawala sa kanyang mga bisig ay pinaanyayahan itong pumasok na sa kanyang sasakyan upang matapos na ang sinang-ayunan ko sa kanya.

Mabilis kong pinatakbo ang sasakyan upang makarating agad kami sa lugar o ospital na pinagdalhan ng kanyang Daddy. Mahigit kumulang na forty-five minutes ang biyahe bago nakarating rito. Sanay naman ako sa ganitong biyahe ngunit ayaw ko lang sana maglaan pa ng oras sa ibang bagay lalo na at wala na nga akong naibibigay sa aking minamahal.

Pagkarating namin sa parking lot ay agad kong binuksan ang pinto ng sasakyan para makalabas na siya at makaalis na ako sa lugar na ito.

“Sa–salamat, Alfred. Tatanawin ko itong utang na loob”. Mangiyak-ngiyak nitong ani.

“Don’t, just leave me alone now”. Saad ko sa kanya na nagdulot upang mas lumakas pa ang kanyang hagulgol bago lumabas ng sasakyan.

Wala naman akong pakialam kung ano pa ang kanyang maging reaksyon sa aking sinabi. Gusto ko lang tapusin kung anong namamagitan sa aming dalawa. Ramdam ko na kumakapit pa siya roon at umaasang maibabalik pa ang dati kaya na lamang umiiwas ako. Ngunit hindi ko lang nagawa sa ngayon dahil sa sitwasyon na kinakaharap niya.

Papaandarin ko na sana ang kotse nang matanaw ko siya habang lumalakad papasok ng ospital na bigla na lamang natumba at nawalan ng malay.

“Stupid!”. Wala sa sarili kong sigaw.

Pinahinto ko ang sasakyan at agad kinuha ang susi at sinara ang pinto nito. Tinakbo ko ang distansya mula sa sasakyan hanggang sa kanyang kinabagsakan.

Pagkalapit ko sa kanya ay hinawi ko ang kanyang mukha upang tingnan ang kanyang estado, namumutla ito at walang malay. Agad kong inangat ang kanyang katawan hanggang sa maidala ko siya sa loob ng ospital.

Mabuti na lamang at mayroon agad mga nurses at doktor sa ibabang parte ng ospital kaya naman agad siyang inasikaso at ipinasok sa isang kwarto. Madaming nangyari sa loob ng kwarto, labas-pasok ang mga nurses roon at gumawa ng mga pagsusuri upang malaman kung anong dahilan ng kanyang pagtumba at pagkawala ng malay.

Para naman maliwanagan at makaalis na ako rito ay tinawagan ko ang telepono ng kanyang Mommy. Sa kabutihang palad ay hindi ko pa nabubura ang numero nito kaya naman agad ko itong tinawagan at ipinaalam ang nangyari kay Alice. Sinabi ko rin na nasa loob kami ng ospital kung nasaan ang kanyang asawa.

Habang nasa tawag kami ay hindi ko maiwasang maawa at makaramdam ng lungkot nang marinig ang pagod at nanghihina na boses ng kanyang Ina. Mabuti ang puso nito at alam kong mahirap ang maipit sa sitwasyon na ang pareho mong minamahal sa buhay ay sabay na nakaratay sa ospital at hindi pa maganda ang mga estado nito.

Ilang minuto lang nang paghihintay ay agad kong nakita ang bulto ng kanyang Ina na nagpapanic at lakad-takbong lumapit sa aking kinatatayuan sa unang palapag.

“Oh my gosh, what happened kay Alice, Iho?”. Tanong nito habang sapo-sapo ang kanyang noo.

“I’m sorry po, Tita. Hindi ko pa po masasagot ang tanong niyo kasalukuyan siyang sinusuri ng mga nurses. Ang tanging alam ko lamang po ay nawalan siya nang malay habang papasok rito sa ospital”. Sagot ko rito.

“Maraming salamat, Iho. Mabuti na lamang at ikaw ang nakakita sa kanya dahil baka kung may anong hindi na magandang mangyari pa sa kanya habang walang malay o tumagal pa roon”. Saad nito habang nakahawak sa aking kamay. “Iho, can I ask you a favor?”. Tanong nito na medyo ikinabahala ng aking isip.

“As long as I can do po”. Tanging sagot ko na lamang sa kanya.

Tumingin ito sa aking likuran na parte at tinitingnan ang mga nurses na patuloy na nagsusuri sa aking likuran na parte.

“Maaari bang ikaw muna ang magbantay kay Alice rito? I’m having a lot on my plate today. Hindi ko kakayanin na pagsabayin sila ng Daddy niya. Alam mo naman na may kaedaran na ako at nahihirapan na akong gumalaw-galaw hindi katulad noon”. Pangungumbinsi nito sa akin.

Nagdadalawang isip ako sa kanyang hinihinging pabor. Plano ko pa naman sanang umuwi ng maaga mamaya pagkatapos ng aking mga trabahado at bumawi sa pagkukulang ko sa aking Baby sa nagdaang linggo. Ngunit alam ko naman ang sitwasyon nila Tita. Wala talaga siyang maaasahan na sasama sa kanya rito habang lumabas ang resulta ng eksaminasyon nitong si Alice at sa paggagamot sa kanyang asawa.

Kahit na labag sa aking kalooban at tumango na lamang ako sa kanyang hinihinging pabor.

Just the last one. Pangako ko sa aking sarili.

Lubos na nagpasalamat sa akin si Tita at agad na lumapit sa walang malay na si Alice sa kanyang hinihigaan.

Mabilis na dumaan ang oras sa loob ng ospital. Napag-alaman namin ni Tita na hindi pala kumakain ng wasto at kulang sa tulog itong si Alice kaya na lamang nahimatay kanina. Siguro ay pinagpatuloy pa nito ang hindi magandang pamamaraan ng kanyang diet para sa kanyang modelling career. Alam naman ito ni Tita kaya umiyak na lamang ito habang kinakausap ang doktor na humahawak sa kanya.

Kahit na wala akong ginagawa sa loob ng ospital at tanging pagbili ng pagkain at pagdrive pabalik-balik roon ang aking ginawa at nakaramdam pa rin ako ng lubusan na pagod. Isabay mo pa ang hindi ko maipalagay na damdamin na tila mayroong hindi magandang nangyayari. Kaya naman dumiretso na lamang ako sa kwarto ng asawa ni Tita at doon humiga upang magpalipas ng gabi dahil alanganin na para bumiyahe at baka madisgrasya pa ako ng disoras.

Bago humiga at kukunin ko sana ang aking telepono upang tawagan si Cup at magpaalam rito ukol sa sitwasyon na aking kinasasadlakan ngunit wala na pala itong battery at tuluyan nang namatay.

Wtf! Sumabay pa ’tong put na ’to . Inis kong saad sa aking isipan habang sinusubukan na buksan ang aking telepono.

Gusto ko na itong ipukpok sa pader ngunit wala akong nagawa dahil wala lang ding mangyayari kung sa ganoon.

Pinalipas ko ang gabi sa ospital kasama si Tita sa kwarto ng asawa nito dahil mayroon doong maganda at maayos na higaan para magpahinga.

Uuwi na lamang ako ng maaga bukas. Saad ko sa aking isipan bago tuluyang dinapuan ng antok at nakatulog.

’Hintay lang, Baby.

B

abawi

ako’

Chapter 38

KAPALIT

ALFRED’S POV

Kinaumagahan ang plano kong umuwi kaagad ay naantala dahil sa magulang ni Alice. Ngayon kasi lalabas ang resulta ng mga check-up na ginagawa sa kanya kahapon. Bilang konsiderasyon na rin sa edad at kakayahan ng kanyang Ina ay nananatili ako kahit na labag na sa aking kalooban.

Ayaw kong magdala ng konsensiya kung mayroong hindi magandang mangyari sa kanyang Ina lalo na at wala itong masasandalan resulta ng mga nangyayari sa kanyang pamilya.

Upang mawala ang inis at irita ko ay lumabas muna ako ng ospital at bumili ng umagahan para naman magkaroon ng loob ang aking tiyan. Palagi na lamang kasi akong nalilipasan ng gutom, mahirap na at baka ako na ang sumunod na nakaratay sa hinihigaan ng mga pasyente.

Hindi naman ako nagtagal sa pagbili ng umagahan. Siguro’y mga kinse minutos lamang ang nilaan ko roon bago nakabalik at binigyan si Tita ng pagkain dahil halatang tensyonado ito para sa mga lalabas na eksaminasyon. Natural na reaksyon lamang ito ng isang magulang kaya naman ay nagsusumamo rin naman ako sa ikabubuti ng lahat at para makapagpahinga na ito. Nais ko rin na mabawasan na ang kanyang dinadala-dala dahil baka ang katawan na nito ang bumigay sa oras na hindi maganda ang kakalabasan ng resulta.

Matapos ang umagahan ay nakipag-usap sa amin ang isang nurse at inasikaso na ang paglipat ng kwarto ni Alice papunta sa kanyang Ama. Kung pagsusumain ay mas mabuti iyon para sa kanilang Ina. Ubos oras at lakas ang pagtaas-baba sa ikaapat na palapag papunta sa unang palapag para lamang masubaybayan ang kalagayan nilang dalawa.

Pagdating ng tanghali ay agad na bumungad sa amin ang doktor na kumausap sa amin kahapon.

“Magandang tanghali po Mrs. Buenaventura. Narito na po ang resulta ng eksaminasyon sa inyong anak”. Nakita ko ang pagbukas nito ng papeles at pag-abot nito sa Ina ni Alice na ilang metro lamang ang layo sa kinakatatayuan ko.

Binuksan ito ni Tita at binasa ang mga impormasyon na naroroon.

“Didiretsuhin ko na po kayo, Misis. Dahil sa hindi magandang pag-aalaga o pag-aabuso ng inyong anak sa kanyang katawan ay nagkaroon ng dalawang komplikasyon sa kanyang katawan. Hindi naman ito nakakamatay ngunit maaaring maging hadlang ito para magkaroon siya ng kakayahan na maging isang Ina”. Nakita ko ang lungkot na bumalot sa mukha ni Tita habang pinapakinggan ang doktor at binabasa ang resulta. “Malnourished po ang anak niyo at ang kanyang kakayahan magdalang tao ay naapektuhan o sa isang sabi ay papunta na sa infertility o sobrang baba na po ng tsansa na magbuntis ang anak niyo”. Nanigas ako sa aking kinatatayuan ng marinig ang impormasyon na sinabi ng doktor.

Kung nagtataon na hindi nangyari ang bagay o ang desisyon ko nang araw na iyon at nananatili pa ako sa relasyon naming dalawa ay tuluyan nang mapapako ang mga pangarap na magkaroon o bumuo ng isang pamilya. Sa pagkakatanda ko ay gusto rin naman ni Alice magkaaanak ngunit hindi ito ang kanyang prioridad at wala ito sa kanyang plano hanggang makuha niya ang kanyang mga minimithi. Wala namang kaso sa akin iyon noon, ang hindi ko lang akalain ay ang katotohanan na haharapin niya ang ganitong uri ng problema na alam kong hindi niya lubos maisip na haharapin.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga kasabay ng pagpikit ng aking mga mata.

Maraming salamat po Panginoon dahil kahit na humarap ako sa kataksilan ng aking dating nobyo ay siya namang pagtupad ng hiling kong dati ko nang pinagdarasal sa iyo. Mataimtim kong panalangin.

Doon lang pumasok sa aking isipan kung gaano ako ka swerte at natagpuan ko si Cup sa oras na iyon. Matapos kong mapagtagpi-tagpi ang lahat ay nabuo ang ideya sa aking isipan na ipinagkaloob talaga ng tadhana na magtagpo ang landas namin ni Cup. Nakatadhanang siya ang bubuo ng pagkatao ko at pamilya na matagal ko nang hinahangad.

Napawi lang ang aking malalim na pag-iisip nang marinig ang usapan ni Tita at Doktor. Pansamantala ko palang nalimutan na narito pa ako at nananatiling naghihintay sa pagsiging ni Alice at resulta.

Siguro’y makakauwi naman ako matapos nito. Saad ko sa aking isipan.

“Dok, kahit na konting tsansa ay kakapit pa rin po ang anak ko na magkaroon siya ng anak kaya’t kung may mga remedyo pong magagawa, anu-ano po ba ito?”. Habag na tanong ni Tita rito.

“The best way para bumalik ang kanyang kalusugan sa mabuting estado nito ay baguhin ang nakagawian nitong lifestyle. Katulad nga ng sabi niyo ay isa itong model, hindi ba? Kung kaya niyo siyang hikayatin na baguhin ang lahat ay makakabuti ito para maremedyuhan ang kanyang problema”. Wika ni Dok sa amin.

Tumango-tango si Tita sa mahabang lintaya ni Dok.

“Ikaw po ba mister ang kasintahan ng pasyente? Kung oo, ay makabubuti na huwag niyo munang planuhin ang pagbubuntis sa ngayon dahil kung mabubuntis man siya ay ang buhay nilang dalawa ang mapupunta sa alanganin dahil sa kondisyon na mayroon siya ngayon”. Paghihikayat ng Doktor sa akin.

Nakita ko ang nahihiyang mukha ni Tita mula sa narinig. Alam kong sinabi na rin sa kanya ni Alice ang paghihiwalayan namin. Ang hindi ko lang alam ay kung nasabi nito ang buong detalye ng kwento.

“Hindi po, hindi niya po ako kasintahan. Narito lamang po ako dahil nakita ko ang pagbagsak niya at bilang isang kaibigan”. Paliwanag ko sa Doktor na sinang-ayunan na lamang nito.

“I’m sorry for the assumption. Narito ka kasi mula kahapon kaya’t akala ko ay nasa isa kayong malalim na relasyon. I’m sorry again”. Pahingi nito ng patawad na pinaanyayahan ko naman. “Anyway, maaari nang umuwi ang pasyente sa oras na magising siya ang tanging magagawa ko na lamang ay bigyan siya ng mga bitamina na magbibigay ng sustansya at lakas sa kanyang katawan upang ganahan itong kumain at nang mabawi niya na ang angkop na lakas para sa katawan niya”. Huling saad nito bago nagpasalamat at umalis upang pumunta sa iba niyang pasyente.

Kahit papaano ay nakita ko ang pagluwag ng dala-dala ni Tita na problema nang malaman na wala sa binggit ng kamatayan ang kanyang munika-iha.

“Salamat sa Diyos at hindi sobrang lala ng kanyang sakit. Maraming salamat rin pala sa iyo Alfred at sinamahan mo ako rito simula kahapon kung wala ka ay baka nawalan na rin ako ng malay habang inaasikaso at hinaharap ang lahat”. Tinanggap ko ang pasasalamat ni Tita at sinabing wala siyang dapat ipagpasalamat.

Nag-usap pa kami ni Tita at humingi ito ng pabor na hintayin ko nang magising si Alice at nang sabay na kami nitong umalis. Alam daw kasi ni Tita na sa akin tumakbo si Alice matapos ang nangyari sa kanilang masyon. Wala na rin daw itong maasahan dahil ipina-freeze ng kanyang Daddy ang lahat ng assets nito katulad ng sinabi sa akin ni Alice.

