TAMING THE UNTAMED BEASTS

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© AMore2023

Posted: June 4, 2023 Status: COMPLETED Finished: October 26, 2024

SYNOPSIS

Synopsis

Eissen is a college graduate who has been struggling to find a job that can cover his daily expenses, monthly rent, and his grandmother’s hospitalization costs, despite completing his degree. Despite applying to numerous job fairs, he has faced constant rejections or lack of response from companies.   

One day, Eissen stumbles upon an old flyer advertising a babysitting job that offers a great monthly salary. Even though the position is unrelated to his field of study, he decides to contact the provided number and apply. Little does he know that he is about to embark on an adventure with the mischievous and troublesome younger sons of the Wycliffe family. Initially tasked with babysitting one of them, Eissen was able to tame not just one or two but all three Wycliffes.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

⚠️⚠️⚠️

‼️ It’s my first time writing a poly|BxB story so please be generous to me. Be kind and courteous in the comment section. Respect each other’s opinions and points. Rude commenters will be muted as soon as I see it. Please refrain from disrespecting both the writer and the readers.‼️

CHAPTER 1

Chapter 1

Eissen’s Pov

Fate has been so cruel to me since then. Fate loves to see me crying buckets of tears just to survive every day! Fate must love watching how I crawl through my unfortunate life every day. All of my hardships seem futile since I’m trapped in this dismal life.

Noon pa man tingin ko sa sarili ko ay malas na ako. Tingin ko walang magnanais sa akin. Well, except for my Lola, who was fighting for her life every day in the hospital, I am a product of a broken family. Kwento sa akin ng Lola Erming, ang ina ng biological mother ko, na masaya naman daw noon ang inay at itay ko. Masaya ang dalawa until nabuo ako. Graduating daw kasi noon si inay tapos nabuntis. Marami pa raw sana itong pangarap pero dahil bigla… bigla akong nabuo nawasak na ang mga pangarap ni inay. Hanggang sa pinangak daw ako.

Hindi nakasal ang inay at itay dahil nang magpakasal na sana sila ni itay ay bigla na lang umalis si inay. Tapos nabalitaan na lang daw nila itay at lola Erming na nasa ibang bansa na si inay. Sumama na sa foreigner nitong nakilala online. Ang itay ko naman daw ay labis na nasaktan sa ginawa ng inay ko, kaya ayon umalis din at nagkahanap ng kanyang pamilya.

See? Simula noong pinanganak ako sa mundong ito parang malas lang ang dala. Naghiwalay ang mga magulang ko dahil nabuo ako. Hindi ko na tanda kung kailangan ko huling nakita ang mga magulang ko. Ang sabi lang ni lola Erming sa akin ay iniwan daw ako ni Inay no’ng dalawang taon palang ako. Samantalang ang itay naman ay sunod ding nawala sa buhay ko.

I have never really known what it feels like to have parents, but I have always… always been envious of my classmates before kapag nagkukwento sila tungkol sa kanilang mga family. What if nagkaroon ako ng magulang? What if sila ang nagpalaki sa akin instead of my old lola? What if I have a complete family? Those are just a few questions that keep running through my head.

Ngayon may kanya-kanya na silang pamilya at ako ay iniwan lang nila sa puder ni lola Erming. Lumaki ako na ang lola ko lang ang kasama ko. At sa mga lumipas na panahon kahit ni isang beses ay hindi na ako kinamusta o inuwi ng inay at itay. May mga larawan pa sila sa bahay namin ni lola Erming pero ayaw ko nang tingnan ang mga iyon. Sa paningin ko ay parang mga normal na tao na lang sila sa buhay ko. Hindi ko na mahanap ang halaga nila sa buhay ko. Ngayon ang lola Erming ko na lang ang mahalaga at importante sa akin.

At kaya nga ngayon ay nandirito ako sa harap ng magarbong tarangkahan ng isang mansyon dahil sa lola ko. I need this job para sa lola ko na lumalaban sa buhay niya sa ospital.

Binasa ko ang sariling labi gamit ang dila at tinungo kung saan ang doorbell.

Nakapagtapos ako ng kolehiyo, fresh grad, kaso wala akong mapasukan na trabaho. Graduate ako ng BSBA at maganda naman ang records ko pero hindi ako nahi-hire sa mga pinag-apply-an kong mga job fair o job hiring.

Kaya naman kahit na magtatakip silim na ay nandirito ako sa labas ng mansyon ng mga Wycliffe. I’m applying for babysitter. I know that it’s too far from my field of study pero kapag mag-iinarte na ako at maghahanap ng ibang trabaho ay baka wala akong maipang-gastos sa araw-araw at sa pangpa-ospital kay Lola.

Mahirap sa akin ito. Mahirap lunukin ang pride pero, anong magagawa ko kung wala talaga akong ibang mapasukan? Nagugutom na nga ako kaso ’di ko na ginastos itong pera ko pang kain kasi hindi magkakasya ang perang natira sa akin kapag kumain pa ako. Ang mahal kasi ng fare at wala pang pumapasok na jeep dito sa village kung saan itong mansyon ng mga Wycliffe. Mga eklusibong taxi lang ang nakakapasok.

Huminga ako nang malalim matapos magdoorbell ng tatlong beses. Ilang saglit lang ang may lumabas nang isang lalaki na nakauniporme.

“What do you need, sir?” anang nito sa akin.

“Ah,” tanging sambit ko saka kinuha ko sa aking bag ang kaninang tinupi kong flyer na nakita ko sa daan. “Ito po,” pinakita ko sa kanya ang flyer. Natikom nito ang bibig at isang beses na napatango. “Gusto ko po sanang mag-apply… kung available pa.”

“Hmm,” ugong lang nito at tumalikod sa akin at parang may pinindut na device na nasa tenga nito at nagsalita sa tonong hindi ko naririnig. Lumipas ang ilang minuto ay humarap na ito sa akin at binigyan ako ng isang limitadong ngiti bago ako binagbuksan ng gate.

Unti-unting nahati ang gate sa dalawa at miniwestra ng lalaki ang kamay niya sa akin.

Yumuko ako sa lalaki at sumunod sa kanya papasok. Isang lingon ang iniwan ko sa gate na unti-unti ring nagsara. Habang papalapit kami sa magarang balkonahe ng mansyon, hindi ko mapigilang ’di matulala sa tayog at ganda ng mansyon. Dingding pa lang ay nakakapigil hininga na pati na rin ang napakalawak nitong hardin ay nakakalula. ’Di ko matanaw ang hangganan no’n.

Nang makapasok na kami sa loob ay halos masilaw ako sa mga palamuti sa loob na nagmistulang imbakan ng mga pilak. Kulay puti na may accent ng kulay gray ang loob nitong mansyon. May pa curve pa itong hangdanan tungo sa second-floor.

“Don Yael,” nang magsalita iyong lalaking sumundo sa akin sa labas ay saka lang ako napatigil sa kakatingin sa mansyon.

Doon sa malaking sala ay nakaupo ang isang matandang lalaki. Sa tabi nito ay may nakatayong lalaki na may kaparehong suot sa lalaking kasama ko. Mga tauhan siguro ito ni Don Yael.

Ang kaninang kasama kong lalaki ay tumabi sa kasamahan niya na nasa gilid ni Don Yael. Ako naman ay hindi alam kong saan lulugar hanggang sa pinalapit ako ni Don Yael at pinaupo sa sofa na katapat niya. Ang lalaki ng sofa! Parang pwede gawing higaan. Halos hindi na ako humihinga rito sa aking kinauupuan.

“Have a seat,” he sweetly said, but the strict and authoritative tone didn’t escape my ears. “I’m Yael Wycliffe.”

“I’m Eissen po. Eissen Mendoza.”

He nodded.

“I heard that you’re interested in applying as a babysitter?” Don Yael continued. Matanda na ito at sa katunayan nga ay may puting buhok na ito pero iba pa rin ang dating nito. At halatang pinagkakaguluhan siya no’ng kabataan niya.

“O-oo po sana… kung available pa ang posisyon.” Nanginginig kong tugon kay Don Yael.

Unti-unting lumutang ang isang ngisi sa labi nito. Sumundal siya sa kanyang kinauupuan na may namumuong ngiting tagumpay roon.

“Gaano mo ka-gustong makuha ang trabahong ito?” Panunukat nito sa akin.

Malungkot akong napangiti roon sa tanong niya. Bumagsak ang mata ko sa aking kamay na nakahawak sa tuhod ko.

“Sa totoo lang po… hindi ko po talaga gusto ang trabahong ito. Kaso wala po akong ibang mapag-aapply-an. Hindi po ako natatanggap sa mga trabahong pinapasukan ko. Masakit po sa akin na isang college graduate at mapupunta lang ako sa pagbabantay ng bata. Pero kailangan ko po kasi ng trabaho, ng pera. Kung papairalin ko ang arte ko at pride hindi po ako mapapakain no’n.” Sa pagkakataong ito ay tumingin na ako kay Don Yael na pinagmamasdan pala ako. “At nakita ko po kasi sa flyer na malaki ang… pasahod. Nagmumukha na po akong sakim sa pera ngayon dito sa harapan ninyo pero ’yan po talaga kasi ang habol ko rito. Kung makakapagtrabaho po ako sa inyo… napakalaking tulong po ng pera na iyon sa akin at sa lola ko.”

Ewan ko kung kailan nawala ang ngisi sa labi ni Don Yael pero ngayon ay wala na akong mababasang kahit anong ekspresyon sa mukha niya.

“Why do you need so much big money, Mr. Mendoza?”

“P-pangpa-ospital po sa lola ko at sa pang araw-araw po na gastusin.”

Totoo naman kasi dahil sa mga gastusin ngayong panahon hindi na magkakasya ang isa o dalawang daan mo sa isang araw. Sobrang mahal na ng mga basic needs.

“Sa tingin mo ba kaya mo ang trabahong ito?”

“Oo po… kakayanin ko po.”

Huminga ito ng malalim saka tumingin sa kanyang mga tauhan.

“Get the table ready.” Bumaling siya sa akin. “Magdi-dinner muna tayo.”

Umiling ako.

“Naku hindi na po. Busog pa po ako.” Pagsisinungaling ko. Mabuti’t nakisabay sa akin ang aking katawan.

“No, we’ll talk about your work through our dinner.”

Napakurap-kurap ako.

“S-so hired na po ako?”

“Yes.”

Pinagdaop ko ang palad ko saka nakailang yuko kay Don Yael habang sumasambit ng ilang pasasalamat sa kanya.

Taliwas man sa gusto kong trabaho itong napasukan ko, mas pinili ko pa ring maging masaya na lang. Kung tutuusin din kasi ay mas malaki ang suweldo ko rito kumpara ro’n sa mga pinag-apply-an ko. Just imagine the one hundred fifty thousand wage per month. Parang nagtrabaho ka na rin sa ibang bansa sa laki ng suweldo.

Nahihiya akong tumayo nang ayain na ako ni Don Yael ng dinner. Ayaw ko man pero may pag-uusapan pa raw din kasi kami tungkol sa magiging trabaho ko.

May mga maids na siyang nag-asikaso sa mesa. Napapakagat labi na lang ko nang pagserbisyuhan ako ng isang maid. I want to protest, but Don Yael was commanding her.

“Thank you!” I whispered when she finished pouring a juice on my glass.

She dearly smiled and took a low bow before receded.

Kumain kami ng tahimik ni Don Yael. Medyo awkward pa kasi may mga standby na mga maids at iyong parang mga bodyguards nito.

Ngayon ay dessert na ang hinain ng mga maids sa amin nang magsimula na rin si  Don Yael sa pagdi-discuss ng magiging trabaho ko as babysitter.

“Bibigyan kita ng contract for your salary at bibigyan rin kita ng ibang contract for your commitment on this job.”

Tumango ako roon.

Kanina pa ako sa mansyon na ito pero wala naman akong nakikitang mga bata. At kahit sa dinner ay kami lang dalawa ni Don Yael.

“Ahm, Don Yael, saan po pala ang bata na babatayan ko?” Pagpagkakuryoso kong tanong.

Napatango si Don Yael doon.

“Oh, yeah. I almost forgot. Hindi ka talaga magbabantay ng bata rito, Mr. Mendoza.”

Napaayos ako sa aking kinauupuan.

“Po? Akala ko po babysitter ako.” Tinuro ko pa ang aking sarili.

Tinungkod ni Don Yael ang magkabilang siko sa dining table.

“Your job here is Mr. Mendoza is to tame my son.”

Son?

“Of course, ang nilagay lang namin sa flyers ay babysitter ang hinahanap namin dahil kung ang ilalagay namin d’yan ang totoong hinahanap namin. Sino naman ang maglalakas loob na mag-apply?” patuloy ng matandang Wycliffe.

Ang saya na pilit kong pinapalit kanina sa pagkadismaya ko sa aking trabaho na nakuha ay napalitan ng pagkadisgusto.

“So, hindi talaga babysitter ang hinahanap ninyo kung hindi ay taga-pagpaamo sa inyong anak?”

“Mga anak ko, pero isa lang ang kailangan mong paamuhin, Mr. Mendoza.” Pagtatama nito sa akin.

“Wala po bang ibang nag-apply rito at ako lang ang masa-sample-an ninyo?”

Mapakla itong napangisi.

“Hindi ko na mabilang kung ilan na ang sumubok Mr. Mendoza. Pero lahat sila ay umuuwing bigo.”

“At maaring ako rin ay mabigo.”

“I give my full trust in you, Mr. Mendoza. And if you accept this job, I will give you an advance salary. I can give you how much you need. Just name your price. And if you successfully make my son go home, I will give you twenty million pesos as a reward.”

Nanlaki ang mata ko sa aking narinig! T-twenty… million?!

I’m in need of money. Wala na akong ibang choice. This offer may too good to be true, but this is it. This is what I’ve been looking for para sa lola ko. Pwedeng maoperahan ang lola ko rito.

“Thank you so much, Mr. Mendoza. I will transfer the money right away in your bank account.” si Don Yael matapos kong pirmahan ang mga kontrata. Nagkamayan kami.

“Salamat din po.”

“Just get your things ready. My men will send you to the island tomorrow.”

Wala pala rito ang mga anak ni Don Yael. He instructs me to tame his younger son and make him go home—back to him. Galit pala ang mga anak niya sa kanya kaya niya ito ginagawa. Pero ang kailangan niya lang ay ang pinakabata niyang anak dahil ito lang ang hindi niya nakapapiling ng matagal. Gusto niyang bumawi sa anak niya kaya ginagawa niya ito.

“Ah, hihingin ko po sana ang pangalan ng anak ninyo Don Yael para makilala ko siya.”

May pinaabot lang siya na envelop sa kanyang tauhan at binigay niya ito sa akin.

“My sons are Yosiah Wycliffe, Yaelan Wycliffe, and Yashveer Wycliffe. And you just have to tame my youngest son, Yashveer, Mr. Mendoza.” aniya na may malaking ngiti sa labi.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 2

Chapter 2

Eissen’s Pov

Napahagod ako sa aking batok nang sumakit ito sa tagal kong nakababad sa aking telepono. Tinanggal ko ang suot kong eyeglasses, for eye protection, at muling hinagod ang batok saka nag-unat sa kamay. Nangalay na rin ito.

I saw the bond papers scattered on my bed.

Hihiga na sana kasi ako dahil pagod ako ngayong araw sa lahat ng mga ginawa ko. Kaso naalala ko na kailangan ko palang pag-aralan ang mga Wycliffes. Itong mga anak ni Don Yael, pero nadismaya ako nang makita ko ang informations na binigay ni Don Yael sa akin. Walang pictures ng mga anak niya.

How could I know kung sino si Yosiah, Yaelan, at Yashveer? Ang nandito lang naman sa portfolio na binigay ni Don Yael ay mga konting information lang ng mga anak niya. Hindi ba nito kilala ang mga anak niya? Ang nandito kasi pangalan ng anak niya, mga kursong natapos ng mga anak niya, mga trabaho ng mga ito, date of birth, date of birth place, at mga paaralan ng mga ’to na ’di pamilyar sa akin. Parang resumé lang.

At ngayon nga nagse-search ako ng mga pictures ng mga lalaking ito kaso wala naman akong mahanap na matinong larawan. Wala man lang kahit close-up photo. Puro mga stolen pictures lang ang lumalabas at ’di pa malinaw. Mukhang masyadong private ang mga lalaking ito!

Kinuha ko ang mga bondpaper at humiga ulit sa kama. Binasa ko ang mga informations ng mga Wycliffe.

My hand, which was holding the bond papers, dropped. Inaantok na talaga ako.

Napabaling ako sa maleta at isang body bag na aking dadalhin bukas. Nakahanda na ako para bukas pero ang katawan at utak ko ay hindi pa. Gusto ko nang umatras sa bagay na ito kaso nasend na ni Don Yael ang pera sa akin at sa katunayan nga ay nakabayad na ako sa mga nakaraang hospital bills ni Lola Erming. Maliit na lang ang natira sa dineposit na pera ni Don Yael sa akin.

Ang kapal naman ng mukha ko na umatras pagkatapos kong gastuhin ang pera niya.

Kinabukasan ay maagang dumating ang isang itim na kotse na pag-aari ni Don Yael, ito ang maghahatid sa akin sa port patungong Seirra Island. Dalawang lalaki ang sumundo sa akin. Kapwa pa ito naka-avaitors at tuwid na nakatayo sa tabi ng sasakyan. Inaya kong magkape ang mga ito kaso tumanggi naman sila.

Tinulungan nila ako sa pagbitbit ng gamit ko tungo sa sasakyan. Inilagay nila ang gamit ko sa compartment ng kotse. Nakiusap ako sa kanila na pwede ba akong dumaan sa ospital kung saan naka-confine ang Lola Erming ko. Tinawagan muna nila si Don Yael at mabuti’t pumayag ito.

“Lola, aalis po muna ako pansamntala, huh.” paalam ko kay Lola Erming.

Kinuha ko ang kumukulubot na na kamay ni Lola.

“Nahihirapan ka na dahil sa kalagayan ko, apo.” wika naman ni Lola at kita kong namasa na ang mga sulok ng mata niya.

Umiling ako. Kumpara sa pagpapalaki ni Lola sa akin mag-isa. Walang-wala itong gagawin ko. Tinaguyod niya ako. Pinalaki niya ako at minahal na parang anak niya. Kahit matanda na siya at mag-isa sa buhay itinaguyod niya ako na parang galing ako sa kanyang sinapupunan.

Si Lola Erming ang pumuno sa mga pagkukulang ng mga magulang ko. Hindi ko nga lubos maisip kung papaano nagawang talikuran ng mga magulang ko si Lola Erming na mag-isa. Nag-iwan pa ng bubuhayin.

May choice naman si Lola na pabayaan ako. May choice si Lola na huwag akong alagaan at kupkupin kasi kahit nga mga magulang ko ay iniwan ako. Pero si Lola Erming hindi niya iyon ginawa. Tumalikod man sa akin ang lahat pinaramdam sa akin ni Lola na may tao pang nagpapahalaga sa akin.

“H’wag n’yo po akong isipin masyado, ’La. Ang importante po ay magpagaling kayo. At kapag magaling na po kayo. Magkakasama na po tayo ulit. Uuwi na po tayo sa bahay.” ani ko.

Tumango naman si Lola.

“Kung saan ka man nagtatrabaho, apo, mag-ingat ka. Kumain ng mabuti, huwag mong pababayaan ang sarili mo, at tumawag ka rin sa akin.”

Masuyo akong tumango kay Lola.

“Opo, ’La.”

“Mahal na mahal kita, apo ko.”

Tumayo ako at niyakap ang Lola Erming ko na nakahiga lang sa kanyang hospital bed.

Palihim kong pinunasan ang mga luha na tumulo mula sa aking mga mata.

“Mahal na mahal din po kita, ’La.”

Nagpaalam din ako sa attendant nurse ni Lola Erming. Nakisuyo na rin ako rito na tatawag ako sa kanya tungkol kay Lola Erming. Sinabi niya rin naman sa akin na babalitaan niya ako tungkol kay Lola rito.

Nagpupunas ako sa luha palabas ng ospital. Nang makita ako ng mga tauhan ni Don Yael ay pinagbuksan pa ako ng pintuan no’ng isang lalaki. Hindi ko kasi sila kilala.

Walang ibang laman ang utak ko habang bumayahe kundi ang Lola ko lang. Sana kapag natapos na ako rito sa trabahong ito. Magaling na ang lola ko. Sana rin hindi ako ang matapos dahil sa trabahong ito.

Naitungkod ko ang siko sa binata ng kotse at sumulyap sa labas. Base naman sa nabasa kong mga impormasyon tungkol sa mga anak ni Don Yael, hindi na naman mga bata ang mga ito. May edad na naman sila.

Iyong pinakamatanda base roon sa impormasyong nabasa ko ay thirty-three years old na. Yosiah is thirty-three years with four degree holder at nakapagmaster pa sa Princeton University. May sarili na rin daw itong negosyo. Sa nabasa ko lang ay may hotels ito, vineyard, may-ari din daw itong isang airline, at iba pa.

Iyong nasunod naman kay Yosiah Wycliffe ay si Yaelan na thirty years old. Isang successful athlete sa larangan ng rugby sa ibang bansa pero two years ago lang ay iniwan nito ang pagiging atleta at nanatili sa bansa upang pumasok sa mundo ng pagnenegosyo at ngayon, siya ay kasa-kasama na ni Yosiah sa pagpapatakbo ng kanilang mga negosyo. Nakapagtapos din ito ng pag-aaral bilang isang arkitekto.

At ang panghuli naman ay iyong si Yashveer, ang lalaking sadya ko talaga. Ang tanging anak ni Don Yael na kailangan kong bitbitin pabalik sa syudad. Twenty-seven years old na pala ito. At tapos na rin sa pag-aaral bilang isang inhenyero.

Ang tatlong anak ni Don Yael ay kapwa nakapagtapos ng pag-aaral sa iba’t ibang bansa. At base sa nakalap kong impormasyon ay wala na ang ina nilang tatlo, si Donya Yvaine. Parehong mga mayayaman kaya naman hindi nakakagulat na sa iba’t ibang bansa nakapagtapos ang mga anak. Tapos nagmana ng mga iba’t ibang ari-arian mula sa kanilang namapayapang ina kaya siguro naging ganito na ka-successful ang mga anak ni Don Yael. Even without Don Yael’s money mabubuhay pa rin ang mga anak niya ng marangya.

Tsk! Ngayon ko lang nakilala ang mga Wycliffes sa pamamagitan ng research ko at kinikilabutan ako sa yaman nila. Parang nakakakot ang maging tulad nila. Nakakatakot madikit sa kanila dahil sa yaman nila.

Ilang oras din ang byahe namin at nakarating na kami sa isang port. May mga taong nakapila para nakasakay ng bangka. Ito lang daw kasi ang way of transportation tungo sa Seirra Island, ang isla kung saan naglalagi ang mga anak ni Don Yael.

“Ito lang ba, boss?” anang ng lalaking tumanggap sa maleta ko. Ito rin ang lalaking nagmamay-ari sa bangka na aking sasakyan.

“Sumakay ka na,” sabi ng lalaki sa akin na isa sa humatid sa akin dito sa port.

Sa buong byahe namin ay ngayon lang talaga niya o nila ako kinausap. Talagang kung ano ang utos sa kanila ay iyon lang din ang kanilang gagawin nila.

Napalingon ako sa ibang tao na nakapila pa at naiitan sa kakahintay ng masasakyang bangka. Masama silang nakatingin sa akin dahil parang may special treatment pagdating sa akin.

Tumingin ako sa lalaking kumausap sa akin.

“Hindi po ba pupunuin ng pasahero ang bangka bago umalis?” tanong ko.

Walang na nakapaskil sa kanyang mukha, straight lang itong nakatingin sa akin.

“Don Yael already rent the boat. Kaya sumakay ka na bago ka gabihin sa byahe.”

Tinikom ko na lang ang bibig ko at tumango.

Tinulungan ako ni manong, na may-ari sa bangka, na makasakay. Nang makaupo na ako ay bahagyang yumuko iyong may-ari ng bangka sa dalawang tauhan ni Don Yael. Ako ay nakigaya na rin.

“Bring him safe to the island. Huwag mong iwan hangga’t ’di siya nakakasakay pagdating doon.”

Sumaludo pa ang lalaki.

“Areglado, boss!”

Sa maliit na tabing nitong bangka ay natatabunan naman ako laban sa araw. Ito ang unang beses kong makasakay ng ganitong pang-transportasyon kaya naman todo ang kapit ko sa aking kinauupuan. Konting alon lang ay napapasambit na ako ng ‘Ama Namin’. Para kasing kahit anong oras ay pwedeng balik-tarin ng alon ang bangka!

Hindi ko magawang i-enjoy ang byahe dahil sa aking mga masasamang naiisip. Abot lang sana ng kamay ko tubig-dagat at sa katunayan nga ay nakikita ko ang nga ilang isda sa ilalim kaso kinakabahan ako.

Paano kung bumaliktad ang bangka?

“Hijo, okay ka lang ba?” Iyong lalaki na siyang nagmamaneho nitong bangka ay relax na relax lang.

Nanginginig ang labi kong ngumiti rito.

“First time ko po itong s-sumakay ng ganito. Kinakabahan po ako. Ang lalaki ng ibang alon tapos ang liit lang ng bangka.”

Tumawa ito.

“Naku, hijo may mas lalaki pa sa alon na ito. Mabuti nga ngayon at maayos ang panahon.”

Nahigit ko ang hininga ko nang may alon na namang paparating.

“H-hindi po ba kayo lugi na ako lang ang pasahero ninyo, manong? May iba pa po kasing mga pasahero doon sa daungan.”

Ngumiti ito.

“Papaano ako malulugi, e bayad na ako rito. Pwede na nga akong hindi bumyahe ng ilang araw sa binayad ng mga lalaking naghatid sa’yo.”

“Gano’n po ba?”

Tumalikod siya sa akin at may kinalikot sa makina ng bangka bago sumagot.

“Oo, iba talaga kapag mayayaman, hijo. Hahaha! Kung pwede sigurong bilhin nila ang buhay natin ay magagawa nila.”

Napaisip ako sa sinabi ni manong. Parang sinangla ko na nga ang buhay ko kay Don Yael. Tama siya. Iba talaga kapag mayayaman. Parang maganda ang maging mayaman pero at the same time parang nakakakot ito.

Narating kami ni manong sa daunagan ng Seirra Island! Medyo nagulat pa ako dahil maraming tao ang nasa daungan. Parang ito ang sentro ng kalakalan sa isla. Masigla ang mga tao at maingay rin. May bilihan dito, may bilihan doon.

Binaba na ni manong ang maleta ko. At pinaalis ko na rin siya dahil gumagabi na at biglang dumilim ang kalangitan.

Medyo nahilo ako pagkababa ko ng bangka. At nang makatapak na ako sa sementong daan ay umikot talaga ang mundo ko at naduwal ako!

Humarap ako sa dagat at umupo bago sumuka! Shit! Parang lalabas na ang lahat ng mga laman ko sa loob. Tumayo ako nang pakiramdam ko ay wala na akong ilalabas pa. Kaso nahihilo pa ako. Kakapit na sana ako sa handle no’ng maleta ko kaso nabubuwal na ang paa ko. Napapikit ako at narinig ko pa ang ilang hiyaw ng mga tao sa paligid ko.

Akala ko ay matutumba na ako nang may matigas na bagay na yumakap sa baywang ko. Naimulat ko ang mga mata ko at bumungad sa akin ang isang ekatrangherong mukha ng lalaki.

May nakasampay pang puting towel sa leeg niya at madampi ang buhok na tumatabon sa kanyang noo.

“Hey! Hey!”

Tawag nito sa atensyon ko at napatayo ng maayos. Umiwas ako ng tingin dito. Nakakahiya! Hindi pa naman kaaya-aya ang amoy ng hininga ko dahil kakasuka ko lang! Shit naman!

“T-thank you!” My voice almost came out as a faint whine.

Napalunok sa maasim kong laway dahil sa lakas ng tibok ng puso ko.

“Tourist?”

Bumaling ako sa lalaki na sumagip sa akin. Hindi ko alam kung natural lang ba ang pagka-sun kissed skin ng balat niya. Nakikita ko pa ang malalapad niyang dibdib dahil naka-puting sleeveless lang ito, dinidepina ng suot nito ang malalaki at maskulado niyang harapan.

Bumaba ang mata ko at kita kong naka-maong lang ito na short na hanggang sa ibabaw ng tuhod niya ang haba. Mukhang luma na rin. Dumapo ang mga mata ko roon sa gitnang parte ng hita niya at napalunok ako ng makita ang malaking bukol doon!

Shit! Shit! Shit! Eissen, ilayo mo ang makasalanan mong mata sa bagay na ’yan!

I am a closeted gay at kapag talaga nakakahagip ng ganoon ang mata ko ay umaandar itong malikot kong utak!

“Hey!”

“Ah… oo. I mean, hindi. Trabaho. Trabaho ang pinunta ko rito.”

Gumalaw ang panga nito.

“Okay,” maiksing turan nito at tinalikuran ako.

“U-uy! Teka…” Lumingon ito sa akin. “Ano pala ang sasakyan ko patungo sa Sitio Kawasan?” tanong ko sa kanya. Pinauwi ko na kasi si manong pagkatapos niyang buhatin ang mga gamit ko since. Gumagabi na at delikado sa dagat.

Nagturo siya ng tricycle. “Green tricycle, dumadaan sila roon.”

Tumuloy na ito sa kanyang lakad.

“Salamat!” sigaw ko kahit na hindi na niya ito pinansin.

Napangiti nalang ako at kinuha ang maleta para makasakay ng tricycle.

Ilang minuto lang ang byahe ko sa tricycle at nakarating na kami sa Sito Kawasan, partikular sa lugar na sadya ko.

Medyo madilim na pero nakikilala ko pa rin ang bahay ng mga batang Wycliffe. Two-storey kasi ang bahay at kulay puti na parang gawa lang ito sa kahoy. Nasa mataas din na parte ang bahay ng mga ito at malalayo ang ilang kapitbahay.

Pagkatapos kong bigyan ng pamasahe iyong lalaki ay tinulungan niya pa ako sa pagbuhat no’ng maleta ko. Agad din namang umalis iyong tricycle na sinakyan ko.

Napatalon ako sa gulat mang biglang kumidlat at nasundan ng pagkulog! Napatingala ako sa maitim na kalangitan. Sana naman ay ligtas na makakauwi iyong manong na naghatid sa akin dito sa Seirra Island.

Hinila ko na ang maleta ko tungo roon sa ilang hagdanan tungo sa bahay ng mga Wycliffe.

Bumuga muna ako ng isang malalim na hininga bago tumungo sa main door. Bukas na ang mga ilaw ng bahay. Pinindut ko na ang doorbell at sumilip doon sa pipehole.

Nang wala pa ring bumubukas sa pintuan ay nagdoorbell ulit ako. Nakailang ulit pa ako bago may bumukas doon.

Napaatras ako ng bumungad sa akin ang isang malaking lalaki na naka blue t-shirt at itim na shorts. Nakalagay pa sa isang bulsa ng shorts niya ang kamay nito.

“W-wycliffe?” untag ko.

Hindi magkamayaw ang puso ko dahil sa kaba at takot sa lalaking nasa harapan ko.

Napaigtad pa ako nang muling kumidlat at parang mas nanlisik pa ang mga mata ng lalaki sa akin. Hindi man lang magulat sa kidlat!

“Who are you?”

Napalunok ako nang maramdaman ko ang kilabut dahil sa magaspang at malalim niyang boses. Mas takot pa ako sa boses niya kaysa sa kulog!

“E-eissen Mendoza bagong katulong ninyo.” sagot ko.

Nanliit ang mga mata nito sa akin at bumakat ang ilang ugat sa leeg niya.

“Kuya Josiah!” sigaw ng isang boses at may bagong lalaki na sumilip. Gumalaw lang ang mata ng lalaking nagbukas ng pintuan sa akin.

My eyes widen! So this is Yosiah Wycliffe?!

“Who are you?” ani ng baging dating na lalaki.

“Tabi, Yashveer,” wika lang ni Yosiah at sinarhan ako ng pintuan, right in front of my face!

Kasabay naman no’n ang pagbuhos ng malakas at mamalaking patak ng ulan! Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko at natulala na lang. Ito na nga. Nandirito na ako sa tahanan ng mga anak ni Don Yael. At… walang modo ang panganay niya!

Kumatok ako dahil nabasa na ako ng ulan at baka ngayon ay basa na pati laman ng body bag ko. Jusko! Ang mga damit ko!

“Please naman po. P-pwede naman po siguro akong pumasok lang muna.”

Nanginig na ang boses ko. Hindi ko lang alam kung dahil ba iyon sa gutom o sa ginaw! May kidlat pa at kulog! Wala pa akong masisilungan.

“Kuya, let the guy in!”

“Pinadala na naman ’yan ng Dad para pauwiin ka! You want that?”

“Fuck! Of course not!”

Rinig ko na ang pagtatalo sa loob. Malalakas pa sa kulog ang mga boses nila.

“It’s raining Yosiah.” ang isang boses ay kalmado lang pero malamig naman.

“So what if it’s raining?”

“Kuya Yosiah!”

“Let that person freeze to death. Iyan ang pinunta niya rito, right? Mamatay siya sa lamig d’yan sa labas.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 3

Chapter 3

Eissen’s Pov

Humalo sa patak ng ulan ang mga luhang tumulo mula sa aking mga mata. Sa sobrang galit ko, sa sobrang awa ko sa aking sarili, at sa sobrang takot ko ay ’di ko na lang namalayan na napaiyak na ako. Hindi ko alam kung saan ko ilalagay itong galit na nararamdaman ko para kay Yosiah. Ang sama-sama niyang lalaki! Awang-awa pa ako sa sarili ko dahil sa kinasasadlakan ko ngayon. At takot pa ako para sa sarili ko.

Ngayon na ba ako mamamatay sa lamig at gutom? May pera pa naman ako rito na natitira kaso may bahay kayang magpapatuloy sa akin? May tindahan pa kayang bukas ngayon, e ang sama ng panahon? Jusko! Ngayon pa nga lang ako nakakatungtong sa Bongkai, dito pa ko mamamatay?

Natahimik ang loob ng bahay. Nanginginig-nangangatal na ang mga labi ko pati yata ang buong pagkatao ko ay nanlamig na at wala nang natitirang tuyo sa suot ko.

Isang mapait na ngiti ang iniwan ko bago tumalikod sa bahay ng mga Wycliffe. Mga professional nga, wala namang mga modo. May mga natapos nga pero parang wala namang pinag-aralan dahil sa sama ng ugali. Lalo na ang Yosiah na iyon. Kahit gaano pa talaga ka yaman ang isang tao at kahit ano pa ang natapos nito. Hindi talaga natatakpan ng pera ang tunay na budhi ng isang tao.

Muli kong tinahak ang daan pababa at hila-hila ko ang dumobleng bigat ng maleta ko. Ang masaklap pa sa kalagayan ko ngayon ay malalayo ang nga kapitbahay ng mga Wycliffe. No wonder, masama ang ugali ng panganay, eh.

Kahit na alam kong walang saysay ang pagpunas ko sa aking mga luha. Nagpunas pa rin ako at tumigil saglit. Dinamdam kong mga patak ng ulan sa akin at huminga ng malalim. Kaya ko naman sigurong itawid pa itong gutom ko hanggang bukas. Hindi naman kasi ito ang unang pagkakataon na nakaramdam ako ng ganitong klaseng gutom. Dahil mahirap lang ang Lola ko, lumaki talaga ako na tinutulugan ko na lang ang kumakalam kong sikmura.

Muli kong hinawakan ang handle ng maleta ko at hahakbang na sana nang biglang tumigil ang ulan. Napatingala ako. ’Di pala tumigil ang ulan. May pumayong lang sa akin mula sa aking likuran. Nakita ko ang kulay puting payong sa aking itaas.

Umikot ako upang makita kung sino iyon at laking gulat ko nang makilala ko kung sino ang pumapayong sa akin.

“I-ikaw ’yong lalaki sa daungan!” Tinuro ko pa ito gamit ang namumuti at nanginginig kong kamay dahil sa lamig.

Wala itong inimik at bagkus ay kumuyom lang ang panga.

“Teka, bakit nandito ka? Taga rito ka rin?”

“Come with me,” aniya at kinuha ang maleta sa kamay ko.

Hindi ako nakagalaw nang tinahak niya ng daan pabalik sa bahay ng mga Wycliffes.

“Wycliffe ka?”

“Come with me before you freeze to death.”

Lumunok ako bago ito sinundan.

“I-ikaw ba… si Yaelan? Si Yaelan Wycliffe? Bakit mo ako tinutulungan?” tanong ko sa kanya habang naglalakad kami.

“Hindi namin hahayaang dito ka mamatay malapit sa bahay namin.”

Sa gitna ng panlalamig ng katawan ko ay naramdaman ko ang takot. Bakit ganito sila magsalita? Ang sasama nila. Professional ba talaga sila? Kung makapagsalita naman sila parang ang dali lang ng mga bagay na kanilang mga sinasabi.

Ang tumutulo kong maleta dahil sa ulan sa labas kanina ay pinasok pa rin iyon ni Yaelan sa loob at itinabi niya lang ito. Pagkapasok ko sa main door, sa gilid no’n ang isang hagdanan tungo sa itaas at sa harap naman ang isang maispasyong sala na may naka-U shaped na mga malalaking sofa.

Doon sa sala nakaupo ang dalawang kapatid ni Yaelan. Ang isa ay nagbabasa habang ang isa naman ay nanonood lang ng palabas kahit bumabagyo na sa labas. So far naman kahit may kulog sa labas hindi ko na hahalata ang kidlat dito sa loob dahil sa nakatabing na makakapal na kurtina sa kanilang malalaking bintana.

“Take a bath first. Kailangan ka naming kausapin.” wika ni Yaelan. Tinuro niya ang common bathroom dito sa ground floor.

Iiwan na sana ako nito nang hulihin ko ang palapulsuhan niya. Agad ko naman itong binitawan.

“N-nagugutom kasi ako…”

Tumingin si Yaelan sa mga kapatid niya sa sala na mukhang ’di namalayan na nakapasok kami. O baka wala talaga silang pakialam.

“Okay,”

Nginitian ko si Yaelan kaso tinalikuran lang ako nito at tumungo sa taas. Isang beses akong sinulyapan ang ibang kapatid ni Yaelan bago tumungo sa bathroom.

Habang nagbabanlaw ako roon sa shower ay may kumatok sa pintuan. Dali-dali kong pinatay ang shower at lumapit sa pintuan ng bathroom.

“Bakit?”

“The towel is in front of the door.”

“Okay, salamat.” tugon ko roon kay Yaelan sa labas.

Nang matapos akong maligo ay maingat kong kinuha ang towel sa labas. At doon ko lang napagtanto na wala kahit tshirt o shorts man lang doon. Bathrobe lang naman itong binigay ni Yaelan at nang isuot ko ito ay nagmistula itong gown sa balingkinitan kong katawan.

Ilang minuto kong pinagmasdan ang sarili sa harap ng salamin dito sa loob ng banyo bago nakapag-decide na lumabas suot lang ang bathrobe. I feel so naked with just a bathrobe covered in my body. Ni wala akong underwear beneath my bathrobe, though the fabric was so thick.

“Here,”

Napatalon ako ng konti nang may magsalita. I was so drowned with my state kaya nagulat ako.

Maliit na tango ang binigay ko kay Yaelan na siyang tumawag sa akin. Pinuntahan ko ang damit ko nang makita ko itong nakakalat sa sahig.

“It’s wet. I tried to look for clothes for you; however, your clothes are all wet,” Yaelan stated, as if he were able to read what was running around in my head. Lumapit na lang ako roon sa sala kung nasaan ang pagkain. Kumakalam na ang sikmura ko sa gutom.

Napangiti naman ako nang makita ko ang rice, chicken, and coffee. Umupo ako at handa nang kumain nang may marinig akong malakas na tikhim.

I looked up and saw the Wycliffe brothers watching me.

“Let the guy eat first,” Yashveer said.

Nanliit naman ang mata ni Yosiah doon. Nakakatakot talaga siya. Ang sama niya kung makatingin. He only pokes his tongue on the sides of his cheek and roughly slouches his body on the sofa where he sits.

Tila nawala ang gutom ko. Pero kumain pa rin ako na pinapakiramdam ang mga mata ng lalaking nakatuon sa akin. Bakit naman kasi ’di na lang ako sa kitchen kumain? Bakit dito pa sa harapan nila?

Though the guys didn’t formally introduce themselves to me, but I was able to recognize each of them just by hearing their conversations. Wala rin naman yata silang plano na magpakilala sa akin.

Ininom ko ang kape upang mainitan ang nanlalamig kong t’yan. Nakahinga ako ng maluwag doon.

Humawak ako sa t’yan ko. I’m now stuffed!

“A-ahm.” Huminga ako ng malalim.

Bumalik ang hiya ko at kaba nang tingnan ko sila.

“P-pwede ba muna akong manghiram ng damit?” mahina kong saad.

Napalabi lang ako nang ni isa sa kanila ay walang nagsalita. It was so awkward! The atmosphere seemed so thick, and the place seemed so small for the four of us.

“Hehehe, okay lang kung-”

“Why don’t you lend him some of your clothes, Yaelan?” That was Yosiah. There was really something in his voice that made my stomach flip. I don’t know if it’s fear or nervousness.

I heard Yaelan scoff. My eyes diverted to him. He crossed his arms in front of his prominent chest. It looked so painful watching how his big muscles twisted. Ang sleeves nga noong suot niyang t-shirt ay binat na binat!

“You know I don’t like sharing what’s mine, Yosh.”

“It’s just a piece of fabric.”

Ngumingising bumaling si Yaelan sa kanyang nakakatandang kapatid.

“It’s still mine.”

Nilobo ko ang bibig. Ang buraot naman nitong si Yaelan. Parang damit lang naman saka hindi ko naman ito hihingin. Hihiramin lang.

“He can have my clothes instead.” Pagpresenta ni Yashveer.

“Thank you!” saad ko rito.

He only threw a plain stare at me before leaving the three of us. Wala namang umimik sa dalawang magkakapatid hanggang sa nakabalik si Yashveer dala ang ipapahiram niyang damit sa akin.

“Here,” he extended his hand, with his clothes on it. “It’s my unused t-shirt and shorts.”

Tinanggap ko ito. Hindi kasi talaga ako komportable rito sa roba lang.

“Salamat ulit. Lalabhan ko ito at ibabalik sa’yo kapag-”

“Don’t bother. Hindi ako nagsusuot ng damit na nasuot na ng iba.”

I’m not sure how to feel right now. I don’t know if I should be offended by what Yashveer said. Una si Yaelan na hindi nagpapahiram ng damit, sunod itong si Yashveer naman hindi nagsusuot ng damit na sinuot na ng iba.

Tiningnan ko ang damit na pinahiram ni Yashveer sa akin. It was a Chanel shirt and a Loui Vuitton shorts.

Mula sa damit ay tumingin ako kay Yosiah kung pareho ba ito sa mga kapatid niya. Ayaw rin ba nitong nagpapahiram ng damit? akiramdam ko ang arte nila masyado. For a piece of clothes ay ganoon na ang reaksyon nila.

If you’re wondering whether I have the same habit as my brother, well, let me tell you, I do lend my clothes but not to strangers. I also don’t like wearing the same clothes as other people,“ Yosiah flatly remarked.

My mouth hung in the air. I couldn’t form a word to say. I was awestruck by these guys.

I was left with no choice but to excuse myself and change my bathrobe.

Pagkabalik ko ay kita kong nag-usap usap ang magkakapatid, naputol lang sila nang dumating ako. Muli kong inakupa ang upuang iniwan.

I saw Yashveer sigh and lazily lean on his back. Yaelan eyed me with an expressionless face while Yosiah folded his arms over his protruding thorax.

“What’s your name, and what is your real purpose and intention for coming here?” Yosiah inquired.

I pressed my lips together and clasped my hands, resting them on my thighs.

“I’m Eissen, Eissen Mendoza.” I was torn between lying or telling them the truth about my sudden purpose for coming here. Sa narinig ko kanina kina Yosiah at Yashveer, ayaw na ayaw talaga nito na bumalik sa syudad. “P-pinadala ako ni Don Yael… para maging katulong ninyo.”

Lahat ng mata ay napunta sa akin.

“House boy?” Yaelan skeptically asked.

“O… oo. He thinks that you guys need one. He thinks that… t-that this is the only thing he can at least do for all of you.”

“We really don’t need one-”

“No, I think we need one.” Yashveer intervened.

Pati ang mga kapatid nito ay napatingin sa kanya.

“Lagi na lang tayong nagpapaluto sa iba kapag may trabaho tayo. Ang lilinisin sa bahay ay lagi nating inaasa sa iba. Kapag may gusto tayong ipabili tatawag pa tayo ng mga tauhan natin, which I see as a waste of time. So, why not use this man? Why not using Eissen Mendoza?”

“Yeah, why not?”

“Yashveer, Yaelan let’s think about it-”

“It’s two versus one, kuya Yosh.” putol ni Yashveer sa kapatid.

“We’ll talk again tomorrow. For now, let’s all rest. I had a tough day at the market.” ani naman ni Yaelan.

Walang nagawa si Yosiah doon. Awtomatik na tinikom niya ang bibig. May pagdududa siyang tumingin sa akin.

Sa huli ay pinatuloy nila ako sa bahay nila. Binigyan nila ako ng room na maliit at parang… stockroom dapat ito sa dumi.

Sila ay pumunta na sa kani-kanilang silid matapos ang usapang iyon. Dito lang sa ground floor ang room ko tapos silang magkakapatid ay sa taas.

Kahit pagod ako ay naglinis muna ako sa aking magiging silid. I was so thankful na may isang electric fan at isang lumang foam doon. Pinagpag ko lang ang foam at nilinis ang electric fan. Pagkatapos kong maglinis at hinakot ko pa ang mga damit ko at sinampay sa ginawa kong sampayan dito sa loob ng kwarto. Kaya naman pagkatapos ay pagod na pagod ako. At least mukhang tao na ang nakatira dito sa stockroom.

Isasara ko na sana ang pintuan nang biglang may higanteng anino ang lumukob sa akin.

Napaigtad ako.

“Yosh-”

“We’re not really close so don’t call me that.”

“Sorry,”

“If you think na naniniwala ako sa mga sinasabi mo kanina. Sorry, but I cannot buy into your stupid lies. I hate liars, Eissen. I will kick you out of here as soon as possible.”

Yosiah left me with my knees wobbling. He was such a dangerous man. Wala yatang sinasanto ang lalaking iyon. Parang galit naman yata siya sa lahat.

I was tired pero matagal akong nakatulog dahil na-bother ako sa sinabi ni Yosiah at naninibago rin. In the end, pagkagising ko kinabukasan para akong zombie.

Niligpit ko ang pinaghigaan ko at ginawa ko amg daily routine ko sa bathroom bago pumunta sa kitchen. Naalala ko kasi na kasambahay pala ako rito. That was my alibi kagabi na hindi kinagat ni Yosiah.

I think hindi lang si Yashveer ang kailangan kong kunin ang loob. Pati yata ang mga kapatid nito.

I was busy making their breakfast when I heard heavy footsteps approaching.

Tinakpan ko ang nilulutong baka at lumingon. Sa gulat ko nang makita ang topless na si Yaelan ay nahulog ko ang sandok! Tumatagaktak ang pawis sa kanyang katawan habang umiinom ito ng tubig.

My eyes glued on his rippling Adam’s Apple. Nasundan ng mata ko ang tumatagaktak na pawis sa katawan ni Yaelan hanggang doon sa madamping shorts niya kung saan ang malaking umbok niya. Hindi pa nga ako nakakabawi mula kay Yaelan ay may pumasok na naman. My eyes turned away from Yaelan when Yosiah entered, also topless and wearing only his cotton pants.

Mas nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang malaking bakat doon sa pagitan ng hita niya.

And my world crumbled as the youngest Wycliffe entered the kitchen with only a towel around his hips. His prominent member underneath the towel was waving at me!

Goodness gracious! What on earth was happening?

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 4

Chapter 4

Eissen’s Pov

My mind was in a haywire, and my heart inside my chest was racing. Ang tatlong Wycliffe ay nasa likuran ko at hindi ko yata sila kayang tingnan sa mga mata nila na hindi naalala ang kanilang mga mababatong katawan. Ganito ba sila lagi? Ganito na ba ang magiging daily routine ng araw ko? Araw-araw ko bang makikita ang magkakapatid na ito sa ganitong estado? Nakakalula, nakakahilo, at nakakabaliw kung ganoon.

I am a closeted gay. I was really uncomfortable coming out when my circle of friends (yeah, somewhat ’yan ang matinong matatawag ko roon) before were all male. I had this classmate pa noon na grabe kung maka-stereotype sa mga kagaya kong bakla. He was a bully and a pervert. Nakakahiya na naging crush ko siya kahit palihim lang. When I learned na ganoon pala siyang klase na lalaki, agad siyang naging ekis sa akin.

Kaya rin ako hindi komportable at takot na na malaman ng iba na bakla ako kasi may isa akong school classmate dati na binully at senior ko siya. And guess what? Walang ginawa ang mga teachers doon. Students were calling his names, mocking him, belittling him, and throwing hurtful words at him. It saddens me that at those times wala akong kaya na ipagtanggol ang tao na kagaya ko. Hindi man ako ang na-bully noon pero tumatak iyon sa isipan ko at nasaktan ako sa nangyari sa senior ko. Sinubukan niya naman lumaban noon pero walang-wala kasi siya kumpara sa mga nambully sa kanya.

After that nalaman ko na lang sa sumunod na araw na hindi na ito pumapasok sa kanyang klase. At nakadagdag sa takot ko ay ang katotohanang na-r@pe siya. Until now, my nerves still trembled kapag naaalala ko ang sinapit nito. Hanggang ngayon wala na akong balita roon sa senior ko. Mukhang umalis kasi ang buong pamilya nito matapos ang kalunos-lunos na sinapit ng anak nila.

Kaya naman hanggang ngayon nanatili lang sa akin ang tunay kong kasarian.

That’s why, no matter how much I am attracted to men, I’m still guarded.

“What are you cooking?”

Napatalon ako nang may magsalita sa aking tabi. Sinulyapan ko si Yaelan sa aking tabi. Wala man lang itong emosyong nakatingin sa aking niluluto.

Pasimple akong sumulyap sa likod upang makita ang ibang kapatid nito pero si Yosiah na lang ang naiwan, nagtitimpla ito ng kape. Umalis na ata si Yashveer.

“Ah, nilagang baka lang, sir Yaelan.” sagot ko kay Yaelan.

He only nodded and left me.

Bumuntonghininga ako. Papaano ko naman papaamuhin ang mga lalaking ito? Ang suplado nila, walang modo, at ang hirap kausapin.

Matapos kong tikman ang nilalaga ko ay susundan ko na sana ng tingin si Yaelan nang mapagitla ako dahil sa sama ng tingin ni Yosiah sa akin. Nakahilig siya roon malapit sa malaking  refrigerator. Ang isang kamay ay nasa bulsa ng pants niyang maluwag habang ang isa naman ay nakahawak doon sa tasa at pagkuwa’y sumisipsip doon. His member below was bulging. As much as I don’t want to see it pero nakukuha talaga noon ang mga makakasalanan kong mata. Kailangan ko na yatang hugasan ng holy water ang mga mata ko.

Yosiah has a little lighter shade than Yaelan. Malaki naman ang katawan ni Yosiah kaso si Yaelan kasi ay batak na batak at moreno. Siguro dahil lagi itong bilad sa araw at atleta pa dati kaya ganoon ka-tigas tingnan ang katawan. Yosiah was sexy with his muscular body and right now nakalugay lang ang hanggang balikat niyang buhok na maitim. Sila namang tatlo ay maitim ang buhok pero itong kay Yosiah lang ang mahaba. At sa pagkakaalala ko ay nakapusod ito kagabi. He looked kinder when his hair was down. The Wycliffe brothers have sets of round amber eyes; they also share the same long pointed nose.

Muntik na akong mapatalon nang magtagpo ang mga mata namin ni Yosiah. Naninimbang ang tingin nito sa akin, puno ng ka-seryosohan at pagdududa ang mga mata nito. Kulang na lang ay butasan ako ni Yosiah sa paraan ng titig niya sa akin.

I gave him a curt smile but the guy’s forehead only furrow. Tinalikuran ko na lang siya dahil wala talaga akong mapapala sa lalaking ito.

Tinitingnan ko na lamang kung lumambot na ba ang bakang niluluto nang biglang dumating sa tabi ko si Yosiah. Kahit na malapit ako sa niluluto at langhap na langhap ko ang amoy nito. Ang panlalaking amoy pa rin ni Yosiah ang nangibabaw sa ilong ko.

Hindi ako sabay na nag-agahan sa mga magkakapatid kasi hindi rin naman nila ako inimbita. Talagang may bad blood na sila sa akin. Kaya naman mag-isa akong kumain sa kitchen at sila sa dining area. Pero pagkatapos nilang kumain ay tinawag naman ako ni Yaelan kasi pag-uusapan namin ang mga trabaho ko rito.

“You’ll do the laundry, cooking, cleaning the house kasali na ang labas at ang mga trabaho sa taas. Kapag may ipapabili kami sa kabas ikaw lang din ang uutusan.” pagpapahayag ni Yosiah.

Tango lang ako nang tango sa lalaki. Ang mga kapatid niya naman ay nakikinig lang din sa kanyang mga sinasabi at sumasang-ayon.

Mukhang ’di talaga magiging madali ang buhay ko rito.

Ngayon na natitigan ko ng mabuti ang magkakapatid, si Yashveer pala ang pinakamaputi sa kanila. Ito rin ang mas may softer na awra kumpara kina Yosiah at Yaelan. Malalaki silang magkakapatid pero ang mas may pinakamatigas na katawan ay si Yaelan. Si Yosiah kasi ay sakto lang. Parang katawan ni Joseph Marco ang naalala ko kay Yosiah.

“Ibig sabihin all around house boy ka rito.” baling naman ni Yashveer sa akin.

Tumikhim si Yosiah kaya napalingon ako sa kanya.

“And one more thing, if I don’t like your service. You’ll leave the island as soon as possible.”

Napalunok ako ng wala sa oras.

“S-sige. Ngayon saan ako magsisimula? I mean, may ipapagawa ba kayo, sir?”

“Sumama ka sa akin. We need more groceries since we have one more mouth to feed.” anunsyo naman ni Yaelan.

Humaba ang nguso ko. Alam ko kung sino ang tinutukoy ni Yaelan.

Tatayo na sana si Yosiah at Yaelan nang pigilan sila ni Yashveer.

“Maybe you met and know us last night, Mr. Mendoza, but I would like to introduce my brothers to you. This is Yosiah; he’s the oldest, followed by my brother Yaelan.” Isa-isang minuwestra ni Yashveer ang mga kamay sa kanyang mga nakabusungot na kapatid.

“And of course, I’m Yashveer and I am the youngest.”

At ang lalaking kailangan kong kunin ang loob.

Akala ko hindi na talaga sila magpapakilala sa akin. Kahit na alam ko na naman ang mga pangalan nila. Iba pa rin kapag sila mismo ang nagpakilala.

Matamis akong ngumiti kay Yashveer. “’Wag mo na akong tawaging, Mr. Mendoza, sir, Eissen na lang at….” Napakagat labi ako nang tingnan ang mga nakakatandang kapatid ni Yashveer. Wala na sila sa mood. “kayo rin po, sir,  Eissen na lang din itawag ninyo sa akin. At gagawin ko ang lahat ng makakaya ko maibigay ko lang ang best ko rito sa trabaho. Salamat!” I took a low bow.

Wala naman akong natanggap na reply mula sa kanila at isa-isa na na silang nagtayuan.

Niligpit ko ang mga pinagkainan nila at nagmamadaling naligo dahil isasama ako ni Yaelan mamili.

Hindi ko na nakita ang magkapatid except kay Yaelan na naghihintay sa akin sa labas ng bahay. I was low-key excited na sumama kay Yaelan. Kasi the fact na mayayaman ang magkakapatid na ito. It means na magara ang sasakyan nito. But to my dismay ang nadatnan ko pagbaba namin ni Yaelan ay isang tricycle na nakaparada sa tabi ng daan.

“I-ito ang sasakyan natin, sir?” gulat kong sambit at naturo ang isang pininturang tricycle.

“Yeah,” ang maikling sagot ni Yaelan saka ako nilagpasan. Walang alinlangan itong sumampa sa tricycle.

“T-teka namamasada ka? Akala ko mayaman kayo?”

Napatalon ako nang biglang niyang binuhay ang makina ng motor.

“And what if we’re rich?”

Napailing ako. Hindi ito ang inaasahan ko.

“Mayaman ka pero bakit namamasada ka?”

“Boring sa bahay.”

“Wala kang trabaho?”

Akala ko architect ito?

Medyo nagusot ang mukha nito.

“I’m a tricycle driver, fisherman, longshoreman, businessman, and an architect. Okay na ba?” bagot nitong turan.

Laglag ang panga ko sa sinabi niya.

Sinita ako ni Yaelan nang ’di ako gumalaw sa aking kinatatayuan. Sumakay ako sa kanyang tricycle at natamimi pa rin sa kanyang binunyag sa akin. Pasulyap-sulyap na lang ako kay Yaelan na nagda-drive. Kaya siguro nakita ko siya roon sa daungan kahapon kasi kargador din siya at tricycle driver.

Napailing ako. Iba pala maboryo ang isang Wycliffe.

Nakarating kami ni Yaelan sa palengke. Tama ako na ang daungan dito sa Seirra Island ay ang sentro ng komersyo ng isla.

Mangha ako na may halong pagkadismaya habang sinusudan si Yaelan papasok ng wet market. Para itong kakan-dedato sa eleksyon kung maka-kaway at makangiti sa mga tao rito pero ang sungit kapag sa akin. Or maybe bad blood lang talaga sila sa mga taong pinapadala ni Don Yael sa kanila. Pero ’di ko makakalimutan na siya ang sumundo sa akin sa gitna ng ulan. Alam kong may kahinaan din ang magkakapatid na ito. Iyon talaga ang una kong dapat malaman.

Namili si Yaelan ng mga gulay at karne. Ako naman ang taga-bitbit niya. Punong-puno na ang kamay ko sa mga binili niya pero hindi man lang ako nito tinulungan. Tsk!

“Yan!”

Napaatras ako nang may babaeng sumugod kay Yaelan at kumulampit ito sa leeg ng lalaki. Pinanood ko lang sila. Sumasakit na ang kamay ko sa mga bitbit.

“Jeslie,” anang naman ni Yaelan at yumakap ang kamay nito sa baywang ng babae.

“Hindi ka mamamasada ngayon?”

“Nope. I have an errand.”

Humaba ang nguso ng babae.

“Ay, ikaw pa naman hinanap ko kasi uuwi na kami ng mga kaibigan ko.” Ngumunguso nitong wika.

“Sayang may ginagawa pa kasi ako, e.” Ang rason ni Yaelan.

“Hindi mo ba talaga kami mahahatid, Yan?”

Ngumiwi ako, hindi dahil sa bigat ng dala ko, kundi dahil sa babae. Jusko! Namimilit gurl?

“May kasama ako,” saglit akong nilingon ni Yaelan. “Kailangan na rin naming iuwi ang mga binili namin-”

“Ewan mo na lang siya saglit.” ani ng babae at hinaplos ang kamay sa matitigas na braso ni Yaelan. Kita ko ang pagkuyom ng lalaki sa kanyang kamao.

“Sorry, next time na lang.” Tanggi ni Yaelan at nanlaki ang mata ko kung paano niya dinakmal ang pwet ng babae. Malanding tumili naman ang babae.

“Okey!” huni ng babae at ngumisi pa sa akin bago nag-flip sa kanyang buhok.

Akala niya naman talaga naiinggit ako.

“Uy!” sambit ko nang biglang kinuha ni Yaelan ang mga bitbit ko.

“Thank you!” Para akong nakahinga ng maluwag doon. Akala ko hihiwalay na sa balikat ko sa aking braso ko, eh.

Pagkarating namin ni Yaelan sa kanilang bahay ay si Yosiah lang ang nakita kong nagtitimpla ng kape. Pagkatapos no’n ay umakyat din naman ito sa kanyang silid. Hanggang sa natapos ako sa paglilinis ng mga pinamili ni Yaelan at na-aarange ko na iyon ay hindi ko napansin si Yashveer. Si Yaelan naman ay bumalik sa palengke. Mabinta siya sa mga babae ro’n, eh.

The same thing happened for the whole week that I’ve been living with the Wycliffe. Yosiah was so busy with his work. Si Yaelan naman ay nakikita ko rin minsang may ka-meeting via zoom na mukhang mga foreigners. Nakakasilip kasi ako sa ginagawa nito kapag naglilinis ako sa mga muwebles. Si Yashveer ang ’di ko nahahagilap sa bahay pagkatapos ng breakfast.

Isang araw makulimlim ang kalangitan. Maaga akong nagluto at pagkatapos kong makapagluto ng hapunan ay nautusan ako ni Yosiah na puntahan si Yashveer sa lungga nito.

Sinundan ko palabas ng bahay si Yosiah nang tawagin niya ako.

“Nakikita mo ng maliit na bahay na ’yan.” Tinuro ni Yosiah ang isang bahay na nasa kabilang bundok.

“O-oo po, sir.”

Nakapamaywang itong bumaling sa akin.

“That’s where Yashveer usually goes. It’s his little paradise, and I want you to go there and bring my brother here. Tell him na may gustong kumausap sa kanya.” mando ni Yosiah sa akin kaso kinakabahan ako. Malapit nang dumilim at kita kong masama ang lagay ng panahon.

“’Di ba pwedeng hintayin siya na lang siya, sir? O tawagan?”

Nagtagpo ang kilay nito sa akin.

“Umaangal ka?”

Umiling ako sa kanya.

“Hindi naman po sa gano’n, sir.” saad ko sabay haplos sa aking braso nang biglang humampas ang malakas na hangin.

Nagulo ang mahabang buhok ni Yosiah kaso ’di man lang nabawasan no’n ang kakisigan at nagwapuhan niya.

“It’s urgent and he didn’t bring his phone with him. Now, go.” Matigas nitong utos sa akin.

Wala akong nagawa kundi ang sundin ang utos ni Yosiah. Nagdala ako ng flashlight at payong sa aking lakad. Habang naglalakad ako sa gilid ng dagat at ramdam ko na ang sama ng panahon. At hindi naman ako nagkamali dahil papaakyat pa lang ako ng bundok tungo sa lunggaan ni Yashveer ay bumuhos na ang malakas na ulan na may kasamang malakas na hangin.

Hindi ko na masyadong nakikita ang daan dahil sa lakas ng ulan at hangin.

“Ahhh!” sigaw ko nang binaliktad ng hangin ang payong ko at tinangay ng hangin.

Ilang saglit pa ay kumurap-kurap na ang ilaw ng flashlight ko dahil nababasa na ito sa ulan. Ang sakit pa ng patak ng ulan sa mukha ko. Namatay ang flashlight ko at kahit nong pukpok ko pa roon ay nawala na ang ilaw no’n.

“Y-yashveer!” sigaw ko, baka sakaling marinig niya ako.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa nadulas ang isang paa ko sa batong naapakan.

“Ahhhh!” Napasigaw na lang ulit ako nang sumunod ang katawan ko sa aking paa at dumausdos na ako sa putikan. Hindi ko na alam kung ano ang mga tumama sa katawan ko nagpagulong pababa hanggang sa tumama ang ulo ko sa isang puno ng kahoy. Ang paligid ko ay nagmistulang malabo. Ang aking katawan ay bumagsak, ang mga talukap ng mata ko’y mabigat, at ang kadiliman ay pumalibot sa aking kamalayan habang ako’y unti-unting nawawalan ng malay sa mundo sa paligid ko.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 5

Chapter 5

Eissen’s Pov

When I regained my senses, I found myself lying on a large bed with white sheets, my body and forehead aching as if something had hit me. Some parts of my body felt like they were burning and stinging.

The room was dimly lit, and the ceiling was just a few meters above me. As I looked around, I noticed a man sitting beside the window, which provided him with light as he sketched or drew something on a canvas.

I could see the guy’s hair peaking over the top of his canvas, and I observed his arms moving as he worked. Despite feeling groggy, I managed to get up from the bed, but my right hand instinctively flew to my temple due to the pain.

“It seems you’re awake,” he said.

Naging alerto ang sistema ko nang makilala ko ang nagmamay-ari ng boses na iyon. I cannot be mistaken with that gravelly and flat voice.

Napatitig ako roon sa taong nasa likod ng canvas.

“Y-Yashveer?” I stuttered, my throat feels so dry.

“How are you feeling?” tanong lang nito.

“Ikaw ang tumulong sa akin?”

Hindi ko rin ito sinagot.

“How are you feeling?” ulit nito.

Bumuntonghininga ako at walang ibang pagpipilian kung hindi ang sagutin ito.

“M-masakit ang ulo ko at mahapdi ang ilang parte ng braso at para akong binugbog.” tugon ko rito.

Itinabi nito ang canvas at doon ko nakita si Yashveer na topless. Naka-jeans lang ito at kung tama ako, may ilang pintura na nagkalat sa kanyang maskuladong katawan.

He leans against his chair. May bitbit pang paint brush ang isa n’yang kamay at binaba naman ng isang kamay n’ya ang palette.

“N-nagpi-paint ka?”

Nangunot lang ang noo niya at tumingin sa kanyang ginawang art work.

“When I’m stressed.” came his flat reply. Wala na yatang isisigla ang boses ng lalaking ito.

Inalis ko ang kumot sa akin at basta na lang umalis ng kama upang tingnan ang gawa nito nang mapagtanto kong wala akong pag-ibaba except for my underwear beneath my… Good Lord! Hindi sa akin ang suot kong itim na Hermes T-shirt.

Shocked wash over me upon seeing my naked lower extremities. Nagpabalik-balik ang tingin ko sa aking katawan at kay Yashveer, gulo at hindi alam kung ano ang gagawin.

Ngumiwi ako.

“I changed your clothes into mine since you were soaking wet when I found and brought you here,” Yashveer explained plainly.

“Ah, s-salamat. Pero ang damit ko, sir?”

Tumaas ang kilay nito. He twirled the paintbrush on his fingers.

“I already threw it away-” He was cut off when I injected exaggeratedly.

“Ano?!” bulyaw ko.

Napapikit siya.

“They’re trash anymore.”

Napatanga ako sa sinabi ng lalaki. Trash? Ang damit ko? Trash? Seryoso ba siya? Hindi lang niya alam na ang mga dinala kong damit dito ay ang mga bago kong damit!

This guy is impossible! Nalalabhan naman siguro iyong damit ko kung nadumihan iyon.

“Bakit mo naman tinapun?” mahina kong tanong sa panghihinayang sa kanya.

“I told you, Mendoza. They’re trash anymore. Madumi, may punit na. How are you supposed to wear those trash?” wika niya na para bang ang laking katanungan kung papaano ko susuotin ang damit kong nadumihan at may punit.

“Nalalabhan naman ang dumi. Pwede namang tahiin ang napunit na parte.” katwiran ko sa kanya.

“Tsk! You’re impossible, man. Why wash and repair it when you can buy new ones?”

“Ganyan ka kasi marami kayong pera samantalang ako-”

“How much is it?” Walang hiyang sapaw niya sa akin.

“Huh?”

“Magkano iyong damit mo na tinapun ko para matahimik ka na.” Iritado niyang saad sa akin.

“You’re impossible too! Akala n’yo siguro lahat na lang nababayaran ng pera ninyo.” sikmat ko sa kanya.

Ang kanyang paint brush na nilalaro sa kanyang daliri ay biglang nabali. My eyes widen. Umusli ang ugat ng kanyang kamay sa higpit ng pagkakahawak niya roon.

“S-sorry.” Agad kong saad ang makita ko ang galit n’yang mukha.

Napalunok ako. Umupo ako sa kama. Nadala na naman ako sa kabog ng puso ko.

“Sorry, sir. Hindi ko po sinadya na sigawan ka.”

Umalis ito sa kanyang pagkakahilig at tinungkod ang kamay kanyang tuhod. Kita ko ang pagtaas baba ng kanyang balikat.

Inangat nito ang tingin sa akin. Inilagay niya ang nabaling paint brush sa may bintana.

“Mendoza-”

“Eissen na lang po, sir.”

Ngumuso ako. Naglinggo na akong kasama sila sa iisang bahay pero Mr. Mendoza o Mendoza talaga ang tawag nila sa akin. Ilang ulit ko na rin silang sinupo roon.

Tumayo ako at tumungo sa kanyang painting. Malaki naman ang tshirt niya at umaabot iyon hanggang sa aking hita.

“Oh! A-ako ito?” gulat kong sambit at tinuro ang painting. Mangha akong napaluhod at tiningnan ng mabuti ang painting. Kuhang-kuha nito ang suot ko kahapon kaso sa painting ay may sugat ako roon, walang malay, at basang-basa ang katawan ko sa ulan. Madilim tingnan ang painting kahit na may ibang kulay iyon.

“Hmm….” Nakita ko sa aking peripheral vision na umalis si Yashveer sa silyang kinauupuan at tumayo sa aking tabi. “It’s you.”

“Wow!” Puno ng pagkamangha kong wika.

I was about to touch it when Yashveer interrupted.

“It’s still wet.”

“Akala ko mga bahay lang ang ginawa mo?” usal ko habang napadikit pa rin ang titig ko sa painting.

Walang naging tugon doon si Yashveer. Bigla na lang bumukas ang ilaw ng buong silid kaya napatayo ako mula sa pagkakaluhod.

Umawang ang bibig ko habang nililibot ng aking mata ang buong silid. Napuno ang kulay puting silid sa mga naka-hang na painting at ang iba pa ay naka sandal na lang.

Naglakad ako at iniisa-isa ko ang mga painting. Iba’t ibang klaseng painting ang nandirito sa silid. May landscape, portrait painting and most of his paintings were oil painting. Hindi ako maalam when it comes to paintings. I only see them as an natural art, parang palamuti lang. And I really can’t explain what’s behind them. However, after watching and studying Yashveer’s art, which mostly had a dark theme, I felt something within me—a feeling that was foreign to me. Bakit parang may sinasabing kwento ang mga painting na ito? Bakit parang naabot nito ang puso ko? Bakit nararamdaman ko ang sakit ng pintor sa likod ng mga obra na ito? My heart aches the longer I look at it as the moment passes by.

Nilingon ko si Yashveer nang may paghahanga sa kanya. Nagmamasid lang pala ito sa aking likuran.

Binalik ko ang mata sa mga painting.

“Sa iyo ang lahat ng ito?” untag ko na hangang-hanga sa mga obra niya.

“Hmm, these are all my paintings for the past years.”

Hinarap ko si Yashveer.

“Bakit halos lahat ng painting mo black and white? Why do they seem to be painful, harsh, and sorrowful?” tanong ko sa lalaki.

Nagkatitigan kami at ito ang unang bumitiw sa aming pagtatagisan ng mata. Ilang segundo ang lumipas pero hindi ito sumagot.

“You can paint with colors naman. Kagaya sa ginawa mo roon sa painting ko. I mean, sa larawan ko na iyong ginawa.” sunod kong wika nang wala akong makuhang sagot sa kanya.

He inserted both his hands into the pockets of his jeans. Yashveer’s chest swelled with pride.

“That was the first painting where I used colors. You’re the first painting that I added some colors to.”

Napakurap-kurap ako sa kanya. Tinalikuran niya ko saka pumunta sa may bintana. His broad back was facing me.

Kung sa ibang pagkakataon kami nagkasama ni Yashveer at nagkakilala kami sa ibang paraan. Baka ngayon ay kilig na kilig na ako. Para sa akin kasi si Yashveer iyong pinakagusto ko since parang ang soft ng mukha niya. Hindi kagaya roon sa mga kapatid niya na parang pasan lagi ang mundo at ang isa naman ay halatang palikero. Aside from that, watching his paintings right now makes me like him more.

I feel like he wasn’t comfortable talking about his masterpieces, which is why I chose to divert our subject.

“O-oo nga pala… pinapunta ako rito ni sir Yosiah para sabihin sa’yo na may gusto raw’ng kumausap sa’yo.” pag-iiba ko.

“Tsk!”

Lumapit ako sa bagong gawa niyang painting. Mangha pa rin ako na ipininta n’ya ako.

“H-hindi pa ba tayo bababa at uuwi, sir?”

“Today’s our mother’s death anniversary. Walang emergency. Walang gustong kumausap sa akin. Kuya Yosh was just testing you, Eissen.”

My eyes drifted away from the painting. With my eyes wide, I looked at Yashveer. Straight lang itong nakatingin sa harap.

Death anniversary ng kanilang ina, ng asawa ni Don Yael. Death anniversary ng kanilang ina pero bakit nandirito siya at nagpipinta?

“It’s your mother’s death anniversary but you’re here, and painting-.” Naputol ako.

Humarap siya sa akin. Nahabag ako nang makita ko ang pamumula sa mga mata niya. Tears were forming in the corners of his eyes. My heart goes out to Yashveer. I want to comfort him, but I don’t know how to. I want to make him feel at ease, yet I don’t know how, because, in the first place, I don’t know what made him like this. I don’t want to jump to conclusions. Ayaw kong magmagaling ngayon.

“Because I’m stressed.”

“Huh?”

“Painting is my stress reliever. I need to paint what’s running around my head, or else my head will kill me.”

Napailing ako.

“And… y-you paint me?”

“Because the picture of you in the midst of the rain, wounded, and lifeless didn’t leave my head. I need to breathe it through painting it.”

Ano at sino-sino ba talaga kayong magkakapatid? I think they’re not just millionaires or should I say billionaires. There’s really something to them…

“That’s why Sir Yosiah said, this is your den,” I inferred.

“At ikaw palang ang nakakapasok dito. You invaded my place and now… my mind, Eissen.”

I felt my heart quicken, its rhythm echoing in my chest.

“Sir,”

Umigting ang panga nito at sinuklay ang dalawang kamay sa kanyang itim na buhok.

“You’re kind, Eissen.”

Napayuko ako. Nang muli itong magsalita ay tumingin ulit ako sa kanya.

“You graduated. You can have a better job than being a houseboy, and you’re young. You can leave the island. You can leave us. But why the hell are you enduring all the difficulties in living with us? What are your intentions, Eissen?” His jaw clenched, and his eyes narrowed at me.

“Sir… I’m just working for you. And why should I look for another job when you pay me better than the ‘better job’ you mentioned?” I reasoned.

“You know that I don’t buy what you said, Eissen, that father only sent you here to be our houseboy,” he said.

Kinagat ko ang ibabang labi ko. Huminga ako ng malalim bago ito tiningnan sa kanyang mga mata.

“Kasambahay. ’Yan lang po… t-talaga.”

“Baka pinadala ka lang dito tulad ng iba. Baka pinadala ka lang dito para kumbinsihin ako na umuwi sa bahay ng Dad namin? If that’s your intention here, Eissen, it’s better for you to leave this island as soon as possible.”

I swallowed hard. I shook my head at him.

“No. There’s… nothing like that, sir.” I lied.

He looked at me as if I were a specimen he was studying under a microscope.

“My brothers and I can ruin you if you’re lying, Eissen. I’m warning you,” Yashveer remarked, emphasizing the last three words.

At that moment, I couldn’t explain the fear that engulfed my system. The way he stressed those words sent bolts of fear through my body that I couldn’t decipher.

“I was sent… solely to be a house boy.” Pagpapanindig ko sa aking kasinungalingan.

He smirked.

“Really? Baka naman nandito ka rin para kunin ang loob ko para mapalapit ka sa mga kapatid ko? That kind of thing always happens, Eissen. They want to get under the pants of my brothers, kaya ginagamit nila ako para makapasok sila sa buhay ng mga kapatid ko.”

The moment I felt the heat, an intense blush immediately spread across my cheeks, revealing my embarrassment for some reason. Jusko, Eissen!

“A-anong… anong para mapalapit sa mga kapatid mo?” Umiling ako. “Wala akong b-binabalak na ganyan!” nauutal kong katwiran.

Kung gusto ko mang kunin ang loob ng mga kapatid niya iyon para mabitbit ko siya pabalik ng Manila.

Lumaki ang ngisi nito.

“S-saka bakit ko ipipilit ang sarili ko sa kanila kung pwede namang… ikaw…” Umiling ako ng husto. “Pero malabo ’yan k-kasi lalaki naman ako. Straight ako!” Pilit ko pa.

Yashveer left a grin before zooming off. Nalobo ko na lang ang aking bibig nang umalis ito. Hindi pa nga ako maka-get over sa painting niya at mas nawindang na ako sa kanyang nakakalaglag underwear na ngisi! Good lord! Anong nakain ng isang Yashveer ngayon? Temptation ba ito?

Nilibang ko ang sarili sa kanyang mga painting pero agad rin naman itong nakapabalik.

“This is the only food I can offer.”

Napagitla ako nang magsalita ito.

Umikot ako at nakita ko ang paglapag ni Yashveer sa isang sandwich at mineral water.

Lumapit ako sa kama kung saan ang pagkain. Nagutom ako bigla nang makita ang sandwich.

Kinuha ko iyon at agad na kumagat. I watched Yashveer clean the room and clear his palette. Tapos naalala ko bigla ang huli naming pag-uusap.

“Sinasabi ko sa’yo, Yashveer. H-hindi ako bakla. Kaya hindi ako tulad ng iniisip mong nakikipag-close lang sa’yo upang mapalapit sa mga kapatid mo.” wika ko na naman.

Napatigil ito sa pagpupunas ng sahig at sinulyapan ako.

“Very well, but how can you explain the thing I saw in the bathroom the other day?” he asked teasingly.

Nalunok ko nang deretso ng kinagat sa sandwich. Dahil doon ay nabulunan ako. Nagkandauga tuloy ako sa paghagilap sa tubig at uminom. Hindi ako namatay sa disgrasya kanina pero mamamatay naman yata ako dahil sa sandwich. At mamamatay na lang siguro ako rito pero si Yashveer ay pinagmamasdan lang ako.

“Anong… anong ibig mong iparating?” usal ko at hindi ko na maipaliwanag ang lakas ng tahip ng puso ko.

Binasa nito ang labi gamit ang dila.

“I just saw you grinding and touching your ass. Oh, I remember how you bite your lips. I remember how rough and painful your breath left your mouth that day.”

Bumagsak ang sandwich sa kamay ko. Tumigil yata ang pagtakbo ng oras dahil sa sinabi ni Yashveer sa akin. H-he is really impossible!

Sumugat ang ngiti sa kanyang mga labi. Good Lord! Please lang kutang-kuta na ako sa gabing ito! Una, sa mga siniwalat ni Yashveer tungkol sa mother nila, pangalawa, ay sa painting nito, pangatlo, ay sa banta niya, at tapos ang pinakasikreto ko ay na-uncover na niya!

Maloko itong ngumisi, isang ngisi na nakakaloko at… mapanganib?

He grinned slyly.

“I got you!” Then, he pointed the broken paintbrush at me.

Lord, kunin niyo na po ako rito ngayon.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E ꧂

CHAPTER 6

Trigger

Warning

! Read at your own risks!

Chapter 6

Eissen’s Pov

“Ahh, ahh!” Kumawala ang ungol sa bibig ko nang walang awang sinipsip ni Yosiah ang aking nippl*s.

My fingers rake through his long black hair, grabbing it as he takes a small bite on my hard nipple. When he takes them out of his mouth, my nipples are now red and wet with his saliva.

“Oh!”

“Ohh!”

Ang dalawang unang salita ni Yosiah nang igiling nito ang kanyang matigas na pagkalalaki sa akin.

I don’t know how it happened or where it started because when I opened my eyes, I already saw Yosiah on top of me, stimulating my breast.

To my surprise, Yaelan was also by my side, kneading my other nipple and licking it. When I looked up, I saw Yashveer masturbating himself.

At nang magising ako sa kahindik-hindik na bangungunot na iyon ay tumungo kaagad ako sa banyo upang maghilamos sa aking mukha. Kaso nang makita kong sarili na tinigasan ay ginawa ko ang dapat kong gawin. Nilabas ko ang aking libog sa pamanagitan ng pag-masturbate ko sa sarili. Nagbabati ako sa banyo pero hindi kasi iyon sumapat lalo na’t sa panaginip ko ay… inaangkin ako ng nag-iisang Yosiah. That is why I inserted my finger into my hole at hindi ko naman alam na… sa ganoong oras ay may nakakita pala sa akin.

I was pulled out of that nightmare at three in the morning, and I didn’t know that someone in the house was awake! And… Good Lord, Yashveer saw me in that kind of state.

“Hahaha!”

I was pulled back to reality when Yashveer guffawed. His manly and deep voice echoed throughout the whole room.

Tumataas-baba ang balikat ni Yashveer sa kakatawa sa akin at ’di nga niya matapos-tapos iyong paglilinis at pagliligpit niya dahil sumabog na ang tawa niya. Hawak-hawak niya pa ang tiyan at naluluha na sa kakatawa.

My shoulders sagged. Ubos na ubos na ako. Para na akong kandila rito na unti-unting natutunaw sa kahihiyan. At kung pupwede lang buksan itong kamang kinasasadlakan ko ngayon at magtago. Kanina ko pa siguro iyon ginawa.

Uminit na nang husto ang aking mga pisngi at kumalat na iyon hanggang sa aking batok. Kung kanina gutom ako ngayon mas mangibabaw na sa akin ang kahihiyan.

Out of all people, bakit si Yashveer pa ang nakakita sa akin? And out of all places, bakit ko nga ba rin iyon ginawa sa common bathroom sa baba ng bahay nila? At bakit ko nga ba napanaginipan ang ganoon? Nababaliw na ba ako? That dream— no, that nightmare I cannot imagine it to happen in reality.

Good lord! Ang wild ng bangungunot na iyon, hindi lang isang Wycliffe kung hindi tatlo talaga. Ang lahat na magkakapatid!

I harshly shook my head to shoo away the thought that was corrupting my mind.

Natatawa pa rin si Yashveer hanggang sa matapos siyang magligpit. Nagsuot siya ng isang tshirt.

I eyed his shirt. Sa buong linggo na kasama ko ang mga Wycliffe wala akong nakita na mga damit nila na hindi branded. Para bang hindi nila kilala ang tinda sa palengke na tag-100 o 10 pesos. Napansin ko na mula sa mga gamit nila at sa mga palamuti sa kanilang bahay ay may mga tatak iyon na galing sa ibang bansa.

“Don’t dwell on it that much, Eissen.” Suway ni Yashveer sa akin. Umupo siya roon sa silya at naka-crosslegs siya. Ang haba rin talaga ng mga biyas ng mga lalaking ito.

