Steffano Brothers' Obsession (Published under PSICOM)

Ajai Kim · 56 chapters · 113,785 words

Steffano Brothers’ Obsession

Published under PSICOM Publishing Inc.

FIRST WARNING: This story can trigger mental health. The male leads of this story are battling their obsessive disorder. This is intended only for open-minded readers.

THEMES: Violence/Romance/Obsession/

Polygamy

Yandere

Steffano Brothers

Riverdale ‘River’ Steffano - The eldest

Efraim Steffano - The 2nd eldest

Irvin Judaiah ‘Irvin’ Steffano - The 3rd eldest

Grantvil ‘Grant’ Steffano - The 4th eldest

Amiricus

‘Amir’ Steffano - The youngest

PROLOGUE

Yareli Tamayo

Hindi ko alam kung bakit nandito ako sa ganitong sitwasyon. Hindi ko akalain na magagawa nila sa akin ito.

Mga demonyo sila!

Masyado akong nagtiwala sa mga magkakapatid na ito. Nagpadala ako sa maamo at mabait nilang pakikitungo sa akin.

Hindi ko akalain na ilalayo nila ako sa pamilya ko at itatago sa lugar na hindi ko alam kung saan.

Wala na akong ibang magawa kundi umiyak nalang.

Alam kong wala na akong kawala pa sa kanila dahil sila River,

Efraim

, Irvin, Grant at Amir ay obsessed lahat sa akin.

GENRE:

Reverse-harem/Polyamory/Romance/Obsession.

WARNING: The characters of this story and their mindsets were not perfect as you think. You don’t need to say offensive things to the story if you don’t like it. Research this story genre first. Constructive criticism is allowed and I appreciate that.

This story is edited and revised. The original plot is traumatizing and triggering for some readers so I decided to post this second version of SBO.

Please like my Facebook page:

“Ajai_Kim WP Stories”

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

publisher

except for the use of brief quotations in a book review.

Chapter 1

Yareli’s POV

SI Juancho Antonio Steffano ang lalaking hinahangaan ng mga kababaihan sa San Felicidad. Bukod sa guwapo, matangkad, at edukado ay makapangyarihan rin ang pamilya niya sa buong probinsya ng San Felicidad. Siya ang bunsong anak nina Governor Vicente Steffano at Madam Josefina Cruz-Steffano. Si Juancho ay kinaiinggitan ng lahat ng mga kalalakihan sa probinsya namin. Sino nga ba ang hindi maiinggit sa kanya?

Bukod sa anak ng isang Gobernador ay mayaman at maimpluwensiya rin ang pamilya niya. Kayang-kaya niyang mapaikot at mapasunod mula sa mga kamay niya ang mga tao sa San Felicidad. Hindi man maganda ang ugali at pakikitungo nito sa lahat ay hindi iyon naging hadlang para hindi ko siya magustuhan.

Maniniwala ba kayo na naging kami nang mahigit isang linggo pero kaagad rin siyang nakipaghiwalay sa akin dahil hindi ko pa kayang ibigay ang sarili ko sa kanya? Kung iba sana akong babae, malamang ay walang pag-aalinlangan kong ibibigay ang sarili ko kay Juancho pero hindi ko kayang gawin iyon, at isa pa ay 18 years old pa lamang ako.

Mahal ko si Juancho ngunit mas mahal ko ang kinabukasan ko at ang pamilya ko kaya nung makipaghiwalay siya sa akin ay wala na akong nagawa sa naging desisyon niya, pero hindi pa rin maiaalis sa akin na nasasaktan ako at mahal ko pa rin siya.

Gusto ko pang matulungan sila Inay, Itay, Kuya Yasewah, at ang bunso kong kapatid na si Jingjing para makaahon kami mula sa kahirapan. Ayokong mabuntis ng maaga dahil may pangarap ako sa pamilya ko. Nagsisikap akong mag-aral para kapag nakapagtapos na ako ay mabigyan ko sila ng magandang buhay at hindi na parehong magtatiyaga sina Inay at Itay sa pagsasaka sa bukid na pagmamay-ari nila Juancho.

Buwan ng Abril ngayon kaya’t bakasyon namin ng mga kaibigan kong sila Mayet, Ronnie at Jestin mula sa paaralang pinapasukan namin. College na kaming magkakaibigan at parehong Bachelor of Secondary Education ang kinuha naming kurso na magkakaibigan.

Pangarap na talaga naming maging mga teacher noong mga bata pa lang kami kaya’t hanggang sa magkolehiyo na kami ay magkakasama pa rin kami at pinipilit naming makapagtapos ng pag-aaral para sa pamilya namin. Katulad ko ay mahirap lang ang pamumuhay ng pamilya nila Mayet, Ronnie, at Jestin kaya nagkakasundo kaming apat sa lahat ng bagay at pangarap namin sa buhay.

“Mas gusto ko talaga kapag fiesta dahil palaging maraming handa!” masayang saad ni Jestin habang nilalantakan ang lumpia na nakalatag sa lamesa. Maraming iba’t-ibang klase ng pagkain ang nandito.

Nandito kaming magkakaibigan sa plaza na tinatawag sa amin. Dito ginaganap ang events ng buong San Felicidad at ngayon ay nandito ang highlights ng fiesta ng San Felicidad.

Maraming mga nakasabit na banderitas, maingay ang paligid dahil sa mga banda na nagpapatugtog ng drums, lyre, at iba pang mga instrumento. Mga majorettes at ibang grupo na sumasayaw sa gitna ng kalsada. Napakasaya ng probinsya ng San Felicidad kapag fiesta. Bukod sa maraming pagkain ay may mga event na mangyayari pa mamayang gabi.

“At ’yan ang paraan mo para makakain ka ng marami. Sa katakawan mo ay baka maubos pa ang lahat ng handa dito!” pang-aasar ni Mayet kay Jestin na ikinaikot lang ng mga mata ni Jestin.

“Trip na trip mo talaga ’kong asarin, ’no? Baka siguro may crush ka lang sa ’kin kaya palagi mo akong inaasar para mapansin kita.” nakangising sabi ni Jestin dahilan para mamula ang buong mukha ni Mayet.

“A-Ano bang pinagsasabi mo r’yan? Kailan pa ako nagkacrush sa’yo? Sina Tom Cruise at Brad Pitt lang ang crush ko, no!” sabi ni Mayet na tunog defensive.

Natawa na lang kaming dalawa ni Ronnie sa kanila at halata namang gusto nina Jestin at Mayet ang isa’t-isa, ayon nga lang ay nasa torpe stage sila.

“Ayaw pa kasing umamin nitong si Jestin,” bulong sa akin ni Ronnie para hindi marinig ng dalawa naming kaibigan ang sinasabi niya.

Tumango ako. “Magkakaaminan rin ang dalawang ’yan. Hintayin lang natin.” nakangiting sabi ko na ikinangiti ni Ronnie.

Sa aming apat na magkakaibigan ay si Ronnie ang pinakaclose ko. Coincidence nga na kahawig niya ang artistang si Ronnie Alonte dahil kapangalan pa niya ito. Gwapo ito, mestusihin, at matangkad. Magkapitbahay lang kami at dalawang bahay lang ang pagitan ng bahay nila sa bahay namin.

Bago ko pa nakilala sina Mayet at Jestin ay si Ronnie lang ang kaibigan ko. Halos ayaw sa aking makipagkaibigan ng mga kaklase kong babae noon at hindi ko alam kung bakit. Mabait naman ako at friendly pero bakit ayaw nila sa akin? Mabuti na lang at nakilala ko si Mayet kaya kahit papaano ay may kaibigan na rin akong babae.

Habang busy ako sa kinakain kong pancit na nakalagay sa paper plate ay napalingon ako nang biglang magtilian ang mga kababaihan at ang ibang tao na hindi kalayuan sa pwesto namin.

Naglalakad si Juancho sa gitna ng daan at kinakawayan nito ang bawat taong nadaraanan nila ng kasama niyang sila Governor Vicente, Madam Josefina, at isang maganda at eleganteng babae na nakahapit sa baywang niya.

Hindi ko mapigilang masaktan sa eksenang nakikita ko ngayon. Tatlong araw pa lang simula nang maghiwalay kami ni Juancho ay may bago na siyang girlfriend at katulad niya ay mukhang nasa Alta siyudad rin ang girlfriend niya base sa branded at maganda nitong damit.

Nanliit ako sa sarili ko dahil walang-wala ako kumpara sa bago niyang girlfriend. Bakit naman kasi ako naghahangad na maiiba ang tingin sa akin ni Juancho? Katulad ng ibang mga nagdaang babae sa kanya ay isa lang ako sa mga naging libangan niya. Ako lang ang nagmahal sa aming dalawa at kahit alam kong hindi siya seryoso sa akin ay pumayag pa rin ako na maging girlfriend niya dahil may nararamdaman na talaga ako sa kanya noon pa lang.

Nang mapadaan sila sa puwesto namin ay napatingin sa akin si Juancho maging pati na rin ang bago niyang girlfriend. Kaagad akong umiwas ng tingin sa kanila at yumuko na lang. Nakahinga lang ako nang maluwag nang makalayo na sila sa amin.

“Okay ka lang ba, Yareli?” nag-aalalang tanong ni Mayet na ikinatango ko.

“O-Okay lang ako. Ano ba kayo!” sabi ko at tumawa ng pilit kahit para nang namimilipit ang puso ko sa sakit na nararamdaman ko.

“Hindi na talaga magbabago ang Juancho na ’yan. Napakababaero niya kaya pati ikaw ay pinaglaruan niya. Makakarma rin ’yong lalakeng ’yon sa ginawa niya sa’yo. Sigurado akong balang-araw ay gagapang siya pabalik sa’yo. Si Yareli Tamayo na pinakamaganda at pinakamabait sa San Felicidad pa ang sinaktan niya, ah? Malaking kawalan ka sa kanya.” sabi ni Jestin at alam kong pinapagaan lang ang loob ko.

Ngumiti na lang ako at hindi na muling nagsalita. Si Ronnie naman ay matiim na nakatingin sa akin pero iniwas ko kaagad ang tingin ko sa kanya.

Pagkatapos naming kumain sa fiesta ay umuwi na rin kami. Mamayang 8:00 pm ay lalabas kaming magkakaibigan at pupunta ulit sa Plaza para manood naman ng live bands.

“Anak, kargahin mo muna ’tong si Jingjing at magsasampay lang ako ng mga damit ng Itay mo at ni Jingjing.” sabi ni Inay at ipinasan niya sa balikat ko si Jingjing na one year old pa lang at may sinusubong kulay pink na pacifier.

“Sige po, Inay. Nasaan pala sina Itay at Kuya Yasewah?” tanong ko at pinunasan ang labi ni Jingjing na may laway gamit ang bimpong inabot sa akin ni Inay.

“Nasa bukirin sila ng mga Steffano. Tinutulungan ng kuya mo si Itay n’yo na mag-ani ng mga palay. Uuwi rin sila mamaya.” sagot ni Inay at inilabas sa gilid ng bakuran namin ang basket na may lamang mga basang damit nina Itay at Jingjing.

Lumabas na si Inay sa maliit naming bahay kaya sinundan ko siya habang karga ko pa rin si Jingjing.

Nanonood lang ako habang nagsasampay si Inay ng mga damit sa hanger at inilalagay ito sa lubid na nakatali sa puno. Naglakad ako sa bandang kubo na pahingahan at kung minsan ay dito na kami salo-salong kumakain ng pamilya ko kapag mainit sa loob ng bahay.

Alas-singko pa lang ng hapon at hindi pa gaanong madilim kaya kitang-kita ko ang magandang tanawin sa lugar ng San Felicidad. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang paligid ko at ang karga ko namang si Jingjing ay nakatulog na sa balikat ko.

Hinding-hindi ko iiwan ang probinsya ng San Felicidad. Dito ko gustong tumira ng panghabang-buhay at dito na ako maghahanap ng trabaho bilang teacher. Gusto ko rin matulungan ang mga kababayan ko sa San Felicidad para mabigyan sila ng magandang edukasyon.

Pumasok na ako sa loob ng kubo at umupo doon. Inilapag ko naman si Jingjing sa ginawang portable crib ni Kuya Yasewah at inilatag ang unan at malinis niyang blanket sa crib upang mahigaan niya ito.

“Yareli!” rinig kong sigaw ni Ronnie mula sa labas ng kubo.

Dumungaw ako sa kanya at nag-quiet sign para huwag siyang sumigaw. Nagets naman niya ang ginawa ko at napakamot na lang sa batok niya. Tiningnan ko muli si Jingjing na mahimbing nang natutulog sa crib bago ako lumabas ng kubo at nilapitan si Ronnie.

“Tulog si Jingjing. Baka magising.” sabi ko at mahinang tumawa.

“Nand’yan pala ang inaanak ko sa loob ng kubo. Sorry.” paumanhin niya at natawa rin pagkatapos.

Nakasuot ng itim na plain t-shirt at puting jersey shorts si Ronnie pero hindi pa rin maipagkakaila na gwapo ito at bagay iyon sa kanya. Napansin ko naman ang hikaw sa kaliwang tenga niya kaya lumapit ako sa kanya at tinitigan ng mabuti ang hikaw niya.

“Nagpalagay ka pala ng hikaw? Bakit hindi ko man lang ’to napansin kanina?” tanong ko.

Namula bigla ang mukha ni Ronnie sa hindi ko malamang dahilan at hindi na makatingin nang diretso sa akin.

“N-Ngayon lang ako nagpalagay nito. Kasama kasi ni Lorenzo na pumunta kanina sa bahay namin ’yong pinsan niyang naglalagay ng hikaw sa tenga at nilibre ako kaya nagpalagay na rin ako.” sabi niya.

“Bagay sa’yo,” nakangiting sabi ko.

“Salamat,” nahihiyang sabi ni Ronnie kaya ginulo ko ang itim at makintab niyang buhok. Doon ko lang napansin na may gel ito.

“Nag-ge-gel ka na rin pala? Sino naman ’yang pinopormahan mo? Hindi ka naman gumagamit ng gel simula noong mga bata pa lang tayo, ah?” nakakaloko kong sabi.

Feeling ko talaga ay may nagugustuhan nang babae si Ronnie pero hindi niya lang iyon sinasabi sa akin dahil baka nahihiya siyang umamin. Sa dami ng mga babaeng nagkakagusto sa kanya sa San Felicidad ay wala pa siyang kahit isang naging girlfriend. Pinagkakamalan na nga siyang bakla ng iba pero hindi ako naniniwala roon dahil lalakeng-lalake namang kumilos si Ronnie.

Napansin ko rin na kahit nasa bahay lang kami ay ayos na ayos si Ronnie. Naaamoy ko nga ang pabango niyang Bench body spray na naamoy ko rin na pabango ni Tiyo Caloy na Tatay niya.

“Bawal na ba akong magpaguwapo? 18 years old na kaya tayo at binata na ’ko kaya normal lang ’to!” sagot naman ni Ronnie.

Hindi ko napigilang kurutin ang pisngi niya dahil ang cute niya lang kapag tinutukso ko siya. Kaagad namula ang pisngi niyang kinurot ko. Mestiso si Ronnie kaya kitang-kita agad ang pagkapula ng pisngi niya.

“Nagbibiro lang ako. Ito naman!” tumatawa kong sabi at pinakawalan na ang pisngi niya.

Ngumiwi lang si Ronnie sa ginawa ko pero hindi kalaunan ay biglang sumeryoso ang mukha niya.

“Mahal mo pa rin siya, Yareli. Nakikita ko ’yon sa mga mata mo nung nakita mo siyang may kasamang ibang babae.” seryoso niyang sabi.

Natahimik ako at bumuntonghininga.

“Alam mo namang si Juancho ang first love ko, Ronnie at aaminin ko na nasasaktan pa rin ako sa paghihiwalay namin kahit ako lang naman ang nagmahal sa aming dalawa.”

Sa sakit at bigat na nararamdaman ko na pinipigilan ko magmula pa kanina ay hindi ko na napigilang mapaiyak. Kaagad akong niyakap ni Ronnie at hinagod ang likod ko.

Kahit sino namang babae ay masasaktan kapag nakita na ang lalaking mahal nila ay may kasama nang ibang babae. Umasa lang rin naman ako sa kaunting paraan para mapalapit ako kay Juancho, pero katulad nga ng sinasabi sa akin nina Mayet at Jestin ay sasaktan lang rin niya ako sa huli at tama nga sila.

Kung mahal ako ni Juancho o kung bibigyan niya ako ng pag-asa ay gagalangin niya ang desisyon kong saka pa lang ako makikipagtalik sa kanya kung maikasal na kaming dalawa, pero masyado akong assumera na ang isang katulad niyang nasa itaas ay magseseryoso sa nasa ibaba na katulad ko.

“Do you think na seryoso ako sa’yo? Are you dreaming? You’re just a poor and weak lady para seryosohin ko!”

“I don’t love you. Bored lang ako kaya pinatulan kita.”

“Yes, Yareli. You’re beautiful and kind of sexy but we’re different in so many ways. We were not even compatible with each other.”

“What? Tinatanggihan mo ’ko? Then let’s break-up!”

Ayon ang mga masasakit na salitang narinig ko mula kay Juancho. Sobrang durog na durog ako nang marinig iyon noong gabing iyon.

Mahal ko siya pero hindi niya ako mahal.

“Hindi ka niya deserve, Yareli. May lalaki pang kaya kang mahalin ng buo.” mahinang sabi ni Ronnie.

Hindi ako sumagot at nagpatuloy sa pag-iyak. Ang hirap kapag ikaw lang ang nagmamahal. Kasalanan ko rin naman dahil umasa akong mamahalin ako ni Juancho, pero hanggang panaginip lang ang fairytale story na binuo ko para sa aming dalawa.

Sana balang araw ay makatagpo ako ng lalaking mahal na mahal ako katulad ng pagmamahal na kaya kong ibigay.

Ajai_Kim

Chapter 2

River’s POV

NAGMAMANEHO ako papuntang San Felicidad kasama ang mga kapatid kong sila Efraim, Irvin, Grant, at ang bunsong si Amir. We need to go in San Felicidad sa utos ni Dad para dumalo sa fiesta na ginaganap roon. My Dad’s brother Vicente Steffano is a Governor in that province. Ayaw man naming magpunta ay napilit pa rin kami ni Dad dahil hindi siya makaka-attend sa fiesta ng San Felicidad. He has a lot of business trips lately kasama si Mom kaya wala na kaming nagawa kundi ang sundin ang pabor nila.

Ang pinsan naming si Juancho ang susundo sa amin pero ang kumag ay hindi namin macontact. Mabuti na lang at kahit papaano ay alam ko ang daan papunta sa mansyon nila dahil nakapunta na kami ni Mom ng isang beses sa San Felicidad a year ago.

Dahil mahina ang signal sa probinsya na ito ay gusto ko na lang matawa kung gaano kalukot ang mukha ni Amir na mukhang busy sa paglalaro ng online games sa phone niya.

“What kind of place is this? I’ve already lost my game because of the stupid signal here. Damn!” he cursed na ikinatawa ng katabi niya sa backseat na si Irvin.

“Please be a nice human being for only one day, bro. We’re doing this for our devoted parents at miss na miss na raw tayo nina Tito Vicente at Tita Josefina kaya gusto nila tayong makita,” pang-aasar ni Irvin na mas lalo pang ikinalukot ng mukha ni Amir.

“Hindi na tayo mga bata para ma-miss nila. I’m already 18 while you’re already 21. Everything’s changed at naiinis lang ako kapag nakikita ko ang pagmumukha ng mayabang na Juancho na ’yon!” Amir rolled his eyes and crossed his arms.

Ka-close naming magkakapatid si Juancho puwera nga lang kay Amir. Dahil na rin siguro sa magkaedad lang sila at magkasalungat ang gusto nila sa isa’t-isa ay may hindi sila pagkakaunawaan. Kapag pumupunta sila Juancho, ang mga kapatid niyang sina Vivienne at Arthuro, at sina Tito Vicente at Tita Josefina sa Maynila para dalawin sina Mom at Dad sa bahay namin ay aalis o hindi kaya ay magkukulong sa loob ng kwarto si Amir para lang iwasan si Juancho.

Lumakas ang tawa nina Irvin at Grant sa reklamo ni Amir tungkol kay Juancho. “Pinsan mo pa rin ’yon kaya dapat maging mabait ka sa kanya.” sabi ni Grant na pigil ang pagtawa.

“Fuck you, Grant!” galit nang sabi ni Amir at walang ibang nagawa sina Grant at Irvin kundi manahimik na lang but they are still laughing silently.

Napailing ako at tiningnan ang katabi ko sa front seat na si Efraim. As usual, he’s still sleeping. Palagi namang inaantok ang gagong ’to at dahil summer ngayon ay wala na siyang ibang ginawa sa bahay kundi ang matulog.

Nang nasa kalagitnaan na kami ng daan sa San Felicidad ay biglang huminto ang minamaneho kong kotse. Nang inistart ko ulit ang engine ay ayaw nang umandar nito. I frustratedly comb my hair dahil mukhang nasiraan pa kami.

“Anyare, bro?” tanong ni Grant na busy sa paggamit ng phone niya.

“Nasiraan yata tayo ng kotse. Kailangan natin ng mekaniko para maayos ’to,” I sighed.

“Ang hina na nga ng signal dito tapos ang malas pa natin. Nagsisisi talaga akong sumama sa inyo papunta sa probinsya na ’to!” sabi ni Amir na naiinis at napalakas ang boses kaya nagising sa pagkakatulog si Efraim dahil sa ingay niya.

“What’s with your rant, Amir? Can you please just be quiet for a while?! You’re such an annoying brat.” seryosong banta ni Efraim na ikinatahimik ni Amir.

Sa aming magkakapatid ay si Efraim ang pinakaseryoso at pinakatahimik. Nakakatakot nga lang ito kapag nagalit kaya iniiwasan iyon nila Amir, Grant at Irvin.

Dahil ayaw pa ring umandar ng kotse ko ay lumabas na kaming magkakapatid sa loob ng kotse at magbabakasaling makahanap ng mechanic shop para ipaayos ang kotse.

Mukhang wala kaming mahahanap na mechanic shop dahil puro malawak na bukirin at iilang sari-sari store lang ang nakikita namin sa paligid. Tiningnan ko ulit ang phone ko at sinubukang tawagan si Juancho pero wala man lang bar ng signal ang phone ko kaya hindi ko siya matawagan. Napamura na ako sa sobrang inis.

“What a great day for us!” nakangising sabi ni Grant at itinaas ang dalawang kamay na parang sumusuko lang siya sa mga pulis. Tarantado talaga!

May nakita kaming isang babae at isang lalake na naglalakad malapit sa pwesto namin. Nang malapit na sila ay halos mapatulala ako nang makita ko nang malapitan ang babae.

May ganito pa pala kagandang babae sa isang probinsya? She’s simple yet she’s very attractive. She’s holding a red basket na bayong yata ang tawag at napatulala rin ito nang makita niya kaming magkakapatid.

Damn! This girl is the most beautiful girl I’ve ever seen in my life. Walang-wala ang mga magagandang babae sa Maynila sa angking kagandahan niya.

She is white as snow, matangkad siya, at may maamong mukha. Her hazelnut brown eyes, brownish hair, pointed nose, reddish lips, and perfectly shaped eyebrows and eyelashes. Damn! I can’t believe she exists in this remote province.

Ang mga kapatid kong sila Irvin, Grant at Amir ay natulala rin nang makita siya. I see the amusement in their eyes when they see this beautiful girl. Si Efraim ay hindi halos makatingin sa magandang babae but I saw how his cheeks blushed.

“Ano pong nangyari? Nasiraan po ba kayo ng sasakyan, sir?” Nawala lang ang atensyon ko sa magandang babae nang lumapit sa amin ang lalakeng kasama niya na kamukha niya. They are good looking people.

“Ah, yes. Saan ba may malapit na mechanic shop dito para mapaayos namin ang kotse ko?” tanong ko.

“Ako na lang po ang mag-aayos ng kotse ninyo. Dala ko naman po ang tool kit ko dahil nagpunta rin ako sa mechanic shop kanina kasama ’tong kapatid ko.” nakangiti niyang sabi at itinuro ang kapatid niyang lumapit sa puwesto namin.

“Magandang araw po sa inyo,” bati ng magandang babae sa aming magkakapatid at yumuko para magbow sa amin.

Geez! Her voice is so soothing to hear.

“Hi, I’m Grant. Nice to meet you!” Kumaway si Grant sa magandang babae at ang babae naman ay nginitian siya.

“Nice to meet you rin,” sabi ng babae.

Siniko naman si Grant ng katabi niyang si Amir at pinandilatan ito ng mga mata. “Umaandar na naman ’yang pagka flirt mo, Grant!” singhal ni Amir. Sinapak siya ng malakas ni Grant sa braso niya na ikinasigaw ni Amir sa sakit.

“You dick head! Why you hit my arm?” Amir said at akmang papatulan rin nito si Grant nang napigilan sila ni Irvin.

“Huwag nga kayong mag-away! Nakakahiya naman kay Miss Ganda at nakikita niyang ganyan ang attitude niyo. Ano nga pa lang pangalan mo, miss?” sermon ni Irvin sa dalawa at saka nito nginitian ang magandang babae.

“Yareli po.” sagot ng babae.

Yareli? That’s nice and unique name.

“Oh. Hi Yareli! This is my brother Efraim, Grant, Amir, River and I’m Irvin.” Isa-isang pagpapakilala ni Irvin sa aming magkakapatid.

Tumango si Yareli at ngumiti ulit dahilan para mabighani na naman sa ganda niya ang mga kapatid ko. This girl is something.

Tinulungan kami ni Yasewah na kapatid ni Yareli para ayusin ang makina ng kotse ko. Mabilis ang kilos nito at ilang minuto lang matapos niyang ayusin ang kotse gamit ang dala niyang tool kit ay tinesting niya na ang makina at umandar na ito.

Sa tuwa ko dahil naayos niya ang kotse ko ay kumuha ako ng three thousand pesos sa wallet ko at ibibigay na sana ito sa kanya nang tinanggihan niya ito.

“Hindi n’yo na po ako kailangang bayaran, sir. Ang mahalaga lang po ang ay ang makatulong ako sa inyo.” sabi ni Yasewah.

This guy is well mannered like Yareli at ngayon lang ako nakaencounter ng tao na tinanggihan ang pera. I know that this guy and his sister are not very wealthy dahil sa simpleng mga suot nito but they are not greedy for money at mas humanga pa ako sa kanila.

Ako na mismo ang naglagay ng three thousand pesos sa kamay ni Yasewah at isinara ang palad niya. “Just keep that. Pantulong mo na rin ’yan sa pamilya ninyo.” I said.

“Pero, Sir–”

“Sige na. Kunin mo na ’yan.” I smiled at him and to Yareli.

Bago pa ako matulala ulit sa ganda ni Yareli ay mabilis akong bumaling sa kapatid niya.

“Sige na nga po at tatanggapin ko na ito. Salamat at malaking tulong na ito sa pamilya namin.” sabi ni Yasewah nang nakangiti.

Lumapit si Grant sa kanya at inakbayan siya. “No problem brad, pero dapat ay ipakilala mo kami diyan sa maganda mong kapatid.” sabi nito.

Kaagad piningot ni Amir ang tenga ni Grant at nagsimula na naman silang magtalo.

“Arayyy! P*cha, Amir! Bakit mo ’ko piningot? Hihiwalay tenga ko sa’yo, e!” reklamo ni Grant habang hinihimas ang tenga niyang piningot ni Amir.

“Nilalandi mo na kasi si Yareli. Mahiya ka nga, playboy!” sabi ni Amir at pinaikutan ng mata si Grant.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Yareli at nang makita niyang nakatingin ako sa kanya ay bigla siyang huminto sa pagtawa at namula ang buong mukha niya. She’s so cute when she’s shy. How adorable.

“Maraming salamat po ulit dito sa perang ibinigay ninyo sa akin, sir.” pasasalamat ni Yasewah sa akin.

“Huwag mo na akong i-po at tawaging sir, Yasewah. Mukhang magkaedad lang tayo. Tawagin mo nalang akong River.” sabi ko at nginitian siya.

“Sige, River.” nahihiya niyang sabi.

“River!”

Napalingon kami sa nagsalita at nakita namin si Juancho na nakadungaw sa bintana ng sports car niya habang nagmamaneho papalapit sa amin.

Nang huminto siya sa tapat namin ay kaagad na siyang bumaba mula sa sports car niya. Nang mapansin niya si Yareli ay nagulat siya nang makita ito. Si Yasewah naman ay biglang sumama ang tingin kay Juancho at kaagad hinila sa braso ng kapatid niya.

“Aalis na kami, River. Paalam sa inyo.” Yasewah said.

Tumango ako hanggang sa naglakad na sila papaalis habang hila-hila si Yareli na parang biglang natuliro nang makita si Juancho.

“Y-You know them?” Juancho asked me at napansin ko na para siyang kabado.

“Tinulungan lang nila kami na ayusin ’tong kotse ko. Hindi kita macontact since ang hina ng signal dito sa probinsya n’yo.” sabi ko at tinitigan siya ng mariin.

Si Amir ay kaagad nang pumasok sa loob ng kotse nang makita si Juancho, samantalang si Efraim ay nakaupo na sa gilid ng kalsada habang naninigarilyo. Sina Grant at Irvin naman ay parehong inakbayan si Juancho.

“Sorry about that. Magpapatayo na si Dad ng cellular site next month kaya lalakas na rin ang signal dito sa San Felicidad.” sabi ni Juancho.

“Insan, kilala mo ba ’yong magandang babae kanina na si Yareli? No offense pero mas maganda pa ’yon kaysa sa bagong girlfriend mo na nakikita kong pinopost mo sa Facebook.” sabi ni Grant na ikinatawa rin ni Irvin.

Kumunot ang noo ni Juancho sa kanila.

“May gano’n pa pa lang kagandang babae na nabubuhay sa mundong ’to? At dito lang pala namin siya makikita sa San Felicidad,” sabi ni Irvin nang nakangisi.

“I-I don’t know her, and what are you guys saying? That girl is poor and old-fashioned!” tumawa nang sarkastiko si Juancho matapos sabihin iyon.

I didn’t like what he said to Yareli, which is why I glared at him.

“Don’t insult Yareli again. Maybe she and her family are poor, but they are kind-hearted people. Sa oras na insultuhin mo pa ulit siya, kahit pinsan pa kita ay masasaktan kita.” mariin kong sabi na ikinabigla ni Juancho.

“Wait, River? Are you defending her than me na pinsan mo? Hindi siya nababagay sa inyo dahil mahirap lang sila ng pamilya niya-”

“No wonder why you can’t find a good and decent woman, Juancho. You always seem to want a cheap, wealthy woman here in this province.” Umiiling na sabi ni Efraim at tinapakan ang upos ng sigarilyo niya sa sahig.

Tumayo ito sa pagkakaupo sa kalsada at pumasok na sa loob ng kotse ko. Tinapik naman pareho nina Grant at Irvin ang balikat ni Juancho at pagkatapos ay pumasok na rin sila sa loob ng kotse.

“We need to go,” sabi ko.

Juancho nodded at nauna na akong maglakad papasok sa loob ng kotse ko. Pumasok na rin si Juancho sa sports car niya at sinundan na lang namin ang direksyon niya nang umandar na ito.

While I’m driving ay hindi ko mapigilan kanina ang inis ko sa mga sinabi ni Juancho tungkol kay Yareli. Hindi ko alam pero ayaw ko nang iniinsulto niya si Yareli dahil lang sa estado ng buhay nito. Mabuti na lang at napigilan ko lang kaninang hindi suntukin sa mukha ang lalakeng ’yon. Shit!

“I think we’re all mesmerized by Yareli,” biglang sabi ni Irvin.

“You’re right. Hindi ko na yata malilimutan ang magandang mukha niya hanggang sa pagtulog ko.” nakangiting sabi ni Grant at sumandal sa inuupuan niya.

“Okay. I admit she’s pretty,” kibit-balikat na sabi ni Amir.

“Tsk!” tanging sinabi ni Efraim.

Yareli, what did you do to us? Bakit bigla na lang kaming naging interesado sa’yo?

Ajai_Kim

Chapter 3

Yareli’s POV

HABANG nagwawalis ako sa bakuran ng bahay namin ay laking gulat ko nang makita sa labas sila Grant at Irvin at kinawayan nila ako. Binitawan ko muna ang hawak kong walis tingting at lumapit sa kanila.

“Kayo pala, anong ginagawa ninyo rito? At saka paano n’yo nalaman na dito ako nakatira?” tanong ko.

“Nagtanong-tanong lang kami sa mga tauhan sa bukid kung may kilala ba silang Yareli. Famous ka pala dito e, kilala ka nila.” nakangiting sabi ni Grant.

Ang guwapo talaga nilang magkakapatid. Lahat sila ay mga gwapo, may magandang pangangatawan, at matatangkad. Hindi na nakakapagtaka kung marami mang babae ang nahuhumaling sa kanila.

“Hindi naman,” nahihiyang sabi ko.

“Kaya pala kami nagpunta dito dahil gusto ka naming iinvite sa mansyon.” sabi ni Irvin.

Nagulat ako sa sinabi niya. “Pero bakit? Hindi ako nababagay na magpunta sa mansyon nila Governor Vicente at Madam Josefina. Hindi ba’t doon muna kayo pansamantalang nakikituloy? Mahirap lang ako at saka-”

Hindi ko maituloy ang mga susunod ko pang sasabihin. Ayokong makita si Juancho doon. Hanggang sa makakaya ko ay iiwasan ko siya. Hindi ko rin alam na pinsan niya pala sina Grant at Irvin. Kung hindi pa naikuwento sa akin nina Inay at Itay na may limang anak na lalaki ang kapatid ni Governor Vicente na nasa Maynila nakatira ay hindi ko pa malalaman iyon.

“Kakain lang naman tayo ng breakfast sa mansyon e, at saka gusto kang pasalamatan nina Tito Vicente at Tita Josefina dahil sa pagtulong ninyo sa amin ng kapatid mong si Yasewah na ayusin ang kotse ni River. Sige na please?” pakiusap ni Grant.

“Gano’n ba? Wala si Kuya Yasewah dito dahil maaga siyang nagpunta sa mechanic shop sa bayan para magtrabaho.” sabi ko.

“Then ikaw na lang ang sumama sa amin. Please, Yareli. Nagugutom na rin ako at gusto ko nang kumain.” sabi ni Irvin at hinimas nito ang tiyan niya.

Napabuntonghininga ako at saka tumango. Wala naman sigurong masama kung sumama ako. Kakain lang naman daw kami ng breakfast at pagkatapos ay uuwi na ako. Napangiti sila Grant at Irvin dahil sa pagpayag kong sumama sa kanila sa mansyon ng mga Steffano.

Nagpaalam muna ako kay Inay na may pupuntahan at sandali lang iyon. Pumayag naman siya, hindi ko na siya inabala pa dahil busy ito sa pagpapaligo kay Jingjing sa loob ng cr namin. Alas-otso na ng umaga at kapag ganitong oras ay pinapaliguan na niya si Jingjing. Hindi na rin ako nag-abala pang magpalit ng damit. Nakasuot lang ako ng isang kulay red na t-shirt at dolphin shorts naman na iniregalo pa sa akin ni Mayet nung nakaraang pasko. Itinali ko pataas ang buhok kong mahaba at nagpulbo.

Nang makalabas ako ng bahay ay sumama na ako kina Grant at Irvin papunta sa mansyon ng mga Steffano. Malapit lang naman iyon at mga ilang minuto lang ay makakarating na rin kami. Ang tatangkad nilang magkakapatid at kailangan ko pa silang tingalain para lang makita ko sila. Sa taas kong 5’6 ay sigurado akong nasa mga 6 feet pataas ang tangkad nila.

Ramdam na ramdam ko ang pagtitig sa akin nina Grant at Irvin habang nasa likuran ko sila at naglalakad kami. Kahit naiilang ako dahil sa kanila ay hindi ko na lang iyon pinansin.

“Yareli, can I ask you something?” biglang tanong ni Irvin dahilan para mapatingin ako sa kanya.

“Sige. Ano ’yon?” tanong ko.

“How old are you? Alam kong mas matanda kami nila Grant kaysa sa’yo but I just want to know your age.” sabi niya at saka lumapit sa akin at sinabayan ako sa paglalakad.

“Ah, 18 years old na ako.” sabi ko at nginitian siya.

“Oh, really? Kaedad mo lang pala si Amir. By the way, I’m already 21 and Grant is 20 years old.” sabi niya.

Tumango na lang ako at hindi na nagsalita. Nang makarating kami sa mansyon ng mga Steffano ay namangha ako sa lawak at laki nito. Sa totoo lang ay ngayon lang ako makakapasok sa loob ng mansyon. Palagi ko lang kasing nakikita ito sa labas ng hacienda.

Pagkapasok namin sa loob ay sinundan ko lang sila Grant at Irvin hanggang sa makarating kami sa isang malaking dining room na may mga nakahain nang iba’t-ibang klase ng pagkain at inumin sa pahabang lamesa. May mga katulong rin na nasa sulok.

Nagulat ako nang makita doon si Juancho kasama ang mga magulang niya. Nasa kabilang upuan naman sila River, Efraim, at Amir na sabay na napatingin sa direksyon namin nang makita kami.

Nang makalapit kami sa kanila ay pinaupo ako ni Grant sa bakanteng upuan na malapit kay Amir. Umupo naman ako at nagpasalamat. Umupo rin si Grant sa isang bakanteng upuan na nasa tabi ko, at si Irvin ay tumabi kay River na nakatingin pa rin sa akin.

Iniiwasan kong tingnan si Juancho. Palagi na lang kaming nagkikita at hindi ko talaga maiwasang mailang sa kanya dahil naging boyfriend ko siya at kakahiwalay lang namin. Hindi ito ang tamang panahon para isipin pa iyon at kailangan ko nang makaalis pagkatapos ng breakfast na ito.

“You’re Yareli, right? ’Yong anak ni Emilio at kapatid ni Yasewah?” nakangiting tanong sa akin ni Madam Josefina.

“Opo,” magalang kong sagot.

“Parehong masisipag ’yang tatay at kapatid mo sa bukirin ko. Pakisabi pala kay Yasewah na salamat at tinulungan niyang maayos ang kotse ng pamangkin kong si River.” sabi naman ni Governor Vicente at nag-umpisa nang kumain.

“Sige po, makakaasa po kayo, Governor.” sabi ko. Tumango ito.

“Kumain ka na, Yareli,” nakangiting sabi ni Grant at nag-umpisa na siyang maglagay ng kanin at mga ulam sa plato ko. Sinalinan naman ako ni Irvin ng gatas sa baso ko.

Hiyang-hiya akong nagpasalamat sa ginawa nila at nang mapatingin ako kay Juancho ay nakita ko na nakatiim-bagang ito at may galit na ekspresyon.

Ano bang problema niya? Galit ba siya dahil nandito ako sa mansyon nila kasama ang mga pinsan at mga magulang niya?

Nag-umpisa na kaming kumain at todo asikaso pa rin sa akin sina Grant at Irvin. Nakita ko pa ngang natatawa na si Amir dahil sa ginagawa nila.

“Hinay-hinay lang mga boys. Iisa lang si Yareli,” sabi ni Governor Vicente nang nakangisi.

“I’ve never see them before being like that to a girl,” sabi ni Madam Josefina na may mapaglaro na ngiti.

“Excuse me, I’m done,”

Napatingin kaming lahat kay Juancho na biglang tumayo at umalis sa dining room.

“What happened to your son?” rinig kong tanong ni Madam Josefina kay Governor Vicente.

“I don’t know.” sabi ni Governor Vicente at nagkibit-balikat.

Ano kayang problema ni Juancho?

Nagpatuloy na lang ulit kami sa pagkain at nang matapos kami ay nagpasalamat muna ako kina Governor Vicente at Madam Josefina sa pag-imbita nila sa aking kumain ng breakfast kasama sila bago umalis ng mansyon.

Hindi ko alam na mas mabait pa pala sila kaysa sa inaasahan ko. Nakaka-intimidate kasi silang mag-asawa at sobrang layo pa ng estado ng buhay nila kumpara sa amin ng pamilya ko. Hindi sila mapangmaliit at pantay-pantay ang turing nila sa aming mahirap ang estado sa buhay.

Bigla akong hinila nila Grant at Irvin papunta sa isang Gazeebo sa loob ng mansyon. Sumunod rin pala sa amin sina River at Amir. Si Efraim ay hindi ko na nakita.

“You look good today.” sabi ni Amir habang seryosong nakatingin sa akin.

“Ah, salamat.” sabi ko na lang at hindi maiwasang pamulahan ng mukha dahil sa sinabi niya.

“Kumusta na pala si Yasewah? Bakit hindi mo siya kasama ngayon?” tanong ni River.

“Nasa bayan ngayon si Kuya Yasewah. Nagtatrabaho siya sa isang mechanic shop doon at baka mamayang alas-tres pa siya ng hapon makauwi.” sagot ko.

“Ah, gano’n ba? Yareli, if you don’t mind, puwede bang i-tour mo kami mamayang hapon sa bukid nila Tito Vicente? Pamilyar ka naman siguro sa lugar dito, hindi ba?” tanong ni River at nginitian ako.

“Puwede naman.” sabi ko at nginitian rin siya.

“Then that’s good.” sabi niya.

Napatigil ako nang bigla akong akbayan ni Grant.

Hindi talaga ako makapaniwala sa mga nangyayari. Kasama ko ngayon ang mga guwapong pinsan ni Juancho dito pa mismo sa mansyon nila.

“Puwede ka na ba namin maging friends, Yareli?” tanong ni Irvin.

“Puwede rin,” sagot ko.

Mukha naman silang mababait na magkakapatid at alam kong wala silang gagawing masama sa akin kaya wala sigurong masama kung maging kaibigan ko sila.

“Ayun! May bago na kaming kaibigan sa San Felicidad na maganda at mabait pa.” pambobola ni Grant sa akin.

“Tapos liligawan mo agad?” nakataas na kilay na saad ni Amir kay Grant.

“A-Anong ligaw ang pinagsasabi mo diyan?” sagot ni Grant at kaagad umiwas ng tingin kay Amir.

Napailing si Amir at napahinto naman ako nang hinawakan niya ang kamay ko at pinaupo sa isang wooden bench. Tumabi si Amir sa akin at hinalikan ang kamay ko na ikinagulat ko.

“I’m glad to be your new friend, Yareli. I hope we can be more closer…” seryoso niyang sabi.

Akmang magsasalita na sana ako nang bigla akong hinalikan ni Grant sa pisngi at ngumiti sa akin.

“Me too, Yareli. Sana maging mas close pa tayo.” seryoso niyang sabi.

Kanina pa ako namumula nang dahil sa ginagawa at sinasabi nila sa akin.

“Naiilang na si Yareli sa inyo, oh.” nakangising sabi ni Irvin na ikinatawa ng mahina ni River. Mas dumoble pa ang pamumula ng mukha ko dahil sa sinabi ni Irvin.

“May foreign blood ka ba, Yareli? I’m just curious dahil hindi ka naman mukhang filipina unlike sa itsura ng mga tao dito sa San Felicidad. You look like your brother.” tanong ni Grant.

“May lahing Spanish at Russian ang Inay ko samantalang pure Filipino talaga si Itay.” sagot ko.

Ang lolo kong si Manuel Santibañez na ama ni Inay ay may lahing Spanish/Russian samantalang ang lola ko namang si Lydia Santibañez ay purong filipina. Maganda si Inay at marami itong mga naging manliligaw noong kabataan niya pero tanging kay Itay lang tumibok ang puso niya.

“That’s why you have a fair complexion and you’re beautiful. I really like your brown eyes too.” nakatitig na sabi ni Irvin.

“S-Saan pala ang cr dito? Puwede bang makibanyo muna ako?” natataranta kong tanong.

“Pumasok ka sa mansyon then kumaliwa ka lang sa isang pahabang daan malapit sa kusina. Makikita mo na kaagad ang cr doon.” sagot ni River na ikinatango ko.

Nagmadali akong pumasok ulit sa mansyon at kumaliwa sa nakita kong pahabang daan na malapit sa kusina. Hindi naman ako nabigo nang makita ko ang cr at kaagad na pumasok.

Malaki at malawak ang cr na may salamin. Parang cr sa mall. Naghilamos ako sa cubicle at nagpunas ng mukha sa dala kong panyo, at pagkatapos ay tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Pulang-pula pa rin ang mukha ko dahil sa paghalik at sinasabi sa akin ng magkakapatid na iyon!

Akmang lalabas na sana ako ng cr nang may pumasok sa loob at nilock ito. Nagulat ako nang makita si Juancho na seryosong nakatingin sa akin.

“Ano’ng ginagawa mo dito?” tanong ko sa gulat.

“Masama ba na nandito ako? Nandito ka sa mansyon namin.” mariin niyang sabi.

“Ah, oo nga pala, sige at lalabas na ako.” Aalis na sana ako nang hinarangan niya ang pintuan ng cr.

“Akala mo ba hindi ko alam ang ginagawa mo, Yareli? Gusto mong mapalapit sa mga pinsan ko dahil mayaman sila, right? You know they are interested in you kaya ’yon ang paraan mo para makuha ang tiwala nila.” madiin niyang sabi na ikinagulat ko.

“Ano bang pinagsasabi mo, Juancho? Wala akong alam diyan sa mga sinasabi mo!” sagot ko na naguguluhan.

Tumawa siya ng mapang-asar at mas lalong lumapit sa akin. “I know what you’re doing, Yareli. Paiibigin mo sila then kapag may nakuha ka sa isa sa mga pinsan ko ay ayon ang magiging paraan mo para umahon kayo sa hirap ng pamilya mo. Ayon naman talaga ang plano mo sa akin, hindi ba? Kaya ka nga pumayag kaagad na maging girlfriend ko dahil mayaman ako at gusto mong-”

Hindi ko na napigilang sampalin si Juancho na ikinagulat niya. Awtomatiko nang tumulo ang mga luha ko dahil sa sinabi niya.

“Sa tingin mo ba yaman mo lang talaga ang gusto ko kaya pumayag akong maging girlfriend mo? Mahal kita, Juancho at kaya ako pumayag sa gusto mo dahil umaasa akong mamahalin mo rin ako!” sigaw ko na ikinahinto niya pero di kalaunan ay ngumisi ulit siya at umiling na parang hindi naniniwala sa sinasabi ko.

“Mahal mo ako? Really? I don’t believe you, Yareli. I know you only want my money kaya gusto mong mapalapit sa akin. Pero hindi ko pa rin talaga maintindihan kung bakit tinanggihan mo ako.” Tumiim-bagang siya at tinitigan ako ng mariin.

Bakit ba nagkita na naman kasi kami? Paano ba ako makakapag move-on nito kung palagi ko na lang siyang nakikita? Hindi rin siya naniniwala na mahal ko siya dahil ang akala niya ay yaman lang niya ang gusto ko sa kanya. Mahal ko si Juancho pero iba ang tingin niya sa akin.

Huminga ako najg malalim. “Patawad pero hindi ko pa kayang ibigay ang sarili ko sa’yo dahil marami akong pangarap sa buhay. Totoong mahal kita, Juancho p-pero may bago ka na pa lang girlfriend. Congrats sa inyong dalawa.” Pinunasan ko ang mga luhang patuloy pa ring dumadaloy sa pisngi ko at pilit pinapatatag ang boses ko.

“Thanks. She’s better, richer and not a gold digger like you.” sabi niya habang seryosong nakatingin sa akin at nakatiim-bagang.

Hindi na ako sumagot at kaagad nang umalis sa loob ng cr. Sobrang bigat ng dibdib ko at gusto ko nang makauwi at ibuhos sa loob ng kuwarto ko ang lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Hanggang kailan ba ako masasaktan ng ganito dahil kay Juancho?

Nang makita ako ni Efraim sa kusina ay kaagad siyang lumapit sa akin.

“Why are you crying?” nag-aalala niyang sabi.

Umiling ako at lalampasan na sana siya nang kaagad niya akong niyakap at isinubsob ang mukha ko sa dibdib niya.

Mas lalo akong napaiyak at niyakap na lang siya pabalik.

“Don’t cry. I’m here…”

Ajai_Kim

Chapter 4

Yareli’s POV

KASAMA ko ang magkakapatid at alam kong gusto nilang magtanong sa akin kung bakit umiiyak ako kanina nang makita ako ni Efraim, pero hindi ko pa kayang ikuwento sa kanila ang lahat na si Juancho ang dahilan kung bakit patuloy akong nasasaktan. Hindi na nila kailangan pang malaman iyon dahil kahit masakit ay tatanggapin ko na lang na hinding-hindi ako magugustuhan ni Juancho.

Nailibot ko na ang magkakapatid sa bukirin ng mga Steffano at alas-kuwatro na ng hapon nang matapos kami. Marahil ay nagtataka na si Inay kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa ako umuuwi kaya magpapaalam na ako sa kanila na uuwi na ako.

“Kailangan ko na pa lang umuwi, baka kasi hinahanap na ako ni inay sa bahay. Kailangan ko pang magsaing.” sabi ko.

“Ihahatid ka na namin pauwi.” nakangiting alok ni Grant.

Sa kanilang limang magkakapatid ay si Grant ang masayahin at palaging nakangiti. Hindi halata sa itsura niyang may pagka-badboy. Malaki kasi ang katawan niya at mukhang palaging nag-gi-gym.

“Nako! Hindi na kailangan. Malapit lang naman-”

“We insists. Gusto rin naming makita kung saan ka nakatira.” sabi ni Amir.

Wala na akong nagawa kundi ang sumang-ayon. Tutal ay magkakaibigan na rin kami ay hinayaan ko na lang sila na ihatid ako sa bahay namin.

Habang naglalakad kami ay bigla akong inakbayan ni Grant. Hindi ko na siya napigilan sa ginawa niya dahil wala naman sigurong malisya ang ginagawa niya. Mabait siya at natural lang siguro ang pagiging malambing niya.

“I don’t want to leave this place anymore.” sabi ni Irvin sa gitna ng paglalakad namin. Parehong nakalagay ang mga kamay niya sa likod ng kanyang ulo habang lumilinga sa paligid.

“I never thought I’m going to love San Felicidad.” saad naman ni Grant nang nakangiti.

Napangisi si River sa sinabi nina Irvin at Grant at nanatiling tahimik. Kahit masayahin at palaging nakangiti si River katulad ni Grant ay napansin ko na tahimik lang siya katulad ni Efraim. Sa kanilang magkakapatid daw ay siya ang panganay at tumatayong kuya. Hindi naman siya tinatawag na kuya ng mga kapatid niya dahil ayaw niya. Hindi naman daw kasi nalalayo ang edad niyang 24 sa mga ito.

Nang makarating kami sa tapat ng bahay ay saktong lumabas sa loob ng bahay si Kuya Yasewah at nakita niyang kasama ko ang magkakapatid. Kaagad siyang lumapit sa amin at nginitian si River.

“Nandito pala kayo, River. Kumusta na?” bati ni Kuya Yasewah kay River.

“I’m good. In-invite pala namin si Yareli na mag-breakfast sa mansyon kasama sina Tito Vicente at Tita Josefina bilang pasasalamat sa pagtulong ninyo sa amin na ayusin ang kotse ko. Yayayain ka sana namin na makisalo kaso ay nasa trabaho ka raw,” sabi ni River.

“Gano’n ba? Pasensya na at hindi ako nakasama. May trabaho kasi ako sa bayan at alas-tres na ng hapon ang uwi ko.” paumanhin ni Kuya Yasewah.

“Okay lang ’yon, bro. At least nakasama naman namin ’yong kapatid mo.” Pagsingit ni Irvin na kaagad siniko sa tagiliran ni Amir. Napangiwi si Irvin sa ginawa ni Amir at tinitigan ito nang masama.

Namula ako sa sinabi ni Irvin habang si Kuya Yasewah naman ay natawa.

“Mabuti naman kung gano’n. Pumasok muna kayo sa bahay. May nilutong binignit si Inay. Kumain kayo ng meryenda.” paanyaya ni Kuya Yasewah at pinapasok niya sa loob ng bahay namin ang magkakapatid.

Walang angal na pumasok sila sa loob ng bahay at sinundan na lang namin si Kuya Yasewah hanggang sa makarating kami sa maliit naming dining room.

Nilibot nang tingin ng magkakapatid ang kabuoan ng bahay namin at mukhang ngayon lang sila nakapasok sa ganitong klaseng bahay. Naupo kami sa upuan na may mahabang lamesa na gawa sa kahoy. Hindi na ako pinakilos ni Kuya Yasewah at siya na ang nag-asikaso sa amin.

Nilagay niya sa gitna ng lamesa ang isang malaking kaserola na may ginataan. Siya na rin ang naglagay ng mga mangkok at kutsara sa lamesa.

“Kuha lang kayo, masarap ’yan dahil luto ni Inay.” nakangiting alok ni Kuya Yasewah.

Tumango ang magkakapatid at nag-umpisa na silang kumuha ng ginataan sa kaserola. Bagong luto ang ginataan at umuusok pa ito. Kitang-kita ko sa mukha ng magkakapatid na mukhang hindi sila kumakain ng ginataan at parang ngayon lang sila nakakita ng ganitong klaseng pagkain.

“Is this some kind of soup?” tanong ni Amir habang pinagmamasdan ang ginataan sa mangkok niya.

“Parang gano’n na rin, ’yon nga lang ay mas malagkit at matamis ’yan.” sagot ni Kuya Yasewah at nag-umpisa na rin magsalin ng ginataan sa mangkok niya, at pagkatapos ay nilagyan rin ang mangkok ko. Nagpasalamat naman ako.

“There’s also banana and circle jelly here. I think it taste delicious.” sabi ni Grant at nag-umpisa nang kumain.

Mukhang nasarapan siya sa ginataan dahil nagpatuloy na ang pagsubo niya kahit mainit pa ito. “Woah! I didn’t expect this is actually so good!” natutuwang sabi ni Grant.

Inumpisahan na rin kainin ng iba pa niyang magkakapatid ang binignit at katulad ni Grant ay mukhang nagustuhan nila ang lasa.

“Mabuti at nagustuhan n’yo.” nakangiting sabi ni Kuya Yasewah.

“We never eaten this kind of food before so it’s very unusual to us.” sabi ni Amir na mauubos na ang ginataan na nasa mangkok niya.

“Kung gusto n’yo palaging makakain ng ginataan, pumunta lang kayo dito sa bahay.” sabi ni kuya.

“We will.” sabi ni River at nginitian ako pagkatapos.

“Yareli! Nandito ka ba-”

Napalingon kami sa nagsalita at nakita ko si Ronnie na tila napahinto nang makita ang magkakapatid.

“Ronnie, ikaw pala.” sabi ko at tumayo mula sa pagkakaupo ko para lapitan siya.

Namalik-mata lang ba ako nang makitang biglang sumama ang tingin ng magkakapatid kay Ronnie?

“Ah, nagluto kasi si nanay ng paksiw na isda. Pinapabigay lang niya ’to para may ulam daw kayo mamayang gabi.” sabi ni Ronnie at iniabot sa akin ang hawak niyang container ng ice cream na may lamang ulam.

Kinuha ko ito at nagpasalamat. “Siya nga pala, mga pamangkin sila nina Governor Vicente at Madam Josefina.” pakilala ko kay Ronnie sa magkakapatid at itinuro ko sila.

Mukhang nabigla si Ronnie sa sinabi ko pero hindi kalaunan ay tinanguan niya ang mga ito. “Ako nga pala si Ronnie, kaibigan ako ni Yareli. Ikinagagalak ko kayong makilala.” bati niya at nginitian ang magkakapatid.

Hindi nagsalita ang magkakapatid at nanatiling tahimik at patuloy pa ring kumakain. Mukhang napahiya si Ronnie at muli siyang bumaling sa akin.

“Sige Yareli, aalis na pala ako.” alanganin niyang sabi at kaagad umalis nang hindi pa ako nakakasagot sa sinabi niya.

Umupo na lang ulit ako sa lamesa at nag-isip. Bakit mukhang hindi gusto ng magkakapatid na ito si Ronnie? Mabait si Ronnie at friendly rin pero siguro ay hindi pa palagay ang loob nila rito dahil hindi pa nila ito lubusang kilala.

Pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na sila River na aalis na. Ipinakilala sila ni Kuya Yasewah kay Inay at si Inay naman ay tuwang-tuwa sa magkakapatid dahil mabait at magalang raw ang mga ito. Kasalungat sa naging reaksyon nila kanina nang makita si Ronnie.

“Yareli, can I get your number to contact you?” tanong ni Grant.

Tumango ako at nang inilabas niya ang cellphone niya at iniabot sa akin ay isinulat ko sa contacts ang number ko.

May cellphone akong Nokia na de keypad na nabili ko sa halagang 500 pesos sa bayan. Wala pa akong pambili ng mamahaling cellphone dahil kapos rin kami sa budget. Mas uunahin ko pa ang gatas at diaper ni Jingjing kaysa ang bumili ng mamahaling cellphone na touch screen. Ang mahalaga lang sa akin ay may pantawag at pan-text akong magagamit.

“Ito na.” nakangiti kong inabot kay Grant ang cellphone niya matapos kong ilagay ang number ko.

“Thanks, Yareli.” sabi niya at itinago na sa bulsa ng suot niyang pantalon ang cellphone.

“Paano po, aalis na kami.” magalang na paalam ni River kay inay.

“Mag-iingat kayo, hijo, ah? Pakisabi rin kina Governor Vicente at Madam Josefina na salamat at inimbitahan nila sina Yareli at Yasewah na makisalo ng agahan sa inyo.” sabi ni Inay na nakangiti nang malawak.

“Makakaasa po kayo.” sagot ni River.

Nang maihatid namin sa labas ng bahay ang magkakapatid at nakaalis na ang mga ito ay nakangiti pa rin si Inay.

“Nakita ko na ang magkakapatid na iyon noong mga bata pa lang sila nang dumalaw sila dito sa San Felicidad. Sabi ko na nga ba at lalaki silang mga guwapo at matitipuno. Masuwerte ang babaeng kanilang iibigin.” nakangiting sabi ni inay.

“Nagpunta na po sila dito noong mga bata pa lang sila? Pero bakit hindi ko po sila nakita noon?” tanong ko.

“Nasa ospital ka noon dahil inaatake ka ng hika mo. Si itay mo ang nagbabantay sa’yo sa ospital nung mga panahon na iyon.” sagot ni Inay.

Tumango ako. Sakitin kasi ako noong bata pa lang ako at palaging na-o-ospital. Mabuti na lang at ngayon ay hindi na ako gaanong nagkakasakit dahil iniiwasan ko na ring masyadong mapagod at magpaka-stress sa pag-aaral ko.

Pumasok na si inay sa loob ng bahay para tingnan si Jingjing at kaming dalawa na lang ni Kuya Yasewah nang naiwan.

“Magaan ang loob ko kay River, Yareli. Sana siya ang maging unang nobyo mo.” sabi niya dahilan para manlaki ang mga mata ko.

“K-Kuya, ano bang pinagsasabi mo diyan? Bakit mo kaagad naiisip ’yan?” nautal kong tanong.

Nginitian lang ako ni Kuya Yasewah at pumasok na ito sa loob ng bahay.

Naiwan akong pulang-pula ang buong mukha. Hindi ko alam pero sobrang lakas ng tibok ng puso ko nang dahil sa sinabi niya.

Irvin’s POV

NANDITO kaming apat na magkakapatid kasama si Juancho sa entertainment room ng mansyon at nag-iinuman. Si Amir ay hindi na naman nakisali sa amin at nagkulong sa loob ng kuwarto niya dahil kasama namin si Juancho at hindi sila kahit kailan na nagkasundo.

“Bakit mukhang masayang-masaya yata kayo ngayon?” nakangising tanong ni Juancho habang nagsasalin ng alak sa baso niya.

“You know what, cous? I thought going here in this province is a worst decision for me but I’m wrong. Very very wrong!” umiiling na sabi ni Grant habang nagve-vape.

“Why changed of heart all of a sudden?” Juancho asked Grant.

Sumandal si Grant sa couch. “That Yareli girl, I’m very interested with her. Sa lahat ng mga babaeng nakilala ko sa Maynila ay kakaiba siya sa lahat. Fuck! I think I already like her.” Ginulo ni Grant ang buhok niya at bumuntonghininga.

Hindi nakaimik si Juancho sa sinabi ni Grant. Si Efraim naman na tahimik na umiinom ay nakatingin nang mariin kay Juancho at mukhang may malalim itong iniisip.

“She’s kind and precious. Hindi namin alam kung bakit umiiyak siya kanina. I don’t know but I don’t like to see her cry.” I said.

Nasasaktan rin ako noong makita ko kaninang umiiyak si Yareli. Kung sinoman ang nagpaiyak sa kanya ay hindi niya deserve ang isang katulad ni Yareli. Walang dapat magpaiyak at manakit sa kanya. Masyado siyang mabait para gag*hin nang kung sinoman.

“What do you mean? Talagang interesado kayo sa babaeng ’yon?” tanong ni Juancho at tumawa ng mahina.

“I think we like her.” sagot ni River na ikinagulat ni Juancho.

“R-Really?”

Tumango si River habang pinapaikot ang yelo na nasa loob ng baso.

“There’s something in her we can’t forget and resists. It looks like she’s single too, so we will do everything to be closer with her. Right, Efraim?” nakangiting sabi ni River at tinapik ang balikat ni Efraim na nasa tabi niya.

Hindi sumagot si Efraim pero tinitingnan pa rin nito nang mariin si Juancho.

Napalunok si Juancho bigla. “Well, if you like that girl then okay-”

“We like her and she’s ours. If some guy might regret everything he did and try to steal her away from us, we will not allow that, Juancho. Never.” seryosong sabi ni Efraim kay Juancho na parang may ipinapahiwatig.

Hindi na muling nagsalita si Juancho at tahimik na lang itong uminom. Napapansin ko ang ilang beses niyang paglunok at parang kinakabahan ito.

“Where’s your girlfriend, by the way? Bakit hindi mo man lang i-invite dito sa mansyon para makilala namin?” I asked Juancho.

“She’s busy right now.” sagot ni Juancho. Tumango ako.

Nang matapos kaming mag-inuman ay kaagad nagpaalam si Juancho na magpapahinga na. Nang makaalis siya ay kaming apat na magkakapatid na lang ang naiwan sa entertainment room.

“Do you think he knew Yareli?” tanong ni Grant.

“I guess so? We need to find out the truth.” mariing sabi ni River.

Juancho, we are not dumb. We know you knew Yareli more than us.

Ajai_Kim

Chapter 5

Yareli’s POV

NANDITO kami sa bayan kasama sila Mayet, Jestin at Ronnie. Dahil malaki ang kinita ni Mayet sa pag-oonline selling ng mga damit at bags na binebenta niya sa Facebook ay nagyaya siyang manlibre sa amin na hindi na namin tinanggihan.

Nasa mall kami ng bayan ng San Felicidad. Hindi ito gaanong kalakihang mall at hanggang 2nd floor lang ang palapag nito. Medyo marami ang mga tao ngayon sa mall at kakatapos lang ng pagdiriwang ng fiesta ng San Felicidad.

“Sa ganda mo girl, center of attention ka na naman. Ikaw na talaga!” nakangising sabi ni Mayet nang mapansin niya ang mangilan-ngilang tao na nandito sa mall na napapatingin sa akin.

Hindi ko alam kung bakit ako tinitingnan ng mga tao e, isang simpleng printed white t-shirt at jeans lang naman ang suot ko na pinaresan ko ng mumurahing sandals. Hindi ako naka-make-up bukod sa pinahid kong liptint sa labi ko para hindi ito magdry. Walang espesyal sa itsura ko pero kagaya nga ng sinasabi ni Mayet ay mukhang center of attention na naman ako na palagi kong nararanasan simula noong bata pa lamang ako.

“Feeling ko talaga sikat na rin ako kapag kasama natin si Yareli. Masyado kasing maganda ’tong kaibigan natin. Tsk!” sabi ni Jestin na sinang-ayunan ni Mayet.

Napailing ako. “Kayo talaga. Saan na pala tayo nito, Mayet?” tanong ko kay Mayet.

“Gusto n’yo bang mag-foodtrip na lang tayo sa food court? Mas mura ang mga pagkain doon at mas marami rin tayong mabibili.” suhestiyon niya.

Lahat kami ay sumang-ayon sa sinabi ni Mayet at kaagad kaming nagtungo sa food court at umupo sa may bakanteng upuan. Sila Mayet at Jestin na ang umorder ng mga pagkain namin at iniwan muna nila kami saglit ni Ronnie sa table.

“Kumusta ka na pala, Yareli? Hindi ko alam na kasundo mo pala ang mga pinsan ni Juancho,” pag-imik bigla ni Ronnie na may seryosong tingin.

“Ah, nasiraan kasi sila ng kotse sa daan at saktong nakita namin sila ni Kuya Yasewah. Tinulungan ni kuya na maayos ang kotse ng magkakapatid na Steffano. Mabait naman sila sa amin kaya wala akong problema sa kanila.” sagot ko.

“Pero hindi ka ba natatakot man lang? Pinsan sila ni Juancho at baka ikapahamak mo pa kung magiging mas malapit ka sa magkakapatid na ’yon.” nag-aalalang sabi ni Ronnie.

Ni minsan ay hindi ko naisip na puwede kong ikapahamak ang pakikipaglapit ko sa magkakapatid na Steffano. Mabait sila sa akin at hindi nila ako pinapakitaan nang masama. Isa pa ay wala namang masama na maging kaibigan ko sila dahil hanggang doon lang naman kami hahantong. Mayaman sila samantalang mahirap lang ako at napakalayo ng estado ng buhay nila sa estado ng buhay ko.

“Mabait naman sila sa ’kin at saka hindi naman nila alam ang nakaraan namin ni Juancho. Kung anoman ang mayroon sa amin ni Juancho noon ay labas na sila doon.” sabi ko at bumuntonghininga.

Tumango si Ronnie. “Kung sa bagay, pero mag-iingat ka pa rin sa kanila, Yareli dahil hindi mo pa lubos na kilala ang magkakapatid na ’yon.”

“Salamat sa pagpapaalala sa akin, Ronnie.” nakangiting sabi ko na ikinangiti rin ni Ronnie.

Ilang minuto lang ay dumating na sila Mayet at Jestin dala ang mga in-order nilang pagkain namin. Isang order ng pancit palabok na may lumpia, leche flan, siomai, halo-halo, at coke ang pagkain.

Nag-umpisa na kaming kumain at hindi namin maiwasang matawa ni Ronnie habang nagkukwento sina Mayet at Jestin ng mga nakakatawang pangyayari sa buhay nila noong mga bata pa lang kami.

Bigla ay napahinto sa pagkukwento si Mayet at gulat itong napatingin sa kabilang table. Napatingin ako doon at nagulat rin ako nang makita sila River at Irvin kasama sina Juancho at ang bagong girlfriend nito.

“Yareli?” Biglang lumapit sa akin si Irvin nang makita niya ako kaya napatingin rin sa gawi namin sila River, Juancho at ang girlfriend niya.

Bakas sa mukha ni Juancho ang pagkagulat nang makita ako habang ang nasa tabi niyang si River ay lumapit na sa akin.

“N-Nandito pala kayo,” nautal kong sabi at hindi na muling tiningnan si Juancho at bumaling na lang kina Irvin at River.

Wala na akong karapatang masaktan. Hiwalay na kami at may bago na siyang girlfriend na mayaman rin katulad niya.

“Yeah, nabored lang kami sa mansyon at naisipan naming sumama ni River kila Juancho at sa girlfriend niya dito sa mall ng San Felicidad. Hindi na sumama sa amin sila Efraim, Grant, at Amir dahil tinatamad daw silang lumabas.” sabi ni Irvin.

Tumango ako at ipinakilala na lang sila Mayet at Jestin sa kanila. Nang ipakilala ko ulit si Ronnie sa kanila ay biglang sumeryoso ang mukha nila Irvin at River at hindi na muling nagsalita pa.

Biglang lumapit sa amin sina Juancho kasama ang girlfriend niya. Nakahapit pa sa baywang ni Juancho ang babae at hindi ko kayang makita iyon kaya iniwas ko ang tingin ko sa kanila. Nakita ko pa ang simpleng pag-irap ni Mayet kay Juancho na nakita naman ng girlfriend nito.

“May problema ka ba sa boyfriend ko?” maarteng tanong ng girlfriend ni Juancho kay Mayet.

“Wala. Bakit naman ako magkakaroon ng problema sa boyfriend mo?” mataray na sagot pabalik ni Mayet na sinita ni Jestin.

Sasagot pa sana ang girlfriend ni Juancho nang napigilan ito ni Juancho. “Don’t mind her, babe.”

Umirap ang girlfriend ni Juancho sa kanya at padabog itong bumalik sa kabilang table.

Humarap si Juancho kina Irvin at River. “Let’s go?”

“Dito na muna kami sa table nila Yareli. Kayo na lang ni Amanda diyan sa kabilang table.” sabi ni River.

Hindi na sumagot si Juancho at nakita kong sumulyap ito sa akin bago siya pumunta sa kabilang table kung saan nandoon ang girlfriend niya. Umupo naman sina Irvin at River sa bakanteng upuan na nasa tabi ko.

“Okay lang ba na nandito kami?” tanong ni River kay Mayet na natulala habang tinitingnan siya.

“O-Okay lang,” sagot ni Mayet at natauhan lang ito sa pagkakatitig kay River nang mahina siyang siniko ni Jestin.

Maging pati si Mayet ay na-starstruck rin sa kaguwapuhan ni River. Talaga kasing guwapo ito at pansinin nang kahit sinomang makakakita sa kanya. Ganoon rin kay Irvin.

“Hindi ba kayo o-order ng pagkain? Nakakahiya naman na nandito kayo habang kumakain kami?” mahina kong tanong kina Irvin at River.

“It’s okay. Kakatapos lang rin naming kumain kanina sa mansyon.” nakangiting sabi ni Irvin at napagitla ako nang ipinatong niya ang isang kamay niya sa balikat ko.

Ang katabi kong nasa kaliwa na si Ronnie ay tahimik lang na kumakain at hindi na rin nito pinansin ang magkapatid. Marahil ay nararamdaman niya na hindi siya gusto ng mga ito. Pero bakit naman? May nagawa bang kasalanan si Ronnie sa magkakapatid? Ngayon lang naman sila nagkakilala, ah?

“Gano’n ba?” Tangi kong nasabi at ipinagpatuloy ko ang pagkain ko.

Hinayaan ko si Mayet na kausapin sina Irvin at River habang kumakain kami. Si Jestin naman ay tila nayayamot na dahil nawala na ang atensyon ni Mayet sa kanya. Napailing ako.

“Ngayon ko lang kayo nakita dito at pamangkin pala kayo ni Governor Vicente. Okay lang naman ba kayo sa San Felicidad? Ayos lang rin bang kaibigan ’tong si Yareli?” tanong ni Mayet kina Irvin at River at saka ito ngumisi sa akin.

“Yeah. Yareli is nice and kind. Pinakain nila kami ni Yasewah ng meryenda sa bahay nila.” sagot ni Irvin at nginitian ako pagkatapos.

“Nako! Talagang mabait ’yan si Yareli at ’yong guwapo niyang kuya kaya dapat hindi siya sinasaktan ng kung sino-sino lang.” medyo napalakas ang pagkakasabi ni Mayet na mukhang narinig ni Juancho sa kabilang table.

Nang mapatingin ako kay Juancho ay laking gulat ko nang nakatingin pala ito sa akin habang nakasandal sa balikat niya ang girlfriend niya at busy ito sa paggamit ng cellphone. Hindi yata nito narinig ang sinabi ni Mayet.

Nakatingin si Juancho ng seryoso sa akin at dahil hindi ko kayang matagalan ang pagtitig niya ay kaagad akong umiwas ng tingin sa kanya.

“You’re right. Yareli needs to be treasured because she is precious and very adorable woman.” sabi ni River na ikinapula ng buong mukha ko.

Tiningnan ako ni Mayet nang nakakaloko at hindi ko na lang ito pinansin. Alam ko naman kasing aasarin niya lang ako kapag pinatulan ko siya.

Nang matapos kaming kumain na magkakaibigan ay nagpaalam na sa amin si Mayet na mauuna na siyang umuwi dahil nagtext raw ang Mama niya at walang magbabantay ngayon sa sari-sari store nila. Si Jestin naman ay gusto na ring umuwi at nagpresinta na lang itong ihatid si Mayet sa bahay nila. Tumango kami at nagpaalam na hanggang sa tuluyan na silang makaalis.

“Ihahatid na rin kita pauwi mamaya, Yareli.” pag-imik bigla ni Ronnie at nginitian ako.

“Baka nakalilimutan mong magkapitbahay lang tayo?” natatawa kong sabi.

Tumawa rin siya sa sinabi ko at napakamot sa ulo niya. “Sabi ko nga.”

“Ehem!”

Nawala lang ang atensyon namin ni Ronnie sa isa’t-isa nang biglang tumikhim si Irvin na kasama pa rin pala namin katabi si River na kanina pa tahimik.

“Ihahatid ka na namin pauwi, Yareli.” nakangiting sabi ni Irvin.

“Ha? Eh paano naman sina Juancho at ang girlfriend niya?” tanong ko.

“They can handle themselves.” sagot ni Irvin.

“Teka lang. . .? Kapitbahay ko naman si Yareli kaya ako na lang ang maghahatid sa kanya pauwi. Puwede na kayong makisabay pauwi sa mga kasama ninyo para hindi na namin kayo maabala.” pagsabat ni Ronnie.

Bigla ay sumama ang tingin sa kanya ni Irvin na ikinabigla ko. “Ano bang pakialam mo kung ihatid namin si Yareli sa bahay nila? Kaibigan na namin siya kaya walang masama kung ihatid namin siya sa kanila.”

“Irvin, calm down!” rinig kong suway ni River kay Irvin.

Hindi pinansin ni Ronnie ang sinabi ni Irvin at walang imik ako nitong hinila papatayo. Akmang aalis na sana kami nang biglang humarang si Irvin sa harapan namin. Nakita naman kami ni Juancho at ng girlfriend niya na parang nagkakagulo na kaya lumapit na rin sila sa puwesto namin.

“Sino ka ba sa akala mo? Bakit mukhang pinagdadamot mo si Yareli sa amin? Kaibigan ka lang naman niya, ah? Kung makaasta ka ay para ka niyang boyfriend, e!” sigaw ni Irvin kay Ronnie dahilan para mapatingin sa kanya ang ibang taong nandito sa food court.

Nagulat ako sa sinabi niya maging pati na si Juancho at ang girlfriend nito.

“Irvin, tumigil ka na! Gumagawa ka ng eksena dito!” pagkausap ni River sa kapatid.

“Hindi ako titigil hangga’t hindi ko nasasabi ang gusto kong sabihin sa lalaking ’yan!” maangas na sabi ni Irvin habang tinitingnan nito nang masama si Ronnie na nakatiim-bagang at wala pa ring imik.

Laking gulat ko nang bigla akong hinila ni Juancho hanggang sa makalayo na kami sa kanila. Tinawag pa siya nang ilang beses ng girlfriend niya pero hindi niya ito pinansin. Hinabol kami nila Ronnie, River, at Irvin kaya mas binilisan pa ni Juancho ang paglalakad namin.

“Ano ba!? Bitawan mo nga ako!” reklamo ko habang pilit na inaalis ang kamay ni Juancho sa braso ko.

Hindi niya pinansin ang sinabi ko hanggang sa makalabas na kami sa loob ng mall. Bigla siyang nagpara ng tricycle sa daan at nang huminto ang tricycle sa tapat namin ay kaagad niya akong ipinasok sa loob. Sumunod siya sa akin at pumasok rin sa loob.

Nang pinaandar na ng tricycle driver ang tricycle na sinasakyan namin ay nakita ko sila Ronnie, Irvin, River, at ang girlfriend ni Juancho na nasa labas ng mall at nagpalinga-linga ang mga ito sa paligid para hanapin kami. Ang hindi nila alam ay nasa loob na kami ng tricycle ni Juancho at papaalis na.

“Manong, sa may Tayuman po.” sabi ni Juancho sa tricycle driver na tinanguan siya.

“Ano bang problema mo at bigla mo na lang akong hinila at isinakay dito sa tricycle?” galit kong singhal na pilit nilalabanan ang emosyon ko.

“Can you see? Nag-aaway na sila nang dahil sa’yo kaya kailangan kitang ilayo doon.” masungit niyang sagot.

“Ano ba talagang problema mo? Iniwan mo pa ’yong girlfriend mo sa mall. Ano na lang ang iisipin niya sa ating dalawa?” tanong ko at napapikit sa inis.

Hindi siya sumagot at humalukipkip lang ito.

“Hindi ka ba talaga–”

“Bakit ka pa kasi nakipagkilala sa mga pinsan ko, ha?” sabi niya na ikinahinto ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko.

Umigting ang panga niya at tinitigan ako nang masama. “Hindi ka naman siguro manhid at nakikita mong interesado sila sa’yo? Bakit ba hindi mo sila magawang layuan at hindi kausapin? Dahil sa’yo ay pwedeng magulo at masira ang lahat!” madiin niyang sabi dahilan para umurong ang dila ko.

“Tandaan mo, Yareli. Mahirap ka lang at hindi ka nababagay sa aming mga Steffano. Huwag kang maghangad na mabibihag mo ang isa sa kanila. Hinding-hindi ko hahayaang mangyari ’yon.” banta niya at doon ay tuluyang bumuhos ang mga luha ko.

“Ganyan mo na ba talaga ako kamuhian? Ano bang kasalanang nagawa ko sa’yo, Juancho?” umiiyak kong tanong.

Biglang lumamlam ang pares ng magaganda niyang mata at lumunok ito. “Hindi ko hahayaang tuluyan mong masisira ang mga pinaniniwalaan ko at hinahangad ko noon pa lang. Hindi ikaw ang magiging dahilan.” mariin niyang sabi.

“Hindi kita maintindihan,” Umiling ako dahil naguguluhan na talaga ako.

“Talagang hindi mo ako maiintindihan kaya sinasabi ko sa’yo to, layuan mo ang mga pinsan ko dahil kung hindi ay pagsisisihan mo ’yon balang araw.” huling sabi niya hanggang sa makarating na kami sa daan ng Tayuman. Si Juancho na ang nagbayad ng pamasahe ko at nang makaalis na siya kasama ang tricycle driver ay naiwan akong mag-isa sa daan.

Napansin ko ang isang picture sa sahig na nalaglag pa yata sa wallet ni Juancho nang kumuha siya ng pera para ipambayad sa tricycle driver. Nang pinulot ko ito ay halos manlamig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang picture.

Picture namin itong dalawa na magkasama sa parke noong nagdate kami. Kuha ito mula sa cellphone niya noong unang araw na naging magkasintahan kami. Pareho kaming naka-peace sign sa picture at nakalabas pareho ang mga dila. Nang binasa ko ang nakasulat sa likod ng picture ay napatakip ako sa bibig para pigilan ang paghikbi ko.

First photo with my lovely girlfriend. I love you so much, Reli! - J.A

Ajai_Kim

Chapter 6

Amir’s POV

KUNG puwede ko lang kaladkarin palabas ang girlfriend ni Juancho ay kanina ko pa ginawa. Napakaarte at ang akala niya ay mansyon rin niya itong mansyon nila Juancho. Ano bang nagustuhan ni Juancho sa babaeng ’yon? Maganda nga at kasing yaman lang ng pamilya nila, pero pagdating sa ugali at asal ay patapon naman. Kung sa bagay, bagay sila ni Juancho dahil pareho lang sila.

Yareli is still better than her. Hindi lang maganda si Yareli kundi sobrang bait pa at maaalalahanin sa lahat. Shit! I’m thinking of her again. Simula talaga nang makilala ko siya ay hindi ko na siya maialis sa isip ko.

“Why you gave me a powdered orange juice? I want a real orange juice and not a factory made!” reklamo ni Amanda sa katulong na napahiya sa sinabi niya.

“S-Sorry po, Ma’am. Hindi ko naman kasi alam na-”

Nagulat kami ng katabi kong si Grant nang biglang itinapon ni Amanda ang juice sa uniform ng katulong. Napaiyak ang katulong sa ginawa niya at napayuko ito.

“Binabayaran ka dito para ayusin mo ’yang trabaho mo! You know me, right? I’m Amanda Montecillo and I’m the daughter of Raul Montecillo, the Congressman here in San Felicidad. I’m also a girlfriend of Juancho na amo mo sa mansyon na ’to kaya kapag nandito ako ay ayoko ng palpak magtrabaho at tatanga-tanga!” sabi ni Amanda at dinuro nito sa noo ang katulong na walang ibang nagawa kundi ang umiyak.

Grant shook his head while we were still looking at them. “What a trash woman that Juancho have.” he said.

“I know.” sagot ko.

“What’s happening here?”

Doon lang lumabas sa mansyon ang magaling na si Juancho at lumapit sa pool area kung saan ay pinapagalitan pa rin ni Amanda ang katulong.

“Eh kasi ’tong maid niyo, nagpagawa ako sa kanya ng orange juice tapos ang ibibigay niya sa akin ’yong powdered na tinitimpla? I’m not drinking that kind of chemical based drinks and you know that, babe!” Amanda said habang nakatitig ng masama sa katulong.

Napahilot si Juancho sa sintido. He looks so annoyed to his girlfriend. “You can leave us, Raquel.” sabi niya sa katulong.

Kaagad umalis ang katulong na umiiyak pa rin at nanginginig sa takot.

“You shouldn’t do that, Amanda. Hindi naman niya alam na-”

“So, ako pa ang mali? Akala mo ba hindi ko pa rin nakakalimutan ang ginawa mo sa ’king pag-iwan sa mall kahapon? Kinailangan ko pang pakisamahan ’yang mga hambog mong pinsan para lang makauwi ako sa mansyon namin! How dare you to left me and dragged that poor girl with you?” Amanda said sarcastically.

Kumunot ang noo ko. Sino ang babaeng tinutukoy ni Amanda na hinila ni Juancho papaalis ng mall kaya siya naiwan doon kasama sila Irvin at River na kasama nilang umalis kahapon?

Juancho didn’t answer her na mas lalo pang ikinagalit ni Amanda.

“Tell me, Juancho, you like that girl? Siya ba ’yong babaeng nabalitaan ko na naging girlfriend mo bago mo pa ako naging girlfriend? Answer me!” Amanda hissed.

“We don’t need to talk about her. She’s nothing to me.” sagot ni Juancho na pilit iniiwas ang tingin kay Amanda.

“Oh, really? Should I believe you? I can see that you’re still interested with that girl. Is that so? Then don’t talk to me anymore at sasabihin ko kay Daddy na ’wag nang i-endorse si Tito Vicente sa next project niya sa San Mariano!” Amanda said at naglakad na papaalis.

“Amanda!” Juancho called her a few times pero hindi na siya pinakinggan ni Amanda hanggang sa makalabas na ito ng mansyon.

Nasipa na lang ni Juancho ang malaking bato na nakalagay sa gilid ng halaman at inis na ginulo ang buhok niya. Lumapit naman si Grant sa kanya at ako ay kaagad umalis sa puwesto ko. Pumasok ako sa loob ng mansyon at nagpunta sa kuwartong tinutuluyan ni River at kumatok sa pintuan nito. Ilang minuto lang ay pinagbuksan niya ako.

“Amir, what are you doing here?” River asked.

“Sino ’yong babaeng hinila ni Juancho sa mall kahapon kaya niya kayo iniwan nila Amanda at Irvin sa mall?” seryosong tanong ko.

River sighed at sumandal sa pintuan. “It’s Yareli.”

Nagulat ako. “Si Yareli?”

He nodded. “Nag-away kahapon sa mall si Irvin at ’yong kaibigang lalaki ni Yareli. Nasa mall sila kasama ang dalawa pang kaibigan ni Yareli at nakita namin sila doon. Hindi nakontrol ni Irvin ang sarili niya at pinagselosan ang kaibigan ni Yareli. Irvin insisted na ihatid namin si Yareli sa bahay nila pero tumanggi ’yong kaibigan ni Yareli at sinabing siya na ang maghahatid pauwi dahil magkapitbahay naman sila. Irvin got mad at nag-away sila. Out of nowhere ay biglang hinila ni Juancho si Yareli papaalis ng mall at iniwan niya sa amin ang girlfriend niya.” mahabang paliwanag ni River.

Sa sinabi ni River ay nagkaroon ako ng ideya sa lahat. Matagal na naming napapansin na magkakapatid iyon simula nang makilala namin si Yareli at makaharap niya si Juancho. We know that they possibly knew each other at sa sinabi ni Amanda kanina ay posibleng naging girlfriend nga ni Juancho si Yareli.

I don’t know what’s the reason for their break-up, but at least Yareli is single and my brothers and I are so interested with her.

“Juancho is such a douchebag to replace Yareli with her fucking annoying girlfriend.” Umiling ako at natawa nang mahina.

“We still don’t know but if that’s true then he’s such an idiot moron to let go the woman that we’ve been eyeing and chasing since we came here.” nakangiting sabi ni River.

Yareli. Why are you so different from the girls we’ve met? Why we can’t forget you right now?

“You think na si Juancho ang dahilan kung bakit natin nakitang umiiyak si Yareli sa mansyon?” tanong ko.

“I don’t know but if it’s Juancho then we would not allow him to be near with Yareli again.” River close his fist and I see some madness in his eyes.

Hindi namin alam kung bakit umaakto kami nang ganito sa babaeng kakakilala pa lang namin. Hindi naman kami ganito sa isang babae. Women are wanting us and we didn’t chase any girl in our whole life but Yareli is very different. Ibang-iba siya sa babaeng nakilala namin. She became special to us.

Kapag nasasaktan si Yareli at nakikita namin siyang umiiyak ay masyado kaming naaapektuhang magkakapatid. Walang ibang puwedeng magpaiyak sa kanya. She didn’t deserve to be hurt by someone who doesn’t care about her feelings. She’s a fragile girl. She needs love and care. I don’t know what she did to Steffano brothers but we can’t let her go, and we want her to be ours.

“That girl,” sabi ko and I shrugged.

River tapped my shoulder. “Mukhang magkakasundo na tayong magkakapatid nang dahil sa kanya, ah?” he smirked.

I just cursed and smack his shoulder na ikinatawa niya. Umalis na rin ako sa tapat ng kuwarto ni River at napag-isipan kong lumabas ng mansyon at puntahan si Yareli sa kanila. I miss that girl and I can’t wait to see her.

Yareli and I are at the same age kaya mas lalo lang akong nagkaroon ng pag-asa para mapalapit sa kanya. I hope that she will like me someday katulad nang nararamdaman ko. Dahil natatandaan ko naman kung saan ang direksyon ng bahay nila ay nilakad ko na lang ito.

Nang malapit na ako sa bahay nila ay nakita ko si Yareli kasama ’yong pesteng lalaking kaibigan niya. Nasa loob sila ng kubo na nag-uusap habang nagtatawanan.

I don’t like what I’m seeing right now. Gustong-gusto kong hilahin papalabas sa kubo ’yong lalake para ilayo kay Yareli. Sumisikip ang dibdib ko sa inis at galit. I closed my eyes to control my anger. Nang nagmulat ako at kumalma na ay ngumiti ako at kinawayan si Yareli sa kubo. Kaagad niya akong nakita at patakbo itong lumapit sa akin.

“Amir? Nandito ka pala.” nakangiting sabi ni Yareli at kaagad akong pinapasok sa loob ng bahay nila.

Pinapasok niya ako sa kubo at nakita ko nga doon ang kaibigan niyang lalaki na mukha namang lampa. Hindi ito makatingin nang diretso sa akin at siguro nararamdaman niya na ayoko sa kanya. Mas mabuti na iyon kaysa ang makipagplastikan pa ako.

“I only went here to see you.” sabi ko at nginitian si Yareli.

Ngumiti si Yareli at mukhang nahiya ito sa sinabi ko.

“Ah, nasaan na pala ang mga kapatid mo?” she asked at umupo kami sa pahabang upuan na gawa sa kahoy.

“They are in the mansion. They didn’t know na pupunta ako dito. Kung alam lang nila, malamang sumama na sila sa ’kin.” sagot ko.

Tumango si Yareli at hindi na ulit nagsalita. Tiningnan ko naman ang lalaking kaibigan niya and the evilness cross to my mind.

“What’s your name again?” I asked to this weakling guy.

Mukhang nabigla ito dahil kinausap ko siya. “Ako si Ronnie.”

“I heard na nag-away raw kayo ng kapatid kong si Irvin. Ako na ang humihingi ng pasensya dahil sa mga nasabi niya sa’yo kahapon sa mall. Gano’n kasi talaga ’yon kaya sa susunod ay mag-iingat ka sa kanya.” sabi ko.

“Ayos lang ’yon. Naiintindihan ko naman siya. Baka siguro na-offend siya sa sinabi ko at gusto niya lang talagang ihatid pauwi si Yareli.” sagot ni Ronnie.

“Kaibigan na rin kasi namin si Yareli at gusto lang naming mas mapalapit sa kanya.” sabi ko at pinigilan ang pagngisi ko.

Kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata ni Ronnie nang sabihin ko iyon. Hindi naman ako tanga para hindi mahalata na may gusto siya kay Yareli. I want to tease and threatened him as his first warning na may panghahawakan na kami kay Yareli at hindi na siya ang magiging lalaki sa buhay nito.

“S-Sige, Yareli. Aalis na pala ako. Magkita na lang tayo bukas.” Biglang tumayo si Ronnie sa pagkakaupo at nagpaalam na ito kay Yareli.

“Salamat ulit sa ibinigay ninyong leche flan sa amin ni Nanay.” nakangiting saad ni Yareli kay Ronnie.

Ngumiti si Ronnie sa kanya at hindi na nag-abalang tingnan ako hanggang sa umalis na ito. Finally at wala na ang torpeng g*go! He’s such a disturbance to us.

Nang kaming dalawa na lang ni Yareli ay humarap siya sa akin at tiningnan ako ng seryoso. “Amir, ’wag ka sanang magagalit sa sasabihin ko pero. . . napapansin ko lang na parang ayaw ninyong magkakapatid kay Ronnie. May nagawa ba siyang kasalanan sa inyo?” inosente niyang tanong.

I shook my head immediately. “Why are you thinking that, Yareli? We don’t know him.” I said politely.

Hinding-hindi ko aaminin kay Yareli na pinagseselosan namin ang kaibigan niyang si Ronnie dahil baka iyon pa ang maging dahilan para layuan niya kaming magkakapatid.

“Gano’n ba? Ang akala ko kasi ay ayaw n’yo sa kanya. Baka masyado lang akong nag-iisip ng kung anu-ano.” she laugh.

I smiled at mas lalo akong lumapit sa puwesto niya. Hindi na rin ako nahiyang hapitin siya sa baywang niya at titigan sa mga mata niya. Nagulat siya sa ginawa ko.

D*mn this girl! She’s a beautiful and gorgeous as heck! Hindi ba niya alam kung gaano siya ka-attractive at masarap pagmasdan?

“A-Amir, m-masyado kang malapit,” nautal na sabi ni Yareli at akmang lalayo na sa akin nang mas lalo ko pang hinigpitan ang paghapit ko sa baywang niya para hindi na siya makawala sa akin.

“Yareli, I just want to say that you’re gorgeous.” I whisper.

Bigla siyang namula sa sinabi ko at iniwas ang tingin sa akin. I held her chin at mas lalo kong inilapit ang mukha ko sa kanya.

Siya ang pinakamagandang babae na nakita ko sa buong buhay ko. Her features are almost perfect, plus her kindness and great attitude. She’s all in one.

Binabaliw niya kaming magkakapatid. Hindi man kami nagkakasundo sa ibang mga bagay dahil sa iba’t-iba naming personalidad, pero pagdating kay Yareli ay kaya naming magkasundo at maghati para lang sa atensyon nito. We want her. We really want her.

“Amir–”

Hindi na ako nakapagpigil at kaagad kong sinunggaban ng halik si Yareli. Halata ang pagkagulat niya dahil sa ginagawa kong paghalik sa kanya at tila hindi na siya makagalaw sa kinauupuan namin. I cupped her face at mas lalo ko pang nilaliman ang paghalik ko.

Her lips are soft and tasteful. F*ck! Nakakaadik siyang halikan.

After I kissed her ay humiwalay na ako at tinitigan siya ulit. Kumurap siya nang ilang beses habang nakatingin sa akin.

“B-Bakit mo ako hinalikan?” She managed to speak after her minutes of silence.

Ngumiti lang ako at tumayo na sa pagkakaupo ko. “I just want to.” Nagkibit-balikat ako at kaagad umalis sa loob ng kubo leaving her speechless.

Habang naglalakad ako pabalik ng mansyon ay napahawak ako sa labi ko at hindi ko matanggal ang ngiti sa mga labi ko.

“That’s my first mark for you, Yareli. You’re going to be Steffano brothers girl, soon…”

Ajai_Kim

Chapter 7

Yareli’s POV

NAPAILING ako habang pinagmamasdan si Mayet na kanina pa nanonood ng offline Kpop music videos ng grupong TREASURE sa cellphone niyang touch screen. Dinownload niya raw ang videos sa computer shop sa bayan at dahil mahina ang signal sa San Felicidad ay dinownload niya ito ng offline para raw may mapanood siyang videos sa cellphone niya.

Kanina pa siya tili ng tili habang nanonood tapos may mga sinasabi siyang ’I love you, Haruto sa akin ka lang! tapos ‘I love you, Asahi. Kahit robot ka mahal pa rin kita!’

Kahit hindi ako maka-relate sa mga pinagsasabi niya dahil hindi naman ako mahilig sa Kpop ay hinayaan ko na lang siya sa trip niya. Nagtataka lang din ako kung bakit Haruto at Asahi ang pangalan ng favorite members raw niya sa grupong iyon e, hindi ba’t korean pop group sila? Bakit parang pang Japanese ang pangalan ng members na iyon? Hindi ko na lang tinanong iyon kay Mayet dahil may mas importante pa pala akong iisipin.

Sigurado na ako sa desisyon ko, sa oras na makita ko pa ulit ang Steffano brothers ay lalayuan ko na sila at hindi ko na kakausapin. Mas makabubuti na rin iyon dahil simula nang makilala ko sila ay mukhang nagiging komplikado at magulo na ang lahat.

Hindi ko pa rin makalilimutan ang ginawang paghalik sa akin ni Amir. Hindi ko alam kung bakit niya ginawa iyon pero hindi tama iyon. Hindi siya ang first kiss ko kundi si Juancho. Kahit hindi naman ako minahal ni Juancho ay masaya pa rin ako na kahit papaano ay naibigay ko ang first kiss ko sa taong minahal ko.

Iyong nakita kong picture naming dalawa na nalaglag sa wallet niya ay itinabi ko na lang. Ayoko nang umasa ulit na totoo ang nakasulat sa likod ng picture. Hindi ko na kayang ibigay ulit ng buo ang pagmamahal ko sa lalaking kahit kailan ay hinding-hindi ako mamahalin. Kailangan ko nang kalimutan na may J.A akong nakilala. Kahit mahal ko siya ay handa na akong palayain siya sa puso ko. Napapagod na rin ako. Ilang beses na niya akong sinaktan at pinagsalitaan ng masasama kaya ito na siguro ang tamang panahon para ang sarili ko naman ang isipin ko.

Pagkatapos manood ni Mayet ng kpop music videos sa cellphone niya ay kaagad na kaming lumabas ng bahay nila. Dahil tapos na siyang maglaba kahapon ay may oras na para makapag-bonding kami.