Bilang huling request ni Tita ay tinanggap ko ito. Ayaw ko na rin makipagtalo dahil baka humaba pa ito at magdulot upang masayangan lang ako ng oras imbis na inilalaan ko ito sa aking Baby at sa aming mga sanggol na nasa kanyang sinapupunan.

Kakaibang galak at saya ang naramdamanan ko nang maaalala ang pagbubuntis ni Cup. Kahit na pagod na pagod ako rito ay agad itong nawaksi nang maalala ang estado niya. Sa kabila nito ay nakaramdam rin ako nang pag-aalala at pagkamuyaw dahil namimiss ko na siyang hagkan lalo na ang halikan ang kanyang mga labi. Ilaw araw nang hindi nagdadampi ang aming mga labi at pakiramdam ko ay mayroong pagkukulang sa pagkatao ko nitong nagdaang araw.

Gustong-gusto ko na sanang tawagan si Cup sa aking telepono ngunit naaalala ko na wala na itong sapat na battery para gumana at ang charger nito ay nasa bahay. Kahit na gusto ko mang humiram sa kanila ay hindi ito angkop sa kanilang ginagamit.

Tiniis kong maghintay ng ilang oras bago gumising si Alice at para matapos na ang responsibilidad ko sa kanya. Ito na ang huli kong gagawin para sa kapakanan niya at ikabubuti niya. Oras naman para unahin ko ang sarili kong kaligayahan at ang pamilya kong paunti-unti ko nang binubuo kasama ang taong totoo kong minamahal.

Katulad ng inaasahan ay agad na nagising si Cup bago pa man dumampi ang buwan sa kalangitan kaya naman agad kaming nagpaalam at sinabi sa kanyang Ina ang nangyari. Ramdam ko ang saya nito nang malaman na bumuti na ang pakiramdam ni Alice. Ipinag-alam rin namin sa kanya ang resulta ng kanyang eksaminasyon dahil mas mabuti nang alam nito ang kanyang estado para matigil na ang padalos-dalos nitong aksyon.

Nakinig naman ito sa amin ni Tita. Mabuti na lamang at hindi na ito nagmatigas at tinanggap na lamang ang lahat para makauwi na ako kaagad at mayakap ko na ang taong hinahanap-hanap na ng aking pagkatao simula kahapon.

Wala namang pag-uusap na nangyari sa buong biyahe namin ni Alice sa sasakyan. Nanatili itong tahimik at nakatanaw lamang sa mga tanawin na aming dinaraanan. Mabuti nga iyon dahil alam niya na kung saan siya lulugar.

Matapos ang ilang oras na biyahe ay narating na namin ang lugar kung saan namamalagi ang aking Baby. Agad kong binuksan ang aking sasakyan at agad na lumabas roon. Ngunit bago pa man ako tuluyang umalis at mabilis umikot si Alice at humarap sa aking kinatatayuan.

“What?”. Kuryo kong tanong dahil halatang may gusto itong sabihin.

“Maraming salamat sa lahat ng tulong mo sa akin, Alfred. Kahit na dumaan tayo sa maraming pagsubok hindi mo pa rin ako nakakalimutan at nararamdaman ko pa rin ang pagmamahal mo sa akin”. Saad ni Alice na tila satispikado sa nalaman.

Nanuot ang noo ko dahil sa kanyang sinabi at nakaramdam ng kaunting pagkalito.

Habang nag-iisip ay mabilisan itong lumapit sa aking kinatatayuan at tinahak ang metros sa pagitan namin. Hindi ko napigilan ang kanyang mga pag-abante dahil sa gulat at agad na lumapat ang kanyang labi sa akin.

What the hell is she thinking?

Matapos maisip ang nangyayari sa amin at ang kanyang ginawang hakbang ay agad ko siya hinawakan sa kanyang balikat at tinulak ito na nagdulot upang bumagsak ito sa lupa.

“Alice, what the hell are you doing? Tinitesting mo talaga ang pasensya na ibinigay ko sa iyo. Sa pagkakaalala ko ay wala na tayo at higit sa lahat wala ka nang lugar sa buhay ko”. Diin kong saad sa kanya.

Hindi ko inaasahan ang sunod nitong aksyon. Ngumiti ito ng may pait at tumingin ng diretso sa akin.

“Alam kong mahal mo pa rin ako, Alfred. Nanatili ka lang sa bakla na iyon dahil wala kang mapagbigyan ng atensyon. Naghanap ka ng kalinga at yung bakla na iyon ang pumuno ng pagkukulang na iyon, hindi mo naman talaga siya mahal dahil straight ka pa sa straight. Kilalang-kilalw kita, Mahal”. Nagpigti ang tenga ko sa kanyang sinabi kaya’t yumuko ako at hinawakan ang kwelyo ng kanyang damit.

“You don’t know who truly Cup is. Kaya’t itikom mo ang bibig mo Alice. At gusto ko lang linawin sa iyo na hindi ko ginawang panakip butas sa kinalabasan ng relasyon natin noon dahil kung tutuusin ay lubos ang pasasalamat ko sa mga ginawa mong pangloloko sa akin na naging dahilan para magtagpo ang landas naming dalawa. Oo, inaamin ko na naging mapapusok ako sa gabi na iyon. Pero hindi ko pinagsisisihan ang ginawa ko hanggang ngayon, alam mo ang pinagsisihan ko?”. Nakita ko ang galit sa mukha niya habang nakatitig sa akin. “Na ang taon na ginugol ko kasama ka ay sana inilaan ko na lamang sa paghahanap sa kanya at nang hindi na ako nagsayang ng oras sa isang tulad mo. Don’t come near me again Alice or else lalayas ka na rito. You should thanks Tita because I’m considering her here”. Ani ko kasabay ng paghilamos ng aking mga kamay sa aking mukha.

Iniwan ko si Alice sa trangkahan ng sasakyan. Wala na akong pakialam sa kanya alam ko namang kaya niyang tulungan ang sarili niyang bumangon at umalis roon mag-isa.

Ang tanging tumatakbo sa aking isipan ay ang makita at mahagkan sa aking mga bisig ang Baby. Bago pa man ako makapasok sa entrada ng bahay ay agad na bumugso ang malakas na ulan.

Ang sarap nitong matulog kayakap siya. Buong galak kong ani sa aking isipan habang tinatahak ang hagdanan patungo sa itaas.

Pagkarating ko sa pinto ng aming kwarto at pagbukas nito ay agad kong tinawag ang atensyon ni Cup.

“Baby?… Baby?…” Sunod-sunod kong tawag sa kanya nang dumapo ako sa kwarto at sa banyo ngunit wala akong sagot na nakuha.

Kumakain ba siya?

Agad akong lumabas ng aming kwarto at tumungo sa kusina kung saan wala akong nakita ng sinuman.

Papalabas na sana ako ng hapagkainan nang makita ang bulto ni Manang galing kusina.

“Narito ka na po pala Senyorito. Jusko, ang tagal na pong naghahantay sainyo ni Cup”. Ani nito na naging dahilan upang makaramdam ako ng kirot sa aking dibdib.

“May ginawa lamang po ako Manang. Nasaan po pala si Cup?”. Agap kong tanong sa kanya na ikinanuot ng kanyang noo.

“Papaanong hindi niyo nakita ang bawat isa? Palaging nasa entrada naghihintay si Cup simula kahapon. Nakita ko pa nga na nakatayo siya roon bago ako pumasok rito sa kusina upang ipaghanda ang pagkain ninyo”. Nanigas ako sa aking kinatatayuan matapos marinig ang sinabi ni Manang.

Kung naroroon si Cup simula nang dumating kami ay maaaring nakita niya ang lahat. Lalong-lalo na ang mapusok na aksyon ni Alice sa akin.

Agad akong napalingon sa entrada ng bahay at kitang-kita roon ang malakas na bugso ng ulan.

“No,no!”. Agad kong tinahak ang daan papalabas ng bahay at tumungo sa bahay nina Mang Tonyo dahil baka roon namalagi si Cup matapos ng masaksihan.

Ngunit labis na kabiguan ang aking naramdaman nang makapunta roon.

“Gabing-gabi na Senyorito. Ano po ba ang nangyayari at naparito kayo?”. Tanong nito. Kwinento ko ang maaaring dahilan at nakita ko ang mapait na itsura nito at diskurso sa narinig.

“Baka naroroon siya sa taniman ng mga bulaklak, Senyorito. Palagi siyang nagpapalipas ng oras roon sa tuwing masaya o malungkot siya”. Ani ni Mang Tonyo.

Ilang segundo lang ay sumilit rin ang asawa ni Mang Tonyo na hindi rin masaya sa naririnig at nagparamdam rin ng pagkahabag sa mga nangyayari.

Dahil sa nalaman ay agad na tinawag ni Manang Lena ang ibang kalalakihan na malapit lang sa kanilang bahay upang tumulong dahil malakas na ang bugso ng ulan.

Hindi na ako naghintay na dumating ang ibang kasamahan na tinawag ni Manang at sumulong na ako sa ulan papunta sa pananiman ng mga bulaklak. Papasok palang ako roon ay hindi ko na lubos maintindihan ang aking naramdaman.

“Baby!!! Baby!!! Baby!!!…”. Paulit-ulit kong tawag sa kanya ngunit wala akong naririnig na sagot palabalik sa akin. “B-babyy”. Hindi ko alam ay bigla na lamang namaos ang aking boses at naramdaman ko na lamang ang pagtulo ng aking mga luha na huli kong nasaksihan noon pang nawala ang aking mga magulang. Patuloy ito sa pag-agos habang umaasa akong palingon-lingon sa palibot nang pananiman.

Tila isang batang paslit akong muli na naiwan nang aking mga magulang. Ramdam ko ang lubos na pag-iisa at ang pait ng realidad na wala na akong masasandigan na tao sa tuwing nanghihina ako.

Ngunit dumating si Cup, pero hindi ko namalayan na paunti-unti na rin pala itong papalayo sa akin.

“Fvk!!! Hindi ka na natuto Alfred, Tang na mo!”. Dumaongdong ang boses ko sa buong pananiman.

Napaluhod na lamang ako sa lupa na aking kinatatayuan at doon umiyak na tila isang bata. Nabawi ko ang aking sarili nang tumatak sa aking isipan na kailangan ako ni Cup ngayon. Si Cup na magiging ilaw ng tahanan ng pamilya niya. Ibinukas ko ang aking mga mata at agad na nakita ang maliliit na bakas ng paa papasok ng gubat.

Tumayo ako at tiningnan ang hugis ng paa nito.

Napalunok na lamang ako nang maisip kung nasaan siya ngayon. Kahit na madilim at tanging lilim lamang ng buwan ang maaaring mapagkukan ng ilaw papasok rito ay wala akong pag-iisip na tinahak ang daan kung saan ko nakita ang bakas ng mga paa na alam ko kung kanino.

Madilim, masukal at nakakatakot ang lugar na ito. Ngunit mas natatakot ako na magising na wala na siya sa tabi ko. Ikamamatay ko kung pati siya ay maglalaho sa buhay ko. Kaya’t tinahak ko ang daan kahit na puno ito ng walang kasiguraduhan.

‘Hold on, Baby’

Chapter 39

TUTA

CUPCAKE’S POV

Kasalukuyan akong naglalakad-lakad sa napakalawak na lugar na ito. Napakaberde ng lugar dahil puno ng damo ang paligid at napapalibutan ang lugar na ito ng pabilog na mga puno. Litaw na litaw ang ganda ng kapaligiran kasabay pa ang bughaw na kulay ng kalangitan ngayon.

Bakit umaga na? Kuryo kong tanong sa aking sarili.

Kahit nagtataka ay napagdesisyonan ko pa ring maglakad-lakad hanggang sa makapunta ako sa itaas na bahagi ng lupa rito. Kasabay ng pagtaas ko ay ang pagkamangha sa aking natatanaw ilang metros lang ang layo sa akin.

Paano napunta rito ang mga puting tuta na ito? Sinong nag-aalaga sa mga ito? Nagtataka kong mga pahayag sa aking isipan.

Tumatakbo paikot-ikot ang mga ito na tila naglalaro sa ibabaw nang berdeng mga damo. Kung minsan ay nagpapagulong-gulong pa ang isa sa kanila habang patuloy na naghaharutan ang dalawang tuta.

Kahit tinatanaw ko lamang sila ay kakaibang saya ang nanalaytay sa aking damdamin. Wala sa aking sarili na lumapit sa kinaroroonan ng mga puting tuta. Siguro’y gusto kong makita sila ng malapit at kahit papaano’y mahawakan ko lamang ang kanilang mga napakagandang balahibo.

Mabuti na lamang at dumapo ang swerte sa akin, dahil nang humakbang na ako papalapit sa kanila ay agad kong nakuha ang kanilang mga atensyon. Tumigil ito sa paglalaro at lumingon sa direksyon kung saan ako nakatayo. Nakamasid lamang ang tatlong tuta sa akin na tila nagtataka kung papaano ako nakarating rito sa lugar na ito.

Natawa na lamang ako dahil kahit ako’y walang ideya kung nasaan ako ngayon. Kahit ang huli kong alaala ay hindi ko rin malaman habang sinusubukan itong alalahanin. Dulot ng hirap kahit nagtataka ay pinagsawalang bahala ko na lamang ito at itinuon ang aking atensyon sa bagay na nasa aking harapan ngayon.

“Hi mga kyut na mga tuta”. Pagbati ko sa mga tuta na nakadapa sa damuhan.

Sa hindi malaman na rason ay lumapit ang dalawang tuta sa akin at inamoy ang aking kasuotan. Natuwa naman ako dahil naging maganda ang pagharap nila sa akin dahil kumakaway-kaway ang kanilang mga buntot sa akin na tila naghihintay.

Habang hinihimas ang ulo ng dalawang tutang ay nasisiyahan ako at naeenganyo na ipagpatuloy ang aking paghawak sa kanilang mga ulo. Napaka-amo ng dalawang tuta na nasa aking harapan at maligalig na hinahayaan lamang akong gawin ang aking nais sa kanila.

Tuwang-tuwa ako sa pakikipaglaro sa kanila ngunit sa kalagitnaan ng aking ginagawa ay nakuha ng isang puting tuta ang aking atensyon. Nakahiga lamang ito at nakamasid sa aming pwesto. Hindi ko alam kung bakit pero parang inaantok ito at mas piniling matulog kaysa makipaglaro sa akin. Para masigurado ay pansamantala ko munang inilayo ang aking sarili sa dalawang tuta na aking nilalaro kanina at umikot rito upang makapunta sa tutang nananatiling nakadapa na tila inaantok.

Pagkadating ko sa harapan nito ay agad akong umupo sa damuhan at inaabot ang tutang nakadapa’t mahimbing na natutulog. Pinagmasdan ko ito pansamantala at naantig ako sa aking nakikita.

Napakapayapa nitong matulog at tila walang pakialam sa anumang mayroon sa kanyang paligid. Tila ba nakakasigurado siyang walang masamang mangyayari sa kanya kahit na natutulog siya sa kalagitnaan ng gubat.