Ako matangkad naman pero mas matangkad sila sa akin at mas matitipuno ang katawan kumpara sa akin na payatin. At least, hindi ako sakitin sa payat kong ito.

“How can I?” tanong ko sa kanya habang nakayukong tinitigan ang sandwich sa akin kamay na para bang nando’n ang solusyon sa aking mga problema.

“I won’t tell anyone what I saw. Your secret will be safe with me.”

Naiangat ko ang aking mata kay Yashveer. Kita ko sa kanyang mga mata ang kaseryosohan.

His arms crossed confidently, biceps flexing subtly beneath the fabric, a silent display of strength.

“I… I am gay, Yashveer. Are you comfortable living on a roof with someone like me?”

His chest waved.

“I have noticed that you’ve been with us for weeks now, Mr. Mendoza, or should I say Eissen. Despite knowing your gender, I didn’t feel any discomfort. Maybe it’s because you’ve been good to us. Well, if you’re not faking everything you’re showing us, you’ve been patient and good. And that is a good thing.”

Tumango ako sa kanya.

“Hmm. Kasi may iba… halos isumpa na ang tulad ko. Halos isumpa na nila kami. May iba nandidiri. May iba pinagtatawanan ako— kami sa pagiging ganito.”

I heard him sigh.

“Well, that really depends on someone’s perspective and stance. We cannot judge people for being like that, but yeah, there are really people with sick minds—narrow-minded people, the homophobes. It’s sick because there are a lot of them out there. On the contrary, we cannot please everyone. We will just hope for progress in this kind of society because, to be honest, it sucks.

Habang nagsasalaysay si Yashveer, napapatitig na lang ako sa kanya. I didn’t know how he had this kind of mindset despite his strict and authoritative demeanor. I didn’t expect him to say those things.

“Salamat.”

“It’s only my opinion too, Eissen. I didn’t know what and how my brothers would react if they found out about… your gender because we really don’t discuss this kind of thing with each other.”

“Baka ipatapon ako ng mga kuya sa mga dagat ng isla.” Biro kong turan at kumagat sa aking sandwich.

“That’s not impossible to happen.”

Napangiwi naman ako sa sinabi ni Yashveer.

Sometimes, naso-sobrahan na rin talaga sa pagka-honest itong magkakapatid na ito. Hindi na nakakatuwa.

“Finish your sandwich, baba na tayo mamaya.” Yashveer said and dropped his head backwards and closed his eyes.

Habang pinagmamasdan ko si Yashveer na bahagyang naka tingala sa kanyang posisyon at nakapikit ang mga mata. I cannot help it but to admire him. Truth to be hold, Wycliffe brothers are really tall, masculine, and good looking guys. Pero iba-iba ang kanilang dating… lalo na siguro ang ugali.

Yashveer’s Adam’s apple waves, biglang pumasok sa isipan ko ang aking bangungot. May hinanakit ako sa mga Wycliffe na ito dahil sa hirap nilang intindihin, ngunit hindi ko talaga batid kung bakit umabot ang panaginip ko sa ganoon.

Mariin akong napailing. Matatapos siguro ang mundo kapag nangyari ang panaginip kong iyon.

“Which is more appetizing the sandwich or me?” Biglang saad ni Yashveer kaya naman napatalon ako sa gulat.

“A-anong pinagsasabi mo d’yan. Ang f-feeler!” Wika ko.

Panlalaking humalakhak si Yashveer. Tumayo ito mula sa kanyang pagkakahilig at lumapit sa akin.

Nanlalaki lamang aking mga mata nang bigla siyang yumuko at kumagat sa kabilang side ng aking sandwich.

He munched on the sandwich in front of me and said, “Let’s go, Disney Princess!”

Labis na namula ang mukha dahil sa tinuran ni Yashveer.

Disney Princess?

Inisang lamon ko ang sandwich at saka tumayo. Sinundan ko si Yashveer palabas.

Pagkalabas ko ay sumalubong kaagad sa aking ang sobrang lamig na hangin. Naiyakap ko tuloy ang aking kamay sa aking braso at pagkuway kumuskos.

“Wala akong tsinelas.” Untag ko, my toes curled dahil sa lamig, si Yashveer naman ay nasa likuran ko na nagl-lovk sa kanyang pintuan.

I heard Yashveer lock the door behind me before marching in front of me and offering his broad back.

“Oh,” sambit ko.

“Hop on,” said Yashveer.

“Kaya ko namang maglakad pa. Bigyan mo na lang ako ng tsinelas.” Kontra ko.

“I already lend you my clothes, I don’t have any extra slippers here.”

“Akala ko mayaman kayo?”

“And I didn’t know na may taong mapapadpad dito.”

“Rason mo,”

“Tsk! You will ride on me or I will leave you here alone till you freeze to death.” Pagtatakot ni Yashveer sa akin ngunit mas tumatak sa isipan ko ang nauna niyang sinabi.

A heat waves ran through my face.

Sa pananahimik ko ay napalingon sa akin si Yashveer. Ang seryosong mukha ni Yashveer ay unti-unting napalitan ng pagkapilyo, tila alam niya ang naglalaro sa akin isipan.

“What I mean is, ride on my back, Eissen. Not the ride you are thinking, hmm?” He said teasingly.

“S-sira!” ani ko at sumampa sa kanyang likuran. “Mabigat ako, bahala ka, malayo pa naman ang bahay ninyo!”

“Tsk! As if you are heavy, you are just like a paper pasted on my back.”

Muntik ko na siyang masakal dahil sa kanyang sinabi.

---

Pagkarating namin ni Yashveer sa kanilang bahay. Sumalubong sa amin ang kanyang dalawang kapatid. Bakas sa gwapong mukha ni Yosiah ang ’di pagkatuwa samantalang si Yaelan naman ay nakangisi lang.

Hindi ko talaga alam kung ano ang tumatakbo sa isip ng magkakapatid na ito.

“What happened to him?” tanong ni Yosiah kay Yashveer. Actually, pwede naman na ako ang tanungin niya no’n since magkaharap din naman kami kaso si Yashveer ang kanyang tinanong.

“Naaksidente habang paakyat ng bundok. Kuya, alam mo naman siguro na masama ang panahon. ’Di mo na lang sana tinuloy kung ano man ang plano mo. Muntik nang mamatay ’yan.” Tukoy ni Yashveer sa akin.

Napapantastikuhan akong bumaling kay Yashveer, bubwelta sana ako sa kanya kaso seryoso siya.

“Wala kang kasama roon.” rason naman ni Yosiah.

“Tsk! Alam mong kaya kong mag-isa, Kuya. Please, alam kong ’di natin gusto na nandito si Eissen, pero ayaw rin naman natin na mamatay siya rito, ’di ba?” ani Yashveer.

A sudden chills ran to my spine, kung makapagsalita naman itong si Yashveer ay tila wala ako sa kanilang harapan.

“Stop it already, Yashveer. Mendoza is well, don’t make it a big deal.” Awat naman ni Yaelan.

Tumaimbagang si Yashveer at tiningnan si Yaelan.

“I… I just don’t want another person die because of me.” With that, Yashveer left.

Feeling the heavy atmosphere left by Yashveer, tumayo ako.

“M-magbibihis lang ako, sir… at magluluto na rin ako.” ani ko.

“Kuya Yosiah and I will be leaving, Mendoza. Magluto ka na lang ng tama sa inyo ni Yashveer. And treat your wounds.” si Yaelan.

Tumango ako rito. Sumulyap ako kay Yosiah at halos mapatalon naman ako nang makita ko itong masamang nakatingin sa akin.

Ngumuso ako.

Umigting ang panga nito.

“Whatever you did to my brother won’t work on me, Mendoza.” Makahulugang wika ni Yosiah sa akin.

“Sir…” Alma ko sana.

“Tsk!” Asik lang nito at tumayo.

Tumayo rin si Yaelan pero sinadya nitong suntukin ang balikat ko na parang tropa kami nang dumaan siya sa aking tabi.

“Mag-iingat ka, Mendoza. Tama si Yashveer, as much as we don’t like you here. Ayaw rin naman na rito ka mamatay.”

When the two Wycliffes left, saka lang ako nakahinga ng maluwag. D*mn!

---

Totoo si Yashveer sa kanyang sinabi sa akin, he keep his mouth shut about my true gender. Which is why feeling ko close na kaming dalawa at madali ko na siyang makukumbinsing uwuin ang kanyang kawawang ama.

Naaawa ako kay Don Yael kasi sa yaman niya, wala ni isa sa anak niya ang gusto siya. Hindi ko man alam ang malalim na rason kung bakit nagkakaganito ang magkapatid pero sana mahanap ng kanilang puso ang pagpapatawad sa kanilang ama.

Another week had past at natutuwa ako na nakakausap ko na si Yashveer kahit papaano, lagi kasi itong may ginawa, kagaya da kanyang mga kuya na halos ’di ko mahagilap sa bahay. Makikita ko lang yata kapag may inuutos ang mga ito sa akin.

Gawan mo ko nito, gawan mo ko ng ganyan. Utos dito, utos doon. Bili roon, bili rito. Nakakaluha man pero pera naman nila ang ginagasta ko. Para lang silang naghuhugas ng pera.

Kagaya ngayon, nandito ako sa labas kahit gabing-gabi na kasi inutusan na naman ako ni Yosiah. Nagpabili ng coffee beans, since naubusan na ang bahay. Nilalaklak kasi nila ang kape!

Papara na sana ako ng tricycle nang biglang magwala ng telepono ko sa aking bulsa.

Kinapa ko ang aking telepono at sinagot ang tawag na galing kay Yaelan.

“Hello?” sagot ko sa tawag.

“Si Eissen ba ito?” anang ng boses ng isang lalaki sa kabilang linya.

“Ah, oo nga. Teka, bakit na sa’yo ang telepono ni Sir Yaelan? Magnanakaw ka!” Sigaw ko.

“Chill, miss!”

“Hindi ako miss!”

“Okay, dude. Chill. First, hindi ako magnanakaw, secondly, kaibigan ko si Yaelan, and lastly, lasing si Yaelan. Pakikuha siya rito.”

“Ay, bakit ako? May mga kapatid ’yan.”

“Hindi ko ma-contact ang mga kapatid niya and besides, katulong ka nila, ’di ba?” Natahimik ako roon. “Ipapapaalam kita sa guard ng bahay, sabihin mo na lang ang pangalan mo para makapasok ka, a’right?”

Hindi ko alam kung papaano nalaman ng lalaki na katulong ako nina Yaelan pero heto ako at nakasakay ng tricycle tungo sa sinabing address ng lalaki. Medyo may kalayuan pa ang lugar.

Nang makarating ako sa sinasabing address ng lalaki ay namangha naman ako dahil isang mansyon itong aking nadatnan. Nandito pa ako sa labas ng gate ngunit rinig ko na ang sumasabog na musika galing aa loob. Nagkaka-party yata.

A guard opened the door for me nang binanggit ko rito ang aking pangalan.

Bitbit ang dalawang supot ng coffee beans ay pumasok ako sa bahay. Naubo naman ako nang halikan ako ng usok pagkapasok ko sa living area.

Laglag ang panga ko nang makita ang dalawang nilalang na may ginagawang kababalaghan sa sofa, may iba naman na naghahalikan sa gilid. Lasing na ang mga tao.

Hinanap ko si Yosiah sa buong ground floor ng bahay ngunit wala ito roon. Kaya naman nang wala na akong mapagpipilian ay pumanhik na ako sa ikalawang palapag ng bahay.

Marami ang rooms sa second floor ngunit naka-lock ang mga iyon. Hanggang sa matagpuan ko ang isang kwarto na nakasiwang lang.

I didn’t bother to knock and just pushed the door open.

My mouth hang opened when I saw Yaelan with two girls on top of the bed.

“Ahh, ahh, uhmm!”

“Sh*t! More, more, Yaelan!”

Ungol ng mga babae.

One girl was kissing Yaelan’s mouth senselessly while the other one, riding his manhood like a wanton.

Nalaglag ang coffee beans na aking bitbit at napatakip sa aking bibig.

Dahil doon nakuha ko ang kanilang atensyon.

“Who are you?!” One of the girl shouted.

“Ah…” I was about to say something when the other girl throw a pillow at me. The pillow landed dramatically on my face.

“Get out!” sigaw pa nito.

My feet instantly turned around and ran, kinalimutan ko na ang coffee beans na aking dala.

“Ouch!”

“F*ck!”

Sabay naming daing ng isang lalaki nang mabangga ko siya.

Tutuloy na sana ako sa aking pagbaba sa hagdanan nang hablutin nito ang aking kamay at ipinid ako sa dingding.

“Ang bastos mo, ah!” anito.

Napapikit ako sa lapit ng mukha nito sa akin.

“Sorry. Sorry po. P-please, kailangan ko nang u-umuwi. Bitiwan n-ninyo ako.” Utal kong wika, my mind was still in daze from everything!

Tumawa ito.

“Bago ka rito? D*mn, babae ka? O binabae?”

Hindi ako sumagot doon at itutulak ko na sana ito nang idiin nito ang katawan sa akin. He intentionally rubbed his knee on my private part roughly.

Bigla akong kinilabutan sa pagkadisgusto.

“B-bitiwan po ninyo ako. P-please po.”

“You wish!” Sarkastikong anas nito at saka kinagat ang aking leeg.

“Ahhh!!!” Impit kong sigaw sa sakit.

Tila nag-vibrate ang kalamnan ko sa kanyang ginawa at hindi ito matulak sa pagkawala ng lakas ng aking katawan. 

“T-tulong! Tulong po! Pakiusap, tulong!” Kinakapos sa hininga kong sigaw pero walang taong tumulong sa akin bagkos narinig ko pa ang mga hiyawan mula sa ibaba, sa ground floor— as if they’re cheering the guy who harass me!

Tahimik na dumaloy ang luha ko sa aking mga pisngi. Feeling hopeless and helpless!

“Putangna, gag ka!” Isang sigaw ang aking narinig bago tumilapon ang lalaking naglapastangan sa akin.

My body dropped on the carpeted stairs.

My limbs lay still, numb to any sensation.

“Mendoza! Mendoza! Damm*t! Eissen!” Yaelan hollered, his hands were on my shoulders.

Napatitig lang ako sa mukha ni Yaelan na nasa harapan ko at nakaluhod. Hindi ko mabasa ang anumang ekspresyon sa kanyang mukha.

Huling tumulo ang mga luha ko at saka ko ito sinampal. It’s all because of him. Hindi ako mapapadpad sa lugar na ito kung hindi dahil sa kanya.

Assh*le!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

-i’ll find time to edit this one, though i still hope u enjoy reading my update. kamsamii

CHAPTER 7

grabe kayo magparinig sa message board ko ng update for ttub, ha. kaya ito na ang update sana magustuhan ninyo. hehe

---

Chapter 7

Eissen’s Pov

Walang lingon akong nagmartsa palabas ng bahay bitbit ang mabigat at puno sa galit kong dibdib. Hindi ko na pinansin ang mga mata ng taong nakatutok sa akin.

I clutched my chest and bawled like a lost baby.

Nang makalabas ako ng mansyon ay naglakad ako sa sidewalk kahit na nanlalabo ang aking mga mata. Sa bawat palis ko sa aking mga luha ay may mga panibagong luha na naman ang tumutulo.

Bakit ganito ako ka unfortunate sa buhay? Bakit ang malas-malas kong tao? Iniwan na nga ako ng mga magulang ko, nagkasakit pa ang nag-iisang tao na nagpahalaga sa akin, tapos ito. Napunta pa ako sa bahay ng mga demonyong Wycliffes na walang ibang idinulot sa buhay ko kung hindi puro pahirap! Litse!

“Mendoza! Shit!”

Nang marinig ang boses ni Yaelan ay saka ako tumigil sa paglalakad at nilingon ang pinanggalingan ng boses nito.

Sumama lang lalo ang pakiramdam ko nang makita ko itong naglalakad tungo sa akin habang sinusuot ang isang puting tshirt. Tingnan mo nga itong lalaking ito. Siya ang may kasalanan kung bakit ako nagkaganito. Hindi naman kasi ako mapapadpad sa lugar na ito kung hindi dahil sa kanya.

“You should have wait for me. Papaano kung may mang-harrass na naman sa’yo rito?” Umiigting pangang wika niya.

He doesn’t mind my earlier slap to him; instead, he is more concerned with me walking alone. Which is dapat lang siguro dahil kasalanan niya ang lahat ng kamalasan ko ngayong gabi.

I eyed his robust physique. Thanks to the light post dahil nakikita ko siya. Baliktad ang t-shirt niya at hindi pa naka-zipper at nakabutones ang kanyang pantalon.

“Stop crying. Para nang mata ng isda ang mga mata mo.” Suway nito sa akin.

“Kasalanan mo ito!” Bulyaw ko sa kanya.

“I’ve never know na pupunta ka rito, Eissen Mendoza.” He pointed, his jaws were clenching so bad.

“Kung hindi ka sana nagpakalasing tulad ng sinasabi ng kaibigan mo, edi sana wala ako rito ngayon. Hinayaan na lang sana kitang kantutin ang mga babae doon tutal gustong-gusto mo naman!” Sumbat ko rito.

Inis kong pinalis ang munting luha na tumulo mula sa aking mga mata.

“Don’t talk like that, Eissen.” He pondered dangerously.

“Anong don’t talk like that? Bakit bawal na ba akong magsalita ng bastos sa harapan ng isang fuckboy na lalaking tulad mo? Bumalik ka na doon sa mga babae mo, Yaelan. For all I care! Uuwi na ako!”

“That mouth of yours.” Nagngitngit ang mga ngipin niya.

“Oh, bakit? Galit ka? Bibig ko ito kaya sasabihin ko kahit anong gusto ko! Kutang-kuta na ako sa inyong magkakapatid!”

“Then leave! Dammit! Kung ayaw mo pala umalis ka, Mendoza! No one cares too!” sigaw niya sa akin tila napigtas na rin ang pasensya nitong hinahawakan.

Napaatras ako dahil nanlilisik na ang mga mata nito sa akin.

Inis nitong ginulo ang kanyang gulo nang buhok.

“Yaelan,”

“Shit!” Mura na niya naman.

Tumalikod ito sa akin at nagsimulang magmartsa palayo sa akin sa ibang direksyon.

May iilang lalaki na nakasalubong si Yaelan at kaagad itong napaikot sa direksyon ko at mahahaba ang hakbang nito tungo sa akin.

Tumataas-baba ang dibdib niya at walang imik akong inakbayan saka sabay ikot sa aming katawan sa ibang direksyon.

“Ano ba bitiwan mo ako!” Pagmumumiglas ko sa akbay ni Yaelan ngunit humawak lang ito sa akin.

“Bitiwan mo ako fuckboy ka!”

“Shut up!” His half-yell.

“Nandidiri ako sa’yo!” Bwelta ko rito.

Umismid lang siya.

“Tumigil ka kung ayaw mong mayari sa mga lalaking nasa likod natin pwede?” Mariing wika niya.

“A-anong ibig mong sabihin?” Kinakabahan kong tanong dito.

“Iyong mga lalaki sa likod, barkada sila sa lalaking nang harrass sa’yo.” anito.

Nanlalaki ang mga mata ko. Muling gumapang ang kakaibang kabog ng aking dibdib nang maalala ko ang insidente sa loob ng mansyon.

Lilingon na sana ako sa aaming likuran nang itulak ni Yaelan ang mukha ko sa kanyang dibdib. Napangiwi ako nang bumungga ang ilong ko sa matigas nitong dibdib.

“Don’t look at them.”

Lumakas ang kabog ng dibdib ko nang marinig ko mga papalapit na mga yabag ng paa.

“Y-yaelan.” Utal-utal kong anas dahil papalapit na nang papalapit ang mga yapak ng paa sa amin.

Napakapit ako sa tshirt ni Yaelan.

Ilang saglit pa ay natigalgal ako nang isandal ako ni Yaelan sa light post na nasa tabi ko at walang ano-ano’y inilapit ang mukha nito sa akin.

Lumipad ang kamay ko sa aking bibig kaya naman hindi kumuwala sa bibig ko ang aking tili. Ilang pulgada lang ang layo ng mukha namin ni Yaelan at isang maling kilos lang ay magtatagpo na ang mga mukha namin.

“Good!” ani lang ni Yaelan bago hinalkan ang likod ng aking palad na nakatakip sa aking bibig.

Yumakap ang isang palad nito sa aking baywang at napapikit na lang ako nang mariin.

Pigil hininga kong ininda ang aming posisyon ni Yaelan dahil sa mga lalaki at nang lumagpas na ito sa amin ay kaagad kong tinulak ni Yaelan.

My hips bends at naitungkod ko ang aking palad sa aking tuhod. Sinundan ko ng tingin ang mg papalayong lalaki bago ako muling tumingin kay Yaelan.

My eyes traveled to his large frame, and my nose wrinkled when I saw his unzipped and unbuttoned jeans. I heaved and focused on him.

“Thank you sa tulong mo pero sana man lang nakapag-zipper at nakapagbutones ka ng pantalon mo.” Saad ko kay Yaelan.

Tumaas ang kilay nito sa akin bago bumaba ang mga mata niya sa kanyang pantalon.

“Oh,” sambit niya lang.

Ngumisi siya sa akin na kinainit ng mukha ko.

“Have you been watching my crotch all this time?” he teased.

“Hindi! Ang feeling mo naman. Ano naman ’yan para tingnan ko?” Sumbat ko rito.

“I’m huge baka lang gusto mo rin ng ganito?”

Pinanlakihan ko siya sa aking mga mata.

“Maghunos dili ka ngang lalaki ka! Bastos!”

Natawa siya.

“What? I wanna see you too.” Aniya at nginuso ang pang-ibaba ko.

I almost reached for my junior.

“Bastos ka talaga!”

“What? Anong bastos? Natural lang naman iyan. I even saw my classmate’s dick way back in college.”

Laglag ang panga ko dahil sa sinabi niya. He is impossible!

“A-anong nakita mo? Nambubuso ka sa CR? Ang bastos mo!” Akusa ko rito.

“You talk like a girl, Mendoza. Of course I’m not a creep para mambuso. We’re just comparing our dick, okay? Tsk! Your reactions are really funny.”

Napatingin ako sa kanyang pagkalalaki na kahit hindi ko kita ay halata na ang laki. Napalunok naman ako nang bigla itong kumambyo sa kanyang pagkalalaki at nagzipper sa aking harapan.

Ganoon ba ang mga boys? I mean, bakla ako pero may mga kaklase ako rati na naririnig kong nag-uusap tungkol sa mga ganoon pero hindi ako komportable. So, totoo pala ang mga sinasabi ng mga kaklase ko rati na nakita nila ang mga pagkalalaki nila at nagtatawan pa sila sa mga sizes no’n? I can still remember one time na nagtawanan ang mga lalaki kong classmates dahil inasar nila ang isang kaibigan nila na maliit ang kargada.

Just thinking of them engaging in intimate activities with each other makes me blush. However, that was in the past.

“Let’s go home.” ani Yaelan.

“Maglalakad tayo?” tanong ko rito. Nanginginig pa ang mga binti ko.

“Yeah, sa unahan pa may dumadaan na masasakyan natin.”

“Pero,” ani ko at tiningnan ang mga binti kong nanginginig.

Bumuntong hininga si Yaelan at saka patalikod na yumuko sa aking harapan.

“Climb on,” aniya.

“H-hindi na.” Tanggi ko rito.

“Bilis. Nasusuka na ako.” Banta niya.

Wala akong nagawa kung hindi ang sumampa sa kanyang likod.

Nang makasampa na ako sa likod ni Yaelan ay nakakapanibago. Saka lang kasi nagsink-in sa akin ang mga binitiwan kong salita rito.

Napapak ko ang aking mga labi dahil sa mga mapangahas kong sinabi sa kanya.

“S-sorry pala kanina, Sir Yaelan.” Ani ko.

“Now you are calling me your sir?”

Dumiin ang mga ngipin ko sa aking ibabang labi.

“N-nadala lang naman kasi ako kanina sa sitwasyon, Sir. Saka… saka natakot lang din ako kanina. I was harassed by a stranger sa lugar na iyon at pakiramdam ko walang tutulong sa akin.” Wika ko.

“I’m sorry too, Mendoza. That won’t happen again.”

“Wala na po talaga dahil hindi na kita susunduin kahit saan ka pa malasing, Sir.”

Natawa siya at iningat ang aking katawan, dahil doon kumiskis ang aking hinaharap sa kanyang likod.

Mariin akong nakapikit sa kakaibang dala no’n sa aking katawan.

“I prefer it when you call me by my name, Mendoza. So, drop the formality; just call me Yaelan.”

“O-okay po.” Kagat labi kong saad.

Ngumuso ako at yakap na lang kay Yaelan. Yaelan is such a fuckboy pero hindi ko maitatanggi na may kabutihan din sa puso niya dahil pupwede naman niya talaga akong iwan kanina pero hindi niya ginawa.

At kanina habang nagsusumbatan kaming dalawa ay parang nawala ang tensyon na nararamdaman ko sa kanya. Ewan ko kung dala ba iyon ng adrenaline rush ko o ano.

Hinding-hindi ko makakalimutan na siya rin ang unang taong tumulong sa akin dito sa isla. Siya iyong lumapit sa akin sa gitna ng ulan at pinapasok ako sa kanilang bahay. Despite his cold, serious demeanor and nonchalant face, I know deep within that Yaelan has a good heart. Baka pareho lang din sila ni Yashveer na may kinikimkim sa sarili.

I know I still have a lot of things to uncover as I stay with the Wycliffe Brothers. I just hope that I can endure all those things. I’m anxious as the day goes by, but I’ve already made a deal with their father. After all, all of these are part of my job.

“Get some rest. And again, I’m sorry for what happened, Mendoza.” saad ni Yaelan nang makarating kami sa kanilang bahay. Hinatid niya ako hanggang sa aking kwarto.

Tumango ako sa kanya.

“Sabi mo kanina na drop the formality kaya Eissen na lang din ang itawag mo sa akin, Yaelan.” Wika ko at hindi ko maiwasang hindi gapangan ng kung anong init sa aking batok.

Ngayon ko lang naramdaman na ang awkward pala na tawagin siya sa kanyang pangalan.

He showed me his warmest smile.

He nodded.

“Good night, Eissen.”

Tatalikod na sana ito nang may maalala ako.

“P-pero Yaelan, iyong coffee beans na binili ko ay naiwan pala iyon doon sa mansyon ng kaibigan mo.” Problemado kong anas nang maalala ang dahilan kung bakit ako lumabas.

“I will get it first thing in the morning.”

---

“What happened?” The first thing Yashveer asked me the next morning.

I was busy adding condiments to the soup I am currently cooking when Yashveer barged into the kitchen.

I looked his way for a brief moment before turning my attention back to my boiling soup. Ewan ko ba kung blessing itong nangyayari ngayon na araw-araw ako nakakakita ng topless na lalaki o tinutukso lang ako ng pagkakataon. Ni-hindi man lang nakapag-tshirt itong si Yashveer tapos chismis kaagad ang inuuna niya.

“I was harassed last night,” was my plain reply to Yashveer.

I discreetly watch his reaction, noticing Yashveer’s jaws tightening, kapag ginagawa niya iyon ay parang nagkakamukha sila ni Yaelan. Sa magkakapatid si Yashveer itong mas may softer na aura at mukha kumpara doon sa mga kapatid niyang parang ang lulupit ng mukha.

“Where?” he asked.

Tinakpan ko ang kaldero.

Binalik ko sa lalagyan iyong mga pampalasang kinuha ko bago ko hinarap si Yashveer. Inayos ko rin iyong nabiling coffee beans ni Yaelan.

Sumandal ako sa sink at humarap kay Yashveer.

“Sinundo ko si Yaelan doon sa bahay ng kaibigan niya… then things happen.” Simpleng paliwanag ko kay Yashveer dahil ayaw ko talaga iyong pag-usapan pa. I just want to erase those unpleasant experiences.

“Will you file a case against the person who harassed you?” asked Yashveer, who seemed concerned

Umiling ako.

“Ayaw ko. Isa lang ang nais ko… ayaw ko nang mangyari pa ang ganoon.” Sapat na sa akin ngayon na nakikita ko si Yashveer na may pag-aalala na siya sa akin. Baka konting paawa ko na rito ay masasama ko na siya pabalik ng syudad.

“Oh, by the way I just remember na aalis pala ako ngayon kasama si kuya Yaelan dahil titingnan namin ang isang property na pwedeng i-convert namin into resort so maiiwan ka with kuya Yosh only.” saad ni Yashveer.

“Huh? Ako lang at ang kuya Yosiah mo?” Napaahon ako mula sa pagkakahilig ko sa sink.

“Yeah.” Ngumiti pa si Yashveer kahit walang nakakatawa.

“Hindi ba ako pwedeng sumama sa inyo ni Yaelan, Yashveer?” Ngumuso ako para mas tumalab ang paawa ko rito pero umiling lang siya.

“No one can tend to Kuya Yosh necessities kapag sasama ka, Eissen.” And flex his neck, it gives me the nicest view to see his underarm hairs.

Woah!

“Hindi naman lumpo o disabled si Yosiah, Yashveer saka baka kapag nandito ako mas mainis iyon sa akin. Alam mo naman na ng init ng dugo no’n sa akin.”

“Kuya Yosh is nice, Eissen. He isn’t what you think he is, just like… me?” Aniya sabay ngiti.

Ewan ko ba, tingin ko hindi talaga maiintindihan ang magkakapatid na ito.

“Ilang araw nga kayo mawawala ni Yaelan?” tanong ko rito.

“Three days.”

Mas nalugmok ang balikat ko roon.

Three days with Yosiah in one roof! Ipagdadasal ko na lang talaga ang sarili ko.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

~Merry Christmas, Engels! Sana nagustuhan ninyo ang update.

• dont forget to vote and leave your thoughts

and

reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 8

Chapter 8

Eissen’s Pov

Gusto kong luhuran si Yashveer at magmakaawa na huwag akong iwan mag-isa rito sa bahay nila kasama ang kanilang kapatid na tila kasapi sa isang hoodlum. Nais ko nga ring sabihin kay Yaelan na sasama na lang ako sa kanila. Kaso baka makahalata ang magkakapatid. Ayaw kong pumalpak sa trabaho ko rito lalo na ngayon na parang nakukuha ko na ang loob nila.

Kaya ngayon, mabibigat ang mga hakbang ko habang nakasunod kay Yashveer at Yaelan tungo sa kanilang helicopter. Nandito kami sa helipad ng kanilang bahay at ito pala ang means of transportation nila kapag may emergency silang pinupuntahan.

Patakbo akong humabol sa mahahabang hakbang ng magkakapatid.

“Mag-ingat ka rito. Huwag mong papainitin ang ulo ni Kuya.” sabi pa ni Yashveer sa akin at tinapik ang aking balikat. Kinuha niya ang luggage sa aking kamay.

Ngumiwi ako. Hindi nakakatulong sa kaba at takot ko ang kanyang sinabi.

“Bilisan n’yo naman ni Yaelan doon sa pupuntahan ninyo.” Ngusong wika ko sa kanya.

“I’ll depend, babe.” si Yaelan.

Napatalon ang balikat ko nang may biglang kamay na dumapo sa aking balikat. Nilingon ko ang may-ari no’n at nakita kong nakangisi sa akin si Yaelan.

Sinimangutan ko siya. Sa pagkaka-alala ko, sinabi ko rito kay Yaelan na Eissen na lang ang itawag niya sa akin. Bakit nagb-babe na ito sa akin?

Oh my god! Don’t tell me… don’t tell me that he knows my secret?!

“T-tse!” Asik ko rito at inis na kinuha ang kanyang mabigat na kamay sa aking balikat.

He only smirked and got on the helicopter.

Lumapit ako kay Yashveer, sinilip ko muna ang fuckboy niyang kapatid bago bumulong dito.

Tumingkayad ako at bumulong sa tenga ni Yashveer. “Alam niya ba ang secret ko?”

“Secret mo?” si Yashveer naman.

Napairap ako. Engineer at gwapo na sana kaso slow lang!

“Iyong secret ko… iyong secret natin… n-na bakla ako!” Pagalit ngunit pabulong ko pa ring wika kay Yashveer.

“Oh,” sambit niya nang makuha ang sinasabi ko. “I don’t know, pero baka alam ni Kuya. Matalas pa naman ang pakiramdam niya.”

Nanlalaki ang mga mata kong tumingin sa mga mata ni Yashveer na nakatuon sa akin. “S-seryoso ka?”

Ngumiti lang siya. “Don’t think about it.” aniya at ginulo ang buhok ko. “Huwag ka lang papahalata masyado. Mahirap kang ipagtanggol, eh.”

Napairap ako sa kanya.

Kinawayan ko si Yashveer habang unti-unti nang tumataas ang helicopter, kinawayan ko rin si Yaelan na nakangisi lang. Damn that fuck boy!

“Hay! Naiwan talaga ako kasama ang hoodlum na iyon!” Wika ko habang nakatingala pa rin helicopter kung saan lulan si Yashveer at Yaelan.

“Hoodlum, huh!”

“Kabayo ka!” Sambit ko sa gulat! Muntik nang humiwalay sa katawang lupa ko ang aking kaluluwa sa sobrang gulat nang may magsalita mula sa aking likuran.

I turned around, my heart pounding as I felt a sudden rush of adrenaline. A gasp escaped my lips as I found Yosiah standing mere centimeters away, his presence looming over me like an unexpected shadow. God! Kailan pa siya nandirito? Bakit hindi ko siya naramdaman na lumapit?

“Hoodlum and then a horse? Nice!” Walang gana nitong wika pero bahid sa kanyang boses pagkasuklam.

“T-tse! Ikaw naman kasi ginugulat mo ako.” Bwelta ko sa kanya.

“You are talking about me, ako pa sinisisi mo?”

Umawang labi ko. Sa ilang linggo kong pananatili rito sa bahay ng mga Wycliffe ay ngayon lang yata kami nagkakausap si Yosiah ng ganito. Iyong kami lang dalawa. Wala naman kasi kaming masyadong encounter dalawa dahil nakakulong lang siya sa kwarto niya. Lumalabas lang kapag kumakain o ’di kaya’y nagtitimpla ng kape niya.

“Can you blame me for saying those things?” ani ko.

Umangat ang isang kilay niya.

“And can you blame me if I don’t trust you?”

Litse! Ang tigas din talaga nitong Yosiah na ito! Kung si Yaelan at Yashveer ay unti-unti ko nang napapalambot. Ito naman ay mukhang wala akong pag-asa. Though, he isn’t my concern here. All I need is to associate and live with them so that it will be easy for me to take Yashveer with me.

As much as I want these things to get done, I don’t want to rush things. I don’t want to put all my pressure and hardships to go in vain. I need to be more careful and extra cautious, especially right now.

“What do you want for lunch? I-I will cook,” I asked instead of rebutting with him. I might explode if this continues.

“Fish fillet.”

Dahil memoryado ko na ang laman ng ref nila, kumunot ang noo ko. Ubos na ang salmon nila o kahit anong isda wala na! Pwede namang steak na lang ang i-request niya!

“Wala na kayong isda. Pwede bang menudo or steak na lang?”

“No. You asked what I want, and that’s what I want for my lunch.”

“Eh, wala na ngang isda sa ref—”

“Napakalapit natin sa dagat. Mamingwit ka.”

Napamaang ako! Puta! Ilang minuto palang ang nakakalipas simula noong umalis ang dalawang kapatid ni Yosiah kaso ang ala na ng sagutan namin.

“Hindi ako mamimingwit, ‘all-around houseboy’ lang ako, Yosiah—”

“Then, leave our house.” He meddled.

Yosiah is testing me. I know! God! I should have known this would happen since among the three of them, it was Yosiah who was inching to kick me out of their house. I know he is just waiting for me to make one mistake to throw me away.

Damn this hoodlum!

“Fine! Fine! Fine! Kung iyan ang gusto mo, edi sige! Mamimingwit ako!”

“Huwag kang babalik ng bahay nang wala kang dalang isda.”

My hands trembled with an urge to deliver a solid punch to Yosiah’s face, but I restrained myself. Despite my dwindling patience, I’m thankful I refrained from acting on that impulse.

Hindi ko na rin siya susuntukin dahil kapag ito gumanti sa akin, talagang daretso sementeryo ang kasasadlkan ko. Sa laki at tigas ba naman ng katawan ni Yosiah, isang suntok lang nito sa mukha ko tigok na siguro ako.

Humingang malalim ako nang makita ko ang ngisi sa mga labi ni Yosiah. Gwapo na rin sana ito, eh, kaso lang ang sama ng ugali.

I want to wipe away the smug grin that’s etched across Yosiah’s face with my own hands, but I opt for tranquility over resorting to violence. Ako ang may sadya dito. Ako ang may kailangan dito kaya kailangan kong maging pasensyoso kahit dito lang kay Yosiah.

Kapag talaga matapos ko lang ang misyon o trabaho ko na ito. Hinding-hindi ako magpapakita sa mga kapatid na ito. Ni anino ko, hinding-hindi ko ipapakita sa kanila. Itataga ko ’yan sa araw ngayon!

Una akong bumaba mula sa helipad, iniwan ko si Yosiah doon mag-isa. I inwardly prayed to all saints na sana mabagok  ang isang iyon at bumait kahit katiting ngunit alam ko namang malabo iyong mangyari.

At dahil gusto ni Yosiah ng isda kahit na wala na kaming stock no’n. Mamimingwit ako gaya ng gusto nito. Mabuti at may nakita akong gamit pa-mingwit dito sa kanilang stockroom.

Pagkatapos kong ihanda ang lahat ng aking kakailanganing mga gamit sa aking pamimingwit ay bumaba na ako sa dagat. Hindi na ako nagpaalam kay Yosiah dahil wala namang pakialam ang lalaking iyon.

Nang makarating na ako sa dalampasigan, na-enganyo akong lumangoy ngunit nang maalala ko ang bilin ni Yosiah na huwag akong babalik sa bahay nang walang bitbit na isda, napabuga na lang ako ng hangin mula sa aking bibig.

Pwede naman talaga akong pumunta ng market kung hindi ko lang talaga kinukuha ang tiwala ng lalaking iyon! Sobrang laki ng trust issue niya, eh.

When I found a good spot for fishing, inakyat ko kaagad iyong rock formation na nakadungaw sa dagat at pwesto na ako roon.

I was fixing my fishing rod and placed sa lures, ginawa kong upuan ang tackle box na aking dala. Medyo matutulis kasi ang bato at masakit siya sa pwet kapag inuupuan.

Nakakaantok ang malamig na hampas ng hangin sa aking katawan. Kanina naman ay medyo maaliwalas ang panahon at malinaw ang kalangitan ngunit ngayon, parang iiyak na naman ang langit.

Itinungkod ko ang isang siko sa aking tuhod at ihinilig ang aking pisngi sa aking palad. Habang ang isa kong kamay ay nakahawak sa rod.

Miss na miss ko na ang Lola Erming ko, gustong-gusto ko na siyang makita at mayakap. Sa totoo lang pagod na pagod na ako. Nais ko nang iwan ang lahat ng ito. Gusto ko nang sukuan ang mga Wycliffe na ito, kung hindi lang talaga dahil sa perang binihay ni Don Yael sa akin.

Ang kawalan ng pera ang nagdala sa akin sa sitwasyong ito. If only I had the means to get my Lola hospitalized without doing this. If only I had the job that could suffice for my Lola’s medication. Wala ako sa lugar na ito ngayon. Hindi ko ibaba ang sarili ko para sa mga Wycliffe. Kasi tama naman si Yashveer, may natapos ako. I’m a degree holder pero walang silbi iyon sa sitwasyon ko ngayon. Hindi ang degree holder ko ang magdadala sa akin ng malaking pera. Itong pagsisinungaling at pagiging all-around houseboy ko rito sa mga Wycliffe ang nagbigay sa akin ng daang-daang libo.

Kapag walang-wala ka na talaga, talagang kapit na lang sa patalim. At least, I can send Lola Erming to the hospital. At least, all my sufferings will be paid off… hopefully. Ang nais ko lang ay madala ko si Yashveer sa ama niya at maging maayos na ang Lola ko. After that, I will leave together with Lola Erming. Somewhere far, somewhere where there are no Wycliffes.

Sobrang lalim na nang pag-iisip ko nang may biglang tumapik sa aking balikat!

“Ahh!” Pagwawala ko at halos matapon ko na ang fishing rod sa dagat!

Napatayo ako at napabaling sa tumapik sa akin. Nang tingnan ko ito ay hindi pamilyar sa akin ang mukha ng isang lalaki. He is as tall as I am, but his skin is fairer than mine. His eyes are light grey, and he has a small body.

“Shhh!” anito.

“Sorry,” aniya at pinagdaop ang kamay.

“Sino ka ba? Bakit nanggugulat ka?”

Lumabi ito. Naka-shorts lang siya at oversized t-shirt tapos flipflops naman sa kanyang paa.

“Naglakad-lakad lang ako hanggang sa makarating ako rito sa lupain ng mga Wycliffes. Tapos nakita kita rito sa tuktok ng bato. Akala ko ano na ang ginagawa mo kaya naisipan kong puntahan ka.”

“You’re native here?”

“Huh?” Kunot-noo nitong untas.

“Ibig kong sabihin ay taga-rito ka ba?”

Tumango ito. “Oo, hehehe!”

“Ano nga ang pangalan mo?”

“Raziel,” aniya at inilahad ang kamay sa akin.

Tinanggap ko naman iyon. “Eissen.” Pagpapakilala ko.

I studied him. He is tall enough, has a nice proportion of body, smiles, has chinky eyes, pouty lips, and curves in the right places.

“Raziel, don’t get me wrong, huh?” Kumunot lang ang noo niya. “Are you a gay too?” I’m not being judgmental or anything. My gut was telling me that he is.

“Gay… gay?” He said, his face contorting in disbelief, yet still maintaining its angelic and beautiful appearance. He looks like an angel descended from heaven.

“Gay… b-bakla, binabae—”

“Ah! Oo!” Masayang sambit niya. “Ikaw rin, ano? Gay ka rin?” Pilyong saad niya at ginamit ang natutunang word from me.

Tumango ako.

“Wah! Ang galing!” His eyes lit up, and a wide grin spread across his face as he rushed towards me, wrapping me in a tight embrace, radiating pure joy.

A sudden gasp escaped my lips, and my body froze, rooted to the spot, as shock surged through me, leaving me unable to move.

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at umatras. “Ay, hindi ko sinasadya, Eissen. Natuwa lang kasi ako.”

I nodded. “Wala iyon. Nagulat lang din ako. I wasn’t expecting it.”

Ngumuso siya at tiningnan ang aking ginagawa.

“Anong ginagawa mo?” Usisa niya.

“Ah, namimingwit.”

“Namimingwit ka rito? Wala namang isda sa parteng ito, Eissen. Pero kung meron man ay maliliit. Uulamin mo?”

Umupo si Raziel sa tabi ng aking tackle box. He sits in a hook position with his hand in front. Ginawa niyang sapin sa kanyang pwet ang kanyang tsinelas.

Muli akong umupo sa tackle box.

“Hindi, napag-utusan lang ng hoodlum kong amo.”

“Hoodlum?”

Sumama ang mukha ko. “Hindi ka ba nakakaintindi ng English?”

Lumabi siya. “Hindi… hindi gaano?”

Kumunot ang noo ko sa kanya, hindi na ako umusisa pa.

“Parang pamilyar lang sa akin ang mga words pero hindi ko talaga sila naiintindihan.” Puno niya, umiling siya.  “Pero kahit gabihin ka rito, Eissen. Imposibleng makakuha ka ng malalaking isda sa parteng ito ng dagat.”

“Eh, hindi naman ako pwedeng umuwi nang walang dalang isda.” Ayaw kong ipamukha doon sa Yosiah na iyon na hindi ko kaya ang mga inuutos niya sa akin. Iisipin lang no’n na madali akong sumuko at mahina.

Namayani ang katahimikan sa aming dalawa ni Raziel. Malayo ang tingin niya samantalang ko naman ay nag-ooverthink na dahil wala pa akong nahuhuling isda.

Nang biglang kumulog ay napatalon si Raziel sa kanyang kinauupuan at kaagad na tumayo. Naging aligaga ang mga mata nito.

“Raziel…”

“K-kailangan ko nang umuwi, Eissen. Umuwi ka na rin, wala kang isda na mahuhuli rito.”

Umiling ako sa kanya.

“Hindi. Hindi ako uuwi.” Katwiran ko.

“Pero mauuna na ako sa’yo.”

Tumango ako sa kanya.

“You can go first… ibig kong sabihin ay mauna ka na lang.”

“May ulan na paparating.”

“Ayos lang.”

Bakas sa mukha ni Raziel ang pag-aalala sa akin. Kita kong gusto na niyang umalis pero tila may pumipigil din sa kanya.

“A-aalis na ako, Eissen. K-kaibigan na naman tayo, ’di ba?”

Ngumiti ako sa kanya. “Oo, kaibigan na.”

“Bibisitahin kita! Saan ka nakatira?”

Itinuro ko ang bahay ng mga Wycliffe na nasa itaas lang.

Umuwang ang labi ni Raziel tila may nais sabihin nang muling kumulog. Napaigik ito.

“Paalam, Eissen! Pangako bibisita ako!” si Raziel at kumaway pa sa akin.

Pinanood ko si Raziel na tumatakbo sa buhangin sa tabing dagat.

Nang mawala na si Raziel ay nagpukos na ako sa aking pa-mimingwit. Ngunit dumaan ang ilang minuto, isang isda lang ang nahuli ko tapos maliit pa. Hanggang sa naramdaman ko na ang paunti-unting patak ng ulan.

My vision blurred as moisture gathered beneath my eyelids, threatening to spill over and betray the emotions I struggled to contain. Sisusumpa ko talaga ang Yosiah Wycliffe na iyon!

Bumuhos ang ulan pero nanatili ako sa aking pwesto at mahigpit ang pagkakahawak ko sa fishing rod. Nilalamig na ako at nanginginig, hindi ko lang matukoy kung sa lamig ba ito o sa gutom ko kaya ako nanginginig. O baka naghalo-halo na. Nangangatal na rin ang aking labi sa lamig.

“Mendoza!”

My body jumped into position when I heard Yosiah’s thundering voice. I squinted my eyes in the midst of the heavy pouring rain. My eyes widened in surprise when I spotted Yosiah, together with his umbrella. Papaakyat na siya tungo sa aking posisyon.

“Y-yosiah.” My voice trembled.

Napapikit ako nang maramdaman ko ang pag-ikot ng aking paningin.

“What the fuck are you still doing here?!” His voice echoed amidst the noisy rainfall.

“F-fishing—”

Hindi ko matapos ang aking sinasabi nang hinablot niya mula sa kamay ko ang fishing rod at itinapon sa dagat. Padarag niya akong pinatayo at muntik na akong matumba dahil doon sa biglaan niyang ginawa. Nahihilo ako.

“Are you really crazy?! Do you think you can catch a fish in this kind of weather?” Galit na galit niyang wika.

I wanted to shout at him too. I wanted to push him. I wanted to punch his face. But my vision wasn’t clear, and my head is spinning. Plus, my body is not in good shape. I don’t have the energy to fight him back.

“You… y-you told me—”

“You should have used your brain in the first place, Mendoza! Nang alam mong uulan na, dapat umuwi ka na!”

Tiningala ko ito. Ngayon ko lang napagtanto na ako na pala ang pinapayungan niya at siya ay basang-basa na rin sa ulan. Dumidikit na sa kanyang katawan ang kanyang puting tshirt at tumutulo na ang tubig mula sa kanyang basang buhok.   

“Sabi mo hindi ako pwedeng bumalik nang walang dalang isda…” My voice gradually faded away, mirroring the dimming of my vision. Sinubukan kong labanan iyon ngunit hindi na nakikipag-cooperate sa akin ang aking katawan.

I suddenly felt my body grow lighter, as darkness enveloped my vision.

“Mendoza, Mendoza! Fuck!” Powerful and warm arms envelop my body, radiating heat and strength.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

Also, there’s no need to

comment, “next

, pa-update po and the likes“. mag-aupdate po ako kung kailan ako available. salamat!

CHAPTER 9

Chapter 9

Eissen’s

POV

Pagod kong dinilat ang aking mata. Though I’m still lying in bed, ramdam ko pa rin ang pagkahilo, pamimigat ng takip-mata ko, at pakiramdam ko ay sinilaban ang aking sistema dahil sobrang init ng aking pakiramdam. Pati hininga ko ay parang ang init.

Ang pagod kong mata ay kaagad na nanlaki nang mapagtanto kong iba na ang ceiling na bumungad sa akin. Sa pagkakatanda ko naman ay hindi kulay brown ang ceiling ng aking tinutuluyan.

Gusto kong bumangon ngunit tila hinihila ako ng kama pahiga. Ang bigat ng din pakiramdam ko. Pinakiramdaman ko ang kama at batid ko ang lambot nito. Malayo sa nakasanayan kong higaan dito sa bahay ng magkakapatid na Wycliffe. Litse!

Nang ilibot ko ang aking paningin sa loob ng silid kung nasaan ako ay kaagad akong ginapangan ng kakaibang kaba nang mapagtanto ko kung kaninong silid itong aking kinahihigaan! What the hell?! How did I end up in Yosiah Wycliffe’s room!?

I try to move away from the bed at kung kaya ko lang ay gagapangin ko na sana ang pintuan upang makalabas sa silid ng aking biggest enemy kaso wala akong lakas. Shit! Bakit ba kasi ako nagpaulan kahapon? Tanginang pride kasi, eh! Kasalanan ni Yosiah ang lahat ng kamalasan ko sa buhay! Kasalanan niya!

“What are you doing?” echoed a manly and deep voice throughout the entire room.

Kahit boses lang nito kilala ko na, kahit nga siguro presensya nito ay kilala ko na.

And as much as I don’t want to look at it his way, I don’t have any choice.

Nakahilig si Yosiah sa pintuan ng kanyang silid at tamad akong tinitingnan. Naka-gray sleeveless lang ito kaya naman kitang-kita ko ang pag-flex ng kanyang braso at ang kanyang black pajama ay halos matakpan ang kanyang paa. Though, hindi kagaya ng katawan ni Yaelan ang katawan ni Yosiah, ’di ko naman maipagkakaila na malaki rin talaga ang pangangatawan nito. Naka-down lang din ang kanyang may kahabaang buhok.

“G-good morning, sir?” anang ko na lang sa kanya. Naabutan niya kasi akong naglilikot dito sa kama at sinusubukang makabangon.

Tamad itong tumingin sa bedside table bago nagsalita, “It’s  already 1pm, Mendoza.”

Napatingin ako sa bedside table naroon pala ang orasan at nakita kong hapon na nga!

“M-magluluto na ako, sir!” Presenta ko pa kahit hindi na nga makabangon sa kama dahil sa lagnat.

“Nakapagluto na ako.” Ani Yosiah.

“Sorry po,”

“Kumain ka na para makainom ka na ng gamot. Nag-iinarte ka pa kasi kahapon.” Masungit nitong untag.

Gustong-gusto kong pabulaanan ang mga sinabi ni Yosiah kaso pagod ako. Wala akong gana makipagtalo ngayon sa kanya.

Kahit na nahihilo ako at sobrang bigat ng aking pakiramdam, sinubukan kong muling bumangon ngunit bago pa ako makaahon sa kama ay nagsalita na naman si Yosiah.

“Just lie down. Dadalhin ko na lang ang pagkain mo dito.” With that, he leaves the room, leaving me speechless.

Ilang minuto lang ay nakabalik na rin si Yosiah at may dala na itong food tray na may nakalagay na pagkain. Nilagay niya iyon sa kama. Akala ko ay aalis na siya pero nilapitan niya ako at walang anu-ano’y inakay ako upang makabangon. Ni hindi ako nakapagsalita at naka-alma sa bilis ng pangyayari.

I just felt his arms around my waist at kung ano man iyong kuryenteng naramdaman ko ay baka dahil siguro may lagnat ako.

“Salamat.” Mahina kong usal.

Tiningnan ko ang luto nitong sunny side up egg, footlong, at kanin. May tubig din at gatas tapos may gamot din.

Akala ko aalis na siya nang tumayo ito mula sa kama kaso pumunta lang ito sa harap kung nasaan ang flatscreen niyang TV at saka iyon binuksan. Umupo siya sa sofa na nasa paanang parte ng kama.

“Hindi ka aalis?” tanong ko rito at sumubo ng kanin at itlog.

I don’t know. Sa kabila ng simpleng hinanda ni Yosiah na pagkain ay may saya sa aking kaloob-looban. Siguro naninibago ako, sanay kasi akong ako lagi ang tumitingin para sa ibang tao bago ang sarili ko. Sanay akong ang Lola Erming ko lang ang nag-aalaga sa akin.

Alam ko namang walang choice lang itong si Yosiah pero masaya ako sa bagay na ito. Siguro may pagkademonyo nga itong ugali ng Wycliffe na ito kaso may kabaitan din.

“Kailangan kong ibaba ang pinagkainan mo.”

“Sorry kung naging pabigat ako, sir.”

“If you’re really sorry, kumain ka na d’yan dahil marami kang lilinisin sa labas dahil sa ulan kahapon.”

Ngumuso ako. Grabe talaga ang hoodlum na ito. Hindi man lang nagdahan-dahan sa kanyang pananalita. Kita niya naman na halos hindi ako makabangon! Tsk! Ano nga ba ang aasahan ko Yosiah na ito?

Sa bawat subo ko ay hindi ko maiwasang hindi sumulyap kay Yosiah na nakakunot ang noo habang nanonood ng palabas. Tila wala itong naiintindihan sa pinapanood.

“Bakit nga pala dito mo ako dinala sa k-kwarto mo, sir? May silid naman ako sa baba, eh.” Ani ko mayamaya nang matapos kumain. Kinuha ko rin iyong gamot upang mainom.

“Hindi ko mabuksan ang kwarto mo.” Matabang lang nitong sagot sa akin.

Unti-unting kumunot ang noo ko at sinubukang alalahanin kung na-lock ko ba kahapon ang kwarto ko. Sa pagkaka-alala ko ay hindi ko naman iyon ni-lock. Hindi kasi ako nagl-lock ng pintuan. Kaya nga ako nahuli ni Yashveer na may ginagawang kababalaghan sa banyo!

Winaksi ko na lang sa aking isipan ang bagay na iyon at hindi na inusisa pa si Yosiah dahil baka mabugahan na naman ako nito ng maaanghang na salita.

“Tapos na ako.” ani ko.

Napalingon sa akin si Yosiah. Humingang malalim ito at tahimik na pinatay ang TV. Tahimik niya ring kinuha ang pinagkainan ko. At dahil malapit iyon sa akin, hindi ko sinasadyang malanghap ang bango ni Yosiah. It’s so manly and smells so masculine. Parang nakaka-hipnotismo.

“Hindi pa ba ako pababa sa silid ko, sir?” Tanong ko rito.

Tinaasan niya lang ako ng kilay.

“Kaya mo na bang gumapang tungo sa silid mo?” Pabalang nitong saad.

Napangiwi ako sa kanyang tinuran. Wala talagang pinapalagpas ang lalaking ito kahit na may lagnat ang kanyang kausap.

“N-nagtatanong lang naman. Saka baka gusto mong magpahinga tapos nandirito ako sa kama mo.” Nguso kong wika.

“Kung gusto kitang paalisin dito sa silid ko, kinaladkad na kita kanina pa. Kaya manahimik ka na lang at magpahinga. Tambak na ang mga gawain mo, Mendoza.”

I pouted at him.

Nanliit ang mga mata ni Yosiah sa akin.

“Stop pouting. You look like a monkey trying hard to be cute.”

Bago pa ako makapag-react sa sinabi ni Yosiah ay nakalabas na ito ng silid. Good lord! Ako? Mukhang unggoy na trying hard maging cute? Tang inang Yosiah! Imagination niya lang iyon!

Kinuha ko ang isang unan sa aking tabi at saka ko iyon itinakip sa aking bibig bago impit na sumigaw sa pagitan no’n. Bwesit na bwesit na ako kay Yosiah. Kung wala lang talaga akong lagnat! Litse siya!

Nang mahimasmasan ako sa inis kay Yosiah ay saka ko pa naisipang amoyin iyong unan ni Yosiah dito sa kanyang kama. Ang bango ng kanyang unan. Naglilinis naman ako ng silid nito kaso hindi naman ako nagkaroon ng pagkakataong amuyin ito. Ngayon lang!

Kaso natapon ko rin naman ang unan ni Yosiah nang mapagtanto kong para akong baliw sa ginagawa kong pag-amoy sa unan ni Yosiah.

Muli nalang akong humiga at nagpahinga dahil baka sa susunod na balik ni Yosiah dito sa kanyang silid ay sumbatan na ako no’n sa kanyang pag-alaga o pagtingin sa akin.

Nang muli akong magising kita ko mula sa transparent na glass window ang madilim na kalangitan. Tiningnan ko ang orasan at 7pm na rin naman pala.

Nag-unat ako sa aking buto dahil pakiramdam ko nahimasnasan na ako, feeling ko magaling na ako. Napagdesisyon kong lumabas na ng kwarto ni Yosiah matapos kong ayusin ang kama nito.

Unti-unting nagtagpo ang kilay ko nang baybayin ko ang hallway dahil sa dilim. Mabauti na lang at halos saulo ko na itong bahay dahil mabilis kong nahanap ang switch ng ilaw. Nang mabuksan ko na ang ilaw ay bumaba na ako.

“Nasaan na ba si Yosiah?” saad ko sa sarili.

Tiningnan ko ang mga bintana at ni-lock iyon dahil kita kong uulan na naman dahil sa mga paminsang-minsang pagguhit ng kidlat sa langit.

I turned around para sana pumunta muna sa aking silid nang makita ko si Yosiah na nakayukyok sa sofa at yakap ang isang throw pillow. Mahigpit ang yakap nito sa unan at tila nanginginig.

Biglang kumabog ang dibdib ko. Nilapitan ko si Yosiah.

“Yosiah, Yosiah, gising!” Gising ko rito kaso patuloy lang sa panginginig ang katawan nito.

Hinawakan ko ito at halos mapatalon ako dahil sa init ng katawan nito! Shit! Nilagnat din siya!

“Yosiah kailangan mong lumipat sa room mo.” Parang timang kong wika kahit na ’di naman ito sumasagot sa akin.

Kumuha ako ng kumot sa kwarto nito at saka ko siya kinumutan. Nagmamadali akong tumungo sa kusina upang magluto para mapakain ko ang hoodlum na nilalagnat sa sala. At habang hinihintay kong maluto ang aking nilulutong supas ay tumungo muna ako sa aking silid upang makapagbihis.

“Ay?” sambit ko dahil hindi naman naka-lock ang kwarto ko. Sabi kasi ni Yosiah kanina lock daw ito. Weird!

Nang maghubad ako ay saka ko lang napagtanto na hindi ko pala damit itong suot kong malaking tshirt at shorts. Kung hindi ako nagkakamali ay kay Yosiah ang mga suot ko. God! Tinatablahan din siguro ng konsensya ang hoodlum na iyon!

In spite of my issues with Yosiah, part of me is thankful that he looks after me nang may lagnat ako. Though may kasalanan din naman talaga siya kung bakit ako nilagnat. Pinamingwit ba naman ako.

“Magiging mabait ako ngayon kay Yosiah kasi inalagan niya ako.” Pagkakausap ko sa aking sarili habang sinasalin ang sopas sa isang bowl.

Pagkabalik ko sa sala ay ganoon pa rin si Yosiah. Nanginginig pa rin ito. Inilapag ko ang bowl ng sopas sa center table. Yumuko ako at sinubukan na naman gisingin ang lalaki.

“Yosiah, Yosiah kain ka muna.”

“Yosiah,”

“N-no,” utal nitong saad. Kahit hininga nito ay sobrang init.

“Kailangan mong kumain, nag-iinarte ka naman eh may lagnat ka! Bakit hindi mo sinabi?” Medyo inis kong wika rito.

“J-just shut your mouth, mas lalo akong lalagnatin dahil sa boses mo.”

Napanganga na lang ako. Tumayo ako ng maayos at tumalikod rito. Handa ko na sana itong iwan mag-isa at layaan sa lagnat nito kaso kinain naman ako ng aking konsensya. Inalagaan ako nito kahit may lagnat siya. Inuna ako nito kahit masama rin ang pakiramdam niya.

Muli akong humarap.

“Litse!” Inis kong saad.

Tinulak ko ang center table papalapit sa kinahihigaan ni Yosiah na sofa. Kahit na mabigat itong si Yosiah at kakaayos lang ng pakiramdam ko. Inalalayan ko ito upang maka-upo at inabot ko iyong bowl ng sopas.

“Kumain ka kung ayaw mong ibuhos ko itong sopas sa’yo, sir Yosiah!” anang ko sa kabila ng discomfort kong naramdaman. Hindi ko kasi close itong si  Yosiah at wala kaming maayos na interaksyon sa isa’t isa tapos ngayon nagmukha pa akong nanay nito na inalagaan ang may sakit na anak.

“Go, on,” paos nitong wika.

Good Lord! May lagnat na siya’t lahat-lahat pero nagsusungit pa rin.

“Hmp!” asik ko at nagsandok ng sopas. Hinipan ko muna ito bago inilapit sa kanyang bibig. Hirap na hirap na ako sa posisyon ko dahil pilit kong sinusupurtahan ang mabigat nitong katawan na nakasandal sa akin.

“This food smells poisonous, Mendoza. Want me dead?” ungol nito.

Bumuntong hininga ako. Naku, kung gusto ko siyang mamatay hindi ko na lang sana ito inalagaan ngayon. Bwesit!

“Sopas ito, sopas! Walang lason!”

“I don’t believe you!”

Dahil sa inis, ako na ang kumain doon sa sopas. “Kitams? Nalason ba ako?” ani ko matapos kainin ang sopas.

He glared at me with his half-open eyes.

“Ito, kain na.” saad ko sabay subok ng subo sa kanya.

Labag sa loob nitong binuksan ang bibig at kumain. At nakalimang subo lang ito tapos ayaw na niyang kumain. Hindi ko na naman ito pinilit at pina-inom ko na lang ito ng gamot.

Niligpit ko ang sopas na natira. Bumalik ako sa sala ko kita kong ginaw na ginaw pa rin si Yosiah sa kanyang posisyon.

“Sir, Sir akyat po tayo sa kwarto ninyo.” Gising ko rito.

Hinawakan ko ang balikat nito. “Sir, Sir Yosiah akyat po muna tayo sa kwarto—”

“Mom, no!” ani Yosiah habang nakapikit ang mga mata. Nagdedileryo ito dahil sa kanyang lagnat.

“S-sir…”

“Mom, no, please! Don’t leave us yet, mom!” Si Sir Yosiah at saka biglang humawak sa kamay ko. Sobrang higpit ng pagkakakapit niya roon.

“Sir,” anas ko at natigalgal nang makitang may butil ng luha ang tumulo mula sa kanyang mga mata.

I don’t understand why I feel something heavy inside my chest when I see him like this.

Ilang saglit pa ay pinilit ko na si Yosiah na tumayo at inakay patungo sa kanyang kwarto. Kung kaya ko lang sana siyang buhatin ay binuhat ko na ito.

Pinahiga ko siya sa kanyang kama. Pinatay ko ang aircon sa kanyang kwarto at kumuha ako ng towel at maligamgam na tubig saka ko iyon binuhusan ng alcohol para ipunas ko kay Yosiah.

“Walang malisya ito. Gusto ko lang mawala ang lagnat mo.” usal ko sabay pukas sa suot na sleeveless shirt ni Yosiah.

Halos sabay na nag-init ang tenga at pisngi ko nang makita ko ang six-pack abs nito. Though it’s not my first time seeing this thing pero kasi sobrang close dito ngayon at pinupunasan ko pa.

“Ang tigas,” bulong ko habang nilalakbay ang towel sa abs nito.

Nasampal ko ang aking pisngi. “Umayos ka, Eissen. ’Di natin bati itong hoodlum na ito!”

Hindi ko na pinunasan pa ang hita ni Sir Yosiah dahil baka mapatid na ako nito. Pinalitan ko rin ito ng tshirt at inayos ang kumot sa kanya.

Pawis na pawis ako nang natapos ko itong bisihan. Umupo ako sa tabi ni Sir Yosiah at naglagay ng bimpo sa kanyang noo.

Kahit papaano parang mabait ito kapag nakapikit at nakatikom ang bibig.

Gumalaw ito kaya muntik nang mahulog ang bimpo sa noo niya. Inayos ko naman ito. Ngunit napatalon ako nang bigla nitong hulihin ang palapulsuhan ko.

“S-sir Yosiah… aalis na ako, sir.” wika ko.

Pikit mata itong umiling.

“Sir aalis—” nabitin sa ere ang sasabihin ko nang bigla ako nitong hilahin at sumubsob ang nguso ko sa bandang dibdib niya.

“Stay,” garalgal nito.

“Sir Yosiah si Mendoza po ito.” ani ko sakaling matauhan.

Nanlalaki ang mga mata ko nang dumapo ang isang kamay nito sa aking likuran! Shit!

“Stay… please.”

Lord tulungan niyo po ako! Sambit ko sa kawalan dahil hindi ako makaalis sa mga kamay ni Yosiah sa higpit ng yakap nito sa akin.

---

This chapter is dedicated to ronaurloves at sa lahat po nang nanghihintay ng update ko dito sa ttub. Maraming-maraming salamat po sa paghihintay. See you sa next update!

CHAPTER 10

Chapter 10

Eissen’s

POV

Nagising ang diwa ko na may mainit na hanging umiihip sa akong balunbunan. Wala pa akong ganang ibuka ang aking mata kaya pinakiramdaman ko muna iyon. I don’t know, despite the hot air fanning over my head, it feels comfortable and relaxing.

I snuggled my face onto the thing that I was hugging. So comfortable! Hindi naman malambot ang yakap-yakap ko at sa katunayan nga ay matigas ito kaso gusto ko naman mabango rin kasi.

A cheeky smile spread across my lips. Kailan ba nung huli akong nakatulog ng ganito ka-komportable? Iyon bang kasama ko si Lola Erming? I don’t know halos limot ko na.

“Uhm!” ang isang ungol.

My eyes violently open when I hear a familiar moan—no, a familiar voice. I couldn’t be mistaken! I know who the owner of that deep and throaty voice is! Good Lord! Guni-guni ko lang ba ito? Isa na naman ba ito sa wildest dream ko?

Napalunok ako sa gitna ng ’di magkamayaw na paghataw ng aking puso. Unti-unti kong dinilat ang aking mga mata at halos lumuwa ang aking eyeballs nang makita kong hindi unan o kung anuman ang aking yakap-yakap! Tao ang niyayakap ko! Shit! Shit! Shit!

Para akong nakukuryenteng lumayo ako at dahil sa aking pagkataranta. Nahulog ako sa kama pero tila walang epekto sa akin ng pagkahulog mula sa kama dahil sa kabog ng dibdib ko. Nakadapa ako sahig na tumingin sa kama, unti-unti akong sumilip doon.

Napahawak ako sa aking dibdib nang makita kong nakapikit pa rin si Yosiah. Mukhang hindi naman siya nagising mula sa pagkalabog ko dito sa sahig.

Nang makabawi na ako sa gulat ay mabilis kong nilisan ang kwarto ni Yosiah.

Abot-abot ang tahip ng dibdib ko at ang malalalim kong hininga nang makaabot ako sa aking silid. Saglit akong sumandal sa pintuan at kinapa ang aking dibdib.

“Hoy! Umayos ka!” Pagalit kong untag sa dibdib ko na hindi pa rin kumakalma.

Lumapad ang dalawa kong kamay sa aking ulo at pilit na inaalala kung papaano ako nakatulog doon sa silid na Yosiah!

“Kinabig niya lang ako, nadapa ako sa ibabaw niya, pinigilan niya akong umalis… at niyakap.” ani ko habang nagma-martsa sa loob ng aking silid.

“Papaano ako nakatulog ng matiwasay kasama ang aking kaaway?” Sunod kong wika.

Hihintayin ko lang naman sana na luluwag ang pagkakahawak ni Yosiah sa akin kaso… nakatulugan ko! Kaya siguro ganoon na lang ang posisyon naming dalawa!

“Ahhh!” Tila nababaliw kong anas at saka padapang tumalon sa aking higaan.

Impit akong sumigaw doon sa aking unan. Ngunit agad rin akong napaahon mula sa pagkakadapa sa aking kama.

“Hindi naman siguro alam ni Yosiah na nakayakap ako sa kanya, ’no? Tulog siya kaya hindi niya iyon alam. Wala iyong kamalay-malay. Saka kong may malay iyon baka iyon pa magtapon sa akin palabas ng kwarto niya.” Pilit kong kumbinsi sa aking sarili.

Imbes na lunurin ko ang aking utak sa mga nangyari sa nakaraang gabi. Naligo ako at nagluto ng breakfast. Pagkatapos ay naglinis din ako sa labas ng bahay. Mabuti’t maaraw na.

Tama nga si Yosiah ang daming lilinisin na dahon sa kanilang bakuran.

“Eissen!”

Kaagad akong napatigil sa pagwawalis ng dahon nang may marinig akong tumawag sa akin.

Nilingon ko ang pinanggalingan no’ng boses.

“Raziel!” anang ko nag makita ko si Raziel. Hay! Ang ganda rin talaga ng baklang ito. Kahit yata kakagising lang nito maganda na. “Halika ka rito!” ani ko at kinumpas ang kamay.

“Hindi ba magagalit ng mga Wycliffe kapag pumasok ako sa bakuran nila.” Nakangusong saad nito.

Umiling ako.

Ngiting-ngiti ito nang lumapit sa akin. Tingnan mo na konting pilit lang pala ang kailangan.

Umupo kami sa isang bato dito sa bakuran.

“Kumusta ka?” tanong kaagad niya.

“Ayos lang ako, ito naglilinis sa mga iniwan ng dumi ng ulan.”

“Pumunta ako rito kahapon pero ’di kita nakita.”

“Huh? Pumunta ka rito?” gulat kong sambit.

Tumango siya. “Oo, pero nagtatago lang ako sa mga halaman. Natatakot kasi ako na makita ng mga Wycliffe.”

“N-nilagnat ako kahapon kaya ’di ako nakalabas, Raziel. Sorry.”

Winiwasiwas nito ang kamay. “Naku, huwag kang humingi ng tawad, Eissen. Kukumustahin lang din naman kita dahil nagpaulan ka no’ng nakaraang araw. Teka, bakit naglilinis ka, eh kakagaling mo lang sa lagnat mo.”

Humingang malalim ako at humarap sa ’di ko marurok na hangganan ng dagat. Mula dito saa itaas ay tela kalmado na ang dagat, may konting alon pero hindi na iyon bayolente.

“Magaling ako, Raziel.” saad ko. Saka kung wala akong gagawin ay baka mabaliw ako kakaisip sa mga nangyari. Una, inalagaan ako ni Yosiah nang may lagnat ako, knowing na masama na ang pakiramdam niya sa mga oras na iyon. Pangalawa, iyong ayaw niya akong umalis sa tabi niya. Tapos iyong nagising ako sa tabi ni Yosiah. I was peacefully sleeping beside Yosiah, hugging him. I don’t know why, but those things bother me so much.

“Malapit lang ang bahay mo rito, Raziel?” Baling ko rito, iniba ko na ang topic namin.

Pinalobo niya ang kanyang bibig. “Oo, malapit lang.”

“Next time ako naman bibisita sa’yo, huh.”

“Sige!” Excited niyang wika. Nakaka-insecure din ang ganda niya minsan. Nakaka-hurt sa akin na tama lang ang ganda.

“Sabihin mo lang ang address mo sa akin.” May kaibigan naman akong tricycle driver kaya walang problema.

Napailing ako nang maalala ko ang hitsura ni Yaelan habang namamasada. He is so handsome… sinfully handsome. Tapos sporty, architect, fisherman din daw siya, tapos kargador din daw. Tsk! Ang daming trabahong alam ni Yaelan akala mo talaga naghihirap sa buhay. Grabe!

Hindi ko namalayan na ngiting-ngiti na pala ako habang iniisip si Yaelan.

“Namumula ang mga pisngi mo, Eissen.” Puna ni Raziel sa akin. “Bumalik ang lagnat mo?”

Nanlalaki ang mga mata ko at napahawak sa aking pisngi. Bwesit! Umiinit ang mga pisngi ko!

Good Lord, Eissen ayusin mo ang sarili mo! Bakit nagb-blush ka na? Iniisip mo lang ang isang fuckboy na Yaelan na iyon!

“W-wala ito! Ano ka ba, Raziel. Wait, pasok muna tayo sa loob? Gawan kita ng maiinom.”

Umiling siya. “Hindi na, Eissen. Hindi rin kasi ko magtatagal. Nagpaalam lang kasi ako sa amin na sa palengke lang ako.”

“Ay, ganon ba?” Hindi ko napigilan na hindi malungkot. Minsan lang kasi magkaroon ng makakausap na ganito.

“Magkita na lang tayo sa susunod, ha.”

“Sige. Doon tayo magkita sa lungsod, sa may daungan. May mga murang makakain doon. Saka na tayo pumunta sa amin.”

“Sige, Raziel. Mag-ingat ka.”

Pinanood ko si Raziel na umalis ngunit nagusot ang aking mukha nang makita ko ang likod ng binti nito na may malalaking piklat. Hindi ko iyon napansin nang una naming pagkikita since madilim na no’n. Ngayon ko lang din kasi nakita itong nakatalikod.

I wanted to run after Raziel and ask him about his scars, but someone called me from behind.

“Mendoza.”

Tila tumigil ang puso ko nang marinig ko si Yosiah. Nag-insayo ako ng ngiti bago humarap dito.

“Sir? G-good morning po.” Kinuha ko ang walis tingting na aking binitiwan kanina.

“Naglilinis ko rito, sir. Kumain ka na po doon sa loob.”

“Have you finished eating your breakfast?”

Humigpit ang pagkakakapit ko sa walis. Bakit ito nagtatanong kung tapos na ba akong kumain? First time ito, ah.

“Mauna ka na, sir.” anas ko at nagwalis.

“Malinis na iyang winawalisan mo, Mendoza. Get inside and have breakfast with me.”

Nanlaki ang mga mata at tiningnan ang aking winawalisan. Bwesit! Malinis na nga! Sa kalutangan ko na talaga ito!

“Ayaw kong ako ang pinapahintay, Mendoza.”

Ilang beses kong napapadyak sa aking paa bago sumunod kay Yosiah. Nakakahiya! Lantaran na ang katangahan ko!

“M-maayos na pakiramdam ninyo, sir?” tanong ko kay Yosiah nang makaupo na ako sa aking silya dito sa dining area.

Dala ba ng lagnat ni Yosiah ito at sinabay niya ako sa kanyang breakfast? Sa pagkakaalala ko kasi galit na galit siya sa akin. Tandang-tanda ko pa kung gaano nito kagusto na mawala ako rito. Pero biglang nag-iba ang ihip ng hangin.

“Yeah,” sagot nito at sumubo.

Doon namatay ang pag-uusap namin ni Yosiah. Hindi ko rin naman kasi alam kung ano ang sasabihin ko. Saka baka kung magdaldal ako ay iba na ang lumabas sa bibig ko.

“Mendoza,” tawag si Yosiah sa akin habang nagliligpit ako sa aming pinagkainan.

“Sir?”

“Thank you!”

Muntik ko nang maibagsak ang mga pinggan na hawak.

“Huh?”

“Thank you for taking care of me last night.”

“Naalala mo, sir?”

“Naalala ko?”

Napailing ako. “Ibig kong sabihin, sir, ay kung naalala n’yo ba iyong… iyong ginawa kong pagtingin sa inyo k-kagabi.”

Nakakunot-noo man ay tumango pa rin ito.

“Wala nang iba, sir?”

“Why? May ginawa ba ako kagabi?” Nagtatagpo ang kilay nitong tanong.

“Ay wala. Wala, sir!” Mabilis kong turan.

“Did I do something… something off last night? Or did I say something last night, Mendoza?”

My mind shut off! I don’t know what to say. Should I tell him the truth? I was torn between lying and telling him the truth; however, I found myself shaking my head as if telling him nothing.

Lutang kong inilagay ang mga plato sa sink at muling binalikan ang dining table para linisin. Mabuti at wala na si Yosiah doon. Matapos kong punasan ang table ay bumalik naman ako sa kusina upang maghugas ng pinggan.

So, wala ngang maalala si Yosiah sa mga sinabi niya kahapon. It’s great. It’s good na wala siyang maalala but part of me feels sour— disappointed for some reason.

“It’s better to keep it myself.” anas ko habang nagsasabon sa plato.

Nagsasabon pa rin ako nang marinig ko ang pagbukas ng refrigerator kaya napalingon ako roon.

I was stunned in my position when I saw Yosiah topless, with only sweatpants on his lower body. Umawang ang labi ko nang makita ko ang malaking bundok doon sa kanyang gitnang hita! It was so evident! So big! So obvious for me not to noticed!

“Is there something wrong, Mendoza?”

Napatalon ako sabay talikod. Ito na nga ba ang sinasabi ni Yashveer na masyado akong halata, eh! Bwesit, Eissen!

“W-wala, sir.” Utal kong saad.

Binilisan ko ang aking kilos pero natigalgal lang din nang lumapit si Yosiah sa akin upang kumuha ng baso. Sinilip ko ito sa aking tabi. Bakit ba ang hilig ng magkakapatid na ito na maghubad? Lagi tuloy akong nakakasala dahil sa kanila!

“Mendoza,”

“Sir!” Nilingon ko ito.

“Gusto mong uminom?” tanong niya.

“Po?”

Tumutulo na iyong bola at konting tubig sa sahig mula sa kamay ko.

“You keep on glancing, kaya iniisip kong gusto mo bang uminom.”

Bwesit! Nahuli ako ni Yosiah! Gusto ko na tuloy’ng mag-evaporate dito sa aking kinatatayuan.

“Opo, sir. Hehe! Hindi kasi ako nakainom kanina.” anas ko na lang

“Thought so.” anito magsasalin na sana ito ng tubig sa basong ininuman niya ngunit humakbang na ako papalapit dito.

“Ako na po, sir— ahh!” hiyaw ko nang madulas ang aking paa sa basang parte ng sahig.

Akala ko sa sahig ko na pupulutin ang aking katawan ngunit naglanding lang ang mukha ko sa dibdb ni Yosiah!

“Dammit!” Mura ni Yosiah.

Kaagad niyang itinabi ang hawak na basonat pitcher sa sink.

“Are you okay?” anito at sinukop ang baywang ko.

Itong katangahan ko ngayon ay sumadsad na talaga.

Tiningala ko si Yosiah. Umiigting na ang panga niya at bakas sa mata ang pagka-aligaga.

“Sir,” tawag ko rito kaya napatingin din ito sa akin.

Napayuko lang ito dahil maliit ako kumpara sa kanya.

I saw how his Adam’s apple waved. Napagaya tuloy ako sa kanya.

Tumayo ako pero hindi pa rin pinapakawalan ni Yosiah ang aking baywang. I want to push him, really. I really want to, but my mind isn’t cooperating with me right now. My rational thoughts just flushed down the sink.

“Mendoza,” Yosiah’s breath fanned my face. His eyes dropped bluntly to my lips, making me blush even more.

Nakadapa ang dalawang basa kong palad sa dibdib ni Yosiah at konting tulak lang sana kailangan ngunit pakiramdam ko, hinang-hina ako ngayon para ’di ko siya matulak.

Kita ko ang unti-unting pagbaba ni Yosiah sa kanyang ulo. I know I need to push him. I know I need to stray away from his grip. But once again, I find myself nailed in my position—it feels like waiting for Yosiah’s next move.

My eyelids automatically grew heavy when Yosiah’s lips landed on mine. Hindi kaagad ako nakapag-react doon.

Humigpit ang kamay ni Yosiah sa aking baywang. Ako naman ay napakuyom sa aking mga kamay na nasa dibdib nito.

I need to stop Yosiah for my sanity, yet I find myself responding to Yosiah’s kisses. He kissed me slowly and gently. Taliwas sa kanyang personalidad at mukha na parang bayolente.

He is so sweet. I don’t know. It’s my first kiss at pakiramdam ko parang candy ang dila ni Yosiah. O baka dala lang ito ng hormones kaya tingin ko ang tamis ng mga halik ni Yosiah sa akin.

“Uhm!” Ungol ko nang halughugin ni Yosiah ang aking bibig.

I tilted my head to give him better access in kissing me.

His tongue expertly brushed the corners of my mouth, sucking on my lips and tongue, making me lose my breath.

“Yosiah,” I moaned.

Nang mabanggit ko ang pangalan ni Yosiah doon lang ito tumigil sa pagpapak niya sa lips ko.

Mas naging mapula ang mga labi ni Yosiah at basa.

“S- sir Yosiah.”

Binitiwan ako ni Yosiah. Ginulo niya ang kanyang buhok.

“Goddammit!”

“Sir—”

“I’m so sorry, Mendoza. This is fucking wrong.” anas lang nito at saka ako iniwang tulala sa kusina.

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

This chapter is dedicated to; rishellynmaee

kylynval

minnnnnn9

ZeusKert

GimaecaAbabat

A_Happy_Flower

tvlipszz

celestialofpeace

Paotseen

indayGracia40

arvexjaz

red1macaroon0

KarinaRed789

cvbix-

lemenosaur

gwczjjjjj

ur_yraaaaa

_zzzzzzztk

urfavethea

AnginaPectores19

-verduci-

westwoodgirlmuse

Kentoyreader

azuminakahara

ronaurloves

seulbi556

kvsjiex   i43l00ve

gandako0317

MargaIsabel

kaijuariz

wendysopea   Ymirainskyyy

NaihhAntanie

aemie1073

saka na ang iba, hindi ko na ma-mention, eh. Hahahaha! Pero thank you for leaving comments sa last update ng ttub. Your votes and comments motivated me to write an update as soon as possible. 😘

300 votes for chapter 11. Gaurrr!

CHAPTER 11

This work is unedited, so bear with my errors. Thank you!

---

Chapter 11

Eissen’s POV

Shocked. Dumbfounded. Insulted. ’Yan ang mga naghalo-halong pakiramdam sa akin ngayon. I was shocked at how things turned out like that. The kiss! Yosiah. just. kissed. me. We. kissed. Sa sobrang gulat ko ay tila hindi pa kayang i-process ng utak ko ang nangyari. It’s just Yosiah’s lips on mine. Now, I’m dumbfounded at natuyo na ang kamay ko pero hindi pa rin ako makagalaw sa kinatatayuan ko kahit na ilang minuto na akong naiwan ni Yosiah.