“Girl, sigurado ka na ba talaga riyan sa desisyon mo? Iiwasan mo na ’yong Steffano brothers? Paano kapag nagtaka sila sa pag-iwas mo? Mukhang type ka pa naman ng mga guwapong nilalang na ’yon.” tanong ni Mayet habang bumibili kami ng banana cue kay Aling Clara sa tapat ng tindahan nito.

Ikinuwento ko na sa kanya ang lahat tungkol sa Steffano brothers, ang mga sinabi ni Irvin kay Ronnie sa mall maging pati na rin ang paghalik sa akin ni Amir. Wala akong inilihim kay Mayet dahil mapagkakatiwalaan ko naman siyang kaibigan katulad nina Ronnie at Jestin.

“Ayon ang mas makabubuti, Mayet. Ayaw din ni Juancho na makipaglapit ako sa mga pinsan niya kaya iiwasan ko na sila.” sabi ko at bumuntonghininga.

“Ano naman sa kanya kung maging close ka sa magkakapatid na ’yon? Hindi ba puwedeng maging friends lang kayo?” sabi ni Mayet habang kumakain na ng banana cue. Nang matapos kaming kumain ay nagsimula na kaming maglakad papunta sa favorite spot namin sa bukid.

“Sa tingin niya kasi ay kaya ako nakikipaglapit sa mga pinsan niya ay dahil sa kayamanan nila ang habol ko kapag napaibig ko raw ang isa sa magkakapatid na hindi ko naman intensyon.” malungkot kong sabi.

“Ay wow, ha? Bakit masyado naman siyang takot kung magustohan ka ng isa sa mga pinsan niya? Labas na siya doon dahil hiwalay na kayo.” napairap si Mayet at humalukipkip.

Hindi na ako sumagot dahil hindi ko rin naman alam ang sasabihin ko. Basta’t nakapagdesisyon na ako na iiwasan ko ang Steffano brothers.

Nang makarating kami sa favorite spot namin sa bukid ay biglang napasinghap si Mayet dahilan para mapatingin ako sa kanya. Sinundan ko ang tingin niya at nabigla ako nang makita ang Steffano brothers na papalapit sa amin.

Kaagad kong hinila sa braso si Mayet at akmang maglalakad na sana papaalis nang humarang ang limang magkakapatid sa harapan.

“Yareli…” seryosong saad ni Grant habang nakatingin sa akin.

Hindi ko iyon pinansin at pilit kong iniiwas ang tingin sa kanya.

“Are you avoiding us?” tanong naman ni Amir. Hindi niya yata maalala na hinalikan niya ako noong isang araw.

“M-Mas mabuti pa siguro na layuan n’yo na ako. Hindi maganda na makipaglapit pa kayo sa ’kin dahil magkaiba ang antas ng pamumuhay natin.” sabi ko.

“Wala naman kaming pakialam kung magkaiba ang antas ng pamumuhay natin. We just want to be closer with you, Yareli.” sabi ni Irvin at saka lumapit sa akin at hinawakan ang isang kamay ko.

Tinanggal ko kaagad ang pagkakahawak niya sa kamay ko na ikinatigil niya. “Pasensya na pero hindi na talaga tayo pwedeng maging magkaibigan–”

“Is that because of Juancho?”

Nagulat ako sa biglang pagsasalita ni Efraim. Minsan ko lang siyang marinig magsalita at iyon ay noong nakita niya akong umiiyak sa loob ng mansyon nila Juancho at niyakap ako para patahanin. Palagi kasi itong tahimik at walang imik.

“W-Walang kinalaman si Juancho dito.” sagot ko at pinatatag ang boses ko.

“You’re not a good liar.” sabi niya habang nakatitig nang mariin.

Ano ba ang ibig niyang sabihin? Alam niyang naging nobyo ko noon si Juancho?

“Teka lang guys, ha? Narinig n’yo naman siguro ang sinabi ni Yareli. Huwag na kayong makipagkaibigan sa kanya at para na rin ’yon sa ikabubuti niya. Mas mabuti pang layuan n’yo na siya dahil hindi n’yo ba nakikita na hindi siya komportable sa inyo?” Biglang pagsingit ni Mayet sa usapan na ipinagpapasalamat ko.

“And who are you to dictate us to leave Yareli alone? Wala kang pakialam kung gusto naming mapalapit sa kanya!” singhal ni Amir kay Mayet na ikinagulat nito.

“Amir, tumigil ka!” suway ni River kay Amir.

“Tara na, Mayet,” Hindi ko pinansin ang magkakapatid at tuluyan ko nang hinila si Mayet hanggang sa makaalis na kami. Mabuti at hindi na nila kami sinundan hanggang sa makalayo na kami.

“Grabe! Nakakatakot silang magalit lalo na ’yong Amir na ’yon. Ang gwapo nga pero ang sungit naman! Pasalamat talaga siya at wala si Jestin dito kundi baka nabara na siya ng lalaking ’yon!” reklamo ni Mayet at nagpameywang.

Bigla akong kinabahan sa mga mangyayari. Mukhang may alam ang Steffano brothers tungkol sa amin ni Juancho. Dapat na talagang layuan ko sila at hindi ko maintindihan kung bakit takot na takot ako sa mga kasunod pang mangyayari. Mukhang hindi nila matanggap na magkakapatid na lalayuan ko na sila nang tuluyan.

“Tama lang ang desisyon ko, Mayet. Lalayuan ko na ang Steffano brothers para sa ikabubuti naming lahat.” sabi ko.

Kailangan ko silang layuan dahil hindi mapanatag ang loob ko sa hindi ko malamang dahilan.

Grant’s POV

IBINUHOS ko ang lahat ng galit at inis ko sa punching bag na kanina ko pa sinusuntok. Galit na galit ako sa mga sinabi ni Yareli kanina. Lalayuan niya kaming magkakapatid na hindi ko matanggap!

“Sh*t!” mura ko nang magdugo ang mga kamao ko habang patuloy pa rin sa ginagawa ko.

Nandito ako sa gym ng mansyon at kailangan kong magpalamig ng ulo kagaya ng ginagawa ng mga kapatid ko. Hindi rin nila matanggap ang mga sinabi ni Yareli kanina. Pare-pareho kaming galit at nasasaktan dahil binabaliwala na kami ng iisang babae na ngayon lang namin nakilala.

T*angina! Paano nangyari iyon? Sa dami ng mga babaeng nagkakandarapa para lang sa atensyon namin ay bakit kay Yareli pa kami nagkakaroon ng interes na wala namang pakialam sa amin? What she did to us?

Nang mapagod ako sa ginagawa ko ay napaupo ako sa sahig ng boxing gym habang hingal na hingal dahil sa ginawa ko. I didn’t wear any gloves kaya nasugatan ang mga kamao ko at nagdurugo na ito. Hindi ko maramdaman ’yong sakit dahil mas masakit ang mga sinabi ni Yareli sa amin kanina.

Hindi kami tanga para malaman na may kinalaman si Juancho sa pag-iwas niya sa amin. Sigurado kaming kilalang-kilala ni Yareli si Juancho at kapag totoo ang hinala naming magkakapatid na naging ex-boyfriend niya ang pinsan namin ay hindi namin palalampasin iyon.

“Grant…”

Nakita ko si River na naglalakad papalapit sa akin at saka ito pumasok sa loob ng boxing ring kung saan ay nakaupo ako. Tumabi siya sa akin at nginitian ako.

“Ngayon lang kita nakitang magalit nang ganyan dahil sa isang babae. You’re the playboy in our siblings and I didn’t expect you to be like that to a one girl.” he said.

River is right, playboy ako at lahat ng babaeng gugostuhin ko ay nakukuha ko sa pamamagitan ng itsura at katawan ko. All women wants me and they willingly give themselves to me. All I want from them is pleasure and fun. I didn’t know how to love romantically. Laro lang sa akin ang lahat at wala akong babaeng sineseryoso. The word love was not in my vocabulary.

But when I met Yareli, I suddenly has an interest with her. She’s different from the other girls I’ve met. She doesn’t know how to flirt and initiate any motives. Only her beauty and kindness captured us. Halatang wala siyang interes sa aming magkakapatid kahit halos lahat ng babaeng nakikilala namin ay kaagad kaming nagugustuhan. She’s the girl who’s worth to chase and love. Wala na akong pakialam kung masisira niya ang prinsipyo at pride ko.

“I really like her, bro.” I answered honestly.

There’s no point of denying it. I like Yareli and I want her.

Mas lumawak ang ngiti ni River. “Then being here in San Felicidad is the best decision you’ve ever made, right?” he asked.

I nodded. “Kung hindi ako sumama dito sa San Felicidad kasama kayo ay malamang hindi ko makikilala si Yareli. F*ck! What am I saying? I sound so cheesy,” I comb my hair at umiling.

Tumawa si River. “Alam mo bang naka-score na si Amir kay Yareli?”

“What do you mean?”

“He kissed her.”

Napamura ako. “The f*ck?! Kailan pa?” gulat kong tanong.

“Noong isang araw daw nung magpunta si Amir sa bahay nila Yareli na hindi man lang tayo niyaya.” River said na natatawa.

Anak nang! Bakit ginawa kaagad ’yon ni Amir? Kaya ba mas lalong gustong lumayo sa amin ni Yareli ay dahil sa ginawa sa kanyang paghalik ni Amir? That kiddo! Hindi ba siya nag-iisip ng tama? Dinadaan niya sa bilis ang lahat. Sh*t!

“Humanda talaga sa ’kin mamaya ’yang si Amir. Paano natin makukuha ang tiwala ni Yareli kung dinadaan niya sa bilis ang lahat?” inis kong sabi.

“Easy, Grant. Hayaan na lang natin ’yon, and besides ’yon naman talaga ang napag-usapan natin simula noong una. Ang lagay nga lang ngayon ay mas nauna pa ang bunso kaysa sa panganay na katulad ko.” River chuckled.

I shook my head and sighed. Mukhang pati si Amir ay hindi na rin nakapagpigil.

“Then what our plans now? Kailan natin kokomprontahin si Juancho? Hindi na ako makapaghintay na makuha si Yareli nang walang sagabal.” I clench my jaw.

Wala nang ibang pagpipilian si Yareli kundi kami lang. This is ridiculous plan but we want her even if she doesn’t have interest in any one of us. Gagawin namin ang lahat para lang magustuhan niya kami. Pumasok siya sa buhay naming magkakapatid at kailangan niyang pagbayaran ang ginawa niya sa amin.

“We can talk to him tomorrow. Kapag umamin siya then let’s stick with our first plan.” River said.

Tumango ako. Nangangati na rin ang mga kamao ko sa bugbugan kung totoo man ang hinala namin. Ayaw naming nasasaktan si Yareli nang kung sinong g*go lang. Kung nauna lang namin siyang nakilala eh di sana ay hindi na namin siya nakitang umiiyak sa taong walang kuwenta at hindi man lang siya magawang ipaglaban.

“I can’t wait to beat an assh*le.” Napangisi ako habang pinapatunog ang mga daliri ko.

Just watch out, Yareli. Maipaghihiganti ka rin namin sa taong lubos na nanakit sa’yo and we don’t care if he’s a cousin or not. We will not let other guys to hurt you again.

Ajai_Kim

Chapter 8

Third Person’s POV

“HINDI

talaga ako makapaniwalang nobyo na kita, Juancho. Alam mo bang palagi lang kitang tinatanaw mula sa malayo?“ nakangiting sabi ni Yareli habang nakasandal ang ulo nito sa balikat ni Juancho na hawak ang isang kamay niya. Nasa parke sila at ito ang unang date nila bilang magkasintahan.

“Really? Kailan mo ba ako nagustuhan?” tanong ng binata.

“Simula noong bata pa lang tayo. Kahit puro negative ang sinasabi ng ibang tao sa’yo ay hindi ko na iniintindi ’yon dahil alam ko na mabuti ka namang tao. Hindi ko rin maintindihan kung bakit gustong-gusto kita kahit mukhang hindi mo ’ko type at ang daming babaeng nakapaligid sa’yo.” parang batang pagsusumbong ni Yareli na ikinatawa nang mahina ni Juancho.

“You know me that much, huh? Hindi ka ba natatakot na baka hindi magtagal ang relasyon natin at maghanap kaagad ako ng iba?” seryosong tanong ni Juancho na ikinahinto ni Yareli.

“Alam ko naman na mangyayari ’yon pero sana. . . kahit ngayon lang ay makasama kita. Umaasa ako na balang araw ay mahalin mo rin ako.” sabi ni Yareli nqng buong puso.

“Uh? Let’s take a picture. Let’s do some wacky pose.” Nasabi na lang ni Juancho at inilabas nito ang cellphone niya. Ayaw na niyang isipin ang mga sinabi ni Yareli.

Nang itinapat ni Juancho ang camera ng cellphone sa kanilang dalawa ni Yareli ay pareho nalang silang nag-peace sign at dumila sa camera bilang wacky pose.

“Our first photo together as a couple.” nakangiting saad ni Juancho habang ipinapakita ang larawan nila ni Yareli sa cellphone.

Napangiti si Yareli. “Masaya ako na kasama kita ngayon, J.A.”

“J.A? That’s my nickname now?” tuwang tanong ng binata na ikinatango ni Yareli.

“Then should I call you, Reli as your nickname?” tanong ni Juancho. Tumango ulit si Yareli.

“Oo, at ’yon ang tawagan natin sa isa’t-isa simula ngayon!”

HALOS maubos ni Juancho ang isang case ng beer dahil kanina pa siya nang hapon umiinom. Hindi niya maintindihan ang sarili kung bakit umaakto siya nang ganito. Dapat ang ginagawa niya ay ang suyuin si Amanda dahil nagalit ito sa kanya pero hindi niya magawa. Wala naman talaga siyang pakialam sa babae. Kung hindi lang dahil sa makapangyarihan ang pamilya nito ay hindi niya pakikisamahan ang pagiging maarte at matapobre nito.

Bata pa lang siya ay malaki na ang hinahangad niya bilang si Juancho Antonio Steffano. Gusto niyang pamunuan balang araw ang probinsya ng San Felicidad at maging makapangyarihan sa lahat. Ang panganay niyang mga kapatid na sina Arthuro at Vivienne ay hindi niya katulad kung mag-isip. Mas gusto ng mga ito na mamuhay ng normal na tao lang at walang balak mamuno ng probinsya nila.

Ang kanyang Kuya Arthuro ay isa nang Architect at may pamilya na. Naninirahan ang mga ito malapit sa bayan ng San Felicidad, samantalang ang kanyang Ate Vivienne naman ay isa ng Doktor sa bayan ng San Mariano kung saan ay malapit lang ito sa San Felicidad. Siya ang bunso sa magkakapatid pero kung mag-isip ay parang siya ang pinakamatanda sa kanila. Alam niya na siya ang papalit sa pagiging Gobernador ng kaniyang ama na si Vicente Steffano sa oras na magretiro ito sa serbisyo kaya sa edad niyang labinwalong taong gulang ay sinasanay na niya ang sarili sa larangan ng politika.

Isa na doon ay ang mapalapit siya sa pamilya Montecillo na kung saan ay matalik na kaibigan ng kanyang ama si Raul Montecillo na ama ng kasintahan na si Amanda. Malaki ang maitutulong ng pamilya nito sa pamilya nila lalo na sa road infrastructures at cellular sites na gagawin ng ama niya para mas lalong mapaganda at lumakas ang signal ng probinsya ng San Felicidad. Kailangan niyang makuha ang loob ng pamilya Montecillo kaya ginamit niya si Amanda para sa ambisyon niya.

Nang minsan ay makita niya si Yareli sa bukirin nila ay talagang nabighani siya sa angking kagandahan nito. Kahit sinong lalaki ay talaga namang maaakit rito. Ito ang pinakamagandang babae sa San Felicidad. Palagi itong bukambibig ng mga kaibigan niyang sina Michael at Zandro kaya mas lalo siyang na-curious sa dalaga.

Nakikita na niya si Yareli simula noong mga bata pa lamang sila pero hindi niya lang ito pinagtuonan ng pansin dahil sa antas ng pamumuhay nito. Itinatak na niya sa kaniyang isipin noon na dapat lang siyang magkagusto sa babaeng kasing yaman ng pamilya nila. Hindi niya hahayaang mahulog ang loob niya sa mahirap na katulad ni Yareli dahil malaking kahihiyan ito sa pamilya niya.

Nang makita niya si Yareli na kasama ang kaibigan nitong mahirap na si Ronnie ay hindi niya maintindihan kung bakit nainis siya sa tagpong iyon kaya ang ginawa niya ay inalok niyang maging nobya si Yareli at pumayag naman ito kaagad. Naisip ni Juancho na gold digger at hindi naman talaga siya mahal ni Yareli kaya pumayag itong maging nobya niya, pero sa loob ng isang linggo na pagiging magkasintahan nila ay nagkamali siya. Nakikita niyang tunay siyang mahal ng dalaga at mas lalo siyang nainis sa kaisipang iyon.

Sa lahat ng babaeng naging nobya niya ay si Yareli lang ang naiiba. Tunay at tapat ang pagmamahal nito sa kanya, hindi tulad ng mga babaeng nagdaan sa buhay niya na kapangyarihan at kasikatan lang ng pamilya Steffano ang habol sa kanya. Hindi niya gusto ang ideya na unti-unti nang nahuhulog ang loob niya kay Yareli kaya niyaya niya itong makipagtalik nang sa gayon ay makalimutan na niya ang dalaga pagkatapos, pero laking gulat niya nang tinanggihan siya nito. Doon siya mas lalong nagalit hanggang sa nakipaghiwalay siya kay Yareli at naghanap ulit ng bagong nobya at iyon ay si Amanda.

Anong karapatan ni Yareli para tanggihan ang isang Juancho Steffano? Hindi na rin niya nagugustuhan ang pag-iiba ng pinaniniwalaan niya sa mga mahihirap na katulad nito. Pinipigilan niya ang sarili na huwag magustuhan ang dalaga dahil hindi sila nababagay. Hindi niya hahayaan na mababago at masisira ng isang babae ang mga pangarap at prinsipyo niya sa buhay, pero wala siyang nagawa dahil tuluyang nahulog ang loob niya rito na pinipigilan pa rin niya sa pamamagitan ni Amanda.

At ngayon, nakikita niyang interesado ang mga pinsan niyang sila River, Efraim, Irvin, Grant, at Amir kay Yareli at mas lalo niyang ikinagalit iyon. Hindi niya maiwasang makaramdam ng pagseselos dahil sa nakikita niya ay gagawin ng mga pinsan niya ang lahat mapalapit lang kay Yareli, at inamin na rin ng mga ito na gusto nila si Yareli.

Hindi makapaniwala si Juancho nang marinig mismo iyon sa mga pinsan niya. Wala ring pakialam ang mga ito kung mahirap lang ang pamumuhay nila Yareli dahil tatanggapin pa rin ng mga ito ang dalaga sa kahit ano pa man ang antas ng pamumuhay nito. Siya lang talaga ang naiiba sa kanila. Hindi niya magawang ipaglaban si Yareli dahil sa mga ambisyon at pangarap niya.

Naisip rin niya minsan na kung makukuha nga niya ang lahat ng karangyaan, popularidad, at kapangyarihan na matagal na niyang hinahangad ay magiging masaya pa rin kaya siya sa mga susunod? Gayoong tinalikuran at sinaktan lang niya ang babaeng nagmahal sa kanya ng totoo?

“Why am I thinking of you? Hindi tayo bagay, Yareli! Ikaw ang sisira sa mga pangarap ko! I hate you!” tumatawang sabi ni Juancho habang patuloy pa ring umiinom ng beer sa boteng hawak. Halos sumubsob na ang ulo sa lamesa dahil sa matinding kalasingan.

Naaalala pa rin niya ang mga sinabi sa kanya ni Yareli lalo na ang pag-amin nitong mahal siya nito. Sa totoo lang ay masaya siya noong malaman niya iyon pero hindi niya ito puwedeng ipahalata.

Kinuha niya ang wallet sa bulsa ng suot niyang coat at hinanap roon ang picture nila ni Yareli pero nagtaka siya nang hindi niya ito makita.

“Sh*t! Where is our picture?” inis na saad ni Juancho habang patuloy pa rin sa paghahanap ng picture nila ni Yareli.

Napamura siya sa inis at ibinagsak ang wallet sa lamesa nang hindi niya pa rin makita ang picture. Siguro ay nalaglag at nawala na ito sa kung saan. Iyon lang ang tanging bagay na mayroon siya kay Yareli pero nawala pa ito. Mas nanlumo siya nang dahil roon.

“Drinking like there’s no tomorrow?”

Napaangat ng tingin si Juancho mula sa pagkakasubsob ng ulo niya sa lamesa nang makita ang lima niyang pinsan na nasa harapan na pala niya. Seryosong nakatingin ang mga ito sa kanya.

“Anong ginagawa n’yo rito?” Pilit inayos ni Juancho ang sarili at umupo nang tuwid habang hinihilot ang sentido.

“Well, we were finding you dahil kanina ka pa namin hindi makita, pero nandito ka lang pala sa mini bar at nagpapakalasing.” sabi ni River at umupo sa tabi ni Juancho.

“I can handle myself. Iwan n’yo na lang ako!” sagot ni Juancho at muling tumungga ng alak sa bote ng beer.

“Why are you drinking a lot? Dahil sa pag-aaway ninyo ni Amanda?” seryosong tanong ni Grant na hindi sinagot ni Juancho.

“O, dahil kay Yareli?” banggit ni Irvin na ikinagulat ni Juancho.

“We were not dumb to know what’s going on. Alam na naming mas higit mo pang kilala si Yareli kaysa sa ’min.” mariing sabi ni Amir na hindi na kasundo ni Juancho noon pa man.

Hindi inaasahan ni Juancho na malalaman ng mga pinsan niya ang tungkol sa kanila ni Yareli.

Tumawa nang mapakla si Juancho. “So, what if naging ex-girlfriend ko si Yareli? What can you do about that? Hindi naman kami puwede dahil-”

Napahiyaw si Juancho sa sakit at kaagad na bumagsak sa sahig nang bigla siyang sinuntok sa mukha ni Grant. Hindi pa nakontento ito at sinipa siya sa tagiliran na mas lalo niyang ikinainda.

“Then you are the reason kung bakit nakita naming umiiyak si Yareli dito sa mansyon. How could you do that to her?” sigaw ni Irvin sa matinding galit kay Juancho.

Nagdugo na ang ibabang labi ni Juancho dahil sa suntok ni Grant pero nagawa pa rin niyang makapagsalita. “Hindi ko na kasalanan kung nasasaktan siya nang dahil sa ’kin. We’re over at may bago na akong girlfriend–”

Muli siyang sinuntok ni Grant at hindi na nito napigilan na tuluyan siyang bugbugin. Ramdam ni Juancho ang matinding galit ni Grant sa paraan ng pambubugbog nito sa kanya. Tinanggap na lang niya ang mga suntok, sipa, at tadyak na binibigay nito sa katawan niya dahil tama lang iyon sa mga nagawa niyang kasalanan kay Yareli.

Sinaktan niya ang dalaga at hindi magawang ipaglaban nang dahil sa ambisyon niya.

Sa wakas ay binitawan na siya ni Grant nang halos hindi na niya maigalaw ang buong katawan niya sa pambubugbog nito.

“Ikaw na ang pinakaggo at walang kwentang lalaki na nakilala ko! Ang swerte mong motherfcker ka dahil nagustohan ka ni Yareli, samantalang kami na uhaw sa atensyon niya ay gusto niyang layuan!” gigil na gigil na sabi ni Grant at nanginginig ang mga kamao nito sa pagpipigil na suntokin ulit siya.

Napaubo ng dugo si Juancho at lupaypay na sa sahig dahil sa mga natamong bugbog kay Grant. Hindi siya magawang tulungan nila River, Efraim, Irvin, at Amir dahil alam niyang galit ang mga ito sa kanya.

“But we’re glad that you and Yareli are done so we have a higher chance to get her.” seryosong sabi ni Efraim na bihira kung magsalita.

“Tandaan mo ’to Juancho, ngayong isinuko mo na si Yareli ay wala ka nang panghahawakan sa kanya. You know we like her and we will do everything to get her.” saad ni Irvin.

“Gustong-gusto namin si Yareli at hindi kami makapapayag na makuha siya nang ibang lalaki sa amin. Gagawin namin ang lahat para lang magustuhan niya kami. She’s our obsession at handa kaming magtagal dito sa San Felicidad para sa kanya.” sabi ni River na may matiim na tingin.

Hindi makaimik si Juancho sa sinabi ng mga pinsan niya. Hindi niya akalaing sobra ang paghahangad ng mga ito kay Yareli. Alam niya na mahirap kalabanin ang mga pinsan niya. Hindi niya kayang itanggi sa sarili pero talagang mahal niya si Yareli. Mahal niya ito pero mas pipiliin niya ang kapangyarihan at ambisyon na gusto niyang makuha noon pa man.

Sana nga ay hindi niya pagsisihan ang desisyon niya balang araw dahil sarili niyang mga pinsan ang makakalaban niya sa oras na mangyari iyon.

“We’re done taking a revenge on you for what you did to Yareli. You should thank us dahil ako lang ang bumugbog sa’yo. We’re still a cousin at dahil wala na kayo ni Yareli ay mas okay na sa amin ’yon. We warn you Juancho, sa amin na si Yareli at wala ka nang karapatan sa kanya.” madiing sabi ni Grant at kaagad naglakad papaalis. Sumunod na rin kay Grant ang apat nitong mga kapatid hanggang si Juancho na lang ang naiwan sa bar counter na duguan at maraming natamong bugbog sa katawan.

Napangiti nang mapait si Juancho at sinikap ang sariling bumangon mula sa pagkakahandusay sa sahig.

“I’m sorry if I can’t fight for you. Sana nga ay hindi ko pagsisihan ang mga naging desisyon ko…”

Ajai_Kim

Chapter 9

Yareli’s POV

KAARAWAN ni Kuya Yasewah kaya busy kaming dalawa ni Inay na magluto ng simpleng handa niya katulad ng pancit bihon, biko, inihaw na bangus, adobong manok, at sinigang na isda. Kahit hindi gaanong marami ang handa namin ay pinag-ipunan at talagang pinaghandaan namin ito ni Inay para kay kuya.

Ngayong araw ay 24 na taong gulang na si Kuya Yasewah. Pansamantala muna siyang nag-leave ng isang araw sa trabaho niya bilang isang mekaniko sa bayan ng San Felicidad para sa kanyang kaarawan.

Wala pa itong nagiging girlfriend kahit sa pagkakaalam ko ay may mga babae namang nagkakagusto sa kanya. Hindi na rin ako magtataka kung bakit single pa rin hanggang ngayon si kuya dahil talagang workaholic ito at wala na rin oras para sa buhay pag-ibig. Masyado itong responsable sa aming pamilya, at ang kapakanan lang namin palagi ang iniisip niya.

Kaya mas lalo akong nagsusumikap na makapagtapos nang pag-aaral dahil si Kuya Yasewah ang nagpapaaral sa akin. Undergraduate siya ng college at mas gusto niyang makapagtapos muna ako nang pag-aaral bago siya kaya ang plano ko na kapag nakapagtapos ako at naging isang ganap na guro na ay siya naman ang papag-aralin ko. Ipinangako ko iyon sa sarili ko na sa lahat ng pagpapakapagod ni kuya sa pagtatrabaho para sa pag-aaral ko at sa pamilya namin ay susuklian ko nang pagsusumikap para makapagtapos ako.

Nang matapos kaming makapagluto ni Inay ng mga handa ay binigyan niya ako ng 50 pesos at bumili raw muna ako ng isang litro ng coke sa tindahan. Kinuha ko ito at kaagad nagpunta sa sari-sari store nila Mayet.

“Pabili nga po ng isang litrong coke,” sabi ko sa nagbabantay ng tindahan nila Mayet na si Kuya Dante, nakatatandang kapatid ni Mayet.

Ngumiti ito sa akin at kumuha ng coke sa refrigerator at pagkatapos ay ibinigay sa akin. Kaagad kong iniabot ang bayad ko.

“Pakisabi pala sa kuya mo na happy birthday. Pupunta ako sa inyo mamaya para makikain, ah?” nakangiting sabi ni Kuya Dante.

Tumango ako. “Sige po. Nasaan po pala si Mayet?”

“Um-attend sa binyag ng anak ng kumare ni Mama. Baka gabi na makauwi ang mga ’yon.” sagot ni Kuya Dante.

“Gano’n po ba? Kapag dumating po si Mayet ay isama n’yo na lang po siya kung pupunta na kayo sa bahay.” sabi ko.

“Sure, basta ikaw, Yareli.” Kumindat sa akin si Kuya Dante na ikinatawa ko.

May itsura ang kuya ni Mayet kaya nga lang ay maloko at maraming nagiging girlfriend. Parang nakatatandang kapatid na rin ang turing ko kay Kuya Dante dahil mabait ito sa akin at kaibigan din siya ni Kuya Yasewah.

Nang bumalik ako sa bahay ay iniabot ko kay Inay ang binili kong isang litrong coke. Kinuha niya ito sa akin at pinakarga ang bunsong kapatid kong si Jingjing na halatang kagigising lang. Lumabas muna ako sandali sa bahay habang karga si Jingjing at tumingin sa malayo.

Isang linggo na simula nang iwasan ko ang Steffano brothers. Hindi ko na rin sila nakikita pero alam ko na nandirito pa rin sila sa San Felicidad base sa kuwento sa akin ni Mayet. Napanatag ang loob ko dahil hindi na nila ako tinangkang lapitan at kausapin muli. Mas mabuti na rin iyon dahil kung patuloy pa rin akong makikipagkaibigan sa kanila ay mas lalo lang magiging komplikado ang lahat. Lahat ng may koneksyon kay Juancho ay iiwasan at lalayuan ko na.

Ilang saglit pa ay dumating na si Kuya Yasewah kasama si Itay at laking gulat ko nang makitang kasama rin nila si River na nakangiti habang kinakausap sila.

Nang makita nila ako ay nilapitan ako ni Kuya Yasewah at kaagad inakbayan habang nakangiti. “Inimbitahan ko pala si River sa kaarawan ko. Nakita namin siya kanina ni Itay sa bukirin na nakatambay lang sa labas ng mansyon nila Governor Vicente kaya niyaya ko na siyang pumunta rito.” sabi nito na walang ideya na pilit ko nang nilalayuan ang magkakapatid.

Si Itay naman ay inakbayan din si River. “Napakagalang at napakabait nitong si River, anak. Kahit pamangkin siya ni Governor Vicente ay hindi ito kasing hambog ng anak niyang si Juancho. Masarap siyang kakuwentuhan, at sinabi rin ni River kanina na sasamahan niya akong uminom ng lambanog ko.” masayang saad ni Itay. Mahilig uminom ng lambanog si Itay kahit nakakalasing iyon nang sobra.

Ngumiti si River sa akin na para bang hindi ko sinabi noong isang linggo na layuan na nila akong magkakapatid. Mukhang naging kasundo na niya si Itay na ikinagulat ko.

“Halika na, River. Pumasok na tayo sa loob ng bahay namin at gusto pa kitang makakuwentuhan,” ani Itay.

“Okay po.” sagot ni River at kaagad na silang pumasok ni Itay sa loob ng bahay.

“Maging si Itay ay magaan na ang loob kay River.” nakangiting sabi ni Kuya Yasewah at kinuha sa akin si Jingjing para siya naman ang kumarga. Hindi ako nagsalita.

Nang bandang alas-sais ng gabi ay nagsidatingan ang iilang mga kaibigan ni Kuya Yasewah sa bahay namin kasama na si Kuya Dante. Hindi nito kasama si Mayet dahil hindi pa rin daw ito umuuwi kasama ang Mama nila sa binyag na dinaluhan ng mga ito. Dumating na rin si Ronnie at sinabing hindi makakapunta ngayon si Jestin dahil nabalian ito ng buto sa paa nang magbasketball sila noong isang araw.

“Medyo maraming tao, ah?” Saglit na dumungaw si Ronnie sa loob ng bahay habang nandito pa rin kami sa labas.

“Nasa loob si River,” sabi ko na ikinahinto niya.

“Talaga? Kasama ba niya ’yong apat niyang mga kapatid?” tanong ni Ronnie.

Umiling ako. “Inimbitahan lang siya nina Itay at Kuya Yasewah dahil nakita raw nilang nakatambay lang sa labas ng mansyon ng mga Steffano si River. Mas mabuti na rin na siya lang ang nandito at ayoko nang makita ang iba pa niyang mga kapatid.”

Alam na ni Ronnie ang lahat tungkol sa amin ni Juancho at sa Steffano brothers katulad nang mga ikinuwento ko kay Mayet, pero hindi ko inaming hinalikan ako ni Amir dahil masyado nang pribado iyon para sabihin ko pa.

“Mas mabuti kung gano’n. Tara at pumasok na tayo sa loob. Gutom na rin ako,” paanyaya ni Ronnie at saka nito hinawakan ang kamay ko at pumasok na kami sa loob ng bahay.

Nagsimula na ang simpleng kaarawan ni Kuya Yasewah. Nagkukwentuhan lang sila kasama ang iilan niyang mga kaibigan kasama si Kuya Dante habang kumakain ng mga hinanda naming pagkain. Si Itay naman ay kasama sa iisang lamesa si River at nag-uusap sila habang kumakain. Nang makita ako ni Itay na kasama si Ronnie ay kaagad niya kaming niyayang maupo sa tabi nila.

Kaagad nawala ang ngiti ni River nang makita niya si Ronnie, at makitang hawak nito ang isang kamay ko. Napabitaw ako sa pagkakahawak ni Ronnie nang bigla akong natakot sa paraan ng pagtitig sa amin ni River.

“Nandito ka pala, Ronnie. Kumusta ang Tatay Caloy mo?” tanong ni Itay kay Ronnie.

“Ayos lang naman po, Tiyo Emilio. Minsan daw po ay mag-inuman kayo sa bahay dahil namimiss ka na niyang ka-bonding.” sabi ni Ronnie na ikinatawa ni Itay.

“Makakaasa siya kamo at masyado lang akong naging abala nitong mga nakaraang araw. Ay, siya nga pala! Kukunin ko muna iyong lambanog sa kusina at gusto kong mag-inuman tayo kasama si River!” sabi ni Itay at tumayo sa pagkakaupo niya para pumunta sa maliit naming kusina.

Ilang saglit pa ay bumalik si Itay at may dala na itong dalawang baso at isang bote ng lambanog. Inilapag niya ito sa lamesa.

“Hindi ka puwedeng uminom, Yareli. Por boys only lang ito!” paalala sa akin ni Itay na ikinailing ko na lang.

Inabutan ni Itay ng baso sina River at Ronnie. Sa pagkakaalam ko ay hindi umiinom si Ronnie ng lambanog, at mas lalo na siguro itong si River dahil mukhang hindi umiinom ang mayamang katulad niya nang mga ganitong klaseng inumin, kadalasan ay sa probinsya lang ito makikita at matitikman.

“Ronnie, kung hindi ka umiinom niyan ay ’wag mo nang pilitin. Sobrang nakakalasing ’yan.” paalala ko kay Ronnie pero umiling lang siya at nginitian ako.

“Ayos lang, Yareli. Gusto ko rin makainuman si Tiyo Emilio.” sagot niya.

Tumingin ako kay River na hindi ko namalayan na kanina pa pala nakatingin sa amin ni Ronnie. Walang ekspresyon ang kanyang mukha at hindi ko alam kung ano ang iniisip niya.

Sinabi ko na sa sarili ko na lalayuan ko ang Steffano brothers pero nandito ngayon si River sa kaarawan ni Kuya Yasewah at hindi ko siya puwedeng paalisin dahil si Kuya Yasewah at Itay mismo ang nag-imbita sa kanya. Kahit nakakailang ay kailangan ko itong tiisin.

Sinalinan ni Itay ng lambanog ang mga baso nina River at Ronnie at sa unang tikim pa lang nila ay pareho na silang napangiwi sa tapang ng lasa.

“Itay, baka malasing sila d’yan!” suway ko kay Itay.

“Hindi ’yan, anak. Malalaki na itong sina River at Ronnie, at sigurado akong kayang-kaya nilang inumin ’yang lambanog.” sabi ni Itay habang iniinom na rin ang lambanog niya.

“It taste so good, actually.” Biglang sinabi ni River at nagsalin pa ito ng lambanog sa baso niya nang maubos ang sa kanya.

“Masarap siya. Kaya ko ring inumin ’to.” sabi naman ni Ronnie at nagsalin rin ito ng lambanog sa baso habang may seryosong tingin kay River.

Ako lang ba ang nakakapansin na parang may tensyon sa pagitan nila? Nakita ko ang pagngisi ni River kay Ronnie at kaagad nitong ininom nang isang lagukan lang ang lambanog. Hindi rin nagpatalo si Ronnie at gano’n rin ang ginawa. Ano ba ang nangyayari sa kanila? May lambanog competition ba at mukhang nagpapalamangan sila?

Nagsialisan na ang mga bisita ni Kuya Yasewah pagkatapos kumain at magkuwentuhan. Kaagad namang lumapit sa amin si Kuya Yasewah at nagulat ito nang makita sina River at Ronnie na nagpaparamihan pa rin sa pag-inom ng lambanog, habang si Itay naman ay knock out na sa lamesa dahil sa matinding kalasingan.

“Anong nangyari sa mga ’yan?” bulong ni kuya na saglit tiningnan si Itay na nakatulog na sa lamesa. Sina River at Ronnie naman ay may mga sarili yatang mundo at umiinom pa rin ng lambanog. Hindi na nila kami napapansin dahil pareho silang nakatuon sa isa’t-isa at nagpaparamihan ng maiinom.

“Si Itay kasi niyaya silang uminom ng lambanog tapos ayan, si Itay pa ang unang nakatulog sa kalasingan, tapos itong dalawa naman na halatang lasing na rin ay hindi ko na maawat sa pag-inom.” sabi ko.

Ilang beses ko nang sinuway sina River at Ronnie na tumigil na sa pag-inom pero ayaw pa rin nilang tumigil. Bumuntonghininga si Kuya Yasewah at saka nito hinila si Ronnie patayo na halos gumewang na dahil sa matinding kalasingan.

“Ronnie, umuwi ka na sa inyo at alas-diyes na ng gabi. Baka hinahanap ka na ng Nanay mo.” sabi ni Kuya Yasewah kay Ronnie.

Umiling si Ronnie at tumawa. Pulang-pula na ang buong mukha nito na halata sa mestizo niyang balat nang dahil sa matinding kalasingan.

“Ano ba! Kaya ko pang uminom, Kuya Yasewah! Ito kasing si River, parang may matinding galit sa ’kin sa hindi ko malamang dahilan. Kailangan kong malaman kung bakit ganyan siya makitungo sa ’kin!” sumbong ni Ronnie kay Kuya Yasewah na ikinalaki ng mga mata ko sa gulat.

“Lasing ka na talaga! Ihahatid na kita sa bahay ninyo.”

“Pero–”

Hindi na nakapalag si Ronnie nang bigla siyang hinatak ni Kuya Yasewah hanggang sa makalabas na sila sa loob ng bahay. Nang tiningnan ko si River ay nakasandal ito sa upuan habang nakapikit. Halatang lasing na lasing na siya dahil namumula na ito.

Lumapit ako sa kanya. “River?” tawag ko pero hindi niya ako sinagot.

Paano na ’to? Mukhang sa tingin ko ay hindi na siya makakalakad ng tuwid dahil lasing na siya. Paano kaya siya makakauwi nito sa mansyon ng mga Steffano?

“River? Nasaan ang cellphone mo? Tatawagan ko na lang ang mga kapatid mo para–”

“I can’t manage to walk anymore. My head really hurts and I’m already sleepy. Your father’s lambanog is the hardest liquor I’ve ever drink in my entire life.” sagot niya habang nakapikit pa rin. Napahawak pa ito sa kanyang sintido marahil ay sa matinding pagkahilo.

“Yareli? Ano nang nangyari dyan?”

Nakita ko si Inay na kaagad lumapit sa amin at tiningnan si Itay na nakatulog na sa lamesa, at si River na nakapikit habang nakasandal sa upuan.

Umiling siya. “Ito talagang Itay mo, dinamay pa sina River at Ronnie sa pag-inom ng lambanog. Ako na ang bahala sa Itay mo at dalhin mo muna si River sa kuwarto mo para makapagpahinga siya.” sabi ni Inay.

“Po? Sa kwarto ko po dadalhin si River?” gulat kong tanong.

Tumango si Inay. “Hindi na makakauwi ang batang iyan sa mansyon ng mga Steffano dahil kahit sino’ng iinom ng lambanog ng Itay mo ay talaga namang malalasing nang sobra. Patulugin mo muna siya sa kama mo at sa lapag ka na lang matulog pansamantala. Kapag may ginawa siyang masama sa’yo ay sumigaw ka ka lang at Ako ang makakatapat niya.” sagot ni Inay at kaagad na nitong inalalayan si Itay para dalhin sa kuwarto nila.

Napapikit ako at saka nagmulat ulit. Wala akong nagawa kundi ang alalayan na si River at pilit ko itong itinatayo kahit mabigat ito para makapunta na kami sa kuwarto ko. Pagkarating namin sa kuwarto ay kaagad ko siyang inalalayang makahiga sa maliit kong kama na may manipis na kutson. Sa laki at tangkad niya ay maliit para sa kanya ang kama ko kaya wala talaga akong ibang magagawa kundi ang matulog na lang sa lapag.

Sandali muna akong lumabas ng kuwarto para ligpitin ang mga kalat at mga pinagkainan sa kaarawan ni Kuya Yasewah. Maraming mga hugasin ang nasa paligid at bukas ko na siguro iyon lilinisin dahil gabi na rin at inaantok na ako. Nagpunta ako sa kusina at kumuha ng puting bimpo na may mainit na tubig sa termos at saka iti inilagay sa maliit na palanggana. Dinala ko ito nang muli akong pumasok sa loob ng kuwarto ko.

Tinignan ko si River na mahimbing pa rin na natutulog sa kama ko. Lumapit ako sa kanya at saka binasa at pinigaan ang bimpo sa palanggana na may mainit na tubig. Sinimulan kong punasan ang pawisan niyang mukha hanggang sa leeg at braso niya. Naaamoy ko pa ang amoy ng lambanog sa hininga niya. Mabango pa rin siya kahit na ganoon.

Kung ikukumpara ko si River sa mga artista sa Pilipinas ay mas guwapo pa siya sa mga iyon. Mukha siyang banyaga gaya ng iba pa niyang mga kapatid. May maganda siyang pangangatawan na mahahalata talagang nag-gy-gym ito at hindi pinapabayaan ang sarili. Nagsusumigaw ang pagiging mayaman nito sa suot niyang mamahaling damit, sapatos, at relo.

Nang matapos kong punasan si River ay maingat kong tinanggal ang sapatos at medyas sa paa niya. Itinabi ko iyon sa gilid ng kama ko. Nang akmang kukuha na sana ako ng isang unan sa tabi niya ay laking gulat ko na lang nang hinila niya ang isang braso ko hanggang sa napadagan ako sa ibabaw niya at sumubsob ang mukha ko sa dibdib niya.

“K-Kanina ka pa gising?” gulat kong tanong at tumingala sa kanya.

Ngumiti siya habang nakapikit pa rin at mas lalo akong isiniksik sa katawan niya.

“Obviously and I like that you’re taking care of me.” bulong niya sa tainga ko.

Umusod ito sa tabi ko at doon niya ako inihiga. Hindi ko inaasahan ang sunod niyang ginawa,

Hinalikan niya ako.

Para akong natuod sa ginawa niya habang patuloy pa rin siya sa paghalik sa akin. Gulat na gulat ako.

Hinalikan ako ni River katulad nang ginawa sa akin ni Amir!

Ajai_Kim

Chapter 10

Yareli’s POV

BUONG lakas kong itinulak si River at saka ako bumangon mula sa kama kaya natigil ang paghalik niya sa akin. Nagmulat siya ng mga mata at tinitigan ako na ngayon ay pulang-pula ang buong mukha at sobrang lakas rin ng kabog ng dibdib ko.

“B-Bakit mo ’yon ginawa? Alam mo ba na pati si Amir ay hinalikan rin ako?” buong tapang kong tanong.

Tumango siya at ngumiti. “I know. We like you, Yareli that’s why we couldn’t help ourselves but to kiss you.” pag-amin ni River na ikinagulat ko.

“A-Ano? Gusto n’yo ako? Nagpapatawa ba kayo?” hindi ko makapaniwalang tanong.

Tinaasan niya ako ng kilay at prenteng sumandal sa headboard ng maliit kong kama. Humalukipkip ito at humikab pa. Mukhang medyo nawala ang kaunting kalasingan.

“We were not kidding, Yareli. Simula nang makilala ka namin ay nagkagusto na kami sa’yo, kaya gusto naming mapalapit sa’yo because my four brothers and I are obviously likes you.” sagot niya.

Sa sinabi ni River ay sumakit lang ang ulo ko. Nagkagusto na kaagad sila sa akin sa maikling panahon lang? Ang Steffano brothers ay gusto ako? Pero paano nangyari ’yon?

“Kapag gusto n’yo ang isang babae, kailangan ba talagang manghalik?” nahihiya kong sabi dahilan para tumawa nang mahina si River.

Hinila niya ako palapit sa kanya at dahil sa nanlalambot ang mga tuhod ko sa ginawa niyang paghalik sa akin ay hindi na ako nakapalag. Hinapit niya ang baywang ko gamit ang isang braso niya at muling isinandal ang ulo ko sa dibdib niya.

Rinig na rinig ko ang malakas na pagtibok ng puso niya. Kung seryoso man siyang gusto niya ako, marahil ay totoo iyong nararamdaman niya dahil sa pagkakaalam ko mula sa pocketbooks na nababasa ko ay lumalakas ang tibok ng puso ng isang tao kapag kasama at kaharap nito ang taong gusto o mahal niya.

“Yes, at sa’yo lang naman namin ginagawa ’yon. I’ve never felt this way before, Yareli. I’m sure I already like you. Hanggang ngayon ay ayaw pa rin naming umuwi sa Maynila at dahil ’yon sa’yo.” mahinang sabi ni River at hinalikan ang tuktok ng ulo ko.

Wala akong masabi. Napakastraightforward pala ni River. Sa kanilang magkakapatid ay nakikita ko na siya ang nagpapaka kuya sa kanila dahil siya ang pinakamatanda, at siya rin iyong handang suwayin at hindi kunsintihin ang mga kapatid niya sa maling ginagawa ng mga ito.

“Remember what Irvin said? Kaya siya nagalit sa kaibigan mong si Ronnie at muntik na silang mag-away ay dahil nagseselos siya sa kanya.” tumawa nang mahina si River at umiling pagkatapos.

Ngayon ay naiintindihan ko na kung bakit ganoon ang ikinilos at sinabi ni Irvin kay Ronnie sa mall. Nagseselos pala ito dahil may gusto rin ito sa akin. Hindi ko akalain na magugustuhan ako ng Steffano brothers at mukhang seryoso nga sila dahil hinalikan na ako nina River at Amir.

Hahalikan rin kaya ako nila Efraim, Irvin, at Grant dahil gusto rin nila ako?

“H-Hindi ba kayo hinahanap sa inyo? Wala rin ba kayong mga trabaho sa Maynila kaya puwede kayong magstay ng matagal dito sa San Felicidad?” Iniba ko na lang ang usapan dahil masyado na akong naiilang sa inamin ni River.

“Efraim, Irvin, and I are currently working pero nagleave muna kami nang ilang linggo pansamantala sa trabaho para lang magtagal dito sa San Felicidad so that we can always see you, pero iniiwasan mo naman kami at hindi ka rin lumalabas dito sa bahay ninyo.” Sumeryoso ang mukha niya at mukhang nagtatampo na.

“Sa tingin ko kasi ay kailangan ko na kayong layuan dahil magkaiba ang estado ng buhay natin. Iniisip rin ng ibang tao dito sa San Felicidad na kaya ako nakikipaglapit sa inyo ay dahil sa gusto ko raw kayong paibigin at kapag napaibig ko ang isa sa inyong magkakapatid ay gagamitin ko ’yon na paraan para umahon ang pamilya ko sa kahirapan.” pag-amin ko.

Iyon ang kumakalat na balita ngayon sa San Felicidad lalo na’t nakikita ng ibang tao na nakakasama ko ang Steffano brothers at nagpupunta ang mga ito sa bahay namin. Dahil na rin sa mga sinabi ni Juancho ay kailangan ko na silang iwasan dahil hindi nga naman maganda na makipaglapit ako sa mga mayayamang katulad nila.

“Bakit mo ba iniisip ang sasabihin sa’yo ng ibang tao? Kaming magkakapatid ang kusang gustong maging malapit sa’yo, Yareli and we don’t care kung mahirap ka man o hindi. It can’t stop us from liking you kaya kahit ano’ng pag-iwas ang gawin mo ay gagawa at gagawa pa rin kami ng paraan para lang makasama ka. Pinalipas lang namin ang isang linggo para bigyan ka ng panahon.” sabi ni River habang hinahaplos ang buhok ko.

Nakagat ko ang ibabang labi ko at sa totoo lang ay medyo natuwa ako sa sinabi niya. Kahit alam ng Steffano brothers na mahirap lang ang pamilya namin ay hindi naging hadlang iyon para makipaglapit sila sa akin. Wala silang pakialam sa sasabihin ng ibang tao tungkol sa amin. Totoo nga ang kanilang nararamdaman na gusto nila ako. Malayong-malayo sila kay Juancho. Doon ko lang napagtanto na pinaglaruan lang niya ako at hindi totoo ang mga ipinakita niya sa aking kabutihan nang maging nobyo ko siya. Sa madaling salita ay hindi niya ako nagustohan.

“Patawad kung sinabi ko sa inyo na layuan n’yo na ako.” paghingi ko ng paumanhin.

“Next time, don’t do that again. We’re not asking na magustohan mo kaagad kami but please . . .? We want to be closer with you, Yareli.” seryosong sabi ni River.

Tumango na lang ako sa na ikinangiti niya. Wala naman sigurong masama roon.

“Puwede ko bang tanggalin ’itong polo shirt ko? I want to sleep now because my head still hurts at naiinitan ako sa suot ko.” tanong niya.

Namula na naman ako. “Ah, sige. Dito na lang pala ako matutulog sa lapag.” mabilis kong sabi.

“Hindi ba puwedeng magtabi na lang tayo dito sa kama mo? Promise, I wouldn’t do anything bad na ikasisira ng tiwala mo at nang pamilya mo sa ’kin. Hindi ako sina Grant at Amir na masyadong aggressive.” sabi niya habang tinatanggal na ang suot niyang polo shirt.

Napatanga ako habang tinitingnan si River na wala nang pang-itaas. Maganda ang pangangatawan niya katulad ng mga lalaking models sa brochure ng Avon at Natasha na nakikita ko. Iyong mga nagmomodel ng damit at underwear. May six pack abs siya at may mga muscle rin sa braso. Kahit sino’ng babae ay hahanga sa katawan niya.

Napakurap ako nang matauhan ako sa pagkakatitig sa katawan niya. “P-Pero . . . hindi tayo kasya r’yan sa kama ko–”

“Kasya tayo dito. Hindi naman ako malikot matulog, e. Let’s sleep, Yareli,” nakangiti niyang sabi at umayos na ng higa. Tinapik niya ang kama ko sa tabi niya para doon ako humiga.

“Wala ka talagang gagawing masama sa ’kin, ah? 18 years old pa lang ako at nag-aaral pa.” paninigurado ko na ikinatawa ni River.

“Oo nga. Hindi kita gagawan ng masama dahil hindi naman ako g*go para pagsamantalahan ka. Tara na kasi!” pangungulit niya.

Bumuntonghininga ako at walang ibang nagawa kundi ang tabihan si River sa kama ko. Kahit maliit ang kama ay nagkasya kaming dalawa. Hinapit niya ulit ang baywang ko at muling isinandal ang ulo ko sa dibdib niya.

“Hindi pa pala ako nakakapaglinis ng katawan ko. Babangon muna ako para-”

“You’re still smells good. Don’t move and let’s rest.” sabi niya at pumikit na.

Gaya nga ng sinabi ni River ay hindi na ako gumalaw sa puwesto namin. Pinagmasdan ko na lang siya habang nakapikit. Ang guwapo talaga niya kahit saang anggulong tingnan. Ang init ng katawan niya at amoy na amoy ko ang pabango nitong kumapit sa katawan niya.

Bigla ay napahikab ako at inaantok na rin kaya ipinikit ko na ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog.

KINABUKASAN ay nagising ako mula sa sinag ng araw na tumatama mula sa bintana ng kuwarto ko. Pinagmasdan ko si River sa tabi ko na mahimbing pa rin na natutulog. Hinalikan niya ako kagabi. Ano ba ang dapat kong maramdaman?

Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga sinabi niya kagabi. Gusto nila akong magkakapatid? Balita ko ay magaganda at mas elegante ang mga babaeng nakatira sa Maynila kaya paano na nagustuhan nila ako? Seryoso ba talaga sila sa akin?

Gumalaw ako sa tabi ni River para sana bumangon kaso ay nagising na siya at unti-unting nagmulat ng mga mata.

“Good morning, Yareli!” nakangiti niyang bati habang kinusot-kusot ang mga mata niya.

“Good morning din. Masakit pa ba ang ulo mo?” tanong ko.

Tumango siya. “A little.”

“Magkape ka muna para mawala ang hangover mo at kumain tayo ng almusal.” sabi ko.

Bumangon ako sa kama ko at lumabas ng kuwarto, sumunod naman si River at isinuot na ulit ang polo shirt niya. Napansin ko na wala na ang mga kalat at hugasin sa paligid maging pati na rin sa kusina, marahil ay maagang nagising si Inay at siya na ang naglinis nito. Naabutan namin si Inay sa maliit naming sala na nakaupo sa lumang sofa habang pinapadede si Jingjing.

“Gising na pala kayo, Yareli at River. Magkape at kumain na kayo ng almusal sa kusina. May biniling pandesal at hotcake si Yasewah bago siya umalis kanina papunta sa trabaho niya.” sabi ni Inay habang nakangiti sa amin.

“Thanks po.” magalang na sagot ni River na ikinatango ni Inay.

Nagpunta kami ni River sa kusina at pumuwesto sa upuan na may pahabang lamesa at gawa sa kahoy.

“Kumakain ka ba nito?” tanong ko at itinuro kay River ang pandesal at hotcake na nakalagay sa supot na nasa lamesa.

“Of course.” sabi niya at kumuha na ng isang pirasong pandesal.

Napangiti ako at nag-umpisa nang magtimpla ng kape para sa aming dalawa. Hindi ko naman maiwasang hindi tingnan si River habang kumakain ito. Kahit bagong gising siya at magulo ang buhok ay hindi pa rin iyon nakakabawas sa kaguwapuhan niya. Kahit yata magmukhang taong grasa pa siya ay guwapo at malinis pa rin itong tingnan.

“You’re staring at me. Gano’n na ba talaga ako kaguwapo?” sabi niya nang nakangisi dahilan para mapaiwas kaagad ako ng tingin sa kanya.

“I-Ito na pala ang kape mo,” hiyang-hiya kong sabi at inilapag sa harapan niya ang tinimpla kong kape.

Nakangisi pa rin siya habang pinagmamasdan ako. “You’re so cute,” sabi niya at ininom na ang kape.

Namumula akong tumabi sa kanya at ininom na rin ang kape ko. Nakakahiya talaga at nahuli pa ako ni River na tinititigan siya!

“Gusto kong tinititigan mo ’ko, Yareli. Sana ay sa akin ka lang tumitig ng ganiyan.” bigla niyang banggit at hindi ko na gaanong narinig ang huli niyang sinabi.

“Ano ulit ’yon?” tanong ko.

Umiling siya. “Nothing. Let’s finish eating and drinking our coffee.” sabi niya at muling kumain at sumimsim ng kape.

Nagkibit-balikat ako at nang matapos na kaming uminom ng kape at kumain ng almusal ay nagpaalam na rin si River kay Inay na aalis na siya ng bahay at sinabing nagpapasalamat rin siya kina Itay at Kuya Yasewah na nasa kanya-kanya na nilang mga trabaho sa pag-imbita sa kanya sa kaarawan ni kuya.

Nang nasa labas na kami ng bahay ni River ay nginitian niya ako at marahang ginulo ang buhok ko. “I enjoyed your brother’s birthday celebration and I’m also thankful that you’re here with me, Yareli.” seryoso niyang sabi at kinuha ang isang kamay ko at saka hinalikan ang likod ng palad ko. Ramdam ko bigla ang pag-init ng pisngi ko dahil sa ginawa niya.

“Don’t avoid us, okay?” tanong niya. Kaagad akong tumango na ikinangiti niya.

“River!”

Napabitaw sa akin si River nang makita namin sila Irvin, Grant, at Amir na naglalakad papalapit sa amin. Galit ang ekspresyon ng mga mukha nito na ikinagulat ko.

“Why–”

Napahiyaw ako sa gulat nang biglang suntokin ni Grant si River sa mukha at muntik na itong matumba.

“Ano’ng ginagawa mo, ha?! Tinatalo mo na ba kami, River? You’re making move on her without our consent? Just play fair you moron!” sigaw ni Grant kay River.

Hindi sumagot si River sa sinabi ni Grant at nakasapo lang ito sa pangang nasuntok.

“You spent a day with her. Wow! What a traitor brother!” nakangising sabi ni Irvin at kitang-kita ang pagkairita sa mukha niya.

Biglang bumaling sa akin si Amir at tumingin nang seryoso.

“We like you, Yareli and as you can see, nagkakagulo kami nang dahil sa’yo. Don’t you try to avoid us again or else mas malala pa ang mangyayari sa samahan naming magkakapatid.” mariin niyang sabi at saka nag-umpisang maglakad papaalis.

Naiiling siyang sinundan ni Irvin na sinulyapan pa ako bago rin tuluyang umalis.

“I’m sorry for what you saw, Yareli. Grant was only jealous and he’s just like that.” malungkot na sabi ni River. Hindi ko magawang makapagsalita.

“I’m sorry again.” huling sinabi niya hanggang sa tuluyan na rin siyang umalis.

Huminga ako nang malalim sa mga bumabagabag sa isip ko. Nangangamba ako sa mga nangyayari ngayon lalo na’t nalaman ko nang may gusto sa akin ang Steffano brothers at alam kong hindi na ako basta-bastang makakaalis sa buhay nila.

Ajai_Kim

Chapter 11

Efraim’s POV

HABANG naninigarilyo ako ay pinagmamasdan ko sina River at Grant na kanina pa nagtatalo. Of course, they are arguing about Yareli dahil itong si River ay nakitulog sa bahay nila Yareli na hindi man lang namin alam. My stupid brothers are already crazy with that girl.

“River, we already talked about this, pero bakit ngayon pakiramdam ko ay gusto mo lang masolo si Yareli?” bulyaw ni Grant kay River.

“Then what do you want me to do? Like what Amir did, gumawa na rin ako ng first move kay Yareli. Sa tingin n’yo ba talaga ay gagana ang Polyamorous relationship kay Yareli? Eh kahit isa nga sa atin hindi niya magustohan dahil may gusto siya kay Juancho!” River hissed.

“You spent a night with her nang hindi namin alam. What do you expect from us? Hindi magagalit sa ginawa mo? At sa napag-usapan natin, walang isa sa atin ang hihigit kay Yareli. We need to be equal because we were brothers, and she can’t do anything about it if we want a Polyamorous relationship with her.” Amir said.

River sighed as a sign of defeat. “I’m sorry, next time I won’t do that again.” he apologized.

“You piece of sh*t! Don’t break our plans because of your selfishness!” madiing sabi ni Grant at naglakad na papasok ng mansyon.

“We trust you, kuya so don’t waste it again.” Irvin sarcastically said at sumunod na ito kay Grant. Si Amir naman ay tahimik lang na umalis at hindi na nagsalita.

“F*ck!” River cursed frustratedly nang kaming dalawa na lang ang naiwan.

“You want her by yourself, right? Because you don’t like sharing.” I said.

He frustratedly combs his hair. “You’re right, and I never imagined being in a Polyamorous situation with my brothers. It’s ridiculous thing pero ano bang magagawa ko kung gusto ninyo si Yareli? Ayoko namang magkasira tayong magkakapatid sa huli nang dahil lang sa iisang babae.” he said.

Nang matapos akong manigarilyo ay tinapon ko ang upos nito at tinapakan sa lupa. “That’s why you better watch your actions. Kilala mo ’yong tatlo, ayaw na ayaw nilang nalalamangan sila.”

“How about you, Efraim? Ayos lang ba sa’yo ’yong ginawa ko? I spent a day with Yareli, you like her too, right?” River asked.

“I don’t like what you did without asking our permission pero ano’ng magagawa ko e, nangyari na? I don’t want to act a bitch like Grant, Irvin, and Amir. They are annoying as heck!” I shrugged my shoulders na ikinatawa ni River.

“Yeah, I knew it. Ako ang panganay sa ’ting magkakapatid pero ikaw ang matured mag-isip sa ating lima. I’m sorry again, Efraim, hindi na talaga ako gagawa ulit ng move kay Yareli para mahigitan ko kayo pagdating sa kanya.” he said sincerely.

“It’s nothing. Don’t worry.” Tumayo na ako at iniwan si River.

It’s funny to think that after we came here to San Felicidad, we no longer want to go back to our place, and it’s because of Yareli. We desire her so much to the point that my brothers and I are already obsessing over her, and this is not a good sign. We only want Yareli for ourselves and we don’t care about having a polyamorous relationship with her.

Mom is right, Dad has a compulsive obsessive disorder, and we inherited that from him. The Steffano brothers are obsessed with this girl from the province, Yareli, and we will do whatever it takes to win her over, whether it’s through good or bad means.

Ronnie’s POV

NAGBABASKETBALL ulit kami nila Jestin at Lorenzo dito sa court bilang pampalipas-oras. Gumaling na rin ang pilay ni Jestin sa paa kaya nakapaglalaro na siya. Nang matapos kami sa first quarter sa laro ay naupo muna kami sa bench at uminom ng tubig.

“Sinasabi mo ba na para kang pinagseselosan ng mga pinsan ni Juancho dahil mas malapit ka kay Yareli?” tanong ni Jestin na ikinatango ko.

“Sa tingin ko ay gano’n na nga. Ikinuwento ko na sa’yo na noong pagkaalis ninyo ni Mayet sa mall ay muntik na kaming mag-away ni Irvin, tapos nag one-on-one pa kami sa pag-inom ng lambanog ni River sa birthday celebration ni Kuya Yasewah, hindi ba?” sabi ko matapos inumin ang tubig ko sa bottled water.

“Oo nga, at halata talagang may gusto sila kay Yareli. Okay lang ba sa’yo, ’yon, bro?” nag-aalalang tanong ni Jestin.

Bumuntonghininga ako. “Ano bang magagawa ko kung gusto nila si Yareli. Ang ikinakabahala ko lang ay baka masaktan lang si Yareli dahil pinsan nila si Juancho.”

Matagal na akong may gusto kay Yareli pero hindi ko lang maamin ang tunay kong nararamdaman sa kanya dahil alam ko na hanggang pagkakaibigan lang ang kaya niyang maibigay sa akin. Kakahiwalay lang nila ni Juancho at hindi maganda na pumasok kaagad ako sa eksena. Isa pa ay ramdam kong pinagseselosan rin ako ng magkakapatid na iyon na pinsan ni Juancho. Si Yareli pa rin ang magdedesisyon sa lahat at dahil ayoko siyang masaktan ulit ay nangangamba ako sa mangyayari sa oras na tuluyan na siyang mapalapit sa magkakapatid na iyon.

“So, ano ’yan Ronnie? Magpapakatorpe ka pa rin ba hanggang ngayon? Nauunahan ka na pala ng mga dayo na ’yon, oh? Sayang dahil gusto ko pa namang magkatuluyan kayo ni Yareli sa huli dahil bagay kayo.” sabi ni Lorenzo at umiling ito. Si Jestin naman ay umiwas nang tingin.

Napaisip ako sa sinabi ni Lorenzo. Natatakot lang talaga ako na kapag inamin ko ang tunay kong nararamdaman kay Yareli ay baka tuluyan nang lumayo ang loob niya sa akin. Masaya ako na naging magkaibigan kami at hindi ko kakayanin kapag nasira iyon nang dahil sa maling desisyon na gagawin ko.

“Natatakot lang ako sa rejection,” malungkot kong sabi at pinaglaruan ang laylayan ng suot kong puting t-shirt.

Pareho akong inakbayan nina Jestin at Lorenzo.

“Ang bait mo talaga kahit kailan, Ronnie! Bukod sa kasing guwapo kita ay palagi mo rin iniisip ang kapakanan ni Yareli. Ikaw lang ang lalaking kilala ko na handang maghintay para lang sa babaeng mahal niya.” sabi ni Lorenzo.

“Ang pag-ibig nga naman, hindi mapipigilan~” pagkanta ni Jestin.

“Mga g*go!” sabi ko at tinawanan sila.

Pagkatapos naming mag-break sa basketball ay nag-umpisa na ulit kaming maglaro. Napansin ko ang mangilan-ngilang babae na kanina pa pala nanonood sa amin na hindi ko na namalayan.

“Ang guwapo talaga ni Ronnie, girl!”

“Oo nga. Guwapo rin naman sina Jestin at Lorenzo pero iba talaga ang dating ni Ronnie.”

“May girlfriend na ba siya?”

“Meron yata. ’Yong babaeng maganda na anak ni Ate Yasmin na choir sa simbahan? Yareli ba ang pangalan no’n?”

“Ah, siya ba? ’Yong may kapatid na lalaki na guwapo rin? Sayang naman at wala na tayong pag-asa kay Ronnie.”

Napangisi sa akin si Lorenzo nang marinig ang pag-uusap ng mga babaeng nanonood sa amin, si Jestin naman ay tipid lang na ngumiti. Napailing ako. Hindi ko alam na kilala nila ako at inaakala nilang girlfriend ko si Yareli.

Nang matapos na kaming magbasketball ay humiwalay na sa amin si Lorenzo at sinabing tutulungan pa niya ang Tatay niya na magtanim sa bukid. Nagpatuloy kami ni Jestin sa paglalakad hanggang sa makasalubong namin ang pinsan ni Juancho na si Irvin. Masama ang titig nito sa akin.

“Bakit ganyan ka makatingin sa kaibigan ko?” mariing tanong ni Jestin kay Irvin.

“’Huwag kang mangialam dito!” sagot ni Irvin.

“Ano bang problema mo kay Ronnie? Wala naman siyang ginagawang masama sa’yo, ah?” sagot ni Jestin kaya pinatigil ko na siya.

“Hayaan mo na, Jestin.” sabi ko habang seryosong nakatingin kay Irvin.

“Stay away from Yareli.” madiing sabi ni Irvin.

“Bakit ko naman gagawin ’yon? Kaibigan ko si Yareli at hindi ko siya magagawang layuan katulad nang gusto mo.” sabi ko.

“I like her, and I don’t like her being with you. Kung ayaw mong mabangasan ’yang pagmumukha mo ay mas mabuting layuan mo na siya.” singhal niya.

Pareho kaming nagulat ni Jestin sa sinabi ni Irvin at tama ang hinala namin na gusto niya si Yareli at pinagseselosan ako nito.

“Hindi ikaw ang magdedesisyon sa dapat naming gawin sa buhay ni Yareli. Mas matagal ko na siyang kilala kaysa sa’yo kaya wala kang karapatang sabihin na layuan ko siya.” matapang kong sagot.

Tumawa si Irvin nang sarkastiko. “Ang tapang mo, ah? Ano bang binatbat mo sa ’kin? Isa ka lang mahirap at hindi ka nababagay kay Yareli. Kung magiging kayo, ano’ng ipapakain mo sa kanya sa date n’yo? Mga damo sa bukid?” pang-iinsulto niya dahilan para kumuyom ang mga kamao ko.

“Ang yabang mo ah?!” sagot ni Jestin at akmang susugurin na si Irvin nang napigilan ko ito.

“Huwag mo na siyang patulan, Jestin.”

“Pero kanina ka pa iniinsulto ng lalaking ’to, Ronnie–”

“Ayos lang. Baka masyado lang siyang natatakot na sa isang iglap ay maagaw ko na si Yareli. Hindi naman malabong mangyari ’yon dahil mas malaki ang tsansa na magugustohan niya ako.” sabi ko at pasimpleng nginisian si Irvin na mas lalong nagalit sa sinabi ko.

“See? That’s your true colors! Kunwari ka pang mabait pero bantay-salakay ka!” sigaw ni Irvin sa akin.

“Talaga? Sino ba ’tong paranoid at mahilig mang-akin ng babaeng hindi naman niya pag-aari? Ikaw ’yon, Irvin.” nakangisi kong sabi.

“Ah gano’n pala, ha?”

Bigla ay sinuntok niya ako sa mukha dahilan para mapaupo ako sa sahig. Akmang susuntokin pa sana niya ako nang makita namin si Yareli na tumatakbo papalapit sa amin at kasama nito si Mayet.

“Ano’ng ginawa mo sa kaibigan ko, Irvin?” mangiyak-ngiyak na sabi ni Yareli nang makalapit na at inalalayan akong makatayo.

Doon ko lang napansin na nagdurugo na pala ang ilong ko dahil sa ginawang pagsuntok sa akin ni Irvin.

“Yareli–”

Nabigla kaming lahat nang sinampal ni Yareli si Irvin sa mukha. Ayon din ang nadatnang eksena ng iba pang mga kapatid ni Irvin na tumatakbo papalapit sa amin. Halata sa mukha nila ang gulat nang makita nilang sinampal ni Yareli si Irvin.

“Bakit mo sinuntok sa mukha si Ronnie? Ano’ng karapatan mong manakit ng tao?” umiiyak na saad ni Yareli.

“Yareli. . .” pagtawag ko at hinawakan ang isang kamay niya. Sumama ang tingin ni Irvin nang hinawakan ko ang kamay ni Yareli pero wala akong pakialam.

Hindi sumagot si Irvin at nakatiim-bagang lang ito. Nilapitan siya ng mga kapatid niya para kausapin.

Humarap sa akin si Yareli at may kinuha sa bulsa ng suot niyang damit, panyo iyon at kaagad niyang ipinahid sa ilong kong nagdurugo.

“Kailangan nating gamotin ’yan bago pa magkaroon ng impeksyon.” nag-aalala niyang sabi.

Tumango ako at nginitian siya. “Ayos lang ako, Yareli. Huwag ka nang masyadong mag-alala sa ’kin.” sabi ko.

“Pero nagdurugo ’yang ilong mo. Pumunta muna tayo sa bahay para magamot ko ’yan.” sabi niya.

Sumang-ayon ako at muli siyang humarap kay Irvin at sa apat pa nitong mga kapatid.

“Hindi ko nagustuhan ang ginawa mo sa kaibigan ko, Irvin.” madiin na sabi ni Yareli.

“Sorry about that, Yareli.” paghingi nang paumanhin ni River nang hindi umiimik si Irvin at nakatingin pa rin nang masama sa akin.

Hindi na ito sinagot ni Yareli at bumaling na lang kina Jestin at Mayet. “Mauuna na kami, gagamotin ko lang si Ronnie sa bahay.”

“Sige, Yareli, kita kits na lang bukas.” sabi ni Mayet habang si Jestin ay tinapik ang balikat ko.

Nang maglakad na kami ni Yareli papaalis ay hinawakan ko ulit ang isang kamay niya at hindi ko mapigilang hindi ngisian si Irvin nang madaanan ko ito. “Buti nga sa’yo,” mahinang sabi ko hanggang sa tuluyan na kaming nakalayo sa kanya at sa apat niyang mga kapatid.

Ajai_Kim

Chapter 12

Yareli’s POV

“ANO ba kasi ang nangyari at bakit ka sinuntok ni Irvin sa mukha?” tanong ko kay Ronnie nang matapos kong gamutin ang ilong niyang nagdurugo.

“Nakasalubong namin siya kanina ni Jestin tapos bigla niyang sinabi sa ’kin na gusto ka raw niya at layuan na kita. Sinabi ko naman na hindi pupuwede ’yon dahil kaibigan kita, tapos bigla na lang siyang nagalit. Sa inis ko ay inasar ko siya at sinabi kong mas matagal mo na ’kong kilala at may tsansa akong magustohan mo kaysa sa kanya, tapos nagalit siya at ayon nga, sinuntok niya ako sa mukha na naabutan ninyo ni Mayet.” mahabang paliwanag ni Ronnie habang hawak pa rin ang ilong niya.

Hindi ako makapaniwala sa mga sinabi ni Ronnie. Maging pati si Irvin ay sinabi na ang nararamdaman niya. Palagi ko na lang siyang nakikitang nagagalit kay Ronnie nang dahil sa akin. Hindi na maganda ang kutob ko sa Steffano brothers, at hangga’t nandito pa rin sila sa San Felicidad ay hindi mapapanatag ang loob ko. Sa tingin ko ay pinagseselosan ni Irvin si Ronnie at dahil wala namang kasalanan si Ronnie ay nadadamay pa ito nang dahil sa akin.

“Sana hindi mo na lang sinabi ’yon, Ronnie. Mas pag-iinitan ka lang ni Irvin dahil nalaman mo nang g-gusto niya ako.” sabi ko at napabuntonghininga.

Tiningnan ako ni Ronnie nang seryoso. “Matagal mo na bang alam na gusto ka nila?” tanong niya.

“Nitong nakaraan ko lang nalaman noong kaarawan ni Kuya Yasewah at sinabi sa ’kin ’yon ni River. Kahit ano’ng pag-iwas ko sa Steffano brothers ay gagawa at gagawa pa rin daw sila ng paraan para mapalapit sa akin. Hindi ko alam na sa dinami-rami ng mga magaganda at mayayamang babae sa Maynila ay sa akin pa sila nagkagusto.” umiiling kong sabi at parang sumasakit lang ang ulo ko sa kaisipang iyon.

“Kahit sino namang lalaki ay magkakagusto sa’yo, Yareli.” mariing sabi ni Ronnie. Hindi ko mabasa kung ano’ng emosyon ang nasa mga mata niya.

Kaagad akong umiwas ng tingin rito at tiningnan ang orasan na nakasabit sa pader.

“Alas-sais na pala ng gabi. Kailangan mo nang umuwi at baka hinahanap ka na sa inyo.” paalala ko kay Ronnie.

“Pinapaalis mo na ba ’ko? Ayaw mo ba akong makasama? Hindi na nga tayo gaanong nakakapag-bonding dahil palagi ka na lang nagkukulong dito sa bahay n’yo e,” tila nagtatampo niyang sabi na ikinatawa ko.

“Para namang hindi tayo magkasama simula pagkabata natin. Hindi ka ba nagsasawang makita ang pagmumukha ko?” natatawa kong tanong.

“Hindi. Kahit araw-araw pa kitang titigan ay hindi ako magsasawa.” seryoso niyang sabi na ikinatigil ko.

Ayoko nang mag-isip nang kung anu-ano sa mga sinasabi ni Ronnie. Masyado akong maraming iniisip at ayoko na iyong dagdagan.

“U-Umalis ka na nga!” sabi ko na lang at itinulak ko na si Ronnie papalabas ng bahay. Tatawa-tawa naman siya habang ginagawa ko iyon.

Nang nasa labas na kami ay sumeryoso na ulit ang mukha niya at hinaplos ang buhok ko. “Kung may ginawa mang masama sa’yo ang magkakapatid na ’yon ay tawagin mo lang ako. Handa kitang protektahan sa lahat, Yareli at nandito lang ako para sa’yo.”

“Salamat, Ronnie.” sabi ko at nginitian din siya.

“Magkita na lang tayo bukas. Paalam.” kinawayan niya ako at pagkatapos ay umalis na siya.

Huminga ako nang malalim at pumasok na ulit sa loob ng bahay.

KINABUKASAN ay usap-usapan ngayon sa probinsya ng San Felicidad ang pagpapakasal ni Juancho at ang anak ni Congressman Raul Montecillo na si Amanda Montecillo na nobya ni Juancho.

Nanghihina akong napaupo sa kubo at kaagad pinunasan ang luhang kumawala sa mga mata ko. Bakit hanggang ngayon ay masakit pa rin? Napakasakit pa lang magmahal lalo na kung ikaw lang ang nagmamahal. Kailangan kong maging matatag dahil iyang pag-ibig na ’yan ay wala akong mapapala diyan. Mas kailangan kong pagtuonan ng pansin ang pamilya ko at pag-aaral ko.

Kasama ko si Mayet sa bayan ng San Felicidad at nag-apply kami sa isang Cafe shop bilang waitress habang bakasyon pa at wala kaming mga pasok. Maganda na rin ito para makatulong kami kahit papaano sa pamilya namin sa mga gastusin sa bahay. Dahil maaga kaming nag-apply at urgent hiring ang Cafe shop na pinag-applyan namin ay kaagad kaming natanggap ni Mayet. Ngayon na kaagad ang umpisa namin sa trabaho, at dahil may experience na kami noon ni Mayet na maging waitress ay madali na lang sa amin ang trabahong ito.

“Alam mo Yareli, kaya siguro tayo na-ha-hire kaagad sa work na ina-apply-an natin ay dahil ’yon sa’yo.” sabi ni Mayet habang abala sa pagpupunas ng lamesa at ako naman ay abala sa pagwawalis habang wala pang mga customer.

“Paano mo naman nasabi?” tanong ko.

“Maganda ka kasi, girl. Isa sa x-factor kung bakit dumarami ang nagpupuntang customer sa isang shop ay kung may maganda o guwapo silang nakikita rito. Isa na roon ay ikaw. Naalala mo ba nung nagpart-time job tayo sa Cafe shop na pagmamay-ari nila Vice Governor Ardiente? Maraming lalaking customers ang nagpupunta at dahil ’yon sa’yo. Tumaas pa raw ang sales ng Cafe shop nila Vice Governor kaya tinaasan niya ang sahod natin.” nakangisi niyang sabi.

Natatandaan ko iyon isang taon na ang nakalilipas. Palaging maraming lalaking customers ang nagpupunta sa part-time job namin sa Cafe shop nila Vice Governor Ardiente at nahuhuli ko ang mga ito na nakatingin sa akin. Ang iba nga ay hinihingi ang number ko na tinatanggihan ko naman. Hindi ko alam kung talaga bang tumaas ang sales ng Cafe shop na iyon nang dahil sa akin o dahil masarap lang talaga ang mga pagkain at inumin doon.

“Dalian na nga natin at baka may paparating nang mga customer,” sabi ko at minadali na ang pagwawalis ko.

“Oo na po, Ma’am Yareli,” Pabiro namang inirapan ako ni Mayet at binilisan na rin nito ang pagpupunas ng mga lamesa.

Nang matapos na kaming maglinis ay sakto namang may mga papasok nang customers at laking gulat ko nang makita ang Steffano brothers na kaagad umupo sa isang bakanteng table.

Si Amir ang unang nakakita sa akin at mukhang hindi rin niya inaasahan na makikita ako dito sa Cafe shop. Kaagad siyang lumapit sa akin na ikinalingon nang apat niyang mga kapatid. Katulad ni Amir ay nagulat din sila nang makita ako.

“You’re working here?” tanong ni Amir.

Nahihiya akong tumango. “Kakaumpisa ko pa lang dito kasama ang kaibigan ko.” sagot ko at kaagad pumunta sa counter at saka kinuha ang menu. Kinakabahan akong lumapit sa table ng Steffano brothers habang nakasunod sa akin si Amir.

Titig na titig sa akin ang magkakapatid na pilit kong nilalabanan ang pagkailang sa kanila. Hanggang ngayon ay galit pa rin ako sa ginawa ni Irvin kay Ronnie, at nananadya talaga ang tadhana dahil sa dinami-rami ng puwede nilang puntahan na Cafe shop sa bayan ng San Felicidad ay sa Cafe shop pa talaga na pagtatrabahuhan ko. Tahimik kong inabot sa kanila ang menu na kinuha naman ni River.

“Yareli, galit ka pa rin ba sa ginawa ko sa kaibigan mo? I’m sorry about that.” malungkot na paumanhin ni Irvin. Ibang-iba sa Irvin na nakita kong kaharap ni Ronnie kahapon. Naging maamong tupa siya ngayon.

“Kay Ronnie ka humingi ng tawad at hindi sa akin.” malamig kong sabi.

Hindi na siya nagsalita hanggang sa kinuha ko na lang ang order nilang magkakapatid at tahimik ko itong inilista. Pagkarating ko sa counter ay inabot ko ang listahan ng mga order nila sa isa ring empleyado dito sa Cafe shop na si Rico. Kilala na namin ito ni Mayet dahil naging kaklase namin ito noong mag-1st year college kami.

“Kilala mo ba ’yong mga ’yon? Titig na titig sila sa’yo kanina pa, tapos ngayon naman ang sama ng tingin nila sa ’kin.” natatawang sabi ni Rico at nang nilingon ko ang Steffano brothers ay nakatingin nga ito sa direksyon namin habang tinititigan si Rico nang masama.

“Huwag mo na silang pansinin,” sabi ko na lang sa inis ko.

“Mukhang type ka nila, ah? Kung sa bagay, ang ganda mo naman kasi. Kung wala lang akong girlfriend, malamang ay niligawan na kita.” sabi ni Rico habang ginagawa na ang order ng magkakapatid.

“Ano bang pinagsasabi mo r’yan? Tumigil ka nga, Rico!” suway ko pero tinawanan lang niya ako.

“Joke lang–”

“Matagal pa ba ’yan?” sigaw ni Grant sa direksyon namin.

“Malapit na po ’tong matapos, Sir!” sigaw pabalik ni Rico.

“Yeah, make it faster. ’wag puro pakikipagkuwentuhan ang alam.” masungit na saad ni Irvin at nakita kong pasimple nitong inismiran si Rico.

Umiling na lang si Rico sa kasungitan ng dalawa at nang matapos na nitong gawin ang order nila ay bumulong siya sa akin.

“Kitams? Pati ako pinagseselosan nila.” sabi niya na ikinapula ng mukha ko.

Kinuha ko na kay Rico ang tray na may order ng Steffano brothers at muli akong bumalik sa table nila.

“Ito na po ang order n’yo.” naiilang kong sabi at inilapag ang order sa table nila.

“Thank you.” nakangiting sabi ni River.

Tumango ako at umalis na pagkatapos. Sakto namang nakita ko si Mayet na kalalabas lang sa Storage room at kaagad nitong nakita ang magkakapatid.

“Nandito pala ang mga guwapong ’yan? Ano’ng nangyari? Hindi ka ba nailang sa kanila?” tanong niya.

“Sana nga umalis na sila. Hanggang ngayon ay naiilang pa rin ako kapag kaharap ko sila.” sabi ko at bumuntonghininga.

“Tapos ’yang Irvin na ’yan ay may gana pa talagang suntokin si Ronnie? Nako! Delikado ka na talaga sa magkakapatid na ’yan, girl. Looks can be deceiving ika nga dahil kahit guwapo pa silang lahat at maaamo ang mukha ay may hindi rin talagang magandang vibes akong nararamdaman sa kanila.” sabi ni Mayet.

“Gano’n din ang nararamdaman ko, Mayet. Ngayong nalaman ko na may gusto silang magkakapatid sa ’kin at ayaw nilang iwasan ko sila ay hindi na maganda ang kutob ko. Nakikita ko na ayaw nilang tinatanggihan sila.” nag-aalala kong sabi.

Sa personalidad pa lang ng magkakapatid na Steffano, sa tingin ko ay lahat ng nanaisin nila ay makukuha nila. Masyado pang bayolente sina Grant at Irvin. Hindi ko rin kayang pagkatiwalaan ng buo sina Efraim at Amir dahil may kung ano sa kanila na ikinakabahala ko. Kung mayroon man akong dapat pagkatiwalaan sa kanila ngayon, ayon ay si River.

Naaalala ko pa rin ang mga sinabi niya sa akin noong gabing nalasing siya sa kaarawan ni Kuya Yasewah, at kung paano ko siya nakasamang matulog sa maliit kong kama. Wala siyang ginawang masama sa akin.

“Basta at mag-ingat na lang din at ’wag masyadong nagtitiwala, ah? Sige na, let’s finish our work!” saad ni Mayet at nang may dumating na ulit na bagong customer ay kaagad niyang nilapitan iyon.

Naging abala na rin ako sa pag-assist at pagkuha ng orders ng ibang customers at hindi ko na rin namalayan ang oras. Nang tiningnan ko ang table ng Steffano brothers ay nakahinga ako nang maluwag dahil wala na sila doon.

5:00pm nang matapos ang trabaho namin ni Mayet at nalinisan na namin ang buong Cafe shop bago kami magsipag-uwian. Nagpaalam na kami na uuwi sa iba pang mga katrabaho namin kasama na si Rico.

Nang lumabas kami ni Mayet sa Cafe shop ay may nakaparadang itim na kotse sa tapat. Mula sa loob ng kotse ay lumabas si River. Napansin ko na nakasakay rin dito ang apat niyang mga kapatid. Bakit pa sila nandito? Ang akala ko ay nakauwi na sila?

“Ihahatid na namin kayo pauwi, Yareli.” alok ni River nang makalapit na sa amin.

“H-Hindi na. Kaya na naming umuwi.” sabi ko at akmang hihilahin na si Mayet papaalis nang humarang sa harapan si River.

“Sige na, Yareli. Hindi kami titigil hangga’t hindi namin kayo naihahatid.” determinado niyang sabi na nagpipigil nang ngiti.

“Sige na girl, ihahatid lang naman tayo, e. Pagod na rin ako at hindi ko na kering maglakad pa.” saad ni Mayet.

Bumuntonghininga ako at wala nang ibang nagawa kundi ang tanggapin ang alok ni River. Napangiti si River sa pagsang-ayon ko at kaagad niya kaming pinapasok sa loob ng kotse nila. Si Efraim ang nasa driver’s seat at kaagad pumuwesto si Mayet sa front seat. Pinanlakihan ko siya ng mga mata sa ginawa niya pero nginisian lang niya ako.

Nasaan na kaya ’yong sinasabi niya kaninang hindi raw maganda ang vibes niya sa Steffano brothers e, mukhang pinagtutulakan na niya ako sa mga ito? Wala akong nagawa kundi ang umupo na lang sa back seat kung saan ay katabi ko ang apat na magkakapatid.

Nang umandar ang kotse ay tahimik lang ako habang ramdam ko ang pagtitig sa akin ng mga lalaking nasa tabi ko. Ipinapangalangin ko na sana ay makarating na kami sa Tayuman para hindi na ako mailang nang ganito.

“Yareli. . .”

Napalingon ako kay Grant nang tinawag niya ang pangalan ko.

“A-Ano ’yon?” tanong ko.

Nagulat na lang ako nang bigla niya akong kabigin at hinalikan sa labi. Kahit ang mga kapatid niya at si Mayet ay nagulat.

Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko habang patuloy pa rin si Grant sa paghalik sa akin. Makalipas nang ilang segundo ay tumigil na siya sa paghalik at saka humiwalay. Nakangiti na ito na para bang nanalo sa lotto.

“Sorry kung hinalikan kita, ah? Kinakausap mo pa kasi ’yong lalaking katrabaho mo. I’m jealous, and that’s my sweet punishment for you.” nakangising sabi ni Grant habang nakatingin sa labi kong hinalikan niya.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Irvin sa tabi ko, habang ako naman ay gulat na gulat pa rin sa nangyari.

“That’s why don’t talk to other dahil baka sa susunod ay hindi lang halik ang magagawa namin sa’yo.” seryosong sabi ni Amir na ikinatindig ng balahibo ko.

Wala na akong kawala sa Steffano brothers at hindi ko nagugustohan itong mga nangyayari.

Ajai_Kim

Chapter 13

Yareli’s POV

HINDI ko alam kung paano ko nalampasan ang isang linggo na trabaho ko sa Cafe shop. Hindi ko mapigilang matulala sa kawalan dahil naaalala ko pa rin kung paano ako hinalikan ni Grant sa harapan mismo ng mga kapatid niya at ni Mayet.

“Girl, tulaley pa rin hanggang ngayon? Gulat ka pa rin sa unexpected kiss na ginawa sa’yo ni Grant?” Pinitik ni Mayet ang daliri niya sa harapan ko dahilan para matauhan ako mula sa pagkakatulala.

“Mayet, normal lang ba talaga ’tong takot na nararamdaman ko sa Steffano brothers?” nag-aalala kong sabi.

“Normal lang ’yan, girl. Kitang-kita naman na may pagka-aggressive talaga ’yong magkakapatid pagdating sa’yo. Rinig na rinig kaya ng dalawang gorgeous ears ko ang mga sinabi nila sa’yo nung sinundo nila.” sabi ni Mayet at nag-umpisa na kaming lumabas mula sa loob ng Cafe shop. Kaming dalawa na lang ang naiwan dahil nauna nang umuwi ang iba pa naming mga katrabaho.

Kinuha ko ang dala kong payong sa loob ng bag ko dahil bumubuhos ngayon ang malakas na ulan at mukhang may bagyo. Nakasilong lang kami ni Mayet sa bubong ng Cafe shop.

“K-Kailangan ko na talaga silang iwasan,” sabi ko at huminga nang malalim.

“Sa tingin mo ba talagang maiiwasan mo sila? Ayan rin ang plano mo noon, pero kita mo naman? Sila na ang gumagawa ng paraan para lang makita at lapitan ka. Hindi nga ako naniniwalang nagkataon lang na napadaan sila dito sa Cafe shop. Pakiramdam ko ay alam talaga nila na dito ka na magtatrabaho.” sabi ni Mayet habang abala sa paggamit ng cellphone niya.

Medyo kinilabutan ako. Kung totoo man iyon, ibig sabihin ay may posibilidad na minamanmanan nila ang bawat kilos at galaw ko, pero hindi naman siguro sila aabot sa puntong gano’n. Sino ba naman ako para pagkaabalahan nila nang oras? Marahil ay atraksyon lang ang nararamdaman nila sa akin at mawawala rin kaagad.

Hindi ko na rin sila nakita pagkatapos ng isang linggo, at ang balita ko tungkol sa Steffano brothers ay umuwi na ang mga ito sa Maynila. Napanatag ang loob ko kahit papaano nang malaman iyon pero may agam-agam pa rin akong nararamdaman na hindi pa rito nagtatapos ang lahat sa amin.

“Hindi naman siguro,” sabi ko nang pabulong na ikinailing na lang ni Mayet.

Nang may makita kaming isang tricycle ay kaagad ipinara iyon ni Mayet at nagmadali kaming pumasok sa loob. Nagpahatid kami hanggang sa Tayuman. Kahit may payong kaming dala ay hindi pa rin maiwasan na mabasa kami dahil sa lakas ng ulan. Basa kaming pareho ni Mayet pati na ang dala naming mga bag. Hindi talaga namin alam na uulan pala ngayon dahil kaninang umaga naman ay maaraw at maganda ang panahon.

“Ang kulit talaga ni Jestin! Kanina pa text nang text sa akin at tinatanong tayong dalawa. Sinabi ko nang nasa work pa tayo, e!” naiinis na sabi ni Mayet habang nag-ta-type sa hawak niyang cellphone.

“Nililigawan ka ba ni Jestin?” tanong ko na biglang ikinapula ng buong mukha niya.

“A-Ano. . . oo. Kahapon lang siya nanligaw.” nahihiya niyang sabi na ikinangiti ko.

“Kailangan na ba namin mag-pa-party ni Ronnie niyan? Kayo kasing dalawa ni Jestin, nasa torpe stage pa kayo noong una.” nakangiti kong sabi.

Nang matapos sa pag-ta-type si Mayet ay binalingan niya ako. “Alangan namang ako pa ang gumawa ng first move sa kolokoy na ’yon? Siya ang lalaki kaya dapat siya ang unang manuyo sa ’kin!” taas-noo niyang sabi na ikinatawa ko.

“Masaya ako para sa inyong dalawa.” ani ko kahit may kaunting pagdududa pa rin ako kay Jestin. Kailangan kong magtiwala na mamahalin at alagaan niya ang kaibigan naming si Mayet.

Niyakap ako ni Mayet. “Salamat, girl. Sana ay matagpuan mo na rin ang lalaking magmamahal sa’yo nang tapat at totoo. ’Yong hindi ka ipagpapalit sa kahit ano pang ambisyon niya sa buhay.”

Hindi na ako nagsalita. Ito mismo ang araw ng kasal ni Juancho at ng nobya niya. Alam na ng buong San Felicidad ang balitang iyon at baka ay ikinasal na silang dalawa.

Tumango ako sa sinabi ni Mayet at nang makarating na kami sa Tayuman ay kaagad na kaming bumaba mula sa tricycle pagkaabot namin ng bayad sa tricycle driver. Dahil medyo malayo ang bahay nila Mayet sa amin ay nauna na itong maglakad at dumaan sa kabilang daan na kasalungat ng direksyon ko. Kinawayan ko na lang siya nang makalayo na sa akin hanggang sa naglakad na rin ako patungong bahay.

Pagkarating ko sa bahay ay kaagad akong naligo at nagpalit ng damit. Pinatuyo ko ang bag kong nabasa at inilagay sa bintana ng kuwarto ko. Kumain na rin ako ng dinner dahil nagluto si Inay ng masarap na pinakbet. Magana kaming kumain nina Kuya Yasewah at Itay dahil isa ang pinakbet sa paborito naming luto ni Inay.

Nang matapos kaming kumain ay ako na ang nagpresintang maghugas ng mga pinagkainan. Umalma pa si Inay at sinabi niyang pagod na raw ako sa trabaho at kailangan ko nang magpahinga kaya siya na ang maghuhugas pero sinabi kong ako na lang ang gagawa dahil hindi naman ako gaanong napagod kanina sa trabaho. Wala naman siyang nagawa kundi ang pagbigyan ako at inasikaso na lang si Jingjing para patulugin na ito.

Pagkatapos kong maghugas ng mga pinagkainan ay nagwalis ako sa maliit naming sala bago pumasok sa loob ng kuwarto ko. Kinuha ko ang pocketbooks na pinaglumaan na ni Inay at saka ako naupo sa kama ko at binasa ito. Kahit paulit-ulit ko pang basahin ang pocketbooks ni Inay ay hindi ako magsasawa sa kuwento nina Rosita at Armando.

Si Rosita ay isang maganda at mahinhing babaeng taga probinsya na na in love sa mayamang haciendero na si Armando. Tutol ang mga magulang ni Armando sa pagmamahalan nila ni Rosita at pilit ipinapakasal ang binata kay Divina na nagmula sa mayamang angkan. Ipinaglaban ni Armando ang pagmamahalan nila ni Rosita kaya nagdesisyon itong magtanan na lang silang dalawa. Kaagad pumayag si Rosita sa plano ni Armando dahil mahal na mahal niya ang binata, hanggang sa tinalikuran nila ang lahat para lang magsama sila nang mapayapa.

Hindi naging madali sa dalawa ang lahat nang magsama na sila sa iisang bubong. Nakaranas sila nang matinding kagutoman at kahirapan, ngunit hindi naging hadlang iyon para harapin ang pagsubok na alam nilang mangyayari sa kanila. Hanggang sa hindi na kinaya ni Rosita ang lahat at dahil nakikita niyang hirap na hirap na si Armando sa pagtatrabaho para lang mabuhay silang dalawa at maibigay ang lahat ng pangangailangan niya ay kinitil niya ang kanyang buhay para lang hindi na mahirapan pa ang lalaking mahal niya.

Nang mamatay si Rosita ay labis ang paghihinagpis ni Armando. Sinisisi niya ang sarili dahil sa kahirapang natamasa ni Rosita para lang makasama siya. Hindi iyon naging dahilan para bumalik siya sa mayaman niyang pamilya. Namuhay si Armando mag-isa sa probinsya na tinirhan nila ni Rosita at pinalaking mag-isa ang batang babae na naging bunga nang pagmamahalan nila.