Dahil mukhang pagod naman talaga ito ay binalikan ko na lamang ang dalawang tuta na nilalaro ko kanina. Ngunit laking gulat ko nang paglingon ko sa aking likuran ay agad na tumalon ang dalawa at umibabaw sa aking mga hita.

“Arf! Arf!”. Sabay pa nitong tahol sa akin na tila gustong tawagin ang aking atensyon.

Inaabot ko ang dalawa at inilagay sa aking parteng tiyan at niyakap ang dalawa. Gusto ko sanang abutin ang natutulog na tuta ngunit napakahimbing na ng tulog nito para abalahin pa. Kaya’t itinuon ko na lamang ang aking pansin sa dalawa at marahan na hinihimas ang ulo bago papunta sa kanilang mga buntot.

Nakikita ko naman na masaya ang mga ito dahil hinahayaan lang nila ako sa aking ginagawa at nanatili lamang sa aking hita.

Makaraan ang ilang minuto ay naramdaman ko na lamang na tila gustong umalis ng dalawang tuta sa aking hita. Kaya naman ay ibinuka ko ito at hinayaan silang makaalis. Sa hindi ko malaman na dahilan at tumakbo ang dalawang tuta na tila gustong magpahabol sa akin. Kumakaway-kaway pa ng sobrang bilis ang kanilang mga bumtot at nakalabas ang kanilang mga dila na tinatanaw ako sa aking kinauupuan.

Bilang sagot ay tumayo ako at sinubukang habulin ang dalawang puting tuta paikot-ikot rito sa damuhan. Nagtagal kami ng ilang minuto kakatakbo papalibot at nang makaramdam ng pagod ay pinili ko munang umupo at magpahinga.

Nakakapagtaka lang dahil tila mabilis ang aking pahinga ngunit hindi naman ako pinagpapawisan dulot ng pagod. Ngunit nawala ang aking atensyon rito nang maramdaman ang presensya ng dalawang tuta na aking hinahabol kanina nang dumapa rin ito at pumwesto katulad ng unang tuta na natulog kanina.

Wala sa sarili kong ginaya ang kanilang posisyon at pinikit ang aking mga mata habang dinadama ang sariwang hangin na dumadampi sa aking balat. Nang makaramdam ng kaginhawaan ay doon na bumigat ang aking pakiramdam at tuluyan nang naramdaman ang pagbagsak ng aking katawan.

Habang binabalot na ako ng dilim ay mayroong kakaibang tono nang boses akong naririnig mula sa malayo. Napaka-pamilyar ngunit hindi ko matukoy kung sino at bakit naririnig ko ito. Paulit-ulit ang tawag nito sa aking pangalan na tila kilalang-kilala ako.

“Cup!” “Cup!” “Cup!”

Siguro’y may tatlong iba’t-ibang boses ang tumatawag sa akin. Tila may umiiyak tapos may namamaos na boses rito at ang isa pa ay may ka-edaran ang boses. Gusto ko sanang silipin kung sino sila ngunit napakadilim naman ata ng daan patungo roon.

Sa kalagitnaan ng aking pag-iisip kung hahakbang paunahan ay nakarinig ako ng mga tahol ng aso mula rin roon kaya’t naagaw nito ang aking atensyon.

Pagkalingon ko sa aking likod ay nakita ko ang dalawang napaka-siglang tuta na nasa paanan ko pala. Umupo ako para maabot ko sila.

“Bakit kayo nandito? Nasaan kaya mga amo niyo?”. Tanong ko rito kasabay nang paghalik sa mga ulo ng tuta na ito.

Tahol nang tahol ang dalawang tuta papaharap doon sa mga boses ngunit nang ihahakbang ko na ang aking paa ay tila may humigit sa aking atensyon para lumingon pabalik.

Pagdapo ng aking atensyon roon ay nakita ko ang isa sa tatlong puting tuta na nanatiling nakadapa at tila nahihirapan.

Anong nangyari sa iyo? Nangangamba akong lumapit roon at inaakay rin ito kasama ng ibang tuta.

Halata sa mukha nito na nanghihina dahil wala naman akong sapat na kaalaman sa pag-aalaga ng hayop ay naisipan kong humingi ng tulong para maipakita ang kalagayan nito.

Habang nag-iisip kung saan ko siya dadalhin ay narinig ko na naman ang isang basag na boses na tila umiiyak at nagsusumamo mula roon.

Naisipan ko na baka ang taong iyon ang makatutulong upang maipakita ang kalagayan ng tuta na ito kaya’t agad akong humakbang patungo sa direksyon na pinaggagalingan ng boses.

“Konti na lang mga kyutie, makakahingi na tayo ng tulong”. Ani ko sa mga tuta habang naglalakad at nakatingin sa aking bisig kung nasaan silang tatlo.

‘Sana may makatutulong sa atin roon’

Chapter 40

PANAGIP

CUPCAKE’S POV

Kusang bumukas ang aking mga mata nang marating ang liwanag na tinatahak ko kanina. Kasabay nito ay ang napakalalim na paghinga na tila ako ay kakagaling lang sa ilalim ng tubig.

Habang binabawi ang aking hininga ay lumingon-lingon ako sa paligid kung saan nakita ko ang mga taong napaka-importante sa buhay ko - si Lola, Lolo, at higit sa lahat ay si Alfred. Kahit medyo nararamdaman ko ang panghihina ay nagawa ko pang ngumiti nang makita ang itsura nito.

Nakikita ko ang pagbukas ng kanilang mga bibig na tila may sinasabi ngunit hindi ko ito lubusang marinig at tanging mga emosyon lamang sa kanilang mukha ang nakikita ko. Sa kalagitnaan ng kanilang pagsasalita na hindi ko naman marinig ay naramdaman ko ang paghawak ni Alfred sa aking kamay at ang pag-angat nito para halikan.

Parang sira namam ito si Alfred. Sita ko sa kanyang ginawa sa aking isipan.

Hindi ko man aminin ay kinilig ako ng sobra sa kanyang ginawa. Pero wala akong magawa upang maiparating ito sa kanya. Habang nakatitig sa kanyang nag-aalalang mukha. Upang mapawi ito ay bahagya akong ngumiti at nakitang tumutulo ang luha nito dahil matapos makita ang aking reaksyon.

Tumigil kang umiyak! Baka kung anong isipin nina Lolo’t Lola. Iritado kong pahayag sa aking isip.

Susubukan ko pa sanang magsalita upang sabihin na ayos lamang ako ngunit biglang bumigat ang aking pilit mata at ang tanging nagawa ko na lamang ay hayaan ang aking sarili na tila pumikit at dapuan ng antok.

…

Gutom na gutom akong nagising muli matapos ang napakahimbing kong tulog. Pagkadilat palang ng aking mata ay agad kong hinanap ang bulto ng mga taong nakita ko kanina-nina lang. Habang sinusubukan na ikutin ang aking mata ay tanging tunog lamang na “Beep” ang paulit-ulit na pumapalibot sa kwarto.

Dumapo ang lungkot sa aking puso nang wala akong makitang tao sa aking tabi. Lubos akong umaasa na makausap si Alfred tungkol sa aking nasaksihan noong gabi na iyon. Gusto kong sa kanya mismo manggaling na hindi na niya ako mahal at bumalik na ang tibok ng kanyang puso sa taong unang nagmamay-ari nito.

Dinaramdam ko ang mga ideya sa aking isipan nang biglang bumukas ang pinto na nasa kaliwang parte ko na halatang isang banyo.

“Baby?”. Namamaos na boses ng taong hinahanap-hanap ko simula kanina.

“Al-alfred”. Putol-putol kong magsalita dulot siguro ng pagod.

Bakas sa mukha ni Alfred ang napakaraming emosyon. Tila nagsisi, pagod na pagod, puyat, at sobrang lungkot na tila nagluluksa.

Kahit na nahihirapan ay itinaas ko ang aking kaliwang kamay na agad nagdulot upang humakbang siya nang napakabilis papalapit sa akin at hinawakan ito.

“I’m sorry, Baby. Kasalan ko ang lahat, dapat hindi kita iniwan simula nang nakaraang linggo at itinuon ko na lamang sa iyo ang buong oras ko. Nagsisisi ako ng sobra, Baby. Babawi ako, hinding-hindi na ako aalis sa tabi mo. Ipapangasiwa ko muna ang ibang negosyo sa mga mapagkakatiwalaan kong kaibigan at nang maibuhos ko ang lahat ng oras sa’yo”. Napakahabang lintaya ni Alfred na naging dahilan upang tumulo ang mga luha ko.

“Akala ko ay hindi mo na ako ma—mahal, Alfred”. Mangiyak-ngiyak kong ani sa kanya.

“Hindi mangyayari ang bagay na yan, Baby. Ikaw lang ang tinitibok ng puso ko”. Mapanuyong ani niya habang pinaramdam sa akin ang tibok ng kanyang puso. “Tanging ikaw lang, Cup. Patawad kung hindi mo lubos maramdaman ang pagmamahal ko pero bigyan mo pa sana ako ng isang pagkakataon at pag-iigihan ko pa ng mas mabuti at nang maabot nito ang puso mo”. Turo niya sa kanyang dibdib.

Tumango lamang ako sa kanya bilang pagsang-ayon. Kakaiba ang emosyon na namamayani sa loob ng kwarto na ito. Nakakapanghina ngunit nakakaginhawa sa aking pakiramdam. Tila napawi ang mga bigat na pasan-pasan ko sa aking likuran simula nang marinig kay Alfred na ako pa rin ang minamahal niya. Ngunit ang larawan na nasaksihan ko ay dumaan sa aking isipan na naging dahilan upang pagbuksan ko ang usapin ukol rito.

“Alfred”. Tawag atensyon ko sa kanya dahil nakayuko lamang ito habang nasa kanyang noo ang aking mga kamay at umiiyak.

“May masakit ba sayo? Gusto mo ba tawagin ko ang Doktor? Ano?”. Hysterical na mga tanong nito sa akin.

Ilang araw kaya akong tulog? Bakit ganito na ang itsura ng lalaki na ito? Parang tumanda ng isang dekada, jusko. Tanong ko sa aking sarili.

“Na-nakita ko kasi kayo ni A–alice na naghahalik–”. Hindi ko na magawang tapusin ang aking sasabihin nang agad siyang magsalita.

“Walang namamagitan sa aming dalawa, Baby. Aaminin ko na umamin siyang mahal pa rin niya ako, Baby. Pero wala na siyang puwang sa puso ko dahil sinakop mo na ito ng lubusan at tanging awa lamang ang naramdaman ko sa kanya upang tulungan siya sa kanyang problema. Siya lamang ang nagbigay motibo roon at walang pasabi na hinalikan ako sa mga labi”. Paliwanag nito sa akin.

Mabuti na lamang at hindi ako umalis roon sa masyon niya matapos ang aking nasaksihan. Totoo pala ang sabi ni Lola noon na komunikasyon ang pinakamabisang paraan para malaman ang susunod mong aksyon at hindi dapat base sa emosyon dahil wala itong maganda na kakalabasan.

Mas humigpit ang hawak ko sa kanya nang maalala ang mga anak kong nasa sinapupunan.

“Alfred, anong nangyari sa mga anak natin?”. Tanong ko kasabay nang mabilis na pigti ng aking puso nang maalala ang sitwasyon ko. “Wala namang nangyari sa kanila, hindi ba?”. Paninigurado kong tanong.

Nakita ko ang pag-angat ng kanyang katawan galing sa pagkayuko at ang paglunok nito na nagpakaba pa sa akin ng lubos.

“Maayos naman sila, Baby. Malakas ang kapit ng mga anak natin sa sinapupunan mo. You did great, Baby”. Wika nito na nagpagaan pa ng nararamdaman ko. “Alam mo bang gulat na gulat ang Doktor dahil nakakayanan mo pa raw gumalaw-galaw kahit na magwawalong buwan ka nang buntis lalo na at tatlo pa ang dinadala mo, Baby”. Buong pagmamalaki nitong ani. “Nakabuti pala sa’yo ang pagiging aktibo sa pagtatanim at pagawa ng gawaing bahay noong nakaraang mga buwan, Baby”. Tuwang-tuwa ako na ang simpleng mga ginawa ko noon ang naging dahilan upang maiwasan ang hindi magandang mangyayari sana sa’kin nang araw na iyon.

Matapos ang pag-uusap naming dalawa ni Alfred ay tinawagan na nito sina Lolo at Lola upang iparating ang pagkagising ko matapos ang isang buong araw na walang malay. Na-ikwento pa ni Alfred na nagkagulo daw sa masyon habang akay-akay niya ako papunta rito sa ospital lalong-lalo na ang mga gising nang oras na iyon. Mabuti na lang din at hindi raw ito nasaksihan ng mga bata dahil baka magdulot ito ng matinding pag-aalala at pangamba sa akin na ayaw ko namang mangyari dahil mas makabubuti na sa kasiyahan muna ang tutukan nilang mga bata.

Tinanong rin ni Alfred ang nurse na nangangasiwa sa akin kung pwede na akong kumain dahil gutom na gutom na ako nang magising. Sa kabutihang palad ay pinayagan naman kami nito. Agad na nagpadala ng pagkain si Alfred sa ospital at buong galak ko nang marinig siya sa telepono na nagpasuyo ito na bumili ng keyk na lubos kong paborito nitong nagdaang mga buwan.

Naramdaman ko na lang ang pag-init nang aking pisngi nang marinig na pinasadya pa nito na tsokolate ang flavor nito kaya’t hindi ko matago ang galak at saya na namumutawi sa aking puso.

Hindi naman nagtagal at tagalang dumating kaagad ang mga ipinabili nito. Mabilis kong kinain ang mga pagkain na binili ni Alfred. Sinadya niya talagang mga paborito kong pagkain ang kanyang binili at nilaan sa akin.

“Kumain ka na, Alfred. Kanina ka pa nakatingin sa akin hindi ka mabubusog kakatitig mo sa akin”. Anas ko sa kanya dahil mukhang gutom rin ito base sa kanyang mukha na tila pagod. “Umamin ka nga sa akin, Alfred. Natulog ka na simula nang isang araw o kumain man lang?”. Kuryo kong tanong dahil kakaiba ang itsura niya ngayon.

“O-oo naman”. Saad nito kasabay nang pagbawi ng tingin.

Wala ako sa sariling sumandok ng pagkain at diniretso ito sa kanya direksyon. Nakita ko ang pagnoot ng kanyang noo habang nakatitig sa akin na tika kwinekweskyo kung para saan iyon.

“Ibukas mo ang bibig mo Alfred o hindi ako kakain”. Pananakot ko sa kanya na agad naman niyang sinunod.

Imbes na ako ang kumain nang lahat ng pagkain na kanyang binili ay nagawa kong siya ang umubos nito. Hindi ko alam pero tuwang-tuwa ako nang makita na nabubulunan na siya at busog na busog na pero patuloy niya pa ring kinakain ang sinusubo ko sa kanya.