When all the things sink into my mind. I felt insulted. Alam ko na kahit lutang-lutang ako kanina ay nagulat dahil sa nangyari. Kaso parang sirang plaka na nagp-play sa utak ko ang sinabi ni Yosiah after he kissed me.

What the fuck?! Bakit siya nags-sorry? At mistake? Wrong?

I brushed my dark hair frustratedly and faced the sink before clamping my hands on the edge of the sink.

Why did he kiss me? Why am I bothered? Why am I affected doon sa sinabi ni Yosiah? I hate him. He hates me. We both feel the way. We loathed each other na parang aso’t pusa na hindi pwedeng ilagay sa iisang lugar dahil talagang may mangyayaring hindi maganda. And look at what happened now?! Hindi ito ang inaasahan kong mangyayari sa amin ni Yosiah habang walang dito ang mga kapatid niya.

But did Yosiah knows that I am… gay? Did he kiss me because he knows my secret and he was just testing me? Good Lord!

“Tama! Tama! Baka ginawa niya lang iyong kiss para subukan ako. Malas niya lang dahil…” Natuptop ko ang aking labi.

I can still feel Yosiah lips against mine. The firmness and softness of his lips marks my lips! Somehow, I like it… No! No! No!

Marahas kong iniling ang ulo ko at halos mahilo na ako.

“Hindi! Hindi ko iyon gusto!” sabi ko sa sarili.

“Makapaghugas na nga ng pinggan!” anas ko sa sarili.

Matapos kong maghugas ay pumunta ako sa aking silid. Kumuha ako ng tuwalya dahil naisipan kong pumunta sa dagat! Matagal ko nang gustong maligo sa dagat dito sa isla ng Seirra ngunit lagi akong natatali sa mga gawain dito sa bahay at nagpapa-good shot pa kasi ako sa mga magkakapatid. Ngunit ngayon wala nang pipigil sa akin. Bahala nang magalit si Yosiah sa akin, sanay na naman ako roon.

I wore a black tight cotton shorts that shaped my thighs, a thin plain white shirt, and slippers. Ang towel ay nakasagbay sa aking balikat at binitbit ko na rin ang sunscreen kong dala na malapit na ring maubos. Kapag may time ako pupunta akong lungsod upang bumili ng sunscreen.

Tila isa akong ninja habang palabas ng bahay dahil iniiwasan ko ang hoodlum na si Yosiah. After that kiss, I feel like their house squeezed into a smaller one. Para bang anytime pwede ko nang makita si Yosiah.

Nakahinga ako nang maluwag nang makalabas ako ng bahay. At nang makarating ako sa ibaba, nilanghap ko ang maalat na simoy ng dagat. Mabuti’t kalmado ang dagat ngayon. May nakita akong nakatumbang malaking sanga ng kahoy na malapit sa dagat kaya doon ko naisipang ilagay ang aking towel. Doon na rin ako umupo sa sanga para makapaglagay ng sunscreen.

Natuwa ako nang maabot nang maabot ng alon ang paa ko. Kailan pa ba nung huli akong nakapagtampisaw ako sa dagat? Haha! Limot ko na sa sobrang tagal no’n at sa panahong iyon malusog pa ang Lola Erming ko.

Ipinatong ko ang bottle ng sunscreen sa tabi ng aking towel.

Bumuntong hininga ako. I just hope that after all these things, maging maayos na ang lagay ni Lola at magpapakalayo kami. Titira sa tahimik na lugar. Malayo sa syudad. Malayo sa mga Wycliffe kung pupwede. Ngayon palang kasi nakakaramdam na ako ng guilty dahil sa mga pinapakitang asal sa ng magkakapatid, especially si Yashveer at Yaelan. Oo, isali na natin ang fuckboy na iyon dahil kahit papaano ay tinulungan din niya naman ako. Pwera nalang sa isa…

Isang malalim na hininga ang aking muling pinakawalan dahil naninikip ang aking dibdib.

I crossed my fingers. ‘Lord just allow me to finish all these things at hindi na ako magpapakita sa mga Wycliffe.’

Lumusong ako sa dagat at lumagoy sa mababang parte. ’Di na kasi ako marunong lumangoy kapag hindi na abot ng aking paa ang lalim ng dagat.

Aahon na sana ako sa dagat ngunit lumamig na kasi ang hangin kaya naman inulublob ko na lang ang aking katawan sa tubig.

Nakatalikod ako sa dalamsigan at nakatanaw sa tila walang katapusang dagat. Wala akong nakikita maliban sa kulay asul na tubig at ang araw sa itaas.

Natulala ako habang nakatanaw sa dagat. Sa ibabaw ng dagat ay kalmado ito. Tila walang nagyayari sa ilalim no’n dahil sa pagkakalma nito. Ngunit kung iisipin, alam nating marami ang nangyayari sa ilalim ng dagat. Isa na d’yan ay unti-unting pagkasira ng natural nitong ganda dahil sa kagagawan ng mga tao.

At tulad ng dagat, nanantili akong kalmado kahit sa loob-loob ko ay unti-unti na rin akong nasisira dahil sa ginagawa kong ito. Fooling, lying, and stooping myself low for money. Just like the sea, I don’t like destruction. I don’t want to but impecuniousness brought me here.

A hot liquid poured into my cheeks in which I immediately wiped off and washed my face with salt water.

Nagiging masyado na akong emosyonal ngayon. Siguro namimiss ko lang si Lola. Namimiss ko ang yakap niya at ang pagkanta niya ng lullaby sa akin.

“I miss you so much, ’La.” I whispered through the wind.

I was about to swim again when out of nowhere someone appeared in front of me.

My eyes went wide, eyes almost popping out. My heart drum inside my chest and it resonated until on my throat. 

“Y-yosiah…” Utal kong sambit sa gulat nang bigla itong lumitaw sa harapan ko.

Dahil nasa likod nito ang araw, natatabunan ako sa kanyang malaking animo.

Droplets of seawater trickling down his well-formed body. His wide shoulders rocking up and down and his jawline defined the longer he stared down at me.

Why is he here? Akala ko masusulo ko ang dagat ngayon. Good Lord! Kung kailangan ayaw na ayaw kong makita ang pagmumukha ng kabayonh hoodlum na ito ay saka pa ito lilitaw na parang kabute!

“A-aalis na ako para ma-solo mo ng dagat.” Garalgal ko and briefly turned around para makalayo kay Yosiah.

Hanggang sa balikat ko ang tubig ng dagat kaya nahirapan ako sa paglakad tungo sa dalamsigan. Nakalimutan ko nang ikampay ang kamay ko sa dagat dahil na rin sa naghuhurumentado kong dibdib. Takot lang siguro ako kay Yosiah at galit kaya ganito ang tibok ng puso ko.

Akala ko tuluyan na akong makakaahon sa dagat nang may humuli sa aking braso at pinihit ako paharap dito. Wala namang ibang taong gagawa no’n kung hindi si Yosiah lang dahil kami ang naman ang tao dito sa dagat.

“A-ano ba?!” Inis kong wika at winaksi ang kamay nito mula sa akin. But the guy was stubborn, his fingers tightened around my arms.

Umiigting na ang panga nito. His lengthy hair was still wet and I hate to admit it that he looks so hot! Bwesit na buhok sarap sabunutan!

“Aalis na nga ang tao para iwan—”

“About the kiss,”

Pumanting ang tenga ko roon.

Pairap ko itong tiningala! Ang tangkad kasi eh!

“Anong tungkol doon? Eh, wrong naman iyon. Pagkakamali at dapat na kalimutan.” Sarkastiko kong saad.

Ewan ko ba! Nagagalit ako. Naiinis ako sa hindi ko marurok na dahilan! Naiinis ako halik. Naiinis ako sa sorry ni Yosiah. At mas lalong naiinis ako sa mukha ni Yosiah. I don’t know!

“I’m sorry—”

“Alam ko! I know that you’re sorry kaya bitiwan mo na ako.”

“It was wrong.” Dagdag niya pa at wala talagang pinagbago ang ekspresyon nito sa mukha. Nananatiling seryoso at wari’y takot magpakita nang kahit anong reaksyon o ekspresyon!

Nakagat ko ang dila sa inis. “Sinabi mo na iyan kanina. Alam ko, Yosiah.” saysay ko. “Yosiah alam kong ayaw mo sa akin. Alam kong gusto mo kong itapon palabas ng islang ito. Alam kong nanggagalaiti ka na ngayong palayasin ako. Pero huwag namang ganito. Paulit-ulit ka sa sorry mo tungkol doon sa lintik mong halik! Ikaw ang nanghalik pero mukhang kasalanan ko pa. Tang ina mong kabayong hoodlum.” Galit kong bwelta rito dahil punong-puno na ako sa kanya. Pilit ko ngang kinakalma ang sarili ko at libangin upang makalimutan lang ang lintik na halik na iyon kaso heto siya’t binubuksan na naman iyon.

I want to applause myself for not stuttering.

“Lalaki ako, Yosiah pero hinalkan—”

“Biologically male but…” Pagbibitin nito.

Napalunok ako sa sariling laway at tila may bumarang bikig sa aking lalamunan dahilan pata hindi ako makapagsalita ng ilang segundo.

“Y-y-yosiah.”

“I know, Mendoza. I know that you’re gay, Eissen.” he said calmly yet his hand around my arms tightened.

Umuwang ang labi ko. What the?!

“H-h-how?” Halos bulong ko nang usal.

“Yashveer,”

“Huh?”

“His mouth slipped one time when we talked thru phone call.”

Nang lumuwag ang kamay niya sa braso ko, kinuha ko ang pagkakataong iyon upang makawala sa pagkakahawak niya.

Mariin akong napapikit. Hindi talaga mapagkakatiwalaan ang bibig ni Yashveer. Shit! Pero bakit naman ako nasali sa usapan nilang magkakapatid sa telepono?

Gusto ko na tuloy maging dikya at biktimahin si Yosiah at si Yashveer!

Ngunit sa kabila nang isiniwalat ni Yosiah sinasalungat ko pa rin ang mga titig niya. His eyes wonder everywhere but my on my face only. Damn eyes it feels like it was striping me off sa katiting na pag-aarte ko sa harapan niya.

Muli kong sinalungat ang mga matatalim na titig ni Yosiah.

“At…” Humingang malalim ako. “at kaya mo ako hinalikan kasi alam mo na na b-bakla ako? Sinusubukan mo ako kung bibigay ba ako sa’yo o hindi kaya mo ginawa iyon? Yosiah bakla ako pero hindi ako pakasta o ano pang tawag mo d’yan sa tulad ko. I have principles too. I have dignity too. I have self preservation too. Stop stereotyping a people like me.” I said.

Kita ko ang lalong pagkuyom ng panga niya.

“I wasn’t thinking about that, Mendoza.” His teeth ground inside his mouth.

“Talaga? Eh, bakit mo iyon ginawa? At diring-diri ka pa talaga—”

“I wasn’t!”

Kumunot ang noo ko rito.

“Ang gulo mong kausap kabayo ka.” saad ko at tumalikod.

“I wasn’t sorry because of the kiss!” Napatigil ako sa paglalakad. Yumuko ako at kita ko ang paa ko sa malinaw na tubig. At tulad no’n, klarong-klaro sa tenga ko ang sinabi ni Yosiah.

I was stoned.

“The kiss… fvck!” He hissed. “I kissed you because I want to. I kissed you because I feel like kissing you, Mendoza. I was sorry because I startled you due to my sudden action. It was wrong. It was wrong to kiss you without your consent. Again… I’m not sorry because of the kiss, Eissen. I like it. I like kissing you.”

Sa kabila nang mapayapang dagat at panahon ay nagwawala naman at nagkakagulo na ang aking sistema. I want to talk. I want to ask Yosiah. Because, honestly I’m still confused after his explanation. Yet mouth and mind shut down!

Tuluyan akong umahon sa dagat at nagmamadaling umakyat tungo sa bahay. Ngunit hindi pa ako nakakapasok sa bahay ay may pumihit na naman sa kamay ko and it was Yosiah.

My eyes travel from south to north on his wet body. I closed my eyes when I saw something huge and unholy thing between his thighs. Good Lord! Bakat na bakat kasi basa ang shorts niya.

“Ano?!” I yelled when I gathered my courage.

“I already explained.”

“At?”

“I wanna hear something from you.”

Lord! Mas gusto ko pang bumalik ang Yosiah na galit sa akin kaysa ganito. Hindi ko siya kinakaya.

“Anong gusto mong marinig, Yosiah? Kasi sa totoo lang hindi ko alam. Naguguluhan ako. Galit ka sa akin. Galit ako sa’yo. Tapos biglang ganito! Hindi ko alam— ump!”

Mariin akong napapikit dahil sa biglaang paghalik Yosiah sa akin.

“Dammit! Your lips are so sexy when you’re angry.” He said while his lips locked on mine.

Yosiah continue claiming my lips but I didn’t responded.

Itinungkod ko ang kamay ko sa kanyang dibdib at itutulak na sana siya nang biglang may kalabog na akong narinig.

Nabuka ko ang aking mga mata at nanlalaki ang makita ko si Yaelan at Yashveer.

“Tang ina mo, kuya!” sigaw ni Yaelan at binato ng suntok si Yosiah.

Napaatras si Yosiah sa suntok na iyon ni Yaelan. Gumanti naman si Yosiah nang makabawi sa suntok ni Yaelan at ngayon ay nagbabatuhan na sila ng suntok sa isa’t isa na parang hindi magkapatid. Si Yashveer ay tulala lang na nakatingin sa akin, tila hindi nakikita ang mga kapatid niyang gusto nang magpatayan!

“Yashveer awatin mo sila!” sigaw ko rito.

Tumalim lang ang mga mata ni Yashveer sa akin.

“Let them be.” Walang emosyon nitong saad.

“Yashveer!” Muli kong sigaw.

“They want to fight. Let them be!” anas nito at tila hangin akong dinaanan para makapasok sa bahay.

Problemado akong napalingon sa pintuang pinasukan ni Yashveer.

Wala akong ibang nagawa kung hindi ang lapitan ang dalawang magkakapatid na gusto yatang magpatayan. Bwesit!

“Awat na! Awat na sabi, Yosiah! Yaelan! Tama na!” Bulong puso kong sigaw kaso mukhang wala silang naririnig.

Mas lumapit ako sa kanila at papagitna na sana sa kanila nang dumeretso sa mukha ko ang suntok ni Yaelan.

Napapikit ako kasabay nang pinahalong hilo at sakit na naramdaman. I tried to open my eyes but I failed to do so until I just feel like my world turned around and everything went black!

CHAPTER 12

here’s the update po. thank you po sa comments at votes ninyo. i appreciate them po!<3 and this chapter is dedicated to those who always drop their reactions in the comment section. thank you so much; it motivates me to write an update as soon as i can.

---

Chapter 12

Eissen’s POV

Nanlalabo ang aking mga mata sa unang buka ko nito. Purong puting kisame ang aking nakikita taliwas sa nakasanayan kong kisame ng aking silid. Muli kong pinikit ang aking mga mata, dinamdam ko ang sakit ng aking ulo. Tila na iwakli ang ilang bahagi ang aking utak. Masakit pa kasi ang ulo ko lalo na ang ilong ko.

Pumikit muna ako. Ngunit biglang pumasok sa isip ko ang nangyari kanina; Yosiah kissed me… again! He kissed me and told me that he likes the kisses. Then, Yaelan and Yashveer came. Yaelan and Yosiah had a fistfight. I tried to stop them, but I only got a heavy punch from Yaelan!

Napabalikwas ako mula sa aking pagkakahiga sabay bukas sa aking mga mata nang mapagtanto ang lahat ng nangyari. However, a groan escaped my lips as my vision wavered and became blurry.

Humawak ako sa aking sintedo at mariing napapikit bago muling nagdilat sa mga mata.

“Mendoza!”

“Eissen!”

My eyes nearly popped out of their sockets when I saw Yosiah and Yaelan sitting in each other’s chairs beside my bed. Mula sa pagkaka-de kuatro ni Yosiah ay naibaba niya ang kanyang paa. Samantalang napaayos naman sa kanyang kinauupuan si Yaelan na siyang galing sa kanyang pagkakayuko.

“A-anong ginagawa ninyo rito?” tanong ko sa dalawa.

Yosiah’s jaws twitched, but he remained silent, as did Yaelan. Yaelan’s mouth hung open as if he were trying to say something, but not a single word came out of him.

My eyes were glued to both of them. They felt so guilty about what happened to me. If they hadn’t been fighting earlier, none of this would have happened. I wouldn’t have lost consciousness if they hadn’t been throwing wild punches.

I always saw these two with stoic expressions. They hardly expressed any emotion; however, right now, guilt was written all over their faces.

“They’re waiting for you to wake up,” a low and dangerous voice from the other side caught my ear.

I turned my head in the direction of the voice and saw Yashveer. Kalmadong nakaupo si Yashveer sa sofa. Naka-de kuatro din siya habang hawak ng isang kamay niya ang makapal na libro. Ang libreng kamay naman ay naka-akbay sa sandalan no’ng sofa.

“Yashveer,” I chirped like a tame bird.

I gulped down the bile forming in my throat.

When Yashveer lifted his head and closed the book in his hand, he placed the book beside him and gazed at me.

“Congratulations, Eissen,” Yashveer remarked icily.

My lips dropped open.

“Yashveer…” Tanging sambit ko.

“Yashveer!” Yosiah snapped.

He was followed by Yaelan’s thundering voice.

“What the fuck, Yashveer?!”

Napakurap-kurap ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. What does it mean? Why is he congratulating me?

“You finally wrapped my brothers in your little hands.” si Yashveer na tila hindi narinig ang mga nagpipigil sa galit na boses ng dalawa niyang kapatid.

Tumayo si Yashveer mula sa pagkaka-upo niya. Inayos nito ang kanyang Saint Laurent polo shirt na naka-tuck sa kanyang pantalon. Wala pa ring ka-emo-emosyon ang mga mata niyang nakatutok sa akin.

“Akala ko ’di ka katulad nila, Eissen, but guess what? You proved me wrong.” With that he left the room.

Napatalon ako sa lakas ng pagkakasarado niya sa pinto. Akala ko masisira ang door knob no’ng pinto.

I proved him wrong? Anong ibig niyang sabihin? At, anong ’di katulad nila?

Gulo ang utak kong binaba ang aking mata sa aking nanginginig na kamay.

Napatingin ulit ako sa pintuang nilabasan ni Yashveer. And that’s when I remember his words from when we were stranded in his house— his art house.

Mabilis kong winaksi ang makapal na kumot sa aking katawan at bumaba ng kama. Dahil sa aking biglaang pagkilos umikot saglit ang paningin ko kung kaya’t napahawak ako sa aking noo.

“Mendoza!”

“Eissen.”

Nagkukumahog ang dalawa sa pagdalo sa akin ngunit hindi ko sila binalingan. Hindi ko alam kung sino ang humawak sa aking braso dahil kaagad ko rin naman iyong siniko.

Kahit na masakit pa ang aking ulo ay naglakad ako tungo sa pintuan upang sundan si Yashveer. Yosiah and Yaelan are out of my concern right now. Bakit ko sila iisipin kung hindi naman talaga sila ang sadya ko rito? I’m confused and distressed, and my mind is in a mess, but my prime concern is Yashveer.

Sa second floor pala ako dinala kung sino man ang magbuhat sa akin kaya natatanaw ko si Yashveer na papalabas ng bahay.

“Yashveer!” Tawag ko rito.

Lumingon lang ang bunsong Wycliffe sa akin bago nagpatuloy sa paglabas. Mabilis akong bumaba ng hagdanan. Kung pwede lang talunin ay baka tumalon na ako para masundan si Yashveer.

Naka-paa akong lumabas ng bahay at sumunod kay Yashveer.

“Yashveer— ouchh!” Napadaing ako nang madapa ako sa rough flooring ng facade ng bahay.

Mabuti at naitungko ko ang aking palad kaso sumadsad din kasi ang tuhod ko.

“Yashveer,” tawag ko kay Yashveer kahit na mahapdi ang aking palad at tuhod. Doon ko lang din napansin ang aking suot malaking puting printed t-shirt at naka-boxers lang.

I lifted my head and looked at Yashveer, wincing in pain but still managing a smile.

Kita kong mahigpit na pagkakakuyom ng mga palad ni Yashveer na nakatingin sa akin. At sa tulong ng ilaw sa labas ng bahay ay nakita kong umiigting na rin ang panga niya.

Tumayo ako.

“Why did you follow me?” Matigas na tanong ni Yashveer sa akin.

“Saan ka pupunta? K-kakarating n’yo palang.” Saad ko imbes na sagutin ito sa kanyang tanong.

“Just somewhere.”

“Pupunta ka sa art house mo? Gumagabi na.”

“Why do you care? Bumalik ka na roon sa mga kapatid ko.”

“Ayoko!”

His jaw tightened visibly, the muscles in his face tautening as he struggled to contain his frustration.

“Eissen,”

“Hindi ako katulad ng iniisip mo, Yashveer. Hindi kita ginamit para mapalapit ako sa mga kapatid mo. Hindi ako katulad ng mga dati ninyong katulong rito.”

“I don’t care about it, Eissen. Bumalik ka na sa loob. It’s getting dark and cold!” Istriktong wika niya sa akin.

“Maniwala ka sa akin, Yashveer.” Umiling ako. “Hindi kita ginamit. Hindi ko rin alam k-kung bakit nagkaganon si Yosiah at si Yaelan.”

“You let my brother kiss you. Why, Eissen? Do you crave it?”

“No! Hindi! Hindi, Yashveer.”

Masaya ako na naging kaibigan ko na si Yashveer. Masaya ako na unti-unti na kaming ngakakalapit pero magkakalamat pa yata dahil sa nangyari.

“Whatever it is, Eissen, just go back inside,” aniya at tumalikod sa akin.

I was about to take a step towards him when he spoke again.

“Don’t even try to follow me or else I’ll be even angrier with you, Eissen.” Those words stopped me from making any moves. I just watched him disappear from my line of vision.

I went inside the house, carrying my heavy heart. Thinking of Yashveer and me going back to square one makes me want to give up everything and return to the city. Gustong-gusto ko na ng yakap mula sa lola Erming ko.

I passed at Yosiah and Yaelan. Hindi ko sila pinansin dahil galit ako sa kanila. Kung hindi lang dahil sa kanila hindi kami magkakaganito ni Yashveer. I may not sure but right now, Yashveer felt being used by me.

“Take a rest, Mendoza.” It was Yosiah but I didn’t bat him an eye.

Pumunta ako sa aking silid at nagbihis ng ibang ang damit. Tiningnan ko ang puting damit na aking suot. It was a Chanel. Hindi ko naman matukoy kung kanino ito dahil lahat sila designer’s brand ang mga damit.

Humiga ako sa kama nanag matapos sa pagbihis at paggamot sa aking tuhod at palad. Pinikit ko ang aking mga mata ngunit hindi ako dinadalaw ng antok. Ginigising ako sa mga nangyari ngayon araw.

Iniisip ko ang mga halik ni Yosiah at sinabi ni Yosiah kanina sa dagat. Sinundan pa iyon ng biglaan nilang pag-away ni Yaelan na hindi ko naman alam kung ano ang dahilan. Tapos si Yashveer.

Bumangon ako at mas piniling umupo sa isang sulok ng aking maliit na higaan.

Bumuntong hininga ako at tumingin sa malayo. Sa lahat ng naisip kong magiging problema ko dito sa pinasukan kong trabaho. Itong mga nangyari ngayon ang hindi ko lubos maisip. Ni hindi ito sumagi sa isip ko.

If only I were hired and had a huge wage. If only I had savings like others do. If only I could afford my Lola’s hospitalizations. If only… If only I hadn’t been born into this world. Puro na lang malas ang dumadating sa buhay ko. Masyado yata akong lapitin sa mga problema at malas.

I allowed my tears to gently trickle down my cheeks.

This is too much. Kailan ba ako makakaalis sa malas na buhay na ito. Kailan ba ako makakaahon sa hirap na ito?

A knocked on my room’s door snapped me out from my deep thoughts.

“Eissen?” It was Yaelan’s voice.

Nagpunas ako sa aking basang pisngi.

“I brought your dinner with me.”

My throat was dry. Tumikhim ako.

“B-busog ako, Yaelan.”

“Wala kang lunch, Eissen.”

“It’s fine.”

Hindi rin naman ito ang unang pagkakataon na hindi ako naglunch. No’ng nagcollege ako walang lunch at hapunan pero nakaka-survive naman ako.

“I will get inside.” Wika lang ni Yaelan at hindi na ako nakapagsalita nang pumasok na ito sa aking silid na topless at dala ang isang metal tray.

“H-hindi nga ako gutom.”

Nilapag niya sa maliit na table ang tray. Umupo siya sa aking higaan. Aalma na sana ako sa kanya dahil malaking tao siya at baka bumigay itong higaan kaso nakaupo na ang lalaki.

Tumunog ang higaan ko, hudyat na ito’y nabibigatan sa aming dalawa.

Yumuko si Yaelan saka itinungkod ang magkabilang siko sa kanynag tuhod. Dahil sa kanyang posisyon klarong-klaro sa akin ang kanyang matigas na katawan. His muscles clenched and his muscles looked so hard and hot.

“I’m sorry.” Nilingon niya ako.

Hindi ako nagsalita.

“I’m so sorry about the punch, Eissen. It wasn’t really for you.”

“I know. Pumagitna pa kasi ako inyong magkakapatid. Sana pala hinayaan ko na lang kayong magpatayan dalawa.”

He just grinned.

“It’s just one punch.”

Ngumiwi ako. “Isang suntok lang pero tingnan mo nga ang katawan at ’yang kamao mo?”

Ngisi itong napatingin sa kanyang kamay. Ang laki kaya ng kamay niya! Tapos ng lakas niya rin.

“But thankfully hindi nagka-fractured ang ilong mo.” aniya.

Napahawak tuloy ko sa aking ilong. Tama siya mabuti at hindi nagka-fractured.

“You eat your dinner. Pagtyagaan mo ang luto ko.” anas niya at tumayo.

As he walked his way out, just before exiting my room, I stopped him with a question.

“Bakit mo pala sinuntok si Yosiah?”

Napatigil ito pero nanatiling nakatalikod sa akin.

“It was sore in my eyes,” he replied.

“H-huh?”

I saw his shoulders rise and fall.

“The sight… the sight of my brother kissing you… it irks me.”

“I-irks you?”

“It irks me to punch my brother and watch him bleed in my own hands for kissing you, Eissen.”

“Yaelan—”

“Don’t ask further, Eissen. I’m almost at my limit.”

Nang dahil sa usapan namin ni Yaelan mas lalong nagkagulo ang utak ko. Mas lalo akong ’di pinatulog dahil sa kanyang mga linyang binitiwan sa akin.

Kinabukasan ay maaga akong nagising kaya’t nakapagluto ako at nang matapos ay kumain ako sa kusina nang mag-isa. Lihim din akong nagpasalamat na wala pa ang mga Wycliffe. Matapos kong kumain ay naghanda na rin ako sa mesa ng breakfast nila.

“Good morning!”

Naibagsak ko ang babasaging pitcher sa table nang may biglang nagsalita.

Bumaling ako sa nagsalita at nakita kong bagong ligo si Yosiah. Hindi ko siya inimik. Nakakapanibago na binabati niya ako sa umaga. Hindi niya kasi ito ginagawa.

Nakasunod naman si Yaelan kay Yosiah at ngumiti sa akin. Hindi ko rin masuklian ang ngiti ni Yaelan sa akin dahil sa usapan namin kagabi.

Umupo silang dalawa at nagsimulang kumain. Panay ang sulyap ko kung susunod ba si Yashveer.

“Have you had your breakfast already?” tanong ni Yosiah.

Hindi ko ito pinansin.

“S-si Yashveer? Nasaan siya? Umuwi ba siya kagabi? Ang breakfast niya?” Sunod-sunod kong tanong sa kanila.

Maingay na binagsak ni Yaelan ang kobyertos. Gusto yatang basagin ang plato.

“I’m asking about you, Eissen. Have you already had your breakfast? I’m not talking about Yashveer.” Mataman ngunit malamig na saad ni Yosiah.

My forehead furrowed in response to his abrupt shift in mood, caught off guard by the unexpected change.

“Nag-aalala lang ako kay Yashveer—”

“How about you? Did you ever ask if we’re alright? Or did we have our meal?” Taas kilay na tanong ni Yaelan.

Napabuga ako ng marahas na hininga mula sa aking ilong.

“Ano bang pinuputok ng apog mo d’yan, Yaelan? Kumakain na naman kayo, kaya bakit ko kayo tatanungin? At saka bakit ko kayo tatanungin kung ayos lang ba kayo, eh malalaking tao na naman kayo.” Pabalang kong wika sa kanya. Nakakataas siya ng dugo sa ulo, ah!

“Why you’re more concern on Yashveer? Kahapon inuna mo siya kahit hindi pa maayos ang pakiramdam mo! What’s really the real score of you and my brother?”

My eyes widen in astonishment.

“W-wala! Concern lang ako sa tao… m-masama ba?”

“Oh, dammit! Tapos hindi ka concern—”

Naputol si Yaelan nang hampasin ni Yosiah ang table. Napatalon ako doon at pati ang mga pagkain sa mesa ay naalog din.

Masamang tiningnan ni Yaelan ang kapatid.

“Yashveer is in his room. He was wasted when he got home last night.” ani Yosiah.

“Yosiah!” bulyaw ni Yaelan sa kapatid at mukhang magkaka-round two pa sa nangyaring suntukan kahapon.

“T-tumigil kayo! Tumigil kayong dalawa!” Nagpa-panic kong untag.

Nagtatagisan na sa kanilang mga tingin ang dalawa at wala yatang planong huminahon.

“P-puntahan ko si Yashveer sa kanyang silid upang makakain na. Kaya tumigil kayong dalawa! Tama na ang nangyari kahapon!” Galit kong wika sa kanilang dalawa! Mga walang pinipiling lugar!

Nagpupuyos sa damdamin akong nagmartsa tungo sa ikalawang palapag ng bahay. Iniwan ko ang dalawa na malapit na namang magsabong. Ayaw ko nang umawat sa kanila kung magsuntukan man sila. Tama na ang isang suntok sa akin!

Nang makarating ako sa labas ng kwarto ni Yashveer ay humingang malalim ako at kinalma muna ang sarili. Umagang-umaga pero ang dami nang ganap sa bahay.

I knocked on the wooden door, but no one was answering me. I tried to twist the doorknob, and it wasn’t locked at all. For the first time, I slipped my body inside Yashveer’s room. Wala akong masyadong nakikita dahil madilim ang kwarto at tanging ang lampshade lang ang ilaw sa room at limitado lang ang naaabot no’n. Sa kapal ng kurtina ay hindi nakakapasok ang sinag ng araw.

Lumapit ako sa kama ni Yashveer. Tulog ito at naka underwear lang tapos hindi pa nakapagkumot sa katawan. My eyes landed on Yashveer’s sinfully sensitive part. I couldn’t imagine how big the Wycliffe brothers’ things are. Ho!

I shook my head. I signed. Nakapagdesisyon na kumutan ito. Mukha kasing mahimbing ang tulog.

Inaayos ko ang kumot sa bandang dibdib nito nang biglang gumalaw si Yashveer at humawak ang kamay nito sa aking palapulsuhan.

Nanlalaki ang mga mata kong tiningnan ang lalaki at mas nawindang ako nang gising ito at nakatingin sa akin.

Akmang babawiin ko ang aking kamay sa kanya nang hilahin niya ako.

My body helplessly falls on Yashveer.

“Yashveer,”

“Why, Eissen?” Untag nito.

“Huh?”

With his other hand, he delicately traced the contours of my cheek, nose, chin, and finally, my lips.

“What the hell did you do?” Sunod nitong saad.

Napipi ako sa mainit niyang kamay na naglakbay sa aking mukha. His warm fingers wandered on my face, sending thousands of volts through my system and electrifying every single neuron in my body.

“You’re pretty, that’s given. But you’re also a liar, deceitful, cunning, and secretive. So why? How the hell did you manage to tame us? You melted the ice wall surrounding my brother, Yosiah. You managed to coax the wild heart of my brother, Yaelan. And… you managed to invade the deepest part of my body, Eissen.”

I couldn’t find the right words to say. I couldn’t bring myself to gather my chaotic mind. And before I could calm my nerves down, I just felt something hot and soft against my lips.

And it was too late for me to push my body away from Yashveer when he grabbed my neck and deepened the kiss.

CHAPTER 13

asan na ’yong hindi makahinga sa kakahintay ng update dito sa ttub? huminga na, beh, at mag-ingay dahil may new update na! hahaha! enjoy reading everyone! don’t forget to vote and drop your thoughts in the comsec!

---

Chapter 13

Eissen’s POV

“Y-Yashveer,” I mutter against Yashveer’s lips.

I don’t know whose heart was drumming because my body was lying flat on top of Yashveer. I could feel his heart racing along with mine. My blood raced to my neck and face when I felt Yashveer’s hardness rubbing against my thighs. That little rub made my stomach twist.

I am gay, yes. But I’ve never had intimate body-to-body contact with a man until now. Aside sa mga classmates ko noon na lumalapit sa akin para mangopya o kapag may groupings kami o sa workplace ko na natural lang naman na magkaroon ng little interaction sa mga lalaki, iyon lang ang mga pagkakataon na malapit ang katawan ko sa mga lalaki. Napaka-casual lang ng mga no’n at walang malisya.

However, when I landed on this island, I never knew that it would somehow change my life. I lived with three hunky men. All of them are professional, dangerously handsome, and full of mystery. These mysteries are ones I want to uncover myself, yet I found myself twisted together with my mind as I lived with them.

But now, I’m here in the room with one of them, and he is kissing me.

I know this is my weakness, but I can’t just let myself be drawn into this. I cannot be swayed by temporary pleasure and temptation.

My logic and my heart were now combating each other. Either I push Yashveer away and leave the room, or respond to his fervent and gentle kiss. Thankfully, I found myself aligning with my logic.

I placed my hand on Yashveer’s soft bed and pushed my body away from him. Pero tila mali na minaliit ko itong half-awake state ni Yashveer dahil napahiyaw na lamang ako nang walang kahirap-hirap akong nirolyo at kaagad na dinaganan ang katamtaman ko lang na katawan kumpara sa kanya na malaki.

Tumaob ang katawan ko sa kanyang makapal na bedsheets. The bed sheet rustles as I try to wrangle beneath him like a damned prey cornered by its predator, who is now giving me a drunken stare.

Hinuli ni Yashveer ang dalawa kong kamay at pinid iyon sa uluhan ko. Inupuan niya rin ang mga binti ko para matigil ito sa pagwawala.

“Yashveer!” Nagpipigil at madiin kong sambit sa ngalan nito. Ngunit hindi man lang niya ako pinansin.

I shuddered under him when he ran his vacant fingers over my wounded palms above my head. I felt the spark travel from Yashveer’s hand to my palm and soon ruptured all over my body.

“Does it hurt?” he asked hoarsely while continuing to tickle my palm with his fingers.

This beast doesn’t really know what he is doing to my body right now. The scarce sanity I’m holding onto is slowly drifting out of my grasp

“Lasing ka, Yashveer.” Wika ko.

“I am?” he uttered, as if I were saying something ridiculous.

He gently pulled my hand and brought my palm to his mouth. He stuck his long tongue out and licked my palm, all while my eyes were locked on his

“Y-Yashveer!” Pagalit at utal kong alma sa kanya nang dinilaan niya ang aking mga maliliit na galos doon.

Napapikit ako at piping napamura. I attempted to tug my hands from his grip, but he was far stronger than me.

Akala ko ay bibitiwan na niya ako matapos niyang dilaan ang palad ko kaso nilipat niya lang ang labi doon sa aking palapulsuhan at tila isang bampira siya na simipsip doon.

Itinagilid ko ang aking ulo at kumagat doon sa unan niya upang huwag gumawa ng ungol. I’m terrified that if I make a little whine, he will do something worse.

“Why don’t you moan?”

Naibukas ko ang aking mata at tumingin kay Yashveer. Binalik niya sa pagkakapinid ang aking kamay sa ibabaw ng aking ulo bago yumukod sa akin.

“Why are you doing this, Yashveer? K-Kaibigan mo ako.” I choke out.

Then why can my brother kiss you? Why did you let him while I can’t?“ His teeth grazed his lower teeth, creating an unpleasant sound.

His breath, smelling like beer mixed with mint, puffs into my face. Our faces were mere inches away from each other.

“Y-Yashveer?”

“Do you like him, Eissen?”

I immediately shook my head. These Wycliffe brutes don’t set my heart and mind at ease! They always have their own way of corrupting and disturbing me.

“Do you like Yaelan?

Sunod akong umiling sa kanya.

“How about me?”

Hindi ako makasagot sa kanya. Ano itong mga tinatanong niya sa akin? Bakit siya ganito? Dala ba ito ng kalasingan niya?

“Well, don’t answer it,” he said, and without further ado, he claimed my open lips again.

“Ahm!” A moan escaped my mouth when he attacked my lips, but this time it was rough and felt so desperate.

I wanted to slap my face to knock some sense into my brain when I responded to Yashveer’s kiss. I wanted to crawl down the road and look for answers as to why I couldn’t fight back. My logic seemed to go to the toilet and get flushed out.

Anong klaseng tao ako ngayon? Dahil ba hindi ko ito naranasan noong teenage years ko kaya ganito ako? Hindi naman ako kiss deprived pero bakit gusto ko ito? Bakit nagpapahalik ako? Kaibigan ko ito, eh. Hindi naman naghahalikan ng ganito ang magkakaibigan.

But then, how about Yosiah? Why did I let that horse kiss me?

“T-this is wrong, Yashveer.” When he let go of my lips, I used the opportunity to say it.

Yashveer licked my chin. “Why?”

“W-we are friends.”

“You loathe my brother, Eissen, but you let him kiss you.” Now his lips were on my jaw, tracing it with his fiery tongue.

“Yes, I hate him.” Bulong ko. I really do hate Yosiah. Kalkalin man iyan sa dibdib ko ngayon at sa utak ko, galit talaga ako doon. But there’s really something about these Wycliffe that my body can’t resist.

“I hate the realizations forming inside my head. I will not accept them. It’s… taboo. This isn’t normal.”

Yashveer’s lips travel down to my ears, then to my earlobe, and down to my neck. He kissed and licked me there, but after a minute, I could only feel his hot breath against my neck. He isn’t moving anymore nor kissing me there.

“Yashveer? Yashveer?” I looked down only to find him sleeping peacefully on my neck.

I take my wrists away from his hands and muster enough strength to push his heavy body aside

Nang mailis ko si Yashveer sa ibabaw ko ay tulala akong napatitig sa kisame. Una, hinalikan ako ni Yosiah, hindi ako nakapalag doon kahit na anong galit ko sa lalaki. Tapos ngayon, hinayaan ko na naman na isa sa mga Wycliffe ang humalik sa akin. Am I even a human? Tama ba na sa kanila ako nag-explore ng ganito? Why it has to be them? Goodness! Ang magkakapatid pa talaga!

The faint sound of rustling bedsheets filled my ears when I sat down on Yashveer’s bed. I turned my head to see who was lying on his stomach. Kinumutan ko siya.

Bumuntong hininga ako. Ipagdarasal ko na lang talaga sa lahat ng santo at sana na sana ay walang maalala si Yashveer kapag muli siyang nagising.

Hindi ako galit sa ginawa ni Yashveer. Alam kong mali. Alam kong hindi tama ang ginawa niya pero hindi ako galit. I don’t feel any remorse from him dahil gusto ko naman iyong nangyari. Pero kahit anong gusto ko, mali pa rin na pinatulan ko ang magkakapatid. Hindi tama na hinayaan kong manalo ang kamunduhan ko.

I need to report to Don Yael. I will go home. Uuwi na ako. Gusto ko ng malayo sa mga Wycliffe na ito. Ayaw ko na sa nararamdaman kong ito.

Bumaba ako sa kama at lumabas sa kwarto ni Yashveer. Pagkababa ko, nakita kong tapos nang kumain ang magkakapatid kaso nasa hapag pa rin si Yosiah at wala na si Yaelan. Siguro umalis na.

Tahimik kong kinuha ang mga ginamit ni Yosiah at Yaelan sa kanilang breakfast.

“How’s Yashveer? Is he okay?” si Yosiah na siyang naiwan na lang sa hapag kainan.

“Are you okay?” Suna nito nang hindi ako umimik. Kinuha nito ang kamay ko dahilan para mapatigil ako sa pagliligpit.

“Tapos na kayong kumain, ’di ba? Magliligpit na ako.” Anas ko sa kanya at saglit lang na tumingin sa kanyang mga mata.

“Is there something wrong? Answer me!” He strongly demanded.

Marahas kong binawi ang aking kamay mula sa kanya. At muling tumingin sa kanyang mga mata.

“Meron! Lahat! Lahat, Yosiah ay mali! Maling-mali ang lahat!” Pagwawala ko.

Mabilis na uminit ang mga mata ko na sinundan kaagad nang pagbuhos ng mga luha ko ng wala sa oras.

“Mendoza,”

“Uuwi na ako.” anang ko at huminga nang malalim.

I witnessed Yosiah’s eyes widen in surprise as he swiftly reached out and grabbed my hand

“What the hell are you saying?!”

Inagaw ko ang kamay ko sa kanya ngunit hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin.

“Ito naman ang gusto ninyo, ’di ba? Ang mawala ako rito? Ito na! Uuwi na ako! Tatawagan ko si Don Yael at uuwi na ako—”

He locked his lips on mine to shut me up!

“Tell me, what the hell happened? Did Yashveer do something bad to you?!” He said as soon as his lips left mine. Nanlilisik ang mga mata ni Yosiah at pilit hinuli ang naglilikot kong mga mata.

Tang ina niya, bakit siya nanghahalik bigla?!

“Wala! W-walang ginawang masama si Yashveer sa akin! N-nakapag-isip isip na lang ako na mali talaga na nandirito ako sa isla kasama kayo. Nakakapagod kayo!” Bwelta ko sa kanya at buong lakas kong winaksi ang kamay niyang nakahawak sa akin.

Yosiah’s intense gaze leaves me feeling utterly perplexed; if eyes could cut, I’d be in halves by now.

Tinalikuran ko si Yosiah at nagmartsa tungo sa pintuan upang umalis. I think i need to cool down from everything and to Yosiah and Yashveer. My impulsive mind was now acting whenever I’m scuffy and perplexed. Kailangan ko munang mag-isip isip na walang mga Wycliffe na gagambala sa akin. 

Nasanay ako rito sa isla na hindi nagdadala ng telepono kung kaya’t katawan ko lang ang meron ako ngayon. Nakalayo ako sa bahay ng magkakapatid na Wycliffe na tanging dala lang ay ang sarili ko.

Hanggang sa may tricycle na tumigil sa gilid ko.

“Eissen!”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nag marinig ko ang maliit na boses ni Raziel.

Yumuko ako ng konti at nakita ko sa loob ng tricycle si Raziel.

“Raziel!”

“Saan ka pupunta? Bakit naglalakad ka rito?” He really act like a lovely and sweet innocent rabbit.

“D-d’yan lang!” Turo ko lang kung saan.

“Sa lungsod ka pupunta? Papunta ako roon. Halika ka rito! Sabay na tayo!” Ngiting-ngiti saad ni Raziel.

Kimi akong ngumiti at tumango bago tumabi kay Raziel.

“Mamamalengke ako ngayon kasi pumalaot ang kasama ko, eh. Naburyo ako sa bahay kaya naisipan kong mamalengke.” Daldal ni Raziel. “Ikaw, Eissen, mamalengke ka rin ba?”

Tumingin ako sa kanya. Ganda talaga ni bakla. Mukhang inosente at walang kasamaan sa kanyang aura. Parang wala rin siyang problema.

Naibaba ko ang aking mata sa mga binti niya. Nakapambahay na pajama lang siya ngayon kaya’t hindi ko nakikita ang mga piklat niya doon. Napaano kaya iyon? Ang lalaki kasi ng mga piklat.

I don’t know what his story is but it seems painful too. But how can he smile so bright and big?

“M-magmuni-muni lang doon.” Pagsisinungaling ko. “Samahan na lang kitang mamili.” Para naman kahit papaano ay mabawasan itong pag-iisip ko kay Yosiah at Yashveer. They really know how to stir my mind this bad.

Nang makarating kami ni Raziel sa lungsod ay kaliwa’t kanan ang ngiti ni Raziel na parang no’n lang makapunta sa palengke. Para siyang bata na nakalabas sa kanilang bahay sa unang pagkakataon! Mabuti nga rin at siya ang nagbigay ng pamasahe ko dahil hindi ko dala ang wallet ko.

Masaya kong sinabayan si Raziel sa kanyang maliit na hakbang at tinuruan ko rin siya sa pamimili dahil hindi pala siya marunong. Hindi siya marunong tumawad o kumilatis ng mga magaganda at preskong paninda.

I don’t know what’s with the thunder and dark sky pero nang matapos kami ni Raziel sa pamimili ay kakain pa sana kami sa isang burger haus pero nang makita niya ang madilim na kalangitan ay nagmamadali siyang umalis at binigyan lang niya ako ng pera para sa burger.

Bitbit ko ang paper bag na may lamang burger at naglakbay na naman pauwi mag-isa. Kailangan kong maglakad ng mabilis dahil parang ano mang oras ay bubuhos na ang ulan.

Ang malas ko talaga dahil ngayon pa talaga ako nakarating sa lungsod na walang dalang pera. Ilang sandali pa lamang ay naramdaman ko na ang malalaking patak ng ulan.

“Shit naman!” Mura ako at tumakbo yakap-yakap ang paper bag na may lamang burger.

“Eissen!” Napatigil ako nang may tumawag sa akin.

Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses. “Y-Yaelan?” sambit ko. Dala nito ang tricycle niya na kanyang ginagamit sa pamamasada.

“Come on! Pauwi na rin ako!” Aya niya sa akin.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at sumakay na ako sa tricycle ni Yaelan. I murmured some thank you to him nang makasakay na ako sa tricycle niya.

Pero kapag minamalas ka nga naman, bigla lang ding namatay ang makina ng motor ng kanyang tricycle.

Bumaba si Yaelan at sinubukang ayusin ang kanyang tricycle sa kabila ng malakas ng pagbuhos ng ulan.

Umikot si Yaelan. “Let’s evacuate. Naubos na yata ang battery ng motor.” Anito at saka inilahad ang kanyang kamay sa akin.

“Come on!” Sunod niyang wika nang mag-atubili ako.

Tinanggap ko ang kamay ni Yaelan at nagpatianod dito. Kapwa kaming dalawa basa at tumakbo kung saan may masisilungan pansamantala.

Nakakatakot ang sobrang lakas ng buhos ng ulan. Sinamahan pa ng maya’t mayang pagkidlat at kulog.

“Y-Yaelan may kubo doon!” Wika ko sabay kabig sa kamay ni Yaelan.

Walang salita niya akong hinila tungo doon sa kubo at nang makarating kami doon ay kumatok siya gamit ang isa niyang kamay ngunit walang sumasagot.

Nainip yata si Yaelan dahil pinatid niya na lang iyong pinto at natumba iyon. Tinulungan ako ni Yosiah na maka-akyat doon sa kubo. At nang makapasok na kami ay binalik niya rin iyong sira na pinto. Pinakialaman ni Yaelan ang gamit ng kubo at sinindihan niya ang lampara na nakita.

I eyed the small cabin, and it looks like someone is really living here because there is a towel hanging on the corner and a water dispenser, at ilang gamit sa kusina na panluto.

“Take off your clothes!”

“H-huh?” Takang saad ko kay Yaelan. Wala na siyang pang itaas at pinapagpag na niya iyong tshirt niya.

My eyes observed how his veins protruded with every sway and twist of his arms, a testament to his exertion and intensity.

“Take off your clothes before you get sick.”

I want to debate his idea, but he is genuinely concerned, and it holds undeniable truth.

Tumalikod ako kay Yaelan. Binaba ko ang dalang burger. Hindi ko pala ito naiwan kanina. Maiwan na ang lahat huwag lang talaga ang pagkain.

Wala akong ibang choice kung hindi ang hubarin ang damit ko.

Narinig ko ang pagsipol ni Yaelan kung kaya’t nilingon ko ito. Ngumingisi siya sa akin. At nanlalaki ang mga mata ko nang dumapo ang makasalanan kong mga mata sa kanyang kaselanan na nakatabingi sa laki!

Muntik na akong mapasambit ng Ama Namin.

Nakatabingi iyon! Goodness! Papaano ko ba hindi iyon mahahalata kung nakaboxer na lang siya?!

At halos lumuwa ang mga mata ko sa aking nasaksihan nang walang pag-aatubiling pinasok ni Yaelan ang kanyang isang kamay sa loob ng kanyang boxer at saka pasimpleng kumambyo doon upang ayusin mula aa pagkakatabingi!

Patalon akong tumalikod sa gawi nito at kahit sa gitna ng malakas na ulan ay para akong kinumbulsyon! Thankfully hindi niya ako napansin na nakatingin doon! Shit naman talaga!

Ako ang hiyang-hiya sa aking nasaksihan kung kaya’t hindi ako nakatingin kay Yaelan. Yakap-yakap ko ang aking binti habang nakaupo sa isang sulok ng kubo. Nakayakap naman sa akin iyong towel pero giniginaw pa rin ako.

Giniginaw ako pero itong pisngi ko para namang sinilaban sa hiya dahil sa nakita ko kanina.

“Lalamigin ka d’yan mag isa. Halika rito!” Si Yaelan at saka tinampal ang espasyo sa tabi niya.

Kagat labi lang akong tumingin sa kanya. Sa tulong ng ilaw na galing sa lampara ay nakita ko ang pangisi ni Yaelan.

“I won’t bite you, okay? Come here!”

Isang pikit mata ang aking ginawa bago sumunod sa kanya. Ilang hakbang lang ay nakarating din ako sa tabi niya at uupo na sana ako nang bigla niyang hilahin sa direksyon niya at naglanding ako sa kanyang nakabukang hita.

Nanlalaki ang mga mata kong tiningnan si Yaelan na nakangisi lang.

“There.” Ngiting usal niya pero hindi ako makangiti kagaya niya dahil ramdam ko ang pagtusok ng kanyang pagkalalaki na sumentro sa aking pwet! Tang ina!

CHAPTER 14

Chapter 14

Eissen’s POV

I bet if I had the ability to see my face right now, I would look like a child who has just seen a lady in an all-white gown, with her hair laid straight, covering her face. This is because of Yaelan’s sudden action.

A lump halts in the middle of my throat as I shoot a shocked gaze towards Yaelan. I hope the guy knows how surprised I am, sitting sideways above his not-so-friendly glory, now poking my covered hole.

I’m only wearing my wet shorts, but how the hell can his member be this naughty? Lahat na lang ba ng parte ng katawan nitong si Yaelan ay malikot at pilyo? O baka naman ako lang itong praning at nilalagyan ko na lang ng malisya itong sitwasyon namin ni Yaelan. Baka mahaba at mataba lang talaga siya kaya ganito ito ka-evident?

Aside from my own manliness at iyong mga konting video na nakikita ko sa isang app ay hindi pa ako nakakakita ng ibang kardaga. Hindi naman kasi ko kagaya no’ng mga classmates ko dati na nagpapakitaan sa kanilang mga alaga sa CR.

Damn chastity for giving me this kind of curious mind and bewilderment at everything.

I struggle against his grip, attempting to break free, but he locks his arms around me, ensnaring me within his steel-like embrace. His body radiates a natural heat that contrasts sharply with the cold rain pouring outside the shack, intensifying the sensation of being trapped.

I look into his eyes and cannot decipher the dancing emotions in his orbs. His eyes shine in the orange to yellow light radiance coming from the lampshell. Yaelan’s eyes bore into me with an undecipherable emotion. He studies me like I am a sort of puzzle he wants to solve with his gaze, making me feel edgy and self-conscious.

“Y-Yaelan, bitiwan mo ako,” I say with my usual voice, though it trembles slightly.

“I really don’t know what’s wrong with us,” he starts.

I clutch the fabric of the towel tightly around my body, keeping my hands to myself.

“Yaelan—”

“We know you’re here for a reason because our father wouldn’t send you here without one. Yet, none of us sends you back home,” his deep and husky voice mixes with the sound of thunder.

“H-hindi kita naiintindihan, Yaelan.”

His arms around me tensed. “You won’t really understand.”

Ang liit-liit ko rito sa kanyang kandungan kumpara sa kanyang malaki at athletic na katawan. Walang-wala ako no’n. His broad shoulders, wide chest, and rock-hard muscles are signs of his hard work as an athlete before, and he maintains them despite leaving the field he once loved.

Nataranta ako nang inilapit ni Yaelan ang kanyang ulo tungo sa akin. Ngunit binagsak lang niya ang kanyang mukha doon sa valley ng flat kong dibdib.

The sensation of Yaelan’s face against my skin sends shivers down my spine. His fervid breath causes every tiny hair on my body to stand on end.

“Yaelan anong ginagawa mo?” anas at nilalayo ang katawan sa kanya ngunit dinidikit niya talaga ang mukha sa akin. Hindi na siguro ako magtataka kung ano mang oras ay punain niya ang malakas na hampas ng dibdib ko ngayon.

“I’m really, really mad, Eissen,” he said, his breath winding through the smallest pores in the valley of my chest.

“Sa… akin?”

“To my brothers.” His teeth ground together with a menacing rasp as he spoke, each word sending a shiver down my spine.

“They’re fucking eating their own words,” he continued, still burying his face in my skin.

“M-may pinag-awayan kayo?” wika ko dahil lito ako sa mga sinasabi niya ngayon. He suddenly become talkative.

His face gently nuzzles against my skin, his head shaking against my chest. His tender gestures only intensified the burning fire within me, adding fuel to an already raging inferno.

“Do you know that I hate rain?” Pag-iiba niya sa naunang topic namin.

“Hindi ko alam.” Anas ko naman at huminga nang malalim dahil nakikiliti ako sa bawat ihip ng hangin na nagmumula sa kanyang bibig at ilong. Tila sa bawat buga niya ng hininga ay napapapigil din akong huminga. Our body’s proximity was really sickening.

“I hate it because I once lost a competition because of it. It was the day of the championship, but we lost. The day when our mother didn’t make it while giving birth to Yashveer was also raining. I curse the rain—the weather for witnessing every sorrowful event in my life. I curse the rain for being there when I’m at my lowest,” he painfully stated.

I may not have been there to witness the sorrowful and pivotal events in his life, but I empathize with him. I may not understand his struggles, but I can feel his pain, especially about losing their mother.

Now, I understand Yashveer. He still blames himself after all these years for losing their beloved mother. That’s why he locks himself in his art house on the death anniversary of his mother.

There are pains that are meant to be felt. There are pains that we cannot understand but still feel. There are pains that are meant to be felt and understood for us to wake up and face the reality of life. Like how I feel the pain when I realize that neither of my parents wants me. Like how I can’t understand Yaelan’s pain of losing his mother, but I feel his pain. How can I understand him when I didn’t have a mother to nurture me throughout my life? And like how I felt the jolt of reality that all of these will soon become memories as I leave this island and the Wycliffe brothers.

“But you know what’s more painful? When we saw our father with another woman, smiling from ear to ear even though it hasn’t been a year since our mother passed away. It was also raining when I witnessed how my father used his coat to shield the woman from the rain, and how they shared kisses right after. My teammates saw it too,” Yaelan continued.

I released the towel from my hands and enveloped Yaelan in a tight embrace, feeling his arms encircle my body in return.

“I’m so sorry to hear about that.” Saad ko sa gitna ng yakap namin.

Akala ko kapag may pera ka wala ka nang problema. Akala ko kapag may pera ka, okay na. Akala ko kapag may pera masaya na. But look at this millionaire, he also has his own miseries in life. I thought he was just an arrogant, carefree man. But behind his strong and mischievous demeanor was a wounded man.

“And now that it’s raining too, I feel like I lost to my brothers as well.”

Napabitiw ako sa yakap namin. Siya rin ay umahon mula doon sa pagkakasubsob sa aking dibdib-an.

Our eyes lock onto each other, his gaze shimmering beneath the soft, orange-yellow glow of the lampshade, his intense stare focused unwaveringly on my lips.

“Yaelan.”

Bumitaw ang isang kamay niya na nakayapos sa akin at saka niya iyon dinala sa aking mga labi. Pinaglaruan ng kanyang hinlalaki ang aking mga labi. He caress it. Pinch it. And massage it.

Tila naparalisa naman ako rito sa kanyang kandungan at hinayaan lang siya sa kanyang paglalaro doon sa aking labi. Hindi ko man lang magawang ialis ang aking mga braso na nakasampay sa kanyang balikat.

“I am not a saint, Eissen.” Litanya ni Yaelan habang nakadikit pa rin ang mga mata sa aking labi.

“H-huh?”

“I want to kiss you too. I want to kiss you desperately as well. I want to explore every inch of you. Will you allow me?” He grumbled as his finger slid inside my mouth.

I gasped for air, feeling his other hand tracing my skin, leaving a trail of heat as his fingers wandered aimlessly over my bare back.

“When I saw Yosiah kiss you, I felt rage and lost my cool.” Pagpapatuloy niya habang naglilikot ang mga daliri niya sa bibig ko at ang kamay niya na nasa baba.

My mouth willingly parts, granting him deeper access.

“That’s when I realized that I had lost myself too,” the words seemed to roll off his tongue so smoothly in that moment. “So, answer me, Eissen. Will you allow me to violate you?”

Tang ina! Tang inang mga Wycliffe ito! Hindi ko alam kung anong mga orasyon ang ginawaga nila sa akin. Hindi ko alam kung anong klaseng alindog meron sila para ganituhin ang katawan. Whenever I’m with them, I feel like I cannot control my body. It feels like I am under some spell whenever I’m with them.

Just small strokes and sweet talks, and I found myself nodding in agreement with Yaelan.

“Oh, my pup,” he moaned, and took off the towel that hugged my body.

Nilatag ni Yaelan ang towel sa sahig ng kubo niya ako inihiga doon. Pinaghiwalay niya ang mga binti ko sa isa’t isa bago siya pumagitna doon sa nakabuka kong hita.

“A-anong ginagawa mo? Bakit m-mo ako pinahihiga?” Takang tanong ko kay Yaelan.

The cold wind from outside fanned my body from behind, but the surge of heat as Yaelan hovered above me and placed his hands on each side of my head overrode the coldness that I felt.

“I will do a little scouring over your body, my pup,” he murmured sweetly and offered me his most handsome beam. Yaelan ran his fingers through my locks and tucked them behind my ears.

Something within me awakened at the way Yaelan batted his eyelashes at me. I felt a tingling sensation as he watched me under those mysterious and dangerous orbs.

Lumipad ang kamay ko sa aking bibig nang pinasadahan ni Yaelan ang aking lantad na dibdib sa kanyang magaspang na kamay, isang palatandaan kung gaano siya ka-hardworking.

It’s funny how this bachelor drives a tricycle around this island and carries those heavy sacks as his hobby.

“You can touch me too, my pup,’ he provoked me and took my other hand into his fervent chest.”

Nanginginig ako nang igalaw ni Yaelan ang kamay ko sa kanyang katawan at t-in-race no’n ang bawat kurba at linya ng kanyang katawan.

Ang tigas. Ang tigas ng katawan ni Yaelan. Siguro dahil sa pagiging kargador niya kaya ganito rin ang kanyang katawan. Sa magkakapatid kasi siya ang may batak na batak na katawan.

My hand stops above his torso when he gently claims my lips.

Sabay kaming nagpakawala ng halinghing ni Yaelan. Binitiwan ni Yaelan ang kamay ko kung kaya’t nagkaroon ako ng pagkakataon na iyakap ang aking mga braso sa kanyang leeg at nagpatianod sa kanyang mga mababasang halik.

“Uhm, ahh!” Ungol ko sa gitna nang nag-iispidahan naming dila ni Yaelan. I want to keep up with his pace, but as time goes by, his kisses become more desperate and indecent.

Yaelan angled his face towards me and expertly plunged his tongue into my mouth, wandering in every nook and corner as if he were searching for a hidden treasure.

“Mmm, ahh,” halinghing ko at mahigpit na kumapit sa katawan ni Yaelan at napapakalmot sa kanyang likod.

Habang hinahalughog ng dila ni Yaelan ang aking bibig ay naglilikot naman ang kanyang mga kamay sa aking katawan. Nag-iiwan ng kung anong init ang kanyang mga palad sa parte ng akong katawan kung saan ito dumadapo.

It feels like my skin are craving for his hand. Pinipisil niya ang balat ko na tila pinanggigilan niya at hinahagod naman pagkuwan.

“Ohh, Yaelan!” Ungol kong muli nang pagkawalan ni Yaelan ang aking bibig.

Parang bibig ng isang isda na aking labi nang kanya itong pakawalan, tila nauuhaw pa.

Pinatakan ng halik ni Yaelan ang ilong ko at noo bago inilipat ang mga labi sa aking leeg at sa aking collarbone.

“Ahhh!” Awang ang labi kong ungol nang ikiskis ni Yaelan ang kanyang pagkalalaki sa akin.

He skillfully grinds his manhood together with mine as he pushes his body upward and looks into my eyes.

“Your moan is like music that I would like to dance to, my pup.” Kagat labing usal ni Yaelan.

Tinakpan ko ang aking mukha gamit ang mga palad ko. “We cannot do that here, Yaelan,” I said, my face flushed.

Napatigil si Yaelan sa paggiling doon sa aming kaselanan.

Yaelan and I sat up together. Muli kong inupuan ang kanyang pagkalalaki dahil sa posisyon namin. Grabe, ang tigas-tigas niya na talaga.

Umigting ang muscles ni Yaelan nang kanyang itungkod ang isang kamay sa kanyang likuran upang magsilbi itong suporta sa katawan niya habang ang isa naman ay nakagapos sa aking baywang. Alam kong dapat siguro ay panlamigin kaming dalawa ngayon dahil sa malakas na ulan sa labas at nakahubad pa kami kaso nag-iinit ng katawan ko sa hindi ko marurok na dahilan. 

Naibaba ko ang aking kamay at pinaglaruan ang mga daliri.

“What do you mean do ‘that’ here, pup?” usisa nito sa akin.

Tinikom ko ang bibig ag yumuko lang. Syempre kahit bakla ako ayaw ko naman na ang first time ko ay sa ganitong lugar! Napaka-ano kung sa kubo lang tapos… tapos wala pa kami no’ng p-proteksyon!

“Are you a virgin?” sunod nitong tanong.

Hindi ako umimik sa kanya. Ngayon lang yata ako hiyang-hiya sa pagiging virgin ko. Kasalanan ito ng kahirapan namin dahil hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong mag-explore dahil sa kawalan ng pera.

“Have you not touched before?”

Mariin akong napakagat labi dahil ayaw kong umamin. Ano ba kung virgin ako? Ayaw niya ba sa walang karanasan? Gusto niya ba iyong pumapatong sa kanya tulad ng nakita ko dati? Tang ina! Dalawa pa iyon at mukhang mga magagaling!

“Tell me, pup, so that I will know what to do and what not to do with you. Shit! I acted like a damn horny dog earlier without knowing you are— “

“O-okay lang naman iyon.” Agap ko sa kanya.

“Shit! Eyes up, pup.”

Sinunod ko naman ang utos niya.

“My brother didn’t touch you? Hanggang halik lang si Yosiah? How about our younger brother?”

It’s so awkward! Why is he asking me that kind of question like it’s normal?

“I hate the idea that my brothers have already had their way with you, pup. Nonetheless, I may be the last among us, but I will leave a mark and mark my territory.”

“Yaelan hindi mo alam ang sinasabi mo.”

“Trust me, pup. I know myself better than anyone else. I may have lost my cool sometimes, but I know myself well,” he said arrogantly.

“Now tell me, are you a virgin?” Balik na niya namang tanong sa akin.

Mas uminit ang pisngi ko.

“The way you tremble and mumble some moans under my palm hits my mind that you’re a virgin and inexperienced. My small gestures make you nervous, as if I will eat you whole.” Natatawang wika ni Yaelan.

Ngumuso lang ako sa inis na nararamdaman! Pinagtatawanan niya ang pagka-walang experience ko!

“Dapat p-pala nagpractice ako? Dapat pala sumubok ako dati ng mga iba’t ibang lalaki—.”

“Stop right there, pup. My blood feels hot imagining you with another man.”

“P-papaano ikaw marami na?” Gusto kong busalan ang aking bibig nang kumawala iyon sa bibig ko.

“His eyebrow wagged like a dog’s tail, a smirk concealed behind his lips”

“Are you jealous?”

“H-hindi!”

Malutong siyang tumawa sa gitna ng malakas na ulan at kidlat sa labas.

“But seriously, pup, what I’m trying to tell you is that… If this is your first time and I’m the first man who touches you like this, I won’t take your virginity in this kind of place.”

“Yaelan.”

“Yes, I’m a fuckboy, and I saw women as vessels for my needs, but I will not treat you like those. I want your first time to be memorable. If I am the first man to take your virginity, I can promise you mind-blowing s*x that you will remember till your last breath.”

His vulgar and unfiltered words make my blood rush into my neck and face. Goodness, this fuckboy!

“Now, tell me what your fantasies about your first time would be like. I promise to fulfill your fantasies, and I am more than willing to help you.”

I bite down on my lip.

“B-basta ayaw ko sa ganitong lugar. P-parang delikado kasi.” Pikit mata kong saad sa kanya.

Yumugyog ako rito sa kandungan niya nang tumawa siya.

“Don’t worry because I don’t plan on bringing you here like you thought earlier. I don’t always carry condoms with me. So, tell me more.”

Hindi ko alam kung papaano kami umabot sa puntong ito ni Yaelan, na pag-uusapan namin ang s*x fantasies ko.

“H-hindi ko na alam.”

Kita ko ang pangungunot ng kanyang noo. “Wala na?”

Tumango ako.

“How about a sx position? Do you want it rough, slow, or do you have fantasies of having sx while you are pinned against the wall?”

“Tama na! Hindi ko naiisip ang g-ganyan! Ang halay mo!”

Malakas na tumawa si Yaelan.

“What? You haven’t watched p*rn?”

I shook my head vigorously at him.

“You should come to my room sometime and let’s watch prn together. We can watch boy-to-boy or girl-to-boy-to-boy prn,” he suggested, pressing our bodies together, eliciting a whimper from me.

---

thank you so much for your comments and votes, engels! manifesting for 100k reads dito sa ttub!✨ btw, you can drop your questions if may mga tanong kayo tungkol dito sa ttub. also avoid mentioning other characters dito sa story na hindi naman related sa kwento at hindi ko po characters. respect na rin po sa authors. salamat!<3

CHAPTER 15

happy 99K reads at 4.7K votes TTUB. i-100K reads n’yo na ito mga bebs! thank you and enjoy reading!

---

Chapter 15

Eissen’s POV

A week had passed, yet I felt like my mind and soul were still in last week’s event. Whenever I closed my eyes at night, the fragments of what happened last week haunted me like a lost ghost searching for peace.

I thought coming here would solve my problem. I thought I would only think and care about Yashveer since Don Yael was only after him. But things got out of my grasp, and even my mind and soul couldn’t grip the things that happened.

I want to think that what I feel right now is temporary and will dissolve like a pill I chug down when I am sick. However, it’s been a week, and my feelings are still here. The pill inside me doesn’t dissolve as I used to think. Maybe it is wrong of me to swallow this pill.

I spent the whole week evading the Wycliffe brothers. I avoid them like they’re a kind of toxic disease that could harm me. The pill didn’t dissolve inside me, so avoiding the potential disease that could harm me seemed the best choice. It’s like the saying goes, ‘Prevention is better than cure.’

But it seems like all of my efforts went in vain, dahil alam kong apektado na ako. Apektado na ako sa tatlong Wycliffe pero niloloko ko lang ang sarili ko na wala. Kaya siguro nagre-resist ang katawan ko sa gamot dahil contaminated na ako. They already invaded me. And it’s sickening!

Pumikit ako nang mariin at sinandal ang ulo ko sa dingding nitong munti kong silid nang biglang pumasok sa isip ko ang naging usapan namin ni Don Yael noong nakaraang gabi.

“How are you, Eissen?” Ang wika ni Don Yael mula sa kabilang linya. Kakasagot ko lamang sa tawag nito.

Nakita ko kasi ang mensahe niya kanina na tatawag siya ngayong gabi kung kaya’t minabuti kong lumabas ng mansyon at dito sa labas piniling hintayin ang tawag ni Don Yael.

“A-ayos naman po ako rito, Don Yael. K-kayo po d’yan?”

Rinig ko ang mabagal nitong halakhak sa kabilang linya. “Thank you for asking, Eissen. I’m fine. Your grandmother is recovering well in the hospital. It seems like she is fighting alongside you.”

“M-mabuti naman po kung ganoon.” Through text lang kasi nagbabalita sa akin ang personal nurse ni Lola Erming, si Don Yael din ang nagprovide no’n para kay Lola.

“So… how’s your mission there? You lasted longer than I expected.”

I had already prepared myself for this kind of question because I knew Don Yael would be throwing it at me, yet I still panicked. My Lola is getting better and fighting out there, but I feel like I’m losing this mission.

“I… I already befriended Yashveer, Don Yael. We… get along just enough.”

“But not enough to bring him here.” Don Yael’s voice sounds stern and authoritative, making my body feel chilly. “I hope you also do your job well there, Eissen.”

Napatango-tango naman ako kahit na hindi ako nakikita ni Don Yael.

“Opo. Ginagawa ko po ang lahat dito. Dadalhin ko po si Yashveer d’yan.”

Matapos ang usapang iyon namin ni Don Yael ay hindi ako nakatulog ng maayos. Ano na ang gagawin ko ngayon? Of all the possible things that could happen to me on this island. Ito pa talaga. Pero kasalanan ko naman talaga ang lahat. Mabilis akong bumigay sa kanila.

Wala na akong ganang lumabas ng silid ko ngunit kailangan kong gawin ang trabaho ko rito. Lumabas ako at naligo bago nagbihis sa aking karaniwang na sinusuot dito, ang oversized tshirt at shorts ko na umaabot naman ang haba hanggang sa ibabaw ng tuhod ko.

Nagluto ako ng itlog, ham, hotdog, at ang hindi namin naubos na kanin kagabi ay ginawa kong fried rice. Wala akong ganang magluto ngayon ng kung ano-ano. Marami namang stock aa ref kaso tinamad ako dahil bumabagabag talaga sa akin ang usapan namin ni Don Yael.

Wala sa usapan ang mahulog ako sa tatlo. Wala sa usapan na gustuhin ko ang mga anak niya.

“Good morning!”

Napatalon ako nang ay biglang bumulong sa aking tenga. Nilingon ko ang nakangising si Yaelan. Suot lang nito ang kulay puti niyang sleeveless shirt at itim na cotton pants. Dahil naka-sleevess siya kitang-kita ko ang malalapad niyang balikat.

“N-nand’yan ka pala.” Tumalikod ako rito at bumalik sa paghahain ko ng fried rice.

“You’ve been avoiding us. What’s wrong?”

Natigalgal ako sa ginagawa ngunit hindi ako bumaling rito.

“Hindi naman.” I lied.

“You are not really good at lying, Eissen.” Kontra nito sa akin.

“Busy ang tao. Hindi naman kailangang magpakita ako sa inyo lagi.” Bwelta ko naman sa kanya.

“Iba ang busy sa nagbusy-busy-han lang, Eissen.”

Hindi ko pinansin si Yaelan at dinaanan ko lang siya upang ihataid sana ang nga hinain kong pagkain sa dining table nang harangin niya ako sa malaki niyang katawan. Napilitan akong tingalain siya. Basta lang nito kinuha ang dala ko at nilagay iyon sa counter top na nasa gilid namin.

“Is it because of what happened last week?”

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

“Is it because of me? Of us?”

Hindi ako nagsalita.

“My brothers don’t seem to be bothered by the past days that you’ve been avoiding us, but trust me, Eissen, they’re also dying to talk to you.”

Galit kong binalik ang aking mata kay Yaelan. Sila ang nagpapahirap sa akin ngayon. Sila ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito. Balisa at naguguluhan dahil sa mga nangyayaring tingin ko hindi normal. Because… how can I like three guys at the same time?!

I cannot say no to Yosiah, no matter how much I hate him, because despite him being rude and a rascal, I developed feelings for him unexpectedly! Then, there’s Yashveer na kaibigan ko at mabait sa akin pero hindi ko rin napigilan ang sarili ko. Nagpadala ako sa aking nararamdaman para sa kanya. Ayaw kong magkalamat ang meron kami ni Yashveer ngunit nagpadala ako sa panandaliang saya. And then, Yaelan, goodness! I also hate the guts of this man. I hate him for being a fuckboy, and I hate him for being a womanizer. However, I also fell for him unknowingly. Amidst my detestation for Yaelan, a feeling that shouldn’t have sprouted began to grow.

“Hindi ko alam, Yaelan. I don’t know what to do anymore! I’m perplexed!” I stressed out.

“If you want to talk, I’m here, Eissen. I will listen. We’re… we’re buddies.”

Umirap ako sa kanya. Hindi niya pa sinabing ‘friend’, buddies pa talaga ang ginamit niya. Finilter lang niya ang words na friend para magandang pakinggan.

“Buddies don’t kiss each other.”

“We’re special buddies.”

Bumuntong hininga ako at saka ko kinuha ang mga hinain at tumungo sa dining table.

Saglit naman akong napahinto nang makita kong nakaupo na si Yosiah sa isang silya nang dining table pagkarating ko. Nagbabasa siya ng diaryo pero sumisilip pa rin ang gwapo nitong mukha sa diaryong nasa kanyang harapan.

“So, Yaelan and you talked? How long are you going to avoid me?” Yosiah said sternly and put the newspaper down on the table.

“W-wala namang rason para iwasan ka.” Sige pa, Eissen, magsinungaling ka pa. Sana kagatin ng kabayong kaharap mo ang napaka-peke mong rason.

“Really, huh?” he scorned.

“Tapos na akong mag-almusal kumain na kayo.” ani ko na lang at binalewala si Yosiah.

Tumalikod ako rito kaso napatigil din kaagad dahil nagsalita na naman siya.

“I’m interested in you, Mendoza.”

Kumuyom ang mga kamao ko sa aking gilid at piping nagdasal na huwag magpadala rito. Tama na iyong halik. Tama na iyon! Hindi ko na ihuhulog pang lalo ang sarili ko rito, baka kasi hindi ko na kaya pang isalba ang sarili ko kapag nagkataon.

“L-lalabas ako. Pakisabi na lang sa kanila.” ani ko at dere-deretsong at nag-U-turn tungo sa labasan ng bahay nang walang lingon. Tinawag ako ni Yosiah pero hindi ko siya pinansin.

Naglakad ako pababa sa dagat. Kinukutos ko ang sarili ko na h’wag nang magpadala sa bugso ng damdamin ko dahil ilang beses na ako nitong pinahamak. Because worst betrayal is betraying yourself. Wala ka kasing masisi kung hindi ang sarili mo rin. At sobrang hirap kapag sarili mo na ang kalaban mo.

Sa aking paglalakad sa dalamsigan ay may nakita akong dalawang tao na naliligo. Napalingon ako sa aking nilakad at napapalayo na pala ako sa bahay ng magkakapatid na Wycliffe.

Nang marinig ko ang pamilyar na tawa no’ng isang maliit na tao, doon ko napagtanto na si Raziel nga iyon. Mukhang nag-ienjoy silang dalawa sa kasama niya at ng lakas tumawa ni Raziel, ’tong baklang rabbit na ito talaga.

Bumuntong hininga ako at umatras para hindi madisturbo ang mga ito. Tumalikod na ako at lalayo sana sa kanila nang tawagin ako ng rabbit kong kaibigan.

I turned on my heels and faced them.

Masiglang kumaway si Raziel sa akin.

“Eissen! Halika!”

Winiwasiwas kong kamay ko rito.

“Sige na! Naliligo kami!” anito. 

Obviously naman!

Humingang malalim ako at saka nagpasyang lumapit sa kanila. Nang makalapit ako ay bumulong naman ang lalaki kay Raziel bago ito tumalima tungo sa kanilang tent.

“Buti napunta ka rito!” Masiglang na wika ni Raziel at kinuha pa ang dalawa kong kamay at saka niya dinuyan ang aming kamay.

“Nagpapahangin lang. Pero ikaw s-sino iyong kasama mo?”

Ngumiti siya. “Kasama ko sa bahay!”

“Kuya mo?”

“Hindi!” Iling niya.

“Tatay mo?”

“Hindi rin!”

“Boyfriend mo? Nobyo?”

Ngumuso ito at saka umiling din.

“Eh, kaano-ano mo iyon?” Usisa ko pa nang hindi makontento.

“K-kasama ko lang sa bahay. Siya nag-aalaga sa akin, nagpapakain, at sa lahat-lahat!”

Ano sila? Bahay-bahayan without label? Live-in na walang label? Hayts! Magulo rin pala ang buhay nitong si bakla!

Tumango na lang ako rito dahil mukhang si Raziel ay hindi rin alam kung ano sila no’ng kasama niyang lalaki.

Inaya akong maupo ni Raziel sa tabing dagat kaya naman sinamahan ko na rin siya.

Tahimik kong pinagmamasdan ang dagat na medyo malalaki ang alon na dinadala.

“May problema ka ba, Eissen?”

I side-eyed Raziel, a mix of frustration and resignation evident in my sigh.

Isang sandali pa ay napagdesisyonan ko ring sagutin siya. “Naguguluhan ako, Raziel. Hindi ko na alam ang gagawin ko, eh.”

Saglit kong tinapunan ng tingin si Raziel at seryoso siyang nakikinig sa akin. Inunan niya pa ang kabilang pisngi doon sa kanyang tuhod at taimtim itong nakikinig sa akin.

“Hindi naman kasi pwedeng magkagusto ako sa kanila ng sabay-sabay. Hindi ko ginusto itong mangyari. Ni isa nito ay hindi ko ginusto pero kusang dumating at kusa kong naramdaman. I’ve never been in a relationship pero sobra-sobra naman siguro na tatlo ang gusto ko.”

“Eissen may nakita na akong ganyan. Isa lang siya pero iyong sa kanya nga ay apat ang mahal. Apat ang mahal niya at may tawag naman sa ganyang relasyon kung hindi ako nagkakamali. Nakalimutan ko lang kung ano iyon.”

My head snapped at Raziel. Apat ang mahal?! Papaano iyon? Pwede ba iyon?

“Pwede ba ang ganon? Apat ang mahal ng isang tao? Tapos iyong apat iisa lang ang minahal?”

Tumango si Raziel.

“Kung sa ibang tao hindi iyon pwede, Eissen. Iba’t iba kasi ang pananaw natin sa isang bagay. May mga bagay na pwede sa atin pero bawal sa iba. May mga bagay na normal sa atin pero hindi naman para sa paningin ng ibang tao. Tulad na lamang ng lagi nating ipinaglalaban na karapatan para sa lahat, ang SOGIE. ’Di ba, tutol ang iba d’yan pero may katulad natin na patuloy na lumalaban.”

“Pero iba itong sitwasyon ko, Raziel. Hindi mo kasi ito nararanasan kasi… hindi ka naman nagkagusto sa higit pa sa isa, ’di ba?”

Tumango si Raziel. “Tama ka, Eissen. Isa lang ang gusto ko at tama ka rin, hindi ko nararanasan ang dinaranas mo ngayon kasi magkaiba ang ating nararamdaman pero nakikisimpatya ako sa’yo. Hindi naman kasi porket hindi ko  nararanasan ang bagay na dinaranas mo ay hindi na kita naiintindihan, ’di ba?”

I nodded. Raziel is right, and I totally understand what he said.

“Saka iyang tanong mo na, pwede ba? Na pwede bang magkagusto sa isa o higit pang tao ay parang hindi naman iyan tanong para sa sarili mo, Eissen. Tinatanong mo iyan dahil iniisip mo ang mga sasabihin ng ibang tao kapag nalaman nilang tatlo ang gusto mo. Kung ’yan ang nararamdaman mo, wala namang mali d’yan. Oo, maaaring mali para sa iba pero sila ba ang nasa sitwasyon mo, ’di ba hindi naman? Ikaw ang kusang nakakaintindi sa sarili mo. Ang mali ay ang humusga at ang nang-aapi.”

Umuwi ako sa bahay ng magkakapatid na Wycliffe dala ang mga sinabi ni Raziel sa akin. Medyo gumaan ang pakiramdam ko na hindi ako jinudge ni Raziel nang sabihin ko sa kanya ang totoo. Ang totoo na tatlo silang gusto ko. Mukhang inosente si Raziel pero ang lawak ng pananaw niya sa mga bagay-bagay.

Kinagabihan, kahit na hindi ako sabay na kumain sa mga Wycliffe, nakita kong hindi kumain ng hapunan si Yaelan. Syempre, sumulyap pa rin ako sa dining table mula sa kusina para makita ko kung sino ng wala sa hapag!

Natapos na ang dalawa sa kanilang hapunan at umakyat na sa kani-kanilang silid pero walang Yaelan. Kaya naman inakyat ko sa taas si Yaelan nang hindi talaga ito bumaba para sa hapunan nito.  Kumatok ako sa pinto ng silid nito ng tatlong beses.

Umatras ako nang makita kong umikot ang busol ng pinto. At nanlalaki naman ang mga mata ko nang tumambad sa akin ang naka-towel lang na si Yaelan. Ang isang kamay nito at nakahawak sa busol habang ng isa naman ay nasa ulo nito na may maliit na towel. Mukhang nagpupunas sa kanyang buhok.

“Eissen,”

“H-hapunan mo.” Itinaas ko ang dala kong tray ng pagkain. “Hindi kita nakita kanina sa hapag kaya… naisipan kong dalhin ka ng hapunan.”

“Kakagising ko lang. Pumasok ka muna.”

“Pwede?”

Yaelan grinned at me and placed the small towel over his neck. Ang lapad at ang maskudado talaga nitong si Yaelan.

“Of course, pup.”

The rush of heat surged to my face upon hearing his pet name for me.

Tahimik akong pumasok sa loob ng kwarto niya at inilapag ko ang tray na dala sa kama niya. Black and white ang domenanting kulay ng kanyang silid. May malaking flat screen TV at sa ilalim no’ng kinalalagyan ng TV ay may mga libro at CDs.

“Huwag ka munang umalis. Magbibihis lang ako,” wika ni Yaelan habang abala ang mata ko sa kwarto niya.