Sobra akong humahanga kay Armando dahil sa kahuli-hulihan ay si Rosita pa rin ang kanyang pinili at handa nitong talikuran ang lahat para lang sa babaeng mahal at sa anak nila. Kung totoo lamang na tao si Armando at hindi ito kathang-isip lang ng isang manunulat ay magugustuhan ko rin ang lalaking katulad niya.

Bumuntonghininga ako pagkatapos kong magbasa ng pocketbook at nang tiningnan ko ang oras sa cellphone kong de keypad na nakapatong sa maliit kong lamesa ay alas-onse na pala ng gabi.

Akmang ilalagay ko na sana ang cellphone ko sa lamesa nang makatanggap ako ng isang text mula sa lalaking hindi ko inaasahang kokontakin pa ako. Himala at natanggap ko ang text niya kahit mahirap ang signal sa lugar namin.

From: Juancho

I’m here outside. I’m begging you, Yareli. Please let me see you. . .

Nanginginig ako sa kaba habang binabasa ko ang text niya. Nasa labas siya ng bahay namin? Pero bakit? Ang akala ko ba ay ikinasal na sila ng nobya niya? Ano’ng ginagawa niya rito?

Sumilip ako sa labas ng bintana at katulad kanina ay sobrang lakas pa rin ng ulan. Dahil sa lutang ako at hindi makapaniwala na nasa labas lang ng bahay namin si Juancho ay hindi na ako nakapagdala ng payong nang lumabas ako ng bahay. Kaagad akong nabasa ng ulan habang unti-unti akong lumalapit sa bulto ng katawan ni Juancho na mukhang kanina pa nakatayo sa labas ng bahay at halata ang panginginig nito sa lamig.

Awtomatikong tumulo ang mga luha ko nang makita siya. Nakasuot siya ng barong at hindi alintana ang itsura niya ngayon, o kung magkakasakit man siya dahil nagpapabasa siya sa ulan.

Nang makalapit ako sa kanya ay nag-angat siya nang tingin mula sa pagkakayuko niya. Guwapo at maamo pa rin ang mukha nito kahit saang anggulong tignan. Kahit umuulan at sobrang nilalamig na kami ay alam kong umiiyak siya katulad ko.

“Y-Yareli. . .” sambit niya at kaagad akong niyakap.

Yumugyog ang balikat niya senyales na humahagulgol siya ng iyak. Mas lalo akong napaiyak at niyakap siya pabalik.

Hindi ko alam kung bakit nandito si Juancho. Hindi ko alam kung bakit pinuntahan pa niya ako at nagpapabasa siya ng ulan.

“Patawarin mo ’ko sa lahat, patawad. . .” paulit-ulit niyang sambit habang nakayakap pa rin sa akin.

Ramdam ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya ang sakit at panghihinayang. Bigla siyang kumalas sa pagkakayakap sa akin at sinapo ang buong mukha ko.

“I’m a runaway groom. Hindi ko kayang makasal sa babaeng hindi ko mahal.” sabi niya na ikinagulat ko.

“B-Bakit?” naguguluhan kong tanong.

“Ang akala ko ay malilimutan kita kapag nagpakasal ako kay Amanda pero nagkakamali pala ako. Its still you. . .” malungkot niyang sabi at ngumiti ng tipid.

Hindi ko makapagsalita. Ang alam ko lang ngayon ay tinalikuran niya ang kasal niya sa anak ni Congressman Raul Montecillo at nandito siya ngayon sa harapan ko.

Unti-unting huminto ang ulan hanggang sa tumigil ito. Mas lalo akong nagulat sa sunod na ginawa ni Juancho, lumuhod siya sa harapan ko at bakas sa kanyang mukha ang lungkot at paghihirap na pinagdaraanan niya.

“I know that I’m a jerk to hurt you so many times. Mas pinili ko ang ambisyon at mga pangarap ko kaysa ang makasama ka. I grew up in a wealthy family, gusto ko rin maging makapangyarihan katulad ni Dad kaya hinahangad ko na noon na maging makapangyarihan sa buong San Felicidad at maging Gobernador sa lugar na ’to. I think that I shouldn’t fell in love to a girl in a poor family at dapat sa kasing yaman lang ng pamilya namin ako puwedeng maikasal. I grew up having a mindset like that,” sabi niya.

“Juancho. . .” banggit ko habang umiiyak at lumuhod na sa harapan niya. Sobrang bigat ng nararamdaman ko.

“When the first time I saw you, you already caught my attention pero pinigilan ko ang sarili kong lapitan ka dahil alam kong anak ka lang ng isang magsasaka at hindi ka nababagay sa isang katulad ko. I used different wealthy girls to divert my attention but I’m still thinking of you hanggang sa magcollege na tayong pareho.” Ngumiti siya nang mapait at hinawakan ang isang kamay kong nanlalamig.

Gumanda ang panahon ngayong gabi dahil huminto na ang ulan at kitang-kita rin ang mga bituin at buwan sa kalangitan.

“That’s my final cue nang nakita ko isang araw na kasama mo ’yong lalaking kaibigan mo. Naubos ko pa ang isang bote ng beer dahil nakita ko noon na masaya kayong nag-uusap at nagtatawanan, and I realize that I’m jealous.” Umiling siya at natawa ng mahina.

“I decide to be your boyfriend because of my jealousy at kaagad kang pumayag and I think that you’re a gold digger katulad ng ibang babaeng nagdaan sa akin at ’yon ang itinatak ko sa isipan ko, but when we were dating, I could feel your love, and what I did and felt about you at that time was actually true. I really hate to admit that I already fell for you, but my pride and ambition are taking me over every time.” pag-amin niya.

Tahimik lang akong nakikinig at wala pa ring tigil sa pagbuhos ang mga luha ko.

“Niyaya kitang makipagtalik sa akin, I did that para makalimutan na kita at ialis sa sistema ko pero kaagad mo akong tinanggihan. Ikaw lang ang babaeng tumanggi sa isang Juancho Steffano. I know why you rejected me, you’re still thinking your future and your family. You’re different, Yareli, too different and it makes you unique.” Ngumiti siya at saka tinanggal ang mga buhok kong humarang na sa mukha ko.

“Yareli, I’m already choosing you. Wala na akong pakialam sa ambisyon at mga pangarap ko. Kaya kong talikuran ang lahat para sa’yo. I don’t want to hurt you again. Hindi ko kayang magpakasal kay Amanda dahil ikaw ang mahal ko. Please give me another chance to prove myself. . . .” Parehong kamay ko na ang hinawakan ni Juancho at nakikita ko sa mukha niya ang pagmamakaawa, kabiguan, at lungkot.

Naalala ko sa kanya si Armando sa pocketbook na binabasa ko. Handa nitong talikuran ang lahat para lang sa babaeng mahal. Dahan-dahan akong tumango na ikinangiti ni Juancho. Niyakap niya ako at hinalikan ang noo ko.

“You won’t regret this, Yareli. I will never let you go again. You are mine…” mahinang bulong niya.

Hindi ako nagsalita at hinayaan na lang siya. Dapat na matuwa ako dahil ito na ang pinapangarap ko, ang mapansin at mahalin din ako ni Juancho pero. . . bakit ganito? Bakit wala na akong maramdaman?

Ajai_Kim

Chapter 14

Yareli’s POV

PINAPASOK ko si Juancho sa bahay namin dahil kanina pa kami nilalamig sa labas matapos tumila nang ulan. Pagkarating namin sa sala ay nagulat ako nang makita sila Inay, Itay, at Kuya Yasewah na seryosong nakatingin sa amin.

“Sir Juancho, ano’ng ginagawa mo rito? Hindi ba’t ikinasal ka ngayong araw sa anak ni Congressman Montecillo?” tanong ni Inay kay Juancho.

“Tumakas po ako sa kasal.” nahihiyang sabi ni Juancho.

Hindi na nagsalita si Inay at lumapit ito kay Juancho. Alam ng pamilya ko na naging nobyo ko si Juancho pero hindi sila nagsasalita tungkol rito.

“Baka magkasakit ka pa dahil nagpaulan kayo. Maligo na kayo ni Yareli at magpahinga ka muna. Pagpasensyahan mo na dahil maliit at masikip sa bahay namin.” paumanhin ni Inay.

“Okay lang po.” magalang na sagot ni Juancho.

Bumaling sa akin si Itay. “Ikukuha siya ni Yasewah ng malinis na damit. Ikaw na ang bahalang mag-asikaso sa kanya, Yareli.”

“Sige po, Itay.” sagot ko.

Tumango lang si Itay at kaagad nang umalis papunta sa kuwarto niya. Walang imik na umalis rin si kuya Yasewah na sinundan naman ni Inay.

“I’m sorry kung naistorbo ko ang pamilya mo.” paumanhin ni Juancho.

“Ayos lang. Mauna ka nang maligo. Kukuha lang muna ako ng malinis na towel para sa’yo.” sabi ko.

“Thank you.” pasasalamat niya.

Kaagad akong nagpunta sa loob ng kuwarto ko para kuhaan ng malinis na towel si Juancho. Kumuha ako ng isang kulay kahel na towel sa Orocan ko. Nang makuha ko ito ay kaagad kong binalikan si Juancho. Hawak-hawak na niya ang isang malinis na pulang t-shirt at jogging pants na mukhang kay kuya Yasewah nanggaling. Inabot siguro iyon kanina ni kuya. Binigay ko kay Juancho ang malinis kong towel at sinamahan siya sa banyo namin na malapit sa kusina.

“Maligo ka na. Pagkatapos mo, ako naman ang susunod.” nakangiting sabi ko.

Tumitig siya sa akin nang ilang segundo at pagkatapos ay ngumiti. “Thank you again, Yareli.” sabi niya at pumasok na sa loob ng banyo.

Napabuntonghininga ako dahil hindi pa rin ako makapaniwala na nandito si Juancho sa bahay at tumakas ito sa kasal nila ng nobya niya. Mas pinili niya ako pero hindi ko alam kung bakit ngayon ay may kakaiba na sa nararamdaman ko para sa kanya.

Parang hindi na ito katulad ng dati.

Napailing ako at muling bumalik sa loob ng kuwarto ko para kumuha ng damit na isusuot at towel na gagamitin ko. Nang bumalik ako sa kusina dala-dala ang mga damit at towel ko ay matiyaga kong hinintay si Juancho sa labas ng CR.

Ilang minuto lang ay lumabas na siya suot na ang kulay pulang t-shirt at itim na jogging pants ni Kuya Yasewah. Bagay sa kanya ang damit ni kuya at kasya ito sa kanya. Magkasingtangkad at magkasinglaki lang sila. Magulo at basa ang buhok nito habang nakasampay ang ginamit na towel sa balikat niya.

“Nasa loob pala ng CR ’yong nabasa kong barong at pants. Ipapa-laundry ko na lang-”

“Huwag ka nang mag-abala. Lalabhan ko na lang ’yon.” sagot ko.

“But–”

“Magpunta ka na lang sa kuwarto ko at may suklay doon. Kulay blue ang kurtina sa may pintuan ko.” sabi ko at muli siyang nginitian.

Tumango siya. Kaagad akong pumasok sa loob ng CR at nag-umpisang maligo. Nang matapos akong maligo ay inilagay ko ang mga nabasa kong damit at damit ni Juancho sa isang palanggana na may tubig at Ariel powder. Kinusot ko ang mga damit namin at binanlawan ng tatlong beses. Pagkatapos ay isinampay ko ito sa loob ng CR na may hanger naman na naiwan sa sabitan.

Kaagad akong nagtungo sa kuwarto ko at nadatnan roon si Juancho na nakaupo sa kama at tila tulala. Nang mapansin niya ako ay napaayos siya at umupo nang tuwid.

Sinabit ko muna ang basang towel ko sa likod ng pintuan ng kuwarto at saka siya hinarap. Nagsuklay na ako ng buhok gamit ang suklay na ginamit ni Juancho na nakapatong sa maliit kong lamesa.

“Nagugutom ka ba?” tanong ko.

Nahihiya siyang tumango. “Hindi pa ako kumakain simula kaninang hapon.” mahina niyang sabi.

“Dito ka lang. Dadalhan kita ng pagkain. Kumakain ka ba ng gulay?” tanong ko.

“Sometimes, but it’s alright if that’s the only available food here.” sabi niya at napakamot sa batok niya.

“Sige, hintayin mo ’ko at ihahanda ko lang ang pagkain mo.” sabi ko.

Hindi ko na hinintay na magsalita si Juancho at kaagad na akong lumabas sa loob ng kuwarto at nagtungo sa kusina. Ininit ko na lang ang natirang pinakbet na ulam namin at nilutuan ko na rin ng scrambled egg si Juancho. May kanin pa namang natitira sa kaldero kaya ginawa ko itong fried rice. Nang matapos kong mailagay sa pinggan at mangkok ang mga pagkain ni Juancho ay inilagay ko na ito sa tray na gawa sa kahoy. Naglagay na rin ako ng isang basong tubig. Muli akong bumalik sa loob ng kuwarto at inilapag sa maliit kong lamesa ang tray ng pagkain ni Juancho.

“Kumain ka na,” alok ko.

“Are you not yet hungry?” tanong niya.

“Hindi pa naman. Sige na, kumain ka na at alam kong gutom ka m.” nakangiti kong sabi.

“Thanks.” pasasalamat ni Juancho at sinimulan nang kainin ang pagkaing inhanda ko para sa kanya.

May pag-aalangan pa siya na kumain ng pinakbet pero nung natikman na niya ito ay mukhang nagustuhan rin naman niya.

“I never thought that vegetables would be delicious like this.” sabi niya habang kumakain.

“Si Inay ang nagluto niyan. Masarap ba?” sabi ko.

Tumango siya. “This is one of the delicious cuisine that I’ve ever tasted so far.”

Mas lalo akong napangiti sa sinabi ni Juancho hanggang sa maubos na nito ang pagkain niya. Kinuha ko ang pinagkainan niya, at akmang kukunin pa sana niya sa akin ito para siya na ang maghugas nang sinabi kong ako na ang maghuhugas ng pinagkainan niya at mag-stay na lang siya sa loob ng kuwarto ko. Nang matapos kong hugasan ang mga pinagkainan ni Juancho ay muli akong bumalik sa loob ng kuwarto.

“Yareli, come here,” paanyaya niya at tinapik ang kama kong inuupuan niya sa tabi.

Lumapit ako at umupo sa tabi ni Juancho. Nabigla ako nang ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko.

“I know that Dad and Mom are disappointed to me right now.” malungkot niyang sabi.

Hindi ko magawang makapagsalita. Nabibigla pa rin ako sa ginagawa ni Juancho at nandito siya sa tabi ko.

“But I will face the consequences of not marrying Amanda. I choose you, and this is our fresh start, Yareli.” Humarap siya sa akin at hinaplos ang pisngi ko.

Nakatingin lang ako sa kanya at pilit nangangapa kung ano ang dapat kong maramdaman. Kung noon ay kilig na kilig ako kapag magkasama kami noong naging magkasintahan kami . . . pero bakit ngayon ay parang wala na sa akin ito?

“I love you, and you love me too, right?” masuyo niyang tanong at tinitigan ako.

Hindi ko magawang makasagot. Umiwas ako nang tingin at kaagad tumayo.

“Ah, uminom ka muna ng gamot. May Bioflu pa akong natitira. Inumin mo ’yon para hindi ka magkatrangkaso.” sabi ko at hinanap ang Bioflu sa loob ng Orocan ko.

Nang makita ko na ito ay inabot ko ito kay Juancho na kinuha naman niya. Nang matapos niyang inumin ang gamot ay uminom ito sa isang basong tubig na nakapatong sa maliit kong lamesa.

“Matulog ka na sa kama ko. Maglalatag na lang ako ng sapin sa lapag at doon na ako matutulog.” banggit ko habang ipinapakitang maayos lang ako.

Kumunot ang noo ni Juancho. “Malamig sa lapag. Tabi na tayong matulog dito sa kama mo.” nakangiti niyang sabi.

“Ha? Hindi yata maganda na–”

Hindi na ako nakapalag nang hinila niya ang braso ko at inihiga ako sa maliit kong kama. Tumabi siya sa akin at ipinatong ang ulo ko sa dibdib niya.

Ang bango ni Juancho at naaamoy ko ang ginamit niyang Safeguard soap sa katawan niya at Palmolive shampoo sa buhok niya. Matangkad at malaking tao katulad ni River. Bigla ay naalala ko si River sa ganito rin naming eksena sa loob ng kuwarto ko hanggang sa hinalikan niya ako.

“I’m so happy, Yareli. Hindi ko alam na mas sasaya pa pala ako sa naging desisyon ko na piliin ka.” masayang saad ni Juancho.

“S-Sigurado akong galit sa’yo ang nobya mo at ang pamilya niya dahil sa pagtakbo mo sa kasal n’yo. Ang mga magulang mo ay gano’n rin siguro ang reaksyon. Juancho, hindi ko pinipilit ang sarili ko sa’yo at naiintindihan ko–” Inilapat niya ang isang niyang daliri sa labi ko upang patigilin ako sa pagsasalita.

“I can handle my Mom and Dad. I’m sure they will understand me once I said na ikaw ang mahal ko at gustong pakasalan, and I don’t care about Amanda’s reaction and her family.” sabi niya at inumpisahang haplusin ang buhok ko.

Pumasok ulit si River sa isip ko nang dahil sa ginagawang paghaplos ni Juancho sa buhok ko. Maling-mali talaga ito!

Bigla ay iniharap ako ni Juancho sa kanya. “Yareli, I want you. We can build a family and make some babies dahil sigurado akong pananagutan at pakakasalan kita. I know we were too young for this, but I don’t want to lose you again. I will help you and your family for financial needs. Papagandahin at ipapaayos ko rin ’tong bahay ninyo at–”

Kaagad akong napabalikwas nang pagkakahiga dahil sa mga sinasabi ni Juancho. “Hindi maaari ’yon, Juancho. Masyado pa tayong bata para magkapamilya. H-Hindi rin puwedeng umasa kami sa’yo para makaahon kami mula sa kahirapan. Gusto ko munang makapagtapos nang pag-aaral at ako na ang tutulong sa pamilya ko.” mariin kong sabi.

Bakit naiisip kaagad ni Juancho ang mga bagay na ito? Kung noon ay pilit niyang iniiwasan ang ganitong usapan tungkol sa future na gusto ko sana para sa aming dalawa, pero ngayon ay mukhang bukas na siya sa ideyang sinabi ko noon at gusto niya na mangyari na iyon.

Hinagod ni Juancho ang buhok niya at ngumiti na hindi umabot sa mga mata niya. “Ano pa bang silbi ko bilang anak ng Governor sa lugar na ’to kung hindi kita tutulungan at ang pamilya mo sa hirap ninyong pamumuhay? Sinabi mo na mahal mo ’ko kaya ayos lang na magkaanak na tayo at bumuo ng pamilya. Bakit ngayon pakiramdam ko ay umaayaw ka na sa akin? May kapalit na ba ako?”

“Juancho, a-ano ba ang sinasabi mo?”

Sinamaan niya ako ng tingin na ikinagulat ko. “Sino ba talaga ’yong mahal mo? ’Yong g*go mong kaibigan na isang dukha, o isa sa mga pinsan ko?”

Hindi ako kaagad makapagsalita. Paano niya naisip ang bagay na iyon?

Tumawa bigla nang sarkastiko si Juancho sa hindi ko pagsagot. “Yareli, pinili kita dahil mahal kita. Kahihiyan ang inabot ko sa buong angkan ko dahil sa desisyon kong piliin ka. Kaya kong talikuran ang lahat para sa’yo kaya sana ay ’wag mo akong ggaghin sa huli. Kilala mo ’ko, lahat ng gusto ko ay nakukuha ko. Ngayong nagkabalikan na tayo ay hinding-hindi na tayo maghihiwalay. Sinabi mo sa akin na mahal mo ’ko at hindi mo puwedeng baguhin ’yan sa sistema mo!” naiinis niyang sabi at kaagad tumalikod sa pagkakahiga.

“Diyan ka matulog sa lapag. Ayaw kitang makatabi dahil iniinis mo ako. Ang ganda na sana ng mood ko pero sinira mo. T*ngina talaga! Kapag nalaman ko lang na may iba kang lalaki, malilintikan ka sa ’kin!” sabi niya na may halong pagbabanta.

Biglang bumagsak ang mga luha ko dahil sa sinabi ni Juancho. Dapat ay masanay na ako dahil ganito talaga ang ugali at asal niya, pero ngayon ay parang pinaghihigpitan niya ako at hindi na ako puwedeng kumawala. Wala na akong magagawa dahil binigyan ko ulit siya nang tsansa para patunayan ang sarili niya sa akin.

Pareho lang sila ng Steffano brothers– oo nga pala dahil Steffano rin siya at parehong dugo ang nananalaytay sa kanila.

Ajai_Kim

Chapter 15

Yareli’s POV

NAGISING ako nang nakahiga na sa kama ko. Tumingin ako sa tabi ko at nakita ko si Juancho na nakasandal sa headboard ng kama habang ginagamit ang cellphone ko.

Inilipat ba niya ako ng higaan? Nang tiningnan ko ang sinapin kong higaan kagabi sa lapag ay wala na ito at nakaayos nang tupi sa gilid ng kuwarto. Ang unan naman na ginamit ko ay nandito na sa kama ko. Nang makita ni Juancho na nagising na ako ay ngumiti siya sa akin.

“Good morning, babe.” bati niya.

“B-Bakit mo ginagamit ang cellphone ko?” tanong ko at saka bumangon at umupo sa kama.

“Ah, ito ba? I’m using your phone to see if someone is texting you and I’m right. Kailan ka pa nagkaroon ng number ni Grant?” tanong niya. Normal lang ang tono ng boses niya at hindi ko alam kung galit ba siya o hindi.

Nakita pala niya ang mga message sa akin ni Grant. Hindi ko naman ito ma-reply-an dahil hindi ako mahilig mag-load at hindi rin ako sanay na makipag-text. Nag-te-text lang ako kapag may importanteng bagay na sasabihin sa akin o kung emergency man. Isa pa ay may ilang din akong nararamdaman kay Grant.

“Kinuha niya sa ’kin ang number ko para raw may contact kami sa isa’t-isa. Hindi ko naman siya ni-re-reply-an dahil wala akong sasabihin.” sagot ko.

Tumaas ang kilay ni Juancho at inumpisahan ulit gamitin ang cellphone ko. “I deleted his number. Mas maganda na hindi mo siya kinakausap. He’s a chickboy, and all he knew is to f*ck random girls. Baka paglaruan ka lang niya kung magiging malapit ka sa kanya. I’m protecting you because you’re my girlfriend.” sabi niya matapos gamitin ang cellphone ko at ibinalik ulit ito sa lamesa.

Lumapit siya sa akin at saka ako niyakap. “I’m sorry if I got mad last night. I’m scared of losing you again, that’s why I got jealous for no reason. Hindi na mauulit ’yon.” sabi niya at marahang hinalikan ang pisngi ko.

Tumango ako. “Naiintindihan ko.”

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at nginitian ako. “I’m so lucky that you’re in love with me. Ipaglalaban kita sa lahat, Yareli. All you need to do is to be true to me.” seryoso niyang sabi. Tumango ulit ako at bumuntonghininga.

“By the way, kailangan ko nang umuwi sa ’min at harapin sina Mom at Dad.” sabi niya at kaagad nang tumayo sa kama ko.

“Kumain ka muna rito bago ka umuwi sa inyo.” sabi ko at tumayo na rin.

Tumango siya hanggang sa magpunta kami sa kusina. Naabutan namin sina Inay at Kuya Yasewah na umiinom ng kape. Tumayo si Inay mula sa pagkakaupo nito nang makita niya kami ni Juancho.

“Sir Juancho, kumusta ka? Maayos lang ba ang tulog mo kagabi?” tanong ni Inay kay Juancho.

“Maayos po. Salamat po pala sa pagpapatuloy n’yo sa akin dito sa bahay ninyo.” sabi ni Juancho at nginitian si Inay.

“Wala iyon, Sir. Bukas ang bahay namin para sa inyong mga Steffano. Uminom muna kayo ni Yareli ng kape at mag-almusal.” paanyaya ni Inay at saka pinaupo si Juancho sa maliit naming kainan na gawa lamang sa kahoy ang mga upuan at lamesa.

Nang makaupo na si Juancho ay tumayo na sa pagkakaupo si Kuya Yasewah at kaagad inilagay sa lababo ang mug niyang wala nang laman.

“Aalis na ako, Inay. Kailangan kong maagang pumunta sa mechanic shop dahil maglilinis pa kami nila Dante.” pagpapaalam ni kuya kay Inay.

“Mag-iingat ka, anak. Huwag mong kakalimutang kumain ng tanghalian, ha?” nag-aalalang sabi ni Inay.

“Opo. Sige, mauna na ako, Inay.” sagot ni Kuya Yasewah.

Tumingin lang si kuya bago tuluyang umalis. Hindi ko alam pero mukhang galit siya sa akin. Simula kasi nang malaman niyang nakipaghiwalay sa akin si Juancho dahil hindi ko maibigay ang pangangailangan nito ay nagalit na rin si kuya sa kanya.

Hindi ko masisisi ang kapatid ko kung bakit ganito ang reaksyon niya. Masyado siyang overprotective sa akin simula pagkabata namin. Ayaw niyang nasasaktan ako at suportado rin siya sa lahat ng gusto ko. Kahit nga labag sa loob niyang maging nobyo ko si Juancho ay tinanggap pa rin nito ang relasyon namin dahil matagal na niyang alam na may gusto ako kay Juancho. Ngayon ay mukhang mahihirapan akong makumbinsi si kuya na tanggapin ulit ang relasyon namin ni Juancho gayoong nagkabalikan kami nito.

Sinamahan ko si Juancho na mag-almusal. Nakikita ko na hindi siya sanay sa mga pagkaing kinakain namin dahil ibang-iba ang pamumuhay nang mayamang katulad niya sa pamumuhay namin pero hindi naman siya nagrereklamo ngayon. Iniwan na kami ni Inay sa kusina at sinabi nitong maglalaba pa raw siya ng mga damit nila ni Itay at Jingjing.

“Yareli–” rinig kong pagtawag ni Ronnie.

Nang pumasok si Ronnie papunta sa loob ng kusina ay nagulat siya nang makita si Juancho na kasama ko. Bigla akong hinapit sa baywang ni Juancho at nginitian ng peke si Ronnie.

“Hi! You’re Yareli’s friend, right?” tanong ni Juancho kay Ronnie.

Dahan-dahang tumango si Ronnie at saka ito bumaling sa akin. Nagtatanong ang mga mata nitlya, at alam niyang kahapon ay ikinasal na dapat si Juancho sa anak ni Congressman Montecillo.

“N-Nagkabalikan na kami ni Juancho. Hindi siya tumuloy sa kasal nila ng nobya niya.” sabi ko at napayuko dahil sa hiya.

Hindi makapaniwalang tiningnan ako ni Ronnie. “Yareli, gusto mo bang palaging nasasaktan? Baka nakalilimutan mo ang ginawa sa’yo ng lalaking ’yan–”

Nagulat ako nang biglang tumayo si Juancho at saka nilapitan si Ronnie at kinuwelyuhan. Mas matangkad lang ng ilang pulgada si Juancho kay Ronnie kaya walang hirap na natitingala siya ni Ronnie.

“What’s your problem kung nagkabalikan na kami ni Yareli? Yeah, I know that I’ve hurt her pero ngayon ay bumabawi ako sa kanya. Hindi ako nagpakasal kay Amanda dahil na-realize kong mas kailangan ko si Yareli.” madiing sabi ni Juancho habang nakatitig nang masama kay Ronnie.

Tumawa nang mahina si Ronnie at ngumisi. “Bakit, Juancho? Nasa huli ba ang pagsisisi? Natatakot kang maagawan ng mga pinsan mo kaya kaagad mong binalikan si Yareli?” sabi niya na mas lalong ikinagalit ni Juancho.

“You d*mbass!” Bago pa masuntok ni Juancho si Ronnie ay kaagad ko na itong napigilan.

“Tama na Juancho, please. . .?” pakiusap ko.

Unti-unting kumalma si Juancho sa reaksyon ko at pabalyang binitawan si Ronnie.

“Ayoko nang makikipagkaibigan ka pa sa lalaking ’yan, Yareli!” sigaw ni Juancho at dinuro si Ronnie na nakatingin na sa kanya nang masama.

“At sino ka para pagbawalan akong makipaglapit kay Yareli? Kaibigan ko si Yareli at hindi mo ’ko mapipigilang lapitan at kausapin siya!” sagot pabalik ni Ronnie.

Tumawa nang sarkastiko si Juancho at nasipa ang pader ng bahay namin na ikinagulat ko.

“You’re asking me who am I? Baka nakalilimutan mong ako si Juancho Antonio Steffano na anak ni Vicente Steffano na Gobernador sa lugar na ’to? Kayang-kaya kong ipatanggal ’yang bahay ninyong pinatitirikan dito sa lugar ng San Felicidad kung gugustohin ko. Huwag mo akong kinakalaban dahil wala kang laban sa ’kin! Isa ka lang mahirap na kaya kong tapak-tapakan.” nakangising sabi nito na biglang ikinatahimik ni Ronnie.

Kilala namin si Juancho. Kapag may nanaisin itong gawin ay kaagad natutupad iyon. Kilala itong bully at maraming nakakaaway, at dahil makapangyarihan ang pamilya nito ay walang kumakalaban sa kanya. Kaya sa sinabi niya kay Ronnie na puwede niyang ipatanggal ang bahay ng pamilya nito sa San Felicidad ay posible na mangyari iyon.

Mas napangisi si Juancho nang hindi na nakapagsalita si Ronnie. “Are you scared of what I’m capable to do? Dapat lang dahil wala kang binatbat sa akin. Lulubayan mo si Yareli, or I will eliminate you and your family here in San Felicidad?” maangas na tanong ni Juancho.

“Ronnie, umalis ka na. Ayoko nang madamay pa kayo ng pamilya mo nang dahil sa akin.” pakiusap ko kay Ronnie na umiling sa sinabi ko at huminga nang malalim.

“Kapag may ginawa sa’yong masama ’yang lalakeng ’yan, tawagin mo lang ako.” seryoso niyang saad.

“Wow! Playing knight-in-shining armor? Don’t worry because I will not hurt Yareli, and she doesn’t need you anymore.” sabi ni Juancho at muling hinapit ang baywang ko.

“Sige na, Ronnie,” Tinanguan ko si Ronnie na malungkot na tumango at naglakad papaalis.

Nang kaming dalawa na lang ni Juancho ang naiwan ay nabigla ako nang hinalikan niya ako nang mabilis sa labi. “Wala namang binatbat sa akin ’yang kaibigan mo.” bulong niya sa tainga ko.

Hindi ako nagsalita dahil baka nakapagsabi pa ako nang hindi magugustohan ni Juancho ay totohanin niya ang mga sinabi niya kay Ronnie. Kilala ko si Juancho, wala itong sinasanto kahit na sino kaya hindi ko rin maintindihan ang sarili ko na sa kabila nang hindi niya magandang ugali at asal ay nagustuhan ko pa rin siya.

Isang oras rin ang nakalipas nang mapagpasyahan ni Juancho na umalis na sa bahay para harapin ang mga magulang niya. Binigay ko na rin sa kanya ang mga nabasa niyang damit na nilabhan ko kagabi na natuyo na. Hinalikan niya ako sa labi at sinabing pupuntahan niya ako mamaya. Sumang-ayon na lang ako dahil parang nawalan na ako nang lakas magsalita.

Tama ba talaga na binigyan ko si Juancho nang tsansa para ayusin ang relasyon namin?

Third Person’s POV

NAKANGITING bumabiyahe ang magkakapatid na Steffano pabalik sa probinsya ng San Felicidad. Isang linggo na ang nakalilipas nang bumalik sila sa Maynila dahil pinatawag sila ng amang si Vince Steffano. Ang dahilan? Kinailangan nilang dumalo sa kasal ng kapatid ng ina nilang si Diana sa pangalawang asawa nito. Hindi kasi papayag ang Tita Agnes nila na hindi sila makikita sa kasal nito lalo pa’t malapit ito sa kanila. Pinagbigyan na lang nila ang request ng Tita nila at nang matapos ay natagalan pa sila nang ilang araw sa Maynila dahil may mga inasikaso pa sila River, Efraim, at Irvin sa mga trabaho nila.

Isang linggo rin nilang hindi nakita si Yareli kaya nasasabik na silang makita ito. Kailangan din nilang bumawi dahil alam nilang may ilang na nararamdaman sa kanila ang dalaga. Halikan ba naman ng tatlong magkakapatid si Yareli ay sino’ng hindi maiilang sa gano’n?

“I can’t wait to see her. D*mn! I miss her so much!” nakangiting sabi ni Grant habang hawak ang isang bouquet ng roses na ibibigay nila para kay Yareli.

“Me too.” sabi ni Irvin habang hawak ang teddy bear medium size na ibibigay din nila kay Yareli.

Balak nilang ligawan si Yareli. Kailangan na nila itong suyuin bago pa mahuli ang lahat. Alam nilang ma-we-weird-uhan ang dalaga dahil sa klase ng relasyon na gusto nila para rito; ang Polyamory relationship. Hindi na bago sa angkan ng mga Steffano ang ganitong klaseng relasyon na mayroon din ang Tita Agnes nila kaya walang masama sa gagawin nila.

Hindi muna dumiretso ang magkakapatid na Steffano sa mansyon nila Juancho kundi kaagad silang tumungo sa bahay nila Yareli. Pagkarating nila sa Tayuman na lugar nila Yareli ay kaagad silang bumaba sa kotse nila at pinark ito sa gilid ng daan. Wala namang carnapper sa lugar ng San Felicidad at kilala ito sa pinakatahimik at walang krimen na lugar kaya panatag silang iwan ang kotse sa gilid ng daan. Gano’n kagaling mamuno ang kapatid ng ama nila na si Vicente Steffano sa probinsya ng San Felicidad dahil napapanatili nito ang kaayusan at katahimikan ng lugar.

Nagsimulang maglakad ang limang magkakapatid patungo sa bahay nila Yareli. Dala-dala ni Grant ang bouquet ng roses na hawak, at si Irvin naman na dala ang teddy bear na ibibigay kay Yareli.

Pagkarating nila sa tapat ng bahay nila Yareli ay kaagad nilang nabungaran si Yasewah na nakatambay sa labas ng bahay habang nakaupo sa isang malaking bato at naninigarilyo.

Nang makita ni Yasewah ang magkakapatid ay nakangiti itong lumapit sa kanila. “Nandito pala kayo,”

“Alam mo naman kung bakit kami nandito, bayaw.” sabi ni River nang nakangisi.

Bigla ay nawala ang ngiti ni Yasewah at tumingin saglit sa loob ng bahay. “Hindi pa rin talaga ako makapaniwala sa mga nangyayari ngayon.” sabi nito at umiling.

“Why?” naguguluhang tanong ni Amir.

Hindi na nakapagsalita si Yasewah nang makita nilang lumabas si Yareli sa loob ng bahay habang nakasunod dito si Juancho na may hawak ring bouquet ng roses at isang medium size teddy bear. Ang kaibahan lang ay kulay pink ang teddy bear na dala ni Juancho samantalang ang sa kanila naman ay kulay blue.

Nang makita sila ni Yareli ay bakas ang gulat sa mukha nito. Si Juancho naman ay seryoso na nakatingin sa kanila.

Lumapit ang magkakapatid kina Yareli at Juancho. Pilit nilang tinatago ang emosyon at galit na lumulukob sa sistema nila.

“You’re dating her?” malamig na tanong ni Grant kay Juancho.

Tumango si Juancho. “Yes. Nagkabalikan na kami.” mapang-asar na sagot ni Juancho at pasimpleng nginisian ang magkakapatid.

Nakipagtitigan ang mga ito kay Juancho. Tila nagpipigil na bugbugin at sirain ang mukha ng binata. Binalaan na ng magkakapatid si Juancho na layuan l si Yareli ngunit hindi ito nakinig sa kanila. Ang alam nila ay ikinasal na dapat ito kahapon kay Amanda pero mukhang hindi natuloy ang kasal na iyon. Hindi pa pala sapat ang bugbog na natamo ni Juancho kay Grant para layuan nito ang babaeng hinahangad nila.

“You want a game? Then we will give it to you.” nakangising sabi ni Efraim na ikinangisi lang din ni Juancho.

Ajai_Kim

Chapter 16

Juancho’s POV

“YOU

have to be powerful. You have to be richer and smarter. Don’t be a cry baby! Kailangan mong maging kagaya ng ama mo dahil ikaw ang magiging Gobernador sa lugar na ito

paglaki

mo!“ my Grandfather said habang

pinaghahampas

niya ako ng

baston

na gamit niya.

All I did was cry out of pain. I can’t even defend myself because I am only six years old. I am weaker than him.

“Lolo, t-tama na po, please… Masakit na…” I begged because my head was already bleeding.

“Kailangan mong

magtandang

bata ka. Sinabi ko na sa’yong araw-araw tayong may training at lessons pero ano’ng ginawa mo?

Nagkulong

ka lang sa loob ng kuwarto mo!

Gayahin

mo ang kapatid mong si

Arthuro

. He is always on top in everything, even in his class. Samantalang ikaw? Palaging

pangalawa

? Steffano ka ba talaga? Bakit mahina at t*nga ka?“ My grandfather mocked me again, which wounded my heart and mind.

He is always like this, comparing me to my older brother. Wala akong

kwenta

para sa kanya. He’s torturing and hitting me as a punishment for my absence because he wants me to be more powerful, smarter, and richer when I grow up.

Nagagalit ako sa sarili ko. Nagagalit din ako dahil

nabuhay

pa si Kuya

Arthuro

. Why is lolo comparing me to him? Why does lolo love him more than me? Kuya

Arthuro

has no vision in politics, but lolo still loves him. He can’t hurt him, unlike my drastic situation every day.

My Mom and Dad can’t do anything about it. Ang

masusunod

sa pamilya namin ay si lolo. Ano’ng klaseng mga magulang sila? Bakit nila ako

hinahayaang

saktan at pahirapan ni lolo? Gano’n na ba talaga nila

kagusto

na ma-train ako balang araw dahil ako ang magiging Gobernador ng San

Felicidad

I am only six years old for sake! Gusto kong

makipaglaro

sa mga kaibigan kong sina Michael at Zandro. Gusto kong

maranasang

makapag-aral

sa school at hindi itong homeschooled lang ako. Gusto kong makita palagi sa labas ng bukirin namin ang crush kong batang babae na anak ni Mang Emilio. Gusto kong maging malaya at enjoy-in muna ang pagkabata ko pero hindi ko man lang iyon magawa.

I need to endure the pain of my grandfather’s torture. Ayaw niyang

sinasagot

siya at

kinokontra

. He is the head of our family, kahit sina Mom at Dad ay hindi rin siya

malabanan

. Nobody loves me in this family. Nobody cares for me. My parents and my siblings have their own lives and I hate them!

When lolo died at my age of 8 dahil sa

katandaan

na rin nito ay hindi ko

mapigilang

mapangiti

habang pinagmamasdan siya na nasa loob ng

kabaong

pinaglalamayan

namin. Finally at wala na ang taong

magpapahirap

mananakit

sa akin. I can do what he wants for me by my ways. Magiging makapangyarihan ako balang araw. Like what he is always telling me ay

tumatak

na iyon sa

isipan

ko.

I am Steffano, I want to be an Alpha. Ako ang

mananakit

mananagasa

sa mga taong

haharang

landas

ko. I can’t believe that I have already a mindset like this in my younger mind. Kasalanan ito ni lolo dahil

hinasa

niya ang buong pagkatao ko sa ganitong klaseng

kaisipan

“Rest in peace, lolo,” I whispered while smirking at my grandfather inside his casket.

“JUANCHO. . .”

I controlled my temper when I saw my

fucking

useless brother walking towards me. Ayoko nang nakikita ko siya dahil

naaalala

ko lang ang

pagkukumpara

sa amin ni lolo.

“What do you want?” I asked while taking my cocaine.

Inagaw niya sa akin ang ginagamit ko kaya mas lalong nadagdagan ang galit ko sa kanya.

“Why are you taking drugs? You’re only 14, Juancho! Saan mo

natutunan

gumamit nito? Kina Michael at Zandro ba na bad influence sa’yo?“ he shouted.

Naikuyom

ang mga

kamao

ko at hindi ko napigilang

itulak

siya sa galit ko na

ikinaatras

niya.

“Wala kang pakialam kung gumagamit ako! Sino ka ba sa akala mo? You can’t control my life like what our grandfather did. Hindi ibig sabihin na ikaw ang mas matalino, mas

paborito

, at mas

hinahangaan

sa pamilya natin ay may karapatan ka nang

panghimasukan

ang buhay ko. I hate you dahil naging kapatid pa kita!“ My emotions burst out while glaring at him.

Natahimik siya at mukhang hindi niya inaasahan iyon. I can see in his eyes na naaawa siya sa akin. The heck! Hindi ko kailangan ng awa niya o nang kahit na sinong tao. I’m not a pitiful person. I can stand by myself.

“I’m sorry, Juancho. I’m sorry if I didn’t defend you to lolo.” he said silently. I chuckled in irritation.

“Ano bang pakiramdam ng

paborito

ka nang lahat at hindi ka

sinasaktan

ni lolo? Ano bang pakiramdam na hindi ka

nakakaranas

noon ng mga

sipa

tadyak

, at palo niya sa iba’t-ibang parte ng katawan? Ano bang pakiramdam na

pinagkukumpara

niya ako palagi sa’yo? Masarap ’di ba? And he still adore and loves you kahit wala kang

ambisyon

na maging Gobernador sa lugar na ’to. He is supporting you to become a successful Architect someday samantalang ako? Kailangan pang

tiisin

ang mga

pagpapahirap

niya sa akin para lang

magustuhan

niya ako bilang apo niya!“ I shouted.

Gusto kong maiyak pero

pinipigilan

ko ang sarili ko.

Naghalo-halo

na ang emosyon ko. Hindi ko puwedeng ipakita na mahina ako. I’m Juancho Antonio Steffano and I’m the future Governor of San

Felicidad

. I will be a powerful and successful person someday.

My brother suddenly cried na ikinatigil ko.

Napangisi

ako. Bakit siya umiiyak? Real men don’t cry like what lolo said. Paano ba siya naging

paborito

ng lahat ngayong nakikita ko na mahina ang loob niya?

“I didn’t mean it, Juancho. I love you as my younger brother–”

Ayoko nang

marinig

ang susunod niyang sasabihin at lumabas na lang ako sa loob ng kuwarto ko at

pabalyang

sinara

ang pintuan ko.

Sinira

niya ang araw ko!

“

PAGANDA

yata ng paganda ’yong anak ni Mang Emilio, no? Sh*t! Ang sarap maging girlfriend no’n kaso

dukha

nga lang.“

tumatawang

sabi ni Michael habang pinagmamasdan namin ang anak na babae ni Mang Emilio na

tumutulong

pagtatanim

sa bukirin namin. Sa pagkakaalam ko ay Yareli ang pangalan niya.

“Michael is right. This woman is becoming more beautiful day by day. I hate to admit it, but she’s the most beautiful woman here in San

Felicidad

. Mas maganda pa siya sa girlfriend naming

magkakaibigan

. She looks like she has foreign blood, at mahahalata iyon sa itsura niya. She also has a nice body that fits perfectly to men’s taste.

“And those nice tits and booty, bro? Hindi na ako

malulugi

sa kanya kung

maikakama

ko siya.“ Zandro said, which made my temper boil.

“Don’t you ever try to lay her in your bed, Zandro.” I warned him.

Tumawa si Zandro sa sinabi ko. “Easy man! Alam naman naming may crush ka sa babaeng ’yan simula pagkabata pa lang natin kaya hindi ka namin

tataluhin

.“ pang-aasar niya kaya

sinamaan

ko siya ng tingin.

“W-What are you saying? Ako?

Magkakacrush

sa mahirap na katulad niyan? Tsk!“ I said defensively na

ikinangisi

nang dalawa kong kaibigan.

Umiling ako at iniwan sila. I need to stop this unfamiliar feelings everytime I’m seeing her. Hindi siya

nababagay

sa akin dahil mahirap siya samantalang mayaman ako. I need to get a woman who fits my standards at hindi puwedeng masira lang ang lahat ng mga

pinaniniwalaan

ko nang dahil lang sa babaeng iyon.

NAKITA

ko na naman siya at mas lalong

nainis

dahil kasama na naman niya ang lalaking kaibigan niya. They are talking and laughing habang

nakasilong

sa isang puno. I clenched my fists. Hindi ko maintindihan ang sarili ko pero ayoko na may ibang lalaking nginingitian at kinakausap ang babaeng ito.

Napahawak ako sa dibdib ko dahil

bumibigat

ito sa mga

eksenang

nakikita ko. How dare she is? Bakit palagi na lang niyang

ginugulo

ang isip ko? At bakit gustong-gusto kong

bugbogin

at suntokin sa harapan niya ang lalaking kasama niya? Kailangan kong

makaganti

. Hindi

pupwedeng

gaganituhin

ako ng babaeng ’to.

One day, I decided to approach her nung makita ko siya sa bukirin. Gulat na gulat siya nang makita akong nasa harapan niya, at napansin ko rin ang

pamumula

ng pisngi niya. Sobrang ganda niya sa

malapitan

and she doesn’t need to wear any make-up to look more prettier.

She is as white as milk, and much taller for a girl too. She also has very long brown hair, round brown eyes, a pointed nose, and reddish lips. She is only wearing a t-shirt and cotton pants, but she manages to pull it off. How can a woman from a poor family be so gorgeous like this?

“Hi! You must be Yareli, right?” I asked her at nagulat siya nang malaman niyang kilala ko siya.

“A-Ako nga. B-bakit mo ’ko kilala?”

nauutal

niyang sabi.

Nagpamulsa

ako. “I heard your name somewhere at anak ka rin ni Mang Emilio sa pagkakaalam ko.” sabi ko.

Nahihiya siyang tumango. “Anak nga ako ni

Itay

Emilio. Kilala rin kita dahil ikaw si Juancho na anak nina Governor Vicente at Madam Josefina.“

Pinigilan

ko ang

pagngiti

ko. She knows me at

nakaramdam

ako nang saya. In my greatest depths and sorrow, kapag nakikita ko ang babaeng ito ay parang

gumagaan

sa akin ang lahat at nagiging masaya ako kahit

papaano

. I love to stare her from a far katulad nang ginagawa ko noong bata pa lang ako. She is the only one who can do this to me, at kailangan ko itong pigilan bago pa

lumala

ang lahat.

“I’m glad you know me. If you don’t mind, puwede ba kitang maging girlfriend?” I asked her.

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi ko at mas lalong namula ang buong mukha niya.

“A-Ano? G-Gusto mo ako maging

nobya

? Pero bakit?“ gulat niyang tanong.

“I found you very pretty.” nakangiting kong sabi and that’s not a lie. She is pretty at hanggang ’yon lang ang pwede kong sabihin.

Unti-unti siyang tumango na ikinangiti ko lalo. Pumayag siguro siya na maging girlfriend ko kaagad dahil mayaman ako at ako ang isa sa magiging daan para

umahon

sila sa

kahirapan

ng pamilya niya. What a gold digger.

“Then good. Simula ngayon ay girlfriend na kita.” I declared.

And that day was the memorable and unforgettable happening in my life.

Kinabukasan

niyaya

ko si Yareli na mag-date kami sa parke sa bayan ng San

Felicidad

Napapatingin

sa amin ang lahat ng mga taong

nakakakilala

sa akin. Kilala nila ako dahil anak ako ni Governor Vicente at magiging susunod na Gobernador sa probinsya ng San

Felicidad

Kumain kami ng ice cream at burger sa parke. This girl doesn’t want to eat in a fancy restaurant at mas gusto pa raw niya ang mga pagkain dito sa parke. Is this her trick? Ang

magkunwaring

hindi gold digger para lang makuha ang tiwala ko?

Hindi ako

naniniwalang

kaya niya ako sinagot ay dahil may gusto siya sa akin. My lolo said that all poor people only wants to be closer with richer people para

umahon

sila sa

kahirapan

nila and Yareli was not an exemption. Tama lang ’tong ginagawa ko dahil

hihiwalayan

ko rin naman siya kapag

nagsawa

ako at nakuha ko na ang gusto ko sa kanya just like what I’m doing to other girls na nagiging girlfriend ko.

Nang mapagod kami ni Yareli sa

kakalibot

sa parke ay umupo kami sa bench. I’m still holding her hand at hindi ko magawang

bitawan

ito dahil naiinis ako sa mga lalaking

napalilingon

sa kanya na hindi niya

napapansin

. She is mine for now, and I want these men to see that Yareli is mine. She didn’t notice that she’s a

headturner

dahil

nakatutok

lang siya sa akin, which I liked.

Biglang isinandal ni Yareli ang ulo niya sa balikat ko na ikinatigil ko. My f*cking unexplainable feelings is here, again.

“Hindi talaga ako

makapaniwalang

nobyo na kita, Juancho. Alam mo bang palagi lang kitang

tinatanaw

mula sa malayo?“ nakangiti niyang sabi

Medyo

natuwa

ako sa sinabi niya pero hindi ko

gaanong

ipinalahata

“Really? When did you like me?” tanong ko.

“Simula noong mga bata pa lang tayo. Kahit puro negative ang sinasabi ng ibang tao sa’yo ay hindi ko na iniintindi ’yon dahil alam ko na mabuti ka namang tao. Hindi ko rin maintindihan kung bakit gustong-gusto kita kahit mukhang hindi mo ’ko type at ang daming babaeng

nakapaligid

sa’yo.“ sabi niya na

ikinatuwa

ko.

Kilalang-kilala

niya ako at hindi ako makapaniwala.

Napatawa

ako dahil ang cute niya lang na

nagsusumbong

sa akin.

“You knew me so well. Hindi ka ba natatakot na baka hindi

magtagal

ang relasyon natin at

maghanap

kaagad ako ng iba?“

seryosong

tanong ko na

ikinahinto

niya.

“Alam ko naman na mangyayari ’yon pero. . . sana kahit ngayon lang ay makasama kita. Umaasa ako na balang araw ay mahalin mo rin ako.” she said.

Biglang bumilis ang

tibok

ng puso ko. F*ck! What is happening to me? Why am I so affected by her sweet words? Is she telling the truth?

“Uh… let’s take a picture. Let’s do a wacky pose,” I said and took my phone from my pocket. I don’t want to think about what she said to me. She’s tricking me for sure.“

Itinapat

ko ang camera ng cellphone ko sa aming dalawa ni Yareli. Pareho kaming

nagpeacesign

dumila

sa camera as wacky pose.

“Our first photo together as a couple.” I said while smiling habang

pinapakita

ang picture namin ni Yareli sa cellphone ko. I want to have a picture with her and I don’t know why.

Napangiti si Yareli. “Masaya ako na kasama kita ngayon, J.A.”

“J.A? That’s my nickname now?”

Never in my whole life na may nagbigay ng nickname sa akin. All people and even my friends are only calling me Juancho, or Sir.

“Then should I call you,

Reli

as your nickname, too?“ tanong ko na ikinatango ni Yareli.

If she call me J.A then I call her

Reli

“Oo, at ’yon ang

tawagan

natin sa isa’t-isa simula ngayon!“

THE first day of our date was happy and very fun. Sa lahat ng babaeng

nakadate

ko, ibang-iba ito sa amin ni Yareli. We didn’t end up in bed at first dahil mas pinili kong sa parke muna ang unang date namin. I don’t know why I did that, but maybe she was a challenge for me.

Hindi ko na gustong nararamdaman ang mga ito kapag kasama ko siya. It’s been five days simula nang maging kami, at kanina ay

nagkuwento

na siya tungkol sa future namin dalawa na mas lalo kong

ikinabahala

. She wants to marry me and have kids with her, and that’s ridiculous! Hindi puwede iyon dahil hindi kami

nababagay

. She is a gold digger, and she’s taking advantage of the opportunity!

I want her kaya kailangan ko nang gawin kung ano ba talaga ang

pakay

ko sa kanya. I need to f*ck her para makalimutan ko na siya at hindi niya

maituloy

ang

binabalak

niyang kunin ang tiwala at loob ko.

Nagkita

kami sa

bukid

ng bandang alas-

onse

ng gabi. Nang makita ko si Yareli na papalapit sa akin ay kaagad ko siyang

sinunggaban

halik

at isinandal sa puno. Nagulat siya sa ginawa ko, at hindi niya malaman ang gagawin. Mas

nilaliman

ko ang paghalik sa kanya at nang bumaba ang mga

halik

ko sa bandang

leeg

niya ay

itinulak

niya ako na ikinatigil ko.

“What the?! Ayaw mo ba ’kong

pagbigyan

?“ naiinis kong sabi.

“Juancho, h-hindi pa ako handa na ibigay ang sarili ko sa’yo. Mga bata pa tayo at masyado pang maaga para gawin natin ’to. Kung mahal mo ’ko dapat ay-” sabi niya dahilan para

matawa

ako.

“Do you think na seryoso ako sa’yo? Are you dreaming? You’re just a poor and weak lady para

seryosohin

ko!“ I said.

Kitang-kita ko ang sakit mula sa mga mata niya dahil sa sinabi ko. I need to say this dahil hindi ko na rin

nagugustohan

ang nararamdaman ko para sa kanya. She can’t ruin me.

“I don’t love you. Bored lang ako kaya

pinatulan

kita.“ sabi ko at

ipinapakita

kong

laro

lang sa akin ang lahat.

Bakit ba ako nasasaktan? I only get her to be my girlfriend at balak

angkinin

ang katawan niya but sh*t! Ano ’tong nararamdaman ko?

Hindi makasagot si Yareli at nag-umpisang

magbagsakan

ang mga luha niya. I hate to see her crying but d*mn! I need to think straight.

“H-Hindi mo ba talaga ako

minahal

kahit

saglit

lang?“ umiiyak niyang sabi.

Napalunok

ako. Bakit siya umiiyak at nasasaktan? Dahil hindi na niya ako

mapapaikot

mula sa mga kamay niya? At ano ang karapatan niyang

tanggihan

akong

makipagtalik

siya sa akin? Hindi ba niya alam na maraming babae ang

naghahangad

sa akin

maikama

ko lang sila?

“Yes, Yareli. You’re beautiful and sexy, but we are different in many ways. We are not compatible with each other,” I said firmly.

“Let’s break up because I’m already bored with you. You even declined me. How dare you,” I said forcefully and left her alone in the field, kneeling on the ground and crying by herself.

I wiped away the tears that suddenly fell from my eyes. The f*ck! Why am I crying?

“I love you , babe. Sa akin ka lang at hindi na kita pakakawalan pa…” I said to Yareli, caressing her face while she was still sleeping.

Hinalikan ko muna siya bago ako lumabas ng kuwarto niya. Now that my cousins are here in San Felicidad, I know they will do everything to get Yareli from me, at hinding-hindi ko sila uurungan.

Ajai_Kim

Chapter 17

Yareli’s POV

“WHY do you need to work here in this cheap Cafe Shop? I can give you some money basta’t ’wag ka lang magtrabaho dito!” nakasimangot na reklamo ni Juancho nang makarating kami sa Cafe shop na pinagtatrabahuhan ko.

Ang mga staff at empleyado sa Cafe shop ay nakatingin lahat sa amin kasama na doon si Mayet na tila hindi makapaniwala na kasama ko si Juancho at nagkabalikan na kami. Alam lahat ng mga tao sa San Felicidad na ikakasal na dapat si Juancho sa anak ni Congressman Montecillo kaya hindi ko sila masisisi kung bakit gulat na gulat sila na kasama ko ito.

“Kailangan kong magtrabaho, Juancho. Hindi ako puwedeng umasa sa’yo at gusto kong kumita ng pera na pinagpaguran ko.” sabi ko.

Umikot ang mga mata niya. “I know there’s a lot of guys here at ayokong makikita ka nila dito. You know that I’m a jealous guy, babe at gusto ko na sa akin lang ’yang atensyon mo,” mariin niyang sabi na ikinagulat nila Mayet.

Kilala si Juancho bilang playboy sa San Felicidad at wala sa bokabularyo nito ang magselos at magseryoso sa isang relasyon. At ngayong alam kong mahal niya ako ay nakikita ko na ang mga pagbabago sa kanya lalo na nung sa hindi ko inaasahan na dumating na ulit sa San Felicidad ang Steffano brothers. Sabi ko na nga ba at hindi na matatahimik ang buhay ko hangga’t nandito sila. Nandito ulit ’yong pakiramdam ko na sa isang iglap lang ay may hindi magandang mangyayari.

“H-Hindi ko naman sila papansinin, e. Trabaho lang ang habol ko dito kaya ’wag ka nang mag-alala.” sabi ko at nginitian siya.

Napabuntonghininga si Juancho at biglang bumaling kila Mayet, sa mga staff, at empleyado ng Cafe shop.

“Hoy kayo! If one of you flirted with Yareli lalo na kayong mga lalaki kayo ay hindi ninyo magugustohan ang gagawin ko. At kung may customer man na lumandi sa kanya ay iiwas n’yo siya sa kanila. Maliwanag ba?” sabi nito habang nakatingin kila Mayet nang masama lalo na kay Rico na mukhang natatakot kay Juancho.

Sa mga empleyado dito sa Cafe shop ay si Rico ang may itsura at pansinin ng babae kaya naiintindihan ko kung bakit parang hindi ito gusto ni Juancho.

“Yes, Sir Juancho.” sabay-sabay nilang sabi.

Bumaling ulit sa akin si Juancho at saka hinapit ang baywang ko at hinalikan ang labi ko. Tila nahiya ako sa ginawa niya dahil nakita pa kami ng mga katrabaho ko. “I will fetch you later. Just behave, okay?”

Tumango ako. Ilang saglit pa ay sumakay na si Juancho sa loob ng kotse niya hanggang sa pinaandar na niya ito at nakaalis na. Kaagad akong nilapitan ni Mayet at ng mga katrabaho namin.

“Girl, ano ’yon? Hindi siya tumuloy sa kasal nila ng girlfriend niya? At kayo na ulit?” gulat na tanong ni Mayet.

Tumango ako. “Nakipagbalikan siya sa ’kin.” sabi ko.

Napailing si Archie na isa rin sa mga katrabaho namin. “Kung sa bagay, ang mga katulad mo ang dapat sineseryoso.”

“At mas pinili ka niya kaysa kay Amanda Montecillo na galing sa mayamang pamilya. Ikaw na ang may mahabang buhok! Si Juancho Steffano ’yan, kinababaliwan ng mga babae dito sa San Felicidad.” sabi ni Nikki na kinikilig pa.

“Crush ko pa naman si Juancho kaso okay lang rin kung ikaw na ang girlfriend niya, at least hindi siya napunta kay Amanda. Ang akala niya ay kung sino siyang maganda!” sabi naman ni Jennylyn at humalukipkip.

Hindi ko magawang umimik dahil hindi ko na rin alam ang nangyayari sa akin. Dapat ay maging masaya ako kay Juancho dahil mahal niya ako at seryoso na siya sa akin pero. . . bakit ganito?

“Okay ka lang, Yareli?” bulong ni Mayet nang makita niyang natahimik ako.

Ngumiti ako nang pilit. “Ayos lang ako. Mag-umpisa na tayo sa trabaho natin.” sabi ko at nauna nang umalis para pumunta sa storage room. Sinundan ako ni Mayet at kinuha na namin doon ang mga panlinis sa Cafe shop.

Hindi gaanong marami ang mga customer ngayong araw. Dapat ngayong lunes ay marami ang mga customer pero sa hindi inaasahan ay kakaunti lang mga ito. Mas mabuti na rin siguro para ma-relax ko man lang itong isip ko na kanina pa lutang.

Naalala ko ang pagpunta ng Steffano brothers sa bahay namin at may dala silang isang bouquet ng roses at isang kulay blue na teddy bear. Hindi ako tanga para hindi mahalata na dapat sana ay liligawan nila ako pero nakita nila si Juancho na kasama ko na nobyo ko na ulit at katulad din ng mga dala ni Juancho ang mga dala nila. Mukhang may tensyon na namamagitan sa kanila at hindi ko alam kung alam na ba ni Juancho na gusto ako ng mga pinsan niya. Kinakabahan ako sa mga susunod pang mangyayari.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pagtatrabaho hanggang sa matapos na ang duty ko. Nagtext sa akin si Juancho at sinabi niyang paparating na siya para sunduin ako. Nauna na sa aking umuwi si Mayet at alam kong marami itong gustong itanong sa akin pero hindi niya muna ako inabala. Sasabihin ko rin kay Mayet ang mga kaganapang nangyayari sa buhay ko sa oras na magbonding ulit kami na magkaibigan.

Nakaalis na lahat ang mga katrabaho ko sa Cafe shop at ako na lang ang naiwang mag-isa. Nang tumingin ako ng oras sa cellphone ko ay 5:15 pm na. 15 minutes late na si Juancho. Baka may ginawa lang siguro at natagalan sa pagsundo sa akin.

Nang mag 5:20 pm ay nakahinga ako nang maluwag nang makita ang kotse ni Juancho na papalapit sa akin. Nang huminto ito sa harapan ko ay kaagad siyang lumabas sa loob ng kotse niya at pinapasok na ako sa front seat. Pumaikot siya at pumasok sa driver’s seat.

“I’m sorry kung natagalan ako. Nasira kasi ’yong gulong ng kotse ko and I don’t know why. I went to a mechanic shop para ipaayos ’to and your brother assists me there.” sabi niya at hinalikan ang pisngi ko.

Wala na akong maramdaman sa tuwing ginagawa ito ni Juancho pero kailangan kong umakto na parang normal sa akin ang lahat.

“Gano’n ba? Ayos lang ’yon.” sabi ko.

Inumpisahan niyang paandarin ang kotse niya habang kinakabit ko ang seatbelt ko.

“Mom and Dad wants you to join in our dinner. Pupunta tayo sa mansyon namin at alam na nila na girlfriend na kita.” nakangiting sabi ni Juancho habang nagmamaneho.

Medyo kinabahan ako. “Hindi ba sila nagalit nung umatras ka sa kasal n’yo ng anak ni Congressman Montecillo?” tanong ko.

“They are mad at first dahil kahihiyan ang ginawa ko sa pamilya namin at sa pamilya Montecillo pero tanggap na rin nila na girlfriend na kita ulit. Ang sabi nga nila ay gusto ka raw nila para sa akin, e.” sabi niya.

Kung gano’n ay talaga ngang napatunayan ko na wala lang kina Governor Vicente at Madam Josefina na magkanobya si Juancho ng isang mahirap na katulad ko. Talagang mababait ang mga ito at pantay ang tingin nila sa aming mga mahihirap. Pero ang mas ikinakabahala ko ngayon ay alam kong nandoon sa mansyon nila Juancho ang magkakapatid na Steffano.

Nang makarating kami sa mansyon nila Juancho ay kaagad kaming pumasok sa loob at nagtungo sa dining area. Nakaupo na roon sila Governor Vicente at Madam Josefina at kasama nila ang Steffano nrothers na nakatingin nang seryoso sa amin ni Juancho. Kaagad kong iniwas ang tingin ko sa kanila dahil hindi ko kayang tagalan tingnan ang mga titig nila.

Naupo kami ni Juancho sa bakanteng upuan at hinawakan niya ang kamay ko. Nakita kong sumama ang tingin ni Grant nang makita niyang hinawakan ni Juancho ang kamay ko pero hindi ito nagsalita.

“It’s nice to see you again, hija. How are you?” tanong ni Madame Josefina habang nakangiti. Mukhang tanggap niya na maging nobya ako ng bunsong anak niya.

“Okay lang naman po ako, Madame Josefina.” magalang kong sagot.

“Girlfriend ka na pala ni Juancho. My son is a runaway groom. Magpapakasal ba naman kay Amanda na ubod ng pagka-inggrata? Hindi ko talaga maintindihan kung bakit kailangan pa siyang pakasalan nitong anak ko. Mabuti at natauhan rin dahil ayokong maging daughter-in-law ang babaeng ’yon!” Umiling si Madame Josefina at nag-umpisa nang kumain.

Nang tumingin ako kay Juancho ay ngumiti lang siya sa akin at inumpisahan niya akong ipaghanda ng mga pagkain sa lamesa. Pinigilan ko siya sa ginagawa niya pero hindi ito nagpatalo kaya sumuko na lang ako sa huli. Nang saglit akong mapatingin sa Steffano brothers ay masama ang tingin nila kay Juancho.

“Look at Juancho mahal, sobrang pag-aasikaso ang ginagawa niya kay Yareli. Your son is really in love.” nakangising sabi ni Governor Vicente habang pinagmamasdan kaming dalawa ni Juancho.

“I’ve never seen him like that with a girl,” sabi naman ni Madame Josefina, nakangiti.

Kahit hiyang-hiya ako sa sinasabi ng mga magulang ni Juancho, tiniis ko na lang. Naiilang rin ako dahil nakamasid lang sa amin ang magkakapatid na hanggang ngayon ay tahimik pa rin at walang balak magsalita.

“Of course, Mom and Dad. I love Yareli, and I will take care of her. She’s mine, that’s why I need to protect my girl,” proud na sabi ni Juancho, at tumingin sa magkakapatid na mukhang hindi nagustuhan ang sinabi niya.

“You’re now being a possessive man, huh?” nakangising sabi ni Governor Vicente.

“How about you guys? Wala pa ba kayong mga girlfriends? You are all handsome and stable, at sayang naman ang lahi natin kung hindi kayo magpaparami,” baling ni Madame Josefina sa magkakapatid at tumawa ito.

“We are all single, Tita,” sagot ni River at nag-umpisa na rin itong kumain.

“Single? Why? Wala ba kayong natitipuhang babae? Imposible namang walang nagkakagusto sa inyo,” tanong ni Madame Josefina.

Bigla akong kinabahan sa kung anong isasagot ni River. Sana ay hindi niya mabanggit na may gusto silang magkakapatid sa akin. Nobya na ako ngayon ng pinsan nila at hindi na sila puwedeng magkagusto sa akin.

“Meron naman po, Tita, and we will do everything to get our girl,” seryosong sabi ni Irvin at saglit itong tumingin sa akin.

Naramdaman ko ang mahigpit na paghawak ni Juancho sa kamay ko at base sa ekspresyon ng mukha niya, nagtitimpi lang ito ng galit.

“What do you mean, hijo? Isang babae lang ang natitipuhan ninyong magkakapatid? Just like Agnes’ relationship with your Tito Semini and her other two husbands?” tanong ni Madam Josefina na tila nabigla sa sinabi ni Irvin.

“Yes, Tita Josefina. Wala naman pong masama doon, hindi ba? Nasa lahi naman po ng Steffano ang magkaroon ng polyamory relationship, so why not?” sagot ni Amir at nagkibit-balikat.

“I bet na ’yong babaeng natitipuhan ninyong magkakapatid ay maganda at may good characteristics. Hindi kayo magkakagusto pare-pareho sa babaeng ’yon kung kasing maldita lang ni Amanda,” sabi ni Governor Vicente at tumawa ito pagkatapos na ikinatawa rin ni Madame Josefina.

Hindi na talaga ako komportable sa pinag-uusapan nila. Ako ang tinutukoy ng Steffano brothers at kapag nalaman nila iyon nina Governor Vicente at Madam Josefina, hindi ko na talaga alam ang mangyayari.

“She’s above average, Tito Vicente, and we will not let her slip away from our hands.”

Tumindig ang balahibo ko nang biglang magsalita si Efraim at tumingin ito sa akin. Hindi ko na napigilang tumayo mula sa pagkakaupo ko, kaya napalingon silang lahat sa akin.

“What’s wrong, hija?” tanong ni Madame Josefina.

“A-Ah. . . Magbabanyo po muna ako,” sagot ko na kinakabahan.

“Gano’n ba? Juancho can lead you–”

“Kaya ko na pong pumunta nang mag-isa,” mabilis kong sabi.

“Yareli, sasamahan kita–”

“Hindi na. Dito ka lang. Mabilis lang ako,” paninigurado ko. Tiningnan pa ako ni Juancho nang ilang segundo bago tumango at muling umupo sa upuan niya.

“Make it faster. I will wait,” sabi niya.

Tumango ako at nagmadaling tinahak ang daan papunta sa CR. Hindi na ako komportable doon sa dining area at kailangan ko munang ikalma ang sarili ko.

Nang makarating na ako sa CR, akmang papasok na sana ako sa loob nang may humila sa braso ko at kaagad akong isinandal sa pader. Nanlaki ang mga mata ko nang makita si Efraim na nakatitig sa akin, lalo na sa mga mata ko pababa sa labi ko.

“Ano’ng ginagawa mo dito, Efraim?” gulat kong tanong.

“

Puis-je

vous

embrasser

, ma

reine

?“ sabi niya na hindi ko maintindihan.

Akmang magsasalita pa sana ako nang bigla niya akong hinalikan sa labi. Masyado akong nalulunod sa mga halik ni Efraim at hindi ko alam kung bakit hinahalikan ko na rin siya pabalik.

Ajai_Kim

Chapter 18

The beginning of their obsession

Efraim’s POV

I didn’t expect her to kiss me back. I groaned as I explored her sinful mouth, savoring her sweet and tasteful lips. I gently bit her lower lip and took the opportunity to slide my tongue against hers. My heart raced faster in an instant. This girl is driving me crazy. How can she have this effect on me? What magic or spell did she use to make my siblings and me fall for her in the deepest way possible?

Natigil lang ako sa ginagawa ko nang itinulak ako ni Yareli kaya humiwalay na ang labi ko sa kanya. Tinitigan ko siya habang siya naman ay napayuko at nakikita ko ang pamumula nang buong mukha niya.

I can’t help but to smiled secretly dahil ang ibig sabihin ay may nararamdaman rin siya para sa akin kaya niya ako hinalikan pabalik. I want to assumed that’s the reason, and I will take this opportunity to get her from her bastard boyfriend.

“Get inside,” saad ko at itinuro ang comfort room.

Kaagad siyang pumasok sa loob na hindi na nag-abala pang tingnan ako. Ngumiti ako at bumalik na ulit sa dining area. My brothers are secretly glaring at me nang makabalik ako but I don’t care. I think they already have an idea kung ano ba ang ginawa ko.

Pagkatapos naming kumain ng dinner ay hinatid na ni Juancho si Yareli sa bahay nila. Nagpunta kaming magkakapatid sa balcony ng tinutuluyang kuwarto ni River sa mansyon para pag-usapan namin ang plano makuha si Yareli.

“May isla ka na bang nabili para doon natin siya itago?” tanong ni Grant kay River.

“Yeah. May nabili na rin akong property, so that we don’t have any hassles to kidnap her.” River said.

“Kinakabahan talaga ako sa plano natin. Mas lalo lang tayong kamumuhian ni Yareli dahil sa gagawin natin,” Amir said worriedly.

“We don’t have any choice, Amir. Sila na ni Juancho, at ano bang laban natin sa pinsan natin? Yareli loves him and we can’t do anything about it. This is the only way para makuha natin si Yareli nang walang sagabal.” madiing sabi ni Irvin.

Natahimik si Amir at nagpakawala na lang nang malalim na buntonghininga.

“Hinalikan mo ba siya, Efraim?” Irvin asked.

“I did.” I answer.

Napailing siya at ininom ang beer na nasa lamesa. “Magkakapatid nga talaga tayo. We are bunch of assh*les!”

“Because we are Steffano. Katulad lang tayo ni Juancho na isa pang kalahating g*go.” Grant smirks.

“Oh c’mon, Grant! Don’t compare me with that bullsh*t.” Amir rolled his eyes na ikinatawa ni Grant.

I left my siblings and went inside the room where I was staying. I lay on my bed and touched my lips where Yareli had kissed me earlier. I felt like a girl getting giddy over her crush, but damn! She is the only one who can make me feel this way.

I couldn’t hide my smile because of what she did earlier. Did she kiss my brothers back when they kissed her?

We woke up in the next morning, maagang inasikaso ni River ang lahat sa balak naming pagdukot kay Yareli. Maingat kaming lumabas sa mansyon na walang ibang makakakita sa amin. Nagmaneho si River papuntang Tayuman na malapit lang sa mansyon at alam namin na nandoon si Juancho dahil ihahatid nito si Yareli sa trabaho nito sa isang Cafe shop. I know we are already crazy to do this kind of sh*t but we don’t have any choice. Nailagay na namin sa loob ng kotse ang lahat ng gamit namin at hinihintay na lang namin sina Grant at Irvin sa daan ng Tayuman.

Nang makita namin sila ay buhat-buhat na ni Grant si Yareli na walang malay habang nakasunod sa kanila si Irvin. Kaagad ipinasok ni Grant si Yareli sa backseat ng kotse at tinabihan ito. Grant rested Yareli’s head in his shoulder, habang si Irvin ay tumabi sa kanila at hinawakan ang kamay ni Yareli at saka halikan ang palad nito. Bago pa may makakita sa amin na ibang tao ay kaagad nang pinaandar ni River ang kotse.

“Bro, she’s really beautiful even when she’s sleeping,” Amir said, caressing Yareli’s face. Nasa harapan ito ng upuan kung saan ay inaabot ang mukha ni Yareli. I can say that he’s so damn in love with Yareli. Tsk!

“Do you mean she was unconscious? And that chemical is effective, aye? Pagkatapos kong itakip kay Yareli ’yong panyo sa ilong niya, bigla na lang siyang nawalan ng malay, e.” Grant said while smirking.

“Where’s Juancho by the way? Hindi ba niya kasama si Yareli kanina?” tanong ni River.

“He’s with her bro, we abducted his lovely girlfriend nang hindi niya namamalayan, at baka ngayon umiiyak na ’yon dahil hindi na niya makikita si Yareli.” tumatawang sabi ni Irvin at sumandal sa upuan.

“Good for him. We already warned him to stay away from Yareli, but he still took her away from us. Well, serves him right,” Amir said, gritting his teeth.

It’s Juancho’s fault, any way. Kung hindi niya inagaw sa amin si Yareli ay wala kaming balak gawin ito. Hindi naman kami papayag na mapunta ulit sa kanya ang babaeng sinasaktan lang niya. Kung may deserve man kay Yareli, walang iba kundi kami; ang magkakapatid na Steffano.

Malayo-layo ang biniyahe namin hanggang sa makalayo na kami sa probinsya ng San Felicidad. Sa isla ng San Martino namin dadalhin at ikukulong si Yareli. Iyong wala nang iba pang makakakita sa kanya kahit ang pamilya at ang mga kaibigan niya, lalong-lalo na si Juancho.

Mahigit kalahating araw ang biyahe namin hanggang sa makarating kami sa isla ng San Martino. Si River lang ang nakakaalam sa isla na binili niya. This is a remote island at mahirap nang matunton ng ibang tao. Nang makarating kami sa bungad ng isla ay namangha kami sa ganda at katahimikan ng lugar. Nasa tabi lang ito ng dagat na napaliligaran ng coconut trees.

Lumabas kami sa loob ng kotse at pinark ito ni River sa parking area na gawa sa kahoy ang bubong at mga pader. Nasa tabi ito ng isang malaking bahay na tutuluyan namin. Buhat ni Grant si Yareli na wala pa ring malay habang nakasunod kami sa kanila at dala ang mga gamit namin. We entered in a big house with old style type but its still beautiful and well renovated. Nag-iisang bahay lang ito sa isla na binili ni River.

Umakyat kami sa hagdanan hanggang sa marating namin ang malaking kuwarto na may malaking kama na kung saan ay doon kami matutulog kasama si Yareli. We put our bags and things on the floor at nilibot nang tingin ang kabuoan ng malaking kuwarto. It’s not that bad.

Grant laid Yareli’s body in a king sized bed.

“This is a large bed, River.” Amir said with amusement habang tinitingnan si Yareli na nakahiga sa malaking kama.

“I told you, bro. This is immediate plan but I did this with no scratch and hassle.” River proudly said.

“Maaasahan ka talaga sa lahat, kapatid!” Grant smiled and initiate a fist bomb to River.

Umupo ako sa gilid ng kama na kung saan ay nakahiga si Yareli at pinagmasdan siya.

I know she will hate us for kidnapping her, but we’re only doing this because we are madly in love with her and we can’t accept that she went back to Juancho after that moron did something bad to her. We will do everything para mahalin kami ni Yareli. Matatanggap niya rin kaming magkakapatid sa buhay niya.

“Hindi lang ako makapaniwala na sinaktan lang siya ni Juancho.” Amir said while looking at Yareli.

“That moron was so lucky to get her again. Ano bang nagustuhan ni Yareli sa kanya?” Grant said while shaking his head at tinanggal ang suot na t-shirt. Pumunta ito sa malaking kama at tinabihan si Yareli.

“I’m tired with that f*cking long drive. Hmmm. . . I love your smell, baby.” he said while sniffing and hugging Yareli’s back.

“Lalabas muna ’ko. Magpapasama lang ako sa caretaker ng isla na ’to kung saan puwedeng makabili ng dinner natin.” River said.

Tumango kami sa sinabi niya hanggang sa lumabas na siya sa loob ng kuwarto.

“What would Yareli’s reaction be when she wakes up? I’m so worried,” Amir asked, sighing.

“We don’t have a choice, Amir,” I finally spoke.

Malungkot siyang tumango. “Bakit naman kasi ngayon pa natin siya nakilala? Kung sana ay nagpupunta lang tayo palagi sa San Felicidad noong bata pa lang tayo ay dapat kilala na tayo ni Yareli!” he said frustratedly.

“You’re the one who didn’t want to go to that place because of the weak signal, dude. Si River pa lang ang nakakapunta sa San Felicidad noon.” pang-aasar ni Grant kay Amir habang hinahalikan na ang mukha ni Yareli.

“What the?! Stop kissing her, Grant! You gross!” pag-awat ni Amir sa ginagawa ni Grant na tinawanan lang siya.

“Just kiss her, Amir. I know you want it, too. Hindi naman alam ni Yareli ang gagawin natin sa kanya.” Grant suggest while smirking.

Amir’s cheeks flushed as if he were a lovesick puppy. What the heck.

“Stop saying that, Grant–”

Kaagad akong pumaibabaw kay Yareli at hinalikan ito sa labi na ikinagulat nang dalawa kong nagtatalong mga kapatid. They are annoying and I can do what I want to Yareli because she was also mine, too.

Kahit ilang beses ko pa siyang halikan ay hinding-hindi ako magsasawa. Hindi na bago sa akin ang may nahahalikang babae at naikakama. I’m a guy who has needs too, so I sometimes need sexual intercourse with women. Halik pa lang ang nagagawa ko kay Yareli pero nag-iinit na ako. Binabaliw na rin niya ang sistema ko at hindi ko na siya maialis pa sa isip ko.

Tahimik lang ako, minsan lang kung magsalita, at ipakita kung ano man ang totoong emosyon ko, but this girl always evokes unfamiliar feelings in me whenever I see her. Tama ang sinabi noon ni Dad noong mga bata pa kami, once na ma in love kami sa isang babae ay puwede kaming makagawa ng mga bagay na hindi namin aakalain na magagawa namin kung hindi namin matanggap na may iba na itong lalaking mamahalin.

My dad once fell in love with a girl who had no interest in him, which is why he did everything to win her over. However, in the end, he ended up in jail. People say that he was obsessed and not truly in love with that girl. Ano ba ang pinagkaiba ng nagmamahal sa nagiging obsessed? Is that really the same? Because if you’re in love, you may feel a strong desire to be with the person you care about. Katulad na lang ng nararamdaman namin para kay Yareli.

“The sleepyhead is taking advantage of an unconsious girl, huh?” nakangising sabi ni Grant sa akin habang patuloy ko pa ring hinahalikan si Yareli.

“Ang sabi nga nila na kung sino pa ang pinakatahimik ay ’yon ang pinaka-agressive.” Irvin said.

I stopped kissing Yareli and glared at them. “Hindi ko na kasalanan kung mababagal kayo. Mind your own business, freaks!” sabi ko at umalis na sa ibabaw ni Yareli.

Tinawanan lang ako ng mga siraulo kaya umiling ako at lumabas na sa loob ng kuwarto namin. Paano ko ba sila natatagalang makasama?

Lumabas ako ng bahay at kinuha ang sigarilyo sa bulsa ng suot kong jacket. Sinindihan ko ito gamit ang lighter. Smoking is my habit so this is not new for everybody who knows me. Habang nagbubuga ako ng usok ay tiningnan ko ang buong paligid ng isla.

It’s a peaceful and calm place to live in. I think I can relax my mind and soul here. It’s far from the stressful and noisy life I have in Manila. I want to forget everything that I did before, and Yareli is my only salvation.

Ilang minuto pa ako tumambay sa labas ng bahay hanggang sa makita ko si River na papunta sa direksyon ko. He’s holding two plastic bags with food in his right hand, at sa kaliwang kamay niya ay may hawak siyang tatlong malalaking paper bags.

“I bought Yareli’s new clothes. Bukas na lang natin siya ipamili ng mga kakailanganin niya eito.” River said nang makalapit na sa akin.

I nodded. “You’re close with Yareli’s brother, right? Hindi ka ba nag-aalangan na magalit siya sa’yo dahil sa ginawa nating pagdukot sa kapatid niya?” tanong ko.

He sighed. “I will accept the consequences of what we did to his sister, but I’m determined to make sure that Yareli will love us. All we need to do is give our best to earn her love and attention,” he said, smiling at me.

“Hinalikan niya ako pabalik.” I said na ikinagulat ni River.

“R-Really?” gulat niyang tanong.

Tumango ako.

“Hinalikan ka rin ba niya pabalik nung hinalikan mo siya?” I asked.

“Y-Yes, hinalikan niya rin ako.” he answered.

I tapped his shoulders. “See? It’s not impossible for her to love us,” I said.

Tumango siya at kaagad umiwas nang tingin. “Sige bro, pumasok ka na sa loob. Let’s eat our dinner.” he said at pumasok na sa loob ng bahay pagkatapos.

Tinapon ko ang upos ng sigarilyo sa lupa at sumunod na kay River.

Yareli, we finally have you, and you may feel like you don’t have a choice, but we hope that you can choose to be with us willingly.

Ajai_Kim

Chapter 19

Third Person’s POV

HALOS masira ni Juancho ang gate sa bahay ng magkakapatid na Steffano sa Maynila dahil sa lakas ng pagkalampag at paghampas niya. Kasama nito ngayon ang nakatatandang kapatid ni Yareli na si Yasewah na lumuwas nang Maynila kahapon kasama si Juancho at nagbabakasaling mahanap dito ang kanyang kapatid.

Kahapon pa nang umaga nawawala si Yareli at hanggang ngayon ay hindi nila mahanap kung nasaan ito. Sakto pang bigla na lang rin nawala na parang bula ang limang magkakapatid kaya naghinala na kaagad si Juancho na baka dinukot ng mga ito ang kasintahan. Alam niyang may pagtingin ang magkakapatid kay Yareli dahil inaminng mga ito iyon sa kanya, at base sa sinabi ng mga ito ay determinado silang makuha sa kanya si Yareli.

“Lumabas kayo d’yan mga hayop kayo! Ibalik n’yo sa ’kin ang girlfriend ko!” sigaw ni Juancho habang patuloy pa rin sa pagkalampag ng malakas sa gate.

Si Yasewah naman ay napabuntonghininga na lang habang pinagmamasdan si Juancho. Hindi niya masisisi kung bakit ganito umakto ngayon ang nobyo ng kanyang kapatid. Napatunayan niya na totoong mahal nito si Yareli. Ang akala niya ay hindi ito seryoso sa pakikipagrelasyon sa kapatid niya pero sa nakikita niya ay talagang tinamaan ito ni kupido.

At kapag totoo ang hinala ni Juancho na dinukot ng Steffano brothers si Yareli ay hinding-hindi niya mapapatawad ang mga ito lalong-lalo na si River na lubos niyang pinagkatiwalaan. Gusto niya ang binata para sa kapatid, pero ngayon ay labis ang pagkamuhi niya para rito maging pati na sa apat nitong mga kapatid.

“Humanda kayo sa ’kin, River kung may ginawa kayong masama sa kapatid ko.” sa isip ni Yasewah at napatiim-bagang.

Ilang saglit pa ay bumukas ang malaking gate sa bahay ng Steffano at bumungad kina Juancho at Yasewah ang may katandaan nang katulong kasama ang mga magulang ng magkakapatid na sina Vince at Diana. Natigilan si Vince nang makita si Juancho.

“Juancho? What happened? Bakit nagwawala ka dito?” tanong ni Diana kay Juancho na kaagad itong sinamaan ng tingin.

“Tita, kung nandiyan man po ’yang limang anak ninyo kasama ang girlfriend ko ay ilabas n’yo na po sila bago pa ako magpatawag ng pulis at halughugin ’tong buong bahay n’yo.” madiing sabi ni Juancho na ikinagulat nina Diana at Vince.

“What are you saying? Ang akala ko ba ay nasa mansyon n’yo sa San Felicidad ang mga anak ko? At ano ang sinasabi mong kasama nila ang girlfriend mo? What does it have to do with my sons?” nagtatakang tanong ni Diana na ikinatawa ni Juancho sa inis.

“Kung hindi pa kayo na-inform ay umamin na sa akin ang mga anak mo na may gusto sila kay Yareli, and that’s my girlfriend’s name. They are jealous dahil ako ang mahal ni Yareli at hindi sila. They will do everything para kunin sa ’kin si Yareli at alam kong sila lang ang nagtago sa girlfriend ko.” sarkastikong sabi ni Juancho.

Mas lalong nagulat ang mag-asawang sina Diana at Vince sa sinabi ni Juancho.

“Wait? Are you accusing my sons with no evidence? Dahil lang sa nagkagusto sila sa girlfriend mo ay pinagbibintangan mo na silang dumukot sa kanya?” hindi makapaniwalang tanong ni Vince.

“At bakit po hindi? Kahapon pa nawawala ang kapatid kong si Yareli kasabay ng pagkawala rin ng limang anak ninyo. Hindi n’yo po masisisi si Juancho kung paghinalaan niyang kasama lang ng mga anak n’yo ang kapatid ko.” pagsabat ni Yasewah kaya tumingin sa kanya si Vince.

“Hijo, wala talaga dito ang mga anak ko at ’yung kapatid mo–”

“Tito naman, I know your secrets, at katulad mo ay baliw rin ’yang limang anak mo! Halang ang kaluluwa mo katulad nila kaya gagawin nila ang lahat maagaw lang sa akin ang girlfriend ko!” sigaw ni Juancho na ikinatahimik ni Vince.

“Aba’t magdahan-dahan ka sa pananalita mo, Juancho! Mas matanda pa rin kami sa’yo at kamag-anak mo kami kaya galangin mo kami!” galit nang sabi ni Diana na inawat ni Vince.

“Hayaan mo na, Diana. Sige at pumasok kayo sa loob ng bahay namin at hanapin n’yo kung talaga bang tinatago lang namin dito ang mga anak ko at ’yang girlfriend mo.” seryosong sabi ni Vince kay Juancho na inikutan lang siya ng mga mata.

“Edi mabuti!” sabi ni Juancho at binangga ang braso ni Vince na ikinailing na lang nina Diana at ng katulong. Sumunod naman si Yasewah kay Juancho sa loob ng bahay ng mga Steffano.

“Kahit kailan talaga ay walang modo ang batang ’yan! Kaya hindi siya makasundo ni Sir Amir, e.” sabi ng katulong na si Ignacia na naiinis sa pag-uugali ni Juancho.

“You can’t blame him, Manang. Hindi siya nagabayan ng tama nina Vicente at Josefina. Marami rin siyang hirap na dinanas noon kay Dad para lang maging katulad nito si Vicente.” malungkot na sabi ni Vince na ikinailing ni Diana at kaagad nang pumasok sa loob ng bahay nila. Naiwan sa labas ng gate sina Vince at ang katulong na si Ignacia.

“Hanggang kailan mo balak itago ang katotohanan, Sir? Balang araw ay malalaman rin ni Juancho ang lahat.” nag-aalalang sabi ni Ignacia.

“Sasabihin ko rin sa kanya pero hindi pa sa ngayon lalo na’t baka totoo ang sinasabi niyang dinukot nila River ang nobya niya. Kilala ko ang mga anak ko, katulad ko rin sila at posibleng namana nila itong sakit ko.” nanghihinang sabi ni Vince at napahilot sa sintido.

Ang sakit na tinutukoy ni Vince na posibleng namama ng mga anak niya sa kanya ay ang pagkakaroon niya ng Obsessive Compulsive Disorder. Ayaw na niyang alalahanin ang mga ginawa niya noon sa babaeng una niyang minahal dahilan ng pagkakakulong niya noon nang mahigit anim na taon. Sinikap niyang labanan ang sakit hanggang sa maipanganak si Grant, ngunit sa hindi inaasahan ay may nagawa na naman siyang kasalanan kay Diana kaya ginagawa niya ang lahat para lang makabawi rito.

“Sana mapatawad n’yo ako sa nagawa ko, mga anak ko. . .”

SA kabilang dako ay nalibot na nina Juancho at Yasewah ang kabuoan ng bahay ng Steffano brothers pero hindi talaga nila makita ang mga ito at si Yareli. Nawawalan na ng pag-asa si Juancho kaya napaupo ito sa hagdanan at napatakip sa kanyang mukha gamit ang mga palad.

“I don’t know, Yasewah. I don’t know what to do anymore. I miss her at mababaliw talaga ako hangga’t hindi pa natin siya nakikita. . .” malungkot na saad ng binata na pinantayan naman ni Yasewah at tinapik ang balikat nito.

“Mahahanap din natin si Yareli kaya ’wag tayong mawalan nang pag-asa.” sabi ni Yasewah para pagaanin ang loob ni Juancho.

Tumango si Juancho at bigla ay naging madilim ang mukha nito at nag-aapoy na ang mga mata sa galit. “Sa oras na makita ko sila na kasama lang pala si Yareli, talagang papatayin ko sila hanggang sa maialis ko na sila sa landas namin ni Yareli.” seryosong sabi ni Juancho na ikinagulat ni Yasewah.

Mukha ngang tototohanin ni Juancho ang banta nito sa magkakapatid base sa ekspresyon nito. Hindi alam ni Yasewah kung normal lang ba talaga itong inaakto ni Juancho dahil nawawala si Yareli at pinaghihinalaan nila ang Steffano brothers sa mga nangyayari pero inintindi na lang niya ito dahil talagang mahal lang nito si Yareli.

Umalis na sina Juancho at Yasewah sa bahay ng Steffano brothers at kaagad nagpunta ang mga ito sa Quezon City para puntahan doon ang kilalang Detectives at Private Investigators ni Juancho na kamag-anak rin ng inang si Josefina para magpatulong sa mga ito sa paghahanap kay Yareli. Handang ubusin ni Juancho ang lahat ng kayamanan niya mahanap lang si Yareli. Gusto niyang pagbayarin ang mga taong naging dahilan para malayo siya sa dalaga. Nang matapos nilang kausapin ni Yasewah ang Detectives at Private Investigators ay nagdesisyon na silang bumalik sa San Felicidad para hanapin doon si Yareli.

“I will kill you, River, Efraim, Irvin, Grant, and Amir.” mariing sabi ni Juancho na mahigpit ang pagkakahawak sa manibela habang nagmamaneho.

Yareli’s POV

KAHIT ano’ng gawin kong pag-iyak at pagmamakaawa sa magkakapatid na ibalik nila ako sa San Felicidad ay hindi nila ako pinapakinggan. Sobrang mali na kinausap ko pa sina Grant at Irvin bago nila ako dukutin at dalhin sa tahimik na lugar na ito. Nilinlang nila ako sa sinabi nilang makikipagkaibigan na lang sila sa akin at tanggap na nilang magkakapatid ang relasyon namin ni Juancho pero nagkakamali ako.

Hindi ko alam kung bakit nandito ako sa ganitong sitwasyon. Hindi ko akalain na magagawa nila sa akin ito.

Mga demonyo sila!

Masyado akong nagtiwala sa magkakapatid na ito. Nagpadala ako sa maamo at mabait nilang pakikitungo sa akin.

Hindi ko akalain na ilalayo nila ako sa pamilya ko at itatago sa lugar na hindi ko alam kung nasaan.

Wala akong ibang magawa kundi ang umiyak na lang.

Alam kong wala na akong kawala pa sa kanila dahil sila River, Efraim, Irvin, Grant, at Amir ay may malalim na obsesyon sa akin.

Bakit nila sa akin ginagawa ang pagpapahirap na ’to? Ano bang nagawa kong kasalanan sa kanila? Hindi ba nila matanggap na nobyo ko na ulit si Juancho na una kong minahal?

Kung mahal nila ako, bakit hindi na lang nila ako hayaan na maging masaya kay Juancho? Pero. . . masaya pa rin ba ako kay Juancho?

Kaagad akong nagpahid ng luha sa pisngi ko nang makita si Irvin na pumasok sa loob ng malaking kuwarto na ito na may malaking kama na hinihigaan ko. Talagang mga baliw na sila! Hindi puwede ang gusto nilang mangyari.

May dalang tray ng pagkain si Irvin na inilapag niya sa pabilog na lamesa na nasa gilid ng kama. Wala itong suot na pang-itaas at tanging boxer shorts ang suot na pang-ibaba. Guwapo siya katulad rin ng mga kapatid niya at may magandang pangangatawan pero hindi ako dapat humanga sa isa sa mga kidnapper ko.

“You need to eat.” sabi niya pero hindi ko siya pinansin.

Bigla siyang lumapit sa kama at tumabi sa akin pero iniwas ko ang sarili ko sa kanya. Nagbuntonghininga siya at puwersahan niya akong inilapit kaya kaagad akong nagpumiglas.

“Ano ba?! Bitiwan mo nga ako!” inis kong sabi.

“Don’t be so silly, love. Kahit ano’ng gawin mo ay hindi ka na makakaalis sa lugar na ’to.” kaswal niyang sabi na para bang okay lang na dinukot nila akong magkakapatid at ilayo sa mga mahal ko sa buhay.

“Mga baliw kayong magkakapatid! Dapat hindi na ako nagtiwala sa inyo!” sabi ko at pilit tinatanggal ang pagkakahawak ni Irvin sa baywang ko pero dahil sa mas malakas at malaki siya ay hindi ko ito matanggal.

Nanindig ang mga balahibo nang inilapit niya ang bibig niya sa tainga ko at dinilaan ang itaas na parte nito.

“Ako na lang pala ang hindi nakakahalik sa’yo, Yareli. My brothers already kissed you, right?” bulong niya.

May kung ano akong init na nararamdaman pero ipinagsawalang bahala ko ito dahil alam kong ginagawa nila ito para lang malinlang ulit ako.

Mas nanindig ang mga balahibo ko nang biglang haplusin ni Irvin ang hita ko at ipinatong ng sapilitan sa itaas ng hita niya. Ramdam ko ang pagtigas ng kanyang pagkalalaki na nakatapat na halos sa pang-upo ko habang nakakapit pa rin siya sa akin nang mahigpit.

“F*ck! Nakakabaliw ka talaga, love. I love your scent and your sexy body. Why are you too perfect for us?” Sinimulan niyang halikan ang leeg ko na ikinalaki ng mga mata ko.

“Irvin, t-tumigil ka na, please. . .?” pagmamakaawa ko pero tumawa lang siya ng mahina at patuloy pa rin sa ginagawa.

Hindi ko n siya makilala. Parang hindi na siya ’yong Irvin na una kong nakilala sa San Felicidad.

“I’ve been dreaming of you since the day we’ve met you. Binaliw mo kami, Yareli simula nang makilala ka namin. Hindi mo ba alam na hindi pa kami nagkakaganito nang dahil sa isang babae?” sabi niya. Napasinghap ako nang bigla niya akong pinaibabawan at sinimulang hubarin ang suot kong mahabang t-shirt na tanging underwear ang pang-ibaba ko.