Ang saya lang dahil alam kong ayaw nito sa mga matatamis na pagkain ngunit ipinagsawalang bahala niya lamang ito para sa akin. Nabusog rin ako, pero mas nabusog ako nang makita na busog si Alfred, idagdag mo pa ang kaluwalhatian na nararamdaman ko sa dibdib ko habang tinitingnan ang reaksyon sa kanyang mukha habang kumakain.

“Busog na talaga ako, Baby. Pasensya na pero kung gusto mo uubusin ko yan mamaya”. Ani niya na nagdulot upang sumimangot ako nang hindi inaasahan.

Nakita ko ang pangamba sa kanyang mukha kaya’t agad niyang sinubo ang pagkain na nasa kutsirita na sinandok ko.

“Kakainin mo lang rin pala e, dami mo pang sabi Alfred”. Wika ko na nagdulot upang lunukin niya ang lahat nang pinakain ko sa kanya.

Humugis ang ngiti sa aking labi nang makita na paunti-unti nang bumabalik ang dati. Katulad noong nakagawian namin nang nagsisimula palang kami. Siguro’y naglalaro lamang ang imahinasyon ko kaya’t naisip iyon at tanging pahinga o tamang pag-uusap lamang ang kailangan upang maibalik ang dati.

“Huwag ka nang magpapahalik sa labi, Alfred. Hindi na talaga kita mapapatawad”. Wala sa isip kong saad habang hawak-hawak ko ang kutsirita na may pagkain na ipapakain ulit sa kanya.

Mabilisan siyang gumalaw at kinain ito kasabay nang pagtango.

‘Masaya pala magbuntis’

Chapter 41

LANDAS

CUPCAKE’S POV

Maayos na ang pakiramdam ko sa ngayon. Laking pasasalamat ko dahil walang masamang nangyari sa mga dinadala ko at sa mga taong nasa palibot ko na nanatili simula nang mawalan ako ng malay. Hindi ko rin maikubli ang katotohanan na palaging nasa ospital si Alfred simula nang magkamalay ako. Palagi siyang aligaga at parang natataranta kahit na gusto ko lang magbanyo o nagugutom. Siguro’y maaalahanin lamang siya pero sa ibang antas nga lang.

“Baby, magche-check-up ka ngayon, kailangan nating pumunta roon sa opisina ng doktor upang doon iyon gawin”. Pukaw atensyon ni Alfred nang bumungad siya sa pintuan.

Habang papalapit si Alfred ay nakita ko na umaliwalas na ang kanyang itsura. Hindi katulad noong nakaraang mga araw na puno ng bigote, magulo ang buhok, tapos ang baho-baho pa na parang hindi naligo ng ilang araw.

Sobrang higpit pa ng pag-uusap namin para lamang mapasang-ayon ko siya na magpalinis o mag-ahit ng bigote roon sa banyo ng ospital. Mabuti na lamang at sumunod agad ito nang binabaan ko ang boses ko at tinawag siyang “ Mister ko“.

Ang hindi ko rin akalain ay tatagal siya ng ilang oras roon para lamang linisin ang kanyang mukha at maligo. Sa kabila noon ay ipinagsawalang bahala ko na iyon dahil nakita ko naman na luminis na ang kanyang itsura at hindi na mukhang napabayaan ang sarili. Nakakahiya naman dahil palagi siyang malinis sa katawan niya noon at bigla na lamang siyang naging marumi ng pumasok ako sa buhay niya. Ayaw kong makarinig ng ganoong mga hinuha galing sa mga malalapit na tao sa kanya.

“Ngayon na ba kailangan, Alfred?”. Tanong ko sa kanya habang nakatingin sa kanyang direksyon.

“Oo, Baby. Kaya mo bang lumakad o ipapalipat na lang natin sa ibang araw ang buwanang check-up mo?”. Nag-aalala nitong tanong sa akin.

“Maayos na ako Alfred. Sa totoo nga nyan ay nababagot na ako rito. Gusto ko namang maglakad-lakad sa labas”. Paliwanag ko sa kanya na ikinatango niya lamang.

Matapos ang pag-uusap namin ay gumayak na kami papalabas ng kwarto na nakalaan sa amin. Tinitingnan ko ang kabuuan nito bago lumabas. Naalala ko na sobrang mahal ng ganitong ekslusibo na kwarto sa amin, kaya’t gusto ko rin sanang kausapin si Alfred tungkol sa gastos at nang malimitahan ito.

Tumigil ako sa paglalakad at hinawakan ang braso ni Alfred na ikinalingon nito.

“May problema ba? May masakit ba sa’yo?”. Hindi magka-ugaga na mga tanong ni Alfred sa akin.

“Jusko, limitahan mo ang pagiging ganyan, Alfred. Maayos na talaga ako, may gusto lang sana akong tanungin. Siguro dala ng kaedaran kaya’t maaalahanin ka ng sobra”. Sagot ko sa kanya na ikinanoot ng kanyang noo.

Matapos ng aking sinabi ay agad na yumuko si Alfred sa akin at pinatakan ako ng halik sa aking pisngi. Bilang ganti ay agad ko siyang tinapik sa kanyang braso at lumingon sa paligid.

Nakakahiya, baka masabihan kaming bastos rito. Nag-aalala kong ani sa aking isipan.

“Bayad mo yan dahil sa sinabi mong matanda na ako”. Saad niya habang tumatawa. “But, baby, ano nga ba ang gusto mong tanungin sa akin? Kahit ano pwede kong sagutin”. Kuryo niyang tanong at sagot.

“Ah, e…. ngayong maayos na ako. Si-siguro mabuti kung umuwi na tayo matapos nang check-up. Alam ko kasi na medyo magastos pag may sariling kwarto tapos ang ganda pa kay–”.

“Kiss me, yan ang bayad na tinatanggap ko”. Sabat na wika ni Alfred na nagpatigil sa pagsasalita ko.

Nanigas ako sa aking kinakatayuan dahil hindi ko alam ang aking isasagot sa tanong niyang hindi ko inaasahan. Nakatitig lamang ako sa kanyang mukha na bakas ang paghihintay at kaseryosohan na minsan ko lamang masaksihan.

“Bakit naman ha–halik ang gusto mo Alfred? Hindi naman yun katumbas ng pera”. Nahihiya kong turan sa kanya.

“Ang sarap kaya ng mga halik mo. Kahit isang milyon pa ang halaga niyan ay handa akong magbayad para lang maramdaman ang labi mo na nakalapat sa mga labi ko”. Mababang boses niyang saad na nagdulot upang tumindi ang pagtaas ng balahibo ko.

“Pu–puro ka talaga biro, A–Alfred”. Utal-utal kong ani sa kanya dahil ramdam ko ang hiya na bumabalot sa buong katawan ko.

Nang lumingon ako sa kanya matapos ang pag-iwas ng tingin ay nabigla ako sa pwesto niya sa aking harapan. Napakalapit na naman ng kanyang mukha sa akin at tila wala akong takas dahil isang galaw ko lang ay maglalapat na ang kanyang labi sa akin. Bilang pag-iwas ay ipinikit ko na lamang ang aking mga mata at naghintay kung ano ang kanyang sunod na gagawin.

Naghintay ako ng ilang segundo bago ko namalayan na wala naman akong naramdaman na halik. Kaya’t ibinukas ko ang aking mga mata at nakita ang kanyang nakangiting labi na tila nanunukso dahil sa aking reaksyon.

Hala!!! Ano ba itong ginawa ko? Turan ko sa aking reaksyon nang maalala na tila pinapaunlakan ang halik na igagawad sa akin ni Alfred kanina.

“Siguro dapat ikaw ang magbayad ng isang milyon sa akin. Mukhang gusto mo kasi kitang halikan, hindi ba?”. Tanong nito na nagdulot upang makagat ko ang aking ibaba na labi.

Huling-huli niya ako.

“Wala naman akong pera, Alfred”. Tanging sagot ko sa kanya.

Nakita ko ang paglunok ni Alfred nang marinig ang aking sagot at tumalikod ito sa akin.

May nasabi ba akong masama o nakakahiya?

“Ilang segundo lang Baby, huwag ka munang lilingon sa akin”. Nakakalito niyang turan.

“Si-sige”. Pagsang-ayon ko sa kanya.

Nanatili kami sa aming pwesto kagaya nang sinabi niya bago muli siyang humarap at nakangiti na tumingin sa akin.

“Patawad, baby. Kailangan ko lang ng kaunting oras kasi… medyo nahirap ako huminga”. Saad nito na nagpagulo sa aking isipan.

Tiningnan ko ang kanyang dibdib at nakitang maayos naman ito. Siguro’y kinakabahan lamang siya dulot ng kanyang iniisip.

“Ganun ba? Mabuti’t nasa ospital tayo, Alfred. Mabilis lang kita madadala sa doktor, hindi pa naman kita kayang aluhin papunta rito kung sakali”. Wika ko sa kanya.

Patago itong tumawa ngunit agad naman nitong binawi nang makita na nakatingin ako sa kanya.

“Tara na? Kanina pa siguro tayo hinihintay ng doktor mo roon”. Pagpalit niya sa aming pinag-uusapan.

Agad ko namang naalala ang check-up namin na nakaligtaan na ng aking isip. Nabahala naman ako dahil nagtagal kami ng pag-uusap at baka naghintay na ang kyut na doktor na iyon sa akin.

Sumang-ayon naman ako kay Alfred at agad na tinahak ang daan papunta roon sa opisina nito kung saan isasagawa ang naturan na check-up. Naglakad-lakad kaming dalawa ni Alfred, ngunit sa kalagitnaan nito ay napatigil kami sa harapan ng mga pwesto ng nurse nang makarinig ng napakalalim na boses na tumawag sa amin.

“Alfred?!”

Agad naman kaming napalingon sa pinagmulan ng boses at nakita ko ang bulto ng napaka-pamilyar na tao.

“Pare, ikaw pala yan”. Balik na bati ni Alfred sa nakakatakot na lalaki.

Nang sinubukan kong alalahanin kung saan ko narinig ang ganitong napaka awtoridad na boses ay agad na pumasok sa aking isipan ang engkwentro sa bar.

Siya yung kaibigan ni Alfred. Ani ko sa aking isipan.

“Who is this person you are with?”. Tanong nito na nagpanginid ng balahibo ko.

“Pare, magdamit ka muna kaya. Nakahubad baro ka. Hindi mo ’to bahay”. Inis na wika ni Alfred sa kanyang kaibigan.

Nakahubad kasi ito ng pantaas at kitang-kita ang kabuuan ng kanyang dibdib at tiyan na sobrang hulma. Ganito rin naman kay Alfred pero mas sexy kay Alfred tingnan kumpara rito sa kanya na tila puputok na.

“Haa— ano po… ako po si Cup–cake”. Dahil nakita ko ang inis sa itsura ni Alfred ay ako na ang sumagot sa tanong ng lalaki. Mabuti na lamang at naiintindihan ko na “name” ang kanyang sinabi.

“Pare, hinay-hinay lang nakakatakot na naman ang presensya at boses mo”. Balik na ani Alfred na tila gustong paalisin ang kaibigan niya.

“My bad, but is he a relative of yours? He somehow looks familiar”. Sunod na tanong nito na hindi ko na talaga maintidihan.

Siguro’y kailangan kong mag-aral ulit para naman maintidihan ko na ang mga ganitong uri ng usapan.

“No, to be honest. He is the one…”. Ingles na sagot nito sa kanyang kaibigan.

“What?”. Mataas na boses nito.

“He was the guy we met at the bar and…”. Mababang boses ni Alfred.

“Fvk!”.

Sigaw nito na mas nagpakilabot ng aking katawan.

“I know what that look is, Edward. Stop that, you make him shiver. You old sht”. Bwelta ni Alfred na tila galit.

“Ahmmm… kayo po pala yan, Sir”. Sabat ko dahil tila nagkakainitan na sa pagitan nilang dalawa.

“I should put a hand-cuff on you Alfred”. Saad nito na nagpakaba sa akin.

Hand-cuff? Ikukulong siya? Hala!

“Ano–”. Sasagot sana si Alfred nang inunahan ko ito.

“Ayy, ’wag po. Hindi na po ako bata, mukha lang po pero nasa wastong gulang na po ako”. Pagtatanggol ko kay Alfred dahil baka makulong siya dahil sa lalaki na ito na isa ring pulis sa pagkakaalam ko.

“Tigil mo yan, pre”. Babala ni Alfred sa kaibigan bago lumingon sa akin. “Huwag kang mag-alala, Baby. Nagbibiro lang tong matanda na to, baka siya pa ang ikulong ko dahil sa kagaguhan niya”. Pag-aalo nito sa akin.

Sa kabila ng kaba kanina ay agad itong napawi dahil sa pagsisigurado ni Alfred sa akin na ayos lamang ang lahat.

“I’m just joking, I can’t put him behind the bars he has a thick face and not a thick personality, so don’t worry”. Ani ng lalaki na nagpaginhawa ng aking pakiramdam.

“You old geez, ano ba kasing ginawa mo rito ha? Gag ka pre, nakabuntis ka ba ulit?”. Nagtataka na saad ni Alfred na nagdulot ng pagtataka sa akin.

Nakabuntis rin siya?

“Are you fcking stupid?”. Tila pagtatanggol nito sa kanyang sarili. “I would never do that, I am here because Mahal is in the delivery room for almost 20 minutes now”. Paliwanag nito.

“Sht, ngayon na ba yun? Ang bilis naman ata.” Gulat na wika ni Alfred.

Nagtagal pa ang kwentuhan ng dalawa na tila nagpapalitan ng mga kaganapan nila sa kanilang buhay. Gusto ko sanang paalalahan si Alfred na may check-up pa kami at baka naghihintay na si Dok pero nakakahiya namang sumabat kaya’t hinayaan ko na lamang sila. Mabuti na lamang at nakaramdam si Alfred at nagsalita na ukol sa plano namin ngayon.

“Mamaya babalik kami pre magpapacheck-up lang kami and then we will go back to you if possible”. Lintaya ni Alfred sa kaibigan bago kami nagpaalam sa kanya at tinahak ang kwarto ng doktor na nangangasiwa sa akin.

‘Sana’y maging matagumpay ang panganganak ko katulad sa asawa ng kaibigan ni Alfred’

Chapter 42

NAKAUGALIAN

CUPCAKE’S POV

Abala ang buong tao rito sa mansyon at hacienda ni Alfred ngayong araw. Simula kaninang umaga pagkagising ko ay namataan ko na ang maagang paglisan nina Manang upang magpamalengke upang bumili ng mga rekados na gagagamitin nila sa kanilang mga lulutuin.

Gusto ko sanang tumulong dahil kahit papaano ay maykalaaman naman rin ako sa pagluluto o pangangasiwa sa kusina. Ang nakakadismaya lamang ay hindi ako pinayagan ni Alfred dahil baka makasama raw sa akin ang sobrang paggagalaw dulot na rin ng katotohanan na manganganak na ako ilang linggo mula ngayon.