Pumasok siya sa banyo ng kanyang silid kaya naman nakialam ako sa mga CDs at libro nito. Umupo ako sa sahig at kumuha no’ng mga libro. Sa pagkalkal ko sa mga libro ni Yaelan ay aksidente kong nakuha ang isang magazine, isang For Him Magazine. Ilang pahina lang ang nabuklat ko doon at sinara ko rin dahil mga babaeng halos hubo’t hubad na ang laman no’n. Ang bastos talaga ng lalaking iyon!

Sunod kong pinakialaman ang CDs nito ngunit natapon ko rin ang CD nang makita kong… b-bold CD iyon! I studied the other CDs at puro pala kahakayan ang mga iyon!

“May napili ka na ba?”

My shoulder jumped and turned around. Nakita ko ang natatawang si Yaelan na nakatingin sa akin.

Tumayo ako.

“Bastos! Bastos ka!” Namumulang duro ko dito at nagmartsa na sana ako papaalis nang pigilan niya ako sa pamamahgitan ng paghawak sa aking palapulsuhan.

“I’m just kidding, pup. Come on, samahan mo ako sa dinner ko.”

“Ayaw ko!” Himutok ko rito dahil ang init na ng pisngi ko at leeg sa mga kahakayan ng lalaking ito!

“Come on. Please?” Ngumiti pa siya, iyong ngiti na hindi kita ang ngipin. Para talagang asong ulol na sinusubukang magpa-cute!

“Sige na!” Labas sa ilong kong untag.

Hinayaan ko si Yaelan na kumain. Hindi ko ito pinapansin dahil naiinis ako sa kanya. Dinudumihan niya talaga ang utak ko.

Matapos nitong kumain ay niligpit niya rin ang kinain at pumasok na naman sa banyo. Pasok nang pasok ito sa banyo!

Naburyo ako kaya naman binuksan ko ang TV at halos mabitawan ko ang remote control nang tumambad sa akin ang bold na palabas! Tang ina! Sa palabas ay nakadapa ang isang lalaki sa mesa habang may isang lalaking nakakasta doon mula sa likod. Ungol naman nang ungol iyong napadapa!

“T-tang ina!” Utal kong sambit.

I wanted to turn the TV off, but my curious and innocent mind was captivated by the two people on the screen! The person receiving looks woeful, yet still enjoys how roughly the other guy takes him from behind.

“Shit, pup!” Napatalon ako at tuluyan ko nang nabitawan ang remote control sabay nang paglingon ko kay Yaelan na nagmamadaling pinulot ang remote sa sahig at pinatay ang TV.

CHAPTER 16

Chapter 16

Eissen’s POV

Dalawang araw na ang nakakalipas mula no’ng kahindik-hindik na gabing iyon sa kwarto ni Yaelan. Gusto kong bugbugin si Yaelan dahil sa kahalayan niya at dahil sa pagiging pabaya nito. Papaano niya naggawang iwan ang TV niya ng ganoon ang pinapanood? Bakit hindi hindi man lang niya iyon pinatay? Sa sobrang halay niya, pati tuloy ako ngayon ang dumi na ng utak! Nahahawaan na ako sa pagiging mahalay niya!

Dumaan na ang dalawang araw pero hanggang ngayon nasa kukuti ko pa iyong dalawang lalaki sa TV na ginagawa ang bagay na ‘iyon’. Tapos ang ungol nila ay para pang sirang plaka na naririnig ko hanggang ngayon! Duming-dumi na ako ngayon sa isip ko. And it’s all because of that fuckboy, Yaelan Wycliffe!

Ngayong gabi ay maulan at malamig ang panahon kung kaya’t naisipan kong magluto ng something na may sabaw. Para rin masarap ang kain ko rito sa kabila ng mga inaalala ko. Nauumay na naman ako kaka-beef namin kaya napagpasyahan ko na pork bulalo ang lulutin.

Matapos kong magluto at maghain, umakyat ako sa taas upang isa-isang katukin ang pinto ng mga silid ng magkakapatid. Hindi rin ako nagtagal sa taas dahil iniiwasan ko ang dalawang magkakapatid! Si Yosiah dahil sa inamin niya sa akin at si Yaelan dahil naiinis pa rin ako sa kanya. While, Yashveer… hindi ako kinakausap. I don’t know. After that kiss incident happened in his room, hindi na niya ako kinakausap o pinapansin. Hindi ako ayos doon dahil may misyon ako sa kanya at maliban d’yan binabagabag ako ng todo.

“Enjoy your dinner!” Kunwari ay masigla kong saad nang dumating ang magkakapatid.

I can feel Yaelan’s eyes boring into me, but I choose to ignore those piercing stares. My gaze settles on Yashveer, but he is absorbed in scooping from a bowl of bulalo, too engrossed to even glance my way. Tatalikod na sana ako nang magsalita pa si Yosiah.

“You can join us, Mendoza,” aya nito sa akin at minuwestra pa ang kamay upang pasabayin ako sa kanilang dinner.

“H-hindi na. Tapos na akong kumain.” Ngiti ko pang saad dito kahit na ang totoo ay hindi pa ako kumakain. “Iwan n’yo na lang ang pinagkainan ninyo at ako na ang magliligpit mamaya. Hihintayin ko rin kasi ang tawag mula sa Lola ko.” Dagdag ko pa at mabilis na tumalima tungo sa aking silid.

Sumandal ako sa pinto ng aking silid nang makapasok ako. Kailangan kong tatagan ang sarili ko dahil alam kong pagsubok ko lang ito. Kailangan kong iwasan ang tukso! Lahat ng tukso ay dapat mawala sa daanan upang magtagumpay ako rito. Mukha pa namang naiinip na si Don Yael.

Tinatantsya ko kung kailan matatapos kumain ang magkakapatid at habang naghihintay ay naisipan kong magtupi sa aking mga bagong laba na damit. After a long, boring thirty minutes in my room, I quietly slipped out to check if the Wycliffe brothers had finished their dinner. I silently whispered my gratitude when I saw the empty chairs in the dining area.

Kumain muna ako, dahil talagang nagutom na rin ako kanina habang naghihintay doon sa kwarto, bago ko nilinis ang mesa. Dinala ko ang huhugasan kong mga plato sa kusina at hinugasan.

Nagpupunas na ako sa mga platong nahugasan ko gamit ang malinis at tuyong towel nang may pumasok sa kusina. Tiningnan ko kaagad iyon at nakita kong si Yashveer iyon. Naka-puting shorts siya at kulay abo na sleeveless shirt, showing off his wide shoulders.

His eyes fixed on me, unwavering and intense. He remained silent, his stare piercing and unrelenting, completely indifferent to how I felt under the weight of his emotionless gaze.

“M-may kailangan ka?” Ako na ang unang nagsalita sa amin dahil nakatitig lang siya sa akin.

His eyes fluttered.

“I’m just thirsty,” he answered and walked to the kitchen to get himself a glass and open the refrigerator to get a pitcher of water.

I watched him as he wandered around the kitchen. Matapos niyang uminom ay siya na rin ang naghugas no’ng basong ginamit niya. Naibaba ko naman ang aking ulo at binalik ang atensyon sa ginawa nang lumingon siya sa gawi ko. Siguro nararamdaman niya ang mga mata kong nakatitig sa kanya.

I thought he would leave the kitchen after getting himself some water, but after a couple of seconds, I felt his presence beside me.

Yumuko lang ako. The kitchen, vast and spacious, seemed to shrink the moment he stepped just a few paces away. I watched as his hand glided the glass towards the array of glassware before me.

“How have you been these past days?”

Doon ko naiangat ang ulo para kay Yashveer.

“Naging magaling ka sa pagtatago sa amin nitong nakaraan.” Sunod niyang wika. He shifted his weight before leaning his hip against the sink, crossing his arms over his muscled chest.

Inilapag ko ang basahan at hinarap din siya.

“Do you feel uncomfortable?”

Umawang ang labi ko sa kanyang sinabi.

“Well, I understand you. My brother kissed you, and then the next time, I also kissed you.”

“N-natatandaan mo?”

A faint smile began to form on his lips, but he quickly suppressed it, biting down hard. His jaws were clenched tightly.

“I’m drunk, yes, but I still remember kissing you, Eissen.”

Sa kabila nang malamig na gabi at dahil na rin sa aircon na kusina, uminit pa rin ang aking sistema.

“I understand that you need to avoid us because of our misguided and envy-driven behavior,” his husky and calm voice feels nice in my ears. “I’m so sorry, Eissen.”

I gulped down the lump that started to form inside my throat. My eyes were relentless as I tried to gather my thoughts.

“Please don’t feel disgusted with yourself because of what happened, Eissen. It’s not like you wanted it to happen. It was us who wanted it. It was us who wanted you. I don’t want to compete with my brothers, Eissen. I don’t want them to be my competitors when it comes to you. But if they wish to, I’m glad to have them as my opponents,” he emphasized.

“Yashveer…”

“For now, I know your mind is still in turmoil. But I just want you to know that I will never back down just because Yosiah is my brother or even Yaelan.”

Should I be happy about all these things happening right now? Yosiah just confessed to me that he’s interested in me. And now, Yashveer is also telling me these things!

“Naguguluhan ako, Yashveer.”

“It’s understandable.”

“I am gay.”

“The fact that I have known for a while now, right?”

Oo nga alam na niyang bakla ako, pero bakit ganito? I want to convince myself na baka ginagawa lang ito ng magkakapatid dahil gusto nila akong umalis dito sa bahay nila, ngunit sa hitsura at determinasyon nila ay hindi ko masasabi na umaarte lang sila.

“Aren’t you afraid? You have a reputation, Yashveer.”

He took a step towards me, closing the small gap between our bodies.

“Saan ako matatakot, Eissen? At anong reputasyon ang sinasabi mo?”

“Yashveer hindi mo alam ang sinasabi mo!” Giit ko pa.

“Alam ko, Eissen. Hindi mo lang alam kung ano ang iniisip ko habang unti-unti mo na akong sinasakop. I’m straight, yes, but I still stumble under your feet.”

“Papaano ako maniniwala, Yashveer, kung nanghihingi ka nga ng tawad doon sa halik mo sa akin?”

He took another step, and this time our bodies touched each other. Itinaas ni Yashveer ang isang kamay at hinawakan niya ang baba ko. Inangat niya ng konti ang mukha ko at humamlos ang hinlalaki niya sa balat ng aking baba. My body shuddered.

“Because that shouldn’t happen while I’m drunk. I should be awake, aware, and in my right mind while kissing you, Eissen.”

“Hindi ka nandidiri… s-sa akin?”

“Why would I?” tanong niya na para bang ang tanga ng tanong kong iyon sa kanya.

“Hinalkan ako ng mga kapatid mo.”

“Humalik na ako ng iba, Eissen. There have been other lips that touched mine before yours. So now, let me ask you too, do you feel disgusted with me?” Balik nitong tanong sa akin.

Umiling ako. Kumuyom ang mga daliri ko sa paa nang pinagapang ni Yashveer ang kanyang bakanteng kamay sa likod ko at ekspertong pumasok iyon sa loob ng aking t-shirt.

“That’s what I felt too, Eissen,” sabi niya at saka naglakbay ang mga mata sa aking mukha.

Napapikit ako sa mga init na iniiwan ng kanyang mga kamay sa aking balat. Tila alam ni Yashveer ang dulot ng mga kamay niya sa akin kaya hindi siya tumitigil. Parang naghahanap ang kamay ni Yashveer ng depekto sa aking katawan ngunit wala siyang mahanap.

I opened my eyes.

“Yashveer,”

“Yes?”

“Sinabi… s-sinabi rin ni Yosiah sa akin na interesado siya sa akin.”

Tumigil ang kamay ni Yashveer sa paglilikot sa aking balat.

His lips curved into a smile, a humorless one.

“So the competition had begun without my awareness?”

Umiling ako.

“Hindi ko naman siya sinagot doon. Kagaya ngayon ay naguguluhan pa rin ako. Bakit ako sa dami ng iba? Bakit sa baklang tulad ko kung kaya n’yo namang kunin o makuha ang iba’t ibang babae? Babae na mas alta sa akin, babae na successful, babae na may kayang ibigay sa inyo na hindi ko kayang ibigay. Ako, mahirap lang ako, katulong n’yo lang ako, ulila ako at ang lola ko na lang ang meron ako ngayon. Oo, may natapos ako pero hindi ko magamit ang degree na natapos ko.” Tingnan ko nang maigi si Yashveer dahil baka sakali makuha niya ng nais kong iparating sa kanya at bawiin na niya ang sinabi niya kanina. Handa naman akong tanggapin na mabibigo ako sa kanila.

It’s already too hard for me. I took this challenge too lightly without knowing that it would be this difficult. Stepping back, I placed my hand on Yashveer’s chest and gently pushed myself away. 

“Isa pa ang dami kong issue sa buhay. Yashveer, pwede kong kalimutan ang lahat ng sinabi mo ngayon. Kaya kong magpanggap na wala kang sinasabi sa akin. Kasi wala kayong mapapala sa akin. Walang-wala ako.”

“What are we going to do with the other woman or man out there if they weren’t you, Mendoza?”

Parehong nalingon namin ni Yashveer si Yosiah na siyang nakikinig pala sa amin. Hindi ko alam kung alin sa usapan namin ni Yashveer ang narinig niya pero nakahilig siya hamba ng papasok sa kusina, wearing only his black and white stripe pyjama. He exudes an air of arrogance as he leans casually on the doorframe, confidently displaying the defined contours of his muscles.

“Kuya,”

“Yosiah,”

Sabay pang sambit namin ni Yashveer kay Yosiah. Humakbang si Yosiah tungo sa amin ni Yashveer. Umiigting ang panga ni Yosiah habang nakatitig sa amin ni Yashveer. At akala ko ay magkakaroon na naman ng suntukan pagitan sa kanila nang tumayo lang si Yosiah sa tabi ni Yashveer. I feel trapped, like a rat between two dominant cats, their hungry eyes fixed on me, poised to pounce and devour.

“You think too lowly of yourself, Eissen.”

“Nagsasabi lang ako ng totoo. Totoo na wala kayong makukuha sa akin kung totoo ang sinasabi ninyong interesado kayo sa akin—”

“I’m damn serious about you, Mendoza,” Yosiah growled.

“I am serious about my feelings towards you, Eissen,” Yashveer barked.

Sabay pa nilang putol sa akin. Magkakapatid nga! Kapwa kumukuyom ang mga panga nilang dalawa.

Umiling ako sa kanilang dalawa.

“Yosiah, Yashveer, magkakapatid kayo tapos sa akin pa talaga? Okay lang ba sa inyo na sa isang bakla lang kayo magkakaganito?”

“I said what I said, Eissen.”

“You are not less of a person just because you are gay, Eissen. Don’t label yourself as ‘bakla lang’ just because you managed to tame us. Shit! I’m as straight as the Burj Khalifa building, but you bent me! I never knew that this day would come, that I would question myself about my gender. Before, I was well aware that I was straight, but when you came, you made me question my sexual orientation. You made me study and research Sex Education,” Yosiah lamented.

My heart races like I’ve sprinted around the entire oval before facing them right now. I can feel its pounding echo in my ears, and my palms are clammy with cold sweat.

“If you ask me to write a research paper on my feelings towards you, I will gladly do so. Just give me a night, and I will hand you my paper, defending my feelings towards you with substantial and concrete evidence…”

“But Yosiah’s words were overridden by another manly, rough voice, the kind you hear in the bedroom first thing in the morning.”

“So the competition had started without me knowing?” Yaelan playfully interrupted.

Yashveer and Yosiah both turned abruptly to their brother, who stood there in nothing but his dark boxer shorts, his muscular physique starkly contrasting with his siblings’.

Yaelan walked towards us as if on a runway, stealing all the spotlight.

“I am in this competition,” he declared, then glanced at his brothers standing beside him. “May the best man win, brothers.”

And I fainted in front of these towering guys.

CHAPTER 17

Chapter 17

Eissen’s POV

“L-liligawan ka nila? Ang tatlong Wycliffe?” Garalgal ni Raziel, and his eyes widen in response. Nandito kami sa port ng isla. Nagkita kami rito nang maisipan kong magpahangin matapos nang revelation nung nakaraang gabi.

Matamlay akong tumingin sa dagat.

Actually, wala pa akong maayos na tulog. Hindi ako pinatulog no’ng mga Wycliffe na iyon. Hindi ko kasi lubos maisip na mauuwi ako sa gantong sitwasyon. Naiipit ako sa sitwasyon ko ngayon. Gusto kung matuwa na… na may gusto ang mga taong gusto ko sa akin. Ngunit natatakot at nangangamba rin ako. Natatakot ako dahil oras na pairalin ko itong nararamdaman ko, si Don Yael at ang mga tao sa paligid ko ang haharapin ko. Nangangamba ako dahil… hindi alam ng mga Wycliffe ang tunay kong pakay sa kanila.

What if malaman nila na kaya ako nandito dahil kay Yashveer lang? What if malaman nila na pinapakisamahan ko lang sila dahil nais kong madala si Yashveer sa syudad? Masasabi pa kaya nila na gusto nila akong ligawan?

“Oo, iyon ang sinabi nila sa akin.” ani ko kay Raziel. Nakatingin lang ako sa dagat sa harapan namin.

“G-grabe silang tatlo ang sabay na nagkagusto sa’yo?”

I simply shrugged my shoulders, cast my gaze downward, and fixated on my toes. Itinungkod ko ang aking magkabilang kamay sa kinauupuan namin ni Raziel.

“Bakit hindi mo na lang sila hayaan, Eissen?”

Nilingon ko siya. “Ang gahaman ko naman sa lalaki kapag hahayaan ko sila, Raziel.”

Ngumuso siya at sinalubong ang aking titig.

“Eissen, liligawan ka palang nila. Hayaan mo sila na ipakita kung totoo ba ang mga pinagsasabi nila. Hayaan mo sila na ipakita sa’yo kung tunay ba kanilang mga mabulaklaking salita. Baka kasi hanggang salita lang ang mga ’yan at wala sa gawa. At saka, hindi naman gahaman kung hahayaan mo ang mga Wycliffe na manligaw sa’yo. Mabuti nga iyan kasi may pagpipilian ka kung alin man sa kanila ang gusto mo. ’Yan ang layunin kung bakit may ligaw, para ipakita nila ang tunay nilang pakay sa’yo!” Saysay ni Raziel at napatitig na lang ako sa maganda niyang mukha habang nagpapaliwanag. Hindi ko alam na ang dami niya palang tinatagong words of wisdom d’yan sa inosente at pala-ngiti niya mukha.

Oo nga naman. Ligaw palang naman daw ito. Ayaw kong i-big deal ang bagay na ganto. Aalahanin ko na lang ang tunay kong pakay kung bakit ako napadpad sa islang ito. And I might… enjoy this habang nasa palad ko pa? Ang hirap!

“Anyway, tama na muna tayo sa akin. Ikaw, bakit ka nandito? Mabuti at pinayagan ka ng kasama mo sa bahay na pumunta rito.” saad ko sabay hingang malalim at sumandal sa aming kinauupuan.

Hinabaan niya lang ako ng nguso niya at ngumiti siya ng maliit. Ang cute niya rin talaga!

“Pumalaot siya kasama iyong kapitbahay namin. Hehehe!”

“Tumakas ka pala sa inyo? Papaano kung dumating iyon tapos wala ka sa bahay ninyo?” Pag-aalala ko sa bakla!

“Uuwi na rin naman ako mamaya.” Ngumuso lang siya.

“Halika ka nga. Samahan mi na lang ako sa loob ng palengke may bibilhin lang ako bago tayo magsi-uwian.”

Magana namang tumango sa akin si Raziel at tumayo. He gently hooked his arm around my left arm, and together we blissfully took a stride. Gumagaan talaga ang pakiramdam ko kapag kasama ko ang baklang ’to. Patalon-talon pa siya sa tabi ko habang naglalakbay kami papasok ng wet market.

“Ang pe-presko ng isda nila rito, ’no?” ani ko nang mamili kami ng isda. “Baka mga huli ito ng kasama mo sa bahay.”

Ngumisi lang si Raziel.

“Mga bagong huli talaga ang isda rito, Eissen, kasi ang lapit lang ng dagat at marami ring mga komprador dito na mula sa ibang isla. Kaya palaging bago ang isda nila.”

Sinamahan din ako ni Raziel sa pagbili ng karne, mga gulay, prutas, at mga makakain sa bahay. Ang sipag pa ni bakla bumitbit sa mga pinamili ko.

“Salamat, Raziel. Ako na ang magbabayad sa pamasahe mo, ha!” ani ko kay Raziel matapos ko siyang pasakayin sa isang tricycle.

Kumuha ako ng ibang tricycle na masasakyan niya kasi marami ang binili ko at masikip na sa tricycle na aking sasakyan. Walamg Wycliffe ngayon na gagambala sa akin kasi hindi ako nagpaalam sa kanila. Maaga akong umalis kanina matapos ko silamg lutuan.

“Hmm! Walang problema, Eissen. Salamat din!”

“Mag-ingat ka!”

Nagulat naman ako nang biglang hawakan ni Raziel ang aking palapulsuhan.

“Huwag mong masyadong isipin ang mga manliligaw mo. I-enjoy mo lang iyan. Hehehe! Ang swerte mo nga kasi…” Lumapit siya sa akin at bumulong. “Kasi tatlo at ubod ng gwapo at yaman ng mga manliligaw mo.”

Matapos niya iyong sabihin ay ngumisi siya.

“Sira ka! Hindi mo alam kung gaano ito kahirap sa sitwasyon ko.”

His lips curled down. “Totoo naman kasi kung ibang tao ang nasa posisyon mo. Baka sila pa ang tumalon at lumuhod sa harap ng mga Wycliffe.” Eksaherada ni bakla.

Umiling ang ako. Tinapik ko ang bubong no’ng tricycle.

“Sige, ang dami mong sinasabi.” Bumaling ako sa tricycle driver. “Manong ihatid mo ng maayos itong kaibigan ko.”

---

Sa sumunod na gabi ay naisipan kong mag-ihaw sa labas since maayos naman ang panahon at maliwanag sa labas ng bahay ng mga Wycliffe. Full moon at maraming bituin. At saka eversince na nandito ako sa isla at nagtatrabaho ‘kuno’ sa mga Wycliffe, hindi ko pa nasusubukan mag-ihaw dito sa labas. Trip-trip ko lang ito at nakapag-grocery naman ako, kaya naisipan ko ito. 

Trip ko lang itong pag-iihaw ngunit hindi ko naman aakalain na sasamahan ako ng tatlong Wycliffe rito sa labas. Nakakapanibago na todo sila ngiti sa akin at kapag napapasulyap ako alin man sa tatlo ay nakikita ko silang nakatitig sa akin. Ang awkward tuloy gumalaw-galaw dahil parang laser ang kanilang mga mata na nakasunod lagi sa akin.

“What are we gonna do with the fish?” It was Yosiah, lumapit siya sa akin, sa tabi ko at nagtanong kung ano ang gagawin niya roon sa isda na binili ko nung isang araw. Nakalagay iyong mga isda sa malaking stainless steel na bowl.

“Tutuhugin,” sagot ko at tumingin saglit kay Yosiah. With the slightest eye contact, his eyes shine brilliantly. I’m not sure if it’s due to the reflection of the moon and stars in the dark sky.

Tumango siya at kumuha no’ng stick sa table. Nag-setup talaga kami rito sa labas para dito.

“Like this?”

“Uh,” sambit ko at humawak sa kamay ni Yosiah upang turuan ito sa pagtuhog no’ng isda. I don’t know if hindi ba talaga siya marunong magtuhog no’ng isda. “Ganyan.” ani ko sabay bitiw sa kamay niya matapos i-demonstrate ang pagtuhog sa isda. Ramdam ko ang pag-akyat ng temperatura sa aking pisngi nang mapagtanto kong hawak-hawak ko ang kamay ni Yosiah.

Even with his forehead creased, he still looked dashingly handsome. His messy half-bun hairstyle suited him perfectly!

“Eissen!” Napalingon naman ako nang malakas na tumawag sa akin si Yashveer. He jogged towards me carrying the bowl of marinated pork. Ako sana kasi ang kukuha no’ng marinated pork sa ref kaso nag-volunteer si Yashveer.

“Anong sunod na gagawin dito?” si Yashveer at inilapag ang pork sa table. Nasa tapat ito ni Yosiah.

“Tutuhugin din, tulad nitong isda.” Turo ko sa isdang natuhog na.

“Oh,” usal ni Yashveer at lumabi sa akin. “But I don’t know how to.”

Napatanga ako kay Yashveer.

“I can teach you—” si Yosiah kaso pinutol siya ni Yashveer.

“Eiseen will teach me, right?” anito sa akin.

Naghihiwa ako ng sibuyas para sa sauce na gagawin ko at muntik ko nang makamot ang batok ko dahil sa kanila.

“O-oo naman.” sagot ko na kinangisi ni Yashveer ng malaki. Ngumiti pa siya lalo nang lumapit ako sa kanya at ituro ko rin sa kanya ang pagtutuhog.

“Can we just put the pork directly on the barbeque grill?” Nailipat ko naman ang atensyon kay Yosiah. Nagtatagpo na ang kilay niya habang nakatingin sa amin ni Yashveer.

“M-mas gusto ko itong tinutuhog, eh.” Usal ko.

Gusto ko nga iyong kagaya sa street foods na mga inihaw. Na miss kong kumain no’n.

“Right, mas maganda ang ganito, Kuya.” Suporta naman ni Yashveer sa akin.

“Pup, can you check this?” Nalingon ko si Yaelan na tumawag sa akin. Tinuro niya iyong ginagawa apoy para sa aming inihaw.

Nilapitan ko si Yaelan.

“We can really use an electric type of grill, but you prefer this one.” aniya nang makalapit ako.

“Kung ayaw mong tumulong ay pwede naman. Ako na rito.” saad ko at aagawin ko na sana sa kamay niya ang pamaypay nang hawakan niya ang kamay ko.

“I hate it.”

My nose wrinkled in confusion.

“Ano?” Both of us are careful with our voices. Kahit na gusto ko na itong sigawan.

Sumulyap siya sa kanyang mga kapatid. “I hate the fact that my brothers are advancing towards you.”

“Yaelan nagpapaturo lang sila.”

Bumuga siya ng hininga mula sa kanyang ilong.

“Really? Naniniwala kang hindi marunong ng mga iyan magtuhog ng isda at no’ng karne?”

“S-sabi kasi nila…”

“They are just using it as an excuse to get close to you.”

Sumama ang timpla ng mukha ko.

“Ikaw? Hindi ka ba talaga gumawa ng apoy? Bakit kailangan mo akong tawagin?” Matapang kong anas sa kanya. Kahit matangkad siya at malaki hindi ko naman ito aatrasan.

“What do you think?” Now he is using a reverse question technique towards me.

“Huwag mo akong maganyan-ganyan, Yaelan…”

“Obviously, hindi ko gusto na sila lang din ang bigyan mo ng pansin, pup. Gusto ko rin ng atensyon mo.” Sapaw niya sa akin.

Alam kong malapit kami sa apoy ni Yaelan ngunit alam kong hindi iyon ang dahilan kung bakit umiinit itong pisngi ko ngayon.

“B-bitiwan mo ako. May hihiwain pa ako roon.” Tanging saad ko at winaksi ang kanyang kamay bago nagmartsa tungo sa table kung nasaan sina Yosiah at Yashveer.

Silang tatlo na ang nag-ihaw. Nakakapagtaka na nagkakasundo naman pala sila pero bakit pakiramdam ko may kompetensya kapag kasali ako sa kanila.

“Ako na dito, Eissen.”

“I can handle this, pup.”

“I will take care of this, Mendoza.”

Ganyan kasi kapag may nais akong gawin. Inaaku na nila ang mga gawain na dapat trabaho ko.

Nilabas ni Yosiah at Yashveer ang isang table at chairs, doon ko sinet-up ang aming dinner. And for the first time ever since no’ng iniiwasan ko ang magkakapatid nagkasabay rin kaming kumain. Sa tabi ko Yashveer, at ang katapat namin ay sina Yaelan at Yosiah.

“Is the barbeque good?” tanong ni Yaelan pero sa akin lang nakatingin. Inikot ko ang aking mata sa kanyang mga kapatid at nakatuon din pala ang mata nila sa direksyon ko.

Tumango ako at bahagyang itinaas ang hawak na inihaw. “Oo,”

“Tomorrow… why don’t we dive deep into the sea?” Suhestisyon ni Yashveer mayamaya.

“Sure,” si Yaelan.

“Why not?” At sinundan naman ni Yosiah.

“What about you, pup?” si Yaelan sa akin.

“K-kung wala akong gagawin.” Tugon ko.

“Anong gagawin mo?” si Yashveer.

“M-maglilinis.” Maikling sagot ko.

“Maliligo tayo bukas. Let’s go for a stroll around the island using our yacht.” ani naman ni Yosiah.

“That would be great, Kuya.” Sang-ayon naman ni Yashveer.

“M-meron kayo no’n dito?” Kuryoso kong tanong.

Ngumisi si Yaelan sa akin.

“Yes, pup. Wala ang yate particularly dito sa isla pero pwede namang ihatid iyon dito ng tauhan namin.” si Yaelan.

After ng dinner namin, tinulungan din nila akong magligpit. Matapos kong maghugas sa aming mga ginamit naabutan ko ang magkakapatid sa sala na nanonood ng movie. Sa table nila ang dalawang bote ng alak. Nakapagbihis na ang tatlo at halatang bagong ligo. Preskong-presko sila. Si Yaelan ay naka-itim na sleeveless shirt, at cotton shorts din na itim. Si Yashveer naman sa tabi nito ay naka-shirt na kulay puti at shorts na na kulay brown. At si Yosiah na naka-upo sa carpeted floor ay naka-tshirt na kulay gray at kulay itim na cotton pants. Si Yosiah ang malapit sa mesa at sa alak.

‘Bacardi Gold.’ Basa ko sa label no’ng ininom nila. Ang isang bote malapit nang maubos.

“Come here, Eissen.” Kinamay ako ni Yashveer. Umusog pa ito upang bigyan ako ng space sa gitna nila ni Yaelan.

Dahil sa tawag ni Yashveer napalingon ang dalawang kuya niya sa akin. May hawak na baso si Yaelan at kapwa sila ay nakainom na rin.

“Ay, maglilinis pa kasi ako ng katawan ko.” Nahihiya kong saad. Sila preskong-presko tapos ako ang dugyot! Dumikit pa ang amoy ng inihaw namin sa damit ko.

“Later na ’yan. Chill muna tayo, come here!” Pilit ni Yashveer.

“Hindi na…”

“Come here, pup. Please!” Yaelan also motioned his head for me before he chug down the alcohol on his glass.

Bumuntong hininga ako at naglakad tungo sa kanila. Siguro ito na rin ang oras upang sabihin ko sa kanila ang sagot ko doon sa sinabi nilang ligaw sa akin.

“Ano itong pinapanood ninyong movie?” tanong ko nang makaupo sa hitna ni Yashveer at Yaelan. Sumulyap naman sa akin si Yosiah na siyang nakaupo sa carpet.

“It’s a series, The 100.” sagot ni Yaelan. Nangsalin ito ng alak sa baso niya bago binigay sa akin.

“A-akin?” Naituro ko pa ang sarili ko dahil sa gulat.

“Huwag mong painumin, Yaelan.” Pigil ni Yosiah.

“Come on, Yosh. Just one shot, okay?” Agap ni Yaelan.

“Kuya Yosiah is right, Kuya. Baka hindi sanay si Eissen.” sabat naman ni Yashveer.

“O-okay lang isang glass lang naman.” ani ko sabay yakap ng kamay ko doon sa baso ng alak.

Walang alinlangan kong tinunga iyong alak dahil akala ko kagaya lang iyon no’ng mga San Mig Light kaso parang sinilaban ang lalamunan ko nang dumaloy ang alak sa aking lalamunan. Halos masuka pa ako roon.

“Fuck!” Malutong na mura ni Yosiah.

“Damn!” si Yaelan.

“Sabi ko na!” si Yashveer.

Sambit ng tatlong Wycliffe. Pikit matang itinaas ko ko ang aking kamay para kumalma ang mga ito. Ang sakit sa lalamunan! Nabigla yata ako sa tapang no’ng alak.

“Okay you are, pup? Shit! Dapat hindi mo iyon ininom ng ganon.”

“Do you want water?” si Yosiah na nakatayo na.

Umiling ako. Nagtaka ang tatlo nang tumayo ako upang lumipat ng upuan.

Tumikhim ako at humingang malalim.

“May sasabihin sana ako…” Panimula ko. Si Yosiah ay umupo sa bakanteng kinauupuan ko kanina. “Tungkol doon sa sinabi ninyong… l-liligawan ninyo ako.”

Tumango sila.

“Napag-isip isip ko kasi na… na hayaan sana kayo sa kung ano ang gusto ninyong gawin. Manligaw kayo o ano… hahayaan ko sana kayo. Kaso… lang… may aaminin muna ako.”

“May boyfriend ka sa labas ng isla?” si Yosiah.

Umiling ako.

“May iba kang gusto?” si Yaelan naman.

“Hindi. Wala.” sagot ko.

“May mas gusto ka sa aming tatlo?” si Yashveer.

Nakuyom ko ang aking kamao na nasa ibabaw ng aking tuhod. Yumuko ako at nag-ipon muna ng hangin sa dibdib ko.

The atmosphere around the living area thickened with each passing second. The weight of their stares made my body shudder for an indecipherable reason. I felt as if I were being squeezed into a smaller and smaller space.

I just realized everything, including Raziel’s advice to me. Yes, I will let them do whatever they want, but I need to tell them something as well. I don’t care if they already know the things I would like to confess to them. Basta masabi ko lang ito sa kanila.

“Gusto ninyong manligaw sa akin… pero kayong tatlo nakahalik na kayo sa akin. Parang salit-salitan. Hindi niyo ba iniisip iyon?” Nag-angat ako ng tingin sa kanilang tatlo. Taimtim lang sila na nakatitig sa akin. “Aren’t you disgusted na kayong tatlo… nahalikan ko na?”

Bumuntong hininga si Yaelan. Parang nakahinga matapos nang sinabi ko.

“Hindi ’yan problema sa amin, Eissen.” si Yashveer.

“We would rather have you with one of us than lose you to someone else out there.” suna ni Yosiah.

Itinungkod ni Yaelan ang siko sa kanyang magkahiwalay na tuhod.

“We already talked, pup.” Nagkatinginan silang tatlo. “None of us doesn’t want to back down. Wala ni isa sa amin ang gusto kang bitiwan. And yes, in fact alam na naman namin na kaming tatlo na ang nakahalik sa’yo. Walang sekreto sa aming tatlo na hindi namin nalalaman, pup.”

Tumango sina Yashveer at Yosiah bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Yaelan.

“That’s why… we’re proposing a polyamorous relationship to you,” Yosiah added.

“But we’ll still earn your yes. The three of us,” Yaelan added

---

Eyy!!! Just wanna ask, engels, if ano ang reactions or opinyon about ttub. first bl and poly story natin ito at hindi ko alam kung, okay ba ito or nah! gusto ko lang malaman ang honest reactions ninyo, hehehe! Also, please, i-120k reads na natin itong ttub:] Thank you! have a nice day/night!

CHAPTER 18

Chapter 18

Eissen’s POV

So basically, a polygamous relationship is a type of consensual arrangement where three or more individuals are mutually committed to being in a romantic or marital relationship together. Honestly, ngayon lang ako naka-encounter ng ganitong set-up. I mean, I know what poly is. Pero ang polygamous relationship ay hindi ako familiar doon. Oo, may naririnig akong may isa o higit pang tao na nagkakagusto sa isang tao pero hindi naman sila in a relationship. Tapos iyong sinabi ni Yaelan, the things they discussed led the three of them to agree to be in a relationship with me, provided if I say yes.

The idea of the three of them being my boyfriends seems unbelievable. How could all three of them like me? How is it possible that they talk about such matters with each other? How did they come to agree to be in a relationship with me?

I understand that each of them has different attitudes, behaviors, and preferences, yet they have reached a unified decision.

Considering that the Wycliffe brothers like me, I also wonder why I like all three of them. How is it possible that I can have feelings for and fall for different men? Yosiah, for instance, is extremely rude to me. He has a foul mouth, and his words cut deep. That’s why I used to hate him, yet I still like him. Then there’s Yaelan, who seems to be a playboy and arguably the most perverted of the three. The thought of him with multiple women angers me, yet my heart still beats for him. And of course, there’s Yashveer, whom I initially thought of as just a friend. He is the kindest and most secretive of the Wycliffe brothers, and despite my true feelings, he has remained a good friend. Alam kong misyon ko lang ay ang dalhin si Yashveer sa ama niya pero naging kaibigan ko siya at iyon ang mahirap.

Ang hirap na silang lahat nakapasok na sa puso ko. Aatras pa ba ako? Susuko pa ba ako? Alam kong wala sa usapan namin ni Don Yael ang mahulog ako sa mga anak niya at kahit alam kong mapapagalitan niya ako, susulitin ko na itong panahon na kasama ko ang mga anak niya. Magalit man o hindi si Don Yael, susulitin ko na ang pagkakataong ito na makasama ang mga anak niya.

I set aside all my fears, hesitations, and doubts. For now, I just want to enjoy the moment and wholeheartedly accept the Wycliffe brothers into my heart. Hindi rin naman kasi ito magtatagal, di ba? Itong mga lalaking ito babalik din sila sa dati nilang sarili. Magbababae rin itong si Yaelan. Magiging magaspang na ulit ang pakikitungo ni Yosiah sa akin. Magiging distant din si Yashveer sa akin, kapag nalaman nila ang totoo. At ang katotohanan na iyan ay manggagaling sa ama nila. Hindi ko kayang aminin sa kanila ang totoo.

“You’re spacing out.”

My eyes involuntarily blink when I hear Yashveer beside me. With practiced ease, he took the bag from my hand and led me towards the yacht. Meanwhile, Yosiah and Yaelan had already climbed aboard and were waiting for us.

“E-excited lang.” anang ko kay Yashveer.

Ang gara, kasi pwede pala nilang iparada itong malaking yate nila rito sa port ng isla. Dumating daw kasi ito kaninang madaling araw, hinatid ng kanilang tauhan.

Hinawakan ni Yashveer ang kamay ko tungo sa yate at si Yosiah naman ang tumanggap sa akin papasok. Si Yaelan naman ay siyang magmamaneho.

Nang unti-unti nang makalayo ang yate sa port, hindi ko maiwasang hindi mapangiti sa excitement. First time kong makasakay nito, eh.

Sinabayan ako nina Yashveer at Yosiah dito sa harap. May pagkain at alak din sa likod namin. Ang magkakapatid ay kapwa naka-polo shirt at shorts naka-paa lang sila habang nagmamartsa rito. Nagsuot din sila ng shades at ginugulo ng hangin ang kanilang buhok, lalo na ang kay Yosiah na medyo mahaba.

Ginaya nila ako sa pagkapit ko roon sa parang railings.

“Ang ganda pala at ang laki nitong isla, ’no?” ani ko ngunit ang mga mata ko ay nasa walang hanggang dagat lang.

“Hmm,” si Yosiah.

“First time n’yo rin ito?” tanong ko para sa kanilang dalawa ni Yashveer.

“Hindi. Nalibot na naman namin itong isla pero gamit lang ang aming mga speed boat. First time namin ngayon na magkasamang lilibutin ang isla at gamit itong yate.” sagot naman ni Yashveer.

“Hehe, oo nga naman. Busy pala kayo.” saad ko.

We both had our breakfast and lunch on the yacht. At nang sumapit ang hapon itinigil ni Yaelan ang yate sa gitna ng dagat dahil mags-snorkling daw sila.

“Ayaw mo ba?” tanong ni Yaelan sa akin habang sinusuot niya ang kanyang goggles.

“Hindi ako marunong. Dito na lang ako. Ako ang magbibitbit nitong mga towels.” Ngiting saad ko kay Yaelan.

Sinulyapan ko sina Yosiah at Yashveer na kalmadong nagpalutang-lutang lang sa ibabaw ng dagat.

“I’ll get some corals for you.” ani Yaelan.

“Pwede ba iyon?”

“Hindi ko naman dadamihan. Isa lang, kapag may maganda rin para sa’yo.”

Ngumuso ako. “Kahit huwag na. Mag-enjoy lang kayo.”

“Mag-ienjoy ka ba rito sa yate?” aniya at naghubad ng shorts sa harap ko at iniwan lang ang boxers lang. Ang bastos talaga ng lalaking ito!

Ramdam ko ang pagtaas ng temperatura sa aking mga pisngi.

“Oo n-naman, kukuha ako ng mga larawan at kukunan ko rin kayo!” Excited kong ani sa kanya pero distracted na dahil sa katawan niya.

“Papaano mo ako kukunan ng larawan kung nasa ilalim ako ng dagat?”

Natawa ako. “Edi, umahon ka!”

Napailing si Yaelan at saka ngumisi sa akin. Ang ganda rin talaga ng katawan ni Yaelan kapag naiinitan. Sina Yosiah at Yashveer namumula ang balat pero ang kay Yaelan ay parang kumikisap. Siguro dahil moreno na ang katawan nito kaysa sa kanyang dalawang kapatid.

“Oi!” Gulat kong sambit nang biglang nagnakaw ng halik si Yaelan sa aking pisngi bago nagdive sa dagat!

Sira talaga ang lalaking iyon! Ang daming alam!

Nagtagal ang magkakapatid sa dagat hangga’t sa nainggit na ako sa kanila. Mabuti na lang at may life vest naman kaya sinuot ko iyon at naligo na rin kasama sila. Yosiah wanted me to swim further dahil babantayan lang daw nila ako kaso natatakot ako. Hindi ako lumayo sa yate dahil baka may shark dito. Ganito pa naman sa mga nakikita kong movie dati.

We had fun and enjoy the sea, sila na ang nag-adjust sa akin at lumapit sa akin kasi ayaw ko talagang lumayo sa yate. Nagpapatagalan silang umahon, nagtatagisan kung sino ang mas mabilis lumangoy, at naghabul-habulan sa dagat. Ako naman ay taga-record lang dahil alam kung ako naman lagi ang talo sa mga laro nila. Sabi nila maganda raw sa ilalim ng dagat dahil may mga magagandang corals at iba’t ibang isda pero natatakot ako. Kahit silang tatlo pa kasama ko, hinindian ko sila.

“I’m done with this game!” Reklamo ni Yaelan nang umahon sa dagat.

“Why? Dahil talo ka?” Asar naman ni Yashveer.

“It’s no fun kung wala naman tayong reward kapag nananalo.” Bagot na sagot ni Yaelan at nagsuklay sa kanyang buhok.

“You have a point, Yaelan.” Segunda naman ni Yosiah.

Nagkibit balikat si Yashveer. Lumangoy lang ito at tumigil sa tabi ko. Nakakahiya naman sa kanila naa ako lang ang may life vest.

“W-what if may prize o r-reward ang mananalo?” singit ko sa kanila.

“We don’t need your money, pup.” Natatawang saad ni Yaelan sa akin.

Sinimangutan ko siya.

“Hindi naman p-pera ko.” angil ko.

“We don’t need each other’s money. We can make millions for ourselves, Mendoza.” si Yosiah naman at ngumisi.

Edi kayo na mayaman!

Ngumuso ako at nag-isip. I folded my left arm across my right arm and used my right hand to tap my chin, contemplating a possible reward for these millionaires-or should I say billionaires.

I felt their intense stares directed at me, which is why I looked at them. The three of them watched me as if trying to decipher what was going on in my head.

Binaba ko ang kamay ko.

“W-what kung sino ang manalo ay… g-gagawin ko ang gusto… gagawin ko ng kung ano man ang gusto ng mananalo alinman sa inyo. T-tutal mapera naman kayo sabi ninyo.” Utal-utal ko pang saad.

A heavy silence settled around us. The only sounds breaking through were the occasional crash of waves against the yacht and the whisper of the cold wind.

“A-ahh, huwag n’yo na lang isipin ang sinabi ko. Halika na kayo sa-”

“No!” A deep, resonant voice with a husky undertone cut through my thoughts, halting me mid-sentence.

“No,” ulit ni Yosiah sa mababang boses.

“Are you sure, Eissen?” si Yashveer.

Tumingin ako kay Yaelan pero seryoso lang din siyang nakatingin sa akin.

“O-oo.”

Dahil doon nagpaligsahan na naman sila. Nagsuot sila ng kania-kanilang goggles at mags-snorkling daw sila at kung sino ang pinakamatagal na umahon ay siyang mananalo.

Kinakabahan man pero tumango na rin ako. The three of them stared at me with unwavering focus, their eyes sharp and intent. Their faces were set in hard, resolute lines, each silently conveying a fierce determination. It was clear from their expressions: none of them would settle for anything less than victory.

Itinaas ko ang aking tatlong daliri at nagbilang, “One, two, three, start!” ako at sabay silamg lumusong sa ilalim ng dagat.

Lumipas ang limang minuto ngunit wala pa ring umaahon sa tatlo. Umakyat ako sa yate at kinuha ang telepono ko na siyang iniwan ko roon kanina. Tiningnan ko ang oras, alas singko na nang hapon.

“Yosiah, Yashveer, Yaelan!” tawag ko sa mga ito nang halos magsampong minuto ba ngunit wala ni isa sa kanila ang umahon!

Nagsimula nang mag-iba ang tahip ng aking puso. Ang mga mata ko ay nag-init na rin sa pag-aalala ko. Bakit ko ba kasi naisip iyon? Kapag may nangyaring masama sa kanila ako ang mananagot kay Don Yael!

“U-umahon na kayo!” Wika ko at tumulo ang luha.

Papaano na lang kung nalagutan sila ng hininga sa ilalim ng dagat?

“Yaelan! Yosiah! Yashveer!” Tawag ko kahit alam kong hindi naman nila ako marinig sa ilalim ng tubig.

Nang gumulo ang tubig dagat ay napatingin ako roon. Una kong nakita na umahon ay si Yashveer at sinundan ni Yosiah.

“Yosiah, Yashveer…” Tawag ko sa mga ito at pinagmasdan ang paligid kung may susunod pa bang aahon sa kanila.

“S-si Yaelan?”

Nagkatinginan ang dalawa.

“Shit!”

“Damn!”

Kapwa sila napamura. Kumuha lang sila ng hangin bago nagdive muli sa dagat para hanapin si Yaelan. Nang muli silang umahon kasunod na no’n si Yaelan.

Umakyat sila sa yate at nagpunas naman ako ng luha.

“Bakit ang tatagal ninyo sa ilalim? Pinag-alala ninyo ako!” Galit kong sigaw sa tatlo.

Si Yashveer nag-iling sa kanyang ulo, si Yosiah naman ay nakayuko lang at pinupunasan ang basang buhok. Si Yaelan ay naninigas lang ang bagang na nakatingin sa akin.

“You cried.” si Yaelan.

“I’m sorry, Eissen.” si Yashveer.

“We just want to win.” si Yosiah.

“Ewan ko sa inyo!” Padabog kong anang at umakyat pa sa ikalawang palapag ng yate. “Umuwi na tayo!”

Hanggang sa nakauwi kami ay nagpupuyos pa rin ako sa aking dibdib. Hindi kasi nila alam kung gaano ako nag-alala sa kanila. Alam kong may konting kasalanan ako roon pero bahala na. Naiinis pa rin ako at galit!

The following day…

“Aalis kami.” si Yosiah.

Kumakain kami sa aming lunch nang sabihin niya iyon.

“Kayong lahat?” ani ko.

Umiling si Yosiah.

“Ako lang at si Kuya Yosh, Eissen. May aksidenteng nangyari sa isang branch ng hotel namin. May taong namatay, kailangan kami roon.”

My eyes widened, the pupils growing larger as the thought sink into brain.

“Don’t get so worry. Nandito naman si Yaelan,” sabi ni Yosiah.

Hindi pa kami nakakapag-usap nitong si Yaelan simula no’ng sa yate.

Tumango ako kay Yashveer at Yosiah. “Mag-iingat kayo.”

Pagkatapos ng lunch, hinatid namin ni Yaelan sina Yosiah at Yashveer sa helipad ng bahay nila. Kumaway pa ako sa dalawa nang unti-unti nang umangat ang helicopter.

Ilang sandali pa lang ay bumaba na rin kami ni Yaelan.

“Yaelan,” tawag ko rito.

Tumigil siya sa paglalakad papasok ng bahay.

“Sorry… sorry roon sa sigaw ko sa inyo. Ikaw ang nanalo no’ng laro, di ba? Anong gusto mo?”

His shoulders rose and fell with a slow, deliberate rhythm.

“Hmm, nothing pup. Aakyat lang ako sa silid medyo masakit ang ulo ko.” anito.

Inipit ko ang aking labi at napabuntong hininga na lamang.

Dahil sabi ni Yaelan na masakit ang kanyang ulo. Inagahan ko ang aking paghahanda sa aming hapunan. Matapos kong magluto, sinara ko muna ang buong bahay bago dinalhan ng hapunan si Yaelan. Nagdala na rin ako ng gamot para sa headache niya.

I rapped my knuckles three times on the wooden door. Silence greeted me from within, so I turned the doorknob slowly. It creaked open, and I breathed a sigh of relief as it wasn’t locked.

“Yaelan?” As I stepped into his room, my right foot barely touching the floor, I called out to him.

Yaelan’s cologne enveloped me, its rugged aroma lingering in the air and filling my senses.

Iginala ko ang aking mata at nakita ko itong nakahukdong doon sa kanyang working table.

Dahil may isang table set itong kwarto, doon ko inilapag ang dinner ng lalaki. Nilapitan ko ito. Nakaunan ang isang bahagi ng kanyang pisngi sa isang braso niya habang ang isang kamay ay may hawak pang lapis.

“Yaelan?” Gising ko rito. “Magdinner ka muna.”

Habang tiningnan ko si Yaelan na-enganyo akong hawakan ang kanyang mukha. Parang ang sarap ng tulog niya.

Yumuko ako at pinagmasdan ang mukha niya. Ang gwapo niya rin talaga kahit na mukhang malupit ang kanyang hitsura. Ang tangos-tangos pa ng ilong! Itinaas ko ang isang kamay at hahawakan ko na sana ang tungki ng matangos niyang ilong nang umungol ito.

“Ohh, pup.” Mahalay nitong ungol.

Napatayo ako ng maayos sabay hampas sa mukha niya kaso hindi naglanding ang palad ko sa mukha nito nang mahawakan niya ang kamay ko.

His eyes locked onto me, and a slow, knowing smirk spread across his face.

“Manyak ka! Bastos!” sigaw ko at pumiglas sa pagkakahawak niya.

Kumawala ang baritong halakhak niya.

“Bastos at manyak ako pero nilalapit mo pa rin ang sarili mo sa akin, pup. You should’ve stayed away from me.” Ngisi nito.

“Bwesit ka!”

“However, it’s too late for you to run and hide.” Baliwalang saad lang nito at bago inikot ang swivel chair niya at saka ako hinila paupo sa kanyang kandungan.

“Yaelan!”

Malandi talaga ito!

“Naligo ka bago umakyat dito?”

Kaagad na umusbong ang init sa aking mukha.

“N-nagluto ako at naglinis. Ang dugyot ko naman kong aakyat ako rito na mabaho!”

“So hindi ka naligo for me?”

Umirap ako. “Naligo ako para sa sarili ko!”

A subtle smile played at the corners of his lips.

“You mentioned my reward earlier.”

Tumango ako.

“I want to claim it now.”

“N-ngayon?”

This time, he nodded.

“A-anong gusto mo?”

“Watch a movie with me, and let’s go to sleep together.”

---

This story is chapter ahead on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :)) Note: I’m only accepting new VIP members every first week of the month! Thank you:))

CHAPTER 19

Chapter 19

Eissen’s POV

I looked at Yaelan with wide eyes and my mouth agape. “What? What exactly are you saying?”

“S-sleeping with you? Together? In one bed?” I tried to stifle a chuckle, but my voice trembled.

Yaelan nodded, unfazed by my stunned expression.

“Y-Yaelan…”

“It’s just sleep, pup. Don’t overthink it, okay? Just. Us. Sleeping. In. One. Bed,” Yaelan emphasized, gesturing toward his huge bed.

“I’m sure wala ka naman gagawin ngayon dahil gabi na, right?” Tumango ako. “Just movie and chill. Then sleep.”

Ngumuso ako at tumingin sa kanyang malaking kama tapos inilibot ko ang tingin sa kanyang malaking silid. Nang dumapo ang mata ko sa mga DVD at magazines nito ay bigla akong ginapangan ng kung anong kilabot. Kilabot talaga dahil minsan na akong naka-saksi ng kahila-hilakbot na pangyayari dito. Lumipat ang mata ko at dumapo naman ito sa TV, ang TV na muntik ko nang mabasag dahil sa gulat at takot.

Paano ko nga ba makakalimutan ang gabing iyon kung ilang beses akong binangungot no’n. Ang manyak at fuckboy kasing ito, burara din. Ni hindi marunong magpatay ng pinapanood. Pero kataka-taka na ganon ang pinapanood niya.

Well, labas na ako roon. Inaya niya nga akong manood ng Rated-X na boy-to-boy raw at iyong isa na hindi na nasalo ng utak ko dahil sa kanyang walang filter na bibig.

“Pup,”

“Ay, rated-x!”

Lumipad ang dalawang kamay ko sa aking bibig pero huli na dahil nasambit ko na ang mga katagang iyon.

Ngumisi si Yaelan sa akin. Humalakhak si Yaelan at talagang tawang-tawa siya dahil sa kahihiyan ko.

“Sira ka!” Pinatid ko ang binti nito.

“Prfft! Don’t worry, pup, manonood lang tayo ng movie at matutulog. A’right?” Yaelan said, a hint of amusement dancing in his eyes as he watched me fumble over my words.

Sinamaan ko siya ng tingin.

“Maliligo muna ako and while I’m in the bathroom. Pwede kang kumuha ng drinks or chips sa baba para may makain tayo later.” aniya.

Nilukutan ko lang siya sa aking noo sabay simangot. Talikod ito sa akin at akala ko pupunta na siya ng banyo upang maligo nang mala-kidlat itong lumingon sa akin at dumukwang bago humalik sa aking pisngi at saka kumaripas ng takbo patungong banyo!

“Yaelan Wycliffe!” sigaw ko pero nasarhan na niya ako ng pinto sa banyo! Narindi ako nang marinig ko ang tawa niya sa loob ng banyo!

Mabibigat ang paa kong bumaba. Nagdadalawang isip ako kanina kung susundin ko ba ang sinabi nitong manonood kami ng movie at tulog daw sa silid niya. Ngunit ngayon, nakikita ko na lang ang sarili ko na nagluluto ng popcorn at fries.

Napapikit ako at sinapo ang aking dalawang palad sa aking pisngi. Mainit ang pisngi ko at kahit hanggang ngayon nararamdaman ko pa ang paghalik ni Yaelan sa pisngi ko! Sinasamantala ni Yaelan ang pagkakataong ito dahil wala ang kanyang dalawang kapatid! Bwesit siya!

Humingang malalim ako bago nilagay sa malalim na glass bowl ng popcorn at sa isang bowl naman ang fries. Nakakabanas na hanggang ngayon ang lakas pa rin ng tibok ng puso ko. Epekto ito ng fuckboy na iyon! Kahit nga wala silang ginagawa sa akin o kahit titig man lang niya napapabilis nila ang tibok ng puso ko na parang na-iexcite.

Binitbit ko na sa taas ang mga niluto kong pulutan namin habang manonood ng movie raw. Sa ibaba ng kama ko ito inilagay tutal may carpet naman doon. Kahit wala pa si Yaelan ay kumain na ako ng fries. I don’t know pero ang sarap lang para sa akin no’ng fries talaga.

Enjoy na enjoy sa kakain kahit wala pang movie. Ayaw ko kasing buksan ang TV dahil tama na iyong isang beses na trauma kong naranasan dito.

“Pup?” Tawag ni Yaelan sa akin at awtomatik naman akong napalingon sa kanya. Ewan ko ba, nasasanay na ako na tinatawag ni Yaelan ng ganoon. Siguraduhin lang ng fuckboy na ito na ako lang ang tinatawag niyang ganoon. Baka kasi marami kami!

“Uh—” nawala sa ere ang aking sasabihin nang makita ko si Yaelan na kakalabas lang ng banyo. Ang preksong tubig ay tumatagaktak mula sa kanyang ulo at mabasa pa talaga ang katawan niya.

Nakatapis lang ang isang puting towel sa kanyang baywang at sinadya niya yatang ipakita ang V-line niya sa ibaba! Shit siya! Ginugulo pa niya pa ang buhok na mabasa rin.

May Aircon naman sa kwarto, split type, kaso bakit ang init bigla ng kwarto ni Yaelan? Dahil ba ito sa ilaw sa ceiling? O dahil sa nakabalandra niya katawan?

Nakita ko na naman ito. Hindi ko first time makita itong katawan ni Yaelan pero every time na bini-bless niya ang mata ko sa kanyang topless na katawan. Natutula ako at napapatitig doon. Rugged muscles, a broad chest, powerful shoulders, and abs so chiseled they could make your mouth water. Lumunok ako!

“Maganda ba?”

“Oo, maganda— ay bwesit!” sambit ko at natauhan din sa sinabi kaya mabilis na binawi.

Umalon ang Adams apple ni Yaelan sa tuwa dahil sa katangahan ko. Umunit ang tenga ko at pisngi dahil sa nasabi pero hindi ko na iyon maibabalik.

Padabog akong tumayo at malalaki ang hakbang tungo sa pinto. Aalis ko dahil napuno na ako sa hiya ngayong gabi!

Nag-aalburuto ang dibdib ko at ’di ko alam kung kailan huhupa itong pagwawala ng dibdib ko. Akmang pipihitin ko na ang busol ng pinto nang may humaklit sa aking kamay at napaikot ako nang hilain ako nito.

Bumangga ang katawan ko sa basa at mainit na katawan ni Yaelan. Dinapa ko ang kamay sa matigas nitong dibdib ngunit maling galaw pala iyon nang maramdaman ko ang pagdaloy ng kakaibang kilabot sa akin katawan. Sumipa muli ang aking dibdib ko.

I lifted my head and met Yaelan’s fierce gaze, his eyes boring into me with an intensity that made my breath catch. Now, standing face to face, the stark difference in our heights becomes unmistakable. I feel so small, dwarfed by his towering, muscular frame.

“Don’t leave. I’m just pissing you off because I want to see your blushing face, pup. It’s so f*cking hot for me,” he said in a harsh and sexy manner. It felt like he took his voice from deep within him and offered it to me.

Jolts of electricity ran through my system when Yaelan brushed the back of his hand against my neck, leaving a ticklish sensation in its wake. I was paralyzed in front of him, helplessly smitten as he scrutinized me with those fervent eyes.

“Yaelan,”

“Come here,” anito at saka ako hinila pabalik sa doon sa harap ng kama.

Nagbihis siya at binuksan niya ang TV para sa akin.  Mabilis siyang natapos sa hapunan niya at sinamahan ako rito sa carpeted na sahig matapos magbanyo.

Habang nakatitig ako sa pinapanood naming romance movie o ewan ko rito, laplap nang laplap ang mga bida, parang nawawala sa daloy ng kwento dahil everytime na nagtatagpo silang dalawa naghahalikan!

I sat curled up, hugging my knees tightly to my chest, my eyes glued to the TV screen, ngunit ang nakagusot kong mukha na nakatingin sa TV ay nawala sa konsentrasyon nang maramdaman ko ang mainit na balat ni Yaelan sa akin. Magkatabi kami at dinikit niya ang katawan sa akin, sinadya!

Sa pagkakaalala ko hindi naman kami ganito kalapit kanina. Tiningnan ko si Yaelan pero unbothered siya roon. Binalik ko ang mata sa TV ngunit sunod kong naramdaman ang daliri ni Yaelan sa aking hita na gumuguhit ng kung ako.  Gusto kong mangisay sa kiliting dala no’n.

Tumikhim ako upang kunin ang kanyang atensyon nang wala itong reaksyon.

“Ahh! Uhm! Ahh!” Ang ung*l galing sa pinapanood namin.

“Yaelan ang kamay mo!” Suway ko sa lalaki at kinuha ang kamay niya. Kaso hinawakan ni Yaelan ang aking kamay at lumingon siya sa akin.

Hindi ko mabasa ang sinasabi ng kanyang mga mata habang nakatutok sa akin na para bang nasa mga Slowly, he ran his hands along my thigh, his fingers tracing every curve with deliberate care. He squeezed my flesh gently, savoring the warmth and softness beneath his palm.

“Y-Yaelan!” Diing suway ko sa kanya.

“Let’s sleep.” aniya.

“Ang movie.”

“Ayaw ko nang manood.”

Tumango ako, hindi na nakipagtalo kasi ayaw ko na rin doon. Niligpit ko ang pinaglagyan ng fries at popcorn. Nilagay ko iyon sa mesa at pumunta sa banyo ng silid ni Yaelan upang maghugas ng kamay.

Nang makalabas ako sa banyo patay na ang TV at si Yaelan naman ay umiinom ng tubig. Nauna na ako sa kanya sa kama at inilagay ko pa ang ibang unan sa gitna namin bilang boundary bago humihinga ng patagilid at pinatay ang lampshade sa gilid ko.

Sinadya kong tumalikod sa gawi ni Yaelan para ’di ko ito makita dahil, ewan ko, ang lakas ng tibok ng puso ko. Ni hindi naman ito ang unang beses na nagkasama kami ni Yaelan sa iisang silid. I mean, iyong una sa kubo pala iyon.

Magre-request sana ako na palakasan ang aircon dahil nag-iinit ako kaso, huwag na lang.

Nagpanggap akong tulog nang maramdaman ko ang pagsampa ni Yaelan sa kama. Ni hindi nito pinatay ang ilaw sa ceiling!

Naririnig ang mga kaluskos ng higaan sa likod at ilang saglit pa ay naramdaman ko na ang init ng katawan ni Yaelan sa likod ko. Pinasok nito ang kamay sa ilalim ng nakatagilid kong katawan at ang isa naman ay gumapos sa akin.

“Yaelan!” supil ko rito.

“I’m feeling cold.” bulong niya.

Nanindig ang balahibo ko sa katawan nang pumaypay ang hininga ani Yaeln sa batok ko. Mainit iyon at tila may inkantasyong halo.

Siniksik pa niya ang mukha sa batok ko at sunod kong naramdaman ang labi niya roon. Labi at dila niya.

“Y-Yaelan…” suway ko rito ngunit nanginig na ang boses sa kiliting dulot ng kanyang labi at dila doon sa batok ko.

“Yes, pup?” aniya at tinudyo ang batok ko gamit ang dila.

Inipit ko ang binti ng husto dahil nararamdaman ko ang kakaibang nabubuhay sa puson ko!

“Akala k-ko matutulog tayo?” Sikmat ko sa kanya.

“My mind changes, pup.” si Yaelan at saka ekspertong itinaas ang pang-itaas ko bago nahanap ng kanyang isang kamay ang korona ko. Pinisil-pisil niya iyon.

Umawang ang labi ko at nagpakawala ng isang ung*l.

“H-huh?”

“Pup, I’m dying to touch.” bulong niya at kinagat ang tenga ko.

“A-ahh, Yaelan…”

Napapikit ako nang diinan niyang paglalaro sa aking sa korona.

“Pup,”

“Yaelan, ito ba ang plano mo k-kaya mo ako inayang matulog dito s-sa silid mo?”

Tumigil ang kanyang kamay, ang kanyang labi ay tumigil din sa paghalik sa aking batok. Maharas siyang bumuga ng hininga.

“I’m so sorry, pup.” si Yaelan. Pinakiramdaman ko siya. “I really want to spend the night with you, pup. I don’t usually think this way, but I guess my desire and love for you are uncontrollable. I’m so sorry if I made you uncomfortable in my bed. Siguro baliw lang itong utak ko na kahit wala kang ginagawa, sexy’ng sexy ka na sa mata ko. Sorry if I l*sted after you and touched you, even though we’re just barely starting to court.” Garalgal nito sa likod ko. Humalik siya sa buhok ko at akmang kukunin na ang kamay sa ilalim ko nang pigilan ko siya.

Hinawakan ko ang kamay nito sa balak na paglayo sa akin.

“Pup,”

Siguro dala na rin ng tawag ng kalamnan ay nagkaroon ako ng lakas ng loob. I’ve never been this comfortable with a man’s touch. I’ve never craved a touch until now.

Sa hirap ko noon hindi ko na maiisip ito. Siguro kuryoso ako kaso hindi naging ganito. Hindi ko napagtuonan ng pansin ang aking sarili kasi abala ako sa paghahanap ng trabaho, paghahanap ng pera para kay Lola.

Lumunok ako. Kampante naman ako na si Yaelan ang magiging una ko.

“C-con…” Pumikit ako ng mariin. Bahala na. “please, continue.”

“Pup, do not force yourself.”

Hindi ko naman pinilit ang katawan ko. Ang katawan ko ang may gusto nito.

I turned my head to face Yaelan. Our eyes locked, conveying the same intense desire—his gaze reflecting the deep hunger mirrored in mine.

“I… want this too.” Saad ko kay Yaelan.

He lips tug into a smile.

Hindi na siya nagkatumpik-tumpik pa at hinalkan ang labi ko. Dumaing ako sa kanyang labi at kusang bumigay ang talukip nang madama ko ang labi niya sa akin. I opened my mouth for him when he asked for entry. Our tongues entangled and untangled as our kisses grew more and more fiery and needy. The slippery and indecent sounds made by our hungry kisses bounced off the walls.

“Ahh,” ang ungol ko nang sinamba ng kanyang kamay ang dibdib ko. Ang isa niya namang kamay ay binaba ang aking shorts at underwear hanggang sa lumaya ang aking kaselanan.

“Y-Yaelan,” daing ko nang yumakap ang kanyang malaki at mainit na kamay doon sa akin.

“A-ahh!” sunod-sunod ang naging ung*l ko dahil hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang aking atensyon. Sa kamay ba niya na sana dibdib ko, sa isang kamay niya ba na nasa kaibigan ko sa baba o sa kanyang labi na walang humpay akong hinahagkan.

Kakaiba ang halik ni Yaelan ngayon. Marubdob. Mapangahas. At malalagkit.

I cried against his lips while he moved his hand up and down in a rhythmic motion. Wala pang ibang kamay na nakahawak doon maliban sa akin at ngayon na nasa kamay ako ni Yaelan para akong nalalagutan ng hininga. Hindi ko mapirmi ang aking binti.

My toes curled nang maramdaman kong may paparating, malapit na ako sa sukdulan ko. Naipit ko ang aking binti at humiyaw.

Pinakawalan ni Yaelan ang dibdib ko at iyon kamay niya na galing sa aking dibdib ang humawak sa aking sensitibong parte at ang isang naman ay humawak sa isang binti ko at itinaas iyon. At saka mas pinagbati niya pa ako ng mabuti sa ibaba.

“Yaelan,” nanginginig kong tawag kay Yaelan. “Y-Yaelan,” ulit kong tawag sa kanya sa mahalay na tono nang maramdaman kong naiihi na ako na parang ewan.

Pinakawalan ni Yaelan ang aking bibig at saka lumipat ang kanyang bibig sa leeg ko at batok. Hindi ko alam kung saan ako kakapit. Sa bedsheets ba o sa ulo ko o kay Yaelan. Naliliyo ako sa rumaragasang orgarmo na paparating.

Ang galing niya sa multitask, hindi lang sa trabaho kung hindi pati na sa bagay na ito.

“Uhmm, ahh, ahh!” My mans and grans filled the room like music echoing in every corner. I whined like a lost cat, and it followed my initial release in Yaelan’s hand. I looked down as creamy white liquid spurted out of me like rain. Pabugso-bugso at marami.

Pinatihaya ako ni Yaelan sa kanyang kama at saka siya pumaibabaw sa akin. He took off my clothes one by one, starting with my shirt and continuing down to my shorts and underwear. Now, I am completely naked in front of him. Yaelan moved backward before removing his own lower garments, including his underwear. I nearly fainted when I saw how long, thick, and large his manh*od was. Its color is nearly tan, with the tip being a darker shade. His balls were beneath it, and… oh, his pubic hair. Yaelan has never looked so smokin’ hot and sexy in my eyes until now.

His ar*usal pointed at me like a gun ready to fire. His masculinity aimed at me as if saying, “I could bring you both pain and pleasure.”

Yaelan crawled up to me and gave me his roughest, wettest kiss.

“There’s no turning back, pup.” I don’t know if it’s a warning or something else.

---

This story is already at chapter 21 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 20

Chapter 20

Eissen’s POV

Niluhod ni Yaelan ang kanyang dalawang tuhod sa kama at napapagitaan niya ako roon. Kinuha niya ang dalawang kamay ko at saka niya iyon g-in-uide tungo sa kanyang mainit at matigas na t’yan— his abs. Yaelan’s body could pass as a super model.

My soft palms press against Yaelan’s firm body, feeling the strength of his hard muscles beneath my touch. My entire being responds with a shiver of anticipation, as waves of heat and electricity surge from his body, igniting a fire that courses through me. Parang binubuhay niya ang lahat ng natutulog kong dugo sa katawan at iyong mga dugong iyon ay umakyat sa pisngi ko na tila sinisilaban sa init.

Pinadaan ni Yaelan ang palad ko sa bawat kurba ng kanyang katawan. Nadadama ko ang init mula sa kanya. Tila ito’y nakakapaso pero ito yata ang pasong kaya kong indain.

“Ahh!” Tumingala si Yaelan at umung*l sa pagdaan ng kamay ko sa kanyang katawan.

My lips parted as I let him guide my trembling hands across his body, every touch charged with tension.

I know that I am naked before him, and it’s my first time in this kind of situation, yet I don’t feel uncomfortable around him. Yaelan’s eyes roam over my nakedness, but I cannot bring myself to cover my exposed body. His gaze gives me courage and confidence.

He looks so proud and honored to be watching my body.

Muling yumuko sa akin si Yaelan at saka humalik-halik labi ko. I returned each of his kisses, matching the intensity he poured into me. Our lips collided with a fervent hunger, our tongues entwining in a heated dance. The wet, l*stful sounds of our mouths meeting filled the air as we devoured each other with the desperation of the starved.

Nang maghiwalay ang aming labi hapong-hapo ako pero gusto ko ang ginawa naming dalawa. I never imagined that kissing someone could evoke such intense feelings—pure satisfaction and bliss. Yet, beneath that euphoria, there’s an edge, a thrilling sense of vulnerability that keeps me on edge.

Sinapo ni Yaelan ang mukha ko. Ang liit ng mukha ko kapag nasa pala niya dahil nag-aabot na ang kanyang mga daliri. Hinaplos niya ang pisngi ko na para bang isa itong babasaging bagay. Careful and delicate touch.

“You don’t know how much I’ve dreamed of this, pup,” he murmured, studying my face. His eyes were searching for something only he could find.

A low m*an slipped from my parted lips when Yaelan pressed his body against mine. I could feel his member pressing against my stomach. He is hard, huge, and long. Just thinking about his masculinity poking me down there made me dazed. How could that size even be possible?! I am no saint at nakakakita lang ako ng ganoon sa mga cellphone ng classmates ko noon. Napapasilip din kasi ako kapag nagkukumpulan na sila. Ewan ko rin ba sa mga classmates ko noon kung bakit may ganoon sila. Ano iyon? Pampa-swerte!?

“Ever since I kissed you in that damn hut, I haven’t been able to get you out of my head, pup,” he growled, a strained sound escaping from his mouth as he placed two fingers inside mine.

Walang angal kong tinanggap ang kanyang mga daliri sa loob ng bibig ko at napasipsip doon.

“Yeah, suck them, pup,” Yaelan said, amusement dancing in his eyes.

I sucked his fingers while our eyes never left each other. It felt like we were creating another fire between us.

“I’ve dreamed of this, pup,” he stated, bringing his free hand to my lower extremities and giving them a light squeeze. “I dreamed of you in my bed. I dreamed of you underneath me, naked and all mine to see. I dream of having you beneath me, wanting the same thing—hungry for my touch.”

Kinuha ni Yaelan ang kanyang daliri sa loob ng bibig ko, before slipping his arms under my body and they found my hard n*pples again!

“A-ahh!” ung*l kong muli. Ang sensitive ko pagdating sa akin dibdib. Hindi ko lang alam kung normal ba itong nararamdaman kapag ginawa ang bagay na iyon.

Naka-side view kaming dalawa ni Yaelan at siya ay nasa likuran ko. Nadadaganan ko naman ang isang braso niya.

“Reach for the top drawer of the bedside table, pup. Open the drawer and get some condoms!” Mando ni Yaelan sa akin.

Sh*t! Nanginginig ako at sinusubukan kong abutin ang drawer kaso hindi ko iyon kaya. Lalo na’t nasa leeg ko ang kanyang bibig at ang kamay niya ay naglalaro sa aking dibdib.

Sa huli si Yaelan na ang umabot doon sa drawer at halos muluwa ang mga mata ko nang hindi ko mabilang ang condom na kanyang tinapon sa harap ko!

“Bite,” utos naman niya sa akin at tinapat ang isang foil na pakete ng condom sa bibig ko.

My teeth deftly tear open the foil sachet of the condom. Pinasok ni Yaelan ang dalawang daliri doon sa condom! Pagkatapos ay binuka niya ang hita ko at unti-unting pinasok ang mga daliring may condom sa akong entrada!

“D*mmit! So tight!” Mura niya nang subukang itusok pa sa akin ang daliri.

“A-ahh, a-a-ahh, Yaelan t-teka…” Nangingiyak kong angal kay Yaelan at humawak sa kanyang kamay dahil pilit niyang pumasok sa akin kaso ang sakit naman pala nito.

Pinakawalan ni Yaelan ang katawan ko at saka ako parang papel na binaliktad sa kama. Daing lang ang nagawa ko at nag-bounce ang mukha ko sa kanyang unan.

“Tuwad, pup.”

Nahintatakutan ko itong nilingon.

Yaelan raised his left eyebrow.

“Give me your b*tt so that I can loosen you properly.” Muli niyang saad.

“K-kailangan ba?” Namumula kong tanong sa kanya.

“Don’t ask me that kind of question, pup. I’m about to take your v*rginity here, and I’m trying hard to be gentle. Don’t awaken the sleeping beast inside me if you don’t want to be ruined mercilessly and left bleeding, pup.”

Napatingin ako sa kanyang pagklalaki na humihindig sa tigas. Just look at that smooth, veiny, and impressively long manhod! It’s not really friendly, eh!

“Masakit.” ugong ko. Nang muling ipasok ni Yaelan ang daliri sa akin.

Napatingin lang ako kay Yaelan nang bumaba siya sa kama at may kinuha na bote doon sa drawer.

“A-ano iyan?”

“Pampadulas lang.”

“L-lube?” ani ko. Nais ko mang suriin ang bagay na iyon dahil hindi pa ako nakakabili ng ganon kaso natigilan na ako ang magbuhos si Yaelan doon sa aking pwetan no’n. Napakislot ako sa lamig no’n!

Naglagay din si Yaelan sa kanyang daliri, iyong may condom, bago itinuong muli ang daliri doon sa pasukan ko.

“You are so tight, pup. And then you’re asking me if I need to loosen you.”

“A-hmm! Y-Yaelan!” hapong ungol ko nang nagtagumpay siyang ipasok ang dalawang daliri sa akin.

“I’m still prepping you up, pup. You can’t come yet!” anunsyo niya at saka niya ako walang kahirap-hirap na pinatihayang muli. Kinabig ako ni Yaelan pababa upang magdikit ang aming katawan.

Napakapit ako sa sandalan ng kanyang kama nang simulan na niyang salakayin ang aking entrada sa baba! Humasa ang katawan ko sa kanyang kama nang isampak niya ang daliri sa loob ko.

Iyong mababasang tunog at impak ng kanyang daliri sa akin ay humalo sa mga daing at ung*l ko. Nababaliw ako sa sensasyong dala ng kanyang kamay.

“Yaelann!!” I cried out his name as he pinned me down, his fingers probing deep inside me as if searching for something elusive. He encircled and scissored my entrance with deliberate intensity.

Nang tanggalin ni Yaelan ang daliri sa but*s ko, naramdaman ko ang kung anong likido ang dumaloy mula sa akin. Hindi ko lang talaga batid kong dala ba iyon sa lube na kanyang inilagay sa kanina.

Nagbaba ako ng tingin kay Yaelan na parang wala man ang kapagod-pagod sa kanyang mukha. Samantalang ako rito ay parang papa-lowbat na ang battery sa katawan.

“Am gonna eat you, pup.”

Kinunutan ko sa aking noo si Yaelan dahil hindi ko alam kung ano ang tinutukoy niya roon.

Binigyan lang ako ni Yaelan ng isang ngiti at doon ko lang napagtanto ang ibig niyang sabihin nang kanyang binuhat ang aking pang-upo at saka binaba ang bibig doon sa aking b*tas!

“Y-Yaelan!” I panicked! Sinubukan kong abutin ang kanyang mukha ngunit niyakap niya ng mahigpit ang likod ng aking hita at saka idiniin ang mukha doon sa aking but*s!

“Y-Yaelan… uhmm… ohh, Yaelan!”

He brushed his tongue languidly along the rim of my entrance, drawing circles there and leaving some wet kisses on the valley of my h*le. He slid his tongue from time to time, driving me wild and heating me up at the same time. He ran his lips over my entrance and then plunged his tongue inside me. Another sensation began to build inside me, one that felt like it was about to explode. My vision became blurry as my voice grew hoarse. All I could feel was Yaelan’s firm, hot tongue and the strokes of it.

“I told you, pup! I’ll give you a mind-blowing s*x experience that you won’t forget!” he said while his tongue continued to lick me all over.

Just as my release was about to burst out, Yaelan covered the tip of my manho*d and grabbed another sachet of condom before ripping it open with his teeth.

“Can you give me a hand, pup?” aniya at minata ang kanyang pagkalalaki.

“Let m-me come first, Yaelan! Please!”

“I will let you come, pup, when I’m already inside you. That would be the best! Me, popping in and out while you’re spilling your c*m all over me!”

Wala akong alam dito sa sinasabi ni Yaelan kung kaya’t sinunod ko na lamang siya dahil ayaw niya talaga akong pakawalan.

My body fell onto the mattress once more, but my back arched against the bed as I felt Yaelan press the tip of his manho*d against my entrance, rubbing it slowly and teasingly!

“F*ck! Relax, pup! You’re making it more hard for both of us! Breath in, breathe out!” daing niya rin.

“Ahh!” sigaw ko at bumagsak ang katawan sa kama mula sa pagkaka-arko nang magtagumpay si Yaelan sa pag-angkin sa akin.

I glanced below and saw that we had finally become one. Yaelan was driving his desire deep inside me, and with each powerful thrst, I was completely enveloped by him. Pakiramdam ko busog na busog ako at binat na binat ang aking pwrta dahil sa kanyang pagka-taba at haba!

My legs were spread out to their limits as Yaelan took me slowly but deeply. The slap of his body against mine made me lose my sanity. His manho*d slid in and out of me, sending me back and forth between heaven and earth as I panted for more. More of his thrusts and more air as I almost ran out of breath.

“Ahh! Ahh! Ahh!” I m*aned. Yaelan’s hands pushed my legs on the bed as he parted them wide for him, opening me even more for his worldly deeds.

The sensation he was sending me was consuming me. My body trembled as my org*sms overtook me. I’m still shaking, but Yaelan continued taking me. His hard length slid in and out of my core.

Dumukwang si Yaelan upang hagkan ako. Nakatulong din iyon upang manahimik ang labi ko kaso ilang saglit lang din ay iniba ni Yaelan ang aming posisyon at ako na naman ang nasa itaas niya at siya naman ngayon ay nasa ilalim.

Yaelan urged me to grind and move against his throbbing m*mber inside me. His arms wrapped tightly around my waist, guiding me up and down on his length with deliberate, passionate rhythm! Nawawala na ang ulirat ko habang tumitingala sa kisame ng kanyang silid dahil iba pala ang dalang sensasyon ng ganitong posisyon. Sagad na sagad siya sa loob ko at nakakaliyo.

“Ahh! Ahh! Shit! Yeah, pup! Deeper and harder!” Yaelan encourage me as I rode him.

My org*sms erupted like a torrential downpour, drenching us both. Yaelan grinned at me, savoring the moment as he licked the remnants of my release from his lips

Naglakbay ang kanyang kamay sa pwt ko at hinila ang pisngi ng pwrta ko. Muli ay binaliktad na naman ni Yaelan ang aming posisyon. But this time, pinatalikod niya ako bago siya kumuha ng bagong condom at nagsuot no’n.

Pinatwad niya ulit ako, pinasadahan niya pa sa kanyang pagkalalaki ang aking kumikiwal na btas, bago muling inangkin kahit kakatapos lang namin. Tang ina! Anong klaseng pagkalalaki meron ba itong si Yaelan? Hindi na nga niya napapansin na bumabangga na ang ulo ko sa headrest ng kanyang kama at pati kama niya sumasayaw na rin kasabay namin!

“Uhm, uhm, ahh!” ung*l ko.

Yumakap siya sa aking baywang at saka dumukwang sa akin, inabot niya ang baba ko at saka giniya sa kanya para mahagkan habang kanya ako inaangkin ng walang tigil at sagad kung sagad!

---

Nagising ako nang may mainit na naka-akap sa akin, may kabigatan kung kaya’t hindi ako masyadong nakakagalaw.

“Hmm.” I groaned as I tried to adjust my position and settle comfortably, but then strong arms tugged at me, pulling me closer.

Doon ko naimulat ang aking mata. Nagb-blur pa iyong paningin ko kung kaya’t pilit kong itaas ang kamay na naiipit dahil sa higpit ng nakayakap sa akin. Kinusot ko ang mata ko bago iyon luminaw at nang maaninag ko ng mabuti kung sino itong katabi ko. Muntik ko nang maitulak si Yaelan.

I placed my hands on his chest and gently pushed my body away from him, afraid that I might disturb his sleep. Ang mukha ni Yaelan ay sobrang maaliwalas. His breath fanned my face, and though it was ticklish, I didn’t complain.

Kulong pa rin niya ako gamit ang kanyang bisig at nakaunan din pala ako sa kanyang isang braso. Dahil tulog siya. Malaya kong pinagmasdan ang kanyang katawan. Ang half ng kanyang katawan ay may tabing gamit iyong pinagsaluhan naming kumot.

Unawang ng labi ko nang makita ko ang pulang mga linya sa kanyang katawan. Scratches that look like cat claws have dug into his skin.

“Let’s sleep a little more, pup. And don’t give me that kind of stare; I might make you my breakfast this morning.” His voice is husky and more seductive in the morning!

“Y-Yaelan,”

Gumalaw ako at tiningnan ang kanyang mukha. Pikit pa rin ang mata niya.

Napapikit ako nang pumasok sa isip ko ang mga nangyari sa nakaraang gabi. May nangyari sa amin! At ang katibayan no’n ay ang masakit kong balakang at ang umaapoy kong pw*t! Yaelan took me last night, and I lost count of how many times he took me and the positions we did.

Nahirapan ako sa pagkalas sa yakap ni Yaelan pero nabitiwan niya rin ako. Bumangon ako at naiyakap ang kumot sa aking katawan nang mapagtantong wala akong saplot! Inilibot ko ang mata sa buong silid at nakita kong nagkalat sa kwarto niya ang mga pakete ng used condoms. Ang damit namin ay nasa sahig din!

Gumapang ako upang makaalis sa kama ngunit nang iapak ko ang aking paa sa sahig, nanlalaki ang mata ko nang wala itong lakas. Sinubukan kong tumayo kaso bumagsak ako sa sahig!

Ang ingay na likha ng aking katawang bumagsak ang siyang nagpagising kay Yaelan ng tuluyan!

“What are you doing, pup?” si Yaelan at pumunta ito sa harap ko. Basta lang siya nagpulot ng boxer sa sahig at sinuot iyon sa harap ko. Inayos niya paang tumabinging pagkalalaki niya sa loob ng boxer shorts. Walang hiya talaga ito, sa harapan ko ba naman kumambyo! Ilang beses na ito!

“I-iyong paa ko, hindi ko maramdaman ang paa ko. Yaelan!” Histerya ko.

“You want to take a shower?” si Yaelan at tila wala lang naman sa kanya na wala akong saplot.

Umiling ako.

“Bababa ako! Magluluto ako, maglilinis, at—”

Naputol ang paghihisterya ko nang kulungin ni Yaelan ang aking mukha at hinalkan ang aking labi.

“Rest for today, pup. You are worn out from last night. Let me take care of you, hmm?”

Binuhat ako ni Yaelan at saka dinala sa banyo ng kanyang silid. Inilapag niya ako sa bathtub at saka niya iyon pinuno ng tubig at iyong parang shower gel na nilagay niya ay siyang naging dahilan para bumula iyong tubig.

Nanalakay sa aking ilong ang amoy na parang nasa kagubatan ako— iyong nasa kalikasan ako at para akong hini-hele no’ng amoy na galing sa tubig. Kinakalma at nire-relax no’n ang aking katawan. Though my back and h*le below still stung!

“Better?”

Nabuka ko ang aking mata. Tumango ako kay Yaelan.

“I-ikaw? Ayaw mo sumabay sa akin dito?”

“I still need to cook for our breakfast, pup. Please, have mercy on my cooking skills!”

Ngumisi ako. Kahit sa dami ng alam niyang gawin, nakakatuwa na may mga bagay din siyang hindi kaya. Tulad ng pagluluto!

“Magprito ka na lang ng hotdogs at itlog sa breakfast natin. Tapos i-fried rice mo ang sobrang kanin natin kagabi. Tapos gatas, pwede na iyon.”

Malokong ngumisi si Yaelan sa akin. Itinungkod niya ang siko sa bathtub at kiniling ang ulo sa akin.

“Do I need those hotdogs and eggs, pup? I can give you my hotdog and egg instead!”

Sinampal ko ang braso nito! Ang bastos talaga! Kahit sa pagkain hindi sinanto!

“Bastos!”

“But this perv just took you, pup. Say, you like it, right?”

My face flushed with heat, and a wave of warmth surged across my cheeks and the back of my neck in response to his bold statements!

“You don’t know how nervous I was last night, pup.” He added.

I scrunched my nose.

“A-anong nervous?” Eh ang dami niya ngang alam kagabi! Talagang pinatulong niya pa akong isuot iyong condom sa kanyang ano! Sht! Kinikilabutan ako kapag pumapasok sa isip ko iyong anaconda niya! Ang haba, ang taba, at ang laki! It’s not friendly for my btt!

“You are the first man I’ve made love to, pup.” Tang ina! Yaelan is using the L-word. “Plus, I don’t know how to handle a v*rgin like you.”

“T-tse! Rason mo!” Eh, bakit ang galing niya kagabi?

“It’s true, pup! I know that you already know that I’m…. you know… I have a long list of fck buddies. But all of them are not vrgin and well-experienced. That’s why I did my best! I hope those X-rated CDs helped me!”

“Sira ka! Hindi mo ba na-enjoy iyong kagabi dahil wala akong experience at v*rgin pa?”

“No!” Agaran niyang wika. “I fcking… I fcking enjoyed it, pup. I like it to the point where I want to do it with you again and again! You’ve given me different kinds of carnal pleasure, pup. And I’m afraid that it can’t be resolved with just one or two sx. Dmmit! We’ve barely started courting you, pup, but I don’t think I can let you go easily. From then on, you can never hide or run away from me—from us, Eissen. I’ll tell you that.” He said, sounding as if he was giving me a warning.

---

This story is already at chapter 22 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 21

Chapter 21

Eissen’s POV

I’m in a whirlwind of mixed emotions. On one hand, I feel an overwhelming sense of gratitude and warmth because Yaelan has been so attentive and caring during these three days when I’ve been completely out of sorts. However, there’s also a lingering frustration—my current state has left me physically impaired, making it difficult to even walk properly. Iyong nagising ako na may lakas pa ako sa katawan siguro ay dahil lang iyon sa adrenaline and dopamine na natira sa katawan ko. As the weight of the day settled on me, fatigue, soreness, and pain began to overwhelm my body.

It’s actually a good thing na sa mga araw na hindi pa ako nakakatayo at nakakagalaw masyado ay hindi naman umuwi sina Yashveer at Yosiah. Nabalitaan ko kay Yaelan na malapit na naman daw ma-settle iyong aksidenteng nangyari at uuwi na rin iyong dalawa dito sa isla.

I don’t understand. Nakakaluwas naman sila dito sa isla. Nakakapunta sila kahit saan ngunit bakit hindi nila inuuwi ang kanilang ama. Nangungulila sa kanila si Don Yael pero mukhang hindi nila iyon iniisip. Sa desperado ni Don Yael na makapiling ang kanyang mga anak ay handa siyang magbayad ng kahit na magkano para lang makasama sila. Hirap ng mga mayayaman. Hindi ko maintindihan ang kani-kanilang mga problema kasi ako pera at trabaho lang ang laging nasa isip.

“Pup?”

Napaigtad naman ako nang biglang dumapo ang malaking kamay ni Yaelan sa aking balikat. Tumabon ang anino ni Yaelan sa akin mula sa likod kung kaya’t nilingon ko ito. Naka-sleeveless siya na kulay itim na siyang humuhubog sa kanyang mabatong katawan, tapos naka-shorts na kitang-kita ko ang kanyang nag-iigtingang laman. Naka-open toes na tsinelas din siya. Mukhang nakapagpalit na sa kanyang sapatos. Pawisan siya at madampi ang buhok.

Kakatapos ko lang sa aking breakfast na mukhang lunch ko na rin dahil pasado alas onse na rin naman. Tapos itong si Yaelan ay galing sa kanyang morning jog. Despite being drenched in his own sweat, his masculine scent—rich and expensive—still dominated my senses, intoxicating my mind.

“Ay, kanina ka pa?” anas ko rito sa kinauupuang hammock sa likod ng bahay, mukhang tambayan kasi ito na siyang malapit lang din sa garage nila na enclosed lang din sa kanilang bahay na nakatirik dito sa mataas na parte ng bundok.

“Not so, pinuntahan kita sa kwarto mo dahil akala ko…”

“Okay na ako.” agap ko sa kanya.

Akala kasi nito ay hindi pa ako nakakalakad ng maayos. Sa mga nagdaang araw ay inaalalayan niya ako tungong kusina and pabalik sa silid ko.

“Nakakaupo na mga ako rito ng maayos.” Pakita ko pa sa kanya sa kinauupuan kong hammock. Ngayon kasi nakakaupo na ako na hindi kumikirot ang pwet ko. It’s not firing with pain anymore.

Tumayo ako at tumalon-talon para ipakita kay Yaelan na maayos pa ako sa maayos.

“Okay, okay. That’s good to see and hear that you’re fine. You made me worried.”

Huminga ako nang malalim at ngumiti sa kanya. I knew and witnessed how worried he was when I was bedridden and could barely move. Sinisisi niya ang sarili niya kung bakit iyon nangyari sa akin. Kahapon nawala ang lagnat ko dahil doon hindi niya natuloy ang pagpapadala ng doktor sa bahay nila.

Siguro natakot siya no’ng nakita niya akong nanginginig the day after that spice night. Ininom ko lang ng gamot at iyon pwet ko naman na parang namamaga at may sugat ay nilalagyan niya ng ointment, na nakakatulong daw iyon sa paggaling ng mabilis doon sa maga. That’s why today, I am all good!

Yaelan closed the gap between us, wrapping his strong arms around me tightly. He buried his face in the curve of my neck, inhaling deeply with each breath.

Gumanti naman ako ng yakap sa kanya kahit na basa ang katawan niya sa pawis. Hindi naman kasi mabaho, mabango pa nga eh. I like how his smell walks its way to my nose and hypnotizes my conflicted mind.

“I’m so glad that I was your first, pup, but I cannot bear the sight of you being in bed and pain because of me.”

Humagikhik ako. “Hindi ko talaga makakalimutan ang first ko gaya ng sabi mo kasi nilagnat ako ng dalawang araw at tatlong araw na hindi makalakad ng maayos!” Pagbibiro ko kaso humigpit lang ang pagkakayakap niya sa akin at mas diniin ang mukha sa leeg ko. Nagpapa-baby yata itong f*ckboy at palikero na ito sa akin!

“Ay sus!” Tudyo ko sa kanya.

Kumalas siya sa aming yakapan pero ang kanyang mga kamay ay naka-lock pa rin doon sa likod ko, caging me with his strong and prominent arms like I was some sort of treasure within his reach that he could not let go of.

“What? Do you think I’m kidding you, pup?” Nagtatagpo na ang kilay niya sa akin.

Ito naman ang bilis namang mapikon!

“Parang biro lang, eh!” Kontra ko.

“I’m not biting with your lame joke. I don’t like it. We are talking about your health here, pup.”

Sinamaan ko siya ng tingin. Umulbo na naman ang inis ko sa kanya. “Para namang ako ang unang naa-amo sa pwet!”

Bumaon ng puti at perpekto niyang ngipin sa kanyang mapupulang labi.

“Pup, I just devirginized you. And it was my first time doing it with a virgin, and I did it hard and rough. I mean, yeah, I tried to be gentle as much as possible with you, but I guess it’s my nature to do it hard.”

Ginapangan ako ng kakaibang init sa aking mukha at batok dahil sa kanyang sinabi.

“Anong h-hard?” biro ko pa para sana mabawasan itong pamumula ko kasi nagkamali ako nang sinagot niya ako.

Tinaas niya ang isang kilay sa akin.

“That I f*ck hard and rough.”

Pinanlakihan ko siya sa mata ko. Hindi niya talaga nakukuha ang mga biro-biro ko sa kanya! Good Lord! Anong gagawin ko rito sa anak mong ito?!

“T-tse! Nasanay ka nga doon sa mga naka-ano mong mga babae! Akala mo nakalimutan ko iyong dalawang babae ang ina-no mo!”

He flashed a playful grin, raising one eyebrow at me in a teasing gesture. “Anong inaano? I don’t get you, pup!” he teased.

And just like that, the table have turned!

“Basta!”

“Ano nga?” Natatawa niyang saad. Ginagawa na naman akong clown!

“Alam mo na iyon!” Inis kong saad at mas naramdaman ko pa ang pagkasunog ng pisngi ko dahil sa kanyang mga tukso sa akin.

“I don’t know, pup. What’s ina-ano?” Natatawa niyang sabi.

Bwesit na lalaki! Bwesit siya!

“Tang ina! Kinant*t!” Pikit mata kong saad sa kanya. Lord, please lang buksan niyo na ang lupa ngayon at lamumin ako.

Oh, Lord Hades, god of the dead and king of the underworld, please take this shameless man in front of me right now. Kutang-kuta na ako sa kanyang mga tukso sa akin. Alam ko namang ako ang naunang nagbiro pero iba siya kung gumanti! Ten-fold ang balik sa akin!

“D*mn!” Mura niya. “I didn’t know that that outrageous word sounds sexy when you’re the one spouting it, pup.” he roared.

“Heh! Ang sabihin mo malibog ka lang! Tsk! Aminin mo nga… naka-ano ka na naman ng pwet, di ba?”

“Pup, we’re not gonna talk about my sexcapades here.”

“Ayaw mo lang aminin, eh. Don’t worry alam ko na naman kung gaano ka ka-f*ckboy!”

Umiling siya. Bumuntong hininga. “Fine. Yeah, I used to fck ass too, but I told you. They’re not virgins. Just to remind you, pup, you are the first man I’ve ever fck with.”

Lumuwa ang mata ko. “B-babae? Nagpapa-ano rin sila sa pwet?!” Bulaslas ko, hindi makapaniwala sa aking narinig. I just want to extract juices from him but I was even more shock!

Natawa siya. “Your reactions are priceless, pup. But, yeah, some girls do love it too when someone takes them from their ass.”

Hindi ako inosente, oo, pero nagugulat pa rin talaga ako sa mga sinasabi at mga impormasyong nalalaman ko galing kay Yaelan. Kasi naman… n-ngayon ko lang din nalaman na nagpapa-ano pala ang mga babae doon sa pwerta nila! I thought sa kiffy lang!

“Let’s get inside, pup. Masyado ng mainit dito “

Sa pagkatigalgal ko ay inakay na ako ni Yaelan papasok ng bahay. Hindi na rin naman ako umangal doon dahil masyado na ngang mainit. Lalo na ang pisngi ko.

And the next day, habang tinutulungan ako ni Yaelan na sa pagbubuhat no’ng mga vase sa bakuran ay dumating naman sina Yosiah at Yashveer! Both of them are, wearing a polo shirts. Si Yashveer naka- kulay dark blue na polo shirt at itim na slacks at makintab na sapatos sa baba. Samantalang si Yosiah naman ay naka-polo shirt din na kulay green forest at naka-tuck in din ito sa kanyang slacks.

Nang maglakad si Yaelan tungo sa kanyang mga kapatid ay inalis ko rin ang suot na gloves at saka iyon inilapag sa pebbled na front yard.

“Eissen!” It was Yashveer and hugged me despite my sweaty body.

“I miss you!” bulong niya pa sa akin at sinapo ang madampi kong buhok na tumatabon sa aking noo.

“Namiss ko rin kayo!” Ganti ko naman.

And just after Yashveer hugged me, sunod namang yumakap sa akin si Yosiah.

“I miss you, Mendoza.” mahinang bulong nito sa akin.

I don’t understand why does Yosiah’s voice have something effects on my body. His voice makes my system weak!

Tumango ako at nahiya pa kung yayakap ako pabalik o hindi kasi may ginawa kami ni Yaelan kanina sa garden. Kahit naman kasi naka-gloves ay may lupa pa rin sa kamay ko.

Kumalas siya sa aming yakapan.

“Yashveer and I bought some presents for you when we stopped by a mall to get materials for his crafts.” ani Yosiah sa akin.

As much as I want to finish what I have started in the garden of flowers in the front yard. The Wycliffe brothers already tugged me along with them inside the house. At nang ipasok na nina Yosiah at Yashveer ang kanilang ‘some’ present daw sa akin ay nalaglag ang panga ko.

“A-akin ang mga iyan?” Turo ko nang makita ko ang buong living area na halos mapuno sa mga paperbags. Sa sofa naman ay may nilapag si Yaelan na isang malaking bouquet ng roses at boxes ng chocolates. Nalula ako sa bouquet dahil duda ko hindi iyon kakasya kapag pinasok sa pinto ng munti kong silid.

“Yeah,” halos bulong na iyon ni Yashveer at napakamot sa batok.

Tiningnan ko si Yosiah na parang nag-aalala.

“B-bakit ganyan ka makatingin, Yosiah?”

Binasa ni Yosiah ang labi gamit ang kanyang dila. “We just bought the things that we might think would fit you. Because we really don’t know what you like so lahat iyong tingin namin ni Yashveer na babagay at gusto mo binili namin.”

“And then, Kuya Yaelan called to buy some flowers and chocolates too. Nagpagawa na kami ng bouquet.” segunda ni Yashveer.

“Ilang stem ’yan ng bulaklak?” problemadong tanong ko. Ang laki talaga ng bouquet!

“Six hundred stems, two hundred from Yaelan, Yashveer, and mine.” Yosiah answered.

Good Lord! Hihimatayin naman ako sa magkakapatid na ito.

“T-thank you pero m-mukha namang labis-labi na itong present ninyo.” Kabado kong anang.

“No, Eissen, that’s not it.”

“Mendoza, you deserve far more than anything else.”

“This is just a small gesture for you, pup.”

Sabay-sabay pa nilang saad. Hindi ko talaga mahulaan ang tumatakbo sa utak ng magkakapatid na ito! Minsan masungit. Minsan nilalandi ako. Minsan ginagawa akong clown. Minsan naman nanlalamig sa akin. Pero most of the time talaga katulong kasi iyong ang trabaho ko. No’ng nilagnat lang ako nakapagpahinga ng maayos!

Problemado ako kung papaano ko ipagkakasya ang mga binili nila para sa akin. Ang chocolate lang ang kaya kong ipasok sa silid ko. Ang mga paperbags at iyong bouquet ay nasa hallway papasok sa silid ko kasi kung ipapasok ko sila sa kwarto ko. Wala na akong mahihigaan.

Nang sumapit ang hapon, habang nagdidilig ako sa mga halaman sa harap ng bahay nakita ko si Yashveer na madaming dalang mga gamit. Animo’y maglalayas talaga!

Pinatay ko ang hose at pinatid ang basang kamay sa suot na lumang t-shirt. Nilapitan ko si Yashveer.

“Saan ka? Bakit ang dami mong dala? Maglalayas ka?” Biro ko.

Ngumisi lang si Yashveer sa akin at pinakita ang isang eco bag na puno ng mga iba’t ibang brushes.

“I bought some materials for my painting, dadalhin ko lang sila sa art house ko.”

Napa-ah ako. “Doon sa den mo?”

Tumango siya.

“Tulungan na kita. Ang dami mong dala, eh.”

“Are you sure? Wala ka bang gagawin dito?”

Kinuha ko ang isang eco bag sa kamay niya. “Meron pero hindi ganon ka-importante. Magluluto lang ako mamaya ng dinner natin.”

“Mas mabuting magpaalam ka sa loob, kina kuya, dahil baka hanapin ka.” aniya.

Kumibot ang bibig ko pero sinunod ko pa rin siya. Mabuti’t nasa sala lang din sina Yosiah at Yaelan na may dini-discuss sa isa’t isa. Kita ko ngang ang daming papel sa center table ng sala. Madali naman nila akong pinayagan.

And then, Yashveer and I started our journey to his art house. Excited na rin akong pumunta roon kasi gusto kong hingin sa kanya iyong painting na ginawa niya, iyong ako ang subject niya.

“Buti at hindi mo naman naisipan na lagyan ng helipad itong bahay mo rito, Yashveer.” I said, catching my breath due to the long and tiring sprint.

“I wanted to at first, but I changed my mind.” aniya at niluwagan ang pintong nabuksan na.

“Just put the bag on the floor and rest on the bed. And if you wish to go down first. Magsabi ka lang.” anito.

“Uhm!”

Inilibot ko ang aking tingin at nakita kong may maliit na ref na siya dito, may water dispenser at isang maliit na pantry.

When I looked back at Yashveer, I choked on my own saliva as he reached behind his back, pulled his shirt over his head, and threw it onto the bed like it was trash. Only his pants remained hanging on his hips.

My eyes squinted and glued at Yashveer’s back. Malaya kong tiningnan ang kanyang likod dahil nakatalikod siya.

Yashveer may not have the same muscular bulk as Yaelan and Yosiah, but his physique is well-defined with the right muscles in all the right places, making him incredibly appealing and attractive. Although he is the palest of the three, each of them shines in their own unique way.

Napansin ko na para bang may biloy just above the waist line of his pants. Every move he made caused his muscles to react and tense up.

Nang umikot si Yashveer ay kaagad ko namang binaling ang aking mata sa ibang bagay. Nagr-rumble ang dibdib ko nang ako’y tumayo at nilapitan ang paintings niya.

“Gusto mo nang umalis?” tanong nito.

“Ay, hindi pa.” Baling ko kunwa sa kanya.

Kinuha ko ang paintings na ginawa niya sa akin.

“Pwede hingin ito?” sabay pakita ko kay Yashveer sa painting.

Napatitig si Yashveer sa akin. Tinabingi ang kanyang ulo sa isang direksyon sabay krus sa kanyang malaman na braso. Napalunok ako sa pagdepina ng kanyang dibdib.

Tila may sariling utak ang mata ko at bumaba pa iyon. Nanuyo ang lalamunan ko nang makita ko ang V-line niya na sumisilip sa kanyang waist line ng kanyang pants.

“Hindi ko ibibigay ’yan sa’yo, Eissen.”

Bumalik ang mata ko sa kanyang mukha at sumimangot.

“Kaya mo namang gumawa ng iba. Akin na lang ito, o kung hindi naman ay kaltas na lang sa suweldo ko!”

“Na-ah. Hindi ko binibenta ang mga gawa ko.” Pagmamatigas niya at ngumisi.

I pouted my lips. “Eh, ano ba ang gusto mo?”

Umayos si Yashveer sa kanyang pagkakatayo at pinasadahan ako ng mariing titig mula sa ulo ko hanggang sa paa. An unknown force makes me feel conscious because of how  heavy his stares were.

“Be my model.”

My lips parted, eyebrows shot up in confusion. “H-huh?”

“Be my model for my next artwork.” ulit nito.

“N-ngayon na ba?”

Tumango siya.

“A-anong gagawin ko? Uupo lang ba o tatayo ako?” Gusto ko kasi talaga iyong painting na gawa niya. Nangangati kong mapa sa ’kin iyon! Pwede rin iyong remembrance kapag umalis na ako.

“You go to bed.”

“S-sa kama? Hihiga ako?”

The corner of his lips twitched up. ’You go to bed. Strip and be naked for me.“ Yashveer’s husky voice churned my stomach, and my flesh quaked. My heart pounded relentlessly, making me feel queasy.

---

This story is already at chapter 23 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 22

Chapter 22

Eissen’s POV

Yashveer turned on the lights, and the white glow illuminated the entire room. The dark sky outside the windows was already swallowing the sun as night closed in. Cold sweat formed on my forehead and palms as I gripped the cotton fabric of the robe covering my body.

I swallowed hard, trying to ease the lump in my throat and steady my breathing. My chest rose and fell rapidly, my heart beating erratically. This wasn’t the first time I would be naked in front of him. He had already seen me in the bathroom, doing something I’d rather not remember. To be honest, that was far worse.

Desperation had brought me to this moment. I could have said no and walked away, yet I chose this situation over the safest decision.

His brushes clattered as he set up his canvas and the materials he needed for painting.

“When you’re ready, Eissen, you can lie on the bed. Just cover your private parts with the bedsheets.”

“Ah, oo, sige,” I replied.

“Don’t be nervous, Eissen. I’m not going to murder you or anything,” Yashveer mused.

Taking a deep breath, I untied the lace of the bathrobe and let the black fabric slide off my shoulders and onto the floor with a soft thud. I then climbed onto the soft bed.

Hinanda na ni Yashveer ang dalawang unan kung saan ko itutungkod ang aking siko. Inayos ko ang unan at saka ko inilagay ang aking siko at pinatong ang ulo sa kamay ng nakatuko kong siko bago ako nag-side view paharap sa direksyon ni Yashveer. Samantalang, ang isa kong kamay ay nakahawak sa bedsheets sa baba na ang tinatakpan ay ang pribadong parte lamang ang aking katawan.

Topless si Yashveer na nakatayo sa harap ng kanyang canvas, hawak ng isang kamay niya ang palette at ang isa naman ay ang brush.

The drumming of my heart reverberated through my throat as Yashveer’s eyes focused on me. My body shook in irregular spasms as his gaze shifted from me to his canvas and back again.

I knew Yashveer was just studying me—my whole body—because I was his model for the day. However, unwelcome feelings began to grow and take over my senses.

Yashveer’s intense and serious eyes stirred something within me. As time passed, I felt increasingly edgy and nervous under his gaze. His stare was just too grim and impossible to ignore.

Behind Yashveer, a large glass window framed the setting sun as the dark sky gradually replaced the bright and colorful one, yet he still hadn’t finished. My arms began to go numb, and my neck started to stiffen.

I wasn’t sure if Yashveer noticed how my hand, resting under my head, was trembling as the numbness spread through my arm. Then, just a moment later, my head fell onto the soft mattress.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa bedsheets na tanging nakatakip sa aking ibabang parte nang maramdaman ko ang pagkabuhay nito. Sht! Sht! Not now!

My mind wasn’t helping at all, as it was toying with me while I looked at Yashveer. I don’t know if I’m imagining things or just being delusional, but it feels like Yashveer is looking at my body as if he’s devouring me with his eyes. Perhaps because of my awakened desire and l*stful need for Yashveer, my mind is playing tricks on me.

Yashveer immediately put down his palette and brush and sauntered toward me. Yet, I raised a hand, as if to stop him from coming any closer. I can’t let him know that I’m aroused just by his gaze!

“Are you okay, Eissen? Should we take a break? Want some water?” he asked, concerned.

I shook my head. “O-okay lang ako,” sinilip ko si Yashveer na nasa isang hakbang lang ang layo sa aking paa.

My eyes discreetly traveled over his body, starting from his clean, bare feet, up his thick legs, and firm, muscular thighs. The slightly tight fabric of his pants hugged his long legs, which were nothing short of breathtaking. But my gaze didn’t stop there; it continued upward, drawn to his perfectly sculpted abs. His skin glistened with a light sheen of sweat, making his abs appear almost glossy under the light. The smears of white, brown, and black paint from his work had streaked across his abs, almost as if they were artful decorations, perfectly complementing his physique.

“Come on, let’s eat–”

Dahil sa pagkaka-akupa ng aking utak sa abs ni Yashveer hindi ko siya namalayang lumapit sa akin at kinuha ang bedsheets. Kaso napatigil din si Yashveer at napatingin doon sa tumatayong kaibigan ko sa baba.

Nanginginig ang kamay ko at parang sinalang sa apoy ang mukha ko dahil sa ginawa ni Yashveer!

Hinablot ko ang kumot sa kamay ni Yashveer at kaagad na tinakip sa katawan ko. Sumulyap ako kay Yashveer na nakatingin lang sa akin, binawi ko rin ang titig ko sa kanya at inayos ang pagkakayakap ng kumot sa katawan ko.

“A-ahh, banyo lang ako.” saad ko at saka sinakop ang buong bedsheets bago binaba ang paa sa kama ngunit nagulat ako nang lumuhod sa harapan ko si Yashveer. Hinawakan niya ang magkabilang tuhod ko at tiningala ako.

Natigalgal ako. Niyakap ko ng mahigpit ang kumot sa aking katawan. Pinagpapawisan ako ng malamig at nangangatal ang mga palad!

“Let me help you,” usal ni Yashveer sa akin.

Ang likod ng utak ko ay sumisigaw sa sagot na hindi pero tumungo naman ang ulo ko, taliwas sa aking nais.

Without breaking our eye contact, Yashveer gently raised his hand and peeled the bedsheets from my grasp. I let my hands fall to the bed, surrendering completely as I allowed Yashveer to take control of my body.

Humawak ang kamay ni Yashveer sa binti ko at saka niya ako hinila palapit sa kanya hanggang sa tanging ang pwet ko na lang ang naka-upo doon sa kama.

Naituko ko ang aking kamay sa likod at namumungay ang mga matang nakatingin kay Yashveer sa baba. At pagkatapos no’n ay inalis niya ang kumot na siyang naging balakid doon sa aking pagkalalaki.

Tumirik ang mata ko nang yumakap ang kamay ni Yashveer sa aking pagk*lalaki, mainit at magaspang! Ang ngipin ko ay bumaon sa aking ibabang labi.

“Ah!” Ungl ko nang itaas at baba ni Yashveer ang kamay niya doon sa akin at pagkuway hinahagod ang maliit kong buts doon.

“Man, Eissen. Man for me.” Litanyna ni Yashveer bago dumura doon sa aking kaselanan at humigpit ang kamay n’ya na nakasakal sa akin.

“Uhm!” Daing ko at nakumuyom ang aking kamay na nakatungkod sa aking likuran.

Naitakip ko ang likod ng akin palad sa aking bibig nang maging marahas at mabilis ang galaw ng kamay ni Yashveer. Mabilis at madiin ang kanyang pagbati sa akin.

My breathing quickens as his pace becomes more ruthless and merciless, pressing and choking my manhod with all his might. My head drops back, and wantn m*ans escape relentlessly from my mouth.

A strong orgsm courses through my body, hitting me like waves, tingling, and aching. I cry out as my orgsm draws nearer, filling my belly with something I desperately want to release. My body shakes uncontrollably when my first org*sm arrives.

Bumagsak ang katawan ko sa kama at naghahabol ako ng hininga. Deretso ang tingin ko sa kisame at hindi pa na-process ang buong nangyari. ’Di pa ako nakaka-recover sa aking unang org*smo nang umakyat sa kama si Yashveer at saka niya ako binuhat hanggang sa isandal niya ako sa sandalan ng kanyang kama.

“Y-Yashveer….”

“Let’s finish this, Eissen.” aniya bago umatras at nag-unbutton sa kanyang pants.

Napalunok ako nang makita ko ang paghigpit ng kanyang pantalon dahil sa kanyang sumasaludong kargada.

“H-hindi tayo maghahapunan?” tanong ko sa kanya.

Gabi na! Wala kaming dinner at nandito pa kami sa tuktok ng bundok!

A sly smile formed on his lips before he licked them. Yashveer doesn’t hesitate to pull down his pants and underwear in front of me! His erction pointed at me like a dmn gun ready to kill. It’s long, veiny, with the tip slightly slick from his pr*cum, and thick! The white liquid is already seeping from the visible slit.

Yashveer crawled forward until his face was close to mine, angling it before claiming my lips. With a tender touch, Yashveer began to explore my mouth, his lips brushing lightly against mine before his tongue traced delicate patterns within. My body tensed slightly in response, a low, appreciative m*an escaping my lips as Yashveer devoured me like a delicious meal.

“You’re so sweet, Eissen. Dmmit! I could kiss your lips all-fcking day!” Yashveer murmured between our kisses, his voice hoarse and deep.

“Uhm, hmm,” I groaned into his mouth as he sucked and flicked his tongue against mine.

Our movements became more assured and intense, Yashveer’s hands occasionally caressing my thighs, squeezing, pressing, and massaging them. My breathing quickened, punctuated by soft, involuntary sounds of eagerness.

Nang magsawa si Yashveer sa aking bibig ay dumistanya siya ng bahagya. Nararamdaman ko ang pamamaga at hapdi sa aking bibig dahil sa kanyang halik na nanggigil at sabik!

“You’re so d*mn pretty, Eissen. I hope you know that,” he whispered, tracing his finger along the edge of my face.

Chemicals inside my body trembled from his delicate yet fiery touch.

Muli niyang nilapit ang mukha sa akin at saka pinadaan ang kanyang dila sa aking panga tungo sa likod ng aking tenga, pababa sa aking leeg, at hanggang sa papakin niya ang aking collarbone.

I sang his name in the air. 

Yashveer smiles and continues, his lips exploring my body like an adventurer taking his journey to the next level, his mouth leaving marks and red spots on my chest, my sides, and the valley between my breasts. All I can do is murmur and hum in response to his exploration, acutely aware of his every action. Each touch and movement brings me closer to the edge, and his responses grow more fervent.

“Tell me what you want,” he asks, his tone both seductive and encouraging.

“Just…,” I gasp, my voice breaking slightly from the intensity of the pleasure he’s giving me. “Just keep doing what you’re doing,” I manage to say.

The room is filled with the soft sounds of our bodies pressing together and the wet sounds of our kisses—the rustling of the sheets, the gentle hum of our breaths, and the occasional murmur of satisfaction. It feels as though, as we surrender to each other, an invincible connection between us deepens, our mutual desire creating a moment that I cannot explain—one that only Yashveer could give.

Saglit na may inabot si Yashveer sa bedside table niya at katulad ni Yaelan, may marami rin siyang tinatagong condoms doon!

“B-bakit meron ka n’yan dito?” I asked him, bewildered.

I don’t care that I was spreading my legs in front of him and leaking my cm. What intrigued and annoyed me more was how much of it he had here! I thought Yaelan was the only fckboy among them. Don’t tell me it really runs in their blood?

I know that all of this is just a fleeting moment of happiness with them. But imagining them with another girl or boy makes my mood turn sour and bitter! I don’t want to share them with anyone! I don’t want to see Yaelan with other girls or boys! I don’t want to see Yashveer painting another boy or girl, or even bringing other people here. And I don’t want Yosiah to be kind and gentle to others. I don’t want him to look at anyone the way he looks at me!

Despite my fears and all the grudges I hold against them, I know I am now sinking deeper into the depths of their love and attention. It’s breaking me into pieces thinking that one day, or even in the next few days, all of this will be over.

Pinatay ko na nga ang cellphone ko para hindi ako tawagan ni Don Yael. Sa mga nagdaang araw kasi ay panay na ang hingi niya ng update sa akin at wala akong naibibigay sa kanya.

“It’s for a cause.”

Nagdugtong ang kilay ko sa kanya.

“For a cause? For a cause na may dalhin kang babae dito?”

Amuse na inilapit ni Yashveer ang mukha sa akin kung kaya’t dumikit lalo ang katawan ko sa headrest ng kama. Lumaki lalo ang ngisi ni Yashveer nang makita akong nag-aalburuto!

“Does it bother you that I’m bringing a woman here? Does it bother you?” aniya, at nanatili ang ngisi sa mga labi!

Umiwas ako ng tingin. Nagtaas-baba ang balikat dahil sa inis! “Bahala ka sa buhay–” akmang aalis sa pagkakasandal ko nang ibalik niya ako at ipinid sa headrest.

“We’re not yet done, baby.”

Halos umusok na ang tenga ko dahil kay Yashveer.

“Tell me, do you feel jealous? Do you feel jealous thinking that I might be with another woman or man?”

“Oo na! Nagseselos ako! Masaya ka na?” Malakas kong sigaw.

Akala ko kung ano na ang gagawin ni Yashveer nang sunggaban niya muli ang labi ko.

“That’s what I wanna hear.” anito.

Yashveer was scking on my nipples while his fingers occupied my other breast, fondling, kneading it like dough, and pinching it. The combination of his mouth stimulating one bd and his fingers playing with the other drove me to the edge once again!

My feet scratched against the bed, and my head spun with so much pleasure building up in my belly!

“Open it,” he commanded, handing me the foil sheet.

Ako ang nagbukas no’ng condom na binigay niya at ibibigay ko na sana iyon sa kanya nang dumistansya siya at lumuhod sa harap ko. Muntik niya pang nasampal sa mukha ko ang kanyang pagkalalaki! It’s leaking with his own c*m!

“Give me a hand, baby.” si Yashveer at humawak sa kanyang kaselanan at itinutok iyon sa akin.

Sunod-sunod ang naging paglunok ko.

Kahit na nanginginig ay nagawa ko pa ring itaas ang kamay ko at sinunod ang kanyang gusto, ang isuot sa kanya ang condom! I slid the condom down his sh*ft, all the way to the base. It’s incredible how large he is! Hindi siya kasya sa isang kamay ko!

Hinila ni Yashveer ang paa ko hanggang sa bumagsak ang aking ulo sa unan. Hang dalawang kamay niya ay nasa ilalim ng hita ko at binuka pa ng husto ang aking binti. Tumitig siya sa aking b*tas. Kumuha ako ng lakas sa kobre ng kama.

“It’s good that you already stretch yourself, huh.” aniya, tinutok ang ulo ng kanyang kargada sa aking k*mikiwal ng lagusan.

Kinagat ko ang aking ibabang labi nang maramdaman ko ang unti-unting pagsalakay ng pagkalalaki ni Yashveer sa akin!

Nanlalaki ang mga mata ko sa sakit no’n. Dinala ko sa aking bibig ang aking kamay at doon kumagat.

“Aahh! D-dahan-dahan, Yashveer. Masakit… masakit!” Reklamo ko!

“Relax, baby.” aniya at hapong-hapo sa pagpipigil.

Tumango ako sa kanya at pinikit ang mga mata.

“A-ahh.”

“Ahhh!”

Ang aming ungol nang magtagumpay siyang makapasok sa akin. A mixture of pain and pleasure engulfed me. Hinayaan muna ako ni Yashveer na maka-adjust sa kanyang size at kinalma ko ang aking sarili. Ilang sandali ay natatabunan na ng kakaibang sarap ang sakit na lumukob sa akin.

With slow, deliberate motion, Yashveer begins to move, our bodies aligning perfectly as he hovers above me and starts stimulating my prostate. The sensation feels indescribably good. His movements hitting my spot make me lose control!

I gasped softly as Yashveer buried his member deep inside me, thrsting even deeper. Yashveer leans in, pressing his forehead against mine as we establish a steady rhythm of thrusting. Plunge after plunge, pleasurable groans escape our lips. The wet and lstful sounds created by our bodies fill the air, and the slamming of our bodies sends shivers down my spine.

Yashveer’s movements become more assured, his hands resting on my hips as he thr*sts with the intent of reaching something deep within me. My breaths become more rapid, each sensation building to a crescendo of pleasure. The sensations radiating from each of us make my toes curl.

“You’re so fcking wet and tight, Eissen! Dmmit!” Yashveer says softly, his eyes locked onto mine.

“D-dahan-dahan lang.” I begged breathlessly.

Sa rahas ng kanyang mga pag-angkin sa akin, tingin ko pati ang utak ko ay naaalog na. Nanlalabo ang mga paningin ko dahil sa luhang namumuo. Tears of pleasure?

The rhythm of his movements grows more intense, our bodies moving together, and so is his bed, which is in total disarray! The bed is banging against the wall continuously. My hands grip the sheets tightly, my body responding eagerly to each thr*st Yashveer is giving me.

Yashveer’s balls hitting me down there and his d*ck filling me make my mind go blurry.

“Ahh! Ahh! Hmm!”

“Ahh, ahhh!”

My mans grow louder, my body arching to meet his thrst. Yashveer’s grip tightens on my waist, and his pace quickens, driven by our c*rnal needs.

Yashveer lifts one of my legs, adjusting his angle to increase the pleasure for both of us. Beneath him, my breathing becomes more ragged and needy as I cry out his name endlessly.

“L-let go, Yashveer. Let go,” I urge him, but he remains firm. “I-I’m almost there!” I screech. I can feel a buildup in my belly, a sensation that makes me feel as though I need to pee. It expands in my abdomen, making my entire core warm and on the verge of exploding.

“W-wait for me, Eissen. Let’s come together!” Yashveer groans, his voice filled with urgency.

With a final, deep thrst, I feel a wave of pleasure rushing through my body, tensing and ready to release a euphoric climax. Yashveer’s thrsts become more intense and erratic as we reach our peak together.

Bumagsak ang katawan ni Yashveer sa akin. Pareho kaming malakas ang kabog ng dibdib at parehong nauubusan ng hininga. And my org*sm continues to spurt like a stream of warmth between our bodies.

I stay still and close my eyes, letting Yashveer kiss my face and my eyelids. He gently strokes my hair.

“Thank you, Eissen, that was incredibly amazing. I love you, Eissen. I love you!” Yashveer says, his voice filled with warmth and satisfaction.

I hug Yashveer and close my eyes. “T-thank you rin, Yashveer,” I said before I feel my eyelids growing heavy and darkness claiming my consciousness.

---

This story is already at chapter 26 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 23

Chapter 23

Eissen’s POV

As my eyelids fluttered open, a profound sense of soreness and fatigue overtook me. I couldn’t tell if the room was cold or if the heat inside me was intensifying. It felt as if something was burning deep within my core.

Turning my body, I found Yashveer’s face inches from mine. He was lost in a dream, and it seemed troubled, as small furrows formed between his dark, thick eyebrows.

I clasped my hands beneath my face, observing Yashveer’s serene expression. It was hard to reconcile this innocent, angelic visage with the fierce, almost demonic passion he had shown me last night—an intensity that had felt almost ruthless, as though he sought to tear me apart.

His face was flawless, not a single blemish to be seen. I noticed no signs of fatigue; instead, he seemed to radiate a gentle glow.

My gaze wandered over his thick eyebrows, long lashes, and sharply defined nose to his irresistibly full red lips—the very same lips that had ravished me last night.

Is it wrong to admit that I enjoyed my time with Yashveer while also cherishing moments with Yaelan? Am I selfish for wanting all three of them for myself? Despite my awareness of the complexities of my situation, alam kong hinding-hindi na ako makakaahon pa sa pagkakahulog ko sa kanila. I fear the consequences of my choices and what awaits me when I return home. Yet, Yosiah, Yaelan, and Yashveer have captured my heart completely, and it will remain theirs forever.

Every moment spent with each of them has been a priceless source of happiness, a joy I doubt I could ever find elsewhere.

“Uhmm,” Yashveer grunted as he swiftly pulled me closer. As I felt his body heat beneath the sheets, it dawned on me that we were both naked. His arms wrapped around me, and he buried his face against my chest.

“Yashveer?” I murmured softly, running my fingers through his black hair, which felt silky under my touch.

Hindi na siguro ako magtataka kung punain na ni Yashveer ang tibok ng puso ko ngayon sa sobrang lakas ng tibok nito. One of the things the Wycliffe brothers did to my body was accelerate my heart rate as if I’d just sprinted a hundred miles.

“Baby?” Yashveer’s voice, low and raspy, seemed to send a shiver down my spine.

My cheeks flushed as my blood raced to my face. He’d only started calling me that last night, but I already find myself enjoying it, especially when he uses that seductive, bedroom tone.

“G-gising ka na? Hindi pa ba tayo baba? Baka nag-alala na ang mga kapatid mo sa’yo.” anang ko.

“He shifted slightly, drawing my arms around him. A shiver ran through me as my skin touched his.

“They won’t,” he grumbled.“

“E-eh, hindi ka ba nagugutom, Yashveer.” tanong ko.

Syempre naman, kahapon pa ang kain namin at ngayon anong oras na? Alas dos ng madaling araw? Pansin ko kasi sa labas ng transparent glass window na madilim pa sa labas.

Kumakalam na ang t’yan ko. I want something to eat.

“I had the most incredible meal last night, baby. I’d gladly pay a fortune just to experience it once more,” he drawled.

Mas dumoble ang pag-init ang aking mukha at tila kumalat ang init na aking nararamdaman hanggang sa batok ko. Nakurot ko sa kanyang likod si Yashveer pero hindi man lang ito pumalag at walang maging reaksyon, wari’y walang naramdaman sa aking kurot sa kanya!

“Yashveer naman kasi.” Daing ko.

His shoulders shook with laughter as he spoke. “What can I say? I really enjoyed what I had for dinner last night, and I might just do it again.”

Sinampal ko ang likod niya.

Tumawa lang siya sa akin.

“Seryoso ako!”

Hindi ko nasundan ang ginawa ni Yashveer nang bigla siyang umusog at saka niya ako nirolyo sa kanyang ibabaw. Umunan siya sa unan na iniwan ko at saka niya sinapo ang likod ng ulo gamit ang isang kamay habang ang isang kamay nakapatong sa likod ko. Dahil sa naka-fold nitong braso at sa tulong ng konting ilaw na nanggagaling sa bintana, nakikita ko ang kanyang kilikili na mabalahibo.

I swallowed hard as an unexpected and bizarre thought crossed my mind— one involving running my tongue along his armpit. Good heavens! I quickly diverted my gaze from his armpit and concentrated on his face.

Hindi ko talaga alam kung magaling lang itong si Yashveer magpanggap o ano, kasi nararamdaman ko ang pagkiskis ng aming genitals sa baba because we’re both naked under this sheet! And it bothered me so much!

“Do you want to eat something? I have some sandwiches and drinks in the fridge,” he said, but my mind was focused on his hand on my back as it moved down to my rear, which was still sore. “Would you like me to get something for you?” he offered, though his fingers seemed to suggest another option below.

My teeth clenched on my lower lip when I felt his fingers press into my aching spot.

“Y-Yashveer ang kamay mo.”

Amuse siyang tumingin sa mukha ko na nanlalambot na sa kanyang kamay.

“It really feels hot in here, baby.” Tukoy niya sa entrada ko sa baba nang ipasok na niya ang kamay sa loob ko.

Napakapit ako sa kanyang balikat at pikit matang tumingala sa kisame.

“Y-Yashveer…” I m*aned and pressed my lips together tighter as his fingers explored more deeply into my sensitive area.

Walang hiyang inangkin ako ni Yashveer gamit ang kanyang kamay. Sinabi ko lang naman sa kanya na gutom ako pero ang bilis mag-iba ng aming ginagawa. Hindi siya tumigil hanggang sa hindi ako malabasan! Nahihiya ako kasi sa t’yan niya iyon kumalat!

Yashveer gently kissed my forehead before rising. He used the sheet to clean his body, and then continued to clean up with mine. Walang saplot siyang bumaba sa kama at saka pinulot ang kanyang tshirt bago sinuot sa akin at kinuha ang bedsheets. Pinulot niya rin iyong bathrobe na ginamit ko kagabi. Kinikilabutan ako dahil wala lang sa kanya na rumarampa dito sa sa harap ko na walang saplot! Sht! His mnh*od was waving at me!

“I’ll just clean myself and put the sheets on the laundry. Be right back with your sandwich.” saad ni Yashveer bago humalik at lumabas sa isang pinto.

Nang mawala si Yashveer, bumaba naman ako sa kama at saka pinulot ang kalat namin sa sahig. Iyong foil ng condoms na na nagamit namin. I moved around freely, dressed only in Yashveer’s shirt. Once I finished, I confidently strode over to Yashveer’s canvas.

Pumunta ako sa harap at saka manghang napatitig sa kanyang ginawa. Yumuko ako ng konti upang mapagmasdan iyon ng maayos. Kuhang-kuha niya ang hitsura ko na nakahiga doon sa kama at pati na ang medyo magulong kama ay nakuha niya. Hindi ko alam kung kukulayan niya pa ba ito o hindi. Gusto ko sanang haplusin iyon pero baka masira ko ito kaya binawi ko na ang kamay ko bago pa ito magland sa canvas. 

“Baby?”

Tila sanay na sanay ako sa tawag niyang iyon dahil kaagad akong nakatayo ng maayos at tumingin kay Yashveer.

Mabilis akong naglakad tungo sa kanya. Akala ko naligo siya pero mukhang naghugas lang siya ng kamay niya. Kumuha siya sa ref ng sandwich at tubig.

Ewan ko ba ang confident kong maglakad kahit na wala akong underwear ngayon. Naka-paa lang ako tapos tshirt niya sa itaas pero pakiramdam ko ang ganda ko na!

Napailing ako sa sariling kaisipan.

Umupo ako sa gilid ng kama at hinintay si Yashveer doon.

“I know that the first time you wore my shirt, it really looked good on you, Eissen. But right now, you look even sexier and more seductive wearing it. I love it!” he thought, handing me two sandwiches and a bottle of water.

Yashveer sat next to me, and before I could protest, he already laid his head on my exposed thigh.

“Yashveer.”

“Just keep eating,” he said, closing his eyes.

Kumagat ako sa sandwich at nagbaba ng tingin sa kanya.

“Ayaw mo kumain?”

“Feed me.” siya at binuka ang bibig.

Ngumuso lang ako at saka itinapat ang sandwich na kinagatan ko na sa bibig niya. Kumagat din siya doon at nanatiling naka-unan sa hita ko.

“I really don’t smell good in the morning, Yashveer.”

Pagkatapos kong kumagat sa sandwich parang nagawian ko na ring pakainin si Yashveer kaya nag-share na lang kami sandwich.

“I like your smell in my bed though.”

Humaba lang ang nguso ko.

I don’t know what life awaits me after this, but I reckon Yashveer and his brothers will continue their lives as if I never existed in theirs. Soon, if everything is over for me, I know they will eventually move on and find another person or woman in their lives. I just can’t help but think that whoever they end up loving will be so lucky! Iba kasi magmahal ang mga Wycliffe.

Nang bumalik kami sa bahay ni Yashveer, wala namang tanong sina Yaelan at Yosiah sa amin, siguro dahil nakapag-paalam naman ako ng maayos sa kanila at sumama ako sa kapatid lang din naman nila.

Nang buksan ko ang aking telepono. Doon sumulpot ang maraming tawag ni Don Yael sa akin. Mga missed calls lang iyon ngunit iba ang dalang kaba no’n sa akin. May mga mensahe rin sa akin ang nurse ni Lola Erming at iyon lang ang binaba ko. Sa text lang ng nurse ni Lola ako nakahinga ng maluwag dahil bumuti na ang lagay niya.

Pagkatapos kong mabasa ang mga mensahe ng nurse ni Lola. Gumawa naman ako ng mensahe para kay Don Yael Wycliffe.

‘I’m so sorry for leaving my phone unattended, Don Yael. Tatawag lang po ako sa inyo tungkol sa mga anak ninyo. Huwag po kayong mag-alala dahil malapit ko na rin pong matapos itong trabaho ko.’ At sinend ko iyon kay Don Yael at saka muling pinatay ang phone ko.

Binalik ko sa drawer ang aking phone at doon ko nakita ang isang kwintas. It’s a silver necklace na may pendant na isang shell at doon naka-ukit ang pangalan ko.

Bitbit ang kwintas, lumabas ako ng kwarto upang puntahan ang mga Wycliffe kung saan man sila ngayon upang tanungin kung aino ang naglagay no’n sa drawer ko ngunit nakasalubong ko si Yaelan na naglalakad sa hallway tungo sa aking kwarto.

“Yaelan,”

“Hey, pup!”

Mabilis na uminit ang aking pisngi. Tumigil ako sa harap niya.

“Wala kang trabaho?” ani ko.

Umiling naman si Yaelan at saka ako tiningnan hanggang sa nagtagal ang mga mata niya doon sa bitbit kong kwintas.

“Nakita mo na pala.” aniya.

Itinaas ko ito. “Sa’yo galing ito?”

Ngiting-ngiti ko sa kanya.

“Yeah,” nakangiting wika niya. Humakbang siya papalapit sa akin at kinuha ang necklace. At siya na ang nagsuot no’n sa akin.

“Thank you!” Magiliw kong wika.

Pagkatapos iyong isuot ni Yaelan sa akin, yumuko siya at humalik doon sa pendant ng necklace bago bumaba ang kanyang labi upang humalik sa leeg ko tungo sa panga ko at sa huli ay sa aking pisngi.

“Ang ganda!” anang ko at napatingin sa pendant!

Lumawak ang ngiti ko dahil may remembrance na ako kay Yaelan, tapos may remembrance na rin ako kay Yashveer, iyong painting. Kay Yosiah na lang wala. Ano kaya ang pwedeng kong ma-angkin sa bugnuting iyon? Naiisip ko palang ang mukha ni Yosiah ay kinikilig na ako.

What an improvement?! Kung dati galit na galit ako sa mukha ni Yosiah lalo na kapag nagtatagpo na ang kilay nito ngayon naman kinikilig na ako.

“By the way, Eissen. After our lunch may lakad si Yosiah, pinapasabi niya kung gusto mo ba raw’ng sumama sa kanya.”

“Saan?”

“May rest house kaming tinitingnan sa baba, pupuntahan lang ni Kuya. Baka lang gusto mong sumama since lagi ka na lang dito sa bahay.” Kibit balikat nitong wika.

“Sige, sasama ako. Pwede ba kaming dumaan sa palengke?” Ubos na kasi ang lotion ko at sunscreen! Minsanan lang ako gagamit ng mga no’n kaya susulitin ko na rito.

“Hmm. Sabihin mo lang kay Kuya.” ani Yaelan at saka sabay na kaming tumungo sa dining area.

After our lunch, Yosiah gave me twenty minutes to get myself ready and meet him outside. Marami silang bigay na damit sa akin pero mas pinili ko ang isang t-shirt na kulay mint green at isang twill shorts na hanggang sa ibabaw ng tuhod ko ang haba tapos snicker shoes sa paa ko.

Nadaanan ko sila Yaelan at Yashveer sa living area na parang nagkakaroon ng discussion kaya nagpaalam muli ako sa kanila. May suot na eyeglasses si Yaelan at bahagya niya iyong binaba sa tungki ng kanyang ilong at tiningnan ako mula ulo hanggang sa paa ko. Ngayon ko lamg ito nakitang nagsalamin!

“Bigay nila na damit… sinuot ko.” anang ko dahil mukhang naninibago siya sa suot ko.

“It suits you, pup. Take care. Huwag mong initin ang ulo ni Yosiah.”

Sinimangutan ko si Yaelan. Inayos lang ni Yaelan ang suot na salamin at ngumisi sa akin.

“Take care, baby.” si Yashveer naman at magana akong tumango.

Nag-wave ako sa kanya. “Babalik kami kaagad!”

“Si Yosiah ang makakapagsabi n’yan.” si Yaelan.

“Si Kuya ang magdedesisyon d’yan, Eissen.” segunda naman ni Yashveer.

Nang makarating ako sa labas, naghihintay na sa akin si Yosiah. Nakasandal siya sa hood ng sasakyan na kulay puti. He was cupping his elbow, but as soon as he noticed my presence, he straightened up and gave me a penetrating look.

“Bigay ninyo.” anang ko na naman dahil mukhang naninibago talaga sila sa suot ko. Bagong bago naman kasi ito, di katulad ng mga sinusuot ko na paluma na at nagf-fade na ang color.

“It’s nice that you wear them. I didn’t know they suited you so well,” he said, offering his brightest smile.

Umikot si Yosiah upang pagbuksan ako ng pinto.

“Malayo ba ang pupuntahan natin?” Usisa ko kay Yosiah habang nagmamaneho siya pababa.

“Hmm, but it’ll only be a one-hour trip. Don’t worry; I won’t bore you on the way. You can also connect your phone to the stereo and play your favorite music.”

Wala akong dala ngayon, actually, pera lang pambiling lotion at sunscreen itong perang nasa bulsa ko. Sinadya kong iwan ang aking phone sa bahay.

“Sa’yo na lang. Wala dito ang phone ko.”

“I don’t listen to music that much, Mendoza.” Inabot niya ang telepono niyang nasa dashboard at binigay sa akin. “Ikaw na pumili ng music.” anito.

Tinanggap ko ang kanyang latest na Apple phone at kinalikot.

“Oo nga pala, dadaan tayo sa palengke kasi bibili akong lotion ko at… s-sunscreen.” saad ko bago makalimutan ang unang pakay kung bakit ako sumama. “Pwede namang dumaan tayo pag-uwi na lang natin.” Mabilia kogg agap.

“Dadaan na tayo doon ngayon.” aniya.

The Weeknd’s songs blast through the car’s speakers, and I’m lost in my own world, effortlessly singing along with the stereo. Nilingon ko si Yosiah habang kumakanta ako kasabay ng music pero nakangiti lang siya habang ang mga mata ay nasa daan. Iba ang aura siya ngayon, magaan at hindi kadiliman ang umaaligid sa kanya.

Nang makarating kami sa palengke nais sana akong samahan ni Yosiah kaso tinanggihan ko na ito kasi mabilis lang naman ako at dadalawa lang ang bibihin.

Nang makarating ako sa isang store kung saan may nagtitinda ng sunscreen at lotion na gusto ko. Kaagad akong lumapit doon ngunit may biglang sumingit sa akin at halos itulak na ako.

“Ops!” anang ng isang babae tapos may sumuna naman sa kanya na isa pang babae at tumawa.

Isa isa kong tiningnan ang mga babae at nakikilala ko sila, sila iyong mga babaeng grabe kung makaligkis kay Yaelan.

“Oh, Jeslie, di ba ito iyong lalaki na napadpad sa bahay ni Lemar?”

Kumunot ang noo ko sa sinabi ng babae.

Humarap ng maayos iyong Jeslie sa akin. Ito lang naman pala ang babaeng nagpapadakmal lang sa kanyang pwet kahit na nandirito sa public place.

“Oo nga,” hinagod niya pa ako ng tingin mula ulo hanggang sa paa ko. “Hindi ako makapaniwala, na kahit ang baklang ito ay nagawang patulan ni Argie. Pero kasalanan niya rin siguro dahil baka nagpapasin kay Argie.”

“Anong pinagsasabi ninyo?!” Galit kong tanong.

“Oh, nakalimutan mo na? Iyong pumunta ka sa bahay ni Lemar at natrip-an ka ni Argie?”

Tilas binuhusan ako ng malamig na tubig nang maalala ko ang bagay na iyon. That was the time when someone harassed me. The courage brewing inside me slowly faltered. Trip? Trip lang sa kanila ang bagay na iyon?

“Si Argie halos mapatay ni Yaelan kinabukasan no’n at kasalanan mo iyon!” Asik ni Jeslie.

“A-ano?” Ako ang na-harr*ss tapos kasalanan ko kung bakit halos mapatay na ito?

“Ay, nagdramatic exit ka pala no’ng gabing iyon at binugbog ni Yaelan si Argie. At hindi lang doon iyon natapos, kinabukasan binalikan ni Yaelan si Argie at muling binugbog! Hindi ko talaga alam kung ano ang pinagsasabi mo kay Yaelan para magwala siya ng ganon. Ano nagpaawa ka? Pasalamat ka na wala ang barkada ni Argie no’ng time na ’yon!” She mocked.

“Naririnig mo ba ang sarili mo, Jeslie? Nagpaawa ako kay Yaelan? Hindi ko alam kung ano ang pinuputok ng apog mo d’yan. Hindi ko alam kung saan ka concern, sa Argie ba na nabugbog o kay Yaelan na nambugbog dahil sa akin. Pero wala akong pakialam d’yan, ang akin lang. Dapat lang iyon sa hrrsser na iyon! Dapat nga hindi na iyon binuhay pa ni Yaelan!”

At tila napigtas ang kokonting pasensya ni Jeslie sa akin nang itaas nito ang kamay at isasampal sa akin ngunit hindi iyon dumapo sa mukha ko.

Malakas ang singhap ng babaeng kasama ni Jeslie at nakatingin ako sa kamay na pumigil sa palad ni Jeslie.

“Yosiah,” usal ko.

“Just… just don’t you dare lay a hand on him, miss whoever-you-are,” Yosiah growled.

---

This story is already at chapter 28 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 24

Chapter 24

Eissen’s POV

“I-I’m sorry, Yosiah.”

“You don’t have to apologize, Eissen. What I don’t understand is… you were harssed? By whom? Gddamm*t!” Yosiah hissed and punched the steering wheel of his car furiously, as if he wanted to break it off!

Umusog ako sa kinauupuan ko rito sa passenger seat at saka inabot ko ang kamay niya. He is trembling with rage. I don’t know how to calm him down; all I do is massage his already white knuckles, hoping that brushing my thumb over them will soothe him.

Despite how resentful he is at the store, he still bought me lotions and sunscreen. Kung ako lang iyon maliit lang na lotion ang bibilhin ko at isa lang. Pero dahil si Yosiah ang bumili lima na ang binili niya iyong tag 500 ml pa na lotion ang binili niya. Sampu rin ang binili niyang sunscreen para daw hindi na ako bumalik pa doon. Nabadtrip din talaga siya sa narinig niya mula kay Jeslie.

I want to quiet the storm raging inside him, but he remains frantic, his bloodshot eyes burning with intensity.

“N-nabugbog na naman daw ni Yaelan si A-Argie, Yosiah.” Wika ko para sana kumalma man lang siya at maibsan ang galit sa mga mata niya kaso mas lumala pa yata.

“That idiot brother of mine, kung hindi dahil sa kanya hindi ka malalagay sa posisyon na iyon, Eissen!” He roared.

I also think that way, Yosiah. Gusto ko sanang sabihin iyon pero baka mas magalit siya sa kanyang kapatid.

“Hindi r-rin iyong mangyayari kung hindi ako pumunta. I’m partly at fault too, Yosiah.” I let go of his hands dahil tingin ko nagtagal na ang kamay ko doon.

Sinundan niya naman ng titig ang kamay kong lumayo sa kanya. Sumandal ako sa aking kinauupuan at lumingon sa kanya. Hindi kami aalis hangga’t nawawala iyang galit sa kanya. Baka mapaano kami sa daan.

“I was har*ssed and I’m thankful na dumating si Yaelan sa tamang oras no’n. Natakot ako. Sobra. First time iyong nangyari at para akong nabato sa aking kinatatayuan, hindi makagalaw. Humingi ako ng saklolo pero tinatawanan lang ako na parang nakakatuwa ang ginawa ni Argie sa akin. I should’ve kicked his balls that time, but it slipped my mind because of my fear,” I said.

“Kanina sinabi ni Jeslie na binabalikan daw ni Yaelan iyong Argie at binugbog. Dapat lang iyon sa lalaking iyon, dapat wala na iyong mabiktima pang iba.”

Yosiah looked in my direction and locked his eyes on me. “And I will do that. He will f*cking taste my rage.”

“Yosiah,”

“He needs some lessons before I’ll send him to jail.”

A smile formed on my lips as my eyes held Yosiah’s gaze. Those spheres seemed deep, orbs that told many stories. The eyes I used to hate. Yet right now, I want to own them. I want those eyes to stare at me… only at me. Sa kanilang magkakapatid siya talaga itong may pinakamalalim kung tumitig, wari’y nakikita niya pati kaluluwa sa mga titig niya.

Nang tumagal ang titig ko kay Yosiah, ilalayo ko na sana ang titig ko sa kanya nang dumapo ang palad ni Yosiah sa pisngi ko.

“I’m sorry.”

“Huh?” Kumurap-kurap ang mata ko.

“For how I acted… Did I frighten you, perhaps?” He gently stroked my cheek.

“It’s fine,” I smiled.

When both of us fell silent, the soft music playing in the background filled the car. Our eyes locked, holding each other’s gaze a little longer than before. I felt a gentle tension slowly rising between us. Slowly, Yosiah’s free hand reached for mine, his fingers softly brushing against my skin. Hindi ako gumalaw sa aking kinauupuan na para bang hinihintay ko kung ano man ang gagawin niya.

Bumaba ang kanyang mata sa labi ko at ako naman ay napatitig sa kanyang mukha, pababa sa kanyang labing nakadikit sa isa’t isa.

Slowly, he closes the distance between us. When our lips are just an inch apart, he stops in his tracks. The tips of our noses touch, and our breaths mingle in the slightest space between our faces. For a brief moment, time seems to stop. Naduduling na ako sa layo ng mukha namin.

“I’m about to kiss you, Eissen,” he whispered, enchanting me.

I just nodded in response to his statement. When I saw him close his eyes and angle his head to one side, I mirrored him in the opposite direction before closing my eyes. Within seconds, I felt his firm lips brush against mine. I gasped for air when I felt his lips on mine. I know this isn’t the first, and definitely not the second time, but every time Yosiah kisses me, it always feels different.

The kiss was slow and sweet, as if he was savoring the moment. The warmth of our kiss spread through my body, making my heart feel warm, too. Yosiah kept brushing his lips against mine, biting and sucking them as well.

His thumb caressed my cheek as his lips massaged mine, moving from my bottom lip to my upper lip. The butterflies in my stomach went wild.

I gasped for air after minutes of kissing him without a break, and he took the opportunity to plunge his tongue inside my mouth, exploring and delving deeper. He brushed my gums and teased my tongue with his.

A moan escaped my lips as his kisses became needier and more intense. Tila wala na akong pakialam sa lugar kung nasaan kami ngayon dahil sa rumaragasang pangangailan ng katawan ko. Nasa sasakyan lang kami at hindi ko alam kung tinted ba ito o hindi. Parang mas malala pa ako kay Jeslie nito na nagpapadakma sa pwet!

Naitulak ako ni Yosiah at nauntog ang ulo ko sa salamin ng bintana. Doon lang tinantanan ni Yosiah ang labi ko. Kung hindi lang na-untog ay baka… mas malala pa ang nangyari sa loob ng sasakyan nito! Good heavens!

“Sh*t! Are you okay, Eissen?” Alala niya at hinaplos ang ulo ko.

Umatras siya kung kaya’t umayos na rin ako sa aking pagkakaupo. I bite my lip and flash a smile at Yosiah.

“Sorry, did I overdo it? I pushed you without realizing.”

Umiling ako at hinaplos ang parte ng ulo ko na tumama sa salamin.

“Okay lang ako. Hindi naman m-malala.”

“Are you sure? I think you hit hard.”

Matigas kong umiling sa kanya. “Hindi. Alis na tayo, pupunta pa tayo sa rest house na titingnan mo, di ba?”

“I’d rather we go home and talk to Yaelan about that harasser, Eissen, than go to the rest house.

Nanlalaki ang mga mata ko. I thought we were over it; I thought the kiss had helped to subdue his temper, but it hadn’t.“

Bakit ko ba kasi nakalimutan na iba pala magalit ang isang ito? First hand kong naranasan ang galit at lupit niya kaya alam kong hindi pala iyon mabilis na humupa.

“G-gusto ko, Yosiah. Nab-bore na rin kasi ako sa bahay.” Please, lang kagatin mo ito Yosiah! “Bahay at dagat lang ang mukha ko.”

His eyebrows furrowed, and his eyes locked onto me with a piercing suspicion.

“Please! Para naman makalanghap ako ng ibang hangin.” Giit ko pa sa lalaki.

Sige pa, Eissen. Pilitin mo pa at baka ikaw na naman ang mapagbuntanan ng galit n’yan pagnagkataon!

“Fine!” he grunted, puffing a breath through his nose.

My eyes lit up as I flashed a wide smile at him.

“Don’t give me that kind of smile, Eissen. I’m telling you, I might pin you and take you right here!” Yosiah playfully warned, using his deep, baritone voice before twisting the key in the ignition and starting the engine.

Umaandar na ang sasakyan kaso ang utak ko ay tila nagka-aberya dulot ng kanyang sinabi. What the hell?! Bakit iba ang dala no’n sa akin? Bakit imbes na kabahan ako, excitement ang nararamdaman ko?

Just wow! It’s a warning, but I felt my member below twitch in response! Sh*t! Calm down, you prick! I angrily said to myself!

I busied myself on the road, hoping to calm the raging hormones inside me. Halos mga kahoy lang ang nakikita ko sa dinadaanan namin ni Yosiah. May iilang mga sasakyan din naman kaming nadadaanan at nakakasalubong kaso bilang lang.

Umalingangaw ang kanta ni Neo sa background at paminsan-minsan akong sumasabay sa kanta kapag alam ko ang lyrics no’n habang ang aking mata ay nasa labas ng sasakyan. Natatakot akong lumingon kay Yosiah dahil baka mahalata niya sa mukha ko ang epekto niya sa akin.

At matapos ang halos isang oras naming byahe ni Yosiah, tumigil na rin kami sa isang gated-house na naka-harap sa dagat. Pinagbuksan ako ni Yosiah sa pinto at nagpasalamat ako sa kanya bago itinuon ang mata sa buong paligid.

Nasa tabing daan lang nakatirik ang bahay na overlooking sa dagat na sa tapat nito. Ewan ko, parang national road ang daan sa lapad. Wala namang masyadong sasakyan na dumadaan.

Hinabol ko si Yosiah na nando’n na sa may gate at binuksan ito.

“Wala bang ibang tao dito, Yosiah? Nasaan ang may ari nitong rest house?” Usisa ko kay Yosiah ngunit sumunod pa rin sa kanya papasok sa malawak na front yard ng bahay. Sa magkabilang dulo ay may hagdanan patungo sa main entrance ng bahay sa taas.

Tiningala ko ang bahay na may dalawang palapag at doon ko lang napansin ang sama ng panahon. Dumidilim na rin dala ng ulap sa itaas.

“Binigay ng may ari sa amin ang susi nitong bahay para matingnan.” sagot naman ni Yosiah.

“Bakit wala siya rito? Hindi ba siya takot na baka may mawala sa bahay niya?”

Nilingon ako ni Yosiah. Sinilid niya ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang trousers. Dahil sa suot niya mas nadepina ang kangang tangkad. Tapos ang linis niya tingnan doon sa suot niyang puting tshirt at naka-tuck-in sa kanyang trousers.

“Kaibigan namin ang may ari ng property. Nais niyang ibenta itong rest house niya sa amin dahil… ’di naman kailangan.”

“Di na siya nakatira dito?” Kuryoso kong tanong kay Yosiah.

“Nandito pa rin pero sa ibang bahagi na ng isla sila nakatira ng kasama niya. Mas pinili niyang tumira sa mas simpleng bahay kasama ang kanyang partner. Actually, malapit lang sa bahay namin sila nakatira ng partner niya.”

“Talaga?”

“Yeah,” tugon niya at inaya akong umakyat sa taas.

Sinabayan ko si Yosiah nang biglang kumulog nang malakas! Muli kong tiningala ang ulap at pumasok sa isip ko si Raziel. Naalala ko na parang takot siya sa kulog at ulan. Sana lang sa puntong ito ay nasa loob lang siya ng bahay nila. Wala namang sinasabi si Raziel na takot siya sa kulog at ulan ba ’yan. Pero kapag may ulan na paparating magkakandauga siya sa pag-alis.

Magkaibigan kami ni Raziel kaso ang liit lang ng alam ko tungkol sa buhay niya. Masyadong malihim si bakla sa akin. Nag-aalala rin ako doon dahil sa pasa na nakita ko sa katawan niya.

“Eissen?” si Yosiah at kasabay no’n ang paghawak niya sa aking balikat.

Napaigtad naman ako. “Oh?”

“Sabi ko, halika na rito sa taas.”

Tinanguan ko si Yosiah at sumunod sa kanya. Nang makarating kami sa taas, mas naging malamig pa ang hangin kahit na maaga pa naman. Siguro dahil sa makulimlim na langit.

Nakasunod lang ako kay Yosiah at lihim na ina-admire ang laki ng bahay at ng lugar! Dito sa taas ay may pool sa isang gilid ng bahay at sa harap naman ng bahay may malaking fountain pa kaso walang tubig, eh. Siguro dahil hindi talaga natirhan o naalagaan ang bahay.

Dere-dertso lang ang lakad ko at dahil hindi ako nakatingin sa nilalakaran, bumunggo na naman ang mukha ko sa matigas na bagay. Nope, hindi pala iyon bagay. Katawan pala ni Yosiah ang nabundol ko.

“Eissen,”

“Ahw,” hinimas ko ang noo.

“Tang ina, masakit?”

I shook my head in response. Ano ba ’yan. Tatanga-tanga ako ngayon, ah!

“Hindi naman, hindi ko lang kasi na pansin na tumigil ka sa paglalakad.”

Hinaplos niya naman ang noo ko at naningkit ang matang tiningnan ang noo ko.

Tumango siya nang makontento. “Pumasok na tayo dahil mukhang uulan. Papatilain muna natin ’to bago tayo umuwi.” sabi niya.

Hindi pa kami nakapasok ni Yosiah nang bumuhos ang malakas na ulan. Lalakad na sana si Yosiah papasok nang kunin ko ang kanyang kamay.

“Wala ba sa bulsa mo ang phone mo?” tanong ko sa kanya.

“In the car, want me to get it?” he asked.

“Huwag na.” Ngisi ko. “Any valuable things in your pocket?” I asked more.

“Nothing aside from my cards and some cash–”

His words died in the air when I pulled him with all of my might. Shit naman! Ang bigat naman ng lalaking ito!

“Halika! Maligo tayo sa ulan!” Masayang hiyaw ko sa kanya sa gitna ng malakas na buhos ng ulan.

“No, no, no, Eissen. We don’t have any spare clothes. We might get sick,” he pointed out.

“Maliligo rin naman tayo mayamaya ng tubig sa loob ng bahay.”

’Yon lang hindi ko alam kung may tubig nga ba sa loob.

“Eissen,”

“Halika!” Hila ko sa kanya kaso parang nakapako naman itong si Yosiah sa kinatatayuan niya dahil hindi ko man lang siya magalaw doon!

“Are you sure about this?” Duda niya.

“Saglit lang tayo!” Pilit ko.

Umiling si Yosiah. Ngumuso naman ako sa kanya, mukhang ayaw niya nga– napahiyaw ako nang bigla niya akong buhatin na parang isang sakong bigas at tumakbo tungo sa labas.

Napasigaw ako sa tuwa at tiningala ang mukha upang masalubong ang malalaking patak ng ulan. Sa lakas nito ay kaagad kaming nabasa ni Yosiah.

Wala akong ibang naririnig ngayon kung hindi ang malakas na tibok ng puso ko at ang ulan.

Binaba ako ni Yosiah at ngiting-ngiti ako sa kanya bago tumakbo papalayo sa kanya. glanced over my shoulder to see him standing there, drenched to the bone from the rain, his gaze fixed intently on me. Yosiah smirked as he peeled his soaked shirt off and draped it over his broad shoulders. Goodness, he looked like a Greek god with his chiseled muscles and expansive chest. His mouthwatering abs and biceps were simply irresistible.

Akala ko magpapaulan lang siya doon sa kinatatayuan niya nang tumakbo siya patungo sa direksyon ko. Humiyaw ako at saka tumakbo paikot sa pool!

“Run, Eissen! Run!” He barked the command, and I sprinted for more, desperately trying to evade his ire. But within seconds, I felt strong arms wrap around my waist and lift me off the ground.

“Got ’ya.” Yosiah lifted me high into the air, and my laughter rang out triumphantly amidst the pouring rain.

Inilapag niya ako sa basang sahig at nakangiti ko siyang tiningala. Nangatal naman ang labi ko pero tuwang-tuwa pa rin ako.

“Let’s get inside. You’re quivering,” he said, and I didn’t protest anymore as I felt my own body shaking from the cold.

Pumasok kami ni Yosiah sa loob na basa. Hindi nan masyadong madilim sa loob dahil hindi pa naman gabi, hapon pa lamg kung tutuusin kaso umulan lang ng malakas.

“May fireplace, oh.” Turo ko sa isang banda kung saan ang fireplace.

Lumapit kami ni Yosiah doon at mabuti na lang may panggatong pa doon at sa itaas naman no’n ay may lighter din kaya inapuyan na iyon ni Yosiah. Iyong carpet ay hinila niya rin papalapit doon sa may fire place.

“Dito ka lang, titingnan ko kung may towel ba ang mga bathroom ng bahay.” Bilin ni Yosiah at tumango ako. Giniginaw na.

Inilapit ko ng husto ang aking kamay sa apoy at pagkuway nilalagay ko ang palad sa aking pisnging nagyeyelo sa lamig!

Bumalik si Yosiah na naka-bathrobe lang. Sinampay niya ang hinubad na damit doon sa silya at inabot sa akin ang isang puting roba tulad no’ng sa kanya.

“Hubarin mo muna ang basa mong damit. You might really get sick in this situation, Eissen.”

Ngumisi lang ako sa kanya.

Mabilis ko namang sinunod si Yosiah at naghubad na rin ng damit ko doon sa pinakamalapit na banyo. Itinabi ko lang din ang damit ko sa kanya at umupo sa tabi niya.

Pareho kaming nakaharap sa fireplace at kapwa nakaroba lang.

“Sorry, Yosiah.”

Gumalaw ito sa tabi ko pero tinutok ko lang ang mata ko sa apoy.

“Sorry? For what?”

“N-nabasa ka rin dahil sa kulit ko.”

“I enjoy it.”

“Talaga?”

Doon ko sinilip ang mukha niya.

He flashed a smile. “Hmm, I didn’t realize that getting soaked in the rain could be so enjoyable. I didn’t realize I could feel so happy until now. Thank you for today, Eissen.” aniya.

I blushed. “W-walang anuman.”

Nahigit ko naman ang hininga ko nang itaas niya ang kamay kaso inayos niyang pala ang roba ko.

Unti-unti kong sinandal ang ulo ko sa kanyang braso. Matigas at mainit ang balat ni Yosiah.

“Don’t you miss your family in the city, Eissen?”

Natigilan ako sa tanong niya.

“Ahm… namiss syempre.”

Si Lola Erming na lang meron ako at siya ang pinaka-importanteng tao sa buhay ko. Kaya ko nga pinasok ang trabahong ito dahil kay Lola.

“You wanna go home?”

“Oo,” sagot ko dahil iyon naman ang totoo.

“Then, let’s go there.”

Napalayo ako mula sa pagkakasandal ko kay Yosiah.

“We wanna meet your family. We’re serious about this thing, Eissen. We talked and we decided to go to the city and meet your family.”

My heart drums against my chest.

Niyakap ko si Yosiah at parang hindi niya inaasahan ang ginawa kong iyon dahil natumba kaming pareho sa carpet.

“S-sorry,” utal kong sabi at naitungkod ng palad sa dibdib ni Yosiah.

Babangon na sama ako mula sa pagkakadapa sa ibaba niya nang iyakap niya ang dalawang kamay sa bewang ko.

“Stay,”

“Yosiah,”

Ilang saglit lang ay dumapo ang isang kamay ni Yosiah sa mukha ko. His fingers traced every contour and curve of my face, sending electric jolts through my body that made me shudder and yearn for his touch. The coldness that had settled within me vanished, replaced by a growing anticipation and desire as the tension between us deepened with each lingering glance. Our eyes seemed to converse silently, as if they had minds of their own.

Yosiah swallowed hard, his Adam’s apple moving with the motion.

I slowly moved above him until our faces were level. My fingers gently caressed his Adam’s apple, exploring the sensation of his pulse beneath my touch.

“I really don’t know what it is about your face, Eissen. Yes, you’re handsome for a guy, and you’re not alone in that. I’ve seen hundreds of attractive faces, and even thousands if you count the women. But your face truly stunned me. You’re stunningly and ridiculously pretty.” He said, his eyes glimmering in the dim light. I could feel him growing beneath his bathrobe.

I swallowed hard.

“S-salamat?” Patanong pa iyon.

Yosiah’s lips curve into a warm, captivating smile.

“However,” he said slowly, “I think you’re even more beautiful when you’re beneath me.”

“Y-Yosiah…” I shifted slightly, creating a gentle friction between our bodies.

“My little fox, you really don’t know what you’re doing to my body,” Yosiah muttered.

The next thing I knew, Yosiah had already shifted our position and claimed my lips like a hungry lion.

---

This story is already at chapter 30 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 25

Chapter 25

Eissen’s POV

“Ahh,” a soft m*an slipped from my mouth as Yosiah’s lips found the beads of my flat chest. My teeth dug into my lips, my head pulling back as Yosiah cupped and kneaded my chest like dough.

My eyes flickered open; the outside world blurred with the intensity of the downpour. Inside, however, the crackling fire in the fireplace cast a soft, amber glow over the room. The flames glimmered, adding more fire and warmth between Yosiah and me.

My feet scratched the furry carpet, my mouth open, gasping for air. I placed my hand on Yosiah’s hair, finding strength there, pulling and pushing his head.

Ang tunog ng kahoy na natutupok at ang mga malalagkit at basang tunog ng bibig ni Yosiah na nasa dibdib ko ang pumuno sa buong silid. Kumulog at may paminsan-minsang kidlat pero abala kami ni Yosiah sa isa’t isa.

Yosiah ran his long, warm tongue along the shallow valley of my chest. Napatingin ako sa kanya, yumuko ako at tama namang nag-angat siya ng tingin sa akin.

“I… I won’t hold back anymore, my fox.”

My body shudders in response to his deep voice. When Yosiah’s eyes met mine, lust, desire, and eagerness danced in his deep orbs. Yosiah wiped his lips with his tongue and undid the lace of his bathrobe.

Dahan-dahan ang kanyang pagkalas sa lubid ng roba niya habang ’di natatanggal ang titig sa akin na nasa ilalim niya. Yosiah was exerting his dominance between us, and I gladly obliged.

Nang tuluyan niyang mahubad ang kanyang roba, basta na lang niya itong itinapon sa tabi. My eyes took the chance to admire his body, indulging in the sight of his hard muscles, biceps and triceps, well-sculpted abs, and the prominent V-line leading down to his… oh… I felt the blood drain from my face. Muntik na akong mapa-sign of the cross nang makita ko ang galit na ahas ni Yosiah sa baba.

His phllus stood thick, rigid, and pulsing with prominent veins, an imposing testament to his arosal! Good Lord! Tama pa ba itong desisyon ko ngayon? Tang ina naman! Anong klaseng kardaga meron itong si Yosiah? Bakit ang taba no’n? What the… parang… parang tubo na ang taba no’n!

“Eissen, don’t be scared.”

My eyes went back to Yosiah’s face. Nakita niya yata ang takot sa mata ko habang nakatingin doon sa kanyang alaga.

“Y-you are so… so…”

“Big,” he finished.

I pouted. Muling yumukod si Yosiah sa akin at tinuko ang isang kamay sa gilid ng ulo ko. Tuluyan na rin niyang hinubad sa akin ang robang suot ko at tinapon lang din kung saan. Pagkatapos ay lumipat ang kamay niya sa mukha ko, gamit ang likod ng kanyang kamay, hinaplos niya ang mukha ko tungo sa aking baba, pababa sa aking leeg.

Nanindig ang balahibo ko sa katawan! Parang binubuhay ng maiinit na kamay ni Yosiah ang mga natutulog kong libog sa katawan.

Umawang ang labi ko habang pababa nang pababa ang kamay ni Yosiah. Nakikiliti ako at wari’y naiihi dulot ng kamay niya!

Inaantok ang mata kong tiningnan si Yosiah sa kanyang mga mata, his eyes reflected the golden glow of the fireplace, flickering like sparks in the dark. My heart pounded wildly in my chest, a heady mix of excitement, nerves, and the undeniable desire simmering beneath his gaze. It felt as if I was melting under Yosiah’s intensity. The sound of the pouring rain became a distant hum, drowned out by the deafening beat of my own pulse.

“Don’t worry, my fox,” Yosiah whispered, his voice low and soothing as he buried his head in the curve of my neck. I tilted my head to grant him better access, my breath catching. “I’ll try to be as gentle as I can…” His lips brushed my ear, sending a shiver down my spine. “But I can’t promise my c*ck won’t hurt you. It’s been holding back for too long, you know?” His voice, barely louder than the crackling fire, wrapped around me, stirring something deeper within.

My breath hitched.

Muling inilayo ni Yosiah ang kanyang mukha sa aking leeg at saka tumingin sa aking mata, namumungay at puno ng sabik. Inangat ni Yosiah ang aking binti at niyakap sa kanyang baywang.

My pulse quickened. His hand squeezed our intertwining fingers as he gently leaned in, until his warm breath mixed with mine. His other hand was busy, giving me tight and fast strokes.

“Want me to stop?” he whispered, his voice thick with emotion.

“A-ahh,” ung*l kong sagot sa kanyang tanong nang matagpuan ng kanyang daliri ang aking entrada sa baba at saka nagpasok ng dalawang daliri doon.

“Ohh!” sambit ko sa kawalan.

“Oh, do you see that, fox? You’re just scared, but your body wants it. Your h*le is taking my finger so well.”

“Ahmm!” Daing ko nang simulan niyang iatras-abante ang kanyang kamay doon sa baba. Pagkuway iniikot-ikot at sinasaksak sa aking pw*rta!

The longer his finger dug into my h*le, the more I felt something building in my belly! Something was about to make its exit!

“Ahmm!” I maned again, trying to prevent myself from screaming or making more noise. Yosiah sealed my lips with his, silencing me. I moved my hips to meet the thrst of his fingers. Then, as if something snapped, Yosiah kissed me harder, his lips pressing against mine with urgency and need.

“Please! A-ahh, please, Yosiah! Ahmm…” I purred in between his kisses.

My eyes snapped open when Yosiah suddenly stopped fingering me.

“W-why did you stop?!” I yelled! Malapit na ako! Sh*t siya!

Ngumisi si Yosiah sa akin. “Beg, my little fox. Beg for it.”

“Yosiah… hmmp!”

He is an asshle! He stopped fingering me just to wrap his hand around my member again and cover the slit of my cck with his thumb, preventing me from c*mming!

Bumaba siyang muli, napabangon ako mula sa pagkakahiga sa carpet at tinungkod ang siko. Hindi ko alam kung saan ako babaling, sa kanan ba o sa kaliwa o sa harap ko.

Mariin kong nakagat ang labi nang pasadahan ni Yosiah sa dila niya ang aking pumipintig nang pagkalalaki!

I didn’t expect him to go down and worship me like that! He’s lapping at me, kissing me there, and licking me as if I’m a sweet candy!

Nanginginig na ako at ramdam ko na na paparating na ako. I want to cm! I want to cm so badly, but Yosiah is covering my c*ck!

“P-please! Please, Yosiah, make me cm. Allow me to cm!” I begged for his mercy. With that, Yosiah let go of my tip and, with a few strokes of his hand over my length, my sperm spurted like rain!

My abdomen convulsed as my cum continued to spurt. I waited for my climax to fade from my system, panting.

Umalis si Yosiah sa ibabaw ko at saka tumayo. Sinundan ko siya ng tingin at nakita kong may kinuha siya sa kanyang wallet. Nang bumalik siya may dala na siyang sachet ng condom.

Binuhat niya ako at dinala sa malapit na sofa.

“Too bad, huh. Dalawa lang ang dala kong condom sa wallet.” sabi niya at saka ako binaba sa sofa.

Pinaghiwalay ni Yosiah ang binti ko sa isa’t isa gamit ang kanyang binti, spreading my legs even wider than before

Hindi pa nga ako nakaka-recover, magsisimula na naman siya.

“H-hindi ba sapat ang dalawa?” tanong ko sa kanya habang ang mata ay nakapukos doon sa kanyang kargada na nags-sway at namamasa sa kanyang sariling tamud!

Lord, hindi ko alam kung totoo pa ba itong alaga ni Yosiah.

“You might faint if I tell you that I can take you 24/7 and even into the next day and beyond, fox.” Ngising sagot niya sa akin.

Nanlalaki ang mata ko sa sagot niya sa akin! Sh*t siya!

“I need a little help here, fox.” Kuha ni Yosiah sa atensyon ko.

“H-huh?” Utal kong sambit!

Sh*t! Kung saan-saan kasi nakapukos ang mata!

“Help me put this on.” aniya at saka binigay ang condom sa akin. Hinawakan niya ang kanyang pagkalalaki at tinutok sa akin. Dios ko!

Gusto ko tuloy’ng tampalin ang kamay nang manginig ito. Malalim na lunok ang aking ginawa nang mahawakan ko ang ahas ni Yosiah! Totoo nga siya. Malaki talaga. Mataba talaga at mahaba!

He pulses under my fingers, radiating warmth! Oh, I just want to touch him more!

Yosiah lifts my legs and rests them on his shoulders. With deliberate intent, he guides himself to my entrance, gradually easing into my already wet and slippery core.

“P*ta!” mura niya.

“A-ahhh, t-teka, Yosiah.” anang ko at bumibilis na ang hininga.

“I’m sorry, fox.” Yosiah kissed my eyes. “It’s gonna be hurt.” anito at tuluyan niyang tinusok sa akin ang kanyang kardaga.

“Aaahhhh!” Mahabang ungol ko.

“Tang ina,” impit na mura ni Yosiah. “Tell me when you’re ready, fox. I won’t move until you’re ready.” hapong saad niya.

Tumango ako at hapong-hapo! Hindi ito ang first time for Pete’s sake!

Habang sinasanay ako ni Yosiah sa kanyang laki, inabot niya ang mukha ko, cradling my face and kissing my lips to distract me from the pain, our kiss deepens and grow hungrier. The heat between us seemed to mirror the fire roaring just inches away. Yosiah’s hands slid up my arms, pulling me closer until their bodies were flush against each other.

“Ahh,” I pants when his thing knocks inside me. “M-move now,” I said.

Breaking the kiss, Yosiah’s breathing was ragged, his forehead resting against mine. “Are you sure? We don’t have to rush, fox. We have all the time.” he uttered, his voice hoarse and cracking from the shortness of air. Itinaas ko ang kamay ko at saka ako kumapit sa kanyang mahabang buhok. My fingers tangled on Yosiah’s hair, gently tugging it as if telling him how ready I am.

Yosiah’s eyes fluttered shut as he leaned into me, our breath blends and I can hear his heart pounding. “I’m sure. And please… don’t hold back,” I breathed, my voice almost a plea. “I trust you, Yosiah.”

That was all the encouragement Yosiah needed. In a heartbeat, he started moving pulling and pushing his member on my hole and at the same time capturing my lips again. The kiss seems thirsty and more intense this time, para bang pinapantayan niya ang bilis at diin ng kanyang ulos doon sa akong ass hole.

Ang kamay ni Yosiah ay tumungkod sa headrest ng sofa na para bang kumukuha siya ng lakas doon. Ang kamay ko naman ay kumapit sa kanyang balikat at dumiin ang kuko sa kanyang balat!

“Ah, ptangna! Your hole feels so good, fox.” Hapong anang ni Yosiah at walang tigil na umuulos. Niyayanig niya pati ang utak ko.

“A-ahh, d-dahan-dahan lang, Yosiah.” Kinakabahan kong anang kasi naririnig ko ang ungot ng sofa dahil sa ginagawa namin. Papaano na lang kung may masira kami dito? Sh*t! Bibilhin pa nila ito! Means, hindi pa ito bayad!

The rain outside seemed to worsen, as if reflecting the storm of emotions sparking between us. With every clash of our body, every caress, and lunge of his thick and long phallus inside me, the world around us faded further away and it seems like we own the world. It was just the two of us— hearts racing, bodies colliding, and the warmth of our body make us more intoxicated and drunk with each other’s desire.

I felt him twitching inside me and growing inside me. His member scratches my walls harshly.

“Ahh, ahh, Yosiah! Uhm! Ahh!”

“Goddammit, my fox. You’re so tight and you are choking me. Don’t you feel it?” Ungot naman ni Yosiah.

Mula sa pagkakakaupo ko, binuhat ako ni Yosiah at saka pinatalikod sa kanya at pinatuwad sa sofa bago ako muling inangkin! Napuno ng ungol at katawang nagsasagupaan ang buong pasilyo.

“Aghh, ahh, m-malapit na ako, Yosiah!”

Yosiah bite my shoulders. “Me too, my fox. L-let’s… ughh… come together, hmm?” He hummed against me ears and licked it.

Nabuwal ako sa aking pagkakatayo dahil sa panginginig na tila kinumbumsyon nang labasan ako at mabuti na lang na-agap ni Yosiah ang aking baywang.

Akala ko talaga tapos na kami nang ihiga niya ako sa sofa kasi naghubad na siya ng condom kaso nagpalit lang siya no’n at saka sinabayan ako sa sofa at muling inangkin!

Yosiah shifted our position, bringing me on top of him while he remained beneath, his presence still deeply embedded inside me. My hands gripped his chest as I rode him with a wild, fervent intensity.

“Y-yeah, that’s it, my little fox,” Yosiah’s voice urged with a mix of breathless pleasure and encouragement as I continued to bounce on top of him.

Iba pala ang pakiramdam ng ikaw ang nasa ibabaw. Parang tusok na tusok ka. Halos mawala na ako sa ulirat ko nang sabayan ni Yosiah ang aking mga galaw. Sa bawat tagpo ay parang nakikita ko na ang mga bituin sa langit.

---

Naalimpungatan ako sa daliring naglalaro sa hubad kong likod. At nang magising ako, doon ko lang napagtanto na nasa ibabaw ako ni Yosiah, ang katawan niya ang naging kama ko. Napakagat labi ako nang gumalaw ako at naramdaman ko ang hapdi sa baba ko, parang nasagutan ako doon!

Palihim akong tumingin sa mukha ni Yosiah at nakita kong nakapikit naman ang mata niya pero naglilikot ang kamay. Nang bumaling ako sa bintana, wala nang ulan. 

“Yosiah?”

Doon siya nagmulat ng mata.

“Hindi pa tayo uuwi? Tumigil na ang ulan.” saad ko.

Pareho kaming dalawa na walang saplot dito sa sofa kaso hindi naman ako nilalamig dahil sa init ng kanyang katawan.

Yumuko si Yosiah at saka hinuli ang aking bibig upang mahagkan.

“Later,” sagot niya matapos ang halik. “Wala bang masakit sa’yo?”

“M-masakit sa ano k-ko.”

Tumango siya. “Then let’s stay for another hour here.”

“Hindi tayo hahanapin sa bahay?”

“They won’t.”

Sinubsob ko ang mukha ko sa lantad na dibdib ni Yosiah. Ang malakas na tibok ng kanyang puso ay rinig na rinig ko na kumakatok sa aking tenga.

“I’m… I’m such a wh*re, huh.” Wala sa sarili kong anas.

“Eissen,” may galit na saad ni Yosiah. “Look at me, fox. Please!”

Umiling ako.

“C-can I say something?”

He sighed.

“Of course, my little fox,” Yosiah said, combing my hair using his fingers.

“I’m a sl*t–”

“D*mmit! We’re not talking about that, fox. If you’re going to degrade and label yourself such things. Maybe we should shut our mouths.” He argued sternly.

“Let me finish first. I thought you were going to listen.”

He snickered. Sinubukan ni Yosiah na iangat ang mukha ko mula sa dibdib niya ngunit yumakap ako ng mahigpit sa katawan niya itinago ang mukha ko sa kanyang dibdib.

“Yes, I will listen but not, you, labeling yourself such a thing you said earlier.” May disgusto nitong sabi.

“Makinig ka lang sa akin!”

“Fox,”

“Magagalit ako.”

“Eissen,”

“Magagalit ako sa inyong lahat. Aalis ako ng isla.” Banta ko.

Pati ako sa ibabaw ni Yosiah ay nayanig nang magpakawala siya nang malalim at maharas na hininga.

“Fine, go on.” Labag iyon sa loob niya pero isinantabi ko iyon.

“Katulad nang sabi ko kanina, I’m a–”

“You’re not a sl*t!” He shamelessly intervened.

Ngumuso lang ako, nagpatuloy. “Alam ko namang hindi ito normal, eh. Hindi ko alam kung natutukso ako. Hindi ko alam kung… dala lang ito ng pangungulila ko o baka kulang lang ako sa pansin. Lumaki akong ang Lola ko lang ang nakakasama ko. Pareho akong iniwan ng nanay at tatay ko. Siguro… nangulila ako sa atensyon, sa pagmamahal… maraming kulamg sa akin, and then… I came into this island and met the three of you. Nagustuhan ko kayo. Minahal ko kayo. Pakiramdam ko mali, pakiramdam ko bawal pero sige lang ako kasi mukhang pansamantala lang naman. Sabi ninyo… gusto ninyo akong ligawan… n-ni hindi ko pa kayo sinagot kaso… hinayaan ko na kayong angkinin ako.”

Bumangon ako at tumingin kay Yosiah.

“Yosiah, si Yashveer at Yaelan…”

“They already did it with you too?”

My eyes convulses. Tumango ako kasabay ng pagtulo ng aking luha.

Bumangon na rin si Yosiah mula sa pagkakahiga niya at kinandong ako. Pinunasan niya ang luha sa pisngi ko at inayos ang buhok ko.

“Yosiah, don’t treat me like a fragile doll.” Alma ko.

Ngumisi si Yosiah sa akin.

“You act so strong, fox. I admire you for that. Well, you’re brave; I’ll give you that. And for the record, you’re as pretty as a doll, but unlike a doll, you’re bold, strong, and witty! There’s nothing wrong with you, fox. Just because you don’t feel like the others out there doesn’t mean there’s something wrong with you. You like us. You love us. That really happens.”

“Papaano ito ngayon?” Ngusong tanong ko.

“Make us your boyfriends.”

“Yosiah,”

“Yaelan, Yashveer, and I, make us your boyfriend and will take care of everything for you, Eissen.”

“K-kapag sinagot ko kayo…”

“Kaming tatlo ang magiging boyfriend mo, Mendoza”

“We, the Wycliffe brothers, will be yours, pup.”

“We will be under your little fingers, baby.”

Napalingon ako sa pinanggalingan ng dalawang boses at doon ko nakita sina Yaelan at Yashveer na nakangising nanonood sa amin ni Yosiah. Tumingin akong muli kay Yosiah kaso nagkibit lang siya ng balikat niya at ngumiti sa kanyang mga kapatid.

Nataranta ako nang lumapit si Yaelan at Yashveer sa aming posisyon ni Yosiah. Sht! sht! shi*t! Wala kaming suot ni Yosiah kahit ano! At nakita siguro ni Yosiah at pagkataranta ko dahil pinulot niya ang roba namin sa sahig at binigay niya sa akin ang isa at sa kanya naman iyong isa.

Inaayos ko ang roba sa aking katawan nang maramdaman ko ang tatlong pares ng mata na nakatingin sa akin.

Nang mag-angat ako ng tingin, nakita ko silang tatlo na nakatitig sa akin. Si Yashveer na nasa kanan ay nakasandal sa gilid nong kinauupuan nilang silya sa akin at may malaking ngiti sa labi. Ang suot nitong polo shirt ay nakabukas pa ang butones. Si Yaelan na nasa gitna ay nakabuka naman ang hita at naka-cross arms na sumandal sa headrest. Ang puting long sleeves niya ay nakabukas ang tatlong butones! At sa kaliwa si Yosiah na may ngisi rin sa labi, naka-de kuatro siya. Naka-roba lang siya at lantad ang dibdib niya.

“A-a-anong…” Uutal-utal akong sambit ni hindi matapos amg nais sabihin. Tila natuyo ang lalamunan ko sa kanilang tatlo na nanonood sa akin!

“Will you be our boyfriend, Eissen?” sabay nilang tanong sa akin.

---

This story is already at chapter 32 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 26

Chapter 26

Eissen’s POV

I waltzed through the fine white sand as I spotted Raziel with a big guy following him. A wide smile slipped across my lips. I waved with both hands, and I saw Raziel do the same.

Mataas na ang araw na may paminsan-minsanng ulap na humaharang doon. Ang hampas ng alon sa dalampasigan ay ’di gaanong malakas kaya magandanag maligo! Tamang-tama ang aming pagkikita ngayon ni Raziel!

Actually, kami nina Yashveer, Yaelan, at Yosiah lang ang maliligo pero na-espatan ko si Raziel na naliligo rin, kaya naisipan kong puntahan ang aking kaibigan. Hindi ko naman inaasahan na kasama niya rin ang lalaking kasama niya raw sa bahay!

Dahil nakatingin ako kay Raziel hindi ko napansin ang isang kahoy sa aking harapan kung kaya’t muntik nang ma-meet and greet ang buhangin.

“Be careful, pup.”

“Eissen!”

“Mendoza!”

Napalingon ako sa tatlong lalaki na nakasunod sa akin. Nginitian ko ang magkakapatid. Si Yosiah bitbit niya ang basket kung saan ang aming foods, si Yaelan naman ang tent namin at ang dala ni Yashveer ay ng dalawang foldable chair. Ang kanilang balikat naman ay may naka-sampay na puting towel at parehong mga topless at trunk shorts lang ang suot. Kanina pa kami sa dagat kung kaya’t namumula na sila kahit si Yaelan na moreno, namula na rin. All in all, they’re absolutely sizzling—too hot to handle! A feast for my eyes!

“Tsk!” asik ko lang sa kanila at tumakbo tungo kay Raziel.

“Eissen! Kumusta ka na?” Sinalubong ako ng yakap ni Raziel kaya niyakap ko na rin ito.

Nakasuot ako ng isang cotton shorts at puting t-shirt samantalang si Raziel naman ay naka shorts din at printed na beige t-shirt.

“Ayos… ayos lang ako!” anang ko at pangiti-ngiti nang mapansin ko ang lalaki sa likod ni Raziel na nakatingin sa amin.

Maybe I’m just overreacting, but his slightly slanted gaze feels so intense and dark!

Ngumuti ako sa kanya at tumango lang siya sa akin.

“H-hindi ba marunong ngumiti iyang boyfriend mo?” bulong ko kay Raziel matapos ang aming yakapan.

“H-huh?”

Napanguso ako nang makita ko ang pamumula sa pisngi ni Raziel.

“Iyang lalaki sa likod natin! ’Di ba siya rin iyong lalaki na kasama mo nang maligo tayo no’ng nakaraan?”

Nilingon ni Raziel ang lalaki bago siya tumingin sa akin.

Tumango siya. “K-kasama ko lang siya sa bahay, Eissen. Hindi ko siya b-boyfriend o ano!”

“Weeh?” Dudang anas ko.

“T-totoo!” Pagmamaktol nito. Itong baklang rabbit na ’to. Baka ito rin ang sinasabi niyang isa lang ang gusto niya!

“Pero gusto mo siya?”

“Eissen!”

“Bakit?” Natatawa kong saad. “Nagtatanong lang ako, eh!”

Natawa na lang ako nang mamula siya lalo. Hihilahin ko na sana ang kamay ni Raziel upang makapag-usap kami nang makita kong nagkamayan ang mga Wycliffe at ang lalaking kinakasama ni Raziel!

Halos mag-abot na ang kilay ko nang makita kong nagkakamustahan na sila na parang… kilalang-kilala nila ang isa’t isa.

“Magkakilala sila?” Bulaslas ko.

“Nakita ko na minsan sa minsan ang mga Wycliffe sa bahay namin, Eissen, at mukhang magkakilala sila ni Piotr.”

“Piotr?”

“Ah, oo, iyan ang pangalan niya.” At nginuso niya ang lalaking kinakasama niya. Ewan ko, hindi ko rin maintindihan kung ano ang meron kay Raziel at no’ng Piotr.

Nagtagal ang tingin ko kay Piotr. Kung hindi ako nagkakamali ito rin ang lalaking tinutukoy ni Raziel na namamalaot. But look at that guy! He doesn’t look like a fisherman at all. He’s massive, like someone straight out of a different world! Kapareho ni Yaelan na moreno, siguro dahil mangingisda nga ika ni Raziel, malaki ang pangangatawan at mukhang delikadong lalaki. Sa isang iglap, ngumingiti pero ilang segundo lang emotionless na naman ang mukha. I also noticed several scars—huge, jagged marks etched across his flat chest and arms, each one telling a story of battles fought and survived!

Tumingin ako kay Raziel na parang nahihipmotismo kakatingin kay Piotr. Raziel appears naive and innocent, a stark contrast to Piotr, whose handsome face barely conceals the devilish cunning lurking beneath!

“Maligo muna tayo, Eissen! Natutuyo na ako!” Ang paghila ni Raziel sa kamay ko ang nagputol sa aking pag-iisip.

Nagpatianod ako kay Raziel patungong dagat. Lumangoy kaming pareho at tumigil sa parte kung saan hanggang sa ibabaw ng dibdib namin ang lalim ng tubig dagat.

“Kanina lang din ba kayo naliligo, Eissen?” usisa ni Raziel sa akin.

Nilublob ko muna ang aking mukha sa dagat ng ilang saglit bago sinagot si Raziel.

“Oo. Pupuntahan lang naman sana kita para mangumusta kaso sumunod sila Yaelan sa akin.”

Tumango siya. “Mukhang nagkakamabutihan kayong apat.”

Tumingin naman ako sa dalampasigan kung nasaan ang tatlong magkakapatid na inayos ang tent namin. Si Yosiah at Piotr mukhang nag-uusap din.

“Hmm…”

“’Di nanliligaw sila sa’yo?”

Umiling ako.

“Huh? Hindi nila tinuloy?”

“Hindi naman sa ganon pero…”

“Kayo na? Boyfriend mo na sila?” Atat niyang tanong.

“Alam na nilang attracted ako sa kanilang tatlo. Tinanong nila ako no’ng nakaraang araw na gawin ko na raw silang boyfriend. Pero wala akong naisagot.”

“Huh? Eh, gusto mo naman sila, ’di ba?”

Tumango ako. Hindi lang gusto kung hindi gustong-gusto ko sila! Ibibigay ko ba ang katawan ko sa kanila kung hindi? Ibibigay ko ba ang katawan ko kung simpleng libog lang ang nararamdaman ko?

Yes, I am attracted to them, but it went deeper than that. I gave them my body, my heart, and even my soul. I surrendered because I trusted them completely, knowing my feelings were far beyond mere lust. It was love, real and undeniable. They pulled me into their world, and I willingly followed, even if it led me into the depths.

“Anong nagpipigil sa’yo, Eissen?”

Nagpipigil sa akin? Iyong misyon ko sa kanila. Iyong misyon kong pauwiin si Yashveer sa kanyang ama. Isa pa, si Don Yael. Malaki ang tiwala niya sa akin na magagawa ko ang gusto niya kaya sumubok siyang ipadala ako rito. I’m only here to tame one of his untamed sons. Taming his untamed beastly sons!

I sneered at my own thoughts.

Ngayon… kung aaminin ko ba sa kanila ang totoo… gugustuhin pa rin nila ako? Will they still call me pup? Baby? Fox?

Takot ako na babalik ulit sa dati o baka ipapatapon na talaga nila ako rito sa karagatan kapag nalaman nila ang totoong pakay ko rito sa isla. Now, the regression slowly taking over my mind.

“Raziel… sobrang hirap ng sitwasyon ko ngayon. Masaya na ako na gusto nila akong tatlo. Masaya ako na minsan sa buhay ko pinili ako, ginusto ako, at pinahalagahan ako.” I tried to blink back my tears, but they were already hard to hold in. With one blink, they were already running down my cheeks.

“Eissen,” lumapit si Raziel sa akin at niyakap ako.

“I don’t want to dream so much. Ayaw kong ilagay ang sarili ko sa taas, sa tuktok ng aking pangarap dahil… baka kapag nahulog ako at mabasag… hindi ko na mapulot ang sarili ko, Raziel.” Hikbi ko sa balikat ni Raziel.

Niyakap ako ni Raziel. Yumakap ako sa maliit niyang katawan at umiyak.

“Bakit hindi mo subukan, Eissen? Tingin ko, hindi ka naman pababayaan at hindi naman mababaw na mga tao ang mga Wycliffe. Kung takot kang mahulog mula sa taas dahil tingin mo mababasag ka, malay mo… nasa baba pala ang mga Wycliffe na handa kang saluhin. Malay natin na nasa taas lang din sila at naghihintay sa’yo.”

“Sobrang taas nila, Raziel. Tingnan mo nga ako, trabahante lang nila. Sila ang lalayo na ng narating sa buhay.”

“Eissen… wala akong masasabi ngayon sa’yo. Sa sitwasyon mo lalo na’t hindi ko alam ang mga pinagdaraanan mo pero nandito lang ako. Makikinig at susupporta sa’yo sa lahat ng gagawin mo. Friends tayo, di ba?”

Kumalas ako sa yakapan namin at tumango.

“Masyado kang maganda para umiyak, Eissen.” Dagdag niya.

Bumuntong hininga ako. “Ako, Raziel… nandito rin ako para sa’yo, huh. Kung kailangan mo ako o kung ano pa iyan basta ’wag lang sa pera, nandito lang din ako para sa’yo.”

Muli ay nagyakapan kami.

Umahon kami ni Raziel sa dagat. Sa mga nasabi ko kay Raziel, tingin ko mabawasan ang bagay na nakadagan sa aking dibdib. Medyo nakakahinga na ako ng maluwag.

Si Piotr ay sinalubong ng towel si Raziel.

“Let’s go home.” rinig kong bulong ni Piotr kay Raziel.

Bumaling si Raziel sa akin. “Uuwi na kami, Eissen.”

“Huh? Ang bilis naman.”

“May kailangan kaming puntahan, Mr. Mendoza.” ani Piotr.

“Masyado ka namang pormal kay Eissen, Piotr. Eissen ang pangalan niya.” suway ni Raziel kay Piotr.

Kumuyom ang panga ni Piotr at tumango lang.

“Aalis na kami, Eissen. Iyong sinabi ko sa’yo kanina, tandaan mo iyon.” sabi ni Raziel bago nagpatianod kay Piotr.

Sinundan ko ng tingin ang papalayong bulto nina Raziel at Piotr nang may kumapa ng towel sa balikat ko. Tiningnan ko ang may-ari ng kamay na iyon at nakita kong kay Yaelan iyon.

“Kumain ka muna.” aniya at lumapat ang kanyang kamay sa likod ko bago ako giniya sa tent.

Binigay ni Yosiah sa akin ang isang plato na may lamang pagkain. Inakupa ni Yosiah at Yaelan ang dalawang foldable chair na dala namin kaya tumabi na ako kay Yashveer sa may tent.

“Hindi pa ba tayo uuwi?” tanong ko para sa kanilang tatlo.

“Let’s wait for the sunset, fox.” si Yosiah.

“Wala kayong trabaho?” tanong ko muli. Sa pagkakaalala ko mga busy’ng tao ang mga ito.

“Of course, meron, pup.”

“Eh, bakit tayo magtatagal rito sa labas. Kitang-kita pa rin naman ang sunset sa bahay.” wika ko at sumubo.

Ang takas kong buhok ay tumatabon sa gildi ng aking mukha pero sinasapo iyon ni Yashveer sa tabi ko.

“A little chill and sit back won’t hurt our banks, Eissen.” anang naman ni Yashveer.

Ngumuso lang ako at kumain. Nags-sunbathing sina Yaelan at Yosiah nang maalala ko si Piotr! Nilunok ko ng kanin at ulam sa bibig bago nagsalita.

“K-kilala n’yo pala si Piotr?”

Ang dalawang lalaki na nags-sunbathing ay bahagyang napalingon sa akin. Si Yashveer na pinagbubuksan ako ng bottled water ay napatigil din.

“He is our friend, fox.” ang sagot ni Yosiah.

Si Yaelan ay napabuntong hininga.

“Kilala n’yo rin si Raziel?”

“Hindi,” si Yashveer sa tabi ko.

“Nakilala lang namin si Piotr dahil sa negosyo at ’di namin kilala iyong si Raziel. Nakita namin siya pero hindi namin kilala. We really don’t talk about our private affairs that much, pup.” Paliwanag naman ni Yaelan.

Nilingon ako ni Yaelan. “Why do you ask, pup?”

Ramdam ko ang matatalim na titig ni Yashveer sa aking tabi.

“N-nag-aalala lang ako kay Raziel. Saka mangingisda ba talaga si Piotr? Taga rito sila?” Kuryoso kong tanong.

Mula sa pagkakasandal ni Yosiah sa kanyang upuan, bumangon siya bago lumingon sa gawi namin ni Yashveer. Binaba niya ang sunglasses niya hanggang sa tungki ng kanyang ilong. At tumingin sa mga mata ko!

“Don’t worry about your friend Raziel, fox. Piotr won’t hurt him.”

“Eh… bakit…”

“Piotr is also a fisherman and has some businesses dotted around the globe, iyan lang ang pwede mong malaman, Eissen. And again, Raziel is in good hands as long as Piotr is by his side.” seryosong wika ni Yosiah.

Napabuga na lang ako ng isang marahas na hininga bago tumango kay Yosiah.

Nag-sunbathing ang magkakapatid at ako naman ay nasa loob ng tent. Hinubad ko ang aking basang t-shirt at iniwan lang ang aking shorts.

Dahil sa pagod ko kakalangoy, langoy pa rin naman siguro ang iyon kahit nasa mababaw na parte lang ako, nakaiglip ako sa tent. Kaso nagising ako na parang sumikip na ang aking kinahihigaan!

I peeled my eyes open only to see the Wycliffe brothers lying beside me! Si Yaelan ay nasa kanan ko, si Yosiah ay nasa kaliwa, pati na si Yashveer.

“Pup,” si Yaelan na mukhang na gising ko.

Bumaling ako kay Yaelan dahil sa munting tawag niya sa akin.

“I want to kiss you.” His breath fanned my face.

Ramdam ko ang pagtaas ng temperatura sa aking mukha!

Napalunok ako. Tumango sa kanya. Hinawakan ni Yaelan ang aking panga bago umanggulo para maangkin ang aking labi. Napapikit ako nang kanyang halughugin ang aking bibig.

Ngunit sa gitna ng paghalik ni Yaelan sa akin, naramdaman ko naman ang kamay na pumasok sa aking shorts. Binuka ko ang aking hita upang tanggapin ang kamay na nanalakay sa aking shorts.

Napaungol ako sa gitna ng halik namin ni Yaelan. May malamig at masasang-sang hangin mula sa dagat na pumapasok sa tent kaso nag-iinit ang aking katawan sa kamay na nasa loob ng short, sa halik ni Yaelan at sa bibig na nasa aking dibdib.

“Ughh!” Daing ko nang pakawalan ni Yaelan ang aking bibig at tumungo ang kanyang bibig sa aking panga.

Nagkaroon ako ng pagkakataong makita si Yosiah na nilalamas ang aking dibdib at sumisipsip sa aking isang dibdib amg kanyang bibig at si Yashveer naman nasa pagitan ng hita ko at binabati ang aking kaselanan!

“Ahm! Ahh, ohhh!” Hapong ungol sa sabay-sabay na sensasyong dala ng bibig ni Yosiah sa aking dibdib, ang mainit dila ni Yaelan sa aking mukha, at ang kamay ni Yashveer sa aking pagkalalaki!

Pinadapa nila ako sa tent. Si Yaelan nasa harapan ko humahalik sa akin, si Yosiah nasa baba at umaangkin sa aking dibdib at si Yashveer naman ay nilalaro ang aking pagkalalaki at the same time ang isang kamay ay nasa butas ko. Scissoring and stretching my hole!

Umugong ang hangin sa labas ng tent.

Nasa labas kami, nasa tabing dagat, alam kong pwedeng may mga taong mapadpad sa lugar pero kapag iniisip ko na nasa labas kami at sinasamba ako ng tatlong lalaki na gusto ko, mas lalong nag-iinit ang aking katawan at nasasabik ako sa bawat sipsip, halik, at himas nila sa aking katawan!

“Ohh, fuck!”

“Dammit!”

“Uhmm, shit!”

Ang mga mura nila sa gitna nang pag-pyesta nila sa akin. Ramdam ko na ang aking puson na tila napupuno at parang may paparating na. I called out their name into the air, my voice echoing with urgency as my body trembled in ecstatic release, reaching my first climax.

Kaso naputol din kami sa aming ginagawa sa tent nang biglang kumulog. So we have no choice but to stop. Dahil nanghihina pa ako galing sa aking unang orgasmo. Tinulungan ako ni Yosiah na makapagdamit at si Yaelan at Yashveer naman ang nagligpit sa aming gamit.

I was so excited on our way home because I know madudugtungan pa iyong nangyari sa amin sa tabing dagat. Naligo ako at nagpabango sa aking katawan! Yeah, my mind says no, but my heart says the opposite one.

Pinulot ko ang aking telepono sa drawer at binuhay uyon para ma-charge ko, matagal-tagal na kasi no’ng huli ko itong ch-in-arge. Kaso napatigil ako sa pagsuri sa aking mukha sa salamin nang magvibrate ang phone ko. As much as I want to ignore my phone, pero ang nurse ni Lola Erming ang nagmessage sa akin.

Ang excitement ko at ang kasiyahan ko ay unti-unting nalusaw at napalitan ng kaba at takot. The cold sweat began to bead on my forehead and slick my palms, a chilling reminder of the fear coursing through me.

‘Eissen… I’m so sorry.’

Ang mensahe ng nurse ni Lola. Magtitipa na sana ako ng reply sa text na iyon nang biglang magpop-up ang mensahe ni Don Yael sa akin.

‘If you want to see your grandmother, you need to come back here, Eissen. This is all because of your stubbornness, Mr. Eissen Mendoza. I’ll expect you today; otherwise, you won’t see your beloved grandmother again!’

Nanlabo ang mata ko habang nakatingin sa text ni Don Yael. It was only a text, but I can hear his devilish voice in my ears. Tumulo ang luha kasabay ng panghihina ng aking katawan!

I clenched my phone tightly between my palms as I stormed out of my room, my long, heavy strides echoing with each step as I made my way toward the door!

A lightning strike.

“Eissen!”

“Eissen?!”

“Sh*t! Mendoza!”

Parang wala akong naririnig na tawag at dere-deretso lang ako tungo sa pintuan nang may biglang humablot sa aking palapulsuhan at inikot ako.

My body twirled around!

Yosiah’s hard expression softened. Yaelan and Yashveer appeared beside him, watching me with complete confusion written all over their faces.

“What is wrong, Eiseen?” Yaelan asked.

“Kuya, what did you do?!” Yashveer growled.

“No, I didn’t do anything! I just saw him—”

Binawi ko ang kamay ko kay Yosiah kaya namatay ang nais niyang sabihin.

“Uuwi ako! Uuwi na ako!” Putol ko sa kanila.

“What?”

“Eissen!”

“Pup, what the f*ck is wrong?!”

“K-kailangan ako ng Lola ko. U-uwi na ako!” Natataranta kong ani.

“No, you can’t!” ani Yosiah.

“You don’t tell m-me what to d-do, Yosiah.” Nanginginig  at umiiling kong wika. Tumutulo na ang luha ko.

“Eissen, we can talk this out, hindi ka pwedeng umuwi ngayon dahil mukhang masama ang panahon!” Pagpapaintindi ni Yaelan sa akin. Sinubukan niya akong hawakan kaso inilayo ko ang aking katawan bago pa niya ako mahawakan.

Umigting ang panga ni Yaelan.

Kahit ano pa ang sabihin nila sarado ang aking utak. Inaalala ko lang ang lola ko!

My tears erupted like a dam breaking under immense pressure, flooding everything in their path! Lola… ang lola ko!

“Uuwi ako! W-wlla akong pakialam! Hindi n’yo k-kasi ako naiintindihan kasi wala naman kayong pakialam sa pamilya n-ninyo! Wala kayong alam sa nararamdaman ko! Kaya aalis ako sa ayaw at gusto ninyo!” I lashed out, silencing them. Nanlalaki ang kanilang mga mata habang nakatingin sa akin. Parang gusto silang sabihin kaso hindi nila naisasatinig!

---

This story is already at chapter 33 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 27

Dedicated to: archivesofelle

---

Chapter 27

Eissen’s POV

Kakababa ko lang sa taxi na aking sinakyan na galing pang ospital kung saan naka-confine si Lola kaso wala doon si Lola— wala na siya doon nang makarating ako pati na ang nars niya.

Malakas ang ulan. Maya’t maya ang salitan ng kulog at kidlat sa itaas pero wala akong mas iniintindi kung hindi ang Lola ko! Itinaas ko ang aking tingin sa matayog na gate ng mansyon ni Don Yael Wycliffe.

A lightning bolt cuts through the dark, gloomy, and weeping skies, lighting up the surroundings for seconds, followed by a loud clap of thunder. I’m soaked from the pouring rain. I’m cold—very cold—but the rage inside keeps me burning, standing like steel outside Satan’s den.

Earlier, masama na ang panahon sa isla. The Wycliffe brothers didn’t want me to go home, but my eagerness, fear, and worry for my grandmother didn’t stop me from coming back here with only my body. I left everything there. I left my belongings on that island. All I had was my phone, dripping with water, and my money—the only card I had where Don Yael deposits the funds.

However, I didn’t just leave my things there; I also left my heart and soul on the island. The Wycliffe brothers also remained there. Physically, I may be in the city, but I’ve already given my heart to the three men back there.

What a life! It feels like I’m trapped in the middle of a maze held in Don Yael’s palms. He’s had me captive from the very start of my mission. It’s as if he placed an invisible leash around my neck, preventing me from escaping his grasp. That cunning, evil man! It feels like he orchestrated everything from the beginning.

My lips quiver in response to the cold seeping into my system. I raise my trembling hand and press the doorbell.

Hindi nagtagal ay may lumabas ng isang lalaki galing sa loob dala ang isang itim na payong. Namumukhaan ko ang lalaki, siya rin iyong lalakigg sumalubong sa akin noon nang mag-apply ako sa tang inang babysitter pero iyong pala papaamuhin ko pala ang anak niya.

“Come in.” Maiksing saad nito at niluwagan ang gate.

Sa unang tapak ko rito sa mansyon ay manghang-mangha ako sa lugar. Pero ngayon habang binabaybay ko ang daan papasok sa mansyon ni Don Yael, ay wala akong ibang nararamdaman ngayon kung hindi galit!

Masakit sa balat ko ang malalaking patak ng ulan pero mas masakit ang puso ko dahil sa pag-aalala sa lola ko.

Pagkatapak ko sa malaking tanggapan ng mansyon, may lalaking naglagay ng towel sa balikat ko ngunit hindi ko ito binalingan. Dere-dertso lang ako hanggang sa makita ko si Don Yael sa living area, humihithit ng sigarilyo. At nang makita niya ako binaba niya iyong sigarilyo niya sa ashtray na nasa babasaging center table at diniin doon upang mamatay ang apoy. May mga tauhan siyang nasa paligid na naka-uniporme na kulay itim.

Ngumiti si Don Yael pero hindi ko magawang suklian ang ngiting binigay niya sa akin. Walang nakakatuwa. Walang mabuting bagay na ikangingiti ko.

“How are you, Eissen? It’s been… a long time!” Hindi ko alam kung nang-aasar ba siya o ano.

“N-nasaan ang Lola ko!”

Don Yael tilted his head to one side, crossing his arms with deliberate ease. Despite the passage of time, the aura of authority and power he exudes remains undeniable. Even from meters away, I can feel the weight of his presence pressing down on me. In that moment, I feel small and utterly powerless, as though the very air around him bends to his will.

“I have been waiting for your reports, Eissen. I’ve been a good employer to you, but it seems like you’ve already forgotten the primary reason I sent you there,” Don Yael stated. The old man seemed calm, smiling, and his voice was the same as when he usually called me on the phone—quiet. However, an unknown force twisted my stomach. I knew that behind that amiable face was a devil in human flesh.

I swallowed and tried to control my quivering nerves, but I failed. Was it because of fear? Or had the cold already seeped into my system? Perhaps the adrenaline had faded, leaving only fear, anger, and loathing.

“You’ve been there for almost three months, yet there’s still no progress on your mission. And this past week, it seems like you’ve forgotten about me.” Don Yael unfolded his arms, pushed himself up from his seat, and trudged toward me.

Don Yael walked around me languidly, his shoes echoing with every step on the sleek floor, heightening my nervousness each time he passed in front of me.

“D-Don Yael,” I uttered, my voice breaking.

“You know what, Eissen? I believed you could do the job because you had the determination, the eagerness, and the need. But you suddenly changed…” Don Yael trailed off.

“And according to my sources—my men—you’ve been hanging around with my sons. You’ve been loitering with them quite a lot! Naisip ko na baka nakalimutan mo na ako, Eissen, dahil sa mga anak ko. Naisip ko na baka nakalimutan mo na ang tunay mong pakay doon dahil nabaling na ang atensyon mo sa mga anak ko. At…” Tumigil si Don Yael sa kanyang paglalakad sa paikot sa akin, tiningnan niya ako sa aking mga mata. “At hindi naman ako nagkamali roon, di ba, Eissen? Turning off your phone at wala nang nabibigay na updates sa akin.”

“Don Yael, n-nasaan ang Lola ko!?” Diing tanong ko kay Don Yael.

“You pushed my patience to its limits, Eissen!” Don Yael brushed off my question.

“I thought, iba ka sa mga babaeng pinadala ko roon, Eissen. Sumaya ako nang tumagal ka roon sa bahay ng mga anak ko. Totoo iyan, Eissen, kaso binigo mo ako tulad ng mga babaeng pinapadala ko roon sa isla!”

I took another gulp.

“Though you’re both the worst and the best. You are the worst for forgetting the reason I sent you there, yet you are also the best because you didn’t just tame my youngest son, but also his older brothers.”

Ngumisi si Don Yael at muling bumalik sa kanyang upuan na iniwan kanina. Muli siyang kumuha ng bagong sigarilyo.

“At makakabawi ka sa ginawa mo sa akin dahil d’yan.” Dugtong niya.

My brow gradually furrowed

“A-ano ang ibig ninyong sabihin, Don Yael?” Biglang humarantado sa tibok ang puso ko.

“Gagamitin kita. Ikaw ang magiging daan para umuwi ang mga anak ko rito.”

“Ano?!”

“Tingnan natin kung ano ang gagawin ng mga anak ko. Alam kong susundan ka ng mga no’n, Eissen. Kaya mananatili ka rito o sa bahay mo at hihintayin ang mga anak ko!”

“Don Yael!” Umiiling kong wika.

“Makikita mo lang ang lola mo kapag umuwi rito ang mga anak ko. Makakapunta ka lang sa lola mo kapag umuwi ang mga anak ko.”

“Ang… ang sama ninyo!” diing sigaw ko kay Don Yael. Wala akong pakialam sa mga tauhan niya sa paligid namin. “Nagtatanong ako… nagtatanong ako kung bakit ayaw na ayaw ng mga anak mo sa’yo! Nagtataka ako kung bakit umabot ka sa ganito para lang makita ang mga anak mo! Pero…” Huminga ako ng malalim. Galit na galit na pinupukol ng tingin si Don Yael. Kung pupwede lang na sunugin ko siya gamit ang mata kong nag-aapoy na sa galit sa kanya. Baka kanina pa ito nasusunog ngayon. “Pero ngayon alam ko na. Walang kasing sama ang ugali ninyo! Wala kayong pakialam sa nararamdaman ng iba basta lang sa pansariling gusto mo! Wala kang pakialam kung may natatapakan kang ibang tao para sa nais mo! Ang rumi mo kung maglaro!”

Ngumisi lang siya.

“Think whatever you want, Eissen. I just want to see my son, since they won’t let me set foot on that island!”

“K-kapag nandito na sila Y-Yashveer… sasabihin mo sa akin kung nasaan ang Lola ko?”

“Ihahatid pa kita sa Lola mo, Eissen.”

“S-siguraduhin mong hindi mo babawiin ang sinasabi ninyo, Don Yael.”

“Ikaw ang unang tumalikod sa akin, Eissen. I’m just getting back to you.”

Tumalikod ako. Hinding-hindi ako matutulog sa bahay na ito!

“Also…”

Napatigil ako sa aking paglalakad nang magsalita ulit si Don Yael sa likod ko.

“Wala kang sasabihin na kahit ano sa mga anak ko, Eissen. Wala kang sasabihin tungkol sa Lola. Humingi ka man ng tulong sa kanila. Aasahan mong hindi mo na maabutan na humihinga ang napaka-bait mong Lola.”

Nakuyom ko ang aking kamao. Hindi ako nagsalita. Muli na naman sana akong hahakbang papalabas nang dugtungan niya ang kanyang sinabi.

“I know you love them, Eissen, but I don’t like it. It’s disgusting! That’s why when my son comes home tomorrow or the day after, you will stay away from them. You will go to a far place, far away from them. Sa malayong lugar na hindi ka nila mahahanap!”

Nang makarating ako sa bahay namin, in-on ko ang switch ng ilaw pero hindi na iyon bumukas. Siguro ay naputulan na dahil sa tagal kong wala rito. Mabuti na lang at may nakita akong kandila sa sa kusina at posporo. Iyon ang naging ilaw ko. Naligo ako at nagbihis. Pinagpagpag ko lang ang higaan ko bago humiga.

Tumingala ako sa mababang bubong na siyang halos hindi maabot ng kulay dilaw na ilaw ng kandila. Nilalamig ako at parang may butas sa t’yan ko na hindi ko alam kung ano ang makakapuno!

Ito na ba ang kabayaran ng pagpapakasasa ko roon sa isla kasama ang mga Wycliffe? Ang kaligtasan ba ng Lola ko ang magiging kapalit ng desisyon kong sumaya doon kasama sila?

Tumagilid ako at tumitig sa kandila na unti-unting nalulusaw. Niyakap ko ang kumot sa aking nanginginig na katawan at nagbagsakan naman ang malalaking butil ng luha sa sulok ng mata ko pababa sa aking unan.

Bakit laging may kapalit ang kasiyahan? Bakit laging ako na lang? Bakit pakiramdam ko, ako lang ang laging nahihirap? Mali ba ang kagustuhan kong sumaya? Hindi ba pwede ang bagay na iyon sa akin? Masama bang piliin ko naman ang magpapakasaya sa akin?

Gusto ko na lang ding mawala. Kagaya ng kandila ngayon sa dahan-dahang nauubos, ang pangarap ko, at ang kaligayahan ko ay unti-unti na rin nalulusaw.  Masarap sumaya kaso tulad no’ng kandila na nagbibigay liwanag, parang ang sarili ko lang din ang inuubos ko sa panahon na pinili kong maging masaya kasama ang tatlong magkakapatid. Pinili ko ang liwanag kaya ngayon unti-unti na akong nalulunod sa dilim.

Akala ko kasi kaya ko. Akala ko kaya ko kung anuman ang magiging kapalit no’n. Kaso hindi ko pala kilala ang taong kinalaban ko. Sobrang sama. Sobrang tuso pala ng taong pinili kong balewalain.

Humapdi ang t’yan ko sa gutom pero mas pili kong ipikit ang mata at itulog ang gutom ko. Malakas pa ang ulan sa labas at ayaw ko nang tumayo. I don’t know what awaits me when I wake up the next day, but I just pray na sana makita at makasama ko na ang Lola ko.

And as for the Wycliffe brothers, hindi ko alam kung ikakasaya o ikakalungkot ko ba kapag sumunod sila sa akin dito. Naninikip ang dibdib ko at para itong pinipino mula sa pagkakabuo.

I wiped away my tears and closed my eyes tightly, yearning for an escape. How I longed for everything that had happened to be nothing more than a fleeting dream. How I wished that, upon waking, I would find it all behind me, as if the weight of the world had lifted and the pain had vanished.

Nagising ako sa ingay mula sa labas ng bahay. Mga ingay na mga taong dumadaan, mga ingay ng mga taong nagbubulong-bulungan sa labas at ingay ng mga tahol ng aso.

Tiningnan ko ang kandila na nakalimutan kong patayin. Mabuti at napamatay iyon ng kusa, siguro sa hangin kagabi. Inignora ko ang aking telepono. Hindi ko alam kung tinawagan ba ako ng magkakapatid o hindi pero mas pinili kong ignorahin iyon.

Lumabas ako ng kwarto. Kagabi ay hindi ko napansin ang mga alikabok sa bahay, ngayon ko lang napansin ang kapal nito. Hindi muna ko naglinis. Imbes ay pumunta ako sa kusina at tumingin ng maaaring lutuin. May pera ako kaso nasa card at konti lang ang cash meron ako rito.

Lulustayin ko ang pera mo Don Yael!

Lumiwanag ang mukha ko nang makakita ng isang cup noodle. Nag-init ako ng tubig at saka iyon ang ginawa kong almusal. Pagkatapos ay naligo ako at nagbihis. Kailangan kong gumawa ng paraan para mahanap ang Lola ko dahil kung maghihintay lang ako rito, ikakabaliw ako ang pag-iisip ko sa kalayagan ni Lola.

Isang puti na taslan shorts at kulay asul na tshirt ang sinuot ko bago pinulot ang card at sinilid sa aking bulsa.

Isang tingin ang iniwan ko sa bahay. This house doesn’t feel like home anymore. It’s cold and lifeless without my grandmother.

I blink back my tears. I turned around, reached for the doorknob, twisted it, and pulled the door open. As soon as I opened the door, I stopped in my tracks when three towering shadows covered my small frame.

Mula sa pagkayuko ko sa tatlong matatangkad na anino sa harapan ko, naiangat ko ang aking tingin. At ganon na lang ang kinalaki ng mata ko nang makompirma ko kung sino-sino sila. Napaatras ako.

“Y-Yosiah,” tingin ko kay Yosiah na siyang nasa gitna at naka-cross arms. He is wearing a dark long-sleeved polo, and his sleeves are rolled up to his elbows, along with a black wristwatch on his wrist.

I turned my eyes to the left, only to see Yaelan’s intense gaze. “Y-Yaelan,” sambit ko. Nakakulay itim na polo shirt siya at nakasandal sa dingding ng bahay with his legs cross.

“Yashveer,” I muttered breathlessly as I turned my eyes to the right. Tulad ni Yaelan ay naka-polo din siya na kulay army green at nakasilid silid ang dalawang kamay sa kanyang itim na trousers. Lahat sila naka-trousers at makintab na sapatos!

Tears welled up in my eyes, shrouding my vision in a hazy blur.

“W-what…” I struggle to find my words as they escape me, and tears cascade down my cheeks.

“Pup,”

“Eissen,”

“Have you been crying, Mendoza?”

Umiling ako pero alam kong pansin na nila ang namumugto kong mata. I want to say something, but my sobs overwhelmed me, leaving me crying like a baby in front of them.

“Pup,” Yaelan was the first to approach me, wrapping me in a comforting hug, quickly followed by Yosiah and Yashveer, who enveloped me in their warm embrace.

---

This story is already COMPLETED on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 28

Chapter 28

Eissen’s POV

“S-saan ninyo ako dadalhin?” tanong ko sa magkakapatid na ngayon ay tinangay ako sa kanilang sasakyan.

Humihikbi pa ako rito sa backseat katabi si Yashveer pero nakahinga ako ng maluwag nang nandito na kami sa loob. Grabe kasi iyong mga tingin ng mga kapitbahay namin sa kanilang tatlo. Hindi ko alam kung humahanga sila sa tatlong lalaki o gumagawa na sila ng tsismis sa akin. Ganon pa naman dito sa amin. Gumawa ka man ng kabutihan o hindi, may masasabi at masasabi sila tungkol sa’yo. Ang masaklap, minsan mali-mali pa ang mga balitang pinakaka-kalat.

“We’re going to our house.”

Napatingin ako kay Yaelan na siyang sumagot sa akin. Nasa front seat siya at nakatingin siya doon sa rearview mirror. Yaelan gave me a faint smile.

“S-sa bahay ninyo? Sa… sa bahay ng a-ama…”

“In our own house, baby.” agap ni Yashveer sa akin at humawak sa kamay ko na nasa ibabaw ng aking hita. Napatingin ako sa kanyang kamay na tumabon sa aking kamay.

Bumuga ako ng hininga galing sa aking ilong at napapikit. I feel a strong urge to rub my chest, as if something heavy is pressing down on it. My throat constricts, giving the sensation that something is obstructing my airway.

Iniisip ko pa lang ang mukha ni Don Yael Wycliffe ay nanginginig na ako sa galit sa kanya. How can he do this to me? To my grandmother? Matanda na iyong Lola ko. Kahit naman sana awa sa matanda ay meron siya kaso mukhang demonyo rin talaga.

Isa-isa kong tiningnan ang magkakapatid. Gusto ko nang umamin sa kanila. Gusto ko nang humingi ng saklolo sa kanilang tatlo pero papaano naman ang Lola Erming ko? They might be capable of helping me, but I don’t want to risk my chances and put my grandmother’s life in danger.

Ngayon hawak ako sa leeg ni Don Yael dahil nasa kamay niya ang lola ko. Wala akong ibang magagawa ngayon kung hindi ang sumunod sa kanyang gusto na parang aso. Besides, I’ll be leaving as soon as possible because I know that Don Yael already has news that his sons are in the metro.

“We’ve been texting and calling you, Fox. We cannot reach you, and you haven’t replied to our messages.” Yosiah shattered my thoughts with his remarks.

Umangat ang tingin ko kay Yosiah na siyang nagmamaneho ng sasakyan. Sa totoo lang iniwan ko ang telepono ko sa bahay. Plano ko sanang bumili na lang ng bagong telepono at bagong sim.

“Ahm, naiwan ko ang gamit ko sa isla. Wala ang charger ko at tingin ko rin… nasira na iyong phone dahil nabasa sa ulan.” sagot ko naman kay Yosiah.

Tumikhim si Yaelan kung kaya’t naibaling ko ang atensyon ko sa kanya. Sina Yosiah at Yashveer naman ay saglit ring tinapunan ng tingin si Yaelan.

“What happened on the island, pup… I— actually, we are very sorry for how we acted. That time… akala ko nagulat ka namin sa ginawa naming tatlo roon sa tent. I mean, you have the right to be shocked and afraid of dahil hindi mo pa nasasagot iyong tanong namin doon sa rest house but we took advantage of you. But in the end, it’s about your grandmother. Sorry if we startled you with our actions,” Yaelan explained.

“Tama ka rin naman no’n, Eissen.” Unti-unti akong tumingin kay Yashveer sa tabi ko. Napapisil siya sa kamay ko na kanyang hawak. “Hindi nga siguro namin alam ang nararamdaman mo. Tama nga siguro dahil hindi ko nga rin alam ang pakiramdam ng may mga magulang. We lost our mother because of me, and we cut off our connection with our father. I tried to understand you at that time as well, but my mind seemed blank because all I had growing up were my brothers.”

“We were also worried about you at that time because the weather was not good. I thought that letting you go back here alone would somehow scare you due to the weather, but I was wrong. Your love and desperation to see your grandmother brought you here. It’s good to see na safe kang nakarating dito. I hope you’ll forgive us, Mendoza. Inunahan ka namin sa desisyon mo kahit… wala naman kaming karapatan. At kahit na meron it shouldn’t be like that. We should have accompanied you on your journey back here. Sana nakita mo na rin ang lola mo na siyang inuwi mo rito.”

Nakuyom ko ang aking kamao. I lower my head, and a forlorn smile stretches across my lips. May lakas pa ba akong sagutin sila? Oo, gustong-gusto ko sila at nais ko silang sagutin kaso sa sitwasyon ko ngayon mukhang hindi ko na magagawa.

Naisip ko ang mga sinabi ni Raziel sa isla. Somehow, he lightened up my mind, but that light was snatched from me far too early.

“Sorry… sorry kung pinag-alala ko kayo. H-hindi na iyon mauulit.” Dahil hindi na rin ako babalik sa isla. “At… ang lola ko… a-ayos na naman siya.”

“It’s fine, Eissen.”

“Don’t think about it, pup.”

“We understand you, fox.”

Nang marinig ko sila. Pinuno ko ang aking dibdib ng hangin bago nag-practice ng magandang ngiti na isusukli ko sa kanilang mga sinabi.

“So,” bumuga ako ng hangin mula sa aking bibig. “Malayo pa ba tayo sa inyo?” Pag-iiba ko na lang sa aming usapan dahil baka magbreakdown ako rito sa harap nila.

“Malapit na, pup.” Ang sagot ni Yaelan sa akin.

“Wait, did you already have breakfast? Do you want us to stop at the restaurant along the way?” tanong ni Yosiah sa akin.

“Nag-noodles na ako. K-kayo ba?”

“No,”

“Huh? E-edi dumaan muna tayo sa kainan na gusto ninyo bago tayo tumuloy sa bahay ninyo.” Suhestiyon ko sa kanila.

“Sa bahay na. We want your bulalo, baby. Please?” si Yashveer sa tabi ko at dumukwang upang humalik. Ilang pulgada na lang ang layo ng kanyang labi sa akin nang tumigil siya.

“C-can I?” tanong niya sa akin.

Gumalaw ang mata ko sa kanyang mga kapatid na nasa harap. Natatawang napailing ang mga ito. Tumango na ako kay Yashveer at pinatakan niya ng madaling halik ang aking labi.

Naipit ko ang labi matapos hagkan ni Yashveer. “S-sige magluluto na lang ako sa bahay ninyo.”

Yaelan’s scandalous laugh caught my attention.

“Ngayon ka pa talaga humingi ng permission, eh, nakailang halik ka na.” Natatawang wika ni Yaelan sa bunso.

“Whatever! Ikaw ba nanghihingi ng permiso?”

“Always!” sagot naman ni Yaelan kay Yashveer.

“A f*ck boy and playboy like you? Nanghihingi ng permiso? Are you for real, Kuya?” Lumakas ang boses ni Yashveer sa kanyang kapatid.

Kita kong napapabuntonghininga na lang si Yosiah sa naging sagutan ng kanyang kapatid.

“I may be a f*ck boy, lil brother, but I have respect and manners too.”

“Kailan ka pa ganyan? Sa mga ganyan mo siguro nakukuha ang mga babae mo!” Akusa ni Yashveer sa kapatid.

“They flock around me kahit wala akong ginagawa, Yashveer. Wait, let’s stop this. Naririnig tayo ni Eissen.”

Napatawa na lang ako sa sagutan nina Yashveer at Yaelan. Tumingin ako sa labas ng bintana at saka lihim na pinagdarasal ang kalagayan ng aking Lola. Kahit anong tawa ko dahil sa kanila ni Yaelan binabawi ng ko isip ang aking saya kapag naiisip ko si Lola. 

Naisip kong bibili na lang ako ng telepono mamaya. Saulo ko naman ang numero ng nars ni Lola baka sakaling alam niya kung nasaan si Lola o ’di kaya’y alam niya kung saan dinala ni Don Yael si Lola.

Unti-unti nang humina ang takbo ng kotse, dahil doon napasilip ako sa labas. Doon ko nakita ang tatlong malalaking two-story na mansyon na siyang magkakasunod. Bumukas ang matayog at malaking gate at pumasok na ang kotse. Elevated ang lugar at ang tatlong mansyon ay nakaka-agaw ng tingin dahil sa laki at garbo nito! Ito lamg din ang nasa itaas na parte ng lugar. Pareho ang desinyo ng tatlong mansyon na may kulay itim at puti ang tema.

“I-ito na ba ang bahay ninyo?”

“Hmm.” Tango ni Yashveer.

“Tag-iisa kayo ng bahay?”

“Yeah.” Mabagal na sagot ni Yaelan.

Napatanga ako at muling tumingin sa labas. Huminto ang sasakyan sa unang mansyon.

“Kaninong bahay ito?” tanong ko at inalalayan ni Yosiah sa paglabas.

“It’s mine.” Tinuro niya ang sunod na mansyon. “Iyan kay Yashveer at sunod kay Yaelan.”

“Trip n’yo ba itong pareho ang desinyo ng bahay ninyo?” Ngising tanong ko at ginugulo ng hangin ang aking buhok. Sa harap ay natatanaw ko ang syudad at ang dagat sa unahan.

“It’s our choice na pareho ang desinyo, Pup.” sagot ni Yaelan sa akin. I bet ito rin ang nagdesinyo at ang engineer ay si Yashveer.

“Hahaha! Baka malito ang mga asawa ninyo nito kapag napunta sila dito.” Tawa-tawa kong saad nang matamihik sila.

Hinarap ko ang magkakapatid na siyang parehong seryoso ang mga mukha at kahit na magulo ang buhok dulot ng hangin. Hindi nababawasan no’n ang kisig at angking gwapo nila.

“P-pasok na ba tayo? Magluluto ba ako ng bulalo at papalambutin pa natin ang baka.” saad ko.

“Wala kaming dadalhing ibang babae dito, Mendoza.” ani Yosiah.

“Ikaw pa lang, maliban sa tauhan namin, ang nakakatapak dito.” Sunod naman wika ni Yaelan.

“We will make our boyfriend, Eissen. And sooner… ikaw lang din ang aasawahin namin.” ani Yashveer.

I laughed and brush off their statements but they’re gazes were just too strong and intense!

“Magluto na lang tayo sa loob.” anang ko.

Tumalikod ako sa kanila at humawak sa dibdib ko. Nasusuka ako sa lakas ng tibok ng puso ko. Naluluha rin ako kasi… hindi mangyayari ang mga gusto nila. Gusto ko man din no’n kaso ang labo na eh.

“Seryoso kami, Eissen. Hindi kami aabot sa puntong ito kung hindi kami seryoso sa’yo.” sabi ni Yosiah.

Nakuyom na lang ang kamay ko.

Sa mansyon ni Yosiah ay may iilan akong nakita na mga katulong na nagmi-maintain sa linis ng mansyon. Ang natural na sinag ng araw mula sa labas ang nagpapaliwanag sa sala ng bahay. At nang makarating kami sa kusina, may lalaking nagluluto roon na naka-uniporme na pang-chef.

“He is the house chef, Eissen. Sabihin mo lang sa kanya kung ano ang kailangan mo at kung papaano lutuin ang bulalo mo. Gagawin na niya iyon.” sabi ni Yosiah sa tabi ko.

Huh? Ako? Uutusan ang isang chef?

“A-alam na naman niya kung papaano magluto ng bulalo, Yosiah.”

“Iyong timpla mo ang gusto namin, pup.” sabad ni Yaelan at sumandal sa countertop. Yaelan looked at the chef over his shoulder. “You will follow anything he said. Don’t let him touch anything. Kayo ang gagawa sa lahat ng iuutos niya.”

“H-huwag na. Kaya ko naman.” Awat ko kay Yaelan.

“It’s their job. Eissen. Don’t sweat it.” si Yashveer naman.

Kita kong tinakpan no’n chef ang stewpan.

“Ihahanda na ba namin ang mga sanghap, sir Yosiah?” Ang chef kay Yosiah.

Tumingin muna si Yosiah sa akin. Sumulyap ako sa chef na napaka-propesyonal at sobrang galang. Matanda pa ito sa akin eh, nakakahiyang utusan kahit na tauhan nila ito.

“Ano… sige po.” saad ko na lang.

Dahil ayaw ko namang magdikta nang dikta roon sa chef. Kumuha ako ng tissue paper at humiram ng ballpen kay Yosiah para doon isulat ang aking sariling timpla sa bulalo. 

“I-ito po ang timpla ko sa bulalo. Sorry po dahil…”

“Okay lang, sir. Trabaho ko po namin ito.” Agap naman sa akin ng chef.

Sumulyap ako sa mgakakapatid na humihigop sa kanilang kape na tinimpla ko. Galing pa silang isla na walang kain at dumeretso sa bahay ko. Hindi ko talaga alam kung papaano nila natunton ang bahay ko. Ni hindi ko sila tinanong doon.

“Ang ballpen,” sabi ko sabay balik sa ballpen ni Yosiah.

“Tapos na?” tanong niya.

“Oo, nakakahiya naman kong diktahan ko ang chef ninyo. Sinulat ko na lang doon ang sarili kong timple ng bulalo.”

“Hindi ka na kailangan sa kusina?” tanong naman ni Yaelan.

“Hmm,” tango ko at uupo na sana nang tumayo si Yaelan.

“Good! Kuya, why not dalhin natin si Eissen sa baba?”

Kumunot ang noo ko.

“Baba?”

“May underground sa baba nitong bahay namin Eissen. Iyong underground may access ang lahat ng bahay namin.” saad ni Yashveer.

“Talaga? Anong nasa baba?” Kuryoso kong tanong.

“Okay, let’s go.” si Yosiah at saka inabante ang silya bago tumayo.

Unang naglalakad si Yosiah at sa likod niya ako. Nakasunod naman sa akin sina Yaelan at Yashveer. Pumasok kami sa aklatan ni Yosiah at sana siya may pinindot doon sa kanyang table at unti-unting nahati ang kanyang aklatan sa dalawa. Doon may isang kahoy na pinto.

Binuksan iyon ni Yosiah. Kumunot ang noo ko sa dilim no’n. Pinindot ni Yosiah ang switch sa gilid at saka ko nakita ang hagdan pababa! Nang makababa na kami saka bumungad sa akin ang napakalaking underground nila. Kulay puti ang pintura ng buong lugar at dito ay may bilyaran, may boxing ring at gamit pang boxing at iba’t ibang klase ng gym equipment.

“Halika ka, Eissen.” Giya ni Yashveer sa akin.

“Wow!” Manghang sambit ko habang naglalakad kami.

Mukhang pinagsama nila ang kanilang recreation room at ang kanilang gym room. May tennis, badminton court pa at shooting range.

“Pwedeng magbaril-barilan dito?” tanong ko habang patuloy kami sa paglalakad.

“Of course! Gusto mo subukan?” ani Yosiah.

“S-saka na.” saad ko naman.

Nagpatuloy kami sa aming paglalakad hanggang sa mapansin ko ang isang silid! Silid siya na gawa sa transparent glass ang lahat ng dingding kung kaya’t nakikita ko ang isang kamang napakalaki.

“Kwarto ninyo iyan?” Kunot noong tanong ko. Sinong gugustuhin magkaroon ng kwarto na puro transparent glass ang dingding?

“Yeah,”

“Huh?” Halos matawa ako. “Bakit naman transparent glass iyan? Walang privacy ang matutulog!”

Humarang ang maskuladong katawan ni Yosiah sa aking pagmamasid sa kakatwang kwarto nila.

“Kapag may tao sa loob awtomatik na nagb-blur ang glass. Kaya hindi makikita ang nasa loob. At kahit na rin magsigaw-sigaw ka pa sa loob. Walang makakarinig dito sa labas.” si Yosiah.

“Talaga?”

Tumango si Yosiah. Tinungo niya ang pintong gawa rin sa salamin at pumasok.

“It’s made with smart-tinting glass, pup. It changes its optical properties in response to electrical or thermal signals. Kaya nagiging opaque or tinted siya.” Pagka-klaro ni Yaelan.

At namangha ako nang totoo nga! Nagb-blur ang lahat ng salamin at hindi na namin maaninag pa si Yosiah sa loob!

Nang lumabas si Yosiah bumalik rin iyon sa dati!

“Kahit na ang weird pa rin ng ganitong silid!” Komento ko.

Natawa sila sa aking sinabi.

Nagring ang telepono ni Yosiah kaya natigil din sila sa kanilang tawa.

“Yes?” sagot ni Yosiah sa tawag. Kumunot ang noo ko nang mawala ang ngiti sa labi ni Yosiah at nandilim ang mga mata. “What? Pinapasok ninyo? D*mmit!”

Marahas nitong binaba ang tawag.

“Kuya, what’s wrong?”

Nagtatagpo ang kikay ni Yosiah na tiningnan si Yaelan. “Nandito si Dad.”

“Sh*t, what?” si Yaelan.

“Ano?” si Yashveer

Umakyat kami pabalik sa taas at habang naglalakad kami pabalik. Hindi ko maiwasang hindi pagpawisan ng malamig. Kahit na aircon ang buong mansyon, tumulo ang butil ng pawis mula sa noo ko.

I already expected this. Sa kayang gawin ni Don Yael malabong hindi niya alam ang pagdating ng kanyang mga anak ngunit napakabilis niya naman!

Nanliit ako habang nakasunod sa malalaking hakbang ni Yosiah. The atmosphere suddenly dropped, and the tension in the air was so thick! The dark energy coming from the three of them was too much for me. I felt suffocated with each passing second as we made our way to the living area.

“Dad!”

I trembled when I heard Yosiah roar at his father. Don Yael twirled around, wearing his most affectionate smile.

Nagtagpo ang mga mata namin ni Don Yael at hindi nakatakas sa akin ang ngisi niya bago humarang sa paningin ko ang katawan nina Yaelan at Yashveer. They covered me with their bodies as if they were afraid that the predator in front of us was going to take me.

“Oh, I’m so glad that you’re finally here, my dear sons. I miss you so—”

“What the hell are you doing here?!” This time, it was Yaelan’s thundering voice that interrupted Don Yael’s remarks.

“Dad,” Yashveer said, a warning tone lacing his voice.

“It’s been so long since I last saw the three of you. I miss you so much, Yashveer, Yaelan, Yosiah. I’m your father, but you dare to cut off our connection and forget me as if I’m already dead—”

“Because in our minds… you are already dead!”

“Yosiah!”

“Dad!” It was Yashveer again.

“Where are your manners?!” Malakas na bulyaw ni Don Yael!

Napapapikit ako sa mga boses nilang nagtataasan.

“What?! Sinabi mo dapat sa sarili mo na ama ka na, Dad, bago ka naghanap ng iba habang nagbubuntis si Mommy! You should have thought millions of times before you decided to ruin your family by having so many… many mistresses! You ask where our manners are when, in the first place, you are the one who lost your manners the moment you decided to bring your mistress into our home!” Yaelan fired back. The grudge, loathing, and wrath were evident as he lashed out with those words. Every word was meant to be heard. Every word was meant to reach his father.

Hinawakan ko ang kamay ni Yaelan nang makita kong dumuho na iyon sa kakakuyom niya. Tumulo na sa puting sahig ang pulang dugo niya.

“Y-Yaelan…”

Bahagya niya akong nilingon. Nanginginig ako sa takot sa kanila!

“Pup,”

“Get that moth out of here!” Biglang singhal ni Don Yael.

“Dad!” Ang balik na sigaw naman nilang tatlo!

Parehong napatingin sina Yosiah at Yashveer sa akin.

“U-uuwi lang muna ako.”

“No!” agarang tutol ni Yosiah.

“Hindi!” Matigas na wika ni Yashveer. 

“You… you need to talk to your father. Kaya uuwi muna ako.”

“I have a lot of rooms available upstairs, fox. You can stay there.”

Umiling ako kay Yosiah. “Hindi na, Yosiah. Uuwi lang muna ako. Ahm…” Nag-isip ako ng maaaring irarason ko. Nahagip ng mata ko si Don Yael at parang bininigyan niya ako ng warning sa mga titig niyang iyon. “Kailangan ko pang maglinis sa bahay. Dadaan pa ako sa mall para bumili ng groceries at bagong phone ko. Sa… sa bahay ko na kayo hihintayin. Magluluto ako.”

“Ipapahatid ka namin.”

Ngumiti ako kay Yashveer. Ang hirap! Nanginginig ang mga labi ko.

“Huwag na. Magm-mall pa ako, eh. Basta… sa bahay ko na kayo hihintayin!”

“Take care, Eissen.” si Yashveer at humalik sa noo ko.

“Mga-ingat ka. Ikaw pa ang magiging asawa namin.” si Yaelan na nagawa pang magbiro bago ako hinalkan sa labi.

“We love you, Eissen.” si Yosiah at humalik sa aking ilong at pisngi.

Isang ngiti ang binigay ko sa kanila bago umalis sa mansyon ni Yosiah. But little did I know… iyon na pala ang huling ngiti ko sa kanila. Ang halik ni Yaelan sa labi ko, ang halik ni Yashveer sa noo ko, at ang halik ni Yosiah sa aking ilong at pisngi ay siyang huling paalam ko na pala sa kanila.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 29

Chapter 29

Eissen’s POV

“Apo? Eissen?”

Nagising ako dahil sa boses at pagyugyog ni Lola Erming sa aking balikat.

Mula sa aking pagkakatagilid na posisyon, tumihaya ako sa aking maliit na higaan at doon ko naaninag si Lola.

Syempre, sino ba naman ang ibang gigising sa akin ng ganito kung hindi ang lola ko lang.

Kinusot ko ang aking mata dahil nanlalabo pa ito mula sa mahabang tulog.

“La?” Inaantok ko sagot kay Lola.

“May lakad ka pala ngayon, apo?”

Nakunot ko ang aking noo at inalala ang gagawin ngayong araw. May gagawin ba ako? Saan naman? Anong lakad?

“Naku, nand’yan na sa labas si Arlo. Hinihintay ka kasi may lakad daw kayo sa palengke!”

Napabalikwas ako mula sa aking pagkakahiga na para bang nainitan sa higaan. Ang antok ko ay parang lumipad na rin paalis sa aking katawan.

“Si Arlo, ’La?” Ulit ko pa.

“Oo, apo. Ayaw naman sana kitang gisingin sa masarap mong tulog pero nasa labas na kasi ang tao. Pinapasok ko nga lang sa bahay, eh.”

Sht! Sht! Sh*t! Bakit ko ba nakalimutan na may lakad nga kami ni Arlo ngayon sa palengke! Tutulungan ko nga pala siya sa pag-aangkat ng gulay na kanilang ititinda rin dito sa amin.

Hindi naman bundok itong tinitirhan namin ngayon ni Lola Erming kaso malayo talaga siya sa palengke. Ang sentro ng kalakalan ay mga dalawang oras pa ang byahe mula rito sa amin.

Kung kaya’t itong pamilya ni Arlo ay umaangkat ng panindang gulay at iba’t ibang paninda sa bagsakan at dito sila nagtitinda sa aming baryo.

Natalo ako kahapon ni Arlo sa barahang nilaro namin at ito ang kanyang kondisyon sa aking pagkatalo! Kung sana ako ang nanalo, edi sana buong linggo akong masaya dahil siya ang magpapaligo at magpapakain sa alagang baboy ko! Nasa sampu pa naman amg alagang baboy ko ngayon! Sarap nang lapain at ibenta!

“Oo, apo, kaya bilisan mo na ang kilos mo d’yan kung may lakad kayo. Iyong baboy ay tapos ko na namang paliguan at nakain na rin.”

“Paki sabi na lang kay Arlo, ’La, na naghahanda na ako.”

“Wala ka pa ngang ligo d’yan!” Suway ni Lola. Kung pwede lang akong paluin ni Lola baka napalo na niya ako ngayon.

“Mabilis lang ako, ’La! Promise!” Itinaas ko pa ang kanang kamay ko kay Lola!

“Oh, s’ya bumaba ka na ng kama at maligo.”

Tumango ako kay Lola Erming pinanood ko siyang lumabas ng kwarto bago umalis sa aking kama. Kumuha ako ng towel at naligo.

Hindi naman malaki itong bahay namin ni Lola dito baryo ng San Philippe pero gawa siya sa semento. Sa kwarto ko may maliit na banyo at ganon din iyong kay Lola Erming. May maliit na sala at balkonahe tapos kusina.

Malaki ang tulong ng pera ni Don Yael sa bahay na ito. Wala naman sigurong masama kung gastusin ko ang pera niya dahil naging house boy naman talaga ako sa bahay ng mga anak niya roon sa isla.

Nais ko mang magtrabaho at gamitin iyong natapos kong kurso kaso ayokong iwan si Lola sa bahay namin na mag-isa. Matanda na siya at iiwan ko pa sa bahay. Ayoko ko no’n kasi no’ng panahon na walang-wala ako at iniwan ako ng mga magulang ko, si Lola ang umakupa sa akin at tumayong ina at ama ko.

Kaya naman gamit ang natirang pera, pinangpuhunan ko iyon sa maliit kong piggery na hanggang ngayon ay meron pa rin. Mayroon din akong maliit na gulayan sa tabi lang ng bahay namin at minsan tumutulong din ako sa pagsasaka sa palayan na malapit lang din sa bahay.

“Magandang umaga!” Nang makalabas ako sa silid ay tumayo si Arlo at saka ako binati.

Nagkamot ako sa aking ulo kahit wala namang makati roon.

“Sorry, ah. Nakalimutan ko ang usapan natin kahapon! Napasarap kasi ang tulog ko.”

Ngumiti si Arlo. “Walang kaso sa akin iyon, Eissen.”

“Hehe, almusal muna tayo?”

“Hindi na. Kumain na ako sa bahay. Maaga ring nagluto si Mama, eh.” Tanggi niya.

“Ikaw bahala.” ani ko kay Arlo.

Bilugang mesa ng aming dining table nakahanda ang luto ni Lola na pritong tilapia, lumpia, sinabawang gulay, malamig na tubig, at kanin. Sa munting buhay namin ni Lola rito sa San Philippe, masaya ako na nabibigyan ko ng maayos na buhay si Lola ngayon. Masaya ako na rito na lang siya sa bahay at nakakapagpahinga.

“Huwag ka ngang tumunganga d’yan, apo!” Supil ni Lola sa akin. Napatagal na pala ang titig ko sa kanya. “Kain ka nang makaalis na kayo ni Arlo.”

Itong si Lola Erming, akala niya talaga hindi ko napapansin ang mga pagtulak niya sa akin d’yan sa kaibigan kong si Arlo. Gustong-gusto niya talaga iyong pumupunta si Arlo dito. Nais niya rin sigurong gawing apo!

“Hindi mo ba inayang kumain si Arlo, apo? Kanina inaya ko sabi niya tapos na raw siya.”

“Inaya ko, ’La, tapos na nga raw po.”

“Ang bait na bata talaga at napakamasunurin sa magulang.” si Lola.

Ngumiti ako.

“Sinong mas mabait, ’La? Si Arlo o ako?”

Sinamaan ako ng tingin ni Lola. “Ay, hindi mo dapat iyan tinatanong, apo, dahil ikaw ang pinamabait at mapagmahal sa lahat!”

Humagikhik pa si Lola.

“Akala ko kasi, ’La, gusto niyo ring maging apo si Arlo!” ani ko at sumubo ng isda at kanin ko na siyang sinabawan ko.

“Gusto ko, apo, kapag gusto mo rin siya!” Tukso ni Lola.

“Lola naman!”

“Aba’y bakit? Anong masama d’yan? Dios ko, sa galawan mo noon, apo, alam na alam ko na ang tunay mong kulay! Alam kong may bahaghari d’yan sa dugo mo.” Tawa pa ni Lola.

Kung may, mother knows best. Sa akin naman, my grandmother knows me best. Hindi ko talaga inamin dito kay lola ang totoong kasarian ko pero ramdam na niya pala at alam na niya kahit hindi ko pa sinasabi.

“Kita ko noon, apo, ang simpleng pagkimbot at ikot mo noon sa salamin. Nakita kitang sinusuot ang bestida ko noon at iyong mga rampa mo sa salamin!” Nakangiting kwento ni Lola at pinaghihimay pa ako ng tilapia! Sa tanda kong ito, talagang ginagawa pa ni Lola ito.

“Hindi mo ako sinuway noon, ’La.”

“Para saan naman?”

“Para hindi ako maging bakla.” Ngisi ko.

Tumawa si Lola.

“Hindi naman kaugalian o masamang pag-uugali ang pagiging bakla, apo, na dapat sinuway para tumigil. Kusa mo iyang naramdaman sa loob mo. Bakit ko iyan puputulin? Ang kinakatakot ko lang noon, apo, habang lumalaki ka, ay ang mga taong hindi nakakaintindi sa inyo. Alam mo naman noon dati sa atin na laging takbuhan ng tukso at pang-aalispusta ang mga tulad mong may bahaghari sa dugo. Ayaw ko lang na maranasan mo iyon.”

“Hindi mo ako kunumpronta tungkol sa kasarian ko, ’La.”

“Alam mo, apo, hindi na ako uugat sa mundong ito. At ayaw kong mawala ako sa mundong ito na hindi mo malalaman na kahit anong kulay mo, kahit sino ka o ano ka man. Mahal na mahal ka ni Lola. Tanggap kita, apo. Tanggap kita kahit pinili mong makipaglaro noon sa mga babae kaysa sa mga kaedarang lalaki mo noon. Tanggap kita simula no’ng pinili mo ang laruang pangbabae kaysa doon sa baril-barilan na laruan.”

Pinunasan ko ang aking mata na nanlalabo sa luha.

“Mahal na mahal na mahal din po kita, ’La. At hindi pa kayo mawawala! Magkaka-boyfriend pa po ako at ipapakilala ko sa inyo!”

“Si Arlo na ba iyan, apo?” Excited na wika ni Lola at sumulyap kay Arlo sa sala.

I only smile.

It’s been two years, and in all that time I’ve been away from them and haven’t seen their faces. However, their images and the memories we made together are still fresh and vivid in my mind. When I left without them knowing, I knew that our life together would stay as it was, and I wouldn’t be able to fix it anymore.

I’m still drawn to them. I’m still dreaming about them. I’m still in the pit where I fell, and I don’t know who can help me get out. Maybe that’s why I still can’t move on or forget my feelings for them, because even now, I reminisce about our time together—the laughter we shared, the little quarrels we had. Even their lips on my skin and their hands on my body still feel fresh and warm.

My eyes caught Arlo looking at me. He smiled.

Arlo has been nothing but a good friend and companion to me. Hindi ko nilalagyan ng malisya ang lahat ng ginagawa niyang kabutihan sa akin at mga simpleng pag-aalala niya.

Tama ba ako na kaibigan lang din ang tingin niya sa akin?

Hindi niya naman alam na bakla ako. Hindi ko na iyon sinabi pa kagaya no’ng pag-amin ko sa Wycliffe na bakla ako. Akala ko kasi kapag sinabi ko iyon sa kanila titigilan nila ako at magagalit.

Dito kay Arlo, wala, kung may napapansin man siya sa mga galaw ko siguro iniignora na lang niya o baka sinasarili at hindi sinasabi sa akin. Either way, I’m grateful for our friendship.

“Tara na!” aya ko kay Arlo.

“Sige,” tumayo siya at sumilip sa aming kusina. “Lola Erming alis na po kami ni Eissen. Ihahatid ko lang din po siya mamaya rito.”

“Walang problema, Arlo. Mag-iingat kayo ng apo ko at ingat sa pagmamaneho!”

“Alis na kami, ’La!” Paalam ko rin kay Lola at sumunod kay Arlo sa labas.

Nakaparking ang kanilang multi-cab pickup sa daan na siyang nasa harap ng bahay. Ito ang sasakyan na kanilang ginagamit kapag namimili sila sa bayan. Sila Arlo ay may kaya talaga sa buhay at may Trailblazer nga sila pero ’di nila iyon masyadong nagagamit.

“Presko pa kaya ang gulay na maabutan natin sa bagsakan ngayon?” anang ko kay Arlo.

“Presko pa naman siguro pero kapag wala na, inutusan din naman ako ni Mama na mamili na lang ng kulang sa tindahan namin. Ito oh.” si Arlo sabay kuha sa mahabang lista na kanyang kukumprahin.

Wow, ang dami! Sa aming baryo kasi mukhang sila ang may pinakamalaking tindahan. May ibang mga nagtitinda rin sa amin na sa kanila umaangkat! Sina Arlo lang din kasi ang may sasakyan na umaangkat ng paninda sa bayan ng marami.

“Baka pagalitan ka ng mama mo nito dahil sa akin.”

“Pwede namang bumalik ako mamayang gabi kapag wala ng maayos na gulay ngayon. Saka, walang kaso ito kay Mama.”

Ngumuso ako at tumingin sa labas. Kung hindi puno ng kahoy at bundok, mga palayan naman ang matatanaw rito sa amin.

Noong una namin dito ni Lola ay naninibago ako, mas sanay akong mga gusali at mga sasakyan ang nakikita ko. Meanwhile, here in San Philippe, the landscape is dominated by chickens, carabaos, cows, and horses, creating a vibrant and lively rural atmosphere.

Sa pag-iisip ko ay may nakita akong isang babae na naglalakad sa gilid ng daan. Sa katawan ng babae ay nakikilala ko ito.

“Arlo si Becky, oh.” Turo ko sa babae nang makilala ko ito. “Pasakayin mo.”

Tumango si Arlo. Itong si Becky ay isa sa mga magagandang babae ng San Philippe, ito rin ang babaeng type na type ni Aling Anita, ang ina ni Arlo. Pinapares niya talaga si Arlo rito kay Becky kaso deadma naman itong kaibigan ko.

“Becky, saan ang lakad mo?” tanong ko kay Becky nang tigilan ito ni Arlo.

“Oh, Eissen ikaw pala…” Sumilip siya sa driver’s seat. “Arlo,” mabilis na namula ang mukha ni Becky.

“Malayo ba ang lakad mo?” sunod kong tanong.

“Ahh, d’yan lang sa tita ko.”

“Sakay ka na rito.” Alok ko kay Becky na para bang ako ang nagmamaneho at may-ari ng sasakyan.

Bumaba ako sa front seat. “Dito ka na, dito naman ako sa likod.” Turo ko pa sa malaking espasyo sa likod ng pickup.

Lihim ko ring bet itong loveteam ni Arlo at Becky sana naman lumayag itong loveteam nila!

Nagpatuloy kami sa aming byahe at paminsan-minsan ay sumisilip ako sa front kung saan sina Arlo at Becky. Hanggang sa bumaba na rin si Becky sa bahay ng kanyang tita at nagpasalamat sa akin at kay Arlo.

“Ganda ni Becky, ’no?” ani ko kay Arlo.

Nagpatuloy kami sa byahe.

“Hmm,”

“Bet na bet siya ni Aling Anita.”

“Ewan ko nga kay Mama.”

“Bet niya kasi maganda, mabait, at mahinhin. Masipag rin pala!”

“Hmm.”

Sumama ang timpla ng mukha kasi ang tipid ng sagot niya sa akin. I didn’t push our topic anymore until we arrived at the market. Sunod lang ako nang sunod kay Arlo at ako ang taga sabi sa kanya sa kanyang mga kailangang bilhin.

Talong.

Kalabasa.

Pechay.

Ube.

Ilan lang ang mga iyan sa mga inaangkat nina Arlo tapos ay pumunta na kami sa tindahan kung saan siya bibili ng mga ibang paninda nila tulad ng shampoo, sabon, at mga chichirya!

Nilibre ako ng meryenda ni Arlo. Mga pasado alas dose na rin kami nang umuwi.

“Bait naman.” Puna ko sa lalaki nang pagkarating namin sa tapat ng aming bahay ay pinagbuksan niya ako sa pinto ng ng front seat. “Dapat ganito ka kay Becky kanina.”

“Ayokong gawin ito sa kanya.”

Pinanlakihan ko siya sa mata ko.

“May galit ka ba kay Becky, Arlo?”

“Wala.”

“Bakit ang sungit mo sa kanya?”

“I just don’t want her to misunderstand my actions.”

“Oh,”

“She likes me.”

“Talaga?!” Bulaslas ko.

Lumalayag na ang ship natin Aling Anita!

“Oo at ayoko no’n.”

“Huh? Bakit naman?!”

“Iba ang gusto ko.”

“O-oh… kawawa naman si Becky.”

“She knows na may iba akong gusto.”

“Nililigawan mo na ba itong gusto mo? Umamin ka na?” Kuryoso kong tanong.

Humalukipkip ako. Mabuti at tinigil niya ako rito sa ilalim ng puno ng mangga. Kaya hindi mainit.

“Liligawan pa.”

“Ohh, good luck!” Napanguso na lang ako. “Sige na, Arlo. Natatagalan ka na ng husto.” supi ko na sa kanya.

Tumalikod na rin ako upang tumungo sa bahay.

“Eissen,”

Bahagya ko siyang nilingon.

“Oh?”

“W-wala… salamat sa pagsama mo sa akin ngayon. Sana makapunta ka mamayang gabi sa amin. Barbeque tayo.”

Tumango ako. “Sige!”

Minsan talaga nakokonsensya ako. Nag-aalaga ako ng baboy pero ang lakas ko rin kumain ng baboy!

Kinagabihan matapos kong ipagluto si lola ng hapunan ay nagpaalam ako na pupunta ako kina Arlo.

Masaya sa bahay ni Arlo kasi kahit na sila iyong nakaka-angat dito sa amin nakapa-humble nila at talagang sila ang lapitan ng mga tao rito sa baryo namin. Kahit anong tulong basta kaya nila, hindi sila tatanggi.

Hinatid ako ni Arlo sa amin pagkauwi ko. At hindi ko naman inaasahan na gising pa si Lola nang maabutan ko siya sa sala. Nanonood pa ng palabas sa TV.

“La, bakit gising pa po kayo?”

“Hindi pa dinadalaw ng antok, apo.”

Tumabi ako kay Lola.

“Hinatid ka ni Arlo, apo?”

I nodded. Nakatitig lang ako sa telebesyon.

“Apo,”

This time I turned my eyes to my grandmother. Kumukubot na talaga ang balat ni Lola sa tanda at marami na naman ang puting buhok niya. Kailangan ko na namang bumili ng hair color para sa kanya.

“La? May kailangan po kayo?”

“Iyon bang si Arlo, apo… hindi nanliligaw sa’yo?”

“Lola!”

“O, bakit? Hindi pa ba?”

My nose wrinkled.

“Lola naman.”

“Hay, ang hina naman ng binatang iyon!”

“Lola, iba po ang gusto ni Arlo. Sinabi niya sa akin kanina nang tanungin ko.”

Napailing si Lola. She’s really pushing the idea that Arlo likes me and trying to pair me with him. Nakakahiya naman sa lalaki na may gustong iba! 

“Lola, mabuti po na bukas po kayo sa ganito, ’no. Sa homosexuality.” ani ko para maiwas ang aming usapan tungkol sa amin ni Arlo.

“Apo, iyong lolo mo. Katulad mo rin siya.”

“H-ho, bakla po si Lolo? Eh, papaano po…”

Lola let out a soft laugh, her eyes settling on the television. She paused for a moment, then took a deep breath, as if absorbing the weight of the moment

“Matalik kaming magkaibigan noon ng lolo mo, apo. No’ng araw nga ay sumasama ako sa kanya sa mga patimpalak na sinasalihan niya. Nabuntis ako noon ng ibang lalaki at iyong lolo mo naman… sawi sa pag-ibig dahil nakahanap ng ibang babae ang lalaking nobyo niya. Hanggang sa nagkasundo kaming magpakasal. At kahit na kasal kami noon at buntis ako, sumali pa rin iyong lolo mo sa mga patimpalak at laging nananalo! Totoong minahal ko ang lolo mo, apo, pero alam ko naman na hanggang sa huling hininga niya… iyong nobyo niya pa rin ang laman ng puso niya. Tanggap ko iyon at nagpapasalamat na lang ako na siya ang pinakasalan ko noon kasi inalagaan at naging mabuti naman siyang asawa sa akin at tinanggap niya ang inay mo. Alam kong kaibigan lang ang tingin niya sa akin noon kasi sarado na ang puso niya. Ngunit malaki ang pasasalamat ko na dumating siya sa aking buhay.” Kwento ni Lola at kita ko ang pamamasa ng kanyang mga mata. Kaya pala hindi niya ako kinuwestsyon sa aking kasarian. Kaya pala walang sinasabi si Lola dahil dito. Ito ang malalim niyang dahilan… because once in her life, she fell in love with a gay man.

“Lola,”

“Kaya ikaw, Eissen. Kung magmamahal ka… sana sa taong kaya kang mahalin ng totoo at kaya kang ipaglaban. Hindi iyong iiwan ka at magdudusa kang mag-isa habang iyong minamahal mo, iba na ang nagpapasaya. Ayoko na tulad no’ng lolo mo… hanggang sa huling hininga niya ang pangalan ng lalaking mahal niya ang kanyang tinawag.”

Niyakap ko si Lola. “Mahal na mahal kita, apo. At ipinagdasal ko na sana may lalaking dumating sa buhay mo na hindi ka iiwan at mamahalin ka ng buo at totoo!”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 30

Chapter 30

Eissen’s POV

Two years ago, I left without leaving a single note or trace behind, vanishing into thin air as if I had never existed. No’ng araw na umalis ako ay siyang araw din kung saan sumugod si Don Yael sa mansyon ni Yosiah.

Yosiah and his brothers have been staying on Seirra Island, specifically in Sitio Kawasan, for a long time. However, when they decided to go back, they encountered the person they hated the most: their birth father!

At that time, despite the fact that my grandmother was in Don Yael’s hands, I felt slightly alive because of the three Wycliffe bachelors. But my happiness was seized when I came home only to find a small letter from Don Yael Wycliffe. Doon sa letter nakasulat ang address kung saan niya tinago si Lola Erming. Kasama sa sulat ang banta niya na kapag hindi ako umalis sa oras na iyon, baka wala na ang lola ko.

Don Yael provided me with a car to escape. Tinago lang pala ni Don Yael ang Lola ko sa isang bahay na nasa Manila lang din. Kaso nang magkita kami ni Lola, sinabihan kami ng tauhan ni Don Yael na magpakalayo-layo. At doon hinatid din kami ng tauhan ni Don Yael sa San Philippe.

Mula no’n, wala na akong balita sa mga Wycliffe. Namuhay na kami ni Lola ng matiwasay sa baryo ng San Philippe at nakakilala ng bagong mga kaibigan.

Two years have passed, and things have changed-my life and way of life have changed, as has my grandmother’s. But my heart remains the same; it still beats for the three gentlemen of my past. It still longs for the three gentlemen who brought me happiness and light back then.

Back then, I said that I sold my heart and soul to the Wycliffe brothers, and up until now, my heart still belongs to them. No one owns my heart except for the three of them.

At iyong sinabi ni Lola tungkol kay Lolo, nakakalungkot na pati si Lola nagdusa. Minahal niya ang lolo ko kaso hindi iyon nasuklian ni Lolo kahit namatay na siya dahil ang puso niya ay pagmamay-ari na ng iba.

Ayoko ng ganoon. Kung hindi pa handa ang puso ko. Kung ayaw pa ng puso ko at sarado pa ito para sa ibang tao. Hindi ko itatali at hindi ako magpapakita ng ibang motibo sa ibang tao. Ayaw ko na may tao na magiging kagaya ni Lola.

Pinagmasdan ko si Lola. Sa tagal naming magkasama dalawa ngayon niya lang nabuksan ang kanyang nakaraan.

“Apo?”

“L-la?”

“Matulog na tayo. Patayin mo na ang telebesyon.” ani Lola.

“Sige, la. Papasok na rin po ako mamaya sa silid ko.”

Nang iwan ako ni Lola. Napatanga ako habang nakatitig sa TV. Wala akong naiintindihan doon sa palabas pero nakatutok lang ang mata ko roon.

Nang dalawin ako ng aking antok. Saka ko lang pinatay ang TV. Pinatay ko na rin ang mga ilaw sa bahay at pumasok sa aking silid.

Pagkarating ko sa silid. Kumuha ako ng bagong t-shirt sa aking kabinet nang may masagi ng kamay ko ang isang kahon at nahulog iyon sa sahig.

Tiningnan ko ito. Cellphone iyon. Iyon ang cellphone na binili ko two years ago na hindi ko binuksan at nagamit. Kasamang nahulog ang isang kwintas. Iyong kwintas na binigay ni Yaelan sa akin no’ng nasa isla pa ako.

Binaba ko ang aking katawan at pinulot ko ang kahon ng cellphone at ang silver na kwintas. Nagpaikot-ikot ang shell na pendant nito. Klarong-klaro pa ang pangalan ko na nakaukit doon. Ito ang tanging remembrance ko galing kay Yaelan. Iyong portrait painting ko naman na gawa ni Yashveer ay naiwan naman doon sa isla.

Napakurap-kurap ako nang sunod-sunod na bumagsak ang luha ko. Miss na miss ko na sila.

Kumusta na kaya sila? Pumunta kaya sila sa bahay ko no’ng araw na iyon? Naghintay kaya sila sa akin?

Ngayon, may asawa na kaya sila? Kung kukwentahin, si Yosiah nasa thirty-five na ngayon, si Yaelan thirty-two na at si Yashveer naman ay nasa twenty-nine na.

Kaka-twenty-six ko lang no’ng nakaraang buwan, no’ng March 24. Dumaan ang ilang buwan at taon pero hirap pa rin akong makalimutan sila at nasasaktan pa rin ako hanggang ngayon.

“I miss you so much, Yashveer, Yaelan, Yosiah.” bulong ko.

Pinalis ko ang aking luha at binalik ang kahon ng telepono at ang kwintas sa kabinet ko.

Kinabukasan alas sais pa lang ay pinaliguan ko na ang mga alaga kong baboy at pinakain. Pagkatapos ay sunod ko namang pinakain ang mga alaga kong manok.

“Apo, nakahain na ako. Kumain ka muna.” Aya ni Lola sa akin at sumilip pa siya doon sa jalousie.

“Mauna ka na, ’La! Maliligo pa po ako.”

“Oh, s’ya sige. Tatakpan ko na lang itong mga hinain ko.”

“Sige po!”

Sumaglit din ako sa aking mga pananim na okra, ampalaya, at sibuyas. Tiningnan ko lang pinipesti ba ang mga ito.

Papasok ako sa bahay upang makaligo na nang may tumigil na sasakyan sa labas. Ang trailblazer nila Aling Anita!

“Eissen!” si Arlo.

“Oh, ang aga mo naman. Tapos na iyong pustahan natin, Arlo.” Natatawang wika ko. Baka namimihasa na ito!

Arlo jogged toward me, his energy radiating as he approached. I instinctively stepped back, feeling self-conscious and sticky with sweat at the farm.

“Magandang umaga.”

“M-magandang umaga rin. Ba’t ka napagawi rito?”

“Ahm, kasama ko ang mga pinsan at kaibigan ko. Maliligo kami sa talon. Sama ka.”

“Ay, bonding n’yo iyan, Arlo. Kayo na lang.”

“Hindi. Iyong mga pinsan ko may kasama namang iba at hindi ka na r-rin naman iba sa amin. Sige na, Eissen. Minsan lang naman at uuwi rin tayo.”

“Apo? Ay, Arlo ikaw pala iyan. Akala ko naman kung sino.” singit ni Lola. “May kailangan ka ba?”

Kumamot si Arlo sa kanyang noo.

“Si Eissen po sana, Lola Erming, yayayain ko po sanang sumama sa amin maligo doon sa talon.”

Pumalakpak si Lola. “Tamang-tama iyan, Arlo. Ang init pa naman ng panahon ngayon.” Bumaling si Lola sa akin. “Apo, sumama ka na rito kay Arlo.”

“Pero ang mga hayop ko rito.”

“Aysus, hindi ka naman mawawala ng buwan-buwan. Ako na bahala rito sa bahay at sa alaga mo. Makipaghalubilo ka rin minsan sa mga kaibigan mo.” saad ni Lola.

Wala akong choice kung hindi ang sumama.

Hinintay ako ni Arlo dahil naglinis muna ako sa aking katawan. Nakakahiya naman na sasakay ako sa kotse niya tapos amoy dumi ng baboy at pawis!

Towel lang ang dala ko at extra na tshirt. Iyong adobong manok na sobra sa almusal namin ni Lola ay dinala ko na lang din.

“Sa front ka.” Ang saad ni Arlo sa akin nang tutungo na sana ako sa likod.

Pinagbuksan niya pa ako ng pinto sa kanilang trailblazer at nakita ko ang mga pinsan ni Arlo sa loob. Isa isa naman nila akong binati.

“Sorry, ah, pinaghintay ko kayo.” Paumanhin ko.

“Walang kaso iyon sa amin, Eissen. ’Di ka na iba sa pamilya nina Tita Anita at sa amin.” sagot ni Koko o Caloy, pinsang lalaki ni Arlo.

Sinang-ayunan naman iyon ng ibang pinsan ni Arlo.

“Teka, marunong ka bang lumangoy, Eissen?” Tanong ng babaeng pinsan ni Arlo sa akin.

Umandar na ang kotse at saka dahan-dahan na umusad.

“H-hindi gaano, eh.” sagot ko.

“Walang problema iyan, may mababaw naman na parte sa talon. Pero nandito naman kami, si Arlo at si Koko. Magagaling silang lumangoy.”

“Sabihin mo lang sa akin kung gusto mo sa malalim na parte. Angkas lang kita sa likod ko.” sabad naman ni Arlo sa amin na siyang nagmamaneho.

Tinanguan ko si Arlo.

Sana hindi lang ako ang lampas bente na ang edad tapos hindi pa rin marunong lumangoy!

Nakakahiya kasi dahil sa edad kong ito, hindi pa ako marunong lumangoy.

Pagkarating namin sa talon na liliguan namin. Namangha ako sa taas no’ng talon at tila umuusok nga iyong pagbagsak ng tubig sa baba! May ibang naliligo, ang iba kasama ang pamilya pero may tulad din namin na magkakaibigan. Nasa pusod ng kagubatan itong talon kaya ang nag-iingay ay ang tubig lang na bumabagsak sa baba at ang mga taong naliligo. Mabuti na lang din at may daan naman para makapasok ang sasakyan sa lugar.

“Eissen!”

“Oh, Becky!” Tawag ko kay Becky.

Tumingin ako sa likod niya at nakita kong kasama niya ang mga kaibigan ni Arlo. Sila pala iyong nakasunod na sasakyan sa amin kanina.

“Kasama ka pala.” sabi ni Becky.

Tiningnan ko sila Arlo na nilalabas ang mga dalang pagkain.

Ngumisi ako sa kanya. “Ah, dinaanan ako nina Arlo sa bahay, eh. Hehe! Hindi na nakatanggi.”

“Mabuti naman. Halika na rito sa kanila.” si Becky at hinila na ako patungo sa aming pwesto na nasa gilid lang din ng talon.

May nakikita akong mga bata na umaakyat sa bato tapos tumatalon sa tubig. Nakakapanliit naman ang mga batang ito.

“Ligo na tayo!” aya ni Koko sa mga kaibigan at pinsan na kaagad na naghubad sa t-shirt nito at tumalon sa tubig!

Sumunod ang mga lalaki na nagkanya-kanyang hubad ng t-shirt at tinapon lang sa tabi bago lumukso sa tubig.

Naingay ang lugar dahil sa kanila. Likas talagang maiingay ang mga bunganga ng pinsan at mga kaibigan ni Arlo! Parang pagmamay-ari nila ang lugar!

But in fairness naman sa mga lalaking barkada ni Arlo at ng kanyang mga pinsan kasi may ibubuga talaga ang mga maskuladong katawan. Walang gym sa lugar, hindi iyon uso dito sa baryo pero iyong araw-araw nilang ginagawa ang nagpapahulma at nagpapatigas sa kanilang katawan! Mostly mga moreno rin sila at tubong farm.

“Eissen halika na!” Tawag ni Koko sa akin.

Napatingin ako sa mga kasama ko na mga babae lang pala!

“Maghubad ka na!” ani Koko at hinampas ang tubig sa direksyon ko.

“Hindi ako maghuhubad.” saad ko.

“May extra t-shirt ka naman.” Puna ni Koko.

“Huwag mong pilitin kapag ayaw, Caloy!” asik naman ni Arlo sa pinsan.

“Chill, Arlo!” Natatawang wika ni Koko. “Suggestions lang iyon.”

“Kayo hindi pa ba kayo maliligo?” tanong ko sa mga naiwang babae.

“Sunod kami, Eissen.” sagot ng babaeng pinsan ni Arlo.

“Sama ako sa’yo, Eissen.” Becky casually tugged at her oversized t-shirt before peeling it off, revealing a vibrant red bra beneath.

Hinawakan ni Becky ang kamay at sabay kaming bumaba sa tubig.

I gasp as my feet make contact with the water, sending a shiver up my spine. Parang nilagyan naman ng sandamakmak ng ice ang tubig!

“Ang lamig!” Becky giggles beside me.

I settled at the lower part of the waterfall. I swim every now and then on the nearby side to stay wet and enjoy the cold water.

Naagaw nina Koko ang aking atensyon nang umaakyat na rin sa mga bato at tuma-tumbling pababa sa tubig! Umiikot-ikot pa sila sa ere bago bumagsak sa tubig!

Ngiting-ngiti ako habang pinapanood sila nang makita ko si Becky na lumapit kay Arlo na kakaahon lang mula sa pagsisid. Malapit silang dalawa sa nagbabagsakang tubig. Mukhang may sinasabi si Becky kay Arlo pero si Arlo nakakunot noo lang.

“Eissen!”

Dahil sa tawag ni Koko sa akin naputol ang akong pagmamasid kina Arlo at Becky.

“Koko,” sambit ko naman nang makita papalapit si Koko sa akin.

“Halika ka rito sa medyo malalim na parte.” Anyaya niya at kinuha ang aking kamay.

“Huwag na, Koko. Mag-enjoy lang kayo.”

“Tsk! Kanina pa kami talon nang talon ikaw nandito lang sa mababaw na parte. Huwag kang matakot, hahawakan naman kita.”

Pinanliitan ko sa mata si Koko, nagdududa

“Promise!” Koko’s loud laugh echoed through the forest before he turned his back on me, offering me his back!

“Sige na nga!” Sang-ayon ko at humawak sa balikat ni Koko.

Dinala ako ni Koko sa malalim na parte at kinabahan ako. Biglang nagdive si Koko pailalim kasama ako. Ilang mga minuto rin kami sa ilalim bago umahon.

Naghahabol ako sa aking hininga nang umahon kami. Hinawakan ni Koko ang likod ng t-shirt at napahilamos ako habang umuubo!

“Sh*t ka! Bakit hindi mo sinabi na sisisid ka!?” nauubong wika ko kay Koko.

Tumawa si Koko sa aking reaksyon nang biglang may humampas sa tubig galing sa kanyang likod.

“Anong ginawa mo, Caloy!” Malakas na sumabog ang galit na boses ni Arlo.

“K-Koko, dalhin mo na ako roon sa gilid.” wika ko kay Koko.

Walang angal na sumunod sa akin ang nakakunot-noong si Koko. Umahon ako sa tubig at hindi ko naman alam na sumunod sa akin si Arlo at Koko hanggang sa marinig ko ang malakas na boses ni Koko.

“Alam ko ang ginagawa ko, Arlo!”

“Alam mong hindi marunong lumangoy si Eissen pero dinala mo sa ilalim! Lukunurin mo ba siya?!”

Kaagad akong lumapit sa magpipinsan.

“T-teka…” Pumagitna ako sa kanila.

“Tang ina naman, Arlo, huwag kang OA wala namang masamang nangyari kay Eissen.” Kontra ni Koko.

Ang mga babae naman ay nagkanya-kanyang tawag ng tulong sa mga kaibigang naliligo pa.

Arlo and Koko both tower over me, standing inches taller and larger in build. I pushed against their bodies with all my strength, but they are just too strong to budge!

“Walang nangyaring masama pero hihintayin ko pa ba na malunod siya?” Bwelta naman ni Arlo at umabante kay Koko.

I pushed Arlo away from Koko, but the two of them were incredibly stubborn, and now they were poised to pounce on each other, each eager to throw a fist at the other’s face!

“Koko! Arlo!” Mabuti at may tumulong sa akin na kaibigan nila at inawat ang dalawang lalaki na handa nang magsabong!

Nilapitan ko si Koko. “Sorry, Koko.”

Umiling si Koko sa akin. Naggitgit pa rin ang ngipin.

“Hindi, Eissen. Kasalanan ko rin naman.”

“Don’t blame yourself, Koko. Hindi naman kasi iyon mangyayari kong hindi ako pumayag na sumama sa’yo. Gusto ko rin naman iyon. Siguro nga… nag-aalala lang si Arlo.” Wika ko.

Koko smirked. “You’re too kind, Eissen. Sorry sa nangyari.”

Ngumiti lang ako sa kanya at tumango. Sunod ko namang pinuntahan si Arlo.

“Eissen, sorry.” Bungad niya kaagad sa akin.

Bumuntong hininga ako.

“Arlo naman kasi, nagulat lang ako sa ginawa ni Koko pero ayos lang ako. Hindi mo dapat sinigawan si Koko.”

Wala siyang imik.

“Mag-usap kayong dalawa. Huwag iyong sagutan, ah.” Seryosong ani ko.

Nang magsiuwian kami, iyong sakay sa kotse ni Arlo kanina ay iyon pa rin ang kasama namin. Nakapag-usap na si Arlo at Koko pero pansin ko ang tahimik ng dalawa. Sa isang kotse naman ng kaibigan ni Arlo ay sina Becky na hindi ko nakausap kanina matapos ang sagutan ni Koko at Arlo.

“Salamat sa paghatid, Arlo. Ingat kayo sa byahe.” sabi ko sabay kalas sa seatbelt. “Ingat kayo.” baling ko sa kasama namin sa likod.

“Sige, Eissen. Hanggang sa susunod. Don’t worry next time walang ng sagutan at away.” ang pinsan ni Arlo.

Tipid lang akong ngumiti rito.

Naglakad na ako tungo sa bahay nang tawagin ako ni Arlo. Tumakbo siya tungo sa akin bitbit ang towel ko.

“Nakalimutan mo.”

Kinuha ko ang towel sa kamay niya. “Salamat.”

Ngumiti siya.

“Eissen,”

Tinaasan ko siya sa dalawang kilay ko.

“Sorry ulit.”

“Huwag mo ng isipin iyon. Basta magkaayos kayo ni Koko, okay na ako roon, Arlo.”

Tatalikod na sana ako nang hawakan niya ang braso ko.

“May… kailangan ka pa?”

“Eissen… p-pwedeng manliga-”

“Eissen!”

“Pup!”

“Mendoza!”

Parang umikot ng 360 degrees ang mundo ko kasabay ng pag-alpas ng aking dibdib nang marinig ko ang mga pamilyar na boses. Ang takot at kaba ay mabilis na kumagat sa aking katawan.

Dahan-dahan ang naging pag-ikot ko at nalaglag ang aking panga nang makita si Yosiah, Yaelan, at Yashveer sa balkonahe ng bahay namin.

The sun is setting in the west, casting a warm orange glow that radiates throughout the landscape. The sun’s rays have lost their heat, yet my heart feels warm as my gaze lingers on the three bachelors steps away me.

W-What are they doing here? How did they find me?

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 31

Chapter 31

Eissen’s POV

I was about to take a step toward the three gentlemen on our balcony when I felt Arlo’s eyes on me.

Oo nga pala, may sinasabi siya kanina na naputol nang tinawag ako ng tatlo.

Tumalikod ako sa gawi ng bahay namin at humarap ako kay Arlo.

The beating of my heart vibrates against my chest. I don’t know if my trembling hands are because of my pulsating heart. It’s not excitement that I feel, but the nervousness and fear I’ve been trying to hide all these years.

I mustered a good smile for Arlo to hide my shaking nerves.

“May sinasabi ka, Arlo? Ano nga iyon? Sorry hindi ko siya masyadong narinig.”

Humakbang si Arlo papalapit sa akin.

“Sino ang mga lalaking nand’yan sa balkonahe ninyo, Eissen? Kilala mo ba ang mga iyan? Hindi pamilyar ang mga mukha nila dito sa San Philippe. Mukhang mga masasamang tao. Ang talim pa ng tingin sa atin.” saad ni Arlo.

“Arlo… k-kilala ko sila.”

“Mga kaibigan mo?”

“Ahm…”

What I had back then with the Wycliffe brothers… does it count as friendship? Yes, I was friends with Yashveer back then, but we did something that friends aren’t supposed to do. We crossed that forbidden line in our friendship.

Then there’s Yaelan, whom I hated the most. I didn’t consider Yaelan a friend because of his boldness and unfiltered mouth. And Yosiah—he was so good at making my blood boil and pushing my patience to its limits. I didn’t see him as a friend either. However, the two of them still managed to bed me. Ginusto ko rin naman kasi. Wala namng akong reklamo roon. Marupok kasi.

Ang gulo pala ng meron kami dati dahil sa aking poor decision making at mahina kong paninindigan. I allow them to do whatever they want to my body because I like it and want it. But I cannot give them what they truly want from me: the label. Iyan ang hindi ko nabigay sa kanila at natatakot akong ibigay dahil sa mga desisyon kong padalos-dalos at hindi napag-iisipang mabuti.

“A-acquintances… lang.” sagot ko kay Arlo.

Tumingin siya sa likod ko.

“Acquaintance lang pala, bakit nandito ang mga iyan? Bakit ang sama ng tingin nila sa akin? Wala akong ginagawa rito pero parang gusto na nila akong ilibing sa kinatatayuan ko.” Inis na wika ni Arlo.

I swallowed. Kahit nga hindi ako nakatingin ngayon sa tatlo, ramdam ko ang kanilang nanunusok na titig sa aking likuran. Siguro kung kaya lang nila akong hilain sa pamamagitan ng titig nila. Baka ginawa na nila.

“Arlo kung wala kang sasabihin papasok na ako.” Pag-iiba ko na lang sa aming usapan.

Arlo cleared his throat.

“Ahm… b-bibisita ako sa’yo rito bukas.”

My eyebrows shoot up.

“Bakit nagpapaalam ka ngayon? Dati naman ay bigla-bigla ka na lang sumusulpot!”

Nakamot niya ang batok. “K-kasi dahil doon sa nangyari sa talon. Baka lang… baka galit ka at ayaw akong makita.”

“Tsk! Hindi nga ako galit. Basta mag-usap lang kayo ni Koko.”

“No problem, Eissen. Basta bukas pupunta ako rito.”

“Ikaw bahala. Basta iyong maayos ang paalam mo kay Aling Anita.” sabi ko at ngumiti kay Arlo.

Akala ko aalis na siya nang humakbang siya papalapit sa akin at humalik sa aking pisngi bago tumakbo patungo sa kanyang sasakyan.

Nanlaki ang mata ko!

Napaigtad ako nang may marinig akong kalabog at malakas na tampal sa dingding ng bahay.

Kaagad akong lumingon. Nakita si Yosiah na mahigpit ang kuyom ng kamao na nasa dingding, si Yaelan naman ay parang tigreng handa nang manglapa at ang kamay ay nasa baluster. Samantalang si Yashveer ay nasa bakuran na.

Kumabog ang puso ko sa mga nandidilim nilang mga titig. Ewan ko lang kung sa akin ba o sa sasakyang palayo. Tila gusto na nilang baliktarin ang aming bahay!

“Apo!”

Kumalma sila nang sumulpot si Lola Erming galing sa loob ng bahay. Pati ako na kinakabahan ay nabaling kay Lola.

“L-la!”

“Halika ka rito, apo!” Kamay ni Lola sa akin, halos mapunit ang labi kakangiti.

Ngayon ko lang gustong umalis ng bahay at magtago mula sa tatlong Wycliffe!

“Kayo, hijo, pasok na kayo sa loob. Nahain ko na iyong mga naluto natin kanina. Hehe! Tamang-tama dahil nandito na ang apo ko. Eissen!” Masayang wika pa ni Lola kina Yaelan at Yosiah. Nilapitan pa talaga ni Lola si Yashveer na siyang nasa bakuran na namin.

“Pasok na kayo, hijo.” saad ni Lola kay Yashveer.

I watched as Yashveer bit down hard on his lips, his face tense. He didn’t flinch or move an inch

Naluto natin? Tama ba ako ng dinig doon? Ano ang ibig sabihin nito? Tinulungan ng mga Wycliffe si Lola magluto sa bahay namin? Pinatuloy sila ni Lola?

I tightly closed my eyes. I know that Lola Erming is oblivious to everything that happened back then. But how could she let them enter our house? She even let them help her cook! Just… just how kind can she be?

Papaano na lang kung ibang tao ang pinapasok niya? Papaano na lang kung mga masasamang loob ang napatuloy niya sa bahay? Serious things might have happened! Tho’ it’s my fault for leaving her alone. Kapag may nangyaring masama kay Lola, sarili ko na naman ang sisisihin ko.

“Apo!” Masiglang ani ni Lola.

Bakit ang sigla ni Lola ngayon?

“La,”

“Pasok na tayo, apo. Maghapunan na tayo. Nakapagluto na kami.”

Hinawakan ko ang kamay ni Lola at tiningnan ang tatlong lalaki na hindi pumasok sa bahay at nanood lang sa amin ni Lola. Ang titigas din talaga ng ulo ng mga ’to. But then, kaya siguro sila hindi pumasok kasi nasa labas kami ni Lola.

“La, bakit n’yo naman po pinatuloy ang mga iyan!” Sulyap ko pa sa tatlong lalaki.

“Sabi nila, apo, na kilala ka nila at nagtrabaho ka raw sa kanila. Nakakahiya naman kung hindi ko patutuluyin, apo. Mula pa raw sila sa Maynila, eh.”

“Kahit na, lola. Dapat ’di ka po nagpapatuloy ng kung sino-sino rito sa bahay.” Angil ko.

“Naku, Eissen. Ang babait nila. Tinulungan pa nga akong magluto! Ikaw pumasok ka na dahil basa itong shorts mo. Halika ka na! Masamang pinaghihintay ang grasya sa mesa at ang gwapong bisita!” ani Lola at saka tumalikod sa akin. Muli niya pang inaya si Yashveer sa bahay!

Laglag ang panga kong naiwan sa bakuran.

Kinuyom ko ang aking palad bago pumasok sa bahay. Dumeretso ako sa aking silid. Mainam na nasa kusina sila. Naligo ako at nagbihis.

I stared at my indifferent face in the mirror. No matter how much I muster this kind of expression, I know those three will eventually unravel my true feelings. They might be able to see my soul just because of their three observant pairs of eyes.

After two years, they’ve been able to track down my location. Does Don Yael know about it? Iyong mga tauhan niya nagreport na kaya sa kanya tungkol sa galaw ng kanyang mga anak?

Ako, sinunod ko ang kanyang gusto. Walang angal kung sinunod ang nais niya dahil sa lola ko. And for the past years, hindi ako naglakas loob na kontakin ang mga anak niya. Hindi ako nagbigay ng kahit na anong signal or clue kung nasaan ako. I even left and vanished my existence online. Though even before hindi naman ako active doon pero nang umalis ko kahit text hindi ko na magawa.

Nagi-guilty nga ako na umalis na lang ako nang walang paalam kay Raziel. Wala na akong balita sa kanya. Ang sama kong kaibigan.

“Apo!”

Napatalon naman ako sa gulat dahil sa malakas na katok sa aking pinto.

“Lola!”

“Halika ka na! Ikaw na lang ang hinihintay sa hapag!”

I took a deep breath, steeling myself, before turning away from the mirror and stepping out.

“Ang tagal mo naman, apo!” puna ni Lola sa akin ng makalabas ako. Hindi ko inaasahan na hinintay niya ako sa labas ng kwarto ko.

“Naligo ako, la.” saad ko.

Tumango naman si Lola.

As we near the kitchen, I straighten my posture, squaring my shoulders, and release a long, deep sigh, bracing myself for whatever awaits. Nang makarating sa kusina, partikular sa dining table namin, nakita kong akupado na ng tatlong Wycliffe ang tatlo sa limang upuan ng aming mesa. The only available chairs were the ones beside Yosiah and Yaelan.

Great! Saan ako nito uupo ngayon?

Wait? Why am i avoiding them? Natatakot ba ako sa maaaring gawin ni Don Yael? O baka natatakot ako dahil sa katotohanan na tinakbuhan ko noon?

“Upo ka na, apo.” aya muli ni Lola sa akin dahil mukhang napapatagal na ako sa aking pagkakatayo.

Lola took the chair beside Yaelan, so I had no choice but to sit beside Yosiah. Nang makaupo ako saka ko lang napagtanto na kanina pa ako nagpipigil sa aking hininga.

Pakbet, pritong bangus, at fried chicken ang nasa mesa. Nagpapasikat ba itong si Lola sa tatlong Wycliffe? Bakit ang daming ulam? Baka sa susunod na araw ay galunggong na ang uulamin namin nito!

Tumaas ang kilay ko nang makita ko ang magkakapatid na kumuha ng pakbet!

“Mga, hijo, may manok at isda naman. Marami ang naluto natin baka mapanis lang iyan.”

“Ire-ref natin ang sobra, la. Hindi iyan problema.”

“Ouch!” Daing ko sa sampal ni Lola sa aking hita.

“Umayos ka d’yan, Eissen. Anong nangyari sa lakad ninyo ngayon? Bakit ganyan ang attitude mo? Hindi ba pumorma si Arlo sa’yo?” saad ni Lola at nasundan iyon ng ilang ubo mula sa mga bwesita namin.

“Ewan ko rin d’yan kay Arlo! Matagal na kayong nagkakasama pero hindi man lang makaporma sa’yo!”

“Lola—”

“Here, Lola, I think you should eat more adobo.”

Ang suway ko kay Lola ay nasapawan ni Yaelan. Binagsakan niya ang plato ni Lola ng tatlong hiwang manok! 

“Ay! Ang bait mo naman, hijo. Salamat!”

Umirap ako bago tinutok ang mata sa pagkain ko. Printong bangus ang aking ulam ko pero nagulat ako nang lagyan ni Yosiah ng manok ang plato ko.

“Magmanok ka rin.”

I shot him a sidelong glance and chose to remain silent. Itinabi ko lang ang manok at nagfucos sa bangus.

“Don’t worry. Maggu-grocery kami para hindi maubusan ng ulam ang ref.”

Muntik na akong mapa-ismid! Anong maggu-grocery? May balak ba silang magtagal dito? Umuwi na kayo, oi! Saka wala ring available na kwarto rito sa amin.

“Apo, ayusin mo iyang trato mo sa ating bisita, mga dati mo iyang amo!”

Pasimpleng bulong ni Lola sa akin habang umiinom ako ng malamig na juice!

Hindi ako umimik.

I just watched my grandmother talking animatedly with the Wycliffe brothers as if they had known each other for centuries. Lola has never been this talkative and happy since we moved here.

Lola is all fine naman sa pagtira namin dito sa San Philippe. Wala siyang naging pagdududa sa akin kung bakit kami lumipat dito. O baka meron pero hindi niya lang sinasabi sa akin.

We’re comfortable here, though it’s far from what we’re used to. However, we’re living a happy and comfortable life. Pero ngayon ko lang talaga nakita ang sigla ni Lola sa mga bisita namin.

“Hijo, kagaya ng sinabi ko sa inyo kanina. Hindi sa amin ang lumang bahay d’yan sa kabila. Matagal na kami rito kaso hindi rin namin alam kung sino ang may ari.”

My eyebrows furrowed. Lumang bahay? Ang bahay ba sa kabilang daan ang tinutukoy ni Lola?

“It’s fine, Lola. Kami na po ang bahala.” sagot naman ni Yashveer.

“Kailangan na kailangan n’yo ba ang lupa, hijo?”

“Yes, lola, especially the thing that we saw earlier. Kailangan na kailangan na talaga.” Pasiring ni saad ni Yaelan.

Sinong tinutukoy niya?

“Lilipat na ba kayo rito sa San Philippe?” tanong muli ni Lola.

“Yes, Lola. Kailangan na naming bakuran, eh.”

“B-bakuran?” Utal na sambit ni Lola sa sinabi ni Yosiah.

Tumango silang tatlo at pinukol ako ng tingin. What?! Anong ginawa ko? Nananahimik na nga lang ang tao rito!

“Oh, s’ya, maaga akong magpapahinga,” ani Lola at bumaling sa akin. “Ikaw na ang magligpit ng pinagkainan natin, apo.”

Tumayo na si Lola bago pa ako maka-protesta sa kanyang sinabi.

“Ay, teka. Mga hijo may matutuluyan ba kayo ngayong gabi?”

Sabay na umiling ang tatlong Wycliffe.

“Sige, doon na lang kayo sa silid ng apo ko. Pero sa sahig na lang kayo.”

Lumapad ang ngiti sa mga labi ng Wycliffe.

“Thank you so much, lola!” Nag-uunahan pa ang tatlong Wycliffe na para bang iyon lang ang hinihintay nilang sabihin ni Lola!

Hinintay ko lang na makapasok si Lola Erming sa kanyang silid bago nagpakawala ng isang marahas na hininga. Padaskol akong tumayo at kinolekta ang mga pinggan sa mesa nang hawakan ni Yaelan ang kamay ko.

“Pup,”

Bumuntong hininga ako at muling umupo. Tiningnan ko sila isa isa. Humapdi ang aking mga mata dahil sa luhang nabubuo. Kanina ko p ito nilalaban.

I closed my eyes, and as the tears slipped free, they cascaded down my cheeks like a gentle waterfall.

“Eissen,”

“Mendoza,”

“A-anong ginagawa ninyo rito? Bakit pa k-kayo nagpakita?”

Dahil hindi ako nakatingin sa kanila hindi ko alam kung sino ang tumampal sa mesa.

“We spent years searching for you, Eissen.

We roamed the Philippines and almost turned the country upside down to find you, but it was futile. Ang mga resources at leads na aming nakukuha ay laging—“

“Bakit ninyo ako hinanap!? Ayokong hanapin ninyo ako!” I snapped and raised my head.

Yaelan’s jaw twitched, a subtle sign of his rising tension. When I glanced at Yosiah, I noticed the shadows deepening in his eyes, revealing a simmering intensity that sent a chill down my spine.

“That’s why you left without us knowing?” Yosiah said flatly.

Sa bawat kurap ko panibagong luha ang lumalabas.

“No’ng araw na dinala ka namin sa bahay… sinabi mong pumunta kami sa bahay mo. Pinuntahan ka namin, Eissen. Naghintay kami kasi akala namin nasa mall ka pa. Despite what happened that day because of our father, we went into your house with smiles on our lips because we thought you were there waiting for us,” Yashveer stated.

Napapak ko ang aking labi ng mahigpit. Naninikip na ang dibdib ko.

“Sumapit ang hapon,” napabaling ako kay Yaelan nang magsalita siya. “Inabutan kami ng gabi sa bahay mo pero naghintay kami. Lumalim ang gabi kaya naisipan namin na hanapin ka pero hindi ka namin makita. Hinanap ka namin sa mga mall, humingi ng tulong sa awtoridad pero hindi ka namin mahanap. Nagpapasalamat na lang kami na kapag may disgrasya o balitang tao na namamatay hindi ikaw ang nasa balita.”

Paglingon ni Yaelan sa akin… doon ko nakita ang pamumula ng kanyang mata.

I gulped.

“We’ve never been this crazy over someone, Mendoza. In the past years, we thought we could move forward, but it seems like we’ve been bewitched by you.” saad naman ni Yosiah.

“Sa dalawang taon na lumipas na wala ka sa buhay namin, Eissen. Akala namin makakalimutan ka namin. And who would have thought that the three of us would feel the same way? Our hearts continue beating for you.”  si Yashveer.

“Tinatanong mo kung bakit kami narito? Nandito kami para sa’yo, pup. We’re here; you are here. We will chase the sun, we will get the moon, and catch bullets for you because we love you! Only you, Eissen Mendoza!”

“You must take responsibility for disturbing our peaceful life on the island. You must take responsibility for causing chaos in our hearts, fox.”

I didn’t see this thing coming. Hindi ko aakalain na mahahanap nila ako sa ganitong estado ng puso ko. Sobrang aga naman nila akong nahanap. Sana man lang pinag-move on muna nila ako para hindi ako mahirapan ng ganito.

I balled my fist on top of the table.

I looked at Yaelan; his eyes seemed pleading. For a fuckboy and playboy like him, I never thought he would be capable of loving and cherishing people this much.“

Napatingin naman ako sa kamay na humawak sa aking nakakuyom na kamay. It was Yosiah’s hand— he is a man as cold as ice, devoid of any warmth or compassion. Lagi niya akong pinapahirapan noon sa bahay nila sa isla. Galit siya sa akin at ganoon ako sa kanya. Pero bakit ganito? He can’t forget me, and I can’t forget them either.

Then my eyes turned to Yashveer. I thought that he was not capable of liking someone like me. He seems distant and carefree, and his serious side makes me shudder.

Akala ko dati ako ang babasahing bagay na kapag nahulog at nabasag hindi na mari-remedyuhan. Kaso… sa ipikanakitang kakayahan ni Don Yael sa akin noon at kung papaano niya nako-kontrol lahat gamit ang pera niya. Nakakatakot. Nakakatakot ang maaaring gawin ng pera sa isang tao.

“I’m sorry.” I manage to utter.

Silang tatlo ang masisilaw at mamahaling bagay na naka-display sa taas na pilit kong inaabot kaso hindi ko kaya. Kaya bumitiw ako bago ko pa man sila maabot at mahawakan.

“Eissen, give us another chance. Just say you still love us, and we will go to battle for you, pup.”

“You don’t know the mayhem you are spouting, Yaelan,” kontra ko kay Yaelan.

“No, baby. We experienced real mayhem when you left us.” agap naman ni Yashveer.

“You are the definition of destruction and perfection for us, Mendoza. You tamed us, you destroyed us, but you are still perfect for us.” sabi naman ni Yosiah.

---

This story is already COMPLETED on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 32

Chapter 32

Eissen’s POV

“Pwede naman kayong umuwi o humanap ng matutulugan sa lungsod kung gusto ninyo. Maliit lang ang kwarto ko at ayaw ko sa sahig matulog.” Pranka ko sa tatlong magkakapatid na pumasok sa aking silid.

Dati tingin ko malaki na itong kwarto ko pero ngayon na nandito silang tatlo biglang lumiit ang silid ko. Ang tatangkad pa nila! Halos abot na ang kisame ng kwarto ko!

“No!” Mabilis na agap ni Yashveer.

“Hindi.” Sinundan naman ni Yosiah.

“Hindi kami aalis. Hindi kami maghahanap ng ibang matutulugan.” si Yaelan.

Nag-uunahan pa nilang saad.

Kanina sa kusina. Nagpresenta pa sila na sila na raw ang maghugas pero hindi ko sila pinayagan. Akala mo naman talaga magagaling sila sa gawaing bahay!

Kumuha ako ng extra kong bedsheets, kumot, at unan. Mabuti at hindi ko iyon nagamit.

“Malamig at matigas ang sahig. Sasakit ang katawan ninyo n’yan kung hindi kayo sanay. Mas mabuti talaga kung maghahanap na lang kayo ng— “

“It’s fine. Natutulog naman ako minsan sa site, hindi na ito bago sa akin.” ani Yashveer.

Tumawa naman si Yaelan, kinuha niya sa kamay ko ang bedsheets at kumot.

“Me too. Natutulog nga ko minsan sa tricycle ko!”

“Akin na ito, Mendoza.” si Yosiah naman at kinuha ang unan.

Bumuntong hininga ako habang tinitingnan sila na nahihirapan sa paglatag no’ng bedsheets. Tahimik kong tinulungan si Yaelan sa paglatag ng bedsheets.

“Yaelan can handle that, fox. Let him be.” saad ni Yosiah.

Nilingon ko siya na sipit sa kanyang magkabilang braso ang dalawang unan at ang isa naman ay hawak niya. Sumagi naman ang mata ko kay Yashveer na inaayos ang kanto ng bedsheets.

Tumayo ako at saka umupo sa aking kama.

Tinuro ko ang banyo. “Iyan ang banyo kung gusto ninyong magbanyo. Kung gusto ninyong maligo o maglinis sa katawan ninyo. Pero sorry wala akong extra na damit na kasya sa inyo.”

Ayaw nilang umalis. Ayaw nilang matulog sa kotse nila. Ayaw nilang magrenta sa lungsod ng inn. Kaya d’yan sila sa sahig. Magsiksikan sila sa sahig! Nanginig sila d’yan sa sahig.

Nanlaki naman ang mata ko nang makita silang tatlo na nagkanya-kanyang hubad sa suot nilang damit! Tumalikod lang sila sa gawi ko at naghubad!

Nakuyom ko ang beddings ng aking kama at iniwas ko ang tingin sa kanila. It’s just two years. Dalawang taon lang pero bakit ganon? Bakit nag-iba ang katawan nila? Bakit mas lumaki— mas nagkalaman at nadepina ang mga muscles!?

I shook my head. Of all things, ang katawan pa talaga nila ang aking napansin!

To be honest, it’s incredibly difficult to maintain composure and act unaffected in front of them. Even now, their presence still has a profound impact on me in every possible way. All I can think about is Don Yael, kung ano ang kaya niyang gawin sa akin o sa lola ko.

Don’t tell me he will kicked me and my grandmother away from San Philippe? Saan na naman niya kami ipapatapon pagkatapos dito? Sa ibang bansa? Iyong hindi na ako mahahanap ng mga anak niya?

But then, alam na kaya nina Yaelan, Yosiah, at Yashveer ang totoo? Alam na kaya nila ang naging misyon ko doon sa isla? If so… why are they still here? Why didn’t they talk about it earlier? Bakit hindi sila nanumbat sa akin? Niloko ko sila. Kahit naman sabihin kong totoo ang maging feelings ko sa kanila, hindi ko maipagkakaila ang tunay kong pakay doon sa isla.

“It’s fine, pup. We’re used to being naked around each other. Ikaw… sanay ka pa ba?”

My head snapped toward Yaelan and his brothers, and to my shock, all three of them were standing there in nothing but their boxers! Talagang natupi pa nila ang damit sa tabi.

Ano ito? Ganito ba nila ako kukunin? Ganito sila bumawi?

Umirap ako. May kasalanan din ako sa kanila pero ’di ako papakampante dahil sa tuso ng kanilang ama! Hindi muna ako magiging marupok sa kanila!

Tama, Eissen. Hindi ka dapat maging marupok dahil baka bukas o makalawa mag-impake ka na naman. Isang kumpas lang sa daliri ni Don Yael at mabubura na kami ni Lola rito sa San Philippe. Kung saan-saan na naman kami pupulutin nito.

“A-anong hindi sanay? Para sabihin ko sa inyo, marami ring naghuhubad dito sa San Philippe. Araw-araw nga akong nakakakita, eh. Immune na nga ako!”

“What!?” Yosiah’s voice rumbled deep in his throat, word dragged out with a strained, as if forcing it past clenched teeth was a battle in itself.

“Araw-araw?!” sunod namang sambit ni Yashveer at padabog na umupo sa higaan nila sa sahig!

“Sino… sino-sino sila, pup?”

“At bakit ko sasabihin? Kahit sinong lalaki dito sa San Philippe naghuhubad. Mas magtataka ka kung nakadamit sila!” Taray ko sa kanila.

“D*mmit!”

“Bullsh*t!”

“That’s insane!”

Mga eksaherada nilang tatlo. Well, half truth lang naman iyong sinabi ko, eh. Sinubukan ko lang kung ano ang magiging reaksyon nila. Ngunit, ’di ko alam na ganito pala sila ka-pikon at daling mauto!

Nagkakatinginan silang magkakapatid. Para silang nag-uusap sa pamamagitan lang ng kanilang mga titig.

“Hmp!” asik ko at saka humiga sa aking kama.

Tumalikod ako sa kanilang direksyon. Rinig ko ang mga kaluskos nila sa sahig. Mahigpit kong pinikit ang aking mata at pilit na matulog. Ang daming nangyari ngayon. Una sa talon, muntik nang mag-away sina Koko at Arlo. Pangalawa, iyong paghalik ni Arlo sa aking pisngi. First time niyang gawin iyon! Tapos itong tatlong Wycliffe na bigla na lang sumulpot sa bahay matapos ang dalawang taon!

Pagod ang katawan ko pero ang utak ko patuloy pa rin sa pag-iisip sa mga nangyari.

“Fox?”

Napamulat ako nang marinig ko ang tawag ni Yosiah sa akin. Hindi ako umimik.

“Sino… sino ang lalaking humalik sa’yo kanina?”

I gulped. What the?! Akala ko binalewala nila iyon? Bakit binubuhay naman nitong si Yosiah iyon?!

“Did that guy like you?”

“Obviously, Yosh!” Ang sabad ni Yaelan kay Yosiah.

“Let’s just sleep, Kuya. Pagod si Eissen. Don’t worry we have all the time tomorrow!” Wika naman ni Yashveer.

Huminga ako ng malalim at saka pinikit ang aking mga mata. Sumakit ang ulo ko sa kanila.

Kinabukasan nagising ako na wala na ang tatlong Wycliffe sa sahig! I had clung to the hope that yesterday’s events were just a fleeting dream, but the moment my eyes fell on the crumpled heap of bedsheets and blanket in the corner, that hope vanished like smoke. The lingering musky scent drifting from them was the final reminder, slowly dissipating but leaving its trace behind in the air of my room.

I went to the bathroom, brushed my teeth, and washed my face before exiting my room. Kumunot ang noo ko nang walang tao ang sala at kusina. Magsasaing na sana ako ang makita kong may luto na naman.

Lumabas ako para magpakain sa mga alaga ko kaso nakita kong kumakain na ang mga alaga kong baboy tapos ang mga alaga kong manok ay nakakain na rin.

Pumunta ako sa maliit kong taniman at doon ko nakita si Lola na nagdidilig sa tanim kong sibuyas.

“Lola!”

“Oh, apo! Magandang umaga!” Masiglang bati sa akon ni Lola.

Lumapit ako sa kanya at niyakap.

“Tapos na akong magdilig, apo! Maligo ka na lang.”

“Iyong mga baboy, ’la?” tanong ko.

“Pinakain na nina Yashveer at Yaelan, apo! Si Yosiah naman ay pinag-igib ako ng tubig dito sa hardin. Hindi naman iyon kailangan kaso mapilit, eh.” Nangingiting wika pa ni Lola.

Pumipitik na ang dugo ko sa ulo dahil sa tatlong magkakapatid. Kung ano-ano na ang ginagawa rito sa amin.

“Lola… nasaan po sila? Umuwi na po ba?”

“Ang sabi nila, apo. May aasikasuhin lang daw sila. Hindi naman nabanggit kung babalik ba o hindi.”

Napatango ako sa sinabi ni Lola. Isang malungkot na ngiti ang pumaskil sa aking labi. Mukhang hindi yata sila nakatulog ng maayos sa kwarto at umalis. Mainam nga siguro iyon.

Bumuga ako ng malalim na hininga upang maibsan ng konti ang paninikip ng aking dibdib. Ito naman ang gusto ko, eh… iyong umuwi sila at hindi na guluhin ang buhay ko at ang puso ko. Kaso masakit pa rin pala. Akala ko tapos na ito two years ago.

Naligo na lang ako at nag-almusal kami ni Lola. Naging tahimik naman si Lola, hindi niya binanggit ang mga Wycliffe at hindi rin niya ako inasar kay Arlo.

Dahil tapos na rin naman nina Lola at ng mga Wycliffe ang aking gawain. Naisip kong magsibak na lang ng kahoy. Hinahakot ko na ang mga sinabak na kahoy sa kusina kaso bigla namang dumating si Arlo! Tinutoo niya ang sinabi niya kahapon!

“Ang… aga mo naman! Nakapag-almusal ka ba?” sabi ko kay Arlo.

Napakamot siya sa kanyang batok. “S-sabi ko naman sa’yo kahapon at oo, kumain na ako sa bahay. Teka, ako na d’yan.” aniya sabay agaw sa dala kong kahoy.

“Arlo,” alma ko sa kanya kaso naagaw na niya iyon sa akin.

Sinabayan ko na lang si Arlo sa loob ng bahay. Inalok ko siya ng juice pero malamig na tubig lang ang kanyang gusto.

Hindi ako sanay na nagtatagal si Arlo sa bahay. I mean, gumagala naman siya sa amin dati kaso umuuwi rin kaagad. Ngunit ngayon inabutan siya ng hapon sa bahay! Aliw na aliw naman sa kanya si Lola. And as for the Wycliffes, mukhang umuwi na talaga iyon sa Manila.

“Baka hinahanap ka na sa bahay ninyo, Arlo.” ani ko kay Arlo matapos niya akong tulungan sa pagpapakain sa mga baboy at manok.

Nandito na nga kaming dalawa sa balkonahe at hinihintay na lang na dumilim.

“Nagpaalam naman ako kay Mama.”

“Kahit na,” sagot ko sa kanya habang nakatingin sa ulap na unti-unting tumatakip sa kulay kahel na sinag ng araw sa kanluran.

“Eissen,”

Naituon ko ang aking atensyon kay Arlo na kagaya ko ay nakaupo rin sa banister ng balkonahe. Nawala ang pagkakwela niya at sumeryoso.

“Tungkol kahapon, Eissen… gusto kong humingi ng tawad doon. Naging agresibo ako kay Koko.”

“Nagtaka nga rin ako sa’yo, Arlo. Hindi ka naman naging ganon ka-agresibo sa buong pagkakaibigan natin. Tapos sa pinsan mo pa. Kumusta na kayo ni Koko? Sana naman hindi lumala ang naging pagtatalo ninyo sa talon.”

Tumango siya.

“Nakapag-usap na kami kahapon nang ihatid ko siya. Nagkaliwanagan na kami.”

“Mabuti kong ganon. Sana ay hindi na iyon maulit pa.”

Kita ko ang malalalim na lunok ni Arlo.

“Eissen,”

“Hmm?”

Binasa siya ang labing nanunuyo gamit ang dila.

“May sasabihin ka ba?” tanong ko dahil mukhang may nais siyang sabihin kaso hindi niya iyon naisasatinig. Mukhang nahihirapan siya!

“Eissen… matagal mo na naman akong kilala, di ba? Naging magkaibigan tayo at… malapit sa isa’t isa.”

Dahan-dahan akong tumango.

“Huwag ka sanang magagalit k-kapag sinabi kong…”

“Ano?” singit ko sa kanya dahil ang bagal niya tapos ang hina pa ng boses. Mas sanay ako sa Arlo na maingay at pala-ngiti.

“Eissengustokitangligawan!”

“Huh? Dahan-dahanin mo naman. Hindi kita naintindihan, eh.”

Mariing pinikit ni Arlo ang kanyang mata. “Eissen… gusto kita. Gustong-gusto kita at gusto kong manligaw sa’yo.”

Hindi ko mahagilap ang aking panga mula sa pagkakalaglag nito dahil sa sinabi ni Arlo. Tumikom-buka ang aking bibig dahil may gusto akong sabihin kay Arlo kaso walang lumalabas na salita sa aking bibig!

Inabot ni Arlo ang kamay ko at humawak siya roon. Para akong binaril ni Arlo at hindi makagalaw sa aking pwesto.

“M-matagal na kitang gusto, Eissen. Kung alam mo lang.”

“A-Arlo.”

“Hindi ko alam kung may chance ba ako sa’yo o wala pero hayaan mo akong manligaw sa’yo, Eissen. Seryoso ako at wa kong pakialam kung lalaki ka man o ano man ang kasarian mo. Tang ina, ngayon lang ako nakaramdam ng ganito, Eissen. Naninibago at naguluhan din ako no’ng una kasi l-lalaki ka, lalaki ako pero gusto kita. Pero huwag kang mag-alala, Eissen. Ngayon maliwanag na naman sa akin ang lahat…”

Binawi ko kay Arlo ang aking kamay.

So, totoo iyong mga sinasabi ni Lola sa akin? Hindi lang pala biro ang mga sinasabi niya sa akin? Nakita na ba ito ni Lola? Alam niyang may gusto sa akin si Arlo… tapos ako… hindi ko man lang napansin?

Papaano ko nga naman mapapansin kung hindi pa nakakabangon ang aking puso mula sa pagkakahulog sa mga Wycliffe? Papaano ko ito makikita kung bulag at bingi pa rin ako dahil nasa Wycliffe pa rin ang akong puso at isip!?

“Arlo… sorry.”

“Eissen.”

“I’m so sorry, Arlo. Ayaw kong paasahin ka.” Umiling ako sa kanya.

“Hayaan mo akong ligawan ka, Eissen.” Giit niya.

“Huwag na, Arlo.”

“Eissen kahit—”

“Arlo… may past issues pa ako sa sarili ko. May hang ups pa ako sa sarili ko. Ayaw kong bigyan ka ng chance habang ang isip ko ay nasa iba. Ayaw kong paasahin ka o umasa ka dahil marami pa akong dapat ayusin sa sarili ko. Ang totoo n’yan… may gusto akong iba, Arlo. Sarado ang puso ko ngayon dahil d’yan at ayaw kong saktan ka pa lalo o pahabain ang—”

“Sino, Eissen? Sino ang gusto mo? Matagal na tayong magkakilala pero wala naman akong nakitang ibang tao sa buhay mo.”

“A-Arlo.”

“Eissen, kung excuses mo lang iyan para itulak ako palayo o para ma-discourage ako sa’yo. P’wes, hindi mo ako madadaan sa ganyan.”

“Arlo!”

“Kahit isang chance lang, Eissen!”

“Not even a chance, man.”

Bumilog ang mata ko nang marinig ko ang boses ni Yosiah!

Napatayo ako nang makita ang mga Wycliffe sa aming bakuran. Ang kanilang itim na sasakyan ay nasa tabing daan.

Si Arlo ay galit namang tumayo at akamng susugurin ang tatlo nang hawakan ko ang kamay niya.

“Arlo,” pigil ko rito.

“Ang aangas ng mga iyan, Eissen! Kahapon pa ako napipikon sa kanila. Sino ba ang mga iyan?!” Pagalit na wika ni Arlo.

Napapikit ako. “Arlo, umuwi ka muna. Please?”

“Hindi, Eissen. Dito lang ako. Ayaw kitang iwan kasama ang mga lalaking iyan.”

“Pinapauwi ka ng tao, pre. Nakakaintindi ka ba?!” Maangas na saad ni Yaelan.

Nagpumiglas si Arlo sa hawak ko.

“Arlo, please. Iyong sinabi ko sa’yo kanina… hindi magbabago iyon. Kaya umuwi ka muna, please.”

“Kapag sinabing uwi! Umuwi ka na!”

Nakuyom ko ang aking kamay sa pagsabad ni Yashveer.

Winaksi ni Arlo ang kamay ko at saka mabilis na umalis!

Napabuntong hininga ako. Nilapitan ko ang mga Wycliffe sa bakuran at hindi ko na sila pinaakyat pa sa bahay.

“Kayo!” singhal ko sa kanilang tatlo. Ang kanilang mga nandidilim at matigas na ekspresyon ay nalusaw. “Umuwi na rin kayo!”

“Pup,”

“M-Mendoza.”

“Baby,”

Umismid ako. “Anong akala ninyo? Madadala ninyo ako sa call signs ninyo sa akin?” Tiningnan ko ang bitbit nilang groceries. Silang tatlo ay may bitbit sa kanilang magkabilang kamay. “May groceries kami. Hindi namin kailangan ang dala ninyo. Umalis na kayo!”

Kinuyom ko ang aking kamay. Nilalaban ko ang luhang nagbabadyang kumawala! Taliwas sa aking sinasabi… iba ang gusto ng puso ko. God knows how much I miss them. God knows how much I yearn for them! But once was enough… ayaw ko nang maramdaman ang hagupit ni Don Yael. That old man knows my weaknesses, and he will use my Lola to cut my limbs off!

“Pup, no!”

“Ang titigas ninyo!” Gigil kong wika. “Nanahimik na ako! Ayos na ako!” No’ng hindi kayo sumulpot! “Masaya na ako.” No’ng hindi kayo nagpakita pero ngayon ginugulo n’yo na naman ang utak at puso ko. Nagwawala na naman ang damdamin ko para sa kanila.

“Eissen, we’re serious about what we said last night. We won’t waste another f*cking year away from you!”

“Ginugulo ninyo ang buhay ko!”

“Kami ba hindi!” Yosiah roared.

Nanlaki ang mata ko sabay nang pagtulo ng butil ng luha sa aking mga mata.

Sabay silang napamura.

“Kami… hindi rin kami matahimik, Mendoza! Two goddmn years of enduring without you! We bled during those years because we longed for you! Our hearts cried because we fcking missed you! And now that you’re here… we won’t let you escape anymore. Not on our watch, Eissen Mendoza!” Yosiah remarked.

“M-mga ggo! Mga balw! Ako ang hahabulin ng ama ninyo!” Bahala na ’to! “Hindi n’yo ba alam? Niloko ko kayo! Ginamit ko kayo! Binilog ko ang utak ninyo para sa pera! Napadpad ako sa isla dahil binayaran ako ni Don Yael para paamuhin ang anak niyang si Yashveer Wycliffe!” Tumawa ako pero panay ang agos ng aking luha. “Nakakatawa na nagpaloko kayo sa akin. Napaikot ko kayo sa palad ko!”

“Say whatever you wish, pup.” Tamad wika ni Yaelan at nanggigitgit ang kanyang mga bagang.

Napakurap-kurap ako sa sinabi ni Yaelan.

“You can’t fool us, baby. Not… anymore!” Yashveer smirked, a sly grin playing at the corners of his mouth, but beneath that facade lurked a shadow of something dark and sinister.

“Alam na namin ang totoo, Mendoza. We already know that you are paid to tame our younger brother. So whether you like it or not, we’re stuck in here; we are stuck with you, and you are stuck with us. You can never run let alone hide from us anymore,” Yosiah said with finality.

---

This story is already COMPLETED on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 33

Chapter 33

Eissen’s POV

My lack of experience, coupled with immaturity, is impacting my life significantly right now. My indecisiveness and poor judgment have backfired, leaving me to deal with the consequences. It’s all become quite messy.

Nanibago ako. Nagpakampante at naging makasarili. Akala ko kasi ako lang ang main character sa buhay ko. Isa lang pala ako sa maraming character. All I cared about were my own feelings, my own needs, and my own benefits. I didn’t consider their feelings. Ang nararamdaman ni Yosiah, Yaelan, at Yashveer.

It’s so selfish of me not to think about them and consider how they will feel.. Nagpalandi ako. Nilandi ko sila pero takot naman pala ako. My ignorance of romantic love brought this mess into my life. I am responsible for this mess.

All my life, I have only had my grandmother by my side. Oo, mahal ako ni Lola, ramdam at alam ko iyon pero iyong pakikipagrelasyon ay ignorante ako. Nanibago ako sa mga pinakita ng mga Wycliffe sa akin. Iyong atensyon, iyong kilig, iyong pag-aalala nila, at pagtingin nila na binigay sa akin… iyon ang nagpalaki sa ulo ko.

Akala ko, ayos lang ang ganon. Akala ko ayos lang ang set-up na iyon sa amin. Oo, fuckboy, playboy, masungit, at distant sila pero hindi naman nila deserve iyong ginagawa ko. Binigyan ko kasi sila ng chance, binigyan ko sila ng will to do whatever they want. At pinaasa ko sila sa mga actions ko towards them.

I’m such a coward, a fool, and naivé. Kung dati lang pinigilan ko na sila. Hindi sana ganito. Kung dati lang kinlaro ko na ang gusto ko sa kanila, wala sila rito ngayon San Philippe. Kung dati lang… nilinaw ko na sa kanila ang lahat… wala silang hahanapin ng dalawang taon. Wala silang taong hahabulin dito ngayon. Kung alam ko lang, kung mas naging matatag lang ako, at sumunod kay Don Yael, none of these things happened. I wouldn’t have to leave Manila. I won’t be this hurt. I won’t be this torn!

My tears cascade down my cheeks, relentless and unstoppable, as if an unending river flows from my eyes. My palms, trembling, felt lightweight.

“Eissen, apo, kumalma ka,” alu ni Lola Erming sa akin at hinahaplos ang likod ko.

Lumabas si Lola kanina dahil sa sigawan naming apat sa labas. Pinapasok kami ni Lola dahil may mga taong napapatingin sa aming pagtatalo doon sa bakuran. At mula nang makaupo ako, hindi na tumigil ang luha ko. Umiiyak na lang ako nang umiyak!

Pansin ko rin ang pananahimik ng tatlong Wycliffe sa kanilang sofa. Ang kanilang mga titig ay nanunusok na sa akin ngunit hindi ako naglakas loob na tumingin sa kanila.

I think I will wail even more when I look at them.

They know. Alam na pala nila ang pakay ko doon sa isla pero nandito pa rin sila. Hindi ko alam kung ano ang gustong ipahiwatig ni Yosiah sa kanyang sinabi doon sa labas kanila. I don’t know if they’re threatening me or what.

Kaya ba sila nandito kasi gusto nilang maghigante sa akin? Hinanap ba nila ako para makapaghigante sila? Sinabi lang ba nila ang mga mabulaklak na mga salitang iyon para makapaghigante sa akin?

I think not; they won’t stoop this low for cheap revenge.

“Apo… narinig ko kayo,” simula ni Lola.

Nakuskos ko ang aking kamay sa isa’t isa dahil sa sinabi ni Lola. Iyong takot ko ay mas lumama pa. Nanginig ang labi ko, gusto kong magsalita kaso iyong hikbi at luha ko ang nagpipigil sa akin. Idagdag pa ang parang bikig na nasa lalalumunan ko.

“Totoo ba iyon, apo?”

Ang mahinahon at malumanay na tono ng boses ni Lola ang nagpaiyak lalo sa akin.

“Apo… matagal na akong nagtataka kung saan galing iyong pera na ginamit mo para maipagamot ako. Habang nasa ospital ako… iniisip ko kung nasaan ka, anong klaseng trabaho ang ginawa mo para sa akin. Hindi ka nagpakita sa akin ng ilang buwan. Lumabas ako ng ospital kasama iyong nars pero hindi kami umuwi sa bahay natin. Tapos bigla kang dumating kaso umalis na naman tayo. Nagtataka ako, apo. Natatakot ako, hindi para sa sarili ko kung hindi para sa’yo. Ipinagdasal ko na sana hindi ka sumali sa anumang sindikato. Hindi nga sindikato ang napasukan mo pero mukhang wala namang pinagkaiba.”

Lumingon ako kay Lola. Mabilis kong kinuha ang kamay ni Lola at hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kamay niya.

Umiling ako kay Lola. Gamit ang isang kamay ko, pinunasan ko ang luha ni Lola kahit na nanginginig ako.

“L-lola,”

“Sinisisi ko ang mahina kong katawan, apo, kasi kung hindi dahil sa akin… hindi ka mahihirapan ng ganito. Hindi mo kailangang ipasok ang sarili mo sa trabahong-”

“La, h-huwag n’yo pong sisihin ang sarili ninyo. Ginawa ko po iyon kasi gusto ko at mahal po kita.” Paliwanag ko kay Lola

“Hindi, apo.” Iling ni Lola sa akin pero hinawakan ko ang kanyang pisngi at ginamit ang hinlalaki upang punasan ang kanyang luha.

“Lola, mahal na mahal po kita at alam ko po na kapag ako rin ang nasa sitwasyon na ganon… gagawin n’yo rin po ang lahat para sa akin. Ikaw lang ang nand’yan sa akin, La. S-simula palang… ikaw na ang taong hindi ako inayawan at iniwan. Kaya… ayaw rin kitang iwan, La.”

Binawi ni Lola ang kamay niya mula sa pagkakahawak ko at sinapo niya ang mukha ko gamit ang palad niya. Panay ang kanyang punas sa luha ko kahit na hindi iyon tumitigil.

“Mahal na mahal kita, apo. Kahit na hindi mo iyon gawin alam ko at ramdam ko na ang pagmamahal mo sa akin. Hindi mo kailangang magsakripisyo ng ganon dahil inalagaan at minahal kita, apo. Ang pag-aaruga ko sa’yo ay walang hinihiling na kapalit.”

Mas lalong bumaha ang mga luha ko.

“Masaya na ako, apo, dahil kasama kita. Masaya na ako dahil napagtapos kita sa pag-aaral kasi wala naman akong maipapamana sa’yo sa mundong ito kung hindi ang edukasyon lang. Masaya na ako dahil napalaki kita ng maayos. Hindi man ako naging perpektong lola sa’yo, pero masaya ako kasi lumaki kang magalang, mabuti, at mapagmahal kahit sa kakulangan mo ng magulang.”

Tumango-tango ako kay Lola.

“Iyong paglihim mo, apo,” doon ako napayuko. “Gusto kitang kutusin, apo. Gusto kong kurutin ang singit mo dahil sa ginawa mo para mapagamot ako. Pero tama ka… gagawin ko rin anag lahat kung ikaw iyong nasa ospital.” May tawang saad ni Lola pero tumutulo ang kanyang luha.

Inangat ni Lola ang mukha ko.

“Apo, salamat sa ginawa mo… pero ipangako mo na hindi mo na iyon uulitin. Ayaw ko no’n, apo.”

Tumango ako.

“At gusto kong sabihin sa’yo na ang pagmamahal, hindi kailangang laging may kapalit. Hindi porket inalagaan kita at minahal, kailangan mo iyong suklian. Gusto kong malaman mo na hindi sa lahat ng bagay dapat laging may kapalit at kailangan mong bumawi,” wika ni Lola.

“S-sorry… sorry, la. Sorry po!”

“Hindi ko kakayanin, apo, kapag may nangyaring masama sa’yo dahil sa akin. Ayaw kong ilagay mo ang sarili mo sa peligro.”

“Sorry, la. H-hindi na po iyon, mauulit!”

I find myself crying even more when Lola Erming pulls me into her arms and holds me close. She cradles me like a tender mother with her baby, whispering soothing words that wrap around me like a warm blanket.

“Sorry, la.”

“Husshh! Huwag ka ng maglilihim sa akin, Eissen. Masaya ako na gumaling ako pero dapat hindi mo na ito ulitin, apo. Kahit na anong mangyari… ’wag na ’wag mo na itong uulitin, apo. Mas ikakamatay ko kapag napahamak ka.”

Tumango ako. “Mahal na mahal kita, la.”

“Mahal din kita, apo ko.”

Kumalas si Lola sa aming yakapan. Muli niyang tinuyo ang aking pisngi gamit ang kanyang palad.

“Hindi lang ako ang dapat hingan mo ng tawad, apo.”

Kinagat ko ang aking labi.

Tumingin si Lola sa gawi ng mga Wycliffe.

“Kailangan mo rin silang kausapin. Kung may dapat kang tapusin sa inyo, tapusin mo na. Kung may kailangan kang klaruhin sa kanila, sabihin mo na. At kung may dapat kang aminin, huwag kang matakot na sabihin iyon, apo.”

“O-opo, la.”

“Eissen, hindi sa lahat ng panahon, aayon sa atin ang mundo. Hindi sa lahat ng bagay, aayon sa atin ang pagkakataon. Walang kasiguraduhan ang mundo. Kaya ang kailangan mong harapin, harapin mo na. Ang kailangan mong gawin, gawin mo na dahil hindi natin hawak ang lahat ng oras sa mundong ito.”

Nang umalis si Lola, kinalma ko muna ang aking sarili. I tried to collect and organize my thoughts at the back of my mind.

I have a lot to say and many things that need to be clarified for both me and them. Ang daming tumatakbong mga senaryo at mga salita sa utak ko pero hindi ko maibuka ang aking bibig.

“Mendoza,”

Unti-unti kong inangat ang aking mata sa tatlong Wycliffe na nasa aking harapan. Lahat sila nakatingin sa akin at pinagmamasdan ang aking kilos. Parang bilang nga nila kung ilang inhale at exhale na ang aking ginawa mula nang makaalis si Lola.

“I-I’m so sorry,” I choked out.

Another torrent of tears cascaded from my eyes, each drop carrying the weight of unspoken pain.

“Pup,”

“Aaminin ko… kung anuman ang nalaman ninyo… t-totoo iyon. Pumunta ako sa isla para paamuhin si Yashveer.” Tumingin ako kay Yashveer. Nakakuyom lang ang kanyang panga. “Ikaw lang ang sadya ko sa isla. Hindi ako pumunta roon para maging katulong. Totoong pinadala ako ng ama ninyo doon sa isla para kay Yashveer. Gusto niyang madala ko si Yashveer sa syudad. Gusto niyang makasama si Yashveer at iyon ang paraan ng ama nonyo para mapauwi ang bunso niya. Sorry… sorry, Yosiah, Yaelan, at… Y-Yashveer. Sorry!” I confessed, and buckets of tears splashed down my cheeks.

“We don’t need your apology, fox.”

My eyes fluttered as I turned to Yosiah.

I swallowed hard.

“We want you to be our boyfriend,” Yosiah continued.

Isang tingin ang ginawa ni Yaelan kay Yosiah bago niya binalik ang mata sa akin.

“We’re not that fool, pup. May hinala na kami simula nang dumating ka sa bahay namin. Ayaw namin sa’yo. And you must feel it. Ayaw namin sa’yo pero anong ginawa namin? Wala, di ba? We could have kicked you out of the house immediately. We could throw you out of our property the moment you step foot on it, but we did nothing. And I guess… that’s how fate works for us. For you to get close to us, for us to know you, and for us to fall in love with you,” Yaelan said.

“W-when we learned the truth just a month ago, it didn’t surprise us anymore. We don’t feel discouraged or turned off because we already expected it… I already expected it, baby. But what we learned fuels us to find you and search for you because you left us hanging,” Yashveer added.

Natakpan ko ang aking mukha at humagulhol.

“Hinanap ka namin kasi iniwan mo kami sa ere. Ni hindi mo kami sinagot… and up until now, we’re still hoping and praying to get your answer. Because until now, Fox, we still love you. We’re still madly in love with you! At gusto naming malaman kung… kung pati ba iyong mga pinakita mo sa amin noon ay parte rin ba ng pagpapanggap mo?” Humina ang boses ni Yosiah.

“N-no! Hindi.” Mabilis kong agap kay Yosiah.

Nagsisinungaling ako sa kanila sa salita pero iyong mga ginawa ko at pinakita sa kanila… totoo ang lahat ng iyon.

“K-kung anuman iyong nakita ninyo noon… totoo ang lahat ng iyon.” sunod kong saad.

“Papaano kung nakita namin noon na mahal mo kami? Papaano kung iyon ang nakita naman at naramdaman namin?” tanong ni Yaelan. Sa kanyang tono parang pinaparating ni Yaelan na kahit anong lumabas sa bibig ko paniniwalaan nila.

“Y-yes…” Pabulong kong sambit at nakita ko silang tatlo na napabuntong hininga at napasandal sa kanilang kinauupuang sofa. Tila nawala ang mabigat nilang pasan sa kanilang balikat dahil sa sagot ko.

“And even until now?” Yosiah probed further, but the smile on his lips didn’t fade.

I nodded.

“No more questions and answers needed. You are now ours, pup. You are now our boyfriend!” sabi ni Yaelan.

“A-ayaw ko pa.”

Napaahon silang lahat mula sa pagkakasandal na.

“What!?” They stressed out in unison.

“Hahabulin ako ni D-Don Yael… ayaw ko no’n. Kailangan kong… makausap si Don Yael!”

Whether I want it or not, I really need to talk to Don Yael. Sobrang tagal na nitong takot ko. Kailangan ko na itong harapin. Kung makikipagrelasyon ako sa anak nila… dapat makausap ko siya.

Tumayo si Yosiah. Lumapit siya sa akin at kinuha ang dalawa kong kamay bago nag-squat sa aking harapan.

“No need to worry about our father, Mendoza. Kami na ang bahala sa kanya. We already cleared our issues with him.”

Matigas akong umiling. Gagamitin niya ang lola ko laban sa akin. Magsisimula na naman kami sa una. Babalik na naman kami sa dati.

Napabaling naman ako kay Yaelan nang maingay itong tumayo.

“Kung hindi ka pa kampante sa sinabi ni Yosiah, pup. We can take you to Manila so you can talk to our father yourself. I think it’s better to start our relationship this way.” Desisyon ni Yaelan.

Tumayo rin naman si Yashveer at tinanguan ni Yaelan.

Hindi na talaga sila mapipigilan d’yan sa relationship-relationship! Atat na atat na sila sa label. Well, it may be because that’s what I robbed them of back then. They’re hungry for affirmation and labels because that’s something I didn’t provide back then.

Kinabukasan dinala talaga ako ng mga Wycliffe sa Manila. Si Lola Erming ay naiwan kasama ang ilang tauhan nina Yosiah dahil ayaw nitong sumama sa amin. Ayokong iwan si Lola na mag-isa kaya naman nagpapunta sila ng ilang security para sa lola ko. Threat pa rin kasi talaga para sa akin si Don Yael at napanatag ako nang makita ko ang mga tauhan nina Yosiah sa bahay!

Sinumpa ko na ang bahay ni Don Yael. Ayaw kong bumalik sa bahay niya kaso heto ako ngayon, nakaharap sa tarangkahan ng kanyang bahay. Ngunit ngayon hindi na ako mag-isa, nasa likod ko na ang tatlong anak niya.

Kahit na pagod sa byahe, hindi ako nagpahinga. Gusto ko lang makausap si Don Yael at babalik agad akong San Philippe.

The three Wycliffe brothers guided me into their father’s house, and soon we caught sight of their father standing by the expansive swimming pool in the backyard.

“Iwan n’yo na ako,” sabi ko sa magkakapatid.

“Dito lang kami sa loob,” ani Yashveer.

“Just talk to him at kung may sasabihin man siya o gagawing masama sa’yo. Don’t hesitate to call us, pup.”

Tumango ako kay Yaelan.

“If you can make it fast, fox. Make it.” ani naman ni Yosiah.

Isa-isa nila akong hinalkan bago umalis. I saw the horrified expressions on the faces of Don Yael’s men upon witnessing the scene before their eyes.

Nang makalapit ako kay Don Yael, doon ko nakita na naka-wheel chair na siya pero humihithit pa rin ng sigarilyo. Bahagya siyang lumingon sa akin at pinatay ang kanyang sigarilyo.

He sighed.

“Tumawag sa akin si Yashveer kagabi. I thought he was going to ask me about my health and my check-ups over the past few months, but I was wrong. He called because he is going home. You don’t know how happy I was when he said that, Eissen. After so many years, it was my son who called me. However, my happiness was immediately snatched away when he said he is going home with you. At first, I was shocked that they had already found you, but I didn’t expect less from them. They’re my son.”

Tahimik ko siyang pinakinggan. Nakatayo lang ako sa tabi niya at pareho kaming nakaharap sa malapad niyang pool.

“The disappointment I felt… it’s not your fault, Eissen. I get my hopes up. Kasalanan ko rin iyon. Kasalanan ko kung bakit galit ang mga anak ko sa akin. Kasalanan ko kung bakit ayaw nila sa akin. And it’s too late for me to ponder that. I’ve been an ass and a bastard as a father to them and as a husband to my late wife. What I did to you two years ago fueled the anger they felt towards me. Nang malaman nila ang lahat mas lalo nila akong kinamumuhian at valid ang mga nararamdaman nila.”

“Don Yael,”

“I don’t know what you did, Eissen. I don’t know what’s going on with you. You’re nothing special at all. But you tamed my beast’s sons. I also don’t know if you’re in a relationship with my son, Eissen. I don’t know what your agenda is with me right now. I thought you hated me to death.”

Huminga ako ng malalim.

“Tama ka, Don Yael. Galit ako sa’yo. Galit po ako pero nagpapasalamat ako sa’yo sa pagpapagamot mo sa lola ko. But that doesn’t mean you have the will to use my grandmother for our own good. Nandito lang ako, Don Yael, dahil gusto kong sabihin sa inyo na… gusto ko ang mga anak mo. Mahal ko sila… kung noon nagpakaduwag ako, ngayon gagawin ko na ang gusto ko. At paninindigan ko na ang dapat kong panindigan. Natatakot ako sa maaari mong gawin, Don Yael, dahil minsan ko ng naramdaman ang hagupit mo pero patawad po dahil hindi n’yo na ako mapipigilan ngayon. Kung ayaw n’yo po sa akin, sa akin po kayo magalit at huwag niyo pong idamay ang lola ko.”

Tumawa si Don Yael kaya napatingin ako sa kanya.

““Do you think I can touch your grandmother right now, Eissen? With my three sons by your side, they could immediately shut me down. With them on your side, they will protect you from me.”

“Mabuti nang matapos na ang lahat ng ito rito, Don Yael…”

“I’m sorry, Eissen. I’m truly sorry for what I did back then. However, I don’t have any regrets anymore because you’re able to bring my sons here. And I’m happy about that. Gusto ko lang silang makita at makausap.”

Ngumisi ako. “Pero pinalayas at binantaan n’yo pa rin po ako.”

“Because no matter how good you are, I still don’t like you, Eissen. I can’t accept your relationship with my son. That’s why it won’t really end here. I can’t stand seeing my son with you. Yet… I cannot touch or meddle with my son anymore.”

“Don Yael, they’re my boyfriends now.”

Walang emosyon siyang ngumisi. “I don’t know if I can accept such a polygamous relationship.”

Pagkatapos ng pag-uusap naming iyon ni Don Yael, dinala ako ng mga Wycliffe brothers sa kanilang mansyon- sa mansyon ni Yosiah. Doon kami nagpahinga dahil mamayang gabi, babalik din kaming San Philippe.

Gabi na nang magising ako. Mag-isa ako sa inakupa kong guest room sa bahay ni Yosiah. Bumaba ako pagkatapos kong maligo, malagkit kasi ang katawan ko mula sa mahabang araw.

“Sina Yosiah po?” tanong ko sa katulong na naghahanda ng pagkain sa dining table.

“Good evening, sir! Sina sir Yosiah po at ang kanyang mga kapatid ay nasa underground po.”

“Ah, sige. Thank you!”

“Kain muna kayo, sir!”

Umiling ako. “Pupuntahan ko lang sila, sabay na kami magdinner.”

Pumunta ako sa underground nila. Tanda ko pa rin kasi ang daan doon.

Nang makarating ako doon, nakita ko si Yaelan at Yashveer na naglalaro sa shooting range.

“Hi!” bati ko sa kanila.

“Pup!”

“Baby!”

“Si Yosiah?” tanong ko at napalinga sa paligid.

“Nasa kwarto.” ani Yashveer at nginuso ang kwarto sa dulo.

“Anong ginagawa niya roon?” tanong ko.

Nagkibit naman ng balikat ang dalawa.

Nagpatuloy ako at pinuntahan si Yosiah. Tama naman na kakalabas nito sa kwarto nang makarating ako.

“Fox!” anito nang makita ako.

“Anong ginagawa mo d’yan?”

“Nothing, fox.”

Kinunutan ko siya sa noo ko.

“Wala nga… kahit tingnan mo pa.”

Ngumuso ako binuksan ang pinto. Pumasok at sumunod naman siya. Nakita kong nag-blur ang buong glass wall.

Ang laki talaga ng kama. Umupo ako sa kama at tinalbog-talbog ang katawan.

“Do you like it, pup?”

Napatingin ako sa pinto nang pumasok sina Yashveer at Yaelan.

“Oo,”

“Do you want to play here?” tanong naman bigla ni Yaelan.

“The four of us?” si Yashveer.

“We can’t do that.” Alma naman ni Yosiah.

“Then who will be the first?” si Yaelan.

“A-anong first?” Singit ko sa kanila.

“The first one to make love to you, pup. Now that we’re in a relationship, we will always compromise and talk things out,” Yaelan explained.

“Yaelan’s right, fox.”

“So, how about we play at a shooting range? The one who gets the highest score will be the first one to-”

“H-huwag na!” awat ko sa kanila. Naitaas ko pa ang aking kamay.

Silang tatlo ay nakakumot noong bumaling sa akin.

“Let’s try it together,” I confidently said.

“Pup,”

“B-baby,”

“Fox!”

“I… I can take the three of you… together.”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 34

⚠️R19 Part 1

Chapter 34

Eissen’s POV

Naka-heel sit ako sa gitna ng kama habang nakatayo naman sa paanan ng kama sina Yaelan, Yosiah, at Yashveer. Si Yaelan nakakunot noo siya habang nakatingin sa akin. Si Yosiah naman ay nananantya ang mga mata niya na nakapukol sa akin. At si Yashveer naman ay tinitingnan ako na para bang nahihibang na ako dahil sa aking sinabi kanina.

“Let’s try it together.” Muli kong saad.

I have no idea where I found the courage to invite them to bed, but somehow, I did. I could feel the atmosphere inside the room shift, the cool air replaced by a heated tension that seemed to rise from within me. Maybe I’m imagining it, or perhaps it’s just the chemicals in my veins reacting to the sudden surge of excitement. Either way, my body is alive with anticipation.

I clutch the hem of my cotton shorts, trying to summon a glare that looks more convincing than I feel. They’re just standing there, towering over me like interrogators, their eyes fixed on me as if they’re waiting for me to confess some hidden truth.

Their imposing height and magnetic presence should make me shrink, make me nervous like they always do. But right now, all I can feel is the thrill building inside me—an electrifying tension that drowns out any trace of fear.

Bakit ba hindi sila sumasampa rito sa kama? Anong gusto nila? Gusto ba nila na maghubad na ako? Ako ba ang maghububad sa damit ko? Dati naman sila nagtatanggal ng damit ko eh. Ngayon ba ako ang magf-first move? Parte pa rin ba ito ng pagbawi ko sa kanila? Isa rin ba ito sa dapat at kailangan kong gawin para sa kanila?

“Maghububad na ako?” tanong ko sa kanila at halos matampal nila ang kanilang noo.

“B-bakit?” Kinakabahan kong tanong.

“Fox… you don’t know what you’re insinuating about us.”

“Alam ko!” Matapang kong sagot kay Yosiah.

“Really, baby? You can take on all three of us? Do you want to turn the white bed red?”

Naibaba ko ang tingin walang kapintasan at walang dumi na puting bedsheets.

“Hindi naman, Yashveer.” Pormal kong sagot kay Yashveer.

Bakit ganito? Hindi ba nila ako hahalikan? Bakit ang dami nilang tanong ngayon sa akin?

Mariin na naipikit ni Yashveer ang kanyang mata.

The three of them are wearing shorts, not too tight, yet I could see the fabric stretch and strain against their natural form. It’s as if the mountains have come alive between their powerful, prominent legs!

“Pup, you are asking the three of us to make love to you!”

Matapang kong tango.

“Hindi ba iyan pwede? Ayaw ninyo sa ganyan? Gusto ninyo isa-isa? Papaano iyan uuwi tayo ngayon ng San Philippe?”

Kaya nga gusto ko sabay-sabay na lang kami rito sa kama dahil uuwi kami ngayon. Kasi kung maglalaro pa sila tapos isa-isa pa sila sa akin… m-matatagalan kami. Ayaw kong mawalay ng matagal kay Lola, ’no! Matanda na iyon.

“Pup, hindi naman sa hindi pwede. Ang amin lang… kakayanin mo ba?”

I pressed my lips together, steadying myself before taking a deep, calming breath.

“Nakita na kita minsan, Yaelan, na may kasama sa kama. Dalawang babae ang mga iyon, kaya pwede naman siguro na kayong tatlo sa akin?” Inosente kong tanong na kinasinghap nina Yosiah at Yashveer. Syempre, magugulat ba itong si Yaelan eh nakita ko iyon!

“Dmn you, you fckboy!” siko naman ni Yashveer kay Yaelan.

“That was years ago, pup.”

“Hindi mo na ginagawa?” Bulaslas ko

“Of course! D*mmit!” Inis niya namang wika.

Ngumuso ako. Hmp! Bakit ba ang dami nilang tanong sa akin? Noon naman… noong sila iyong gusto sa ganito… wala akong tanong. Bakit sila ngayon parang gusto akong balik-baliktarin sa tanong?

‘Syempre, Eissen! Kuryoso ka noon at gustong maranasan kaya hindi ka nagtatanong! Sige ka lang nang sige! Ni hindi marunong humindi!’

Tang ina naman nitong mga Wycliffe na ito! Napapahiya na ako rito sa kama dahil din sa kanila. Bakit ba hindi na lang nila ako sunggaban agad? Dati ganon naman yata. Humahalik lang sila daretso, walang daming satsat.

Should I take off my clothes first so that they will kiss me? Ganon naman iyon, di ba?

Ngumuso ako. Dalawang taon na ang nakakalipas at halos hindi ko na rin tanda ang mga nangyari sa amin. I mean, kung ano ang unang gagawin. Sa mga p*rno kasi ay hindi ko rin masundan kung ano ang ginagawa nila! Parang daretso na halik at hubaran ng damit.

Sa dalawang taon na wala sila… nanonood naman ako ng p*rn ’no! Saka nasa tamang edad na rin naman ako. Matanda na nga.

Sht! Nakakahiya naman itong pumapasok sa isip ko ngayon! Puro mga prn!

Sumimangot ako. Iyong mga p*rn… mukhang pantasya lang naman ang mga iyon dahil sa totoong senaryo tulad ngayon… ang awkward! Ang awkward na parang ako lang ang gustong-gusto tapos sila nakatayo lang sa harap ko. Ang awkward kasi… parang ako lang ang tigang?

Iyong mga karanasan ko naman sa kanila hindi iyon awkward kasi… sila ang nag-aya? Ang nagfirst move? Kaya siguro ganito ako ka-frustrated.

“Fox, do you think you can endure and keep up with the three of us?”

Lumipad ang mata ko kay Yosiah.

“Oo naman… siguro.” ani ko.

“Baby, you’ve seen us… you even do it with us, right? You still remember?” Malumanay na wika ni Yashveer.

Ay, ano ba iyan?! Bakit nag-uusap kami tungkol sa nakaraan?

“Syempre, hindi ko iyon nakakalimutan, Yashveer.”

“You know our size, pup.”

A surge of heat floods my face, setting my cheeks ablaze as if they’re being scorched by fire!

“O-oo naman!”

“They just got even bigger!” Yaelan said.

My cheeks turned even redder. Ano iyon? Tumubo? Lumaki?

Tinatakot lang ako, eh.

“Ayaw n’yo ba? Sabihin n’yo lang kung ayaw ninyo dahil uuwi na tayo sa San Philippe!” My voice raised in annoyance.

Dami pang sinasabi. Kung ayaw nila dapat sabihin nila. Hindi iyong parang ako lang ang gustong-gusto ito. Nagmumukha pang ako ang naghahabol ng s*x sa kanila! Tsk!

Tang ina talaga nitong mga ’to! Hmp! Wala na rin pala akong magagawa ngayon kasi boyfriend ko na silang tatlo! I have to deal with their behaviors.

“Baby, we wanted to do it with you.”

“We’re just worried, fox.”

“Even if you’re not that petite, pup, you know our stamina. And not to brag, but you know how blessed we are. We don’t want to hurt you, so that’s why we don’t want to do it all at once,” paliwanag ni Yaelan.

Ngumuso ako.

“H-hindi n’yo naman… sabay-sabay na ipapasok sa akin ang mga alaga ninyo. A-alam k-ko kung gaano sila sa kalaki… at haba. Hindi sila kakasya sa akin kapag sabay-sabay. May kamay naman ako… may bibig, at sa ibaba. Pwedeng ganoon! ’Di ba?”

They exchanged playful smiles and shook their heads in unison, as though a shared understanding passing between them.

Naiiyak ako sa hiya! Ako lang ang atat na atat itong gawin! Hindi ba pwede ang tatlo? Pwede naman kasing isa sa kamay, isa sa bibig, at isa sa pwet ko. As much as I want the three of them to enter me, that would be the death of me. Mahirap nga na kahit isa sa kanila tatlo pa kaya? Baka duguin ang pwet ko. Magka-laceration pa ito kapag pinilit!

Sumampa sila sa kama kaya ngumiti ako.

My body trembles with anticipation as they draw closer. An indescribable sensation awakens within me at the sight of their three pairs of eyes, gazing intently as if I were the main course of a sumptuous feast.

Oo, nga pala! Wala pa kaming dinner! Pwede naman siguro mamaya, bibilisan lang namin dito? Kasya naman siguro ang apat na oras?

Mukhang bukas na kami makakuwi ng San Philippe. Bahala na! Patatawagan ko lang si lola sa bukid.

“M-maghuhubad na ako? Tapos na naman akong m-maligo… k-kayo…”

“We already washed up, Fox. And there’s no need to undress; we will do the honor of undressing you,” Yosiah said, using his raspy voice.

‘Ugh!’ the back of my mind m*aned.

Gaano ko ba sila namiss na kahit ang boses lang ni Yosiah ay nababasa na ako? I bet they can even make me cum just by talking dirty to me!

“Sit on your ass, pup,” Yaelan commanded, and I gladly obliged within seconds!

Ang bagal nila ngayon! O baka… ako lang ang atat?

I shook my head. Ang importante hindi sila humindi sa akin ngayon!

Inupo ko ang aking pwet sa kama at hinayaan ang akong hita na display para sa kanila. Si Yaelan sa kaliwa ko at si Yashveer naman sa aking kanan. Sabay nilang pinaghiwalay ang aking hita at itinaas ang binti ko sa ere bago unang ginawaran ng halik ni Yaelan ang aking talampakan!

“Ohh,” I m*an as my toes stretch to their limits, tingling with anticipation.

My eyelids grow heavy as waves of pleasure and desire wash over me, but I resist the urge to close them. I want to watch—I want to see how they will devour me, flesh and soul!

“A-ahh!” I whimper as Yosiah, positioned beside me, finds my brast and sinks his teeth into one of my beads. His teeth graze and grind against my sensitive flesh, sending shivers of ecstasy through my body. Gigil at diin! Sht! May damit pa iyan! Papaano na lang kung wala?

Nakagat ko naman ang aking ibabang labi nang dinaanan ng daliri ni Yashveer ang aking binti patungo sa aking hita!

Yaelan and Yashveer swiftly tugged down my shorts and underwear, leaving me exposed and throbbing with desire. Sumasaludo na ang aking kaibigan sa baba! At that moment, Yosiah yanked my shirt over my head and tossed it carelessly across the room.

He then pushed me onto the mattress, my body sinking into the plush cushions, which made me bounce slightly, heightening the thrill of the moment.

“M-maghubad din kayo!” I croaked.

My gaze swept across each of them, and I couldn’t help but notice their grins stretching from ear to ear. One by one, they peeled off their shirts, deftly undoing their zippers and the laces of their shorts before letting them fall away, revealing their already throbbing, massive manhoods that promised to utterly overwhelm me.

Oh, how my eyes feasted on the sight of powerful biceps, chiseled chests, mouthwatering abs, and those monstrous lengths! So many c*cks on display, and they were all mine!

Umatras ako hanggang sa tumama ang aking likod sa headrest ng kama. Binuka ko ang aking hita.

I don’t care what people will think of me. They will never understand me. They will not understand our relationship. I know that they only see me as a whre or a slt for having three men for myself. But why should I care? Kapag ba malungkot ako, ang mga taong nasa paligid ko ang magpapasaya sa akin? Kapag ba naging miserable ang buhay ko, nand’yan ba sila?

I just want to say that, yes, people can be really harsh and cruel, whether through their words or actions. They can cut and slice our peace of mind with their harsh words, and they often don’t care. Nand’yan lang naman sila para kutyain ka. Because they only saw the surface of our lives, they never saw the entire picture. That’s why they can easily disregard things that affect us.

Ang mga taong mapanghusga may masasabi talaga sila kahit gumawa ka man ng mabuti. Manghuhusga para lang may sabi. Makikisawsaw lang para may ma-tsismis.

I know that in the next few days I will be the subject of gossip. Pero alam kung kakayanin ko na ngayon. Ngayon ko pa ba hindi kakayanin, eh hindi na ako nag-iisa? Ngayon pa ba ako lulugmukin ng mga tao, eh may kasama na ako?

Nakaya ko nga ang kutya noon dahil sa kawalan ko ng mga magulang. Nakaya ko ngang tumayo at lumaban sa mga panliliit ng mga kapitbahay namin noon.

“Mendoza?”

“O-oh?”

“You are spacing out, pup. Is there something wrong?”

“Tell us, baby. Don’t you want to continue this?”

“Hindi!” Mabilis kong agap kay Yashveer!

Anong hindi ayaw i-continue?!

“May bigla lang akong naisip. Hehe! Hindi ko kaso akalain na magiging lalakero ako!” Tawa ko pero kaagad na nalusaw ang tawa nang makita kong hindi sila natuwa.

“Just because you’re in a relationship with us, fox, doesn’t mean na lalakero ka. You’re in love with us. And we’re in love with you. You’re not lalakero.”

“Hmm!” Tango ako.

None of them dares to kiss my lips! Yosiah is busy attacking my neck, while Yaelan grips my thigh and Yashveer has taken hold of my other leg.

“Ohh, urggh!” I groaned, feeling their teeth sink into my flesh. They bit, nibbled, and grazed their teeth across my skin, igniting a wild mix of pleasure and pain.

Lumipat ang bibig ni Yaelan sa aking isang dibdib at si Yosiah naman sa isa.

“Ahh!” Gulat kong tili nang itaas ni Yashveer ang pang-upo ko at nilagyan niya ng dalawang unan ang ilalim. Umangat ang aking pang-upo dahil doon at saka siya gumapang sa gitna ng nakabuka kong hita at ininat ang aking pwerta gamit ang kanyang dalawang kamay!

Humalik-halik siya doon. Inaamoy at pinapalandas ang kanyang ilong at bibig sa aking pw*rta!

“Smells like lavender, huh! Did you use the soap in the guest room?” tanong ni Yashveer at saka inilabas ang dila at tinudyo ang aking b*tas!

I only nodded!

‘Oh, goodness! I want more of it!’

“Uhmm, ahhh!” A m*an escapes my lips as Yaelan teases my beads with his tongue, twisting and gliding over the crown of my chest with a delicious warmth.

“Ahhh!“I gasp, the sound escaping into the air as Yosiah sucks and gropes my chest, treating it like a stress ball, occasionally biting down with just the right amount of pressure!

Nalalasing ako sa sensasyong dala ng kanilang bibig sa aking katawan. Iba ang nasa baba at iba naman ang nasa taas. Iba’t ibang klaseng kagalakan sa aking katawan ang kanilang binibigay at para na akong mababaliw kong saan ko ba ibabang ang aking ulo. Titingala ba ako? Yuyuko? I don’t know.

The little logic I had saved for myself vanished into thin air as all I could think about was Yosiah and Yaelan’s mouths on my chest, and Yashveer teasing my hole, driving me wild with his tongue.

Seconds later, Yosiah’s mouth traveled to my neck, teasing my earlobe before he slicked my jaw with his saliva. Yet, he never left my chest unattended, kneading it and giving it little pinches that made my mind spin.

My hips moved of their own accord, meeting Yashveer’s shallow thrusts against my hole. I couldn’t tell if it was my precum or Yashveer’s saliva, but I felt something warm leak into the valley of my butt!

“O-ohh! Ahh! Nghh, ngghh!” Iyak ko nang maramdaman ko ang bibig ni Yaelan na humahalik sa paligid ng aking pagkalalaki!

My eyes widened in surprise as he took my manhod into his mouth, sucking it with an intensity that felt like a vacuum. Yaelan’s vacant hand wrapped around the base of my cck, giving it a tight stroke while he made gagging sounds with every up-and-down motion of his head.

Meanwhile, Yosiah was lavishing attention on my neck and earlobe with soft, wet kisses, adding to the electric sensation. At the same time, Yashveer’s mouth was busy below, creating a delicious lapping sound that only heightened my pleasure.

“Yes, oh, oh my goodness! Yes, please!” I gasped, totally lost of words.

Yashveer and Yosiah shifted positions, with Yosiah now nestled between my parted legs while Yashveer settled beside me.

“Get the lube on the drawer, Yashveer.” Utos ni Yosiah kay Yashveer na madali namang sinunod ng kapatid!

Hindi ko bilang kung ilan iyon basta kumuha lang doon si Yashveer sa drawer ng lube at condoms na rin.

Nagsuot ng condom si Yosiah sa kanyang daliri at saka sumalakay sa aking pwerta!

Naiangat ko ang aking pwet! At dahil doon mas dumiin ang aking pagkalalaki sa lalamunan ni Yaelan!

“Uhmm!” A m*an escapes my lips between Yashveer’s kisses, igniting a fire deep within me. I’m already drenched with desire, my voice hoarse from the relentless whining that spills from my mouth.

Yosiah lifts one of my legs, resting it on his shoulder, positioning himself tantalizingly close to my sensitive spot as he aligns his member at my entrance.

As Yosiah enters me, my eyes roll back in ecstasy. Almost simultaneously, Yaelan thrusts his length into my mouth, filling me completely. My other hand instinctively finds Yashveer’s throbbing member, and I stroke him eagerly.

My mouth is filled with Yaelan’s maleness while Yosiah drives deeper inside me, and my hand is busy exploring every inch of Yashveer’s d*ck.

My head feels light, and my mind drifts in a sea of pleasure as all three of them take me, each in their own intoxicating way.

I’m already on the edge, pent-up from the thrilling encounters we’ve shared, but little do I know… this is just the beginning of the wild ride I’ve unleashed.

---

This story is already COMPLETED on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for students. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 35

⚠️R19 Part 2

Chapter 35

Eissen’s

POV

“Oh, fuck, my sweet little fox! You’re greeting me so well! Mmm! Your hole missed me so much, huh!”

Naka-dapa ako sa kama. Nanginginig ang kaliwang kamay ko na nakatukod sa kama dahil akupado ng isang kamay ko ang kaselanan ni Yashveer!

Every thrust of Yosiah’s length inside me felt like he was pulling me back and forth between heaven and madness. The tip of his manhood knocked relentlessly against the deepest walls of my body, each impact unraveling my mind. But the cries of pleasure that begged to escape my throat were muffled, drowned by Yaelan’s thick cock filling my mouth. Gagging, tears welled in my eyes as he gripped my hair tightly, forcing his full length deeper, his crown brushing against my gums before driving into my throat. The sensation overwhelmed me, the salty taste of him sending shocks of pleasure and pain down my spine.

“Uhm, uhm, mmm!” My stifled groans vibrated around his shaft.

Through my foggy vision, I glimpsed Yaelan, his head thrown back, neck straining as veins bulged with the rawness of his pleasure. His guttural moans matched the rhythm of his thrusts, each one more desperate than the last as he lost himself in the heat of my mouth.

A gentle thumb brushed away my tears, and I blinked up to see Yashveer. One of his hands was guiding mine over his hard cock, while the other wiped my wet cheeks, his touch a strange contrast to the rawness of the moment. My fingers wrapped tightly around him, slick with hot, clear liquid as I stroked him, his arousal mixing with my own in this fevered exchange.

“Goddammit! You’re doing good, pup!”

Muli akong napapikit at dinama ang kanilang pag-angkin sa akin. The room pulsed with my restrained moans, Yosiah’s soft curses behind me, Yaelan’s hoarse groans in front, and Yashveer’s low hum at my side. Wet sounds echoed through the air, mingling with our breathless, muffled murmurs.

“Oh, baby!” Yashveer sighed deeply, his voice thick with pleasure. I felt another rush of sticky warmth flow into my hand as I gripped his twitching cock, pulsing hard between my fingers. “Damn, this sinful hand of yours!”

It was sinfully intoxicating. I tasted heaven and hell in the heat of this bed, tangled with them. What we were doing felt unholy, blasphemous even—yet it only fueled my desire. The sound of sin, shared between us, reverberated through my body, shaking me to my core.

Pleasure coiled tighter in my belly, rising again, though I’d lost count of how many times I’d already come. My legs trembled as another climax began to surge within me.

A scream tore from my throat as waves of ecstasy washed over me. Yaelan pulled his cock from my mouth just in time, painting my face with his release, marking me with his warmth.

The scene shifted. Yashveer now lay beneath me, his condom-clad phallus plunging into my slick, stretched hole. Yosiah was at my right, guiding my hand to stroke him while his other hand filled my mouth, and Yaelan was on my left, urging my fingers to tease his balls and hard shaft.

Together, they pushed me to the brink of ecstasy once more, over and over.

I had no idea how many times we did it, how many positions we tried, or how often they changed things to suit their needs. All I knew was that my body finally surrendered, exhausted and spent, collapsing into a blissful, overwhelming haze.

Nagising ako na halos hindi ako makagalaw— sa pagod, sakit, at pamimigat ng aking katawan! Ilang oras ba bago kami natapos? Ilang beses ba nila akong inangkin? Ilang posisyon ba ang ginawa namin? Hindi ko na alam. Hindi ko na sila nabilang at hindi ko na sila nasundan. Masyado akong kinain ng aking pagnanasa at sarap sa ginawa nila sa akin.

I smiled despite the lingering soreness and exhaustion that coursed through my body. I couldn’t move my legs—could barely lift a hand. My legs still trembled, and the waves of pleasure and ecstasy refused to fade away.

Even though I felt fresh and clean, fully clothed now, the ache, fatigue, and numbness in my legs remained, a reminder of the intensity of what had transpired. There was also a strange sensation in my backside, like something had been left there. The remnants of last night’s experience clung to me, a vivid echo of the hours before.

As I opened my eyes, I found myself still in the same room where I had been resting—the guest room. My gaze wandered, and I saw Yaelan, Yosiah, and Yashveer sitting on the long sofa to my left.

Ang tatlong magkakapatid ay parehong naka-upo sa sofa at nakapikit ang mata. Si Yaelan nakatingala at bukas ang bibig habang natutulog. Si Yosiah naman ay tulog din pero naka-cross arms. At si Yashveer ay nakatungkod ang siko sa armrest ng sofa at nakapikit din ang mata.

Bakit ba hindi sila dito sa kama ko natulog? Don’t tell me magpapaligsahan na naman sila kung sino ang tatabi sa akin? Pwede naman kasi silang lahat tumabi sa akin! Boyfriend ko na naman sila!

I watched the three bachelors, and with every moment, my admiration for them grew even deeper. Hindi ko lang sila ginusto dahil sa mukha nila. Hindi ko lang sila ginusto dahil sa pera nila. I admire them for their uniqueness and the affection they each showered upon me. They brought different kinds of excitement into my life, offering varied expressions of love. They revealed that love can be as intoxicating as fine wine, and as breathtaking as the Aurora Borealis, painting the northern skies with its brilliant and distinct hues—utterly mesmerizing and unforgettable. That kind of love that is worth telling and worth remembering.

Tiningnan ko ang aking katawan at hindi naman ako nagkamali na may damit na ako at malinis na! Kaso ang pwet ko, ang balakang ko, ang sakit! Ang sakit nila! Para akong pinagbabali mula sa gyera kagabi!

Malambot naman ang kama kaso bakit ganito? Dahil ba ito sa mga posisyon na ginawa namin? Dahil sa laki nila?

Tingnan mo itong tapang ko ngayon, napalitan ng iyak! I don’t have a regrets for what we did. I just cried because of the pain! Papaano ako uuwi ng San Philippe ngayon? Si Lola?

Sinubukam kong itungkod ang aking kamay sa kama at bumangom ngunit hindi ko kaya! Buma-bagsak ang katawan ko pabalik sa kama!

Sa mga kakuskos at gulo na aking ginagawa sa kama ang siyang nagpagising sa tatlong Wycliffe na umiidlip! Kaagad silang tumungo sa kama at tiningnan ang aking katawan.

“Baby, are you okay? Feeling good?”

Yes! I’m feeling good! Higit pa sa good ang naramdaman ko kagabi!

Who wouldn’t be? Ang tatlong boyfriend ko lang naman ang nakasiping ko! But, Am I okay at this state? My butt hole is burning and my legs are shaking! Parang nawala ang lahat ng enerhiya ko sa katawan!

“I’m feeling good, but I’m not okay, Yashveer,” I replied, as tears began to pool in my eyes.

“P-pup… do we need to call a doctor? Anong nararamdaman mo?” Natatarantang wika ni Yaelan at kinapa niya ang aking noo. Chini-check ang aking temperature. “You’re not burning naman. Tell us, pup.”

“Come on, fox. Tell us kung ano ang kailangan mo. We’re worried when you pass out after….”

“After?” sabad ko kay Yosiah.

“Six rounds only.” Tugon ni Yosiah.

Muntik na akong maubo dahil sa sagot niya sa akin! Anong sex rounds only?! Gusto pa ba nila ng sampu? Bente? Dahan-dahan naman sana! Nanibago pa ako, eh!

“T-tulungan ninyo akong bumangon.” mahina kong ani!

Nakakahiya! Nakakahiya na hindi ako makabangon sa kama! Naiiyak ako! Ito yata ang kapalit ng sarap at saya ko kagabi! Kapalit ng sarap ang hapdi, sakit, at pangangalay!

Yashveer quickly came to my aid, helping me rise from the bed with gentle support. Sinandal niya ako sa headrest ng kama.

Ngumuso ako sa kanilang tatlo na nag-aalala sa kalagayan ko!

Winiwasiwas ko ang aking kamay sa kanila. Mas preferred ko pa iyong masungit at malamig nilang titig kaysa ganito. Nakakahabag kasi at hindi ako sanay.

“Okay lang ako!” ani ko sa kanila. “Mawawala rin itong sakit. Magiging okay rin ako. B-baka hindi ngayon pero baka bukas. Hehehe!”

“Pup,” sabi ni Yaelan na parang hayop na nasasaktan.

“Baby,” malumanay namang wika ni Yashveer

“Fox,” ani rin ni Yosiah.

Nasa kaliwa ko si Yaelan at sina Yosiah at Yashveer naman sa aking kanan.

“Ano bang gusto ninyo? Ilipat ko sa inyo itong sakit?”

Naiinis na ako! Ang o-oa nila! Masakit pero… k-kaya ko naman. Siguro nanibago kasi dalawang taon na walang sex! .

Kung kaya ko lang silang sipain ngayon sinipa ko na sila!

“Kung pwede lang, pup.”

Sinamaan ko ng tingin si Yaelan.

“Ganito ka rin ba doon sa mga babaeng inano mo?!” Pagalit kong wila sa kanya.

Yashveer and Yosiah suppress an evil laugh, their eyes glinting with mischief.

“Of course not! They’re not you, pup. Hindi ko sila girlfriend.”

Umirap ako.

“Tawagan ninyo ang lola ko. Sabihin ninyo na baka… b-baka mamayang gabi tayo babyahe pauwi.” Utos ko sa kanila kasi wala akong phone.

“Tinawagan ko na kagabi. Alam na ni Lola.” si Yosiah.

Kung maka-lola naman ito. Akala mo talaga lola niya talaga!

“A-alam ni Lola?”

“Lola knows that we weren’t able to go home last night. We didn’t tell her about what we did, Eissen. Lola might faint if she hears about it.” Tawa pa ni Eissen.

Nakahinga ako ng maluwag doon. Huwag talaga nilang masabi dahil atakehin sa puso ang lola ko!

“Fox, masakit ba ang butt hole mo…”

My head snapped toward Yosiah, halting him. I nodded firmly in response.

Bubuhatin na sana ako ni Yosiah patungong banyo upang ilublob ang aking katawan sa bathtub na hinanda daw nila nang kumalam ang aking t’yan!

Natampal ko ang aking noo. Alas nuebe na sa umaga  at wala pa pala akong dinner last night at wala ring agahan! Dahil doon tumawag ng helpers si Yashveer at nagpadala ng pagkain dito sa silid.

Nang mabusog ako sa lechon pata at garlic rice. Doon na ako nagpabuhat kay Yosiah tungo sa banyo. Nang makita ko ang spacious na jacuzzi iyon ng aking pinili.

I slowly undress, removing my shirt and shorts, before stepping into the pleasantly cool water of the jacuzzi, feeling the gentle embrace of the mild cold envelop my body. Tamang-tama lang din ang kapal ng bola. Ang amoy ng vanilla and somewhat earthly aromas evade my nostrils, sumalakay sa aking ilong at unti-unting sino-soothe no’ng amoy ang aking katawan! Nakaramdam ako ng init sa aking katawan pero mukhang nawala nang lumublob na ako sa tubig.

“Halika kayo! Samahan ninyo ako!” aya ko sa tatlong magkakapatid na parang mga guwardiya. Nakatayo lang sila at nanonood sa akin!

“No thanks, pup!” Iling pa ni Yaelan.

“Why?!”

“We’re afraid that we might do something that could worsen your already bad situation.”

Instantly, my face felt warm.

“Lulublob lang dito! H-hindi ko naman kayo… inaya na mag-ano!”

“Let’s just join him.” Suko naman ni Yashveer.

Wala silang nawala kung hindi ang maghubad din at sinabayan ako sa jacuzzi!

Silang tatlo ang nasa tapat ko at ang mga paa namin ay nagbabanggan sa ilalim ng mabolang tubig! Hindi ko alam kung kaninong mga paa iyon humahagod at kumikiskis sa aking binti pero hinayaan ko na iyon kasi gusto ko naman iyon.

Pipikit na sana ako nang tawagin ako ni Yosiah.

“Fox, ano ang pinag-usapan ninyo ni Dad? May nasabi ba siya sa’yo tungkol sa amin?”

Kumuha ako ng bola at saka ko iyon hinipan.

Umiling ako. “Wala namang sinabi si Don Yael sa akin tungkol sa inyo. At… sinabi ko lang sa kanya na boyfriend ko na kayo!” Proud kong saad.

Ngumisi sila.

Hindi na magagamit ni Don Yael ang lola ko laban sa akin. Hindi ko na hahayaang mangyari ulit iyon dati! Kung gagamitin niya ang lola ko, gagamitin ko mga anak niya! Sh*t siya! 

“Ayaw sa akin ni Don Yael… ayaw niya sa akin para sa inyong tatlo.”

“Baby,”

Ngumiti ako sa agarang agap ni Yashveer sa akin.

“Wala iyon sa akin… hindi naman masakit kasi inaasahan ko na. I even expected the worst from him; that’s why it doesn’t affect me that much. Iniisip ko lang kayo… ang reputasyon ninyo. Mga business man kasi kayo…”

“We can handle them, pup. Just stay by our side. If you’re with us, we can do the rest.” singit ni Yaelan sa akin.

Tumango ako. I trust them enough; that’s why I don’t feel any anxiety right now or fear about what people might think of me.

“Kung ano man ang sinabi ni Dad sa’yo, Eissen… huwag mong isipin iyon.”

Tumango na naman ako.

“Wala kaming pakialam kung tanggap ba niya ang relasyon natin o hindi, Mendoza. Hindi siya nagpaka-ama sa amin… kaya wala halaga ang kanyang opinyon para sa amin.” ani Yosiah.

“He became desperate to see Yashveer because he thought he could persuade our brother to help him with his business losses. He used his last penny to hire you to tame Yashveer, but it’s still a loss. Ayaw ni Yashveer na humawak sa negosyo niya.” saad din naman ni Yaelan.

Iyan pala ang totoong rason ni Don Yael.  Tsk!

“Nagtataka ako…”

“About what, baby?”

Tumingin ako kay Yashveer.

“Nagtataka ako… k-kung bakit ganon na lang ang galit ninyo sa ama ninyo. Nagtataka ako kung bakit mas pinili ninyong tumira sa isla… malayo sa kanya.”

Nagtataka ako kung bakit ganon ka-desperado si Don Yael na pauwiin si Yashveer dito pero nasagot na naman nila iyon.

The long silence stretched between us, palpable and heavy. I could almost hear the soft rhythm of our breathing mingling with the gentle ripples of the water. Just when the tension became almost unbearable, Yosiah finally broke the stillness.

“Who wouldn’t be mad when you see your father bringing women into your house? It’s so disrespectful to our mother. I was very young when he started bringing different women home. I was five years old at the time, but I remember how many times my parents argued and had huge fights. I always hid Yaelan, who was three years old at the time, in my room because my room was far from theirs. Laging tinatawag ni Yaelan si Dad, laging naghahanap kay Mom pero nagkukulong si Mom sa kwarto at kapag umuwi si Dad… ibang away na naman. And little did I know that while they were fighting back then, our mom was pregnant with Yashveer, yet Dad still had the audacity to yell at and argue with her.”

Napakurap-kurap ako. Isa-isa ko silang tiningnan at pilit kong hinuli ang kanilang mga titig kaso iniiwas nila ang mga mata sa akin. Takot sa maaaring emosyon na makita ko sa kanilang mata.

“Nang manganak si Mom… dapat… kahit man lang sana sa pagkakataong iyon… nando’n siya pero wala kasi nando’n siya sa kanyang bagong babae. Ang driver namin, ako at si Yaelan… na katulad ko walang nagagawa noon ang kasama ni Mom nang nagl-labor siya. Dati hindi ko pa alam kung ano iyong, ‘the mother died upon delivering the child’. Masaya lang ako nang marinig ko ang iyak ng bago kong kapatid pero… wala na rin pala ang mama namin no’n. And our good-for-nothing father even had the guts to bring his woman with him when he arrived at the hospital.” Sa bawat bitiw ni Yosiah sa mga kataga ay para bang nahihirapan siya at pilit niya lang iyong sinasabi!

I want to cover Yosiah’s mouth and whisper in his ears to stop. It’s already breaking me. It already hurts to hear about their childhood!

Papaano iyon nagagawa ni Don Yael? Ang liliit ng mga anak niya at wala pang muwang sa mundo… tapos ang ina nila. Anong klaseng sakit iyon para sa isang asawa na buntis tapos may dinadalang babae ang asawa sa sariling pamamahay? Sampal iyon sa pagkababae ng ina nila! Nasaan ang respeto ni Don Yael sa kanyang asawa? Akala ko wala nang sasama pa sa ginawa ng mga magulang ko pero heto ang ama nila. Running for the title of the worst and thickest-faced father of all time! No wonder his sons lost respect for him!

Tapos ngayon… ayaw ko nang magtanong! Kaya naman pala ganito na lang ang galit, angpagkamuhi nila kay Don Yael. Siya lang din pala ang puno’t dulo nitong lahat! Tapos ngayon gusto niyang makita at makausap ang anak niya dahil kailangan niya sila? Si Yashveer?

Sinisisi ni Yashveer ang kanyang sarili sa pagkawala ng kanilang ina. Where in fact… hindi naman dapat kasi hindi niya naman hawak ang buhay ng kanyang ina.

“Sorry…” bulong ko. Alam kong may nasabi ako sa kanila noon na hindi maganda lalo na noong umalis ako sa isla at hindi ko iyon sinasadya.

“If you’re sorry because of the words you said to us back then, fox. There’s no need to. Wala kang alam. We understand you!”

Nagpatuloy si Yosiah sa kanyang kwento. Nalaman kong hindi pala ang ama nila ang nagpalaki sa kanila, kung hindi ang namayapa na rin nilang nanny. At nang lumaki na sila ay nag-abroad at doon nag-aral gamit ang pera ng kanilang ina. Their mother was smart enough to leave and divide her assets and money among her three children. They chose to live away from their father because they cannot stand seeing his face. Naalala ni Yosiah ang pambabae ng ama kapag nakikita niya ito. At sina Yashveer at Yaelan naman ay kinamumuhian din ito.

“You did a background check on me, right?” tanong ko sa kanila nang matapos ang kwento ni Yosiah.

Dahan-dahan silang tumango, guilty na guilty!

“No’ng pinahanap ka namin… kailangan kasi namin para ma-trace ka. We even go to your alma mater schools just in case may mga kaibigan kang alam kung saan ka at…”

“At wala kayong napala. Hindi naman kasi ako nagkaroon ng closed friends no’ng nag-aaral ako.”

Tumango ulit sila.

Hindi ko tuloy alam kung magpapasalamat ba ako na iniwan ako ng mga magulang ko o hindi. Kasi kung nagsama naman ang mga magulang ko pero sing-gulo ng mga magulang nina Yosiah. Walang ibang maidudulot sa akin iyon kung hindi galit at puot.

Yosiah, Yaelan, and Yashveer each carry their own pain and resentment toward their father—pain that they have carried for a long time and that burdens them deeply. It is a kind of torment that is difficult to lift and forget.

It’s not healthy for parents to argue and fight in front of their children. Hindi naman kasi sila ang mas naaapektuhan kung hindi ang anak nila. Hindi nila alam ang trauma na maaaring dulot no’n sa kanilang anak.

The psychological effect cannot be seen right away. Over time, it develops and accumulates in the child’s mind, and he will carry it with him as he grows up. That’s why parents should be mindful.

---

Halos mangiyak-iyak si Lola nang makauwi kami sa San Philippe at nakita niya akong akay ni Yaelan. Hindi makatayo at makalakad ng maayos.

“Anong nangyari sa’yo, apo? Bakit hindi ka makatayo?” Alalang tanong ni Lola at bumaba ang tingin sa aking binti.

Umupo si Lola sa tabi ko.

“Hindi ka naman siguro na-aksidente, apo? Anong nangyari d’yan sa binti mo? Bakit wala iyang lakas? Wala ka namang sugat!”

“L-La, ayos lang po ako.”

Umiling si Lola. “Ipapatingin kita bukas sa doctor, apo!” Naluluha na si Lola.

Tumayo si Yashveer sa tabi ni Lola.

“Hindi na, lola.” si Yashveer naman ay hinawakan ang balikat ni Lola.

“Kayo, hijo, kayo ang kasama ng apo doon sa Maynila. Wala ba kayong alam sa nangyari sa apo ko?”

“L-lola,” si Yaelan.

“Akala ko ba kayo ang bahala sa apo ko doon, hijo? Anong nangyari d’yan?”

Napapikit ako at hinilot ang aking sentido. Mabuti at umalis na ang mga tauhan nila. ’Pag nagkataon ay doble-doble ang hiya ko!

“Eissen is fine, lola. He just needs to rest—”

“Ay hindi, hijo! Ipapa-ospital ko ang apo ko! Hindi siya nakakalakad at nakita ninyo iyon!”

“L-la… ayos lang ako! Magpapahinga lang ako at hindi naman ako na-aksidente.” Yumuko ako.

Walang aksidente dahil ginusto ko po ang nangyari! Ako ang nag-aya sa ganoon!

“Sigurado ka, apo?”

Mahina akong tumango kay Lola.

“Apo, baka naman pinagtatakpan mo lang ang gumawa nito sa’yo! Sinasabi ko sa’yo, Eissen. Huwag kang matakot. Magsumbong tayo sa pulis kung sino man ang—”

“A-ayos lang ako, la! Wala kang dapat ipag-alala!”

Aabot pa talaga kami sa pulis nito?

Hindi nakinig si Lola sa akin at bumaling kina Yosiah na napapapikit na rin sa kanyang mga mata. Si Yaelan na kumakamot sa kanyang batok at si Yashveer na kinakagat ang labi, pinipigilan ang tawa!

“Naku, Eissen. Kung sino mang kriminal ang gumawa nito sa’yo ay tatamaan sa akin!”

Bumuntong hininga ako. Lakas din talaga nitong lola ko eh! Mambubugbog pa sa tanda niyang ito.

“La, kung sasabihin ko sa inyo ang nangyari… baka… baka po ika-sama iyon sa puso mo.”

“Ano? Alam ba ninyo ito, hijo?”

“Saksi sila sa nangyari, la!” ani ko.

Napasinghap si lola at napahawak sa kanyang dibdib! Tingnan mo na.

Hindi nakapagpigil si Yashveer at bumulwak na ang kanyang tawa! Tumawa na rin ako. Kaso naputol ang aming tawanan nang may kumatok sa pinto.

“Oh, andyan na siguro sila.” sabi ni Lola saka mabilis na tumayo mula sa kanyang pagkakaupo at pinagbuksan ang kanyang bisita.

May pumasok na dalawang panauhin, babae at lalaki na nasa kanilang late 40s. Nanliit ang mata ko sa dalawa at unti-unting kong nakikilala ang kanilang mga mukha.

“E-Eissen… anak,” anang ng babae.

CHAPTER 36

Chapter 36

Eissen’s POV

Nang makabawi ako sa aking gulat ay marahas akong napatayo. Tiningnan ko si Lola na may panaka-nakang tingin sa akin.

“La…”

“Apo, aksidente kong nakita ang nanay mo sa lungsod kahapon… at nakapag-usap kami. Gusto ka niyang makita.”

Naibaling ko ang nanlilisik kong mata sa ina ko.

“Sinabi mo na lang sana, ’la, na patay na ako!” Deretsong sabi ko at napasinghap naman sila.

Ang tatlong lalaki sa harap ko ay napaungol naman.

“Anak…”

Tang ina! Ang alam ko dati nangulila ako sa isang ina, sa magulang. Wini-wish ko na sana makasama ko sila at makita. Siguro hindi nakikita sa kilos ko pero naghahanap din ako ng magulang. Ngunit ngayon na nandito na sila sa harapan. Wala akong ibang nararamdaman kung hindi… galit. Ewan ko kung tama ba ito.

Ang ina ko… iniwan ako dahil sumama siya sa kanyang foreigner na nakilala online. Ni hindi nagdalawang isip na sumama kahit na may anak siyang maiiwan. She saw me as a living reminder of her unfulfilled ambitions—the degree she never earned and the dreams that slipped away when she became pregnant with me. And then there was my father, who abandoned me after my mother eloped with a foreigner, choosing to build a new family with someone else. I was left alone, grappling with feelings of rejection and loss. Thankfully, my grandmother stepped in, offering me the love and support I desperately needed during those times.

Hindi talaga marurok ng aking isip na may mga magulang na kayang iwan ang anak para sa sariling kaligayan. Naatim nilang maging masaya, matulog ng matiwasay, at nakakalunok pa sila ng kanin habang ang anak nila… walang muwang at nag-iisa..

“M-mag-usap kayo, apo,” saad ni Lola.

Tanging tingin lang ang nagawa ko nang lumabas si Lola ng bahay.

“Pup, sasamahan lang namin si Lola sa labas,” ani Yaelan at humalik sa noo ko. Lumapit din si Yashveer para humalik sa pisngi ko at si Yosiah na humalik sa aking labi.

Ngayon ay kaharap ko na ang aking ina at ang aking ama.

“Ku… kumusta ka na… anak…” Emosyonal na tanong ng ina ko, si Eliosa.

“Hinanap ka namin, anak.” sabat naman ng aking ama na si Nick.

Pamilyar lang ang mukha nila sa aking dahil sa katiting na larawan nila na naiwan dati sa bahay.

“B-bakit…“Kumurap-kurap ang mga mata ko dahil sa luhang namumuo roon. “Bakit pa ninyo ako hinanap!? Can you see? Masaya na ako sa lola ko. Masaya na ako sa buhay ko. Ayos na ako. Hindi ko na kayo kailangan!”

“Anak, gusto lang naming humingi ng tawad sa’yo.” Iyak ng ina ko na hindi naman nagpaka-nanay sa akin.

“Pagkatapos ng humigit dalawang dekada… ngayon niyo lang iyan naisip?”

“Anak… gusto kong umuwi dito sa Pilipinas… pero noong nakaraang taon lang ako nakauwi. Kung alam mo lang kung gaano ako nagsisi, anak. Gusto ko mang umuwi rito para sa’yo pero… hindi ako pinapayagan ng Amerikanong napangasawa ko. Kinukulong n’ya ako. At nitong nakaraang taon lang… namatay siya at saka lang ako nakauwi. Hinahanap kita… wala na kayo doon sa dating b-bahay…”

“Ako naman, anak, ay… hindi maiwan ang anak kong may sakit. Hindi ko kasi maiwan mag-isa sa bahay dahil n-namatay rin ang asawa ko. Wala akong pwedeng mapag-iwanan sa anak ko.”

Papaano naman ako? Bata rin ko nang iwan nila! Naisip ba nila iyon? Bakit ang dali nilang iwan ako tapos iyong bago nilang pamilya… hindi nila kayang iwan!

“K-kung gusto n’yo po talaga… may paraan naman pero ito ang pinili ninyo. Sa tingin n’yo po ba sa akin noon… noong iniwan ninyo ako sa kay Lola Erming… h-hindi ko kailangan ng ama? Ng ina na mag-aalaga sa akin? Both of you are cowards! Hindi kayo nagpakamagulang, tinalikuran ninyo ang responsibilidad sa akin at naghanap kayo ng iba!”

Mas lalong humagulhol ang ina ko.

“Alam n’yo ba ang tingin ko sa sarili ko noon? Basura… basura na walang gustong pumulot!”

“Patawad, anak!” sambit ng ama ko.

“But… I still want to thank you for giving birth to me. Thank you na hindi n’yo po ako pinakuha noon kahit na ako ang naging balakid sa pangarap ninyo. Masama po talaga siguro akong anak kasi… hindi ko po alam kung papaano ko ibibigy sa inyo ang tawad na hinihingi ninyo.” I can’t even call them my mother and father. The only person who gave me familial love was my grandmother. Siya lang gusto kong tawagin kong lola, nanay, at tatay ko.

“Naiintindihan namin, anak.” saad ng ina ko at nagpunas sa kanyang luha. “Alam namin na hindi mo rin kami mapapatawad kaagad… masaya kami ng ama mo na makita kang masaya at may taong nagmamahal sa’yo. Masaya kami na may pumuno sa aming pagkukulang bilang ina at ama sa’yo.”

Yumuko lang ako.

“Pero, anak… iyong tatlong lalaki.”

Muli kong naiangat ang aking mata sa kanila.

“A-ano ang relasyon mo sa kanila?”

“Boyfriend ko sila.” sagot ko sa aking ina.

Umawang ang kanyang labi.

“E-Eissen…”

“You don’t have the right to comment on my decisions or my relationships. You don’t have the right to dictate what is right or wrong for me. Dahil iyong tatlong lalaking iyon? Sila ang tumanggap at yumakap sa totoong ako.” And that shut them up.

“Nevertheless, thank you… for showing up.”

“Maraming salamat din, anak.” ang ama ko.

“Maraming salamat, anak, na hinayaan mo kaming makausap ka. M-masaya kami para sa’yo… masaya kaming makita ka.”

May galit ako sa mga magulang ko. Marami akong what if sa kanila. What if hindi nila ako iniwan? What if buo ang pamilya ko? What if sila ang nagpalaki sa akin? Siguro wala ni isa ngayon ang nangyari. But right now, masaya na ako. Masaya na ako na nandirito ang lola ko. Masaya ako na kasama ko na ngayon sina Yosiah, Yaelan, at Yashveer, ang boyfriends ko na nakilala ko lang accidentally dahil sa pangangailangan ko ng pera. And now, the people I met by accident have become some of the most important persons in my life.

That night, nag-usap si Lola at ang ina ko bago sila umalis ng bahay.

Sa sumunod na araw nagtaka ako kung bakit may may mga materyalis na dumating sa tapat ng bahay. May mga construction workers na rin. Iyon pala, binili ng magkakapatid ang bahay sa tapat at iri-renovate nila!

“Bakit naman kayo bumili pa ng property dito?” tanong ko sa kanila.

Nakakunot ng noo ko habang nakatingin sa mga trabahanteng may kanya-kanyang ginagawa!

“Ayaw namin na malayo sa’yo, Mendoza.” sagot ni Yosiah.

“Malayo naman kayo sa trabaho ninyo!”

“Hindi nga kami nagreklamo nang nasa isla tayo, dito pa kaya, Eissen?” ani naman ni Yashveer.

Ngunit ang aking panonood sa mga trabahante ay naputol nang dumating si Koko at Arlo sakay sa Nmax ni Arlo.

Mabilis na humarang ang katawan ni Yashveer at Yaelan sa harap ko. Tinapik ko ang balikat ng dalawa sa harap ko.

“Baby,”

“Kakausapin ko lang sila.”

“No, pup!”

“Don’t worry d’yan lang kami sa bakuran. Makikita n’yo lang kami.”

Si Yashveer at Yaelan ay parang ang mga leon na handa nang lapain sina Arlo at Koko.

Nilapitan ko ang magpinsang si Arlo at Koko. Inaya ko sila sa balkonahe ng bahay.

“Anong ginagawa ng mga lalaking iyan dito, Eissen? Bakit nand’yan sila sa tapat?” Kunot-noong tanong ni Arlo at tinapunan ng masamang tingin ang direksyon ng mga Wycliffe na siyang nagmamando sa mga trabahante.

“Kilala mo sila, Arlo?” Usisa rin naman ni Koko sa pinsan.

“Oo, nung isang araw naabutan nila ako rito. Ang aangas akala mo naman kung sino!” Disgustong wika ni Arlo.

Tumikhim ako kung kaya’t naibaling nila ang kanilang atensyon sa akin.

“Anong ginagawa ninyo rito?”

“A-ah,” kumamot si Koko sa kanyang batok. “Dinala ako rito ni Arlo, Eissen, dahil… gusto niyang personal ko raw’ng sabihin sa’yo na nagkaayos na kami. At totoo iyon, sa maniwala ka o hindi nagkaayos na kami ni Arlo. Away magpinsan lang iyong nangyari sa talon.”

Huminga ako ng malalim. “Hindi naman kailangan na pumunta ka rito, Koko, nag-abala ka pa. Saka mabuti na rin iyong nagkaayos na kayo.”

Ngumuso si Koko. “Si Arlo kasi halos kaladkarin na ako rito…”

Tiningnan ko naman si Arlo.

“Kasi seryoso nga ako roon sa sinabi ko, Eissen. Gusto kitang ligawan. Manliligaw ako sa’yo.”

Napapikit ako. Akala ko nalinaw ko na ito sa kanya no’ng huli naming mag-usap!

“Arlo… sinabi ko na sa’yo. Ayaw kong magpaligaw. Kahit chance, Arlo, ay hindi ko maibibigay sa’yo. Sorry!”

Kaya niya siguro dinala rito si Koko dahil akala niya hindi ako magpapaligaw sa kanya dahil sa naging away nila ni Koko. Mabuting kaibigan si Arlo at masarap kasama pero hindi sumagi sa isip ko na maging boyfriend siya.

“Eissen, hayaan mo naman akong ipakita sa’yo—”

“May boyfriend ako, Arlo.” Putol ko sa kanya.

Naiinis na ako sa kanya! Gaano ba kahirap intindihin na ayaw kong magpaligaw at bigyan siya ng chance?

“E-Eissen,”

“Totoo. May boyfriend ako!”

“You’re just saying that para itulak ako, Eissen. Alam kong walang ibang lalaki na umaaligid sa’yo rito sa San Philippe. Kung meron man malalaman ko rin! Pero matagal na kitang kilala at— “

“Hindi mo talaga kilala kasi naman sila dito nakatira sa San Philippe! Walang umaaligid kasi nito lang sila bumalik! Kaya tumigil ka na, Arlo! Please!”

Nanlalaki ang mga mata niya.

“S-sila?” nauutal na saad ni Koko.

Sh*t! Hindi ko inaasahan na sa ganito ko masasabi sa kanila ang relasyon ko sa mga Wycliffes!

“Yes, Koko.” Bahala na.

“Eissen…”

“Hindi ninyo maiintindihan ang relasyon na meron ako sa mga boyfriend ko. Kaya kung wala na kayong iba pang pakay rito umalis na kayo, Arlo. Sorry, Arlo kung hanggang pagkakaibigan lang ang kaya kong ibigay sa’yo. Masaya ako na nakilala at naging kaibigan kita— kayo ng mga pinsan mo.”

Arlo shook his head aggressively.

“Eissen… iyang relasyon na meron ka… alam mo ba kung ano ang tingin at sasabihin ng mga tao kapag nalaman nila itong klaseng relasyon meron ka sa m-mga boyfriend mo? Eissen, it’s disgusting and taboo!”

Tumango ako. “Alam ko, Arlo. Nasa sa inyo na kung ipagkakalat ninyo itong nalaman ninyo. Pero hinanda ko na ang sarili ko.”

Some people have a lot to say about homosexual relationships and even disrespect them! Those homophobic individuals get heated about same-sex relationships! What more for me? Sa relasyon ko sa mga Wycliffes?

They will never truly understand me—or us. Their disdain will manifest in hurtful and harsh words that aim to wound me— or us. But in this moment, their opinions hold no weight for me. I choose to rise above their negativity and embrace my truth.“

Dismayadong umalis si Arlo at Koko sa bahay. Nasasayangan ako sa pagkakaibigan namin ni Arlo pero kung hindi niya ako matingnan at maturing na kaibigan matapos ng malaman niya. Naiintindihan ko siya.

“Apo,”

Naibaling ko ang aking atensyon kay Lola na lumabas galing sa loob ng bahay.

“L-la…”

Narinig niya ba ang pag-uusap namin nina Arlo at Koko rito sa labas?

“N-narinig…”

Naputol ako sa tango ni Lola. Hindi ko inaasahan ang pagbaha ng luha sa mga mata ko. I’ve been feeling down since the day na pumunta sa bahay ang mga magulang ko. And thankfully, nand’yan sina Yosiah, Yashveer, at Yaelan para pagaanin ang araw-araw ko.

Ngayon parang bumuhos ang lahat ng luha na matagal nang naipon sa mata ko.

Tumayo ako at niyakap si Lola.

“Bakit ka ba umiiyak?”

“Lola, maiintindihan din kita kapag hindi m-mo kami matanggap.” Hagulhol ko.

“Hay naku, apo! Huwag kang mag-alala dahil sinabi ka na ng tatlo mong nobyo ang lahat sa akin!”

Kumalas ako sa pagkakayakap namin ni Lola.

“Po?”

Humagikhik si Lola.

“Nasabi na nila sa akin, apo. Noong nag-usap kayo ng magulang mo. Kinausap din nila ako dito sa labas. Ang gagalang mga nobyo mo sa akin at ang babait.”

Ngumuso ako. Mabait lang sila sa amin ni Lola!

“Ayos lang sa’yo, Lola? Okay lang sa’yo ang relasyon na meron kami?”

Bumuntong hininga si Lola. “Hindi ko alam sa totoo lang, apo. Hindi ko naiintindihan na pwede pala ang ganyan. Pero kung nagmamahalan nga kayo at totoo ang nararamdaman ninyo sa isa’t isa. Sino naman ako para pumigil? Matanda na ako, apo. Wala na akong panahon para artehan ka at pagalitan. Nasa tamang edad ka na naman at masaya sa mga nobyo mo. Iyon ang mahalaga sa akin. Ang kasiyahan mo, apo!” sabi ni Lola at ginulo ang buhok ko.

“Salamat, Lola!” Masayang wika ko at niyakap si Lola ng mahigpit!

“Huwag ka talagang saktan ng mga batang iyon, apo, dahil kung hindi. Naku! Tatlong patutoy talaga ang mapuputol ko kapag nagkataon!”

Tumawa ako dahil sa sinabi ni Lola!

---

Sumasabog ang tawa ni Lola sa mga jokes ni Yaelan. Kasalukuyan kaming nasa labas ng bahay at nag-iihaw. Inaya rin nina Yashveer ang nagtatrabaho sa kanilang bahay kung kaya’t marami kami at maingay.

May kasama sila sa trabaho na kinuha ang karaoke nila sa bahay, kaya naman may nagkakantahan na rin dito sa labas.

After many days of gloom, I finally laughed heartily, unburdened by the weight of others’ judgments. I can breathe freely now, liberated from the chains that once held me captive. At last, I feel a profound sense of freedom from everything that has kept me imprisoned.

Akala ko wala na akong isasaya pa nang may dumating na itim na sasakyan. Nagtaka ako kung sino iyon hanggang sa bumaba ang sakay no’n.

Nahulog ang bitbit kong paper plate at tinakbo si Raziel! Ang rabbit ko sa isla!

“Raziel!”

Lumiwanag ang mata ni Raziel at bago pa man siya makapag-react ay sinugod ko na siya ng isang mahigpit na yakap!

“Eissen!” Masayang sambit nito at yumakap sa akin.

Patalon kaming nagyayakapan at umiikot-ikot! 

“Namiss kita, bakla ka!” Tuwang sabi ko pero tumulo naman ang luha sa saya.

“Namiss rin kita, Eissen!”

“Thank you for coming!”

Rinig kong wika ni Yosiah kaya napakalas ako sa yakap namin ni Raziel.

Yosiah and his brothers greet Piotr! Kasama pa rin siya ni Raziel? Tatay ba ni Raziel ito?

“Raziel is also talking about Eissen. He missed him a lot.” Wika ni Piotr.

“K-kayo ba ang nagpapunta kina Raziel dito?” tanong ko sa boyfriends ko.

The three of them gave me warm smiles before nodding their heads.

“You’ve been down these past few days, baby. Kaya naisip namin na baka gumaan ang pakiramdam mo kapag nakita mo si Raziel,” tugon ni Yashveer.

“Boyfriend mo na sila?” bulong ni Raziel sa akin.

Kinikilig akong bumaling kay Raziel at saka malaki ang ngiting tumango!

“Hehe! Ako rin… a-asawa ko si Piotr!” bulong din niya sa akin ni Raziel na kinaluwa ng mga mata ko!

“Talaga!”

Ngumuso siya at tumango!

“I hope that Raziel’s presence will, somehow, lift your mood, pup,” wika naman ni Yaelan.

Iniwan ko si Raziel at saka nilapitan ang tatlong nobyo. I gave them a kiss on the lips before smiling at them.

“It really does!” Ngiti ko sa kanila. Kanina nga natutuwa na ako sa simpleng pag-iihaw namin.

“Anything for you, fox.” si Yosiah naman at tumango sina Yaelan at Yashveer bilang pagsang-ayon sa kanya.

EPILOGUE

Epilogue

Nilapitan ni Erming ang apo na nakaupo sa may pintuan ng kanilang bahay. Nakatanaw lang ang kanyang apo na si Eissen sa mga batang naglalaro sa harap ng kanilang bahay.

“Bakit ba nakasimangot itong, apo, ko?” Tinabihan ni Erming ang apo.

“Gusto ko mong sumali sa kanila? Sumali ka, apo!” Pagchi-cheer ni Erming sa malungkot na apo.

Ang kanyang maliit na apo ay umiling.

“Bakit ayaw mo?”

“Ayaw nila akong kalaro, lola. Hindi raw para sa akin ang laro nila dahil lampa ako.”

Nang tingnan ni Erming ng mukha ng apo ay labis ang kanyang pagkahabag nang makita ang malalaking butil ng luha na tumulo mula sa mga mata nito.

Ngumisi si Erming sa kabila ng kalungkutang nadamara para sa apo.

“Naku, hindi ka lampa, apo! Hindi ka lang sanay na tumakbo ng mabilis tulad nila! Saka mabuti na rin iyong hindi ka nagbibilad sa araw. Tingnan mo sila ang papawis na. Mababaho na ang ganyan!” Pagpapagaan ni Erming sa loob ng apo.

“Ako, lola, ayaw ko ng mabaho at madumi,” ani naman ng batang si Eissen.

Tumango si Erming. “Gusto mo ba, apo, na bilhan kita ng laruan? Iyong bola, iyong mga robot, gusto mo ba ng ganon?”

Ngumuso si Eissen. Pinunasan nito ang pisngi na nabasa sa luha.

“Pwedeng… pwede po iyong lutu-lutuan, lola?”

Sinuklay ni Erming ang buhok ng apo.

“Ganon ang gusto mo, apo?”

Mahinhin ang naging tango ni Eissen sa kanyang lola.

“Gusto ko po ng ganon, lola, at iyong… doll po na laruan. Pwede po ba ako sa ganoon?” Inosenteng tanong ng batang si Eissen sa kanyang lola.

Ngumiti si Erming sa apo. “Kahit anong gusto mo, apo, pwede.”

“Kahit pambabae ang mga laruan na iyon, lola?”

“Hmm! Pwede kang maglaro sa ganoon, apo, kahit pambabae ang mga iyon.”

“Yehey!”

Kinurot ni Erming ang matambok na pisngi ng apo! “Mag-iipon lang si Lola ng pera para sa lutu-lutuan at doll mo, huh? Hintay-hintay lang ng konti para ay ipon si Lola.”

Maganang tumango si Eissen. Iniisip palang ng bata na magkakaroon siya ng doll at lutu-lutuan na laruan ay masaya na siya!

Isang linggo matapos sabihin iyon ni Erming sa kanyang apo na si Eissen, nadala niya na rin ang apo sa palengke para bilhin ang gusto nitong laruan! Pagkarating nila sa parte ng bilihan kung saan iyong mga laruan ay halos magdiwang na ang mukha ni Eissen sa dami ng kanyang pagpipilian!

“Lola, ako po pipili sa toys ko?” mahinang tanong ng batang si Eissen sa kanyang Lola.

Ngumiti si Erming sa kanyang apo.

“Oo, naman. Ikaw naman ang maglalaro kaya ikaw na ang pipili, apo!”

Napatalon naman sa tuwa ang batang si Eissen at kaagad na lumapit sa mga laruan na naka-display. Ang mata ni Eissen ay lumibot sa mga laruan at halos ’di makapag-decide kung alin ang pipiliin sa dami ng laruan na nasa kanyang harapan.

Yumuko si Erming. “May napili ka na, apo?”

“Wala pa po, lola. Ang gaganda po kasi nila!” si Eissen.

Tumango si Erming at masayang pinanood ang apo na humahawak doon sa latu-lutuan na laruan tapos tinitingala rin nito ang mga naka-ipit na dolls sa itaas na parte.

“Iyan po, lola, iyan ang gusto kong doll!” Turo ni Eissen sa barbie doll na may dress na kulay rosas.

Kinuha naman iyon ni Erming at saka binigay sa apo. Bakas ang tuwa sa mukha ng batang si Eissen habang ito ay nakatitig sa doll na laruan. Parang ayaw na nitong pakawalan ang laruan.

“Ito rin po, lola!” Hawak naman ni Eissen sa isang set ng lutu-lutuan na laruan.

Tumango si Erming at kukunin na sana ang laruan mula sa pagkakasabit nito nang may isang kustomer na lumapit. Dala-dala rin nito ang anak na babae at humawak din ang babaeng kustomer sa laruan na kukunin ni Erming para sa apo.

“Sa akin na ito, ito ang gustong laruan ng anak ko.” saad ng babae.

Umiling si Erming. “Ako ang nakauna, hija. At gusto rin ito ng apo ko.” Magalang na sabi ni Erming sa babaeng kustomer.

May pang-iinsultong bumaba ang tingin ng babae kay Eissen na yakap ang laruan na doll.

Tila nahihibang na tumawa ang babaeng kustomer. “Lalaki naman pala ang anak ninyo. Bakit ninyo binibilhan ng ganitong laruan? Pambabae ito! Binabakla ninyo ang anak ninyo n’yan!”

Hinawakan ni Erming ang kamay ng apo.

“Ano naman kung lalaki ang apo ko at bibilhin ko ang gusto niyang laruan, hija? May problema ba sa’yo iyon?” Matapang na wika ni Erming. “Kasalanan bang bilhan ko ng ganitong laruan ang apo ko? At may nakasaad ba rito sa laruan na pambabae lang ito?”

“Kalokohan, kinukonsente mo ang anak ninyo, ’nay! Lalaking bakla iyan!”

Nagdugtong ang kilay ni Erming dahil sa sinabi ng babae.

“Una sa lahat, hija. Apo ko ito. Apo! Saka may problema ka ba sa apo ko? Ikakasakit mo ba na naging bakla ang apo ko? Ano naman sa’yo kung maging bakla nga? May problema ba sa pagiging bakla?” Nag-iinit na ang ulo ni Erming sa babaeng kustomer.

“Nakakadiri kayo. Matanda na kayo pero hindi ninyo naiintindihan ang bagay-bagay. Habang mas maaga pa, ’nay, disiplinahin mo na iyang ‘apo’ ninyo. Nakakadiri at kasalanan sa mata ng panginoon ang maging-”

Hindi na nakapagtimpi si Erming at dinuro ang babaeng kustomer!

“Ikaw!” Diing turo ni Erming sa mukha ng babaeng kustomer. “Ikaw ang nakakadiri! Wala kang pakialam kung papaano ko palakihin ang apo ko! Wala kang pakialam kung ano man ang gusto ng apo ko! Iyong bibig mo ang disiplinahin mo! Nakakahiya ka. Dinadala mo ang ugali mong ganyan dito sa palengke! At saka huwag mo akong gamitan ng diyos-diyos, hija, kung ganyan man lang din ang tabing ang dila mo at kitid ng utak mo!”

“Bakla ang apo! Kinukonsente ng-”

Muling dinuro ni Erming ang babae kung kaya’t napatigil ito.

“Isang pang pang-iinsulto mo gamit ang salitang bakla, hija, at makikita mo na ang paglalagyan mo!”

Nanlaki ang mata ng babaeng kustomer! Masama ang tingin nito kay Erming pero hindi ito inatrasan ng matanda! Hanggang na padabog na umalis ang babae!

“Anong nangyari? Anong nangyayari dito!?” ani ng babaeng may ari ng tindahan! Nahuli ito ng dating dahil kumain pa ito!

Kaagad naman na may nagchismis dito sa nangyari. Humingi ng paumanhin ang may-ari ng tindahan kay Erming dahil wala siya nang mangyari ang komosyon!

Ngunit kahit na ganoon ang nangyari, nauwi pa rin ni Eissen ang laruan na kanyang gusto.

---

Naka-silid sa may katamtamang laki na bag ni Eissen ang kanyang mga laruan. Sinama siya ng kanyang Lola sa bahay ng paglalabadahan nito.

“Huwag kang malikot dito, apo, huh? Hindi natin ito bahay o kung gusto mo maglaro ka roon sa labas. Doon sa may punong kahoy pero huwag tatawid ng daan, hmm?” sabi ni Erming sa kanyang apo.

“Sa labas na lang ako, Lola, doon po ako maglalaro!”

Tumango si Erming at hinatid ang apo sa labas ng bahay. Private ang lugar kung kaya’t wala ring masyadong sasakyan na dumadaan sa kalsada. Iong punong kahoy na sinisilungan ni Eissen ay napapagitnaan naman ng dalawang mansyon!

Nangiwan ni Erming ang apo. Masaya namang inilabas ni Eissen ang kanyang mga laruan! At naglaro ng mag-isa. Pinaupo niya pa ang kanyang doll sa damo at kunwari ay nagluluto siya para dito.

Kaso ang paglalaro ni Eissen ay naputol nang matumba ang kanyang doll dahil sa tumamang bola sa kanyang doll!

“Ay!” Tiling sambit ni Eissen!

Ang nasa siyam na taong gulang na lalaki ay umakyat sa bakod ng bahay nito at tumalon sa tabi ni Eissen!

Napaigtad naman sa gulat ang batang si Eissen!

“Oh, who are you?” ani ng siyam na taong gulang na si Yashveer kay Eissen bago pinulot ang bola na nakatama sa doll ni Eissen. “You look like a… baby!”

“Po?”

Umupo sa damuhan si Yashveer. Manghang tiningnan ang batang lalaki. Minsan lang siyang makakita ng ibang bata sa kanilang lugar!

“Nevermind!” Ngisi ni Yashveer at natutuwang tiningnan ang mga laruan ni Eissen.

“Mag-isa kang naglalaro?”

Tumango naman ang batang si Eissen at hindi batid ng batang si Eissen kung bakit nag-iinit ang mukha niya habang nakatitig sa bagong dating na lalaki!

“Yashveer!”

Sabay na napatingin si Eissen at Yashveer sa pinanggalingan ng bagong boses. Si Yaelan naman na nasa labing dalawang taong gulang ay nakapatong sa bakod ng bahay nito.

“Who the h*ll is that puppy?” natatawang wika ni Yaelan at nginuso si Eissen.

“Bago ka lang ba rito?” ani ni Yashveer kay Eissen.

“Nagtatrabaho ang Lola ko d’yan sa bahay.” Tinuro naman ng maliit na daliri ni Eissen ang bahay sa tabi.

Tumalon na rin si Yaelan at manghang tiningnan si Eissen at ang mga laruan nito.

“Ano itong mga bagay na ito?” Kuryosong tanong ni Yaelan at sinuri ang mga laruan ni Eissen.

“Mga laruan ko sila!” Matalis na wika ni Eissen.

“Easy, dude. Hindi ko sisirain ang mga laruan mong pambakla!”

Sumama ang timpla ng mukha ni Eissen!

“Ang sama mo!”

“Hey!” si Yaelan.

“Kuya, bata lang iyan,” awat naman ni Yashveer sa kapatid na mukhang napikon sa bata.

“Anong nangyayari dito?” sabad naman bigla ni Yosiah at tumalon na rin mula sa mataas na bakuran ng bahay nito.

“Ahh, wala, Kuya Yosh! Tuta lang na nakatira dito sa puno!” Pilyong saad ni Yaelan. “Hindi worth it para sa tulad mong galing sa ibang bansa at tuta lang ang makikita.”

“Kuya,” muling awat ni Yashveer sa kapatid dahil nakikita niyang uulan na ng luha ang mga mata ng batang si Eissen.

Sumablay sa balikat ni Yaelan ang tingin ni Yosiah at nakita ang batang naka-frog sit sa damo.

“Ang bola nakuha mo, Yashveer?”

“Oo, Kuya!” sagot ni Yashveer at pinakita ang bola sa kapatid.

Tumabi si Yaelan at may nakakalokong ngiti na tumingin kay Eissen. Si Yashveer naman ay natutuwa na para bang iyon ang unang beses niyang makakita ng bata. Si Yosiah naman ay tamad na tinitingnan si Eissen.

Ngumuso si Eissen at isa-isang tiningnan ang mga lalaking tila higante para sa kanyang. Malalaki at matatangkad kasi! Idagdag pa ang mga hitsura nito na first time niyang makita. Para siyang naiihi sa kaba!

And Eissen almost peed his shorts when his eyes met Yosiah’s piercing glare!

“Mga Kuya, naglalaro din k-kayo?” tanong ni Eissen na halos kina-ungol ng mga lalaki.

“Hindi ka namin kapatid-”

“Naglalaro kami ng basketball.” Putol ni Yashveer sa kanyang kapatid.

“Naglalaro ka ng basketball? Alam mo?” Maangas na tanong ni Yaelan kay Eissen. Kahit bata ay hindi nito pinatos!

“H-hindi ako marunong.”

“Tsk! That’s enough! Halika na kayo!” tawag naman ni Yosiah sa mga kapatid.

“Alis na kami, baby” sabi ni Yashveer dahil tingin niya parang sanggol si Eissen! Lalo na ang mukha nito na maliit!

“Bye-bye, puppy!” Nakangising saad naman ni Yaelan.

Isa-isang tinulungan ni Yosiah ang mga kapatid sa pag-akyat sa bakod hanggang sa ito na lang ang naiwan.

Tumayo si Eissen bitbit ng doll niya na wala nang isang kamay.

“K-kuya,” nauutal na tawag ni Eissen kay Yosiah nang paakyat na sana ito sa bakod.

“What?” si Yosiah sabay lingon.

“Nasira po ang doll ko sa bola ninyo.”

Bumaba ang tingin ni Yosiah sa bitbit na doll ni Eissen na humiwalay ang isang kamay sa katawan!

Nilapitan ni Yosiah ang batang si Eissen at saka kinuha ang doll nito.

Nakakunot ang noo ni Yosiah habang pilit na inaayos ang laruan ng bata sa kanyang harapan!

“There!” ani Yosiah sabay bigay sa doll ni Eissen.

Akmang tatalikod na si Yosiah nang magsalita si Eissen!

“Hindi n’yo po ako tatawaging bakla?”

Nagdugtong ang kilay ni Yosiah.

“Why? May nagsasabi sa’yo n’yan?”

Ngumuso ang batang si Eissen.

Bumuntong hininga si Yosiah.

“Don’t mind the people who are calling you that. You’re still a kid, little fox; you have a lot to learn in this cruel world.”

“Pero sabi n-ng isang lalaki kanina, pambakla ang mga laruan ko.”

Yosiah could only sigh. “My brother is always that shameless. Don’t think about it.”

Tumango si Eissen.

“Papaano po iyong isa ninyong kapatid? Iyong unang tumalon d’yan? Anong name niya?” Tinuro pa ni Eissen ang mataas na bakod na tinalon ng magkakapatid.

“I won’t tell you!”

Lumabi si Eissen. He only wants to befriend the boy dahil nababaitan siya sa mukha nito.

“Crush mo ba iyon?” Kunot-noong tanong ni Yosiah.

“P-po?”

“Tsk! May gatas ka pa sa labi! Bawal pa sa’yo ang crush-crush!” Banas na wika ni Yosiah sa batang si Eissen at umakyat na sa bakod!

“E-Eissen… ang name ko.” saad ni Eissen pero huli na iyon upang marinig ni Yosiah.

---

Eissen woke up to a disconcerting sensation: both of his arms felt completely numb, as if they belonged to someone else. He longed to shield his eyes from the harsh light streaming in, but the weight of his limbs rendered him powerless. He attempted to move his legs, but to his surprise, they too were unresponsive, trapped under an unseen burden that pressed him further into the soft mattress beneath him.

As he slowly opened his eyes, a familiar beige ceiling came into focus, and realization washed over him-he was in the Wycliffe brothers’ house, just across the street from his own. The sunlight filtered through the window, overwhelming his senses, and he noticed two men laying beside him, while another lay nestled peacefully on his parted legs.

Pagod na pagod na naman siya at tanging boxers lang ang kanyang suot.

“A-ahhh,” daing ni Eissen.

Gumalaw ang mga lalaki at tumingin kay Eissen. Unang gumising si Yaelan sa kanyang kanan at kaagad naman siyang ginawaran ng isang halik sa labi.

“Good morning, pup!”

“Fox,” ungol naman ni Yosiah sa kaliwa ni Eissen kung kaya’t naibaling niya ang atensyon doon. Nang lingunin ni Eissen si Yosiah, mabilis din naman nitong hinalkan ang kanyang labi bago bumati. “Good morning, fox.”

At sunod na naramdaman ni Eissen ang pagbaon at sipsip ni Yashveer sa doon sa kanyang hita.

“Good morning, baby,” magaspang na bati ni Yashveer kay Eissen at umahon mula sa pagkakaunan nito sa hita ni Eissen.

Kinuha rin ni Eissen ang kamay na siyang ginawang unan nina Yaelan at Yosiah!

Matamis ang naging ngiti ni Eissen sa kanyang mga boyfriend!

“Magandang umaga!” Masiglang bati ni Eissen sa kabila ng pananakit ng kanyang balakang at pwet!

Last night was once again the most wonderful and steamy night for Eissen because they were intimate again! His three boyfriends drilled and f*cked him well last night. Pero maa extra ang kanyang saya dahil sa kanyang naging panaginip! Eissen wasn’t sure if it was just a dream or if it had really happened in the past, but he was happy dreaming of his three boyfriends from his childhood!

“May masakit ba sa’yo?” tanong ni Yosiah kay Eissen na ngiting-ngiti.

Tumango si Eissen pero nakangiti pa rin siya. Sa nakaraang gabi ay pinakita nina Yosiah, Yaelan, at Yashveer ang mga teenage photos nito sa kanya. Ayaw ng mga lalaki pero b-in-argain niya ang s*x kaya hindi na naka-hindi ang mga ito sa kanya!

“I’m starting to get nervous, pup. You’re smiling all by yourself!” said Yaelan.

Bumangon sa kama si Yashveer at tiningnan si Eissen. “Baby, stop smiling like that.”

Kinagat ni Eissen ang ibabang labi. Bumangon siya at napapakislot sa hapdi ng kanyang entrada sa baba!

“May napanaginipan lang ako!”

“What is it?” Usisa naman ni Yosiah.

Ngumiting aso si Eissen. “Secret! Sa ’kin lang iyon ’no!”

“Baby!”

“Fox!”

“Pup!”

Mas natawa si Eissen dahil naalala niya ang kanyang napanaginipan! Sa kanyang panaginip ay tinawag siyang little fox, puppy, at baby ng kanyang boyfriends!

“Tulungan niyo na lang akong tumayo dahil maliligo ako!” saad ni Eissen dahil hindi niya kayang tumayo!

“We’re so sorry, fox.”

“Huh?”

“About last night! Pinilit namin,” tugon ni Yosiah.

Isa-isang tiningnan ni Eissen ang mga boyfriend na halata sa mukha ang pagka-guilty at pag-aalala sa kanya.

“Okay lang! Practice pa tayo sa susunod! Baka sa susunod kakayanin na ng pwet ko ang dalawa! Hehehe!” Tawa pa ni Eissen.

“Pup, if you bleed, we’d rather not.”

“Yeah, it hurts you even more. We’d rather not,” Yashveer’s claim.

Ngumuso si Eissen. “Okay lang ba sa inyo? Isa sa pwet ko, isa sa bibig, at sa kamay?”

Bumuntong hininga ang tatlong nobyo ni Eissen sa kanyang sinabi. Eissen became braver and bolder!

“Whatever you want, pup.”

“As long as you’re comfortable while doing it with us, baby!”

“Anything you want that you’re comfortable with is fine with us. You’re our top priority. Your well-being and desires come above all else.”

Eissen shed tears upon hearing his boyfriends words. They had been in a relationship for six months, and the longer they were together, the deeper he fell for his boyfriends. Eissen couldn’t wish for more; he already had the most caring, understanding, respectful, and loving boyfriends.

“Ano ba ’yan?! Baka i-bl*wjob ko kayo d’yan dahil sa mga sinasabi ninyo!”

Humalakhak ang tatlong Wycliffe at niyakap ang boyfriend nila!

“Thank you for coming into our lives, baby! Thank you for showing us that real love and faithfulness are still true. You really don’t know how many homes we think about you, baby. If we could plant trees for every time we think about you, it would now be a forest.”

“Thank you for enduring us and for being such a strong person, fox. Thank you for accepting who we are. Thank you for making us your boyfriends! I know we can be hard to understand sometimes, but you always find your way to us.”

“And thank you, pup. Thank you for staying with us. The mountains are high, the seas are deep, and heaven seems impossible, but with you by our side, you make us believe that everything is possible. Thank you for showing us that the impossible can be possible with you by our side!”