Hindi ko alam kung sino sa kanilang magkakapatid ang nagpalit sa akin ng damit pagkagising ko, at alam kong nakita na nang kung sinoman iyon ang buong katawan ko. Wala pang ibang lalaki ang nakakakita sa buong katawan ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang mahubad ni Irvin ang mahabang t-shirt ko kaya nakasuot na lang ako ng bra. Napatitig siya sa dibdib ko at akmang tatakpan ko na sana ito nang pinigilan niya iyon gamit ang kamay niya.

“You’re so sexy.” Nakikita ko sa mga mata niya ang pagnanasa nang pinasadahan nito ng tingin ang kabuoan ko.

Nailang ako sa ginawa niya pero hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung bakit hindi ko maramdaman na binabastos niya ako sa ginagawa niya.

Akmang huhubarin na sana ni Irvin ang suot kong bra nang biglang may pumasok sa loob ng kuwarto at iyon ay si River. Nanlaki ang mga mata nito nang makita niya na nasa ibabaw ko si Irvin na tanging bra at panty na lang ang suot ko.

“What are you doing, Irvin?!” gulat niyang tanong at kaagad lumapit sa amin.

Natatawang umalis si Irvin sa ibabaw ko at naupo sa tabi ko. “Sorry bro, I can’t help it. Mabuti at dumating ka kundi baka nakalimutan ko na ang napag-usapan natin.”

Nang bumaling sa akin si River at pinasadahan ng tingin ang buong katawan ko ay nakita ko ang pagnanasa sa mga mata niya pero kaagad rin itong umiwas ng tingin.

“Don’t do it again.” seryosong sabi ni River na ikinatango ni Irvin.

“Okay. Punta muna ako sa CR. Magpapalabas lang ng dapat ko nang ilabas.” nakangisi nitong sabi at saka tumingin sa akin at kinindatan ako dahilan para pamulahan ako ng mukha. May ideya na ako kung ano ba ang tinutukoy niya. Sinamaan naman siya ng tingin ni River.

“Use the CR downstairs. Huwag dito sa loob ng kuwarto.” River said.

Natawa si Irvin. “Alright!” sabi niya hanggang sa makalabas na sa loob ng kwarto.

Nang kaming dalawa na lang ni River ang naiwan ay tumalikod na ako ng pagkakahiga at binalot ng kumot ang buong katawan kong halos hubad na. Tahimik akong umiyak at ayoko nang tingnan ang isa sa mga lalaking pinagkatiwalaan ko pero tatraydorin din pala ako sa huli.

“I’m sorry, Yareli…” sabi niya. Ramdam ko sa tono ng boses niya ang konsensya at lungkot, pero katulad ng sinabi ko ay hinding-hindi na ako magpapadala sa kanilang magkakapatid.

“Sinira n’yo ang buong tiwala ko.” matigas kong sabi.

Narinig ko na lang ang malalim na paghinga ni River pagkatapos.

“Kumain ka muna bago matulog.” malamig niyang sabi at lumabas na sa loob ng kuwarto pagkatapos.

Sana ay hindi ko na lang nakilala ang Steffano brothers dahil simula nang makilala ko sila ay nagulo na ang tahimik kong mundo.

Ajai_Kim

Chapter 20

Yareli’s POV

NAGISING ako nang may nakayakap sa tabi ko. Sina Grant at Amir ito. Si Grant ay walang suot na pang-itaas at naka-boxer shorts lang ito samantalang si Amir ay suot ang puting sando at shorts. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa mga mukha nila na mahimbing na natutulog. Ang guwapo na sana, kaso ay mga kidnapper pala.

Sa kaguwapuhan ng magkakapatid ay imposibleng walang babaeng nagkakagusto sa kanila. Mga babaeng taga Maynila na mas maganda, mayaman, elegante, at sopistikada hindi katulad ko na mahirap na nga at wala pang maipagmamalaki.

Ano ba ang nakain nila at ako ang nagustohan nila? Bukod sa mahirap ako, simple lang, hindi marunong mag-ayos, at wala pang maipagmamalaki sa buhay ay bakit ako ang natipuhan nila? Ano ba ang mayroon sa akin para magawa nila ang bagay na ito?

Pilit kong tinatanggal ang mga braso nina Grant at Amir na nakayakap sa baywang at mga braso ko. Sa laki ng katawan nila at matatangkad pa ay para silang mga tore sa pagitan ko.

“Let’s sleep for a while, babe. Late na kami nakatulog kagabi. Mamaya ka na bumangon.” biglang sambit ni Grant habang nakapikit pa rin at mas lalong hinapit ang braso niya sa baywang ko.

Babe? Anong klaseng tawag iyon? Mukha ba akong baboy na si Babe sa pelikulang Babe: Pig In The City na pinapanood namin ng mga kaibigan ko? Naalala ko bigla si Juancho dahil tinatawag niya rin akong babe. Bakit kaya ang hilig ng mga lalaki sa tawag na babe o ’di kaya ay baby?

Ipinagpapasalamat ko na kahit dalawang araw na ako sa lugar na ito kasama ang magkakapatid na Steffano ay hindi nila ako pinagtangkaan nang masama. Kung gagawin man nila iyon sa isang iglap ay hindi ko sila mapapatawad.

Kahit ano’ng pagbabalak kong umalis sa kama ay wala rin namang nangyayari dahil hinihila lang ako pabalik nina Grant at Amir kaya wala na akong nagawa kundi ang humiga na lang rin at hintayin na bumangon sila. Nasaan na kaya sila River, Efraim, at Irvin? Bakit wala sila?

Naalala ko ang pamilya at mga kaibigan ko, lalong-lalo na si Juancho. Sigurado akong hinahanap na nila ako at nag-aalala na sila sa akin. Sana lang ay hindi lubos na magalit at mamroblema si Kuya Yasewah sa pagkawala ko dahil masama sa kanya ang sobrang magalit.

Kalmado at palaging tahimik si kuya pero kapag nagalit iyon nang sobra ay parang hindi na namin siya makilala nina Inay at Itay. Kamuntikan pa niyang mapatay si Kuya Dante na kapatid ni Mayet dahil sa may hindi sila napagkaunawaan. Mabuti at naging maagap ang Papa nila Mayet at si Itay sa pag-awat sa gagawin ni kuya na pananaksak kay Kuya Dante kaya ito hindi nakapanakit. Naging magkasundo na silang magkaibigan at hindi na naulit pa ang nangyaring iyon noong high school pa lamang sila.

Mahaba ang pasensya ni Kuya Yasewah at mabait ito pero kapag nagalit nang sobra at hindi na nakapagtimpi ay makakapatay talaga ito. Hindi naman kami nag-aaway na magkapatid dahil palagi niya akong iniintindi, at suportado siya sa lahat ng gusto ko. Ni minsan ay hindi niya ako nasigawan o magawang mainis at magalit man lang sa akin. Palagi itong nagpapaubaya sa amin ni Jingjing at ramdam ko ang pagmamahal niya sa aming magkapatid.

Isang oras rin ang nakalipas at nagising na sa tabi ko sina Grant at Amir. Pinigilan ko na naman na tingnan ang itsura nila dahil kahit bagong gising sila ay ang gaguwapo pa rin nila. Naalala ko si River na natulog noon sa loob ng kuwarto ko nang malasing siya sa pag-inom ng lambanog ni Itay kasama si Ronnie. Kahit bagong gising ito noon ay ang guwapo pa rin tingnan.

Guwapo at magkakamukha lang rin ang Steffano brothers bukod kay Amir. Para ngang mas kamukha pa nito si Juancho sa ibang anggulo. Eh magpinsan sila kaya natural lang na magkamukha sila. Bukod doon ay may malalaki silang pangangatawan. Halatang palaging nag-wo-work out.

Hindi ako makapaniwalang nagkagusto lang sila sa akin. Siguro kung ibang babae lang ako ay nagtatatalon na ako sa tuwa dahil may limang naggagaguwapuhang magkakapatid ang nagkagusto sa akin, pero hindi gano’n ang nararamdaman ko. Mas lamang pa rin ang takot ko sa kanila, at sigurado akong hindi lang sila basta-bastang mga lalaki.

“Hey! Good morning, babe,” nakangiting bati ni Grant. Kitang-kita ang mapuputi nitong ngipin at napansin ko rin na tumutubo na nang kaunti ang ilang balbas sa bandang baba niya. Bumagay iyon sa kanya.

“Good morning, sunshine.” bati naman ni Amir nang nakangiti rin.

Sunshine naman ang tawag sa akin ni Amir? Mukha ba akong sinag ng araw at nakakasilaw sa paningin niya para tawagin ako nang ganito?

Inirapan ko silang dalawa at sumandal na lang sa headboard ng malaking kama habang nakasimangot. Hindi ko puwedeng ipakita na okay lang sa akin ang ginawa nilang pagdukot. Kailangan kong makaalis sa lugar na ito at makauwi na sa pamilya ko.

“Ibalik n’yo na ’ko sa San Felicidad dahil may pamilya pa ako at–”

“May Juancho ka na rin? Hindi. Dito ka lang sa tabi namin hanggang sa mahalin mo kami.” madiing sabi ni Grant habang nakatitig sa akin. Napalunok ako dahil sa ibang klaseng mga tingin niya. Para akong nanghihina kaya kaagad akong nagbawi ng tingin.

“Mahal? Sa tingin n’yo ba mamahalin ko kayo sa ginagawa n’yong ’to? Mas lalo ko lang kayong kinamuhian.” sabi ko at saka huminga nang malalim.

“Paano ba kami makakaporma sa’yo kung nandiyan si Juancho na kung makabakod sa’yo e, para na kayong mag-asawa? So, you can’t blame us for kidnapping you dahil gusto ka naming makasama.” sabi ni Amir habang sinusuklay ang buhok niya gamit ang kanyang kamay.

Napapikit ako sa inis. “Mga baliw na talaga kayo!”

Tumawa si Grant at bigla akong hinila papatayo nang matapos siyang magsuot ng sando. “We knew that. Let’s go to the kitchen at kumain na tayo ng breakfast natin.” sabi niya habang hinahapit ang baywang ko.

“Yeah. I’m already hungry. Kagabi pa ako may gustong kainin pero hindi ko naman tuluyang makain.” sabi ni Amir at nauna na itong lumabas ng kuwarto.

Tumawa ulit si Grant sa sinabi ni Amir habang ako ay napakunot-noo dahil hindi ko maintindihan kung ano ba ang ibig sabihin ni Amir doon.

Ano ang gusto niyang kainin kagabi na hindi naman niya magawang kainin? Mayaman sila at puwede nilang mabili ang pagkain na gugustohin nila kaya ano kaya ang pagkain na tinutukoy niya?

Nagulat na lang ako nang bigla akong buhatin ni Grant na parang bagong kasal kami. Tumatawa siya habang nagpupumiglas ako sa pagkakabuhat niya sa akin.

“Ibaba mo nga ’ko! May paa naman ako para makapaglakad!” reklamo ko habang bumababa na kami sa hagdanan.

“Ang gaan mo naman. Kumain ka nga nang marami para hindi ka nangangayayat.” sabi niya hanggang sa makababa na kami ng hagdanan at tumungo sa kitchen area.

Kanino kaya ang bahay na ito? Binili ba nila ito? Hindi imposible iyon dahil mayaman sila pero nakakapanghinyang lang na bibili sila ng bahay para lang dukutin ako at itago.

Nasa kitchen area na si Amir na busy sa iniinom niyang kape sa lamesa. Binaba naman ako ni Grant sa isang upuan na nasa tabi ni Amir at saka ito nagtungo sa kitchen sink.

“Sh*t! Hindi ka ba magluluto ng agahan natin, Amir? Sa akin mo talaga i-aasa ’to e, hindi naman ako marunong magluto?” inis na sabi ni Grant kay Amir na tinaasan siya ng kilay.

“And why? Sa akin mo rin i-aasa ang pagluluto? I don’t know how to cook, too!” saad ni Amir at umikot ang mga mata.

“Kahit pagprito lang ng itlog at hotdog hindi ka marunong? Pati pagsasaing hindi mo alam? Eighteen ka na at dapat alam mo ’yan!” hindi makapaniwalang sabi ni Grant at ginulo nito ang buhok niya na animo’y problemado.

“Wow! Nagsalita ang hindi. Hindi ka rin naman marunong magluto kahit pagprito lang, ah? Nagprito ka nga noon ng isda at muntik pa kaming ma-food poison dahil sobrang sunog na!” natatawang sabi ni Amir kaya sinamaan siya nang tingin ni Grant.

Seryoso ba sila? Sa tanda na nila ay hindi pa sila marunong magluto kahit magprito man lang?

“G*go! Malay ko bang kaagad maluluto ’yong isda sa kawali kapag umuusok na nang malakas?” singhal ni Grant.

Umiling ako at dahil ayoko nang magtalo pa sila kung sino ang magluluto ay lumapit na ako kay Grant sa kitchen sink.

“Ako na lang ang magluluto para hindi na kayo magtalo diyan.” masungit kong ani.

Napangiti si Grant at kaagad niyang hinalikan ang labi ko na ikinapula ng pisngi ko.

“Thanks, babe. Papanoorin kitang magluto para next time ay maipagluluto na kita.” sabi niya.

Namumula kong binuksan ang ref sa gilid ng kitchen sink at naghanap ng puwedeng maluto doon. May bacon, itlog, at hotdog silang stocks kaya iyon na ang kinuha ko.

“Maglagay ka ng apat na tasang bigas sa rice cooker at hugasan mo nang tatlong beses.” utos ko kay Grant. Apat na tasang bigas na ang sinabi ko dahil siguradong malalakas kumain ang mga lalaking ito.

“Yes, babe!” tuwang-tuwang sabi ni Grant at kaagad sinunod ang utos ko.

“Pagkabanlaw mo ng tatlong beses sa bigas, lagyan mo ulit ng tubig. Titingnan ko na lang kung tama ba ang pagkakalagay mo.” sabi ko at inumpisahan nang balatan ang hotdogs na may plastic pa. Nagbati ako ng apat na itlog bilang scrambled eggs at ang iba ay gagawin kong sunny side up.

Pagkatapos ng inutos ko kay Grant ay lumapit ulit siya sa akin at ipinakita ang nahugasan na niyang bigas na may tubig sa kaserola ng rice cooker.

“Is this fine?” tanong niya.

Tinantsa ko ang tubig nito gamit ang hintuturo ko. Sakto lang naman ang tubig. “Tama na ’to. Isalang mo na sa rice cooker. Pindotin mo ’yong cook button.” utos ko.

“Aye!” parang bata niyang turan at saka lumayo sa akin at isinalang ang bigas sa kaserola sa rice cooker. Halatang hindi talaga nagluluto si Grant at para itong batang tuwang-tuwa sa pagsasaing sa rice cooker.

Muntik ko nang mabitawan ang hawak kong spatula nang maramdaman ko si Amir na nasa likuran ko na pala at inaamoy ang batok ko.

“L-Lumayo ka nga sa ’kin, Amir!” nautal ko pang sabi habang naglalagay ng mantika sa kawali.

“Ang bango mo talaga, sunshine. . .” bulong niya sa tainga ko.

Tumabi sa akin si Grant at nagulat ako nang hinahaplos nito ang baywang ko pataas-baba.

“Seeing you cooking for us makes me want to marry you right now. You’re such a wife material, babe,” sabi niya habang nakatitig na naman sa akin.

Grabe ang epekto nila sa akin kapag ginagawa nila ang mga bagay na ito. Hindi ko ito maramdaman kay Juancho at tanging sa Steffano brothers lang ako nakakaramdam ng ibang klaseng pakiramdam na hindi ko maipaliwanag.

“Lalayo kayo sa akin o hindi ako makakapagluto?” banta ko kahit nanlalambot na naman ang mga tuhod ko at sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Napangisi sina Grant at Amir at itinigil na nila ang ginagawa sa akin, pero hindi pa rin umaalis ang mga ito sa tabi ko.

“Panonoorin ka na lang namin magluto. Don’t worry, behave lang kami.” ani Grant at nginitian ako nang malawak.

“Siguradohin n’yo lang.” sabi ko bago siya irapan at sinimulan nang pritohin ang itlog na gagawin kong sunny side up.

Habang nagluluto ako ay parang bata na nakamasid sa piniprito ko sina Grant at Amir, at parang ngayon lang nakakita ang mga ito ng taong nagpiprito ng pagkain.

“Bakit hindi kayo marunong magluto kahit magprito man lang?” tanong ko sa kanila matapos magprito ng sunny side up at scrambled eggs. Sinunod kong pritohin ay bacon.

“River is the only one who can cook. Hindi naman namin siya tinitingnan magluto kaya hindi namin alam kung paano ’yong ginagawa niya. Sa bahay naman, si Mom o ang mga katulong lang ang nagluluto ng kinakain namin. Kung walang magluluto, we’re buying and eating at restaurant.” sabi ni Grant.

“Malalaki na kayo kaya dapat kahit pagprito man lang alam ninyo. Painitin n’yo muna kasi ang kawali bago kayo maglagay ng mantika. Pagkatapos, kapag umusok na nang kaunti ang kawali ay isalang n’yo na ang piprituhin n’yo. Hindi kailangang malakas ang apoy para maluto kaagad ang ulam. Kahit medium heat lang.” sabi ko at binaliktad na ang mga bacon sa isang side. Madali lang iyon maluto dahil maninipis lang ang pagkakahiwa.

“Ah, gano’n pala ’yon,” tumatangong sabi ni Grant. Napairap na lang ako sa kawalan.

Nang matapos na akong magluto ay tinulungan ako ng dalawa na ilagay sa lamesa ang mga nalutong pagkain. Inilagay na rin ni Grant sa lamesa ang bigas na sinaing niya kanina nang maluto na ito. Hinanda ko na ang mga plato, kutsara, tinidor, at baso sa lamesa. Kumuha na rin ako ng isang pitsel ng malamig na tubig sa ref.

“It looks so delicious. You’re such a good cook, sunshine!” manghang sabi ni Amir habang tinitingnan ang mga pagkaing niluto ko na nasa lamesa.

“That’s why we don’t have any regrets to kidnapped you.” sabi ni Grant na akmang kukuha na sana ng hotdog sa plato nang tinampal ko ang kamay niya.

“Magdasal muna tayo bago kumain,” sabi ko at nag-umpisang mag-sign of the cross.

Sinunod naman ako ng dalawa at pagkatapos ay ipinikit ko na ang mga mata ko para magdasal.

“Lord, sana po makaalis na ako sa lugar na ’to at makasama ko na ang pamilya at mga kaibigan ko.” Dasal ko sa isipan ko at nang matapos ay iminulat ko na ang mga mata ko.

Nahuli ko na nakatitig sa akin sina Grant at Amir. Kaagad silang nag-iwas ng tingin at nag-umpisa nang kumain.

Tahimik lang kaming kumakain bukod sa mga papuri nilang masarap daw akong magluto. Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanila. Dapat ngayon ay hindi ko na ginagawa ang mga bagay na ito at manatili akong galit sa kanila pero hindi ko iyon magawa. Naiintindihan ko na kaya nila ako dinukot at dinala sa lugar na ito ay dahil umaasa sila na kapag nagkasama kami sa iisang bubong ay may posibilidad na magustuhan ko sila.

Sa tingin ko ay hindi malabong mangyari iyon dahil ngayon na kahit ilang beses ko pang itanggi sa sarili ko ay may kakaiba na talaga akong nararamdaman sa kanilang magkakapatid. Ang gusto nila ay magustohan ko silang limang magkakapatid, pero mali iyon dahil kapag nagmamahal ang isang tao ay dapat sa isang tao lang ibabaling ang atensyon at pagmamahal.

Posible ba ang gusto nilang mangyari? Alam ko na epektibo lang iyon sa ibang bansa o depende sa isang tradisyon pero sa mata ng Diyos at sa mata ng batas ay mali iyon. Hindi na talaga nag-iisip ng tama ang Steffano brothers at kung gugustohin nila ay gagawin kaagad nila.

Pagkatapos naming kumain ay walang imik na akong umalis at bumalik sa loob ng kuwarto namin. Gusto kong tumakas pero hindi gano’n kadali dahil bukod sa wala akong ibang makitang bahay sa isla na ito na pinagdalhan nila sa akin ay sobra pang taas ng mga pader at bakod sa paligid ng bahay. Nakasara lahat ang mga bintana at naka-padlock naman ang mga pintuan sa kabuoan ng bahay. Talagang sinigurado ng mga baliw na hindi ako makakatakas sa kanila kaya kailangan kong pag-isipan ang mga hakbang na gagawin ko para lang makaalis sa lugar na ito.

Kaagad akong umupo sa kama nang pumasok sina Grant at Amir sa loob ng kuwarto. Tinanaw ko lang ang bintana at hindi ko sila magawang tingnan.

Naramdaman ko ang pag-upo nila sa tabi ko pero hindi ko pa rin sila pinansin.

“I know you are mad at us but we are only doing this because we love you.” sabi ni Amir na ikinahinto ko.

Mahal na nila ako? Nang gano’n

kabilis

Humarap ako sa kanila. “Kung mahal n’yo ako, hindi n’yo sa akin magagawa ang bagay na ’to. Makasarili kayo.” sabi ko at pinigilan na huwag ulit umiyak.

Tumalim ang tingin sa akin ni Amir. Napahawak na lang ako sa dibdib ko sa pagkagulat nang tumayo siya at sinipa nang malakas ang lamesa sa gilid ng kama kaya ito natumba.

“Yes. We are selfish, and it’s because of you! It’s your fault kung bakit kami nagkakaganito kaya wala kang karapatang magreklamo sa mga gagawin namin sa’yo!” sigaw niya at pagkatapos ay pabalang nitong isinarado ang pintoan ng kuwarto nang makalabas na siya.

Nanginig ako sa takot at kaba dahil sa biglaang pagbabago ng mood ni Amir. Sabi ko na nga ba at may mali sa kanilang magkakapatid.

“Don’t say that again, Yareli. Masama kaming magalit, at maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa’yong si River ang pinakanakakatakot at delikado sa aming limang magkakapatid?” nakangising sabi ni Grant na ikinagulat ko.

Si River? Sa ngayon ay sa kanya ko lang nakikita ang kaunting concern at awa para sa akin. Siya lang sa Steffano brothers ang humingi nang tawad dahil sa pagdukot nila sa akin.

“Imposible,” Umiling ako.

Itinukod ni Grant ang kanyang mga kamay sa likod ng kama. “It’s not impossible, babe. Kung nakakatakot magalit si Efraim ay mas lalo naman si River, kaya kung ako sa’yo ay ’wag mo siyang gagalitin at susuwayin sa mga gusto niya. He can kill you in a snap if you disobey him. He’s dangerous and scarier than my other brothers.” seryoso niyang sabi hanggang sa tumayo na ito sa kama at lumabas na sa loob ng kuwarto.

Tumindig ang mga balahibo ko sa sinabi ni Grant. Totoo ba iyon? Na kaya akong patayin ni River sa oras na galitin at suwayin ko siya? Pero bakit hindi ko iyon makita sa pagkatao niya?

River, hindi ka naman siguro gano’n, hindi ba?

Ajai_Kim

Chapter 21

Yareli’S POV

ALAS-DOSE na ng gabi pero hindi pa rin ako makatulog. Simula nang lumabas kanina sa loob ng kuwarto sina Grant at Amir ay hindi pa rin sila bumabalik hanggang ngayon. Mas mabuti na iyon dahil ayoko munang makita sila. Pinipilit kong magpakatatag para sa pamilya ko. Hindi puwedeng magpakita ako nang kahinaan sa sitwasyon ko dahil baka aakalain ng Steffano brothers na hindi ko sila kayang kalabanin.

Sana matigil na ang kahibangan nila sa akin dahil may nobyo na ako at pinsan pa nila. Ayoko rin maramdaman pa itong kakaibang nararamdaman ko para sa kanila kaya hangga’t maaga pa ay kalilimutan at pipigilan ko na ito.

Bigla ay bumukas ang pintuan ng kuwarto kung nasaan ako at pumasok si River na may nakasabit na itim na bag sa kanyang balikat. Nakasuot siya ng grey v-neck shirt at pantalon habang magulo ang buhok.

Nang makita niya ako ay ngumiti siya at saka lumapit sa akin. Akmang hahalikan na sana niya ako sa pisngi nang umiwas ako. Nawala ang ngiti niya at napayuko na lang.

Totoo ba ang sinabi ni Grant na si River ang pinakadelikado sa kanilang magkakapatid? Na kapag sinuway ko ito ay puwede niya akong patayin kaagad? Pero bakit hindi ko makita iyon sa pagkatao ni River? Bakit siya pa ang mas nakakaintindi at humihingi nang tawad sa akin dahil sa mga nagawa nilang mali? Niloloko lang ba ako ni Grant nang sabihin niya sa akin iyon para katakutan ko si River?

“Sorry. . .” mahinang sambit ni River at saka muling bumaling sa akin at ngumiti ulit.

Inilapag niya ang dalang itim na bag sa lamesa na tinumba kanina ni Amir at may kinuha rito. May inilabas siyang paper bag at mga nakabalot na pagkain sa isang fast food restaurant.

“I bought these for you bago ako umuwi dito. Kumain ka na ba? You need to eat.” aniya habang inilalabas sa plastic ang mga pagkaing binili niya.

Hindi ko siya pinansin at tahimik lang akong umupo sa gilid ng kama.

“Oh, I bought personal hygiene for you, too. Nagtanong na lang ako sa sales lady kung ano ba ang ginagamit ninyong mga babae. Nakalagay d’yan sa paper bag.” saad ni River at itinuro ang paper bag na nasa lamesa.

“Hanggang kailan n’yo ba ’ko balak itago, River? Sa tingin n’yo ba ay panghabambuhay n’yo akong makukulong sa isla na ’to at itatago sa pamilya ko?” hindi ko mapigilang sabi.

Doon ay natigilan siya at bumuntonghininga. “We are all in love with you, Yareli. Kahit kami ng mga kapatid ko ay hindi namin alam kung bakit nagkakaganito kami nang dahil sa’yo. Ang gusto lang naman namin ay mahalin mo kami–”

“Pero kailangan ba talagang humantong tayo sa ganito? Hindi n’yo ba naiisip na masasaktan ako nang dahil sa ginagawa ninyo?” pagsabat ko.

Pumikit si River at humawak sa batok niya. Para siyang may malalim na iniisip pero hindi niya masabi.

“Someday, you will understand why we were doing this.” sabi niya makalipas nang ilang minuto.

“Ewan ko. Hindi ko na talaga alam,” pagsuko ko dahil kahit ilang beses pa akong magmakaawa sa kanila na palayain na ako at ibalik sa pamilya ko sa San Felicidad ay hindi nila iyon gagawin.

Binuksan ni River ang brown na cabinet sa kuwarto at may kinuha ito. May inilabas siyang gitara at saka ito lumapit sa akin at tumabi.

“Ganito na lang, kakantahan kita para kahit papaano ay hindi ka malungkot. Is it okay with you?” nakangiti niyang sabi.

Hindi ko alam pero kaagad akong napatango dahil sa ngiti niya. Kung hindi lang siya kidnapper at kasabwat ng mga kapatid niya para dukutin ako, malamang iisipin ko na normal lang ang tumatakbo sa isip niya.

Sa Steffano brothers ay mas magaan ang loob ko kay River. Nakikita ko sa kanya ang pag-aalala at pagmamahal para sa akin. Hindi ko alam kung bakit minahal kaagad niya ako sa maikling panahon lang pero nararamdaman ko na totoong mahal ako ni River at kaya niya akong protektahan sa lahat.

Napangiti ulit si River at inumpisahan nang magstrum sa hawak niyang gitara.

Sometimes I wonder

How I’d ever make it through,

Through this world without having you

I just wouldn’t have a clue

’ Cause sometimes it seems

Like this world’s closing in on me,

And there’s no way of breaking free

And then I see you reach for me

Napatanga ako dahil sa ganda at lamig ng boses niya. Hindi ko akalain na magaling pala siyang kumanta.

Sometimes I want to give up

I want to give in, I want to quit the fight

And then I see you, baby

And everything’s alright, everything’s alright

Nakatitig siya sa akin habang kumakanta. Lumalakas din ang tibok ng puso ko habang nakatingin sa kanya. May kung ano sa sistema ko ang nagwawala habang patuloy ko pa rin naririnig ang pagkanta ni River.

When I see you smile

I can face the world,

Oh oh, you know I can do anything

When I see you smile

I see a ray of light,

Oh oh, I see it shining right through the rain

When I see you smile

Oh yeah, baby when I see you smile at me

Tumatagos sa puso ko ang bawat lyrics nang kinakanta niya. Ramdam ko na ako ang tinutukoy niya rito. Napaluha akong bigla sa hindi ko malamang kadahilan.

Kung ano man ’tong nararamdaman ko, marahil ay pag-ibig ito na ayoko lang aminin sa sarili ko.

Baby there’s nothing

In this world that could ever do

What a touch of your hand can do

It’s like nothing that I ever knew

Nakatitig pa rin sa akin si River habang kumakanta siya. Para siyang naging isang prinsipe sa paningin ko. Isang prinsipe na handang iligtas ang prinsesa niya mula sa kapahamakan.

And when the rain is falling

I don’t feel it, ’cause you’re here with me now

And one look at you baby

Is all I’ll ever need, you’re all I’ll ever need

Bakit ba kailangan nating magkita at makilala ang isa’t-isa sa ganitong sitwasyon, River?

When I see you smile

I can face the world,

Oh oh, you know I can do anything

When I see you smile

I see a ray of light,

Oh oh, I see it shining right through the rain

When I see you smile

Oh yeah, baby when I see you smile at me

Nang matapos siyang kumanta ay ibinaba na niya ang hawak na gitara sa kama at saka ito mas lumapit sa akin at sinapo ang buong mukha ko. Pinunasan niya ang mga luha ko gamit ang panyong nakalagay sa bulsa ng suot niyang pantalon.

“Ang ganda ng boses ko, ’di ba? I have a great voice, pero palaging naiirita sa akin ang mga kapatid ko kapag kumakanta ako.” sabi niya at natawa nang mahina.

Hindi ko magawang makapag-react agad. Hanggang ngayon ay kumakabog pa rin ang dibdib ko habang nakatingin kay River.

“This song is When I See You Smile by Bad English. Simula nang makilala kita sa San Felicidad at unang makita ko ang ngiti mo ay ’yon kaagad ang kanta na pumasok sa isip ko. I dedicate this song for you, Yareli.” masuyo niyang sabi at hinawakan ang isang kamay ko.

Maging pati sa sarili ko ay hindi ko magawang itaboy ang kamay ni River na nakahawak sa kamay ko. Sa kanya ko nararamdaman ang proteksyon na kailangan ko mula sa kanilang magkakapatid. Si River ang tutulong sa akin at hindi niya ako magagawang saktan katulad ng sinasabi ni Grant sa oras na suwayin ko ito.

“I’m waiting for you to love me, Yareli. Maghihintay ako nang kahit gaano pa katagal. . .” seryosong sabi ni River at inilagay sa likod ng tainga ko ang mga buhok na nakaharang sa mukha ko.

Sa tingin ko ay mahal na kita, River pero maling-mali itong nararamdaman ko para sa’yo.

“Kumain ka na. Wala ngayon ’yong apat dahil may aasikasuhin pa sila. Baka bukas na sila makauwi kaya solo lang natin ’tong bahay.” Kumindat siya at hinila ako sa bandang lamesa kung saan ay nandoon ang mga pagkaing binili niya.

Dahil gutom na rin ako at hindi pa ako kumakain nang tanghalin simula kaninang hapon ay kumain na lang ako. May tatak na McDonalds ang plastic bag ng pagkaing binili niya at naglalaman iyon ng manok, kanin na may gravy, french fries, dalawang burger, at isang coke na may ice cream sa ibabaw. Sarap na sarap ako sa pagkain dahil talagang nagugutom ako simula pa kanina pero hindi lang ako makakilos dahil sa malalim kong iniisip.

Nakatingin lang sa akin si River habang kumakain ako at hindi ko maiwasang hindi mahiya sa lantaran niyang pagtitig sa akin.

“H-Huwag mo nga akong titigan nang ganyan!” nahihiya kong sabi habang sumusubo ng kanin.

“How did you able to look good even when you’re eating?” sabi niya at nagpahalumbaba.

Namula ako sa sinabi niya at kaagad napainom ng coke na may ice cream.

Napangiwi ako sa lamig ng na iniinom ko na ikinangiti ni River. Kumuha ito ng tissue na nakalagay sa plastic at pinunasan ang labi kong may amas pala.

“Ang cute mo,” sabi niya at biglang pinisil nang mahina ang pisngi ko. Inirapan ko siya pero tumawa lang ito sa ginawa ko.

Nang matapos akong kumain ay si River na ang nagpresintang magligpit ng mga pinagkainan ko. Kinuha ko ang paper bag na naglalaman ng mga binili niya para sa akin at nagulat ako nang may napkin iyon, pantyliner, at tampons kasama ng toothbrush, mga sabon, shampoo, lotion, pabango, facial wash, feminine wash, at body wash.

Nang bumalik si River sa loob ng kuwarto pagkatapos maitapon ang mga pinagkainan ko sa labas ay kaagad ko siyang kinausap.

“K-Kinuha mo talaga ’tong napkin, pantyliner, at tampons sa lalagyan ng personal hygiene ng babae nang binili mo ’to?” nahihiya kong tanong at itinuro ang mga laman sa loob ng paper bag.

Alanganin siyang ngumiti at bigla ay namula ang tainga niya dahil sa tanong ko.

“Yeah. Wala naman akong magagawa dahil alam kong kailangan mo ’yan. It’s my first time buying female hygiene in a supermarket, and it’s a kind of embarrassing pero para sa’yo naman ’yan kaya nilabanan ko na lang ang hiya ko.” sabi niya.

Lumambot ang puso ko kay River dahil sa effort na ginawa niya mabilhan lang ako ng personal hygiene. Hindi ako makapaniwala na ang isang katulad niyang guwapo, mayaman, at may maipagmamalaki sa buhay ay gagawin ito para sa akin.

“S-Salamat.”

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi ko na tila hindi makapaniwalang nagpapasalamat ako sa kanya.

Kaagad siyang lumapit sa akin at niyakap ako dahilan para bumilis na naman ang tibok ng puso ko.

“Your appreciation was enough for my rough day today. Thank you so much, Yareli. You don’t know how much it means to me.” bulong niya at saka hinalikan ang noo ko.

Humarap siya sa akin at nakangiti na. “Ikaw lang ang babaeng nakakagawa sa akin nito. You made me addictive, crazy, and fool for you, Yareli. Hindi ko na rin siguro kaya na mawala ka sa ’kin.” seryoso niyang sabi habang hinahaplos ang pisngi ko.

May nakita ako na kung ano’ng emosyon sa mga mata ni River na dumaan pero kaagad rin napalitan iyon nang kasiyahan.

Bigla ay tumunog ang phone niya na nasa bulsa ng suot niyang pantalon. Kinuha niya ito at saka siya tumayo mula sa tabi ko.

“I’ll take this call. Babalik ako kaagad, okay?” sabi niya. Tumango ako hanggang sa makalabas na siya mula sa loob ng kuwarto.

Tumayo ako mula sa kama dala ang paper bag na hawak ko. Papasok na sana ako sa loob ng CR nang may mapansin akong kakaiba sa loob ng itim na bag ni River sa lamesa na nakabukas. Hindi niya yata naisarado kanina. Bigla ay kinutuban ako sa iba pang laman ng bag na iyon.

Lumapit ako sa lamesa at tiningnan ang loob ng bag. Halos mawalan ako nang hininga ng makakita ako ng iba’t-ibang klaseng baril at may mga matatalim pang balisong.

Nang kinuha ko ang mga ito sa loob ng bag ay nanginginig ang mga kamay ko habang pinagmamasdan ang mga ito. Bigla ay naalala ko na lang ang mga huling sinabi ni Grant.

“At maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa’yong si River ang pinakanakakatakot at delikado sa aming limang magkakapatid?”

“Kung nakakatakot magalit si Efraim ay mas lalo naman si River, kaya kung ako sa’yo ay ’wag mo siyang gagalitin at susuwayin sa mga gusto niya. He can kill you in a snap if you disobey him. He’s dangerous and scarier than my other brothers.”

Hindi totoo ang sinasabi ni Grant. Hindi ganoong klaseng tao si River. Hindi niya ako magagawang saktan.

Ajai_Kim

Chapter 22

Warning:

Violence

Yareli’s POV

KINABUKASAN ay iniisip ko pa rin ang mga baril at balisong na nakalagay sa itim na bag ni River. Saan niya nakuha ang mga iyon? at bakit mayroon siyang gano’n? Hindi ko magawang makapagtanong sa kanya kung para saan ba ang mga armadong bagay na iyon dahil natatakot ako sa maaari niyang isagot sa akin. Hindi ko pa rin siya kayang husgahan, at magawang paniwalaan ang mga sinabi ni Grant na delikadong tao si River.

“Does it taste good?” nakangiting tanong ni River habang pinagmamasdan akong kumakain ng niluto niyang Adobong manok at Afritada.

Bukod sa magaling siyang kumanta ay marunong din siyang magluto. Masarap ang mga niluto niyang pagkain. Bakit hindi man lang namana nina Grant at Amir ang galing ni River pagdating sa pagluluto?

“Masarap siya,” mahina kong sabi na ikinangiti ni River.

“I’m glad you like it. Ako lang ang marunong magluto sa aming magkakapatid, and wanna know why? Dahil palagi kong tinitingnan kung paano magluto si Mom noong bata pa lang ako.” sabi niya habang kumakain na rin siya.

Na kay River na ang lahat ng nanaisin nang isang babae. Parang wala yata itong bagay na hindi kayang gawin. Ayoko muna siyang husgahan dahil sa mga nakita kong baril at balisong sa loob ng bag niya dahil sigurado akong may dahilan kung bakit mayroon siyang ganoon.

“H-Hndi ka ba mahilig makipaglaro noong bata ka pa?” tanong ko.

Tumango siya. “Yes. I preferred to cook, to study all day in my room, to read books, to play instruments, and do household chores kahit may mga katulong naman kami. That’s a weird hobby for a young kid, right?” tanong niya.

Umiling ako. “Hindi, ah. Kung ’yon ang nais mong gawin ay hindi weird ’yon. Iba-iba naman tayo nang hilig noong mga bata pa lang tayo, at kung masaya ka sa ginagawa mo ay walang masama roon.” sabi ko.

Napatitig sa akin si River nang ilang segundo at pagkatapos ay ngumiti ulit siya.

“You’re the only one who doesn’t find me weird at all. You never fail to amused me, Yareli.” seryoso niyang sabi.

Ngumiti na lang ako at tinapos ang pagkain ko. May plano na akong nabubuo sa isip ko para makatakas ako mula sa lugar na ito na pinagdalhan nila sa aking magkakapatid. Kailangan kong pakisamahan nang maayos ang Steffano brothers para makuha ko ang tiwala nila at makaalis ako sa islang ito nang walang kahirap-hirap. Sana ay hindi ako pumalpak sa gagawin ko.

“Do you want to stroll outside?” tanong ni River nang matapos akong maligo at makapagbihis.

Tapos na kaming kumain nang tanghalian at hanggang ngayon ay hindi pa rin umuuwi ang apat niyang mga kapatid. Nasaan na kaya ang mga iyon?

Suot ko ang isang summer dress na bago lang at mukhang mamahalin. Maraming bagong damit, underwear, bagong tsinelas, sandals, at sapatos sa loob ng kulay blue na cabinet na para raw sa akin. Mukhang planado talaga nila ang pagdukot sa akin.

Wala akong kahit na ano’ng bagay na nadala, maging pati ang cellphone kong keypad ay nawawala rin. Siguro ay isa lang sa Steffano brothers ang nagtago ng cellphone ko para hindi ko iyon magamit sa pag-contact sa pamilya ko o kay Juancho.

Tila nabuhayan ako sa sinabi ni River. Kung gano’n ay puwede na akong makalabas sa bahay na ito.

“Talaga? Sige.” nakangiti kong sabi.

“Then let’s go.” sabi ni River na hinawakan ang isang kamay ko at saka hinila papalabas sa loob ng kuwarto namin.

Nang makalabas kami sa loob ng bahay ay napanganga ako sa ganda at lawak ng isla na nakikita ko ngayon. Asul na asul ang kulay ng karagatan kasabay nang paghampas ng mga alon. May mga coconut tree sa paligid at puting-puti ang kulay ng buhangin sa dagat. Medyo mahangin at hindi gano’n katirik ang araw kaya na-a-appreciate ko ang ganda ng isla na kinatatayuan namin.

Isa itong paraiso, at kung hindi lang ako dinukot ng Steffano brothers ay gusto kong manirahan na lang nang panghabambuhay sa lugar na ito, ngunit may pamilya at nobyo pa akong naghihintay sa pagbabalik ko.

Kumusta na kaya sila? Patuloy pa rin kaya sila sa paghahanap sa akin? Nakatutulog kaya ngayon nang maayos sila Inay, Itay, at Kuya Yasewah ngayong nawawala ako? Ayos lang kaya ang bunsong kapatid kong si Jingjing? Hinahanap pa rin ba ako ni Juancho?

Inaya ako ni River sa tabing dagat. Umupo kami sa buhanginan at nilublob ang mga paa namin sa tubig ng dagat. Ang ganda ng panahon ngayon. Ang islang ito ay malayo sa kabihasnan. Malayo sa ibang tao at sa mga mahal ko sa buhay.

Nililipad ng hangin ang buhok ko habang pinagmamasdan ang patuloy na paghampas ng alon. Hindi na ako nag-abalang tingnan si River na nasa tabi ko. Gusto ko munang enjoy-in at damhin ang magandang kapaligiran namin.

“I feel the peacefulness and contentment in this island with you.” sabi ni River kaya lumingon ako sa kanya.

Nakatanaw ito sa dagat at sa mga nagliliparang ibon sa himpapawid. Napakaguwapo niya kahit naka-side view lang.

Bigla ay humarap siya sa akin at hinawakan ang dalawang kamay ko. Tiningnan niya ako nang may pagsusumamo.

“Don’t leave us, Yareli. That’s my only request to you.” mariin niyang sabi.

“Oo. H-Hindi ko kayo iiwan.” pagsisinungaling ko.

Lumawak ang ngiti niya at bigla ay hinalikan ang magkabilang kamay ko. “Thank you so much. Hindi mo pagsisisihan na nandito ka kasama namin ng mga kapatid ko.” nakatitig niyang sabi.

Tumango na lang ako at kaagad umiwas nang tingin. Kahapon ko pa napapansin sa mga tingin ni River na may kung ano pang emosyon ang dumaraan sa mga mata niya pero hindi ko matukoy kung ano iyon.

Nagtagal pa kami nang ilang oras sa tabi ng dagat. Tahimik kaming dalawa at walang nagsasalita ni isa sa amin. Nilibot ko nang tingin ang kabuoan ng isla. Mukha akong mahihirapang tumakas dito dahil bukod sa walang ibang bahay at katao-tao sa lugar na ito ay wala pa akong ibang makitang daan papalabas.

“Pasok na tayo sa loob? Gumagabi na at paparating na rin ’yong apat. They bought something for you.” sabi ni River habang abala sa paggamit ng cellphone.

Tumango ako hanggang sa inalalayan niya akong makatayo sa buhanginan. Naglakad na kami papaalis hanggang sa makarating na ulit kami sa loob ng bahay. Napakalaki ng bahay na ito para sa aming anim. Medyo may kalumaan na ang style ngunit maganda pa rin at mukhang na-maintain nang maayos ang mga kagamitan sa loob.

Pinauna ako ni River na pumasok sa loob ng kuwarto namin dahil may aayusin pa raw siya sa isang kwarto sa loob ng bahay. Tumango ako bilang sagot hanggang sa makaalis na siya. Hinubad ko ang suot kong tsinelas at sumampa sa kama. May balak akong tumakas mamayang madaling araw kaso ay kinakabahan ako sa plano ko.

Paano kung makita nila akong tumakas? Ano kayang mangyayari sa akin? Pero hindi na bale kung saan ako dalhin ng mga paa ko mamaya, ang mahalaga ay makalayo ako sa Steffano brothers. Hindi puwedeng panghabambuhay nila akong ikulong sa lugar na ito.

Nakarinig ako nang pagbukas ng pintuan sa kuwarto kaya napaupo ako sa kama. Isa-isang pumasok sila Efraim, Irvin, Grant, at Amir na may dala-dalang grocery at paper bags. Inilapag nila ito sa gilid ng kuwarto at lumapit sila sa akin nang makita ako. Kaagad akong niyakap ni Grant at hinalikan ang pisngi ko.

“Na-miss kita, babe. Sorry kung wala kami rito kagabi. May inasikaso lang kami.” sabi niya at hinapit ang baywang ko.

“Ayos lang. Naiintindihan ko.” sabi ko at ngumiti ng pilit.

Mukhang nagulat silang magkakapatid dahil sa sinabi ko.

“Are you not mad at us anymore?” manghang tanong ni Irvin at tumabi rin ito sa akin.

Kinagat ko ang ibabang labi ko at tumango. “Naisip ko lang na kaya n’yo lang ginagawa ang lahat ng ’to ay dahil gusto ninyong mahalin ko kayo. Nakikita ko naman ang effort n’yong mapalapit sa akin kaya bibigyan ko na kayo ng tsansa para patunayan n’yo isa-isa ang sarili ninyo sa akin.” pagsisinungaling ko. Alam kong mali itong ginagawa ko at nagsisinungaling ako sa kanila pero wala na akong ibang maisip na dahilan para makuha ko ang tiwala nila.

Nagkatinginan ang magkakapatid hanggang sa tumingin ulit sila sa akin at pinagmasdan ako. Pinilit kong maging kaswal ang itsura ko kahit kumakabog ang dibdib ko sa kaba para hindi nila mahalata na nagsisinungaling lang ako.

Ngumiti si Irvin at nagulat ako nang sinapo niya ang mukha ko at hinalikan sa labi.

Nagulat ang tatlong magkakapatid nang hinalikan ko pabalik si Irvin. Sa una ay napahinto ito sa paghalik ko, pero hindi kalaunan ay lumaban na rin siya ng halik. Nang maramdaman kong unti-unti nang bumababa ang halik niya sa leeg ko ay mahina ko siyang itinulak papalayo. Pinakawalan niya ang labi ko habang nakangiti.

“Finally. I got your kiss, love.” sabi niya habang binabasa ang labi niya gamit ang kanyang dila.

Napaiwas ako ng tingin dahil hindi ko maikakailang sobrang hot ni Irvin kapag ginagawa iyon.

“Are you telling the truth? Hindi mo kami niloloko ?” pag-imik bigla ni Amir.

Tumingin ako sa kanya at seryoso itong nakatingin sa akin.

“Oo. Nagsasabi ako ng totoo.” sabi ko at pilit pinatatag ang boses ko.

Ngumiti siya saka lumapit pa sa akin at hinaplos ang mukha ko. “That’s good dahil kung niloloko mo lang kami ay may mangyayari sa’yong hindi maganda.” sabi niya na may halong pagbabanta.

Iniwas bigla ni Grant ang kamay ni Amir sa mukha ko at inis itong tiningnan. “Hindi mo ba narinig ’yong sinabi ni Yareli kanina? She will give us a chance so don’t scare her!” singhal nito sa kapatid.

Tumango si Amir at ngumiti nang nakakaloko.

“Nakalimutan kong sabihin, para pala sa’yo lahat nang ’yan, sunshine. We make sure na lahat nang kakailanganin mo ay nabili namin. If you need anything ay ’wag kang mahihiyang magsabi sa amin, okay?” nakangiti niyang sabi.

“Salamat.” sabi ko at biglang tumingin kay Efraim na kanina pa tahimik.

Nakatingin lang ito sa akin at tila inoobserbahan ako. Sa Steffano nrothers ay si Efraim lang ang hindi ko masyadong nakakausap dahil bihira lang ito kung magsalita. Magaan naman ang loob ko sa kanya pero hindi katulad sa mga kapatid niya ay may pag-aalangan pa rin ako.

Nang bandang alas-siyete ng gabi ay kumain na kami. Tinulungan kong magluto si River dahil anim kaming kakain at wala kaming maaasahan kila Efraim, Irvin, Grant, at Amir dahil hindi naman sila marunong magluto.

Sinabi kaagad ng mga kapatid ni River sa kanya ang sinabi ko kanina na bibigyan ko sila ng tsansa, maging pati si River ay hindi makapaniwala sa pag sang-ayon ko. Ilang beses siyang nagpasalamat sa akin at sinabing hinding-hindi ako magsisisi sa naging desisyon ko. Tumango na lang ako bilang sagot.

Nagluto kami ni River ng Sinigang na baboy at Fried chicken dahil may natira pang Adobong baboy at Afritada kaninang tanghalian. Pinainit ko na lang iyon at nagsaing ng bigas. Nang matapos na kaming magluto ay isa-isa na naming inilagay ang mga pagkain sa lamesa. Tuwang-tuwa naman ang magkakapatid dahil mukhang masasarap daw ang mga iniluto namin.

Ito ang unang beses na sabay-sabay kaming kakain. Hindi ko alam pero nakakaramdam ako ng saya ngayong kasama ko sila. Mali ito.

Pulang-pula ang mukha ko dahil sina Grant at Irvin na nasa tabi ko ay kanina pa ako sinusubuan ng pagkain na tila may sakit ako at hindi makakilos. Dahil mapilit sila at ayaw magpapigil ay hinayaan ko na lang sila sa ginagawa nila. Sina River at Amir naman ay napapangiti sa ginagawa ng dalawa habang si Efraim ay umiling na lang. Pagkatapos naming kumain ay kaming dalawa ni River ang naghugas ng mga pinagkainan namin dahil kahit paghuhugas ng pinggan ay hindi rin marunong ’yong apat.

“They are lazy, right? Iaasa na lang kasi nila kina Mom at sa mga katulong ang lahat kaya kahit paghuhugas ng pinagkainan nila ay wala silang alam.” natatawang sabi ni River habang naghuhugas ng pinggan sa tabi ko, ako naman ang naghuhugas ng mga baso, kutsara, at tinidor.

“Buti at marunong ka.” nakangiting sabi ko na ikinangiti rin niya.

“Ako pa. Husband material kaya ako at para ’yon sa’yo.” sabi niya na biglang ikinainit ng pisngi ko.

“T-Tapusin na nga natin ’to para makapagpahinga na tayo,” mabilis kong sabi dahil malakas na naman ang tibok ng puso ko.

“Yes, Ma’am!” sagot ni River at nagsalute pa habang may sabon pa rin ang kamay.

Napangiti ako hanggang sa matapos na kaming maghugas. Nagpunas pa kami ng lamesa at nagwalis sa sahig ng kitchen dining area bago umakyat sa kuwarto namin. Naabutan naming nakahiga sa kama sina Grant at Amir na busy sa paglalaro ng cellphone.

“P*ta naman, Amir! Bakit kasi si Wukong ang ginamit mong champion? Hindi ka naman maalam gamitin ang champion na ’yan, ah?” inis na sabi ni Grant kay Amir na tiningnan siya nang masama.

“T*ngina mo, Grant! Nag giveway na nga ako dahil si Lux ang ginamit mong champion. Matatalo na tayo dahil panay farm lang ang ginagawa mo!” reklamo ni Amir.

“Ganyan talaga sila, ang tatanda na pero mga isip-bata pa rin kapag naglalaro.” bulong ni River sa tabi ko at natawa nang mahina.

Natawa rin ako at kumuha na ng isang tuwalya, puting t-shirt, underwear, at pajama sa cabinet kong kulay blue para sa susuotin ko. Kaagad akong nagpunta sa banyo dala ang mga ito at naligo na. Nang matapos akong maligo at makapagtootbrush ay naabutan ko ang limang magkakapatid na nakatitig sa akin habang nakaupo sa kama. Wala nang suot na pang-itaas sina Grant at Irvin. Nabigla na lang ako nang hinila ni Grant ang isang kamay ko at inupo ako sa pagitan ng mga hita niya.

“Mmm. . . you smell so good.” bulong niya sa tainga ko.

Namula ako hanggang sa maramdaman ko na lang na inihiga ako ni Grant sa kama habang basa pa rin ang buhok ko. Pumaibabaw siya sa akin.

“We already studied self control, babe dahil hindi ka namin kayang angkinin nang hindi mo magugustohan.” sabi niya.

Biglang binato ni Amir si Grant sa mukha ng unan kaya napasimangot si Grant at tiningnan nang masama si Amir.

“What the fuck, Amir?! Ba’t mo ’ko binato ng unan, ha?”

Lumapit sa amin si Amir at hinila si Grant sa ibabaw ko. “Maligo ka muna bago ka dumiga diyan, *sshole!” sabi nito kay Grant na nagpupumiglas sa pagkakahawak niya.

“You moron! You don’t need to drag me!” reklamo ni Grant habang nakasimangot.

Napangiti ako sa inaasal nang magkakapatid hanggang sa isa-isa na rin sila nakaligo at nakapaglinis ng katawan. Tumabi sa akin sa kama sina Grant at Irvin na parehong walang suot na pang-itaas, at bukas naman daw na tatabi sa akin ay sina River at Amir. Mababaliw na talaga ako sa set-up naming ito.

“Good night, babe.” nakangiting sabi ni Grant at hinalikan ako sa labi bago siya tuluyang nakatulog.

Tiningnan ko si Irvin sa tabi ko na nakayakap sa akin katulad ni Grant at ang tatlo pang magkakapatid na magkakatabi rin sa kama. Nakatulog na kaagad ang mga ito. Nang tiningnan ko ang orasan na nakadikit sa pader ng kuwarto ay alas-diyes na ng gabi. Mukhang pagod na pagod sila ngayong araw kaya sila nakatulog kaagad. Dahil sa matinding pagod ay nakatulog na rin ako nang hindi ko namamalayan.

Naalimpungatan ako nang bandang alas-dose nang madaling araw. Tiningnan ko ang mga katabi ko sa kama at mahimbing pa rin silang natutulog. Maingat kong tinanggal ang pagkakayapos sa akin nina Grant at Irvin at bumangon nang dahan-dahan sa kama.

Ito na ang pinaplano ko magmula kanina. Kailangan kong makatakas hangga’t tulog pa sila.

Sinuot ko nang maingat ang tsinelas ko nang makaalis na ako sa kama. Kinuha ko ang susi ng bahay na nakita kong itinago kanina ni River sa loob ng cabinet niya. Nang makuha ko ito ay tiningnan ko sa huling pagkakataon ang Steffano brothers bago ko binuksan ang pintuan ng kuwarto na hindi naka-lock. Kaagad akong nagmadaling bumaba sa hagdanan hanggang sa makarating ako sa baba at tinungo ang pintuan papalabas.

Nanginginig ang mga kamay ko sa kaba habang binubuksan ang pinto gamit ang susing hawak ko. Nang mabuksan ko ito ay tumakbo na ako at kaagad binuksan ang gate at sinusian ito sa padlock. Bumukas ito at tumakbo ulit ako papalabas at nagmadali nang umalis ng bahay.

“Yareli!” narinig kong sigaw ni Irvin mula sa malayo kaya mas lalo kong binilisan ang pagtakbo ko.

Nang tiningnan ko ang magkakapatid sa malayo ay hinahabol na nila ako. Takbo lang ako ng takbo dito sa tabing dagat at naghahanap ng puwedeng madaanan makaalis lang. Hindi nila ako puwedeng maabutan. Ayoko nang bumalik sa kanila. Kailangan ko nang makaalis dito!

Nakarinig ako nang malakas na putok ng baril at may ideya na ako kung sino ang nagpaputok n’on. Sa kamalas-malasan ko ay hindi ko nakitang may nakaharang na malaking bato sa buhanginan na dinaraanan ko kaya napatid ang paa ko at bumagsak sa buhanginan.

Napangiwi ako sa sakit ng paa ko at nakita kong may sugat na ito at nagdurugo na rin. Gusto kong tumakbo papaalis pero hindi ko magawa dahil namimilipit ang paa ko sa sakit.

Nanginig ako sa takot nang makitang nasa harapan ko na ang Steffano brothers at malalamig ang bawat titig nila sa akin. Mas nakakatakot ang awra nila ngayon hindi tulad kanina na nagtatawanan at nag-uusap pa kami. Mababakas ang galit sa mga mukha nila at parehong nakakuyom ang mga kamao at panga nila.

Pero ang mas ikinatakot ko ay si River na nasa gitna ng Steffano brothers na may hawak na baril at nakatutok ito sa akin. Sobrang nagdidilim ang mukha niya at natatakot akong tingnan ang walang emosyon niyang mga mata.

Mabilis siyang lumapit sa akin at saka ako pinantayan. Napaluha na lang ako nang itinutok niya ang baril sa gilid ng noo ko.

“Ang tigas talaga ng ulo mo kahit kailan, no? Inuto mo pa kaming magkakapatid para lang matakasan mo kami.” madiin niyang sabi na mas lalong ikinakabog ng dibdib ko sa takot.

“R-River. . .” umiiyak kong sabi.

“Do you want to die, Yareli? If you’re going to escape here ay hindi ako magdadalawang-isip na iputok sa noo mo ’tong baril na hawak ko.” banta niya at alam kong seryoso siya.

Naluluha kong tingnan si River. Hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi niya. Nanginginig ang buong katawan ko sa takot at kaba. Parang hindi ito ang River na kasama ko lang kanina na nagluto at naghugas ng mga pinagkainan namin. Tila ay ibang tao ang nasa katauhan nito ngayon.

Nang sumulyap ako kay Grant ay umiling siya sa akin. Tama nga ang sinabi niya, nakakatakot si River at ito ang pinakadelikado sa kanilang magkakapatid.

“Sumagot ka, babae!” sigaw ni River sa galit na ikinahagulgol ko nang iyak.

Tinanggal nito ang hawak niyang baril sa noo ko at nagulat na lang ako nang binaril niya ang gilid ng binti ko kaya napangiwi at napasigaw ako sa sakit. Kaagad nagdugo ang binti ko dahil sa tumamang bala rito. Nanlalabo na ang mga mata ko sa luhang patuloy pa rin umaagos mula sa mga mata ko.

“Get her, Grant.” malamig na utos ni River at saka ito tumayo sa tabi ko at naglakad papaalis na parang walang nangyari.

Lumapit sa akin si Grant at binuhat ako. May awa akong nakikita mula sa mga mata niya. Nagsimula na kaming maglakad paalis. Nakasunod sa amin ang tatlo niyang mga kapatid, at mababakas kina Irvin at Amir ang awa para sa akin dahil sa sinapit ko kay River.

“I told you, Yareli. He’s dangerous and can kill you immediately if he want it, too.” mariing sabi ni Grant.

Marahil sa panghihina at sakit ng balang tumama sa binti ko ay tila bumibigat na ang talukap ng mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong nawalan nang malay.

Ajai_Kim

Chapter 23

Grant’s POV

KATATAPOS lang tanggalin ni Eula ang bala sa binti ni Yareli at magamot ang sugat nito sa paa na nagka-sprain. Eula is our cousin at anak na babae siya nina Tito Semini at Tita Agnes. Mabuti na lang at Doctor siya, at isa sa pinagkakatiwalaan naming magkakapatid that’s why we called her para gamotin si Yareli.

“Grant, I don’t know why all of you are doing this to a fragile girl like her. Hanggang kailan n’yo ba siya balak itago sa isla na ’to? Juancho is still looking for her, and it’s not unlikely that he will find you.” Eula said while staring at Yareli, who is still unconscious in bed.

“We know, but we have no choice. She loves Juancho, and we want her so badly. Kilala mo kaming magkakapatid, Eula, at ngayon lang kami nabaliw nang ganito dahil sa isang babae,” I said, frustratedly combing my hair.

“Nakikita ko naman ’yon sa inyo, at hindi ko aakalaing magagawa n’yo ’to sa kanya. River almost killed her. Alam mong siya ang pinakanaka-trigger ng sakit ng Dad n’yo. Kapag nangyari ulit ’to, hindi ko na kayo kayang pagtakpan. She needs freedom, and she has a family,” malungkot na saad ni Eula.

Hindi na ako nakapagsalita at natahimik na lang. Hindi ko siya masisi sa pag-aalala niya kay Yareli dahil mali nga naman ’tong ginagawa naming magkakapatid.

Eula sighed. “I gotta go. Bilhin n’yo ang mga gamot na nireseta ko para patuloy ang paggaling niya. She needs to rest and eat something nutritious. Hinihintay na ako ni Jasper sa labas. Mabuti at wala siyang pasok sa work kaya nahiram ko ang chopper niya papunta rito.”

“Thank you again, Eula,” pasasalamat ko sa kanya. Tumapik siya sa balikat ko at pagkatapos ay umalis na.

Tiningnan ko si Yareli na nakahiga sa kama namin. Naka-cast ang kaliwang binti niya at may bandage rin sa kanyang kanang paa. Kung hindi siya tumakas, hindi sana mangyayari ito. Binalaan ko na siya tungkol kay River pero hindi siya nakinig.

Biglang pumasok si Amir sa kwarto habang kumakain ng mansanas.

“How is she?” he asked while looking at Yareli.

“She’s already stable. Nagka-sprain ang paa niya at baka ilang linggo siyang hindi makalakad nang maayos. I have a receipt sa mga gamot na bibilhin natin para sa paggaling niya.” I said at sumandal sa sofang inuupuan ko.

“She’s such a hard-headed girl,” umiiling niyang sabi.

“Where’s River, by the way?” tanong ko.

“Nasa kabilang kwarto. Naglalasing dahil sa pagiging brokenhearted.” Amir laughed.

“Bantayan mo muna si Yareli dito, pupuntahan ko lang ang isang ’yon,” sabi ko at tumayo na mula sa kinauupuan ko.

“No problem, bro.” he answered.

Lumabas na ako sa loob ng kuwarto namin at tinungo ang kabilang kwarto kung saan ay nandoon si River. The door is unlocked kaya nabuksan ko kaagad ito and there he is, he’s drinking like there’s no tomorrow.

Nakaupo si River sa upuan habang tinutungga ang isang bote ng beer. Nasa lamesa naman ang iba pang mga beer na naubos na niya at hindi pa nabubuksan.

“Bro!” bati ko kay River nang makalapit ako sa kanya. I get one bottle in his table at uminom din.

“Hey, Grant. How’s Yareli? Nagamot na ba siya ni Eula?” nakangiting tanong ni River. Halatang lasing na lasing dahil pumipikit-pikit na ang mga mata nito.

“She’s fine. Mabuti at hindi gaanong bumaon sa binti niya ’yong bala ng baril mo. I know na hindi mo tinamaan ’yong sensitive part ng binti niya.” I said at humalukipkip.

Ngumiti siya nang malungkot. “I tried to control my anger earlier, but I still failed. She betrayed me, and I trusted her. Pero may plano siyang takasan tayo at umuwi kay Juancho. What a stubborn lady she is. We fell for her tactics,” he gritted his teeth and clenched his fists.

“We can’t blame her. She loves her family and that dumbass more than us,” mapait kong sabi.

“Tama lang ’yong ginawa ko para magtanda siya. I want her to be scared of me para sa susunod ay hindi na niya tatangkaing takasan tayo. I purposely shot her thigh para hindi siya makalakad ng ilang linggo o buwan o kahit taon pa. I want her to be bedridden so that we can take care of her,” may diin niyang sabi.

Katulad ni River, gano’n din ang gusto kong mangyari. Mas mabuti pang malumpo na lang si Yareli para hindi na niya magamit ang mga binti at paa niya para takasan kami. Kami na ang bagong pamilya niya ngayon at hindi si Juancho.

“Once she wakes up, she will hate us even more for what we did,” I sighed.

“Ano bang magbabago, Grant? She already hates us in the first place simula noong dinukot natin siya. Inuto niya tayo at sinabing bibigyan niya tayo ng chance para mahalin niya, but she fooled us para lang makatakas siya. Tama lang ’yong ginawa ko para katakutan niya ako. She didn’t know me that well,” River chuckled and drank his beer again.

I’m already crazy and obsessed with Yareli. Ayoko na siyang mapunta kay Juancho. Naiisip ko pa lang na babalik siya sa lalaking iyon at paulit-ulit siya nitong aangkinin at magkakapamilya sila balang araw, kumukulo na ang dugo ko sa inis at galit. T*ngina! Hinding-hindi ako papayag na mahawakan ulit ng lalaking iyon si Yareli. Yareli is for the Steffano brothers only.

“I think we need to get her body and soul bago pa mahuli ang lahat. ’Yon na lang ang tanging paraan para maangkin natin siya at hindi tayo maungusan ni Juancho,” I desperately said.

“We’re thinking the same way, huh? No wonder we are brothers,” River smirked at me and glanced intently at his bottle of beer.

Sa amin lang si Yareli at hindi kami makapapayag na makuha pa siya ni Juancho. When the time he hurt and betrayed her, pagmamay-ari na namin si Yareli.

Yareli’s POV

NAGISING ako na sobrang bigat ng pakiramdam ko. Nang tumingin ako sa sarili ko, may cast at benda ang kaliwang binti ko na natamaan ng bala, samantalang ang kanang paa ko naman ay may benda rin at may bahid pa ng dugo mula sa natamong sugat sa pagkakapatid ko sa malaking bato sa buhanginan ng dagat.

Naaalala ko ang mga nangyari kagabi. Sariwa pa rin sa isipan ko ang nakakatakot at nakakakilabot na tingin sa akin ng Steffano brothers, lalo na si River. Akala ko mamamatay na ako nung gabing iyon. Sa tanang buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng sobrang pagkatakot at pagkamuhi sa isang tao. Hindi ko aakalaing magagawa niya akong saktan at balak patayin. Kung kailan may nararamdaman na ako para sa kanya at sobrang gaan na ng loob ko sa kanya, mangyayari pa ito.

Gusto ko lang naman makatakas at makaalis sa lugar na ito kaya naging desperado na ako sa pagtakas at hindi na napag-isipan ang mga hakbang na ginawa ko. Mas mahalaga sa akin ang pamilya ko. Mas mahalaga sa akin na makapagtapos ng pag-aaral para matulungan ko ang pagsisikap nila Inay, Itay, at kuya Yasewah na mapag-aral ako ng kolehiyo at mabigyan sila nang magandang buhay.

May nararamdaman ako kay River o sa Steffano brothers, pero kahit kailan hindi ko ipagpapalit ang pamilya ko dahil sa pag-ibig. Isa pa, may nobyo na ako at si Juancho iyon. Gusto kong maibalik ang dati kong pagmamahal sa kanya kahit sa tingin ko ay mahihirapan na akong gawin iyon. Kaya niyang talikuran ang lahat para lang sa akin. Ramdam ko na totoo ang pagmamahal niya at ayaw ko siyang biguin.

Ayokong maging makasarili. Ayokong mamuhay nang masaya kasama ang Steffano brothers habang may naghihintay pa sa aking pamilya na alam kong nalulungkot at nahihirapan ngayon sa pagkawala ko. Kung tunay akong mahal ng magkakapatid, hindi nila magagawa sa akin ito. Hindi nila ako magagawang saktan at ilayo sa pamilya ko. Dapat nilang hayaan na maging masaya ako sa taong mahal ko at pinahahalagahan ko.

Ang pagmamahal ay pagpaparaya, at kung kayo talaga ang nakatadhana para sa isa’t-isa, mangyayari na magtatagpo muli ang inyong landas at kayo pa rin ang magkakatuluyan sa huli.

Bumukas ang pintuan ng kuwarto kung saan ako naroon at pumasok doon ang lalaking kinasusuklaman ko. May hawak itong tray ng pagkain at inilapag sa mesa na pabilog.

Naluha ako nang makita siya. Kung sino pa ang mahal mo ay siya pa ang kayang manakit sa’yo.

“Kumain ka na,” saad niya na hindi ko mabakasan nang kahit anong emosyon. Para siyang bato na ayaw magpatinag.

“S-Sana pinatay mo na lang ako…” mahina kong sambit habang umiiyak.

Ngumisi si River. “You deserve that for being a stubborn girl. Pasalamat ka at hindi kita tinuluyan kagabi, Yareli, dahil naalala ko na mahal pala kita. You should be grateful dahil ito ang unang beses na nakapagpigil ako ng matinding galit,” malamig niyang sabi habang nakatitig sa akin.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Mas mabuti pa nga na tinuluyan mo na lang ako kaysa ang makasama ko kayong magkakapatid–”

Nagulat ako nang biglang tinabig ni River ang tray ng pagkain kaya natapon ang mga pagkain at nabasag ang tray. Nag-aapoy ang mga mata niya sa galit. Dali-dali itong lumapit sa akin at hinawakan nang madiin ang panga ko. Napangiwi ako sa sakit dahil sa pagkakahawak niya.

“No matter what you said, you belong to us! Kaya kahit ilang beses ka pang tumakas, mahuhuli at mahuhuli ka pa rin namin, Yareli! Kung ako sa’yo, sundin mo na lang kami kung ayaw mong tuluyan kang mabaldado. I can shoot your right thigh, too, kung susuwayin mo pa kami,” ngumisi siya habang tinititigan ako nang masama.

Ito si River, kaharap ko, ay ibang-iba sa River na nauna kong nakilala. Ito siguro ang side niyang pinakatatago. Mas masahol pa siya sa hayop, at masyado akong nagpadala sa mabait na pakikitungo niya.

“Kinasusuklaman kita,” sabi ko, nilabanan ang mga tingin niya.

Nakita ko ang sakit na rumehistro sa mga mata ni River nang sinabi ko iyon. Pabalya niyang binitawan ang panga ko at sinipa nito ang nagkalat at nabasag na tray at pagkain.

“Fck! Sht!” pagmumura niya habang sinasabunutan ang itim niyang buhok.

Takot na takot ako habang pinagmamasdan si River. Parang hindi na ito normal kung kumilos at tila nababaliw na.

Nang tumingin siya sa akin, ngumisi siya na ikinatindig ng balahibo ko.

“I’m glad that you hate me at mas lalo kitang gagalitin dahil sa pagiging pasaway mo at pang-uuto sa aming magkakapatid para makatakas ka lang. You hurt our feelings, umasa kaming bibigyan mo kami ng chance para lang patunayan ang sarili namin sa’yo, but you fooled us, so take our consequences. You will live in hell with us hangga’t hindi ka nagtitino at sumusunod sa amin!” sigaw niya.

Napatakip ako ng bibig at pilit pinipigilan ang paghikbi ko. Wala pa bang dadagdag dito sa nararamdaman ko? Bakit nangyayari sa akin ang lahat ng pasakit na ito? Naging masama ba akong tao para pahirapan nila?

Sana hindi ko na lang nakilala ang Steffano brothers. Masyado akong nalinlang ng maganda at mabait nilang pakikitungo sa akin, at kailanman ay hindi sila marunong magmahal dahil hindi pagmamahal ang nararamdaman nila sa akin kundi isang obsesyon.

“Ang sakit, River. Sobrang sakit na…” umiiyak kong sabi.

Doon ay natigilan si River at tinitigan ako. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya, basta ang alam ko ay baliw siya katulad ng apat pa niyang mga kapatid.

“Mahirap ba kaming mahalin, Yareli? Mahirap ba?” tanong niya at saka natawa ng mahina.

Hindi ako makapagsalita dahil hindi totoo ang sinabi niya. Madali lang silang mahalin magkakapatid pero may mga bagay na hindi pa pupuwedeng mangyari at masyadong komplikado.

“Ikaw lang ang nananakit sa amin nang ganito, Yareli, at masakit na mahalin ka,” madiin niyang sabi.

Napayuko ako dahil hindi ko kayang tingnan ang mukha ni River. Ayokong makita ang mukha niyang nasasaktan.

Kahit sinaktan niya ako, kahit muntik na akong mamatay dahil sa kanya, may parte pa rin sa puso ko na naaawa at nanlalambot na nakikita siyang nasasaktan at nahihirapan dahil sa akin.

“I would rather die than see you happy with someone else. Remember this, Yareli. You’re our possession and you’re the Steffano brothers’ obsession,” huling sabi niya at kaagad umalis sa loob ng kuwarto namin.

Ajai_Kim

Chapter 24

A friend’s secret hatred and jealousy

Jestin’s POV

KANINA pa namin hindi maawat si Ronnie sa pag-inom ng alak, at nandito siya ngayon sa bahay namin. Hindi siya puwedeng uminom sa bahay nila dahil paniguradong papagalitan siya ng Nanay at Tatay niya kapag ginawa iyon doon. Mahigit isang linggo na ring nawawala si Yareli, at patuloy kaming mga kaibigan niya, ang pamilya niya, at si Juancho sa paghahanap sa kanya. Kakatapos lang naming magbigay ng flyers sa iba’t-ibang sitio ng San Felicidad, at umaasa kaming may nakakita kay Yareli.

Nang mawala siya, kasabay rin ang pagkawala ng magkakapatid na Steffano. Posibleng dinukot ng mga ito si Yareli dahil alam namin nina Mayet at Ronnie na may gusto kay Yareli ang mga lalaking iyon.

“Kung kailan gusto ko nang ipagtapat sa kanya na mahal ko siya, saka pa siya nawala!” sabi ni Ronnie na nasa matinding kalasingan.

Mga bata pa lang kami, alam ko nang mahal niya si Yareli. May nararamdaman din ako kay Yareli noon, pero nagpaubaya ako kay Ronnie dahil kaibigan ko siya at ayokong magkasira kaming magkaibigan dahil sa isang babae. Pinilit ko na lang ibaling ang atensyon ko kay Mayet, at nagugustuhan ko na rin siya, kaya niligawan ko siya, at ngayon ay girlfriend ko na siya.

Pero sa totoo lang, mas lamang pa rin ang pagkagusto ko kay Yareli, kahit mali itong nararamdaman ko.

“Huwag tayong mawalan ng pag-asa, Ronnie. Mahahanap din natin si Yareli,” sabi ni Mayet, at hinagod ang likuran ni Ronnie.

“Sana nga, Mayet. Ang mga Steffano, sigurado akong sila lang ang kumuha at nagtago kay Yareli. Alam kong may interes sila sa kanya at hindi nila matanggap na ayaw sa kanila ni Yareli!” Tumawa si Ronnie sa kalasingan na ikinairita ko.

Masyado talaga siyang madrama at umaaktong parang boyfriend ni Yareli. Kaibigan lang rin niya ito katulad namin ni Mayet kaya sana ay kumilos siya nang naaayon sa status niya. Attention seeker na nga, feeling jowa pa. Tsk!

“Walang magagawa ’yang paglalasing mo para makita natin si Yareli,” sabi ko dahil sa inis.

Tumango si Mayet. “Tama si Jestin, kaya umayos ka diyan, Ronnie.”

Napayuko si Ronnie at parang nahiya sa sarili. “Pasensya na kung nagkakaganito ako. Talagang na-mi-miss ko lang si Yareli at gusto ko na siyang makita,” malungkot niyang sabi.

Wala ba talaga siyang bahid ng kasamaan sa katawan? Hindi ko pa nga siya nakitang nakikipag-away at naging salbahe sa ibang tao. Simula pa noong bata kami, ganito na siya kaya gustong-gusto siya ng lahat ng tao sa San Felicidad. Ako na lang palagi ang nagiging pangalawa sa kanya, kesyo mas guwapo raw siya, mas attractive, mas matalino, mas magaling sa basketball, at mas pansinin.

Samantalang ako, palaging nag-e-effort sa sarili ko para kahit papaano ay umangat ako sa kanya. Nag-part-time na nga ako sa isang vulcanizing shop para makabili ng mga luho ko sa katawan. Nagpakulay ako ng buhok at nagpa-brace rin ng ngipin para mas lalo akong gumuwapo at magmukhang mayaman. Bumili rin ako ng pampaputi sa balat para maging mestiso ako katulad niya dahil natural na moreno ang balat ko. Mas maporma at maangas ako kaysa kay Ronnie, pero hanggang ngayon, siya pa rin ang pinapansin ng lahat, lalo na ng mga babae.

Mas mabuti na rin na napunta si Yareli kay Juancho, dahil kahit papaano ay naranasan niya na maging pangalawa. Hindi ako papayag na pati si Yareli ay makuha rin niya.

Ngumiti ako ng peke at inakbayan si Ronnie. “Naiintindihan ka namin, pre. Makikita rin natin si Yareli, kaya ’wag ka nang magpakasenti diyan, okay?” sabi ko.

Ngumiti si Ronnie at tumango. “Salamat dahil may mga kaibigan akong katulad ninyo, Jestin at Mayet,” pagpapasalamat niya.

“No worries, Ronnie! Ikaw pa ba?” nakangiting sabi ni Mayet kay Ronnie, dahilan para mainis akong lalo. Pasimple kong hinila si Mayet palapit sa akin para mailayo kay Ronnie, at hinapit ko ang baywang niya.

“Gusto mo bang matulog sa bahay namin, hon?” tanong ko kay Mayet.

“Hindi puwede, e. Kailangan ko pang bantayan ng maaga bukas ang tindahan namin,” sagot niya. Tumango ako at muling tumingin kay Ronnie na nakasandal na sa monoblock chair habang nakapikit ang mga mata.

Hinatid ko na muna si Mayet sa bahay nila, at ako na ang umasikaso sa lasing na si Ronnie. Nakasubsob ito sa lamesa namin at nakatulog na. Pabalya kong kinuha sa lamesa ang mga wala nang laman na bote ng beer na ininom niya, at nilagay ito sa isang case.

“Tsk! Ako pa ang pinaglilinis ng mga kalat mo. Ano ka, Prinsipe?” inis kong sabi habang nakatitig ng masama kay Ronnie na hindi naman maririnig ang sinasabi ko dahil nakatulog na siya sa kalasingan.

“Hindi ko talaga alam kung bakit paborito ka ng lahat. Bukod sa baduy ka na nga, lampa at mahina ka pa. Paano ka ba nagustuhan na kaibigan nila Mayet at Yareli? Nagaguwapuhan sila sa’yo, kahit pa si Lorenzo, tapos ako? Ni walang pumapansin sa akin kapag nakakasama kita!”

Nang matapos kong ligpitin ang mga bote ng beer na walang laman sa case, may naisip akong ideya na ikinangisi ko. Lumapit ako sa tulog na si Ronnie, at dahan-dahan kong kinuha ang cellphone niyang android sa bulsa ng suot niyang pantalon na alam kong pinag-ipunan niyang bilhin para gamitin sa pag-video chat nila ng ate niyang nagtatrabaho sa Middle East.

Napasimangot ako nang makita kong si Yareli ang wallpaper sa cellphone niya. Sa inis ko, hinagis ko ang cellphone sa sahig at paulit-ulit itong tinapakan hanggang sa masira ito. Idadahilan ko na lang na kaya nasira ang cellphone niya ay dahil natapakan at nahulog niya ito sa sahig. Nang masatisfied na ako sa sinira kong cellphone ni Ronnie, binalik ko na ulit ito sa bulsa ng pantalon niya. Tinapik ko ang balikat niya para magising siya.

“P’re, sa kuwarto ka na lang matulog. Bukas ka na umuwi sa inyo,” sabi ko.

Umungol si Ronnie at tumayo na kahit lasing na lasing pa rin. “Salamat, Jestin.”

Inalalayan ko siya papasok sa loob ng bahay namin at nagtungo kami sa loob ng kuwarto ko at pinahiga ko siya sa kama ko.

Hanggang kailan ba ako makikipagplastikan kay Ronnie? Nakakasura na! Kailangan ko pang magkunwaring mabait na kaibigan at ipagtanggol siya sa mga pinsan ni Juancho para lang hindi niya mahalata na kinasusuklaman ko siya simula pa pagkabata namin.

Nang humiga na si Ronnie sa kama ko, naligo muna ako at nag-shave ng mga tumutubong balbas at bigote sa mukha ko. Nang sinipat ko ang sarili ko, pumuti nang kaunti ang balat ko pero hindi pa rin ito kasing puti ng kay Ronnie. Kailangan ko laging magpakulay ng buhok para magmukhang natural brown ang itsura nito, samantalang kahit itim ang buhok ni Ronnie at simple lang ang gupit, pansinin pa rin siya ng mga tao. Sa height lang yata kami nagkapareho.

“Ang suwerte mo talagang gago ka dahil may maganda kang itsura, pero masaya rin ako kahit papaano na hindi kayo magkatuluyan ni Yareli. Bakit kasi nabuhay ka pa at naging magkaibigan tayo?” sa isip ko habang tinitingnan ng masama si Ronnie na natutulog sa kama ko.

Nang makapaglinis na ako ng katawan at malagyan ng facial mask ang mukha ko, chineck ko ang facebook account ko. Chinat ko muna si Mayet ng “Good night” at dahil online naman siya, kaagad siyang nagreply at sinabing matulog na raw ako mamaya at alagaan muna si Ronnie dahil lasing ito. Ano ako, babysitter para mag-alaga ng lasing? Bakit pati ang girlfriend ko ay concern na concern kay Ronnie?

Sa inis ko, hindi na ako nakapagchat kay Mayet. Sinuot ko ang binili kong kwintas at relo sa bayan at nagselfie na lang ng topless sa salamin. Pinost ko ito sa Facebook account ko at wala pang 5 minutes ay may 50 reactions na ito. Binasa ko isa-isa ang comments ng Facebook friends ko sa mirror selfie na pinost ko.

-Yummy ni Papa Jestin!

-Ang pogi mo naman kuya

kyaaahhh

-Sayang may gf ka na :(

-Ang guwapo mo kuya pero mas gwapo pa rin ’yong friend mong si Ronnie :P

-Jestin, single ba si Ronnie? Puwedeng mag-apply daw bilang gf niya

’yong

pinsan ko?

-Jestin is hot but Ronnie is hotter

Hindi yata magandang nagpost pa ako ng mirror selfie sa Facebook account ko dahil nabadtrip lang ako sa ibang comments na nabasa ko. Kahit sa post ko ay hindi talaga nawawala ang mga taong palaging kinukumpara ako kay Ronnie. Alam kasi ng lahat na magkakaibigan kami kasama si Lorenzo at medyo kilala ang grupo naming tatlo sa pinapasukan naming school.

“Buwisit! Puro na lang si Ronnie ang nakikita nila!” inis kong sabi at lumabas na sa loob ng kuwarto ko.

“Nak, saan ka pupunta?” tanong sa akin ni Inay nang makasalubong niya ako sa sala.

“Magpapahangin lang ako d’yan sa labas, Nay,” sabi ko at kaagad nang lumabas ng bahay.

“Huwag kang gagala, Jestin! Sinasabi ko na sa iyo at baka magalit na naman ang Tatay mo kapag naabutan ka niyang wala ka rito sa bahay!” rinig kong pahabol na sabi ni Inay pero hindi ko iyon pinansin.

Nagpunta ako sa basketball court at ibinuhos ko sa pagbabasketball ang galit at inis ko kay Ronnie. Siya na lang palagi ang bida! Wala nang ibang nakikita ang mga tao kundi siya! Pinaubaya ko na nga si Yareli sa kanya, pati ba naman ang atensyon ni Mayet na dapat lang sa akin ay kukunin din niya?

Nang mapagod ako sa pagbabasketball, hinihingal akong napaupo sa sahig ng basketball court. Nakarinig ako ng yabag na papalapit sa akin at nagulat ako nang makita si Juancho sa harapan ko.

“What are you doing here?” tanong niya at tinaasan ako ng kilay.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko sa sahig court at ngumiti sa kanya. “Ikaw pala, Juancho.”

“You’re a friend of Yareli, right?” tanong niya.

Tumango ako. “Ako nga. Bakit?”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “You’re nothing compared to your other friend. His name is Ronnie, right?” nakakunot-noo niyang tanong.

Nawala bigla ang ngiti ko at tumango. Palihim na kumuyom ang mga kamao ko.

Humalukipkip si Juancho at tinitigan ako nang seryoso. “We’re busy right now finding Yareli. Gusto ko lang sabihin na sana lumayo-layo na ’yang kaibigan mo sa girlfriend ko. Did you know, halata namang may gusto rin ang Ronnie na ’yan kay Yareli–”

“Tama ka. May gusto nga si Ronnie kay Yareli,” sabi ko at nginitian siya.

Sumama ang timpla ng mukha ni Juancho sa sinabi ko at tumiim-bagang. Nagpatuloy ako sa sasabihin ko.

“Matagal na kaming magkakaibigan nila Yareli, kaya alam kong gusto ni Ronnie si Yareli. Hindi naman posibleng magustuhan ni Yareli si Ronnie dahil close sila bilang magkaibigan at kilala nila ang isa’t-isa. Mahilig pa naman mang-agaw si Ronnie at muntik niyang agawin sa akin si Mayet, na kaibigan at girlfriend ko ngayon. Kung ako sa’yo, Juancho, ay bakuran mo na si Yareli, dahil baka sa isang iglap lang ay maagaw siya sa’yo ni Ronnie,” sabi ko.

Gusto kong matawa sa reaksyon ni Juancho, pero pinipigilan ko ang sarili kong gawin iyon. Kailangan kong magsinungaling para makaganti kay Ronnie. Gusto kong kainisan at magalit sa kanya ang lahat ng tao.

“So, he wants to compete with me, huh? Sabi ko na nga ba!” tumawa si Juancho na parang naiinis.

“Reminder ko lang ’yan, p’re, pero nasa sa’yo pa rin kung threatened ka kay Ronnie o hindi. Basta kilala ko si Ronnie, gagawin niya ang lahat makuha lang ang gusto niya, kahit pa si Yareli na girlfriend mo na ngayon,” naiiling kong sabi at iniwan na si Juancho sa basketball court na may madilim na mukha.

Napangisi ako sa tuwa habang naglalakad papaalis. Good luck na lang sa mangyayari sa’yo, Ronnie.

Ajai_Kim

Chapter 25

Yareli’s POV

DAIG ko pa ang baldado sa kalagayan ko. Halos hindi ko maigalaw ang binti ko, at pakiramdam ko ay para akong na-stroke. Medyo masakit pa ang binti ko na may tama ng bala, at ang kanang paa ko naman ay napilayan. Dalawang araw na ang lumipas mula nang mangyari ang tangka kong pagtakas sa isla na ito. Kahit galit ako sa Steffano brothers, hinayaan ko na silang mag-alaga sa akin dahil kasalanan din nila kung bakit ko tinangkang tumakas.

Hindi nila ako tinatabihan sa pagtulog, at salamat na rin na kahit papaano’y marunong silang makiramdam. Sa ibang kuwarto ng bahay na ito sila natutulog ngayon. At sa lalaking dahilan kung bakit hindi ako makalakad nang maayos, ni hindi na ito nagpapakita sa akin. Nagkukulong lang daw ito sa loob ng kuwarto, sabi ni Grant, at kung minsan ay umaalis nang walang pasabi sa mga kapatid niya.

“Do you feel well now?” tanong ni Efraim pagkapasok niya sa loob ng kuwarto. May dala itong isang plato ng mga prutas at orange juice. Inilapag niya ito sa lamesa at saka lumapit sa akin at tinitigan ako.

May galit ako sa magkakapatid, pero hindi ko tuluyang magawang magalit kay Efraim. Siguro dahil wala itong sinasabing kung ano ang masama sa akin at wala akong ideya sa mga iniisip niya tungkol sa akin. Kumbaga, parang go with the flow lang siya sa plano ng mga kapatid niya, pero mali pa rin na makipagsabwatan siya sa mga ito.

“Kahit kailan, hindi na ako magiging okay dito,” mapait kong sabi.

Walang reaksyon si Efraim sa sinabi ko at humalukipkip lang habang nakatitig pa rin sa akin.

Naiintimidate ako sa kanya. Guwapo siya, at kahit sino’ng babae ay maiintimidate kung tititigan ng ganito kaguwapong lalaki. Siya rin ’yong tipo ng lalaki na may pagkamisteryoso at mahirap basahin. Bukod sa tahimik siya, kalmado lang at hindi mababakasan ng kahit anong emosyon sa mukha. Kung ang apat niyang mga kapatid ay maingay, palasalita, at nagbabait-baitan sa harapan ko, si Efraim naman ay nananatiling tahimik, totoo, at walang kibo.

Mas lalong lumapit sa akin si Efraim at umupo sa tabi ko. Nagulat na lang ako nang bigla niyang hinawakan ang kanang paa ko na may benda at mahina niya itong hinihilot. Kumabog ang dibdib ko sa ginagawa niya at napatitig sa kanya.

“I think your feet are doing fine. Iniinom mo naman ang mga gamot mo araw-araw, and I’m also treating this to lessen the wound. Maybe next week ay gagaling ka na,” sabi niya habang pinaikot-ikot ang kanang paa ko nang dahan-dahan.

Sa paraan ng paghawak niya sa paa ko, para akong nakukuryente. Pilit kong pinipigilan ang kakaibang nararamdaman ko.

Nang matapos si Efraim sa paghilot sa paa ko, sunod naman niyang inobserbahan ang kaliwang binti ko na may cast at maraming benda.

“Tsk! That crazy moron, how could he do this to you?” Huminga siya ng malalim pagkatapos niyang sabihin iyon at napailing ito.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting tuwa. Ang ibig sabihin lang ay nag-aalala siya sa kalagayan ko at hindi rin nito nagustuhan ang ginawa ni River sa binti ko. Pero, ano ba ang pinagkaiba niya kay River? Itinago niya rin ako at inilayo sa pamilya ko dahil sa makasariling paghahangad nila sa akin.

“Masaya ba kayo ngayon sa ’kin, Efraim?” mahina kong tanong.

Tiningnan niya ako nang seryoso at sumandal sa headboard ng kama na hinihigaan ko.

“Of course, we’re happy because you’re here with us,” sabi niya.

“Kailangan n’yo ba talagang gawin sa akin ’to para hindi na ako makawala sa inyo? Magiging masaya rin ba kayo na habang kasama n’yo ako ay mas lalo lang nadadagdagan ang galit at pagkamuhi ko sa inyo?” tanong ko.

Tumiim-bagang si Efraim at muli niya akong tinitigan. “You tried to escape, Yareli. We trusted you, but you broke it. Masakit para sa amin ’yong ginawa mo dahil ipinamukha mo lang sa amin na hinding-hindi mo kami magugustuhan. River trusted you that much, and he goes insane nang makita ka naming tumatakbo papalayo sa lugar na ’to para lang matakasan mo kami. Umasa siya sa’yo, Yareli, pero binigo mo siya sa huli,” mariing sabi ni Efraim.

Alam kong may kasalanan din ako sa kanila. Umasa sila sa aking bibigyan ko sila ng tsansa para makilala ko at mahalin ko, pero nagpadalos-dalos ako sa desisyon ko at tinakasan ko sila para makalayo lang sa kanila. Hindi sila mga normal na lalaki lang, iba ang pag-iisip nila lalo na si River dahil walang matinong lalaki na kayang barilin sa binti ang babaeng mahal niya. Dapat inintindi ko muna ang sitwasyon.

Gusto kong makaalis na sa lugar na ito para makasama ko na ang pamilya at mga kaibigan ko, pero sa tingin ko ay hindi kaagad iyon mangyayari dahil sa saradong pag-iisip ng Steffano brothers. Ang alam lang nila ay mahal nila ako at gusto nila akong makuha mula kay Juancho.

“May sakit ba kayo sa pag-iisip, Efraim?” mariin kong tanong kay Efraim na nabigla sa sinabi ko. Tinuloy ko ang sasabihin ko. “Efraim, alam kong may mali sa inyong magkakapatid. Walang normal na tao ang mag-iisip na dukutin at barilin ang babaeng mahal niya at ilayo sa pamilya nila para lang makuha n’yo ito. Kaya sabihin mo na sa akin ang totoo. May sakit ba kayo?” nagdududa kong tanong.

Tumitig nang ilang segundo si Efraim sa akin bago tumango.

“What if I say yes? What if we are sick? Mababago ba ang pananaw mo sa amin? Hindi mo na ba ulit kami tatakasan? Pagbibigyan mo na ba kami diyan sa puso mo?” tanong niya na ikinagulat ko.

“We have a compulsive obsessive disorder, Yareli. We got it from our father, and River is the one who triggered it the most. You’re right, may sakit kami sa pag-iisip. We can control this sickness, but sometimes, we can’t. Are you already scared of us when you already found out the truth about our condition?” tanong niya, at mas lalong tumiin ang tingin.

Tama pala ang iniisip ko na may sakit sila sa pag-iisip. Kaya pala ganito sila kung umakto, ang akala nila ay mahal nila ako, ngunit hindi iyon purong pagmamahal kundi may halong obsesyon.

Hindi ko magawang makapagsalita. Nakaramdam ako ng awa para sa kanila. Pinasakitan man nila ako at halos patayin, lumalambot pa rin ang puso ko dahil sa nararamdaman ko para sa kanila.

“All we want from you is to love us. Mahal ka namin, Yareli, at sa sobrang pagmamahal namin sa’yo, nagagawa na namin ang mga bagay na ’to. ’Wag ka lang mapunta kay Juancho,” Bigla ay tumayo si Efraim mula sa kama.

“I hope that someday you will appreciate us. This is the first time that we went crazy for a girl. Kahit ako, hindi ko na rin makilala ang sarili ko dahil sa ginagawa namin sa’yo. ’Yong pagmamahal mo lang, Yareli. That’s the only thing we want from you,” sabi niya hanggang sa naglakad na siya papaalis at sinarado ang pintuan ng kuwarto na kinalalagyan ko. Narinig ko pa ang tunog ng pag-lock ng doorknob.

Napayuko ako at nagpakawala ng malalim na pagbuntonghininga na kanina ko pa pinipigilan.

Nalilito ako sa nararamdaman ko. Maling-mali ang nangyayaring ito, lalo na sa ginawa nila sa akin, pero nagtatalo pa rin ang puso’t-isip ko. Hindi ko na alam ang iisipin at gagawin ko sa mga nalaman ko kay Efraim. Pare-pareho lang kaming biktima dito. Marahil sa sobrang pag-iisip, hindi ko na namalayang nakatulog na pala ako.

NANG magising ako, tiningnan ko ang orasan na nakadikit sa pader ng kuwarto at alas-onse na ng gabi. Nakita ko na nadagdagan ang pagkain na nakalagay sa lamesa. Biglang kumalam ang sikmura ko dahil hindi pa pala ako kumakain mula kaninang alas-sais ng gabi.

Pinilit kong makatayo sa kama at pumunta sa lamesa kahit iika-ika pa akong maglakad. Mabuti na lang at hindi malalim ang tama ng bala sa binti ko kaya hindi ito gaanong naimpeksyon. Ang problema lang ay ang pilay ko sa paa na medyo makirot at masakit pa.

Nang maupo ako sa lamesa, inumpisahan ko nang galawin ang pagkain na nakalagay sa tray. Alam ko na kung sino ang nagluto ng mga pagkain na ito dahil siya lang naman ang marunong magluto sa kanilang magkakapatid. Tahimik akong kumain at dahil sa gutom na gutom ako, naubos ko agad ang kinakain ko. Pagkatapos kong kumain, nagpunta ako sa banyo para maghilamos at magtoothbrush.

Dahil hindi pa kaya ng kondisyon ko na maligo, nagpunas na lang ako ng katawan gamit ang sabon at bimpo na binasa ko sa maligamgam na tubig. Nang matapos akong makapaglinis ng sarili at magpalit ng damit, naupo ulit ako sa kama ko at tumitig sa kawalan.

Narinig ko ang pagbukas ng doorknob kaya napaayos ako mula sa pagkakaupo. Biglang pumasok sa loob ng kuwarto ang lalaking kinamumuhian ko.

Hindi ko maiwasang maawa sa itsura niya. Nangingitim ang ilalim ng kanyang mga mata na para bang ilang araw na siyang hindi nakakatulog. Magulo ang buhok niya, pati na ang suot niyang damit. Namumula ang mga mata niya, at hindi ko alam kung bakit parang namamasa iyon.