Nakakagalak ngunit nakakatakot na malaman ang mangyayari sa akin sa susunod na mga linggo. Hindi ako kumbinsido sa aking kakayahan kung sapat na ba ito upang iparamdam ang aking pagmamahal at aruga sa mga anak kong nasa sinapupunan ko.

Sa kabila nito, alam ko sa sarili ko na hindi ko sasayangin ang pagkakataon na maging isang Ina sa mga anak ko dahil isang biyaya sa may kapal na magkaroon ako ng natatanging katangian na maaaring hinahangad ng karamihan na katulad kong hindi tunay na babae.

Napakabilis talaga ng panahon dahil katulad ng nangyari dalawang araw ang nakaraan ay nasa ospital pa kami ni Alfred. Ngunit ngayon ay naririto na kami sa bahay at isang salo-salo na agad ang bubungad sa amin ni Alfred.

Ngayon kasi ang reunion ng buong angkan ng Alvarez. Lahat ng kapamilya ni Alfred sa kanyang Ama ay uuwi rito sa Pilipinas upang ipagdiwang ang anibersayong ito na noon pa man ay ginaganap na nila.

Napabuntong hininga na lang ako nang maisip na uuwi ang buong angkan ni Alfred. Wala akong kakilala ni isa sa kanila at mula pa ito sa mayayamang pamilya na halatang hindi ko kaagap sa estado ng buhay. Napanghihinaan ako ng loob na baka matrato ako katulad ng mga nakikita ko sa mga drama o palabas roon sa telebisyon na naaapi ang mga taong mahihirap dulot ng mayayaman na pamilya.

Ayaw ko namang pag-iisipan o mag-isip ng masama ngunit wala akong mukha na maihaharap sa pamilya ni Alfred. Ang tanging mayroon lamang ako sa aking ngalan ay kasipagan at mumunting mga tagumpay mula sa aking pagtratrabaho. Kahit na nalulugmok ako ng malalalim na pag-iisip ay agad ko itong iwinagli sa aking isipan at huminga ng malalim upang pakalmahin ang aking nararamdaman.

“Baby”. Tawag ng taong aking iiniibig.

“Alfred”. Sagot ko kasabay ng paglingon sa pinanggalingan ng boses.

Pagkarating nito sa aking pwesto sa sala ay agad itong yumakap sa aking likurang parte at ipinulupot ang kanyang nagpuputukang braso sa aking tiyan kasabay ng marahang paghimas roon.

“Baby, kailangan mo nang sukatin ang kasuotan na ipinasadya ko sa iyo sa kwarto. Kakarating lang at nang malaman natin kung kasya ba ito sa iyo, hmmm”. Pahayag ni Alfred habang hinahalikan ang aking kanang leeg na nagdulot upang makiliti ako.

“Alfred naman e, madaming taong dumadaan o. Abalang-abala sila tapos na–naglalambingan lang tayo”. Ani ko habang nakayuko dahil nasa bungad kami ng daan ni Alfred.

“Hayaan mo na sila, pero kailangan na nating pumunta sa kwarto. Para alam mo na”. Malambing na saad ni Alfred na nagpakilabot sa aking katawan.

Tinapik ko sa balikat si Alfred na ikinatawa nito.

“Magsusukat lang tayo Alfred. Sayang naman yung damit na iyon at ipinasadya mo pa talaga ang pagpapagawa noon”. Wika ko na agad namang sinang-ayunan ni Alfred.

“Iyon naman talaga ang gusto kong sabihin, Baby. Ano ba kasing pumapasok dyan sa isip mo? Hmmm”. Mababang ani nito na nagdulot upang maramdaman ko ang pamumula ng aking pisngi.

Jusko, ang galing talaga

mambola

ni Alfred sa mga ganito.

“Wa–wala akong iniisip ikaw siguro mayroon”. Balik kong saad sa kanya na ikinatawa niyang muli.

“You’re so cute, Baby. Ughhh!!!”. Hindi ko namalayan na binuhat ako ni Alfred matapos ang kanyang sinabi.

“Ahhh! A-anong ginagawa mo Alfred? Ibaba mo ako, bumigat na ang timbang ko”. Saad ko sa kanya ngunit tanging pagngiti lang ibinalik nito kasabay ng paghalik sa aking labi.

Dahil sa kanyang ginawa ay kinurot ko ang kanyang kamay at tumingin sa kanya.

“Para saan pa ’tong katawan ko kung hindi kita mabubuhat? Ang sexy at liit mo kaya Baby kahit lumalaki na ang tiyan mo. Kaya’t wala ka rapat isipin dahil kaya kitang buhatin magdamag kung gugustuhin ko”. Ani ni Alfred na nagdulot upang makaramdam ako ng parang nahihiya at hindi mapakaling pakiramdam sa aking kalooban.

Binawi ko na lamang ang aking paningin at hinayaan si Alfred na dalhin ako papunta sa aming kwarto upang tingnan ang sinabi nitong damit na kanyang ipinagawa para sa akin. Hindi ko nga alam kung bakit kailangan ko pa magdamit ng magara kung hindi naman ako kabilang sa pamilya nila. Baka masira ko pa ang kasiyahan at magdulot ng problema rito.

Namalayan ko na lamang na nasa harapan na pala kami ng aming kwarto.

“Buksan mo na, Baby”. Pakiusap sa akin ni Alfred.

Agad ko naman itong binuksan upang makababa na ako sa braso ni Alfred dahil alam kong may kabigatan talaga ako kahit na sabihin pa nitong kaya niya. Mabilis naman kaming nakapasok at agad ko namang nakita ang damit na sinasabi nito na nakakabit sa isang parang hanger. Dalawang pormal damit na naroroon. Ang isa ay purong puti na damit at isang parang dirty white ang kulay ng isang damit.

Magkasingkulay ito at napakaganda ng pagkakagawa kaya’t nanatili akong nakatingin roon ng ilang segundo.

“Ang ganda naman nyan Alfred”. Puri ko sa damit habang nakatingin kay Alfred na kinukuha ang damit roon kasama ng pants nito.

“Mabuti’t nagustuhan mo, Baby. Dahil ito ang susuotin mo mamayang gabi”. Buong galak na saad ni Alfred.

Kinabahan ako ng kaunti nang marinig ang sinabi nito. Hindi naman ako kabahagi ng kanyang pamilya sa ngayon at wala naman akong maisip na rason para humarap sa kanyang mga kamag-amak na hindi ko lamang nasilayan simula pa noon.

“A-alfred, hindi ba pwede na sa kwarto na lamang ako? ’Di ko na–”.

“Dapat naroroon ka mamaya, Baby”. Biglaang saad ni Alfred na nagpatigil sa akin. “Sa katunayan ay ikaw ang rason para sa pagdaraos na ito at hindi magapi ang kagalakan sa aking kalooban sa maaaring maganap mamaya”. Tuwang turan nito.

Nanatili ako sa aking kinatatayuan at iniisip ang dahilan ni Alfred kung bakit gustong-gusto niya akong sumali roon. Sa katunayan ay kinakabahan talaga ako kahit na wala namang dapat isipin o nangyayari na masama.

“Pero kasi – “.

“Stop, Baby”. Nakita ko ang paghakbang ni Alfred papalapit sa akin at ang pag lapat ng damit na puti sa akin kasabay ng pagsilay ng kanyang nakakabighaning ngiti. “See, bagay na bagay sa iyo ito, Baby. Masasayang lang ito kung ’di mo susuotin”. Paghihikayat nito na binigyan ko ng pansin.

Dahil mayroong malaking salamin sa harapan mismo ng kinakatayuan namin ay nakita ko ang itsura o buong bulto ko rito. Totoo nga ang sinasabi ni Alfred. Kahit na unang beses ko ito ay umayon ang moreno kong balat sa kaputian ng damit.

Gusto ko sana itong suotin.

Kahit magkaiba ang kulay ng aking balat at damit ay binigyan nito ng pagkakataon na mas mangibabaw ang aking kutis at ipakita ang natural na ganda ng aking itsura.

Sa kabila ng kagalakan ay sasagot na sana ako nang marinig ang katok mula sa pinto ng aming kwarto ni Alfred.

“Senyorito, naririto na po sila”. Sigaw ni Manang mula sa likod ng pinto.

“Baby, babalik ako. Hmm”. Agad na paalam nito kasabay ng halik sa aking noo.

Mabilis ang paglabas ni Alfred sa kwarto at ang pagtungo nito sa labas upang harapin ang mga bisita niya. Alam kong ito na ang kanyang mga tita o tito galing sa pamilya ng kanyang Ama. Nagpasundo kasi ito sa airport kaninang papasikat pa lamang ang araw.

Kasabay nang paglabas ni Alfred ay ang pagbaling ko muli sa damit na inilagay ni Alfred sa ibabaw ng kama.

Tiningnan ko ito, wala sa aking inhibisyon na lumapit at daanan ng aking daliri ang tela ng damit.

Sa buong buhay ko ay hindi pa ako nagkakaroon ng damit na katulad nito. Tanging t-shirt o sando lamang ang mayroon doon sa amin. Hindi naman kasi ito kailangan sa mga tulad namin noon kaya’t walang sapat na rason para tangkilikin ang ganitong uri ng damit.

Bumuntong huminga ako at ngumiti habang dinarama ang uri ng tela na ginamit sa damit.

‘Subukan ko kaya?’

Chapter 43

NAKAKUBLI

CUPCAKE’S POV

Mahigit sampung minuto na akong naghihintay sa loob ng kwarto namin ni Alfred. Nababagot na nga akong kakaupo’t tayo para tingnan at pakinggan kung pabalik na ba si Alfred sa bunggad ng aming pintuan. Sa kasamaang palad ay patuloy lamang akong nabibigo sa loob nang nagdaang oras.

Pagkatapos lumisan nga ni Alfred kanina ay tuluyan ko nang sinuot ang damit na ipinagawa niya sa akin. Lubos ang sayang namutawi sa aking puso nang makita ang kakaibang bersyon ng aking pagkatao. Hindi ko inaakala na magkakaaroon ako ng pagkakataon na makasuot ng isang mamamahalin na kasuotan dulot na rin ng kahirapan. Kaya’t kahit na may gusto akong bilhin noon ay iwinagli ko na sa aking isipan. Natutunan ko rin kasi na wala sa uri ng damit ang halaga mo bilang isang tao marahil ay kung papaano ka humarap at tratuhin ang mga taong nasa aking paligid. Ngunit hindi naman ibig sabihin na masama ang bumili ng magagarang pananamit, sadyang kapos palad lamang kami kaya’t hindi ito ang pinagtuunan namin ng pansin.

Kanina nga ay hindi ko inaakala na ang puting parang polo na aking kasuotan ay babagay sa kutis na mayroon ako. Kahit na kayumangi o may pagkamoreno ang kutis ko ay mas naging pormal pa lalo ang aking postura. Labis ang saya ko sa tuwing naiisip na kahit isang beses ay naramdaman ko ang ganitong uri ng pamumuhay.

Gusto ko sanang ipakita kay Alfred ang postura ko habang suot ang damit na ginawa niya ngunit lumipas ang ilang minuto’y hindi na ito bumalik. Naisip ko rin na baka lubos na nagkukumustahan ang kanilang mga pamilya dahil ngayon na lang daw ulit ito umuwi magmula nang nakaraang taon, kaya’t siguro’y sinusulit nila ang pagdaupang palad sa ibabang parte ng bahay.

Nang maisip ko ang ideya iyon ay napagdesisyonan kong mamayang gabi ko na lamang ipakita kay Alfred na suot ko ang kasuotan bilang isang surpresa. Nais kong makita niya na hindi naman sayang ang damit na ipinasadya niya para sa pagdiriwang na idadagos mamayang gabi.

Dahil dito ay hinubad ko muna ang damit at nagpalit ulit kasuotan na ginamit ko kanina. Hindi naman masyadong nagtagal ang pagpalit ko ng damit dahil sadyang maluwag ang pantaas na sinusuot ko dulot nang aking pagbubuntis.

Dulot na rin ng pagod ay umupo ako sa gilid na parte ng kama at doon nagpalipas nang oras hanggang sa inabot na ng ilang minuto.

Dumaan ang ilang minuto at tuluyan na ngang dinapuan ng inip at kuryosidad ang aking pagkatao kaya’t nagdadalawang isip akong binuksan ang pinto at tinahak ang daan pababa papunta kung saan maaaring naroroon ang bisita na dumating sa masyon ni Alfred.

Bago pa man ako tuluyang makababa ay nakita ko sa paanan ng hagdan si Manang na tila aligaga at papunta sa kusina kung saan inilalabas ang mga handa para sa pananghalian.

“May kailangan po ba kayo?” Agaran na tanong nito nang makita akong pababa.

“Ahh… Nasaan po ba si Alfred? Natagalan po kasi siyang makabalik sa kwarto.” Tanong ko rito.

“Nandoon siya sa hapagkainan, kinakausap siya ng mga kamag-amak niya. Pumunta ka roon anak at nang makilala mo na rin sila at mapakilala ka.” Nakangiti nitong paanyaya habang tinitingnan at ginagabayan ang ibang katulong sa paghanda ng pagkain.

“Hindi po kaya’t makaabala lang po ako roon? Babalik na lang po siguro ako sa kwar–”.

Napatigil ako sa pagsasalita nang maramdaman ko ang paglapit nito sa akin at ang seryoso nitong mga titig.

“Sinong nagsabing abala ka rito? Walang nag-iisip ng ganoon. Kaya’t pumunta ka na roon at nang malaman nila kung sino ang nagmamay-ari ng puso ni Senyorito.” Paliwanag nito.

Sa hindi ko malaman na dahilan ay nagkaroon ako ng lakas na loob na gawin ang sinabi ni Manang. Bago kami maghiwalay ay nagpa-iwan pa ito ng payak na ngiti na tila proud sa aking gagawin bago tumuloy sa kusina kung saan mayroon pa raw siyang dapat gawin.

“Salamat po.” Pabulong kong wika dahil tuluyan na itong naglaho papunta sa kusina.

Nang makapagpaalam na kami sa isa’t-isa ni Manang ay tinuloy ko na ang aking naisip na gawin. Ang desisyon na ipinagkumbinsi sa akin ni Manang kaya’t tinuloy ko na ang paglakad papunta sa hapagkainan kung saan sinabi ni Manang na kinaroroonan ni Alfred.

Makatapos kong madaanan ang ilang pinto ay narating ko na nga ang hapagkainan na sinasabi ni Manang. Bago pa man ako tuluyang makalapit ay dinig na dinig ko ang mga bagong boses sa bahay at ang mga lengwahe na ginagamit nito. Sa bawat palitan ng salita ay naririnig ko rin ang tawanan at tila saya sa tono ng mga boses ng mga nagsasalita.

Sa aking tansya ay may katandaan na ang mga nagsasalita at isa itong babae. Habang nagpapalitan ng salita ay huminga ako ng malalim bago tuluyang pumasok sa bunggad ng hapagkainan kung saan sila naroroon.

Nang mailabas ko na ang napakalalim kong paghinga na ginawa ko ng mahigit tatlong beses ay yumapak na ako papasok rito. Ngunit napatigil ako nang marinig ang isang tanong na hindi ko inaasahang maririnig mula sa mga bisita.