Kaagad lumapit sa akin si River, at nagulat ako nang bigla siyang lumuhod sa harapan ko at inabot mula sa bulsa ng pantalon niya ang baril na ginamit niya para barilin ang binti ko.

“Yareli, I’m sorry if I hurt you. Sobrang pinagsisisihan ko ang ginawa ko sa’yo. My conscience is eating me because I hurt the girl I love the most. . .” sabi niya, at hindi na napigilang umiyak, na ikinabigla ko.

Sumisikip ang dibdib ko habang nakaluhod at nakikita ang umiiyak na si River. Maging pati ako ay hindi ko na napigilan ang emosyon ko, kaya napaluha na rin ako. Sobrang lambot lang talaga ng puso ko. Madali akong masaktan.

Biglang itinapat ni River sa dibdib niya ang baril na hawak ko na inabot niya sa akin.

“Shoot me, please . . . Kill me, Yareli. This is the only way para hindi na ulit kita masaktan. I’m not deserving of your love. Isa akong malaking g*go para saktan ang babaeng mahal ko,” umiiyak niyang sabi.

“River. . .” tangi kong nasabi habang umiiyak.

“I’m a monster. I can’t control myself when I get mad and feel betrayed. I’m the worst person in the world, Yareli. I’m the worst!” Nagpahid siya ng luha sa mga mata niya pero patuloy pa rin ang pagtulo.

Ang sabi nga nila, minsan ang pagmamahal ay nakakabaliw at nakakamatay. Sa oras na magmahal ka, may magagawa kang bagay na hindi mo aasahan na magagawa mo sa tanang buhay mo, mahalin ka lang ng taong mahal mo, mabuti man ito o masama.

Iba’t iba ang pag-iisip ng isang tao, at may mga tao ring hindi kayang pigilan ang emosyon nila at nagiging bayolente kung minsan. Nagmamahal lang tayo sa mundong ito, pero hindi pa rin maiiwasan na may masasaktan kung hindi kayang suklian ang pagmamahal na iyon, kagaya na lang ni River at ng mga kapatid niya. May maling kondisyon sa kanilang pag-iisip, pero kahit papaano’y naramdaman ko rin ang pagmamahal at pag-aalala nila sa akin, bukod sa obsesyon na kumakain sa sistema nila.

Sa ganitong sitwasyon, kailangan nila ng taong iintindi at magpapahalaga sa kalagayan nila. Hindi nila ginustong magkasakit, hindi nila kasalanan na mabaliw ng ganito dahil sa akin, dahil kusang nag-trigger ang sakit nila dahil sa pagmamatigas ko at paglayo sa kanila. Kailangan ko silang intindihin, kailangan ko silang pahalagahan, at puwede naman sigurong pakawalan nila ako balang araw sa lugar na ito, kung makikita nilang hindi sagot ang pagdukot at paglayo sa akin mula sa pamilya at mga kaibigan ko, para lang makasama ako, mahalin ko sila, at makilala nang lubos.

Tinapon ko sa sahig ang baril na inabot sa akin ni River at niyakap ko siya nang mahigpit. Natigilan si River sa ginawa ko at hindi ito makapaniwala na niyakap ko siya.

“Patawad kung hindi ko inintindi ang nararamdaman ninyo. Patawad kung sinira ko ang tiwala n’yo sa ’kin at tinakasan ko kayo. Alam ko na ang lahat, maging pati na ang kondisyon ninyong magkakapatid,” sabi ko habang umiiyak mula sa mga balikat niya.

Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap ni River. Pareho-pareho naming nasasaktan ang isa’t-isa dahil sa pag-ibig na masyadong mabilis at komplikado.

“Mahal na mahal kita, Yareli . . .” buong puso niyang sabi.

Napangiti ako. Mahal ko rin siya, pero hindi ko pa kayang sabihin iyon sa ngayon.

Ajai_Kim

SBO Ads

Hello, Anjies!

I am delighted to share with you the exciting news about the upcoming release of “Steffano Brothers’ Obsession” under PSICOM Publishing Inc.

This polyamory story promises to captivate readers with its intricate portrayal of relationships, passion, and the complexities of love. As the Steffano Brothers’ narrative unfolds, I hope it sparks meaningful conversations, challenges perceptions, and celebrates the diverse aspects of love.

Congratulations on this significant milestone in my writing journey. May “Steffano Brothers’ Obsession” find its way into the hearts of many readers and leave a lasting impact in the literary world.

Warm regards,

Ajai_Kim

Published online: 2021 Published in physical: 2025

Chapter 26

River’s POV

I gently caress Yareli’s beautiful and innocent face as she sleeps beside me. I never thought she would forgive me for what I did. I almost killed her, but she still accepts me and my condition. What a lovely woman she is, so quick to forgive my self-created drama. It only makes us desire her more, and she can never go back to Juancho.

Biglang pumasok sa loob ng kuwarto namin sila Irvin, Grant, at Amir. I don’t know where’s Efraim. My three brothers looks shocked nang makita nilang nasa tabi ko si Yareli na mahimbing na natutulog.

“Bati na kayo?” Grant asked me.

“Uhm. . . yeah. I cried and begged her to forgive me,” I say, smiling at them.

“You’re insane, bro. We know that’s just one of your ways to gain her trust,” Irvin says seriously

Itinaas ko ang isang kamay ko. “What? Totoo na nagsisisi na ’ko sa nagawa ko kay Yareli.” sabi ko na ikinailing nila.

“We know you, River,” Amir said, rolling his eyes.

Mahina akong natawa at bumangon sa tabi ni Yareli. “I did that para pagkatiwalaan tayo ni Yareli. She already knows our condition, at tanggap pa rin niya tayo. Maybe Efraim confesses the truth to her.” sabi ko at sinulyapan saglit si Yareli na natutulog pa rin.

“Really? Baka um-a-acting na naman siyang okay lang ang lahat at makuha ang tiwala natin tapos magbabalak na tumakas in the middle of the night? I don’t want to trust this woman anymore.” Amir said and crosses his arms.

“Don’t worry, kapag ginawa niya ulit ’yon, we will teach her a some lesson.” mariin kong sabi.

Madaling magpatawad si Yareli at kahit naging malaki ang kasalanan ko sa kanya ay pinatawad niya pa rin ako. Kaya dapat lang na sa amin siya mapunta para hindi na siya mauto at mabola ni Juancho.

Ginulo ni Grant ang buhok niya at kaagad tumabi kay Yareli sa kama. “When we will going take her? Fck! Hindi ko na kayang magpigil. This fcking self-control is driving me insane!” he frustratedly said while caressingly Yareli’s thigh.

Lumapit si Amir kay Grant at tinaboy ang kamay ni Grant na nasa hita ni Yareli. “Oh c’mon, Grant! Hindi katulad si Yareli nang mga nagiging babae mo na madali mo lang makuha. You need to be patient if you really love her, and remember? We want to get her, too.” masungit nitong sabi kay Grant na ikinatawa naming dalawa ni Irvin.

Nagkamot ng ulo si Grant. “Yeah, I know! Ikaw na ang malinis when in fact I saw you before f*cking your classmate’s younger sister in the backyard of our house,” he tease Amir na biglang namula.

“Is it true, Amir?” nakangising tanong ni Irvin kay Amir.

Amir nodded and glared at Grant. “So what if I f*cked that girl? She’s purposely seducing me and showing her fake tits in front of me, then I took the opportunity but she’s just an ordinary fuck girl!” he admitted.

Tumawa si Irvin. “Okay! Don’t be too defensive, bro.”

My brothers and I are very active in sexual intercourse. Hindi nga namin alam kung saan kami humuhugot ng pasensya at pagtitiis huwag lang naming magalaw si Yareli. Simula nang makilala namin siya sa San Felicidad ay tumigil na kami sa sex life namin. We feel that if we had sex with another girl ay para na rin naming pinagtataksilan si Yareli. And the girls that we’ve met and fucked before was nothing compared to Yareli. Yareli is more beautiful, sexier, seductive, kind, and honest. Hinding-hindi siya nakakasawang tingnan at pagmasdan. She’s the girl who’s worth to chase and treasure.

“I forgot to tell, sinabi ni Dad na nagpunta raw sina Juancho at Yasewah sa bahay para hanapin si Yareli doon. Juancho has an idea that we abducted Yareli.” Grant said suddenly.

Bigla kaming natahimik. Recently lang nalaman ni Dad na dinukot namin si Yareli at itinago dito sa isla ng San Martino. Siya lang ang nakakaalam kung nasaan kami, and even Mom doesn’t know about it. Dad was against our plan but he can’t do anything to stop us.

“What about his Private investigators and Detectives?” tanong ko at hinubad ang suot kong t-shirt.

“No worries, hinaharangan namin ni Irvin ang mga posibleng koneksyon na makukuha ng mga ni-hire niyang walang kuwentang Private investigators at Detectives na kamag-anak ni Tita Josefina.” he answer.

“Then that’s good dahil kapag tuluyan nang nahanap ni Juancho si Yareli ay katapusan na nating magkakapatid,” madiin kong sabi at sumandal sa pader na malapit sa bintana.

Kapag nakuha ulit ni Juancho si Yareli ay talagang mababaliw ako nang sobra. Hindi puwedeng magkita sila o ang pamilya ni Yareli. Sa amin si Yareli at pagmamay-ari na namin siya.

Lumapit sa akin si Grant at inakbayan ako. “Just trust Irvin and I. Sisiguraduhin naming wala nang iba pang makakakita kay Yareli bukod sa atin. And we are located in this remote island and place, right? Walang ibang nakakaalam nito kundi tayo lang at ang caretaker ng isla na ’to na si Ezekiel.” sabi niya.

“Just make sure na hindi makikita ni Yareli ’yang caretaker na ’yan. Tsk! Bakit ba naman kasi hindi matandang lalaki o babae ang naging caretaker ng isla na ’to?” Irvin irritatedly said.

“His father died recently at walang ibang mangangalaga sa isla na ’to kundi siya lang. This is the only available place na secluded at hindi madaling hanapin kaya ito na ang binili ko. Don’t worry, Ezekiel is nice.” sabi ko.

“And that’s you, River. Ang dali mong magtiwala sa isang taong kakakilala mo pa lang. He’s still a young man na puwedeng ma-attract sa magandang babae at kasing edad lang niya si Yareli!” Irvin hissed.

“Chill out, Irvin. Hindi naman natin ipapakita sa ibang tao si Yareli, e. We locked her in this room, right? Kaya tayo lang ang makikita at makakausap niya.” sabi ni Grant.

Hindi na nagsalita pa si Irvin at humiga na lang sa tabi ni Yareli. “Whatever!”

Iniwan ko muna ang mga kapatid ko sa kuwarto namin nila Yareli at nagtungo sa balcony ng bahay para magpahangin. Naabutan ko roon si Efraim na nakatanaw sa paligid habang naninigarilyo. Efraim loves to smoke. Isa iyon sa namana niya kay Dad.

“Bro,” bati ko nang makalapit sa kanya.

“How’s Yareli?” he asked, still looking at the view in front of us.

Madaling araw na pero hindi pa rin kami makatulog lalo na ako. Dalawang araw ko rin iniwasan si Yareli at hindi nilapitan dahil medyo na-guilty ako sa ginawa kong pagbaril sa binti niya. She deserves that for being a stubborn girl pero kahit papaano’y may guilt pa rin akong naramdaman sa nagawa ko.

All I did in the past two days was to drink, sleep, and go to Manila to work secretly. Dalawang araw lang ang lumipas pero halos mabaliw na ako dahil hindi ko nakikita at nakakausap si Yareli, that’s why earlier I did some little drama to get her sympathy and luckily, I successfully accomplishes it.

“She’s peacefully sleeping in our room. You told her about our sickness, right?” I seriously asked.

“She needs to know the truth.” sagot niya habang nagbubuga ng usok.

Napatingala ako sa kalangitan. Madalim at tanging buwan at bituin lang ang nagpapaliwanag sa itaas.

“I’m afraid on what we were capable to do once she will disobey us, again.”

“Me too. I’m trying my best to be nice and calm when I’m with her kahit galit na galit ako sa ginawa niyang pang-uuto sa ating magkakapatid makatakas lang siya sa lugar na ’to.” Efraim clenching his jaw.

“But the truth is. . . we were claiming her even if she didn’t ours in the first place.” I said.

Humarap sa akin si Efraim at galit na ang ekspresyon ng mukha nito. Itinapon niya ang hawak na sigarilyo sa sahig at nagulat na lang ako nang bigla niya akong hinawakan ng madiin sa magkabilang balikat ko.

“She is ours, River! Sa atin na siya simula nang makilala natin siya. She is not a property of Juancho or anyone else! She is ours!” he shouted while gritting his teeth.

Napailing ako hanggang sa unti-unti na niya akong binitawan nang kumalma siya.

“I’m sorry. Uminit lang ang ulo ko sa sinabi mo,” he apologized.

I chuckled. “That’s why we are brothers. Mabilis mainis, makapanakit, at magwala.” sabi ko na mahina niyang ikinatawa.

“F*cktard! Mas grabe naman sina Irvin at Grant. Parang mga babaeng ngumangawa kapag nagagalit.” he said na ikinatawa ko ulit.

“Yeah,”

Pagkaraan ay bigla kaming natahimik. “Remember the story of Dad? Na nabaliw siya noon sa kababatang minahal niya? He violated her so many times para lang hindi makawala sa kanya. He forces himself to her but he ended up in jail.” pag-imik ko.

“Dad is crazy, obsessed, and psycho.” Efraim said, shaking his head.

“Like us,” I chuckled. “The girl doesn’t love him in the first place dahil ang kababata rin nilang lalaki ang minahal ng babaeng ’yon. Naaalala mo pa ang sinabi nating magkakapatid noon sa isa’t-isa na kahit kailan ay hindi tayo magiging katulad ni Dad? Na babae lang ’yon at maraming mga babae ang puwede nating makuha nang walang kahirap-hirap?”

Efraim nodded. “I remember.”

“But see? Ngayon ay naghahabol tayo sa isang babae na ni katiting ay walang interes sa atin at girlfriend pa ng pinsan natin. Now, we already understand the feeling of being in love with a girl who didn’t care for us.” Malungkot akong ngumiti at pinaglaruan ang mga daliri ko.

Kaya pala naging gano’n si Dad. Kaya pala ginawa niya ang lahat masigurado lang na sa kanya lang noon ang babaeng minahal at kinabaliwan niya. He failed to get her dahil nakulong pa rin siya nang ilang taon sa mga naging kasalanan niya sa babaeng iyon. After six years of being imprisoned ay sinubukan niyang magbago with the help of Mom Diana. He loves Mom but deep inside, he still loves that girl.

Kahit hindi pa aminin ni Dad ay hindi niya lubos na minahal si Mom. My Dad is using Mom to forget that girl named Serene. When I was six years old, alam kong may naging babae si Dad kahit kapapanganak pa lang noon kay Grant. I saw this woman once in our house, and the way my Dad looks at her, iyon ang mga tingin na kahit kailan ay hindi ko nakita sa tuwing kasama niya si Mom.

My mom found out the truth na may kabit si Dad, halos magpakamatay si Mom nang malaman niya iyon. My Dad apologized for his mistakes many times, at dahil martyr at bulag na sa pag-ibig si Mom ay pinatawad niya pa rin ito.

The other woman looks exactly Amir, and I know that Amir is only my half brother na pilit itinatago sa amin nina Mom at Dad. Kami lang ni Efraim ang nakakaalam ng totoo. Kahit sila Irvin at Grant ay hindi alam na hindi totoong anak ni Mom si Amir.

“It sucks, right?” Efraim shook his head.

“Amir needs to find out the truth.” I said.

Seryoso akong tinitigan ni Efraim. “I think may sekreto pa sina Mom at Dad na hindi nila masabi-sabi sa atin. I feel there’s something strange that happened a decade ago that we need to know.” sabi niya na ikinakunot ng noo ko.

“Like what?” tanong ko.

He sighed. “About Juancho.”

“About Juancho? What about him?” I asked with curiosity.

Biglang kumabog ang dibdib ko. I have an idea on what Efraim was pertaining about pero ayoko na munang pag-usapan at malaman dahil ayoko iyong tanggapin.

“Is he Dad’s son? Is he Amir’s twin brother?” Efraim asked na ikinatigil ko.

Napangisi ako sa inis at umiling nang paulit-ulit. “What are you saying, Efraim? He is not Amir’s twin! Juancho is the son of Tito Vicente and Tita Josefina. There’s no way he is our brother. He’s our greatest enemy and rival when it comes to Yareli!” I laughed sarcastically.

“What if it’s true, River? I know you had an idea before that Juancho is our brother,” Efraim said, irritating me even more.

I turned away from him and started walking away. There’s no way Juancho is our brother. That’s ridiculous! I despise him with all my heart because Yareli loves him. I will never accept him as my brother.

Ajai_Kim

Chapter 27

Yareli’s POV

KINABUKASAN ay nagising ako nang ako lang ulit ang mag-isa sa kama. Iyong tama ng bala sa binti ko at pilay ko sa paa ay medyo gumagaling na at hindi na masyadong masakit. Nang tiningnan ko ang lamesa ay puno ito ng iba’t-ibang klase ng pagkain. Napabuntonghininga ako. Kailangan kong intindihin ang kondisyon ng Steffano brothers lalo na si River.

Naaawa ako sa kanya at naaalala ko pa rin ’yong araw na umiyak siya sa harapan ko at nagsisisi sa nagawa niyang kasalanan sa akin. Kahit nasasaktan ako sa sinapit ko, at sa tingin ko ay ako pa rin ang agrabyado ay pinatawad ko na lang siya dahil umaasa ako na balang araw ay maiisip din nila na mali itong ginagawa nila at hindi sagot ang pagdukot sa akin para lang makuha ako.

Bumangon ako sa kama at nagtungo sa CR para maligo at maglinis ng sarili. Hindi ko alam kung nasaan ang limang magkakapatid pero sa tingin ko ay babalik rin sila mamaya. Naligo ako at pagkatapos ay nagbihis ng isang kulay berdeng t-shirt at cotton shorts sa cabinet na mukhang bagong bili pa at mamahalin. Nang matapos akong magbihis at mag-ayos ng sarili ay nagsimula na akong kumain ng mga nakahandang pagkain sa lamesa na siguradong si River ang nagluto.

Pagkatapos kong kumain ay nagsipilyo muna ako bago tumambay sa bintana ng kuwartong tinutuluyan ko. Malayong-malayo sa siyudad ang lugar na ito at tanging karagatan, mga puno ng buko, mga ulap, at araw lang sa kalangitan ang nakikita kong tanawin sa labas.

Nakarinig ako nang may nagwawalis sa ibaba kaya sinilip ko kung sino ito. Nagulat ako nang makita ang isang matangkad at morenong lalaki na nagwawalis sa tapat ng gate ng bahay kung nasaan ako. Katulad ng Steffano brothers ay matangkad at malaki ang katawan ng lalaki. Hanggang balikat ang buhok niya at chinito. Naalala ko tuloy sa kanya si Vaness Wu ng F4 sa Meteor Garden dahil sa itsura nito.

Sino kaya siya? Ano’ng ginagawa niya rito? Kakilala rin ba siya ng magkakapatid? Ang akala ko ay walang ibang tao ang nandito sa isla, iyon pala ay mayroon din. Tila nabuhayan ako pero nang maisip ko ang kondisyon ng magkakapatid, pagmamakaawa, at pag-iyak ni River sa harapan ko ay napawi ang pag-asa ko na hindi ko sila puwedeng takasan.

Mukhang napansin ng lalaki na nakatingin ako sa kanya kaya napatingin ito sa direksyon ko at itinigil ang pagwawalis niya. Halata ang pagkagulat sa mukha niya nang makita ako at gano’n rin ako. Hindi ko na napansin kanina na guwapo rin pala siya.

“Miss? Tao ka ba? Hindi ka ba multo o manika? Huwag kang nananakot, ah?” sigaw niya para marinig ko. Medyo malayo siya sa direksyon ko at kailangan niya pang sumigaw para marinig ko ang sinasabi niya.

Natawa ako ng mahina. “Huwag kang mag-alala, tao ako!” sigaw ko pabalik.

Para siyang nabunutan ng tinik at ngumiti sa akin. Mas lalong lumitaw ang chinito niyang mga mata nang dahil sa pagngiti.

“Pasensya na, ang puti mo kasi masyado kaya ang akala ko ay multo o manika ka. Girlfriend ka ba ni Sir River?” tanong niya.

Gusto ko sanang sabihing hindi dahil hindi naman talaga ako nobya ni River pero tumango na lang ako bilang sagot para hindi niya malaman ang ginawa sa aking pagdukot ng Steffano brothers. Kahit ngayon lang ay gusto ko muna silang pagbigyan sa gusto nilang makasama ako.

“Oo. Nobya ako ni River.” sagot ko na ikinatango ng lalaki.

“Gano’n ba, Ma’am? Ikinagagalak ko kayong makilala. Ako nga pala si Ezekiel, ang caretaker sa isla na ’to.” Pagpapakilala niya at yumuko ito para mag-bow. Siya pala ang tagapangalaga sa isla kaya nandito siya na nagwawalis sa tapat ng gate ng bahay at kilala niya si River.

“Ikinagagalak din kitang makilala, ako naman si Yareli.” nakangiting pagpapakilala ko.

“Ang ganda naman po ng pangalan n’yo, kasing ganda n’yo, Ma’am.” sabi niya na ikinainit ng pisngi ko.

“Oh, siya Ma’am Yareli, ikinagagalak ko ulit kayong makilala. Sana makapag-usap pa po tayo minsan. Paalam!” pagpapaalam ni Ezekiel at dinala na ang hawak niyang walis tingting, dust pan, at isang sako paalis.

“Paalam din, Ezekiel,” paalam ko na ikinangiti at ikinatango niya hanggang sa tuluyan na siyang makaalis.

Sa naging pag-uusap namin ni Ezekiel, kahit papaano’y hindi na ako nabagot sa kuwarto kung saan ako nakakulong. Mahigit isang linggo na rin na wala akong ibang taong nakakausap o nakikita bukod sa Steffano brothers kaya nagpapasalamat ako at nakilala ko si Ezekiel na mukhang mabait at masipag ring tao.

Ilang minuto pa akong nakatanaw sa labas ng bintana hanggang sa umupo na ako sa kama at naghintay na lang sa pagbabalik ng limang magkakapatid. Wala akong ibang mapagkaabalahan sa loob ng kuwarto dahil wala namang TV at gadgets ang nandito para magamit ko. Nabuburyo ako at hindi pa ako makalabas ng bahay dahil nakalock ang pintuan ng kuwarto. Talagang sinigurado ng magkakapatid na hindi ako makakalabas pa ulit ng bahay dahil sa ginawa kong tangkang pagtakas.

ALAS-DIYES na ng umaga nang tumingin ako sa orasan na nakadikit sa pader, hanggang sa marinig ko ang kalansi ng susi sa doorknob ng kuwarto. Biglang bumukas ang pintuan at iniluwa ang limang magkakapatid. Kaagad lumapit sa akin si Grant nang nakangiti at hinalikan ako ng mabilis sa labi. Sina Irvin at Amir naman ay umupo sa tabi ko at pareho nilang hinapit ang baywang ko, samantalang si River ay nakangiti lang, at si Efraim na tahimik lang na nasa tabi ni River.

“Kumain ka na ba, babe?” tanong ni Grant.

Tumango ako. “Oo. Tapos na.”

Hindi pa rin nawawala ang ilang at takot na nararamdaman ko sa Steffano brothers pero kailangan ko silang intindihin at pakisamahan muna nang maayos.

“Balita ko ay nagkaayos na kayo ni River. Hindi ka na rin ba galit sa amin?” tanong ni Irvin.

“Alam ko na ang kondisyon ninyong magkakapatid dahil inamin ’yon ni Efraim sa akin. Patawad kung tinakasan ko kayo at hindi ko inintindi ang nararamdaman n’yo. Pinagkatiwalaan n’yo ako pero nagsinungaling at niloko ko pa kayo kaya oatawad.” paghingi ko ng tawad.

Hinapit ni Amir ang baywang ko at hinalik-halikan ang pisngi ko na palihim kong ikinailang.

“At least you realize your mistakes, sunshine. Don’t try to do it again dahil alam mo na kung paano magalit si River, right?” nakangiti niyang sabi na alam kong may halong pagbabanta.

Napatingin ako kay River at natakot sa sinabi ni Amir pero pinilit kong tumango at ngumiti na lang. “Oo. H-Hindi ko na ulit gagawin ’yon.” sagot ko.

“Good girl,” sabi niya at pinat ang ulo ko.

Lumapit sa akin si River at hinawakan ang magkabilang kamay ko nang nakangiti. Ganito ang itsura ng unang River na nakilala ko, hindi iyong River noong gabing nagtangka akong tumakas sa isla at binaril ako sa binti ko.

“Masaya na ulit kami dahil nagkaayos na tayo, Yareli. All I want is for you to stay and learn to love us. Understand?” nakangiti niyang sabi. Tumango na lang ako bilang pagsang-ayon.

Pagkaraan ay binitawan na ako ng Steffano brothers at lumabas muna sa loob ng kuwarto sina River at Efraim dahil aayusin pa raw nila ang parteng nasira sa kotse nila, samantalang sina Grant at Irvin ay nakatulog na sa kama.

Si Amir ay nakaupo sa sofa habang may nilalarong games sa cellphone niya. Habang pinagmamasdan ko siya ay nakikita ko talaga sa kanya kung minsan si Juancho. Hindi naman sila magkamukhang-magkamukha ni Juancho pero kung tutuusin ay malaki ang pagkakahawig nilang dalawa. Kumpara kila River, Efraim, Grant, at Irvin na magkakamukha talaga ay mas iisipin ko pang magkapatid sina Amir at Juancho.

Umangat bigla ang tingin sa akin ni Amir kaya nahuli niyang tinitingnan ko siya. Ngumiti ito sa akin nang makita ang pagkapahiya sa mukha ko.

“Ang guwapo ko, no?” sabi niya na tila inaasar ako.

Talagang guwapo si Amir pero ayoko iyong aminin dahil baka lumaki pa ang ulo niya.

“Ewan ko sa’yo!” sabi ko at inirapan siya na ikinatawa niya.

“Halika nga dito, tumabi ka sa ’kin,” sabi niya at tinapik ang sofang inuupuan niya sa tabi.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa gilid ng kama at tinabihan si Amir. Inakbayan niya ako at ipinakita sa akin ang nilalaro niya sa cellphone.

“This game is called League of Legends. This is one of my favorite online games,” sabi niya.

Tumango-tango ako. “Halata nga na mahilig kang maglaro.” sabi ko na ikinatawa niya at inilagay sa lamesa ang cellphone na hawak niya.

“Yes, I like to play when I’m bored pero siyempre, ikaw pa rin ang nakakaalis ng boredom ko, sunshine. . .” bulong niya sa tainga ko. Mahina akong napasinghap nang bigla niyang ipinasok ang kamay niya sa loob ng t-shirt ko.

“A-Amir. . .” banggit ko sa gulat na ikinangisi niya.

“What?” tanong niya at biglang ipinasok ang kamay niya sa loob ng bra ko. Pinisil-pisil niya ang dibdib ko habang ako naman ay tila hindi malaman kaagad ang gagawin.

Nang tumingin ako kina Irvin at Grant ay tulog pa rin sila sa kama at hindi nakikita ang ginagawa sa akin ngayon ni Amir.

“Amir, ’y-yong kamay mo. . .” mahinang sambit ko. Para akong mawawalan ng hininga sa ginagawa niya.

Mas hinila ako ni Amir papalapit sa kanya gamit ang isang braso niya at nagulat na lang ako nang bigla niyang pinaghahalikan ang leeg ko at sinisipsip ito kung minsan habang patuloy pa rin siya sa pagpisil ng dibdib ko gamit ang isa niyang kamay.

“I will take this chance while they are sleeping.” sabi niya habang kinakalas na ang hook ng bra ko.

Nang matanggal na ito ni Amir at malaglag sa bandang tiyan ko ay kaagad niyang inangat ang t-shirt ko, lumantad sa kanya ang malulusog kong dibdib. Nakita ko ang pagnanasa sa mga mata niya habang nakatingin sa dibdib ko bago niya ito halikan at laruin.

“Ahhh. . .” ungol ko habang patuloy pa rin si Amir sa ginagawa niya.

Hindi ko alam kung saan ibabaling ang ulo ko. Sa totoo lang ay nasasarapan ako sa ginagawa ni Amir, at ito ang unang beses na makaramdam ako nang ganitong klaseng pakiramdam. Pigil na pigil ang mga ungol ko dahil baka marinig ako nina Irvin at Grant na natutulog lang sa kama.

“You taste so sweet, sunshine,” nang-aakit na saad ni Amir habang nilalaro ang tuktok ng kaliwang dibdib ko.

“Amir. . .” pagtawag ko pero ungol lang ang lumabas sa bibig ko.

Bigla ay kinandong ako ni Amir sa mga hita niya at pinaharap sa kanya. Ibinuka niya ang magkabilang hita ko at damang-dama ko ang matigas na niyang pagkalalaki sa ibaba ko. Muli niyang hinalikan ang dibdib ko habang ako naman ay napakapit sa leeg niya at napapikit dahil sa sensasyong nararamdaman.

Maling-mali na ginagawa ko ito kasama si Amir dahil may nobyo na ako pero hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit nagugustuhan ko itong kakaibang sensasyon at sarap na ibinibigay niya sa akin sa ginagawa niya.

“F*ck! I want to enter you, sunshine but this is not the right time,” sabi niya nang hinihingal at akmang ipapasok na sana ang isang kamay niya sa loob ng suot kong short nang marinig namin ang tunog ng doorknob na bumubukas.

Kaagad akong umalis sa kandungan ni Amir at umupo sa tabi niya. Kinabit ko rin ang naka unhooked kong bra nang mabilisan. Nakangisi lang na pinagmasdan ako ni Amir kaya sinamaan ko siya ng tingin. Tumawa ito at inayos na rin ang sarili.

Pumasok sa loob ng kuwarto si Efraim na walang suot na pang-itaas at pawisan ang buong katawan. Nang makita niya kami ni Amir na magkatabi sa sofa ay tumaas ang kilay niya at bigla ay tumingin sa bandang leeg ko. Kumunot ang noo niya habang pinagmamasdan ang leeg ko, ako naman ay biglang kinabahan kung bakit nakatingin siya doon.

“Are you done fixing the car, bro?” nakangising tanong ni Amir kay Efraim.

Nakahinga ako nang maluwag nang inalis na ni Efraim ang tingin niya sa akin at kumuha ito ng isang malinis na t-shirt at towel sa cabinet ng mga damit niya.

“Yeah. I will take a shower first,” sabi nito at kaagad nang lumabas sa loob ng kuwarto.

Napakagat-labi ako sa matinding kahihiyan at naisip na mali ang pagpayag ko sa ginawa sa akin ni Amir at nagustuhan ko pa iyon. Nagtaksil ako kay Juancho at kaagad akong nakaramdam ng konsensya sa ginawa ko.

“You already cheated, so what now? Do you still consider yourself as a loyal girlfriend?” sabi ni Amir nang nakangisi habang nakatitig sa akin.

Para niya akong iniinsulto at ipinapamukha sa akin na isa akong babaeng nakagawa nang malaking kasalanan sa nobyo ko. Napaluha ako.

Inilapit ni Amir ang bibig niya sa tainga ko at bumulong. “We were not done yet, Yareli. Sisiguraduhin kong sa akin na mababaling ang atensyon mo at hindi kay Juancho. I know you’re attracted to me, and I will take that opportunity to get you.” mariin niyang sabi at kinagat nang mahina ang tuktok ng tainga ko.

Tumawa siya hanggang sa tumayo na mula sa tabi ko at lumabas na ng kuwarto namin. Katulad din ni River si Amir at wala silang pinagkaiba.

Ajai_Kim

Chapter 28

Yareli’s POV

SINUBUKAN ko ang sariling pakisamahan nang maayos ang magkakapatid na Steffano. Isang linggo na rin ang nakalilipas at mabuti na ang kalagayan ko. Hindi na ako nagreklamo kung kinukulong nila ako sa loob ng kuwarto namin. Hangga’t wala silang ginagawang masama ay hinahayaan ko muna ang lahat.

Iniintindi ko ang kondisyon ng magkakapatid. Normal lang naman ang ikinikilos ng mga ito sa ngayon. Mabuti at maayos ang pakikitungo nila sa akin. Hindi na rin naulit pa ang muntikanng gawin sa akin ni Amir. Kapag naaalala ko lang ’yon ay hindi ko maiwasang makaramdam ng konsensiya at hiya nang dahil kay Juancho. Kahit ako ay sobra na ring nalilito sa nararamdaman ko. Pero isa lang ang alam ko, hindi na katulad nang dati ang nararamdaman ko para kay Juancho.

“Let’s have a picnic outside?” biglang pag-anyaya ni River habang nagsusuklay ako ng buhok dahil kakatapos ko lang maligo.

“T-Talaga? Papayagan mo akong lumabas dito sa bahay?” gulat kong tanong.

Tumango si River at saka lumapit sa akin at hinalikan ang noo ko. “You’ve been a good girl since last week and I need to trust you again na hindi mo na kami tatakasan ulit so puwede kang makalabas dito sa bahay pero dapat kasama kami.” nakangiti niyang sabi.

Napatango ako at ngumiti. “Maraming salamat, River.”

“Anything for you. Let’s go? Nasa labas na ’yong apat at tayo na lang ang hinihintay. We already prepared our picnic sa labas.” sabi ni River at hinawakan ang kamay ko hanggang sa bumaba na kami ng hagdanan at lumabas ng bahay papunta sa tabing dagat.

Naabutan namin sina Efraim at Irvin na busy sa pag-iihaw ng karne at isda, habang sina Grant at Amir naman ay abala sa paglangoy sa dagat. Parehong walang pang-itaas ang mga ito at tanging beach shorts lang ang suot pang-ibaba. Matipuno ang pangangatawan nila at kahit sino sigurong babae ay gusto silang hangarin dahil kumbaga sa magandang physical appearance ay mayroon na silang dalawa. Pinaupo ako ni River sa isang mat na nakalatag sa buhanginan. May iba’t-ibang klaseng mga pagkain at inumin ang nakalatag.

“Gusto naming makabawi sa naging kasalanan ko sa’yo, that’s why I prepared this little treats for you.” sabi ni River at muling hinawakan ang isang kamay ko.

“Salamat.” ani ko.

“Hey, babe!”

Napatingin ako kina Grant at Amir na lumapit sa amin na kakaahon lang mula sa dagat, parehong mga basa ang katawan. Umupo sila sa tabi ko at parehas akong nginitian.

“Do you want to swim?” tanong ni Grant.

Umiling ako. “Okay lang ako dito, at ayoko munang mababad sa tubig ang binti at paa ko.” sabi ko.

Tumango si Grant at saka ito kumuha ng ubas na nakalagay sa basket at kinain. Nahiya pa ako nang akmang susubuan niya rin ako ng ubas pero kinain ko na lang ito.

Napangiti si Grant at mabilis akong hinalikan sa pisngi. Nasasanay na ako sa affection na ibinibigay sa akin ng magkakapatid. Iyong bigla na lang silang manghahalik at magsasabi ng kung anu-anong pambobola sa akin, pero sa nagawa ni Amir noon ay hindi pa rin ako kumportable.

Lumingon ako kay Amir at nahuli ko itong nakatitig sa akin. Napangiti siya nang makita niyang tumingin ako sa kanya kaya kaagad akong napayuko sa hiya.

“Sir River!”

Tumingin ako kung kanino nanggaling ang boses na iyon. Nakita ko si Ezekiel na papalapit sa amin habang nakangiti. Tila natahimik at natuod sina Grant at Amir sa tabi ko nang makita nila si Ezekiel.

“E-Ezekiel? Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ni River at sinulyapan ang dalawang kapatid niyang bigla na lang nagbago ang ekspresyon ng mga mukha. Hindi na nakangiti ang mga ito.

“Ah sir, itatanong ko lang sana kung gagawan ko pa ba ng compost pit ’yong bakuran ng bahay n’yo?” tanong ni Ezekiel at saka tumingin sa akin at ngumiti.

Nginitian ko rin siya nang biglang lumapit sa akin si Irvin na nag-iihaw lang kanina kasama si Efraim at umupo na ito sa tabi ko. Hinapit niya ang baywang ko at tinaasan ng kilay si Ezekiel na mukhang nabigla sa ginawa nito.

“Kilala mo siya, Yareli?” malamig na tanong ni Irvin.

“Ah, oo. Nakita ko lang si Ezekiel na nagwawalis sa tapat ng gate. Doon ko siya nakilala.” sabi ko at alangang ngumiti kay Ezekiel.

“Opo, Sir. Nakita ko lang po si Ma’am Yareli na nakatanaw sa bintana ng bahay ninyo. Ang akala ko nga po nung una ay multo o manika siya. Hindi ko po alam na girlfriend siya ni Sir River–”

“Sinabi ko bang magsalita ka? And she’s not only River’s girlfriend dahil girlfriend naming magkakapatid si Yareli.” pagsabat ni Irvin na ikinabigla ko.

Tila napahiya naman si Ezekiel. “S-Sorry po, Sir. Hindi ko po alam,” paghingi niya ng paumanhin. Sinamaan lang siya ng tingin ni Irvin at mas lalo akong inilapit sa kanya.

Napailing si River at saka muling nagsalita. “Let’s talk later, Ezekiel. You may now leave,”

“Sige po, Sir River.” pagpapaalam ni Ezekiel. Tipid ako nitong nginitian na ginantihan ko rin ng ngiti bago siya naglakad papaalis.

Muntik na akong mapasubsob sa buhanginan nang bigla akong itinulak ni Irvin ng malakas. Mabuti at kaagad akong naalalayan ni Grant na mukhang hindi rin maganda ang mood.

“Bakit mo siya nginingitian, ha? Wala ka bang respeto sa nararamdaman naming magkakapatid?!” galit na sabi ni Irvin.

“Irvin, kumalma ka nga!” suway ni River sa kanya pero hindi niya ito pinansin.

Nag-umpisa nang mangilid ang mga luha ko at naramdaman ko na naman ang takot at kaba ko l sa Steffano brothers.

“You really know how to make us jealous, sunshine, and you have some guts to smile at that guy when you’re in front of us?” sarkastikong sabi ni Amir.

“Sorry,” paghingi ko nang tawad.

“Ang sakit lang sa mata na may ibang lalaki kang nginingitian. Boyfriend mo kami pero may lakas ka pang makipaglandian sa iba,” sabi ni Irvin habang tinititigan ako ng masama.

Ano? Boyfriend ko raw sila? Sa pagkakaalam ko ay si Juancho ang boyfriend ko at sadyang mga baliw lang sila para dukutin at itago ako sa isla na ito.

“Nababaliw na talaga kayo. Hindi ko kayo boyfriend,” sabi ko at umiling.

“Oh, really? We were kissing and touching you, and you still can’t consider us as your boyfriend? Come on, Yareli!” sabi ni Amir at natawa ito ng mahina.

Huminga ako nang malalim para ikalma ang sarili ko. Pilit ko silang iniintindi at inuunawa sa kondisyon nilang magkakapatid kahit ako pa itong dinukot nila at kamuntikan nang mamatay. Ngayon ay parang kasalanan ko na naman kung bakit nagseselos sila. Wala kaming ginagawang masama ni Ezekiel pero sila itong mga malisyoso.

“Dinukot n’yo ’ko at dinala sa lugar na ’to. Baka nakalilimutan din ninyong ’yong pinsan n’yo ang nobyo ko?” hindi ko mapigilang sabi na mas lalong ikinagalit ni Irvin.

Kaagad itong tumayo mula sa pagkakaupo sa tabi ko at sinipa ang basket na naglalaman ng mga prutas bago ito padabog na umalis. “Sht! Dmn!” pagmumura niya.

Doon lang ako binitawan ni Grant at tahimik na lang itong kumain. Si Amir naman ay inikutan ako ng mga mata bago siya tumayo at muling lumusong sa dagat.

“Sorry for how they acted, Yareli. They are only jealous, that’s why they can’t control themselves,” mariing sabi ni River at pinunasan ang nangingilid kong luha sa mga mata.

“Ano pa bang bago, River? Ilang beses n’yo na akong sinasaktan pero pilit ko pa rin kayong iniintindi kahit wala naman akong ginagawang masama.” sabi ko.

Niyakap niya ako. “I’m sorry. Kakausapin ko na lang mamaya sina Irvin at Amir. They need to apologize to you,” sabi niya habang hinahaplos ang balikat ko.

Hindi na ako nagsalita at tahimik na umiyak. Kahit sobrang mabigat ang loob ko ay pinilit ko na lang na enjoy-in ang pagpipicnic namin at hindi na inintindi sina Irvin at Amir. Napapangiti ako habang nagkukuwento sina River at Grant ng mga nakakatawang pangyayari sa kanila noong bata pa lamang sila. Si Efraim na tapos nang mag-ihaw ng mga pagkain ay tahimik lang na kumain at nakikinig sa mga kapatid niya na pagkukuwento.

Bandang alas-sais ng gabi nang matapos ang picnic namin. Tinulungan ko namang magligpit sina River at Efraim. Busog na busog na rin ako dahil marami kaming kinain. Pagkatapos naming magligpit at umuwi ng bahay ay kinulong ulit ako ng Steffano brothers sa kuwarto. Sila naman ay nagtungo sa sala dahil may importanteng pag-uusapan pa raw sila.

Tumambay ulit ako malapit sa bintana at binuksan ito dahil wala naman akong magawa o mapagkaabalahan. Tinitingnan ko ngayon ang kalangitan na medyo papadilim na. Kahit papaano’y napapawi ang kaunting pangungulila ko kapag nakikita ko ang tanawing ito. Na-mi-miss ko na ang pamilya at mga kaibigan ko. May luha na namang lumandas sa pisngi ko kaya kaagad ko itong pinunasan.

Kailangan kong magpakatatag para sa sarili ko, kailangan kong umintindi at magparaya para wala akong masaktang ibang tao. Kahit sobra na akong nahihirapan at masyadong masakit ang lahat-lahat ng mga nangyayari sa akin ay umaasa pa rin ako na balang araw ay malalampasan ko ang mga pagsubok na ito sa buhay ko.

Tanging sa itaas na lang ako humuhugot ng lakas sa araw-araw na nangyayari sa buhay ko. Hindi bale nang ako ang masaktan dahil kaya ko itong tiisin. Ayoko na maging makasarili, at hangga’t kaya ko ay ibibigay ko ang buong pang-unawa at pagmamalasakit ko sa mga taong mahal ako.

Bigla ay nakarinig ako ng pagsitsit mula sa ibaba ng bahay. Mula sa bintana ay tumingin ako at nakita ko si Ezekiel na nakangiti sa akin habang nakatayo sa labas ng gate. Lumingon pa ako sa pintuan ng kuwarto bago muling bumaling sa kanya.

Napansin ko na may hawak itong kalapati na kulay puti. Pinalipad niya ang kalapati hanggang sa pumunta ito sa direksyon ko sa bintana. May nakarolyong maliit na papel na nakatali sa paa ng kalapati.

Maingat kong kinuha ang kalapati sa bintana at kinuha sa paa nito ang nakarolyong papel. Nang binasa ko ang nakasulat sa papel ay hindi ko napigilang mapaluha.

Yareli,

Magiging maayos din ang lahat kaya ’wag kang

mag-alala

. Smile ka lang palagi, okay?

-Guwapong Ezekiel

Napahawak ako sa dibdib ko. Ano ang ibig sabihin ni Ezekiel? Alam ba niyang dinukot ako ng Steffano brothers?

Nang muli kong tingnan si Ezekiel sa tapat ng gate ay nakangiti ito sa akin at nagthumbs-up. Naiiyak akong tumango at nagpasalamat na mukhang nakuha niya. Sinenyasan niya ako na ihagis ko pabalik sa kanya ang kalapati kaya ginawa ko ito. Kaagad namang lumipad ang kalapati sa direksyon ni Ezekiel at kumapit ito sa balikat niya. Kinawayan ako ni Ezekiel bago siya naglakad papaalis kasama ang kalapati. Napangiti ako at muling pinunasan ang mga luha ko.

Binasa ko ulit ang sulat ni Ezekiel sa maliit na papel. Mas nagkaroon ako ng lakas ng loob para lumaban sa buhayat umaasang matatapos din ang lahat ng paghihirap ko. Pero kung makaalis na ako rito sa isla na ito ay tuluyan ba akong magiging masaya, ngayong kahit ilang beses kong itanggi sa sarili ko ay may nararamdaman na ako sa magkakapatid na Steffano? Babalik pa ba ako kay Juancho na nobyo ko? Magiging masaya pa rin ba ako sa kanya ngayong sa tingin ko ay hindi ko na siya mahal? Naguguluhan ako.

Narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng kuwarto kaya kaagad kong inayos ang sarili ko. Pumasok sa loob si Irvin na mukhang lasing at namumula ang buong mukha.

Nang makita niya ako ay kaagad siyang lumapit sa akin at hinalikan ako sa labi. Hindi ako nakagalaw sa ginawa niya. Napahinto siya sa paghalik at tumawa nang mahina.

“Yareli, ang sakit dito!” nakangiti niyang sabi sabay turo sa bandang dibdib niya.

“I feel jealous when I see you smiling with another guy. Alam mo bang ngayon lang ako nakaramdam ng pagseselos sa buong buhay ko?” Tumawa siya at hinawakan ang pisngi ko. Amoy na amoy ko ang alak sa hininga niya.

Kahit nakangiti at tumatawa si Irvin ay pilit niyang itinatago sa akin ang sakit na nararamdaman niya. Inamin niyang nagseselos siya kanina kay Ezekiel nang nginitian ko ito.

“Please, Yareli. . . ? Sa akin ka lang. Mamamatay ako kapag nawala ka sa buhay ko,” pagmamakaawa niya at hindi naitago ang pagtulo ng mga luha niya.

“Irvin. . .” mahina kong sambit habang nakatitig sa kanya. Nasasaktan din ako.

“Mahal na mahal kita, Yareli, kaya sana ay mahalin mo rin ako. . .” Niyakap niya ako at umiyak na siya mula sa balikat ko.

Hindi na kailangan, Irvin dahil alam ko sa sarili ko na mahal rin kita, kayo ng mga kapatid mo pero hindi pa tamang panahon para sabihin ko iyon sa inyo.

Ajai_Kim

Chapter 29

Irvin’s POV

“HEY!”

Lumingon sa akin ang caretaker ng isla na si Ezekiel nang dahil sa pagtawag ko sa kanya.

“Bakit po, Sir–”

Hindi na ako nakapagtimpi at kaagad siyang sinuntok sa mukha na ikinaatras niya. Sinuntok ko ulit siya sa pangalawang pagkakataon, sa sikmura naman niya. Napangiwi ito sa sakit na mas lalo kong ikinatuwa.

“You deserve that for flirting Yareli. Ang akala mo ba natutuwa ako sa’yo? Hindi dahil ayoko na nakikipaglapit ka sa kanya!” sigaw ko at dinuro siya.

Umubo ng dugo ang lalaking ito at hindi niya ako magawang labanan. I remember Yareli’s friend, Ronnie. They are both cowards and can’t defend themselves. Hindi pa ako nasiyahan sa ginawa ko kaya tinadyakan ko si Ezekiel sa tagiliran na ikinatumba niya sa buhanginan.

“Tumayo ka d’yan! Labanan mo ’ko, at ’wag kang duwag!”

Sinamaan niya ako ng tingin. “A-Alam ko ang ginawa n’yo kay Ma’am Yareli at hindi niya dapat dinaranas ang pagpapahirap ninyo sa kanya.” nahihirapan niyang sabi habang iniinda ang mga natamo niyang suntok at sipa ko sa katawan niya.

Mas lalong nag-init ang ulo ko. “So, you have the right to interfere with us? Wala kang pakialam sa mga gagawin namin kay Yareli. She is mine! She is the property of the Steffano brothers!” gigil kong sabi.

Umiling siya. “Hindi kayo karapat-dapat kay Ma’am Yareli dahil makasarili kayo at hindi man lang iniisip ang mararamdaman niya. Hindi n’yo siya pag-aari dahil may sariling isip at desisyon siya.”

Naikuyom ko ang mga kamao ko sa matinding galit at hindi ko namalayan na sunod-sunod na ang pagsuntok ko sa lalaking ito. Hindi ko na makontrol ang sarili ko dahil sa sinabi niya. Wala siyang karapatan para diktahan kami sa kung ano man ang gagawin namin kay Yareli.

Sa wakas ay lumaban na rin siya at nasuntok ako sa panga. Napangiwi ako pero hindi ko na alintana iyon sa kagustuhan kong mapuruhan siya nang matindi. Malaki siyang tao pero mas lamang pa rin ako physically. I learned martial arts since I was a kid kaya hinding-hindi siya mananalo sa akin pagdating sa bugbugan.

Hinila ko ang braso ni Ezekiel at pinilipit ito na ikinadaing niya sa sakit. Tinadyakan ko ulit ang tagiliran niya nang paulit-ulit at tanging paghiyaw sa natatamo niya mula sa akin ang maririnig dito sa tabing dagat.

I spit in his face and smirk at him. “I want to kill you right now, pero pasalamat ka at pinakikinabangan ka ni River kaya hindi kita magawang patayin. But when you reveal our plan to the authorities ay hindi ako magdadalawang-isip na patayin ka at itapon ’yang katawan mo sa dagat. Binabalaan kita, ’wag kang nangingialam sa buhay namin lalo na kay Yareli. Sa amin lang siya!” huling sinabi ko bago siya tinalikuran na nakahandusay pa rin sa buhanginan at duguan.

Napahawak ako sa panga kong nagkaroon ng sugat gawa ng pagsuntok sa akin ng trantadong iyon. Sht!

May gana pa siyang maging concern kay Yareli? Para ano? Para magkaroon siya ng pag-asa sa babaeng mahal namin, tapos sa kanya maibaling ang atensyon ni Yareli dahil sa pagpapaka-prince charming niya? Wala naman siyang binatbat sa amin, e! He’s poor, weak, and coward kaya sino ba siya sa akala niya? Ang lakas ng loob niyang kalabanin kaming magkakapatid.

Sana naman magtanda na siya sa pambubugbog na ginawa ko dahil kung hindi ay mas malala pa ang mga kaya kong gawin.

Ronnie’s POV

NAKATULALA na lang ako habang tinitingnan ang nasira kong cellphone noong nakaraang linggo. Nang malasing ako at nagising kinabukasan sa bahay nila Jestin ay nakita kong sira na ito at hindi ko na mabuksan. Wala naman akong natatandaang nahulog itong cellphone sa sahig, pero ang sabi ni Jestin ay nahulog ko ito sa labas ng bahay nila.

Siguro dahil sa matinding kalasingan ko no’n ay hindi ko na maalala na ako mismo ang nakasira ng cellphone ko. Namomroblema ako kung paano ulit ako makakabili ng bago dahil kakapanganak pa lang ng pangalawang ate ko at marami pa silang bayarin sa ospital na kailangang bayaran nina Nanay at Tatay. Nahihiya akong manghingi ng perang pambili ng bagong cellphone kay Ate Ronalee na nasa Saudi dahil may bunsong anak itong pinapag-aral na nakatira sa amin at marami silang gastusin sa bahay. Single mother na ang ate ko at tanging siya na lamang ang bumubuhay sa anak niya.

Hindi ko na alam kung paano pa kami makakapag-video call ni Ate Ronalee. Kailangan ko pang magpunta sa bayan para lang magrent sa computer shop at makausap siya. Sa dami ng pinoproblema ko ay hindi ko pa rin maiwasang mag-alala para kay Yareli. Hanggang ngayon ay hindi ako makatulog nang maayos sa kakaisip sa kanya. Na-mi-miss ko na m siya at sobrang nalulungkot ako kapag wala siya.

“Ronnie!”

Mula sa pagkakatulala ay nabigla ako nang makita si Juancho kasama ang mga mayayaman niyang kaibigan na sina Michael at Zandro.

“Bakit, Juancho?” tanong ko.

“Is that true? Balak mong agawin sa ’kin si Yareli?” sigaw niya.

“Ha? Ano bang pinagsasabi mo?” naguguluhan kong tanong.

Tumawa siya ng sarkastiko. “And now, you’re pretending that I didn’t know your hidden desire? Your male friend confessed to me that you also plan to steal Yareli from him, just like what you’re doing to his girlfriend.”

Nagulat ako sa sinabi ni Juancho. Sino bang kaibigan ko ang tinutukoy niya? Si Jestin ba? Wala namang girlfriend si Lorenzo at si Jestin ang mayroon at iyon ay si Mayet. Paano niya nasabing balak kong agawin si Yareli mula kay Juancho? Ano itong mga sinasabi ni Jestin?

“Hindi totoo ’yang sinasabi mo–”

“Hindi totoo? Sa una pa lang mang-aagaw ka na, Ronnie. Hindi ko nga alam kung bakit naging kaibigan pa kita, e.” Napahinto ako nang makita si Jestin na papalapit sa amin at nakangisi ito.

Lumapit siya sa puwesto nila Juancho at ng mga kaibigan nito imbes na sa akin na matagal na niyang kaibigan.

“A-Anong ibig sabihin nito, Jestin?” naguguluhan kong tanong.

Hindi ako makapaniwala sa nangyayari. Hindi ko alam na sa isang iglap lang ay tatraydorin ako ng kaibigan kong pinagkatiwalaan ko.

“Obvious naman siguro na kumakampi ako kay Juancho. Ikaw na nga ang umagaw sa lahat ng gusto ko, at hindi naman puwedeng pati si Juancho ay aagawan mo rin,” Ngumisi siya sa akin gano’n din sina Michael at Zandro habang si Juancho ay masama ang tingin sa akin.

“Ano bang inagaw ko sa’yo, Jestin? Ang akala ko ba ay magkaibigan tayo pero. . . ano ’tong ginagawa mo at mga sinasabi mo kay Juancho?” tanong ko at kumuyom na ang mga kamao ko.

“Nagtatanong ka pa kung ano ang inaagaw mo sa akin, Ronnie? Noong bata pa lang tayo ay ikaw na ang pinapansin ng lahat, samantalang ako palagi ang nag-e-effort para umangat sa ating dalawa. Akala mo ba hindi masakit sa akin na palagi tayong pinagkukumparang dalawa kesyo na mas guwapo, mas matalino, at mas magaling ka sa basketball kaysa sa ’kin? Tapos ngayon balak mo rin agawin sa akin si Mayet?” galit niyang singhal.

“Hindi totoo ’yan, Jestin! Kahit kailan ay hindi ko inisip na makipagkumpitensya sa’yo, at wala rin akong balak agawin sa’yo si Mayet.” sigaw ko dahil rin sa galit ko.

Nanginginig ang kalamnan ko sa pagpipigil nang emosyon. Ang sakit pala na ang sarili mong kaibigan ang tatraydor sa’yo sa bandang huli at ang mag-aakusa ng mga bagay na kahit kailan ay hindi mo magagawa sa kanya.

Pumalakpak si Jestin na parang may nakakatawa sa sinabi ko. “Talaga ba, Ronnie? Nung nalasing ka nga ay concern na concern sa’yo si Mayet tapos parang ako pa ’tong alalay mo sa lahat. Nilalandi mo siguro si Mayet kaya gano’n na lang ang pag-aalala niya sa’yo, no?” singhal niya.

“Hindi ko magagawa ’yon, Jestin. Girlfriend mo si Mayet at hindi ko siya magagawang landiin!” sigaw ko.

“Hindi na ako maniniwala sa’yo, Ronnie. Tapos na ang pakikipag kaibigan ko sa’yo dahil mang-aagaw at attention seeker ka!” sigaw rin ni Jestin.

Lumapit sa akin si Juancho at kinuwelyuhan ako. “See? Pati ’yang kaibigan mo ay nagagawa mong traydorin. Kung pati si Yareli, sa tingin mo ay makukuha mo, puwes nagkakamali ka. Yareli is mine at hindi mo siya maaagaw sa akin. Kapag ginawa mo ’yon ay pahihirapan kita at ang pamilya mo. You’re nothing but a piece of trash!” madiin niyang sabi at pabalya akong binitawan na muntik kong ikinatumba sa sahig. Nauna na siyang maglakad paalis habang sila Jestin, Michael, at Zandro ay nasa harapan ko pa rin.

“Let’s go, Jestin,” nakangising sabi ni Zandro at tinapik ang balikat ni Jestin.

Sinamaan ako ng tingin ni Jestin at binangga pa nito ang balikat ko nang maglakad na sila paalis kasama sina Michael at Zandro. Nang makalayo na sila ay nanghihina akong napaupo sa sahig at ginulo nang ilang beses ang buhok ko.

Hindi ko alam na may lihim na galit at inggit na pala sa akin si Jestin. Naging mabuti naman siyang kaibigan sa akin at ni minsan ay hindi pa kami nag-away kaya hindi ko maintindihan ang ginagawa niya. Bigla ay naalala ko ang sinabi ni Lorenzo na inamin raw noon ni Jestin sa kanya na nagkagusto ito kay Yareli na hindi ko kaagad pinaniwalaan dahil alam kong si Mayet ang gusto nito.

Hindi kaya isa rin iyon sa dahilan kung bakit siya galit na galit sa akin? Na nang dahil sa pagiging mas malapit ko kay Yareli pakiramdam niya ay inaagaw ko na ito sa kanya? Hindi ko na talaga alam ang iisipin ko!

Pakiramdam ko ay pinagkakaisahan nila ako. Bakit? Dahil hindi ko magawang magalit nang tuluyan sa mga taong may masamang nagawa sa akin? At mas pinili kong maging mabuti sa lahat dahil ang akala ko ay mabubuti rin ang nasa paligid ko? Bakit sa lahat ng tatraydor sa akin ay si Jestin pa? Sa matalik kong kaibigan simula pagkabata pa lang? Bakit niya iniisip na inaagaw ko ang lahat nang atensyon at tao na gusto niya? Bakit kailangan niya akong siraan kay Juancho?

“Ronnie bro, ayos ka lang?” Hindi ko napansin na dumating at nakalapit na pala sa akin si Lorenzo. Inalalayan niya akong makatayo sa sahig.

“Lorenzo, sabihin mo nga sa ’kin, naging masama ba akong kaibigan sa inyo ni Jestin? Inaagaw ko ba ang atensyon nang lahat ng tao? Ayaw mo rin ba sa ’kin? Sabihin mo!” sigaw ko kay Lorenzo na nabigla.

“Bro, paano mo naman nasabi ’yan? Tanggap ko nang mas kapansin-pansin ka sa amin ni Jestin dahil talaga namang mas guwapo at skilled ka sa basketball kaysa sa amin, at hindi ’yon rason para kamuhian kita. Ano bang nangyari? Nag-away ba kayo ni Jestin?” tanong niya.

Tumango ako at napabuntonghininga. “Iniisip niyang inaagaw ko sa kanya ang lahat ng atensyon na gusto niya, maging pati si Mayet na iniisip niyang inaagaw ko. Siniraan niya rin ako kay Juancho at sinabi niyang may balak daw akong agawin si Yareli. Itinigil na niya ang pakikipagkaibigan sa akin.”

“Ano? Talagang sinabi niya ’yan? Aba’t gago ’yang si Jestin, ah?! Hindi mo naman kasalanan ang lahat, Ronnie. Naiinggit lang talaga ’yang si Jestin sa’yo. Sabi ko na nga ba at hindi natin siya tunay na kaibigan!” naiinis na sabi ni Lorenzo habang umiiling-iling.

“Wala akong intensyon na agawin ang lahat ng gusto ni Jestin, Lorenzo.” sabi ko at naiyumukos ko ang mukha ko gamit ang mga palad ko.

“Alam ko ’yon, bro. Sadyang inggitero lang talaga ang hayup na ’yon! Kaya pala nagpabrace at nagpakulay ng buhok ang g*go. Balita ko sa kanya ay umiinom pa raw siya ng pampaputi sa balat, gusto yata niyang maging mestisuhin ang itsura katulad mo. Siraulo ba siya? Walang makakapantay sa isang Ronnie Alvaro. Cheer up na, bro! Huwag ka nang magdrama at isipin si Jestin na inggitero,” nakangiting sabi ni Lorenzo para pagaanin ang loob ko.

Mahina akong natawa. “Maraming salamat sa pagiging mabuti mong kaibigan sa akin, Lorenzo.” sabi ko.

“Sus! Wala ’yon, bro. Para na rin kitang kapatid, kayo nila Mayet at Yareli. Speaking of Yareli, sobrang na-mi-miss mo na siguro siya, no?” sabi niya.

Tumango ako. “Sana nga mahanap na natin siya. At kapag nakita ko na ulit si Yareli, ako na siguro ang pinakamasayang lalaki sa buong mundo.” sabi ko at napangiti nang mapait.

Kahit hanggang pagkakaibigan lang ang puwedeng mangyari sa amin ni Yareli ay masaya pa rin ako. Mahal na mahal ko siya kaya kahit masakit na hindi niya kayang suklian ang pagmamahal ko ay ayos lang basta’t maging masaya siya sa taong mahal niya.

Kung nasa kamay siya ng magkakapatid na Steffano ay ibang usapan na iyon, handa akong makipagpatayan sa kanila kung may ginawa silang masama kay Yareli. Handa kong protektahan si Yareli sa lahat ng taong mananakit sa kanya bilang kaibigan niya.

“In love ka talaga kay Yareli, bro!” sabi ni Lorenzo at inakbayan ako.

Napangiti ako at tumingin sa kalangitan.

“Yareli, kung nasaan ka man, sana ay nasa mabuting kalagayan ka. . .”

Ajai_Kim

Chapter 30

Yareli’s POV

“REALLY? You did that, Irvin? You’re such a bad guy, brother!” tumatawang sabi ni Grant na ikinatawa ni Irvin.

“If you saw his pitiful state, I’m sure you would also find joy in the way that man looked after I beat him up. He even had the audacity to talk to me about Yareli. I got pissed, that’s why binugbog ko ’yong Ezekiel na ’yon hanggang sa hindi na siya makalakad.” sabi ni Irvin na ikinagulat ko.

Binugbog ni Irvin si Ezekiel? Pero bakit? Ano bang nagawang masama ni Ezekiel sa kanya?

“Oh? So he’s playing knight-in-shining-armor? Alam na ba ni River ’tong ginawa mo?” tanong ni Grant.

“Alam niya, bro. ’Wag ko lang daw ’to ipaalam kay Yareli–”

Mula sa pagkakasandal ko sa pintuan sa loob ng CR ay lumabas ako rito na ikinalingon nina Grant at Irvin. Kaagad akong lumapit kay Irvin at sinampal siya sa mukha na ikinabigla niya, maging pati si Grant.

“Bakit mo binugbog si Ezekiel? Dahil ba ’to sa akin, ha?!” galit kong sabi.

Tumiim-bagang si Irvin habang hawak ang pisngi niyang sinampal ko.

“Yes. He’s obviously flirting with you, Yareli, and I don’t like that.” madiin niyang sabi.

Umiling ako. “Hindi, Irvin. Mabait lang siya sa akin at wala siyang ginagawang masama!”

Tumalim bigla ang mga tingin ni Irvin at parang nag-aapoy na ang mga mata sa galit. Napalunok ako sa tensyon at takot na bigla kong naramdaman.

“I already cried in front of you, I told you how much I love you, and I begged you to love me. And yet, until now, you still defend him and blame me?” sigaw niya na ikinapikit ko sa takot.

“Open your eyes, woman!” sigaw ulit ni Irvin. Wala na akong ibang nagawa kundi imulat ang mga mata ko.

Unti-unting tumulo ang mga luha ko dahil nandito na naman ang takot na nararamdaman ko katulad noong gabing tumakas ako sa isla na ’to at nahuli nila River.

“H-Hindi na tama ’tong ginagawa n’yo, Irvin. M-Mas lalo lang lumalayo ang loob ko sa inyo. Hindi ko kayo kayang mahalin. . .”

Muntik na akong mapatalon sa gulat nang biglang hinagis ni Irvin sa pader ang lampshade na nakapatong sa bedside table kaya nasira ito. Si Grant ay tila walang pakialam sa ginawa ng kapatid niya at nakatingin lang sa akin habang nakataas ang isang kilay.

Lumapit sa akin si Irvin at hinawakan niya ang magkabilang balikat ko nang sobrang diin na ikinadaing ko sa sakit.

“Bawiin mo ’yang sinabi mo, Yareli hangga’t may kontrol pa ako at hindi kita masasaktan.” babala niya pero pilit kong nilabanan ang mga tingin niya at buong tapang ko siyang sinagot.

“Hindi ko kayo kayang mahalin dahil makasarili kayo at–”

Bigla niya akong itinulak at binato sa kama.

“Leave us alone, Grant. Tuturuan ko lang ng leksyon ang babaeng ’to,” malamig na sabi ni Irvin kay Grant na tumayo na sa inuupuan nitong sofa.

“Good luck!” sabi ni Grant at nginisian ako bago tuluyang lumabas sa loob ng kuwarto. Walang tigil ang pagtulo ng mga luha ko.

Pumaibabaw si Irvin sa akin at mahigpit na hinawakan ang buhok ko. Humagulgol ako nang tuluyan.

“Sa ayaw at sa gusto mo, mamahalin mo kami, Yareli! At wala kang karapatang makipaglapit sa ibang lalaki bukod sa aming magkakapatid. Hindi ko nagustohan ang sinabi mo kanina dahil mukhang concern ka sa Ezekiel na ’yon nung nalaman mong binugbog ko siya?” nakangisi niyang sabi at hinawakan nang mahigpit ang panga ko.

Nakakatakot ngayon si Irvin at tila nag-iba ang katauhan nito katulad noong nakita ko kung paano magalit si River. Hindi na ako magugulat kung kaya niya akong patayin dahil sa nakikita kong galit at pagkamuhi niya sa akin mula sa mga mata niya. Mas nangingibabaw doon ang obsession kaysa ang awa.

“N-Napakasama mo. . .” mahina kong sabi na mas lalo niyang hindi nagustohan.

Bigla ay sinira niya ang suot kong t-shirt kaya lumantad sa kanya ang dibdib kong natatakluban na lang ng suot kong bra. Nakita ko ang pagnanasa sa mga mata ni Irvin nang makita ang dibdib ko.

“Irvin. . .” sambit ko habang umiiyak pero hindi niya iyon pinansin at kaagad akong hinalikan ng marahas.

Parang magdurugo na ang labi ko sa paraan ng paghalik niya, at halos hindi na ako makahinga. Kinagat niya ang ibabang labi ko kaya napabuka ang bibig ko dahilan para ipasok nito ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Wala akong nagawa kundi ang umiyak. Masakit dahil mahal ko ang lalaking mismong nananakit sa akin.

Bumaba ang mga halik ni Irvin sa leeg ko, ramdam ko ang pagdila at pagsipsip niya sa parteng iyon.

Bumaba ang isa niyang kamay at sumuot ito sa loob ng suot kong short. Naramdaman kong ipinasok niya ang kamay niya sa loob ng panty ko at napadaing ako nang ipinasok niya ang isa niyang daliri sa hiyas ko at nilabas-masok ito.

“I-Irvin. . .”

Hinalikan niya ako sa labi. “Sshhh. . .”

Nang pagsawain ni Irvin ang paghalik niya sa leeg ko ay bumaba na ang halik nito mula sa dibdib ko at tinanggal ang suot kong bra. Impit ang pag-ungol ko nang sinimulan niyang halikan at laruin ang magkabilang dibdib ko.

Nawalan ako ng lakas dahil sa ginagawa niya sa akin. May kaunting sarap akong nararamdaman sa katawan ko, pero mas lamang pa rin ang emosyonal kong nararamdaman.

“Oh, f*ck, Yareli! Nakakabaliw ka talaga!” ungol ni Irvin habang pinaikot-ikot ang dila niya sa ibabaw ng nipple ko.

Pagkatapos nang ginawa niya ay inihiga niya na ako sa kama.

“That’s your first punishment. I want to take you right now, pero may usapan kami ng mga kapatid ko na sabay-sabay ka naming aangkinin. Siguro naman ay magtatanda ka na sa ginawa ko sa’yo?” seryoso niyang sabi habang hinahaplos ang pisngi kong punong-puno na ng luha.

“Kilala mo na siguro kaming magkakapatid at ang kondisyon namin kaya next time, mag-iingat ka sa mga gagawin mo at ’wag kaming susuwayin, o tatakasan ulit. Pare-pareho lang ang tumatakbo sa isip naming magkakapatid, Yareli. Wala kaming pakialam kung kamuhian mo kami sa ginagawa namin, ang mahalaga ay nasa amin ka.” mariin niyang sabi.

“Hindi n’yo ’ko mahal kundi obsessed lang kayo sa akin. Kung mahal n’yo ako ay hindi n’yo ako magagawang saktan at pahirapan nang ganito.” banggit ko. Sumisikip ang dibdib ko sa sakit at pasakit na nararanasan ko.

“What’s the difference between love and obsession? It’s still the same, Yareli. We love you so much, and now you’ve become our obsession, which is why we’re doing these crazy things.” sabi niya at tumayo na para pulutin ang nagkalat niyang sando shirt at boxer shorts sa sahig at saka ito isinuot.

Nang makapagbihis na siya ay muli siyang lumapit sa akin at kinumutan ang halos hubad ko ng katawan. Napahinto na ako sa pag-iyak at natulala sa kawalan.

“Wala pa ’tong ginawa ko sa kayang gawin ng mga kapatid ko sa’yo sa oras na galitin o pagselosin mo sila. Mahal ka namin pero kaya ka naming saktan magtanda ka lang at maitatak diyan sa kukote mo na sa amin ka lang,l!” pagbabanta ni Irvin.

Hindi ko na magawang makapagsalita dahil sobrang sakit na ng kalooban ko. Tumalikod ako mula sa pagkakahiga at ipinikit ang mga mata ko. Ako ang umunawa, umintindi, at nagbigay ng tsansa para sa Steffano brothers pero nauulit na naman ang takot at kabang nararamdaman ko sa mga kaya pa nilang gawin sa akin sa susunod.

Hindi sila normal na mga lalaki lang, kayang-kaya nila akong saktan at pahirapan dahil ang gusto nila ay sa kanila lang umikot ang buhay ko. Gusto nila na sa kanila lang ang atensyon at pagmamahal ko, pero paano mangyayari iyon kung may pamilya, mga kaibigan, at nobyo pa akong naghihintay sa pagbabalik ko? Hanggang kailan ko ba sila iintindihin? Hanggang kailan ba nila ako ilalayo sa mga mahal ko sa buhay?

Narinig ko pagbuntonghininga ni Irvin hanggang sa tumunog ang pag-lock ng pintuan senyales na nakalabas na siya ng kuwarto. Marahil sa pagod ko sa pag-iyak ay nakatulog na ako nang hindi ko namamalayan.

NAALIMPUNGATAN ako na parang may nakayakap sa baywang ko. Nagmulat ako ng mga mata at ang guwapong mukha ni Efraim ang bumungad sa akin. Napansin ko may suot na akong isang malinis na puting t-shirt at jogging pants. Tumingin ulit ako kay Efraim na nananatili pa ring nakatitig sa akin.

“Efraim, tulungan mo ako. . .” mahina kong sabi at nangilid na ang mga luha ko.

Hinaplos niya ang pisngi ko, at laking gulat ko na lang nang hinawakan niya ng mahigpit ang panga ko at tinitigan ako ng masama.

“I heard that you defended that caretaker to Irvin? Is that true?” madiin niyang tanong na ikinatakot ko.

“You’re stuck with us, Yareli, and you can’t escape that easily. So give up your hopes.” seryoso niyang sabi bago binitawan ang panga ko at muling bumalik sa normal ang kilos niya.

Hinalikan ni Efraim ang noo ko at hinaplos ulit ang pisngi ko. “I love you, Yareli.”

Hindi ko na alam ang mangyayari.

Ajai_Kim

Chapter 31

Third Person’s POV

UMILING ang mag-asawang sina Yasmin at Emilio habang pinagmamasdan ang panganay nilang anak na si Yasewah na halos magpakalunod sa alak habang hawak ang picture frame ng kapatid na si Yareli.

Katulad ni Juancho ay sobrang apektado rin sa pagkawala ni Yareli si Yasewah. Masyado itong malapit sa kapatid na babae at ni minsan ay hindi siya naghanap ng nobya dahil sapat na sa kanya ang maibaling ang kanyang atensyon at pagmamahal sa kapatid. Suportado niya si Yareli sa mga gusto nito sa buhay at ayaw nga niyang madapuan man lang ito ng lamok dahil sa sobrang pag-iingat at pagprotekta niya rito. Kaya nung nalaman niyang niloko at sinaktan ito ni Juancho ay nasaktan din siya nang ilang linggong umiiyak si Yareli sa loob ng kuwarto nito.

Ilang linggo nang hindi nakakapasok si Yasewah sa trabaho dahil mas pinili nitong samahan si Juancho sa patuloy pa rin na paghahanap kay Yareli, at sa gabi naman ay nagpapakalunod siya sa alak at nagkukulong sa loob ng kuwarto para gunitain ang kalungkutan na nararamdaman sa nawawalang kapatid.

Mahalaga sa kanya si Yareli at ayaw niyang mawala ito sa buhay niya. Mga bata pa lang sila ay labis na ang pagpapahalaga niya rito. Ito lang ang tanging babeng nagpapasaya sa kanya. Likas na malambing, mapagmahal at maaalalahanin si Yareli na nagustuhan niya. Kapag may problema siya tungkol sa trabaho, o kapag pagod na umuuwi sa kanilang bahay galing sa trabaho, kung minsan ay imamasahe pa siya ni Yareli sa kanyang noo at balikat, ipaghahanda na rin siya kaagad ng makakain. Mababaliw na siya sa kakaisip kung nasaan ito ngayon!

“Nak, tama na iyan!” p/suway ni Yasmin kay Yasewah na balak tunggain ang isa pang bote ng alak na nangangalahati na ang bawas.

“Hayaan n’yo na akong uminom, Inay! Para man lang kahit dito ay pansamantala kong makalimutan ang pagka-miss sa kapatid ko!” nakangiting sabi ni Yasewah na lango na sa alak.

Napailing si Emilio sa turan ng panganay na anak at hinawakan sa braso ang asawa niyang si Yasmin.

“Hayaan na natin siya, Yasmin. Masyado lang siyang nangungulila sa kapatid niya,” malungkot na saad ng nito na ikinatango ni Yasmin.

Tumingin pa ang mag-asawa kay Yasewah na nakasalampak sa sahig ng kuwarto nito habang patuloy pa rin sa pag-inom ng alak bago sila tuluyang lumabas sa loob ng kwarto.

Hindi na napigilang tumulo ang mga luha ni Yasewah nang ibaba ang picture frame ni Yareli sa sahig. Daig pa niya ang namatayan sa sakit at pangungulila na nararamdaman niya.

Naaalala niya noong high school pa lamang siya na inamin ng kaibigan niyang si Dante, nakatatandang kapatid ng kaibigan ni Yareli na si Mayet na balak nitong ligawan si Yareli. Kaagad nag-init ang ulo niya roon dahil hindi niya gusto na taluhin ito ng kaibigan. Nagpumilit noon si Dante sa balak na panliligaw kay Yareli kaya hindi nakontrol ni Yasewah ang matinding galit at inis kay Dante kaya kamuntikan na niya itong saksakin at patayin sa bahay mismo ng kaibigan nang sugurin niya ito. Mabuti at maagap siyang napigilan ng kanyang Itay, at ang Tatay ni Dante kaya hindi natuloy ang balak niya.

Nang matapos ang insidenteng iyon ay humingi nang tawad si Dante sa kanya at hindi na nagpumilit pang ligawan si Yareli. Dahil kababata at matagal na rin niyang kaibigan ito ay kinalimutan na lang niya ang alitan nila at humingi rin siya ng tawad sa kanyang ginawa. Hindi na sila nag-away matapos noom at hanggang ngayon ay magkaibigan pa rin sila at magkatrabaho pa.

Hindi niya masisisi kung bakit maraming lalaking nahuhumaling sa kanyang kapatid, talaga kasing napakaganda nito, at ito na siguro ang pinakamagandang babae sa San Felicidad, mabait rin ito at magalang. Bagay na nagustuhan niya kay Yareli. Talagang magkapatid sila ng dalaga dahil nahahalata iyon sa kanilang itsura. Halos magkamukha sila at parang siya nga raw ang boy version ni Yareli.

Sa kanilang paaralan ay palagi siyang nano-no-minate bilang escort taon-taon dahil sa angkin niyang kaguwapuhan at katalinuhan. Maraming estudyanteng babae ang nagbibigay pahiwatig ng pagkagusto sa kanya pero hindi niya pinapansin ang mga ito. Minsan nga ay napagkakamalan na siyang bakla nila Dante at ng iba nilang mga kaklase noong high school sila, at bilang proweba na mali ang paratang sa kanya ng mga ito ay ginamit niya ang kaklase nilang si Anne na matagal nang may gusto sa kanya at ginalaw ito nang ilang beses.

Bilang lalaki ay natukso lang siya kay Anne na lantaran ang pang-aakit sa kanya. Ang palay na ang lumalapit at kailangan na lang niya itong tukain. Maganda naman ito at may sexy na pangangatawan. Pagkatapos niyang magsawa sa relasyon nila ni Anne at boring na ito para sa kanya ay naghabol sa kanya ang babae na tiinaboy niya lang at iniwan sa ere. Nagkunwari pa itong nabuntis niya ngunit ang tropa nila ni Dante na si Limuel ang totoong nakabuntis sa dalaga. Alam niyang malandi si Anne at balak nitong akitin ang mga kaibigan niya kaya hindi niya sineryoso ang babae, tawag lang ng laman ang tanging naging koneksyon niya rito.

“Bakit ba kasi naging magkapatid pa tayo, Yareli?” tumatawang sabi ni Yasewah na pumupungay na ang mga mata sa matinding kalasingan.

Gusto niyang mawala ang mali niyang nararamdaman kaya noon ay binalak niyang ipagkasundo si Yareli kay River na kaagad niyang nakapalagayan ng loob nang minsan niyang ayusin ang nasirang kotse nito sa daan. Magaan ang loob niya kay River at gusto niya itong ituring na matalik na kaibigan, ngunit ngayong nawawala si Yareli at baka dinukot nito ang kanyang kapatid na posible ngang gawin nito ay wala siyang ibang maramdaman kay River kundi galit at poot, at kapag tama ang hinala nila ni Juancho na dinukot ng mga magkakapatid na Steffano si Yareli ay balak niyang patayin si River.

“Humanda ka sa ’kin, River. Wala kayong karapatan na ilayo sa akin ang kapatid ko!” sigaw ni Yasewah at hindi napigilang ihagis sa sahig ang bote ng alak niyang wala nang laman dahil sa matinding galit na nararamdaman.

Sumasakit na ang ulo ni Yasewah sa kalasingan at inaantok na rin kaya itinigil na niya ang pag-inom. Pagapang itong pumunta sa kama at hinubad ang suot niyang t-shirt. Kaagad rin siyang nakatulog dahil sa labis na kalasingan.

KINABUKASAN ay nagising siya na masakit ang ulo dahil sa hangover. Tiningnan niya ang oras sa kanyang cellphone at alas-diyes na ng umaga. Nilinis at niligpit niya ang mga basyo ng alak at bubog ng bote ng beer na nagkalat sa sahig ng kuwarto niya. Naparami na naman siya ng nainom kagabi at hindi niya napigilang magwala. Pagkatapos niyang linisin iyon ay umupo siya sa kama niya at hinilot ang sentido.

“Anak? Uminom ka muna ng kape para mawala ’yang tama mo ng alak,” Pumasok sa loob ng kuwarto ang ina niyang si Yasmin at inabutan siya ng isang mug ng kape na kinuha niya at kaagad ininom.

“Salamat, Inay. Nasaan nga pala si Itay?” tanong ni Yasewah at inilapag ang mug ng kape sa bintana.

“Nasa bukirin ng mga Steffano at maagang nagtanim. Hinahanap ka nga pala ni Juancho kanina at ang sabi ko ay tulog ka pa. Sana ay mahanap na natin ang kapatid mo dahil parang mamamatay na ako sa sobrang pag-aalala sa kanya, anak,” sabi ng l ina at hindi na napigilang mapaluha.

Kaagad lumapit si Yasewah sa ina at dinaluhan ito upang pakalmahin. “Huwag kayong mag-alala Inay, gagawin namin ni Juancho ang lahat para lang mahanap si Yareli. Makakasama rin natin siya balang-araw,” paninigurado niya para mapanatag ang loob ng ina.

Tumango si Yasmin at umaasa sa sinabi ng panganay na anak. “Sana nga mahanap na ninyo si Yareli.”

“Mahahanap namin siya, Inay. Magtiwala lang kayo sa amin,” nakangiting sabi ni Yasewah na ikinapanatag ng loob ni Yasmin.

Hangga’t kaya ko ay pipigilan ko itong nararamdaman ko at itutulak ko siya kay Juancho, pero hindi ko maipapangakong hindi ako makakapanakit at makakapatay sa mga taong dahilan kung bakit hindi ko kasama si Yareli. sa isip ni Yasewah habang nakatiim-bagang.

Grant’s POV

SIMULA noong araw na tinuruan ni Irvin ng leksyon si Yareli ay mas naging tahimik at palaging tulala si Yareli. As much na gusto namin ang pananahimik at hindi niya pagsuway sa mga gusto namin ay hindi namin maiwasang mag-alala sa kanya.

Nagalit si Irvin nung sabihin ni Yareli na hindi niya kami magagawang mahalin, at ’yong pagtatanggol niya sa caretaker ng isla na si Ezekiel, kaya hindi na nakapagpigil ang kapatid ko at nagawa niya iyon si Yareli.

I can’t blame my brother for doing. Ito naman kasing si Yareli, bakit ba hindi na lang niya I-focus ang atensyon niya sa amin, at bakit kailangan pa niyang mag-alala sa isang lalaki na wala namang binatbat sa amin? Alam niya ang kondisyon naming magkakapatid at madali lang kaming magalit, maging bayolente, at magselos pero talagang sinusubukan ni Yareli ang pasensya namin.

“Yareli?” tawag ni River kay Yareli na nakatalikod mula sa pagkakahiga at walang balak na tingnan kami.

“Umaarte lang ’yan para sa next mission niya ay magbabalak na naman siyang tumakas,” sabi ni Irvin at umismid sa nakatalikod na si Yareli.

“Shut up, Irvin!” Amir said, glaring at him.

“What? I’m just telling the truth. Kung hindi ko pa ’yan tinuruan ng leksyon ay baka hindi pa magtanda ’yan. Ang lakas ng loob niyang sabihing hindi niya tayo magagawang mahalin, at naging concern pa siya sa g*gong caretaker na ’yon?” Irvin said and laugh sarcastically.

Walang nasabi ang mga kapatid ko dahil alam nilang tama lang ang ginawa ni Irvin kay Yareli. Kahit ako ay gano’n rin ang gagawin ko.

“Hindi mo ba talaga puwedeng paalisin ang caretaker na ’yon dito, River? What if magsumbong siya sa mga pulis at matunton tayo nila Juancho nang dahil sa kanya?” tanong ni Amir kay River.

“He will not do that, Amir. Irvin already teached him a lesson, at kung gawin man niya ’yon ay hindi na siya makakalabas ng buhay sa isla na ’to.” sabi ni River na biglang sumeryoso ang mukha.

Nagulat kami nang biglang bumangon mula sa pagkakahiga si Yareli sa kama at umiiyak ito habang nakatingin sa amin nang masama.

“Huwag na ’wag ninyong gagawan ng masama si Ezekiel kundi–”

Kaagad lumapit si Irvin kay Yareli at hinawakan nang mahigpit ang buhok nito. He’s mad again.

“Kundi ano? Magagalit ka sa amin? Tatakas ka ulit? Gano’n ba?’ may diin niyang sabi.

Hindi na nakapagsalita si Yareli at tinitigan lang din niya nang masama si Irvin. Padabog na binitawan ni Irvin ang buhok ni Yareli. Mabuti na lang at nasa tabi ni Yareli si River kaya napasubsob siya sa dibdib nito.

“Yareli, tigilan mo na ang pag-aalala kay Ezekiel para hindi na kami magselos at masaktan ka ulit. Wala naman kaming masamang gagawin sa kanya kung magiging behave ka lang,” mahinahong sabi ni River habang hinahaplos ang buhok ni Yareli nang nakangiti.

Kitang-kita ko ang panginginig at takot sa katawan ni Yareli nang dahil sa pagiging kalmado ni River. She knew that River is in his semi anger stage. Poor girl.

“That’s right, sunshine. Sana ay tanggapin mo na lang ang kapalaran mo. We can be a happy family here in this island.” Amir said, smiling.

“Mga baliw na talaga kayo.” mahinang sabi ni Yareli.

“Baliw sa’yo,” sabi ko at kinindatan siya. Sinamaan niya ako ng tingin at saka ulit humiga sa kama at tumalikod ng pagkakahiga.

“Lalabas muna ako. I’ll just take my cigarette,” paalam ni Efraim sa amin. Tinanguan namin siya hanggang sa makalabas na siya.

Umalis si River sa tabi ni Yareli at kaagad tinungga ang isang bote ng wine sa lamesa na kanina pa namin iniinom.

“Pakiramdam ko ay may sisira sa mga plano natin,” River said na umupo sa sofa at sumandal. He combs his curly hair using his hand.

“We were thinking the same, bro. Maybe brother’s instinct?” nakangising sabi ni Irvin habang pinagmamasdan si Yareli na nakahiga sa kama.

Biglang kumuyom ang mga kamao ni River at tumitig ng mariin sa amin. “If that’s so then we have no choice but to do what we really want from the start.” he said and looks at Yareli’s back.

Crazy. Ayan ang matatawang sa aming magkakapatid, but we don’t care as long as Yareli is ours.

Ajai_Kim

Chapter 32

Warning: Violence

Yareli’s POV

NAWAWALAN na ako nang pag-asang makaalis sa isla na ito. Pagod na pagod na rin akong mag-isip at mag-alala sa mga taong nasa paligid ko. Minsan naisip ko na gusto ko na lang magpakamatay pero hindi ko maituloy. Bakit ko naman gagawin iyon? Bakit ko kikitilin ang buhay ko para lang hindi na ako mahirapan pa mula sa mga kamay ng Steffano? Para ko na ring hinayaang manalo sila laban sa akin kung gagawin ko iyon. Sa kabila ng lahat ng nangyayari sa akin, kahit nawawalan na ako nang pag-asa ay hindi ko pa rin makalilimutan na magdasal palagi para bigyan pa ako ng gabay at lakas sa mga susunod pang araw.

Ipinapanalangin ko na sana ay lumambot ang puso ng magkakapatid at mapagtanto nila ang mga maling ginagawa nila sa akin. Umaasa pa rin ako na magbabago at gagaling sila sa kanilang kondisyon.

Nakatanaw ako muli sa labas ng bintana at gano’n na lang ang gulat ko nang makitang inaakyat ni Ezekiel ang balkonahe ng kuwarto kung nasaan ako. Nagpalinga-linga ako kung nasa paligid lang ba ang magkakapatid, at nang makita ko na wala sila ay nakahinga ako nang maluwag.

Nang maakyat ni Ezekiel ang balkonahe ay lumundag ito sa railings, napakurap ako ng ilang beses nang makitang nasa harapan ko na siya. Hindi ko maiwasang matulala. Kung guwapo siya sa malayo ay mas gwapo siya kung titingnan sa malapitan. Para siyang nanggaling sa Greek god mythology, idagdag pa ang maitim at mahaba niyang buhok na hanggang balikat, at malaking katawan na mahahalatang banat palagi sa trabaho.

Katulad ng reaksyon ko ay gano’n rin ang reaksyon ni Ezekiel nang makita ako. Nakatulala rin siya sa akin at sinusuri ang kabuoan ng mukha ko. Nang ako ang unang matauhan ay kaagad akong tumikhim dahilan para pareho kaming bumalik sa ulirat.

“B-Bakit ka pa umakyat dito? Baka makita ka nila River at mabugbog ka na naman ni Irvin,” nag-aalala kong sabi nang mapansin ang iilang sugat at mga pasa niya sa katawan na kagagawan ni Irvin.

“Alam mo pala na nabugbog ako ni Sir Irvin. Wala lang ’to, at magaling na rin ako. Yareli. Sumama ka sa ’kin at itatakas kita sa isla na ’to. Alam ko ang ginawa sa’yo nila Sir River at hindi maaatim ng konsensya ko na patuloy ka pa ring nahihirapan.” sabi ni Ezekiel at hinawakan ang isang kamay ko nang may pag-aalala.

Nabigla ako. Alam pala niyang dinukot ako ng Steffano brothers at ikinulong sa isla na ito.

“Gusto ko rin na makaalis dito, Ezekiel, pero mukhang imposibleng mangyari ’yon sa ngayon. Noong tinangka kong tumakas ay binaril ako ni River sa binti na muntik ko pang ikamatay.” pag-amin ko na ikinagulat ni Ezekiel.

“Ano? Ginawa sa’yo ’yon ni Sir River?” tanong niya habang nanlalaki ang mga mata.

Malungkot akong tumango. “Magagawa akong patayin nang magkakapatid kapag hindi ako sumunod sa gusto nila. Madadamay ka rin kung itatakas mo ako dito. Hindi mo sila lubos na kilala, Ezekiel. Sila ang pinakadelikadong tao na nakilala ko sa buong buhay ko.” sabi ko at binawi ang kamay kong hawak ni Ezekiel.

Kumuyom ang kamao ni Ezekiel at huminga nang malalim. “Wala akong pakialam kung patayin nila ako sa gagawin ko ngayon makaalis ka lang dito.” sabi niya nang buong puso.

Napaluha ako dahil sa sinabi ni Ezekiel. Sa lahat pa ng tao na tutulong sa akin at naiintindihan ang kalagayan ko ay si Ezekiel iyon na ngayon ko lang nakilala.

“N-Natatakot ako sa mangyayari kung itatakas mo ako dito, Ezekiel. Maaari ka nilang patayin kung–”

“Huwag kang mag-alala sa akin, kung mangyayari man ’yon ay masaya ako dahil maililigtas kita. Gusto ko na ring sumunod sa Tatay ko sa itaas dahil nag-iisa na lang ako sa buhay,” sabi niya at ngumiti nang malungkot.

“Pero–”

Biglang may kinuha si Ezekiel sa bulsa ng suot niyang itim na jacket, isa itong lubid. Itinali niya nang mahigpit ang lubid sa bakal na railings ng balkonahe, at pagkatapos ay ibinagsak ito sa ibaba ng bahay. Mahaba ang lubid na dala niya at umabot ito hanggang sa ibaba.

“Ako muna ang mauunang bumaba. Pagkatapos ay bumaba ka na rin at kumapit ka nang mabuti sa lubid. Aalalayan kita sa baba.” utos ni Ezekiel.

Kahit kinakabahan ako sa planong pagtakas niya sa akin ay tumango na lang ako. Sinimulan na ni Ezekiel na bumaba mula sa balkonahe gamit ang lubid na itinali niya sa railings. Ilang saglit pa ay nakababa na siya at sinenyas na niyang sumunod ako.

Kumakabog ang dibdib ko nang lumapit sa tali at isinampa ang mga paa ko sa bakal na paanan ng railings. Kumapit ako nang mahigpit sa tali at nag-umpisang bumaba ng dahan-dahan kahit may takot na baka malaglag ako. Abot-abot ang kaba na nararamdaman ko habang bumababa sa balkonahe. Sana ay hindi kami maabutan ng Steffano brothers sa ginagawa kong pagtakas dahil kung hindi ay siguradong katapusan ko na.

Nang malapit nang sumayad ang mga paa ko sa lupa ay nakita kong handa na akong saluhin ni Ezekiel. Lumundag ako sa lupa na kaagad niyang nasalo.

“Tara na, kailangan na nating umalis!” bulong niya na ikinatango ko. Hindi ko alam kung nasaan ang magkakapatid. Mukhang wala pa sila dito sa bahay na ipinagpapasalamat ko.

Sinusian ni Ezekiel ang naka-padlock na gate gamit ang susing kinuha mula sa bulsa ng suot niyang pantalon.

“Paano ka nagkaroon ng susi ng bahay na ’to?” tanong ko.

“Kami ang may-ari ng bahay na ’to. Ni-renovate lang namin ’to ni Tatay noong nabubuhay pa siya para ibenta sa future buyer namin. Sakto at may spare key ako ng bahay ninyo na hindi alam nila Sir River.” nakangiti niyang sagot nang mabuksan ang gate ng bahay.

Napangiti ako hanggang sa hinawakan niya ang kamay ko at lumabas na kami sa gate. Gumaan ang pakiramdam ko nang makalabas na kami, at kahit madilim na sa buong isla dahil alas-otso na ng gabi ay pinilit na naming makatakas ni Ezekiel kahit pareho kaming walang suot na tsinelas. Tumakbo kami sa tabing dagat at mukhang alam ni Ezekiel ang daan papalabas ng isla.

Nakarating kami sa isang kagubatan na may makipot na daan. Mukhang kasya rito ang isang kotse. Hindi aakalain na may ganito pa lang sikretong daanan sa isla.

“Dito dinadaan nila Sir River ang sasakyan nila sa tuwing umaalis sila,” ani Ezekiel na hingal na hingal mula sa pagtakbo namin.

Medyo nakakalayo na kami at kahit madilim ang dinaraanan namin ay hindi naging hadlang iyon para tumakas kami. Kumakabog ang dibdib ko sa kaba, pakiramdam ko ay may panganib pang mangyayari sa oras na makalabas na kami sa isla.

Ilang minuto rin kaming tumakbo hanggang sa maaninag na namin ang napakalawak na daan na may iilang mga poste na may ilaw. Para akong nabunutan ng tinik sa nakita ko. Makakalayo na ako sa lugar na ito at makakasama ko na ang pamilya ko.

Huminto kami ni Ezekiel sa gilid ng daan na may poste ng ilaw habang naghahabol nang hininga mula sa pagtakbo. Nang makabawi ay naluluha kong niyakap si Ezekiel at nagpasalamat nang marami.

“Maraming salamat, Ezekiel. . .” umiiyak kong sabi.

Niyakap niya ako pabalik at iniharap ako sa kanya. Pinunasan niya ang mga luha ko at ngumiti siya na medyo nagpakaba sa akin, hindi ko alam kung bakit pero ganoon pa man ay napakabuti ng puso ni Ezekiel. Kahit mapahamak siya ay gagawin niya ang lahat matulungan lang ako.

“Tara na, tumakbo na ulit tayo paalis. Baka maabutan pa natin ang sasakyan dito nila Sir River,” sabi ni Ezekiel at muling hinawakan ang kamay ko, sabay na kaming tumakbo sa daan papaalis.

May takot man akong nararamdaman sa dibdib ko nang dahil sa ginagawa naming pagtakas ay mas inisip kong kailangan na naming makatakas sa lugar na ito para tuluyan na akong makalaya at makasama ang pamilya ko.

Amir’s POV

“LOOK who’s escaping?” nakangising sabi ni Grant nang maaninag namin mula sa daan ang dalawang pamilyar na tao.

Kababalik lang namin sa San Martino mula sa pagpunta sa bayan para bilhan ng mga magagandang gamit si Yareli, makabawi man lang sa mga naging kasalanan namin sa kanya these past few days.

Magkahawak ng kamay sina Yareli at Ezekiel habang tumatakbo, at pareho rin silang walang suot na tsinelas.