“Iho, nasaan na pala ang fiance mong si Alice. I’m expecting that you will face us together.” Saad nito.

Kahit na hindi ko maintindihan ang kasunod na sinabi nito ay alam kong hinahanap nito ang dating kasintahan ni Alfred na si Alice. Siguro ay napaggaanan na ng loob ng kamag-anak ni Alfred si Alice kaya nila ito hinahanap. Sino ba naman kasi ang hindi maantig at mamamangha kung ang lalaki na katulad ni Alfred at ang babae na katulad ni Alice ay magsasama. Parang walang maisasabi na masama o hindi maganda sa kanilang pagsasama.

Ang buong pundasyon ko kanina na pumasok sa loob ng hapagkainan ay bigla na lamang naglaho matapos marinig ang winika ng kapamilya ni Alfred.

Wala pa pala silang alam tungkol sa paghihiwalay nila ni Alfred. Konklusyon na pumasok sa aking isipan.

“You know what, Alfred? Napakaganda talagang isipin na ang pamilya nila nina Alice at natin ay magiging isa na matapos ang mahabang panahon. Kaya bagay-bagay na bagay kayo my dear, tiyak na mas lalawak pa ang ari-arian at impluwensya ng pamilya natin sa oras na ikas–”. Naputol ang pagsasalita ng ginang nang biglang sumingit ang boses ni Alfred.

Rinig na rinig ko kung ano ang sinabi ni Alfred tungkol sa sinasabi ng matandang babae.

“Auntie, there’s something you should know. Matagal na pong wala kami ni Alice. And to make it clearer wala na pong magaganap na kasal sa pagitan namin, ngunit…” Saad ni Alfred na nagdulot ng katahimikan sa loob ng hapagkainan.

“What do you mean, Alfred? So, para saan ang sinasabi na kasalan na nakarating sa amin?” wika pa ng isang babaeng boses sa loob.

“I’m still getting married, pero sa taong pinakamamahal ko at nagdadala sa magiging mga apo niyo”. Katulad ng kanina tanging ihip lamang ng hangin ang namamayani sa loob ng hapagkainan nang sabihin ito ni Alfred.

“S-so who is this woman, if it’s not Alice, iho?” Tanong ulit ng unang babae na boses kanina. “Is she someone better than Alice that’s why you chose her to marry?” Dagdag nito na nagpanginig sa binti ko.

Akala ko ay tapos na ang pagsubok namin ni Alfred tungkol sa ganitong bagay. Kaya pala kakaiba ang pakiramdam ko simula pa kaninang umaga.

“He is, I don’t want to compare Tita. But he is the one most suitable for me and the person I truly want to spend my whole life.” Saad ni Alfred na naging dahilan upang makaramdam ako ng kakaibang haplos sa aking puso.

Gustong umiyak pero hindi dahil sa narinig ko mula sa kapamilya ni Alfred ngunit dahil sa dedikasyon at patuloy na paglalaban ni Alfred sa relasyon naming dalawa. Aminado naman akong mahina ang loob ko sa maraming bagay, kaya’t lubos akong nagpapasalamat sa Diyos na isang katulad ni Alfred ang humahalili sa mga kahinaan ko.

Habang binabawi ko ang lakas ng loob at lakas ng aking katawan na tila naubos dahil sa aking mga narinig ay naramdaman ko ang presensya ng tao sa aking likuran na parte.

“Apo?” Tawag nito sa akin. “Anong ginawa mo rito sa labas at hindi ka pa pumapasok?” Dugtong ni Manang.

Nakabalik na pala ito, maaaring natapos na nito ang gawain sa kusina’t kaya’y naririto na siyang muli.

Magsasalita na sana ako nang marinig ko ang pagtawag ng mababang boses sa aking likuran kung saan ang papasok sa hapagkainan.

“Baby?” Marubdong tawag ang nanggaling roon at naging dahilan para dahan-dahan akong lumingon. “Kanina ka pa ba rito?” Tanong ni Alfred.

Sasagot na sana ako nang makita ang pagsilip at paglabas ng dalawang may katandaang babae. Kahit na matanda na ito ay ramdam mo pa rin ang kakaibang presensya na nagpapakalawa ng yaman at mataas na estado sa buhay base lamang sa pananamit nito.

“H-hindi naman Alfred, sa katunayan ay kakarating ko lamang. N-nainip na kasi ako sa kwarto kaya’t sinundan na kita”. May pautal-utal kong ani habang pilit na iniiwasan tumingin sa taong nasa likuran na parte ni Alfred.

Hindi ko mawari ngunit nakita ko kung papaano kumunot ang noo ng mga taong ito at pasadahan ng tingin ang pananamit ko mula sa ibaba papunta sa aking ulo.

“Patawad, baby. Napasarap lang ang pagbati nina Tita kaya’t hindi ako nakabalik kaagad”. Saad nito matapos maabot ang aking kamay at pinisil-pisil ito.

Dahil sa ginawa ni Alfred ay tila nakahinga ako mula sa pagkaka-ipit sa sitwasyon na ito.

“Siya ba ito, iho?” Tanong ng ginang sa likuran na parte ni Alfred.

“Oh, yes Tita. This is my lovely husband, Cupcake.” Pakilala sa akin ni Alfred sa kanyang Tita. Sunod-sunod na paglunok ang ginawa ko habang hinihintay ang pagsalita ng dalawang ginang sa harapan ko.

“Wait, wait, wait, Alfred. Did you just call her husband? I might have heard it wrong. “ Tanong nito habang tinitingnan ang kinatatayuan ko na tila naguguluhan sa narinig.

“Nope, you heard it clear, Tita.” Paglilinaw ni Alfred na nagpakusot ng mukha ng dalawang matanda.

Napuno nang pagpapaliwanag si Alfred para maipaintindi ang sitwasyon na pinagdaanan namin noon at kung anong katangian mayroon ako kaya’t ako ay nagbubuntis kahit na lalaki ang aking kasarian.

“This is my first time encountering something like this one. I hope that my somehow like apo will be born normal though”. Saad ng matanda na nagdulot upang maramdaman ko ang paghigpit ng hawak sa aking kamay ni Alfred.

Normal? Hindi naman kakaiba ang mga anak ko dahil sa kasarian ko kagaya ng sabi ni Dok. Pangungumbinsi ko sa aking sarili.

Sa kalagitnaan ng aking pag-iisip dahil sa sinabi ng kanyang Tita ay naramdaman ko ang paghigpit muli ng hawak ni Alfred sa kamay ko.

“They will, Tita. I think we should go back to our room for now since exhaustion is bad for my baby.” May diing saad ni Alfred na naging dahilan upang maging kakaiba ang ihip ng hangin.

“I’m sorry, don’t take what I have said as a bad one, Alfred. I’m just thinking that since it is new then it might have a different approach or outcome specially in delivering the babies” Pagpapaliwanag nito.

Kahit hindi ko masyadong naintindihan ang lahat ng kanyang sinabi sa tingin ko ay nililinaw niya ang hindi pagkakaunawaan at para mabawasan ang tensyon dahil umiba ang ihip ng hangin matapos ang kanyang sinabi na hindi normal ang kalagayan ko.

“It is okay, Tita. Maybe you’re just old that’s why you’re not familiar with this kind of matter”. Ani ni Alfred bago ako nito paanyayahan na bumalik na sa kwarto.

Matapos ang sinabi ni Alfred ay nakaramdam ako ng kaluwagan sa kalooban. Siguro naman ay nalinawan na ang lahat dahil tila maganda ang sinabi ni Alfred bago kami umalis roon sa ibaba. Nagawa ko pa ngang ngumiti at magpaalam sa kanila bago tuluyang humakbang papataas bilang pagbigay galang sa kanila.

Sana lang ay maging mabuti na ang ugnayan namin at nang mawala na ang hadlang para sa kasiyahan namin ni Alfred at upang maging masaya lang ang lahat.

Habang tinatahak ang daan papunta sa kwarto ay iisang bagay lamang ang tumatakbo sa isipan ko.

‘Konti pa, magiging maayos din ang lahat’

Chapter 44

PAHAYAG

CUPCAKE’S POV

Ngayong araw ay tila mayroong napakahabang oras. Napakadami na kasing mga nangyari sa loob ng bahay pero tanghaling tapat pa lamang sa ngayon. Hindi ko na nga alam ang gagawin dahil pinagsabihan ako ni Alfred na siya muna raw ang mag-aasikaso ng mga bagay-bagay sa ibaba dahil inaayos ang parang entablado roon kung saan gaganapin ang salo-salo.

Wala rin akong maitulong sa paghahanda dulot na rin ng mga katulong rito na pinagsabihan ni Alfred na huwag akong hahayaan na gumalaw. Kaya naririto ako sa isang labasan sa kwarto ni Alfred na tanaw ang napakalawak na lupain na pagmamay-ari niya.

Habang naririto nga ay kung saan-saan ako tumatanaw sa napakalawak at berdeng lupain. Ngunit nababawi iyon sa pagkakataon na may maririnig akong atungol ng mga sasakyan na may mga dalang iba’t-ibang kagamitan para sa pag-aayos roon doon sa ibaba.

Sa katunayan nga ay kahit medyo mainit sa labas ay sobrang daming mga tao roon na umaayos ng entablado, mga upuan at lamesa. Alam kong nakakapagod iyon dahil naranasan ko na ring pumasok sa ganyang trabaho. Kaya’t kanina bago ako bumalik rito ay pinagbilinan ko sina Manang na maglabas ng hapunan at meryenda dahil tiyak pagod ang aabutin ng mga manggagawa na ito.

Kung mamarapatin ay gusto kong maganda ang karanasan nila sa pagbibigay nila ng serbisyo sa masyon ni Alfred. Noon kasi ay may mga pagkakataon na ang mayayaman ay hindi man lang hinahayaan kumain ang mga manggagawa matapos maayos ang lahat swerte na nga lamang kung may mag-aabot ng tubig rito. Kaya tumatak sa isipan ko na tao rin sila at napapagod kaya bilang mabuti at mapag-arugang tao ay bibigyan mo ng konsiderasyon ang kanilang estado.

Nabalik lamang ako sa aking isipan nang matanaw ko si Alfred mula sa aking kinakatayuan kasama ang isa pa sa mga kaibigan niyang nakasalamuha ko noong unang tagpo namin sa bar na pinagtratrabahuhan ko. Base kasi sa kwento ni Alfred ay napalapit na ang dalawang kaibigan niya sa kanilang mga pamilya kaya dapat palagi itong naririto sa ganitong uri ng okasyon katulad na rin ng habilin ng kanyang mga magulang dahil naaabutan pa nila ito.

Bilang pagkilala sa pangako at pinagsanahan ay hindi na kinokonsider ang dugo na nananalaytay sa kanila kundi sa pinagsamahan nila sa loo ng ilang dekada bilang magkakaibigan.

Ang nakakapagtaka ay may kasama itong isa pang bulto ng malaking lalaki na katulad sa kanilang magkakaibigan. Napaghinalaan ko pa nga ito ang isa pa nilang kaibigan ngunit nang tinitigan ko ito ay iba ang hulma ng mukha nito. Tiyak hindi ito iyong Sir Edward na kaibigan ni Alfred, siguro’y ibang kaibigan nila ito.

Kung tama ang hinala ko ay si Sir Ramon ang isang ito. Siya lang naman ang may napakagaang loob sa kanilang magkakaibigan noong unang tagpo ko sa kanila. Hindi kasi nakakatakot ang mukha nito kundi parang isang makataong mamamayan ng lipunan.

Nabawi ang aking atensyon nang maghawak kamay si Sir Alfred at Sir Ramon at tila inaanyayahan itong pumunta o pumasok sa loob ng bahay. Sa pagkakaalam ko kasi ay pinasadya ni Alfred na bumiyahe ito ng maaga dahil baka hindi ito sumipot sa okasyon. Naaalala ko pa nga na parang nagtatampo pa ang boses noon ni Alfred habang kausap ito sa telepono. Mabuti na lamang at napa-oo niya ito na dumayo mula sa probinsya para rito.

Tungkol naman sa kaibigan ni Alfred na si Sir Edward ay dadating rin iyon mamayang gabi. Katulad ni Sir Ramon ay ayaw rin nitong sumama dahil kakapanganak pa lamang ng asawa nito na sa pagkakaalam ko ay may kaparehong kakayahan katulad sa akin. Muntik pa nga akong hindi maniwala pero nagpakita ng ebidensya si Alfred sa akin nang nakaraang araw at kitang-kita ko ang pagbubuntis nito kahit na lalaki rin ito.

Sobrang namangha nga ako sa katangian ng lalaki na iyon dahil sobrang puti at kinis ng balat niya. Parang nyebe ang balat na mayroon ang lalaki na iyon at tila isa siyang babae kung hindi mo pagtutuunan ng pansin ang buong postura nito lalo na ang pananamit.

Matapos ang tagpo na iyon ay gumaan ang pakiramdam ko nang malaman na mayroon talagang ibang tao na may kaparehong sitwasyon sa akin. Lalo na nang madiskubre ko na hindi naman talaga napakapeligro ng pagbubuntis namin na magiging dahilan upang hindi maging normal ang mga anak ko.

Katulad kanina ay tinanaw kong muli kung saan na pumunta sina Alfred kasama ang kaibigan niya at ang kasama nito. Ngunit nawala ito sa aking paningin nang sulyapan kong muli, maaaring nakapasok na ito sa masyon at doon na ito nagpatuloy ng kanilang usapan.

Dahil wala nga akong magawa ay bumalik na lamang ako sa loob ng aming kwarto at nagpahinga matapos kong maalala na gabi pala idadaos ang okasyon at baka’y mapuyat kami. Mabuti nang kahit papaano’y may tulog lalo na sa sitwasyon kong ito.

Kaya naman agad akong humiga sa kama at niyakap ang isang higaan na may amoy katulad ng pabango ni Alfred. Mas mabilis kasi akong makatulog sa tuwing niyayakap ko ito at inaamoy.

Hindi pa man lumipas ang ilang minuto ay agad na nawala ang pakiramdam ko sa paligid at binalot na ng dilim.

…

Nauuhaw

ako.

Agad kong binuksan ang aking mata sa pagkakapikit at naghintay ng ilang segundo bago tuluyang mabawi ang aking wisyo.

Dulot ng natuyong lalamunan ay agad akong luminsan sa kwarto at tumungo sa babang parte ng bahay upang uminom.

Habang bumababa ay laking pasalamat ko na hindi ako nahihirapan humakbang kahit na malaki na ang tiyan ko.

Totoo nga ang sinabi ng doktor na ang aktibong ehersiyo o paggalaw-galaw sa unang parte ng aking pagbubuntis ay malaki ang epekto sa susunod na mga buwan. Mabuti na lamang at hindi ko hinayaan ang sarili ko na matulog na lamang palagi dahil kung nagkaganun ay baka ratay lang ako sa higaan at walang magawa buong araw.

Laking pasasalamat ko sa taniman ng bulaklak na iyon dahil naging abala ako sa nagdaang buwan at nagkaroon pa ako ng magandang memorya roon. Habang binabagtas pababa ay naaalala ko na naman ang mga batang makukulit kina Manang. Gusto ko sanang dalawin sila roon pero baka makaabala lang ako sa mga kaganapan doon kaya’t marapatin ko na lamang na hintayin ang gabi dahil tiyak dadalo rin ang mga bata na iyon sa piging.

Nang papasok na ako sa kusina ilang hakbang na lamang ang layo sa bukana nito ay narinig kong muli ang isang napaka pamilyar na boses na kaninang umaga ko lamang narinig.

“Paniwalaan mo ko, Margarette. Sa pagkakaalam ko ay gumagana ang gayuma, sigurado akong iyon ang ginamit ng baklang iyon sa pamangkin natin kaya na lamang na humaling ito ng lubos sa kanya.” Saad nito na dumurog sa puso ko nang marinig ito.

Akala ko ay maayos na ang lahat sa pagitan namin simula kaninang umaga. Kaya’t kampante ako na gumala sa loob ng bahay at matulog kanina dahil sa katahimikan ng aking dibdib.

“Hindi ko alam, Cynthia. Naniniwala ka pa ba sa ganon? Ang hindi ko lang kayang mapaniwalaan ay ang pagbubuntis niya at ang pagpili ni Alfred sa kanya kaysa kay Alice.” Ani nito na naging dahilan upang makagat ko ang aking labi habang pinipigilan ang aking sarili na umiyak. “Halatang pera ang habol ng bakla na iyon. Baka nahawa talaga si Alfred sa kaibigan nitong si Edward ba iyon? Kalat na ang pagpatol ng kaibigan niyang iyon sa lalaki. Nagsawa na siguro sila sa mga babae kaya’t sa mga silahis na pumatol. I’m pretty sure na ilang buwan o taon ay masisira na ang imahe ng pamilya natin pag nalamang ang ilaw ng tahanan ng sentro ng Alvarez ay isang hamak na mahirap at bak–” Napatigil ang dalawang matanda nang may magsalita mula sa likuran na parte ko.

“May I ask kung saan po ba rito ang banyo?” Tanong ng isang malalim na boses sa aking likuran.

Dahil sa kuryosidad ay nilingon ko ang lalaki na dumaan sa gilid na parte ko at humarap sa pinto kung saan naroroon sa loob ang dalawang ginang.

“A-ay doon sa kabila ang daan.” Sagot ng ginang sa loob na tila kinakabahan.

“Maraming salamat po. Bale po pala rinig na rinig po ang usapan niyo. Ugaliin niyo po sanang isara ang pinto para walang ibang makaranig.” Sarkastikong saad nito bago tumalikod at lumingon sa akin na may ngisi. Pagbawi nito ng tingin sa akin ay agad na hinila nitong ang pinto papalapit sa amin na nagdulot upang sumara ang pinto at marinig ko ang gulat na sigaw ng dalawang ginang.

Habang hindi pa ako nakakabawi sa gulat ay hinila ako nito patungo sa banyo. Mabilis ang naging paghakbang ko dahil na rin sa kaba at gulat.

Nang marating namin ang harapan ng banyo ay agad itong tumigil at yumuko papaharap sa akin upang maging pantay ang aming taas.

Tumitig ako sa itsura nito. Kakaiba ang awra ng lalaki na ito at nakapamilyar niya sa akin parang nakita ko na siya.

Habang sinusuri ang bulto niya ay naalala ko ang kasama ng kaibigan ni Alfred kanina.

Tama! Siya nga. Ani ng aking isipan.

“Hey, little. Kung ako sa iyo huwag mong hayaan na may magliit sayo. Napakaliit mo na para hayaan pang may magmaliit sa pagkatao mo. Matuto kang lumaban o mawawala lahat ng bagay na iniingatan mo.” Payo niya bago tumalikod at pumasok sa banyo.

“S-salamat, a-anong pangalan mo?” Kuryo kong tanong.

“Tawagin mo akong Mon, pwede ka nang umalis. Magkikita pa naman tayo mamaya.” Wika nito na sinunod ko naman nang marinig.

Habang humakbang pabalik sa kwarto ay tumatak ang ideya na sinabi nito sa akin. Tama na ang pagiging matatakutin at duwag ko, ayaw kong dumating ang araw na ito ang maging dahilan para mawala ang lahat ng bagay na importante sa pagkatao ko.

Katulad ng paa ko sa paghakbang ay paunti-unting tumatatak sa katauhan ko ang kanyang sinabi. Para sa pamilya at mga anak ko, dapat ko nang patatagin ang pagkatao ko at harapin ang mga bagay na pinangangambahan ko.

…

Gabi na ngayon at ganap nang magsisimula ang salo-salo at ang pagdiriwang ukol sa pagsama-sama ng pamilya nila Alfred. Maliban sa kadugo nila Alfred ay naririto rin ang malalapit na kaibigan niya katulad ni Sir Edward at Sir Ramon. Tinanaw ko pa nga kanina ang pagdating nila dahil kuryo ako sa asawa ni Sir Edward ngunit siya lamang ang dumating hindi katulad ni Sir Ramon na may kasama.

Nais ko sanang makita ang asawa ni Sir Edward na si Muff. Gusto ko siyang makausap kung ano na ang kalagayan niya matapos at bago ang pagbubuntis upang malaman ko ang mga dapat na gawin sa oras na kinaharap ko na iyon. Ipinasabi sa akin ni Alfred na nagpapahinga daw si Ma’am Muff kaya hindi ito sumunod. Dagdag pa nito na nais rin ako nitong makadaupang palad na ikinagalak ng aking puso.

Maliban rito ay hindi ko na rin maalis sa aking isipan ang bilin ni Mon - ang napag-alaman kong kaibigan ni Sir Ramon. Kahit nakakatakot ang pangangatawan nito ay mayroon itong napakabusilak na katauhan. Dahil rito ay gusto ko siyang maging malapit na kaibigan matapos ang piging na ito.

Sa ngayon ay nakaupo ako sa isang malaking pabilog na lamesa kasama si Alfred, ang dalawang niyang naglalakihang kaibigan, at si Mon na sa tingin ko ay kaibigan ko na rin matapos niya akong payuhan. Kita rin sa kabilang table ang ibang kamag-anak ni Alfred na nakaupo at ang pagdating pa ng ibang bisita papasok sa loob ng venue.

Sa kabilang dako naman ay naroroon ang mga bata at ilang mangaggawa nina Alfred. May malaki rin silang lamesa roon. Gusto ko sanang doon umupo at nang makapag-usap sa kanila dahil tila nagkakasiyahan roon kahit nagkwekwentuhan lamang.

Pagikot ko ng tingin mula sa kanila ay agad na dumapo ang aking paningin sa mga mapanuri at tila nanliliit na titig sa mga kapamilya nina Alfred. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang trato nila sa akin. Ngunit sa tuwing iniisip ko ang sinabi nila ay may punto naman sila pero hindi ito sapat na dahilan upang tingnan nila ako bilang isang mababang tao.

Imbis na bigyan na lamang sila ng pansin ay agad kong binawi ang aking tingin mula roon na naging dahilan upang makita ko ang reaksyon ni Alfred sa aking ginawa. Nakatitig na pala ito sa akin na akala ko ay patuloy pa rin siya sa pakikipag-usap sa kanyang kaibigan.

“May gusto ka bang sabihin? Hmm.” Tila nang-eenganyo na saad ni Alfred.

Ayaw ko namang masira ang gabi ng kasiyahan kaya’t umiling ako sa kanya at pilit na ngumiti.

“A–wala naman, Alfred. First time ko kasing makadalo ng ganitong salo-salo bilang isang bisita at hindi trabahador.” Pagdadahilan ko.

Kahit na sinabi ko iyon ay lumingon pa rin si Alfred sa direksyon ng pamilya niya na iniwasan ko kanina bago bumalik ang tingin sa akin. Kasabay nito ay ang pagkuha niya ng aking kamay at ang pagpisil rito at pag-angat upang dapuan ng halik.

“Huwag kang mag-alala, hindi matatapos ang gabi na ito na hindi mawawala ang pangamba mo, Baby.” Makahulugang saad niya na naging dahilan upang makaramdam ako ng pagtataka.

Anong gustong sabihin ni Alfred?

Ihahabol ko sana ang tanong kay Alfred nang marinig ko ang introduksyon at pagpapakilala ng tagapagsalita ng okasyon na ito. Dahil dito ay natigil ang balak kong pagtanong nang magsimula na ang pagdiriwang.

Ang unang ginawa ay ang pagbibigay ng pasasalamat sa mahal na Diyos sa pamamaraan ng pananalangin. Sumunod naman ang pagpapakilala sa mga pamilya na dumating sa salo-salo at ang pagpapakilala sa mga matatandang miyembro ng pamilya na patuloy pa ring nabubuhay sa balat ng lupa.

Habang tinitingnan ko ang pagtayo ng mga pamilya nila Alfred ay hindi ko maiwasang mamangha sa kanila. Wala talagang bakas ng kahirapan mula sa kanilang kasuotan lalong-lalo na at may mga hiyas pa itong suot-suot na parang mga ginto katulad ng relo ni Alfred.

Puno ng tawanan ang mga tao lalo na nang may kasamang palaro sa pagpapakilala tulad ng paghuhula sa edad ng pinakamatanda sa magkakapatid ng magulang nila Alfred at ang pagbigay ng gitnang pangalan nito.

Kung alam ko lamang iyon ay tatakbo ako paunahan dahil hindi biro ang papremyo na nakalaan sa makakahula. Limang libo ba naman para lamang maibigay ang mga hinihinging impormasyon. Ilang araw ko nang sweldo iyon sa pagtratrabaho noon tapos isang salita lang ang kapalit sa salo-salo na ito.

Mabuti na rin dahil mayroong nanalo sa palaro na iyon. Ang laking tuwa ko pa nga dahil sina Antonette at Mark. Sa tingin ko ay sina Manang ang nagsabi ng sagot roon at sila na lamang ang tumakbo upang sabihin iyon. Tumanda na kasi sila Manang rito kaya’t sa tingin ko ay alam na alam na nila ang mga bagay katulad ng impormasyon na hinihingi ng tagapagsalita.

Matapos ang palaro at pagkilala ay nagulat na lamang ako nang marinig ang pagtawag sa pangalan ni Alfred na pinapaanyayahan na pumunta sa unahan bilang pagbati. Nagsipalakpakan ang mga tao na nandito sa loob ng handaan bilang pagbigay kilala sa kanya.

“Ladies and gentlemen here comes Mr. Alfred Alvarez the man behind the success of the legacy left by Mr and Mrs. Alvarez.” Pagpapakilala nito.

Mabilis na tumayo si Alfred at pumunta sa harapan ng entablado kung saan ilang metro lamang ang layo sa lamesa namin. Pagkarating ni Alfred doon ay hindi ko inaakala ang makikita at masubaybayan ko. Mula sa aking pwesto ay kitang-kita ko ang napakagandang tindig at sopistikadong mga galaw na ipinapakita niya. Hindi ko lubos maisip na ang taong sobrang kulit at ingay sa tuwing magkasama kami ay may ganitong uri ng pagkatao. Tila isa o ibang bersyon ito ng kanyang sarili na bihira ko lamang makita katulad lamang rito sa okasyon.

Nabawi lamang ang aking atensyon nang marinig ko ang pagtawag sa pangalan ko.

“Cupcake, Baby.” Tawag ng taong may hawak ng mikropono na walang iba kundi si Alfred.

Nagdadalawang isip akong tumingin kay Alfred kasabay ng pagtingin sa mga taong nasa palibot ng mesa na kinauupuan namin. Pagtingin ko sa kanilang mga mukha ay puno ito ng galak na tila sinasabihan akong tumayo at pumunta kay Alfred. Habang nasa kalagitnaan ng pag-iisip at pagkabigla ay nakita ko ang pagtayo ni Sir Ramon na nasa kaliwang parte ko at iniabot ang kanyang palad upang ako’y makatayo.

Wala sa sarili ko itong inabot hanggang magkahawak ang kamay namin kasabay ng paggabay nito sa aking paakyat sa entablado.

“Thank you, Pare.” Pabulong na saad ni Alfred kay Sir Ramon nang inilipat niya ang aking kamay papunta kay Alfred.

Mabilis pa sa alas-kwatro na nakarating kami sa gitna at natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nasa harapan ng lahat ng dumalo rito sa handaan. Tanging napakaliwanag na ilaw at mga mumunting tao ang nakikita ko mula sa aking kinatatayuan ngunit kitang-kita ko ang magkahalong-halong mga itsura ng mga bisita.

“Magandang gabi sa lahat ng mga taong naririto ngayon lalong-lalo na sa mga dumayo pa at umuwi para lamang makadalo rito sa piging na ito.” Ani ni Alfred na nagdulot upang magpalakpakan ang mga tao.

“Ang salo-salo na ito ay idinadaos na simula pa noong buhay pa ang mga Lolo’t-lola ng mga Lolo’t-lola ng mga kapamilya ko. Kaya na lamang umabot na ng 107th Annual Reunion ang pagdiriwang na ito. Kung tama ang pagkakaalala ko ay sa ganitong uri rin ako pinakilala ng aking mga mahal na magulang sa buong miyembro ng pamilya at malalapit na tao ng pamilya namin. Lubos ang tuwa ng mga tao noon at nina Ama dahil nagkaroon ng taga pagmana at magpapatuloy ng henerasyon sa kabila ng mga pagsubok na hinarap nila. Buong respeto kong kinikilala ang kanilang mga ginawa at bilang pangako sa aking namayapang Ama ay ipapakilala ko rin ang taong nagmamay-ari ng buong puso ko at ang magiging kaagapay ko sa buhay para palakihin ang mga batang nasa sinapupunan niya.” Tila tumigil ang mundo nang marinig ko ang mga sinasabi ni Alfred. Napakalaki at dami na talaga ng mga sakripisyo ni Alfred sa relasyon naming dalawa, kahit na lalaki ako ay buong tapang niya pa rin akong ipinakilala sa lahat pamilya nila at dito pa sa napaka espesyal na salo-salo.

“Cupcake, Baby – naririto sa aking tabi ang taong iyon at ang lalaki na bumihag sa buong pagkalalaki ko.” Hindi ko alam kung bakit pero nakatulala lamang ako kay Alfred sa sandaling ito ay tila walang ibang tao na nanonood at nakikinig sa mga sinasabi niya.

Hinawakan ni Alfred ang isang buong kamay ko at hinalikan ito bago muling magsalita.

“Alam kong hindi maiiwasan ang mga haka-haka at mga hindi magagandang mga pahayag ukol sa relasyon na mayroong kaming dalawa. Ngunit malaki rin ang pasasalamat ko sa mga taong buong galak at pusong tinanggap ang namamagitan sa aming dalawa. Kaya kung kapamilya ko kayo at hindi ninyo tanggap ang pagmamahal na namamagitan sa amin ay malaya po kayong umalis at iwagli kami sa pamilya na sinasabi niyo. Buong galak ko pa pong hahayaan na kayo na mismo ang aalis bilang sagot at respeto na lamang sa mga nagawa ko at ni Ama sa pamilya na ito. At kung gagamitin niyo man ang pangalan ni Ama para pangaralan ang mga desisyon ko ay huwag na po ninyong gawin, dahil nakakasigurado po akong hindi mali ang mahal na pinili ng puso ko na nililok pa mismo ng aking mga Ama at Ina.” Dahil sa sinabi ni Alfred ay nabalot ng katahimikan ang buong kainan at tila hangin lang ang naroroon at hinihintay ang pagsalita niya.

“Alam kong hindi katulad ng nakasanayan ang relasyon na mayroon tayong dalawa, ngunit kung iyong mamarapatin Baby, gusto kong makasama ka sa pagtuklas ng kakaibang pag-ibig na ito. Mahal na mahal kita Cupcake” Saad ni Alfred habang nakatingin sa aking mga mata.

Tila lumulutang ako at nablanko  matapos ang kanyang mga sinabi ngunit sa hindi ko malamang dahilan ay humakbang ako papalapit kay Alfred ay itinikayad ang aking mga paa upang maabot ang kanyang mga labi.

Mwah

Mabilis na dumapo ang halik ko sa kanya dahil na rin sa hindi ko mapanatili ang matagal na pagtaas ng aking paa. Ito ang unang inisasyon ko sa aming pagsasama ni Alfred. Alam kong palagi siya ang unang gumagalaw at gumagabay sa relasyon namin kaya’t bilang pagbalik sa kanyang mga ginagawa at rekognasyon sa kanyang pag-ibig ay ginawaran ko ito ng halik na ako mismo ang unang gumawa at sa harapan ng maraming tao.

Kitang-kita ko ang gulat at tila magkahalong pagkamangha sa mukha ni Alfred matapos ang aking ginawang nakaw na halik. Hindi ko na hinintay pang siya ay makasagot ay ipinahayag ko na ang damdamin na matagal ko nang gustong ipahiwatag sa kanya ng buo at walang halong pagdududa. Gusto kong isaboses ito para malaman niya na hindi siya nag-iisa sa hangarin sa relasyon namin dalawa. Kaya’t walang pakundangan kong sinabi ang mga salitang alam kong gusto niyang marinig simula pa lamang;

“Mahal na mahal rin kita, Sir Alfred Alvarez”

Epilogue

BAKURAN

ALFRED’S POV

FEW MONTHS AGO

Sobrang bilis lumipas ang panahon. Parang ilang araw ang nakalipas ay pinapakilala ko pa lamang sa buong angkan ko ang taong bumihag at nais kong makasama habang buhay.

Walang eksaktong salita ang makakapuri sa kung anong naramdaman ko nang magawa at mapanindigan ko ang pangako ko sa aking Ama bago pa man sila mawala. Naipakilala ko lamang sa buong mundo ang bagong henerasyon ng Alvarez kasama ang aking dating kasintahan na ngayon ay asawa na.

Isang buwan ang nakaraan matapos ang mahigit kalahating taon simula nang manganak ni Cup para sa aming triplets ilang linggo lang matapos ang pagdaraos ng kasiyahan ay naisagawa na namin ang pag-iisang dibdib sa ibang bansa. Sa kabutihang palad ay naidaos namin ito ng tahimik at buong saya kasama ang mga iilang tao na napaka-importante sa aming dalawa.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maalis sa aking sistema ang katotohanan na mayroon kaming tatlong anak na lalaki na dala-dala ang wangis ng mga Alvarez. Tanging ang pangalawang anak ko na si Carven Aaron Alvarez ang may katangian na namana niya sa kanyang nagtayayong Ina na si Baby.

Tatlong supling ang napagtagumpayan na iluwal ni Baby na pinangalan naming sina Caspher Alvin Alvarez ang panganay at unang lumabas sa tatlo, si Carven Aman Alvarez, at Cash Tristan Alvarez. Sa pagkakaalala ko sa araw ba iyon ay puno ng pangamba, takot, at saya. Dahil inaantipasyon na namin na manganganak si Cup sa loob ng mga araw na iyon at wala kaming sinayang na oras at agad na nagtungo sa ospital. Mabuti na lamang at hands on ang doktor na kakilala ko upang manatili na sa tabi ni Baby upang agapan at obserbahan ang kanyang sitwasyon hanggang sa manganak ito.

Cesarean ang napiling gawin sa pagluwal ng mga bata dahil maaari daw malagay sa alanganin ang buhay ng aking asawa na ngayon kung susubukan ang natural na pamamaraan ng panganganak. Tiningnan pa nila ang aspekto na triplets ang ilalabas kaya’t maaari daw itong mahirapan ng lubos.

Sa pagkakaalala ko ay tumagal ng mahigit isang oras ang operasyon bago tuluyang nakalabas ang doktor na naka-assign sa kanya at ipahayag ang impormasyon na dinala na ang mga anak namin sa isang kwarto sa mga bata kasabay nang pagbati nito dahil tatlong lalaki na sanggol ang iniluwal nito.

Labis ang tuwa ng mga taong kasama ko sa labas ng operating room noon na sina Manang at ang Lolo’t lola ng asawa ko. Kasama ko sila simula sa pagdiriwang at pagsagupa sa damdamin ng pangamba ng pagkakataon na iyon. Sa tulong rin nila ay nabawasan ang namumuong takot sa kalooban ko sa tuwing sinasabi nilang ganito lamang ang natural na proseso ng panganganak.

Katulad nga nang nangyari, tumagal ng mahigit dalawang linggo ang pananatili namin sa ospital hanggang sa tuluyan nang bigyan ng awtorisasyon na maaari nang umuwi ang aking asawa pati ang mga anak namin.

Nagkaroon pa ng salo-salo noon sa bahay kasama ang mga mangagawa namin sa taniman at bahay. Hindi rin nawala ang kaibigan ko na si Edward kasama ang kabiyak nito na si Muff. Sa kabila ng pinagdaanan noon ng asawa ko sa ospital at pagod ay buong galak nitong kinausap at katulong sa pag-alaga sa mga bata roon sa aming bahay. Narinig ko pa na humihingi ng payo ang aking asawa kay Muff para mas maging maganda at tama ang pag-aalaga niya sa aming mga anak.

Katulad niya ay naninibago pa ako noon at hindi ko alam kung anong dapat unahin o gawin. Ang taong tumulong sa pag-aalaga ng mga bata ay sina Manang at ang mga nagtayong magulang ni Baby. Dahil sa kanilang mga kaalaman sa pag-aalaga ng bata ay mas napadali ang lahat at gumaan para sa parte namin.

Naging magiliw rin ang mga ito sa tuwing inaalagaan ang mga bata. Mayroon pa ngang pagkakataon na hindi na nilubayan ng mga ito ang mga bata. Tig-iisa ang mga ito at lahat sila ay aliw na aliw sa pakikipag-usap dito kahit na wala pa itong kakayahan makapagsalita.

Katulad ng pangako ko sa aking asawa ng ikinasal kami at mas naging hands on na rin ako sa aming relasyon at anak. Kumuha na ako ng isa pang mapagkakatiwalaan na sekretarya na tumutulong sa pangangasiwa ng lahat. Dahil rito ay mas nagkaroon ako ng maraming oras sa pag-aalaga sa mga bata at sa aking asawa.

Pumapasok pa naman ako sa trabaho ngunit hindi na katulad ng dati na doon na ako dinadapuan ng gabi kahit sinimulan ko nang magtrabaho roon paglabas palang ng araw.

Ang isa pa sa nakakapanibago sa relasyon naming dalawa ng aking asawa ay sa nagdaang mga buwan matapos maging maayos ang kanyang katawan ay mas naging aktibo pa kami sa pakikipagtalik. Walang bakanteng araw na hindi kami nawawalan ng pagkakataon gawin ang mga bagay na iyon. Dulot na rin ng mga nag-aalaga sa mga bata. Hindi ko inakala na kahit lampas na ang aking edad sa kalendaryo ay magagawa ko pa ring umarangkada ng ilang beses sa isang araw. Nakakamangha ang compatibility namin ng aking asawa sa bagay na ito. Ngunit dahil ayaw ko nang dumaan muli sa panganganak ang aking asawa at sapat na ang tatlong anak ay hindi ko kinakaligtaan ang paggamit ng condom. Nasubaybayan ko ang pinagdaanan niya sa simula pa lamang at hindi ko na nanaisin pang danasin niya iyon ng isa pang pagkakataon.

“Alfred!!!” Sigaw na boses galing sa taong nagpapatibok ng aking pagkatao. “Ano ka ba? Kanina ka pa nakatulala riyan habang nakatitig sa akin.” Nababahalang ani nito.

Dahil pala sa labis at lalim ng aking pag-iisip ay nakalimutan ko nang naririto kaming dalawa ng aking asawa sa bakuran kung saan niya itinanim ang mga bulaklak na inaalagaan niya simula pa lamang nang pumunta siya rito.

“Patawad, Baby. May dumaan lang sa isipan ko.” Paglilinaw ko rito.

“Hindi mo naman kailangan humingi ng tawad Alfred, yun din ang iniisip ko bago kita nasigawan para mabawi ang atensyon mo.” Saad niya habang lumalapit sa kinauupuan ko. “Ano ba kasing iniisip mo bakit parang kinain ka na ng iyong isipan?” Kuryong tanong nito sa akin.

Bago sumagot ay tumingin muna ako sa kanyang gawi na papalapit sa akin at pa-upo sa aking tabi. Pagkadapo ng aking paningin ay naramdaman ko na lamang ang pagguhit ng aking ngiti sa aking labi nang makita ang kanyang itsura na puno ng saya at kainosentehan.

“Ano nga? Ang tagal mo namang sabihin Alfred.” Tila naiinis nitong wika.

“Wala naman masyadong kabuluhan ang iniisip ko, Baby. Sadyang na tiyempohan mo lamang ako na nag-iisip ng malalim kanina.” Paliwanag ko sa kanya.

Matapos kong magsalita ay agad akong tumingin sa kanyang mukha at nakita ang tila hindi satispiskadong ekspresyon.

“Naglilihim ka na sa akin, Alfred. Halatang importante ang bagay na iniisip mo, dahil kung hindi ay hindi ka naman mawawala sa pokus kung ganoon.” Pagdadahilan niya.

Sa paglipas ng mga buwan ay natututunan na rin ng aking katipan ang magpahayag ng kanyang damdadamin. Siguro’y napagtanto niya na ang kahalagahan nito sw isang relasyon.

Dahil sa aking naisip ay naiwagli ko sa aking isipan ang seryosong usapan namin ng aking asawa at ngumiti ng hindi plinaplano.

“Oh, tingnan mo nga iyan, Alfred. ’Di mo talaga ako sineseryoso. Ngumingiti-ngiti ka pa sa ngayon.” Tila nagtatampo nitong saad.

“B-baby, di ko naman sinasadya ang ngumiti sadyang naisip ko lang ang pinagdaanan natin dalawa simula noon  at hindi makapaniwala sa kung anong nabuo nating dalawa.” Pagdadahilan ko sa kanya dahil mukhang magsisimula na itong magtampo sa kakaiba ko ng usapan.

“A-Alfred, b-bakit mo naman kasi iniisip yun. Pero t-totoo ba na iyon ang dumadaan sa isipan mo?” Paninigurado nito.

Lumingon ako sa kanyang mukha at buong galak na tumangon bilang pagtugon sa kanyang katanungan. Ilang segundo lamang ay muli ko na namang nasaksihan ang pamumula ng kanyang morenong balat.

Halatang-halata ito at hindi ko maiwasang mailing ang aking ulo dahil sa lubos na tuwa. Nang mahalata ni Cup ang aking reaksyon ay agad itong tumayo at tumakbo papalayo sa inuupuan naming mitsa na pinaglagyan ng mga pagkain para sa aming simpleng picnic date na plinano ko para sa amin.

Dahil sa kanyang pagtakbo upang itago ang kanyang reaksyon ay tumayo na rin ako upang sundan siya.

“Alfred! Huwag mo na muna akong susundan!!” Nahihiya nitong sigaw.

Habang sinusundan ko siyang tumakbo at malampasan ang mga mahabang taniman ng bulaklak ay narating namin ang bunggad ng gubat kung saan siya noon tumakbo upang itago ang kanyang sarili.

“Huli ka, Baby!” Wika ko kasabay ng pagyakap sa kanyang tiyan mula sa kanyang likuran na parte.

“Ano ba yan, Alfred! Sabing huwag mo muna akong susundan e. N-nawiwi kasi ako!” Pagsisisnungaling nito sa akin.

“Talaga ba? Bakit papunta ka rito para magbanyo, hindi ba dapat ay doon sa palikuran ng masyon o sa banyo malapit sa pananiman? Hmm?” Tanong ko rito habang nakayuko at nakasandal ang aking noo sa kanyang balikat.

“I–ihh, kasi…”

“Shhh… konting minuto lang, Baby.” Paghingi ko ng pahintulot sa kanya.

“Hmmm…” Pabulong nitong ani.

Wala naman masyadong reaksyon si Cup. Ngunit naramdaman ko ang paghinahon ng kanyang katawan na nagdulot upang iangat ko ng konti ang aking paningin at makitang muli ang malawak na gubat sa likod ng taniman.

Doon lamang sumariwa ang alaala ng lahat at kung papaano ko nalaman ang totoong damdamin ko sa kanya at ang halaga niya sa buong pagkatao ko. Ang araw na nagsilbing aral at bumago sa prinsipyo at takbo ng buhay ko.

Bilang pag-alala ay muli kong idinantay ang aking ulo sa balikat ni Cup at doon nagpakawala ng malalim at puno ng katahimikan na hininga.

Kasabay nito ay ang pagpasok ng aking mga muni-muni sa araw na iyon.

I never regret meeting him inside the muddled forest. If roaming around it means meeting him again it would never last a second before you’ll see me crawling back inside.

There’s no way for him to run, not when he– ‘Cupcake made me feel what is home. No, rather my solace’

Thank You!

Hi!!! First, salamat dahil nakarating ka hanggang sa pinakahuling parte ng ikalawang istorya na aking ginawa. Maraming set backs ang nangyari kaya tumagal ng ganito ang update. Tbh, dapat post ng nobyembre pa dapat ito tapos, ngunit katulad nga ng sinabi ko ay maraming mga factors ang medyo umabala sa pag-abot nito sa katapusan. Pero anyway, I am delighted to say na naabot ko na ang katapusan ng ikawalang istorya. Again, arigatotototototototooooooo.

This is the arrangement or chronological order ng first series:

1. Accidentally Slept With My Bestfriend’s Dad
2. Taste of Forbidden Fruit
3. Offered Pleasure

Based rito, kung magkakaroon ng next update ay tungkol na sa ikatlong story which is about kay Ramon and Mamon. So, kung interested pa rin kayo magbasa ay free kayong icontinue ang pagbabasa up to the third story.

Salamat sa suporta, mwah!!!