Nag-init ang ulo ko dahil sa nakikita ko, at nang tiningnan ko si River na nagmamaneho sa driver’s seat ay halata ang pagpipigil niya ng galit. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa manibela at parang papatayin na sa tingin sina Yareli at ang traydor at pinagkatiwalaan niyang caretaker sa isla na si Ezekiel.

“Shall we punish them together?” tanong ni Irvin at halatang tuwang-tuwa sa nangyayari.

Sandaling itinigil ni River ang kotse sa gilid ng daan at kinuha ang baril na nasa compartment. Sumunod kami sa kanya nang lumabas siya sa loob ng kotse. Tumakbo siya sa direksyon nina Yareli at Ezekiel. Napangisi na lang ako nang biglang magpaputok si River ng baril sa ere.

Lumingon sa amin ang dalawa at kitang-kita ko ang pagkagulat sa mukha ni Yareli nang makita niya kaming magkakapatid na humahabol sa kanila.

Mas lalong bumilis ang takbo nila Yareli at Ezekiel sa ginagawa naming paghabol sa kanila, habang si River ay sunod-sunod na ang pagpapaputok ng baril sa direksyon nila.

“Ahhh!” narinig naming sigaw ni Ezekiel nang makitang natamaan siya ng bala sa kaliwang braso.

Napahinto sila sa pagtakbo at si Yareli ay umiiyak na habang hinahawakan ang nagdurugong braso ni Ezekiel. Namimilipit sa sakit si Ezekiel at bakas sa mukha ang paghihirap sa sinapit.

Huminto kaming magkakapatid sa tapat nina Yareli at Ezekiel. Bakas sa magandang mukha ni Yareli ang takot na nakita rin namin sa kanya noong unang beses siyang nagtangkang tumakas sa isla.

“Tsk! Hindi ka pa rin ba nadadala sa ginawa namin sa’yo, Yareli? Tinakasan mo na naman kami ulit. And you think you can escape that easily with this f*cktard?” pang-iinsulto ni Irvin at dinuro si Ezekiel na natumba sa daan.

“Sunshine, hindi mo na naman kami sinunod,” kunwaring malungkot kong sabi.

“P-Palayain n’yo na si Yareli–”

Biglang inagaw ni Efraim ang baril ni River at binaril nito nang maraming beses ang iba’t-ibang parte ng katawan ni Ezekiel. Napapikit ako nang tumalsik ang dugo ni Ezekiel sa mukha ko.

Humagulgol ng iyak si Yareli dahil sa malagim na sinasapit ngayon ng bagong kaibigan niya. Sapilitan naman siyang kinuha nina Grant at Irvin sa tabi ni Ezekiel habang si Efraim ay patuloy pa rin sa ginagawa.

I see that there is no emotion in Efraim’s eyes while shooting Ezekiel’s dead body, which means that he is furiously mad right now.

“Pakiusap! Tama na!” umiiyak na sigaw ni Yareli kay Efraim na hindi siya pinakikinggan.

Nagkalat ang iba’t-ibang parte ng katawan ni Ezekiel sa daan at mukha nang zombie kung tutuosin. Si River na walang ekspresyon ang mukha ay kaagad lumapit kay Yareli at saka ito sinampal. “You have already reached our peak!” sigaw nito.

“R-River. . .” umiiyak na sambit ni Yareli pero pabalya siyang binitiwan ni River.

“Put her inside the car,” utos ni River kina Irvin at Grant na tumango lang sa sinabi niya at kaagad hinila si Yareli papaalis sa puwesto namin na umiiyak at nagmamakaawa pa rin.

Lumapit naman si River kay Efraim at mahinang tinapik ang balikat nito. “That’s enough, bro. He’s already dead.” saad niya kay Efraim na huminto na sa ginagawang pagbaril sa lasog-lasog na katawan ni Ezekiel sa daan.

Inabot ni Efraim kay River ang baril at kaagad naglakad pabalik sa kotse namin na parang walang nangyari. “Please make sure that this mess will be cleared later,” sabi nito kay River na tinanguan siya.

We look again at Ezekiel’s poor and bloody body at napailing na lang ako.

“Don’t trust too much the people around you, bro. See? ’Yong pinagkatiwalaan mong caretaker ay binalak pang itakas si Yareli,” sabi ko at inakbayan si River.

Humarap sa akin si River at ngumiti.

“But he didn’t succeed, and his final destination is in hell.”

Ajai_Kim

Chapter 33

Warning: S*

xual

content

Third Person’s POV

PAGKARATING sa isla ay binato ni Grant si Yareli sa kanilang malaking kama. Kanina pa nanggagalaiti ang magkakapatid sa dalaga dahil sa tangka ulit nitong pagtakas mula sa kanila sa pangalawang pagkakataon at kasabwat pa nito ang caretaker ng isla na si Ezekiel na walang awang pinagbabaril ni Efraim kanina.

“Patawad. . .” malungkot na saad ni Yareli.

Sa aktuwal na nangyari kanina sa sinapit ni Ezekiel ay hindi na mabubura iyon sa isipan ni Yareli. Pinanood niya lang ang mabuting kaibigan na walang awang pinagbabaril ni Efraim. Hindi na niya masisigurado kung pagkatapos nang pangyayaring iyon ay magiging normal pa ulit ang kanyang buhay.

“Hubad.” matigas na utos ni River na ikinalaki ng mga mata Yareli.

“R-River. . .” sambit ng dalaga.

Malamig na tiningnan ni River si Yareli. Ni hindi na rin ito mabakasan ng awa sa mukha. Malayong-malayo sa River na palaging humihingi ng tawad at nag-aalala sa kalagayan niya.

“Yareli, it’s your fault kung bakit namatay si Ezekiel. Hindi sana siya mamamatay kung hindi ka tumakas sa isla na ’to pero hindi ka pa rin talaga nagtitino.” sabi naman ni Amir habang nakatitig ng masama kay Yareli.

Hindi maiwasan ni Yareli na sisihin ang sarili niya kung bakit pinatay ni Efraim si Ezekiel. Kung hindi nga naman siya sumang-ayon sa sinabi ni Ezekiel na tatakas na sila sa isla na ito ay hindi mangyayari ang malagim na pagkamatay ng binata kanina. Sumikip bigla ang dibdib ni Yareli doon. Kasalanan niya ang lahat!

“Come on, take off your shirt, babe. We’ve been waiting this opportunity for so long.” nakangising utos ni Grant sa kanya.

Umiling si Yareli at tinakpan ang katawan gamit ang kumot na nasa kama.

“You don’t want it to, huh?”

Nagulat si Yareli nang pumaibabaw sa kanya si River at hinawi ang kumot na nakatabon sa katawan niya. Hinawakan nito nang mahigpit ang braso niya. Ang isa naman nitong kamay ay abala sa pagsira ng suot niyang t-shirt.

Halos hubad na si Yareli sa harapan ng binata. Madali rin nitong natanggal ang suot niyang bra nang walang halong pag-iingat.

Hinalikan ni River si Yareli sa labi nang marahas. Kinagat nito ang ibabang labi ng dalaga dahilan para bumuka ang bibig nitong nakatikom at maipasok ang mapangahas niyang dila sa loob ng bibig nito.

“Ahhh. . .” ungol ni River sa patuloy pa ring paghalik kay Yareli.

Sinapo nito ang hubad na dibdib ni Yareli at pinisil-pisil ito. Napadaing si Yareli dahil sa walang ingat na paghawak sa kanya ni River.

“Take off her pants, Grant,” utos ni River kay Grant na kanina pa nanonood sa kanila.

Mabilis naman iyong sinunod ni Grant at pumuwesto ito sa paanan ni Yareli. Tinanggal ang suot na pants ng dalaga at sinunod ang kulay itim nitong panty.

Napadila si Grant sa ibabang labi nang makita ang napakagandang hiyas ni Yareli. Malinis ito at ahit na ahit. Bagay sa makinis at maputi nitong mga hita.

“Can I lick her, bro?” nakangiting tanong ni Grant kay River.

“Hmmm. . . yeah,” sagot ni River na abala na sa paghalik sa mukha at leeg ni Yareli na unti-unti nang bumibigay at nagugustuhan ang ginagawa ng binata.

Ibinuka ni Grant nang malawak ang mga mapuputing hita ni Yareli at namangha nang makitang basang-basa ang pagkababae ito.

Inilapit niya ang mukha sa hiyas ni Yareli at inamoy ang pagkababae nito.

“Smells like a strawberry,” sambit nito at kaagad dinilaan at nilaro ang pagkababae ni Yareli gamit ang dila at bibig.

Sa ginagawa ni Grant ay hindi na alam ni Yareli kung saan niya ibabaling ang kanyang ulo. Idagdag pa ang paghalik at pagdila rin ni River sa mukha at leeg niya. May init siyang nararamdaman sa ginagawang kapangahasan ng mga ito.

Hindi na rin nakapagpigil ang kanina pang nanonood na si Irvin sa ginagawa ng mga kapatid niyang sina River at Grant kay Yareli. Sumampa na ito sa kama at pumuwesto sa kanang pwesto para abutin ang hubad na malalaking dibdib ni Yareli.

Wala nang sinayang pang pagkakataon si Irvin at kaagad sinunggaban ang magmamalaking dibdib ng dalaga. Nahalikan at nalaro na niya ito sa pangalawang pagkakataon na mas lalo pang nakadagdag sa init ng kanyang katawan.

Kanina pa matigas ang alaga niya nang dahil lang sa panonood sa ginagawang pang-aangkin ng mga kapatid niya kay Yareli.

Si Amir na nakatayo at nanonood sa ginagawa ng kanyang tatlong kapatid kay Yareli ay hindi na napigilang ilabas ang matigas at malaking alaga mula sa zipper ng pantalon niya. Itinaas-baba niya habang pinapanood pa rin ang mga ito.

Ipinasok ni Grant ang dalawang daliri sa hiyas ni Yareli at hinalukay ito sa loob na parang may hinahanap na kayamanan. Impit na napaungol si Yareli at nasaktan sa pagpasok ng daliri nito sa pagkababae niya.

“You’re so wet for us, baby. I can wait to get inside you,” paos na saad ni Grant at tiningnan si Yareli na nakapikit habang patuloy pa rin sa paghalik si River sa mukha at leeg niya, habang si Irvin naman ay abala sa paghalik at paglalaro sa dibdib nito.

“Ahhh. . .” mahinang pag-ungol ni Yareli.

Tinanggal ni River ang lahat ng suot na damit na ikinagulat ni Yareli. Itinigil na rin nina River at Grant ang ginagawa nila sa kanya.

Pumunta si Irvin sa paanan ni Yareli at umalis doon si Grant. Ibinuka ng malawak ang hita ng dalaga at unti-unting ipinasok ang matigas at malaking alaga sa hiyas nito.

Napahiyaw si Yareli dahil sa pagpasok ni Irvin sa loob niya. Pakiramdam niya ay parang may napunit sa pagkababae niya sa pagpasok nito.

“Ahhh. . . sh*t!” ungol ni Irvin nang maipasok ng buo ang alaga sa pagkababae ni Yareli. Inumpisahan na ring maglabas-masok sa loob nito.

Good feeling, lust, and obsession. Ayan ang nararamdaman ngayon ni Irvin sa bawat pagbayo niya sa pagkababae ni Yareli. Tinitigan niya ang magandang mukha ng dalaga habang nakapikit ito umuungol.

Napakagandang tanawin iyon para sa kanya habang inaangkin ang babaeng tanging minahal. Hindi siya makapaniwala na naangkin na niya ito.

“Oh f*ck, love!” ungol ni Irvin na mas binilisan ang paglabas-masok kay Yareli. Sinapo niya ang magkabilang dibdib ng dalaga at nilamas ito.

“Make it faster, Irvin!” reklamo ni Grant habang inaalis na nito ang lahat ng suot na damit.

“Chill, bro. I’m just enjoying my moment!” sagot ni Irvin at natawa nang mahina.

Nagtagal nang ilang minuto ang paggalaw ni Irvin hanggang sa maramdaman na lang ni Yareli sa loob ng pagkababae niya ang paglaki ng alaga nito. Bumilis ang paghinga ni Irvin.

“Ohhh.. I’m cumming, love!” ungol ni Irvin at mas lalong bumilis ang paggalaw sa paanan ni Yareli.

“Will you do it, bro?” tanong ni Amir.

“Yeah. We need get to her preg– oh sh*t!”

Naramdaman ni Yareli ang pagdaloy ng maraming likido sa loob ng sinapupunan niya na nanggaling sa alaga ni Irvin.

Nang matapos si Irvin ay umalis na ito sa paanan ni Yareli at si Grant naman ang pumalit. Kaagad naipasok ng binata ang kanina pang matigas at malaking alaga sa pagkababae ni Yareli at gumalaw nang mabilis.

“Ohh. . .” ungol ni Yareli nang biglaang pagpasok ni Grant sa loob niya.

Pumaibabaw si Grant at hinalikan siya sa labi habang patuloy pa rin sa pagbayo. Isinabit nito ang magkabilang hita ni Yareli sa balikat para mas baon na baon ang pagpasok rito.

“Ahhh. . . Nakakabaliw ka. Sa amin ka lang!” ungol na sambit ni Grant sa gitna ng paggalaw.

“I love you, babe,” Huling sinabi ni Grant bago nagpakawala ng mainit at malapot na katas sa loob ng sinapupunan ng babaeng minamahal.

Mula sa pagkakahiga ni Yareli ay nagulat ito nang hinila siya ni River patayo. Nanlalambot ang buo niyang katawan at pagod na pagod na siya sa ginawa sa kanya ng dalawang binata, ngunit bakas kay River ang kagustuhan nitong maangkin rin siya.

“I will fck her inside. You will fck her ass, Amir.” sabi ni River kay Amir na napangiti at kaagad pumuwesto sa likod ni Yareli.

Hindi mapigilang mapasandal ni Yareli sa matitipunong dibdib ni River dahil sa nararamdaman niyang pagod at sakit ng ibaba. Hinaplos ni River ang buhok niya at tinanggal ang suot na pantalon at brief.

“Whatever happened, we will take the responsibility, Yareli.” seryosong saad ni River at ipinasok ang alaga nito sa pagkababae ni Yareli.

Dinuraan ni Amir ang butas ng puwitan ni Yareli at dahan-dahan ring ipinasok ang alaga niya rito. Napahiyaw si Yareli sa pagpasok ng dalawang lalake sa butas niya kaya kaagad hinila ni Amir ang batok niya at siniil ng malalalim na halik.

Sabay na gumalaw ang magkapatid sa pagitan ni Yareli. Tila ay para na silang nasa alapaap sa sarap na nararamdaman dahil naangkin na nila sa wakas ang babaeng pinakaaasam nila.

Naungusan na nila si Juancho sa dalaga.

“Ahhh. . . it’s hot inside!” ungol ni River habang nakatitig sa nahihirapan at nakapikit na mukha ni Yareli.

“Sh*t! Lalabasan na ako,” pag-ungol ni Amir nang biglang nagpasabog ng katas sa butas ng puwitan ng dalaga.

Naramdaman na rin ni River na malapit na siyang labasan kaya mas lalo niyang pinag-igihan ang paggalaw kay Yareli.

“F*ck! Ohhh!” mahabang ungol ni River hanggang sa nilabasan na rin sa loob ni Yareli. Nang matapos ay hinugot na nito ang pagkalalaki.

Iniharap naman ni Amir ang katawan ni Yareli sa kanya at ipinasok nang walang pasabi ang alaga niya sa pagkababae nito. Binilisan ni Amir ang pagbayo sa loob nito habang nakatitig sa magandang mukha ng babaeng mahal.

Ilang saglit ay nilabasan na ulit si Amir na pumuno sa sinapupunan ni Yareli. Pagkatapos ay biglang nawalan ng malay ang dalaga na kaagad nasalo ni Amir nang akmang matutumba na ito. Inihiga niya si Yareli sa malaking kama at pagkatapos ay mabilis niya itong hinalikan sa labi.

Wala ni isang nagsalita sa magkakapatid matapos nilang angkinin si Yareli. Nagustuhan nito ang ginawa nila ngunit ramdam pa rin nila ang galit at poot nito. Si Efraim naman ay wala sa loob ng kuwarto nila at hindi nila alam kung nasaan ito.

“Ah, sh*t!” inis na saad ni Grant at ginulo ang buhok ang ilang beses.

“Nakuha na natin siya but, why am I not still satisfied?” nakapikit na sabi ni Irvin habang hinihilot ang sintido at umupo sa gilid ng kama.

Pinulot ni River ang nagkalat niyang mga damit sa sahig at sinuot ito. “Her body and soul is ours!” madiing sabi nito habang nakatitig ng mariin sa walang malay na si Yareli sa kama.

Malakas na isinarado ni River ang pintuan ng kuwarto bago lumabas mula sa loob. Napailing na lang ang magkakapatid.

Ajai_Kim

Chapter 34

“You were unsure which pain is worse– the shock of what happened or the ache for what never will.”

Yareli’s POV

KANINA pa ako gising pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kayang igalaw ang buong katawan ko. Ginusto ko ang nangyari sa amin at nadala ako sa emosyon at temptasyon, pero hindi pa rin mawala ang galit na nararamdaman ko sa kanila.

Ano pa ba ang kaya nilang gawin sa akin na mas lalong magpapasakit sa kalooban ko? Pinatay nila ang tanging naging kaibigan ko na nagmalasakit sa akin, saktan ako, at sumbatan ako sa mga nagawa kong kasalanan na hindi ko naman ninais ay ano pa kaya ang susunod?

Nagdarasal naman ako palagi sa at wala akong inagrabyadong tao, naging mapagmahal at mabait ako sa mga taong nasa paligid ko, pero bakit puro sakit at paghihirap na lang ang naging kapalit nang lahat ng nagawa kong mabuti sa mundong ito? Bakit nangyayari sa akin ang lahat ng ito? Wala na akong mailuha. Wala na rin akong lakas para magsalita at depensahan ang sarili ko sa magkakapatid na iyon dahil alam kong hindi nila ako papakinggan.

Ano nang mangyayari sa buhay ko? Kaya ko pa bang lumaban? Pakiramdam ko ay malapit na akong sumuko. Pilit akong nagpapakatatag para sa pamilya ko pero masyado nang masakit, masyado nang mabigat ang kalooban ko.

“Babe? Kumain ka na,”

Sa lalim ng boses ng lalaking pumasok sa loob ng kuwarto ay alam kong si Grant iyon. Hindi ko na siya kailangang lingunin.

Narinig ko na lang ang paglapag ng tray sa lamesa at pagbuntonghininga ni Grant.

Naramdaman kong tumabi siya mula sa pagkakahiga ko sa kama at niyakap ako sa likuran ko. Hindi ko siya magawang itulak o kausapin.

“I’m sorry,” sambit niya sa nahihirapang tono. “We love you so much that we are willing to do crazy things just to keep you in our hands.”

Makasarili. Ayan ang tamang denipisyon sa Steffano brothers. Kahit gaano ko pa sila kamahal kung gaganitohin nila ako at ilalayo sa pamilya ko ay hinding-hindi na nila makukuha ang tiwala ko.

Hindi ko alam kung bakit may mga taong mas pipiliin ang pagmamahal sa kasintahan nila at handang talikuran kahit ang pamilya nila. Hindi ba nila naiisip na pamilya ang mas mahalaga sa lahat bukod sa Diyos? Sila ang mga taong nakasama mo sa hirap at ginhawa, sila ang dahilan kung bakit buo ka at nagagawa mo ang mga bagay na nanaisin mo, sila rin ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nagpapatuloy ka pa ring mabuhay sa mundong ito. Iba’t-iba man ang sitwasyon ng isang pamilya pero sa huli ay sila pa rin ang huling matatakbuhan mo kapag tinalikuran ka ng lahat. Puwede kang magmahal pero dapat rin ikonsidera ang pamilya dahil kung wala sila ay wala ka rin sa kinatatayuan mo.

Pinihit ako ni Grant paharap sa kanya at natigilan ako nang makita kong nangingilid na ang mga luha niya sa mata.

“I know, hindi ko na mababawi ’yong mga nagawa kong kasalanan sa’yo, Yareli but after we took you ay bigla akong nagsisisi sa ginawa namin sa’yo.” Tumingala siya ng tingin para pigilan ang nagbabadyang pag-agos ng luha sa mga mata niya.

May kirot sa puso ko habang pinagmamasdan ko si Grant na malapit nang umiyak. Bakit ganito? Bakit kahit sinaktan niya ako ay may parte pa rin sa puso ko na naaawa at nasasaktan dahil nakikita kong nasasaktan rin siya? Ganito ba talaga ang pagmamahal?

Muling tumingin si Grant at ngumiti siya nang mapait. “Alam ko na hindi mo na kami magagawang mahalin. We are cruel monsters but we will take the responsibility, Yareli. We are very serious with you. We love you so much.” sabi niya at pagkatapos ay niyakap ako nang mahigpit.

Hinayaan ko siya sa ginawa niya. Kahit magpumiglas ako ay wala rin naman akong magagawa. Masyado na akong pagod para magsalita pa. Iyong takot ko sa Steffano brothers ay nandito pa rin pero sa mga sinabi sa akin ni Grant at sa lungkot, konsensya, at sakit na nakikita ko sa kanya, kahit papaano ay naramdaman kong tunay niya akong mahal.

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at itinuro ang parteng ibaba ko. “Does it still hurt?” tanong niya.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong tumugon sa sinabi niya at tumango ng tipid. Nabigla siya sa naging tugon ko pero ’di kalaunan ay napangiti siya at biglang bumangon sa tabi ko. Kinuha ang isang tasa sa lamesa at inabot sa akin.

“It’s tea. Drink that para kahit papaano ay mawala ’yang sakit ng ibaba mo.” sabi niya.

Napatitig ako sa tasa ng tsaa na inabot niya at hindi kalaunan ay ininom ito. Medyo matamis na mapait ang lasa pero masarap naman. Nang matapos kong inumin ang tsaa ay kinuha na sa akin ni Grant ang tasa na wala nang laman at inilapag sa lamesa. Inayos niya ang ilang hibla ng buhok na nakatabon sa mukha ko at hinawakan ang isang kamay ko.

“Babe, I’ve been thinking this since yesterday, ibabalik ulit kita sa pamilya mo pero sa isang kondisyon,” seryoso niyang sabi dahilan para mabuhayan ako nang pag-asa.

“T-Talaga?” Biglang gumaan ang bigat na nararamdaman ko sa dibdib.

Tumango siya at ngumiti nang malungkot. “My brothers have no idea on what I am planning. Sa tingin ko, ako lang talaga ang may konsensya sa ginawa namin sa’yo. I love you, Yareli, that’s why I want you to be free and happy with someone you truly love.” Huminga siya nang malalim at hindi napigilan ang pagtulo ng mga luha.

Hindi. Mahal din kita, Grant.

“Grant. . .”

“Palalayain kita basta’t bigyan mo lang kami ng dalawang linggo para pakisamahan ng maayos at umakto kang mahal mo rin kami. We were longing for great love since we were young, Yareli. Kahit kailan ay hindi kami nakaranas ng totoong pagmamahal sa mga magulang namin that’s why we are acting this way, bukod sa may sakit kami sa pag-iisip.” Hinalikan niya ang likod ng palad ko at inihaplos sa mukha niya.

Ngayon ay mas naiintindihan ko ang Steffano brothers pero hindi pa rin tama na gawin nila sa akin ito.

“Walang kapatawaran ang ginawa namin kay Ezekiel, at kapag nakalaya ka na sa amin ay magsumbong ka kay Juancho at sa mga pulis para makulong kami. We deserve to be in jail because of our selfishness and greediness in trying to obtain you and your freedom.” Nagpunas siya ng luha gamit ang isang kamay at umiling.

“Walang alam sila River sa plano kong palayain ka. I’m sure they will got mad at me dahil sa plano ko at baka mapatay nila ako dito but I don’t care, I can endure their punishment to me once na palayain na kita sa isla na ’to. Just two weeks, Yareli and you are free from our bad ways.” mariin niyang sabi.

Ang akala ko ay tuluyan nang nilamon ng obsession ang limang magkakapatid pero hindi pa pala, may isang lalakeng nagpahalaga at nagmalasakit sa nararamdaman ko at iyon ay si Grant. Sa lalakeng hindi ko inaasahan na siyang tutulong sa akin.

Kahit papaano ay mahal ko siya at masaya akong naibigay ang sarili ko sa kanya. Ang mahalaga ngayon ay napagtanto niyang nagkamali siya at handa akong palayain.

Dapat maging masaya ako pero bakit sa kaisipang malalayo na ako sa magkakapatid at magagawa ko nang makalaya sa kanila ay bakit parang. . . . nalulungkot ako?

Tumango ako sa sinabi ni Grant na ikinangiti niya. Muli niya akong niyakap at hinalikan ang noo pagkatapos. Kinuha niya ang tray na may lamang pagkain at sinubuan ako. Wala na akong nagawa kundi ang hayaan siya sa ginagawa niya dahil nagugutom na rin ako.

Pagkatapos niya akong pakainin ay sakto namang bumukas ang pintuan ng kwarto namin at pumasok sa loob sina River at Efraim. Sa takot ko sa kanilang dalawa dahil sa malagim na sinapit ni Ezekiel ay napayakap ako kay Grant na mukhang nabigla sa ginawa ko.

Iniwasan kong tingnan sina River at Efraim at mas nagsumiksik sa dibdib ni Grant. Amoy na amoy ko tuloy ang ginamit niyang pabango sa suot niyang navy blue v-neck shirt. Ang bango niya.

“Wow, she’s scared to us, Efraim,” sarkastikong sabi ni River kay Efraim. Napayuko ako.

“Babe, ’yong favor ko,” mahinang bulong ni Grant at nang maalala ko ang pabor na hinihiling niya ay unti-unti akong kumalas mula sa pagkakayakap l sa kanya at pilit hinarap sina River at Efraim na alam kong nakatingin pa rin sa akin.

Mga kriminal sila lalo na si Efraim pero kailangan kong umakto nang normal at hindi alintana ang nagawa nila kay Ezekiel para makalaya ako sa isla na ito gaya nang ipinangako sa akin ni Grant. Ito na ang huling tsansa ko at isusugal ko ang sarili ko para sa kalayaan ko.

“M-Magandang umaga nga pala sa inyo.” pagbati ko na halatang ikinagulat nina River at Efraim.

“Good morning daw sa inyo mga bro!” sabi ni Grant at inakbayan ako.

“What did you do to her, Grant?” dudang tanong ni River nang nakakunot-noo.

“I don’t know?” sagot ni Grant at nagkibit-balikat.

Tinitigan ako nang seryoso ni River at kahit may kaba at takot pa rin ako sa kanila ni Efraim ay pinilit kong maging normal ang ekspresyon ng mukha ko.

Lumapit si River at sinapo ang kaliwang pisngi ko. Napansin niya na namumula iyon nang dahil sa pagsampal niya sa akin. “I’m sorry if I hurt you. Please forgive me, Yareli. . .”

Kahit labag sa loob ko ay tumango na lang ako. “Okay lang. Naiintindihan ko kung bakit mo ’ko nasampal.” sabi ko at kaagad iniwas ang tingin sa kanya.

Mukhang hindi makapaniwala si River sa ikinikilos ko. Inaasahan niya siguro na pagkatapos nang ginawa nila kay Ezekiel ay kasusuklaman ko sila at hindi na papansinin, ang hindi nila alam ay nakiusap sa akin si Grant na umaktong ayos lang sa akin ang lahat at magkunwaring mahal ko sila sa loob ng dalawang linggo kapalit ang kalayaan ko.

Ang hindi nila alam ay talagang mahal ko sila pero hindi iyon sapat para gawin nila ang bagay na ito sa akin.

Nang tumingin ako kay Efraim ay nanatili siyang nakatingin sa akin. Kahapon ay wala siya nang inangkin ako ng mga kapatid niya. Gagawin ko ang lahat mabigyan lang ng hustisya ang pagkamatay ni Ezekiel at kailangang pagbayaran iyon ni Efraim.

Si Efraim kaagad ang unang nagbawi ng tingin sa amin at saka ito kumuha ng towel sa loob ng cabinet niya, at dumiretso papasok sa loob ng banyo. Sa itsura niya ay hindi mahahalatang kaya niyang pumatay ng isang tao. Masyado rin siyang tahimik at malihim.

“Ahm. . . kumain ka na ba? May gusto ka bang ipabili sa ’kin? Gusto mo bang maglibang sa labas ng bahay?” sunod-sunod na tanong ni River at halata sa mukha nito ang kasiyahan dahil sa maayos kong pakikitungo sa kanya.

“Hindi na. Ayos lang ako rito.” sagot ko na ikinangiti niya.

Bigla niyang hinapit ang baywang ko at kinabig para halikan ako sa labi. Napabitaw sa pagkakaakbay sa akin si Grant na napailing na lang.

“I love you, Yareli.” malambing na saad ni River matapos akong halikan na hindi ko tinugunan. Tumango lang ako.

“Once you get pregnant, kung sinoman ang ama ng ipinagbubuntis mo ay kaagad ka naming pakakasalan.” nakangiti niyang sabi dahilan para manlamig ang mga kamay ko.

“A-Ano?” halos pabulong kong tanong.

Ngumisi si River at muli niyang hinaplos ang pisngi ko. “We’re hoping na mabuntis ka ng isa sa amin, Yareli. If mangyari ’yon ay may panghahawakan na kami sa’yo at matatali ka na namin. You can’t escape easily to us. Kung may plano ka na namang maging mabait sa amin at sa huli ay tatakas ka like what you were always doing ay siguradong hindi na magiging normal ulit ang takbo ng buhay mo. I hope this is the last time na gagawa ka ulit ng ikapapahamak mo at tuluyan mo na kaming matanggap sa buhay mo,” sabi niya nang hindi na nakangiti at lumayo na sa akin. Lumabas siya sa loob ng kuwarto habang ako ay bigla na lang napaluha.

Naramdaman ko ang pagyakap ni Grant sa akin. “Don’t worry, I will help you.” sabi niya na ikinatango ko.

Kay Grant na lang ako umaasa na magiging maayos ang lahat.

Ajai_Kim

Chapter 35

Ronnie vs. Jestin

Third Person’s POV

AYAW mang sumama ni Ronnie sa paligang gaganapin ngayon sa plaza sa bayan ng San Felicidad ay kinailangan niyang sumali dahil sa laki ng cash prize na makukuha nila ng mga kagrupo niya sa basketball kung sakaling manalo sila laban sa kabilang grupo ng San Andres. Gusto niyang tuluyang iwasan si Jestin dahil sa nakaraang engkuwentro nila. Tinapos na nito ang pagkakaibigan nila dahil sa inggit at selos nito sa kanya, ngunit wala siyang magawa dahil kagrupo niya ito sa basketball kasama si Lorenzo at ang anim pa nilang mga kamiyembro.

Mas pipiliin na lang niyang ilaan ang oras sa paghahanap kay Yareli, pero dahil kailangan ni Lorenzo ng pera para sa pambili ng gatas at maintenance ng ina nitong may sakit na high blood kahit papaano’y gusto niyang makatulong sa tunay niyang kaibigan. May pag-asa rin na makabili siya muli ng bagong cellphone na magagamit niya sa pag-vi-video call sa panganay niyang kapatid na nasa Middle East.

Nagkita-kita sila Ronnie, Jestin, Lorenzo at ang anim pa nilang kamiyembro sa basketball sa plaza. Mga kapwa nakasuot ng jersey basketball uniform na nagrerepresinta sa kanilang probinsya na San Felicidad. Maraming tao sa basketball court, at ang karamihan dito ay mga kababaihan na halos kaedaran nila.

Sa kanilang basketball group na San Felicidad Phoenix team ay kapansin-pansin ang porma ni Jestin. Nakasuot ito ng telang headband na kulay asul sa buhok nito at may wrist band na suot na kulay pula katerno ng suot nilang jersey shirts. Bago ang sapatos ni Jestin na tatak Nike, at may suot na itim na t-shirt mula sa ibabaw ng jersey shirt nito.

Hindi katulad ni Ronnie ay maporma si Jestin. Guwapo ang binata sa morenong balat ngunit mas pumuputi na ang balat nito kumpara noong high school pa lang sila. May matangos na ilong si Jestin, medyo malaking pangangatawan, at matangkad din ito. Lapitin naman ito ng mga babae at marami ring nagkakagusto rito pero hindi alam ni Ronnie kung ano pa ba ang kinaiinggit nito sa kanya.

Si Jestin ay tuwang-tuwa sa atensyon na nakukuha niya mula sa mga taong manonood ng laro nila sa kabilang grupo ng San Andres. Tinodo niya ang pagporma sa sarili para matabunan ng atensyon si Ronnie. Labis ang insecurities niya sa binata at hindi siya makapapayag na mapansin ito ng mga tao dahil sa guwapo at mas attractive nitong itsura kumpara sa kanya. Maraming babae ang napapatingin sa direksyon ni Jestin na ikinatutuwa niya.

Ang sayang nararamdaman niya sa atensyon na nakukuha ay kaagad ring nawala nang mahagip niya ng tingin ang grupo ng mga kababaihan na taga San Felicidad na may hawak na banner, at may nakasulat dito na “Go baby Ronnie! We love you!” Ilang beses pa nilang sinisigaw ang pangalan ni Ronnie upang suportahan at i-cheer ito.

Kaagad nag-init ang ulo ni Jestin at sinulyapan si Ronnie na kasama ni Lorenzo sa bench na nag-uusap at nagtatawanan. Itinuro ni Lorenzo ang grupo ng kababaihan kay Ronnie na nag-che-cheer para rito. Napangiti si Ronnie at umiling.

Hindi makapaniwala si Jestin na kahit nakasuot nang simpleng jersey uniform shirt at itim na rubber shoes si Ronnie ay napansin pa rin ito ng mga babae, samantalang siya na tinodo na ang pagporma sa liga, ni isa ay wala siyang makitang grupo ng kababaihan sa basketball court para lang i-cheer din siya.

“Chick magnet talaga ’yang si Ronnie, no, tol?” pag-imik ni Fidel na isa sa mga kamiyembro nila sa basketball kay Omar na kamiyembro rin nila.

“Oo nga, tol. Nadaan sa gandang lalaki, e. Si Jestin ang todo outfit ngayon pero si Ronnie pa rin ang napansin ng mga babae!” tukso ni Omar kay Jestin na sinamaan siya ng tingin.

“Wala ka bang magandang sasabihin, Omar? ’Wag mo nga akong ikumpara sa baduy at walang fashion sense na lalaki!” singhal ni Jestin at padabog na kinuha ang bottled water sa loob ng dalang bag at ininom ito.

“Magkagalit ba kayo ni Ronnie? Magbestfriend kayo niyan, ’di ba?” gulat na tanong ni Fidel.

“Sino ang may sabing bestfriend ko siya? Tsk!” sagot ni Jestin pagkatapos uminom ng tubig.

“Magkagalit nga talaga silang dalawa, tol!” tumatawa-tawang sabi Omar na ikinaikot lang ng mga mata ni Jestin.

Sa inis niya ay iniwan na niya ang dalawang kamiyembro at lumayo sa puwesto ng mga ito para makapagwarm-up ng mag-isa. Hindi niya hahayaan na pati sa basketball ay maging bida rin si Ronnie kaya gagawin niya ang lahat maging MVP lang sa laro nila.

Nag-umpisa na ang laban ng San Felicidad Phoenix team laban sa kabilang grupo na San Andres Eagles team. Intense ang laro dahil parehong magagaling ang dalawang magkalabang grupo at halos dikit ang scores nila.

Napapansin ni Lorenzo na kapag si Jestin na ang may hawak ng bola ay hindi nito pinapasa kay Ronnie kahit na malapit lang ito sa ring. Nagpapakitang-gilas si Jestin at hindi niya ito mapagsabihan dahil palagi nitong na-sho-shoot ang bola sa ring at minsan ay nakaka-three points shoot pa ito.

Si Ronnie naman ay alam na may galit pa rin sa kanya si Jestin. Hinahayaan na lang niya itong bumida sa laro nila. Nang maagaw ni Jestin ang bola sa kalaban nang bandang 3rd quarter ng laro ay saktong nasa likuran niya si Ronnie upang bantayan ang isa pang kalaban sa kabilang grupo.

Tila may plano na naisip si Jestin para lang mapahiya si Ronnie sa lahat ng taong nanonood sa laro nila. Nagkunwari siyang hindi nakita sa likuran si Ronnie at patay malisyang siniko ito sa tagiliran. Biglang bumagsak si Ronnie sa sahig ng basketball court habang namimilipit sa sakit ng tagiliran niyang siniko ni Jestin.

Pumito ang referee para sandaling itigil ang laro at tingnan ang kalagayan ni Ronnie. Kaagad lumapit si Lorenzo sa kaibigan at inalalayan itong makatayo mula sa pagkakabagsak sa sahig ng basketball court.

“Sorry, Ronnie. Hindi ko namalayan na nasa likuran pala kita,” kunwaring paumanhin ni Jestin, pero sa totoo lang ay tuwang-tuwa ito sa pagkapahiya ni Ronnie sa lahat ng taong nanonood sa liga.

Tumalim ang tingin ni Lorenzo kay Jestin at alam niyang sinadya iyon ng binata para mapahiya si Ronnie. Si Ronnie ay tumango na lang sa sinabi ni Jestin at ayaw niya ng gulo kaya nanahimik na lang siya sa nagawa sa kanya ni Jestin. Baka kasi aksidente lang talaga ito at hindi iyon sinasadya.

“Ayos ka lang ba, hijo?” tanong ng referee kay Ronnie.

“Ayos lang po. Ipagpatuloy na po natin ang laro,” magalang na sagot ni Ronnie na ikinatango ng referee.

Pinagpatuloy na ulit nila ang liga hanggang sa umabot na sa 4th quarter ang laro. Lamang na ng 8 points ang San Felicidad Phoenix team at dahil iyon sa panay three points shoot ni Jestin. Mas lalong umingay ang buong paligid para i-cheer ang magkabilang grupo. Kahit na mukhang hindi si Ronnie ang magiging MVP sa laro ay marami pa ring mga babae ang sumisigaw ng pangalan nito para suportahan siya.

“Go Ronnie! We are so proud of you!”

“Kahit hindi ikaw ang maging MVP ay magaling at guwapo ka pa rin!

“Mahal ka namin, Ronnie!”

Mas lalong lumukob ang inggit at galit ni Jestin sa puso dahil sa naririnig niyang sinasabi ng mga babaeng sumusuporta kay Ronnie.

Siya ang nagpapakahirap at gumagawa ng effort para lang pansinin ng mga tao pero baliwala pa rin iyon kapag nasa paligid lang si Ronnie. Kung wala siguro ito sa San Felicidad malamang ay siya ang bida sa lahat. Guwapo naman kasi siya at pansinin din ng mga babae pero mas tipo nila ang mestizo at may maamong mukha na si Ronnie.

Sa pagtatapos ng laro ay nanalo ang grupo nila Jestin at Ronnie. 130-118 ang final score at inaasahan nang si Jestin ang MVP ng grupo. Nagtungo sa gitna ng basketball court ang nanalong grupo para sa awarding ceremony. Inabot din ni Vice Governor Ardiente ang 30 thousand na cash prize at pati na ang trophy na si Jestin ang humawak.

Nang matapos ang awarding ceremony ay may mga grupo ng kababaihan na lumapit sa nanalong grupo nina Ronnie at Jestin. Nanghingi ng autograph ang mga ito at nag-pa-picture sa kanila.

Napasimangot si Jestin nang biglang dinumog si Ronnie ng grupo ng mga kababaihang kanina pa nag-che-cheer para rito. Hindi magkanda humayaw ang mga babae sa pagpapa-picture na nginingitian lang ni Ronnie. Si Lorenzo naman na kasama ni Ronnie ay abala sa pagkuha ng litatro.

“Kunwari pa, gusto rin naman ng atensyon. Tsk!” naiiritang bulong ni Jestin habang nakamasid kila Ronnie.

Nang humupa ang mga nanonood kaninang tao sa basketball court dahil tapos na ang liga ay pinaghatian ng San Felicidad Phoenix team ang cash prize na napanalunan nila. Tuwang-tuwa si Lorenzo sa perang nakuha dahil may maipantutulong na siya para sa ina na may sakit na high blood.

“ANO’NG gagawin mo sa cash prize na napanalunan natin, bro?” tanong ni Lorenzo kay Ronnie habang nakatambay sila sa hagdanan ng stage sa basketball court.

“Ibibili ko siguro ng cellphone para may magamit ako sa pag-vi-video call namin ni ate Ronalee sa Saudi. Kailangan kasing may communication kami para makita niya kahit papaano ang anak niya at pamangkin kong si Joshua. Nasabi ko na sa’yong aksidente kong nasira ang cellphone ko sa bahay nila Jestin noong malasing ako dahil sa kakaisip kay Yareli, ’di ba?” ani Ronnie kay Lorenzo.

“Ah, oo nga pala!” sagot ni Lorenzo nang maalala ang nabanggit noon ng kaibigan.

“Teka, pupunta muna ako ng CR, bro. Maghihilamos lang ako ng mukha,” paalam ni Ronnie kay Lorenzo.

“Sige, bro. Hintayin na lang kita rito para sabay na tayong umuwi,” sagot ni Lorenzo na naging abala na sa paggamit ng cellphone.

“Okay, bro.” nakangiting sabi ni Ronnie at umalis na pagkatapos.

Nang magtungo si Ronnie sa kaliwang pasilyo papuntang CR ay hindi niya kaagad nagawang pumasok sa loob dahil may narinig siyang nag-uusap sa gilid ng pintuan ng CR. Sa instinct ay nagtago muna siya sa pader sa likod at pinakinggan ang mga nag-uusap.

“Talaga? Ginawa mo ’yon, Jes? Ang akala ko ba eh magkaibigan kayo? Hindi ba’t close na close kayong magkaibigan pati ’yang girlfriend mo at ’yong magandang babae na si Yareli?” Narinig ni Ronnie na sinaabi ng lalake na sa pagkakaalam niya ay boses ni Fidel na isa sa mga kamiyembro niya sa basketball team nila.

“Hindi na kami magkaibigan ng g*gong ’yon. Tama lang ang ginawa kong sirain ang cellphone niya nung malasing siya sa bahay namin para man lang makaganti ako sa kanya,” tumatawang sabi ng isa pang lalaki na kilalang-kilala niya ang boses.

Naikuyom ni Ronnie ang mga kamao sa naririnig niya, at nagtitimpi na ito nang galit na nararamdaman.

“Hindi ba’t girlfriend ni Juancho ’yong kaibigan n’yong maganda? Ang akala ko talaga ay girlfriend ni Ronnie ’yon nung una dahil nakikita ko na palagi silang magkasamang dalawa.” tanong ni Fidel kay Jestin.

“Hindi sila bagay ni Ronnie! Mas mabuting napunta si Yareli kay Juancho kaysa kay Ronnie para man lang maisip ni Ronnie na hindi lahat ng magagandang babae ay makukuha niya. Kung may pagkakataon naman na maghiwalay sina Juancho at Yareli ay eeksena ako at ako ang aagaw kay Yareli para hindi magkaroon nang pag-asa si Ronnie sa kanya.” sagot ni Jestin na tila nasisiyahan.

Wala nang mas sasakit sa pagtraydor ni Jestin. Bukod sa sinira pala nito ang cellphone niya nang sadya ay may balak din itong pormahan si Yareli kung sakaling maghiwalay sila ni Juancho. Hindi nito naisip si Mayet na kasalukuyang girlfriend nito.

“Paano naman ’yong girlfriend mo? Maganda rin ’yon, ah? Sa pagkakaalam ko ay in love na in love ka pa nga sa kanya at halos kabaliwan mo na.” panunukso ni Fidel kay Jestin na ikinatawa nito ng mahina.

“Si Mayet? Mahal ko ’yon at ilang beses nang may nangyari sa amin, pero mas maganda siguro kung si Yareli ang makukuha ko dahil gustong-gusto ko na siya noon pa lang at puwede kong ipagyabang sa lahat dahil sobrang ganda at sexy niya–”

Hindi na natiis ni Ronnie na lumabas mula sa likod ng pader ng CR at kaagad sinugod si Jestin at sinuntok ito sa mukha. Sa gulat ni Jestin sa biglaang pagsulpot ni Ronnie ay hindi kaagad ito nakailag sa ginawang pagsuntok sa kanya.

“Walanghiya ka, Jestin! Narinig ko ang lahat ng pinagsasabi mo! Paano mo nagagawa ang mga bagay na ’to sa akin? Pati si Mayet niloloko mong traydor ka!” galit na sigaw ni Ronnie, akmang susugurin sana ulit si Jestin nang napigilan ito ni Fidel at pumagitna sa kanilang dalawa.

Tumawa ng sarkastiko si Jestin at napahawak sa panga niyang nasuntok ni Ronnie. Mabuti at hindi nagdugo.

“Kasalanan mo kasi lahat, Ronnie kaya tama lang ’yong ginagawa ko. Tama ka rin nang narinig na matagal ko nang gusto si Yareli pero nag-giveway lang ako sa’yo dahil itinuring naman kitang kaibigan kahit papaano, pero ngayon? Hindi na ’ko papayag na maungusan mo ulit!” sigaw ni Jestin at tumiim-bagang sa galit at selos na nararamdaman kay Ronnie sa matagal na panahon.

“’Yon nga kasi, Jestin, pakiramdam mo ay nakikipagkompitensya ako sa’yo na kahit kailan ay hindi ko inisip dahil magkababata tayo at kaibigan kita. Hindi ko ginustong maging pansinin, at lahat ng atensyon ng mga babae at ng ibang tao ay nakukuha ko kaysa sa’yo. Tungkol naman kay Mayet, matapos mo siyang galawin ay basta mo na lang siyang iiwan sa ere dahil sa paghahangad mo kay Yareli? Magpakalalaki ka at ’wag kang gumalaw na parang duwag!” Hindi na nakapagtimpi si Ronnie at sinabi na iyon sa kaibigan na lubos niyang pinagkatiwalaan.

Hindi niya matanggap ang ginagawa ni Jestin para lang mapabagsak siya. Ganoon na lang pala ang pagkasuklam nito sa kanya. Hindi niya matanggap ang ginawa nito kay Mayet. Alam ni Ronnie na mahal na mahal ni Mayet si Jestin at kapag nalaman nitong may interes pa rin si Jestin kay Yareli ay paniguradong masasaktan ang kaibigan niya.

“Ano? G*go ka, ah?! Bawiin mo ’yang sinabi mo!” galit na sigaw ni Jestin at akmang susugurin na si Ronnie nang pumagitna ulit si Fidel.

“Mga p*cha! Kumalma nga kayong dalawa!” naiinis na pag-awat ni Fidel.

Huminga nang malalim si Ronnie para pakalmahin ang sarili, at saka tumingin ng masama kay Jestin na masama rin ang tingin sa kanya.

“Ganito ba ang gusto mo, Jestin? Sige, ibibigay ko. Tinapos mo ang pagkakaibigan natin kaya gano’n din ako sa’yo,” madiin niyang sabi bago iniwanan si Jestin na ilang beses siyang pinagmumura at sinigawan.

Napahawi si Ronnie sa buhok at bumuntonghininga.

Hindi na talaga nila maibabalik ni Jestin ang maayos na pagkakaibigan nila dahil natuklasan niya na noon pa lang ay may lihim na itong galit at insecurities sa kanya. Isa itong kaibigang hindi totoo sa kanya na ikinangiti niya na lang nang malungkot.

Ajai_Kim

Chapter 36

Yareli’s POV

SA hirap at sakit na pinagdaraanan ko ay itinuloy ko pa ring pinakasamahan nang maayos ang magkakapatid na Steffano. Isang linggo na lang ang natitira at makakalaya na ako sa kanila gaya ng ipinangako sa akin ni Grant. Ramdam ko ang paninibago nila sa mga ikinikilos ko dahil sa maganda at maayos kong pagtrato sa kanila. Hindi naman sila nagtatanong sa akin kung bakit umaakto ako nang ganito na ikinahinga ko nang maluwag.

Kasalukuyan akong kumakain nang pumasok sa loob ng kuwarto ang limang magkakapatid. Nakangiti sila habang si Efraim ay blangko pa ang ekspresyon ng mukha na inaasahan ko na.

“Babe, pupunta tayo sa bayan. Pumayag sila River na makalabas ka para makapaglibang man lang,” nakangiting sabi ni Grant nang lumapit sa akin.

“Talaga?” tanong ko at tiningnan si River na nakangiti rin.

“Yup! Gusto ulit naming makabawi sa’yo dahil sa nagawa namin. Mag-ayos ka na at aalis na tayo ngayon,” ani River.

Mabilis kong inubos ang pagkain ko at saka naligo at nagsipilyo. Isinuot ko ang isang kulay puting dress na kakabili lang ni River para sa akin. Nagsuot din ako ng sandals. Nang matapos akong mag-ayos ay kaagad akong hinila nina Irvin at Grant sa loob ng kuwarto namin hanggang sa makalabas na kami sa bahay. May nakaparada doon na puting kotse at kaagad kaming pumasok sa loob.

Hinapit ni Amir ang baywang ko nang nasa backseat kami at katabi ko naman sa kanan si Grant.

“Are you excited?” nakangiting tanong ni Amir.

Tumango ako bilang sagot at kaagad binawi ang tingin sa kanya. Narinig ko na lang ang pagbuntonghininga niya hanggang sa pinaandar na ni River ang kotse.

Umandar na ito at lumiko sa daan na kung saan ay ito ang dinaanan namin ni Ezekiel nung nagtangka kaming tumakas. Bigla ay naalala ko siya at sa malagim na sinapit niya mula kay Efraim.

Nang tumingin ako kay Efraim na nasa front seat ay nakita kong nakatingin ito sa akin sa side mirror ng kotse. Sa paraan ng pagtitig niya ay kinabahan ako kaya binawi ko rin kaagad ang tingin ko sa kanya.

Mga kalahating oras ang biniyahe namin hanggang sa makarating kami sa isang lugar na katulad din sa bayan ng San Felicidad. Maraming tao sa paligid, at may iba’t-ibang shops at palengke akong nakikita. Isang tipikal na bayan para sa isang probinsya.

Lumabas kami sa loob ng kotse at napansin ko kaagad na pinagtitinginan kami ng mga tao, lalo na ng mga kababaihan. Tila mangha-mangha sila nang makita ang Steffano brothers. Kung alam lang nila ang sinapit ko sa mga ito.

“Saan mo gustong pumunta dito, love?” tanong ni Irvin na mabilis akong hinalikan sa labi. Nailang ako dahil mas lalo kaming pinagtitinginan ng mga tao sa ginawang paghalik niya sa akin.

“Ah, kahit saan na lang,” sagot ko na nahihiya.

Tumango siya. “Let’s go to the park nearby. Maganda doon.” sabi niya.

Sinundan namin si Irvin na nag-umpisa nang maglakad hanggang sa makarating kami sa parke na tinutukoy niya. Kakaunti lang ang mga tao rito at dahil maganda ang panahon ngayon ay na-re-relax ako sa ganda nang paligid at sa sariwang simoy ng hangin. Huminto kami sa paglalakad at naupong lahat sa ground grass ng parke. Nagpresinta naman sina Irvin at Amir na bibili muna ng makakain kaya sandaling umalis ang mga ito.

“Do you like this place?” tanong ni River.

“Nagustuhan ko,” sagot ko at nilibot ng tingin ang buong paligid.

Ilang minuto pa ay dumating na sina Irvin at Amir na may dalang mga pagkain. May burgers, french fries, at inumin silang binili. Inabutan ako ni Irvin ng pagkain at inumin, mahina akong nagpasalamat. Sa pagkain at pagtanaw ko sa paligid ng parke ay tahimik lang ako habang ramdam ko na pinagmamasdan lang ako ng magkakapatid.

“River?”

Lumingon ako sa magandang babaeng lumapit sa kinaroroonan namin. Napako ang tingin nito kay River na mukhang nagulat nang makita siya.

“Joanna?” nakangiting sambit ni River sa babae. Tumayo ito mula sa pagkakaupo namin at saka siya lumapit sa babae.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit biglang kumirot ang dibdib ko sa nakikita kong eksena.

Si River ay may nginingitiang ibang babae.

Ano ba naman sa akin kung may nginingitian siyang babae? Baka nakalilimutan mo na baliw ang lalaking ’yan, Yareli. Muntik ka pa nga niyang

mapatay

, hindi ba?

“Are you okay?” bulong ni Grant na nasa tabi ko at hinawakan ang kamay ko.

Tumango ako at pilit na ngumiti. “Oo naman. Bakit naman ako hindi magiging okay?”

Tinitigan ako nang ilang segundo ni Grant at muling tiningnan si River at ang babaeng kakilala nito.

“I didn’t expect that you’re here. Ano’ng ginagawa niyo rito?” nakangiting tanong ng babae at saka ito tumingin sa amin. Nang dumako ang paningin niya sa akin ay biglang nawala ang ngiti niya.

“We are out for a vacation. By the way, she’s Yareli, my girlfriend,” nakangiting pakilala sa akin ni River sa babae.

“G-Girfriend?” gulat na sambit ng babae.

“Yes, she’s my girlfriend. Ang akala mo siguro ay hindi na ako magkakagirlfriend simula noong high school pa lang tayo, no?” nakangising sabi ni River.

“Yes. I thought na tatanda ka nang binata dahil noon e, sex lang naman ang habol mo sa isang babae.” sabi nung babae at hindi nakatakas sa akin ang simpleng pagngisi niya.

Walang sineryosong babae noon si River dahil sex lang ang habol niya sa mga babae? Ibig bang sabihin ay hindi talaga siya seryoso sa akin at hindi niya ako tunay na mahal?

“That was before, but now I’m already serious in a relationship, and it’s all because of Yareli, my girlfriend.” sagot ni River at nginitian ako.

Sa sinabi ni River ay biglang nawala ang agam-agam sa isip ko at hindi ko maitatangging sumaya ang puso ko dahil sa sinabi niya.

Nawala ang ngiti ng babae. Narinig ko pa ang mahinang pagtawa nina Irvin, Grant, at Amir na parang nagpipigil lang silang humalakhak.

“Can I join here? Kasama ko ’yong brother ko, actually dahil binisita namin ’yong grandparents namin dito sa San Martino. There he is, my brother,” sabi nung babae at itinuro ang isang matangkad na lalaking papalapit sa amin.

Nang makalapit na ito ay tumingin ito sa akin. Natulala siya nang makita ako, pero biglang tumikhim si Grant na masama na ang tingin sa lalaki. Kaagad umiwas ng tingin sa akin ang lalaki.

“By the way, this is Jordan, my younger brother.” nakangiting pakilala nung babae sa kapatid niya.

Hindi umimik ang magkakapatid.

Umupo ang babaeng si Joanna sa tabi ni River, at ang kapatid naman niyang si Jordan ay umupo sa tapat ko. Walang ibang ginawa si Joanna kundi ang makipag-usap kay River na mukhang aliw na aliw sa kanya at hindi na kami pinapansin. Nakikita ko sa apat na magkakapatid ang iritasyon sa mga mukha nila dahil sa lantarang pagtitig sa akin ni Jordan.

May itsura naman ito, ngunit iyong klase ng kaguwapuhan niya ay pangkaraniwan na lang. Kumpara sa itsura ay mas hamak na guwapo at malalakas ang dating ng Steffano brothers.

“Sunshine, kain ka oh,” Nabigla ako nang akmang susubuan ako ni Amir ng kinakain niyang burger.

Dahil nasa tapat na ito ng bibig ko ay wala akong ibang nagawa kundi isubo ito. Nang matapos akong subuan ni Amir ay tumingin ito kay Jordan na biglang umiwas ng tingin sa amin.

Nabigla ako nang akbayan ako ni Grant at hinapit ang baywang ko. Hindi pa rin kami napapansin nina River at Joanna dahil may sarili na yata silang mundo.

“Nag-e-enjoy ka ba ngayon, babe?” malambing na tanong ni Grant. Sobrang lapit na nang mukha niya sa akin at ilang pulgada na lang ay puwede na niya akong mahalikan.

“Oo. Nag-e-enjoy naman ako,” sagot ko at umusod ng kaunti paatras. Napangiti si Grant at hinaplos ang buhok ko. Tiningnan niya pa si Jordan na umiwas ulit ng tingin sa amin.

Nang matapos mag-usap sina River at Joanna ay nagpaalam na sila Joanna at ang kapatid niyang si Jordan na aalis na. Nakita ko pa ang simpleng pag-irap ni Joanna sa akin bago sila umalis. Bakit kaya niya ako tinatarayan? Ano bang ginawa kong kasalanan sa kanya?

Nagdesisyon ang Steffano brothers na umuwi na kami sa bahay. Si River na lang daw ang magluluto ng dinner at hindi na namin kailangang magtagal dito sa bayan.

Hindi ko alam pero naiinis ako kay River ngayon lalo na nung kausap niya kanina si Joanna. Para bang sandaling nakalimutan niya ako dahil sa babaeng iyon. Bakit kaya mukhang close na close sila?

Bakit ganito ang reaksyon ko? Dapat nga ay matuwa pa ako dahil puwedeng pabayaan na ako ni River kapag may ibang babae na siyang mapagtutuonan nang pansin. Ah, basta’t naiinis ako at ayoko muna siyang kausapin!

“Yareli–”

“Tara na, Grant,” pag-anyaya ko kay Grant at kumapit sa braso niya papunta sa kotse na nakaparada sa gilid ng parke.

Napangisi si Grant at nginitian niya nang mapang-asar si River na mukhang nagtataka sa ikinikilos ko. Buong biyahe kong hindi tiningnan o inimik si River. Sila Irvin, Grant, at Amir lang ang pinapansin ko. Si Efraim naman ay nakatulog na sa biyahe.

Nang makarating kami sa bahay ay kaagad akong ikinulong ng magkakapatid sa kuwarto namin. Lumabas muna sila sandali dahil may gagawin pa raw sila. Kami na lang ni River ang naiwan sa kuwarto.

Iniwasan ko siyang tingnan habang siya ay lumapit sa akin at tinabihan ako sa pagkakaupo ko sa gilid ng kama.

“Are you mad at me? May nagawa ba akong kasalanan, o hindi mo nagustuhan?” tanong niya nang malungkot. Mukhang napansin niya ang pag-iwas at hindi ko pagpansin sa kanya.

Umiling ako. “W-Wala naman. Sige magpapahinga na ako–”

“Are you jealous?” seryosong tanong niya na ikinalaki naman ng mga mata ko sa gulat.

“A-Ano? Ako, nagseselos?” sabi ko na nagtunog defensive pa yata.

Biglang sumilay ang ngiti sa labi ni River dahil sa reaksyon ko.

“Ang akala mo ba hindi ko napansin kanina na para kang nagseselos sa amin ni Joanna habang nag-uusap kami?” tanong niya at humalukipkip, pinagmamasdan ako habang nakangiti.

“Akala mo lang ’yon! Bakit ako magseselos sa inyong dalawa? Wala naman akong pakialam kung mag-usap o magsama pa kayo magdamag!” mabilis kong sagot.

Natawa si River at hinawakan ang pisngi ko. “Joanna is nothing to me, okay? She’s just my close friend way back in high school.” sagot niya.

“May nangyari ba sa inyo?” seryosong tanong ko na ikinahinto niya.

Nagkamot siya sa batok at tumango nang dahan-dahan. “Yeah, pero isang beses lang naman ’yon. Lasing ako noong gabing ’yon sa bahay ng kagroupmates namin at bigla akong inakit ni Joanna kaya may nangyari sa amin. I was young, curious, and naive that time. I don’t love her, at wala akong minahal na babae noong high school pa lang ako. Ikaw lang ang minahal ko, Yareli,” sabi niya ng malamlam ang mga tingin sa akin.

Tila nawalan ako bigla ng gana. Kaya pala gano’n na lang ako tingnan ng babaeng iyon kanina dahil halatang interestado pa rin siya kay River at may namagitan sa kanilang dalawa. Pesteng puso ’to. Bakit ang sakit?

“Matutulog na ’ko,” sabi ko at kaagad humiga sa kama at nagtalukbong ng kumot.

“Yareli. . .” tawag sa akin ni River pero hindi ko siya pinansin.

Tahimik akong umiyak. Mahal ko nga si River kaya ako nasasaktan at nagseselos nang ganito. Mali ito, e! Sana talaga ay lumipas na ang isang linggo para makaalis na ako sa isla na ito at makasama na ang pamilya ko. Ayoko na ’tong nararamdaman ko. Hindi ko na kakayanin pang makasama ang mga lalaking minamahal ko at sinasaktan din ako.

“I love you, Yareli. Always remember that,” pag-imik ni River sa ilang minuto niyang pananahimik bago ito lumabas sa loob ng kuwarto.

Mahal din kita, River pero hindi ko hahayaan na masaktan mo ulit ako.

Ajai_Kim

Chapter 37

Yareli’s POV

KINAKABAHAN ako. Sa isang iglap lang ay nandito na ako sa labas ng bahay na una kong kinalakihan at kinagisnan. Tinupad ni Grant ang sinabi niya sa akin na pagkatapos nang dalawang linggo na maganda at maayos kong pakikitungo sa kanilang magkakapatid ay palalayain niya ako at muling ibabalik sa pamilya ko. Hindi ko alam kung bakit niya ito ginagawa, kahit ang kapalit ay ang pagtraydor niya sa mga kapatid niya, pero baka napagtanto niyang mali ang ginagawa nila sa akin. Kailangan ko rin na bigyan ng hustisya ang pagkamatay ni Ezekiel.

Alam kong nakamasid sa akin si Grant sa paligid habang nasa labas pa rin ako ng bahay namin at kinakabahan sa magiging reaksyon ng pamilya ko sa oras na makita nila ako.

Huminga ako nang malalim at unti-unting humakbang, pero hindi pa ako nakakalapit sa labas ng pintuan ay may nakita akong dalawang taong magkapatong at naghahalikan sa mismong sofa namin. Naaaninag ko sila sa labas ng bintana.

Si Juancho ito at ang dati niyang nobya na si Amanda Montecillo.

Nakita ko ang iilang bote ng alak na nakalagay sa lamesa. Hindi ako makagalaw sa puwesto ko. Dito pa talaga mismo nila gagawin sa loob ng bahay namin?

Sa gitna ng halikan nila ay napatingin sa gawi ko si Juancho. Nang napansin niya ako ay nanlaki ang mga mata niya at kaagad itinulak si Amanda na nakapatong sa kanya. Humahangos siyang lumabas sa loob ng bahay at gulat na mukha niya ang nakikita ko habang sinusuot ang polo shirt niya. Wala namang awat sa pagbuhos ang mga luha ko habang pinagmamasdan siya.

Hindi man sobrang sakit ang nararamdaman ko katulad sa nararamdaman ko sa magkakapatid na Steffano ay hindi ko pa rin maiwasang masaktan dahil pinagtaksilan ako ng nobyo ko.

“Y-Yareli, it’s not what you think,” Akmang hahawakan na sana ako ni Juancho nang tinabig ko ang kamay niya at umatras.

“Huwag mo ’kong hawakan!” madiin kong sabi, naninikip ang dibdib ko. Para akong kakapusin ng hininga. Matagal na akong hindi inaatake ng hika ko at sana ay hindi ako sumpungin.

Nakita kong nangilid ang mga luha ni Juancho at mukhang nasasaktan siya. Nasasaktan naman siya saan? Dahil nakita ko sila ni Amanda na naghahalikan, at muntik nang may mangyari sa kanila dito sa mismong pamamahay namin at nahuli ko sila?

“Hindi ko alam na pupunta si Amanda dito. I was just drinking, and then suddenly she came here out of nowhere–”

“Ayoko nang marinig ang paliwanag mo. Umalis ka na!” sigaw ko at hindi ko mapigilang humagulgol ng iyak.

Nakalaya na nga ako tapos ganito pang eksena ang madaratnan ko? Kahit wala na akong nararamdamang pagmamahal kay Juancho ay inisip ko pa rin ang nararamdaman niya dahil ang akala ko ay mahal niya ako at nag-aalala siya sa akin, pero mukhang hindi naman dahil dinala pa niya ang dating nobya dito sa bahay at gumagawa sila nang kataksilan.

Nang sandali akong lumingon kay Amanda mula sa bintana ay nginisian niya ako at tinaasan nang kilay. Sinamaan ko siya ng tingin, at kahit gusto ko siyang kaladkarin papalabas ng bahay ay hindi ko magawa dahil ayokong bumaba sa lebel niya.

Muli akong bumaling kay Juancho na tahimik na pa lang umiiyak.

Si Juancho Steffano na alam ng lahat na may matayog na ego at pride ay umiiyak ngayon sa harapan ko? Pero bakit? Siya naman ang nagtaksil sa aming dalawa, ah?

“Yareli, please listen to me. . . walang araw na hindi kita inisip at hinanap. Kasama ko palagi ang kuya mo para hanapin ka sa iba’t-ibang parte ng lugar dito sa loob at labas ng San Felicidad. Palagi akong nandito at nagpapakalunod ng alak sa inyo para man lang–”

“Sinabing tama na, e!” sigaw ko sa galit na nararamdaman ko. Ayoko nang marinig ang eksplenasyon ni Juancho dahil kitang-kita ng dalawang mata ko ang kataksilan nila ni Amanda.

May hindi pa siya nalalaman sa pagsipot sa kasal nila, ayon pala ay babalik din siya sa babaeng iyon. Marahil ay natatakot lang siya sa Steffano brothers dahil alam niyang gusto ako ng mga ito kaya bigla siyang nakipagbalikan sa akin. Ayaw niyang malamangan siya ng mga ito. Ano pa ba ang aasahan ko kay Juancho? Hindi na talaga siguro siya magbabago at kaming mga babaeng nagkakagusto sa kanya ang palagi niyang pinaglalaruan at sasaktan sa bandang huli.

“I love you, Yareli, and I’m so happy to see you again. Ang akala ko ay hindi na ulit kita makikita. . .” umiiyak pa rin niyang saad at biglang napaluhod sa lupa at sinabunutan ang buhok. Napalunok ako at pilit pinipigilan ang awang nararamdaman ko.

Ayoko nang marinig ang sasabihin niya kaya kaagad akong tumakbo paalis. Alam kong sinundan ako ni Juancho kaya mas binilisan ko ang pagtakbo ko. Nang nasa bukirin na ako ay nakasalubong ko si Kuya Yasewah, may bitbit itong basket na may lamang mga tanglad na kakapitas lang. Bakas ang saya at gulat sa mukha niya nang makita ako. Nabitawan niya ang hawak na basket nang kaagad ko siyang niyakap.

“Kuya. . .” umiiyak kong sabi.

“Yareli, t-totoo ba ’to? Nandito ka na ulit at nasa harapan na kita?” hindi makapaniwalang tanong ni kuya at saka ako iniharap sa kanya, pinagmasdan niya ang kabuoan ng mukha ko na tila kinakabisado ito.

Tumango ako at ngumiti. “Nandito na ’ko, kuya. Nagbalik na ako.” sabi ko.

Muli akong niyakap ni Kuya Yasewah nang napakahigpit, para bang ayaw na niya akong pakawalan.

“Yareli!” rinig naming sigaw ni Juancho na sumunod sa akin. Hinihingal ito na napahinto mula sa pagtakbo nang nasa harapan na namin siya.

Kumalas sa pagkakayakap sa akin si Kuya Yasewah at hinarap si Juancho.

“Juancho, ano’ng–”

“Ayoko na siyang makita, kuya. Tapos na ang ugnayan naming dalawa,” pagsabat ko at tinitigan nang may sakit si Juancho na nabigla sa sinabi ko.

“Y-You can’t do this to me, Yareli. I love you and I’m your boyfriend!” sigaw niya habang umiling.

“Ano’ng ginawa mo sa kapatid ko, Juancho? Sabihin mo?!” galit na tanong ni Kuya Yasewah at saka ito lumapit kay Juancho at kinuwelyuhan.

“I don’t know, Yasewah. I was hallucinating earlier while drinking, and I accidentally kissed Amanda inside your house–”

Nabigla ako nang sinuntok ni kuya si Juancho sa mukha kaya bumagsak ito sa lupa at nagdugo kaagad ang ilong.

“Ano’ng sabi mo? May hinalikan kang ibang babae? Paano ’yon napunta sa bahay namin, ha? Pinagkatiwalaan kita tapos pagtataksilan mo ang kapatid kong g*go ka?!” gigil na sabi ni Kuya Yasewah at dinuro si Juancho na hindi nakapagsalita at yumuko na lang.

“Tapos na ang relasyon n’yo ng kapatid ko, at kahit kailan ay hinding-hindi mo na siya makikita at mahahawakan! Tara na, Yareli.” seryosong saad ni kuya habang nakatitig nang matalim kay Juancho at kaagad akong hinila papaalis.

Pagkarating namin sa bahay ay pinaupo ako ni Kuya Yasewah sa sofa kung saan ay dito ko nakita kanina si Amanda na nakapatong kay Juancho habang naghahalikan. Nasa lamesa pa rin ang mga bote ng alak na wala nang laman.

“Saan ka ba nanggaling, Yareli? Halos mamatay na kami sa kakaisip at paghahanap sa’yo! Nasa bayan ngayon sina Inay at Itay at isinama nila si Jingjing. Nagpunta sila sa Police station para i-report ang pagkawala mo. Mabuti at nakauwi ka na,” sabi ni kuya na napahawi sa buhok at ilang beses na bumuntonghininga.

Hindi ko magawang makapagsalita. Parang ayoko na lang na malaman ng pamilya ko na dinukot ako ng magkakapatid, at pinatay rin ni Efraim si Ezekiel. Tila nablangko ang utak ko at hindi ko alam ang gagawin. Naghalo-halo na ang emosyon ko.

Umupo si Kuya Yasewah sa tabi ko at hinawakan ang kamay ko. “Dinukot ka ba nila River?” mahina niyang tanong.

Dahan-dahan akong tumango at humagulgol nang tuluyan. Walang ibang nagawa si kuya kundi yakapin at pakalmahin ako.

Alam kong galit na galit siya sa ginawa sa akin ng Steffano brothers at hindi ko alam kung ano ang kaya niyang gawin ngayong nalaman niya ang ginawa sa akin nang magkakapatid.

“Huwag kang mag-alala, Yareli. Makakabawi rim ako sa magkakapatid na ’yon. Hindi ako titigil hangga’t hindi kita maipaghihiganti.” matigas na saad ni Kuya Yasewah habang hinahaplos ang likod ko.

Wala akong ibang nagawa kundi ang umiyak na lang mula sa mga bisig niya.

Grant’s POV

NANG lumabas si Amanda sa loob ng bahay nila Yareli ay lumabas na ako sa pinagtataguan kong puno at nilapitan siya.

Napangisi siya nang makita ako. “See? Hindi ako papalpak sa plano ko para lang maghiwalay silang dalawa ni Juancho. Ikaw lang ’tong walang bilib sa akin, duh?” she said, rolling her eyes.

Napangiti ako. “I’m impressed dahil ang ganda ng anggulo n’yo kanina ni Juancho sa sofa. It looks like you two are damn in love with each other and kissing like there’s no tomorrow,” I chuckled.

“I’m such a good seducer. Thanks sa drugs na binigay mo para ihalo ko sa beer na iniinom ni Juancho, and I didn’t know it’s effective pala. He kept calling me that girl’s name while he was hallucinating earlier. Bakit ba baliw na baliw kayo sa babaeng ’yon? She’s not pretty and attractive at all!” umirap si Amanda na ikinatawa ko.

Plinano ko ang lahat nang ito. Ang ibalik si Yareli sa pamilya nila para makita niyang pinagtataksilan siya ni Juancho mismo sa pamamahay nila. I want to destroy her relationship with my cousin para kaming Steffano brothers na lang ang isipin at dapat niyang mahalin. Gusto kong makuha ulit ang tiwala ni Yareli sa amin. Hangga’t nasa landas namin si Juancho ay hinding-hindi namin makukuha nang buo si Yareli. With the help of Amanda na gustong makaganti kay Juancho dahil sa hindi nito pagsipot sa kasal nila ay madali kong nakumbinse si Amanda sa planong naglalaro sa isip ko.

Binalik ko si Yareli sa San Felicidad dahil alam kong babalik at babalik pa rin siya sa amin. Mabubuntis namin siya, at iyon ang panghahawakan namin para matali siya sa aming magkakapatid. Hindi alam ng mga kapatid ko itong ginawa ko pero sa tingin ko ay may ideya na si Efraim tungkol dito.

Nung mismong araw na umiyak ako sa harapan ni Yareli at sinabi kong lubos akong nagsisisi sa ginawa ko sa kanya ay acting ko lang iyon. I was a drama club member like River when we were in grade school and high school kaya madali para sa amin ang umiyak at magkunwaring nasasaktan sa ginawa namin kay Yareli. Kahit kailan ay hinding-hindi ako magsisisi na nakuha ko ang katawan niya dahil mahal na mahal ko siya. Yareli shouldn’t trust us. We are worst and crazier than she think we was.

“Nakakamatay ang inggit, Amanda. No offense but Yareli is still better unlike you.” I said at tumawa ulit para insultuhin si Amanda.

Amanda rolls her eyes again. “Whatever! Okay, I’m done with my mission. I’m sure they already broke up at nakaganti na ako kay Juancho dahil sa kahihiyan na dinulot niya sa family ko sa hindi niya pagsipot sa kasal namin. I need go to his friend, Zandro who’s currently my fuck buddy right now to steam my day. Bye loser!” she sarcastically said while flipping her hair at naglakad na papaalis. Napangisi ako habang pinagmamasdan siyang umalis.

Suddenly, my phone rang at tiningnan ko kung sino ang tumatawag. It’s Dad.

“Hello, Dad?”

“Please stop all of this chaos, Grant! Pupunta ako bukas d’yan sa San Felicidad at isama mo ’yang mga kapatid mo pabalik. Kapag hindi ko kayo naabutan sa mansyon nila Vicente ay talagang malilintikan kayo sa ’kin!”

Dad warned me and I know he’s serious about that.

“Dad, binalik ko na si Yareli sa pamilya niya kaya ’wag ka nang magalit d’yan.” Tumawa ako.

“I know you, Grant. There’s some reason kung bakit mo ginawa ’yan and tell me, is you and your brothers already got that girl?”

“Yeah,” sagot ko kaagad. Dad cursed on the other line.

“I can’t believe this! How could you do that,

Grantvil

?“

“Oh come on. Dad! You did that before too, right? Pinilit mo nga lang ’yong babae pero kami hindi.” sabi ko na ikinatahimik ni Dad sa kabilang linya.

“P-Please come tomorrow to San Felicidad with your brothers. I have something important to tell to the five of you lalo na kay Juancho.”

“Juancho? Paano nasali si Juancho sa pag-uusap natin bukas?” I asked.

“You will find out the truth tomorrow. I’m sorry, son…”

Magsasalita pa sana ako nang biglang binaba na ni Dad ang tawag. I was curious on what he said earlier.

Bakit kailangan pang kasama namin si Juancho para mag-usap kaming mag-aama? What the hell is going on?

sa Warframe na video game ko pala nakuha ang name ni Yareli. Mahilig ako maglaro ng mga games eh tapos si Yareli pa ang favorite hero ko sa Warframe. Tinanong kasi sa akin ni Bea sa fb kagabi :D

Ajai_Kim

Chapter 38

Amir’s POV

GUSTO kong matawa sa pinagsasabi ni Dad sa aming limang magkakapatid at kay Juancho. Paano ko naging kakambal si Juancho? Magkamukha ba kami para maging kambal? At isa pa, I hate this moron, ni hindi nga kami magkasundo niyan, e, kaya paano ko siya magiging fraternal twin kung wala naman akong maramdamang lukso ng dugo sa kanya?

I didn’t hesitate to punch Juancho’s goddamn face, which caused chaos inside the mansion. Grant already sent Yareli back to her family, and we will only find out from River, Efraim, and Irvin that this bastard of a man cheated on Yareli with Amanda!

Ano ang karapatan niyang pagtaksilan si Yareli na babaeng kinababaliwan namin magkakapatid na Steffano? Napakasuwerte niya dahil siya ang minahal ni Yareli, tapos sasaktan niya lang ang babaeng mahal namin?

“Amir, don’t hurt your brother!” pag-awat sa akin ni Dad dahilan para kuwelyuhan ko siya habang nanginginig ang mga kamao ko sa galit.

“What? He is my brother? I have no time for your jokes, Dad! Paano ko magiging kapatid ’yan e, kinasusuklaman ko ’yan simula noong bata pa lang kami?!” sigaw ko habang hinihingal sa matinding galit.

Bumuntonghininga si Dad at hindi niya alintana ang galit na nararamdaman ko. “Diana is not your real mom, Amir. Aksidente kong nabuntis si Lorena na pinsan ni Serene. Serene and Lorena have a lot of resemblance, which is why I fell for her and got her pregnant, resulting in both of you, Amir and Juancho. Ibinigay ko si Juancho kina Vicente at Josefina para sa kaligtasan ninyong magkapatid. Hindi puwedeng kunin ko rin si Juancho at isama sa pamilya natin dahil ayoko nang dagdagan ang pagkamuhi sa akin ni Diana. I’m sorry, Amir. I’m sorry for lying to you and your brothers,” he said and immediately burst into tears.

Itinulak ko siya at hindi ko mapigilang maging emosyonal. Kaya pala noon pa lang ay nararamdaman ko nang hindi ako gano’n kamahal ni Mom Diana, ayon pala ay dahil hindi ko siya tunay na ina. Kaya pakiramdam ko ay may kulang pa rin sa pagkatao ko.

“The fuck? Now I know it, that’s why Mom and Dad don’t seem to care that much about me dahil hindi ko pala sila tunay na mga magulang at ikaw ang ama ko? Ako ang sumalo sa lahat ng hagupit at pagpapahirap sa akin ni Lolo dahil anak mo lang ako sa labas? Kaya pala noon pa lang ay pakiramdam kong hindi ako gano’n kamahal ni lolo. I live in hell here in San Felicidad, tapos ngayon sasabihin mo sa ’kin na anak mo ako at kakambal ko si Amir?” sigaw ni Juancho habang nakaupo sa sahig at nagdurugo ang ilong gawa ng pagsuntok ko sa kanya.

I can’t believe this is happening right now! Juancho is my twin brother. Kahit pagbali-baliktarin ang mundo ay kapatid ko siya. Paano ko ’yon matatanggap kung siya rin mismo ang karibal namin sa puso ni Yareli?

“Marami akong naging pagkukulang sa’yo, Juancho at patawad sa lahat. Sorry if your grandfather put you on a pedestal just to train you one day for your leadership in San Felicidad. Hindi mo dapat dinanas ang pagpapahirap niya sa’yo kung nasa poder kita. I know my sorry was not enough for you to forgive me, but I regret everything I did before . . .” Dad knelt in front of Juancho and me.

Wala akong maisip na sasabihin. Punong-puno ng galit ang dibdib ko. Hindi ko matanggap na sa isang iglap lang ay malalaman kong kakambal ko ang kinamumuhian kong si Juancho.

“This is so funny! Who would ever thought na kapatid pala namin ang karibal namin kay Yareli at pinagtaksilan mo si Mom, Dad?” Grant said and laugh.

“He is also part of the Steffano brothers, that’s why we have similar personalities, well except for being a cheater,” Irvin said, grinning at Juancho.

Hinarap ni Juancho sina Tito Vicente at Tita Josefina na kanina pa nanonood sa pagtatalo namin. Umiiyak si Tita Josefina habang pinapatahan siya ni Tito Vicente.

“Kaya pala noong bata pa lang ako ay parang wala kayong pakialam sa akin dahil hindi n’yo naman pala ako tunay na anak. Sina Ate Vivienne at Kuya Arthuro lang ang tunay ninyong mga anak at kahit minsan ay hindi n’yo ako pinagtanggol kay Lolo!” galit niyang sabi at unti-unti nang tumayo mula sa pagkakabagsak sa sahig.

“I’m sorry, Juancho. I already treat you as my son, but we really can’t go against your grandfather dahil pinagbantaan niya kami na kapag sinabi namin sa’yo na hindi ka namin tunay na anak ay ipapapatay ka niya.” Tita Josefina said, crying.

“Lame excuses! Okay, I got it. If I’m not really your true son, then I need to leave this freaking mansion! Hindi na ako titira sa mansyon na ’to na puro kasinungalingan lang ang idinulot sa akin!” he said at umalis na.

“Juancho, please don’t leave us, son!” pagtawag ni Tita Josefina at sinundan nito si Juancho.

Tiningnan ko nang masama sa huling pagkakataon si Dad nang lumabas na rin ako sa loob ng mansyon at naglakad sa kung saan man ako dadalhin ng mga paa ko.

Napaupo ako sa gilid ng daan nang mapahinto ako habang nakasapo ang magkabilang kamay ko sa mukha ko. I’m crying like a gay sh*t. Damn!

“Amir?”

Napaangat ako ng tingin sa tumawag ng pangalan ko. Sa malambing at mahinhin pa lang na boses niya ay alam ko na kung sino iyon.

Galing sa babaeng mahal ko, kay Yareli.

“Y-Yareli . . .” umiiyak kong sabi at hindi ko napigilang tumayo para yakapin siya.

Mukhang nagulat siya nang makitang umiiyak ako pero niyakap niya rin ako pabalik.

Ito ang isa sa mga nagustohan ko kay Yareli. Kahit ilang beses namin siyang sinaktan ay napakabuti ng puso niya. My brothers and I didn’t deserve her, but still, we wanted her so much that we were willing to do worse and crazy things just to get her.

“Juancho is my twin brother. My dad lied to us,” I confessed to her while crying.

Sandaling kumalas mula sa pagkakayakap sa akin si Yareli at halata ang pagkabigla nito sa sinabi ko. “Totoo ba ’yan?”

Malungkot tumango. “My Dad confessed everything to us. He is also a sibling to us, along with River, Efraim, Irvin, and Grant. I’m sorry if my twin brother cheated on you too, sunshine.”

Hindi nakapagsalita si Yareli at bakas pa rin ang gulat sa mukha nito. How ironic na kaming magkakapatid lang ang may kayang manakit sa kanya nang ganito.

Grant suddenly gave Yareli back to her family. I think that’s better, at least to lessen our guilt towards her. I still have a conscience unlike River, Efraim, and Irvin. And about Ezekiel’s sudden death, he deserved it, and Efraim won’t be imprisoned for killing Ezekiel. He has a reason why he killed Ezekiel. All Efraim wanted was Yareli’s safety.

“Sinaktan n’yo ako at inilayo sa pamilya ko, Amir. Hindi gano’n kadaling magpatawad. Kailangan n’yong pagbayaran ang ginawa ninyo kay Ezekiel. Hindi baleng hindi ko isipin ang kapakanan ko basta’t mabigyan ko lang ng hustisya ang ginawang pagpatay ni Efraim kay Ezekiel. Hindi makatarungan na–”

“You don’t know Ezekiel, Yareli. You shouldn’t trust him that much.” seryoso kong sabi.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” naguguluhanng tanong ni Yareli.

Nag-umpisa na akong maglakad palayo. I need to leave Yareli to ease my mind.

“You will find out soon, but I can say that he deserved to be killed.”

Efraim’s POV

“AALIS ka na talaga? Ayaw mo bang tumira sa bahay?” I asked Juancho habang tinitingnan siyang nag-iimpake ng mga gamit niya sa loob ng kuwarto niya.

“Do you think na pagkatapos kong malaman na kapatid ko kayo sa ama ay okay na ’yon agad sa akin? I need to leave in this hell place at titira ako malapit kina Yareli. May room for rent malapit sa kanila at uupahan ko ’yon. Kailangan ko pang bumawi sa kanya dahil sa ginawa sa aking pag set-up ng Amanda na ’yon!” he sarcastically said.

I know that’s one of Grant’s plan para maghiwalay sina Juancho at Yareli, ang ibalik si Yareli sa San Felicidad para makita niyang kunwaring nagtataksil sina Juancho at Amanda. Grant’s plan was brilliant, but he had no idea that he was ruining his own sibling to Yareli.

“We kidnapped her. Alam mo ’yon, ’di ba?” tanong ko.

Napahinto si Juancho at tumango siya. “Alam ko. Sa una pa lang alam ko na ’yan. Gusto ko kayong gantihan at pahirapan dahil inilayo n’yo sa akin si Yareli, pero hindi ko pa magawa ’yon sa ngayon dahil galit siya sa ’kin at gusto ko munang makabawi sa kanya bago ko kayo resbakan!” he said while rolling his eyes. Para siyang si Amir. They resembled a lot to mannerism and looks. No wonder they are twin brothers.

“You know Ezekiel Fierro, right?” I said.

Juancho looked at me seriously.

“How did you know that drug addict and psycho guy?” he curiously asked.

I put both my hands in my pockets. “Itinakas niya si Yareli sa isla na pinagdalhan namin sa kanya. Yareli trusted him, but she didn’t know that the guy is a human trafficker. He even killed his own father just to get his inheritance quickly and establish a drug syndicate group. When River bought the island in San Martino, I immediately researched the background of that caretaker. And I was right, he is a dangerous man who should not be trusted,” I said.

“What did you do to him after?” tanong ni Juancho na parang kinakabahan sa isasagot ko.

“I killed him after he attempted to kidnap Yareli. There are already 50 women in their camp. They will sell the women to Chinese businessmen as sex slaves. Ayaw mo naman sigurong gano’n ang sapitin ni Yareli?” I asked, raising my eyebrow.

Juancho clenched his fists after he heard what I said. “I hate you so much, Efraim, but thank you for killing that guy and for saving Yareli. Ezekiel was my high school classmate before, and he was kicked out of our school for bringing and selling drugs on our campus,” he said, gritting his teeth.

“You know what? Yareli trusted him so much. She fell for that guy’s great acting skills na kailangan niyang gawin para makapambiktima ng mga babae. Tinalo pa sina River at Grant sa pagiging best actor.” ngumisi ako na ikinatawa ni Juancho.

“Paano mo pinatay si Ezekiel?” tanong niya.

“I shot his body until he was unrecognizable. We have already cleaned up the mess that I made para walang ebidensya ang makita. Nalaman ko na nakapatay na siya ng mga babaeng nagtangkang tumakas sa kampo nila, so he really deserves to die. All I want is Yareli’s safety kahit iniisip niya ngayon na napakasama kong tao.” I sighed.

“I will do everything to protect Yareli, even if it means killing a person who wants to put her in danger. I know she hates us so much for kidnapping her and hurting her just to get her, but damn, this is the first time we’ve gone crazy and loved a woman like this, and dealing with our obsessive sickness is too damn hard.

“You’re sick, Efraim,” Juancho said, shaking his head. Hindi makapaniwalang magagawa ko ang bagay na iyon.

“I know.”

Sandali kaming natahimik hanggang sa nagsalita ulit ako.

“River and I already had an idea that you are our sibling, but as Amir feels about now ay hindi matanggap ni River ang katotohanan na kapatid ka namin dahil alam nating karibal ka namin pagdating kay Yareli. We can’t do anything about that, Juancho. You are still our brother, and if we continue to fight because of Yareli, she won’t be happy with us,” I said.

“Then what do you want me to do? Ang hayaan ko na lang kayo kay Yareli after what you did to her?” he asked irritatedly.

“After all, we are brothers, and you are also a part of the Steffano brothers. We have only one lovely obsession, and that

Yareli ,“ I said before leaving him in his room.

Ajai_Kim

Chapter 39

Yareli’s POV

NASA bahay namin si Mayet kasama si Jestin. Kinakumusta ako ng mga ito sa biglang pagkawala ko. Alam kong marami silang gustong itanong sa akin pero mas pinili na lang nilang hindi na magtanong dahil naramdaman nilang ayoko munang pag-usapan ang mga nangyari sa akin.

“Nangupahan daw d’yan si Juancho sa pinaparentahang paupahan ni Aling Pacing sabi ni Kuya Dante.” sabi ni Mayet na ikinahinto ko.

Nalaman ko lang kahapon kay Amir na kakambal niya si Juancho at hindi ito tunay na anak nina Governor Vicente at Madame Josefina. Nang makita ko na umiiyak si Amir ay hindi ko mapigilang maawa para rito.

Kahit sinong tao, kapag nalaman mong kakambal mo pala ang taong ipinakilala sa’yo bilang pinsan mo ay hindi mo maiwasang masaktan. Kaya pala gano’n na lang ang malaking pagkakahawig nina Juancho at Amir na napapansin ko noon pa dahil magkapatid pala sila at magkakambal pa.

“Gano’n ba,” tangi kong nasabi.

Hanggang ngayon ay masakit pa rin sa akin na pinagtaksilan ako ni Juancho, pero kailangan kong magpakatatag at mag-ingat. Mas makakasama sa akin ang sobrang stress at mag-isip ng mga bagay na baka ikapahamak ko pa sa huli.

“Girl, ngayon ko lang talaga nakita na nagkakagano’n si Juancho nang dahil sa isang babae. Ang balita ko ay umalis na siya sa mansyon nila para manirahan malapit dito sa inyo. Mas maganda siguro kung makapag-usap kayo nang maayos, at kung bakit niya nagawang magcheat sa’yo kay Amanda Montecillo.” seryosong sabi ni Mayet.

May punto siya. Kung gusto ko nang kapayapaan ay kailangan kong makausap nang maayos si Juancho. Kailangan ko na rin tapusin ang kung anumang namamagitan sa amin dahil hindi na tama kung magpatuloy ang relasyon namin ngayong wala na akong nararamdamang pagmamahal sa kanya.

“Kakausapin ko rin siya pero hindi pa sa ngayon, Mayet.” sabi ko at napabuntonghininga.

Tumango si Mayet at hindi na ulit nagsalita. Napansin ko naman na kanina pa nakatitig sa akin si Jestin at hindi ako kinakausap. Medyo naninibago ako sa ikinikilos niya dahil hindi naman siya ganito.

“Ay, girl! labas muna ako saglit, ha? Pupuntahan ko lang si Mama sa bahay dahil may inuutos siya sa akin, nagtext eh. Maiwan ko muna kayo ni Jestin,” nakangiting paalam ni Mayet.

“Ah, sige. Balik ka kaagad, ha?” sabi ko na ikinatango niya hanggang sa makaalis na.

Ngayon ay kaming dalawa na lang ni Jestin ang naiwan. Nakatitig pa rin ito sa akin, at dahil kanina pa ako naiilang sa ginagawa niya ay nagtanong na ako.

“May problema ba, Jestin?” tanong ko.

Sumandal siya sa inuupuan naming sofa at mas umusog papalapit sa akin.

“Namiss kita, Yareli. Hindi lang ako makapaniwala na nasa harapan kita ngayon at nakikita.” mahina niyang saad.

Bigla akong nakaramdam nang pagkailang. “G-Gano’n ba? Namiss rin kita, kayo nina Ronnie at Mayet.” sabi ko at nginitian siya.

Hindi ako sigurado kung namalik-mata ba ako pero nakita kong tumiim-bagang si Jestin nang binanggit ko ang pangalan ni Ronnie. Siguro nga dahil bakit niya gagawin iyon e, matalik naming kaibigan si Ronnie?

“Yareli, guwapo naman ako, ’di ba?”

Nagulat ako sa biglang tinanong ni Jestin.

“Oo naman, guwapo ka, Jestin. Sa pagkakaalam ko nga ay maraming babaeng nagkakagusto sa’yo, e.” sagot ko.

Totoong guwapo si Jestin. Pilipinong pilipino ang itsura at puwede nga siyang magmodel kung tutuosin dahil matangkad siya at malakas ang appeal.

Napangiti siya sa sinabi ko at nagulat ako nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

“Hiwalay na kayo ni Juancho, ’di ba? So, puwede bang ako na lang ang maging boyfriend mo?” seryoso niyang tanong.

Tiningnan ko siya nang hindi makapaniwala.

“Jestin, ano bang pinagsasabi mo? Girlfriend mo si Mayet at hindi rin pwede na–”

“Pero Yareli, ikaw naman talaga ang gusto ko simula pa lang noon. Mahal ko naman si Mayet pero talagang gustong-gusto kita. Nagseselos na nga ako minsan sa inyo ni Ronnie dahil masyado kayong close sa isa’t-isa. Puwede naman maging tayo, sabi mo nga eh guwapo ako tapos maganda ka naman kaya–”

“Kahit ba naman dito, Jestin?”

Nakita ko ang kadarating lang na si Ronnie na naglalakad papalapit sa amin ni Jestin. Hinila niya ang kamay ko na hawak ni Jestin at pagkatapos ay itinago ako sa likuran niya. Nakatitig ito ng masama kay Jestin na ganoon din sa kanya.

“Bakit ka ba nangingialam?” maangas na tanong ni Jestin kay Ronnie.

Sa ilang taon naming pagkakaibigan ay ngayon ko lang nakitang magtalo sina Ronnie at Jestin. At nabigla pa rin ako sa mga sinabi sa akin ni Jestin.

“Bakit hindi ako mangingialam, Jestin? Hindi ba’t girlfriend mo si Mayet, kaya bakit bigla mong liligawan si Yareli dahil hiwalay na sila ni Juancho? Kasi gusto mong maungusan ako, gano’n ba? Na kahit ginamit mo lang ang katawan ni Mayet para sa pansariling interes mo ay ginawa mo,” Sa sinabi ni Ronnie ay napaawang ang bibig ko sa sobrang pagkabigla.

“G-Ginawa mo ’yon kay Mayet, Jestin?” gulat kong tanong kay Jestin.

“Oo, may nangyari na sa ’min ni Mayet at ilang beses pa nga. Nagustuhan rin naman niya, e. Hindi ko siya pinipilit dahil kusang loob niyang binibigay ang katawan niya sa ’kin. Lalaki lang ako at hindi ko siya kayang tanggihan.” baliwalang sagot ni Jestin kaya hindi ko na napigilang lapitan siya at sampalin sa mukha na ikinagulat niya.

“Ano’ng karapatan mong paglaruan at gamitin ang katawan ni Mayet para sa pangangailangan mo bilang isang lalaki, Jestin? Mahal ka ni Mayet kaya wala kang karapatang saktan siya! Ano bang nangyayari sa’yo at bakit nagkakaganyan ka?” tanong ko at hindi ko napigilang mapaluha para kay Mayet.

Tumawa si Jestin at umigting ang panga habang nakatingin na nang matalim sa akin.

“Bakit ako nagkakaganito? Dahil kay Ronnie! Halos lahat na lang ng gusto kong makuha at hangarin ay napapasakanya nang walang kahirap-hirap! Nakita mo na mas maporma at mas presentable ako palagi kaysa kay Ronnie hindi ba, Yareli? Pero siya na lang palagi ang nakikita at pinapansin ninyo! Ipinaubaya na nga kita sa kanya noon pero mas naging close kayo sa isa’t-isa. Ngayon, siya na naman ang bida tapos ako na naman ’tong pumapangalawa!” sabi niya at tumawa ng sarkastiko.

Sa mga sinabi ni Jestin ay malinaw sa akin na may inggit at selos siyang nararamdaman kay Ronnie noon pa. Hindi ko iyon napansin sa kanya dahil ang akala ko ay ayos lang sa kanya na kung minsan ay si Ronnie ang napapansin at nakikita ng mga tao kaysa sa kanya at kay Lorenzo dahil magkaibigan naman sila at magkababata. Ayon pala ay kinikimkim niya lang iyon sa matagal na panahon.

“Gusto kitang maging girlfriend, Yareli para kahit papaano’y maungusan ko si Ronnie, makuha ang pinakaaasam niya at ’yon ay ikaw. Hindi mo ba alam na matagal nang may gusto sa’yo si Ronnie?” Nginisian ako ni Jestin at sandaling tumingin kay Ronnie na napahinto.

“T-Totoo ba ’yon, Ronnie? May gusto ka sa akin?” tanong ko kay Ronnie.

Napabuntonghininga siya at unti-unting tumango. “Matagal na kitang gusto, Yareli pero alam ko naman na hanggang pagkakaibigan lang ang kaya mong ibigay sa akin kaya nakontento na lang ako roon. Alam ko kasing si Juancho ang mahal mo kaya hindi ko na pinilit ang sarili ko sa’yo,” pag-amin niya at yumuko.

Mas lalong sumakit ang ulo ko dahil sa rebelasyon na nalaman ko. Ang dalawang matalik kong kaibigan ay may gusto pala sa akin. Paano nangyari iyon? Ang dami ko na ngang pinoproblema tungkol sa magkakapatid na Steffano, pati ba naman itong sina Ronnie at Jestin ay dumagdag din?

Napahawak ako sa ulo ko at pumikit nang mariin.

“Umalis ka na, Ronnie,” seryoso kong saad kay Ronnie.

“Yareli, patawad kung nagkagusto ako sa’yo at inilihim ko ’to. Ayoko lang na masira ang pagkakaibigan natin kapag nalaman mo ang tunay kong nararamdaman para sa’yo,” Nakita ko na nangingilid na ang mga luha ni Ronnie at akmang lalapitan na sana ako nang umatras ako sa kanya.

Naramdaman ko na nasa likuran ko na si Jestin at hinaplos ang likuran ko.

“Umalis ka na, Ronnie,” sabi ko.

“Pero, Yareli–”

“Bingi ka ba, Ronnie? Sinabi ngang umalis ka na raw, e.” saad ni Jestin.

Malungkot na tumango si Ronnie hanggang sa lumabas na ito sa loob ng bahay namin. Nawalan yata ako ng lakas magprotesta kaya hindi na ako nakapalag nang inalalayan ako ni Jestin na maupo ulit sa sofa.

Patuloy pa rin siya sa paghaplos sa likod ko habang umiiyak ako. “Kitams? Hindi mo namamalayan na may gusto pala sa’yo ang lalaking itinuring mo na para mong kapatid. At least ako binaling ko ang atensyon ko kay Mayet para lang hindi kita masalisihan pero sa ginawa ni Ronnie? Ginagamit niya ang pagkakaibigan n’yo para sa huli ay siya naman ang dumiga sa’yo. Lalaki ako, Yareli kaya alam ko ang galawan ni Ronnie. Hindi ’yan papayag hangga’t hindi ka niya nakukuha.” sabi ni Jestin at pinunasan ang mga luha ko.

“I’m back!”

Nang marinig ko ang boses ni Mayet na papasok na sa loob ng bahay ay kaagad akong humiwalay kay Jestin at inayos ang sarili ko. Pinunasan ko ang mga luha ko. Nginitian lang ako ni Jestin at bumaling kay Mayet na kaagad tumabi sa kanya sa sofa.

Naaawa ako para kay Mayet dahil sa ginagawa ni Jestin sa kanya, niloloko lang siya nito. Hindi ko makakaya na sa huli ay maghiwalay sila nang dahil lang sa akin. Kailangan kong pakisamahan ng maayos si Jestin para hindi niya balaking makipaghiwalay kay Mayet. Hindi maaatim ng konsensya ko na makasira ng isang relasyon.

“Sorry at medyo natagalan ako, ang dami pa kasing pinautos ni Mama, e.” sabi ni Mayet habang nagkakamot sa ulo.

“Okay lang, hon. Bumalik ka naman,” sabi ni Jestin at biglang hinalikan si Mayet habang nakatingin sa akin.

“Teka, Jestin! Itigil mo nga ’yan at nasa harapan natin si Yareli!” suway ni Mayet na natatawa habang patuloy pa rin sa paghalik si Jestin

Kaagad akong umiwas ng tingin kay Jestin at nagpaalam nang pupunta sa loob ng kuwarto ko. Tumango si Mayet at sinabing uuwi na rin sila mamaya ni Jestin.

Nang nasa loob na ako ng kuwarto ay tiningnan ko ang dalawang pregnancy kit test na palihim kong binili sa bayan. May dalawang pulang guhit na nasa resulta ng pregnancy kit test, at ang ibig sabihin nito ay buntis ako. Wala pang ibang nakakaalam na buntis ako kundi ako pa lamang. Natatakot ako sa magiging reaksyon nina Inay at Itay lalo na ni Kuya Yasewah.

Napahagulgol ako dahil patong-patong na ang sakit at paghihirap na nararanasan ko. Wala nang ibang ginawa ang mga lalaking nasa paligid ko kundi ang maglihim, magsinungaling, saktan, pahirapan, at ituring akong isang pag-aari nila na dapat nilang kontrolin at angkinin. Deserve ko ba ang lahat nang ito?

Mahal ko naman ang magkakapatid na Steffano, pero sapat ba iyon para tuluyan ko silang tanggapin sa buhay ko sa kabila nang pananakit nila sa damdamin ko? Kakalimutan ko na lang ba ang ginawang pagpatay ni Efraim kay Ezekiel na walang kalaban-laban sa kanya?

Napasapo ako sa dibdib ko at ipinikit ang mga mata ko.

“Sana ay gabayan n’yo po ako sa tamang landas na tatahakin ko. Bigyan n’yo pa ako ng lakas para magpatuloy sa buhay ko. Maraming salamat din po dahil may anghel na darating sa buhay ko. Siya ang pinakamagandang nangyari sa akin kaya salamat at ipinagkaloob n’yo po siya sa akin.”

Nanghihina man, nasasaktan, nahihirapan, at nawawalan na nang pag-asa kung minsan ay kailangan kong tatagan at pagtibayin ang sarili ko para sa magiging anak ko.

Ang magiging anak ko sa isa sa magkakapatid na Steffano.

Ajai_Kim

Chapter 40

Yasewah’s POV

PINIGILAN ko ang sarili kong sugurin ang magkakapatid. Sa ibinalita sa amin ni Yareli ay hindi ko ’to lubos na matanggap. Buntis siya at isa sa magkakapatid ang ama ang ipinagbubuntis niya. Sinigurado nila na maaangkin nila si Yareli. Napakawalanghiya nila para buntisin ang kapatid ko sa edad nitong labinwalong taong gulang. Marami pang pangarap si Yareli sa buhay tapos ganito ang gagawin ng mga lalaking iyon? Hindi pa sila nakontento sa pagdukot sa kapatid ko at binuntis pa nila!

Parang nitong mga nakaraan lang, maliit pa si Yareli at ako lang ang tanging lalaki sa buhay niya bukod kay Itay pero ngayon, hindi lang isa kundi lima ang bigla na lang dumating sa buhay niya at aangkinin siya sa puntong kaagad siyang bubuntisin ng mga ito.

“Anak, kailangan siguro nilang malaman ito. Kahit ano pang gawin natin ay isa pa rin sa kanila ang ama nang ipinagbubuntis ni Yareli,” maluha-luhang sabi ni Inay na pinapakalma ni Itay na nasa tabi niya.

Napasabunot ako sa buhok dahil sa matinding galit at inis na nararamdaman ko. Kailangan kong magpigil dahil mamaya ay sasabog na talaga ako.

“Mahal mo ba sila, Yareli?” mahinahon kong tanong kay Yareli na umiiyak na rin.

Tumango siya nang walang pag-aalinlangan. “Mahal ko sila, Kuya Yasewah pero hindi ko pa kayang aminin ’yon sa kanila. Sa sakit ng idinulot nila sa akin ay hindi ko pa sila kayang patawarin.”

Naikuyom ko ang mga kamao ko. Nalaman ko lang kay Yareli na may sakit sa pag-iisip ang magkakapatid na iyon. Kaya pala walang pag-aalinlangan nilang dinukot si Yareli at dinala sa malayong lugar para lang makuha at buntisin. Talagang mga baliw sila at nagtagumpay sa binabalak nila. Nabuntis ng isa sa kanila ang kapatid ko.

“Ginusto mo ba ’yong nangyari sa inyo?” seryoso kong tanong kay Yareli.

“Oo, kuya dahil mahal ko sila at nadala rin ako sa bugso ng damdamin. At kahit na nahirapan ako sa sinapit ko sa kanila ay hindi ako nagsisisi na ibigay ang sarili ko sa mga taong mahal ko,” sabi niya kasabay ng pagpunas ng mga luha sa pisngi.

Huminga ako nang malalim. Kahit minsan ay hindi ko naisip na magkakagusto ang kapatid ko sa limang lalaki. Ang akala ko ay si Juancho na ang para sa kanya pero hindi pala. Nawala na ang pagmamahal ni Yareli kay Juancho dahil napunta ito sa limang magkakapatid, sa Steffano brothers.

Pagkatapos kong makausap si Yareli at ang mga magulang namin ay pinuntahan ko si Juancho sa apartment na nirerentahan niya malapit sa amin. Ngayon ko lang nalaman na hindi siya tunay na anak nina Governor Vicente at Madame Josefina dahil ang totoo niyang ama ay ang ama ng magkakapatid, at kakambal niya si Amir.

Sinet-up ni Grant si Juancho sa nakita noon ni Yareli para makitang nagtataksil siya at masira ang relasyon nilang dalawa ng kapatid ko. Kakaiba rin ang Grant na iyon. Inamin iyon sa kanya ni Grant kaya labis ang galit niya sa mga kapatid niya pati na rin sa ginawa nilang pagbuntis kay Yareli.

“Wala nang mas sasakit pa sa nararamdaman ko ngayon, Yasewah! Karma ko na siguro ’to dahil pinagtabuyan at sinaktan ko si Yareli noon. Kung pinahalagahan ko lang siya, ako pa rin sana ang mahal niya, pero hindi dahil inagaw ng sarili kong mga kapatid ang atensyon at pagmamahal niya tapos magkakaanak pa sila. Sino kaya sa apat na ’yon ang ama? Sh*t!” Lasing na lasing na si Juancho habang naglalabas ng sama ng loob sa akin.

Nakikita kong totoong mahal niya si Yareli at nasasaktan siya dahil alam niyang hanggang dito na lang ang papel niya sa buhay ni Yareli.

“May mga bagay talaga na mangyayari na hindi natin inaasahan, at palagi ring nasa huli ang pagsisisi.” sabi ko at tinungga ang isang bote ng beer sa lamesa na hindi pa naiinom ni Juancho.

“Isang bagsakan lang ang ginawa sa ’kin, Yasewah. Mga kapatid ko ang mga lintik na ’yon, lalo na si Amir na kakambal ko pala? Hindi nga kami magkasundo simula pagkabata namin tapos biglang malalaman ko na fraternal twins ko pala siya? Our situation is very funny, right? I will wait for the next joke!” tumatawa niyang sabi na halos mapasubsob na sa lamesa dahil sa matinding kalasingan.

“Ngayong nalaman mo na buntis si Yareli at isa sa mga kapatid mo ang nakabuntis sa kanya, ano nang gagawin mo?” mariin kong tanong.

Biglang sumeryoso ang mukha ni Juancho at tumiim-bagang. “I love your sister to the point na wala akong pakialam kung hindi na niya ako mahal. Hindi ko pa rin siya titigilan kahit ang mga peste ko pang kapatid ang mahal niya!” sabi niya at hinampas ng malakas ang lamesa.

Umiling siya. “Buntis siya at isa sa mga kapatid mo ang–”

“The hell I care? Hindi ako papayag na mawala sa buhay ko si Yareli. I will accept her child no matter what happens. Papatunayan ko sa kanya na mahal na mahal ko siya, at gagawin ko ang lahat maibalik lang ang pagmamahal niya sa akin.” determinado niyang sabi.

“Magkakapatid nga talaga kayo,” sabi ko.

Nang maubos ko na ang isang bote ng beer na iniinom ko ay umalis na ako sa nirerentahang apartment ni Juancho. Nilabas ko ang maliit na kutsilyo na nasa loob lang ng suot kong pantalon habang papunta sa mansyon ng mga Steffano. Alam kong nandoon sila River at ang mga kapatid niya. Kailangan kong tanggapin ang lahat nang nangyayari at sa magiging desisyon ni Yareli pero kailangan kong makabawi kahit ngayon lang dahil sa ginawa nila.

Pagkarating ko sa mansyon ay saktong nakita ko ang magkakapatid na nasa labas na mukhang may importanteng pinag-uusapan. Nagulat sila nang makita ako lalo na si River na lubos kong pinagkatiwalaan.

Nang lumapit siya sa akin ay kaagad kong sinaksak ng maliit kong hawak na kutsilyo ang kaliwang braso niya na ikinadaing niya sa sakit. Nabigla ang mga kapatid niya sa ginawa ko habang siya ay nakahawak sa braso niyang patuloy na nagdurugo at may saksak.

Sasaksakin ko pa sana siya sa kanang braso nang napigilan ako ng mga kapatid niyang sina Irvin at Grant, pareho silang humawak sa magkabilang braso ko na pinipigilan ako sa pagsugod ulit kay River.

“G*go ka, River! Kayo ng mga kapatid mo! Paano n’yo nagawa ang mga bagay na ’yon sa kapatid ko?” galit kong sigaw sa kanila.

“I’m sorry, Yasewah . . .” malungkot na paghingi ng tawad ni River at napayuko. Hindi niya alintana ang brasong nagdurugo.

“Masakit para sa akin na nahirapan mula sa mga kamay n’yo si Yareli. Naging mabait siya sa inyo, hindi niya kayo pinakisamahan ng masama, tapos ganito ang gagawin ninyo sa kanya? Makasarili kayo! Hindi kayo nababagay sa kanya!” sigaw ko.

Nagkaroon man ako ng atraksyon sa sarili kong kapatid ay mas mahalaga sa akin kung saan siya masaya. Sinusuportahan ko siya sa lahat ng gugustohin niya kahit ang noong pakikipagrelasyon niya kay Juancho. Masaklap na nagmahal siya sa mga lalaking walang ibang inisip kundi ang mga sarili nila.

“Alam namin kaya patawad, Yasewah. Ngayon lang namin napagtanto ang mga maling nagawa namin kay Yareli at gusto ulit naming makabawi sa kanya. Regarding our obsessive mental sickness, we decided to isolate ourselves in a mental health facility hanggang sa gumaling kami para kapag binalikan namin si Yareli ay magiging deserving na kami para sa kanya.” sabi ni River at nagulat ako nang bigla na lang siyang umiyak sa harapan ko.

Napalunok ako. Ayokong maging impokrito pero nakikita ko namang mahal nila si Yareli at totoo ang nararamdaman nila para rito, pero sa ngayon ay hindi tama na makasama nila ang kapatid ko. Kailangan muna nilang patunayan sa sarili nila na karapat-dapat sila kay Yareli. Si Yareli pa rin ang magdedesisyon sa huli, at bilang kapatid niya ay susuportahan ko siya sa gugustohin niya.

“Hanggang kailan kayo magtatagal sa mental health facility? Sa Maynila ba kayo magpapa-admit?” tanong ko.

Tumango si Irvin. “Maybe a year or two. Baka matagalan pa bago kami gumaling. We will do this for Yareli because we want to be a better man for her. I’m sorry if we hurt your sister, Yasewah.”

Bumitaw mula sa pagkakahawak sa braso ko sina Irvin at Grant at nagulat ako nang bigla silang lumuhod sa harapan ko. Ganoon rin sila River, Efraim, at Amir. Bakas sa mga mukha nila ang labis na pagsisisi dahil sa mga maling nagawa nila kay Yareli. Pinigilan ko ang kaunting awa na nararamdaman ko. Tama lang na magsisi sila.

“Kulang pa ang pagluhod n’yo sa idinulot ninyong sakit sa kapatid ko. Si Yareli at ang panahon na lang siguro ang magdedesisyon sa lahat nang nangyayaring ’to,” Kaagad akong umiwas nang tingin sa kanila at bumaling sa ibang direksyon.

Kung may pagkakapareho man kami ni Yareli, iyon ay ang madali kaming maawa at magtiwala sa isang tao. Kaya noong nalaman kong balak ligawan noon ni Dante si Yareli ay halos gumuho ang mundo ko dahil nagtiwala ako kay Dante na hindi niya tataluhin ang kapatid ko. Nasira niya ang tiwala ko sa puntong nagalit ako nang sobra at muntik na siyang patayin.

“I’m so sorry. . .” sabi ni Amir na umiiyak na rin.

“Masaya ako na kahit papaano’y nagsisisi na kayo sa mga maling nagawa ninyo. Dapat nga ay ipapakulong ko kayo dahil sa ginawa ninyo pero si Yareli na mismo ang nagsabi sa akin na ’wag ko nang gawin ’yon, at alam n’yo ba kung bakit?” muli kong hinarap ang Steffano brothers.

“B-Bakit?” tanong ni River na kahit nanghihina na sa natamo niyang saksak sa kaliwang braso na gawa ko ay pinilit niyang makapagsalita.

“Dahil mahal niya kayong magkakapatid.” sabi ko na lubos nilang ikinagulat.

“I-Is that true? S-She loves us?” halos pabulong na tanong ni Efraim at hindi ko inaasahan na makikita siyang umiiyak din.

“Oo, mahal niya kayo pero ano’ng ginawa n’yo? Sinaktan n’yo siya ng paulit-ulit hanggang sa hindi n’yo na inisip ang nararamdaman niya!”

“W-We didn’t know that. I’m sorry if we hurt your sister, Yasewah. . .” umiiyak na sabi ni Grant.

Gusto kong matawa habang nakikita ang magkakapatid na ito na umiiyak sa harapan ko. Sino ba namang mag-aakala na sa tapang ng itsura, at sa laki nila ay iiyakan nila si Yareli dahil nagsisisi na sila sa mga nagawa nilang kasalanan sa kanya? Ang pagmamahal talaga ay walang pinipiling sitwasyon. Naiintindihan ko ang magkakapatid na Steffano kung bakit sila nagkakaganito.

Dahil totoong mahal nila si Yareli.

Ajai_Kim

Chapter 41

After 2 years…

Yareli’s POV

TOTOO na nakahihilom ng sugat at pasakit ang panahon. Sa loob ng dalawang taon ay natuto akong maging mas matatag para sa sarili ko at sa anghel na ipinagkaloob sa akin. Wala na yatang mas sasaya pa na makita mo ang isang bata na inilabas sa sinapupunan mo at dinala ito sa loob ng siyam na buwan sa iyong katawan. Marami man akong naging komplikasyon bago manganak ay naging sulit iyon nang ipinanganak ko si baby Hershe. Baby girl ang anak ko, ang anak namin ni River.

Bago ma-admit sa mental health facility ang Steffano brothers ay nagpa-DNA Paternity test muna kami nila River, Irvin, Grant, at Amir para matukoy kung sino ba ang tunay na ama ng ipinagbubuntis ko. Nang lumabas ang resulta sa isang linggo naming paghihintay ay nalaman naming si River ang ama ni baby Hershe.

Nang magsagawa kami ng DNA Paternity test ay hindi pa kami maayos ni River at ng mga kapatid niya. Gusto nila akong kausapin noong mga panahon na iyon pero pinigilan ko ang sarili kong makausap at harapin sila. Bukod sa nalaman ko na sinet-up lang ni Grant si Juancho kay Amanda para makita ko na kunwari silang nagtataksil sa akin ay masakit at malalim pa rin ang sugat na idinulot nila sa akin.

Sa pagkamatay ni Ezekiel ay nalaman ko na wanted pala ito at matagal nang pinaghahanap ng mga pulis dahil sa pagiging human trafficker, involve sa illegal drug transactions, at nakapatay na ito ng mga babaeng nagtangkang tumakas sa kampo nila na ibebenta sana sa mga Chinese businessman at gagawing sex slaves.

Hindi ako makapaniwala na ganoon pa lang klaseng tao si Ezekiel. Masyado akong nagpadala sa mabait at maayos na pakikitungo niya sa akin. Iyon pala ay kaya niya ako gustong itakas sa isla ng San Martino ay dahil ibebenta niya ako sa mga Chinese businessman at gagawing sex slave. Mabuti at naabutan kami ng Steffano brothers at nailigtas nila ako mula sa kamay ni Ezekiel. Modus na pala nitong magkunwaring mabait sa isang babae para makumbinse na sumama sa kanya at makuha ang iyong tiwala. Pinatay ni Efraim si Ezekiel at dahil iyon sa gusto niya akong protektahan sa masasamang tao na may masamang balak sa akin. Tila nabawasan ang galit ko sa Steffano brothers nang malaman iyon. Nilagay man ni Efraim ang batas sa kamay niya dahil sa pagpatay kay Ezekiel ay mas naaawa pa rin ako sa mga babaeng nabiktima at napatay niya.

Sa loob ng dalawang taon ay nakasuporta sa akin sina Inay, Itay, Juancho, Kuya Yasewah, Ronnie, at Mayet sa pagbubuntis ko. Ingat na ingat sila sa akin hanggang sa manganak ako. Natigil muna ako pansamantala sa pag-aaral para matutukan ang ipinagbubuntis kong si baby Hershe noon na isang taong gulang na. Nakaalalay sila sa akin lalo na si Juancho. Kahit hindi na katulad noon ang nararamdaman ko para sa kanya ay hindi niya ako pinabayaan at ang anak ko. Siya ang tumayong ama ni baby Hershe habang nasa ospital ang mga kapatid niya at nagpapagamot sa sakit nila.

Tanggap na ni Juancho kung hanggang saan lang kaming dalawa, at masaya siya na kahit raw papaano ay ang mga kapatid niya ang minahal ko. Malaki ang ipinagbago niya simula nang malaman niyang buntis ako, nag-iba na rin ang ugali niya at nawala ang pagiging arogante at mapagmataas niya.

Si Ronnie ay graduating na ngayong taon katulad ni Mayet. Nang malaman kong may nararamdaman para sa akin si Ronnie ay ilang linggo ko siyang hindi pinansin, pero nang matapos iyon ay nagdesisyon na akong kausapin siya at linawin ang mga sinabi niya sa akin. Magkaibigan pa rin kami at hindi nakaapekto iyon sa samahan naming dalawa. Sa katunayan ay Ninong siya ni baby Hershe nung bininyagan ito kagaya rin nina Mayet at Lorenzo.

Si Mayet ay girlfriend na ni Lorenzo. Nang mahuli ni Mayet si Jestin na may kahalikang ibang babae ay kaagad silang naghiwalay lalo na’t nalaman na lang namin na nakabuntis pa ng ibang babae si Jestin na taga ibang barrio.

Hanggang ngayon na kahit may anak at asawa na si Jestin ay hindi natigil ang pambababae nito. Hindi ako makapaniwala na sa ilang taon naming pagiging magkaibigan ay gano’n pala siya. Hindi ko pa rin malilimutan ang mga sinabi niya na gusto niya ako at gusto niyang maungusan si Ronnie sa lahat. Napuno ng inggit at galit si Jestin sa puso niya, at sana balang araw ay magbago na siya ngayong may asawa at anak na siya.

Si Kuya Yasewah ay isa rin sa tumayong ama ni baby Hershe. Masaya ito sa pamangkin niya maging pati ang bunso naming kapatid na si Jingjing na nasa tatlong taong gulang na. Kadalasan ay kalaro ni Hershe si Jingjing kaya tuwang-tuwa kami ni Kuya Yasewah. May balak mag-abroad si kuya sa isang taon bilang factory worker sa isang fishing production sa Japan. Suportado kami nina Inay at Itay sa desisyon niyang mangibang bansa. Baka doon na rin mahanap ni Kuya Yasewah ang true love niya at magkagirlfriend siya kaya todo suporta ako sa kanya.

At tungkol sa magkakapatid na Steffano, kakalabas lang nila isang buwan ang nakalilipas sa mental health facility sa Maynila sa loob ng dalawang taon. Nagkabati na rin sila ni Kuya Yasewah. Pansamantala silang tumutuloy sa mansyon nina Governor Vicente at Madame Josefina kasama si Juancho. Nagkasundo na silang magkakapatid na hindi ko inaasahan. Ang akala ko kasi ay habambuhay na lang na may galit sila sa isa’t-isa dahil sa masasama at hindi inaasahang nangyari noon. Sa huli ay magkakapatid pa rin sila, at sila lang naman ang magdadamayan hanggang sa huli.

May galit pa rin ba ako sa Steffano brothers? Sa totoo lang ay wala na pero natatakot pa rin ako na muling ibigay ulit ang puso ko sa kanila. Tama na muna sigurong magpaka-ama si River kay baby Hershe at suportahan ang anak namin sa lahat ng pangangailangan nito.

“Yareli, I already bought a house in Manila for us. Doon na kayo tumira ni Hershe para matutukan namin kayong mag-ina. Hindi naman kami palaging maglalagi sa bahay dahil may mga trabaho kami, so you can’t see our faces everyday,” pakiusap ni River pero umiling ako at pinunasan ang laway ni baby Hershe gamit ang puting bimpo na nakasabit sa balikat ko matapos nitong uminom sa bote.

“Hindi ko kayang iwan sila Inay, Itay, at Kuya Yasewah dito sa San Felicidad,” sabi ko at pilit iniiwasan tingnan ang magagandang mata ni River.

“Puwede naman silang tumira sa bahay para may kasama ka. Nakiusap na rin sa akin sina Mom at Dad para mabisita rin nila ang apo nila.” segunda ni River.

Natahimik ako. Minsan ko lang makausap ang magkakapatid dahil sa patuloy kong pag-iwas sa kanila pero ganito pa ang pinag-uusapan namin.

“Don’t force her, River. Kapag handa na lang siguro siya. For now, let’s respect her decision.” sabi ni Juancho.

Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi ni Juancho. Ngumiti siya at sumenyas na ipasa ko sa kanya si baby Hershe. Binigay ko naman ito na kinarga niya mula sa balikat niya.

Alam kong gusto na ng magkakapatid na mabuo ang pamilya namin pero nag-aalangan pa rin ako. Kahit magaling na sila sa sakit nila, napatawad ko na sila sa mga ginawa nila sa akin noon, at hindi na sila katulad ng dati ay natatakot pa rin ako na maulit ang mga nangyari noon.

Bumuntonghininga si River at napahawi sa buhok. Hindi ko mapigilang hindi siya titigan. Sa nakalipas na dalawang taon ay mas lalong gumuwapo at lumaki ang pangangatawan ng magkakapatid. Naging mas magaan rin ang aura nila. Talagang malaki ang naitulong ng pagpapa-admit nila sa mental health facility para gumaling sila sa sakit nila.

“Kung ayaw mong tumira sa bahay natin sa Manila then you can’t stop me from renovating this house. I want to help my mother-in-law and father-in-law dahil dito nakatira ang anak ko.” seryosong sabi ni Efraim.

Dahil anak namin ni River si baby Hershe ay anak na rin daw ito ng apat na magkakapatid. Architect si Efraim kaya gustong-gusto niyang i-renovate ’tong bahay namin.

“Bahala na nga kayo,” pagsuko ko dahil alam ko namang hindi ko na mapipigilan si Efraim sa gusto niya.

Nakita ko pa ang lihim niyang pagngiti na ikinailing ko.

“Kumain na muna kayo, mga bro,”

Biglang dumating si Kuya Yasewah na may hawak na isang kaserola ng ginataan at inilapag ito sa lamesa. Kasunod niya si Ronnie na may hawak na mga mangkok at kutsara at saka rin ito inilapag sa lamesa.

“Wow! After two years ay matitikman ko na ulit ’tong food na ’to!” tuwang-tuwang sabi ni Grant at nag-umpisa nang sumandok ng ginataan.

“Just like the old times nung unang bumisita kami dito sa bahay n’yo,” saad ni Amir na ikinangiti ni Kuya Yasewah.

“Unang beses na ginulo n’yo ang buhay ni Yareli.” tumatawang sabi ni Kuya Yasewah at umupo sa tabi ni River.

Umupo si Ronnie sa tabi ko at nginitian ako. “Sa San Felicidad High School ako magtuturo kung sakali.”

Napangiti ako ng malungkot nang maalala na hindi pa ako makakagraduate sa kurso kong Bachelor of Secondary Education dahil maaga akong nabuntis at kailangang huminto muna ako sa pag-aaral para matutukan si baby Hershe.

“Masaya ako para sa’yo, Ronnie,” sabi ko. Nang mapansin ni Ronnie na hindi umabot sa mga mata ko ang ngiti ko ay hinawakan niya ang kamay ko.

“Puwede ka namang mag-aral ulit sa ibang pagkakataon, makakagraduate ka rin kaya ’wag kang mag-alala, okay?” sabi niya para pagaanin ang loob ko.

Tumango ako at napangiti.

“Ehem!”

Tumingin ako sa tumikhim at iyon ay si Irvin na sobrang sama ng tingin kay Ronnie. Mahinng natawa si Ronnie at lumayo ng kaunti sa akin.

“Kung may hindi man nagbago sa magkakapatid na ’yan, ayon ay ang pagiging seloso at possessive nila pagdating sa’yo,” aniya.

“Tumahimik ka nga Ronnie, baka marinig ka nila!” suway ko pero tinawanan lang niya ulit ako.

Sa loob ng maliit na sala ng bahay namin ay nag-usap lang sila habang kumakain. Si Juancho ay sinusubuan pa ng sabaw ng Ginataan si baby Hershe, at ang anak ko ay mukhang gustong-gusto ang pinapakain sa kanya dahil tumatalon-talon ito sa mga hita ni Juancho habang sinusubuan.

Nang matapos silang makipagkwentuhan at kumain ay nagpaalam na sina Ronnie at Juancho na aalis na. Ang naiwan na lang sa bahay ay ang Steffano brothers. Nandito sila lahat sa loob ng kuwarto ko habang tinatapik ko ang hita ni baby Hershe na mahimbing nang natutulog sa crib. Nang masigurado kong tulog at maayos na ang puwesto ni baby Hershe ay kaagad akong lumabas sa loob ng kuwarto at sinundan ako ng magkakapatid.

Akmang lalabas na sana ako ng bahay nang biglang hinila ni Grant ang isang braso ko at niyakap ako paharap sa kanya.

Sa ginawa niya ay awtomatikong bumilis ang tibok ng puso ko. Nandito pa rin ang pagmamahal ko para sa kanila. Dalawang taon man ang lumipas ay hindi nagbago iyon bagkus ay mas lalo pang tumindi dahil aminin ko man sa sarili ko o hindi ay araw-araw akong nangungulila sa Steffano brothers.

Iyong sakit at paghihirap na idinulot nila sa akin ay nakalimutan ko na dahil mahal ko sila at tinanggap ko ang kondisyon nila.

“I miss you, babe. . .” bulong ni Grant habang nakayakap pa rin sa akin.

At sa loob ng dalawang taon ay ngayon lang ulit ako umiyak dahil sa pangungulila ko kay Grant at sa mga kapatid niya. Hindi ko na kinaya at napahagulgol na ako sa harapan niya.

“Namiss din kita. . .” umiiyak kong sabi.

Hinarap ako ni Grant sa kanya at pinunasan ang mga luha ko.

“Let’s build a happy family, babe. Gusto naming makabawi sa lahat ng pagkukulang namin sa’yo. We promise na hindi na kami ’yong dating Steffano brothers na ggo at sraulo. We are better now. We will not hurt you anymore, so. . . please? Let’s give us a chance?” pakiusap niya.

Napakagat-labi ako at tiningnan sila River, Efraim, Irvin, at Amir. Nakangiti silang lahat sa akin.

Unti-unti akong tumango na ikinalawak ng ngiti ni Grant at saka hinalikan ang noo ko.

“We can’t let you go again this time, Yareli. We are going to make sure that you and our daughter, Hershe, will be happy with us.”

Ajai_Kim

Chapter 42

Yareli’s POV

PUMAYAG na ako sa kagustuhan ng Steffano brothers na tumira na kami sa Maynila. Sa sinabi sa akin ng pamilya ko na dapat ay bigyan ko ng tsansa ang magkakapatid para makabawi sa lahat ng pagkukulang at mga naging kasalanan nila sa akin ay nakumbinse ako. Ito na rin siguro ang simula para tuluyan ko na silang tanggapin ulit sa puso ko. Susugal ako dahil kung hindi ay baka pagsisihan ko ito sa huli. Lumalaki na rin si baby Hershe at gusto ko na matutukan siya ni River at maibigay ang lahat ng pangangailangan nito.

Ibabaon ko na sa limot ang mga hindi inaasahang nangyari dahil kung patuloy ko lang itong babalik tanawin ay hinding-hindi ako makakamove-on sa nakaraan at hindi mararanasang maging masaya.

Ngayon na kami lilipat sa Maynila at nakahanda na ang lahat ng mga gamit na dadalhin namin ni baby Hershe. Hindi na ako nagdala pa ng maraming gamit dahil sinabi nila Irvin na may binili na silang gamit para sa amin ni Hershe. Iwan ko na lang raw muna ang iba pa naming mga gamit kung sakaling bibisita kami sa San Felicidad para dumalaw.

Ayaw sumama sa amin nila Inay, Itay, at Kuya Yasewah dahil mas gusto nila na nandito lang sa San Felicidad. Binilinan nila ako na kung may kailangan ako ay tawagan ko lang sila. Kahit ano’ng oras din ay puwede ko silang puntahan kung sakaling ma-miss ko sila. Hindi ako hinusgahan ng pamilya at mga kaibigan ko kung nagmahal man ako sa limang lalaki. Suportado sila sa naging desisyon ko maging pati na si Juancho.

Alam ko na hanggang ngayon ay nalulungkot pa rin siya sa kinahantungan ng relasyon naming dalawa pero may mga bagay talaga na kahit kailan ay hindi na maibabalik sa dati. Masaya na rin siya para sa akin. Sana balang araw ay matagpuan niya ang babaeng tunay na magmamahal sa kanya na mamahalin niya at ’yong hindi siya iiwan.

Nasa labas ako ng bahay at hinihintay ang magkakapatid na dumaan muna saglit sa mansyon ng mga Steffano para kunin ang mga gamit nila. Si baby Hershe naman ay nasa loob ng bahay at abala sa pakikipaglaro kay Jingjing na malapit na ang ika-apat na taong kaarawan.

Habang naghihintay ako ay laking gulat ko nang makita si Jestin na nakangiti at naglalakad papalapit sa akin habang nakapamulsa. Nakasuot ito ng itim na sumbrero at puting t-shirt habang nakapamulsa sa suot na faded jeans.

“Hi, Yareli!” bati niya nang makalapit sa akin.

Kinabahan ako at napaatras ng kaunti sa kanya. “Ano’ng ginagawa mo dito, Jestin?” tanong ko.

“Masama bang dalawin ’yong crush ko? Kumusta ka? Parang hindi ka nanganak, ah? Maganda at sexy ka pa rin,” sabi niya habang sinisipat ang buong katawan ko.

Mas lalo akong kinabahan dahil sa ikinikilos ni Jestin. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagbabago kahit pamilyadong tao na siya. Nagbubuhay binata siya at hindi magawa ang responsibilidad sa pamilya nito.

Hindi na nakapag-aral ng kolehiyo si Jestin matapos nitong makabuntis. Muntik pa nga itong mapatay ng Tatay niya nung malaman iyon. Sa pagkakaalam ko ay nagtatrabaho siya ngayon sa Gas station sa bayan ng San Felicidad.

“Umalis ka na rito, Jestin. Asikasuhin mo na lang ang asawa’t anak mo,” sabi ko ng madiin.

“Yareli naman, kadarating ko lang dito tapos paaalisin mo na agad ako? Hindi mo man lang ba ako na-miss? Sa loob ng dalawang taon e, ngayon lang ulit kita nakausap. Magkababata naman tayo, ’di ba?” nakangisi niyang sabi.

Napapikit ako sa inis. Hindi ko alam na may ikakapal pa si Jestin sa pagmumukha. Pagkatapos ng lahat ng ginawa niya kina Ronnie at Mayet ay mukhang wala siyang bahid ng pagsisisi at ngayon ay guguluhin niya ako.

“Sa tingin mo ba magiging maayos pa tayo pagkatapos mong lokohin si Mayet at traydorin si Ronnie?” naiinis kong sabi.

Mas lalong lumawak ang ngisi niya. “Yareli, nambabae ako dahil ayaw mo naman sa akin. Binaling ko ang atensyon ko sa kanila at ginamit ang katawan nila dahil kusa nilang ibinigay ’yon. Minahal ko naman si Mayet pero hindi sapat ’yon para makalimutan kita. Ngayon, nandito na ulit ako at sumama ka na sa akin. Magpakalayo-layo na tayo. Aakuin ko na lang ’yang anak mo at handa kong iwan ang asawa’t anak ko para lang sa’yo,” sabi niya at akmang yayakapin na sana ako nang umiwas ako.

“Nababaliw ka na talaga, Jestin! Ano’ng klaseng lalaki ka? Iiwan mo ang mag-ina mo dahil sa interes mo sa ’kin?” hindi ko makapaniwalang sabi.

“Bakit hindi? Ikaw ang mahal ko pero inagaw lang ni Ronnie ang atensyon mo na dapat ay para sa ’kin. Kung wala si Ronnie dapat tayo ang nagkatuluyan at ikaw sana ang nabuntis ko. Yareli, marami akong babae pero sa’yo lang ako nababaliw nang ganito. Handa naman akong magbago kung tatanggapin mo lang ako diyan sa buhay mo–”

“You have no chance to her, stupid.”

Hindi ko namalayan na nasa likuran na pala ni Jestin si Efraim na walang ekspresyon ang mukha. Napalingon si Jestin sa kanya at tinaasan siya nito ng kilay.

“Ikaw pala. Ang isa sa magkakapatid na baliw na baliw kay Yareli. Balita ko ay may relasyon kayo kay Yareli? Paano naging posible ’yon? Hindi ba nakakadiri namang nagsasalo kayo sa isang babae–”

Napahiyaw ako nang biglang bumagsak sa sahig si Jestin dahil malakas siyang sinuntok ni Efraim sa mukha. Napangiwi si Jestin sa ginawa ni Efraim at akmang tatayo na nang sinipa naman ni Efraim ang tagiliran niya. Napasigaw si Jestin sa sakit dahil sa ginawa ni Efraim.

“Efraim, tama na please. . .?” suway ko kay Efraim at hinawakan ang braso niya para patigilin siya sa balak niyang suntukin ulit si Jestin.

“How can you say that we’re disgusting for loving one girl? Kung may nakakadiri man, ikaw ’yon. Look at yourself, pamilyado ka nang tao pero nandito ka at kinukumbinse mo si Yareli na sumama sa’yo? You’re not a real man. I can say that you are a coward,” mariing sabi ni Efraim dahilan para sumama ang tingin ni Jestin sa kanya.

“Get up and leave, or else I will beat you again in a more painful and worse way,” pagbabanta ni Efraim na mukhang ikinatakot ni Jestin.

Dali-daling tumayo si Jestin at umalis nang paika-ika dahil sa sakit ng natamo nitong suntok at sipa kay Efraim. Nang makaalis si Jestin ay sinapo ni Efraim ang buong mukha ko at tiningnan ako nang may pag-aalala.

“Are you okay? Wala ba siyang ginawang masama sa’yo?” tanong niya.

Tumango ako at ngumiti. “Ayos lang ako. Mabuti at dumating ka.” sagot ko.

Bumuntonghininga siya at binitawan ang mukha ko. “Is this always happening?”

“Ha? Ang alin?” naguguluhan kong tanong.

“Na may mga lalaking lalapit bigla sa’yo at sasabihing gusto ka nila.” sabi niya at umiling pagkatapos.

“Efraim. . .”

“I know, Yareli. Hindi lang kaming magkakapatid ang may gusto sa’yo. Even your friend, Ronnie, our half brother Juancho and that stupid moron, right?” mahina niyang sabi.

Napayuko ako dahil wala akong masabi.

“Every guy can fall for you, and my brothers and I are scared that someone might steal you away from us. Gumaling na kami sa sakit namin, Yareli, and we can’t hurt you again physically and mentally, but we can’t promise na hindi kami makakapanakit ng mga lalaking nagbabalak na agawin ka mula sa amin,” seryosong sabi ni Efraim habang inaangat ang mukha ko mula sa pagkakayuko.

Nasalubong ko ang guwapong mukha at magandang kulay abo niyang mga mata. Ngayon ay tila nababasa ko sa mga mata ni Efraim ang senseridad sa sinabi niya hindi katulad noon na hindi ko mabasa kung ano ang nasa isipan niya.

“I love you, Yareli.” sabi niya na ikinabilis ng tibok ng puso ko.

Ngumiti ako at niyakap siya. Mahal na mahal ko rin si Efraim.

NANG dumating ang apat pang magkakapatid dala ang mga gamit nila ay nakahanda na kami para umalis. Nag-iyakan pa kami nina Inay at Itay bago magpaalam sa kanila. Ipinangako nila na bibisitahin nila kami ni baby Hershe sa Maynila sa susunod na linggo.

Pumasok na kami ni baby Hershe sa loob ng kotse nila River habang sila naman ay abala na sa pagpasok ng mga gamit sa loob ng kotse. Pagkatapos ay tuluyan na naming nilisan ang probinsya ng San Felicidad. Magsisimula na ulit ako ng panibagong buhay kasama ang anak ko at ang Steffano brothers. Bubuohin namin ang pamilya namin nang maayos at wala nang galit at hinanakit sa isa’t-isa. Babawiin namin ang mga panahong nasayang nang dahil sa mga maling desisyon na nagawa namin sa buhay. Tila nakahinga ako nang maluwag sa bigat at pangungulila na naramdaman ko na dinala ko nang ilang taon.

Mahigit kalahating araw rin ang biniyahe namin hanggang sa makarating kami sa Maynila. Tumuloy kami sa isang malaki at magarbong bahay na may iilang katulong at nagbabantay na security guards sa labas. Napakayaman ng pamilya Steffano. Bukod sa biniling bahay para sa amin nila baby Hershe ay may mga katiwala silang itinalaga para hindi kami mahirapan sa pagkilos sa loob.

“Do you like our room?” nakangiting tanong ni River nang makapasok kami sa loob ng kuwarto namin na may malaking kama katulad ng kamang hinihigaan namin sa kuwarto ng bahay sa isla ng San Martino.

Karga-karga niya si baby Hershe na nakatulog na dahil sa pagod sa biyahe. Inilapag ni River si baby Hershe sa crib na may maraming stuff toys na nakapalibot. Pati pala sa mga gamit ni baby Hershe ay kumpleto na rin.

“Maganda siya, malaki para sa ating anim,” sabi ko at umupo sa gilid ng malaking kama.

Tumabi sa magkabilang gilid ko sina Irvin at Grant at pareho nila akong inakbayan at hinalikan ang pisngi. Kahit 20 years old na ako ay para pa rin akong teenager na kinikilig sa mga crush ko. Iba pa rin ang epekto sa akin ng magkakapatid na ito.

“Thanks you like it. Si Efraim ang nag-design nito bago nila gawin ng team niya at bilhin ni River.” nakangiting sabi ni Grant.

Tiningnan ko si Efraim na humikab at mukhang napagod sa biyahe namin. Kaagad itong sumampa sa kama at humiga habang nakaunan ang isang braso sa ulo. Ang guwapo niyang tingnan sa ganoong posisyon.

“Let’s sleep, angel?” tanong ni Efraim nang mapansin niyang nakatingin ako sa kanya.

Angel? Tinawag niya akong angel?

Napangiti ako at kaagad lumapit sa kanya kaya napakalas sa pagkakaakbay sa akin sina Irvin at Grant. Humiga ako sa tabi ni Efraim at inunan ko ang braso niya at sumiksik sa matipuno niyang dibdib. Ang init ng katawan niya at ang bango.

“I know you are tired and sleepy kaya magpahinga na tayo,” bulong niya sa tainga ko gamit ang malalim niyang boses. Napangiti ako hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog na ako.

KINABUKASAN ay naging maayos na ang pakiramdam namin at nakabawi na kami ng tulog mula sa kalahating araw na biyahe namin sa San Felicidad hanggang sa makarating kami sa Maynila. Nasa isang sikat na mall kami ngayon sa Maynila at maraming tao ang nandirito. Hindi ko maiwasan na mailang dahil pinagtitinginan kami ng mga tao lalo na ang Steffano brothers.

Sino ba namang hindi mapapatingin sa kanila dahil bukod sa mga guwapo at may malakas na appeal ay ang tatangkad pa nila at hindi puwedeng hindi sila mapansin kung makakasalubong sa daan? Idagdag pa ang magandang pangangatawan nila.

“Wala ka na bang nakalimutang bilhin, sunshine?” tanong ni Amir habang karga si baby Hershe na busy sa paglalaro ng hawak niyang maliit na TRUZ stuff toy na Podong ang pangalan.

Naalala ko tuloy ang Kpop boy group na TREASURE na kinaaadikan ni Mayet dahil inspired sa grupong iyon ang TRUZ characters na stuff toy na ito katulad ni Podong.

“Wala na. Okay na siguro ’tong mga pinamili natin. Mamaya ako na ang magluluto ng hapunan natin.” sabi ko at itinuro ang mga hawak na grocery bags nina River at Grant.

“I will help you to cook our dinner later.” sabi ni River at kinindatan ako na ikinangiti ko.

Nagpatuloy ulit kami sa paglalakad at dito na rin namin balak kumain ng tanghalian. Habang naglalakad kami ay may nakasalubong kaming dalawang tao na pamilyar sa amin.

“River? Wow! Hindi ko akalain na magkikita ulit tayo. It’s been two years since we saw each other, right?” sabi ni Joanna nang nasa harapan na namin sila. Sinasadya pa niyang ipakita ang cleavage niya kay River sa suot nitong kulay pulang dress na halos makita na ang singit niya sa ikli.

Nabigla ako nang lumapit siya kay River at hinalikan nang mabilis ang pisngi nito. Maging pati si River ay hindi inaasahan ang ginawa ni Joanna.

“Hey, Yareli! t’s been a long time,”

Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla ko nang lumingon ako sa nagsalita at iyon ay si Jordan na nakangiti sa akin. Narinig ko na lang ang mahinang pagmumura nina Grant at Irvin sa tabi ko habang nakatitig na sila ng masama kay Jordan. Si Jordan ay hindi alintana iyon at nakangiti pa rin sa akin, parang walang pakialam sa masasamang titig sa kanya ng magkapatid.

Bigla akong nakaramdam ng takot at kaba nang makita ulit namin ang magkapatid na sina Joanna at Jordan makalipas ang dalawang taon.

Ajai_Kim

Chapter 43

Third Person’s POV

SA buong buhay ni Yareli ay ngayon lang siya nakaramdam ng inis at selos sa isang tao. Kahit noong naging magkasintahan sila ni Juancho ay hindi naman siya iyong tipo ng babae na naiinis at nagseselos. Likas nang babaero si Juancho kaya parang wala na lang sa kanya kung may kasama itong ibang babae kahit mahal niya ito. Ngayon ay iba na, pagkatapos ng dalawang taon ay muling nagtagpo ang landas nila ni Joanna. Ang babaeng halatang may interes pa rin kay River.

Hindi yata makaramdam ang babaeng ito dahil kahit nalaman nitong may anak na sila ni River ay todo pa rin ang harapang panlalandi nito. Mas nagngingit siya sa inis at selos dahil si River naman ay mukhang aliw na aliw kay Joanna habang nagkukwento at kumakain sila sa isang restaurant sa loob ng mall. Sumama na lang bigla sina Joanna at Jordan sa kanila dahil nagugutom na raw sila at naghahanap ng kakainan kaya sumabay na ang mga ito.

Hindi rin ba makaramdam ang River na ’to na ayoko kay Joanna? Lalo pa’t nalaman kong may nangyari sa kanila noong high school pa lang sila? -sa isip ni Yareli.

Masama man na mainis at magselos sa taong wala namang ginagawang masama sa’yo ay hindi mapigilan ni Yareli. Tao lang rin siya at may pakiramdam, isa pa ay mahal niya si River kahit may ginawa itong kasalanan sa kanya noon. Pinatawad niya ito dahil mahal niya ito at ama rin ng anak niyang si Hershe.

Si Jordan naman ay halos hindi na maialis ang tingin kay Yareli habang nakikita niyang sinasamaan nito ng tingin ang kapatid niya. Napakaganda kasi nito at mukhang kaedad lang niya. Nanghinayang siya nang malamang nagkaanak na ito sa high school friend ng kapatid niya na si River at kasama nila ang bata. Hindi rin niya maintindihan na sa tuwing makikita niya si Yareli ay palagi nitong kasama ang mga lalaking kapatid ni River. Napapansin rin niya na sinasamaan siya ng tingin ng mga ito.

Ano ba ang ibig sabihin? Si River lang naman siguro ang boyfriend ni Yareli? Napailing si Jordan sa iniisip. Imposible naman iyon. Kahit may anak na si Yareli ay parang dalaga pa rin ito kung titingnan. Sexy pa rin at parang hindi dumaan sa stage ng pagbubuntis. Napakasuwerte naman ni River dahil may asawa siyang ubod ng ganda at sexy!

Hindi mapigilin ni Jordan na mapangisi nang makita na lantaran ang panlalandi ng kanyang nakatatandang kapatid kay River. Kilala niya ang kanyang ate. Marami na itong naging boyfriends na kung minsan ay dinadala sa bahay nila. Hindi naman sila nagkakaiba ni Joanna dahil gano’n rin siya pero mas sumobra nga lang ito kumpara sa kanya.

Halatang may interes ito kay River na hindi napapansin ng lalaki. Nagdidiwang si Jordan sa kanyang isip na kapag nasira ang relasyon nina Yareli at River ay may pag-asang matikman niya saglit si Yareli. Ang mga ganitong klaseng babae ang hindi dapat pinapalampas dahil hindi ito iyong tipo ng babae na basta-basta na lang mahihila sa bar o sa ibang lugar.

Kung sa pisikal na kaanyuan ay sumobra ang biyaya rito. Hindi nga niya aakalain na makakakita pa siya nang ganito kaganda at kasexy na babae sa buong buhay niya. Ni wala yatang pangit na makikita dito dahil lahat ay maganda at perpekto. Para itong isang prinsesa na mahirap abutin at hawakan.

“River baby, we can hang out sometimes? Just like the old times. Hindi naman siguro magagalit si Yareli?” tanong ni Joanna kay River na nakakapit sa braso nito.

Tumingin si River kay Yareli na napansin niyang masama ang tingin sa kanila ni Joanna. Pilit niyang inaalis ang braso ni Joanna pero ayaw itong tanggalin ng babae.

Ramdam ni River na nagseselos si Yareli kay Joanna kaya balak niyang umuwi na sila. Naaliw lang naman kasi siya mga ikinukuwento ni Joanna tungkol sa mga naging kalokohan nila noong high school pa lang sila at hindi na niya napansin si Yareli at ang mga kapatid niyang blangko ang tingin sa kanila.

“Hindi ako puwede, Joanna. I want to spend time with Yareli and my daughter.” sagot ni River kay Joanna na nawala bigla ang ngiti.

“Why? Isang araw lang naman dahil namiss lang kita, baby,” maarteng saad ni Joanna at lumabi ito.

Ang kanina pang nanonood sa kanila na si Amir ay naiirita na sa kaartehan at lantarang panlalandi ng babae sa kapatid niya. Mas naiirita siya dahil hindi man lang napapansin ni River na kanina pa hindi maganda ang timpla ng mukha ni Yareli.

“Is it inappropriate to call River ‘baby’ in front of his wife? Look, their daughter is also here.” Biglang pag-imik ni Efraim habang karga sa hita si Hershe at pinapadede ng gatas sa feeding bottle nito.

Nagulat si Yareli sa sinabi ni Efraim. Wife? Asawa na ba siya ni River?

Pero hindi pa sila kasal kaya bakit wife na kaagad ang sinabi ni Efraim? Pero sa sinabi ni Efraim ay hindi niya maiwasan ang simpleng pagngisi kay Joanna na halos umasim na ang mukha dahil sa sinabi ni Efraim.

“So? Hindi ba puwedeng tawagin kong baby si River as an endearment being a friend?” sarkastikong sagot ni Joanna at inikutan ng mata si Efraim.

Inaamin ni Joanna sa sarili na guwapo at may magagandang pangangatawan ang mga kapatid ni River. Sigurado siya na malalaki rin ang kargada ng mga ito, at kung may pagkakataon nga ay gusto niyang angkinin siya ng mga ito dahil tiyak na masasarapan at mag-e-enjoy siya sa mga lalaki pero mukhang malabo iyon dahil napansin niyang ayaw ng mga ito ang presensya niya at presensya ni Jordan na halatang may interes din sa asawa ni River.

Si River lang ang puwede niyang maangkin at ayos na iyon dahil magaling naman ito sa kama. Pakiramdam niya noong panahon na iyon ay siya ang pinakamasuwerteng babae dahil may nangyari sa kanila ni Riverdale Steffano na pinagpapantasyahan ng mga babaeng estudyante sa school nila. Alam niyang walang interes sa kanya si River at isang one night stand lang ang nangyari pero itinago niya ang masarap na experience na iyon hanggang ngayon.

At gusto niyang maulit iyon. Wala siyang pakialam kung may asawa at anak na si River. Ang importante ay maakit at maangkin niya ulit ito. Kung puwede lang din ay maging boyfriend niya ito para araw-araw niyang matitikman ang malaki at mahabang kargada ni River.

“Miss, kahit endearment pa ’yan e, hindi maganda na tinatawag mong baby si River,” pag-imik ni Grant na patuloy pa rin sa pagkain at hindi pinapahalatang kanina pa naiinis kay Joanna lalo na sa kapatid nitong si Jordan na kanina pa nakamasid kay Yareli.

Hindi tanga si Grant para hindi mahalatang may interes ang Jordan na ito kay Yareli. Kung wala lang sila sa loob ng restaurant ay kanina pa niya nabasag ang pagmumukha nito. Wala itong kahihiyan na titigan si Yareli kahit sa harapan pa nilang magkakapatid. Kung sa bagay, hindi kasi nito alam na bukod kay River ay may relasyon rin sila nila Efraim, Irvin at Amir kay Yareli. Kahit papaano ay gusto nila ng privacy at hindi na kailangan pang malaman ng ibang tao kung ano’ng klaseng relasyon ang mayroon sa kanilang anim ni Yareli. Mas mabuti nang alam lang iyon ng mga malalapit na kamag-anak at kaibigan nila.

Natahimik si Joanna sa sinabi ni Grant at ngumiti ng pilit. Hindi ipinapahalata na napahiya sa sinasabi ng magkakapatid sa kanya.

Bigla ay humarap siya kay River at laking gulat nila lalong-lalo na ni Yareli ang biglang paghalik ni Joanna ng mabilis sa labi ni River.

Natuod at halos hindi makagalaw si Yareli sa sobrang pagkabigla. Awtomatiko na tumulo ang mga luha niya sa sakit na nararamdaman.

Kaagad siyang tumayo at tumakbo papalabas ng restaurant. Nagmamadali siyang hinabol ng magkakapatid na Steffano. Karga ni Efraim si Hershe habang dala naman nina Irvin at Grant ang mga pinamili nila.

Si River na nabigla rin sa ginawa ni Joanna ay hindi kaagad nakagalaw sa puwesto nito. Muli niyang tingnan si Joanna na nakangiti sa kanya habang hinahaplos ang braso niya. Si Jordan naman ay baliwala pa ring kumakain sa puwesto nito.

“How’s my kiss? Nagselos kaagad ’yang asawa mo at tumakbo pa–”

Napasigaw sa gulat ang mga taong kumakain sa loob ng restaurant nang biglang tabigin ni River ang lamesa na may mga pagkain. Nabasag at natapon ang mga ito.

Nakaramdam ng matinding takot si Joanna nang makita si River na nakatingin sa kanya habang nanlilisik na ang mga mata. Nagulat na lang siya nang hilahin ni River ang braso niya at isinandal siya sa pader ng restaurant. Hindi na siya makahinga ng maayos nang bigla siyang sakalin nito sa leeg.

“Why did you do that?!” galit na sigaw ni River habang sakal pa rin si Joanna na namumula na ang buong mukha sa kakapusan ng hininga.

“L-let m-me go. . . R-River!” nahihirapanng sambit ni Joanna pero hindi iyon pinakinggan ni River.

“Bitawan mo ang ate ko!” sigaw ni Jordan.

Pabalyang binitawan ni River si Joanna na napaupo na sa sahig habang hawak-hawak ang leeg nitong namumula gawa ng pagkakasakal. Nilapitan ni River si Jordan at saka ito sinuntok ng malakas sa sikmura. Napaubo si Jordan at napaatras.

Takot na takot ang mga taong nasa loob ng restaurant na lapitan at awatin si River sa ginagawa nito. Para itong tigre na hindi maaawat dahil sa sobrang bangis. Natatakot rin sila na kapag pinigilan nila ito ay sila naman ang mapagbuntonan ng galit.

“Do you want to destroy my relationship with Yareli, Joanna? Pinakikisamahan kita nang maayos dahil kahit papaano ay naging kaibigan kita tapos bigla mo akong hahalikan sa harapan ng asawa ko?!” sigaw ni River at dinuro si Joanna na umiiyak sa matinding takot sa kanya.

Biglang bumaling si River kay Jordan na iniinda pa rin ang sikmura nitong sinuntok niya.

“And you! Don’t be too obvious that you had an interest in my wife. I love her so much at hinding-hindi ako papayag na makuha siya sa akin ng ibang lalaki!” madiing sabi ni River.

“This is the last time na makikita ko pa ang pagmumukha ninyong magkapatid dahil kapag nakita ko kayo ay hindi lang ito ang aabutin niyo sa ’kin. At kapag hindi kami nagkaayos ngayon ni Yareli ay malalagot kayo!” banta ni River sa dalawang magkapatid.

“Bayaran n’yo lahat ng damage dito. It’s all your fault why I did this.” aniya bago lumabas sa loob ng restaurant. Huli na nang dumating ang mga security. Kahit ang mga ito ay natatakot lapitan si River dahil sa mabagsik at nakakatakot na itsura nito.

Tumakbo si River at lumabas sa loob ng mall hanggang sa makarating siya sa parking lot. Wala na doon ang kotse nila at tanging si Efraim na lang ang naiwan at mukhang hinihintay siya.

“They already left. Yareli is crying and hurt,” sabi ni Efraim.

Nailamukos ni River ang mukha gamit ang mga palad sa sobrang bigat ng nararamdaman. Nanghihina ito, napaupo sa hump ng sementadong parking lot ng mall at nagmura nang paulit-ulit.

“She’s mad at me. F*ck! I’m so stupid to let Joanna entertain me,” nagsisisi niyang sabi.

“Minsan kasi matuto kang makiramdam, River. Sa sobrang bait ni Yareli na hinayaan niyang i-entertain ka ni Joanna ay hindi mo na alam na nasasaktan mo na siya. Dalawang taon tayong nagpagaling sa mental institution. We promised each other na hinding-hindi na natin sasaktan ang damdamin ni Yareli kapag gumaling na tayo, but what happened now? She was hurt again,” sabi ni Efraim at napabuntonghininga.

“Yes. It’s my fault. I’m so stupid!” ani River at ginulo ang buhok.

Hindi siya papayag na basta-basta na lang mauuwi sa wala ang ilang taong pagpapagaling niya kasama ang mga kapatid niya sa mental health facility para lang gumaling sila sa sakit nila. Ginawa nila iyon para makabawi sa lahat ng naging kasalanan nila kay Yareli. Gusto rin niyang maging isang mabuting ama sa anak na si Hershe.

Nahirapan man sila noong una na magpagaling sa pamamagitan ng psychological therapy, mental health counseling, mga gamot na makakatulong sa hindi pag-trigger sa sakit nila, anger management, at iba pang mga hakbang na ginawa nila para lang maging normal silang tao ay sinikap nilang gawin at sundin alang-alang sa babaeng mahal nila.

Ang nangyari kanina sa loob ng restaurant ay kagustuhan niya iyon at hindi dahil sa may sakit siya kaya siya nagwala at nasaktan sina Joanna at Jordan. Magaling na siya a hundred percent sa sakit pero katulad ni Efraim ay hindi niya maipapangako na hindi siya makapapanakit ng mga taong gustong sirain ang relasyon nila ni Yareli at kunin ito mula sa kanya.

Hindi na niya sasaktan si Yareli pero masasaktan niya ang mga balakid at humaharang sa relasyon nila at ng mga kapatid niya.

Tinapik ni Efraim ang balikat ni River.

“I think it’s time to tie her forever in our arms,” nakangiting sabi ni Efraim.

Napangiti si River.

“I think so too. . .”

Ajai_Kim

Chapter 44

Riverdale Steffano (26, 1st child)

Efraim Steffano (25, 2nd child)

Irvin

Judaiah

Steffano (23, 3rd child)

Grantvil Steffano (22, 4th child)

Amiricus

Steffano (20, 5th child)

Yareli’s POV

BUONG maghapon ay hindi ko pinansin si River. Ewan ko, basta naiinis ako sa kanya! Nakita ko namang pati siya ay nabigla rin sa paghalik sa kanya ni Joanna kanina sa restaurant pero naiinis pa rin ako dahil in-entertain at kinausap niya ang babaeng iyon. May ideya naman siguro siyang pinagseselosan ko si Joanna pero pinapansin niya pa rin ito sa tuwing nakikita namin sila kasama ang kapatid nitong si Jordan.

Umaakto nga siguro ako na parang bata pero hindi ko maiwasang magselos at masaktan sa eksenang nakita ko kanina. Nabahiran na ng maduming laway ni Joanna ang labi ni River na mas lalo ko pang ikinainis.

Hindi ko alam kung ilang balde na ang nailuha ko habang nagkukulong ako sa loob ng kuwarto namin. Nakaramdam rin ang Steffano brothers lalo na si River na gusto ko munang mapag-isa. Ako lang ang mag-isa sa loob ng kuwarto dahil si baby Hershe ay inaaliw ni Amir sa bakuran ng bahay.

Naalala ko na nabanggit pala sa akin ni Amir na kailangan naming dumalo sa Graduation day niya sa susunod na linggo. Bachelor of Science in Business Administration major in Management ang kinuha niyang kurso at kapareho ito nang tinapos na kurso ni River. Gusto niya raw matulungan ang kapatid at mga magulang niya sa pagpapatakbo ng kompanya nila, at siyempre ay para rin daw sa amin iyon ni baby Hershe. Nung na-admit sila Amir at ang mga kapatid niya sa mental health facility ay hindi siya tumigil sa pag-aaral. Nag-online class ito habang nagpapagamot sa ospital.

Makalipas nang ilang oras ay kumalma na ako at wala na rin akong mailuha. Tiningnan ko ang wall clock na nakasabit sa pader at alas-sais na ng gabi. Inayos ko na ang sarili ko at lumabas sa loob ng kuwarto.

Hindi naman kasalanan ni River ang nangyari kanina kaya dapat lang na humingi ako nang tawad sa inaakto ko ngayon. Kung may kaiinisan at dapat akong kagalitan ay si Joanna iyon na grabe kung harutin si River.

Nang bumaba ako sa hagdanan ay naabutan ko mag-isa sa sala si River habang nakaupo sa sofa. Umiinom ito ng beer in can habang nanonood ng TV. Nakafocus ang mga mata niya sa TV pero nakikita ko ang malungkot at malalim niyang iniisip.

Nang mapansin niya ako ay nagulat siya. Kaagad niya akong nilapitan at saka pinaupo sa sofa sa tabi niya.

“Yareli, I’m sorry about what happened earlier. Hindi ko talaga alam na–”

“Okay lang. Hindi mo ’yon kasalanan. Sorry rin kung umaakto ako ngayon na parang bata. H-Hindi ko lang talaga mapigilan na magselos at mainis kanina.” pag-amin ko at bumuntonghininga.

Hinapit ni River ang baywang ko at tinitigan niya ako. “No. It’s my fault. Kinausap ko pa si Joanna at hindi ko napansin kanina na nagseselos ka pala sa aming dalawa. I didn’t know that she had a hidden agenda on me dahil noong high school pa lang kami, magkaibigan lang kami at malapit sa isa’t-isa. I trusted her, but she wants to ruin our relationship,” malungkot niyang sabi.

Sinasabi ko na nga ba at may ibang pakay talaga ang babaeng iyon! Sa una pa lang ay mahahalata na iyon lalo na kapag sinasamaan niya ako ng tingin.

Hinawakan ko ang kamay ni River at nginitian siya. “Kalimutan na lang natin ’yong nangyari kanina. Okay?” sabi ko na ikinangiti rin niya.

“Okay. I love you, wife,” sabi ni River at hinalikan ang noo ko. Sa pagtawag niya sa akin na wife kahit hindi pa kami ikinakasal ay hindi ko mapigilang kiligin.

Parang noon lang ay nakilala ko si River at ang mga kapatid niya sa daan ng Tayuman dahil nasira ang kotse nila at inayos iyon ni Kuya Yasewah, tapos ngayon ay nandito na ako sa sariling bahay namin sa Maynila kasama sila at ang anak namin na si baby Hershe.

Sa dami ng hirap at sakit na pinagdaanan namin ay nalampasan namin iyon. May hindi mang magandang nagawa sa akin ang Steffano brothers ay kinalimutan ko iyon dahil gusto ko silang bigyan ng pangalawang pagkakataon para mapatunayan sa akin na tuluyan na silang nagbago at alang-alang din kay baby Hershe. Mahal ko sila at gusto ko ng buong pamilya. Walang magandang maidudulot sa akin ang galit at sama ng loob kaya hangga’t may pagkakataon ay susugal ako.

Sinamahan ko si River sa sala na manood ng TV. Pinatigil ko na rin siyang uminom dahil baka malasing na siya nang sobra. Nakaakbay siya sa akin habang panaka-naka ang paghalik niya sa labi at pisngi ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na minahal ni River ang isang tulad ko.

“Nasaan nga pala si Hershe at ang mga kapatid mo?” tanong ko.

“Nasa kabilang kuwarto. Nakikipaglaro kay Hershe. Si Efraim naman ay dumiretso na sa trabaho at may aasikasuhin pa sila ng team niya para sa pag-re-renovate ng bahay n’yo sa San Felicidad.” sagot ni River habang hinahaplo ang braso ko.

“Eh kayo? Kailan kayo mag-uumpisang magtrabaho ulit?”

“Next week. Nagleave muna kami nila Irvin at Grant ng isang linggo para maasikaso namin kayo ni Hershe.” sabi niya. Tumango ako.

“F*ck! It’s hot outside,”

Lumingon kami ni River sa biglang nagsalita at nanlaki ang mga mata ko nang makita si Juancho na kakapasok lang sa loob ng bahay habang may hinihila itong isang malaking maleta. Kahit si River ay nagulat din nang makita si Juancho kaya kaagad itong tumayo at sinalubong ang kanyang kapatid.

“Bakit hindi ka man lang nagsabi na pupunta ka dito?” tanong ni River kay Juancho.

Naglakad si Juancho papunta sa puwesto ko habang hinihila pa rin ang dalang maleta. Umupo at sumandal ito sa sofang katapat ko at tipid akong nginitian.

“I want to surprise Yareli, that’s why I didn’t say that I would come here. Magbabakasyon muna ako dito nang ilang linggo,” sabi niya kay River.

“How about your work?” tanong ni River na naglakad papunta sa amin at umupo sa tabi ko.

“Edi nag-leave ako,” baliwalang sagot ni Juancho. “Where’s Hershe?” tanong niya sa amin.

“In the other room. Naglalaro kasama sila Grant at si Amir,” sagot ni River. “Are you hungry?”

“Yes. Pakain muna ako. Nagutom ako sa kalahating araw na biyahe papunta rito. Muntik pang mawalan ng gas ’yong kotse ko,” sabi ni Juancho at tumayo na.

Napangiti kami ni River at dumiretso na sa dining area. Nakapagluto na pala si River ng hapunan at tinulungan siya kanina ng katulong dito sa bahay kaya kakain na lang kami.

“Ayos pala ’tong bahay n’yo, ah,” ani Juancho habang nililibot ng tingin ang kabuoan ng bahay.

“I’m glad that you like it. Si Efraim ang nagpagawa nito, binili ko lang,” sabi ni River habang kumakain kami.

“How about you, Yareli? Komportable ka ba dito sa bagong bahay n’yo?” pagbaling sa akin ni Juancho.

Tumango ako. “Oo naman. Komportable ako dito,” sagot ko.

“That’s good. Kapag may ginawa ulit sa’yong masama ang mga kapatid ko, tawagan mo lang ako at ako ang papatay sa kanila,” pagbibiro niya na ikinatawa ko.

“Nah. We are not jerks anymore. We will not hurt Yareli again,” sabi ni River at hindi ito nahiyang subuan ako sa harapan mismo ni Juancho.

Ngumiti si Juancho, pero nakita kong hindi umabot ang ngiti niya sa mga mata.

“Oh? Nandito ka pala, kambal?”

Bigla ay dumating sila Irvin, Grant, at Amir. Kanya-kanya silang umupo sa puwesto nila para makisalo na sa hapunan namin. Tumabi naman si Amir kay Juancho.

“What? ’Wag mo nga akong tawaging kambal! It’s so gross to hear,” reklamo ni Juancho nang nakangiwi.

Tinawanan siya ni Amir at nag-umpisa nang magsandok ng kanin sa plato niya. “What’s gross about that? Kambal naman talaga kita. But honestly speaking, hindi ko pa rin ramdam na kambal tayo. Baka nag-jo-joke lang siguro si Dad na anak ka rin niya,” pang-aasar nito kay Juancho na sinamaan siya ng tingin.

“Ginusto ko bang maging kambal mo? At sana nga nagkamali lang si Tito Vince– I mean Dad na anak niya ako,” sarkastikong sagot ni Juancho.

Mas lalong lumakas ang tawa ni Amir at saka bumaling sa akin. “Tulog na si baby. Napagod sa pakikipaglaro sa amin ni Grant. Nung pinadede ko ay nakatulog na agad. Pinalitan ko na rin siya ng diapers dahil napuno na ’yong suot niya.” nakangiti niyang sabi.

“Salamat, Amir.” pasasalamat ko.

Sa pagtitimpla ko ng gatas sa feeding bottle ni baby Hershe at sa pagpapalit ko ng diapers sa kanya ay nakamasid lang si Amir sa tuwing ginagawa ko iyon kaya siguro alam na niya kung paano mag-alaga ng isang bata. Kaedad ko lang siya pero responsable nang ama kay baby Hershe.

Minsan naisip ko kung ayos lang ba talaga sa Steffano brothers ang klase ng relasyon na mayroon kami dahil kung tutuosin ay puwede namang maghanap sila ng ibang babae na magmamahal sa kanila, pero sila na mismo ang nagsabi na ako lang ang mahal nila at hindi na nila makakayang magmahal ng ibang babae bukod sa akin. Masaya rin sila kay baby Hershe dahil anak ito ng kapatid nilang si River.

Kung ako ay hindi ko rin kakayanin na may mawala na isa sa Steffano brothers sa buhay ko. Posible pala na maging pantay-pantay lang ang pagtingin ko sa kanila, at kahit makasarili man kung pakinggan ay gusto kong sa akin lang ang atensyon nila at kay baby Hershe. Sobrang masaya ako at kasama ko sila. Wala rin akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao kung may relasyon man ako sa limang magkakapatid.

“Welcome basta para sa anak ko,” sabi ni Amir sabay kindat sa akin.

“Magbabakasyon ka ba rito, bro?” tanong ni Grant kay Juancho na nag-umpisa nang kumain.

“Yep! Mga ilang linggo lang tapos uuwi rin ako. May kailangan pa akong puntahan na political matters ni Dad Vicente at nakiusap siya sa ’kin.” sagot ni Juancho.

Nagkaayos na rin sila Governor Vicente, Madame Josefina, at Juancho. Sa mansyon na ulit ng mga Steffano nakatira si Juancho at nagdesisyong ituloy ang balak niyang pagiging Gobernador sa probinsya ng San Felicidad sa oras na magretiro si Governor Vicente. Nakiusap raw sa kanya si Madame Josefina, at dahil napamahal na siya sa itinuring na ina ay hindi niya ito natanggihan. Wala rin kasing ambisyon na sumabak sa larangan ng politika ang mga anak nina Governor Vicente at Madame Josefina na sina Sir Arthuro at Miss Vivienne kaya si Juancho lang ang maaasahan nila. Hindi man nila tunay na anak si Juancho ay parang anak na rin nila ito dahil sa kanila ito lumaki.

Nang matapos kaming kumain ay hinatid na ni River si Juancho sa kuwartong tutuluyan nito pansamantala. Kompleto na sa kagamitan at may sariling banyo rin ang tutuluyang kuwarto ni Juancho.

Dumiretso muna ako sa kuwarto namin ng Steffano brothers para linisan at ayusan si baby Hershe na mahimbing na natutulog sa crib nito. Kaagad nakatulog si River sa kama dahil sa kalasingan sa ininom nitong beer. Si Irvin ay abala sa paggamit ng laptop habang sina Grant at Amir ay naglalaro na naman ng online games sa cellphone nila na madalas nilang libangan kapag wala silang ginagawa.

Nang matapos ako sa paglilinis kay baby Hershe ay lumabas muna ako sa loob ng kuwarto para uminom ng tubig sa kusina. Pagkarating ko roon ay nadatnan ko si Juancho na umiinom ng tubig sa baso. Nakasuot ito ng puting sando t-shirt at boxer shorts habang magulo ang buhok.

Nang makita niya ako ay ngumiti siya. Ginantihan ko rin siya ng ngiti at saka lumapit sa puwesto niya at kinuha ang isang tubig ng pitsel na nakalagay sa kitchen counter na kinuha niya mula sa ref. Kumuha ako ng isang malinis na baso at nagsalin ng tubig at saka ito ininom. Nang matapos akong uminom ay tiningnan ko ulit si Juancho na nakatingin pa rin sa akin.

“Ayos ka lang ba, Juancho?” tanong ko.

“Yareli, can I be honest with you?” seryoso niyang tanong.

Tumango ako.

Bigla niyang hinaplos ang pisngi ko at hinila ako papalapit sa kanya na ikinabigla ko.

“For the past two years, I still love you. I know that you are already happy with my brothers, but me? I am still sad and regretful about our relationship. Why did we end up like this when we were the first to meet? I’m sorry if I confessed this, Yareli. Sh*t!” Napayuko siya at huminga nang malalim.

Nakatingin lang ako kay Juancho at hindi na ako nabigla sa sinabi niya dahil napapansin ko na mahal niya pa rin ako hanggang ngayon at tinatanggap na lang ang lahat para sa akin at sa anak ko.

“Patawad, Juancho pero hindi na talaga kita mahal.” Masakit man para sa kanya ang inamin ko pero kailangan ko iyong sabihin. Ayoko siyang paasahin.

Tumawa siya ng mapakla at inalis na ang kamay niya sa pisngi ko. “Alam ko ’yon pero ang sakit pala na sa’yo ko mismo maririnig ’yan,” nakangisi niyang sabi.

“Patawad. . .” mahinang sabi ko at nag-umpisang maglakad papalayo sa kanya.

Narinig ko pa ang tunog ng pagkabasag ng baso at malakas na pagmumura niya. Napapikit ako at tuluyang tumulo ang mga luha ko.

Patawad kung nasaktan kita, Juancho.

Ajai_Kim

Chapter 45

Irvin’s POV

NANG magpunta ako sa garden para mag-vape ay nadatnan ko si Juancho na umiinom ng beer sa lamesa. Madaling araw na pero hindi pa pala siya natutulog.

Nilapitan ko siya.

“Ikaw pala,” sabi niya nang mapansin ako.

“Can’t sleep?” tanong ko at inumpisahan nang gamitin ang vape ko.

“Yeah,” he answered.

“You still love her,” I said.

He chuckled. “Remember? Inagaw n’yo lang si Yareli sa ’kin dahil ako naman talaga ang unang minahal niya. Kung hindi niya kayo nakilala, ako ang nakatuluyan niya at kami ang nagkaroon ng anak. Bakit niya pa kasi kayo nakilala, ha?! She fell out of love for me, and it still hurts!” he blurted out due to drinking too much.

I feel bad for him. But Yareli still chose us over Juancho, and she didn’t love him anymore because her love and attention shifted to us five siblings. We love her too, so we can’t do anything about it. Maybe this is our fate because even if Yareli loved Juancho, we wouldn’t let go of her, and we would make sure she loves us.

“We love her too much, just like you, and we can’t let her go,” I bluntly said.

Nagulat ako nang bigla akong kuwelyuhan ni Juancho habang masama ang tingin sa akin at nakatiim-bagang. Parang anytime ay bubugahan niya ako ng apoy sa galit na ekspresyon ng mukha niya.

“Napakagaling n’yo talagang mang-agaw! Kayo na ang masaya samantalang ako ang naghihirap at nagdurusa dahil nawala sa akin si Yareli! Pinilit ko namang tanggapin ang lahat para lang maging masaya siya, but can you blame me for being bitter kapag nakikita ko na masaya siya sa inyo?” he laughed sarcastically at itinulak ako na muntik kong ikinatumba.

I glared at him. “And what will you do? Aagawin mo siya sa ’min kahit alam mong kami na ang mahal niya? Juancho, it’s her choice kaya kami ang pinili niya, and we’re changing ourselves for her because we want to be better men for her and for River’s daughter, Hershe,” I said.

Doon siya natahimik at ilang beses ginulo ang buhok. He looks very frustrated and irritated.

“Mag-move-on ka na kasi. It’s been two years already. Marami naman sigurong babae diyan na single at hindi pamilyado,” naaasar kong sabi.

Bakit ba hindi na lang siya mag-move-on kay Yareli? May anak na kami at balak namin siyang pakasalan. He doesn’t have a chance with Yareli anymore because he wasted it the moment he hurt her.

“Kung gano’n lang sana kadali ’yon. But she can’t get out of my mind dahil katulad n’yo, siya lang ang babaeng minahal ko nang ganito,” mahina niyang sabi at muling tumungga ng iniinom niyang beer na nasa lamesa.

“Magkakapatid talaga tayo. Pati sa isang babae, pareho tayo ng type,” sabi ko at umiling.

Hindi na sumagot si Juancho kaya iniwan ko na siya at nagpunta na lang sa ibang parte ng bahay para mag-vape. I still don’t have any idea kung bakit gusto niyang magbakasyon dito sa bahay nang ilang linggo. Sinabi niya noon na tanggap na niya ang relasyon namin ni Yareli, but right now he’s acting this way at inamin nga niyang hindi pa rin siya nakaka-move-on kay Yareli. Geez! This is such a complicated thing to think.

Juancho’s POV

BUMALIK na ako sa kuwartong tinutuluyan ko pansamantala and I cried. Minsan lang ako umiyak, dahil sa isang babae pa. D*mn! Kahit ano’ng gawin kong paglimot at pagtanggap ng lahat ay baliwala lang dahil mahal ko pa rin si Yareli. Sinubukan ko namang makipagdate sa ibang babae at humanap ng kagaya niya, pero sa huli ay bigo ako dahil hindi siya mapantayan nang kahit sinong babaeng makikita ko sa paligid.

Hindi ko maiwasang mainggit sa mga kapatid ko dahil bukod sa nagkaanak si River kay Yareli ay mahal na sila ng babaeng mahal ko, samantalang nawala ang pagmamahal ni Yareli sa akin nang dahil sa kanila. Is this what I really deserve dahil nasaktan ko siya noon at mas pinili ang ambisyon ko? But I regret it so much at gusto kong makabawi sa kanya, ayon nga lang ay nagkagusto na siya sa mga kapatid ko at hindi na niya ako mahal.

“Sh*t!” pagmumura ko at hinawakan ang ulo ko sa magkabilang kamay. My head is aching like my heart too.

Yareli is my only happiness. Mahal na mahal ko siya at hanggang ngayon ay nasasaktan ako dahil sa sinapit ng relasyon namin. I need to be far away from her. Hangga’t nakikita ko siya ay hindi ako makaka-move-on nito. Hindi ko kaya na makita siyang may pamilya na at masaya sa mga kapatid ko.

This pain can kill me at hangga’t hindi pa ako lumalayo ay hindi ko na alam ang magagawa ko sa sarili ko.

“I’m sorry for doing this, Yareli. I love you so much. Please be happy with my brothers…”

I want to die and I hope when I woke up, Yareli and I are together again.

River’s POV

I called Dad after what happened to Juancho at ngayon ay paparating na siya dito sa ospital. Juancho attempted to commit suicide at mabuti na lang ay napadaan ako kanina sa tapat ng kuwarto niya at tiningnan ang lagay niya roon kaninang madaling araw kaya kaagad ko siyang nadala sa ospital. If I didn’t see him, baka pinaglalamayan na namin siya ngayon. He’s now stable pero wala pa ring malay.

“Why did he do that? He almost died!” Amir said frustratedly while looking at his twin brother.

“Tinatanong mo pa ’yan, Amir? We know that he still loves Yareli and he’s longing for her kaya nga lumuwas siya sa Maynila para lang makita si Yareli. He is Yareli’s first love and ex-boyfriend, baka nakakalimutan mo ’yon?” sabi ni Grant at humalukipkip.

Napansin ko na kanina pa tahimik si Irvin sa sulok kaya kinausap ko siya. “Is it because of Yareli kaya niya ’to ginawa?” seryoso kong tanong.

Dahan-dahanng tumango si Irvin at bumuntonghininga. “He confessed to me earlier that he still loves Yareli and he can’t accept that she doesn’t love him anymore. He didn’t move on until now,” pag-amin niya.

“He’s so much in love with her like us,” I said sadly.

Ilang oras ang nakalipas bago dumating si Dad sa ospital. He’s still wearing his business suit at mukhang hindi pa nakakauwi sa bahay nila from his work in our company. He looks very worried while staring at Juancho who’s lying in a hospital bed. He sighed many times bago nagsalita.

“What happened?” he asked.

“Yareli,” simpleng sagot ko and he knew what I mean.

Umiling siya at umupo sa upuan na nasa tapat ng hospital bed ni Juancho. “Alam na ba nina Vicente at Josefina ang nangyari kay Juancho?” tanong niya sa akin.

“I didn’t call them yet. Ikaw pa lang ang nakakaalam. Even Yareli, she didn’t know this yet,” sabi ko.

Natahimik nang ilang minuto si Dad bago ulit magsalita. “I attempted suicide before dahil hindi ko matanggap noon na nakipaghiwalay sa akin si Serene nang dahil kay Raven. Talagang nakamamatay ang pag-ibig lalo na kung hindi kayang suklian ang pagmamahal mo ng babaeng mahal mo. Nakakabaliw at nakakasira ng ulo at alam kong naiintindihan n’yo ang pakiramdam na iyon dahil sa ginawa n’yo kay Yareli noon.”

Dad is right. Nakakabaliw at nakakasira ng ulo ang pag-ibig. Ang akala namin noon ng mga kapatid ko ay hindi kami kayang mahalin ni Yareli at si Juancho ang mahal niya na halos ikamatay namin sa inggit at selos. We did stupid and craziest things to get her at hindi na namin namalayan na nasasaktan na pala namin siya ng sobra. Our love was mixed with obsession too.

“That’s what Juancho feels right now. It’s my karma dahil bumabalik lahat ng mga masasamang ginawa ko noon at kayong magkakapatid ang sumasalo. If I could go back to the past, itatama ko ang lahat ng pagkakamali ko at hindi ko masasaktan ang Mom n’yo,” Dad said while fixing his eyeglasses.

A tear escaped from his eyes at hinawakan ang kamay ni Juancho na may nakasabit na suwero sa kaliwang kamay. I saw the cut from Juancho’s pulse na may bahid ng sugat at dugo sa nakabendang kamay.

Lumungkot ang mga mukha nila Irvin, Grant, at Amir dahil sa binanggit ni Dad. It’s the second time na marinig namin siya na ganito kalungkot at miserable after he confessed to us that Juancho is Amir’s fraternal twins. We never saw him cry before, but this time, we can see that our father, Vince Judaiah Steffano still has a heart for his sons like us.

Bigla ay tumingin sa amin si Dad nang may mula awa sa mga mata.

“Sons, please let Juancho be also part of Yareli’s life. Kapatid n’yo pa rin siya at mahal na mahal niya si Yareli. I don’t want to see him being miserable like this,” sabi niya na ikinahinto naming magkakapatid.

“What? Dad, Yareli doesn’t love him anymore at hindi tama na makasama namin siya dahil kahit kapatid namin siya ay naging karibal namin siya sa puso ni Yareli!” Grant said while shaking his head in disapproval.

“But that’s the only way para hindi na maulit ’to. Do you want to see your brother die again? Nagawa na niya ito ngayon at maaaring gawin niya ito sa susunod–”

“Don’t worry, Dad. I will not do this again.”

We look at Juancho na biglang nagkaroon ng malay. Nanghihina ang boses niya pero pinilit pa rin niyang makapagsalita.

“What do you mean, son?” Dad asked Juancho with his worried tone.

“After my failed attempt at suicide, I decided to focus on myself. A-Alam kong hindi ko na maibabalik ang dati sa amin ni Yareli at tatanggapin ko na lang ’yon. I’m sorry if I did this,”

Bigla ay umiyak si Juancho na kaagad dinaluhan ni Dad. My brothers and I are still in shock dahil sa tanang buhay namin ay ngayon lang namin siya nakitang umiyak nang ganito. He is also crying like Dad. I can’t believe this is happening.

Si Amir ay lumapit kay Juancho at tinapik ang balikat nito. “We understand. Kung kami rin ang nasa katayuan mo ay masasaktan din kami. Don’t worry, you’re still our brother at hindi namin ipagkakait sa’yo si Yareli,” nakangiti niyang sabi kay Juancho.

“No, I just want you all to be happy with Yareli. I need to let her go at para na rin sa sarili ko. Hindi nga siguro kami ang para sa isa’t-isa. She doesn’t love me anymore at tatanggapin ko na lang ’yon kahit masakit. . .” Juancho covered his face using his hand habang patuloy pa ring umiiyak.

Yareli had a big impact on him and he’s crying and almost killed himself because of her. He truly loves her and he deserves her but Yareli and I already had a daughter and she’s more deserving for me.

Lumabas na ako sa loob ng confined room ni Juancho dahil ayoko siyang makitang umiiyak. Ganoon rin ako noon nang dahil kay Yareli at nakikita ko ngayon ang sarili ko sa kanya. Umiiyak, nagiging mahina, at tila nababaliw dahil lang sa pagmamahal sa isang babae. Umalis na ako ng ospital at nagmaneho pabalik ng bahay. Alas-singko pa lang ng umaga at alam kong tulog pa ang mag-ina ko.

Pagkarating ko sa bahay ay kaagad akong dumiretso sa kuwarto namin at naabutan ko si Yareli na mahimbing na natutulog sa kama, at ang anak kong si Hershe na nakahiga sa crib. Lumapit ako kay Yareli at hinaplos ang maamo at maganda niyang mukha. I still can’t believe that she is mine at nagkaanak kami. I’m such a lucky guy to have her.

Sandali akong may kinuha sa drawer ko. It’s a red box na may diamond ring sa loob. I bought this a few months ago at siguro kailangan ko na siyang itali sa akin. Ako muna ang pakakasalan niya bago ang apat kong mga kapatid.

Steffano brothers planned that we will marry Yareli one by one every year at dahil ako ang unang nagkaanak kay Yareli ay ako muna ang una niyang pakakasalan. Its a great idea since we are five at gusto namin ng individual weddings for that special event in our life.

“I can’t wait that you’re going to be Mrs. Yareli Tamayo-Steffano soon.” I said and kissed Yareli’s forehead.

Ajai_Kim

Chapter 46

Yareli’s POV

NANDITO kami ngayon ni baby Hershe at Daddies niya sa Graduation day ni Amir. Proud na proud ako kay Amir dahil nakagraduate na siya ng kolehiyo.

Pagkaakyat ni Amir sa stage para tanggapin ang diploma niya ay kaagad niya kaming tinawag ng mga kapatid niya para mag-picture taking kami. Ramdam ko na habang nasa stage kami ay halos lahat ng tao at estudyanteng grumaduate ay nakatutok sa amin.

Hindi na ako magtataka dahil bukod sa may kasama akong mga naggaguwapuhan at matitipunong lalaki ay kasama pa ako at si baby Hershe. Hindi na lang namin pinansin iyon at pagkatapos magpicture taking ay bumaba na kami mula sa stage at bumalik sa puwesto namin.

Kinarga ni Amir si baby Hershe na pilit inaabot ang suot niyang itim na toga. Binigay naman ito ni Amir. May mga iilang kaklase ni Amir ang bumabati sa kanya at tinatanong kung sino ang batang karga niya, sinasabi ni Amir na anak niya ito kaya nagulat doon ang mga kaklase niya at hindi raw nila akalain na may anak na ito. Napangiti ako dahil itinuturing na talagang anak ni Amir si baby Hershe kahit anak ito ng Kuya River niya.

Isang linggo na ang nakalilipas simula nang umiyak ako dahil sa selos at panlalandi ni Joanna kay River at sa biglaang pagdating ni Juancho sa bahay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maintindihan kung bakit bigla na lang umalis si Juancho pagkatapos ng isang araw na pagtuloy niya sa bahay.

Ang sinabi lang niya ay may emergency raw na kailangan siyang asikasuhin sa San Felicidad kaya kinailangan niyang umuwi kaagad sa kanila, pero bago iyon ay napansin ko na nakabenda ang kaliwang palapulsuhan niya. Itatanong ko sana kung saan niya nakuha iyon pero kaagad na siyang umalis na nagmamadali kaya hindi na ako nakapagtanong muli.

“Saan tayo kakain pagkatapos nito?” tanong ni Grant nang nakaakbay sa akin.

“Ikaw, sunshine? Saan mo gustong kumain?” nakangiting tanong ni Amir.

“Kahit saan na lang na gusto n’yo.” sagot ko.

“Okay, how about in our favorite Italian restaurant?” tanong ni Amir sa mga kapatid niya.

“Sounds great,” sabi ni River na ngumiti rin.

“Amir, Congrats!”

Bigla ay may lumapit kay Amir na isang matangkad at morenong lalaki na pamilyar sa akin. Nakipag-apir ito kay Amir at tinapik ang balikat niya.

“Congrats din, p’re! Graduate na tayo kahit nag-online class lang ako nang dalawang taon.” natatawang sabi ni Amir.

“Namiss ka na nga nung mga chicks mo, e. Sayang at noong second year college lang tayo naging magkaklase,” sabi nung lalaki at nang mapatingin siya sa akin ay nanlaki ang mga mata niya.

“Yareli? Ikaw ba ’yan?” gulat niyang tanong.

Nakompirma ko nga. Pamilyar sa akin ang lalaking ito dahil si Enrique ito na isa sa kababata namin ni Ronnie. Noong mag first-year high school kami nila Ronnie ay nabalitaan na lang namin na lumipat na sa Maynila sila Enrique at ang pamilya nito dahil doon na raw siya mag-aaral at maninirahan.

“Enrique,” ani ko at nginitian siya.

Ang Steffano brothers naman ay nakatingin sa amin nang may pagtataka, samantalang si Amir ay nakakunot-noo.

“Do you know each other?” tanong ni Amir kay Enrique.

Tumango si Enrique. “Kababata ko si Yareli sa probinsya namin sa San Felicidad. Hindi ko na nga siya nakita nang matagal dahil lumipat na kami dito ng pamilya ko sa Maynila noong mag-13 years old ako. Is she your wife? Anak mo ba ’yang karga mo?” tanong ni Enrique kay Amir.

Tumango si Amir at ngayon ay nawala na ang ngiti. “Yes, Yareli is my wife and these are my brothers,” pagpapakilala niya kay Enrique sa mga kapatid niya na hindi man lang nagreact sa sinabi nito.

“Hi! I’m Enrique, kaklase ko si Amir noong second year college at kababata ko rin si Yareli. It’s nice to meet you, guys!” Kumaway si Enrique sa magkakapatid pero hindi pa rin nagreact ang mga ito.

Doon ay nawala ang ngiti ni Enrique at napakamot na lang sa batok.

“Can we eat now? I’m hungry. Tapos naman na ang graduation nila Amir,” biglang sinabi ni Irvin at tumingin ng oras sa suot niyang relo.

“Yeah, me too. Bigla yatang sumama ang hangin dito sa paligid,” saad naman ni Grant at tumingin-tingin sa paligid.

Bumaling si Amir kay Enrique na biglang natahimik. “Sige, Enrique. Congrats again. Aalis na kami.” paalam niya.

“Wala naman akong gagawin after nito, puwede bang sumama na lang ako sa inyo para makikain? Don’t worry, I’ll pay for my own food. Okay lang siguro ’yon kay Yareli, right?” tanong ni Enrique at muling bumalik ang ngiti niya at saka tumingin sa akin.

Nang tumingin ako sa magkakapatid ay may pagbabanta ang mga tingin nila na sinasabing huwag kang pumayag kung ayaw mong gulpihin namin siya at dahil kilala ko na sila at ay umiling ako sa sinabi ni Enrique bilang hindi pag-sang ayon sa gusto niyang makisalo sa hapunan namin.

“A-Ano kasi, Enrique, bago kami kakain ay ipapasyal pa pala namin ang anak ko sa parke kaya baka matagalan pa bago kami kumain at mainip ka lang kung sasama ka sa amin.” sabi ko na lang.

“It’s okay, gusto ko rin namang magpunta sa park–”

“Maiinip ka lang talaga doon, bro. We also want some private moments since kakagraduate lang ng kapatid ko at gusto naming magkakasama bilang isang pamilya.” sabi ni River at ngumiti nang mapang-asar kay Enrique na hindi na nakapagsalita.

Alam ko na kapag ganito ang inaakto ng Steffano brothers ay ayaw ng mga ito kay Enrique. Katulad na lang nung inaakto nila nang kasama namin sina Joanna na kasama rin si Jordan.

“Well, if you don’t mind? Aalis na kami,” nakangising sabi ni Grant at kaagad na kaming umalis habang nakaakbay pa rin siya sa akin.

Sila Amir na karga si baby Hershe at ang mga kapatid niya ay sumunod sa amin. Nang lingunin ko si Enrique ay nakita ko na masama ang tingin niya sa magkakapatid.

“Tsk! He obviously wants to hook up with you. He doesn’t mind if you already have a spouse and children. That’s your power, babe. Every man wants you,” umiiling na sabi ni Grant.

“Kababata ko si Enrique at hindi ko alam kung bakit parang nag-iba na siya ngayon. Hindi naman kasi siya gano’n noon,” sabi ko.

Tama naman ang sinabi ni Grant dahil napansin ko iyon kanina kay Enrique. Noong mga bata pa lang kami ay hindi naman ganoon si Enrique at sa pagkakaalam ko ay may gusto siya kay Mayet.

“People can change, wife. Just like us, we are changing to be better husbands for you.” sabi ni River.

Tumango ako dahil tama rin siya. Nagbago silang magkakapatid nang dahil sa akin at sa nakikita ko ay talagang maayos at normal na sila kung kumilos. Sa pagdaan ng panahon ay nababago ang kilos at gawi ng isang tao dahil na rin siguro sa paligid at mga taong nakakasalamuha nila.

Dumiretso kami sa isang Italian restaurant at doon na kami kumain ng hapunan. Si Grant na lang ang pinapili ko ng order ko dahil hindi naman ako pamilyar sa mga Italian cuisine.

Inorderan niya ako ng Pasta Carbonara, Margherita Pizza, at Bruschetta. Nagustuhan ko ang mga pagkain na pinili niya para sa akin dahil masarap ito.

“Paano ka ba nagkaroon ng gano’ng klaseng kaibigan, Amir? He looks like a jealous and ambitious guy,” sabi ni Irvin na si Enrique ang tinutukoy habang kumakain kami.

Si Efraim ay tumango sa sinabi ni Irvin at sinubuan ng kaunting pastang kinakain niya si baby Hershe na busy naman sa pagkain ng maliit na slice ng Focaccia bread.

“He’s good at academics. Sa kanya rin ako minsan nagpapatulong ng ibang lesson namin when we were in college. I don’t care if he’s jealous and ambitious guy. At least he’s helping me with my studies,” sagot ni Amir.

“And can’t you see? Earlier, he was trying to get Yareli’s attention. Stop talking to that guy. He’s annoying!” nakasimangot na sabi ni Grant.

“Okay, bro,” natatawang sabi ni Amir.

Nang matapos kaming kumain ay umuwi na rin kami sa bahay. Medyo nagtatampo si Amir kina Tito Vince at Tita Diana dahil hindi ito nakadalo sa graduation day niya dahil sa business trip ng mga ito sa ibang bansa.

“Amir? Ayos ka lang ba?” tanong ko kay Amir at umupo sa tabi niya.

Nasa sala ang apat na magkakapatid na inaaliw at nilalaro ulit si baby Hershe kaya kami lang ni Amir ang nandito sa loob ng kuwarto. Binilhan ni Efraim si Hershe ng bagong barbie truck na remote control at tuwang-tuwa naman ang anak ko sa laruang puwede niyang masakyan.

Umiling si Amir at isinandal ang ulo niya sa balikat ko. “In my kindergarten, elementary, high school, and now my college graduation day, hindi dumalo kahit roon sina Mom at Dad. They didn’t love and care for me that much dahil anak lang ako sa labas katulad ni Juancho,” malungkot niyang sabi. Hinayaan kong ilabas ni Amir ang gusto niyang sabihin tungkol sa mga magulang niya.

“Si Mom? She never once gave me a gift on my birthday or holidays. I feel she never loved me as her son, and now I understand why dahil hindi naman talaga niya ako anak at bunga ako ng pagtataksil ni Dad sa kanya,” sabi niya at pinagsalop ang mga kamay naming dalawa.

“Then out of the blue, malalaman ko na lang na kakambal ko si Juancho na kahit minsan hindi ko pa nakasundo. I hate him and wanna know why?” tanong ni Amir at tumingin sa akin.

“Bakit?” sabi ko.

“Because Tito Vicente and Tita Josefina love Juancho that much. Naiinggit ako sa kanya dahil sinusuportahan nila si Juancho sa lahat ng gusto nito. Juancho didn’t realize that his parents love him so much because he’s only focusing on himself. Samantalang ako, kahit ano’ng gawin ko, hindi ko makuha ang pagmamahal ng mga magulang ko sa akin. They are unsupportive kaya noon ay hindi ko naiwasang magrebelde para lang makuha ang atensyon nila.” Huminga siya ng malalim.

Sa mga sinabi ni Amir, mas naiintindihan ko na siya. Katulad ng iba pa niyang mga kapatid, may tampo at lungkot din siyang nararanasan habang lumalaki kasama ang mga magulang niya.

“I love my Mom and Dad, but I love you more, and you are important to me, sunshine. Kaya sana kahit sinaktan ka namin noon dahil sa obsession namin sa’yo, hindi mo kami iniwan. I’m afraid to lose you dahil kapag nangyari ’yon, mas mabuti pang mamatay na lang ako…” tila takot niyang sabi at niyakap ako.

Ang gusto ni Amir ay pagmamahal at atensyon, at dahil sumugal ako sa kanilang magkakapatid ay ibibigay ko iyon. Mahal ko siya at kahit marupok man ako at madaling magpatawad sa kabila nang ginawa nila sa akin ay hindi ako magsisisi na naibigay ko ang sarili ko sa mga taong mahal ko, kahit mali man ang pamamaraan na ginawa nila. Ang kapatawaran at pagtanggap sa pagkakamali nila ang tangi kong ginawa dahil lahat ng tao ay kayang magbago. Bakit ko ipagdadamot ang pangalawang pagkakataon na hinihingi nila para lang mabuo at maging maayos kami?

Malaki ang naitulong sa akin ng simbahan dahil miyembro rito si Inay Yasmin. Hindi kami tinuruan na magtanim ng sama ng loob at maghiganti sa mga taong nagkakasala sa amin dahil kung ang Diyos nga ay nagbibigay ng pangalawang pagkakataon para sa taong nagkasala sa kanya, ako pa kaya na isang ordinaryong tao lang? Lahat ng pagsubok at hirap na nararanasan ng isang tao ay may pinanggagalingan iyan. Ang istorya ng isang tao ay hindi puwedeng maging perpekto. May mga dagok at problemang kailangang harapin na kailangan ring pagdaanan.

Nasaktan at nadapa ka man nang ilang beses ay kailangan mo pa ring harapin ang lahat. Hindi masama na kung minsan ay magalit ka, pero kung paiiralin mo ang galit at pagkamuhi sa puso mo ay hinding-hindi mo makikita ang tunay na hinaharap at kasiyahan na dapat ay matatamasa mo. Kailangan mong sumugal dahil ang buhay ay parang sugal lang rin, kung hindi ka susubok ay hindi ka makakausad sa kinasasadlakan mo.

“Tara na pala, kailangan na nating bumaba dahil may surprise si River sa’yo,” nakangiti na si Amir nang bigla siyang tumayo at hinila ako papalabas ng kuwarto.

“Ano’ng surprise?” tanong ko.

“You will find out later,” sagot ni Amir hanggang sa makalabas na kami at mapadpad sa garden.

Nagulat na lang ako nang makita sila Efraim, Irvin, at Grant na buhat si baby Hershe na nakatayo sa gilid kasama ang mga katulong at mga ang guard. May mga hawak silang lobong kulay pula at pulang rosas. Nakangiti silang lahat sa akin.

Si River ay nakatayo sa gitna ng mga petals na nagkalat sa bermuda grass. Inalalayan ako ni Amir na makalapit kay River at nang nasa harapan ko na si River ay umalis na si Amir sa tabi ko at tumabi ito sa mga kapatid niya kasama si baby Hershe.

Napatakip ako sa bibig nang biglang lumuhod si River sa harapan ko at may inilabas sa bulsa ng suot niyang itim na slacks. Tumulo ang mga luha ko nang makitang isang kumikinang na singsing na may diamond ang inilabas niya.

“Wife, I know this is a rushed proposal, but I want to be your husband now. Since we have baby Hershe, then it’s my turn to tie the knot with you before my four brothers do.” Natawa siya ng mahina at hinawakan ang isang kamay ko.

Mas naantig ang puso ko dahil nangingilid na rin sa luha ang mga mata ni River at ramdam ko ang panginginig ng kamay niya habang hawak ang kamay ko.

“I hurt you so many times and still, you forgive me, you forgive us. Paano ba kami naging ganito kasuwerte dahil sa kabila ng lahat ng ginawa namin, pinatawad mo pa rin kami?” Bumuntonghininga si River at tumingala para pigilan ang pagtulo ng mga luha niya pero nabigo siya.

“Dahil mahal ko kayo, mahal kita, River…”

Sa wakas, nabanggit at naamin ko na kay River at sa Steffano brothers ang tunay kong nararamdaman para sa kanila na hindi ko masabi-masabi. Gulat at pagkabigla ang naging reaksyon nila River at ng mga kapatid niya dahil sa pag-amin ko.

“W-Will you marry me, Yareli Tamayo?” nanginginig niyang tanong.

Kaagad akong tumango at pinantayan siya mula sa pagkakaluhod niya.

“Oo. Papakasalan kita, Riverdale Steffano,” sabi ko at saka siya niyakap.

Nang makabawi si River sa pagkagulat, umiiyak niyang isinuot ang singsing sa palasingsingan ko at muli siyang tumingin sa akin.

Kinabig niya ang mukha ko at hinalikan ako sa labi. Parang aapaw na ang puso ko sa saya na nararamdaman.

“I love you, Yareli.”

“Mahal na mahal din kita, River.”

Thanks sa book cover rainyyyyy0314 nagustuhan ng mga readers yung bc :)

Ajai_Kim

Chapter 47

Krazy Jestin

Yareli’s POV

After 1 month…

SA hiling ko ay sa San Felicidad church kami ikinasal ni River. Sa church na kung saan ay iyon na ang kinalakihan kong simbahan at dahil miyembro si Inay ng choir roon ay kilala namin ang mga pari, sakristan, madre, at ibang mga miyembro sa simbahan.

Talagang pinaghandaan ng pamilya ni River ang kasal namin at sa tulong na rin nila Inay, Itay, at Kuya Yasewah. Simple lang ito at hindi magarbo. Hindi ko na maidetalye kung ano ang nangyari sa kasal namin ni River pero sa huli ay nagpalitan kami ng “I do’s” at pagkatapos ay hinalikan namin ang isa’t-isa sa harap ng altar.

Sa dami ng pagsubok, problema, sakit, at hirap na naranasan ko ay posible pa pala na sumaya ako nang ganito. Tama nga ang naging desisyon ko na bigyan ang Steffano brothers ng pagkakataon para makabawi sa lahat ng kasalanan nila akin at maalagaan at masuportahan si baby Hershe.

Ang reception ng kasal ay ginanap na lang sa bahay. Mabilis na napa-renovate ni Efraim ang bahay at mas lalo itong gumanda at lumawak. Lubos akong nagpapasalamat sa tulong na ibinigay niya sa pamilya ko. Ang sabi ni Efraim ay wala lang iyon sa kanya dahil pamilya niya na rin ang pamilya ko at sa susunod na taon ay siya naman daw ang balak na magpakasal sa akin.

Hindi ko maimagine na malalagyan ng limang singsing ang ring finger ko sa oras na mapakasalan ko ang limang magkakapatid. Kakaiba ang polyamory relationship na mayroon kami pero kung masaya naman kami rito ay walang masama. Higit sa lahat ay tama nang suportado at walang panghuhusga kaming nakukuha mula sa pamilya, mga kamag-anak, at malalapit naming kaibigan sa sitwasyon na mayroon ako kasama ang magkakapatid.

Inaasiko namin nila Inay at Mayet ang dumarating pang mga bisita. Kasama na rin ang mga malalapit na kamag-anak ng pamilya Steffano na lumawas pa ng Maynila para lang makapunta sa kasal namin ni River.

Sila River, ang mga kapatid niya, si Itay, si Ronnie, at si Kuya Yasewah naman ay nag-iinuman sa bakuran at may man-to-man-talk daw sila. Si baby Hershe ay nasa magulang ngayon ng Steffano brothers kasama si Jingjing at inaaliw nila ito sa loob ng dati kong kuwarto.

Si Juancho ay hindi nagpunta ngayon sa kasal at alam ko na kung bakit. Sana balang araw ay dumating na ang babaeng para sa kanya. May babae pang deserving sa pagmamahal niya at hindi ako iyon.

“Congrats to the newly wed!” bati ni Lorenzo na kadarating lang at may inabot itong puting paper bag.

Hinalikan niya sa pisngi si Mayet at pagkatapos ay bineso ako. Hindi siya nakapunta kanina sa wedding ceremony dahil may part time job siya sa hapon kaya si Mayet lang ang nakadalo.

“Salamat, Lorenzo. Pati na rin sa regalo mo,” nakangiti kong pasasalamat kay Lorenzo at inilapag ang puting paper bag sa lamesa.

Hanggang ngayon ay hindi ako makapaniwala na sa huli ay sina Lorenzo at Mayet ang nagkatuluyan dahil noong mga bata pa lang kami ay sina Mayet at Jestin ang pinagtatambal. Kahit sa paaralan namin ay ang akala noon ng iba na magkarelasyon na sina Mayet at Jestin dahil hindi sila halos mapaghiwalay.

Gano’n nga siguro ang buhay. May mga taong mawawala sayo pero may tao na darating na mas deserving at magpapahalaga sa’yo katulad ni Lorenzo kay Mayet. Wala naman akong pag-aalinlangan kay Lorenzo dahil kilala ko na siya simula noong mga bata pa kami. Mabait at mabuti itong tao, alam ko rin na hinding-hindi niya sasaktan si Mayet hindi katulad ng ginawa ni Jestin.

“No problem. Hindi man ako nakapunta kanina sa wedding ceremony n’yo pero maganda ’yang binili kong regalo sa inyong mag-asawa.” nakangisi niyang sabi.

Tiningnan ko si Lorenzo nang may pagdududa at natawa sa huli. “Salamat ulit sa regalo.”

“Baka kung ano’ng regalo ’yan loves, ah?” nagdudang tanong ni Mayet sa boyfriend niya at tinaasan ito ng kilay.

“Basta malalaman din ni Yareli kung ano ’yan kapag binuksan niya,” sagot ni Lorenzo. “Puwede na ba akong makikain? Hindi pa ako nakakakain, e. Pagkatapos ng out ko sa part time ko sa vulcanizing shop ay dumiretso na ako dito.” dugtong niya.

“Sige na, Mayet, pagsilbihan mo muna ’yang boyfriend mo at ako na ang bahala rito,” sabi ko kay Mayet.

“Okay, girl. Tawagin mo lang ako kung kailangan mo ng tulong, ah?” sabi ni Mayet. Tumango at ngumiti ako hanggang sa hinatid na ni Mayet si Lorenzo sa isang bakanteng table.

Nagpatuloy ako sa pagsisilbi sa mga dumarating pang bisita. Ang mga kamag-anak ng pamilya Steffano ay mababait sa akin at wala akong maramdaman na bahid ng panghuhusga sa kanila dahil sa hindi namin parehong estado ng buhay. Walang ibang sinabi ang mga ito kundi napakaganda ko raw at masuwerte si River sa akin. Ngumingiti na lang ako sa sinasabi nila at nagpapasalamat.

Inilabas ko ang isang case ng softdrinks na wala nang laman at inilagay ito sa gilid ng gate. Wala na kasing space sa bakuran ng bahay kaya nilabas ko muna ito. Akmang papasok na sana ulit ako sa loob ng bahay nang may humawak sa braso ko.

Pagtingin ko ay si Jestin ito na nakangiti sa akin. Nakasuot ito ng brown t-shirt at kulay dirty white na cargo shorts. Nakatsinelas lang ito at may suot na relo sa kaliwang kamay.

Magulo ang buhok ni Jestin at namumula ang mga mata. Naaamoy ko rin ang alak sa hininga niya at halatang nakainom siya. Ganoon pa man ay malakas pa rin ang tindig nito at hindi iyon nakabawas sa kaguwapuhan niya.

“Ikinasal ka na pala kay River, hindi mo man lang ako ininvite,” kunwaring nagtatampo niyang sabi.

Tiningnan ko siya ng masama at kaagad tinanggal ang pagkakahawak niya sa braso ko.

“Umalis ka na dito, Jestin. Wala na tayong koneksyon sa isa’t-isa at hindi na tayo magkaibigan.” madiin kong sabi.

Ngumiti siya at itinukod ang isang kamay sa gate habang nakatitig sa akin. “Ang sakit mo namang magsalita, Yareli. Parang hindi tayo magkababata kung sabihan mo ako niyan, ah?”

Huminga ako nang malalim dahil nauubos na ang pasensya ko kay Jestin. Hindi pa pala siya nadadala sa ginawa sa kanya ni Efraim noong araw na pinuntahan niya ako dito sa bahay. Hanggang ngayon ay ginugulo niya pa rin ako.

“Jestin, umalis ka na–”

“Hanggang kailan ka ba mananakit ng lalaki, Yareli? Alam mo bang nakita ko si Juancho na nagpapakalasing sa bar na pinuntahan ko sa bayan ng San Felicidad? Muntik na niyang mapatay ’yong isa sa mga lalaki na nandoon sa bar dahil bigla siyang naghamon ng away. Paano ko nalaman na ikaw ang dahilan? Para siyang siraulo roon na sinisigaw ang pangalan mo, at ang nakakatawa pa ay umiiyak siya habang ginagawa ’yon!” Tumawa ng mahina si Jestin nang makita ang pagbabago ng ekspresyon ng mukha ko.

Sa sinabi niya ay mas lalo akong nag-alala kay Juancho. Muntik siyang makapatay ng tao nang dahil sa akin. Umiiyak pa raw ito at sinisigaw ang pangalan ko. Hindi ko maiwasang makaramdam ng konsensya dahil kahit saang anggulong tingnan ay ako ang dahilan kung bakit siya nagkakaganoon.

Nang hindi ako nakapagsalita ay itinuloy ni Jestin ang sasabihin niya. “Si Ronnie, alam mo namang may nararamdaman siya para sa’yo ’di ba? Pero sinaktan mo siya. Siguro nga ay nagkaayos kayo ngayon pero hindi mo alam na nasasaktan mo na siya ngayong nagpakasal ka sa baliw, kidnapper, at obsessed sa’yo na si River.”

Hindi pa rin ako makapagsalita dahil may posibilidad na tama iyon. Walang sinasabi sa akin si Ronnie tungkol dito pero nakikita ko na hanggang ngayon ay may nararamdaman pa rin siya sa akin.

Mas lalong lumapit si Jestin at tinitigan ako. “At ako? Nandito ako ngayon dahil gusto kitang makita, Yareli. May asawa’t anak man ako pero hanggang ngayon ay ikaw pa rin ang gusto kong makuha. Hindi ako manghihinayang kung mawala sila sa buhay ko, ang mahalaga ay makuha lang kita. Gano’n ako kabaliw sa’yo. . .”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at kaagad ko siyang sinampal nang malakas dahilan para tumalim ang tingin niya sa akin.

“Wala ka talagang puso, Jestin! Nambuntis ka ng babae tapos gusto mo silang mawala nang dahil lang sa gusto mo akong makuha? Nababaliw ka na! Ano’ng klase kang lalaki? Hindi ka responsable dahil hanggang ngayon ay nagbubuhay binata ka pa rin– teka? Saan mo ’ko dadalhin?” kinakabahan kong tanong nang bigla akong hilahin ni Jestin at naglalakad na kami papalayo sa bahay.

“Masyado kang maingay, baby. Pupunta tayo ngayon sa lugar na kung saan ay tayong dalawa lang ang mag-iingay doon.” nakangiti niyang sabi at bigla akong nakaramdam ng kaba.

“Bitawan mo ’ko!” pagpupumiglas ko pero dahil malakas siya at sobrang higpit ng pagkakakapit niya sa braso ko ay baliwala lang ang ginagawa ko.

Napadpad kami sa daan ng Tayuman hanggang sa huminto kami sa madamo at masukal na parte ng daan. Madilim ang paligid dahil alas-otso na ng gabi at kakaunti na lang ang mga sasakyan na dumaraan sa daan.

Nagulat ako nang biglang maghubad ng pang-itaas si Jestin habang nakatitig sa akin. Napansin ko na mas lumaki at lumapad ang pangangatawan niya kaysa noong huli ko siyang makita.

“Nagpalaki ako ng katawan para sa’yo. Napansin ko kasi na mahilig ka sa ganitong klaseng katawan dahil ganito ang katawan ng magkakapatid na ’yon. Ano’ng masasabi mo, Yareli?” tanong ni Jestin at sinipat ang sarili niya.

Umiling ako at akmang tatakbo na sana nang kaagad niyang nahablot ang braso ko at itinulak ako pahiga sa damuhan. Napasigaw ako sa sakit dahil tumama ang mga tuhod ko sa nakausling malaking bato sa gilid ng damuhan. Pumaibabaw sa akin si Jestin at hinawakan ang magkabilang braso ko.

“Pakawalan mo ’ko, Jestin! Parang awa mo na. . .” sabi ko at hindi ko na napigilang umiyak.

“Ang sarap mo namang pagmasdan habang iniiyakan mo ’ko, baby. Pero nung nagmakaawa ako sa’yong magsama na tayong dalawa, pinakinggan mo ba ako? Hindi ’di ba? Kaya kahit umiyak at magmakaawa ka pa ay hinding-hindi kita papakinggan. Huwag kang mag-alala, mag-e-enjoy ka naman sa gagawin nating dalawa. Gusto mo bang buntisin din kita para magkaanak rin ako sa’yo bukod kay River?” bulong ni Jestin sa tainga ko at inumpisahang halikan ang leeg ko.

Nagpupumiglas pa rin ako sa ginagawa niya habang umiiyak ako. Hindi ako makalaban sa kanya dahil malakas siya at ang laki niya. Napasinghap na lang ako nang maramdamang inangat ni Jestin ang suot kong puting dress at hinawi ang bra ko pataas.

“J-Jestin, I-Itigil mo na ’to. . .” pakiusap ko at tila nanghihina na sa kanina ko pang pagpupumiglas.

Naramdaman ko na lang na hinalikan at pinaglalaruan ni Jestin ang dibdib ko at naglilikha iyon ng tunog dahil sa ginagawa niya.

“Mas masarap ka pa kaysa sa asawa at mga babae ko. Kaya pala baliw na baliw ’yong mga lalaking ’yon sa’yo. Para kang droga, nakakaadik ka, Yareli!” sabi ni Jestin nang sinisipsip ang kaliwang dibdib ko habang abala ang isang kamay niya sa paglamas sa kanang dibdib ko.

Sa tinagal-tagal naming magkaibigan ni Jestin ay hindi ko akalain na magagawa niya sa akin ang bagay na ito. Hindi ito ang Jestin na una naming nakilala nila Ronnie, Mayet, at Lorenzo na mabait, maaasahan, palangiti, at palabiro.

Ipinikit ko ang mga mata ko dahil sa kalbaryong nangyayari sa akin. Sana ay bangungot na lang itong nararanasan ko sa kamay ng kababata ko at itinuring ko nang kaibigan.

Nang magsawa si Jestin sa dibdib ko ay binigyan niya ako ng isang nakapandidiring mga halik sa labi ko. Hindi ako tumutugon sa mga halik niya. Hinding-hindi ko hahalikan ang lalaking ito.

Steffano brothers, kailangan ko kayo. Iligtas nyo ako kay Jestin.

Ilang saglit pa ay naramdaman ko na lang na bigla akong umangat sa ere. Napamulat ako ng mga mata at ang guwapo at nag-aalalang mukha ni Efraim ang bumungad sa akin na buhat na pala ako.

“E-Efraim. . .” mahina kong sabi kasabay ng paghikbi ko.

Hinalikan niya ang noo ko. “Don’t worry, you’re now safe, angel.” sabi niya.

Nakarinig ako ng matinding paghiyaw at nang lumingon ako sa pinanggalingan nito ay nakita ko sila River, Irvin, Grant, at Amir na pinagtutulungang bugbugin si Jestin na nakahandusay na sa damuhan.

“I will kill you, for attempting to assault my wife!” galit na sigaw ni River at malakas na sinipa ang sikmura ni Jestin na napaubo na ng dugo.

“Ang weak naman nito. GG!” nakangising sabi ni Amir at hinampas ang likuran ni Jestin ng hawak niyang tabla.

“Come on! Lumaban ka naman. Ang boring mo namang kabonding,” nang-aasar na sabi ni Grant at sinuntok ng malakas ang mukha ni Jestin.

“What a weak human being. Tsk!” sabi ni Irvin at pinagtatadyakan ang magkabilang braso ni Jestin.

Napaiwas ako ng tingin kay Jestin dahil bugbog sarado na. Gusto ko mang maawa sa kalagayan niya ay hindi ko magawa dahil sa ginawa niya sa akin. Muntik na niya akong pagsamantalahan.

“I will bring her back at home,” mariing sabi ni Efraim sa mga kapatid niya.

“Susunod na kami, bro. Pupuruhan lang namin nang matindi ang hinayupak na ’to bago namin siya ipakulong.” sabi ni Grant.

Tumango lang si Efraim hanggang sa naglakad na siya papaalis habang buhat pa rin ako. Nang naglalakad na kami ay pinilit kong inabot ang pisngi niya at nginitian siya.

“Efraim, mahal kita. . .” mahina kong sabi.

Unti-unting sumilay ang ngiti sa labi ni Efraim.

“I love you too, Yareli. I love you so much. . .”

Ajai_Kim

Chapter 48

Warning: SPG

Yareli’s POV

MAKALIPAS ang dalawang linggo na pagtuloy namin sa San Felicidad matapos ang kasal namin ni River ay bumalik na kami sa bahay namin sa Maynila. Noong araw din ng kasal ko ay may hindi magandang nangyari sa akin na kagagawan ng kababata kong si Jestin.

Matapos ang pangyayaring iyon ay nabalitaan ko na ang hanggang ngayon ay nasa ospital pa rin si Jestin at nagpapagamot ito dahil sa mga natamo niyang sugat at pasa sa katawan na kagagawan ng apat na magkakapatid na Steffano. Sa hindi ko inaasahan ay biglang sumulpot sa bahay namin ang asawa ni Jestin at dala nito ang anak nilang lalaki na isang taong gulang na katulad ni baby Hershe. Humihingi ito ng tawad nang dahil sa ginawa ni Jestin sa akin.

Lumuhod sa harapan ko ang asawa ni Jestin at sinabing huwag ko nang ipakulong ang asawa niya dahil wala na raw bubuhay sa anak nila kapag nangyari iyon. Itinakwil na rin daw si Jestin ng mga magulang nito dahil sa gulo at problemang dinadala nito sa pamilya nila kaya siya na lang at ang kanilang anak ang tanging pamilya ni Jestin.

Nalaman ko rin na kasalukuyang buntis ang babae sa pangalawang anak nila ni Jestin. Bilang may mabuting puso at naaawa ako sa kalagayan nila ay sinabi ko na lang sa Steffano brothers na huwag nang ituloy ang pagpapakulong kay Jestin kapag nakalabas na ito sa ospital. Tutol man ang magkakapatid sa naging desisyon ko ay pikit-mata silang sumang-ayon sa akin at pinagbantaan ang asawa ni Jestin na kapag may ginawa ulit na masama sa akin si Jestin ay hinding-hindi na nila ito palalampasin.

Lubos na nagpasalamat sa akin ang asawa ni Jestin dahil sa desisyon kong huwag na itong ipakulong. Napag-alaman ko rin na menor de edad pa ang babae sa edad na labingpitong taong gulang.

Naaawa ako sa asawa ni Jestin dahil halatang mahal na mahal siya nito at gagawin ang lahat para lang mabuo pa rin silang pamilya. Sana ay mapagtanto ni Jestin na napakabuti ng asawa niya at ang kapakanan pa rin niya ang iniisip nito kahit may nagawa itong kasalanan sa kanila. Sa ginawa ni Jestin sa akin ay hindi ko pa siya mapapatawad sa ngayon lalo na sa ginawa niya kina Ronnie at Mayet. Panahon na lang siguro ang makakapagdesisyon kung patatawarin ko pa ba siya sa kabila nang ginawa niya sa aming mga kaibigan niya.

Nasa mga magulang ngayon ng Steffano brothers si baby Hershe at hiniram muna nila ito sa amin ng tatlong araw. Na-appreciate ko na pansamantala muna silang nagleave sa trabaho nila para lang maalagaan at matutukan ang apo nila. Natutuwa ako dahil lahat ng taong nasa paligid ni baby Hershe ay mahal na mahal siya at pinapahalagahan siya.

Nasa kanya-kanya ring mga trabaho nila sila River, Irvin, at Grant kaya kami lang nina Efraim at Amir ang nandirito sa bahay. Si Amir ay nasa garahe dahil nililinis nito ang sarili niyang kotse na iniregalo sa kanya ni Tito Vince kinabukasan noong grumaduate siya ng kolehiyo.

Volkswagen Arteon R-line ang modelo ng kotseng niregalo ni Tito Vince kay Amir na nagkakahalaga ng ilang milyon. Kahit papaano ay nabawasan ang pagtatampong nararamdaman ni Amir sa magulang niya dahil sa hindi pagdalo ng mga ito sa graduation day niya nang napag-alamang si Tita Diana ang pumili ng kotseng iniregalo sa kanya ng Dad niya. Ngayon lang natuwa si Amir nang gano’n sa mga magulang niya, at nakikita ko na kahit hindi niya tunay na ina si Tita Diana ay napamahal na siya rito.

“Hi. I bought your favorite foods,”

Napatingin ako kay Efraim na pumasok sa loob ng kuwarto namin. May dala itong dalawang paper bags na tatak McDonalds. Alam ni Efraim na paborito ko iyon dahil una ko iyong natikman nang binilhan ako ni River noon.

“Salamat,” sabi ko at nginitian siya.

Inilapag ni Efraim ang dalawang paper bags sa lamesa at saka ito lumapit at tumabi sa akin mula sa pagkakasandal ko sa headboard ng kama. Hinalikan niya ako ng mabilis sa labi at isinandal ang ulo niya sa balikat ko.

Trinace ko gamit ang daliri ko ang bigote at balbas na tumutubo sa mukha ni Efraim. Mas lalo siyang naging hot kapag mayroong facial hair at hindi nagmukhang madumi sa itsura niya. Wala nang pangit na maipipintas sa magkakapatid na ito dahil kahit maging taong grasa pa yata ang itsura nila ay lilitaw pa rin ang angking kaguwapuhan nila.

“Mabuti at off mo ngayon sa trabaho mo.” banggit ko.

Sanay na ako sa pagiging tahimik at misteryoso ni Efraim pero maalalahanin at sweet itong Daddy pagdating kay baby Hershe. Hindi niya nakalilimutan na palaging bilhan ng pasalubong na laruan at pagkain ang anak namin kapag uuwi na siya galing sa trabaho niya. Itinuring na niyang parang tunay na anak si baby Hershe.

“It’s too tiring and I need a break kahit isang araw lang.” sabi ni Efraim at hinawakan niya ang isang kamay ko at saka pinagsalop.

Pareho lang ang Steffano brothers sa pagbibigay ng affection sa akin. Ramdam ko na totoong mahal nila ako. Ibang-iba na sila kung kumilos hindi katulad noong may mga sakit pa sila. Ngayon ay ingat na ingat na sila sa mga kilos at galaw nila na kahit pagkagalit at pagsigaw ay hindi nila kayang gawin sa akin. Malaki na ang ipinagbago nila.

“Gusto mo bang ipagluto kita ngayon? ’Yong paborito mong adobong manok?” nakangiti kong tanong.

Tumango si Efraim. “Yes, maybe later. I just want to have moments with you dahil minsan lang kitang mahiram sa mga kapatid ko.” sabi niya at natawa ng mahina.

“Sige.” sagot ko na pigil na pigil ang kilig.

Bigla ay umalis si Efraim sa tabi ko at may kinuha mula sa loob ng kanyang cabinet. Isang gitara iyon. Muli siyang tumabi sa akin habang hawak ang gitara niya. “Alam mo bang ako ang nagturo kay River na maggitara?” tanong niya.

Kaya pala noong minsan na kinantahan ako ni River ay sinabayan niya iyon ng paggigitara dahil si Efraim pala ang nagturo sa kanya.

“Talaga?” sabi ko.

“Yeah, I’ve loved music since we were young. River can also play different instruments like me. Ang lamang niya lang siguro ay mas magaling siyang kumanta kaysa sa ’kin,” sabi ni Efraim na pinipihit ang guitar tune para umayos ang tono nito.

“Marunong ka rin kumanta?” gulat kong tanong.

Tumango siya. “I can sing, but I’m not as good as River.”

Napanganga ako sa pagkamangha. Hindi halata sa strong features at seryosong tindig ni Efraim na marunong pala siyang kumanta.

“Sample naman dyan!” Pumalakpak ako at nagrequest kay Efraim na kumanta siya dahilan para mamula siya sa hiya.

Si Efraim Steffano ay namumula at nahihiya sa akin? Bibihira lang ito, ah?

“I don’t sing in front of every one. Kahit sa mga kapatid ko, hindi pa nila ako naririnig na kumanta.” nahihiya niyang sabi at napahawak sa batok niya.

“Edi ako ang unang audience mo kung gano’n. Huwag kang mag-alala, hindi naman ako judger.” pagbibiro ko na ikinangiti niya at napailing.

“Okay. Pasalamat ka at mahal kita kaya kakantahan kita,” bigla niyang banat na ikinapula ng pisngi ko.

Natawa ng mahina si Efraim sa naging reaksyon ko at nag-umpisa nang magstrum ng hawak niyang gitara. Magaling siyang maggitara at nasa tamang tono ito. Pamilyar rin sa akin ang kantang ini-istrum niya.

You’re the one that never lets me sleep

To my mind, down to my soul you touch my lips

You’re the one that I can’t wait to see

With you here by my side I’m in ecstasy

Napatitig ako kay Efraim habang kumakanta siya. Hindi ko akalain na gano’n rin pala kaganda ang boses niya katulad nang kay River.

I am all alone without you

My days are dark without a glimpse of you

But now that you came into my life

I feel complete

The flowers bloom, my morning shines

And I can see

Nakatitig sa akin si Efraim habang kumakanta siya. Ramdam ng puso ko na ako ang tinutukoy nito sa kinakanta niya.

Tu amore is like the sun

That lights up my whole world

I feel the warmth inside

amore is like the river

That flows down through my veins

I feel the chill inside

Naalala ko na ang kantang kinakanta at ginigitara ni Efraim. Kanta itong Your Love ni Alamid na napapakinggan ko minsan sa radyo pero sa version ni Efraim ay may iba itong lengguwahe na binanggit at Spanish iyon.

Every time I hear our music play

Reminds me of the things that we’ve been through

Oh-oh, in my mind I can’t believe it’s true

But in my heart the reality is you

’Cause I am all alone without you

My days are dark without a glimpse of you

But now that you came into my life

I feel complete

The flowers bloom, my morning shines

And I can see

Bumibilis ang tibok ng puso ko dahil nakakaantig ng puso na kinakantahan ka ng lalakeng minahal mo nang hindi inaasahan. Ang akala ko ay hahantong kami ng Steffano brothers sa sad fairytale ending ng story namin.

Tu amore is like the sun

That lights up my whole world

I feel the warmth inside

amore is like the river

That flows down through my veins

I feel the chill inside

Nang matapos kumanta si Efraim ay nginitian niya ako na ikinabilis lalo ng tibok ng puso ko. Minsan lang siya kung ngumiti at kadalasan ay ipinapakita niya lang iyon sa akin.

“How is it?” seryoso niyang tanong at hinapit ang baywang ko. Inilapag niya sa lamesa ang hawak niyang gitara.

Napalabi ako. “Ang galing mo pa lang kumanta Pareho kayong magaling kumanta ni River.” sabi ko at mahina siyang tinapik sa pisngi.

“Oh, you heard him sang before?”

Tumango ako. “Oo. When I See You Smile pa nga ang title ng kinanta niya sa akin noon.” sagot ko.

Tumango si Efraim. “I see. Minsan lang siya kumanta dahil ayaw na ayaw nung tatlo na kumakanta siya. You know? Mga insecure dahil bukod sa hindi sila marunong magluto ay wala pa silang talent sa pagkanta,” Tumawa siya.

“Ikaw din naman, ah? Hindi ka rin marunong magluto.” sabi ko at nginisian siya ng pabiro.

“M-Marunong kaya akong magluto. I can cook instant noodles!” Hindi niya makatinging sabi sa akin.

Ang cute rin pala nitong si Efraim kapag inaasar siya. Sa laking tao niya at nakakaintimidate rin ay hindi mo aakalaing may ganito siyang klaseng side.

“Eh madali lang ’yon, e! Dapat ’yong mga niluluto namin ni River na klase ng pagkain na katulad ng adobong manok, sinigang na isda, paksiw na galunggong, escabeche, pinakbet, o calderetang baboy ang kaya mong lutuin para lang masabi ko na marunong ka talagang magluto,” sabi ko at pinisil ng mahina ang pisngi niya.

Napaisip si Efraim sa sinabi ko at bigla siyang tumingin ng mariin sa akin.

“Kapag ba marunong na akong magluto, puwede na tayong gumawa ng baby?” seryoso niyang ani na ikinalaki ng mga mata ko sa gulat.

“A-Ano?” nautal kong tanong.

“Ang sabi ko, kapag ba marunong na akong magluto ay puwede na ba nating sundan si Hershe?” pag-uulit niya pero iniba na niya ang sentence sa huli.

Para na yata akong aatakihin sa puso dahil sa sinasabi ni Efraim. One year old pa nga lang si baby Hershe pero gusto na niyang sundan namin ito.

“S-Seryoso ka?”

Mabilis na tumango si Efraim at nagulat na lang ako nang mas lalo niyang hinapit ang baywang ko palapit sa kanya at nag-umpisang halikan ang leeg ko.

“If you don’t mind? Ako na lang pala ang hindi nakaka-score sa’yo, angel. I want us to have some private moments. Ayokong may ibang kahati sa’yo habang inaangkin kita,” bulong niya sa tai ga ko.

“E-Efraim. . .” hindi ko mapigilang magpakawala ng ungol dahil sa ginagawa niya. Bigla akong inihiga ni Efraim sa kama at pumaibabaw siya sa akin.

Titig na titig siya sa mukha ko at nakikita ko sa mga mata niya ang pagmamahal, pagnanasa, at pagkasabik sa akin. “You’re so beautiful. I’m so glad to have you, angel. . .” paos niyang sabi at kaagad naghubad ng suot niyang t-shirt sa harapan ko.

Tumambad sa akin ang matipuno at magandang pangangatawan ni Efraim na mas lumaki at tumikas pa lalo.

“Can we do it? It’s okay kung ayaw mo pa sa ngayon, I understand.” tanong niya na may bahid nang pag-aalala.

Bigla akong tumango dahil sa totoo lang ay gusto ko na rin gawin iyon kay Efraim, mahal ko naman siya at mahal niya rin ako. Alam kong matagal na siyang nagpipigil para lang hindi ako angkinin kaya siguro naman ay tama lang na pagbigyan ko siya ngayon. Lalaki siya at may pangangailangan pero dahil sa nirerespeto niya ako bilang isang babae ay pagbibigyan ko na siya.

“S-Sige. Gawin na natin,” mahina kong sabi kaya mas lalong tumindi ang pagnanasa ni Efraim.

Hinalikan niya ako ng puno ng pag-iingat sa labi ko habang naramdaman kong tinatanggal na niya ang lahat ng suot kong damit at underwear. Hindi ko na namalayan na hubo’t-hubad na pala ako sa harapan niya dahil sobra akong nalulunod sa mga halik niya.

Bumaba ang mga halik niya mula sa leeg pababa sa dibdib ko. Napaungol ako nang dakmain niya ang kanang dibdib ko habang hinahalikan niya ang kaliwa.

“Ahhh. . .” hindi ko napigilan ang ungol ko dahil sa ginagawa ni Efraim.

Nagdedeliryo ako sa sarap at init nang pakiramdam. Napahawak ako nang mahigpit sa buhok ni Efraim at kinagat ang ibabang labi ko.

“You taste so good. F*ck!” ungol ni Efraim hanggang sa bumaba ang isang kamay niya at lumapat sa pagkababae ko na wala nang panty.

Ipinasok nito ang dalawang daliri niya sa pagkababae ko na ikinangiwi ko. Bigla akong hinalikan ni Efraim sa labi para maibsan ang sakit nang pagpasok ng mga daliri niya sa loob. Nilabas masok niya ang pagdadaliri sa pagkababae ko. Sa una ay nasasaktan ako pero nang tumagal ay kakaibang kiliti at sarap na ang nararamdaman ko.

“Efraim, lalabasan na yata ako,” ungol ko.

“Let it out, angel,” sabi ni Efraim habang nakatitig sa akin at pinapanood ang reaksyon ng mukha ko sa ginagawa niya.

Nang maramdaman kong nilabasan na ako ay kaagad hinubad ni Efraim ang suot niyang pantalon kasama na ang brief niya. Tumambad sa akin ang malaki, mahaba, at matigas niyang pagkalalaki. Napalunok ako dahil sa tingin ko ay hindi ko kakayanin ang laki niya.

“Relax, angel. Nakaya mo nga ’yong sa apat. Sa akin pa kaya?” sabi ni Efraim at nginisian ako.

Sinamaan ko siya ng tingin. “D-Dahan-dahan lang, ah?” kinakabahan kong sabi.

“Don’t worry, I’ll be gentle,” paninigurado ni Efraim at nginitian ako hanggang sa unti-unti na niyang ipinasok ang pagkalalaki niya.

Napahiyaw ako sa sakit sa unang pagpasok niya. Sa laki at haba niya, pakiramdam ko ay punong-puno na ako. Hindi muna siya gumalaw habang nasa loob ko na ang pagkalalaki niya. Nang maka-adjust na ako sa laki at haba nito ay dahan-dahan siyang gumalaw dahilan para mapaungol na kaming dalawa.

“Sh*t! Angel…” ungol ni Efraim at nagsimula nang lamasin ang magkabila kong dibdib habang nasa ibabaw pa rin niya ako at patuloy sa paggalaw.

“Ohhh. . . Efraim . . .” ungol ko dahil hindi ko na mapigilan ang sarap at init na nararamdaman ko. Nawawala na unti-unti ang sakit ng pagpasok niya sa pagkababae ko at napapalitan na iyon ng sarap.

“You’re mine, Yareli. . .” bulong niya sa tainga ko.

Wala nang ibang maririnig sa loob ng kuwarto kundi ang mga ungol at pagdaing namin ni Efraim. Hindi na namin naisip na baka bigla na lang dumating si Amir at madatnan kami ni Efraim sa ganitong posisyon.

Mas bumilis ang paggalaw ni Efraim at pawisan na kami. Namumula na ang dibdib at tainga niya at muling inangkin ang dibdib ko. Napakapit ako nang mahigpit sa matipuno niyang braso nang maramdaman kong lalabasan na ulit ako. Nang labasan ako ay mas naging agresibo na ang paggalaw ni Efraim.

“I’m coming. . . Ohh, f*ck!” ungol niya hanggang sa maramdaman ko ang paglaki ng alaga niya at biglang pagsabog nito sa loob ko.

Humihingal siyang sumandal sa dibdib kong hubad at hindi pa rin inaalis ang alaga niya sa loob ko. Hinalikan niya ang labi ko habang ako ay tila napagod at naghahabol ng hininga nang dahil sa ginawa namin.

Tinanggal na ni Efraim ang alaga niya at saka ito tumabi sa akin at kinumutan pareho ang hubad at pawisan naming katawan.

“I love you, angel. Thank you for giving yourself to me,” sabi niya at isinandal ang ulo ko sa dibdib niya.

Napangiti ako. “I love you rin.”

“Sana magbunga,” pilyo niyang sabi at tumawa ng mahina.

Natawa rin ako hanggang sa hindi na namin namalayan na nakatulog na kaming dalawa.

Ajai_Kim

Chapter 49

Third Person’s POV

WALA nang ibang mahihiling si Grant sa buhay niya dahil kasama niya ang pinakamamahal na babae sa iisang bubong at nalaman niyang may nararamdaman din ito para sa kanya. Wala siyang maramdamang inggit at selos kung may apat pang minamahal si Yareli dahil kapatid naman niya ang mga lalaking karibal niya sa puso nito at talagang malalapit sila sa isa’t-isa simula noong mga bata pa lang sila. Kung may minsan man silang pagtatalo ay mababaw na dahilan lang iyon.

Sa kabila ng ginawa nila noon kay Yareli ay pinatawad pa rin sila nito sa huli at binigyan ng pangalawang pagkakataon para makabawi sila sa mga naging kasalanan at pagkukulang nila rito maging pati na kay Hershe na anak ng kanyang panganay na kapatid na si River.

Sa pinaplanong pagpapakasal ni Efraim kay Yareli sa susunod na taon kahit hindi na ito legal katulad nang kay River dahil bawal ang polygamous marriage sa Pilipinas ay nasasabik na si Grant sa oras na siya naman ang maikasal sa babaeng mahal. Sa buong buhay niya ay ngayon lang siya naging masaya at nagmahal ng sobra nang dahil sa isang babae.

Hindi naman lingid sa kaalaman ng lahat ay marami na siyang mga nakarelasyon at nakatalik na babae simula noong high school hanggang sa magcollege siya. Sino ba naman ang tatanggi sa isang Grantvil Steffano? Bukod sa may guwapo siyang mukha ay may matipuno rin siyang pangangatawan na pinagpaguran niyang makuha mula sa pag-gi-gym. Matangkad siya sa taas na 6’4. Ang sabi rin ng malalapit niyang kaibigan na sina Simon at Godfrey ay malakas ang karisma niya pagdating sa mga babae dahil sa badboy image look niya.

Hindi masyadong nag-e-effort si Grant para sa itsura niya dahil ginagawa lang niya ang pag-gi-gym para mapanatili ang maganda at healthy niyang kalusugan. Pagdating naman sa pagporma ay nakahiligan na niyang magsuot ng hapit na damit kaya na-fe-flex ang mga muscles at abs niya sa katawan.

Maganda ang genes na mayroon ang mga magulang niyang sina Vince at Diana kaya pagdating sa itsura at pisikal na kaanyuan ay hindi siya nagpapatalo pati ang apat pa niyang mga kapatid, isama na ang half brother niyang si Juancho. May lahing French/Canadian/Filipino ang ama nilang si Vince samantalang half Japanese/half Filipino naman ang kanilang ina na si Diana.

Nagpaalam si Grant sa nobya niya o mas magandang sabihin na asawa niyang si Yareli na pupunta siya ngayong gabi sa birthday celebration ng kaibigang si Godfrey. Pinayagan siya dahil karapatan naman daw niyang mag-enjoy bukod sa bagong trabaho niya bilang isang Web developer sa isang pribadong kompanya na pinag-applyan niya.

Bachelor of Science in Information Technology ang tinapos na kurso ni Grant dahil iyon ang gusto niyang kurso. Wala siyang ambisyon sa pagpapatakbo ng kompanya ng mga magulang niya dahil mayroon na sina River at Amir na parehong related sa business ang tinapos na kurso ng mga ito.

9:00 pm nang makarating si Grant sa bar na kung saan ay doon i-ce-celebrate ng kaibigan niyang si Godfrey ang 22nd birthday nito. IT Technician ito ngayon at pansamantalang nag-leave sa trabaho para i-celebrate ang kaarawan.

“Grant, my man!” bati ng kaibigan niyang si Godfrey nang makalapit siya sa puwesto nito. Nasa VIP section sila ng bar. Kasama nito si Simon at ang iilan pang mga kaklase nila noong college sila.

“Happy birthday, Godfrey!” bati ni Grant kay Godfrey.

“Salamat sa pagpunta sa birthday celebration ko, p’re. Unli drinks tayo ngayon dahil libre ’to ni Simon. Pang birthday gift niya raw sa akin,” nakangiting sabi ni Godfrey.

Bumaling si Grant kay Simon. “Talaga? Libre mo? Hindi ka na kuripot niyan?” pang-aasar niya sa kaibigan na nagmiddle finger sa kanya na ikinatawa niya. Nag-fistbomb ang magkakaibigan at nagkamustahan dahil matagal na nilang hindi nakita ang isa’t-isa.

Nakasuot si Grant ng itim na v-neck shirt, faded jeans, rubber shoes, at itim na rolex sa kaliwang kamay. Kitang-kita ang matipuno niyang pangangatawan sa suot. Napansin niya ang mangilan-ngilang babae na nasa kabilang table ng VIP room na napapatingin sa kanya at sinisipat ang mukha at buong katawan niya.

Kung noon ay gusto niya ang ganoong atensyon mula sa mga babae, ngayon naman pakiramdam niya ay pinagtataksilan niya si Yareli kapag may babaeng na-a-attract pa rin sa kanya. Malaki na ang pinagbago niya simula nang makilala at minahal niya si Yareli.

“T*ngina, Grant! Bakit parang mas lalo ka yatang gumuwapo at naging macho ngayon? Nasapawan mo na naman ang kaguwapuhan namin ni Godfrey! Dalawang taon ka rin naming hindi nakitang tukmol ka!” sabi ni Simon, pinaupo siya sa pahabang sofa na inuupuan nila ni Godfrey at saka siya inakbayan.

“Maraming nangyari, e. Naging busy lang ako sa buhay ko,” sagot ni Grant at kaagad ininom ang shot glass ng tequila na inabot ni Godfrey.

“Ano namang pinagkabusyhan mo? Mga babae na naman siguro, no?” kantyaw ni Biel na kaklase rin nila noong college.

Natawa si Grant. “G*go! May asawa na ako at loyal ako do’n.” sabi niya na ikinagulat ng mga kaibigan at dati niyang mga kaklase.

“Weh? Di nga, p’re? Ikaw, nag-asawa na? Sa dami ng mga babae mo?” hindi makapaniwalang tanong ni Godfrey na overracting lang kung magreact.

“Oo nga. Bakit ba ayaw ninyong maniwala?” natatawang sagot ni Grant at muling lumagok ng tequila sa shot glass niyang wala nang laman na sinalinan ni Simon para sa kanya.

“Baka gino-good time mo lang kami, ah? Kilala ka namin. Halang ’yang alaga mo pagdating sa babae,” nakangising segunda ni Simon na sinang-ayunan nila Godfrey at ng mga dating kaklase niya.

“Hindi ba puwedeng magbago ako?” sabi ni Grant at nagkibit-balikat.

“Kung totoo ngang may asawa ka na, may picture ba kayong dalawa? Patingin nga at kapag may ipinakita ka sa amin, maniniwala na kami na may asawa ka na talaga!” hamon sa kanya ni Biel. Tumango si Godfrey at ang dati nilang mga kaklase bilang pagsang-ayon.

Hindi talaga naniniwala ang mga ito na may asawa na siya. Kung sa bagay ay kilala na siya noon pa sa pagiging babaero. Sino ba namang mag-aakala na si Grantvil Steffano ay mapapatino lang ng babaeng taga probinsya na si Yareli Tamayo?

Inilabas ni Grant ang cellphone niya mula sa bulsa ng suot na pantalon at hinanap nito sa gallery ang picture nilang dalawa ni Yareli sa kasal nito sa panganay niyang kapatid na si River. Nakasuot siya ng puting tuxedo at nakahalik sa pisngi ni Yareli sa picture habang nakangiti si Yareli rito. Litaw sa picture nila ang ganda ni Yareli sa suot na puting wedding gown at light make-up. Inabot niya ang kanyang cellphone kay Biel para ipakita ang picture at pinagkaguluhan na rin ito nina Simon, Godfrey, at ng dati nilang mga kaklase.

Gulat na gulat ang reaksyon ng mga ito nang makita ang picture nilang dalawa ni Yareli. Kulang na lang ay pasukan ng langaw ang bibig ng mga ito dahil sa malaking pagkakaawang.

“Anak ng tupa?! Asawa mo ’to? Bakit mukhang prinsesa ’to ng England? Mukha pa ’tong teenager, ah? In-edit mo lang yata ’to, Grant e!” hindi naniniwalang sabi ni Biel at umiling-iling.

“Bugok! Mukha bang edited ’yan? Asawa ko nga ’yan. She’s already 20 years old at ayan ang proweba na ikinasal na kami,” nakangiting sagot ni Grant at humalukipkip.

Sinabi na lang niyang ikinasal na silang dalawa ni Yareli sa picture dahil mukha nga silang ikinasal dito. Ang hindi alam ng mga kaibigan at dati niyang kaklase ay ikinasal ito sa kapatid niyang si River.

“Ikaw na ang masuwerte, p’re! Kung ako rin ay seseryosohin ko na ’tong ganito kagandang babae. Mukha pang prinsesa sa royal kingdom. Nice naman!” Nakipag-apir sa kanya si Godfrey na tinanguan niya at nginitian. Ibinalik na ni Biel ang cellphone niya nang mapatunayan niyang may asawa na siya kahit hindi iyon totoo.

“May kapatid ba ’yan na babae, Grant? Puwede bang ireto mo ako do’n?” Biglang pagbaling sa kanya ni Simon na mukhang seryoso sa sinasabi nito.

“Sad to say pero wala na. May kapatid siyang lalake na 26 years old, at ’yong bunsong kapatid niyang babae ay 4 years old pa lang.” sagot ni Grant at muling nagsalin ng tequila sa shot glass.

“Puwede na ’yon, hihintayin ko na lang na magdalaga. Ang ganda ng ate e, edi maganda rin ’yong bunsong kapatid kapag lumaki na.” Binato ni Grant si Simon nang kinakain niyang tempura chips sa mukha nito na hindi kaagad nailagan ni Simon. Natawa si Godfrey at ang dati nilang mga kaklase sa ginawa niya kay Simon.

“Aray naman! Ba’t mo ’ko binato niyang kinakain mo, Grant? Grabe ka, ah?!” reklamo ni Simon habang hinihimas ang matang natamaan ng tempura chips.

“Kilabutan ka nga sa pinagsasabi mo, Simon. 4 years old pa lang ’yang sister-in-law ko. Huwag ka ngang pedo!” singhal ni Grant.

“Joke lang, e. Hindi ka naman mabiro!” sabi ni Simon at napakamot na lang ito sa ulo.

“So, how’s the intimate life, pre? Ayos ba? Lagi ka bang nakaka-score?” pagbaling sa kanya ni Godfrey at nginisian siya.

“We didn’t do it after our first.” mahinang sabi ni Grant at napayuko ito.

Naging seryoso ang mukha ni Godfrey nang marinig ang sinabi ni Grant. Nakikita niyang totoong nagbago na ang playboy niyang kaibigan nang dahil sa magandang asawa nito. Hindi noon mabubuhay si Grant hangga’t wala itong babaeng naikakama, pero ngayon ay mukhang matagal na itong nagpipigil sa sarili para lang hindi galawin ang asawa. Malaki ang respeto ni Grant doon sa babae at mukhang mahal na mahal nito.

“So, no more playboy Grant na pala kung gano’n?” tanong ni Godfrey at nginitian si Grant na napangiti rin.

“Two years ago nang nawala ang playboy na si Grant. He has only one woman, and her name is Yareli.” sabi ni Grant na may malawak na ngiti habang sinasabi kay Godfrey iyon.

Yareli. Maganda, unique ang pangalan, at may kakaiba ring angking kagandahan.

“Ikaw na, Grant! Master ka talaga pagdating sa magaganda at sexy na babae. Hail Grant for Barangay Kagawad! Palugaw ka naman d’yan!” pabirong sabi ng dating kaklase nila Grant kaya napuno na ng kantiyawan at asaran sa loob ng VIP room ng bar na kinaroroonan nila. Tumawa na lang si Grant dahil sa pinagsasabi ng mga kasama niya.

Nahinto na sa pang-uusisa ang mga kaibigan at dating kaklase niya tungkol sa kanila ni Yareli. Naging abala na ang mga ito sa pagkukuwentuhan dahil ilang buwan o taon rin na hindi sila nagkita-kita.

Nang aksidenteng mapatingin si Grant sa kabilang table ay nakita niya ang isang pamilyar na lalaki. Si Enrique ito na kaibigan ng kanyang bunsong kapatid na si Amir, at kababata rin ni Yareli. Nakilala niya ito isang buwan na ang nakalilipas sa Graduation day ni Amir.

Nakatingin din sa kanya si Enrique habang abala sa pag-inom ng hawak nitong baso ng alak. Malalim at seryoso siya nitong tinitingnan. Tinaasan ito ng kilay ni Grant at muling bumaling sa mga kaibigan at kaklase niya.

Nagtagal nang ilang oras ang birthday celebration ni Godfrey hanggang sa matapos na sila ng alas-tres ng madaling araw. Hindi siya gaanong uminom ng marami samantalang si Godfrey ay lasing na lasing na at ang iba pa nilang mga dating kaklase.

“Ako na ang bahala kay birthday boy. Sila Biel at Duncan na rin ang maghahatid sa mga lasing na ’to,” turo ni Simon sa mga lasing nilang kasama na nakatulog at halos humiga na sa sahig ng VIP room at saka nito inaalalayang makatayo si Godfrey mula sa pagkakasubsob sa lamesa dahil sa matinding kalasingan.

“Okay. Uuwi na aki. Salamat ulit, Simon. Pakibigay nga pala ’to kay Godfrey pagkagising niya. That’s my only birthday for him,” sabi ni Grant at inabot ang twenty-two thousand pesos na regalo niya para kay Godfrey.

Tutal ay 22nd birthday naman ng kanyang kaibigan ay twenty-two thousand pesos na lang ang perang regalo niya para rito. Alam naman niyang mukhang pera ang kaibigan pero mabait at maaasahan ito sa lahat ng bagay.

“Wow! Sana pala birthday ko rin ngayon para may pera ako. Ang suwerte naman ni Godfrey, oh? May padatong si Manong Grant sa kanya!” nakangising sabi ni Simon na mahinang tinapik ang nakapikit na si Godfrey na tinawanan lang ni Grant.

“G*go! I got to go,” paalam ni Grant bago siya tuluyang lumabas sa loob ng bar.

Nagpunta siya sa parking lot dahil doon nakapark ang kotse niya. Bubuksan na sana niya ang pinto ng kotse nang may makitang lalaking naglalakad papalapit sa kanya. Nang makalapit na ito ay namukhaan niya ang lalake. Si Enrique.

“What are you doing here?” nakunot-noong tanong ni Grant kay Enrique.

Ngumisi si Enrique at pinasadahan si Grant ng tingin mula ulo hanggang paa.

“Ano ba’ng nagustuhan ni Yareli sa inyo?”

Natigilan si Grant dahil mukhang may alam si Enrique tungkol sa relasyon nilang magkakapatid na Steffano kay Yareli.

“Akala n’yo hindi ko alam? Nahalata ko na ’yon simula nung nakilala ko kayo ng mga kapatid mo kasama si Yareli sa graduation day namin ni Amir. And I know na hindi rin anak ni Amir ’yong batang babaeng karga niya dahil anak ’yon ng panganay ninyong kapatid. I did little investigation that’s why I knew it.” sabi ni Enrique habang inaayos ang buhok.

“And does it matter if we have a polynomial relationship with Yareli?” sagot ni Grant na mariing nakatingin kay Enrique.

Natawa ng sarkastiko si Enrique. “Do you think that’s right? It’s illegal. Isang lalaki lang ang puwede kay Yareli, and that is me,” madiin nitong sabi.

Hindi na napigilan ni Grant na humalakhak dahil sa sinabi ni Enrique. Ano raw? Isa lang ang lalaking puwede kay Yareli at si Enrique iyon?

Nang humupa ang pagtawa niya sa nakatitig na sa kanyang masama na si Enrique ay sumeryoso na ang ekspresyon ng mukha niya.

“Keep dreaming, but Yareli is ours. Not for a trash and disgusting guy like you. You had affairs with various men and milked money from them, huh?” mapang-asar na sabi ni Grant, dahilan para mamutla sa takot si Enrique.

Nakita kanina ni Grant na may kahalikang lalaki si Enrique sa restroom ng bar bago siya lumabas. Alam niya ang gano’ng klaseng gawain dahil ginagawa rin iyon ng college friends niya noon para lang magkapera.

Mas lalong lumapit si Grant kay Enrique at bumulong siya sa tainga nito. “I won’t let it happen na lumapat ang madumi mong labi sa labi ni Yareli.” Ngumisi ito kay Enrique na hindi na nakapagsalita.

Lumayo si Grant kay Enrique at kaagad nang pumasok sa loob ng kotse at saka ito pinaandar. Natatawa na lang siya nang makita ang priceless at gulat na gulat na mukha ni Enrique dahil sa naaktuhan niyang ginagawa nito kanina sa restroom sa loob ng bar.

“But still, he’s attracted with Yareli, too.”

Napabuntonghininga siya dahil alam niyang palagi siyang mamomroblema sa mga lalaking nagkakagusto at magkakagusto pa kay Yareli na balak agawin sa kanilang magkakapatid. Kahit may anak na si Yareli kay River ay hindi pa rin iyon sapat para layuan siya ng mga g*gong lalaking nasa paligid niya.

“Why are you too perfect for a guy like us, Yareli?” bulong ni Grant sa sarili na umiling habang nagmamaneho.

Pero wala siyang uurungan. Haharapin niya ang mga lalaking ito at ipapamukha na sa kanila lang ng Steffano brothers si Yareli.

Ajai_Kim

Chapter 50

Juancho’s POV

“THANKS for coming,” I smiled at Ronnie na dumating dito sa bar na pagmamay-ari ng kababata at kaibigan kong si Michael.

Mukhang hindi sanay si Ronnie na magpunta sa ganitong klaseng lugar and what do I expect from him? He was like a girl version of Yareli, inosente sa lahat ng bagay at sobrang bait sa mga taong nasa paligid nila kahit hindi na nila alam na niloloko at pinapaikot na pala sila.

Pinaupo ko si Ronnie sa stool katabi ko at nag-aalangan ito bago tumabi sa akin. Inabutan ko siya ng drinks na in-order ko para sa kanya pero umiling siya at sinabing hindi siya iinom.

“Don’t be a killjoy, Ronnie. Samahan mo akong mag-inom!” I said, smiling.

He sighed dahil mapilit ako at sumimsim ng kaunti sa binigay kong drinks sa kanya.

“Hanggang kailan mo ba gagawin ’to, Juancho?” Ronnie said seriously dahilan para mapahinto ako.

I chuckled. “Ang alin? I’m just having fun because I’m single. Bawal na ba akong uminom at magsaya?”

Tiningnan niya ako ng mariin. “Kasal na si Yareli kay River. Masaya na siya sa buhay niya ngayon kasama ang mga kapatid mo. Bakit patuloy mo pa ring ginagawa ’to, Juancho? Muntik ka pang makapatay ng tao.”

I clench my fist. “What can I do if I haven’t moved on yet? What can I do if I’m still jealous and bitter because my fucking brothers took Yareli away from me? Masisisi mo ba ako kung hanggang ngayon ay nasasaktan pa rin ako dahil nawala si Yareli sa buhay ko at hindi na niya ako mahal?” I bitterly said.

“Juancho, ako rin naman, ah? Alam mong mahal ko si Yareli, hindi ba? Pero ano’ng ginagawa ko ngayon? Sinusuportahan at hindi ko pa rin pinutol ang koneksyon naming dalawa dahil kaibigan ko siya at pinapahalagahan ko ang pinagsamahan namin. Kahit minsan ay nasasaktan ako na nakikita siyang masaya sa mga kapatid mo, ay tinanggap ko na lang ’yon dahil kahit papaano’y masaya ako kung saan siya masaya.” sabi niya at ininom ulit ang binigay kong drinks.

I smirked. “We have different personalities, Ronnie. You grew up in a good and perfect family while I did not. Nasanay ako na walang pakialam ang ibang tao sa akin, even my parents na hindi ko naman pala tunay na mga magulang. I sought attention and love when I was younger, and only now have I experienced it when Yareli loved me. She is the only one who accepted and loved me genuinely. Siya lang ang nag-iisang tao na nagkaroon ng pakialam sa akin at sa nararamdaman ko. Then suddenly, nawala na lang bigla ang pagmamahal niya dahil nakilala niya ang mga kapatid ko, at kahit na may sakit at malaki ang kasalanan ng mga ’yon sa kanya, sa huli ay sila pa rin ang pinili niya? That’s very unfair to me!” mahaba kong litanya.

Tinatanggap ko ang lahat, e. Dalawang taon kong sinuportahan si Yareli at ang anak niya pero nang dumating na ang mga kapatid ko at nagsama sila bilang isang pamilya sa Maynila ay nawalan na ako ng saysay kay Yareli. Sinubukan ko pang magpakamatay pero dahil masama yata akong damo ay hindi pa ako natuluyan.

I’m trying my best to avoid and forget Yareli, but it’s not that easy. Hindi ko alam kung makakaya ko pa bang magmahal ng ibang babae bukod sa kanya. I guess, I will die being single.

“Tandaan mo na kung sino pa ang taong minamahal mo ng sobra ay ’yon ang taong mananakit rin sa’yo nang sobra. Katulad ni Yareli na minahal pa rin ang mga kapatid mo kahit sinaktan siya nang sobra ng mga ito at katulad din natin na minahal siya pero nasasaktan niya nang sobra. Parang cycle lang, ’di ba?” Ronnie chuckled and shook his head. He has a point and that is ironic.

Tiningnan ulit ako ni Ronnie nang seryoso. “Kung totoong mahal mo si Yareli, sana maging masaya ka na lang para sa kanya. Katulad ko, sana suportahan mo siya sa mga taong mahal niya. Wala namang masama kung maging insecure at naiinggit ka sa mga kapatid mo pero sana ay ’wag na habambuhay ay maging ganyan ka, Juancho,” he said, emphasizing his point.

A tear suddenly fell into my eyes na mabilis kong pinunasan. “F*ck! Why am I crying?” bulong ko sa sarili at iniwasan nang tingnan si Ronnie.

Kung puwede ko lang ibalik ang mga nasayang na panahon ko kay Yareli, babalikan ko para lang ako ang mahalin niya at hindi ang mga kapatid ko. Before, I chose my ambition at ako pa mismo ang nakipaghiwalay sa kanya dahil natatakot ako na siya ang magiging dahilan sa pagbagsak sa matagal ko nang inaasam na kapangyarihan at ambisyon, pero iyon ang pagkakamali ko. Pinagtulakan ko siya palayo sa akin, sinabihan ng masasakit na salita, at sinaktan ang damdamin niya.

When my five brothers came into Yareli’s life, doon na siya tuluyang nawala sa buhay ko. Pati ang pagmamahal niya sa akin ay nawala dahil naibigay niya iyon sa mga kapatid ko. Nasa huli talaga ang pagsisisi at hanggang ngayon ay nanghihinayang pa rin ako sa sinapit ng relasyon naming dalawa.

Natahimik kaming pareho ni Ronnie at wala ni isa ang nagsalita sa amin. Kahit mukhang hindi siya sanay uminom ay umiinom na rin siya kasama ko.

“Kung tutuosin, mas masuwerte ka pa nga kaysa sa ’kin, e.” Ronnie said, smiled sadly.

“Why?”

“Dahil minahal ka ni Yareli. Naranasan mo kung paano ka niya mahalin, samantalang ako ni minsan ay hindi siya nagkagusto sa akin at hanggang pagkakaibigan lang ang kaya niyang ibigay. Masakit dahil tao lang naman ako at may damdamin pero wala e, kahit kailan ay hindi ko kayang magtampo at magalit sa pambabaliwala niya nang nararamdaman ko para sa kanya. Ganito ako kabait,” sabi niya at natawa ng mahina.

He is right. Sa aming dalawa ni Ronnie ay mas dehado pa rin ako sa kanya pero ako ’tong sobrang immature kung umakto. Minahal ako kahit papaano ni Yareli at naranasan kong mahalin ako ng babaeng mahal ko pero si Ronnie ay hanggang pagkakaibigan lang ang naibigay sa kanya ni Yareli. Sa kabila no’n ay tinanggap pa rin niya ang lahat.

“Puwede ka nang patayuan ng rebulto dahil sa pagiging santo mo.” sabi ko at tumawa ng pabiro.

“Ewan ko ba kung bakit ganito ako, dahil na rin siguro kay Yareli. Napakabuti niyang tao sa lahat at kailangang maging mabuti ako para sa kanya at sa ibang tao,” nakangiting sabi ni Ronnie. Yareli means to him and I can see that.

I look at Ronnie intently, no homo but he’s effortlessly such a good-looking guy. No wonder kung bakit inggit na inggit ’yong si Jestin sa kanya. Ronnie has a good boy look at magkasalungat kami ng imahe.

“Ano pa lang inumin ’to? Ang sarap. Red horse, San Miguel, at Emperador lang ang afford ng budget ko kung minsan ay naisipan kong uminom,” pagtukoy ni Ronnie sa iniinom naming drinks.

“That’s Margarita. It’s also a tequila,” I answered.

“Ah, ang sarap nito dahil may lemon slice pa. Ganito ba talaga ang iniinom ninyong mayayaman?” he asked innocently.

“Maybe?” sagot ko. Tumango siya.

Isang oras rin niya akong sinamahan na uminom. Hindi ko nga ine-expect na sasamahan niya akong uminom dito sa bar. We became friends since nalaman naming buntis si Yareli sa anak nila ni River at kami ang pansamantalang tumayong mga ama kay Hershe habang nagpapagaling pa sa sakit ang mga kapatid ko sa mental health facility ng dalawang taon.

Ronnie is a good, trusty, and kind person kaya nagkasundo kami kahit alam kong may gusto siya kay Yareli. He is not like my traitor ex-friend, Zandro na pati ang ex-girlfriend kong si Amanda ay pinatos. Si Michael, Ronnie, and Yasewah are my only friends. Si Michael ay engaged na sa kababata niyang si Bettina at baka sa susunod na mga buwan ay ikakasal na sila.

“Kailangan ko na pa lang umuwi, Juancho. Umalis si Nanay sa bahay at walang magbabantay sa pamangkin ko,” Ronnie said while reading a text message from his mother.

“It’s okay. Salamat nga pala at sinamahan mo ako dito,” I thanked him.

Ngumiti siya at tumayo na. “Wala ’yon. Basta tandaan mo ’yong mga sinabi ko sa’yo. Magiging maayos din ang lahat. Huwag kang mag-alala.”

Tumango ako sa sinabi niya.

“Paano, maiwan na kita. Salamat nga pala sa libre. Ang sarap nung ininom natin,” he thank me again at pagkatapos ay umalis na siya.

Mag-isa na lang ulit ako at nagpatuloy na lang sa pag-inom. I’m drinking moderately dahil baka maulit na naman ang nangyari na bigla akong magwala at maghamon ng away. Nakakahiya naman kay Michael kung gagawin ko ulit ’yon dito sa bar na pagmamay-ari nila.

Nang magsawa ako sa pag-inom ay huminto na rlako. Hindi pa naman ako nalalasing nang sobra at nasa katinuan pa rin. Binayaran ko na sa waiter ang mga ininom naming drinks ni Ronnie at pagkatapos ay umalis na ako sa bar nila Michael. Kaagad akong pumasok sa loob ng kotse ko na nakaparada sa labas. Isinandal ko muna ang likod ko sa upuan ng kotse at minasahe ang sentido ko.

Natauhan ako sa mga sinabi sa akin ni Ronnie. I should be happy for Yareli if I really love her. Kailangan ko na rin siyang palayain sa puso ko kung pursigido na ba akong mag-move-on sa kanya.

I guess it’s the end of us.

Nang nasa tamang kondisyon na ako, pinaandar ko na ang kotse at nilisan ang bar ni Michael. While I’m driving, naisipan kong huminto muna sa seaside.

I parked my car beside at lumabas ng kotse ko. The sea is calm and peaceful while I’m looking at it. It’s already 7:00 pm in the evening pero wala nang gaanong tao.

Umupo ako sa stone block chair at pinagmasdan ang tahimik at magandang dagat na nasa harapan ko. It’s windy and cold but it relaxes my mind and soul.

That’s why I love to stay and be a Governor here in San Felicidad. I love my province because this is such a quiet, good, and relaxing place to live in.

Naalis lang ang tingin ko sa dagat nang may marinig akong babaeng umiiyak. Tumingin ako sa paligid ko at may nakita akong isang batang babae na nakaupo rin sa isang stone block chair na nakayuko habang umiiyak. She is wearing a white dress and black shoes.

Curiosity kills me at nag-isip na baka multo siya. I have a third eye at baka tama nga ako sa hinala ko na multo siya.

What is a kid doing here alone at 7:00 pm in the evening? Unless she’s a ghost. Kahit medyo natatakot at kinakabahan ako na baka multo siya, dahan-dahan ko siyang nilapitan sa kanyang puwesto.

I felt relief nang makumpirma kong tao siya at hindi multo. She’s holding a flashlight habang nakayuko pa rin at umiiyak.

“Hey, little kid, are you okay?” I asked the kid.

Umangat ang tingin niya sa akin and I was surprised when I saw her crying face. She’s beautiful and almost like a Barbie doll. She reminds me so much of Yareli but in a younger version.

“Kuya, namatay na ’yong aso kong si Fifi. Wala na akong kalaro huhuhuhu…” sabi niya at humagulgol nang tuluyan.

Wala akong ibang nagawa kundi ang pantayan siya at yakapin. I don’t know how to comfort a crying girl but maybe my hug will help.

This beautiful kid cried on my shoulder at mas lalo niya akong niyakap nang mahigpit. I caressed her back para pakalmahin siya. Mukhang mahal na mahal talaga nito ang aso niyang namatay kaya niya iniiyakan.

Nang huminto na sa pag-iyak ang batang babae, tumabi ako sa kanya at inabutan siya ng panyo. Hindi niya ito pinansin kaya ako na mismo ang nagpunas ng luha niya sa mga mata niya. Pati ang sipon niyang tumutulo ay pinunasan ko na rin. She’s so cute.

“Are you fine?” tanong ko.

Tumango ang batang babae. “Sorry po kung nakita n’yo akong umiiyak, kuya. Masakit lang po sa akin na namatay ang aso ko,” malungkot niyang sabi.

“I understand. Kahit sino naman ay masasaktan kapag namatayan ng importante sa’yo,” I said and smiled at her.

Napansin ko na biglang namula ang batang babae habang nakatingin sa akin.

“Ang guwapo n’yo po. Mas guwapo pa po kayo kaysa sa kuya ko,” she confessed frankly na ikinatawa ko.

“Really?” I asked.

She nodded again. “Opo. It’s a quiet and relaxing place here on how I want to reminisce about my dog Fifi when she was still alive,” she sadly said.

I’m staring at this young girl because she’s cute, honest, and adorable. Bukod kay Yareli, siya lang ang babaeng nakakuha ng atensyon ko. She’s already beautiful and matured at her young age.

“Zonia!”

Biglang may mataba at may edad na babae ang tumatakbo papalapit sa amin na nakasuot ng maid uniform. Nakahawak ito sa dibdib niya habang hinihingal nang makalapit sa amin. Kaagad niyang nilapitan ang batang babae at hinawakan ang braso nito patayo.

“Juskong bata ka! Bakit mo ako tinakasan? Papagalitan ako ng Daddy mo kapag nalaman niyang wala ka ngayon sa mansyon!” namomroblema nitong sabi sa batang babae at nang tumingin siya sa akin ay nanlaki ang mga mata niya.

“Sir Juancho na anak ni Governor Vicente? Ikaw ba ’yan?” gulat niyang sabi.

I nodded and smiled. “I saw this kid a while ago and she’s crying for her deceased dog,” sabi ko at pinat ang ulo ng batang babae na si Zonia.

“Nako! Pasensya na po kung naabala pa kayo nitong alaga ko. Mahal na mahal niya lang kasi talaga ’yong aso niyang namatay kahapon kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin niya matanggap ang pagkamatay nito,” sabi ng maid.

“I understand. Sige na at umuwi na kayo dahil gabi na,” sabi ko at nginitian si Zonia na nakatingin pa rin sa akin.

“Maraming salamat po talaga at sinamahan n’yo si Zonia dito, Sir Juancho. Siya po at mauuna na kami dahil naghihintay na ’yong driver namin sa tabi ng kalsada,” ang sabi ng maid.

“No problem. Mag-iingat kayo pauwi,” sabi ko.

Nagbow pa sa akin ’yong maid bago nito hinila si Zonia hanggang sa naglakad na sila papaalis. The kid is still looking and staring at me at napahinto ako sa bigla niyang isinigaw sa akin nang makalayo na sila.

“Kuya Juancho, crush na rin po kita katulad ni Ate Madeline! I love you po, bye!”

Nakita ko ang pagsuway ng maid kay Zonia pero si Zonia ay tinawanan lang siya.

Hindi ko napigilan ang pagngiti ko habang tinatanaw sila na papalayo.

“Such an interesting and adorable kid…”

Next, Epilogue

Ajai_Kim

Epilogue

Yareli’s POV

After 2 years…

“CAN I sit here?”

Tumingin ako sa biglang umupo sa bakanteng table sa harapan kung saan ako nakaupo. Si Craig Villaforta ito, ang kaklase ko sa iilang major subjects namin at ang Campus Heartthrob na kinahuhumalingan at kinababaliwan ng mga babaeng estudyante sa university namin.

Tumango ako sa sinabi ni Craig dahil paano pa ako makakatanggi sa kanya e, umupo na siya?

Nag-aaral ako sa St. Joseph University sa Ermita, Manila at muli kong ipinagpatuloy ang kurso kong Bachelor of Secondary Education. Matapos kong manganak sa anak kong lalaki na si baby Hezekiah na anak namin ni Efraim at maikasal kay Efraim dalawang taon na ang lumipas ay pinagpatuloy ko na ang pag-aaral ko.

Alam na siguro ng mga estudyante dito na may asawa’t anak na ako. Hatid sundo ba naman ako parati ni River bago siya pumasok at umuwi mula sa trabaho niya at dahil kapansin-pansin ang mamahalin niyang kotse ay palagi kaming nakaw atensyon sa labas ng Campus sa tuwing nakikita kami. Kung minsan pa kapag off nito mula sa trabaho ay sinasama niya sina baby Hezi at Hershe sa paghahatid-sundo sa akin.

Dahil major sa university namin ang Education ay mas nagtutuon sila ng pansin sa pag-aaral para lang makagraduate na. 3rd year college na rin ako at kaunting push nalang ay makakagraduate na ako sa kolehiyo.

Mabuti at pinayagan akong makapag-aral ng magkakapatid pagkatapos kong ipanganak si baby Hezi. Gusto nila akong makapagtapos dahil pangarap ko na noon pa na maging isang guro sa pampublikong paaralan. Sinusuportahan nila ako sa pag-aaral ko kaya ngayon ay nagsusumikap ako para makapagtapos.

Sina Manang Lorna at Manang Ida ngayon ang abala sa pag-aalaga kina baby Hezi at Hershe sa tuwing pumapasok ako, at abala naman sa pagtatrabaho ang Steffano brothers. Sa tuwing wala kaming pasok ay hindi nawawala ang parents duty namin sa mga anak namin at kung minsan ay lumalabas kami para makapagbonding bilang isang pamilya.

Pinagpatuloy ko ang pagkain ko habang ramdam kong nakatingin lang sa akin si Craig. Nang tumingin ako sa kanya ay ngumiti lang siya at inumpisahan nang galawin ang pagkain niyang burger na nasa tray.

Hindi ko maiwasang mailang dahil ang mga mata ng iilang estudyante na nandito sa Cafeteria ay nakatutok sa amin ni Craig. Sa araw-araw, ang daily routine ng lalaking ito ay guluhin ang araw ko.

Hindi yata siya makaramdam na naiinis na ako sa kanya. Kung minsan ay nagtatanong ito patungkol sa buhay ko at sa asawa kong si River. Dahil hindi naman ako rude na tao ay sinasagot ko paminsan-minsan ang mga tanong niya pero kapag personal na ay hindi ko na ito sinasagot. Alam niyang may asawa’t anak na ako.

“Susunduin ka ba mamaya ng asawa mo?” tanong ni Craig habang kumakain siya.

Tumaas ang isang kilay ko sa tanong niya. “Oo. Bakit?”

“Ihahatid na lang sana kita sa inyo if he can’t fetch you,” sagot niya at nginitian ako.

Guwapo si Craig lalo na kapag ngumingiti. Chinito, maputi, at matangkad. Mas bata ito sa akin ng tatlong taon pero dahil baby face raw ako ay parang magkasing-edad lang kami.

Mabait ito at friendly pero hindi ko alam kung bakit araw-araw niya akong kinukulit at sinasamahan kahit saan ako magpunta, samantalang ang daming estudyanteng babae na magaganda at single na gustong magpapansin sa kanya at maging girlfriend lang niya.

“Susunduin ako ng asawa ko,” sagot ko at binilisan na ang pagkain ko.

Hindi naman sa rude ako pero hindi talaga maganda na ginagawa ito ni Craig lalo na’t pamilyadong tao ako. Hindi rin ako ignorante at alam ko na ang pakay niya sa akin.

“You’re only 22 years old, right? Ang bata mo pa para mag-asawa,” sabi niya habang umiinom ng coke na nasa plastic cup.

Huminga ako nabg malalim at parang sa anumang sandali ay gusto ko na lang magwalk out sa harapan niya.

“Sometimes, marriage doesn’t work. Nagka-asawa at anak ka man ay puwedeng masira ang pamilya n’yo at maghiwalay din kayo.” sabi niya.

Yareli, kaunting

pagtitimpi

pa.

“Bakit mo ba sa ’kin sinasabi ’to?” hindi ko mapigilang tanong.

“Wala lang. Gano’n kasi ang naranasan ng mga magulang ko. I was only 8 years old nang naghiwalay sina Mom at Dad at dahil doon sa pagiging babaero ni Dad. Napunta ako sa poder ng Dad ko while my Mom found another man at hindi na ako sinuportahan financially bilang anak niya. That’s why I don’t believe that a perfect marriage exists.” Tumawa siya ng mahina pagkatapos niyang kumain.

Kaya pala ganito siya kung makatanong sa akin tungkol sa marriage life ko. May pinanghuhugutan pala siya.

“Mahal naman ako ng asawa ko at mahal din niya ang mga anak namin kaya naniniwala akong magtatagal ang relasyon namin,” seryosong sabi ko.

“Do you think so? Your husband looks older than you at siguro ay hindi ka na niya pakakawalan dahil may maganda at bata pa siyang asawa pero ikaw? You’re only 22, mas makakahanap ka pa ng mas bata at mas better na lalaki para sa’yo,” sabi niya na parang wala lang.

“Ano’ng punto mo? Na puwede akong magcheat sa asawa ko at hindi siya better sa akin?” naiinis kong tanong.

Nagkibit-balikat si Craig. “I didn’t say that. Ang sinasabi ko lang ay hindi mo masasabi ang panahon. You’re too young to get married and you will explore new things–”

Hindi ko na pinatapos si Craig sa sinasabi niya nang kinuha ko na ang bag ko sa table at umalis na sa Cafeteria. Nakita kong sinusundan niya ako kaya mas binilisan ko pa ang paglalakad ko makalabas lang sa loob ng Campus.

“Wait, Yareli! I’m sorry for what I said earlier,” sabi niya nang nasa bungad na kami ng gate ng Campus at hinawakan ang isang braso ko.

Sinamaan ko siya ng tingin at tiningnan ang buong paligid namin. Ang ibang mga estudyante ay napapatingin sa amin. Ganito kasikat si Craig sa university namin. Bukod sa guwapo at matangkad ay magaling din siya sa Academics. Baka nga kung patuloy niyang ma-maintain ang pagiging top student niya ay maging Cum Laude siya sa oras na grumaduate na kami ng kolehiyo.

“Bitawan mo ’ko,” nagtitimpi kong sabi. Dahan-dahang binitawan ni Craig ang braso ko at inayos ang suot niyang eyeglasses.

“Sorry if I offended you. I’m just saying the reality. Huwag ka sanang magalit sa akin, Yareli,” malungkot niyang saad.

“Hindi mo na kami kailangang pangunahan, Craig. Iba ang story ng mga magulang mo sa story ng pamilya ko,” madiin kong sabi.

“Okay. I get it. I’m sorry talaga,” paumanhin niya ulit na may malungkot na ekspresyon.

Dahil gusto ko na ng katahimikan ay tumango na lang ako at lumabas na ng Campus. Sinundan niya pa rin ako.

Nakasukbit ang itim niyang bag sa balikat at nakaputing longsleeves polo shirt na nakabukas ang ilang butones ng kuwelyo. Nakasuot siya ng itim na pants at puting rubber shoes. Parang model si Craig dahil sa tindig niya at pansinin talaga ito sa height niya na sa tantsa ko ay nasa 6’2. Bigla ay naalala ko si Ronnie na ngayon ay isa nang public school teacher sa San Felicidad High School.

“Dito mo ba hihintayin ang asawa mo?” nakangiting tanong ni Craig. Tumango ako.

Naghintay ako ng ilang minuto sa labas ng Campus at mahigit sampung minuto na ay hindi pa rin dumarating si River. Baka siguro ay nalate lang. Tinext ko siya gamit ang bagong iPhone na regalo sa akin ni Efraim noong ika-22 na kaarawan ko, ngunit hindi rin siya nag-reply. Nasa tabi ko pa rin si Craig na patingin-tingin sa suot niyang relo at hindi umaalis sa tabi ko.

“Hindi ka pa ba uuwi?” baling ko kay Craig matapos kong subukang tawagan si River, ngunit hindi siya sumasagot.

“Sinasamahan lang kita. Malapit nang mag-6:00 pm at maggagabi na. Baka kasi mapaano ka pa kung mag-isa ka lang,” sabi niya.

“Parating na rin naman siguro ’yong asawa ko. Baka natraffic lang sa daan kaya nalate. Kaya ko namang mag-isa,” sabi ko.

“Ganyan mo na ba ako kamuhian kaya pati dito ay pinapaalis mo na agad ako?” tanong niya at tumawa ng mahina.

Hindi ko na siya sinagot at nanahimik na. Sana dumating na si River para makaiwas na ako kay Craig. Mahigit 20 minutes na yata akong naghihintay kay River pero hindi pa rin siya dumarating. Makailang beses ko na siyang tinawagan at tinext pero hindi pa rin niya sinasagot. Nag-aalala na tuloy ako sa kanya at baka may nangyari sa kanya.

“Alam mo Yareli, ihahatid na kita sa inyo. Maggagabi na, baka hinahanap ka na rin ng anak mo sa bahay ninyo,” suhestiyon ni Craig.

Bumuntonghininga ako at tumingin sa paligid kung paparating na ba ang kotse ni River pero hindi ko pa rin ito makita. Walang signs ni River kaya tinanggap ko na ang alok ni Craig.

Napangiti si Craig sa tugon ko at nagpunta na kami sa parking lot kung saan doon nakapark ang kotse niya. Pinasok niya ako sa loob ng kotse hanggang sa pinaandar na niya ito at makaalis na kami. Kung may gawin man siyang masama sa akin, may dala na akong pepper spray sa loob ng bag ko para bulagin ang mga mata niya.

Itinuro ko ang daan pauwi sa bahay at napag-alaman kong malapit lang rin pala ang tinitirhan ni Craig sa tinitirhan namin sa Ermita, Manila.

“I’m sorry talaga sa mga nasabi ko kanina, Yareli. Hindi lang ako naniniwala sa perfect marriage. Sorry if I underestimated your marriage with your husband,” paumanhin ni Craig habang nagmamaneho.

“Ayos lang, naiintindihan ko,” sabi ko at nginitian siya.

Hindi naman pala gano’n kasama si Craig basta’t kakausapin lang ng maayos. Likas na rin daw talaga sa kanya na mahilig siyang magpapansin at mangulit sa ibang tao na gusto niyang makaklose na hindi halata sa itsura niyang mukhang suplado at tahimik na lalaki. Looks can be deceiving nga naman.

“I know you already noticed that I like you, Yareli,” bigla niyang sinabi na ikinatahimik ko.

“And I know it’s not right dahil pamilyadong tao ka na but I can’t help it. You’re beautiful and kind to everybody. Sigurado ako na maraming lalaki ang nagkakagusto sa’yo,” pag-amin niya. Hindi ako sumagot.

Papasok na kami sa itinuro kong subdivision ng bahay. 6:45 pm na ng gabi at wala pa ring tugon si River sa mga text at tawag ko sa kanya. Nang inihinto ni Craig ang kotse niya sa gilid ng bahay namin na itinuro ko sa kanya, kaagad na kaming lumabas mula sa loob ng kotse.

“Salamat nga pala sa paghatid sa akin, Craig,” pasasalamat ko.

Tiningnan ako ng seryoso ni Craig at akmang hahawakan na sana ang isang kamay ko nang biglang lumabas sa loob ng bahay sila Efraim, Irvin, Grant, at Amir. Bakit ang aga yata nilang nakauwi ngayon sa mga trabaho nila? At nasaan si River?

Nang makalapit sila sa akin ay kaagad hinapit ni Grant ang baywang ko at hinalikan ako ng mabilis sa labi. “Nakauwi ka na pala. Susunduin ka sana namin sa university n’yo dahil naging busy kami ni River sa–” Natigil ito sa pagsasalita nang mapansin si Craig na nasa tabi ko na halatang nagulat sa biglang paghalik sa akin ni Grant.

“Who is he?” nakakunot-noong tanong ni Grant habang nakatingin kay Craig.

“Ah, Grant, siya nga pala si Craig, kaklase ko. Hinatid niya lang ako dito sa bahay dahil nagmagandang loob siya at maggagabi na rin kasi, baka mapaano pa raw ako,” kinakabahan kong sabi dahil napansin ko na sumama na ang tingin nina Irvin at Amir kay Craig. Si Efraim naman ay nakahalukipkip at may seryosong mukha.

“I’m Craig Villaforta, Yareli’s classmate,” pagpapakilala ni Craig sa mga Steffano brothers nang makabawi ito mula sa pagkagulat.

Malamang ay nagtataka siya kung bakit hinalikan ako ni Grant, samantalang si River lang ang nakikita niya sa Campus namin at kilala niyang asawa ko.

Mas lalong humigpit ang kapit ni Grant sa baywang ko at nginitian niya si Craig na hindi umabot sa mga mata niya.

“I’m Grant. Yareli’s husband. Thank you at hinatid mo pauwi ng bahay ang asawa ko,” sabi niya na ipinapamukhang asawa niya ako kay Craig.

Nagtataka man sa sinabi ni Grant ay tumango si Craig at ngumiti. “Ah, sige, kailangan ko na pala umalis. It’s nice to meet you, guys. Bye, Yareli?” alangan niyang sabi at tiningnan ang magkakapatid na nakatitig pa rin sa kanya ng masama at saka ito tumango sa akin para magpaalam na. Pumasok na ito sa loob ng kotse niya.

Nang makaalis na si Craig ay hinila ako ni Grant papasok sa loob ng bahay kasunod ang tatlo pa niyang mga kapatid.

“Tsk! That guy obviously likes you,” inis na sabi ni Amir at inakbayan ako.

“See? Kahit pamilyadong tao ka na, may lalaki pa ring lalandi sa’yo. Why are you too beautiful for us? Hays!” sabi naman ni Irvin at napailing.

“Kayo talaga,” nakangiti kong sabi hanggang sa makapasok na kami sa loob ng bahay at dinala nila ako sa garden.

Nasorpresa ako nang makita doon sina baby Hezi at Hershe buhat nina Manang Lorna at Manang Ida na parehong nakasuot ng pulang t-shirt, habang si River ay may hawak na cake na may nakasulat na “Happy Wife and Husbands day!” Napuno ng red roses at red balloons ang buong garden at doon ko lang napansin na parehong mga nakasuot ng pulang t-shirt ang magkakapatid, katulad nina baby Hezi at Hershe. Pati sina Manang Lorna, Manang Ida, at Manong Jose na security guard namin.

Ibinaba ni River ang hawak niyang cake sa lamesa at saka niya ako nilapitan at hinalikan ang noo ko. “I’m sorry if hindi kita nasundo sa university ninyo. Naging busy kami sa pagprepare ng candlelight dinner at hindi na namin namalayan ang oras. Ipapasundo na lang sana kita kila Grant. My phone was broken earlier dahil nahulog ni Hershe kanina sa hagdan at pinaglaruan,” sabi ni River at natawa.

Ngayon ay naiintindihan ko na kung bakit hindi siya nag-reply kanina sa texts ko at unattended ang cellphone niya nung tinatawagan ko siya. Ayon pala ay nasira ni Hershe ang cellphone.

Nilapitan ko si Hershe na buhat ni Manang Lorna at mahinang tinampal ang kamay nito. “Ikaw talaga baby, bakit mo pinaglaruan ang phone ni Daddy mo? Pasaway ka talaga!” kunwaring galit kong sabi pero humagikhik lang ang anak ko.

Hindi ko mapigilang matawa rin sa naging ekspresyon ni Hershe. Katulad ni River, pilya ito. May pinagmanahan talaga.

Hinatid na ako ng magkakapatid sa candlelight dinner set-up na ginawa nila para sa akin at hindi ko na napigilang maiyak sa tuwa dahil sa effort na ginawa nila para sa akin. All red na ang buong paligid at napakaromantic tingnan ang buong garden area ng bahay.

“Nagustuhan mo ba ang hinanda namin para sa’yo, sunshine?” tanong ni Amir at hinalikan ang pisngi ko.

Tumango ako at ngumiti. “Nagustuhan ko. Salamat at ginawa n’yo ’to para sa akin,” sabi ko at pinagmasdan ang masasarap na putahe na nasa lamesa.

Pumasok na sina Manang Lorna at Manang Ida buhat sina baby Hezi at Hershe sa loob ng bahay. Bibigyan raw muna nila kami ng privacy moments. Si Manong Jose naman ay lumabas na at muling nagbantay sa labas ng gate.

“Our wedding is next so be ready love,” sabi ni Irvin at pilyo akong nginitian. Napangiti ako hanggang sa mag-umpisa na ang candlelight dinner namin.

Wala na akong ibang mahihiling pa sa mundong ito. Bukod sa may mga guwapo at responsable akong asawa, itinuturing na rin nila akong parang prinsesa. Masyado silang ingat na ingat sa akin na parang isang mamahaling muwebles. Sa hirap at pagsubok na pinagdaanan ko kasama ang Steffano brothers, ay naging daan iyon para maging mas matatag at magmatured kami sa lahat ng bagay.

Kahit si River lang ang legal kong asawa at si Efraim naman ay hindi dahil bawal ang multiple partners marriage sa Pilipinas ay masaya pa rin ako dahil mahal ako ng apat pang magkakapatid na Steffano at pakakasalan nila ako kahit hindi na ito umabot sa simbahan o korte.

Ang obsession ay walang magandang maidudulot sa pagmamahalan ng isang tao kaya pinilit ng magkakapatid na gumaling at baguhin ang sarili nila dahil sa pagmamahal nila para sa akin.

Hindi man sila lumaking perpektong mga lalaki, ay minahal ko pa rin sila at tinanggap sa buhay ko dahil gano’n sila kaimportante at kahalaga. Kung may darating pang hamon at pagsubok sa buhay namin kasama ang mga anak naming sina Hezekiah at Hershe ay sama-sama naming haharapin iyon bilang isang pamilya.

Ako si Yareli Tamayo-Steffano at dito na magtatapos ang kuwento namin ng Steffano brothers.

THE END.

Ajai_Kim

Author’s Note

Thank you so much sa mga nagbabasa, nagcocomment at nagvovote dito sa Steffano Brothers’ Obsession. Ito yung story na pinakanahirapan akong isulat sa lahat ng naging previous stories ko.

Napansin niyo naman na walang masyadong s-scene ang story na to dahil ayoko talagang irevolve lang sa ganon ang pagmamahal ng Steffano Brothers kay Yareli. I’m not really into SPG din kasi.

May Special Chapter ito na mababasa ninyo sa book. It’s from Hershe and Jestin’s son, Aries.

Thank you ulit mga readers nito! I Love you all.

SBO at Summer Fiesta 2025

NEW #TBR for you❗️

𝗦𝘁𝗲𝗳𝗳𝗮𝗻𝗼 𝗕𝗿𝗼𝘁𝗵𝗲𝗿𝘀’ 𝗢𝗯𝘀𝗲𝘀𝘀𝗶𝗼𝗻 𝗯𝘆 𝗔𝗷𝗮𝗶_𝗞𝗶𝗺

Si Yareli Tamayo ay isang mabait at mapagmahal na dalagang nakatira sa probinsiya ng San Felicidad. Nang makilala niya ang magkakapatid na Steffano na sina River, Efraim, Irvin, Grant, at Amir ay nagkaroon ng malalim na epekto ang mga ito sa kaniyang puso.

Tuluyang mababago ang simpleng pamumuhay ni Yareli nang dahil sa magkakapatid hanggang sa umabot na ang nararamdaman ng mga ito sa mapanganib na obsesyon, isa sa malaking balakid upang hindi matuloy ang pagmamahal na nabuo niya para sa mga ito.

Sa huli ay pipiliin pa rin ba niya ang magkakapatid na Steffano kahit na may magagawa ang mga ito sa kaniya na hindi niya lubos na inaasahan?

Available at 30% OFF. Puwede mo pang mapapirmahan kay Author Ajai_Kim on May 17! 🫶 Head on over to PSICOM Blue Club Cafe 6 Yale St. Cubao, Quezon City May 17-18, 2025

See you!

Credits: PSICOM Publishing Inc.

SBO Pre-order

Available na ang Steffano Brothers’ Obsession for pre-order and it’s 30% off. 🥰 Here’s the link below. 👇

Shopee: https://ph.shp.ee/uGQdemS TikTok: https://vt.tiktok.com/ZShA3PVWE/

Thank you, Anjies! ❤️

Share this story: