SEX AND AGGRESSION

This story is the sequel of

Sex and Aggression

or the Book 1 of this story.

I highly suggest you to read the first book to be able to understanding the flow of the story. 

Thank You and have a blast! 

Love You Beh

(o ^3^)o

What is on your mind?

Tumatanggap po ako ng pangungutya! HAHAHAHHAHAHHA!

Actually… I need your thoughts and comment it down…. 

malapit na kasi tayong matapos sa S&A 1 so hito na…. 

Woooooohhhh spoiler ko na talaga wahahhahaha :P

Teaser

Ron’s POV

Hindi ko na maalala pa kung kailan ang huling beses na muling nag-isa ang aming mga katawan. Para kasing kahapon lang nangyari ang gabing umalis siya sa tabi ko pagkatapos ng tagpuang tulad nito.

Dahan-dahan ko pang ibinaon ang sarili ko sakanya habang siya ay napapaliyad sa bawat pagdiin ko sakanya. Napapatapon na niya ang kanyang ulo sa iba’t ibang direksyon habang pinipilit ang sariling hindi umongol sa pagbaon ko pa ng tarugo ko sakanyang lagusan.

Napatigil naman ako saglit nong masilayan ko ang katawan niya. Walang pinagbago ito at tulad ng laging kinahuhumalingan ko sakanya ay hindi ko naiwasang hindi muli damhin ang kanyang katawan. Muli ko siyang hinalikan kahit nangangapa na ito ng hangin sa pagkakatuhog ko muli sakanya.

“Ilang taon na ba Jess nong umalis ka bigla sa buhay ko?” tanong ko dito na pilit hinahagilap ang kanyang mga tingin pero pilit naman din niya itong inaalis at iniiwas saakin.

Labis akong nagsasaktan na kahit ganito ay parang may nagbago na sakanya. Hindi ko alam kong naiilang siya dahil sa nagawa niya saakin kaya pilit niyang hindi magsalita pero sinabi ko naman sakanya kanina na hindi ako minsan nagtanim ng galit sa ginawa niya. Nong una siguro nong umalis ito ng walang pasabi pero sa bawat minuto, oras at araw na lumipas, kahit umabot ng ilang mga taon ay hindi ko nakaya ang magalit sakanya dahil alam kong ginawa lang niya yun para sa aming dalawa pero bakit ganito. Bakit nawala na ang mga sigla sakanyang mga mata?

Muli ko siyang hinalikan para damhin ang pagmamahal na parating hinahanap ko sakanya. Tinutugonan naman niya ang mga halik ko pero yung dating lasa ng kanyang pag-ibig ay nawawala na sa kanyang mga labi at labis akong nasasaktan dahil kahit anong pilit ko ay hindi niya pinalalasap saakin ang pagmamahal.

Hindi ko na lang napigilang hindi maluha sa bawat halik niya na parang wala ng pakiramdam. Hindi ko alam pero nakakasira ng ulo ang ganito. Ang pag-ibig na kay tagal ko ng hinahangad sakanya ay parang nawala na.

“Jess hindi ako galit… hindi ako galit” sabi ko sakanya habang hindi mapigilang hindi humagulhol sa kanyang mukha.

Muli kong tinignan ang kanyang mukha pero wala akong nasisilayang kung ano rito kundi isang blankong tingin lamang saakin.

“Pero gusto kong magalit ka saakin. Sumbatan mo’ko kuya sa mga taong nawala ako. Gusto kong saktan mo’ko. Pagbuhatan mo’ko. Kahit anong gawin mo Kuya, magalit ka lang saakin.” Sabi nito na ikinailing ko.

“Hindi, hindi, hindi… Hindi ko kayang gawin yun…” sabi ko dito.

“Kung ganon hindi pa rin tunay ang pag-ibig mo saakin. Umaasa pa naman ako na kakamuhian mo ako” tugon nito saakin na ikinailing ko pa din dahil hindi ko kaya ang mga iniisip niya. Siguro nong gabing yun nagalit ako pero kinabukasan nawala yung galit ko sakanya at napalitan ng pangungulila. Walang araw na hindi ko sinisi ang sarili ko sa desisyon na ginawa niya pero bakit ito ang gusto niyang gawin ko. Ang kamuhian ko siya?

Naramdaman ko na lang ang kahindigan ko na unti-unti ng lumupaypay at nahugot sa kanyang lagusan. Nong nangyari yun ay ang pag-alis naman niya posisyon namen pero bago pa man ito makatayo sa kanyang higaan ay agad koi tong pinigilan.

“Bakit ganito ang gusto mong mangyari? Ang magalit ako sa’yo. Jess hindi ko yun kaya.” Paliwanag ko sakanya na ikinaiwas ng tingin niya saakin.

“Dahil hindi ako nararapat sa kapatawaran mo kaya magalit ka muna saakin” agad niyang sabi saakin nang hindi man lang ako nililingon.

“Kung ganon bigyan mo ako ng dahilan para magalit sa’yo dahil hindi ko kaya…” sabi ko rin dito na ngayon ikinatingin na niya saakin.

Sandali siyang natigil na parang nag-aalinlangan siya sa mga salitang bibigkasin ng kanyang mga labi pero sinigurado ko sakanya na tatanggapin ko ang lahat, bumalik lang ang pagmamahal na kay tagal ko ng gusto madama sakanya.

“Sa limang taon na lumipas ay pinagsisihan ko ang inibig kita pero nong dumating ang araw na handa ka na sanang mahalin ako ay ang pagdesisyon ko na umalis sa tabi mo Kuya. Sa loob ng limang taon na nawalay ako sa’yo ay wala ding mga araw na hindi ko pinagsisihan ang lahat hanggang sa natanong ko sa sarili ko kung mahal mo ba talaga ako kasi alam ko na kapag nanatili ako sa’yo ay masasaktan ako” mahabang paliwanag nito na agad kong kinontra.

“Mahal kita. Hindi ko lang masabi kasi naduduwag ako pero handa na ako Jess” sabi ko dito na ikinaiwas niya ng tingin saakin. Nasaktan ako sa ginawa niyang yun dahil parang tinatalikoran na niya ako pero pursigedo ako na mabalik ko siya saakin.

“Sa loob ng limang taon na yun may nagpadama saakin ng bagay na hinahanap ko sa’yo noon.” Agad niyang sabi saakin na ikinadurog ng damdamin ko. Ayaw ko ng sanang marinig pa ang susunod pero pinangako ko sa sarili ko na tatanggapin ko ang lahat.

“Huwag mong sabihin na?”

“Mahal ko siya Kuya” sabi nito na tuloyan ng ikinadurog ng puso ko.

Hindi ko na napigilan pa ang mga luhang kanina pang lumalabas sa mga mata ko na bumuhos pa dahil hindi ko nakayanan ang mga isinisiwalat niya saakin.

“Pero Jess…” sabi ko pero agad na itong umalis sa tabi ko at tumayo na sa kanyang higaan.

Isa na ata ito sa mga bagay na hindi ko makakayanan dahil sa ginawa ko sakanya noon at mas lalo ko pang sinisisi ang sarili dahil sa natatamo ko dahil lang sa mga agam-agam ko noon pero nong handa na akong ipaglaban siya ay nawawala na pala ang pagmamahal niya saakin.

“Minsan na kitang nawala… hindi ako papayag na mapunta ka pa sa iba” sabi ko sakanya na ikinatigil niya sa pagalis sa kwarto niya. Inantay ko ang kasagotan niya pero wala na akong nakuha nang tuloyan na siyang lumabas ng kwarto niya.

Nasapok ko na lang ang ulo sa bagal kong magdesisyon noon. Kung hindi lang sana ako natakot na sabihin sakanya ng mas maaga ang nararadaman ko na sakanya noon ay baka hindi siya nawala sa tabi ko at mapunta sa iba. Pero pinadama ko naman sakanya ang pagsisisi ko. Ganon na ba katagal ang mga araw nay un para tuloyang mawala ang pag-ibig niya saakin?

Kunwari sila yung cast

Ron

  ![](https://img.wattpad.com/8b0f79a0251b372b4b729172f8e3a3884374c1c0/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f45375359693569316b4956674f673d3d2d3739383837363336362e313564313734323561336662653965393538363734303438383836302e6a7067)

Nathan

  ![](https://img.wattpad.com/4c5d53e30938eafeb112773c8a5b40f702430f0b/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f50796d65466468335f48694a4b773d3d2d3739383837363336362e313564313734323961633364643138623330363833343437363533362e6a7067)

Jess

  ![](https://img.wattpad.com/efb2870367d3a8f41726d702c2e043c0bbf01b25/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f314b425f34373745766e2d7961773d3d2d3739383837363336362e313564313734333062616539663261343636303639363134313138382e6a7067)

Di ko na lalagyan kung sino sila basta alam kong may nakakakilala sainyo sa kanila except kay Jess di ko sasabihin name niya :P :P 

BALAKAYOJAN!!!

Intro

Jess’s POV

Nagising ako sa ingay ng aking alarm clock kaya agad ko itong inabot para patigilin. Balak ko pa sanang matulog nong maalala ko kung ano ang araw na ito kaya agad akong bumalikwas ng bangon sa aking hinihigaan at daling lumabas ng kwarto. Naabotan ko si Tatay Miguel na nagluluto ng agahan sa kusina.

“Naku Tay ako na jan baka mapagod lang po kayo” pag-aalala ko dito dahil meron itong sakit sa puso.

“Huwag mo na akong alalahanin pa at hindi naman mabigat na trabaho ito. Maligo ka na para makapasok ka ng maaga sa trabaho mo. Di ba ngayon ang araw ng unang pasok mo bilang instructor sa koliheyong tinaposan mo?” paliwanag ng Tatay saakin.

“Eh maaga pa naman po” sabi ko at pilit na inaagaw sakanya ang sandok pero inilayo niya lang ito.

“Naku ikaw talaga, ako na kasi dito at patapos na rin maligo ang Kuya Rick mo. Ikaw na sumunod sakanya para pagkatapos ko dito gigisingin ko na rin si Rocky para sabay na kayo pumasok sa school.” Sabi ni Tatay.

Hindi na rin ako nagsalita pa dahil alam kong hindi ito magpapatalo.

“Ako na lang po ang gigising kay Rocky” suhesyon ko na kinontra naman ni Tatay.

“Ako na anak at maligo ka na. Oh tapos na Kuya Rick mo” sabi ni Tatay nong makalabas si Mave sa banyo.

“Tay naman eh. Mave! Ilang beses ko na bang sinabi sa inyo yun. Pati mga kapitbahay yun pa rin ang tawag saakin.” nagmamagktol na sabi ni Mave sa kay Tatay.

Nakatapis pa si gaga ng tuwalya na hanggang sa dibdib na akala mo naman ay may itatago tapos may nakatapis din sa ulo na parang may mataas na buhok.

“Eh Maverick din naman pangalan mo.” Tugon ni Tatay dito at ibinalik ang tuon sa pagkaing niluluto habang ako naman ay pumunta na ng banyo.

Natawa naman ako ng bahagya hindi dahil sa paglukot ng mukha ni Mave dahil sa pang-iinis ng Tatay dito. Ilang beses na rin kasi niyang sinabihan ang ama na Mave na lang itawag pero nagmatigas pa rin si Tatay dahil Rick naman ang nakasanayan nitong itawag sa anak.

“Anong ngiti-ngiti mo jan?” pagbabanta ni Mave nong makita niya akong nakangiti dahil sa nasira na naman niyang araw.

Agad na akong pumasok ng banyo para maligo at nagmadaling matapos para sumunod si Rocky dahil gising na pala ito at susunod na rin saakin. Pagkatapos magbihis at nag-ayos ay bumaba na ako para saluhan sila Tatay at Mave kumain. Nong matapos ay sabay kaming apat lumabas ng bahay at bago umalis ay nagmano muna kay Tatay.

“Pagpalain nawa kayo ng Diyos” sabi ni Tatay at bumalik na sa loob habang kaming tatlo ay naglakad patungo sa main road para sumakay.

Nasa kalagitnaan kami ng pag-aantay nong may bumusina na nakakuha ng atensyon namen. Napatingin kaming tatlo sa lalaking huminto sa harapan namen. Nag-init naman ang mukha ko nong maramdaman kong tinignan ako ng dalawang kasama ko.

“Oy bro salamat dumating ka. Makakatipid na naman ako nito” sabi ni Rocky na papalapit na sana kaibigan kung hindi lang ito pinigilan ni Mave.

“Hep hep hep. Hindi ikaw yung sasakay. Yung jowa ang pinapasakay” pigil ni Mave kapatid na ikinalungkot ng mukha ni Rocky. Napangiti naman si Nathan sa kakulitan ng magkapatid habang ako ay nailang naman dito. Mas nailing ako nong tumingin si Nathan saakin sabay paskil ng napaka perpekto nitong ngiti.

“Ikaw naman kasi bro bakit nagjowa ka agad. Hindi naman aalis yung nililigawan mo saka magkatapat lang naman kayo ng bahay” paninisi ni Rocky sa kaibigan.

“Sorry na bro, iba na pina-priority ko eh” pang-iinis pa lalo nito sa kaibigan habang ako naman ay sobrang init na ng pisngi dahil sa bangayan nila.

“Sige na Jess sumakay ka na para hindi ka na malate” biglang sabi ni Mave na pumukaw saakin at ikinatingin ko dito.

Napatingin din ako kay Nathan na tudo pa rin ang ngiti saakin dahil sa mapapasama na naman ako sakanya. Wala namang mali dahil boyfriend ko siya pero ayaw ko lang din talaga yung pagtitinginan kami dahil nasa iisang koliheyo lang kami. Ang masama lang din kasi ay guro ako tapos siya ay estudyante pa lamang at para sa mga taong walang pag-unawa ay immoral tong ginagawa namen. Kakaunti pa naman ang nakakaalam pero ayaw kong mapunta ang issue sa Head ng Department na kinabibilangan ko ngayon.

“Eh wala akong helmet” sabi ko dito para hindi matuloy iyon.

“Meron akong extra na dala. Alam ko na hindi ka magdadala” sabi nito sabay kuha ng isang helmet pa na nakasabit pala sa kabila na natatakpan lang ng bag niya. Kinuha niya ito at ibinigay saakin.

“Sana all sweet” panunukso pa saamin ni Rocky sa ginawa ni Nathan.

“Sana all may jowa” hirit din ni Mave saamin na lalong ikinainit pa ng mukha ko na agad kong tinakpan dahil alam kong nagmumukha akong kamatis.

Sa huli ay wala akong nagawa kundi ang sumakay na lang kasi pinagtutulakan talaga ako ni Mave na sumakay. Si Rocky naman kasi naiinis sa kaibigan dahil sobrang matalik sila eh kaso niligawan ako ni Nathan at sobrang dami na ng paghihirap niya para mapasagot lamang niya ako. Suportado naman kami nila Mave at Rocky at ng mga iilang kaibigan na nakakaalam sa relasyon namen kaso hindi pa rin kasi nawawala ang panghihinayang ko na baka nagpadalos-dalos lang ako sa desisyon ko dahil naawa ako sakanya pero unti-unti namang nahuhulog ang puso ko kay Nathan dahil sa pagiging maalalahanin niya at isa sa pinaka nagustohan ko sakanya ay ang pagiging pursigedo na niya ngayon.

Habang nasa daan kami ay inabot niya ang kamay ko para ipulupot sa kanyang katawan na pilit ko naman inaalis dahil nga sa ayaw ko na may masabi ang iba saamin.

“Huwag muna Athan… baka ano sabihin nila” sabi ko na sinunod naman niya.

Lagi naming napag-uusapan ang ganitong bagay sa tuwing lalabas kami na malugod naman din niyang pinakikinggan dahil hindi lang sa mas matanda ako sakanya kundi dahil tago rin ang relasyon namen. Isa din sa pinaka ilang na iniisip ko ay yung agwat ng edad namen dahil matanda ako sa kanya ng tatlong taon at parang nakakailang lang din dahil ako yung nasa feminine side though hindi naman nakikita saakin yun dahil ayaw ko magsuot ng tulad ng pangbabae. Respito na lang kumbaga para sa sarili ko.

Nakarating kami ng campus na medyo maaga pa pero hinatid pa talaga ako nito sa mismong department ko na medyo ikina-ilang ko na din.

“Hindi mo na sana ako hinatid pa dito.” Sabi ko nong pagtanggal ko ng suot ko na helmet habang siya ay nakatingin saakin.

“Eh gusto ko eh at ayaw kitang pinagpapawisan” tugon lang niya saakin.

Napabuntong na lang ako ng hininga sa pagkawalang bahala nito minsan o mas mabuting sabihin na palagi.

“Sige papasok na ako sa loob, ito pala ang helmer” sabi ko sabay abot para ibalik sakanya.

“Huwag na, kukunin naman din kita dito mamaya. Anong oras ang out mo?” sabi niya na ikinabigla ko.

“Ang eh wag na mauna ka na lang baka kasi mahuli ako, baka may meeting kami mamaya para sa mga bagong faculty” tugon ko dito na ikinadismaya niya.

“Ganon ba? Eh goodbye kiss na lang, kung pwede?” sabi niya na ikinahiya ko dahil kahit maaga pa ay alam kong meron ng mga tao sa paligid kahit mabibilang lang sila at ayaw ko na gagawin namen ito dito.

Alam kong maglilimang buwan pa lang kami at hindi rin maiiwasan ang ganito kahit na meron na ding nangyari saamin pero iba na kasi ang sitwasyon ngayon noong nagtatrabaho pa ako sa isang Resto kasi Malaya ko siyang nahahalikan. Pero ibang usapan na talaga ngayon.

“Nathan huwag na muna dito… sige papasok na ako, ingat ka” sabi ko at pumasok na sa loob ng department ko. Kahit mabigat man sa kalooban ay pinanindigan ko pa rin ang pagiging marangal ko dahil may trabaho ako at dapat inilulugar ko ang ganitong sitwasyon namen dalawa.

NAGING maayos naman ang takbo ng una at pangalawang klase ko dahil bukod sa nagpakilala kami ng mga estudyante ko ay isa talaga sa pangarap ko ang magturo.

Nasa department ako ngayon at masayang nagkukwentohan sa ibang kasamahan ko na nagmimiryenda. Yung iba kasi ay mga naging kaklase ko rin na nagtuturo din tulad ko ngayon kaso mga part time palang tulad ko na kailangan pang mag renew sa sususnod na semester kung papalarin pa. Kaya nga ako nagpupursige para magtuloy-tuloy na ito kasi nangangamba pa ako sa posisyon ko. Kailangan ko pang kumuha ng Masters para ma regular.

Pabalik na sana ako ng cubicle ko nong may mahagip ng mata ko na isang pamilyar na replika pero nong tinignan ko ay wala naman kaya binalewala ko na lang at pumasok na sa cubicle ko para makapaghanda sa susunod ko na klase.

“Anjan na si Sir…”

“Ang cute naman ni Sir. Hindi talaga ako aabsent sa klase na’to”

“Sana wala pa siyang jowa para pwede pa”

Dinig ko na bulong-bulongan ng mga estudyante ko lalo na mga babae nong pumasok ako sa silid.

Inilapag ko ang mga gamit sa lamesa at inayos ang mga ito para magapagsimula na rin ako.

“Okay class get 1/8 sheet of paper and write your name, class schedule and date today for your attendance because we haven’t received the class rooster yet because the enrollment is still going on” sabi ko sa mga esudyante ko na agad naman nilang sinunod.

Nong natapos ko ang pag-aayos ng gamit ko ay napansin ko na hindi ko nadala ang mouse ng laptop ko kaya nagpaalam ako ng babalik sa department para kunin ang naiwan ko. Sinabihan ko na lang yung isang estudyante ko na kolektahin yung mga papel at ilagay sa lamesa kaya nong pagbalik ko ay andon na ito.

“Okay who would like to volunteer to introduce their self-first?” tanong ko sa kanila habang binabasa ko ang pangalan nila na sinulat nila sa papel. Habang binabasa ko pa ito ay natigil naman ako nong may nabasa akong parehong pangalan ng boyfriend ko kaya binasa ko ulit ito at nanlaki ang mata ko dito. Natigilan naman ako nong may nagsalita na pamilyar na boses kaya napatingin ako dito.

“Ako na lang mauna sir” sabi labis ko na lamang ikinagulat.

Nagtatanong ang isip ko kung bakit andito siya sa klase ko gayong ang layo ng kurso niya dito. Ang alam ko ay Engineering kinuha niya pero bakit andito siya sa Agribusiness na puro Management.

“Ano pala ang sasabihin Sir?” sabi nito habang nakangiti ng napakapilyo saakin.

Parang gusto ko na lang magwala sa kakulitan nito at kurutin ang tenga nito na gustong-gusto kong ginagawa sakanya. Pero hito na naman ang puso ko. Laging naghuhurumintado sa tuwing nasisilayan ko ang napakagandang ngiti niya lalo na at alam kong para saakin yun. Minsan gusto ko na lang lamunin ako ng lupa sa pinaggagawa ng isang to.

Hanggang kailan kaya niya balak na patigilin ang puso ko sa pagkakarera?

SIGE MAG-ISIP PA KAYO!!! HAAHHAHAHAHA!!!! GINUSTO NIYO YAN EH!

Chapter 1

…BABALA…

ALAM NA KUNG BAKIT MAY BABALA! 

BALAKAJAN!!!

Chapter 1

Jess’s POV

Naglalakad ako ngayon sa Hall Way palabas ng department namen ng biglang sumagi na naman sa isip ko ang tagpuan kanina. Alam kong hindi niya intensyon na biglain ako pero grabing kaba ang gumapang saakin kanina nong makita ko siya sa klase ko. Natatakot ako pero alam ko namang likas kay Nathan ang pagiging mabiro minsan pero halos buong maghapon akong ginagambala ng pag-aalinlangan ko. Baka kasi may mahalata ang ibang estudyante sa hindi ko pagkilos ng maayos o baka makita nila na naiilang ako. Hindi ko lang talaga maisip na ang boyfriend ko ay magiging isa sa mga estudyante ko.

Nong makalabas ako ng department ay natigil naman ako nong makita ko si Nathan na nakaupo sa kanyang motor at parang may malalim na iniisip. Saka lang ito gumalaw nong mapansin niya ako na malapit na sakanya.

Nagkatinginan kami pero saglit ko naman itong binawi at napatingin sa paligid. Alam kong kanina pa natapos ang mga klase sa araw na ito at alam ko na hihintayin niya ako dito sa labas tulad ng pinangako niya pero hindi ko maisip na hihintayin pa rin niya ako sa ganitong oras na halos patapos na ang takip-silim at medyo madilim na ang paligid.

“Hindi ko sinasadyang biglain ka kanina Jess” pangunguna niya.

Napabuntong-hininga ako saglit at napatingin sakanya.

“Hindi mo naman kasalanan na mapunta sa schedule na yon” sabi ko dito.

Ngayon ay siya naman ang nag-iwas ng tingin at nag-aalinlangang tumingin saakin kaya natanto ko na baka sinadya talaga niya iyon.

“Sa totoo lang sa susunod pa na semester namen kukunin itong Accounting at sorry hindi ko sinabi sa’yo kasi alam kong mag-aalinlangan ka lang” sabi nito bago tumigil at tumingin saakin . “…pero gusto ko lang makita ang nobyo ko na magturo” dagdag nito sa sabi.

Hindi na ako nagsalita pa at tumango na lang sa paliwanag niya. Siya yung nakita ko kanina sa front desk ng department. Alam kong sinadya niya ito pero hindi ko lang talaga maisip na mangyayari ito. Nakakailang lang kasi.

Hindi na rin kami nag-usap ni Nathan sa kung ano man ang nangyari pa sa araw na ito habang binabaktas namen ang kalsada pauwi sa barangay namen. Habang lulan ng kanyang motor at angkas ako ay pinulupot ang mga bisig ko sa kanya at sinubsob ang mukha ko sa kanyang mabangong likuran. Naramdaman ko naman ang paghawak niya sa kamay ko at ang pagpisil nito na parang nagsasabing na patawarin ko na siya.

Hindi naman ganid ang puso ko para hindi siya intindihin. Minsan lang talaga nabibigla lang ako sa biglaang mga pangyayari. Naisip ko rin kong tama ba ito. Guro ako pero ang kasintahan ko ay estudyante ko. O di kaya ay tama ba ang naging desisyon ko nong sinagot ko na siya sa halos isang taon niyang pangliligaw saakin nuon.

“Jess, malapit na tayo sa atin” babala ni Nathan saakin nong paliko na kami sa iskena papunta sa bahay namen.

Agad kong kinalas ang pagkakayakap ko sa kanya bewang at umupo ng maayos dahil ayaw kong makita kami ng mga kapitbahay namen na iba ang kinikilos. Lingid sa kaalaman ng lahat ang relasyon namen at minabuti namen na ganon na rin dahil ayaw kong masira kaming dalawa.

“Magpapahatid ka pa rin ba bukas?” tanong nito nong makababa ako sa motor niya nong makarating kami sa amin.

Sandali akong nag-isip sa sinabi niya kung hahayaan ko ba siyang ihatid ulit ako bukas pero nangangamba pa rin talaga ako sa sitwasyon namen.

“Huwag na muna siguro” tugon ko dito na ikinatango niya.

Hindi man niya sabihin pero alam kong nasasaktan ko ang damdamin niya. Kahit nadilim na ang paligid at tanging ilaw lang sa tapat ng bahay namen ang naging ilaw ay hindi nakaligtas sa aking tingin ang pagkalungkot ng kanyang mukha sa sinabi ko.

“Salamat pala sa paghatid” sabi ko at tumalikod na para pumasok sa bahay namen.

Nong naglakad ako palapit ng gate ay dinig ko naman ang pag-andar ng motor niya para iliko ito sa tapat dahil nasa tapat lang naman ang bahay namen dalawa. Ito rin ang pinangangamba ko dahil sobrang lapit lang namen dalawa at makakilala ang mga pamilya nila at ng kina Mave dahil magkamag-anak lang sila. Kahit tinuring na nila akong pamilya ay ayaw ko namang masira sila dahil lang sa hindi ko napigilan ang bugso ng damdamin ko.

Pagpasok ko sa loob ay tinignan ko muna si Nathan na isinara na rin ang kanilang gate at hindi na tumingin sa saakin. Masakit para saakin ang ganitong set-up ng relasyon namen pero mali ba ang maging maingat lang lalo na at may pinapahalagahan akong mga tao sa paligid namen.

NASA KWARTO ako ngayon at gumagawa ng presentation para sa klase ko bukas nang mapasilip ako muli sa nakacharge ko na phone sa tabi ng kama ko. Hindi ko pa kasi ito narinig na tumunog simula kaninang nakauwi at nakapaghaponan ako. Nang makapasok rin ako ng kwarto ay hindi man lang siya tumawag o nagsend ng mensahe.

Hindi ko na lang ito pinansin at tinapos ang ginagawa ko nang ilang minuto lang ay bigla itong tumunog kaya agad ako napalapit dito pero nadismaya lang dahil iba ang inaasahan ko sa inaasam ko. Bumalik na lang ako sa aking ginagawa. Nong sa wakas ay natapos ko ito ay agad na kaong sumampa sa aking higaan dahil sa sobrang pagod. Binalak ko na sanang maidlip ngunit sumagi sa isip ko ang nobyo kong hindi pa nagpaparamdam simula kanina kaya hindi ako nakatiis at kinuha ang phone ko para padalhan ito ng mensahe.

‘Ethan?’ tipa ko sa mensahe ko at ipinadala sakanya.

Ilang segundo lang ay tumunog ang phone ko ng tawag, na agad ko namang sinagot.

“Hello?” “I’m sorry” sabay naming sabi sa magkabilaang linya.

“Ayus lang… I’m sorry din” agad nitong sabi bago ako makasagot pero gumuhit naman ito ng isang ngiti sa mga labi ko.

“No, I’m really sorry for treating you like that. I shouldn’t be mean to you” paliwanag ko sakanya.

“Babe don’t English me, I’m nose bleeding” sabi nito na ikinatawa ko bahagya dahil hindi pa rin talaga nawawala ang pagiging pilyo niya.

“Baliw!!!” kantyaw ko sakanya na ikinatawa niya na nagdulot ng sobrang kagalakan ng damdamin ko.

“Baliw sa’yo.. aiiiyeehhh kinikilig na yan” kantyaw naman niya saakin na ikinakagat ko sa aking ibabang labi dahil ayaw kong mangisay sa kilig sa mga sinasabi niya . “Oyy… di makasagot, sige ka ibaba ko to” bigla niyang sabi na agad kong pinigilan.

“Huwag muna…” pigil ko dito at hindi na makasagot pa ng kung ano.

“Bakit? Hmmm?” paninigurado niya habang ako ay hindi na alam kong ano pa ang sasabihin pa sakanya kasi parang napasubo pa ako sa siabi ko.

“Gusto kong makabawi sa’yo” sabi ko at muling kinagat na naman ang ibabang labi dahil na biglaang pagkasabi kong yun. Alam ko pa naman pilyo tong nobyo ko at alam ko ang tumatakbo sa utak nito. Sa halos limang taon ko siyang kilala ay alam kong may kalibogan din ang tukmol na’to.

“Naiinitan ka na ba?” sabi nito na ikinapikit ko na dahil ito na talaga ang sinasabi ko.

“Bukas na lang matutulog na ako kasi maaga pa ako bukas” dali kong palusot sakanya at ibaba na sana phone nang may sinabi itong nagpabalikwas sa pagkakahiga ko.

“Palabas na ako ng bahay doon na lang ako mahihintay sa likuran niyo” sabi niya at pinatay ang tawag.

Ako naman na parang sira ay agad lumabas ng kwarto at pumunta sa likod ng bahay malapit sa maliit na trangkahan doon. Hindi nga ako nagkamali nong dahan-dahan kong buksan ang trangkahan dahil andito na agad si mokong na agad ring pumasok at sinuggaban ako ng halik. Hindi na rin ako pumalag dahil parang kay tagal ko ring hindi muling nalasap ang mga labi niya.

“Kanina pa ako naghihintay sa text o tawag mo” sabi nito nong kumapa kami nong maubosan ng hininga at muling hinalikan ako at pinaskil sa malapit na dingding.

“Bakit hindi ka nagtext muna?” tanong ko nong pilitin kong kumapa pa ng hininga.

“Baka kasi galit ka pa” tugon niya at muli akong inulanan ng halik sa aking mga labi.

Hindi ko na rin pinigilan pa ang sarili at hinayaang lamunin ako ng kamunduhang gusto niyang marating dahil alam kong gusto ko rin itong mangyari saamin..

“Tulog na ba sila Tito?” bigla niyang tanong saakin na ikinatingin ko sakanya.

Napatango lamang ako dito dahil parang nangangapa pa ako sa halik niya saakin. Hindi ko binitiwan ng tingin ang mga labi niya at inaabangan ko itong dumampi saaking mga labi hanggang sa nakita kong ngumiti ito na ikinatingin ko sa kanyang mga mata.

“Pagbigyan mo ko ngayon babe. Halos dalawang linggo kitang hindi nahawakan” sabi nito na ikinabagsak ng mga harang sa isip ko para hindi magpaubaya sa ganito pero totoo naman din ang sinasabi niya dahil hiniling kong huwag muna naming gawin ang mga ginagawa namen noon dahil sa pagiging abala ko sa mga requirement ko sa pagtuturo.

Hindi ko na lang namalayan na andito na kami sa kwarto ko at parehong hubo’t hubad sa piling ng bawat isa. Sabik kaming dinama ang mga araw na hindi namen nadarama ang bawat isa. Hindi kami tumitigil hanggang sa hindi kami nauubosan ng hininga. Pagkatapos ay naglakbay na ang mga labi ko para hanapin ang kasiyahan niya. Dinakma ng aking kamay ang mainit niyang pagkalalaki at dinilaan ang nasasayang nitong paunang katas na ikinaungol nito lalo na nong sakupin ng bibigko ang ulo ng titi niya.

“Urrgghhh… tangna babe ang sarap niyan ahh sige paaa…” ungol niya nong laruin ng dila ko ang ulo ng titi niya at kinikiskis ang dulo ng dila ko sa butas ng kanyang titi.

“Ahhh shit… shit shit… babe ahhh shit arrggghhh” pagpipigil niya nong sakupin ko na ang kabuuan niya.

Nasa tamang laki at taas lang si Nathan at hindi ako nahihirapan na tsupain siya hanggang sa pinakadulo. Mga walong pulgada ata ang estima ko sa kahabaan niya pero hindi masyadong matambok na ikinaayon ng katawan niya at edad niya dahil bata pa siya. Pero isa sa pinakanamangha ako ay ang haba niya sa edad na disye-utso.

Isa rin sa rason kung bakit hindi ko siya sinagot ay dahil wala pa siya sa tamang edad nong nanliligaw siya saakin.

“Ahhhh bat ka tumigil?” tanong niya nong iluwa ko ang kahindigan niya.

“Madulas na kasi si Junjun…” sabi ko na ikinangiti naman niya dahil nakinuha niya ang gusto ko ngayon.

Puwesto ako sa ibabaw niya habang siya ay hinayaan lang ako sa ginagawa ko. Nong matutok ko na ang sandata niya sa lagusan ko ay ang dahan-dahan kong pag-upo dito na ikinaimpit ko saglit.

“Dahan-dahan lang… mahaba pa ang gabi” sabi nito na inaakay ang katawan ko sa pagbaon ko pa sa sandata niya.

Sinunod ko naman ang sinabi niya at hinayaang dahan-dahan bumaon sa aking lagusan ang kahabaan niya hanggang sa maramdaman ko na lang ang malagong bulbol niya sa pisngi ng aking puwet na nagsasabing naipasok na niya lahat ng kabuuan.

Ang sarap sa pakiramdam ng pag-iisa ng aming katawan lalo na at wala akong naramdaman ng kung anong kirot sa pagkakatuhog niya saakin dahil sa malumanay na pagdausdus ng kahabaan niya saaking looban.

Napaungol naman si Ethan nong maramdaman niya ang init ng aking lagosan sa paligid ng kanyang titi lalo na nong maramdaman ko na umabot na ang kanyang tarugo sa pinakadulo.

“Shit babe ang init ng puki mo at ang sikip pa lalo.” Kagat labi niyang sabi saakin.

Hindi na ako nagsalita pa at nagsimula ng magtaas baba sa kanyang kahabaan na ikinaungol naming dalawa.

“Tangna’ng puki yan ang sarap… ahhh shit sige pa babe ibaon mo pa” ungol ni Ethan sa pagkantot niya saakin habang ako ay hindi na magkandamayaw sa ibayong sarap na hatid ng pagkiskis ng tarugo niya sa looban ko na nagpapadilaryo sa nararamdaman ko.

“Sige pa babe, kabayuin mo pa ako. Yan nga sige pa ahhh tangna ahhh yan nga babe” ungol at daing ni Ethan sa pagkakabayo ko sakanyang tarugo.

Patuloy ako sa pagtaas baba sa kanyang pagkalalaki ng hindi na ito makatiis at iniba ang posisyon namen. Ngayon ay nakahiga na ako sa aking kama habang siya ay nakaibabaw saakin at mas lalong ibinuka ang mga hita ko sabay kadyot at kantot sa lagusan ko.

“Hmmmm tangna talaga namiss ko to.. ahhh shit ang sarap pa lalo ng puki mo babe ammmhhh” kagat labi na nitong ungol habang tuloy parin ito sa pagkadyot saakin.

“Sige pa Ethan kantotin mo pa ako. Barurutin mo puki ko ahhhh tangnang titi yan ang bilis kumadyot” ungol ko na rin sa ibayong sarap na hatid ng pagkakatuhog niya saakin.

“Hindi ko to pagsasawaan hanggang mag-umaga ahhh tangna kung wala lang pasok talaga argghhhh ahhhhh tangna parang lalabasan na ako babe” daing nito sa patuloy na pagkantot saakin.

“Putok mo sa loob Ethan… iputok mo saakin” wala sa sarili ko ng ungol sa pabilis ng pabilis niyang pagkantot saakin.

“Tangna babe bubuntisin kita… ahhh shit ito na ipuputok ko na “ ungol ni Ethan nong mas lalo pang bumilis ang pagkakantot niya sa lagusan ko hanggang bigla niyang mas idiin ang titi niya sa lagusan ko na nagpaungol saakin.

“Ahhrrrgggghhhhh….” Daing nito nong sumabog na ang maninit nitong katas sa loob ko.

Napaliyad na rin ako at kagat labing sinalubong ang pagdiin pa niya lalo sa titi niya saakin.

Bumagsak ang pagod nitong katawan sa aking tabi at hingal na niyakap ako mula sa aking likuran.

“Haa… Haa… tangna babe ang hardcore non” hingal niyang sabi sa aking tenga at inulanan na naman ako ng halik sa aking mga balikat.

Hindi na ako makapagsalita pa at hinintay na humupa na lamang ang paghingal naming dalawa.

“Babe, round two naman tayo” hingal pa rin nitong sabi na ikinagulat ko.

“Kung wala kang balak na pumasok bukas huwag mo akong idamay” sabi ko dito at ibinaling ang tingin sakanya na ngayon at pikit matang humihingal pa rin sa pangyayari.

“Ganon pala. Baka gusto mong hindi na makalakad bukas?” pilyo nitong sabi saakin na ikinangiti ko.

Idinampi ko ang palad ko sa kanyang pisngi na ikinadilat niya habang naka-awang parin ang bibig nito dahil sa paghihingalo sa pangyayari.

“Isang putokan ka nga lang eh… baka ikaw pa ang hindi makalakad bukas kapag ginawa mo yan” sabi ko dito na ikinangiti niya. Bigla naman niyang hinalikan ang noo ko na ikinangiti ko sabay pulupot ng mga bisig nito saakin para sa isang mainit na yakap.

“I love you…” sabi nito na ikinapanatag ko.

“I love you…” tugon ko bago nagtanim ng halik sa kanyang mga labi at isinara ang mga mata para matulog.

Chapter 2

Chapter 2

Jess’s POV

Na alimpungutan ako sa isang masuyong haplos na gumapagapang sa aking tagiliran patungo sa aking mukha. Madilim man ang paligid ay dama ko ang hininga niya na sobrang lapit na sa aking mukha at ang biglang paglapat ng malalambot na labi saakin sa isang masuyong halik ay nagdulot ng pamilyar na sensasyon saaking diwa. Hindi ko maintindihan ang sarili ko dahil alam kong hindi ito ang nobyo ko pero bakit nagpapatiuna ako sa mga halik at haplos niya saakin. Alam ng puso ko na pamilyar saakin ang mga halik na ito kahit hindi ito si Ethan pero bakit pakiramdam ko nagtataksil ako ay ginugusto ko ang mga halik nito.

“Mahal kita…” dinig ko na sabi ng isang pamilyar na boses matapos ang masuyong mga halik nito na agad kong ikinadilat para tignan ito at labis na lamang ang aking pagkagimbal sa nakikita ko. Hindi ako makapaniwala na masisilayan ko muli ang mukha niya. Ang mukhang kay tagal kong namimiss at kay tagal ko na ring gustong makalimutan.

“Ku-kuya?!” gulat kong sabi dito.

Hindi ito tumugon bagkus ay pinagkatitigan lamang niya ako. Sobrang lapit na ng mukha niya saakin at ilang pulgada pa ay maglalapat na muli ang aming mga labi. Kita ko ng pagpikit ng kanyang mga mata nong muling idampi niya ang labi kaya dinama ko na rin ang sandali. Ngunit sa pagtagal ng kanyang halik ay ang pananakit ng lalamunan ko at nong magmulat ako ng mga mata ko ay sinasakal na pala ako ni Kuya.

“K-ku-ya” hirap ko na daing nong pilit kong alisin ang kamay niya sa pagkakasakal saakin ngunit wala akong makitang kung ano sa mga titig niya saakin kungdi mga blangkong mga mata.

“Mahal kita Jess…” sabi nito na ikinapatak na ng mga luha ko dahil hindi ko maintindihan kung bakit niya ako sinasakal.

“Nasasaktan ako kuya” daing ko ngunit parang bingi ito sa aking sinasabi at pinagkatitigan lamang akong nahihirapan ngunit nong sabihin ko yon ay nag-iba ang ekspresyon ng kanyang mukha at napalitan ito ng pag-alala.

“Hindi kita kayang saktan Jess” sabi nito saakin habang ako ay pilit na inaalis ang mga kamay na sumasakal saakin.

Habang ginagawa ko iyon ay napansin kong ibang direksyon ang pinagmulan ng kamay. Mas grabing sakit pa ang naramdaman ko nong maramdaman kong mas lalo pang humigpit ang pagkakasakal saakin na ikinapikit ko na dahil sa sobrang sakit.

“Mas mahal kita Jess, hindi ko kayang mawala ka saakin” sabi ng boses na ikinadilat ko at doon ko nakita sa gilid si Nathan na umiiyak na sa tapat ko.

Napaluha na lang ako sa sakit na aking nararamdaman sa pagkakasakal saakin ni Nathan. Hindi ko alam kung bakit niya ito ginagawa pero labis na nadudurog ang puso ko.

NAPABALIKWAS na lang ako ng bangon habang hawak ang leeg kong parang sinasakal pa rin. Napatingin ako sa paligid at pansin kong nasa kwarto lang pala ako. Tinignan ko ang bintana sa labis at halos magbukang-liwayway na pala kaya agad kong tinignan si Nathan na mahimbing natutulog sa aking tabi.

Napansin ko naman ang pagsingot ko na parang umiiyak kaya napahawak agad ako sa mga pisngi kong basa na pala ng mga luha ko.

Napaisip na lang ako kung bakit ganon ang panaginip ko at kung bakit biglang sumulpot ang taong kay tagal ko ng gustong limutin sa diwa ko. Alam kong hindi ko na siya naiisip pero bakit ganito? Bakit bumabalik na naman saakin ang unang araw na pinilit ko ang sariling kalimutan ang lahat kahit ang sakit-sakit pa rin tanggapin ang maling pagkakataon na hindi puweding maging amin ay bakit sa isang parte ng sistema ko ay umaasa pa rin ako.

Hindi ko na lang napigilan ang muling maiiyak dahil sa ala-alang ayaw ko ng maalala pa. Akala ko sapat na ang limang taon at bagong pagkakataon para kalimutan ang nagdaan pero bakit nagbabalik ang mga kahapong nagdaan na gusto ko ng kalimutan.

“Babe?” dinig ko na sabi ni Nathan kaya agad akong nagpunas ng mga luha ko pero hindi naman naikubli ng mga mata ko ang mga luha na naroroon pa rin dahil sa biglaang pagbabalik ng mga alaalang gusto ko ng kalimutan.

“Anong nangyari? Bakit ka umiiyak?” sabi nito na agad akong inakay sa kanyang katawan para sa isang mahigpit na mga yakap at doon muling umusbong ang sakit na aking nararamdaman at ang mga hikbing aking pinipigilan ay muling nagbalik.

“Ssssshhhh… please tumahan ka na… nanaginip ka naman” pag-aalo niya saakin habang inaakay pa din ako at pilit na pinapatahan.

Pagkatapos ng ilang minutong pag-iyak sa tabi ni Nathan ay ikinuwento ko sakanya ang nangyari sa panaginip ko pero hindi lahat ay sinabi ko sakanya. Alam ko mang mali pero ayaw ko namang bigyan ng ibang kahulugan ang panaginip ko na iyon kahit minsan at kadalasan parating ganon na nga ang nangyayari.

“Bakit ganon? Alam kong masaya na si Kuya dahil alam kong may pamilya na siya. Hindi ako umaasa pero nasasaktan pa rin ako sa paglisan ko sakanya.” Paliwanag ko kay Nathan na malugod naman niyang pinakinggan . “Ayaw kong maging unfair sa’yo Ethan at ayaw kong masaktan kita dahil hanggang ngayon hindi ko pa rin nalilimutan si Kuya” dagdag ko na sabi sakanya.

“Pinangako ko naman di’ba? Na kahit matatagalan kang kalimutan ang lahat. Hindi ako susuko sa’yo Jess. Marami na ang nangyari at ayaw kong isipin mo na sinasaktan mo ko dahil sa hindi mo makalimutan ang Kuya Ron mo. Ang importante ay ang ngayon na ako ang kasama mo. Huwag ka lang susuko” sabi niya at mas lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap saakin.

Napatingin ako sakanya at ganon rin ito saakin. Inabot ng aking kamay ang pisngi niya sabay abot rin sa mga labi niya para sa isang masuyong mga halik na malugod naman niyang tinugunan. Kahit na bumabalakid saakin ang nakaraan ay ayaw kong maging rason ito para hindi ako tuloyang mahulog sa taong naging sandalan ko nong nalulugmok ako sa nakaraan ko. Ayaw kong maging madaya sakanya dahil alam kong masasaktan ko siya pero minsan sumagi rin sa isip ko kung tama ba ang pagkakataon na ito na sa bawat araw ay parati akong inuusig ng mga alaala ko kay Kuya.

MATAPOS ang masinsinang pag-uusap namen ni Nathan ay umuwi na ito para maghanda sa pagpasok at ganon rin ako. Napag-usapan na rin namen na hindi na muna niya ako ihahatid para hindi magduda ang mga tao sa paligid namen kung bakit parati nila kaming nakikitang magkasama.

Pagkatapos kong mag-ayos ay lumabas na ako ng bahay para pumasok at nasa labas na ako ng bahay nong makita kong bumukas rin ang gate sa tapat namen at duon lumabas si Nathan na nilalabas ang motor niya. Nakita niya ako at ngumiti saakin kaya ganon rin ako sakanya. Hindi ko naman napansin na nasa tabi lang pala niya ang mama niya na nagdadala ng walis na siguro at wawalisin ang bakuran.

“Oh Sir Jess maaga tayo ah” biro saakin ni Tita Raquel na mama ni Nathan.

“Magandang umaga mo Tita…” sabi ko dito at ngumiti.

“Papasok ka na ba? Sumabay ka na kay Nathan para hindi naman kung sinu-sinong babae ang pinapa-angkas nito” panglalaglag ni Tita sa anak niya na ikinasimangot ng mukha ng nobyo ko.

“Ma naman…” kunwari naiinis na sabi ni Ethan kay Tita pero nong tumingin ang damuho saakin ay gawas naman itong makangiti na halos umabot na sa tenga.

“Naku po huwag na lang… Baka magalit jowa niyan” sabi ko na ikinadismaya ng mukha niya na ikinangiti ko dahil sa pang-aasar ko.

Kung alam lang niya kung gaano siya lalong gumagwapo sa pagsimangot niya ay baka nangisay na ako sa kilig.

“Ano? May kinikita na tong batang to? Abay malilintakan to saakin” sabi ni Tita na kinurot pa talaga ang tenga ni Ethan na ikinatawa ko na.

“Ma naman, wala akong jowa”

Tinignan naman ako nito ng masama na parang may gagawing hindi maganda saakin matapos maleksyonan ng mama niya.

“Sige na Jesson at baka mahuli pa kayo. Ikaw puntahan muna Kuya Jesson mo” sabi ni Tita na sa huli ay wala din akong nagawa kundi ang umangkas sa motor nila dahil sa utos na rin ni Tita.

“Papasok na po kami” paalam ko sa kay Tita bago humarurot si tanga ng takbo.

Nasa highway na kami nang biglang mas bumilis pa ang takbo nito na ikinahawak ko sa balikat niya.

“Huwag ka jan humawak, dito mo ko hawakan” sabi nito at pilyong kinuha ang kamay ko para ilagay sa kasarinlan niya.

“Gago!” sabi ko sabay sapak dito.

“Aray! Kiliit mong tao pero makasapak wagas” pagmamaktol nito.

Napabuntong-hininga na lang ako at napailing sa mga sinasabi ng nobyo ko. Hindi lang niya alam kung gaano niya napapagaan ang kalooban. Kahit ganito na lang kami parati ay sapat na saakin. Pero alam ko namang hindi ko hawak ang panahon at alam kong magbabago ito kinabukasan kaya hiling ko na lang na sana huwag ng bagohin pa ng tadhana ang panatag ko ng damdamin sa taong ibinigay ko na ang lahat saakin. Natutunan ko ng mahalin si Nathan at sapat na saakin ito.

“Tahimik ka ata?” tanong niya saakin.

Hindi na muna ako sumagot at hinayaan ko lang ang sariling damhin ang sandaling itong kapiling siya na binabaktas ang papuntang school.

“Paano kapag malaman na nila Tita ang kung anong meron sa atin ngayon Ethan. Anong gagawin natin?” bigla kong tanong sakanya na di ko alam kung bakit bigla iyong lumabas sa bibig ko. Siguro gusto ko lang ng kasagotan sa madalas ko na iniisip tulad ng ganitong bagay.

Ilang minuto rin bago siya nakasagot saakin.

“Hindi ko pa alam babe. Puwede huwag muna nating pag-usapan yan? Ang hirap sagotin. Parang ang hirap ding tanggapin na parang mawawala ka saakin” tugon niya na ikinagulat ko kaya napatingin ako sa side mirror niya para tignan ang ekspresyon niya at ganon rin pala ito saakin.

Nginitian ko na lang muna ito at ganon rin siya saakin at hindi na kami nag-usap pa hanggang sa makarating kami ng school. Ganon pa rin ang ginawa niya kahapon, hinatid niya talaga ako sa department ko.

“Magpapasundo ka pa rin ba mamaya?” tanong niya nong makababa ako sa motor niya at tinignan ako habang inaantay ang magiging sagot ko sakanya.

“Kung gusto mo akong hintayin…” sabi ko na lang kasi alam kong mahuhuli lang ako sa pag-uwi ko mamaya at ayaw kong mag-abala pa siya sa pag-aantay saakin.

“Alam mo namang kaya kitang antayin Jess” makabulohang tugon niya saakin na ikinakunot ng noo ko.

“Sige mamaya ah” dagdag niya at pinaandar na ang kanyang motor papunta sa unang klase niya.

Habang ako naman ay nagugulohan naman kung bakit ganito nagsimula agad ang araw ko na ang daming mga katanongang hindi ko mahanapan ng kasagotan.

Sumagi naman sa isip ko ang mga taong lumipas simula nong dumating ako sa lugar na’to. Nanumbalik naman ang kirot sa dibdib ko nong maalala ko ang unang araw ko na puno ng pagdadalamhati. Paghihinagpis at higit sa lahat ang pangungulila sa isang taong inaasam kong mahalin ako na tinugonan naman ang pagmamahal ko pero sa maling sandali lang nangyari.

Maling isipin ko muna ang sarili ko kaysa sa ibang tao pero mali pa rin ba na maituturing kung iniiwas ko lang ang sarili sa masakit na sasapitin ko sa pagmamahal ko kay Kuya? Walang tamang sagot pero may magagawa ako at nagawa ko naman ito kaso kahit pinagsisihan koi to at alam kong ikakabuti naman ng karamihan ang ginagwa ko.

Chapter 3

Chapter 3

Nathan’s POV

Kahit hindi man niya sabihin saakin lahat ay nararamdaman ko sa bawat araw na kasama ko siya lalo na kapag parati kong nasisilayan sa kanyang mga mata ang kalungkutang kay tagal na niyang dinadala. Masakit isipin na kahit anong pilit kong gawin lahat ng makakaya ko ay hindi ko pa rin maiwaksi sa isip niya ang nakakalungkot na sinapit ng kanyang unang pag-ibig. Siguro masasabi ko na hindi talaga namamatay ang unang pag-ibig ngunit gusto kong panindigan na ako na ang huli at ako ang magiging dahilan ng bagong kasiyahan niya.

Andito kami ngayon sa kuwarto niya, dinadama ulit ang bawat isa sa mainit na tagpuan na nagyari na naman saaming dalawa ngayon-ngayon lang. Hindi ko lang rin talaga siya matiis lalo na at alam kong kailangan ko rin ang mga haplos at halik niya. Napapikit na lang ako sa aking mga mata habang inaalala ang unang beses na naging ganito ako sakanya.

Kaarawan ng Papa ng aking pinsan nong una ko siyang makita. Nahihiya siya sa mga taong nasa paligid niya dahil ang sabi nila ay bago lang siya sa lugar namen at hindi niya alam ang dyalekto dito dahil sa bago pa siyang salta. Nahihirapan siyang makihalubilo sa lahat at wala ring naglakas loob na makipag-usap sakanya dahil sa pagiging mahiyain niya.

Unang pagkakataon na nakausap ko siya nong malasing na siya. Unang pagkakataon ko rin makakita ng taong inaagaw na ang tagay ng ibang tao at ako naman ay sobrang namangha lang dahil gusto ko ngang ipagpaliban yung tagay ko kasi nakakairita rin minsan sa lalamunan ang alak pero siya yung parating nagpresenta na uminom sa tagay ng kasamahan ko kaya napagtripan ng karamihan na unang lasingin. Kaya ang resulta? Bagsak ito lupa nong sinubukang tumayo.

Pero ang hindi ko malilimutan na sandali nay un ay ang unang halik ko sa kapwa ko lalaki na sakanya pa nangyari.

Flashback…

Nagtawanan na ang lahat dahil sa sinakop na ang mga isip ng alak pero hito pa rin ang lahat, nagagalak na tumutungga ng tagay na ipapasa sa kanila maliban kay Kuya Mave na parang nalalasing na talaga.

“Oh unsaon mani Mave, imo naman sad ang tagay” (Oh paano yan Mave, sayo na naman ang tagay)

sabi ng bangkero kong pinsan na si Boknoy na pinapasahan na ng tagay si Kuya Maverick na pa giwang-giwang na ang upo.

“Ako na pod ning tagay? Mura ma’g tinuyo” (Sakin na naman tong tagay? Parang sinasadya na)

pagmamaktol ni Kuya na sinamaan ng tingin si Boknoy.

“Wala oy, imo na gyud ni” (Hindi oy, sa’yo na talaga to)

tugon ni Boknoy at inaabot kay Kuya ang tagay.

“Na pass na ako jan… parang sinasadya niyo na akong lasingin”

tugon ni Kuya na biglang tumayo pero agad rin na upo nong nahilo na halos matumba na sa kanyang inuupoan kung hindi lang ito naagap ng kapatid niyang si Rocky at ikinatawa naman namin ito lahat maliban sa isang kasama nila na kanina lang walang imik at tinitignan lang kami.

“Oy hubog naman ning taga Manila, uli ka na oy” (Oy lasing na tong taga Manila, uwi ka na oy)

sabi ng isang pinsan ko na si Julius na ikinatawa naming lahat maliban ulit sa isang kasama nila na kanina lang talaga tahimik. Ni hindi ito tumatawa kung may nakakatawang kinukwento o nangyayari.

Ngayon ko lang tuloy ito napansin na parati lang nakatunganga na parang may malalim na iniisip. Ni hindi ito tumitingin saamin at sa baba lang nakatingin. Tinataas lang niya ang tingin kung sa kanya na ang tagay at nilalagok ng isang inuman lang.

“Oh kinsa naman ning tagay kay dili gyud ko mo inom ani” (Oh kanino na tong tagay dahil di talaga ako ang iinom nito)

sabi ng pinsan ko inaasiwas na ang baso ng alak sa eri nang bigla itong kunin nong taong kanina ko pa minamatyagan.

“Akin na lang po, ako na lang iinum sa tagay ni Mave”

sabi nito at sa unang beses ko narinig ang boses niya.

“Sigurado ka tagalog? Tingalig malurong sad ka pareha kay Mave” (Sigurado ka tagalog? Baka mahilo ka lang din pareho kay Mave)

sabi ng isa ko pang pinsan na ikinagulo ng itsura niya.

“Tagalogin mo kasi Boknoy, alam mo namang magkano lang yan dumating”

sabi pa ng isa kong pinsan na ikinatawa ulit ng lahat.

“Ay pasensya ka na Tagalog, ito tagay ni Mave”

sabi ni Boknoy na inabot na yung tagay na dapat kay Kuya Mave sana na agad naman nitong tinugga.

“Dahan-dahan lang Jess”

pag-aalala ni Rocky sa kasama.

Ngayon ko lang din narinig ang pangalan niya kaya sa unang pagkakataon ay nakilala ko siya.

“Yan ang gusto naming katagay, inom talaga, oh ito naman yung tagay mo”

sabi ni Boknoy sabay abot ulit ng tagay sakanya na ikinatingin nito kay pinsan.

“Sakin po ba rin ’to?”

tanong niya kay Kuya.

“Hoy ayaw na kabuangi ning aming bisita”

(Hoy huwag niyong niloloko tong bisita naming) sabi ni Kuya Mave na nakapagsalita pa talaga ng tuwid kahit papikit-pikit na ang mata pero yung tinuturo ay yung kapatid niya.

“Ah ganito kasi yan tagalog, hindi pa kasi umikot yung tagay sa tanggero kaya kasali pa don si Kuya Mave eh dapat sa tanggero yung tagay kaso kinuha mo kaya yung unang baso na itatagay sana ay kay Kuya Mave pa dapat na ininom mo at ngayon sa’yo na yang baso”

paliwanag ni Julius dito na ikinatingin namen sakanya lahat dahil sa diretso nitong pagkasabi ng tagalog.

Unang pumalakpak si Boknoy na sinundan naming lahat.

“Mabuhay ang nag-iisang uliran!!!”

pagpunyagi ni Rocky dito.

“MABUHAY!!!”

sigaw naming lahat sa kalasingan dahil na rin sa nakakatawang pangyayari dahil hindi naming inakala na makakapagsalita si Julius ng tuwid dahil kami halos lahat ay baluktot ang pagtatagalog.

Pero sa unang beses ay nakita ko siyang ngumiti at aaminin ko na para akong nagkaroon ng hiya sa katawan simula pa lang nong makita ko siya. Siyempre galing sa malaking syudad kaya ganito na lang kaputi ang balat niya tapos mahihiya ka tuloy ngumiti o tumawa kapag nakangiti siya dahil sa pantay niyang mga ngipin at ang puti pa ng mga ito.

“Kayo niloloko niyo lang itong si Jess, tara na uwi na tayo”

sabi ni Kuya Mave at hinila si Rocky at Jess.

“Kayo na lang ni Jess, ate. Iinom pa ako lasing na rin to oh”

pagsuway ni Rocky kay Kuya.

“Hindi iinom pa ako Mave.”

Pigil nito kay Kuya ay nagmatigas na umupo.

Walang nagawa sa huli si Kuya Mave kaya inatasan na lang niya si Rocky na sabay silang umuwi ni Jess kung sakaling matapos na kami. Pero habang tumatagal ay parang mas lalo lamang itong naging matakaw sa alak.

“Hoy tagalog akin pa yun”

sabi ko nong kunin na naman niya ang tagay ko na nakalapag lang sa misa dahil sa masayang usapan.

“Tagal mo kasing uminom kaya ininom ko na lang”

sabi nito at kinantyawan pa ako ng mga pinsan ko.

“Oy paano yan Nathan naungasan ka ng import namen galing Manila”

sabi ni Rocky na makikita sa pananalita na lasing na rin.

“Huwag kasi kayong malingat kundi kukunin yan ni tagalog”

sabi ni Boknoy na patawa-tawa pa.

Yung Jess naman ay nakikihalubilo na saamin dahil sa naiintindihan na niya yung mga sinasabi namin. Nag-adjust pa kami sa diyalekto na alam lang niya. Ito ata ang mahirap sa mga Tagalog kapag napunta sa ibang dako ng bansa ay baka hindi maintindihan.

“Gusto mo ikaw inom ng tagay ko tagalog”

sabi ni Boknoy kay Jess.

“Oo ba…”

tugon nito na aabutin na sana yung baso kung hindi lang ito pinigilan ni Rocky.

“Tama na Jess, lasing ka na”

pigil ni Rocky dito ngunit sinimangotan lang ito ni Jess na inabot pa rin yung tagay kung hindi lang ito inilayo ni Rocky.

“Tama ka na sabi Jess eh, nakakarami ka na”

Natigilan naman kami saglit nong magtaas na ng boses si Rocky habang si Jess ay tinignan lang ito ng masama.

“Nakikiusap yung tao Rocky kaya dapat sundin ko”

tugon nito kay Rocky.

“Hindi lahat ng pakiusap Jess ay puwede mong lahat sundin, minsan matuto ka namang humindi sa mga pakiusap”

sabi ni Rocky na ikinatingin namen nila Boknoy at Julius sa isa’t isa dahil sa makahulugang pag-uusap ng dalawa.

Para kasing may nangyayari na hindi naming alam at wala kaming nalalaman. Tikom na lang ang aming bibig habang pinakikinggan sila. Hanggang sa nagulat na lang ako nong makita kong may sumilay na mga luha sa mga mata ni Jess at ang patak nito ay labis ko na lang ikinahabag. Hindi ko alam ang estorya sa likod ng pag-uusap nila pero ramdam ko sa mga sinasabi nila ang bigat ng mga salita lalo na nong magsalita na si Jess.

“The hardest thing I ever done was not to give what he begs to me to do and all this time I’m still haunted every time I’m thinking him and it kills me so much that I can’t imagine I was.”

Sabi nito na inabot agad yung inilayong baso ni Rocky sakanya sabay lagok nito.

Kami naman ay nagulat lang sa sinabi ni Jess na parang yun yung hinanakit niya kaya niya ito ginagawa. Hanggang sa hindi na ito napigilan pa ni Rocky na uminom lang ng uminom ng alak habang kami ay tinitignan lang itong lagukin na ang isang bote ng alak na talagang pinigilan na ni Rocky.

Sa unang pagkakataon ay unang beses akong nakakita ng taong sobrang nasasaktan at wala na talagang magawa sa sakit na nararamdaman kundi ang uminom at lunurin sa alak ang sarili niya.

Pinigilan na ito ni Rocky ngunit nagmatigas pa rin ito hanggang sa hindi na ito kinaya ang sobrang ininom na alak at nasuka lang ito sa kanyang ginawa sa sarili.

“Uli na mi mga gaw” (Uwi na kami mga insan

) paalam ni Rocky na inaakay si Jess dahil parang hindi na ito kayang maglakad pero nong maglakad si Rocky ay siya namang pagbagsak nilang dalawa na agad naming inakay.

“Sus, hubog man sad diay ning usa” (Sus, lasing din pala tong isa na’to)

sabi ni Boknoy na inakay si Rocky habang ako naman ay nasa malapit lang nila at kay Jess kaya ako na ang umakay nito patayo.

“Ihatod na lang ni nato sila Noy” (Hatid na lang natin sila Noy)

mungkahi ko sa pinsan ko na wala ding nagawa dahil kawawa na yung itsura nong dalawa lalo na tong inaakay ko na umiiyak pa rin talaga.

Pagkahatid naming sa kanila ay sermon ang inabot namen kay Mave at kay Tito Miguel dahil hindi namen napigilan ang dalawa na tumagay pa lalo.

“Iakyat niyo na yan sila, si Jess doon sa guest room Nathan ah don sa bandang kaliwa sa huling pintuan”

sabi ni Kuya Mave na tinulongan si Tito na magtimpla ng kape pampawala ng kalasingan.

Sinunod ko naman ang utos ni Kuya at hinatid nga si Jess sa kuwarto na iyon. Inihiga ko siya sa kama at nong maayos na ay lalabas na sana ako ng bigla may humawak sa kamay ko at hinila ako papunta rito.

“Kuya…”

banggit nito bago ako kinulong sa kanyang mga kamay sa pamamagitan ng pagpulupot nito sa leeg ko pero ang hindi ko lubos akalain ang susunod na mangyayari.

Isang malambot at matamis na mga labi ang dumampi saakin para sa isang masuyong halik. Sa gulat ko ay hindi ako nakapalag habang pilit nitong kinukuha ang mga halik ko. Hindi ko lubos akalain na makakahalik ako sa ganitong sitwasyon at sa isang lalaki pa. Pero imbes na alisin ko na ang pagkakahalik niya ay biglang sumagi sa isip ko ang huling sinabi niya at doon ko na tuloyang kumalas sa kanyang halik at daling lumabas ng kuwarto na iyon.

End of Flashback

Nakuyom ko na lang ang aking mga palad habang iniisip ko ang pangalan na binanggit niya sa unang halik ko sakanya. Na kahit sa kalasingan niya ay ang binabanggit ng mga labi niya ay ang unang taong minahal niya at yun ay ang Kuya niya. Hindi ko na lang napigilan ang sariling hindi maging emosyonal sa aking nararamdaman dahil kahit sa limang taon na yun ay parang mas lalo lamang lumalala ang kanyang pangungulila sa isang taong parati niyang sinasabi saakin na hindi na niya pweding makita pa.

Pero sobra akong nasasaktan dahil sa tagal ng panahon na yon ay hindi nawala sakanya ang unang pag-ibig niya. Minsan inisip ko kung tama ba lahat ng pagsusumikap ko para tuloyang iwaksi sa isip niya ang sakit na hatid ng unang pag-ibig niya dahil pakiramdam ko kulang pa, kulang pa ako sakanya.

Chapter 4

WARNING! 

SSPG CONTENT!!!

Chapter 4

Jess’s POV

Lagi kong napapansin nitong mga nakaraan ang pagkawala minsan sa sarili ng nobyo ko. Kung hindi nakatunganga ay para namang nag-iisip ng sobrang lalim na minsan ay ikinababahala ko na dahil na rin sa pagiging tahimik niya nitong mga nagdaan.

Sa klase naman ay parati ko siyang nahuhuling nakatitig lamang saakin sa tuwing naglelecture ako pero yung titig na pinupukol niya saakin iba na para bang tinititigan lamang niya ako pero iba ang tumatakbo o iniisip ng kanyang isipan. Nakakagulo rin ng isipan kapag iniisip ko kung bakit siya nagkaganito. Gusto ko siyang tanongin minsan sa tuwing nakakatyempo na makakasakay ako sakanya sa umaga pero parati namang umuurong yung dila ko at sa huli wala rin akong nagagawa.

Hindi ko alam kung kailan siya nagkakaganito pero nangangamba ako. Kasi bilang kasintahan niya ay parang responsibilidad ko rin ang tanongin siya sa kung ano ang iniisip niya minsan at kung bakit kay lalim ng kanyang mga iniisip.

Uwian na at natapos na ako sa mga gawain ko kaya naisipan ko ng umuwi. Naglog-out na ako at lumabas ng department at habang naglalakad ak osa Hall Way palabas ng department ay naalala ko si Nathan kanina at ang mga tingin niyang may mga iniisip kaya agad koi tong tinawagan. Nagbabakasakali na baka oras na para pag-usapan naming itong mga iniisip niya. Nakadalawang tawag ako sa phone niya bago niya ito saogtin.

“Pauwi na ako, uuwi ka na din ba ?” tanong ko sakanya sa kabilang linya na pinangambahan ko naman dahil sa hindi niya agad pagsagot saakin. Halos kalahating minuto ito hindi nakasagot agad bago niya tinugonan ang tanong ko.

“Meron pa kaming meeting para sa dadating na Anniversary ng school, baka mahuli ako kaya kung gusto mo ng umuwi ay pwede ka namang mauna muna” sabi nito na ikinakirot ng damdamin ko. Hindi ko alam kung bakit pero kasi may nagbago lang bigla sakanya na hindi ko malaman kung bakit.

“Maaga pa naman kaya hihintayin na lang kita dito sa Lobby ng Department namen” sabi ko dito.

“Ahmm, sige antayin mo na lang ako” sagot naman niya saakin bago naming tinapos ang tawag.

Ganon nga ang ginawa ko, nag-antay ako sakanya sa lobby at para hindi mabagot ay nag advance ako ng pagbabasa sa dadating pa na magiging lectures ko. Hanggang sa hindi ko namalayan na halos madilim na sa labas kaya naisipan kong tawagan ulit si Nathan ngunit nakakailang tawag na ako ay hindi niya sinasagot ang mga tawag ko sakanya.

Nakaramdam naman ako ng pangamba at ang daming mga bagay ang sumagi sa aking isipan. Naroon ang pag-aalinlangan, takot, at pagsisisi. Hindi ko alam kung bakit pero alam kong meron siyang problemang hindi niya sinasabi saakin.

Naisip ko na lang na baka nakalimutan lang niya yung usapan naming pero hindi naman nawala saakin ang isipin na hindi kailan man nakakalimutan ni Nathan ang mga pagbagay na pinagusapan namen. Sa huli ay inisip ko na lang na nakalimutan lang niya kahit ang sakit isipin na baka sinadya niyang kalimutan na lang.

Nawala naman ako sa pag-iisip ng kung anu-ano nang may tumama na ilaw sa bintana na nagpasilaw saakin pero nong makarinig ako ng makina ng motor ay kakaibang saya naman ang naramdaman ko kaya agad akong lumabas na para salubungin ito at hindi naman ako nabigo dahil dumating siya. Nawala na saakin ang mga agam-agam kaya nong huminto siya sa tapat ng department ay agad koi tong niyakap na ikinagulat niya. Niyakap na lang din niya ako at sinubsob ang mukha niya sa gilid ng leeg ko.

“Bakit nangyayakap ka bigla huh?” tanong niya saakin sa gitna ng yakap namen.

“Wala lang, ang tagal ko ring hindi nayayakap ang boyfriend ko “ sabi ko na totoo naman dahil sa nililimitahan ko na rin ang mga ganitong tagpuan namen dahil nag-iingat lang ako pero ngayon ay nababahala lang ako at gusto kong ipadama na andito lang ako para sa kanya.

Nasa gitna kami ng byahe at nakayakap lang ako sa kanya habang binabaktas namen ang pauwi. Nakasandal ang ulo ko sa kanyang likuran at dinama ang sandali na kay minsan na lang namen nagagawa.

Hindi ko na lang namalayan na malapit na kami saamin at nayakap pa rin ako sakanya kung hindi lang niya ako sinabihan ay baka hindi ako bibitaw sakanya.

“Magpapahatid ka ba bukas?” tanong niya nong makababa ako.

Tumango ako dito sabay ngiti ng malapad dito. “Oo kaya kung puwede araw-araw na” tugon ko na hindi ko na ininda ang kung ano mang pangangamba sa puso ko. Para kasing ito yung naging kulang namen. Oras sa isa’t-isa kahit sandali lang.

“Sinabi mo yan ah? Naku, mapapa-aga ako parati ng gising nito” biro niya sabay kamot sa likod ng ulo na parang nagsisisi.

“Maaga talaga, alas singko pa naman ako parating nagigising” sabi ko na ikinakamot niya ng ulo pa.

“Paano ba yan parang wala na din akong magagawa” sabi nito na ikinangiti ko.

Sandali kaming natahimik dalawa at nagkatitigan lamang. Yung pangamba ko kanina ay parang bumalik na naman nong tumitig ito saaking mga mata.

“May problema ba?” tanong ko sakanya agad nang patuloy lang siyang nakatitig saakin.

Hindi siya nakasagot agad at tinitigan lang ako saglit bago ito nagsalita.

“Busy ka ba mamaya?” seryoso nitong sabi saakin na ikinabigla ko.

Ngayon parang nagkaroon na ako ng maliit na pahiwatig sa mga titig niya ngayon o baka iba lang talaga ito.

“Ba-bakit naman?” nauutal kong balik tanong sakanya na ikinangiti niya sabay kurot niya sa ilong ko.

“Ang cute mo talaga kapag nag-iisip ka ng mga ganyang bagay” bigla niyang sabi na ikinahiya ko naman dahil hindi ko naman alam kung ano ang pahiwatig ng tanong at tingin niya.

Agad ko naman itong sinapak sa braso sa kabalastugan na dulot niya saakin. Hindi ko lang alam kung binabaliktad lang niya ang usapan naming o gusto niya akong mag-isip ng mga kung anong nakakalibog.

“Hindi ah, nagtatanong lang din naman ako sa’yo” para akong isang paslit na nahuli na sa nagawa ko.

“Basta mamaya ah?” sabi niya sabay kindat saakin bago niya iniliko ang motor niya para ipasok sa bahay nila.

Ako naman ay parang tanga na pinagmamasdan lang itong makapasok sa kanila. Ngumiti pa ng nakakaloko si mokong nong mapansin niyang tinitignan ko pa rin siya hanggang sa pumasok na ito sa bahay nila na ako naman ay pumasok na rin saamin dahil sa kahihiyan.

Hindi ko alam kung bakit hindi na ako nasanay sakanya na ganito minsan na may halo talaga minsan yung mga biro niya. Hindi naman niya ako masisisi kung ganon ako mag-isip dahil puro may halo naman talagang kabalastugan yung mga sinasabi niya na minsan aaminin ko na rin na ikinalundag na damdamin ko.

Kakatapos ko lang maligo at nasa kuwarto na ako para abalahin na naman ang sarili sa walang katapusang pag-aaral ng mga lecture ko nang biglang bumukas ang pintuan ng aking kuwarto na agad kong ikinatingin kung sino ang nagbukas. Nanlaki naman ang mga mata ko nong makita ko siyang nakatayo doon at nakasandal sa pinto.

“ Bakit hindi ka nagsabi na andito ka na para nasalubong naman kita sa labas“ sabi ko dito nong maglakad ako palapit sakanya.

Pero imbes na sagotin ako ay pinagkatitigan na naman niya ako tulad ng pagkatitig niya saakin kanina kaya natigilan ako mga ilang pulgada palapit sakanya nang kumilos na ito at pumasok sa loob sabay sara ng pinto. Napalunok ako ng laway nang hindi niya minsan inalis ang tingin niya saakin na parang ayaw niyang malingat. Sumunod pa ang pagkalunok ko ng laway nong marinig ko ang paglock niya ng siradura.

Dahan-dahan itong lumapit saakin at walang pasabing sinuggaban ako ng halik sa aking mga labi habang mas lalong dinidiin ako sa kanyang labi at katawan sa pamamagitan ng paghawak sa batok at bewang ko para mas lalong madiinan ang mga halik niya.

Hindi na ako nanlaban dahil sinakop na ako ng sarap na kanyang hinahatid saakin. Pero ang pinaka-ipinagtataka ko ay ang mga malulumanay niyang paghalik saakin na parang naniniguradong malalasahan niya ang bawat sulok ng aking mga labi.

“Nathan…” halos malagutan na ako ng hininga nong banggitin ko ang pangalan niya sa pagkapa ko ng hininga ng halikan na naman niya ako ng wala ng pasabi pa.

Unti-unti ay naramdaman ko ang pagkilos ng kamay niya na binabaybay ang katawan ko pababa sa aking mga binti at sa isang iglap lang ay karga na niya ako sa kanyang mga bisig. Kumapit na lang ako sa kanyang leeg para hindi ako mahulog lalo na nong maramdaman kong naglalakad na siya patungo sa higaan ko at doon dahan-dahan akong inihiga habang hindi binibitawan ang mga labi ko.

Hindi ko alam ang nangyayari pero sobra akong naninibago sa estilo ng kanyang pagroromansa pero kahit ganito ay mas lalo lamang akong nanabik sa susunod niyang gagawin hanggang sa hindi ko na rin namalayan ang paggapang ng kamay kamay sa loob ng suot na damit at ang pagpisil niya sa mga tayo ko na ngayon na utong na nagpa-ungol saakin sa gitna ng aming halik.

Patuloy niya iyong ginagawa hanggang sa itaas niya ang mga damit ko at inalis ito sa pagkakasuot saakin at muli akong hinalikan pero ngayon may halo ng pagkaagresibo ngunit malumanay pa din. Nang unti-unti na siyang humalik sa akig pisngi patungo sa aking leeg na pinaulanan ako ng halik at kagat pababa sa aking katawan hanggang maabot na niya ang aking boxers na naninigas na rin ang nakapaloob roon. Hinalikan niya ang bukol ko na nagpaungol saakin saglit bago niya ibaba ito. Pagkatapos niyang tanggalin lahat ng damit ko ay siya namang pagtanggal niya rin sa mga saplot niya sa katawan. Ngayon kita ko na ang tayo niyang pito’t kalahating pulgada na ikinakagat ko ng labi. Ganon rin ito nong makita akong pinagmamasdan ang kahindigan niya.

“Gusto mong kainin muna si junior?” sabi niya na ikinabilis ng tibok ng puso ko.

Hindi na ako sumagot dito at sinuggaban na agad ang manoy niyang sobrang tigas at naglalaway na.

“Ahhhh….” Maikling ungol niya nong sinakop ng bibig ko ang pagkalalaki niya.

Dahan-dahan kong nilamon ang tarugo niya hanggang sa masubo koi to ng buo saka na ako kumilos para tsupain ang tubo niyang naglalaway na sa libog.

“Urrgghh.. ahh.. amgghh…” mahihinang ungol na ginagawa niya sa pagtsupa ko pa sa tarugo niya habang ako ay mas lalong pinag-igihan ang ginagawa dahil sa mga ungol na kanyang ginagawa.

“Arrggghh tama na babe, lalabasan ako niyan ahh….” Pigil niya saakin na agad ko namang ginawa.

Tumitingin siya saakin at ganon rin ako sakanya bago niya ibinaba ang kanyang ulo para abutin ako ng halik saaking noo para itulak ako dahan-dahan pahiga sa aking kama. Kasabay non ang pagtaas niya sa aking mga hita at ang pagtutok ng kanyang sandata sa aking lagusan.

Napaungol ako sa pagdampi ng ulo ng tarugo niya sa aking lagusan na ikinakagat ko ng aking labi.

“Tignan mo ko babe” sabi niya na agad kong ginawa.

Pinagkatitigan naming ang isa’t-isa sabay baon ng kanyang sandata sa aking lagusan na ikinaigting ko sa pagpasok niya.

“Huwag mo yang tignan, tignan mo lang ako” sabi niya nong tinignan ko ang tarugo niyang unti-unti niyang binabaon saakin.

Tinignan ko siya tulad ng nais niya habang unti-unti niyang binabaon pa ang kanyang sandata saakin. Hindi ako kumalas sa mga titig niya saakin at pinagkatitigan lamang siya sa kanyang mga mata habang unti-unti niyang binabaon ang sarili sa looban ko.

“Ahhhh…” sabay na ungol naming dalawa nang tuloyan niyang mabaon ang kabuuan niya saakin.

“Tignan mo lang ako Jess” sabi niya sabay kadyot niya sa lagusan ko.

Tumango ako sa nais niya at hindi ko inalis ang tingin sa kanya habang dahan-dahan niyang binabayo ang lagusan ko. Sa bawat malumanay niyang pag-urong at sa biglaang pagsulong ay hindi ko inalis ang tingin sakanya kahit na minsan napapapikit ako sa sarap na hatid ng bawat hagod ng kanyang titi sa aking lagusan.

“Yan nga babe, tignan mo lang ako. Huwag ka ng tumingin sa iba… ako lang ang tignan mo Jess” sabi niya sa patuloy niyang pagkantot sa lagusan ko.

Napapakagat na lamang ako sa aking labi dahil sa mga sinasabi niyang nagpapaulol saakin para umungol lang ng husto sa bawat birada niya sa lagusan ko.

“Ahhh… Ethan, ammmnnnngghh Nathan ko. Buntisin mo ko baby” wala sa sarili kong sabi sakanya na ikinabilis ng kanyang pagkadyot pa saakin na ikinaungol ko lang lalo.

“Ahhh.. dahan-dahan lang Nathan ayaw kong marinig nila akong sumisigaw” hiling ko sakanya ngunit walang ipinabagi ang pagbirada niya sa lagusan ko at pakiramdam ko lang ay mas lalo lamang bumilis nang bumilis ito.

“Ahhh… Nathan–” hindi ko na natapos ang sasabihin nong pigilan na niya ang bibig ko sa pag-ungol lang ng husto sa pamamagitan ng pagsiil ng halik saakin.

Naramdaman kong mas lalo pang bumilis ang pagkadyot niya sa lagusan ko at pagsiil pa lalo niya sa mga labi ko dahil sa hindi ko maiwasang pagungol pa sa pagbirada niya. Hanggang sa siya naman ang nagpaungol sa gitna ng aming mga halik nong nagbulwak ng mainit at masaganang katas niya sa loob ng lagusan ko.

Bagsak ang katawan saakin habang abo tang hininga sa bilis ng kanyang pagtatrabaho.

Hindi ko alam kung bakit ganito ako nanibago sakanya pero lumulundag ang puso ko nang maramdaman ko ang nakakapanibagong paraan niya. Malumanay at puno ng pagmamahal ang naramdaman ko sa bawat hagod ng kanyang turugo sa looban ko at ang kasabikan niya sa kanyang malalalim na pagsiil sa mga labi ko. Lahat ay bago at pakiramdam ko kakaiba ito sa lahat. Naramdaman ko pa siya lalo.

“I love you” sabi niya at muli akong siniil ng kanyang mga labi.

Chapter 5

Chapter 5

Ron’s POV

Bigla akong nagising ng magtatalon na naman itong maliit na paslit na ito sa tuwing gigisingin ako sa umaga. Malas ko lang dahil hindi ako naunang magising dito kaya hito na naman ang inabot ko. Sakit sa likuran ko.

“Daddy, daddy wake up! Wake up already.” Maligaling nitong sabi habang nagtatalon pa rin sa likod ko.

Wala akong magawa kundi ang dumaing sa sakit gawa ng pagtatalon ng anak ko.

“Okay okay, I’m awake now Lyle so get off my back already” namimilipit kong sabi dito para tumigil na ito at umupo sa aking tabi.

“Dad, we need to get out from here as soon as possible. I smelled Mommyla’s fried egg and hotdogs and… and and beacon again. I don’t want to eat it.” pagmamaktol ng anak ko.

Ganito ito parati tuwing umaga kapag naaamoy niya ang niluluto ni Mommy na agahan para saamin. Nagsawa na kasi ito na parating puro fried lang dahil hindi nito gusto ang masyadong mamantika na pagkain. Napangiti na lang ako dahil sa pagsimangot niya lalo na at nakita niya akong naaliw saakin.

“You don’t want to eat Mommyla’s food. It could break her feelings if you do that you know?” paliwanag ko dito na ikinasimangot lalo ng mukha niya.

“It’s not like I don’t want to eat it, I just got enough with it. Every morning she cooks the same food. Eggs, hotdogs and beacon. Blehhh…” parang nasuka niyang tugon saakin.

“What do you want then huh?” tanong ko sakanya na ikinasilay ng isang malapad na ngiti niya dahil na nadulas na naman ako sa pagkakasabi non.

Kahit pala anong pilit nong itatak sa utak mon a huwag ng gawin ay ginagawa pa rin ng utak ko. Tulad ngayon nahulog ako sa patibong ng sarili kong anak. Hindi sa inispoled ko siya pero dapat limitahan lang din niya dapat yung mga gusto niya dahil hindi sa lahat ng oras aymakukuha niya ang gusto niya.

“I want your chicken or fish fillet again in your restaurant, Dad. I already called Neil to eat with us, of course with Tito Ken and Tito Jay.” Nagagalak nitong sabi habang pumapalakpak.

“You did that again?” hindi ko makapaniwalang sabi dito dahil parang halos araw-araw na lang kaming kumakain sa Restaurant ko.

Napasubsob na lang ako ng mukha ko sa unan dahil sa kakulitan nitong maliit ng bagsot na ito.

Sa huli ay wala rin akong nagawa dahil natawagan na niya talaga ang bestfriend niya at sila Ken at Jay. Sigurado akong nagpapalamangan na naman silang dalawa ni Neil.

“Open it faster Dad” sabi ng anak ko na kulang na lang ay sisirain na yung pintuan nong makarating kami sa Restaurant ko na kilayo sa bahay namen.

“Just wait a sec.” walang gana kong sabi dahil inaantok pa ako talaga habang itong paslit na kasama ko ay daig pa ang nakainom ng isang kahon ng energy drink sa sobrang hyper. Hindi na kami naglalagay ng tsokolate sa ref at pinagbabawalan ko na rin si Mommy na spoiled ito sa chocolate pero bakit ganito na lang ito ka hyper parati.

Pagkabukas ko dito ay daling nagtatakbo itong anak ko na dinaig pa si Road Runner sa bilis tinungo ang kusina. Nagpakawala na lang ako ng isang buntong-hininga dahil sa kakulitan nito. Tulad nga ng parati kong naabutan sa kusina ay ayon na yung paslit binuksan na ang ref ko at tinignan ang loob habang nag-iisip na nakahawak sa baba. Hindi ko alam kung bata ba itong kasama ko o malaking tao na.

“There’s a lot of fish meat here Dad but I want chicken but fish will do for me. It’s healthy too you know and the rest is up to you. Just put some lettuce on my plate” sabi nito at naglakad na palabas ng kusina.

Tinignan ko lang ito habang nakataas ang isang kilay ko dahil pag-utos saakin ng walangya kong anak. Akalain mo ba naman na parati kaming ganito. Naubos na ata stocks ng Restaurant ko dahil sa pagkademanding nito. Sa huli ay wala na din akong nagawa kundi gawin yung gusto niya. Nong nalagyan ko na ng seasoning yung isda ay siya namang pagdating ulit niya kasama na ngayon ng matalik niyang kaibigan.

“Good morning Tito Ron” bati saakin ni Neil nong makaakyat ito sa silya at inabot ang kamay ko para magmano na siya ring pagpasok ng Daddy nito.

“Pasensya ka na Ron sa mga bata” bungad saakin ni Ken na nanghihingi ng pasensya sa kakulitan ng mga anak namen.

“Wala yun… Saan na pala Jay?” tanong ko naman dito.

“Papunta na rin yon dito dahil tinawagan na ni Lyle yon madaling araw palang, sinabihan ko na rin yon na andito na kami” tugon ni Ken na ikinasama ko ng tingin sa anak ko na nakangiting tinignan lamang ako na parang walang ginawang kung ano.

“Are you already done Dad coz I’m starving… I have school you know?” sabi ng walangya kong anak nong mabagot ito sa pagcoat ko ng mga karne pa.

“Then why you didn’t eat in the house, you’re Mommyla prepare you food already” sabi ko dito na niliitan ito ng tingin.

Napakamot lang sa likod ng ulo ang pasaway kong anak.

“Mommyla prepare food already? Why you didn’t eat your Mommyla’s cook, Lyle?” tanong ni Neil sa kaibigan at napuno ng walang humpay na usapan na naman ang dalawa.

Ang dami ko ring ginagawang pagkain para saamin lahat, buti na lang dumating si Jay para may tumulong saakin habang si Ken ay binabantayan yung mga bata na naglalaro sa labas.

“ Same routine bro?“ bungad saakin ni Jay nong makapasok ito sa kusina habang inaayo ang kanyang sleeves para tulongan akong magluto. Nagkibit-balikat na lang ako dito dahil alam naman din niya ang magiging kasagotan ko.

Si Jay na ang pinatapos ko mag stir ng mga sauce habang inaayos ko na ang plating. Sinabihan ko na rin si Ken na ayusan ang lamesang gagamitin namen habang yung dalawang mga bagsot na makukulit ay nagtatalon na dahil makakain na naman sila ng luto namen. Kahit papaano napapawi yung inis ko sa tuwing napapasaya ko na ang anak ko. Siya na lang ang meron ako matapos mawala halos saakin lahat. Siya na kasi ang naging motibasyon ko nong nalugmok ako.

“…thank you for the food” sabay na sabi ng dalawa at nagsimula na kaming kumain.

Naaliw na lang ako sa kania dahil nag-uunahan sila sap ag-ubos ng kinain nila habang kami nina Ken at Jay ay masayang pinagmamasdan lang din sila. Lalo na si Ken na tutok na tutok sa anak. Matapos nang nangyari sa kanya ay ni hindi na niya inalis ang mga mata sa anak niya nong mawala sa ospital ang kakambal ni Neil. May hinala na sila kung sino ang kumuha pero hindi nila alam kung saan ito hahanapin.

“Is there something wrong, Ron?” tanong ni Jay saakin nong wala sa sarili na namang akong nakatulala sa kawalan.

Hindi nab ago saakin iyon pero ngayon kasi ay bumabalik saakin ang masakit na alaala lalo na at malapit na ang kaarawan ni Lyle. Kung naaalala ko pa ay itong araw na ito ay petsa ng pagkawala ng nag-iisang taong minahal ko sa kabila ng lahat ng pagsubok at pag-aalinlangan.

“How old are you old man?” wala sa sarili kong tanong sa anak ko na ikinatigil nito sa pagkain at sinimangutan ako.

“You’re the old man, Dad and to answer your question, it’s up to you to found out” walangyang tugon ng anak ko dito na ikinatawa nila Ken at Jay.

“Lagi ka atang na-uungasan ng anak mo Ron” sabi ni Jay. “High five for that little man” sabi naman niya sa anak ko at nag-apir silang dalawa.

“Lyle, why you always scold your, Dad? It’s impolite you know?” sabi ni Neil sa kaibigan.

“Well, he started it” agad namang tugon ng walangya kong anak.

Wala na lang akong sinabi pa at baka masupo lang ako ng anak ko dahil iba rin ang isang yon kung makasagot, daig pa ang kaedad ko.

Habang hinuhugasan ko ang mga pinagkainan namen ay biglang lumapit saakin si Jay para ipaalam na si Ken na ang mag-aayos kay Lyle para pumasok sa school at ako araw ay dumito na at ihanda ang restaurant habang isa-isang dumadating yung mga kasamahan ko.

“Hey, are you okay now? You seemed to be spacing more often now” tanong saakin ni Jay.

“I don’t know bro… you know what this day mean to me.” sabi ko at natigilan sa aking ginagawa habang nakahawang sa lababo. “Hindi ko alam kung bakit kailangan kong daanan ang araw na to kung puwede namang tulogan ko na lang ito at ibangon bukas…” dagdag ko dito at hindi naiwasang pumiyok ang boses ko. Paano ba naman kasi, parating may hatid na kalungkotan saakin ang petsa na ito.

“You know, let just drink that tonight… it will ease your mind. You know we are here for you” sabi ni Jay habang tinatapik ang balikat ko.

Nginitian koi to bilang pagpapakita ng pasasalamat sa kabila ng lahat. Sa totoo lang Malaki ang utang na loob ko sa kanila ni Ken dahil isa sila sa mga taong hindi nawalan ng pag-asa saakin.

“Just call me…” sabi ko dito at pagkatapos ko ay nagpaalam na rin itong papasok sa kanilang kompanya.

Kahit mabigat ang kalooban ay tinuloy ko ang pagkipagsapalaran sa araw na ito at tulad ng mga araw na nagdaan ay nalagpasan ko rin ito. Dapit alan nuebe na ako nakauwi sa bahay at kakatulog lang din ng anak ko pati na rin si Mommy na napagod sa kakaalaga ng apo niya.

Naligo muna ako at nagbihis bago puntahan sila Jay at Ken sa kanila dahil sa napag-usapan naming inuman. Minsan ko na lang din ito nagagawa simula nong iwanan niya ako. Gusto ko lang lasapin muli ang beer sa aking lalamunan at kung sakali ay baka madala na naman ako nito sa kakaibang mundo.

Nong makarating ako sa bahay ni Ken ay tahimik na ang lahat maliban saamin na ngayon na nagsisimula ng mag-inoman.

“I thought you already tell this to the police… till now they don’t have a lead?” tanong ko kay Ken na nangingiyak na dahil sa napag-usapan na naman naming ang pagkawala ng anak niya.

“It’s almost 4 years and still I couldn’t find my son. Where did that girl hid my son?” naiinis na sabi ni Ken at tinungga ang isang baso ng Gin.

“We will never stop until we find him… remember that okay?… Okay baby?” pag-aalo ni Jay kay Ken dahil sa emosyong dinadala nito.

Maski ako ay hindi na rin napigilang hindi maluha rin sa nawala kong pag-ibig. Halos apat na taon na rin simula nong mawala siya at kahit anong hanap ko sakanya ay hindi ko makita-kita.

“How about you, Ron? Aren’t you going to stop looking for my bestfriend? Like me, it’s almost the same year we lost our love.” Mga tanong ni Ken saakin.

Tinungga ko muna ang isang baso ko na alam at sa paglapag ko ng baso sa lamesa ay ang pag-iling ko sa kanyang katanongan.

“Never…” tugon ko dito at nagsalin pa ng alak sa baso ko at muli itong tinungga.

Halos maghating gabi na at halos kaming tatlo ay nararamdaman na ang impluwensya ng alak. Lalo na kay Ken na kumakapit na sa nobyo at nagpapalambing.

“Why me baby? There’s a whole bunch of gorgeous bachelor out there that you might like. Why it’s me you need to be in love with? I’m a mess you know” sabi ni Ken sa nobyo ng deritsahan dahil sa impluwensya na rin ng alak ay deritsahang natanong rin niya ang nobyo.

“You’re pernicious, baby. That’s why” nakangiting tugon ni Jay kay Ken na ikinangiti rin ni Ken dito na agad itong inabot ng mga halik habang ako ay nagsalin lang ng nagsalin ng alak pa dahil ito lang ang kasangga ko ngayon hanggang sa hindi na rin napigilan ng dalawang kasama ko ang tawag ng kanilang mga damdamin.

“Make love to me, Jay… You in me again please?” pagmamakaawa ni Ken sa nobyo na ikinangiti ng wagas ni Jay habang ako ay nakangiting nakailing na pinagmamasdan sila.

“Come on baby, Ron is still here” saway ni Jay sa kasintahan na ikinatingin ni Ken saakin at ngumisi ng nakakaloko.

“As if he didn’t know what we are doing…” sabi ni Ken at kumapit na ng husto sa nobyo.

“If you say so…” sabi ni Jay at kinarga na ang nobyo sa kanilang kuwarto habang ako ay nagpatuloy lang sap ag-inom.

Wala na ring bago saakin ang ganitong tagpuan nila lalo na at parating nadadala na sila sa bugso ng damdamin kapag nakainom lalo na si Ken. Hindi na rin bago saakin ang lahat.

“You can watch us bro if you have the urge to release” huling sabi ni Jay bago sila pumasok sa kuwarto nito.

Ako naman ay napailing na lang sa sinabi nito at tinuloy yung naiwan nilang inumin. Habang nag-iinom ako mag-isa ay hindi ko maiwasan hindi makarinig ng maliliit na ungol lalo na at hindi isinara ni Jay ang pinto. Agad ko na lang inubos ang huling bote ng alak bago ko naisipang pumasok sa kuwarto dahil naninigas na rin ako habang pinakikinggan sila. Tinitignan ko lang naman sila habang ginagawa nila ang mha iyon at hindi na bago saamin ang ganito.

Chapter 6

WARNING! 

SSPG CONTENT!

This chapter contain explicit strong story line that may not be suitable for young readers. Self Guidance is advice. 

Chapter 6

Ron’s POV

Pagpasok ko sa kuwarto nina Jay ay pawang ilaw lang sa nag-iisang lampshade ang nagsisilbing liwanag ko para makakita sa madilim niya na kuwarto. Ngunit kahit madilim ang paligid ay hindi naman ito naging dahilan upang hindi ko makita ang naglalampungan na magkasintahan. Habang nakaibabaw si Ken kay Jay ay tuloy ang laplapan ng dalawang na tila ba parang wala ng makakapigil sa kanilang ginagawa pa.

“Wait babe, his already inside…” pigil ni Jay kay Ken at tumingin saakin, ganon na rin si Ken na iba na kung makangiti.

“I just set here and watch you as always dude… so come on, let me enjoy the live show” tukso ko sa dalawa.

Nagngitian lang ang dalawa at nagpatuloy sa paglalampungan. Habang ako ay naka-upo sa isang cough malapit sa higaan ni Jay at tinitignan silang ginagawa ang pagroromansa. Hanggang sa hindi na nakapagpigil ang dalawa at nagsimulang hubarin ang mga pag-itaas muna at hindi pa roon natigil ang kanilang paghahalikan dahil sa muli ay nilasap nila ang bawat mga labi nila habang nakahubad na ang pang-itaas na damit na lalo lamang nagpainit sa damdamin nila.

Pinapasok na ni Jay ang kamay niya sa likod ni Ken at nilalamatukan ang matambok nitong puwet. Puro ungol ang maririnig sa loob ng silid lalo pa nong dinidiin ni Jay ang katigasan niya na bumabakat sa kanyang suot na pantalon sapagitan ng puwerta ni Ken na ikinaungol nito sa gitna ng kanilang halikan.

Hindi ko na din napigilang hindi matigasan sa mga ungol na aking naririnig kaya pawang paghimas lang ang aking ginagawa sa aking bumabakat na rin nsa tarugo.

“Suck me now baby” utos ni Jay sa kasintahan na ikinatingin ko sa kanila.

Ngayon dahan-dahang bumababa ang mga halik ni Ken sa katawan ni Jay. Walang parte ng katawan ni Jay ang pinalagpas nito hanggang sa tumapat ang mukha nito sa bukol ng pantalon ni Jay. Walang pasabing ibinaba ni Ken ang pantalon ni Jay at dahan-dahan itong ibinaba. Kasabay ng pagbaba ng pantalon ni Jay ay ang pagsiwil ng ulo ng tarugo ni Jay na agad dinilaan ni Ken. Napaungol si Jay sa ginawa ng kasintahan at sa pagbaba ng pantalon ay ang pagdila rin ni Ken sa kahabaan nito pababa sa mga itlog nito. Nang pagtikas ng tarugo ni Jay ay ang agad na pagsubo ni Ken dito na labis na lamang ikinaimpit nito sa sarap na nadarama sa pagsubo ng katigasan niya.

Habang pinagmamasdan ko sila ay hindi nawala sa isip ko ang katanongan na itong nakikita ko ngayon ay parehong nangyari saamin ni Jess. Ganito pala niya ako isubo.

“Ahhh… that’s it baby, suck that dick ahhh yeah… hmmm fuck yeah urrghhh…” ungol ni Jay na ikinapintig ng ari ko nang lalo itong tumigas na sa loob ng pantalon ko.

Nanatili akong nakatingin sa kanila habang pinagmamasdan ko kung paano tsinutsupa ni Ken ang malahalimaw na tarugo ni Jay. Pero isa lang ang hindi ko na papansin na hindi ginagawa ni Ken. Hindi niya ito sinasagad.

Bigla namang nagbalik sa aking alaala kung paano ako kainin ni Jess at kung paano niya ako nasusubo ng buo hanggang saw ala na akong mahagilap na titi ko dahil sinagad na nito.

Habang pikit ang aking mga matang tinatamasa ang napakasarap na sandali na yun ay ang paghimas ko sa aking tarugo na mas lalo lamang kumislot dahil sa katigasan nito na nakabaling sa kaliwa.

“Fuck that cock Ron, labas mo na…” kantyaw bigla ni Jay saakin nong makita akong pinapaligaya ang sarili.

“Shut up Jay, trabahuin mo na yang asawa mo oh…” sabi ko sa walang tigil na pagtaas-baba ni Ken sa tarugo ni Jay.

“Ohhh… if you only feel this ahh shit… this filthy mouth bro ahh yeah that’s its baby… suck it more” walang humpay na mura ni Jay sa ginagawang pagtaas-baba ni Ken sa kanyang tarugo habang ako ay hito nakuntento sa paghimas sa junior ko.

Hanggang sa ilang minutong lang ay biglang binalalaan ni Jay si Ken na malapit na itong magpasabog.

“You don’t want me to shot my load inside your love hole hmm?” taong ni Jay kay Ken na inilingan lang nito hanggang sa nagpatuloy pa si Ken sa pagtsupa sa titi ni Jay nang bigla itong hawakan sa ulo para mas isagad pa nito sa tarugo niya.

Hindi ko na lang namalayan na unti-unti ko ng kinakapa ang tarugo at nong makawala na ito sa kanyang kulungan ay kumikislot itong nakatirik dahil sa kalibogan. Dahan-dahan ko na itong sinasalsal habang pinapanood silang dalawa lalo na si Ken na tsinutsupa pa titi ni Jay.

“Fuck that ahhh… I’m cumming baby… ahh yeah..eat that load ahhhhhnnggghh…” mahabang ungol ni Jay saka ang pagsagad niya sa tarugo niya sa bibig ni Ken.

Halos wala ng pagsidlan pa ang ibang tamod na lumalabas lang sa bibig ni Ken dahil sa dami ng ipinutok ni Jay. Hingal ang dalawa sa nangyari sa kanila habang ako ay natigil dahil sa nawalan ako ng ganang magsalsal dahil natapos na ang aking pinanood.

Napasandal na lamang ako sa aking ulo sa sofa habang pilit na iniisip ang ibang bagay nang biglang may naramdaman akong kamay na pumulupot sa aking kahindigan. Agad koi tong tinignan at nanlaki ang mata kong tinignan si Ken na hinahawakan ang ari ko.

“Ganito pala kalaki ang penetensya ni Jess… Kuya Ron… mas halimaw ka pa kay Jay” biglang sabi ni Ken na ikinabilis ng tibok ng puso ko sa kaba.

Kita sa mukha ni Ken na nilalamon na ito ng kalasingan dahil sa nakainom na ito. Pero kahit ilang beses ko na silang nakikitang nagniniig ay unang beses itong lumapit saakin para puriin ang pagkalalaki ko.

“Fuck babe, are you betraying me?” sabi ni Jay na napabalikwas pa talaga sa pagkakahiga para tignan kami habang ako ay parang nawala sa sarili sa kung ano ang nangyayari.

“Hindi lang ako makapaniwala kung paano koi tong nakikita sa malapitan habang nuon sa tuwing kinakantot ko lang ito nakikita, pero ngayon abot kamay ko na” tugon ni Ken kay Jay habang ako ay nawawala na sa ulirat nong sinakal niyang ang tarugo ko.

“Arrgghh…” mahinang ungol ko sa ginawa ni Ken, dahil na rin sa impluwensya ng alak ay hindi na ako nakaiwas pa sa susunod na nangyari.

“Ang laki at ang haba, halos hindi mag-abot ang mga daliri ko…” sabi nito at bigla na lamang akong sinubo.

“Ahhhh….” Ungol sa ginawang pagsubo ni Ken sa katigasan ko habang napakuyom na ako sa paglalaro ng dila niya sa paligid ng ulo nito.

“Ahhh….. Ken…” saglit ko na ungol pa sa ginawang paglalaro ni Ken sa titi ko.

“Fuck that babe, why are you sucking someone’s dick?” sabi ni Jay ngunit tila ba bingi si Ken at mas lalo lamang sinibasib ang tarugo ko.

Nakatulalang nakatingin lang saamin si Jay habang tinitignan ang kanyang kasintahan na may sinusubong ibang ari. Habang ako naman ay nagpipigil sa aking ungol dahil sa kakaibang hatid ng muling may kumain sa’yo.

Ilang taon na ba simula nong huling may gumawa saakin nito at pinangako ko na siya na ang huli kahit hindi siya ang nauna. Pinangako ko na siya na lang at walang iba ngunit bakit hito ako? Hinahayaang pinapatsupa ang titi ko.

“Ahhhh tangna yan… ahhhhhhhhh” ungol ko na nong magtaas-baba si Ken sa titi ko.

“It’s really a fucking shit bro… can you feel it again huh? Do you miss someone doing that huh?” biglang tanong ni Jay saakin. Ginapangan naman ako ng konsensya ko nong tanongin niya yun pero kahit ganito ay kakaiba pa rin talaga ito. Kahit may hinahanap akong hagod at init ng pagmamahal ay kukunin ko na rin itong sandali para muling paligayahin ang sarili ko sa halos limang taon na pagsasariling sikap.

“Fuck yeah! Suck it deep Jess…” mura ko dito at wala na akong pakialam kung ano pa ito.

Hindi ko namamalayan na kinakadyot ko na ang bewang ko para mas lalo pang isagad ni Ken ang tarugo ko hanggang sa hindi ko na makayanan at hinawakan ko na ang buhok nito para barurotin ito.

“Yeah! That’s it bro… fuck that filthy mouth” nanunulsol ni Jay saakin na mas lalo ko pang inigihan.

“Fuck, I’m hard again” sabi ni Jay at ang kasunod non ay ang pagungol ni Ken na nagdulot ng kakaibang vibration sa tarugo ko.

Nong idilat ko ang aking mga mata para tignan kung ano ang nangyayari ay nakita ko na si Jay sa likuran ni Ken na nilalamatukan ang puwerta nito. Binabasa nito ang lagusan ni Ken at alam na namen ang kasunod non.

“I won’t loosen you up baby… this is for betraying me” sabi ni Jay na ikinaungol naming tatlo.

Muli naramdaman ko ang kakaibang dulot ng pagungol ni Ken habang subo ako. Nagdulot ng kakaibang vibration ang ungol nito sa aking tarugo na mas lalo ko lamang din ikinaigting dahil sa sarap na aking natatamasa. Nasundan pa ito ng ilan pang pagungol nong barurotin na din ni Jay ang lagusan ni Ken.

Mas lalo lamang akong tinitigasan habang tinitignan ko silang dalawa lalo na ngayon na kita ko ang kahabaan ni Jay na nawawala sa likuran ni Ken habang nawawala din ang kalahati ng tarugo ko dahil sa pagtsupa ni Ken.

“Ahhh shit, how nice is this… I wish we could do this more…” sabi ni Jay habang ako ay napapaliyad sa sobrang sarap na aking tinatamasa.

“Urrghhh… sagad mo pa… sige pa ahhh… yan sige pa sagad mo pa” sabi ko habang kinakadyot ang bunganga ni Ken.

Ilang minuto pa sa ganoong pakiramdam ay nakaramdam na ako ng pareho sensyasyon sa aking bayag ng bigla itong humigpit.

“Ahhh… tangna lalabasan na ako ahh… sige pa yan na… ayan na..kainin mo tamod ko ahhhh “ ungol ko sa pilit na sinasagad ang kahabaan ko sa sumusubo saakin ngunit tanging kalahati lang talaga ang nakakaya ni Ken kaya yung katas ko ay nasasayang.

Nakita ko ang tatlong sunod-sunod na paglunok ni Ken bago ni iniluwa ang lupaypay ko na ngayon na ari. Lupaypay din ang katawan ko sa sofa habang abo tang aking hininga sa nangyari.

“Fuck… nakatulog” daing ni Jay na ikinatingin ko sakanya at don buhat na niya si Ken at inihiga sa kama nila.

“What happened?” tanong ko dito dahil sa biglaang pagkatulog nito.

“Lasing na… ikaw din bro? Ayus ka pa ba? Kaya mo bang tumayo?” sabi nito na ikinayus ko ng upo pero pati pag-upo ng maayos ay nawawalan na ako ng balanse.

“Shit, umiikot na paningin ko but I need to go home, my son is waiting for me. He will look for me first thing in the morning” sabi ko dito nong bigla akong nakaramdam ng pagkahilo.

Narinig ko ang kaunting pagtawa ni Jay. “Neil also do that. Minsan, hubo’t hubad pa kami ni Ken pumapasok na yon dito sa kuwarto namen. Paano pa kaya pag dito ka matutulog” sabi ko na ikinaisip ko bigla.

Tama nga ito baka ano isipin ng bata. Mga bata pa sila at hiling ko n asana hind imaging ganito ang maging kinabukasan nila. Alam ko mang mali pero nagmahal lang naman ako. Kahit ilang beses ko na ipaliwanag kay Lyle ng paulit-ulit ay gagawin ko kasi mahal ko pa si Jess. Mahal ko pa siya hanggang ngayon.

“I need to go bro…” paalam ko dito at tumayo ng hindi natutumba.

“Okay, be careful driving home… send me kisses ko Lyle” sabi nito habang ako ay inaayos ang zipper at sinturon ko.

“Will do… salamat pala…” sabi ko at nakipagkamay at nakipagtapik sa balikat nito at ganon rin ito saakin. “Tulog na rin kayo… wag mong baboyin asawa mo habang tulog” dagdag ko na ikinailing niya sa sinabi ko at napatawa ng bahagya.

“Siraulo!…” sabi nito at sinamahan ako palabas.

Chapter 7

WARNING!

SPG CONTENT!

This chapter contain explicit strong story line that may not be suitable for young readers. Self Guidance is advice. 

Chapter 7

Jess’s POV

Hindi ko na halos mahagilap sa alaala ko kung paano ko nakilala si Nathan. Isang araw nariyan na siya bigla, hanggang sa araw-araw ko na siya noong nakikita. Kung hindi sa umaga ay sa gabi, kung hindi ko man makita ay biglang sumusulpot sa bahay nila Mave.

Bukod sa magkatapat lang ang mga bahay namin ay pinsan siya ng mga kaibigan ko, na pinatuloy ako sa kanilang bahay at ginawang isang parte ng kanilang pamilya.

Nuon, nagpapasalamat lang ako na may bago akong pamilya na ituturing. Wala na akong mahihiling pa kundi ang kaligayahan naming lahat. Bunos na siguro na naging nobyo ko si Nathan kasi wala sa isip ko na magiging kami sa kabila ng lahat ng mga walang katiyak pagsubok saamin noon. Hanggang ngayon hindi ko pa alam kung nalagpasan na ba namin lahat ng mga pagsubok.

Tulad ng mga nagdaang mga araw ay parati na akong hinahatid at sinusundo ni Nathan. Sinabihan ko na rin siya na kung may importanting lakad siya ay puweding naman ipagliban na muna niya ako. Pero hindi daw kasi siya nakakampanti kapag hindi niya ako nakikitang pumapasok sa loob ng bahay. Hanggang sa maari daw ay uunahin na niya muna raw ako kaysa sa mga kailangan niya na lagi ko naman sinasalungatan dahil hindi naman sa lahat ng oras laging tumatakbo ang mundo niya saakin. Pero kahit ganon parati naman niyang iniintindi lahat ng sitwasyon kung kailangan.

“Malapit na ang first chapter exam… wala ba kayong gagawin na mga project or group activity?” tanong ko sakanya nong makarating kami ng school at tinatahak ang daan patungo sa department namen.

“Bakit? Ano na naman ba ang balak mo saakin huh?” pilyo nitong sabi na agad kong sinapak sa balikat.

“Nagtatanong ako ng maayos dito tapos gaganyanin mo lang ako? Hoy wala akong balak sa’yo no!” sita ko dito dahil sa inis minsan ng mga banat niya.

“Itong baby ko naman ang init agad ng ulo… meron ka no? Kaya tinatanong mo kung may gagawin pa ako kasi tapos na period mo?” sabi nito na ikinainit ng ulo ko na naman.

Nagtimpi na lang ako dahil kakadating lang namen sa department at nong tumigil ang motor niya sa tapat nito ay agad akong bumaba sabay tanggal ng helmet at inabot sakanya ng pahampas na tumama sa kanyang dibdib.

“Aray…” impit na daing nito sa ginawa ko pero hinayaan ko lang ito at daling naglakad papasok ng department ko.

Dali akong naglakad sa loob dahil sa inis ko ng biglang tinawag ako nito.

“Baby!” sigaw nito na ikinalingon ko sa kanyang direksyon at pinandilatan ng mga mata.

Napangisi naman ang loko sa ginawa niya. Buti na lang at maaga pa at alam kong janitor lang ngayon ang nagbukas ng department kundi patay ako pagnagkataon na maraming nakarinig. Dali naman itong naglakad papalapit saakin na dala ang case ko ng naglalaman ng laptop ko at iilang mga importanting papeles.

“Naiwan mo oh…” sabi niya na aabotin ko na sana kaso agad naman niyang inilayo. “Sorry na muna” dagdag nito na ikinatingin ko sakanya na nagmamakaawa.

“Ewan ko sa’yo, akin na nga yan…” sabi ko at pilit na inaabot yung case ko kasi inilalayo niya talaga eh. Bakulaw pa naman ang damuhong to kaya mahirap saakin abotin dahil sa taas ng mga kasway nito.

“Ako na lang madadala, baka kasi nabibigatan ka na riyan sa mga dala mong libro” mungkahi nito at nagsimulang maglakad.

Napailing na lang ako sa kakulitan ng isang ito. Minsan talaga binabalikan ko yung araw na sinagot ko siya at ibahin yung sinabi ko na sinasagot ko na siya dahil ganito pala talaga ito kakulit at pilyo. Sana nakinig na lang ako kay Tita na itong anak niya ay sobrang ubod sa kulit.

“Di ba ito yung cubicle mo?” tanong niya sabay turo sa kuwarto ko mismo.

Tumango na lang ako dito at binuksan ko ito.

“Ilapag mo lang yan dito” sabi ko sabay lapag din ng mga dala kong gamit ngunit imbes na paglapag ang maririnig ko ay ang pagkandado ng pinto ko ang narinig ko na agad kong ikinatingin sa taong nasa likuran ko na ngayon ay nakangising tinignan ako.

“Akala mo ba palalagpasin ko ang ginawa mo? Sobrang sakit dito ang ginawa mo oh” sabi niya sabay turo sa dibdib niya na hinampas ko ng helmet.

Babaharahin ko sana ang loko pero nawala ako sa isip nong masilayan ko ang mukha niyang parang nakakita ng lalapain. Mas lalo akong kinabahan nong kinuha niya ang kamay ko at inilapat sa dibdib niya na ikinalunok ko ng laway.

“Aurgghh..” ungol niya nong dumampi ang kamay ko sakanya saka lang ako natauhan nong unti-unti niyang ibinababa ang kamay ko sa kanyang kasaringlan.

“Ano ba Ethan–” sabi ko nang bigla niya akong pinutol.

“Kasalanan mo to eh… Napakasadista mo talaga… kita mo kung ano ang ginawa mo oh” sabi niya sabay hila sa kamay ko para pilit na ilapat sa kanyang bukol na nararamdaman ko na ang katigasan.

“Ethan… hindi ito ang tamang lugar para jan” sabi ko dito at hinihinaan ang boses ko para hindi umalingawngaw sa loob nang bigla niya na lang akong siniil ng halik.

Hindi na ako nakapanglaban dahil idiniin na niya ang katawan ko sakanya sa pamamagitan ng paghawak sa batok at bewang ko. Napaungol ako nong maramdaman ko sa tiyan ko ang katigasan ng kanyang pagkalalaki na mas lalo lamang niyang idiniin pa saakin. Gusto kong labanan ang bugso sa aking katawan na pinupukaw niya pero nalalasing na ako sa bawat haplos ng mga labi niya saakin.

“Beh, tsupain mo ko please…” pakiusap niya saakin nong maghiwalay ang aming mga labi.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo Ethan? Nasa school tayo –” sabi ko ng pinutol niya ang sasabihin ko.

“Alam ko pero hindi na ako makapagtimpi eh… hindi ko kayang hintayin yung mamaya, iniisip pa lang kita at yung regalo mo saakin sa kaarawan ko ay alam kong mangyayari din to, kaya sige na please” pagmamakaawa niya saakin.

Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko habang pinagmamasdan ko siyang nagmamakaawa saakin. Kung alam niya lang na hindi ko siya kayang tiisin ay hindi ko ito gagawin. Nakikita ko na lang ang sarili kong dahan-dahan lumuhod sa kanyang harap habang nasa tapat na ng aking mukha ang bukol sa kanyang pantalon. Nagulat na lang ako sa ginawa ko habang dahan-dahan kong tinatanggal sa pagkakabutones ang pantalon niya sabay bukas sa zipper niya. Mas lalo nanaig ang libog na aking nadarama nong makita ko na ang pamamasa ng kanyang boxer brief sa bandang ulohan ng ari niya.

Tumingin muna ako sakanya bago gumapang ang mga kamay ko sa garter ng kanyang brief.

“Please baby…” pakiusap niya sabay baba ko na ng kanyang brief at ang pagtutok ng kanyang sandata sa tumama sa aking pisngi dahil sa haba nito. Walang pasabi kong sinakop ang ulo ng ari niya na ikinaungol niya na agad kong ikinatingin sakanya parang senyasang hinaan ang boses niya.

Agad niyang tinakpan ang bibig niya gamit ang isang kamay habang yung isa nakahawak sa pantalon niya para hindi masamid sa ari niya.

Dahan-dahan kong sinubo ang pagkalalaki hanggang sa maabot ko ang malagong bulbol nito. Nong masubo ko na siya ng buo ay siya namang pag-urong ko hanggang sa dulo nito sabay sulong ko muli na ikinahigpit ng pagkahawak niya sa buhok ko.

“Tangna…” mahinang impit niya na sinundan pa ng mga ungol nito sa paggalaw ko para iurong-sulong ko ang bibig ko sa katigasan niya.

Walang ibang maririnig sa loob ng silid ko kundi ang tunog ng pagtsupa ko sa kanyang ari na mas lalong pinaigting ng damdamin ko para pag-igihan pa ang aking ginagawa dahil sa pagpipigil niya sa kanyang mga ungol.

“Ahhh… baby sige pa… hmmm…” mahihinang ungol niya habang dahan-dahan ring kinakadyot ang kanyang balakang sa aking bibig na ikinaduwal ko sa gitna ng pagtsupa ko sa kanya dahil sap ag-abot ng titi niya sa lalamunan ko pero tuloy pa rin ang pagtsupa ko sakanya.

Nalalasahan ko na ang maalat na likido na pinapakawala ng kanyang ari dahil sa libog na kanyang nadadarama na lalong ikinaganahan ng damdamin ko para lasapin pa ang kahindigan niya. Hanggang sa maramdaman ko ang mga kamay nito na magkabilaang hinahawak ang ulo ko sabay kadyot ng balakang niya sa ritmong ginagawa niya. Ngayon kinakantot na niya ang bunganga ko na walang awa.

“Hmmm…emmmppp ahhhh… ergghhhh…” daing niya habang patuloy na pinakantot ang bibig ko nang mas lalo itong bumilis kasabay ng pagbigat ng kanyang hininga.

“Ahhh tangna lalabasan na ako…” ungol pa niya habang ako pa pinatili ang bibig ko sa pagkantot niya.

“Ahhh gusto ko pang barurutin to eh… ahh tangna yan malapit na talaga” ungol pa niya nang mas lalo pa niya itong binilisan.

“Ayan na… ahhhhhhhhhhhggggnnhhhh” mahabang ungol niya kasabay ng pagpulandit ng mainit na katas niya sa loob ng bibig ko.

Halos mapuno ang bibig ko sa dami ng kanyang ipinutok at halos hindi ko na ito malunok lahat kaya yung iba ay lumabas na sa bibig ko at tumulo pababa sa gilid ng labi ko.

Napasandal si Ethan sa pader habang pikit ang mga mata at abut-abot ang kanyang hininga sa maalab na nangyari. Ako naman ay iniluwa na ang kanyang lumupaypay na pagkalalaki at agad kumuha ng tissue para punasan yung bibig ko at yung pumatak sa sahig. Ayaw kong mangamoy ang cubicle ko ng tamod dahil minsan yung mga co-instructor ko ay pumapasok bigla dito.

Huli sanang pupunasan yung ari ni Nathan ngunit pinigilan niya ako dahil gusto niya himurin ko yung naiwan na dumikit na tamod sa kanyang ari. Wala akong nagawa kundi gawin ang nais ng nobyo ko at hinimud ko ang huling katas niya.

Siya na ang nagbalik sa kanyang kasuotan at nagpaalam dahil sinabihan ko itong magmadaling lumabas para hindi kami paghinalaan. Kahit na sabihing matalik lang kami na magkakilala ay hindi maialis minsan na lagyan kami ng label ng iba dahil sa sobrang lapit namen ni Nathan.

Sa huli ay wala akong nagawa sa mga oras na ito kundi isipin kung bakit nagpatiuna na naman ako sa gusto ni Nathan at nangyari pa ito sa school. Kahit hilingin ko mang wala sanang nakakita o nakapansin ay binabagabag ako kung bakit ko ginawa yun.

Nong oras na ng mga klase ko ay naging maayos naman ang naging takbo ng mga diskusyon ko ngunit nong sa oras na nila Nathan ay bigla na namang nanumbalik saakin ang nangyari kaninang umaga.

“The Accounting Equation is Asset equals Liability plus the Owner’s Equity. Which the-the am… a-asset is… what the company or business own… owns… equals to liability … which are the am…” napatikmik ako saglit dahil para napuno ang lalamunan ko ng mga salitang bumabara dito dahil na kakaibang tingin na pinupukol niya saakin.

Nawawala ako minsan lalo na kapag dumadako ang tingin ko sa kanyang mukhang nakangisi habang pinagmamasdan ako. Na mas laling ikinalapad ng kanyang ngiti kapag nauutal ako minsan.

“Owner’s Equity have this… am four… factors? Am.. eh… I mean the Revenues, Expenses, Drawings and…” napatigil ako saglit nong pilit kong iniwasan ang tignan siya pero inaagaw niya talaga ang pansin ko habang nginingisihan ako ng kakaiba.

“Are you okay lang ba,Sir?” biglang tanong estudyante ko na nasa harapan ko na kanina pa pala napapansin ang pagkawala ko sa sarili.

Nagsabi na lang ako dito na maayos lang ako at pinanliitan yung taong nasa likuran na kanina pa hindi natinag sa pangdi-distruct saakin. Hanggang sa nauwi ang lahat sa pagpapasensya ko sa klase at dinahilan na wala ako sa sarili at maagang dinismiss ang klase. Sinabihan ko na lang sila na babawi sa susunod na meeting namen at babawi sa taong nagdulot nito saakin.

Pagkauwian ay maaga akong umalis ng department at alam kong hindi pa tapos ang klase ng kumag kaya bilang pambawi ay hindi ako nagpaalam na mauuna. Saka na ako nagsabi nong nakauwi na ako sa bahay.

“Saan ka na? Ba’t ang tagal mong lumabas… wala ng ebidensya jan kaya dalian mo… gagawa na naman tayo ng krimen” pilyong sabi nito na ikinahilot ko ng noo ko. Bilid din ako sa isang ito kahit na may kasalanan ito ay ang lakas paring bumanat.

“Andito na ako sa bahay… ang tagal mo kasing dumating kaya nag commute na ako” sabi ko dito.

“Huh? Bakit mo ginawa yon? Hinintay mo sana ako babe.” Tugon naman nito saakin.

Hindi ko ito sinagot at binabaan ng tawag. Naiinis talaga ako minsan sa mga banat niya. Alam naman niyang iba ang dulot niya saakin tapos hito at yayanigin ako at wawalain sap ag-iisip ng tama. Mangisay siyang magmadaling umuwi.

Chapter 8

Chapter 8

Nathan’s POV

Kakatawag lang saakin ni Jess sa phone at rinig ko sa boses niya ang pagkainis kaya nagmadali akong umuwi dahil sa nagangamba ako na baka galit ito saakin. Hindi ko naman sinasadyang biruin siya habang nagbibigay ng leksyon kanina pero aaminin ko na rin na kasalanan ko yon kaya hito ako susuyuin siya para maibsan ko man lang yung inis na nararamdaman niya.

Agad kong pinarada ang motor ko sa tapat ng bahay nila at nagmadaling pumasok dito. Nadatnan ko si Tito na prenting nakaupo sa sala habang nililipat ang channel sa telebisyon. Nong mapansin ako ay agad itong lumingon sa direksyon ko.

“To, nakauwi na ba si Kuya Jess?” tanong ko dito na ikinaayos niya ng upo.

“Hindi ko alam kasi kakabanyo ko lang… Hindi ba kayo nagkasabay?” tanong nito saakin na ikina-iling ko bilang sagot.

“Puwede ko bang puntahan sa kuwarto niya baka kasi andon siya.” Sabi ko dito na ikinatango ni Tito kaya wala na akong sinayang na oras at daling tinungo sa kuwarto niya sa taas.

Ngunit bigo akong makita siya sa loob ng kanyang silid ngunit andito na ang mga gamit niya. Nakonsensya naman ako sa nagawa ko pero kahit ganon ay nasiyahan naman ako sa panunukso sakanya, kaso lang para nasobrahan na ata ako kaya hihingi na lang ako ng tawad.

Agad kong kinuha ang phone ko sa bulsa para tawagan siya ngunit isang nakakabinging ingay ang narinig ko sa loob ng kanyang silid at doon ko nakita ang phone niya na nakapatong lang sa kanyang laptop. Tinignan ko pa ang ibang silid pero wala akong nakita ni anino niya. Bumaba ako para tignan siya sa likod ng kanilang bahay ngunit wala din siya roon. Bigo na akong makita siya kaya kahit gusto ko pa siyang makita ay sumuko na rin ako dahil parang ayaw niyang magpakita.

Umuwi ako sa bahay namen na tila ba nawalan ako ng pag-asa. Ayaw ko pa naman kasing nag-aaway kami dahil alam ko kung paano siya magkimkimm ng galit.

Napraning na ako sa kakaisip kung ano na ba ang nangyari sakanya o kung nasaan na siya para makahingi ako ng tawad.

Papalapit na ako sa pintuan nong may narinig akong tawanan sa loob at ang isang pamilyar na tawa na sobra ko na lamang na ikinasabik. Pagbukas ko ng pinto ay doon ko nakita silang lahat sa kusina na abala sa kung ano ang ginagawa nila. Doon ko rin siya nakita na napatingin sa direksyon ko ngunit agad niya rin itong binawi.

“Andito na pala ang birthday boy… Hali ka dito oy at tulongan mo kami sa paghahanda sa birthday mo. Tulongan mo kaming magluto” sabi ni Kuya Mave nong makita niya ako.

Agad akong lumapit sa kanila at doon sa tabi niya ako pumunta. Nong makalapit ako sakanya ay palihim kong pinulupot ang kamay ko sa kanyang bewang na ikinagulat niya at agad na napatingin saakin. Pinandilatan naman niya ako ng mata at suminyas na andito ang mga magulang ko pero nakita kong abala si Papa sa kanyang niluluto pati na si Mama na papalabas ng kusina dahil may kukunin pa.

“Hindi mo’ko hinintay…” sabi ko dito ng pabulong.

“Puwes, hindi ka na nadala” agad niya ring sabi saakin at tinapik ang kamay ko para maalis sa pagkakahawak ko sa bewang niya.

Napatiim na lang ako sa aking mga bagang dahil sa inasta niya. Hindi dahil sa may galit siya saakin kundi dahil na rin minsan kapag ganito na siya. Nasasagad na rin kasi ako minsan sa mga ganito niya. Gusto niyang maging kaswal lang kaming dalawa sa mata ng ibang tao lalo na sa mga magulang ko at sa mga taong walang alam sa kung anong meron kami. Naiinis lang ako dahil sa kabila ng lahat ay sinabi ko na sakanya na pananagutan ko ang pagmamahal ko sakanya. Kasintahan ko siya kaya dapat normal lang saamin ang maging sobrang malapit kaso natatakot rin kasi ito sa maging resulta ng lahat kapag ibinunyag namen ang namamagitan saamin.

“Ang aga mo ata ngayon nak?” tanong ni Mama nong lumapit ito sa lamesa para kunin yung mga rekadong nahiwa na nila Jess.

“Kaninang alas kuwatro lang kanina ang huling subject ko sa araw na ’to” tugon ko dito.

“Bakit nauna si Jess nakauwi? Di ba sabay kayo parati? Siguro nambabae ka no” hirit ni Kuya Rocky na ikinatingin namen dito.

Kumunot ang noo ko sa naging biro ni Rocky at nong tinignan ko si Jess ay walang ekspresyon ang kanyang mukha na ikinakuyom ko ng mga palad ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito siya. Ngayon alam ko na na kaya niya akong tiisin na hindi kibuin sa ano mang pag-aaway namen. Hindi lang naman ito unang beses o pangalawa pero minsan nakakasakal na.

“Magpapalit na muna ako…” paalam ko sa kanila.

“Sige at tulongan mo kami ng mga kuya mo oh… mahiya ka naman.” Sabi ni Papa na ikinatango ko pero bago pa ako lumabas ng kusina ay tumingin muna ako kay Jess pero hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin.

Dali akong nagbihis para puntahan si Jess, napapraning na kasi ako sakanya lalo na at hindi ako sanay na magalit siya. Hanggang maari ay ako na lang ang susuyo dahil ako naman ang may kasalanan pero sana naman dinggin niya ako.

Nong bumalik ako ng kusina ay nakita ko na itong naghuhugas ng pinggan kasama si Mama. Malapit kasi sila lalo na at noon si Mama lang ang nakakausap niya dito saamin dahil nakatira sila Mama noon sa Manila kaya madali lang niyang nakakausap ito.

“Nakuwento nga pala ni Ethan na estudyante mo siya sa Accounting niya… nakikinig ba ng mabuti ang batang yon?” tanong ni Mama kay Jess nong maabutan ko sila sa lababo.

“Oo naman Ma no… Good boy nga ako eh” pagmamalaki ko dito sabay akbay kay Jess na agad niyang ikinatingin saakin.

“Hindi ako naniniwala… Kapag umandar ang kapilyuhan niyan ha pingutin mo agad sa tenga” sabi ni Mama na ikinangiti ni Jess.

Hindi niya lang alam kung gaano ako nahuhumaling sa mga ngiti niya. Kaya paarati ko siyang binbiro dahil gusto kong makita parati ang mga ngiti niya kahit minsan nakasimangot ang una non pero alam ko naman ngingiti din siya kalaunan kaya ayun nasanay na akong biruin siya.

“Makakaasa ka po Tita…” sabi nito na ikinatingin ko sakanya ang pinanliitan ito.

Pinaalis ko na si Mama at pinalitan ito para masulo ko si Jess pero nagpaalam naman itong uuwi dahil daw mag-aayos pa siya ng gamit, ganon rin sila Kuya Mave at Rocky dahil mamaya pa ang handaan at tapos na sila sa kanilang ginagawa.

Ako naman ay naging bugnutin dahil sa ginawang pangiiwan ni Jess saakin. Natadyakan na ako ni Mama dahil hindi ko sinadyang mabitawan yung isang baso kaya ayun nabasag. Birthday ko pero hito ako masama ang loob dahil sa ginawa ng kasintahan ko saakin. Kung alam niya lang kung gaano ko kagustohan maayos agad namen ang problema namin ay baka nahalikan ko na siya ng wala sa oras, kahit nasa harap lang namen mga magulang ko ay gagawin ko.

Dumating ang mga buwesita namen nang bandang alas syete ng handaan at karamihan ay mga kumare at kumapare ng mga magulang ko at iilang kamag-anak at mga matalik ko na kaibigan nong highschool at iilang kapitbahay. Abala ang lahat at halos mapuno ang bahay namen kaya yung iba ay kinuhanan na lang namen ng lamesa para sa labas makakain.

Hindi ko na lang namalayan sa daming bumati saakin ay hindi ko siya nakita kaya agad akong pumunta sa kusina para hanapin sila dahil alam kong tutulong lang sila pagaasikaso ng mga pagkain at inumin. Ngunit pagdating ko roon ay wala ito kaya agad kong tinanong si Mama kung naparito na ba sila at ganon rin ito, hindi niya nakita sila Jess.

Nagmadali akong lumabas nang madatnan ko ang kakarating ko lang na mga barkada.

“Oy! Happy Birthday…” bati nila saakin.

“Tanda mo na tol” kantyaw ng isa ko pang barkada.

“Paano ba yan magmamano na ba ako sayo?” hirit ni Kuya Boknoy.

“Tangna mo Boknoy… ikaw ata pinakamatanda satin eh” sabi ko dito na ikinatawa ng lahat.

Hindi ko na lang namalayan na may kasama sila.

“Happy Birthday Nathan…” bati saakin ng isang pamilyar na babae.

Napatitig ako sakanya dahil hindi ko maalala kung sino at kung saan ko siya nakita pero alam kong kilala ko siya. Sadyang matagal na rin noong makita ko siya kaya naninibago ako. Napansin ata nila ang pagkalito ko habang tinitignan ko ang babae at hindi sila nagkamali doon kasi hindi ko siya kilala o hindi ko na maalala.

“Hindi mo na ba naalala si Nicole?” sabi ng nobya ng barkada ko.

Hinanap ko siya sa aking alaala at nong maalala ko ay halos takasan ako ng kaluluwa ko sa pagkagimbal.

“Pinapunta ako dito ni Tita nong magkasalubong kami sa palengke… sumabay na lang ako kina Jun “ sabi nito.

“A-ah eh ga-gano-on ba? Sa-salamat pala” sabi ko dito na hindi alam kung bakit ako nauutal.

Talagang iba lang ang dating saakin ni Nicole dahil first crush at first love ko siya. Hindi ata nakakalimutan ni Mama dahil mula noon ay parati na akong tinutukso dito. Ako naman ay parang sira noong mga bata pa kami dahil kapag lumalapit ito saakin ay nauutal ako o hindi kaya ay hindi makapagsalita dahil sa presensya niya.

“Oy… Muling ibalik ang tamis ng pag-ibig…” pakanta na kantyaw ng mga barkada ko dahil alam rin nila kung ano si Nicole saakin noon.

Si Nicole naman ay napayuko habang napangiti sa biruan ng barkada ko.

“Paano ba yan tol parang first love never dies tayo ah…” sabi pa ni Boknoy na ikinainit ng pisngi ko.

“Tara na oy… nagugutom na ako” singit ni Carol ang nobya ng barkada ko.

Ako naman ay nangangapoy na ang tenga sa sobrang kahihiyan dahil hindi ko akalain na makikita ko siya sa muling pagkakataon at sa kaarawan ko pa. Pero kahit ganito ay tela wala na akong maramdaman na kung anong bultahe ng kuryente na gumagapang saakin ngayon. Dahil siguro ay may mahal na akong tunay kaya wala ng lugar pa para doon. Kaso iba pa rin talaga ang hatid na pagkailang ko sakanya dahil nong grade school kami ay nagtapat ako sakaya, kaso wala din kasi mga bata pa at nag transfer siya ng school.

Papasok na kami sana ng bahay ng maalala ko sa pag-iisip ang pakay ko talaga kung bakit ako lumabas ng bahay.

“Ah mga tol, mauna na muna kayo… pupuntahan pa ako sila Kuya Mave” paalam ko sa kanila at akmang lalabas n asana ngunit pinigilan ako ni James.

“Sina Mave? Nasa loob na kanina pa nong mag-usap tayo sa labas” sabi nito na ikinatagpo ng mga kilay ko.

“Huh? Kailan pa? Ba’t hindi ko sila nakita?” untag ko sa mga ito.

“Oo kanina pa yun nong mag-usap kayo ni Nicole” sabat n Boknoy. “Kaya tara na at nagugutom na ako… kakain pa ako ng marami para makabwelta ako sa inuman mamaya”

“Napakadamuho mo talaga Bok! Baka lamunin mo isang lechon niyan ah?” biro ng mga barkada ko kay Boknoy na papasok na sa loob.

Hindi na ako nag-atubili pang magpaalam sa kanila at daling pumasok ng bahay pero nong nasa sala na ako ay siya namang paglabas ni Jess galing sa kusina. Nagtama ang aming mga mata at sinundan ko ang mga ito nang bigla na lamang niya akong nilagpasan na tela ba isang multo na hindi nakikita.

Gusto ko siya pigilan pero umatras ang tapang ko dahil nasa sala kumakain ang mga kumpare at kumara ng mga magulang ko kaya agad ko na lang itong sinundad kahit na nanabundol ko sila Boknoy. Naabutan ko siya sa paanan ng hagdan pababa sa terrace namen.

“Jess…” tawag ko dito na ikinatigil niya kaya agad akong lumapit dito . “Saan ka na pupunta?” tanong ko dito nang makalapit. Hahawakan ko na sana ang kamay niya ngunit inilayo niya ito nong makitang aabutin ko na sana ito para hawakan.

Napatingin siya sa paligid at pagkatapos ay tumingin saakin.

“Gagawa pa ako ng presentation para bukas sa mga major classes ko. Nagpaalam na ako kay Tita kaya wala ka ng dapat ikabahala pa.” sabi nito.

“Bakit ka aalis?” tanong ko dito.

“Baka kasi maka istorbo ako sa pag-uusap ninyo nong kausap mo kanina at saka anjan naman yung mga barkada mo… sige aalis na ako” sabi nito at naglakad palabas ng bahay na agad ko namang sinundad.

Naabutan ko siya sa gitna ng highway at kahit nasa gitna kami ay doon talaga kami huminto.

“Kung ano man yung narinig mo kanina, wala iyon…” diretsahang sabi ko dito.

“Bakit hindi ka nauutal saakin?” tanong niya saakin na ikinakunot ng noo ko. Kung hindi ko lang kilala ng husto si Jess ay baka isipin ko na nagseselos siya pero sa pinapakita niya ngayon ay parang ganon na talaga.

Siya pa naman yung tipo na tinatago ang nararamdaman niya dahil ayaw niyang maging kahinaan niya.

Chapter 9

WARNING

The following chapter is not suitable for young readers and close minded people. Reminders that this chapter contain strong use of word and sexual chochos aweehhhhh…

Chapter 9

Nathan’s POV

“Nagseselos ka ba?” diretsahang tanong ko sakanya para malaman ko agad ang mga iniisip niya kung sakaling ilalahad niya ito saakin.

Ngunit napangiting nailing lang ito sa naging tanong ko sakanya na para bang binibiro ko siya pero kita sa mga kilos niya na talagang nagseselos siya dahil hindi siya aasta ng ganito.

“Wala kang dapat ikaselos kay Nicole, Jess” sabi ko dito pero wala pa rin itong sagot saakin at basta na lang tumalikod at naglakad papasok ng bahay nila. Dali ko itong sinundad at naabutan sa pagbukas niya ng gate nila na agad niyang ikinalingon saakin.

“Pag-usapan natin to, huwag na nating dagdagan pa ang problema Jess. Tulad nga ng sinabi ko, wala kang dapat ikabahala…” sabi ko ng bigla niya akong pinutol sa aking pagsasalita.

“Wala nga ba? As I remember sinabi ko na sayo lahat ng mga natatagong sekreto ko sa’yo. Even Mave doesn’t hear any single word I’ve said to you. Then this? That Nicole came. You didn’t even tell me that she was your first love, when I thought…” natigil siya sa kanyang sinasabi nong makita niya akong tinititigan lang siya. “Why are you smiling? Seryoso ako dito Nathan…”

“Di mo lang kasi alam kung gaano ka cute magselos babe…” nakangiti kong tugon dito na ikinatigil niya.

“I’m out of here…” napairap ito sa naging sagot ko sakanya na lalo ko lang ikinasaya dahil hindi niya lang talaga alam kung gaano siya mas lalong naging kamahal-mahal. Lagi ko na itong nakuwento sa kanya ang pamumula ng pisngi niya sa tuwing tawawa, iiyak o magagalit siya.

Hindi ko na ito napigilan na pumasok sa kanilang bahay na agad ko na namang sinundan at pinigilan sa pamamagitan ng paghila sa kanya sa aking katawan at kinulong sa aking mga bisig.

“Bitiwan mo nga ako Ethan!” sabi niya saakin at pilit na kumakawala sa aking pagkakayakap sakanya.

Hindi ako nagpatinag sa kanya at mas lalo lamang itong idiniin sa aking katawan at hinigpitan pa ang pagkakayakap saakin hanggang sa hindi na ito kumilos pa sinubson ang ulo sa gilid ng aking leeg.

“Sorry…” sabi ko rito.

Ramdam ko ang pagtango niya bilang tugon sa aking sinabi at tinugonan ang yakap ko sakanya sa pagyakap niya saakin saakin ng mas mahigpit pa. Agad ko namang hinalikan ang kanyang ulo bilang kabayaran ko sa nararamdaman niyang galit saakin na alam ko na ngayon ay nawawala na.

“Hindi ko na sinabi sa’yo kasi hindi naman yun importante pa…” paliwanag ko sakanya dahil kahit papaano ay dapat sabihin ko pa rin ito. Ayaw ko na ng mga problemang hindi namen nasusulosyonan. Kahit simpling away ay gusto ko maresolba agad naming dalawa.

“Bakit ka nauutal kanina… para kang batang nakita muli ang crush niya…” sabi nito na labis ko na lang ikinasaya dahil sa wakas ay nagsabi na ito ng kanyang mga hinanakit.

“Matagal na kaming hindi nagkita ni Nicole… Kaklase ko siya noon nong grade school, lagi akong tinutukso nila Mama sakanya kaya parati akong nauutal at hindi makapagsalita sa tuwing nanjan siya pero pangako wala ng ibig sabihin yun” mahabang paliwanag ko sakanya dahil ayaw ko ng iisahin ko pa ang mga dahilan.

“Siguro nga gusto ni Tita si Nicole…” sabi nito na ikinahiwalay niya sa aming yakap dalawa at nakayuko itong iniiwasan ang mga tingin ko sakanya.

“Kahit na ano pa ang sabihin nila Mama, hindi na nila mababago pa ang isip ko… Kaya kitang panagutan Jess, sabihin mo lang at ipagsisigawan ko sa lahat na mahal kita” sabi ko dito na ikinatingin niya saakin.

Hindi ko na inalis ang mga titig ko sakanya dahil gusto kong iparating na seryoso ako sa mga sinasabi ko sakanya. Hindi man madaling gawin pero paninindigan ko na siya kahit natatakot siya. Dahil hindi ko alam kung kailan pa kami magtatago sa mga mata ng mga taong nasa paligid naming. Tulad ng nangyari kanina na tinutukso ako ng mga kaibigan ko sa babaing matagal ko ng hindi naalala na ikinaselos niya. Gusto kong matigil na iyon. Lahat ng mga biro nila tungkol saakin dahil may mahal na ako.

“Mahal kita Jess…” dagdag ko na ikinabitiw ng kanyang mga tingin saakin pero agad kong ibinaling ang mukha niya saakin para muli akong tignan.

“Mahal mo rin –” hindi pa ako natapos sa aking sasabihin ay agad na siyang sumagot.

“Mahal na mahal din kita Nathan… Sobrang mahal…” sabi niya at inabotan ako ng kanyang mga matatamis na mga labi para sa isang masuyong halik na agad kong tinugonan.

Pinulupot niya ang mga kamay niya sa aking leeg upang maabot niya pa ang mga labi ko. Agad naman ding pinulupot ang mga bisig ko sa kanyang bewang upang bigyan siya ng suporta para hindi matigil ang napakasarap ng sandali na ito.

Ramdam ko na ang katigasan ko na sumusundot sakanya dahil lang sa paglapit ng katawan niya saakin. Kung alam niya lang na araw-araw akong nananabik sa kanya sa mga haplos niya, sa mga mga labi niya at higit sa lahat sa pagmamahal niya na gusto kong maramdaman sa bawat araw na kasama siya.

“Mahal na mahal kita” sabi ko nong kumakapa na kami sa aming mga hininga at muling sinulong ang mga labi niya sa isang maalab na naman na mga halik namen.

Napaungol ito sa gitna ng aming mga halik nong ipasok ko na ang aking mga kamay sa loob ng kanyang damit para haplosin ang nag-iinit na niyang mga balat. Ganon na rin ako, nag-aalab na ang aking kalamnan sa eksinang gusto kong maramdaman sa kanya muli.

“Jess…” ungol ko habang sinasambit ang kanyang pangalan sa gitna ng aming halikan.

Mas lalo pang lumalim ang aking mga halik sa kanya dahil gusto ko ng maramdaman siya sa aking kanlungan.

“Jess…” ungol ko pa sa kanyang pangalan hanggang sa hindi ko na napigilan buhatin siya at dahan-dahang pinasok sa kanilang habay habang hindi pinuputol ang aming halikan.

Siya na ang kumapa sa siradura nila para buksan ang pinto at nagkandado nito. Agad akong napaupo sa kalapit na stipa nila at doon naming tinuloy ang mas malalim pa naming mga halik dalawa. Sa paglalim pa ng aming paglampungan ay ang pagkapa ko sa kanyang laylayan upang hubarin ang kanyang damit. Sa pagtaas niya ng kanyang damit ay ang paghubad ko na rin ng aking pang-itaas. Wala na din akong sinayang na sandali para ibaba ang aking short na ikinahiwalay ng mga labi namen upang ibaba na rin na ang kanya at tuloyan na itong hinubad.

Ang lupaypay ko na tarugo ay bigla na lang tumayo sa pagluhod niya sa harapan ko sa gitna ng mga hita ko. Napangiti itong tumingin saakin na ikinahiya ko sa panghihiya ng alaga ko saakin dahil sabik na sabik na talaga akong damhin siya.

Napakuyom na lang ako sa aking mga palad at napapikit sa pagsakob ng kanyang bibig sa aking katigasan. Natapon ko na aking aking ulo sa sandigan ng kanilang stipa dahil sa hatid ng sarap ng kanyang pagtaas baba ng kanyang ulo. Isama pa ang paglalaro ng kanyang dila sa sensitibong habagi ng titi ko. Nakakawala sa ulirat ang init ng kanyang bibig at halos ng kanyang mga labi sa kahabaan ko.

Natigilako saglit nong iniluwa niya ang titi ko sa kanyang bibig at tuminginn saakin.

“Baka dumating na sila Tatay” sabi nito at umakyat na sa aking kanlungan.

Kinapa niya ang tayong oten ko at tinutok sa kanyang lagusan sabay upo nito na pumasok lang sa isang ulos lang niya pababa sa aking kahabaan.

“Ahhhhh….” mahabang ungol ko sa pagpasok ng kahabaan ko sa kanyang lagusan.

Sandali akong napatingin kay Jess para tignan ang kanyang kondisyon at doon namilipit ang kanyang mukha sa biglaang pagpasok ng katigasan ko sa kanya. Napapikit pa rin itong habang nakakagat sa kanyang ibabang mga labi. Sandali siyang tumigil para sanayin ang kanyang lagusan sa aking kahabaan.

“Ayus ka lang ba?” sabi ko dito sa pag-aalala dahil ngayon lang ito ginawa. Nag-aalala lang ako dahil sa panginginig ng kanyang katawan pero tumango lang ito at doon na ito nagsimulang kumilos sa pamamagitan ng pagtaas baba niya sa aking tarugon.

Bumibigat na ang kanyang mga hininga habang patuloy lang siya sa kanyang ginagawa habang ako naman ay pinagsawa ang sarili sa paglamutak ng kanyang mga mapupulang utong.

“Ahhhh Nathan… hmmm…. Hnnnggggghhh” halinghing niya sa ginawa kong pagpapaligaya sakanya.

“Hmm… gusto mo ba nito baby?” tanong ko dito.

Habang patuloy lang siya sa pagupo sa aking katigasan ay napapansin ko na ang kanyang mabibigat na mga hininga kaya tumigil muna ako sa pagpapaligaya sakanya at hinawakan ito sa magkabilang bewang niya at idiniin sa aking oten na sobra na lamang niyang ikinagipik.

Pagkatapos non ay hinablot ko na ang aking titi sa pagkakatusok sakanya at binuhat ito para iupo sa tabi ko. Ngayon ako naman ang pumagitna sa kanyang mga hita at itinaas ang mga ito sa eri at ipinatong sa aking balikat.

Dinuraan ko ang kanyang butas at ikinalat ito sa kanyang butas gamit ang titi ko na ikinaungol niya. Nagpatuloy lang ako sa aking ginagawa dahil ang sarap sa pakiramdam ng pagkiskis ko ng oten ko sa kanyang tarugo.

“Ipasok mo na baby” bigla niyang sabi na ikinatingin ko sakanya.

“Gusto mo na bang ipasok ko ito?” sabi ko at sinusundot ang titi ko sa kanyang lagusan na ikinakagat niya sa kanyang labi habang tumatango.

“Gusto mo na ba to?” tanong ko ulit sakanya habang pinapasok lamang ang ulo ng titi ko sa kanyang lagusan at agad na inilalabas.

“Pi-please Nathan.. ahhh sige na ipasok na…” pagmamakaawa nito saaking ginagawa sakanya.

Muli ko pang ikiniskis ang titi ko sa kanyang lagusan at saglit itong tinusok-tusok ng oten ko na labis na lamang niyang ikinaulol para magmakaawang kantotin ko na ang puki niya.

“Nathan… ahhh….” Tawag niya saakin at doon walang pasabi kong ipinasok ang buong kahabaan ko sa kanyang lagusan at walang awang binarurot ang kanyang basa na ngayong puke niya ng laway at paunang katas ko.

Mas suwabe ng dumausdos ang katigasan ko sa loob dahil sa pagkabasa ng puke niya kaya tuloy-tuloy ko ng binumba ang lagusan niya na sobra na lamang niyang ikinaungol.

“Ahhh…. Hhhmmmnngggghhh Ethan… ahhh Ethan….” Ungol niya sa walang awa kong pagkantot pa sa kanya habang kumakapit na saakin balikat ng husto sa pagdiin ko pa ng tarugo ko sakanya.

“Bibilisan ko pa ba ha? Babe gusto mo bilisan ko pa” sabi ko na mas lalo pang binilisan ang ritmo ng pagpasok ko sa kanyang lagusan.

“Bilisan mo na Nathan baka dumating na sila Tatay ahhh.. yan.. ahhhh sige pa babe” sabi niya na humigpit na ang kapit saaking ulo at sinubsob ako sa kanyang dibdib kaya mas lalo ko pang binilisan ang pagkakantot sa kanyang lagusan. Sobrang bilis na akalain mo na parang gusto ng waksiin ang butas niya.

“Tangna babe bubuntisin kita…” sabi ko habang patuloy na ikakantot ang kanyang lagusan.

“Magagalit sila Tita…” tugon nito.

“Wala akong paki… sabi ko namang pananagutan kita diba? Kaya babe hito na ako… bubuntisin na talaga kita” sabi ko ng maramdaman ko ang paghigpit ng bayag ko at pagsakit ng puson ko dahil sa pagtaas na ng likidong gustong sumirit sa tarugo ko.

“Hito na ako.. ahhhhh” ungol ko at mas lalong idiniin ang oten ko sa kanyang lagusan habang siyang at napahigpit ng kapit sa aking ulo at mas lalo akong sinubsob sa kanyang dibdib.

Napuno ko ang kanyang lagusan ng aking tamod dahil ramdam ko ang iba nito na lumalabas na sa kanyang butas at lumandas na sa aking titi.

Hingal kami pareho sa piling ng bawat isa. Napatingin ako sakanya at ganon rin ito. Inabot ko ang kanyang mga labi para sa isang halik matapos ang nakakalokong pangyayari.

“Salamat sa regalo” sambit ko sa paghiwalay ng aming mga labi.

Chapter 10

WARNING!!!

PG Content!

Chapter 10

Ron’s POV

Nang magising ako ay pansin ko na yung sinuot ko kagabi ay siya paring suot ko ngayon paggising. Napahawak naman agad ako sa aking ulo nang kumirot ito dahil sa naparami ako ng inom kagabi. Napakamot na rin ako sa aking ulo nang maalala ko ang napaka-intense sa nangyari kagabi.

Pinangako ko pa naman sa sarili ko na hanggang jakol lang ako at wala ng iba pang dapat humawak saakin kundi si Jess pero hindi ko mapigilan ang tawag at bugso ng laman lalo na at alam kong inaakit akong magpatiuna dahil sa impluwensya ng alak.

Siguro ngayon ay masasabi ko na talaga na kapag nakainom ka kahit gaano ka pa katapat na asawa o nobyo, kapag tinawag na siguro ng laman ay magpapatinaud ka na lang. Konklusyon ko lang naman iyon pero sana hindi ko na ginawa o nagpatiuna.

Napansin ko naman ang pangangalit ni Junjun nong maalala ko ang naganap kagabi. Sobrang kumakawala na ito sa kanyang kulungan kaya wala din akong nagawa kundi ibsan ang tensyon nito.

Pagpasok ko ng banyo ay agad na akong naghubad ng mga saplot ko. Kita ko sa salamin ang hubog ng aking katawan at ang tayo ko na ngayong alaga na lagpas pa sa pusod ko. Sinakal koi to gamit ang dalawa kong mga kamay at ngayon ko lang napansin na hindi na masakop nito ang aking kahindigan.

“Tangna, lumaki ba ako?”

tanong ko sa sarili habang pinagmamasdan ko ang repleka ko sa salamin.

Bukod sa na impluwensya ako ni Jay na mag-gym ay ngayon ko lang napansin ang tikas ng aking katawan. Nakita ko na ang resulta ng aking paghihirap at ang katawan na aking pinapangarap. Pero sadyang hindi koi to parating binibigyan ng pansin dahil laging nakatuon ang isip ko sa anak ko, sa negosyo at sa paghahanap ng taong kay tagal ko ng gustong makapilig.

“Ahhh…” ungol ko nang maalala ko kung para kanino lahat ng mga ginagawa kong ito kaya walang pasabing tumigas si Junjun at naglalaway na sa sobrang pagbabalik tanaw ko sa mga bagay na kay tagal ko ng hindi nararanasan pa.

“Uhhggnhhhh…” daing ko nong hawak ko ang katigasan ko at sinimulang itong salsalin.

Mas lalo akong nalibugan nang makita ko ang paglabas ng paunang katas ko na tila ba gripo kung lumabas sa butas ng titi ko. Sinakal ko ang ari ko para magpalabas pa ito ng katas at duon mas lalo pa itong umawas. Nanlambot ang mga tuhod ko sa ginawa kong yon kaya agad akong napakapit sa tiles at dahan-dahang napaupo sa sahig ng banyo ko.

“Ahhh….” Ungol ko nang laruin ang butas ng titi ko para ikalat sa kahabaan ko ang katas ko para sa swabing pagsalsal ko sa ari ko.

Ngayon dulas na dulas na ang kamay ko sa paunang katas na ikinalat ko sa oten ko sabay salsal nito na mas lalo lamang nagpaulol sa sistema ko. Resulta upang mapapikit ako sa kakaibang hatid ng muling pagmamariang palad ko habang iniisip ko muli si Jess at kung paano niya lamunin ng buo ang ari ko sa kanyang mainit at makipot ng bibig.

“Nnnggghhh… ahhhh…. Osshhhh…” daing ko sa kakaibang hagod ng kamay ko sa kahabaan ko.

Hindi ko na natagalan pa ang pagsasalsal ng maramdaman ko ang paghigpit ng aking bayag at ang pagsakit ng aking puson para ipasabog itong nararamdaman ko. At sa huling pagtaas baba ng kamay ko sa aking kahabaan ay ang pulandit ng masaganang katas ko sa eri na tumalsik sa katawan ko. Mula sa butas ng oten ko kumalat ang mainit ko na tamod sa aking tiyan, dibdib, leeg at mukha lalo na malapit sa aking bibig.

“Haa… Haa… Haa…” abot-abot ang aking hininga sa pagmariang palad ko.

Sa paglidat ko ay ang pagkagulat ko sa pagkalat ng tamod ko sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ko. Napaungol ako sa hatid na init nito lalo na nong lumandas ang iba malapit sa bibig ko ,resulta upang matikman ko muli ang sarili kong tamod.

Naalala ko tuloy noon nong unang nalasahan ko ito nang halikan ako ni Jess matapos ang pagtsupa niya saakin. Napakagat na lamang ako sa aking labi nang maramdaman ko na nama nang pagtigas ng tarugo ko mula sa nakakalibog na alaala na yon. Kaya wala din akong nagawa kundi ang magsariling sikap ulit at damhin muli ang sarap ng sandali.

Pagkatapos ko maligo ay nagbihis na ako upang pumasok sa trabaho. Pababa na ako ng hagdan sana nang matigilan ako dahil sa naalala ko na walang makulit na imistorbo saakin kaya imbes na bumababa ay pinuntahan ko ang silid nito upang tiyakin na andito ba ito. Baka kasi galit ito dahil sa hindi niya ako nagising. Siya kasi ang alarm clock ko parati kaya nakapanibago lang na hindi ako kinukulit ng anak ko para gumising.

Pagbukas ko ng pinto ng kuwarto niya ay wala ito dito, siniguro ko pa na tiyakin kung nasa banyo niya ito pero wala ito doon kaya nagmadali akong bumaba para icheck kung nasa baba ito naglalaro ng games pero wala ito sa sala at tanging si Mommy lang ang nasa kusina na nagliligpit.

“Good Morning my very beautiful Mommy…” bati ko dito at hinalikan ito sa noo kagaya ng parati kong ginagawa sa umaga lalo na kay Lyle.

“Boliro ka pa rin… Oh siya? May hangover ka pa ba?” biglang tanong nito saakin na ikinagulat ko.

Sa pagkaalala ko kasi nong umuwi ako ay patay na lahat ng ilaw kaya ibig sabihin non ay tulog na sila pero paano nalaman ni Mommy na lasing akong umuwi. Napatawa na lang ako bahagya dahil kahit trenta na ako ay para pa rin akong teenager na takot mahuli ni Mommy.

“Paano mo nalaman mom? Paika-ika na ba ako kagabi?” nakangisi kong tanong dito na ikinataas ng kilay nito.

“Natakot sa’yo si Lyle kagabi dahil inantay ka niyang makauwi… Ginising niya ako nong mahulog ka na jan sa hagdan” paliwag nito saakin na ikinabahala ko dahil nakita pala ako ng anak ko sa ganoong kalagayan. I really owe him an apology.

“Kaya pala masakit yung ulo ko” natatawang sabi ko dito ng bigla akong kurutin nito.

“Ikaw na bata ka… alam mong may anak ka na, naglalasing ka pa rin… nako ewan ko sainyo” sabi ni Mommy na sumuko na rin saakin.

Nabahala naman ako kay Lyle dahil ayaw kong makita niya ako sa ganoong sitwasyon at baka ano pa ang mga nasabi ko.

Nagpaalam ako kay Mommy na papasok na at tumawag na rin kay Ken dahil sabi ni Mommy na kinuha daw niya ito para sabay na sila ng anak niyang si Neil na pumasok sa school na lubos ko naman ikinapasalamat.

Naging kasual lang saakin si Ken na parang wala lang nangyari saamin kagabi kahit na naalala ko na halos maduwal at masuka siya dahil hindi niya ako makuha ng buo.

Napailing na lang ako para iwaksi itong sa isip ko dahil hindi ko na dapat iniisip pa iyon dahil isang katuwaan lang iyon at pagtugon sa pangangailangan namen.

Kakarating ko lang sa Restaurant ko nang biglang tumunog na naman ang phone ko na agad kong tinignan kung sino at nong makita ko ang nakarehistro na pangalan ay agad koi tong sinagot habang papasok ako sa loob ng aking opisina.

“Inspector Ruiz, I hope there’s good news that you’re going to tell me now. Did you finally see him? Can you tell me where he is? Is he okay? How was he?” magtatanong pa sana ako ng marami pa sakanya dahil halos tatlong buwan rin itong hindi tumawag saakin sa paghahanap kay Jess.

“I’m sorry Ron, I wish I could answer all your question but still we couldn’t find a lead to where is he now. I’m sorry” sabi na sandali kong ikinatigil.

Matagal rin bago ako nakasagot dito dahil sa daming mga tanong na gusto kong itanong sakanya tulad ng kung ginagawa ba niya ang trabaho niya. Sana nagsisinungaling siya o hindi kaya tinatakpan lang ang katotohanan dahil ayaw magpakita saakin ni Jess. O sadyang hindi pa talaga ito nahahanap.

“How about that taxi? That’s our first lead, of course they log Jess accommodation…” sabi ko ng bigla ako nitong sinapawan.

“It’s not enough Ron. It has been 4 years since we ask him to where your brother could be but he didn’t give us any answer right? Do you have any clue or to point out where he could go?” sabi nito na ikinasakit ng ulo ko sa pagalala na halos apat na taon na noong sinimulan ko ulit siyang hanapin.

“I told you before Inspector, I can’t attempt to put you on his direction. I just saw him walk away that night with that taxi cab” sabi ok dito na medyo tinaasan ko na ng boses dahil sa halos apat na taon mula ng lumapit ako dito para tulongan akong maghanap sa nawawala na si Jess ay wala pa silang nakukuhang lead kay Jess.

Ayaw kong sumuko na hanapin siya at kahit ako na mismo ang maghanap at libutin ang buong bansa ay gagawin ko. Mahanap ko lang siya. Mahanap ko lang ang taong sobra ko ng kinasasabikang makasama. Nagkamali man ako noon pero sana naman hindi pa huli saamin ang lahat para ituloy ang pag-ibig na yun.

“We’ve search everywhere Sir, still we couldn’t find him. Could you know any lead or person he’d been with” sabi nito na ikinainit na ng ulo ko. Nakuyom ko na lang ang mga palad ko at sinapak ang table ko.

Parati na lang kasing ganito ang mga sinasagot nila saakin at nakakainis na dahil sa apat na taon nay un ay wala silang mahanap. May mas madaling alternatibong paraan naman pero alam kong ikakapahamak iyon ni Jess kung sakaling gagawin ko iyon.

“Please, call me again if you have a better update to report” sabi ko at agad ibinaba ang tawag at naghilot ng noo ko sa walang katapusan kong pagdudurusa sa hindi mahanap na si Jess.

Halos pitong taon ko na siyang hinahanap kasabay ng paglaki ni Lyle pero noon hindi ko siya kayang mahanap na ako lang dahil pinapalaki ko rin ng maayos ang anak ko. Nong gumaan na ang buhay namen ay saka na ako gumawa ng alternatibong paraan habang nagtatrabaho ako.

Hindi ko na lang din namalayan na kanina lang pala nasa pinto ang anak ko. Malungkot ang mukha nitong tinititigan ako kaya agad akong gumuhit ng isang ngiti sa aking mga labi para naman hindi ito mag-alala pa.

“You’ve never told me that you’re here already big man… How’s school today?” untag ko dito at sininyasang lumapit saakin na agad naman niyang ginawa at nagtatakbong lumapit saakin sabay bigay ng isang napakahigpit nitong mga yakap.

“Still, that inspector couldn’t find Tito Jess?” tanong nito saakin na malungkot kong ikinatango bilang pagtugon rito.

“Hey, you never answer my question… how’s your school today?” paglihis ko sa pinag-uusapan naming dahil ayaw kong pati iyon ay isipin pa ni Lyle. Matalino ang anak ko at sa murang edad ay alam niya na ganito na ang sitwasyon ko.

Ayaw kong isipin din niya ang ginagawa ko dahil hangad ko lang naman na maging masaya siya pero kilala ko ang anak ko dahil alam ko na mas nanaisin niyang makitang masaya muna ang taong mahalaga sakanya bago ang sarili niya.

Napansin ko naman ang pagkalungkot ng mukha niya nong lumapit ito saakin at hindi makatingin ng maayos saakin na parang may sasabihin ito saakin kaya ako na ang unang nanghingi ng tawad dito.

“I’m sorry to scare to last night big man… Sorry if Daddy got drunk and frighten you” sabi ko na ikinatingin niya saakin.

“It’s okay Dad… I know you just need that to isolate your mind from this past tension you’ve been through” sabi nito na labis ko na lamang ikinagulat dahil wala sa isip ko na sa murang edad ay alam na niya ang mga kahulugan ng mga pinagsasabi niya.

Napayakap na lamang ako dito ng mahigpit at ganon rin ito saakin.

“I’m sorry if Daddy is a little mess right now but I promise to be okay soon.” Sabi ko dito.

Hiling ko n asana matapos na itong kalbaryo ko dahil ayaw kong maapektuhan si Lyle lalo na at sobrang bata pa niya para intindihin ako ng sobra. Pero sa huli nagpapasalamat na lamang ako dahil binigyan ako ng anak na sobrang maalalahanin.

Chapter 11

Chapter 11

Jess’s POV

Natapos na ang klase ko sa araw na ito at habang tinatapos ko na ang iilang mga documents at mga papeles na kailangan ipasa ay biglang may kumatok sa cubicle ko na labis ko na lamang na ikinakaba. Hindi ko alam pero naging ganito ako nong huli nagtabi kami ni Nathan. Pagkatapos kasi ng mainit naming tagpuan ay biglang may kumatok sa pintuan at ang kumatok ay walang iba kundi si Tita na pinuntahan pa talaga ako at inakyat dito sa taas dahil hinahanap ako nila Tito para makipag-inuman. Kami naman sa loob ni Nathan ay tarantang nagdamit at ayon nga ang nangyari una akong lumabas at sinamahan si Tita makabalik sa bahay nila habang si Nathan ay dumaan sa likod ng bahay.

“Hoy Jess, hindi ka pa ba tapos jan? Tara labas tayo nila Sir Tan nagyaya kasi sila.” Sabi nito nang pumasok sa cubicle ko.

Unang sahod kasi namen ngayon ay parang mapapasabak ako nito dahil parang sunod-sunod na ang mga araw na wala akong tamang tulog. Gusto ko sanang umayaw na muna sa kanila dahil balak kong bumili ng gamot ni Tatay dahil malapit na itong maubos. Kaso parang bastos naman kasi first time magyaya ng mga co-teachers ko at baka mag-isip sila ng masamang bagay saakin. Ayaw ko lang silang bigyan ng maling impresyon kaya sumama na lang din ako sa kanila.

“Huwag kayong mahiya saamin ha… sabihin na lang natin na simula ito ng bagong samahan natin kaya cheers sa mga bagong faculty members natin.” Pagpunyagi ng Professor namen.

“Cheers!” sigaw naming lahat at itinaas ang baso saka ito ininom.

Hindi naman masyadong matapang itong nabili namen at saka maganda na rin ito para hindi ako malasing kahit na batak na ang sikmura ko sa inuman. Kayo ba naman mag-inuman parati sa bahay nila Tatay at Tito, sigurong walang ibubuga itong mga kasama ko.

“So kamusta ang mga klase niyo? May mga pasaway ba na mga estudyante.” Sabi ni Sir Tan para magsimula ng diskusyon at bumaling saakin. Pansin ko ang mata niya ay nakatingin saakin kaya naisip ko na hudyat iyon para sagutin ko siya pero naunahan ako ni Daisy dahil sa magkatabi lang kami.

“Naku Sir! Sobra pa!

Kahit mga college students na parang elementary pa rin kung mag-isip. Ni hindi maintindihan kung ano yung first transaction eh. Hindi pa ma-determine kung anong accounts.“ Sabi ni Daisy na nadismaya.

Totoo naman kasi na medyo nakakalito lalo na at hinahandle namen ay Principle of Accounting na unang major subject ng mga Accountancy. Pero naiintindihan ko naman ang mga estudyante ko kaya pinapaliwanag ko sa kanila ng maigi.

“How about you… Sir Jess, right?” turo saakin ni Sir Tan.

“Ah eh ganon rin po tulad ng kay Ma’am Daisy, medyo yung iba hindi nakaka-catch up kasi hindi nila strand nong Senior High nila kaya pinapaintindi ko ng maayos para makasagot sila” tugon ko rito na ikinatango niya habang nakangiti saakin.

Naging topic namen sa inuman ay ang tungkol sa mga future lectures namen at kung paano ihahandle. Ang mga Seniors naman namen ay binibigyan kami ng mga tips at nagsuhestyon na humanap ng tulong sa kanila kapag may hindi kami masyadong naiintindihan sa magiging lectures namen na lugod naman naming ipinagpapasalamat sa kanila.

Medyo natagalan kami ubusin ang huling bote dahil yung ibang kasama namen ay parang tinamaan na lalo na yung hindi sanay sa ganitong inuman dahil ang huli naming ininom ay masyado ng matapang kaya yung iba ay hindi na kinaya at gusto na daw umuwi.

“Hindi pa pala sila masyadong sanay sa inuman…” natatawang banggit ni Sir Tan nang inaakay na namen ang ibang kasama namen para ihatid sa kanila.

“Oo nga po Sir eh…” pagsang-ayon ko na lamang dito.

“Pero ikaw hindi ka pa lasing?” tanong nito saakin na agad kong ikinatingin dito. “I mean… nakakalakad ka pa ng maayos samantalang itong mga kasama natin halos mangapa na.” dagdag niya sabay tawa niya.

Agad ko namang ring natinguha kung bakit siya biglang nagyaya. Noon pa man nong naging instructor ko siya sa ilang mga subjects ko ay nabalitaan ko na may pagkasilahis itong si Sir Tan. Buti na lang at naalala ko dahil pakiramdam ko ako ang pakay niya talaga dito lalo na at kanina ko pa napapansin ang mga tingin na pinupukol niya saakin habang nag-iinuman kami.

“Nagtrabaho kasi ako noon sa isang bar, Sir, tapos nong makatapos ako ng kolehiyo ay kinuha agad akong manager nito. Sa halos araw-araw ko ba naman napakikisalamuha sa mga lasing at hindi naiiwasang mapa-inom” sabi ko sabay tawa ng hilaw sakanya.

“I see…” napatango-tango na lamang siya sa naging tugon ko sakanya at napapansin ko sa kanyang mukha ang pagkadismaya.

“Ako na maghahatid dito kay Sir Diego at Ma’m Biatres, pasensya ka na hindi na kita maihahatid” sabi niya saakin.

“Naku po walang problema Sir, basta ingat kayo ah… Kaya ko pa naman ang sarili ko” sabi ko dito at sumakay na siya sa kanyang sasakyan habang yung iba pa naming kasama ay hinatid ng iilang kasama naming habang ako ay hito naghihintay ng masasakyan at nong may padaan na taxi ay agad ko itong pinara at sumakay.

Habang nasa byahe ako ay naalala ko na naman tuloy ang ginawa ko noong unang hakbang ko para makapagsimula ng buhay dito. Medyo masalimuot at liko sa dapat na landas ko ang tinahak sa pagsisimula ko noon pero wala akong makitang ibang solusyon. Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata para hindi ko na isipin iyon pero aaminin ko na rin naging daan iyon para kalimutan ko ang lahat at para buksan ang puso ko para sa isang tao.

Napadilat agad ako ng mata nang maalala ko si Nathan kaya agad kong hinalungkat ang bag ko para hanapin ang phone ko.

“Shit!” mura ko sa sarili nang makita ko ang daming tawag at mensahe ni Nathan saakin.

Tatawagan ko na sana siya pero nong lumiko ang sasakyan sa kanto namen at tinuro ko muna sa driver ang hihintuan ko at nagbayad. Pagkalabas ko ay agad ko siyang tinawagan ng may marinig akong pamilyar na tunog ng phone kaya napalingon ako sa aking likuran at doon ko siya nakita na nakaupo sa motor niya habang nakatingin sa direksyon ko. Nakonsensya akong pinagmasdan siya dahil tulad ko ay naka uniporme pa din siya.

Agad akong lumapit sakanya at niyakap ito ngunit hindi man lang niya tinugonan ang yakap ko.

“I’m sorry…” malambing kong sabi dito saka humiwalay ako sa pagkakayapos ko sakanya at tinignan ito.

Kita ko sa kanyang mukha ang pagkainis dahil sa hindi ko pagsabi sakanya na lalabas kami ng mga co-teachers ko. Alam kong naghintay siya saakin dahil na rin sa kanyang suot ngayon. Nakipagtitigan ito saakin ng husto na parang may hinihintay siyang gawin ko para maibsan ang inis niya. Kahit nag-aalinlangan na gawin iyon ay wala na din akong ibang choice kundi gawin iyon dahil ayaw kong matulog na iniisip kong may sama siya ng loob saakin kaya hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi at inabotan ng halik ang kanyang malalambot na mga labi.

Isang dampi lang sana iyon sa kanyang labi ngunit siya na ang sumakop sa akin at idiniin ako sakanya sa mapapagitan ng paghawak niya sa bewang ko at batok para sa isang maalab na halik. Pinayagan ko na lamang siyang gawin iyon at nong makahanap ng tiyempo para himiwalay sa kanyang halik ay agad akong inihinto ito.

“Nasa labas tayo Nathan at baka may makakita sa atin.” Pagpapaalala ko sakanya.

“Kulang pa sana yon sa pag-iwan mo saakin sa school dahil sa pagsama mo jan sa mga co-teachers mo. Sa susunod talaga aabangan na kita sa mismong office mo para hindi ka na nila makuha pa.” sabi nito na ikinangiti ko.

Nakita ko naman ang pagkainis niya dahil sa pagsimangot ng mukha niya.

“Hindi ako natutuwa, hindi biro ang maghintay ng halos dalawang oras sa taong wala na pala” nakasimangot niyang sabi kaya hindi ko mapigilang hindi siya muling abotan ng halik saglit sa kanyang mga labi.

“Kaya nga po nagso-sorry ako di ba? Huwag kang mag-alala at babawi po ako sainyo” sabi ko dito na ikinangiti na niya.

“Promise mo yan… pag hindi mo ginawa, sa susunod na sex natin ay tataliin kita at kakantotin hanggang sa magsawa ako sa’yo” sabi nito ng nakangiti ng malisyoso na ikinatigil ko saglit dahil sa pag-iisip ko sa kanyang sinabi. Napatawa naman siya dahil alam na alam niya talaga kung paano niya ako pagtripan kaya nasapak ko na lang ito sa kanyang dibdib na ikinadaing niya kuno kahit hindi naman masakit.

“Ahhh… babe, ikaw pa ang may kasalanan pero ikaw pa ang mapanakit” uma-akto niyang nasasaktan talaga kahit hindi naman malakas talaga ang pagkakasapak ko sa kanya.

Pareho na lang kaming napatawa at muling hinalikan ang isa’t-isa dahil hindi naman natatamaan ng liwanag na galing sa poste ang kinatatayuan namen kaya nakakatiyak ako hindi kami makikita dito.

“Basta bumawi ka ah… kung di kakantutin talaga kita hanggang hindi ka na makalakad at makapasok sa klase mo…” sabi niya at ngayon ay pinisil ko na ang pisngi nito na nagpahiyaw sakanya sa sakit dahil tinotoo ko na talaga iyon dahil sa pagiging pilyo niya.

“Basta bukas na bukas gumising ka ng maaga…” hindi pa ako nakakatapos sa aking sasabihin ay humirit na agad ito.

“Magpapakantot ka sa akin first thing in the morning? Sige game ako jan…” pilyo niyang sabi saakin kaya muli ko na naman pinisil ang pisngi nito. “Aray babe sumusobra ka na ah… dito na dito talaga kakantotin talaga kita eh”

“Sige gawin mo at hindi na kita kikibuin kahit kailan” babala ko sakanya na ikinangisi ni gago.

“Hehe biro lang… ano ba ang gagawin natin bukas?” tanong niya saakin at ngayon ay ako naman ang ngumiti ng nakakaloko na ikinakagat niya ng ibabang labi niya.

“Bakit hindi na lang kasi ngayon, halos tatlong araw din akong hindi nakapagrelease eh” sambit nito.

“Ipunin mo lang… sige matulog na ako” sabi ko at binigyan ng isang madaliang paglapat ng aking labi sakanya bago ako humiwalay at tinapik ang pisngi niya bago ako naglakas papasok na sa bahay namen na sana nang may hinirit pa ito.

“Babe, ang dali lang non…” pagmamaktol niya na ikinangiti ko bago ako muling lumapit sakanya at hinalikan na ngayon ang noo niya.

“I love you…” bulong ko na ikinangiti na rin niya at hinalikan din ang noo ko.

“I love you even more…” tugon niya na ikinahabag ng damdamin ko kung alam niya lang.

Pinagmasdan kong ipinasok niya ang motor sa kanila habang ako naman ay pumasok na sa bakuran naming at habang kinakandado ko ang gate ay nakita ko siyang kumaway saakin mula sa kanilang pintuan bago ito sinarado. Ako naman ay pumasok na rin sa loob ng bahay na may ngiti sa aking labi at hindi man lang alintana ang medyo nahihilo kong isipan. Mas nalasing pa ako sa halik ni Nathan kaysa alak.

Chapter 12

Chapter 12

Jess’s POV

KINABUKASAN ay maaga akong nagising at nag-ayos para sa magiging lakad naming ni Ethan. Ang totoo kasi ay balak ko talagang maging date namen ito dahil wala kami masyadong matinong date dahil puro kami pagtatago at minsan parang naging simpling lakwatsya lang ang nangyayari. Agad na akong lumabas ng bahay at umalis, nakapagpaalam naman ako kina Tatay at Mave tungkol dito pero syempre yung totoong dahilan ay si Mave lang ang nakakaalam. Pagkalabas ko ay nadatnan ko si Tita na nagwawalis sa labas ng kanilang bakuran habang unti kaong papalapit sakanya.

“Magandang umaga sa napakagandang dalaga na nawawalis jan” b ati ko sa kay Tita na ikinatigil niya sa pagwawalis at tumingin saakin sabay ngiti sa naging bati ko sakanya.

“Naku, ang aga nambobola, naging bolero ka na din tulad ng mga Tiyohin mo…” tugon niya saakin sabay mano ko nang makalapit ako sakanya. Maganda si Tita at hindi mo makikita ng pagkalusya dahil maalaga ito kaso mga simpling pambahay at damit lang ang parati niyang suot na ikinatatangi niya sa lahat.

“Maaga ka ata ngayon? At bihis na bihis, may pasok ba eh Sabado naman?” dagdag ni Tita nang mapansin ako sa naging ayos ko.

“Ah opo, sa katunayan nga po ay magpapasama ako kay Nathan kasi may bibilhin sa Ormoc mga gamot ni Tatay… nakapaghanda na po ba siya?” tanong ko kay Titan a ikinagulat niya.

“Aba eh hindi ko alam yan… tulog mantika ang batang yon at hindi nagsabi na may lakad pala kayo. Sandali lang at gigisingin ko ah? Malilintikan talaga yang bata’ng yang sa akin eh” sabi ni Tita nakapamewang sa sinabi ko pero pinigilan ko na ito para ako na lamang ang gigising dito dahil ayaw kong maudlot niya ang kanyang ginagawa at alam kong sesermonan na naman niya ang pilyo niyang anak.

Pagkapasok ko kuwarto ni Nathan ay ayun si mokong tulog na tulog na akala mo wala kaming pupuntahan kaya gigisingin ko na sana ito ngunit nang makalapit ako sa higaan niya ay napagmasdan ko ang medyo gumaganda ng hubog ng katawan niya dahil tanging boxer brief lang ang suot niya habang nakatihayang natutulog. Hindi rin wala sa paningin ko ang morning erection niya dahil sa hapit niyang kasuotan.

May pumasok naman na kapilyohan ang isip ko kaya wala sa isip kong dahan dahan hinimas ang ngayong nabubuhay niyang alaga. Habang hinihimas ko ito para gumising si tanga na ngayon ay kagat labing dinadama ang pagkakahimas ko sa kanyang alaga ay may binanggit itong pangalan na ikinagulat ko.

“Ahhh sige pa Faith…” mahinang ungol niya at sa inis ko habang hinahagilap ko sa isip kung sino yung Faith ay naalala ko na ito yung true love niya kuno na naging jowa niya, kaya sa inis ko ay sinakal ko ang alaga niya na ikinabalikwas niya ng bangon dahil halos gusto ko ng itong baliin.

“Ahhh ahh ah ah arayyy… B-babe?” daing niya nang makita ang ari niya na sinasakal ko.

“Bakit mo nabanggit yung Faith na yon ha?” asik ko dito.

“Ha? Anong Faith? Sinong Faith aaarraayyy babe masakit…” daing niya dahil muli kong mas sinakal ang alaga niya habang nakakagat-labi pa sig ago.

“Kaya hindi ka gumising ng maaga dahil sa pinuntahan mo or nakipag-ano ka ni Faith ano?” asik ko dito ulit dito na ikinatawa niya ng hilaw sabay kamot niya sa kanyang batok at umiling sa aking mga sinasabi na parang hindi siya makapaniwala na pinagseselosan ko yung true love daw niya na niloko lang siya.

“Babe naman, matagal na yon at saka may bago na ako ngayon na mas mahal ko pa kaysa sa kanya” sabi ni gago na ikinairap ko dito kaya tumayo ako sa pagkakaupo sa kanyang kama at lumayo dahil sa inis.

Naramdaman ko namang lumapit siya dahil bigla na lang niya akong niyakap mula sa aking likuran.

“Sorry na, ikaw lang talaga promise babe… pero sana hindi mo binuhay si Junjun kaya reponsibilidad mong patulogin ulit siya.” Masuyong niyang sabi habang binubulong ito sa aking tenga na nagbigay ng kakaibang kiliti at pangagatog ng aking sistema. Agad akong kumalas at humarap sakanya at tinignan siya sabay bigay ko ng nakakalokong ngiti niya na akala niya mahuhulog ako sa patibong niya.

“Magjakol ka!” sabi ko sabay irap at labas sa kanyang kuwarto dahil kapag hindi ko ginawa iyon ay baka tuloyan na akong mahulog sa kanya mapang-akit na panunuyo na alam kong ikatutumba ng depensa ako. At saka ayaw ko ng maghubad tapos magbihis ulit kapag ginawa naming yon.

Halos kalahating oras o higit pa doon ang inantay ko para hintayin si Ethan matapos sa kanyang pag-aayos. Halos sirain na rin ni Tita ang pintuan ng kuwarto niya dahil sa tagal nitong magligo rin. Nang makalabas ito ay grabing sermon ang nadatnan niya sa pagbaba niya at sinabayan pa ni Tita ng pagkurot niya sa tenga nito na ikinatawa ko ng patago na ikinainis niya lalo.

“Sige Ta, aalis na po kami…” paalam ko dito.

“Sige at mag-ingat din kayo. Nathan ha! Tulongan mo si Kuya mo sa pagbibitbit ng mga bibilhin niya” bilin ng mama niya na hindi man lang nito pinansin kaya nagawa ko siyang sikohin dahil sa ayaw koi to maging bastos sa Mama niya. Tumango lang si Mokong at bakas pa rin sa mukha niya ang sobrang pagkainis.

Nakarating kami sa terminal na hindi man lang ako nito kinibo hanggang sa makasakay at tumakbo na yung van na sinakyan namen ay hindi ako nito inimikan. Gusto kong magmatigas rin dahil sa totoo lang wala akong kasalanan at siya lang itong nag-iinarte pero hindi ko rin mapigilan ang sarili ko na iwagayway ang puting pandera tanda ng pagsuko ko kaya ako na ang unang kumausap dito pero nagulat na lamang ako ng biglang may sumandal sa balikat ko kaya agad akong napatingin dito at hito nga nakatulog pala talaga siya. Siguro inaantok pa siya kanina at napilitang gumising lang tapos ininis ko pa siya kanina kaya hinayaan ko na lang siya.

Bago kami maglibot ay inayos muna namen ang hidwaan sa aming dalawa kahit wala naman at nagpakumbaba na rin ako sakanya dahil kagabi ko pa siya naagabyado.

“Nainis lang ako kasi ginagatungan mo na naman si Mama sa pangsesermon niya. Alam mo namang hindi yon titigil sa kakadada.” Medyo may halong inis na sabi niya saakin dahil isa sa pinaka-ayaw niya talaga ang pinagsasabihan siya lalo na at alam niya tinanggap niya ang kamalian niya ay patuloy pa rin siyang sinesermonan. Yun ang pinaka ayaw niya sa lahat.

Hinawakan ko na lang ang kamay niya saka tumingin sa mga mata niya na nagpapahiwatig ng sobrang pagkadismaya kaya hinawakan ko ang pisngi niya at inabot ito ng isang halik na ikinagulat niya dahil bukod don ay nasal abas kami at dapat hindi naming ito pinapakita sa ibang tao pero halos kilo-kilometro ang layo namen saamin kaya ayos lang saakin at alam kong gusto niya ito dahil matagal na niyang gustong ipagsigawan sa lahat na sakanya lang ako.

Napahawak naman agad siya sa bewang ko para idiin pa lalo ang katawan ko sakanya at naramdaman ko na ang mga dila niya na papasok n asana sa loob ng aking bibig kundi lang ako humiwalay agad. Akmang tutukain pa ako ni gago dahil parang nag-iinit na rin ito sa sobrang higpit ng pagkahawak niya saakin.

“Mamaya na at may oras para jan… Kain muna tayo kasi nagugutom na ako” mungkahi ko dito na agad niyang ikinatango habang binibigyan ang ng isang nakapasayang mga ngiti.

“Tara na…” sabi niya at naglakad na kami habang hindi niya inaalis ang pagkakapulupot ng kamay niya sa bewang ko na sobra ko na lamang pinanghina dahil sa wakas ay nailalabas naming ang ganitong side namen na hindi inaatubili ang nasa paligid namen.

Hindi na naman nakakalimutan ni Ethan na banatan ako sa mga pilyo niyang jokes nang biglang naramdaman ko ang hininga niya sa aking tenga, titignan ko n asana siya kasi agad na itong may ibinulong.

“Mamaya ah kainin mo naman ako…” sabi nito na sobra ko na lamang na kinalabutan.

Napamura na lang ako sa aking isip at nang tignan ko siya ay nakangiti ito ng makahulogan saakin. Napailing na lang ako sa mga ganito niyang biro saakin pero alam ko sa sarili ko na kalahati doon ay totoo at iniisip ko pa lang iyong ay sinisiklaban na ang damdamin ko.

Alam na alam niya talaga kung paano ako makuha at kung iniisip na iba ay kay daling matibag ang depensa ko ay nagkakamali sila dahil iba talaga sa aking ang hatid ng kanyang mga simpling hirit. Hindi ko naman kinakaila ang bugso ko dahil alam kong hindi na ito mawawala pa sa pagkatao ko lalo na sa taong gusto ko.

Tinignan ko ito ng napakaseryoso at may ibinulong rin sa kanya na agad niyang ikinatingin sa akin at doon ko na sinimulan ang nais niya.

Hayok ako sa laman at hindi ko tinatanggi iyon at alam kong nangyayari ito dahil alam kong may kulang at hinahanap ako.

Chapter 13

Chapter 13

Nathan’s POV

“Saan mo ba gustong magparaos?” mapang-akit na sabi ni Jess gamit ang nakakaakit nitong boses.

Hindi ko na lang namalayan na dinakma niya bigla ang umbok ko na nagsisimula ng mabuhay kaya sobra akong nataranta at napatingin sa paligid.

“F@ck…” daing ko ng pisilin na niya ito at nawala ako sa isip sa mga nasa paligid ko kaya kahit natutuon ang isip sa pagkakadakma ni Jess sa burat ko ay nangalahati naman isipan ko ang pangamba at buti na lang na walang nakapansin sa amin kaya agad akong humarap sa kanya para itabon sa madla ang nangangalit ko na alaga sa loob ng masikip ko na pantalon. “Panagutan mo to Jess…” seryoso kong banggit sa kanya na hindi ko inakala na gagawin niya.

“The pleasure is all mine…” nakangisi niyang banggit at nanlaki ang mata ko ng bigla niyang iniluhod ang isa niyang binti at tumingala saakin habang ang umbok ko ay nasa harap mismo ngayon ng mukha niya. Napasinghap ako at muntikan ko ng malakasan ang boses ko kaya natakpan ko kaagad ang bibig ko pero sobrang pagkadismaya ko ng biglang yumuko si Jess at inabut ang kanyang sintas.

Napamura ako sa sarili dahil sa ginawa niya dahil naiwang lutang ang isip ko sa tigang na aking dinadama dahil sa pagloloko niya. Napatiim-bagang ako sa ginawa niya at akmang itatayo siya ngunit siya na ang gumawa non at bigla akong hinila sa kung saan. Nakita ko na lang na dinala niya ako sa banyo ng terminal at pumasok na pinakahuling cubicle malayo sa pintuan. Ayaw kong umasa nab aka bibitinin na naman niya ako pero nagkamali ako nang hawakan niya ang pantalon ko at tinanggal sa pagkakabotones ito sabay hila niya pababa ng mga salawal ko kasama na brief ko at isang pitik ang tumambad sa kanyang mukha nang makawala ang alaga ko sa kanyang howla. Napadaing ako nang tumama ito sa mukha ni Jess. Kita ko ang pagngiti niya kahit kalahati lang ng kanyang labia ng nakikita ko dahil natabunan ang kalahating parte ng aking kahindigan.

“Huwag mo na akong bitinin Jess… please” pakikiusap ko sakanya para hindi na ako paasahin pa dahil tigas na tigas na ako at naghahanap na ng lagusang gustong pasukan ng alaga ko.

At walang pasabing bigla na lang niyang sinubo ang pagkalalaki ko at sinagad ito hanggang sa kanyang lalamunan na ikinaungol ko ng tumama ito sa basa niyang tinggil. Umurong ito hanggang sa ulo na lang ng ari ko ang naiwan sa bibig niya at nilalaro nito ang butas ng titi ko gamit ang dila niya na sobra ko na lamang ikinaigting sa sarap habang nagpipigil akong huwag gumawa ng ungol dahil sa sarap na tinatamasa ko sa pagpapaligaya ng kasintahan ko sa akin. Gusto ko na lang na subo niya ito habang buhay pero alam kong may hangganan ito dahil kailangan kong magpalabas ng aking nararamdaman pero kung ganito siya parati magpaligaya sa akin ay gusto kong huwag na kaming tumigil pa kahit makailang putok pa ako.

“Tangnang bibig yan, babe… sige tsupa pa… ahhh ahyan nga urrggnnhhaaa…. ahhhh babe” ungol ko na pilit na nililiitan nag boses ko at parang halinghing na lang iyon dahil ayaw kong gumawa ng tunog dahil nasa publikong lugar kami pero kung ganito ang ginagawa ng kasintahan ko saakin at siguradong lalakasan ko pa lalo sa higit na na nais kong isigaw ang sarap na nararamdaman ko sa pagkakatsupa saakin ng kabiyak ko. Para na rin ganahan siya sa pagpapaligaya pa saakin.

“Sagad mo ulit babe… tsupa pa babe… ayan ahhh.. yan yan babe ugghhh… nnggghh” pamimilipit ko sa ibayong sarap na hatid ng mainit nitong bibig.

Habang dinama ang pagpapaligaya saakin ni Jess ay bigla itong tumigil kaya napatingin ako dito at iniluwa niya ang burat ko na ngayon nakadantay sa kaliwa niyang pisngi.

“Ba-bakit babe?” hingal ko na tanong dito.

“Gusto ko sanang tirahin mo’ko kaso ayaw ko dito dahil baka may pumasok dito at marinig tayo sa ginagawa natin…” sabi niya pero sa tenga ko na nagdulot ng grabing panggigil sa boses niyang nang-aakit.

“Saan mo gusto? Magmotel tayo? Babe, game ako kahit kailan pero huwag mo kong bitinin please… tsupain mo ko ulit dahil gusto ko ng magpasabog…” pagmamakaawa ko sakanya dahil hindi na talaga maibsan ang libog na aking nararamdaman at walang ibang paraan kundi ang magpalabas at magpasabog ng dagta ko sa kanya.

Wala siyang naging tugon kung hindi ang muling pagsubo niya sa titi ko na ikinaliyad ko sa muling pagsama sa init ng kanyang bibig, sabayan pa ng mga higop niya na parang unti-unting sinisipsip ang lahat ng lakas ko. Muntikan na akong mawalan ng balanse kaya napasandal na ako sa kalapit na dingding habang ginigiya ko na ang kanyang ulo sa pagtsupa pa sa kahabaan ko.

“Ugggghhhh… yan nga ahhh tangna ahhh shit babe pa” ungol ko muli na hindi ko na mapigilang malakasan ang boses ko ni walang pakialam si Jess kung may makarinig saamin basta tinatamasa namin ngayon ang sarap ng hatid ng kamundihan ito.

“Malapit na babe… kunti na lang ahhh sige pa malapit na talaga akooo…” babala ko sakanya na kanyang namang inigihan pa sa pagsupsop pa ng tubo ko hanggang sa napahigpit ako ng kapit sa kanyang ulo para mas idiin at pabilisin ang pagtsupa niya habang pikit matang dinama hanggang nakaramdam ako ng pamilyar na sesyason at doon tinakpan ko ang bibig ko sa ungol na gustong lumabas dito dahil sa pagpapasabok ko.

Alam kong marami-rami din yon at hindi nga ako nagkamali nong tignan ko siyang nagkandahirap sa pagsimot ng ibang dagta ko na nagkalat sa bibig niya. Kumuha ako ng tissue para pahiran ang ibang hindi niya na tunton mga dagta ko sa mukha niya at habang ginagawa ko iyon ay nakangiti naman siya sa akin na pinagmamasdan ako.

“Sweet ng boyfriend mo nuh?” sabi ko dito na ikinairap niya at agad ng tumayo.

“Una akong lalabas at maglilinis sa lababo, baka may naiwan pa” paalam niya saakin na hindi man lang ako tinulongan na ibalik sa junjun sa loob ng damit ko habang siya naman nag nagbaba nito. Napailing na lang ako dito at inayos si junjun na parang naghahanap pa ng susunod na aksyon kaso ang mommy niya umayaw na.

Paglabas ko ay nadatnan ko siyang hinihilamusan ang mukha niya at siniguradong wala ng bakas ng ginawa namen pero kung ako lang ay ayaw ko dahil tanda iyon na akin siya at para malaman yon ng karamihan gusto pang makahirit sa kanya.

Habang pinagmamasdan ko siyang inaayusan ang sarili ay biglang may sumagi sa isip ko na mga katanungan. Tulad ng kung paano ako nahulog sa kanya at kung paano nagsimula ang simpling libog sa pagkagusto.

Unang may mangyari kasi sa amin ay parang isang tagpuan lang na pagpapalabas ng init sa katawan ngunit hindi ko lubos akalain na hahanapin ko na sakanya ito at nauwi ang lahat sa ganito. Ang pagkagusto sa kanya nang unti-unti ko siyang makilala ang sa masalamuot niya na kahapon. Isang simpling simpatya na nauwi sa pag-unawa. Na sa huli ay inalam pa ang lahat na buo naman niyang isiniwalat. Nakokonsensya tuloy ako dahil sa mga nagawa ko sa kanya noon na hindi niya dapat natamasa sa akin. Pero nangyari na at tinanggap naman niya na ipinagpapasalamatan ko dahil sa matinding pag-unawa niya.

“Hanggang kailan ka magmumugtok jan?” sabi niya na ikinapukaw ko agad.

“Napag-isip lang ako kung sana hindi mo na tinanggap yung tamod ko sa mukha mo…”

“Gago!” putol niya sa akin sabay tapon ng tissue na sumapol sa mukha ko.

“Try nga natin yon babe” sabi ko dito na ikinakunot ng noo niya at napatingin ng masama saakin na sobra ko na lang ikinatawa dahil sa nakakagigil niya na mukha lalo na ang pisngi at labi niya sa sarap pisilin at halikan.

Iniwan pa talaga ako nito at naunang naglakad sa kung saan. Buti na lang talaga maliit ito kaya hindi malayo ang mga hakbang nito. Nang maabotan koi to ay muli kong pinulupot ang kamay ko sa kanyang bewang ay sabay na kaming naglakad. Kumain muna kami sa malapit na fastfood at pagkatapos ay naglibot. Inaliw ang mga sarili namen sa arcade na ikinainis niya dahil parati siyang natatalo pero daig pa sa pagkatalo ang natatamo ko sakanyang mga sapak. Kiliit na tao pero ang lakas manapak. Mamaya lang ito, siya naman ma spank sa akin.

Pagkatapos na naming bilhin ang mga sadya namen ay naglakad-lakad kami sandali, pampatay oras at habang naglalakad kami ay narinig kong may tumatawag ng pangalan niya at alam kong narinig niya iyon kaya napatigil siya at nilingon ito. Hindi pa ako nakakalingon ng bigla na lang niyang habloting ang kamay ko ay kinaladkad ako sa kung saan. Hindi ko na nagawang tignan kong sino yung tumawag sa kanya pero nagdulot ito ng sobrang takot sakanya nang makita ko kung paano nagimbal ang mukha niya ngayon habang abot-abot ang hininga niya sa bilis namen maglakad kanina.

“Sino yung tumawag sa’yo?” tanong ko dahil bakas pa rin sa mukha niya ang takot.

“Papaano niya ako natunton dito?” biglang banggit nito na hindi inatubiling tugonan ako.

Bigla ko namang naalala sa mga naging kwento niya saakin noon at nangangamba siya parati sa tuwing mangyayari ito.

“Parang gusto ko ng umalis at magpakalayo-layo sa lugar na ito…” bigla niya ulit na sabi na labis ko na lamang ikinasindak.

Agad akong naghinala sa kanyang sinabi dahil kung nais niyang lisanin ang lugar na ’to ay alam kong isa sa mga taong kakilala niya ang natagpuan siya muli. Ayaw ko mangyari ang iniisip kong iiwan niya ako dahil kung nagawa niya yon sa pinakamamahal niyang tao ay papaano pa kaya ako. Nainis na lang ako dahil sa kadahilanang masyadong malayo pa ang agwat ng pagmamahal niya sa akin kaysa sa unang taong nagparamdam sa kanya nito, sobra akong nasasaktan pero ipaglalaban ko ang pagmamahal ko sa kanya kahit ano man ang mangyari.

[A/N:] Sorry sa super late na update nito kasi i was thinking na taposin ang sub ending ng SFTTR kaso tansya ko medyo matatagalan pa ako sa sub ending sa maraming speculations ko sa story na yon ang dami kaming nasali sa story na yon like sila Ron, Jess, Kent at Jay ay nandon as parents na nga di ba so bear with me.. T_T matatapos din natin ito soon…

Chapter 14

Chapter 14

Jess’s POV

Puno ng kaba ang dibdib ko kahit nakauwi na kami mula sa kabilang lungsod. Ang masaya sana na date ay nauwi sa pagtatago. May nanumbalik lang kasi na alala sa akin na kay tagal ko ng nilimut. Lahat ata ng sakit na naramdaman ko ay unti-unting nanumbalik sa aking isipan papunta sa aking puso na nagdulot ng sobrang dalamhati sa dibdib ko.

Isang boses ang unti-unti kong mulingvnaririnig sa paligid at tila ba nagbalik ako sa mismong gabi nang umalis ako sa buhay niya.

“Jess…” rinig ko na sigaw nito.

“Jess lumabas ka jan Jess!” sigaw niya habang patuloy na hinahampas ang bintana ng sinakyan ko na taxi nong gabi na yon.

Kita ko ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata habang pilit akong pinipigilan.

“Kuya…” hindi ko alam kung bakit parehong tunog rin ang naisaboses ko nong gabing makita ko siya sa tapat ng binta ng taxi kung saan ako nakaupo.

“Tangna lumabas ka jan sabi, hindi ang pag-alis moa ng solusyon ko Jess…” muli ay nanumbalik sa akin ang sakit habang pinapakinggan ko ang boses niyang nakikiusap sa akin. Sobrang totoo ang mga naririnig ko at hindi ko na din napigilang umiyak nang maalala ko iyon. “Pakisusap lumabas ka jan… magusap tayo,”

Pero umalis pa din ako at ngayon hindi ko alam kung bakit binabangungot ako ng kahapon. Ginawa ko lang yung alam ko na tama para sa aming dalawa. Pero bakit ganito? Alam kong pinagsisihan ko na iyon at tinanggap ko na nilisan at iniwanan ko sa panahong kailangan ko siya pero bakit binabalikan pa rin ako ng alaalang iyon.

Limang taon. Anang ko sa aking isipan.

Limang taon at alam kong tuloyan ng tinanggap sa sarili ko ang naging kasalanan sa kanya. Pero bakit ganito? Bakit pakiramdam ko hindi tama ang lahat ng ito simula nong gabing lumisan ako.

“JESS!!!” boses niya ang naririnig habang lumalayo siya sa aking paningin.

“JESS!!!” sigaw niya nang nawawala na siya ng tuloyan.

“Jess… gising nanaginip ka na naman!” at tuloyan na akong nagising sa masamang panaginip na hindi ako nilulubayan.

Pagmulat ko ng aking mga mata ay unang nakita ko ang nag-alalang mga tingin ni Ethan sa akin. Malulungkot na mga mata habang pinagmamasdan akong nagising sa isang masamang bangungot. Haplos ng mga kamay niya ang pumawi sa aking kalungkotan habang pinupunasan niya ang mga luhang bumabagsak sa aking mga mata.

“Ethan…” tawag ko sa kanya at agad siyang niyakap.

Halos tatlong araw na akong ganito simula nong nanggaling kami sa kabilang lungsod. Lagi ko na siyang katabi matulog dahil dito. At bawat gabi o oras sa aking pagtulog ay pinapanaginipan ko ang paulit-ulit na sandaling iyon.

“Shhh… tahan na. Andito lang ako” pagpapatahan niya sa akin at hinigpit ang yakap niya sa akin.

KINAUMAGAHAN ay nagising akong wala na si Ethan sa aking tabi dahil maaga siyang nagigisng para pumuslit sa kanila ulit. Naawa na ako sa nobyo ko dahil pakiramdam ko wala akong ginagawa para sa sarili ko. Wala akong nagawa para tuloyang makalimot sa nagdaan ako at pinag-alala ko pa ng husto si Ethan.

Pati ang mga klase ko ay naapektuhan na at hindi ako nakakaiwas sa mga pag-alala ng mga estudyante ko. Minsan pinapaliwanag ko sa kanila ang lecture pero nawawala ako parati at minsan hindi na nakakapagsalita. Lalo na nong section na nila Ethan ang tinuturuan ko. Mas lalong grumabe ang sitwasyon ko kaya binigyan ko na lang sila ng pointers para sa susunod ng meeting at maaga silang dinidismiss.

Pag-uwi ko parati ay hindi ako nakakaiwas sa mga pag-aalala ni Ethan. Parati ko siyang sinasabihan na maayos lang ako pero ulit sa tuwing natutulog na kami bumabalik na naman ang mga paniginip na iyon.

Hanggang sa mas tumagal pa ito ng isang linggo at nababahala na sa akin si Nathan dahil kung hindi ako nakakagising mula sa bangungot na iyon ay hindi naman ako pinapatulog dahil dito.

“Please sabihin mo na sa akin kung sino yung nakita mo… Maybe I could help, Jess. Para maibsan na ang pag-aalala mo” mahinahon na sabi ni Ethan sa akin nang makapasok na kami sa kuwarto para matulog.

“Huwag muna ngayon please… Ang dami ko pang iniisip at ayaw ko munang isipin yon kung maaari” tugon ko dito na ikinabuntong-hininga niya ng malalim.

Alam ko na naiinis na siya dahil sa ayaw kong pinag-uusapan namin ang tungkol doon pero hiling ko lang naman talaga na ipagwalang bahala muna ito. At parati ito ang pinapaalala ko sa kanya na maayos lang ako pero bilang isang nobyo alam kong nag-aalala lang siya ng sobra sa akin.

Muli kaming nagtabi sa pagtulog habang nakasandal ako sa matigas niyang dibdib. Nakapulot ang kamay ko sa kanyang bewang at ganon rin ito sa akin. Ginawa ko ito dahil napapanatag ako sa kanyang mga bisig na alam ko pagdilat ay siya ang makikita ko.

Habang unti-unting bumibigat ang talukap ko ay nagsisimula na namang bumalik ang alaalang kinakatakotan kong maalala. Hanggang sa pinilit kong bumalikwas ng bangon na ikinagulat din niya.

“Inaalala mo na naman? Jess, ilang gabi na itong nangyayari at naiinis akong wala akong ginagawa sa sitwasyon mo” sabi nito sa aking habang nakahawak sa magkabilang balikat ko.

“Maayos lang ako… nag-aalala lang ako para bukas.”

“Yan na naman tayo eh! Puro ka ganyan… wala ka bang pakialam sa akin? Gabi-gabi na lang itong nangyayari…” agad koi tong pinutol dahil parang alam ko na kung saan patungo ang usapan na ito.

“Pagod ka na ba? O sadyang napipilitan ka lang” inis ko na sabi nito.

Napahilamos na lamang ito sa kanyang mukha dahil sa binitiwan kong salita sa kanya. Maski ako ay nabigla sa aking nasabi kaya humingi ako ng tawad dito.

“Pakiramdam ko kasi wala akong silbi…” sabi nito at bumalikwas ng bangon sa aking higaan.

Nakita kong ibinalik niya ng suot ang kanyang mga damit at muling tinignan ako. Nabigla lang din ako sa ginawa niya kaya hindi ko na lang siya pinigilan sa gagawin niya. Nakita ko ang pag-iling niya sa pagkawalang kibo ko kaya agad na siyang lumabas ng aking silid at iniwan aki dito na nalilito at magulo.

Bigla naman umilaw ang phone ko sa taas ng night stand at doon nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya.

Siya:

Saka na tayo mag-usap kung magulo pa din ang isip mo. Hindi na kita pipilitin pa magkuwento.

Ngayon sobra akong nakaramdam ng konsensya sa ginawa ko. Boyfriend ko siya kaya dapat kaming dalawa ang tutuldok nito dahil sa kanya ko huling ibinigay ang tiwala ko. Pero naiinis lang ako sa kaisipan, dinulot ko ito sa sarili ko kaya dapat mag-isa kong haharapin ito dahil noon ko pa dapat binigyan ng kataposan ang lahat ng ito. Ayaw kong maging unfair kay Ethan pero ayaw ko ding mahirapan siya. Mabuti na yung ako na lang, huwag na siya.

Ako:

Salamat sa pag-intindi, malalagpasan ko din ito.

Tugon ko sa kanyang mensahe.

Ngunit makalipas ng ilang oras ay wala akong natanggap na tugon sa kanya. Inisip ko na lang na baka natutulog na siya kaya kahit hindi pa rin makatulog ay hinayaan ko na lang muna siya.

SUMAPIT ang umaga at hindi pa rin ako masyadong nakatulog ng maayos dahil pinipilit ko ang sariling magising sa tuwing sumasagi na naman sa isipan ko ang bangungot na yon.

Tinignan ko ang aking phone para tignan kung may natanggap ba minsahe mula sa kanya ngunit ni isa ay wala akong natanggap. Maliban na lang sa isang mensahe na galing sa aking katrabaho. Tungkol iyon sa isang urgent meeting na ngayon agad gaganapin sa insaktong alas syete ng umaga.

Sobra akong nagtataka dito dahil wala namang nababanggit ang mga propesor tungkol dito baka urgent nga talaga.

Nagiwan na muna ako ng mensahe kay Ethan bago ko inabala ang sarili mag-ayus.

Ako:

Mag-usap tayo mamaya please.

Wala pang ala sais ay natapos na ako at minadali ang sarili sa pag-aayus bago ako umalis. Nagiwan muli ako ng mensahe kay Ethan para sabihing maaga akong umalis dahil may urgent meeting sa college namen.

Nagsiksikan ako sa loob ng bus dahil sa rush hour na. Habang nasa daan ay panay bati yung kakilala at nakakakilala sa akin sa bus. Binati ko na lang din sila dahil ayaw ko namang sabihin nila na bastos ako. Naiirita lang kasi ako dahil gusto kong ipahinga ang sarili ko saglit dahil wala akong tamang tulog.

Wala pa sa nakasaad na oras ang pagdating ko sa Department namen para ilagay muna ang mga gamit ko saka ako pumanhik sa college.

“Shie, ano ang agenda ng meeting ngayon?” tanong ko sa clerk ng college namen.

“Ay hito po Sir Jess” sabi niya sabay abot ng isang papel sa akin ng hindi man lang ako tinitignan.

Nakita ko na abala din ito at parang balisa. Siguro dahil sa biglaang pagpapatawan ng meeting kaya halos hindi na ito magkandamayaw sa kanyang ginagawa.

Hindi ko na lang ito inabala pa at pumasok sa conference room, pagpasok ko roon ay iilan pa lamang ang nandoon at sa mga part-time na instructor na tulad ko ay ako pa lang ang unang dumating.

Naghanap na lang ako ng upuan na malapit sa likuran dahil ako pa naman yung tipo na hindi masyadong inaabala ang sarili sa ganitong mga meeting kaya sa tapat ng pinto ako pumwesto para labas agad kapag natapos na ito.

Sumapit ang alas syete at halos lahat ay nandito na maliban sa ilang mga department head na wala pa pero kahit ganon ay nagsimula ng College Dean namen na magpaliwanag tungkol sa agenda ngayon.

“Malapit na ang Anniversary ng University so by means magiging abala tayong lahat sa preparations nito. But the big news here is that meron tayong visitor for a big investment to this event. The leading company here in the Philippines try to venture to us by showcasing their products…” at tuloy ito sa kakadada tungkol sa parating na malaking event.

Pilit kong idinidilat ang mata ko kahit parating tumitiklop ang talukap ko dahil sa inaantok ako kung hindi lang naudlot ito sa biglaang pagpalakpakan ng mga kasamahan ko.

“Mr. Bryan Saavedra… of the Saavedra Group of Company and Incorporation” sabi ng Dean namen na ikinatingin ko sa harap.

Halos manlaki ang mata ko sa taong nakikita ko ngayon. Nagtaas ito ng kamay sa ere bilang tugon sa pagbati. Pero nong dumako ang tingin niya sa akin ay mas lalong lumapad ang ngiti niya.

Gusto kong umurong sa aking inuupuan ngunit wala na akong mapuntahan pa. Ngayon mas tripling kaba ang nararamdaman ko sa pagpapakita ni Bryan.

Akala ko hindi ko na siya makikita nong magkita kami isang linggo na ang nakalipas.

Chapter 15

Chapter 15

Jess’s POV

Pagkatapos ng meeting tungkol sa partnership ng University namen sa kompanya nila Bryan ay agad na akong lumabas dahil malapit lang naman din ako sa pintuan. Hindi ko na pinansin ang mga tawag sa akin ng mga co-teacher ko basta gusto kong makaalis na agad sa lugar na iyon.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa discussion na gagawin ko sa susunod na mga oras. Babawi ako sa mga estudyante ko lalo na sa kanya.

Habang nasa meeting ako kanina ay inisip ko na ang mga sasabihin kay Ethan. Simula sa paghingi ng tawad at sa pagpapaubaya ko sa kanya ng lahat. Nasa ganoon ako ng estado sa aking isipan ng bigla may kumatok sa cubicle ko. Akala ko ay mga estudyante ko lang pero si Mel pala ito.

“Sir Jess, tawag ka po sa office ng College Dean…” nong banggitin niya ito ay kinabahan naman ako.

Inisip ko kung tungkol ba ito sa pag-alis ko bigla ng hindi pa sinasabi ang hudyat na natapos na ang meeting.

“Sige susunod ako…” tugon ko rito at inayos ang mga kagamitan ko para pagbalik ko dito ay papasok na lamang ako sa mga klase ko.

Naramdaman ko ang bawat bigat ng mga hakbang ko papunta sa office ng Dean. Pakiramdam ko ay hindi ko na dapat paunlakan ito, pero nakakabastos naman sa Dean. I have my reasons naman pero pakiramdam ko kasi dapat hindi na ako tumuloy dito.

“Nasa office po sila…” sabi ni Shie ng makapasok ako sa building.

Inalisa ko kaagad ang sinabi nito na ‘sila’. Ngayon parang gusto ko na lang talagang umalis pero hito pa rin ako pinipihit ang siradura ng pinto ng Dead.

“Tinawag niyo po ako Sir?” bungad ko pagkapasok ko.

Naudlot ko ang magandang usapan nila ng lalaking nakatalikod sa akin ngayon. Pareho silang napatingin sa akin lalo na ang taong iniiwasan ko. Hindi ko mapigilang mainis sa mga tingin na pinupukol niya sa akin lalo na ang mga mapanuyang mga ngiti nito.

“Here he is, Mr. Saavedra. Mr. Jesson Rodriguez, he was one of our best students here before. Graduated, Cum Laude and now taking Master Degree in Management.” Pagpapakilala sa akin ng aming Dean na malugod kong ipinagpapasalamat.

“Indeed he is… Nice to meet you again, Jess” may pagkadiin niyang sabi sa huling binanggit niya.

“Oh, are you two know each other?” tanong ng Dean sa aming dalawa na ikinangiti ng lubos ni Bryan.

Hindi ko alam pero naiinis pa rin ako sa mga ngiti niya ito. Oo, sobra ko pa rin siyang kinaiinisan dahil sa ginawa niya noon. He’s that kind of person who won’t settle for just one person.

“Way back then Sir, when things never get complicated for us…” makahulugan kong sabi sa kanila.

I hate how his being minimal to his action when his personality is really the opposite of his appearance. I don’t know what his agenda but I wish this will end soon and want to clarify things with him.

Hindi na umimik sig ago matapos kong bitawan ang salitang iyon. Inisip na lang ng Dean namein na hindi kami in good terms na totoo naman.

Kaya pala ako pinatawag dahil the college want me to supervise the upcoming anniversary in partial with our departmenr. He even tell me what is Bryan purpose here at tingin ko wala itong kinalaman sa mga nangyari five years ako na sana naman ay totoo.

“But Sir, we have our Student Council in our College who are legitimate for this, this is the best opportunity to showcase their capability…” mungkahi ko sa kanila.

“We know but this is way more risky for them and to us, especially to the Saavedra Processing Plant. We need-”

“Then how about the other who are taken already master degree for this… I think they are more proficient, skilled and knowledgeable than me sir… kakaaral ko lang po nito and I’m afraid to screw this Sir” nong ipinaliwanag ko ang side ko ay nakita ko ang paghabala ng Dean namen na tumingin kay Bryan habang si Bryan naman ay nakatingin na parang inuusisa ako.

Tungkol sa tinatalaga nila na gawain para sa akin ay natatakot akong magkamali dito. Para kasing nagka-ideya na ako kung bakit pinagpipilitan nitong si Bryan na kunin ako samantalang may mag bihasa pa kaysa sa akin nito. Principle of Accounting pa nga lang ang kaya kung ihandle.

Sa huli ay naintindihan ni Sir ang nais kung ipahiwatig at nagpasalamat sa akin for being honest kasi sobrang laki ng project na ito. Sinabihan na lang ako nito na makakaalis na ako na ginawa ko naman agad kasi ayaw kong tumagal sa kuwarto na iyon na may kasamang taong gusto kong kalimutan.

Hindi pa ako nakakalayo sa building ng may tumawag sa akin.

“Jess…” tawag nito na ikinaigting ng panga ako.

“Please Bryan, lubayan mo na ako… kung dahil ito sa mga nangyari noon, nakikiusap ako na sana iiwan mo lahat dito ang nakita mo.” Sabi ko nang harapin ko siya.

Saglit itong napatawa sa sinabi ko na hindi naman biro iyon.

“Alam mo bang sinadya ko ito at kunin ka para kung makita ni Kuya kung sino ang naghandle sa marketing sa partnership namen sa university ay baka magkadauga yung pumunta rito” sabi niya na ikinagulat ko na lamang ng husto.

So plinano na niya ang lahat ng ito?

“Maiwan na kita may klase pa ako” paalam ko dito dahil wala akong oras na sabayan ang mga sinabi niya.

“At least gusto mong malaman man lang ang nangyari nang umalis ka limang taon na ang nakakalipas” nong sabihin niya iyon ay natigil na ako sa aking paglalakad at napakuyom sa aking mga palad dahil sa pag-igting ng galit sa damdamin ko. Hindi dahil sa nangyari noon pero dahil para sa akin.

Bumalik ako ng cubicle ko para iprintout yung quiz ko for today.

“Mel, pagkatapos mong maprint yung 50 pieces ng quiz ko pakibigay kay Sir Vince para siya na lang mag disseminate nito sa 10 a.m class ko. Sinabihan ko na siya tungkol dito dahil may lakad ako, babalik ako ng after lunch break” paalam ko sa clerk ng department namen at naglog-out sa record book.

Pagkalabas ko ng Department Building ay nakita ko na ang sinabing sasakyan ni Bryan na ipaparada niya sa mismong tapat. Agad ko itong binuksan at pumasok sa loob.

“Saan mo gustong mag-usap?” sabi niya bago binuhay ang sasakyan at pinaandar ito.

“Sa malapit lang ayaw kong mahuli sa klase this afternoon” tugon ko dito.

Hindi na kami nag-usap pa hanggang sa makarating kami sa malapit na coffee shop. Sinabi ko sa kanya na dito na lang para makainom ang ng matapang na kape kasi talagang bibigay na ang talukap ko anymoment from now.

Pagkatapos naming maka-order ay nagsimula na itong magskuwento.

“SO, where do you want me to start? From the day you walk away or the night you just left him devastated?” sabi niya na ikinaigting na ng mga panga ko.

Naiirita pa ako sa mga panunuyang tingin niya sa akin na parang wala na akong tamang ginawa sa araw na ito pero pinalalagpas lang ako.

“Alam mo naman kung saan magsisimula Bryan.” Sabi ko dito na ikinatango niya.

Nagsimula siyang magkuwento sa gabing lumisan ako para sumama kina Mave dito sa probinsya.

“Matapos ka daw niyang habulin ang taxi na sinakyan mo ay agad siyang tumawag ng mga kaibigan. Lahat non ay tulog dahil nga hindi ba madaling araw kayong umalis? The last person he calls was me. Nagmamakaawa siyang tulongan ko siyang hanapin ka, kami ni Khail ang tumulong sa kanya. We truck down the taxi but the only information we get was sumakay ka ng bus papuntang Davao. Walang sapat na pera ang kuya mo para pumunta sa Davao, and Sabrina was pregnant that time. We said, we can lean him money bit he refuse. He doesn’t want us to bug that.”

“Kaya ako umalis dahil na rin diyan… alam kong hindi niya pa niya kayang mamili kaya I made his choice” sabi ko ay bumagsak ang mata ko para iwasan ang tingin niya at tinuon ito sa tasa na nasa harapan ko.

Saglit kaming natigil nang dumating ang inorder naming mga kape. Sinimulan koi tong higupin dahil kailangan ko. Ayaw kong tulogan si Bryan habang nagkukwento dahil ito na yung kailangan ko sa mga araw na walang tulog.

“I can’t blame you for that also, i’ll do the same thing as well. I think you made the best choice.” Sabi nito na ikinatingin ko sa kanya na humihigop ng kape.

Nanikip naman ang dibdib ko dahil ang akibat ng magandang desisyon na yon ay ang saktan ko ang damdamin niya.

“Many months pass after you left nang dumating din ka kabuwanan ni Sabrina. I saw how he was happy the moment he saw his son. It’s like the best day ever happen to him after a long devastation of mourning to you.” Nong ikwento na niya ay parang may isang patalim na sumaksak sa dibdib ko na tumagos hanggang sa kaluluwa ko. Ang sakti at hapi pero hindi ko makita ang sugat.

He continued. “Hindi na rin siya nakapag-aral dahil doon mas pinili niya ang maghanap ng ikakabuhay nila ng pamilya niya. Your Mom has also came to her retirement at maliit lang din ang retirement pension niya so it leave no choice for him. But the saddest part also happened to him was when Sabrina left Ron” nong sabihin niya yon ay nagulat akong napatingin sa kanya.

“Umalis si Ate Sbrina? Pati ang anak nila?” I asked.

“Nope, naiwan si Lyle, nagulantang lang sila nong isang hapon nag-iiyak si Lyle sa kanyang crib… Buti na lang at nandon ang Mommy mo sa kasagsagan non. Pero alam mo kung ano yung pinakamasakit para kay Ron? Yung unti-unting nawawala sa kanya ang mga taong pinakamamahal niya. Nalugmok siya ng ilang mga linggo non. Naawa kami mga kaibigan niya sa kanya pero ayaw ng magpatulong dahil ang sabi niya ginawa niya ito sa sarili niya, lalabanan niya iyon ng mag-isa.”

Yung patalim na kanina isa lang ay parang mag lalong dumami at napuno na ang puso ko ng saksak matapos malaman ang lahat ng ito. Hindi ko alam na hindi lang pala ako ang nasasaktan at nalugmok sa mga sandaling yon kundi si Kuya din. Akala ko masaya na siya dahil may pamilya na siya pero pati yon ay hindi natupad.

Ngayon hindi ko na napigilang ang sariling maiyak sa mga nalaman ko at parang gusto ko na lang na huwag ng pakinggan pa ang sasabihin ni Bryan pero andito na ako. Gusto ko na lang malaman ang katapusan nito.

“After a year non sinubukan ko siyang ipasok sa isa sa mga resto namin dahil mahilig siya sa pagluluto hindi ba? Pero alam mo kung ano yung best part sa sandaling yon? Nagawa na niyang ngumiti sa tagal ng panahon na maglulugmok. Alam mob a ang bitter pa rin ni Kuya Jay sa kay Ron? Nong nalaman niya ito ay ipapatanggal sana siya nito… Buti na lang pinigilan siya ni Kent sa gagawin.” Sabi niya na ipinagtaka ko.

“Paano sila nasali dito?” tanong ko sa kay Bryan.

“Because they are the one who help Ron lalo na si Kent. Alam mob a na they are together now with Kuya?” sabi nito na mas lalo ikinagulo ng utak ko.

“Paanong?” sambit ko.

“It’s a long story for them but they end up peacefully and happy with each other.” Tugon nito at muling sumimsim ng kape niya.

“How about Kent’s girldfriend. Di ba nabuntis niya iyon?” tanong ko dito.

Bigla naman lumungkot ang mukha ni Bryan dahil sa naging tanong ko na parang may nangyaring hindi tama.

“Pinapanganak ni Sheena ang mga anak nila noon ng bawian na siya ng buhay. The doctor tried to save both the mother and the twins but only the twins survive. Ninakaw pa ng Ate ni Sheena ang isang bata. Kukunin sana niya ang dalawa buti na lang at napigilan siya. Pero nag-insist siya na kunin ang dalawang sanggol dahil hindi daw nararapat kay Kent iyon dahil sa paglaladlad nito. Si Kuya na ang nagmakaawa non at hindi ko na alam ang buong detalye kasi hanggang ngayon hindi pa nila nahahanap ang baby.”

Napatakip na lamang ako ng bibig sa mga nalaman ko. Talagang maraming nangyari nong nawala ako.

“Is Kuya now okay? How about his son? Si Kent?” hindi ko mapigilang itanong sa kanya.

“Your brother is okay now; actually he had his own Restaurant na… Thanks to Kuya and Kent. You know, kahit anong dagok ang nangyari noon ay nalagpasan nila simula nong umalis ka” Sabi nito na ikinalungkot ko.

“Yeah… they are better without me and I guess, I think I made the best choice then?” sabi ko dito.

Nagkibit-balikat lamang ito sa sinabi ko ang uminom uli ng kape niya na sinabayan ko na din.

“Actually, things there is not quite better yet… they still lack something in their life or maybe someone” sabi nito na ikinaismid kosa paghigop ng kape ko at agad napating kay Bryan.

“What do you mean?” tanong ko dito.

Inilapag muna nito ang tasa sa plateto bago ito umayos ng upo at diretsong tumingin sa akin.

“Ron is still looking for you. Almost every day Jess till now he’s been looking for you. Kaya the moment I saw you in the town square hindi na ako nagdalawang isip na hanapin ka. Thanks to Khail hindi ako nahirapan. Kaya namen ginawa ito only for Kuya to find out too to himself” sabi nito na ikinatakot ko.

“Please, nakikiusap ako. Maayos na ang mga buhay natin kaya huwag na nating gulohin ang lahat”

“Maayos ba talaga Jess? Bakit nais ka pa ring makita ni Ron?” sabi nito na sobra ko na lamang ikinalugmok.

Ngayon hindi ko na alam ang gagawin dahil dito sa mga nalaman ko. Hindi ko masasabing mali itong ginawa kong pagpapabalita sa kanila doon sa Manila pero gusto ko lang maging maayos ang lahat. Sana naman ito na ang huling pasakit ang mararanasan ko dahil hindi ko na makakaya.

[A/N]: Super haba ng chapter na ito dapat kasi marami pa pumapasok sa isip ko pero I think you’re question will be answered in the next chapter sa mga flashback ng mga main character dito.

I want you all to please leave a comment in this chapter… dito na kami parang magsisimula na ang lahat na pasakit ni Jess at kung paano din siya bumangos sa sarili niyang mga paa pagkatapos niyang lisanin ang pinakamamahal niyang tao. :‘( :’( :’(

MAY NEW STORY DIN AKO. NOON BA AKO GINAGAMBALA NG TUNGKOL SA MGA TRANSWOMAN COZ SOMEONE WANT ME TO WRITE ABOUT IT. SO AYON, AFTER NG MGA BRAINWASH KO NAKABUO AKO NG STORY THANKS TO MY FRIEND WHO HELPED ME. :* MUAH!

LOVELOTS MGA BEH!

Chapter 16

Chapter 16

Ron’s POV

Kakapagod ang araw na’to dahil sa naging busy na naman ang kusina ng restaurant ko sa dami ng customer. Simula nong pumatok ito ay hindi na kami nawalan ng mga panauhin na labis ko na lamang na ikinagalak.

“Then try to widen the space… palakihin mo pa ito bro! You’re big time now” sabi sa akin ni Jay bago ito uminom ng wine.

Andito kami sa Restaurant ko sa exclusive room lang namen kasama ang mga makukulit naming mga anak. Parati kami dito lalo na si Ken at Jay na pagkatapos ng trabaho ay sinasadya talaga ako. Minsan sa bahay para may kasama sila Mommy kumain.

“You know I can’t do that yet…” sabi ko dito.

Hindi ko ba alam pero nalungkot na naman ako dahil sa tuwing naalala ko kung para kanino lahat ng paghihirapan kong ito maliban kay Lyle ay pakiramdam ko kulang pa ito.

Natunogan naman siguro nila ang ibig kong sabihin kaya natahimik sila saglit.

“You can have mine if you want.” Sabi ng anak ko na inaalok ang kanyang icecream cake kay Neil.

“Well thanks” tugon naman nito at inabot yung cake na binigay ni Lyle dito. Kakainin na sana nito ni Neil nang pagbawalan na ito ng Daddy niya.

“That’s enough sweets for you tonight… you might get cavity again” sabi ni Ken na inilalayo ang pagkain sa kanyang anak na ikinaiyak nito.

Napailing na lang kami dahil sa pagnguso ng mukha nitong naluluha pa rin.

“You have cavity Neil?” inosenting tanong ng anak ko sa kaibigan niya na ikinasilay ng mukha bigla ni Neil.

“Yes, yes… Wanna see? I lose my tooth, see this?” tugon ni Neil kay Lyle na ibinuka ang bibig niya at ipinagmamalaking pinakita yung nawala niyang ngipin.

Nakakatuwa silang tignan dalawa at pati ako ay nahahawa na rin sa kakulitan nitong dalawa pero kahit anong pagngiti ko man lang ay sa huli ay mawawala lang din.

Ininom ko na lang ng wine ang sama ng loob ko para man lang mawala yung lungkot na nadarama ko. Hindi ko namalayan na nahahalata na pala ako masyado sa kanila.

“Ron, are you really okay?” tanong ni Ken sa akin ng makita sigurong hindi man lang ako natutuwa sa napakasayang paligid.

Sandali akong tumikhim para siguraduhing hindi mababasag ang boses ko bago ako tumango sa kanila at binigyan ng isang panandaliang ngiti. Ngunit kahit anong pagkukubli ko ay parating sumasanib sa akin ang kalungkotan.

Kahapon kasi ay umastras na si Inspector Ruiz sa pagkakalap ng ideya kung nasaan na ang kapatid ko. Nagulat ako nang personal niya akong puntahan rito sa opisina para ibigay yung mga papeles sa akin. I encourage him not to stop for searching pero napapagod na rin daw siya sa halos isa’t kalahating taon na paghahanap kay Jess. Nilalaan ko ang pera ko dito pero hindi niya mahanap. He refund me with my expenses but I refuse. Maybe a little thank you for him.

Ngayon si Ken naman ang nalungkot dahil tulad ko ay ganito rin ang sitwasyon niya. Hinahanap niya ang Ate ng dating yumaong kasintahan dahil kinuha nito ang kakambal ni Neil. Napatingin ako sa anak niya na walang kamuwang-muwang sa nangyayari lalo na rin ang anak ko. Pero minsan nababahala din ako kay Lyle dahil naiiintindihan na niya ang nangyayari.

“Okay say thank you to Tito Ron before we leave…” sabi ni Jay kay Neil para magpaalam na para sa gabing ito.

“Thank you for the delicious food tonight Tito Ron” sabi ng bata na malugod kong ikinangiti.

“Happy to serve you little fella” sabi ko dito at ginulo ang buhok.

“Daddy, can I go to Neil’s House and sleep again?” sabi ng anak ko.

Parati na rin kasi itong nakikitulog na kina Neil pero ang ending ay mas matagal silang nakakatulog dahil panay ang laro ng dalawa. Kaya sa huli parehong puyat sila Ken at Jay kakabantay sa dalawa.

“Oh no… Tonight you sleep early because you two have school tomorrow.” Sabi ko dito na ikinalungkot ng mukha nito.

Sa tanang puweding gawin ni Lyle ay itong paiyak niyang mukha ang hindi ko makayanan at matiis. Pero as a parent kailangan ko rin maging strict and limit his wants. I don’t want to spoil him on some things so much.

“Please Tito, this is for the last time… we promise we sleep early” pagmamakaawa ni Neil sa akin para payagan ko sila Lyle na sumama sa kanya.

Ininsist na rin nila Ken na huwag na dahil alam nila kung paano ka liksi ng mga batang ito. Pero sa huli ay napapayag nila kami nang magtantrum ang dalawa. Ito pa naman ang secret weapon nila sa amin kapag hindi namin sila pinayagan sa gusto nilang gawin.

Wala namang sigurong masama kong magbuild din sila ng friendship dalawa. I mean what would possible go wrong, I can see they are best of the best for each other. (hahahahaha see chapter 56 in SFTTR.. :3 tawa ka no?)

“Oh great…” walang nagawa si Ken dito nang magtatakbo na ang dalawa sa loob ng kotse niya.

“I’m sorry Ken… babawi ako next time” nakangiti kong sabi dito para mapagaan man lang ang loob nito.

“Don’t worry babe… andito naman ako, sasamahan kitang magbantay.” Sabi ni Jay sa kasintahan sabay kindat dito na ikinailing ko.

“Basta wag niyo lang pagurin ang isa’t isa” natatawa kong banggit dito na natunogan naman nila ang ibig kong sabihin na ikinatawa ni Jay ng malakas habang si Ken ay pinamulahan na ng kanyang pisngi.

I feel insecure with their relation. I mean, like me we’ve been through a lot too. From enemies before and now being best pals. But I would like to have someone to be with. Now is not the time to stop looking for him.

Nagpalaam na kaming lahat sa isa’t isa and I give kisses to my son kasi wala na namang gigising sa akin ng napakaaga para kulitin akong magluto. Pero bago iyong ay nagpaiwan si Jay dahil may rekomendasyon daw ito sa akin.

“Please dude, don’t give up on finding Jess…” sabi nito sa akin nang mapag-isa kami.

Nagpakawala na muna ako ng isang buntong-hininga bago ko ito tinignan.

“I’m not… I’m not losing hope on finding him someday… Siguro yun na muna yon, ipapahinga ko muna ang sarili ko but I’m not stopping here. I will surely look for him” paninigurado ko sa kanya.

Ipapahinga ko lang sandali ang isipan ko sa paghahanap sa kanya. Alam kong he’s just out there, having a life of his own. I have mine to lalo na at andito si Lyle. Siguro mas pagtutuonan ko muna ng pansin si Lyle.

“No worries pal…” sabi nito at sinapak ang balikat ko. “I have recommendation for you… she’s the best and mind you, she is my cousin so this time it’s worth it” dagdag nito at tinignan ako ng napakasama habang nginingisihan ako. Nanginig naman ang kalamnan ko sa sinabi niya.

“Dammit bro… niririto mo ba ako?” sabi ko na ikinatawa niya ng malakas.

“Kung pwede rin… single pa din yon, hanggang ngayon” sabi nito na mas lalong ikinatawa niya habang nakahawak na sa kanyang tiyan.

“Tangna bro… kilabotan ka naman sa mga sinasabi mo, may mahal na ako” tugon ko rito na ikinatawa na pa din.

“I was joking… you must see your face, its priceless” mangingiyak na niyang sabi sa akin sa pagbibiro niya.

Kung hindi lang nairita si Ken sa paghihintay sa amin ay baka hindi pa kami natapos dito.

“Are you two not done yet?” pagmamaktol ni Ken sa dumungaw sa bintana ng sasakyan nila.

“Sige bro may tatrabahoin pa pala ako. Basta I text you first thing in the morning” sabi nito at nagmadaling pumunta sa kinaroroonan nila.

Dumungaw saglit ang anak ko para magpalaam habang ako ay matiwasay na umuwi sa bahay at salpak agad sa kama ang katawan sa sobrang pagod.

NAHULI pa ako ng gising dahil wala yung alarm clock ko. Nalungkot ako nang maalala ang anak ko na nasa kina Ken. Agad akong tumawag dito at ang sabi ni nakapasok na sila ng school. Hindi na lang daw nila ako ginising dahil alam nilang pagod ako. Mas nahiya pa ako lalo kay Ken.

Nagmadali na rin akong pumasok dahil nahuli na ako sa takdang oras na pagpasok ko sa restaurant. Kahit alam kong ako ang may-ari ay lagi kong pinapaalala sa sarili ko na dapat maging mabuting impluwensya ako lalo na at ngayon ay may interns kami.

Nasa office ako ng resto nang makatanggap ako ng mensahe galing kay Jay.

Jay:

Ron, I already tell my cousin about your agenda. She said, she’s on your resto na raw.

Sabi nito na ikinailing ko. Truly, Jay is true to his words always.

Hindi pa nga ako nakakapaghanda ay pumasok na ang assistant ko sa loob ng office ko para ipaalam na may naghahanap sa akin. Wala na lang akong inatubili pa at sinabihang papuntahin rito sa loob ng opisina ko dahil medyo abala pa ako.

Ilang saglit pa ay may pumasok na elegante at sopistikadang babae na parang kaedad ko lang din. Umaalingawngaw sa kanyang presensya ang pagiging maganda lalo na sa kanyang pelengkenetang katawan.

“Mr. Fuentes, I’m Nathalie Portman from the Excalibur Security Agency… I’m here because my cousin Jayrick Saavedra wants me to investigate about finding your brother?” pati pananalita niya at magkatugma sa kanyang pustura at hitsura.

“I didn’t know Jay will true to his word… please take a seat Ms? Portman?” paanyaya ko sa kanya dahil naiilang akong tagawagin siya ng pormal dahil sa kanyang presensya na parang nakakaintimida.

Nagsimula na nga kaming mag-usap patungkol sa kung ano ang dapat naming pagusapan. Pero hindi ko pa rin maiayos ang sarili ko sa pagtingin sa kanya. Para akong tinitiklop na ano ba hindi ko mapaliwanag.

Yung gago na yon parang may balak na kakaiba sa akin.

Chapter 17

Chapter 17

Ron’s POV

Mariin akong napapikit nang muli kong maalala ang araw na yon.

“JESS!!!”

I remembered I shouted his name several times in top of my lungs just to stop him from leaving. I run as fast as I could to catch him. As many regrets start to devour me I blame myself for this.

They say that truth is like a bitter pill to swallow and if this is the truth that he doesn’t want me anymore then the next days could be bitter to live.

Pero kahit anong pilit kong sumigaw at habulin siya, sa huli ay tuloyan nang nawala sa paningin ko ang taxi na sinakyan niya. Lahat ng hinanakit at hinagpis ay bumalot na sa aking isipan hanggang na tuloyan na akong napaluhod sa gitna ng daan at sa malakas na buhos ng ulan. Sumasabay ang patak ng ulan sa aking mukha para maikubli ang luhang lumalandas dito.

Naisip ko kung huli na ba ang pagdesisyon ko na piliin siya. Hindi ko alam na lilisan siya at iiwan akong mag-isa. Akala ko may oras pa dahil kung iiwan din pala niya agad ako ay sana mas maaga kong sinabi sa kanya na siya ang kailangan ko.

“Ahhhhh….”

Galit ko na sigaw at hinampas ang ispaltong daan at pinagsusuntok ito.

Hindi ko alam kung bakit parati na lamang akong iniiwan.

“Jess…”

umiiyak kong daing, gusto ko itong isigaw pero wala na akong maisaboses pa.

“Anak…”

biglang dinig ko na nagsalita at doon ko nakita si Mommy na nag-alala ang mukha lumapit sa akin.

Agad itong lumuhod para akapin ako na malugod kong tinanggap dahil kahit papaano ay kailangan ko ng mga bisig na iiyakan. Saglit akong pinapatahan ni Mommy sa aking pagtangis hanggang sa may sinabi itong ikinatigil ko.

“Hindi pa huli ang lahat… habulin mo siya, may oras ka pa Nuel”

sabi ni Mommy na ikinasilay ng pag-asa ko kung kayat agad akong tumakbo sa bahay at hinanap ang susi ng sasakyan.

Agad kong pinaharurot ang sasakyan sa posibling puntahan niya pero hindi ko ito mahanap. Unti-unti nang naglalaho ang katiting na pag-asa kong pigilan siya ngunit sa bawat minuto at segundo na dumadaan ay nawawalan na ako ng pag-asa.

Tinawagan ko ang mga barkasa o kakilala ko na puweding tumulong sa akin ngunit ni isa ay walang sumagot sa tawag ko. Huling pumasok sa isip ko ang taong huli ko na talagang maiisip sa oras na ito.

“Hello? Kuya Bryan… kailangan ko ng tulong mo please”

basag na ang boses ko habang nakikipag-usap sa kanya.

Ilang minuto na paghihintay ay dumating siya kasama ang taong una kong tinawagan na kasama lang pala niya. Hindi ko na inusisa kung anong nangyayari sa kanilang dalawa pero alam kong makakatulong sila sa akin.

“Umalis ang kapatid ko dala lahat ng mga gamit niya, pakiusap tulongan niyo kong mahanap siya.”

Kuwento ko sa kanila sa mga nangyayari.

Agad tumawag si Kuya Bryan sa agency ng taxi na sinakyan ni Jess. Nalaman namin kung sino ito at nong tawagan namin iyon sabi niya na hinatid niya daw ito sa Fareview Terminal sumakay ng shuttle na papuntang Davao.

Halos mawalan ako ng pag-asa sa nalaman ko pero pinilit kong pinanghawakan ang maliit na tyansa na yon at puntahan ang terminal na sinakyan ni Jess. Baka sakaling naroon pa siya at hindi pa nakakaalis.

Nang marating ko ang terminal ay may sumilay na pag-asa para sa akin nang makita ko ang shuttle na tinutukoy nito kaya agad kong hinanap si Jess doon. Tinignan ko ang bawat mukha sa loob ng bus pati na yung natutulog ay hindi ko pinalagpas. Malapit na ako sa pinakadulo ngunit hindi ko pa din siya nakikita. Mas lalo akong kinabahan ng makita ko ang huling taong nakasandal sa gilid ng pinto habang nakatakip ang mukha ng sombrero.

Ngunit sawi akong mahanap siya sa loob at yung katiting na pag-asang pinaghahawakan ko ay tuloyan ng nawawala na tulad niya ay parang maglalaho na rin ng tuloyan sa buhay ko. Iniisip ko pa lang yon ay nadudurog na ang damdamin ko sa pag-iwan niya sa akin.

Hinahagod na nila Khail at Kuya Bryan ang likuran ko sa walang katapusang paghihikbi ko. Ngayon ko lang naisip na napakawalang kwenta ko para ipadama sa kanya ng matagal ang pagmamahal ko sa kanya. Hindi bilang isang kapatid ngunit isang taong minamahal.

“We can lean you money bro… go chase him”

mungkahi ni Kuya Bryan sa akin ngunit tumanggi ako.

Dahil kahit anong habol ko sa kanya ngayon ay alam kong tatakbohan lang din niya ako. Sa huli wala ring saysay kung ayaw na niya. Ngunit sa lahat ng nangyari ngayon ay pinanghahawakan ko na lamang ang huling salita niya.

“Mahal na mahal kita Kuya”

yon na lang ang tanging pinanghahawakan ko.

LUMIPAS ang ilang mga linggo at buwan ay wala ng pinagbago ang lahat sa akin. Tela ba sa bawat pagdilat ng mga mata ko ay may isang parte sa puso ko ang kulang at hindi ko mahanap ang isang piraso na yon dahil nasa kanya.

Hindi ko na rin nasasamahan si Sabrina sa pagpapacheck-up niya at minsan nauuwi ang lahat sa bangayan naming dalawa. Lagi akong sinisita ni Mommy dito kaya ang tanging ginagawa ko na lang ang lumaklak ng serbesa. Kahit papaano nalulunod nito ang mga masasakit na sandali ng buhay ko.

Ngunit nawala naman ito nang masilayan ko na ang pinagbunga ng pagmamahal ko kay Sabrina. Isang malusog na batang lalaki na inuluwal niya na tuloyang ikinabago ng pananaw ko. Ito na yung pinakamasayang sandali na nangyari sa tanang buhay ko. Ang makita ang supling na bunga ng pagmamahal ko kay Sabrina.

Kaya naging mas matatag ako para sa anak ko. Ayaw ko na ring umasa kay Mommy dahil sobra na ang binibigay niya sa akin. Saka malapit na din siyang magretiro kung kaya’t kailangan kong kumayod para na rin sa mag-ina ko.

Kahit pagod sa maghapong konstruksyon ay napapawi ito sa tuwing nasisilayan ko ang anak ko.

“Saan na

ang baby ko? Hali ka kay Daddy… Pakarga naman si Daddy“ masaya kong sabi sa tuwing uuwi ako para kargahin ang anak ko.

“Ron, wala ng gatas si Lyle at paubos na ang diapers niya. Kailangan din ng mga vitamins para sa kanya para hindi agad dapuan ng sakit”

sabi ni Sabrina habang nilalaro ang anak ko para mapatawa.

“Alam ko Sab…”

maikli kong tugon sa kanya at muling inaliw si Lyle na tawa ng tawa.

Minsan hindi nawawala ang bangayan namin ni Sabrina dahil sa mga pangangailangan ni Lyle na malimit ko lang ibinibigay dahil sa hindi naman sapat ang kinikita ko. Walang araw na hindi kami nag-aaway tungkol dito at parati kong pinaiintindi sa kanya na kulang ang kinikita ko at inaamin ko iyon. Alam kong may pangangailangan din siya at natutunogan ko iyon pero hindi ba puwede na unahin na muna namen ang anak namen?

HANGGANG isang araw tumawag bigla si Mommy sa akin sa gitna ng trabaho ko na umiiyak si Lyle sa kanyang kuna. Hindi rin niya daw mahanap si Sabrina sa loob ng bahay at ang mas masakit pa sa narinig ko ay umalis na daw ito at iniwan si Lyle na nag-iiyak sa gutom.

Labis ang paghihinagpis at inis ko sa pagkakataong ito. Hindi ko alam kung saan ako nagkulang dahil alam kong ginawa ko ang lahat para lang matugonan ko ang pangangailangan ng anak ko. Inaamin ko na may mga pagkukulang ako kay Sabrina ngunit hindi niya ba puweding isantabi muna iyon para kay Lyle man lang.

“Paano na yan? Sino ang mag-aalaga kay Lyle, Ron?”

nag-aalalang tanong sa akin ni Khail habang karga-karga ko si Lyle na walang tigil na kakaiyak.

Pilit ko itong inaaliw at pinapatulog ngunit parati itong umiiyak. Naiinis ako sa sarili ko dahil kahit ganitong bagay ay wala akong alam. Kulang na kulang lahat ng mga ginawa ko. Gusto kong sapakin ang sarili at iuntog sa pader dahil sa mga pagkukulang ko.

Kaya nga siguro sila umalis sa buhay ko dahil sa mga pagkukulang ko.

Iniisip ko pa lang mga kaisipan yon ay bumabalik na naman sa isip ko ang lahat ng mga bagay na hindi ko nagawa ng tama sa mga nagdaang mga taon.

“Am Mr. Fuentes, are you still with me?” pukaw sa akin ni Ms. Nathalie dahil sandaling pagkawala ko sa kakaisip kung saan nagsimula lahat ng ito.

“I’m sorry… I just remember something. Where were we?” tanong ko dito ikinahaplos ko sa batok dahil sa pagbabalik tanaw ko sa mga nagdaang iyon.

“Like I said Mr. Fuentes, your first inspector didn’t miss any details, he surely do his job and… are you still with me Mr. Fuentes” pukaw ulit sa akin nito dahil sa pagbabalik ng mga alaalang pilit kong pinapalitan ng mga panibagong mga alaala.

Ngunit hindi ko iyon mapigilan lalo na at tungkol dito ang pinapagawa ko sa bagong Inspector.

“I’m sorry Ms. Portman… I’m just a little distract, can I appoint you to another schedule for this?” sabi ko dito at panghihingi ng tawad sa hindi ko pakikinig ng maayos.

Ngumiti naman ito sa kin ng kanyang napakaperpektong mga ngiti.

“No hustle; just call me if you needed me. I’ll be in the agency” malugod nitong sabi bago ito tumayo at inabot ang kamay sa akin para makipagkamay na malugod ko naman tinanggap.

“I’m really sorry again.” Paghingi ko ulit ng tawad dito bago ko ito sinamahan palabas ng resto.

Pinapanatag ko muna ang sarili ko bago ko sinumulan ang araw na kahit medyo may iniindang sakit sa dibdib ay pinilit kong isantabi muna.

Balang araw darating din ang tamang panahon para dito.

Chapter 18

Chapter 18

Ron’s POV

Kinaumagahan ay maaga akong gumising para ipagluto na naman si Lyle ng paborito niya. Tulad nga ng mga nagdaan ay inimbitahan namin ang Tito Jay at Ken niya lalo na ang matalik niyang kaibigan na si Neil. Walang ikinasidlan ng saya nilang dalawa kapag magkasama. Napapawi na rin ang lungkot ko tuwing andito sila.

“So how’s the meeting with my cousin, Ron?” biglaang tanong ni Jay na sa akin kaya natigil ako sa pagkain at uminom ng juice saglit bago ito sagotin.

“She’s fine… she is great actually but I got I little distracted yesterday” tugon ko na ikinasilay ng nakakalokong ngiti nito.

“How distracted bro?” mapanuyang tanong nito sa akin na ikinailing ko.

Nagkibit-balikat na lamang ako biglang sagot ko roon dahil ayaw kong may maisip siyang kung ano ang nangyari. Totoong hirado lang yung isip ko nang maalala ko muli ang gabing iyon at wala ng iba.

“Now, what you guys are talking to? Mind to share?” apela ni Ken sa amin na abala sa pagkain.

Bigla namang umiling sa akin si Jay na parang ayaw ipasabi sa kay Ken ang tungkol sa pinag-uusapan namen. Ngayon nagdududa na ako sa kanya.

Saglit akong napatikhim nang mahuli ito ni Ken sa ginawa at pareho kaming tinasaan ng kilay.

“I got a new investigator, that’s all” sabi ko na lang dito at muling kumain na ikinaginhawa ni Jay.

Muli na lamang akong napailing sa ginawa nito.

“And who is she?” usisa pa nito na hindi na tinanggal ang tingin sa akin kaya wala din akong nagawa kundi ang sabihin sa kanya. Kung walang masamang binabalak si Jay sa akin ay mabuting sabihin na ito kay Ken.

“It was Jay’s cousin… Nathalie Portman” sabi ko na ikinabagsak ng malakas ni Ken sa wine glass na kulang na lang basagin niya ito.

“Nat?!?!” Ken exclaim.

Ngayon ako nama nang napataas ng kilay dito.

“Why?” tanong ko dito.

Hindi ito sumagot at tinignan ng masama si Jay na nilalaro kunno ang mga bata kahit kumakain naman sila ng maayos. Sapak sa tiyan ang inabot ni Jay sa nalaman ni Ken na hindi ko alam kung bakit. Napatawa rin ang dalawang bata sa ginawang pamimilipit ng mukha ni Jay sa ginawa ni Ken.

“Now speak you old man…” asik nito sa kapareha.

“What… I just give

him the best agent my cousin refers me…“ depensa nito.

I just saw Ken rolled his eyes over to that notion.

“Puwede naman sila Roku or Louise… why Nathalie? You know I don’t like her… she’s very persuasive “ anang sabi Ken at napahalukipkip dito.

“Edi mas lalong nabakla yung dalawa pagsila kapag nakita nilang itong si Ron” natatawang sabi ni Jay kay Ken na hindi ko alam kung sino ang mga tinutukoy nila

“Cut it guys… I’m good with her and besides ipapacontinue ko lang yung sinimulan ni Inspector Ruiz” pigil ko sa dalawa dahil parang magsisimula na naman sila ng hidwaan.

Matapos ang agahan ay pumasok na kami sa mga trabaho namen habang ang mga bata ay hinatid muna ni Jay sa school. Ako naman ay inabala ang sarili sa kusina. Pansin ko kasi na nawawala ako sa focus minsan sa tuwing pumapasok sa isip ko si Jess.

Sobra na talaga akong nangungulila sa kanya. Halos limang taon na simula nong mawalay siya sa akin at sa bawat araw nong nasasabik ako sa kanya.

MADALI kaming natapos sa kusina dahil sa mga intern rin namen kaya naging madali yon trabaho namen. Tama nga at sinunod ko ang payo ni Ken na buksan ang resto ko for interns and trainees para efficient yung trabaho hindi pa masyadong magulo at nakakapagod.

Nahain nan amen ang huling pagkain at tapos na ang lahat. Halos pagliligpit na lamang ang aatupagin namin kaya naalaal ko bigla si Nathalie para ibitahin ito para sa paghahanap kay Jess.

“Hello Nat?” sabi ko sa kabilang linya ngayon.

“Oh yes, do have any appointment? Want me to stop by and continue our discussion?” tugon naman nito sa akin.

“Yes, I’m free tonight. Please come here in my resto and… I would like to treat you for a dinner, just a little compensation about my unresponsive yesterday”

“Oh I would love that… I’ll be there in a minute.” Agad na tugon nito at ibinaba nan amen ang tawag.

Nagpalit na muna ako ng damit para maging desente akong tignan. Habang nag-aayus ng ibang gamit ay pumasok na yung assistant ko para ipaalam na andito na si Nathalie.

“Oy ayus na ayus si Chef ah…” pangangantyaw nito sa akin.

“Sira… am pakitanong na lang kay Nathalie kung ano yung order niya, papunta na rin ako may ililigpit lang ako saglit” utos ko dito para matigilin na ito.

Hinahanap ko yung picture dito sa desk ko nong nakaraang taon na nakita ni Ruiz sa isang social site. Nahagip kasi ng isang camera si Jess rito at gusto ko maging lead ito ni Nathalie.

Pagdaan ko sa kusina ay panay tingin sa akin lahat ng mga kasama ko. Nakakailang lang na tinignan nila ako na kung ano.

“Galingan mo Chef ah”

“Imposible, Oo agad yan”

“Si Chef pa ba?”

Kantyaw sa akin nang ipacheck ko yung order ni Nathalie na niluluto pa pala. Umiling na lang ako sa mga pinagiisip nila dahil walang ibang kahulugan ito. Kung sa bagay wala pa naman akong napagsasabihan ng mga napagdaanan ko maliban sa mga malalapit na tao sa akin.

“I’m sorry to make you wait” bungad ko dito nang makapasok ako sa room na pinatalaga ko para sa amin.

“No worries… shall we begin?” sabi nito na saglit kong ikinatigil ng pasadahan ko siya ng tingin.

She’s wearing this cocktail dress na hapit na sa kanyang katawan at mas lalong bumagay sa kanyang malamorenang balata ng kulay fuchsia niyang dress at tenernuhan ng parehong kulay na stilettos.

“Oh yes… but first let’s eat” mungkahi ko dito.

Habang kumakain kami ay pinag-uusapan namin ang mga huling detalye ni Inspector Ruiz at mga huling pinuntahan niya para hanapin si Jess.

“This is in Cebu… kasagsagan ito ng Sinulog Festival and a vlogger happen to caught this.” Sabi ko sabay pakita sa kanya ang pictures.

“But you said, Mr. Ruiz already search in Cebu before he continue in Butuan” sabi nito.

“I know but I have this feeling na andito siya. Napag-alaman ko kasi na parehong araw din na umalis yung kaibigan ko at ang kapatid nito na kaibigan ni Jess. At Cebuano yung dyalekto nila so maybe find this people also”

May pakiramdam lang kasi ako na baka nagsama sila Mave at Jess paalis dito sa Manila.

Natapos ang diskusyon namen at hindi ko naman nakikitaan ng kung ano si Nathalie tulad ng mga panunumbat ni Ken sa kanya. She’s sweet and cunning.

“How about I treat you also for a drink… come with me, you’ve been through a lot of hard time in searching for your brother” mungkahi nito sa akin na ikinadalawa ko ng isip.

Napakamot ako ng ulo sa mungkahi niya pero mali atang tanggihan ang taong bibigyan ko ng utang ng loob sa pagpapalubag ng loob ko na mahahanap niya ang taong kay tagal ko nang inaasam na kamita.

Pumasok kami sa isang bar at halos maingayan ako nito. Halos ilang taon na rin simula nong ginawa ko ang mga ganitong pagpasok sa maiingay na lugar nang dumating si Lyle sa buhay ko. Puro na lang kasi ang ginagawa ko ay itaguyod ito at maghanap sa taong matagal ko ng gustong makita.

“Drink up. It’s my treat for the most delicious dish I’ve ever tasted . “ Sabi niya at binangga ang kupita niya sa akin at sabay kaming uminom.

Medyo na ila ako sa lasa ng alak kasi matagal na rin simula nong uminom ako ng mga matatapang na serbesa. Tanging beer na lang ako minsan kasama sila Jay.

Ilang oras na siguro kami dito at napaparami na rin ang inom ko dahil sa biglaang mga alon ng memorya sa akin. Lahat ay bumabalik na naman sa akin. Kung paano nagsimula ang simpling disgusto namen sa isa’t-isa. Hanggang sa nagawa ako ng kasuklam-suklam sa kanya. Kung paano ako nagsisisi sa mga nagawa ko sa kanya. Lahat ay bumalik hanggang sa nawala siya. Matapos non ay hindi ko na alam ang nangyari.

Nagkahuwisyo ako ngunit umiikit pa rin ang isip ko at mabigat ang pakiramdam ko. Umiinit din ang paligid ko at kakaibang sensyasyon ang nararamdaman ko sa pandang iyon. Isang ungol ang umalingawngaw sa tenga ko at ang pagindayog ng kamang hinihigaan ko.

“Oh fuck…” dain ko nang lukubin ako ng init na pinapatamasa sa akin ngayon.

NAGISING ako nang may maramdaman akong malambot na bagay sa aking braso at nong unti-unti akong nagdilat ay nanlaki ang mata ko sa nakikita ko.

Nakayakap ako sa hubad na katawan at yung malambot na bagay na tumatama sa braso ko ay ang dibdib nito.

“Oh fuck…” Mura ko sa sarili at daling napabangon.

Inilibot ko ang tingin sa paligid at alam kong nasa hotel room ako. Hinanap ko na lang agad ang mga damit ko at pumasok sa banyo para maligo.

Gusto ko na lang kalimutan ang araw na ito na nagising akong hubad kasama ng babaing nong isang araw ko lang na kilala.

[A/N]: TUMATANGGAP AKO NG CRITICISM.

I know your reactions

NO! NO! NO! WHY? WHY OTOR? BAKIT? HUHU BAKIT MISS OTOR! HUHUHUBELLSS

Like duhhh… sumasakit ang ulo ko kung paano papahabain ang estorya na to na hindi lang lilibot sa kanilang tatlo. I mean sa kanila naman ito pero bigyan natin ng kakaibang twist! evil laugh

HAHAHAHAHA ANG SAMA KO NA TALAGA

BAHALAKAJAN BEH!

Chapter 19

Chapter 19

Jess’s POV

DAPIT HAPON ng makatanggap ako ng mensahe na nag-aabang na si Ethan sa akin sa tapat ng Department Building namen. Wala naman din akong gagawin at sa bahay ko na lang tataposin ang pagcheck sa mga quz papers ko.

Agad akong nag-out at daling pinuntahan siya. Hindi ko maintindihan ang sarili ko nang makita ko ang nakangiting mukha ng aking nobyo. Lumulundag sa saya ang puso ko

“Medyo maaga pa ah?” tanong nito sa aking at inabot sa akin ang isang helmet at agad kong sinuot.

“Hindi na kasi ako makapaghintay na makasama ka” tugon ko rito at sumakay sa likoran niya.

Agad kong pinulupot ang kamay ko sa kanyang tiyan at sinandal ang ulo ko sa kanyang likoran. Hinigpitan ko lang ang yakap ko sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay matagal ko siyang hindi nakita sa daming nang yari sa araw na ito.

“Bakit mo naman inayawan? Chance na yon para ipamalas sa kanila kung gaano kagaling ang baby ko” sabi niya at inakbayan ako sabay halik sa gilid ng aking ulo.

Napapikit ako sa kanyang ginawa at dama ko ang suporta niya. Alam ko naman na ibibigay niya lahat ng suporta sa akin dahil mahal niya ako at ganon rin ako sa kanya. Tatanggapin ko naman talaga yung alok ng Dean namen kaso ayaw kong magkaroon ng koneksyon sa nakaraan ko.

“Mamaya na lang natin pag-usapan… Tikman mo tong maliit na itlog, isawsaw mo sa maanghang na sauce” masaya kong sambit dito at sinubuan siya ng tinuhog ko na pugo na sinawsaw ko sa sauce.

“Hmmm ong onghong” reklamo niya at para maibsan ang anghang.

Napatawa na lang ako sa ekspresyon niya habang pinapaypay ang bibig niya. Pinagpapawisan na rin siya ng sobra.

“Ang hilig mo talaga sa hot… kaya pala gusto mo’ko” bigla niyang hirit na ikinainit ng pisngi ko kahit wala naman akong nakain na maanghang pa.

Pinagtitinginan kasi kami ng mga kumakain sa tuhugan dahil sa biro ng nobyo ko. Lahat sila ay nakangiting aso sa amin habang ang nobyo ko ay subo ng subo ng kanyang kinain na tempura at squid roll. Binilisan ko na lang ang pagkain ko dahil pinag-uusapan na kami.

“Nakakainis ka talaga eh” sabi ko dito nong binabaktas na namen ang daan pauwi.

“Bakit ba? Bahala na sila sa kung anong iisipin nila, wala naman tayong ginawang masama “ tugon nito sa akin. Sabagay ako lang naman yung nagiging overreacting sa ginawa niya pero sa totoo talaga ay kilig na kilig ako.

“Ayaw ko lang na pag-usapan nila tayo.” Sabi ko rito at naging tahimik na siya sa buong byahe.

Pagtigil niya sa tapat ng bahay namen ay pinigilan niya akong pumasok ng bahay sa pamamagitan ng paghawak sa aking pulsohan. Napatingin ako sa kanya at puno ng pagsusumamo ang mga titig niya.

“Jess, balak ko ng sabihin kina Mama ang namamagitan” anang sabi niya na labis ko na lamang na ikinagulat.

Sinakop ng kaba ang dibdib ko dahil sa sinabi niya. Alam kong darating kami sa punto na ito na sasabihin namen sa mga taong mahahalaga sa amin ang relasyong kay tagal ng tinatago sa marami. Pero wala sa isip ko na ngayon na ang araw na ito.

“Nathan… di ba parang sobrang aga pa? Ayaw kong pagsisihan mo ang araw na’to” pagsusumamo ko sa kanyang bagohin ang kanyang isipan ngunit nakita ko sa kanyang mga ang pursigido siyang aminin na sa lahat, lalo na sa mga magulang niya.

“Simula sa araw na sinagot mo’ko sa ilang buwan na pagsuyo ko sa’yo ay hindi pumasok sa isip ko minsan ang pagsisihan ka kasi mahal kita Jess” sabi niya at pinagsalikob ang mga kamay namin at hinalikan ito.

Sobrang nagagalak ang puso ko dahil sa pinapakitang pagmamahal ni Jess sa akin, ngunit sobra rin akong kinakabahan sa magiging kahihinatnan nito. Hindi pa ako handa pero sa kanya titibayan ko ang damdamin ko.

“Ano ito?” anang isang malalim at pamilyar na boses.

Napatingin kami sa pinagmulan ng boses na iyon at halos humiwalay ang kaluluwa ko nang makita ko si Tito, ang papa ni Ethan na nasa medyo kalayuan sa amin.

HALOS hindi na ako magkandamayaw sa aking kinatatayuan. Kanina pa ako pabalik-balik sa paglalakad at sisilip sa bintana para tignan ang bahay nila sa tapat. Nangingilid na ang mga luha ko kanina pa nang marinig ko ang pagsigaw ni Tita at alam kong may hindi magandang nangyayari sa kanila bahay.

“Jess kumalma ka muna, pati ako nininerbiyos sa’yo” anang sabi ni Mave na nakaupo sa sofa.

“Hindi nakakatulong yang ginagawa mo Hijo, pakiusap kumalma ka muna.” Anang sabi ni Tatay Miguel sa hindi ko magkandamayaw sa paglalakad at tigil sa gilid ng bintana ulit para tignan ang bahay nila Nathan.

“Sana hindi ko na lang siya pinayagan, hindi mangyayari ito” nangingiyak ko na sambit at hindi ko na napigilang humagulhol na iyak.

Napaupo na ako sa sahig at tinakpan ang mukha ng mga palad ko dahil sa pagkadismaya ko. Nanginginig na rin buong kalamnan dahil sa tensyon.

“Rocky ikuha mo siya ng tubig dali” rinig kong sigaw ni Mave at nagmadaling lumapit sa akin para akayin akong tumayo ulit. Tinulongan na siya ni Tatay para igiya ako paupo.

“Uminom ka muna ng tubig Jess para humupa iyang nararamdaman mo” sabi ni Tatay at inabot sa akin ang tubig para inumin. Nanginginig pa ang mga kamay ko nang abotin ito kaya tinulongan ako ni Mave para uminom.

Ilang minuto rin ang lumipas bago ko pakalmahin ang sarili ko sa tensyon pero hindi ko pa rin mapigilan ang pag-iyak. Sobra akong nababahala hindi lang para kay Ethan kundi para na rin kina Tita. Ayaw kong magkadungis ang pamilya nila para sa akin pero alam ko namang mangyayari ito. Hindi lang talaga ako handa pa.

Sandali pa ay may narinig kaming katok sa pinto.

“Rocky pakibuksan…” utos ni Mave sa kapatid.

Pagbukas ng pinto ng Rocky ay halos nagulantang kaming lahat sa nakikita naming itsura ni Ethan. Magulo ang buhok, pawisan at puno ng pasa ang mukha. Putok ang labi at may dugong tumuyo roon. Bugbog sarado siya sa kanyang ama sa kanyang isiniwalat habang ako ay walang ibang ginawa kundi ang tumayo lang dito.

Dali ko siyang nilapitan at agad niyakap. Sa ikalawang pagkakataon ay muli akong humagulhol ng iyak sa kanyang matipunong dibdib. Rinig ko ang pagbagsak ng isang bagay at ang mahigpit niya ring pagyakap habang sinubsob ang mukha sa gilid ng aking mukha.

Mas lalo lamang akong nasasaktan sa kanyang pagsingot at alam kong pinipigilan niya ring umiyak na hiling ko sana na huwag niya ng gawin. Ako na lang ang iiyak para sa kanya kahit man lang ito ay gawin ko sa kanya.

“Nakita na rin tayo ni Papa… wala na ring saysay kung pagtatakpan pa, ang mahalaga ay pinaglaban kita sa kanila” sabi nito sa akin.

Pinagpahinga ko na siya muna sa aking higaan habang kumukuha ako ng pangpalit niya dahil basa ng pawis ang damit niya. Ako na ang naghubad damit niya pero bago yon ay nilapatan ko muna ng mainit ng tubig ang mga pasa siya.

Habang ginagawa ko ito ay pinagmasdan ko ang mga pasa niya sa mukha. Hindi ko naman napigilang maluha sa nakikita ko kaya pinilit kong pigilan ito sa pagkagat ko ng labi ngunit taksil talaga ang mga luha ko at sadyang lumandas sa pisngi ko.

“Please, huwag kang umiyak… wala kang kasalanan dahil ginusto ko ’to. Ginusto kong mahalin kita” sabi niya at hinawi ang mga luha sa pisngi ko.

“Nasasaktan naman akong nakikitang nagkaganito dahil sa pagmamahal mo sa akin” tugon ko rito.

Hinawi niya ang kamay ko at inilayo ang hawak kong compress bag. Hinawakan niya ang mga pisngi ko at inabot ako ng halik. Agad kong tinugunan ang binabatid niyang pagmamahal para sa akin.

“Kapag andito ka lang sa tabi ko, kahit anong sakit kakayanin ko Jess” hingal niyang sabi at muling sinakop ang mga bibig ko.

Napaungol ako sa gitna ng aming halik ng kumadyot pa sa aking looban. Ngayon lahat ng sakit ay nanapalitan ng saya sa bawat ulos niya.

“Ikaw lang Jess ang kailangan ko at wala ng iba… ikaw lang” sambit niya nang mas bumilis ang ritmo ng kanyang pagkakantot at sa isang pagdiin ay sumabog na sa aking sinapupunan ang kanyang pagmamahal.

Dama ko ang mabibigat at mainit na hininga niya sa aking leeg ng bumagsak ang pagod niyang katawan sa akin. Niyakap ko lamang siya at sabay na kaming nagpikit ng mga mata.

KINABUKASAN ay maaga akong nagising dahil maaga pa ako dapat pumasok lalo na at wala akong masasakyan ngayon motor. Sinabuhan ko na siyang huwag na munang pumasok dahil makapagpahinga siya ngunit matigas ang kanyang ulo dahil hindi raw rason ang nangyari kagabi para ipagpaliban niya ang mga klase niya.

Habang nag-aalmusal kami ay may narinig kaming katok kaya nagkatinginan kami dahil wala naman kaming inaasahan na bisita ngayon. Napatingin ako kay Ethan na hinawakan ang kamay ko para hindi tuloyang bumagsak sa tensyon ang nararamdaman ko.

Pinagbuksan ito ni Rocky at doon tumambad sa amin ang mapupungay na mga mata ni Tita. Nadurog ang puso ko nang makita siyang ganito.

“Ito pala yung ibang damit mo anak. Kuya Miguel, dito muna si Nathan ko ah habang humuhupa ang galit ng Papa niya” sabi ni Tita na agad na tinanguan ni Tatay sa pagpayag nito.

Napatingin naman si Tita sa akin na ikinakaba ko pero nakikita ko sa kanyang mukha na wala siyang galit kundi simpatya para sa amin.

“Ikaw na muna ang bahala sa anak ko Jess ha?” bilin ni Tita bago ito lumabas ng bahay.

Napabuntong-hininga na lamang ako dahil nasimulan ko ang araw ng sobrang bigat ang kalooban. Pati ang mga klase ko ay naapektuhan na. Sabayan pa ng pangungulit ng Dean namin na maging assistant ako ng Head Market sa gagawing franchise ng serbis ng mga Saavedra.

Hindi na ba ako lulubayan ng kahapon ko?

Chapter 20

Chapter 20

Nathan’s POV

Nang marinig ko ang boses ni Papa ay para akong tinamaan ng kidlat. Realidad ang pumukaw sa akin nang makita ako nito na hinahalikan ang kamay ni Jess. Nalilito ang kanyang mga tingin at nang matinguha ang sitwasyon ay gumuhit sa kanyang mukha ang galit.

“Pumasok ka ng bahay” mariin na turo ni Papa.

Ililiko ko na sana ang motor na sinakyan ng pigilan niya ako at hinampas sa balikat para mapasunod. Isang batok ang inabot ko nang pumasok kami sa bakuran at malalakas na pagtulak ang ginawa ni Papa para mabilisan akong pumasok ng bahay.

Tinignan ko saglit si Jess at labis ang pagkabahala ko ng makita ko sa kanyang mukha ang sobrang pag-alala.

“Ano yung nakita ko kanina huh?” anas ni Papa sa akin nang nasa loob kami ng bahay. “Sagot!!!” sigaw nito.

“Bakit? Anong nangyayari dito?” sabi ni Mama nang makarinig ng ingay at lumabas ng kusina para alamin ang komosyong nangyayari.

“Sumagot kang bata ka! Bakit mo hinalikan ang kamay ng pinsan mo?” galit na sabi ni Papa at hindi pinansin si Mama.

Lahat ng pag-aalinlangan ay sumukob sa akin. Kaba ang lumunod sa katatagan ko. Pero namutawi sa puso ko ang pagsigaw ng pagmamahal sa taong ayaw ko ng itago sa iba kung ano kami. Ayaw ko ng magtago kami.

“Hindi ko pinsan si Jess, ampon lang siya ni Tito Miguel… at hinalikan ko siya Papa dahil gusto kong mapanatag siya at may namamagitan po sa amin” nanlaki ang mata ni Papa sa isiniwalat ko sa kanila ngayon.

Isang malakas na suntok sa kaliwang bahagi ang tumama sa aking mukha malapit sa aking bibig. Umalingawngaw naman sa buong bahay ang pagkakasigaw ni Mama sa nakitang pagsuntok sa akin ni Papa. Halos mapatumba ako sa lakas ng pagkakasuntok nito pero pinilit kong mapanatili ang tayo ko para ipakita ang katatagan ko.

“Ulitin mo ang sinabi mong bata ka!” bulyaw ni Papa sa akin na gusto nitong malinawan

“Mahal ko po si Jess” ngayon isang suntok na naman tumama sa mukha ko.

Gusto kong ipaglabas rin ang sarili ko pero wala ako sa posisyon. Kahit anong gawin ko ay ama ko pa din siya at naiintindihan ko ang galit niya, pero wala mas masakit sa nararamdaman ko dahil hindi nito kayang tanggapin ang pagmamahal ko sa isang tao.

“Nahihibang ka na bang bata ka? Anong pumasok sa kukute mo? Bakla ka na rin ba? Huh? Ano sagot” anas ni Papa at aambangan ako ng suntok sana kung hindi ito pinigilan ni Mama. Hinanda ko na ang sarili ko sa araw na ito. Pinagisipan at pinagplanohan.

“Tama na Pa, maawa ka sa anak mo” nagmamakaawang sambit ni Mama na pumagitna na sa amin.

“Umalis ka jan… dapat itatak sa utak niyan ang katotohanang nakasaad sa mundo na walang lalaki para sa lalaki kaya naloloko na iyang anak mo” duro ni Papa sa akin.

Kung nakasaad man sa mundo ang kabanalan na sinusunod ng marami, papaano naman kaming nakita ng pagmamahal sa kakaibang paraan. Tawagin man nila kaming hangal pero hindi ko masasabi natuturan ang puso kapag tumibok na ito. Kahit sino man ito basta alam mong ikakasaya ng damdamin mo.

“Kung ganon po, paano naman po akong nakaramdam ng pagmamahal na hindi naaayon sa pananaw ng mundo. Turuan niyo na po ako ng kung anong magandang asal ngunit huwag niyong pigilan ang puso kong tumibok para sa taong ninanais nito” bumulusok na si Papa sa naging tugon ko sa kanya.

Ilang suntok muli ang inabot ko sa kanya at hindi ito na tinag hanggang sa hindi ko na kaya tumayo paat humandusay sa malamig na sahig.

“Bigyan mo ang sarili ng kahihiyan sa mga sinasabi mo. Respetohin mo kaming mga magulang mo!!!” anas ni Papa sa galit.

“Sana respetohin niyo din po ang desisyon ko. Mahal ko po siya Papa” sabi ko nang bigla ako nitong sinipa at tinadyakan.

“Tama na!!!” sigaw ni Mama.

“Walang mudo! Kung ganyan ang nais mo, umalis ka sa pamamahay ko.” Bulyaw nito sa akin.

Pinilit ko ang sarili tumayo at ininda ang sakit na nararamdaman ko sa katawan. Tinungo ko ang aking silid at kinuha ang aking mga damit. Pagkatapos mag-impake ay lumabas ako ng bahay. Hindi na nagpaalam dahil pinaalis lang naman din nila ako.

Wala na akong ibang mapupuntahan kundi sa kanya lamang.

Nadadalawang isip pa ako kung magpapakita ako ng ganitong itsura. Sabog at gusgusin. Ngunit kahit anong isipin ko, tanging siya na lang ang nais kong puntahan at damayan. Siya lang ang nais ko na makapiling.

Kumatok ako ng tatlong beses, ilang saglit lang ay binuksan ako ni Kuya Rocky. Lahat sila ay nagulat nong makita ko lalo na siya na pansin ang mapupungay na mata na galing lang sa kakaiyak. Sumikip ang dibdib ko sa kaisipang umiiyak na naman siya, alam ko mang dahil sa akin pero ayaw kong makita siyang lumuluha na. Sapat na ang mga nagdaang taon para ibuhos niya lahat ng sama ng loob niya sa nakaraan niya. Kaya ako nandito para patahanin siya hanggang sa abot ng aking makakaya. Mahina lamang ang kanyang puso lalo na sa mga taong mahahalaga sa kanya at ayaw na ayaw ko na siyang umiiyak pa. pinapangako kong huli na ’to.

Agad siyang tumakbo sa akin at sinalubong ako ng napakahigpit na yakap. Sinubsob niya ang knayang mukha sa aking dibdib at doon humahagulhol ito ng iyak. Niyakap ko na lang din ito at sinubsob ang aking mukha. Nasasaktan siya dahil sa akin. Umiiyak nang dahil sa akin.

“Tahan na baby…” marahan kong sambit sa kanya habang hinihimas ang kanyang likoran para tumigil na sa pagiyak. Napahigpit na lamang ako ng yakap sa kanya dahil ang skait pakinggan ng mga hikbi at daing niya.

“Mabuti pa ay gamotin natin yang mga pasa mo Nathan” anang sabi ni Kuya Mave.

“Teka lang kukuha ako ng hot compress…” dali namang tumakbo si Kuya Rocky para kumuha nito.

“Mabuti ay magpahinga na tayo. Masyadong masilimuot ang gabing ito” sabi ni Tito Miguel at pumasok na sa kanyang silid.

Giniya ko na lang si Jess sa kanyang kuwarto para mapag-isa kaming dalawa. Habang dinadampi niya ang bag sa mga pasa ko ay hindi minsan nalingat ang tingin kong tignan ang kanyang mga malulungkot na mata. Nanginginig pa rin ang kanyang mga labi dahil sa tensyon. Wala na akong magawa kundi alisin ito sa pamamagitan ng masuyong halik sa kanyang mga labi.

Gusto kong alisin sa kanya lahat ng mga pagsisisi niya dahil sa nangyari sa akin at pinadama na siya lang ang kailangan ko sa mundong ito at wala ng iba. Siya lang ang nais kong makasama.

Habang nilalakbay ko ang kanyang kahubaran ay siya naman ang pagbitaw ng mga ungol na lalo lamang nagpasiklab sa damdamin kong pag-igihan ang pagpapasaya sa kanya. Sa muling pagpasok ko sa kanya ay isang napakagandang musika ang umalingawngaw sa loob ng kanyang silid kaya mas lalo ko bang inigihan ang pagsulong hanggang sa dahan-dahan akong kumadyot.

“Ikaw lang Jess ang kailangan ko at wala ng iba… ikaw lang” sambit ko sa kanya habang unti-unti ko ng nararamdaman ang pananakit ng aking puson at pagsikip ng aking bayag. Sa huling ulos ko ay naramdaman ko na ang aking pagsabog kaya mas lalo kong diniin ang sarili upang ipadama sa kanya ang init ng aking pagmamahal.

Sa pagod ko ay bumagsak na ang katawan ko sa kanya at hingal na napapikit dahil sa pangyayari. Sa muling pagdilat ng aking mga mata at nakita ko ang lumandas na luha sa gilid ng kanyang mata.

Para na naman akong sinaksak nang makita ko ang mga luha niya dahil pakiramdam ko may kulang pa sa akin. Nasasaktan ako na hindi ko siya mapatahan. Gusto kong iwaglit sa kanya lahat ng kanyang panghihinayang at hinagpis. Ngunit alam kong kulang pa ako. Sana man lang maturuan niya rin akong pagaanin ang puso niya dahil alam kong may puwang pa sa kanya ang mga nakaraan niya.

Alam kong hinahayaan niya akong pagaanin ang puso niya pero hindi ko pa rin matanggal sa puso niya ang taong nagdulot sa kanya ng sobrang sakit. Nakikita ko pa rin hanggang ngayon ang sakit sa kanyang mga mata.

“Mahal na mahal kita Jess” huling sambit ko at muling pinikit ang aking mga mata.

Hanggang na naramdaman ko na ang antok ay hindi ko nakuha ang kanyang tugon.

Chapter 21

Chapter 21

Nathan’s POV

Napapagturo naman siya ng maayos pero nawawala sa kanya ang mga tingin sa mga estudyante niya. Pinilit kong hagilapin ang mga tingin niya ngunit hindi talaga ito tumitingin.

“Pansin ko ang pagiging matamlay ni Sir nitong mga nakaraan, may problema kaya siya?” anang sabi ng babae na nasa harapan ko.

“Stress lang siguro sa darating Anniversary ng school, di ba siya dapat yung magmamarket sa franchise ng Saavedra pero tinanggihan niya?” tugon naman ng katabi nito.

Natigilan naman ako sa aking pakikinig sa binanggit nitong pangalan, pamilyar kasi ito sa akin pero sadyang matagal na nong huli koi tong narinig at hindi ko na mahagilap sa aking alaala pero may kakaiba akong pakiramdam nang marinig koi to.

“Ginigiit talaga sa kanya yung trabaho kahit ayaw naman niya” hirit ng isa.

“Promotion na yun eh baka gawin siyang adviser sa mga OJT’s kung nagkataon.” Sambit nong unang kaklase kong nagsalita tungkol sa pagiging matamlay ni Jess.

Nagtataka ako kung bakit hindi niya ito tinanggap gayong alam kong makakaya niya yung gawin. Isa sa mga bagay na kinabibiliban ko sa kanya ay yung pagiging pursigedo niya. Kahit anong hirap kakayanin niyang malagpasan. Pero bakit sa isang simpling pagmanage ng marketing sa darating na Anniversary ay tinanggihan niya. Hindi ba importante sa kanya ang trabahong ito dahil pangarap niya ang magturo at maging bihasa sa field na kinabibilangan niya.

“That’s all for today, I will see you next week and get ready for a quiz” sambit ni Jess nang matapos ang klase niya.

Nakita kong napatingin ito sa akin kaya agad ko itong nginitian pero binawi lamang niya ang kanyang tingin at lumabas na ng silid.

Agad ko siyang sinundan kung hindi lang ako pinigilan ng mga kaklase ko.

“Saan ka na naman makikipagbasag

u

lo Nathan?“ tanong ng kaklase kong si Jed na kapareho ng kursong kinuha ko din ngayon.

“May pupuntahan lang ako saglit” tugon ko rito.

“Huwag na bro baka maunahan tayo sa upuan malapit kina Karen, alam mong may quiz tayo sa ArtAp natin” paalala nito sa akin.

Wala na rin akong nagawa dahil nanganganib din ang grades ko sa subject na yon. Hindi ko kasi masyadong gusto ang sining ngunit kailangan naming kunin dahil nakalagay sa prospectus namin. Napagdesisyonan ko na lang na pagkatapos na lang nitong subject ko siya pupuntahan para sabay na rin kaming kumain. Kahit man lang sa unang pagkakataon ay makasabay ko siyang kumain dito sa campus.

Pumasa naman kami sa pasulit dahil nagpakopya si Karen sa amin, sa totoo lang talaga kaya ko namang pag-aralan ito pero may nangyari lang talagang hindi inaasahan kaya nagkandaloko-loko na itong isipan ko.

“Yey, pumasa rin… Salamat Karen ah” pasasalamat ni Jed dito dahil sa pumasa ito . “At dahil jan ililibre kita ngayon ng lunch, ano Kuys tara” yaya nito.

“Sorry may pupuntahan pa ako” sabi ko at aalis n asana kung di lang ako pinigilan nila.

“Mamaya na yan Kuys, ayaw mo bang salamatan si Karen?” sabi ni Jed at inakbayan yung babae.

Mga siraulo talaga tong kaklase ko, lagi akong ginagawa paing sa mga ganito. Kung nakapag-aral lang ako ng maayos ay hindi na namin kailangan pang mangopya pero dahil salat ako sa walang tulog ay hito wala ring nagawa.

“Sige na Nathan, samahan mo na kami. Crush ka pa naman ni Karen” anang sabi ng babaing kasama ni Karen.

Nasuklay ko na lang ang buhok ko sa pagkadismaya ngayon. Alam ko namang walang hindi magkakagusto sa akin pero matagal ko ng iniwan ang bisyong maglaro ng puso, dahil minsan nang sinabi ni Jess na ‘Kaya mo ngang pag-ibigin agad yung iba pero makakaya mo bang mawala sila kapag nasaktan mo na sila ng higit pa sa iyong ginagawa. Kayang magpatawad ng puso pero ibang usapan na yung pagtitiwalaan mo sila’. Iyan ang isa sa mga salitang tumatak sa akin mula nong makilala ko siya.

“Pasensya na talaga kayo. Pasensya na Karen” sabi ko at nagmadaling naglakad palabas ng Liberal Arts na building. Agad kong tinungo ang department nila Jess nang nagtatakbo dahil tanghali na at hindi ko siya nasabihang sabay kaming kumain ngayon.

Pagpasok ko sa loob ng department nila ay sinabi ng clerk na nasa meeting daw siya ng college na nabibilangan nila kaya agad kong tinungo ang college building nila na hindi naman kalayuan. Nagtanong ako sa Assistant pero ang sabi nito ay kakatapos lang ng kanilang meeting sa kasosyo na kompanya.

Agad ko tinakbo para maabutan siya.

“Jess!!!” sigaw ko ng makita ko siya pero papasok na siya sa loob ng isang magarang sasakyan.

Sobrang dismayado ako at ang kanilang kumukulo kong sikmura ay nawala dahil sa inis ko sa sarili. Sa huli ay wala akong nagawa kundi tumambay sa labas ng department nila para antayin siya. Gusto ko lang makasigurado kong maayos lang talaga siya.

Hanggang umabot ang isang oras at oras na sa unang klase para sa hapon na iyon ay hindi pa siya bumabalik. Pinuntahan ko ang cubicle niya kung naroon na siya ngunit nakakandado ito. Walang gana na lang akong pumasok sa unang klase ko kahit kumakalam pa ang sikmura ko.

Tanging biskwit lang ang nakain ko na bigay nila Jed sa akin mula kanina at hindi pa ito sapat sa sumasakit na tiyan ko.

Pagkatapos ng mga kalse ko sa hapon na ito ay agad akong nagtungo sa department nila.

“Hindi pa nakakabalik si Sir Jess mula nong may meeting sila sa conference” tugon ng clerk sa akin.

Nababahala na ako dahil sa kakaibang pakiramdam ko kanina nong makita ko siyang sumakay sa mamahaling sasakyan na yon. Masama ang kutob ko na parang may tinatago si Jess sa akin at naiinis ako tungkol dito.

Papalabas n asana ako ng department nila na siya namang pagdating nong sasakyan. Lumabas si Jess dito at ganon rin ang lalaking may magarang kasuotan. Nagtago ako sa isang poste sa loob ng makita silang nag-uusap.

“Still clever as ever, I know you won’t fall for this one” dinig ko na sabi nong lalaki na ikinatawa ng bahagya ng nobyo ko.

Ang sakit isipin at pakinggan nong tawa niya dahil hindi ako ang dahilan non.

“Huwag mo akong gagawing bobo.” Tugon ni Jess na ngayon ay ikinahalakhak nong kasama niya.

Nong dumaan sila at parang gusto kong bulayawan silang dalawa lalo na nong nakita kng nakahawak ang lalaki sa likuran ni Jess. Ang sakit isipin kung nagtataksil ba siya sa akin ngayon matapos kong ilahad sa magulang ko ang namamagitan sa amin ngayon.

Agad ko silang sinundan at nong pumasok ako sa faculty room ay nanlaki ang mata ko nang makita kong magkaharap sila at hinahawakan ang dalawang kamay ng kasintahan ko ng lalaking iyon.

“Jess!” mariing kong tawag na ikinatingin nila sa direksyon ko. Nagulat si Jess nang makita ako kaya agad niyang kinalas ang kamay nong lalaki habang nagulat naman ang lalaki sa ginawa ni Jess sa biglaang pagbitaw ng kamay nito.

Tumingin ang lalaki kay Jess na may pagtatanong sa mga tingin nito.

“Who is he?” anang tanong nang lalaki.

“Si Ethan…” tugon nito at hindi na nagawang sumagot pa nong hawakan ko ang bewang niya para ilayo sa lalaking ito.

“

Boyfriend niya at uuwi

na

kami

“ mariing kong sabi habang hindi inaalis ang tingin sa lalaki.

“Wala ka na bang klase?” tanong niya.

“Wala” tipid kong tugon dito dahil hindi ko alam kung makakapagtimpi pa ako sa galit.

“Sige kukunin ko na rin ang gamit ko… sa labas ka nalng maghintay may out pa ako-”

“Hindi na, hihintayin kita dito” tugon ko habang hinahamon ang lalaki ng tingin.

“I will be going then, Jess…” sabi nong lalaki.

“Sige, Bry”

“Just don’t forget my proposal, I’m giving you the best option as I can give.” Sabi nito at ngumiti kay Jess at lalo na sa akin. Napakuyom na lang ang mga kamao ko sa kakaibang ngiti nitong binibigay sa akin. Sasabog sana rin ang labi ng isang ito kung hindi ako makapagtimpi.

“I will still think about it. Thank You.” tugon ni Jess rito.

Sa byahe ay naging tahimik lang Ito na parang may iniisip na sobrang lalim. Kung tungkol iyon sa kung ano ang inaalok ng lalaking yon ay hindi ko na mapigilang magwalang bahala dito. Dapat ko lang sigurong malaman any alok na yun dahil sa nobyo niya ako at may karapatan akong malaman ito.

“Ano pala yung inaalok niya?” Untag mo rito na ikinabuntong niya ng malalim na hininga.

“Nothing important…” Tugon nito.

Sumikip lamang ang dibdib mo sa kanyang naging sagot na para bang wala akong karapatang malaman iyon.

Mariin ko siyang hinawakan sa kamay na labis na lamang niyang ikinagulat. Agad siyang napatingin sa paligid at hindi man lang muna sa akin. Mas inuna pa niya ang kung anong iisipin ng nasa paligid kaysa pakiramdam ko.

“Ethan…” mahina niyang sambit at nayuko sa aking ginawa habang pilit na kinakalas ang pagkakahawak ko sa kanya.

Hinigpitan ko pa lalo ang pagkakahawak ko sa kanya. Hindi ko iindahin ang mga mapanuyang mata na nakatingin sa amin dahil ito ang dahilan kung bakit ko pinahayag sa mga magulang mo ang relasyon namen dahil gusto mo siyang makampanti sa akin sa tuwing lalabas kami at isa na ito sa magiging halimbawa.

“Bakit mo ba ginawa yon? Halos tignan nila tayo buong byahe, Ethan!” anas niyang sabi at padabog na sinara ang pinto ng kuwarto niya.

“Bakit din ba? Nobyo kita kaya karapatan kong hawakan ka sa kamay!” hindi ko na rin napigilang magtaas ng boses.

Napahilot ito sa kanyang ulo sa tensyong nabubuo sa pagitan naming dalawa.

“Don’t be such a puerile and sensitive, you’re overreacting on things!” anas niya habang binangga ako sa kanyang pagdaan para ilapag ann mga gamit niya sa kanyang desk.

Uminit na rin ang ulo ko dahil sa kanyang sinasabi. Ang alam ko lang ay may karapatan ako sa kanya. Wala akong pakialam kung magiging sensitibo ako sa mga bagay-bagay dahil hindi niya maiwasan sa aking hindi mag-isip minsan ng masama.

“Ano bang problema mo? Bakit umiinit yang ulo mo huh?” galit ko ring sigaw sa kanya at hinawi siya para humarap sa akin. Hinawakan ko ang magkabilang balikat niya dahil sa inis ko dahil sa panglalaban niyang hindi ako tignan.

Sinamaan niya lang ako ng tingin na siya ring ginawa ko. Hindi nito natagal ang mainit na titigan kaya marahas niyang hinawi ang mga kamay ko at binangga na naman ako para makadaan siya.

Bubuksan na sana niya ang aparador ng pinigilan ko siya sa gagawin kaya nasara ito ng malakas na ikinaigting na niya sa galit.

“Ano bang problema mo? Kung tungkol ito sa jeep kanina sana nag-isip ka muna Ethan!!!” bulyaw niya sa akin.

“Tangna, OO at hindi lang yon!” sigaw ko dito at napahilamos ng mukha dahil sa inis ko habang pilit na iniiwas ang tingin sa kanya dahil hindi ko na alam ang gagawin. “Sabihin mo nga Jess, may iba ka na ba?”

Mariin siyang napapikit sa sinabi ko pero tinitigan ko lang siya ng masama dahil gusto kong tugonan niya rin ang mga paratang ko sa kanya at sana magsinungaling na lang siya dahil hindi ko makayanan ang isisiwalat niyang katotohanan.

Chapter 22

Chapter 22

Jess’s POV

Nagmadali na akong umalis dahil ayaw kong nakikita ang mga nag-aalalang tingin na pinupukol ng nobyo ko. Mahirap sa akin na kinailangan pa niyang isakripisyo ang lahat para lang sa relasyon namen. Alam kong darating din ang araw na iyon pero hindi ko inakala na ganoon ka bilis at hindi ko halos matanggap na ito ang kinalabasan. Ano pa ba ang iisipin ko sa ganitong relasyon?

Pagkapasok ko lang sa Faculty Room ay agad akong inabisuhan ni Mel sa biglaang pagpapatawag ng meeting ng Department Head. May ideya na ako pero ayaw kong pangunahan dahil mainam na sundin ko na lamang ito kahit na mabigat sa kalooban ko. Sana ito na yung huli na magkikita kami ni Bryan dahil sisiguradohin ko sa kanya na huli na ang desisyon ko. Matagal kong binuo muli ang sarili ko at sana huwag na nilang ibalik ang nakaraan para madurog muli ako.

Dumako agad ang tingin ko sa dalawang taong nakatingin sa akin na naka-upo sa harapan ng lahat ng staff at laking gulat ko ng makita si Bryan at ang isang pamilyar na mukha sa akin. Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa lakas ng tibok nito.

“I will in charge our

newly faculty member with this matter… …is it okay with you, Mr. Rodriguez?“ anang tawag ng College Dean sa akin na ikinatanga ko saglit. Akala ko kasi wala na ako sa Team pero hito ako sinasali na naman nila ako.

Dismayado akong napatango dito dahil nahihiya na akong sa parating pagtanggi sa mga alok nila.

Pagkatapos ng meeting at masaya ang lahat dahil sa naplano na ang mga gagawin sa darating na Anniversary habang ako ay nakahalumbaba dito sa aking kinauupuan. Natigil lamang ako ng mapansin kong palapit yung dalawa sa akin.

“Hey kamusta na” anang sabi ng lalaking pamilyar lang sa akin.

“Maayos naman” tugon ko rito sabay tayo at nag-ayos ng mga gamit ko.

“Buti at tinanggap mo na iyong alok” nakangiting sabi ni Bryan sa akin na ikinakibit-balikat ko lamang.

Hindi ko na sila pinansin pa at nagsimula ng maglakad palabas. Tumingin ako sa aking relos ng oras dahil kumakalam na ang sikmura ko dahil sa hindi na naman ako nakakain nitong umaga. Simula nang magtabi na kami parati ni Ethan ay walang gabing hindi kami gumagawa ng eksina na minsan pinangangambahan ko na. Pinangangambahan ko ang libido nito na labis ko ng ikinababahala, ayaw ko namang saktan ang damdamin pero siguro kailangan ko rin pahalagahan ang sarili ko at ang relasyon namen.

Hindi ko namalayan na kanina pa may tumatawag sa akin kung hindi ako kinalapit ng isa kong co-teacher.

“Tawag ka nila Sir Jess oh” sabi nito sabay turo sa dalawa na nakatayo hindi malayo sa pinto ng Conference.

“Sige salamat” sambit ko rito at tinignan yung dalawa na palapit sa akin.

“Care to join us for lunch?” anang tanong ni Bryan na ikinasama ko ng tingin dito.

Wala ata talaga sa bokabolaryo nito na ‘walang ayawan’ kahit na hiniling ko na sakanya na huling beses na namin iyon na mag-usap at hiniling na iiwan ang lahat dito. Pero hito pa rin siya at nadala pa talaga ng kasama.

Sa huli ay wala akong nagawa kung hindi ang sumama dahil na rin sa pamimilit nong isa. Nais lang daw nitong makipagkamustahan na ginawa na niya. Talagang kinukulit lang ako ng dalawang ito.

Ang akala ko na sa malapit lang na kakain ay inabot ng halos kalahating oras para makarating kami sa kabilang siyudad. Napahilot na lamang ako ng aking noo dahil halos kalahating oras din bago ako makabalik ng eskuwelahan at hindi pa ako nanakain.

“Ang akala ko ba sa malapit lang? Ba’t umabot pa tayo dito?” tanong ko sa dalawang naghaharutan.

Mas lalo lamang akong nakaramdam ng inis sa dalawa.

“Pasensya ka na Jess pero wala kasi akong ibang alam ng Fine Dining doon malapit sa school niyo” anang sabi nong lalaki na ikinairap ko na ikinatawa lang ng dalawa.

Hindi nga sila nagbibiro na kakain kami sa isang mamahaling restaurant at binalaan ko na ang dalawa na wala akong panahon para gumastos sa mga mamahaling pagkain na puwede ko namang kainin sa bahay.

“Don’t mind that, it will be my treat” ngiti nitong sabi saka kami nag-order.

Hindi na ako nagsalita kung hindi lang ako muling tinanong nong isa.

“Jess, wala ka ba talagang balak na magpakita na sa kanila” anang tanong nong isa na ikinatingin ko ng masama kay Bryan.

Hindi ko alam kung nananadya ba siya at nagdala pa talaga siya ng ibang kasama para makumbinse ako pero buo na ang desisyon noon pa mang umalis na ako na hindi ko na siya gagambalain pa kahit kailan sila. Tama na yung nalaman ko ang kalagayan nila at napanatag na ang puso ko roon.

“I told you it’s a bad idea” sambit ni Bryan sa kasama bago ito uminom ng wine niya.

“Buo na ang desisyon ko at sana respetohin niyo sana… ayaw ko ng magkagulo pa” sagot ko sa kanila.

Akmang magsasalita pa yong isa pero agad na itong pinigilan ni Bryan sa pamamagitan ng paghawak sa balikat nito at sumenyas ng pag-iling. Napabuntong-hininga na lamang ito at hindi na ako kinulit pa lalo na nong dumating na yung pagkain namin hanggang sa nag-simula na kaming kumain.

Binilisan ko talaga ang pagkain dahil balak ko ng mauna sa kanila dahil meron pa akong dalawang klase sa hapon na ito at isang oras na lamang ay malapit na itong magsisimula sana nang pinigilan ako ng dalawa.

“Pinaalam na kita kay Tito kaya wag ka nang mabahala” sabi ni Khail.

Yung College Dean pala namin ay kanyang Tiyohin kaya sa huli ay hindi na ako nakakontra sa kanila para sumama. Pinangangambahan ko lang ay si Khail. Matalik siyang kaibigan ni Kuya at alam kong isang concern niya ito.

Dinala ako sa Mall kung saan nila ako nakita at sabi nito na pagmamay-ari daw ito nila Khail na labis ko na lang talagang ikinabahala. Kahit saan na siguro mapadpad ay sigurado makikita at mahahanap nila ako.

Napabuntog-hininga na lang ako sa mga nalalaman ko tungkol sa saklaw ng negosyo nila.

“Kaya kahit saan ka man magpunta ay siguradong magkokross ang landas natin” sambit ni Bryan habang hinahawi yung mga nakahanger na damit ng pambata. “How about this, you think Lyle will love this superman shirt?”

Napatingin dito dahil sa binanggit nitong pangalan.

“Bakit kayo namimili ng damit sa bata?” tanong ko sa kanila na ikinatingin nila pareho sa akin.

“It’s Lyle birthday on the second day and we will be flying back to Manila. We think that it could be better na bigyan mo rin yung bata ng regalo… kilala ka naman din non” sambit ni Khail na ikinalaki ng mga mata ko.

“P-pa-ano?” nauutal ko ng tanong sa kanila.

“Lagi kang nasasali sa kuwentohan namen… the kid got curious so his Dad spill out the truth” tugon nito ikinapikit ko ng mariin.

“Lahat sinabi niya sa bata?” natinguha naman nila ang nais kung ibig sabihin na ikinatango ng dalawa sa akin.

Napahawak na lang ako sa noo ko at hinilot ito. Nadidismaya kung bakit kailangan pa nitong sabihin sa bata. Masyado pang nasa murang edad iyon para banggitin ang mga ganitong bagay. Nangangamba ako dahil rito at ninais na lang na sana hindi na lang nagtagpo ang mga landas namen.

“Lyle is a smart kid… he even encourage his Dad not to stop on looking for you” anang kuwento ni Khail sa akin habang nagmamaneho ito pabalik sa unibersidad na pinapasokan ko.

“Kahit kailan ay hindi siya nag-iisip ng tama, puro sarili na lang niya ang iniisip niya… anong muwang ng bata sa kalagayan namen” hindi ko napigilang sabihin dahil sa inis ko.

Wala ng nagsalita pa sa amin sa huli kong sinabi dahil hindi na nila mapigilan ang masidhing damdamin na namumuo ngayon sa dibdib ko. Kung bakit kailangan pa niya akong hanapin. Gusto ko siyang harapin at pagsabihan na maayos na ang mga buhay namen kung kaya’t huwag na sana niyang gulohin pa ang mapayapa kong isipan.

“By the way, sinabi na ba sa’yo na nagretiro na yung isang Manager sa Mall” rinig ko na usapan nila pero hindi ko na iyon inintindi dahil ang mahalaga sa akin ay kailangan ko nang makalabas rito.

“The HR Department has already done that matter” tugon naman ni Khail dito.

“Biglaang kasi ang pag-alis kaya napag-isipan kong ipasok si Jess roon” ngayon ay hindi ko na napigilang sumabat sa kanilang pinag-uusapan.

“Ano na naman ito Bryan?” untag ko sa kanila.

“Hehe. I’m just wondering, you know malaki rin ang sahod roon kaysa pagtuturo mo” tugon nito na ikinailing ko sa kanya.

“Para mabuko ako? Salamat na lamang pero huwag na” bigla naman itong napatawa sa aking sinabi.

“You know, you give me a great idea para mapadali ang paghahanap sa’yo ni Ron” natatawa nitong sabi na ikinarolyo ng mata ko.

Talagang hindi ako titigilan ng isang ito. Hindi pa rin talaga ito nagbabago mula nong huli ko siyang makita noon bago ako umalis sa Manila.

Hindi ko na ito sinagot pa at inantay na makapasok kami ng unibersidad at nagpahatid sa mismong department ko. Nagpasalamat ako sa kanila at agad lumabas pero laking gulat ko ng sumabay ito sa akin papasok.

“Come on Jess, don’t you think it’s a better idea… kaya kitang ipasok agad roon” sabi niya habang sumasabay sa akin papasok.

“I have a contract with the school at alam kong gagamitin mo lang itong isang daan para matunton nila ako dito”

“Still clever as ever, I know you won’t fall for this one-” natawa na lamang ako kunno sa kanyang sinabi dahil nagawa pa nitong puriin ako pero yung totoo ay naiinis na talaga ako dito.

“Huwag mo akong gagawing bobo.” agad kong putol sa kanyang sinabi at pasadyang tinawanan ang mungkahi niya.

Pati papuntang Faculty Room ay kinulit pa rin niya ako hanggang sa naging seryoso na ang tuno ng boses nito lalo na nong hawakan niya ang mga kamay ko.

“Hindi nakita pipilitin Jess kung ayaw mong magpakita kay Ron, ang totoo niyan ay iti-take over na sakin ni Kuya ang franchise dito Visayas at sisiguradohin kong hindi ka nila matutunton rito. Pinapangako ko”

Hindi rin naman masama ang alok niya dahil ang totoo ay kailangan ko ng ibang mapagkikitaan ng pera na tutustos sa amin ni Nathan. Responsibilidad ko na siya ngayon dahil pinapaalis na siya sa bahay nila. Balak ko nga ring lumipat ng ibang bahay o kukuha ng apartment na kami lang dahil nasasaktan ako para sa kanya lalo na at nasa tapat lang ng tinutuloyan niya ang bahay nila.

Akmang sasagotin ko na si Bryan sa magandang alok niya dahil naniniwala naman ako sa kanya na hindi niya ako bibiguin pero natigilan kami nang may tumawag sa pangalan ko na labis ko na lamang ikinagulat kaya napatingin ako sa direksyon ng tumawag sa akin. Nanlaki ang mata ko ng makita ang galit na mga tingin ng nobyo na napapalapit sa amin.

Nagkainitan ang dalawa at ramdam ko ang namumuong galit kay Nathan sa tembre ng boses niya. Sa tagal ko ng kasama ito ay alam ko na kung paano ito nagagalit at mainis.

“Just don’t forget my proposal; I’m giving you the best option as I can give.” Huling sambit nito.

“I will still think about it. Thank You.” Sambit ko bago ito umalis.

Hindi ko na sinabayan ang init ng ulo ng nobyo ko dahil hindi magandang ideya ang magpaliwanag sa kanya lalo na alam kong nakita niya ang paghawak ni Bryan sa mga kamay ko.

Ramdam ko ang pagseselos niya nang nagpapakita na ito ng matinding pagsusuto lalo na at nagging tahimik lang ako buong byahe pauwi. Pero laking gulat ko na lamang ng pinagsalikob niya ang mga kamay naming dalawa sa harap mismo ng mga tao. Pilit koi tong binabawi pero namimilit ito kaya hindi ko na napigilan na makuha ang atensyon ng mga tao sa paligid namin.

Hindi ko na napigilan ng matinding pagtutol sa ginawa niya nang makauwi kami sa bahay ay ito agad ang nagging diskusyon namen.

“Bakit mo ba ginawa yon? Halos tignan nila tayo buong byahe, Ethan!” anang tanong ko ditto.

“Bakit din ba? Nobyo kita kaya karapatan kong hawakan ka sa kamay!” tugon nito na ikinahilot ko ng noo sa babaw ng rason niya.

“Don’t be such a puerile and sensitive, you’re overreacting on things!” hindi ko na talaga napigilang hindi magtaas ng boses sa walang kabulohang mga ginagawa niya kaya wala akong nagawa kundi talikuran siya nang bigla niya akong hawiin at mahigpit na hinawakan sa magkabilang braso ko.

“Ano bang problema mo? Bakit umiinit yang ulo mo huh?” anas nito sa akin na ikinailing ko sa pagkadismaya at buong pwersa na hinawi ang mga kamay niya at muling tinalikoran ito.

Hindi ko na nagawang patabihin siya sa dinaraan ko kaya nagawa ko siyang banggain dahil na rin sa inis ko rito. Pagkabukas ko ng pinto ng kabinet ay laking gulat ko na lamang ng marahas niya itong sinalpak pasarado.

“Ano bang problema mo? Kung tungkol ito sa jeep kanina sana nag-isip ka muna Ethan!!!” sumbat ko sa inis ko rito. Ayaw ko ng palakihin pa ang gulo pero lalo lamang niya akong iniinis sa mga bagay na hindi niya pinag-iisipan. Alam naman niyang tinatago pa rin naming ang relasyon naming dalawa sa maraming tao at kahit alam na ng mga magulang niya ang nammagitan sa amin ay hindi alam ng iba ang tungkol rito.

“Tangna, OO at hindi lang yon!” sigaw nito sa akin at napahilamos ng mukha ng kanyang mga palad sa inis. “Sabihin mo nga Jess, may iba ka na ba?” dagdag niya na ikinatanga ko sa kanyang huling sinabi.

Kung iniisip niya ang tungkol sa nakita niya sa amin ni Bryan at sana naman huwag muna siyang magbigay agad muna ng konklusyon sa mga nakikita niya. Ang sakit isipin

Chapter 23

Chapter 23

Jess’s POV

Hindi ako makapaniwala sa kanyang sinabi sa kabila ng lahat ng pinagdaanan namin ay nagagawa niyang magsukmat ng mga ganitong klasing tanong sa akin at ang sakit na hindi niya ako pinagkakatiwalaan.

“Mali ka ng mga iniisip sa mga nakita mo kanina… kaibigan ko yung tao at nag-aalok lang naman siya ng magandang trabaho” tugon ko rito pero hindi pa rin nawala ang pagaakusa niya sa akin.

“Ng kailangan pang hawakan ang mga kamay mo? Paano pa kaya kung hindi ako dumating kanina, baka hindi lang yon ang ginawa niyo” anas nitong sabi na labis ko na lamang ikinagulat.

Napamura na lamang ako sa sarili sa binitawan niyang salita. Nangingilid na ang mga luha ko pero pinigilan ko ang sarili na maging matatag. Nag-iwas ako ng tingin rito at pilit napinapakalma ang sarili dahil sa tensyong umuusbong ngayon sa amin.

Akala ko nawala na sa isip ng ibang tao ang mga nagdaan ko pero ngayon ay sinisimulan ng sarili kong nobyo ang panghuhusga sa akin. Ang sakit tanggapin ang katotohanan na kailangan kong pagdaanan parati ang ganito.

“Iniisip mo rin ba na ganoon pa rin ako hanggang ngayon?” tanong ko dito.

Saglit na nagkaroon ng katahimikan sa aming dalawa sa sinabi ko. Pero pinapanalangin ko sana na maging totoo siya sa binitiwan niyang pangako sa kabila ng mga pinagdaanan ko nong nagsisimula pa lang akong buoin ang sarili ko. Mahirap at maraming balakid pero kinaya ko kahit na kailangan kong kumapit sa ibang tao para hindi ako tuloyang bumagsak sa nakaraan ko.

Parati na lang rin ba akong masasawi ngayon.

“Hindi mo naman maiaalis sa akin yon Jess… at parang ngayon ay nangangamba ako dahil alam kong walang-wala ako” tugon nito na tuloyan nang ikinapatak ng mga luha kong kanina pang nagbabadyang bumagsak sa aking mga mata.

Napakuyom na lamang ako ng aking mga palad dahil pinilit kong patahanin ang sarili. Alam ko na sarili ko lamang ang masasandalan ko ngayon.

“Iniisip mo ngayon gagamitin ko yung tao sa paghahangad ko ng ibang bagay? Kahit kailan Nathan hindi ko natandaan na may ginamit akong tao para guminhawa ang buhay ko at alam mo iyan dahil saksi ka sa mga nangyari sa akin… sinabi ko lahat sa’yo dahil ginusto mong malaman ang buhay ko. Pero bakit ngayon inaakusahan mo ako tulad ng ibang tao?”

Naging tahimik lamang ito at naupo sa aming kama. Nakatingin ito sa sahig at sinapo ang mga palad sa kanyang noo. Nahahabag akong makita siyang ganito na parang nag-aalinlangan sa mga mangyayari pa sa amin. Aaminin ko na hindi pa perpekto ang pagsasamahan namin pero sinabi ko sa sarili ko na siya na ang huling lalaking mamahalin ko at kapag nabigo ako sa kanya ay tutuloyan ko ng isasara ang puso ko dahil masakit nang paulit-ulit na masaktan.

Agad akong lumapit sa kanya at lumuhod sa kanyang tapat. Hinawakan ang kanyang pulsohan para ialis ito sa pagkakatakip sa kanyang mukha. Nadudurog lamang ang puso ko na makita siyang ganito.

“Patawarin mo’ko Jess… nangangamba lang ako na baka iwanan mo ako” sambit nito habang lumalandas na rin sa kanyang mga pisngi ang mga luha nito.

Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya at idinampi ang mga labi ko sa kanya. Malugod naman niyang tinugonan nito at pareho naming nilasap ang hatid na kapanatagan ng mga halik namin sa isa’t-isa.

“Matapos ng ginawa mo para sa akin? Paano ko bibitawan ang lalaking handa akong ipaglaban kahit sarili niyang mga magulang.” Sabi ko nang muli niyang idampi ang mga labi niya sa akin na malugod naming pinagsalohan sa sandaling ito.

“Kaya pakiusap huwag kang mangamba sa kung anong iisipin ng iba, hayaan mong ipakita ko sa kanila na ang taong kasama ko…” saglit itong natigil at tinignan ang mga kamay naming kanyang pinagsiklob “…ang pinakamamahal ko at wala aking pakialam sa kung ano man ang sasabihin nila” anang sabi nito sabay tingin direkta sa aking mga mata.

Puno ng katotohanan ang nakikita ko sa kanyang mga mata at napapanatag ako rito dahil alam ko na ang taong nakikita ko ngayon ay ang taong huli ko ng mamahalin.

Aaminin ko na noong sinagot ko si Nathan ay may pangangamba ako sa kanya ngunit sa paglipas ng maraming pagsubok ay napatunayan ko na totoo ang kanyang pagmamahal sa akin. Hindi ko na mahanap sa sariling makakita ng taong handang ipaglaban ako sa kahit ano mang pagsubok. Wala na akong hihilingin pa kung hindi ang makasama pa siya.

“Mahal na mahal kita Ethan…” sambit ko sa kanya habang pumapatak na ang aking mga luha na kanyang hinalikan para mawala.

“Alam ko…” anang sabi niya at pinaglapat muli ang aming mga labi para sa isang malumay na mga halik pero puno ng pagsusuyo at pagmamahal. Iyan ang naramdaman ko sa haplos ng kanyang mga labi.

Sa bawat haplos ng kanyang mga kamay sa aking balat ay ang panunumbalik ng unang sandali ko siyang nakaniig. Nagkamali ako at pinagsisihan ko ng buong puso ang pagkabigo ko ngunit sa kabila ng lahat ay iniligtas ako ni Nathan sa pagkakalunod sa aking masamang nakaraan. Mga sandaling hindi ko kailan man maitatanggi na naging hayok rin ako sa laman.

Flashback…

“Alam mo Sir madali naman akong kausap, hindi mo na ako kailangan pang ibagsak sa lectures mo… I can make things way better than this”

sambit ko sa kanyang tenga habang unti-unti kong hinahaplos ang kanyang nanginginig na katawan hanggang sa dumapo ang palad ko sa kanyang umbok.

“You never disappointed me Mr. Rodriguez, only this time you’re not paying more attention to me these past few weeks”

he slyly said biting his tongue.

Napangiti na rin ako sa kanyang sinabi dahil talagang hindi rin siya nabibigo na akitin ako sa kanyang magandang ngiti. If his not married I would have him on my own. Only that his married and I don’t want to be a sidechick.

“Kaya nga bumabawi ako Sir…”

sambit ko at lumuhod sa kanyang harapan at agad dinakma ang kanyang sinturon para kalasin nang pigilan niya ako.

“Oh please stop, I have a meeting after this consultant, later tonight then?”

ngisi nitong sabi sa akin.

Agad akong tumayo sa kanyang harapan at inabotan ito ng isang halik sa pisngi.

“Don’t make me wait Sir…”

tugon ko rito at agad nang umalis sa kanyang opisina.

Kung hindi lang napakita ng unang motibo ito ay wala sa plano ko ang maging kabit. Paano ba naman kasi ay parati na itong nagpapansin. Last semester pa ito ganito nang winala niya lahat ng mga record ko at kailangang magmake-up sa mga pasulit ko na alam kong kinuha ko.

Habang nag-iisip sa kung bakit nangyari ito ay biglang may umakbay sa akin na labis kong ikinagulat.

“Oy nerd… kamusta na huh?”

sabi nito sabay diin sa akin sa kanyang matipunong katawan.

“Pakibitawan naman ako Jeremy may klase pa ako…”

pakiusap ko rito dahil nasasakal ako sa kanyang ginagawa.

“Ito naman parang di sanay…”

sabi nito at inilapit ang knayang mukha sa aking tenga

“tulad pa rin ng dati Jess”

bulong nito.

Agad niya akong binitawan pagkatapos niyang ibulong iyon saka binigay sa akin ang mga libro niyang mga dala.

“May dalawa akong assignments at pakigawa ng narrative report ko…”

sabi nito at nagpaalam na pupunta na sa kanilang practice ng football.

Naging kaklase ko ito sa isa mga subjects ko at naging kagroupmate. Isang trahedya na ikinalabit ng kanyang kuryusidad sa pagkatao ko na ginawa niyang kahigtan sa akin at isang kabayaran palagi ang kanyang pagiging kalamangan sa lahat.

“Naku Jess, dapat talaga sinusumbong mo na yan sa guidance para naman matuto na yang Jeremy na yan noh…”

nag-aalalang sabi ni Daisy.

“Maliit lang naman ito na bagay at saka madali lang naman yung assignment niya”

tugon ko rito at ngumit ng bahagya para naman hindi na ito mag-alala.

Halos isang oras ang inilagi ko sa library at iniwanan na ako ng mga kaklase ko para umuwi na sila habang ako ay nagkakandauga rito. Kailangan ko rin naman kasi ito dahil alam kong pangangailangan namin ito.

Nag-abang ako sa likod ng sasakyan ni Jeremy tulad ng parati kong ginagawa kung may pinapagawa ito sa akin. Ilang oras lang ay dumating ito galing sa kanilang ensayo.

“Natapos mo na ba?”

tanong nito nang makalapit ito sa akin.

Agad kong inabot sa kanya ang mga libro niya pati na ang mga assignment niya at narrative report. Kinuha niya ito at itinapon sa loob ng kanyang sasakyan. Kinuha nito ang wallet niya at dumukot ng pera at inabot sa akin na agad ko rin namang kinuha.

Pero nanatili pa rin ako roon dahil alam kong may kulang pa sa kanyang bayad.

“Nagmamadali ako Jess kaya sa susunod na lang”

sambit nito na tatalikoran na sana kung hindi ko lang ito pinigilan na ikinaharap nito sa akin.

“Tsss… tumakbo ka sa kakahuyan sa likod ng Liberal Art department doon na lang tayo magkita”

dagdag nito na agad kong ikinatango at nagmadaling tinungo ang lugar na iyon.

Madilim na ang lugar pero memoryado ko ang tagpuan namin. Pagkarating ko roon ay nakita ko na ito na nakatayo sa isang puno. Pagkalapit ko rito ay agad ako nitong hinawakan at sinalpak sa malamig na dingding. Naramdaman ko ang kamay niya sa likod ng aking pantalon sabay baba nito. Nakaramdam ako ng kaba nang itutok na nito ang sandata sa aking lagusan.

Swabing pumasok lahat ng kanyang pulgada dahil sa suot nitong proteksyon. Kagat-labing sinalubong ang bawat ulos niya sa akin na aking ikinaungol.

“Tumahimik ka kung ayaw mong may makakita sa atin”

asik nito sabay takip ng kanyang malaking kamay sa aking bibig.

Dinama ko ang bawat haplos ng kanyang katigasan sa aking looban ngunit may parating namutawi sa dibdib ko na kailan man ay hindi ko maintindihan. Isang blankong damdamin na kailan man ay hindi ko natamasa kahit nino man maliban sa isang taong nagdulot sa akin lahat ng ito.

“Ahh ayan na Jess ahhhh…”

mahabang impit nito ng ungol sabay diin ng kanyang sarili pa sa akin.

“Sa kabila ka na lang dumaan at huwag kang sasabay sa akin pakiusap”

sambit nito matapos kaming makapag-ayos.

Agad akong tumango sa kanyang sinabi at tinahak ang daan kung saan kami bago nagtagpo rito.

Nang makalabas ako ng school at naglalakad patungo sa terminal ng jeep ay nakatanggap ako ng mensahe. Nagulantang ako dahil kamuntikan ko ng makalimutan ang isang ito.

Ilang minuto na paghihintay ay may isang pamilyar na sasakyan ang huminto sa tapat ko. Agad koi tong binuksan at pumasok sa loob.

“Kumain ka na ba?”

untag nito sa akin.

“Nagmamadali rin kasi ako Sir kasi may trabaho pa ako”

tugon ko rito.

“Ganon ba?”

sambit nito at hindi na nagsalita pa.

Pumunta kami sa isang malapit na inn para isakatuparan ang pagnanais ng isang ito. Walang pasabi ko siyang hinila papasok sa loob at inangkin ang kanyang mga labi tulad ng kanyang parati niyang kagustohan. Kasabay ng mga mapupusok na halik ay ang pagtanggal namin sa aming mga saplot at pumaibabaw sa kanya.

Bago iyon ay sinuotan ko muna siya ng proteksyon dahil sa nais naming maging malinis sa isa’t-isa. May iilang taong alam ang pagiging ganito ko at alam kong alam na nila ang kalakaran ng mga ganito.

“Fuck… you bitch. Who use you before me?”

nakangisi nitong tanong sa akin.

“Nagseselos ba si Sir? Gusto mo bang parating mauna kaysa sa kanila?”

malambing ko sabi dito at nagsimula ng magtaas baba sa kanyang katigasan.

Alam kong hindi ko siya nabibigo dahil nakikita ko sa kanyang mga mata ang pagnanasa sa aming ginagawa. Sa bawat indayog ko sa kanyang katigasan ay ang pagsambit niya sa sarap na hatid ng sandali.

Natapos ang gabi pagkauwi ko kina Tatay Miguel. Hinatid ako ni Sir Tommy pagkatapos mismo ng shift ko sa trabaho ko sa isang RestoBar bilang isang waiter. Nakitable na rin siya dahil gusto niyang makita akong nagtatrabaho.

“Next time again, Jessy”

sabi nito sa akin bago ako bumaba sa kanyang sasakyan.

Pagkapasok ko sa bakuran ay ang paghinga ko ng malalim dahil sa nangyari sa araw na ito. Alam kong mali pero ninais koi to dahil alam ko sa sarili ko na kailangan kong makalimot at sa pamamagitan nito ko siya makakalimutan. Hahanapin ko ang mas higit pa na pagnanasa ko sa kanya kahit na kailangan ko silang gamitin lahat.

Napadilat ako nang pumasok bigla iyon sa aking isipan. Napapikit ako ng mariin dahil sa maling desisyon ko noong pilit kong kinakalimutan ang masasakit na karanasan ko.

Sa pagmulat ko ay mukha ni Nathan ang nakita ko at hindi ko alam kung bakit sa lahat ay kailangan pa na itong inosenting anghel sa tabi ko ang sasalo sa marumi kong pagkatao.

Sa paghawak ko sa kanyang pisngi ay ang pagmulat ng kanyang mga mata at sobrang pag-alala ang rumishistro sa kanyang mata nang makita ako.

“Jess bakit?” sabi nito at pinahid paalis ang mga luha ko.

“I don’t know if I ever deserve you… if you never meet me, higit na mas masaya ka pa kaysa agapin ako na narurugmog na sa lupa” sambit ko dito.

Bigla niya akong hinigit sa kanyang tabi at kinulong sa kanyang mga bisig.

“Sasagipin kita hanggang sa abot ng makakaya ko”

Iyon na siguro ang isa sa pinakamatamis na salita na aking narinig sa kabila nang masalimuot na nangyari sa akin. Sa mga salita niya at napapanatag ako at nararamdaman ko pagmamahal nito.

’ 

[A/N]: Sorry for a slow update of Sex and Seduction… i was brainstorming the flow of this story

Chapter 24

Chapter 24

Ron’s POV

“Dad… Dad, wake up!!!” rinig ko na sigaw ng anak ko nang buksan nito ang pinto ng aking kuwarto at nagtatakbo paakyat sa kama ko. Sinakyan nito ang likuran ko at nagtatalon rito.

Napaubo ako sa ginawa nito dahil sa bigat na ng anak ko. Lumalaki na talaga siya at alam ko kung bakit sobrang masaya at maligalig ito. Pinakakaantay talaga niya parati ang kaarawan niya.

“Come on Dad wake up already!” sabi nito habang binubuksan ang mga mata kong pilit na nakapikit.

“Your old man is tired… I’m gonna sleep more, wake me when its noon” I sluggardly said.

Agad itong umalis sa pagkakadagan sa likuran ko at lumapit para buksan ang mga mata ko.

“But we need to prepare everything right now… did you forget what day today, aren’t you?” may tuno na ng pagtatampo ang boses nito na ikinangisi ng utak ko dahil balak ko talagang asarin ito.

“It’s my rest day so Daddy need to get more sleep” tugon ko rito at umaktong na-aalimpungutan.

Pero wala na akong narinig pa sa anak ko at tanging paglundo ng kama na hudyat na pababa ito. Agad ko itong pinigilan at niyakap ng mahigpit.

“Where are you going huh? You don’t want kisses from Daddy on your birthday first thing in the morning hm?” sabi ko rito at hinahalikan ito sa kanyang pisngi para maalis ang tampo. Humagikhik ito ng tawa sa ginawang paghalik at pagkiliti dito.

“Stop it Dad… you’re tickling me so much hahaha” tawa nito. “Stop it hahahaha I’m too old for this”

“What? You’re just five years old you knuckle head” sabi ko at ginulo ang buhok nito.

Natigil lang kami nang kumatok si Mommy at binuksan ang pintuan.

“Neil is here…” masayang sambit ni Mommy sa anak ko na sobrang ikinatuwa naman nito at nagkandaugang bumaba ng kama.

“Yes…”

“This early in the morning?!”
hindi ko mapaniwalang sambit dito. Panigurado kasing mas nauna pa nitong planohin ang lahat ng gagawin sa araw na ito.

“Jay and Ken are also downstairs” sabi ni Mommy bago ito lumabas ng kuwarto habang ako ay naalimpungutang bumangon kahit na inaantok pa ng kaunti.

Pagkababa ko ay naabutan kong nagbubukas ng regalo ang anak ko.

“Sorry Ron, I can’t stop Lyle. He is so excited about his gift” sambit ni Ken nang makita niya ako sa paanan ng hagdan. Ikinakibit ko na lang ito ng balikat at sumali sa kanilang kumpolan.

“Wow! The latest version of Walking Dead! I gotta play this now!” tuwang-tuwa na banggit nang anak ko ng makita ang regalo ng mga ninong niya.

Nong una ay hindi ko natinguha ang kung anong bagay iyon dahil sa masayang ngiti ng anak ko. Pero nong unti-unting nagsink-in sa utak ko ang bagay na iyon ay dali ko itong hinablot at pinagkatitigan. Tumaas ang kilay ko sa isang sulok at napatingin sa dalawang nagmamaangang iwasan ang tingin ko.

“Seriously, ito talaga ang regalo niyo sa bata?” hindi ko makapaniwalang tanong sa dalawa na ikinangisi nila.

“It was Lyle wish when I asked him what he wants on his birthday” sabi ni Jay na ikinailing ko.

“Come on Dad, we are big and aren’t afraid of that… and besides, it’s just a game” sabat ng anak ko na ikinatingin ko dito.

“Aren’t afraid? You we’re shouting and screaming when we watch ‘The Nun’ last week” pagbubuko ko dito na ikinapula ng mukha nito. Napayuko ito sa kahihiyan sa isiniwalat ko lalo na nong tawanan ito ni Neil.

“Woah, you’re afraid of creepy nun, little fella?” anang sabi ni Jay sa anak ko na ikinasilay ng mga namumuong luha sa kanyang mata sa pagbuking ko rito. Nangako pa naman ako dito na wala akong pagsasabihan.

Siniko naman agad ni Ken si Jay sa tagiliran nito na ikinaimpit nito sa sakit.

“Look who’s talking… ni hindi mo nga maidilat yang mata mo nang pinanood ko sa’yo yung Green Inferno” pagbubuking ni Ken kay Jay na ikinatawa namen.

“Yeah, Tito was screaming like… ’Shut it down! Shut it down!” sabi ni Neil at ginaya ang reaksyon daw ni Jay nong huli nilang marathon ng palabas.

“Small dude, it was savage… Good Heavens it’s now coming back to my brain! Why you two keep reminding me that” paghesteria ni Jay at napasabunot ng buhok niya dahil naalala nito ang pinanood.

Napuno kami ng tawanan sa mga binubuking namen at ang nagbabadyang iiyak na si Lyle at sobrang humagikhik na ng tawa. Parang nasobrahan ata ako sa mga sinabi ko pero nababahala lang din naman ako sa kalagayan nila. Wala pa sila sa tamang edad at ang mga laro na tulad nito ay dapat angkop sa kanilang gulang. Nguni tang mahalaga ay magabayan ko siya ng tama.

“Okay, you can have this…” sabi ko sabay abot rito na ikinatigil na nito. “…but after we finish preparing for your birthday”

Isang masayang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi nang iabot ko sa kanya ito.

“Come on Neil, let’s go to my room and play this with my console” sambit nito at biglang hinatak si Neil sa taas para makapaglaro. Huli na nong pigilan ko ito nang nagtatakbo ang dalawa paakyat.

“Kids… they really grow up faster.” Biglang sambit ni Ken na ikinatingin namen ni Jay dito dahil sa pait ng tuno ng boses nito . “I wonder if Ate Shielo is taking good care of him” dagdag nito at pilit na inaalis ang lungkot.

Wala na kaming sinabi ni Jay dahil ayaw naming sirain yung dapat na masayang araw na ito. Hanggang sa maaari ay kakalimutan muna ang mga kulang sa buhay namin. Nagdadasal na sana balang araw ay darating na mabubuo rin sa wakas.

Naging abala kami sa kusina nila Mommy at Jay. Tumutulong rin si Ken pero ang kadalasang ginawa niya ay pag-aayos ng lugar at pag-ihip ng mga balloon. Costume Party ang theme ng selebrasiyon ayon na rin sa kagustohan ng anak ko. Sadyang naloko na ito sa mga nilalaro parati nila Neil.

NANG maset-up na namin ang buhay bakuran at pagdating na mga imbetadong mga tao na malapit lang din sa amin ay sinimulan namin ang party. Si Ken ang nagmanage sa party ni Lyle lalo na sa mga palaro. Naging masaya ang lahat at lalo na ang anak ko.

“Mommy!” rinig ko na sigaw ng anak ko na ikinalingon ko.

Pagkatingin ko roon sa bukana ng pinto ay doon ko nakita si Sabrina na sinalubong ng yakap ang anak namin. Mas naging masaya pa ang anak ko nang makita ang ina niya. Lumapit ako dito at binigyan ito ng isang halik sa pisngi.

“I’m glad you came… where is Ivan?” tanong ko sa kanyang asawa.

Naging mailap man sa amin noon ang sitwasyon pero kalaunan ay natutuo kaming patawarin ang mga sarili dahil alam naming ito lang ang susi sa lahat. Hindi ko pinagkaila sa anak ko ang ina niya at masaya akong naiintidihan ng anak ko. Sadyang espesyal na bata si Lyle pero nakakamangha dahil nakaya niyang intindihin ang lahat.

“He will be here soon… by the way, here is my gift for my baby” sabi nito sabay kuha ng dala nitong malaking paper bag.

“What is it Mommy?” nagagalak nitong tanong sa kanyang ina.

“Open it” ngiting sambit nito.

Nang buksan ito ng anak ko ay isa itong bagong custome na may kasamang laruan. Bali isang Sheriff Custome na may kasamang mga laruan tulad ng baril-barilan, lasso, at iba pang kagamitan. Sa sobrang galak nito sa natanggap ay hindi na ito magkandauga sa subukan ang mga ito kaya dali itong umakyat para magbihis ng panibagong custome.

“Thank you…” masaya kong sambit dito na ikinangiti nito. “Please, help yourself. I prepare everything for my guesses today”

Iginiya ko si Sabrina sa kusina at inasikaso ito sa kanyang kakainin. Kinantyawan pa ako ng mga kaibigan ko dito pero alam kong biro lang ito. Masaya na kami sa mga buhay namin at alam kong kontento na rin kami.

“Oy pare ah…” sambit ni Rend nang hatdan ko sila ng isang case ng beer.

“Sayang sana may videoke par maikanta ko yung… ‘Muling ibalik ang tamis ng pag-ibig~’ “ pakantang sabi ni Josh ng ikinatawa ng lahat.

“Mga gago…” wala na akong ibang masabi pa at umalis para asikasohin pa yung ibang bisita ko.

Dapit hapon nagsimula ang party pero halos gumabi na ay tuloy pa rin ang kasiyahan at hindi ko na rin napigilang hindi makainom dahil sa mga mapanubok na mga kaibigan. Hindi dahil abala na ako sa buhay at may iniintindi na akong mga bagay-bagay ay hindi ko nakakalimutan ang lumaklak.

Medyo sabok na ang utak ko pero nakakalakad pa naman ng maayos, sadyang naimpluwensyahan na ng alak.

Ilang saglit na kasiyahan ay tinawag ako ni Mommy.

“Nuel… andito na sila Bryan at Khail” dungaw ni Mommy sa akin.

Agad akong napatayo dahil ito yung isa sa mga pinakaimportanting mga tao sa buhay ko. Si Khail na matalik ko na kaibigan kahit noon pa man at si Kuya Bryan na tumulong sa akin para guminhawa man lang ang buhay namin ng anak ko.

“Sabog ka na ah? Hindi mo man lang kami inantay” bungad sa akin ni Kuya Bryan nang pumasok ito sa kusina habang ako ay ibala silang kunan ng mga pagkain.

Galing pa kasi sila sa isang business venture at paglalago na ilang mga branches nila sa kabisayaan. Matagal pa daw sana sila babalik pero hindi nila kaya palipasin ang espesyal na araw ng inaanak nila.

“Hindi niyo ko matutumba kaya dalian niyo jan at marami pa tayong iinumin.” Sabi ko sa dalawa na ikinailing ni Khail.

“Gago… parang isang bote ka na lang at hahandusay ka na” tawa ni Khail na binigyan ko na mapanuyang tingin.

“Tignan natin yan” duro ko dito habang pinangliitan ng mga mata.

Talagang sabog na ang utak ko pero kaya ko pa naman ang uminom. Ngunit ilang bote na lang ata talaga ang kulang at talagang tatawag na ako ng owak. Medyo napupuno na rin kasi ako dahil sa dami ng ininom ko.

Ganito talaga ata ang taong hindi pa nakakausad sa kanyang kalungkotan at gustong magpakalunod sa alak para maibsan man lang ang kalungkotan. Sana makita ko na siya sa madaling panahon.

Halos lango na kaming lahat sa alak pero patuloy pa rin nag kasiyahan. Lalong naging maaliw ang lahat dahil kompleto na ang mga barumbadong magbabarkada.

Ilang saglit pa lang na inuman at kasiyahan at naudlot ito nang magpaalam si Sabrina para umuwi na. Hindi kasi dumating yung asawa niya dahil sa may inasikaso kaya nagpaalam ako rito at nagpresentang ihatid pero tumanggi ito. Pero namilit ako bilang respito sila kahit man lang na makita ko siyang nakasakay ng maayos.

Hindi pa lang ako nakalabas ng bahay ay di ko na kinaya ang impluwensya ng alak kaya bumagsak na ako sa sahig.

“Naku kang bata ka… kahit kailan talaga” rinig ko na panenermon ni Mommy sa akin at naramdaman ko na lang na may umakay sa akin.

Sa muling pagdilat ko ng mga mata ko ay nasa silid na ako at mukha ng babaing minsan ko nang minahal ang nakita ko. Abala ito sa pagpupunas sa katawan ko dahil nagsusuka na raw ako sa hagdanan. Kinailangan pa akong tulongan nila Khail daw at Jay.

“Kahit kailan talaga Ron ay hindi ka pa rin nagbabago” nakangiti nitong sambit sa akin habang ako ay nakatitig lamang sa kanyang maamong mukha.

Kung may makakapagsabi lang muli ng nararamdaman ko sa kanya noon ay talagang siya na yung babaing hiniling ko na masama habang buhay pero sadyang nag-iba ang takbo ng buhay ko at minulat ako sa isang tao na nagpakita sa kawalan ko ng kapanatagan sa lahat ng bahay.

Minahal ko si Sabrina at kahit itanggi ko man ay minsan siyang naging parte ng buhay ko at hindi malayong muli akong makaramdam ng pagmamahal ko sa kanya.

“Ron?!” rinig ko na sambit niya at tinulak ako palayo.

Saka ko lang natihunga ang gagawin ko sanang muling pag-angkin sa kanyang mga labi. Yung kalasingan ko ay napawi dahil sa kagagohan ko.

“Pasensya ka na” sambit ko at napahawak sa ulo kong sumasakit.

Narinig koi tong napatawa ng bahagya dahil sa ginawa ko. Nag-iwas na lamang ako ng tingin rito.

“Alam mo… iiwanan ka niya ulit kung patuloy nakapako ang isip mo sa nakaraan” sabi nito at pilit na pinadako ang tingin ko sa kanya na sa huli ay ginawa ko. Muli kong nasilayan ang mga ngiti sa kanyang mga labi. “Ron… alam mo bang patuloy mo pa rin siyang sasaktan kung magiging ganito ka pa rin?”

Hindi ko na napigilang maiyak dahil sa sinabi niya. Alam kong ako dapat ang sisihin sa lahat ng nangyayaring ito dahil may mga bagay na hindi ko mabitawan. Naging lito ako nang maghiwalay kaming Sabrina, galit sa mga pagkukulang ng ina ko at sinisi ang isang taong walang ibang ginawa kundi gawing madali sa akin ang lahat. Ni hindi ako nagpapasalamat sa mga pagsasakripisyo niya pero ako pa itong nanakit sa kanya. Naging tolero ako at hindi makagawa ng desisyon dahil sa naipit ako sa sitwasyon pero nong nawala na sa akin ang lahat, saka ko lang naisip na napakaimportante pala silang lahat sa akin.

Napatingin ako kay Sabrina at isang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

“Thank you for being there for me as always… even though I’m on the edge of giving up, and sorry to what happened to us before” tugon ko rito.

Hinawakan nito ang mga kamay ko at inabutan ako ng isang halik sa aking noo.

“Promise me to make things right… I’m always here and don’t forget that I was once your bestfriend, Ron. This time, if you want him back then start a new memories with him.” sambit nito na ikinasilay ng ngiti ko sa labi.

Hindi siya minsan nanghusga sa mga nagawa ko noon at namangha ako dahil may isang babaing umintindi ng sitwasyon ko. Sinabi ko sa kanya ang lahat dahil kailangan ko at mas pinanatag niya ang damdamin ko dahil tulad niya ay tinanggap niya ako. Si Sabrina rin ang nagtulak sa akin na hanapin si Jess at sobra kong ikinapasalamat ito sa kanya dahil binigyan nila ako ng pag-asa.

“Right… thanks, Sab”

Chapter 25

Chapter 25

Ron’s POV

Medyo mabigat pa ang aking pakiramdam nang magising ako. Pagbaba ko ay namang ako dahil malinis na ang bahay at nasa ayus na ang lahat.

Pagpunta ko ng kusina ay naabutan ko si Mommy na naghuhugas ng mga ilang pinggan na ginamit nila sa almusal. Lumapit ako dito at hinalikan sa pisngi tapos binati ito ng magandang araw.

“Kape gusto mo?” tanong ni Mommy sa akin na ikinatango ko dahil hindi ko pa kayang abalahin ang sarili sa paghahanda nito.

“Si Lyle?” tanong ko rin dto.

“Sinama nila Ken at Jay… dito rin sila natulog at nag-umagahan, nagkaideyang lumabas yung mga bata kaya inaliw na muna nila” agad na tugon nito at nilapag ang baso ng kape sa harap ko.

Nanibago naman ako sa pakikitungo ni Mommy sa akin dahil dapat sinesermonan na ako nito tulad ng parati niyang ginawa pag nagiging pabaya ako. Kakaiba rin ang mga kilos niya na at pansin ang malungkot nitong mukha. Hindi na ako nakatiis dahil dapat masaya ang araw na ito.

“Mom? May problema ba?” tanong ko rito na ikinatigil niya sa pagpupunas ng lababo.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga nito saka ito may inabot sa kabinet at may inabot na sulat sa akin.

“Hindi na sana namin ito pakikialaman pero bagong sulat ito ni Jason” banggit ni Mommy na ikinatingin ko dito ng puno ng pagtataka.

“Kay Jess?” tanong ko rito na ikinatango lamang niya saka nagpaalam na lalabas.

“Nakapaloob ito sa isang regalo ni Lyle”

Biglang kumamog ang dibdib ko nang tignan ko ang sulat kamay niya sa pangalan ko. Kaba ang bumalot sa aking isipan lalo na at huli nitong ibinilin na sulat sa akin ay pamamaalam.

Napapikit ako nang mariin dahil binasa ito ni Mommy at ang ekspresyon niya ay nagsasabing hindi maganda ang nakasulat rito kaya wala sa sarili ko itong binuklat at binasa ang isang maikling talata.

Kuya, masaya na ako sa bagong buhay ko kaya sana hiling ko na masaya ka na rin. Huwag mo na akong hanapin pa at kontento na ako sa kung anong meron ako rito. Huwag mong aksayahin ang oras mo sa akin dahil hindi ako nararapat doon, at pagtuonan mo ng pansin ang kung anong meron ka ngayon dahil iyon din ang ginagawa ko.

Inis, galit at kalungkotan ang umusbong sa dibdib ko nang basahin ko ang kanyang sulat. Paano niya nalaman ang lahat ng tungkol rito. Alam niya ang lahat ng nangyayari sa akin? Nakita na kaya siya ni Nathalie? O Kaya ba hindi ko siya makita dahil nasa paligid lang siya, nagmamasid? Paano niya nakakayang tignan lang ako kung ganon. Talaga bang sumusuko na siya para sa aming dalawa? Masaya na ba siya dahil may nagpapasaya na sa kanya?

“Nathalie, have you found him?” agad ko na tawag sa kanya, nagbabasakali na makakuha ng ideya kung nasaan na siya.

Pero tulad nito ay bigo rin ito.

“I’m sorry Ron but I haven’t seen him yet… but know I’m doing the search in some colleges here in Leyte-” pinutol ko na ito.

“It’s okay, you can come back here now… the search is over” I said and bid my goodbye before I ended the call.

And ending up the feelings that once there then later it’s gone.

Iniisip ko pa lang ang mga iyon ay para na akong masisiraan ng bait. Ang kaninang sumasakit na ulo ko ay lalong kumikirot sa panibagong sakit. Ang hapdi ng nararamdaman ko dahil sa mga panibagong sugat na dinulot niya sa damdamin ko ay dumomble. Alam niya bang sinasaktan niya ako ngayon.

“HINDI rin namin alam kung sino ang nagdala niyan… kaninang umaga naisipan ng mga bata na buksan ang mga regalo ni Lyle at ito ang tumambad sa amin” malungkot na saad ni Ken.

Tolero na naman ang isip ko at yung buhay ko na may patutungohan pa sana ay biglang nag iba ng liko at muling nawala sa kalungkotan. Nakikita ko ang sariling napapako pa rin sa nakaraang minsan ko siyang nakasama at nadama. Mga kahapong alam kong hindi ko na mauulit pa pero pinaghahawakan ko pa rin hanggang ngayon. Kung masakit man sa iba na patuloy mamuhay sa nakaraan ay nasasabi kong nagkakamali sila dahil ito na lang ang bumubuhay sa naghihingalo kong damdamin para sa kanya.

“What are you going to do now Ron?” tanong ni Jay sa akin.

Nagkibit-balikat lamang ako rito at muling tumungga ng alak. Ito na lang ata talaga ang masasandalan ko sa ngayon. Bumabalik man ako sa dating gawi pero alam kong ito lang ang makakaibsan sa mga kumikirot na hapding aking nararamdaman ngayon.

Nagkatinginan lang si Ken at Jay habang sila Bryan ay nag-alala sa akin.

“Bro, don’t do this to yourself… there’s always a way to find happiness” saad ng matalik kung kaibigan sa akin ngunit tanging iling pa din ang aking tugon sa kanila.

“What for? I’ve been dump and left… alam kong gago ako but it is right to endure the same old pain?” I said and asking if I ever rightful for this pain coz I don’t deserve this. None of this aches is too much because I know I done everything to find him and bring him back.

Sa huli ay wala akong natanggap sa kanila kundi ang huwag sumuko pero paano ko iyon gagawin kung yung taong kay tagal ko ng pinapahanap ay matagal na palang sumuko sa akin.

INABALA ko na lang ang sarili sa Resto at isubsob ang sarili pa sa trabaho. Hanggang sa ang ginawa ko na lang ay gumising sa umaga para maghanda sa trabaho at uuwi ng pagod at hihilata sa kama para matulog.

Minsan inaabala ko si Lyle pero napapansin ng anak ko ang mga emosyong pinapakita ko na salungat sa dapat na nararamdaman ko. Sa huli ay pinaalaga ko na lang siya sa kanyang ina at inabala ang sarili magtrabaho at gabi-gabing magpakalunod sa alak.

“Chef Lyle, may bisita po kayo…” anang sabi ng isang assistant chef ko sa kusina.

“Just let her in to my office” sabi ko dahil wala naman akong inaasahang bisita ngayon kundi si Nathalie para ibalik sa akin ang mga files sa kaso ng paghahanap ko kay Jess.

Any moment later, Nathalie makes her way in my office. Her poise screaming of sophistication, and how thug she is because of her job. I can’t believe this woman in front of me work in one of the finest Security Agency.

“I’m sorry Mr. Fuentes but still even if stop from this operation, I can’t stand my client will not be satisfy” saad nito habang inaabot sa akin ang mga portfolio ng mga lead sa kung nasaan man siya. Inabot koi to at tinago sa pinakahulihang taguan na hindi ko na malalaman kung andoon pa iyon. Nais niyang kalimutan ko na siya kaya gagawin ko na rin ang nais niya.

“Please, you don’t need to be civil… and it’s okay, but please call me with my first name, Nath” sabi ko rito na ikinasilay ng ngiti sa kanyang magagandang mga labi.

“Will do Ron…” tugon niya sa akin na parehong naming ikinangiti dalawa.

Nagkaroon ng kaunting katahimikan sa pagitan naming dalawa bago ito muling nagsalita.

“And you don’t need to pay me for any expenses since I haven’t accomplish my task” sambit nito na ikinailing ko.

“I insist… nagpakahirap ka rin naman siyang hanapin-” sabi ko nang pinutol niya ako sa aking idudugtong.

“I insist too, and besides it’s my free well to do as it so.” Ngiti nitong sambit na aking na ikinapilig ng ulo ko at napahaplos ng batok ko. She is so persistent about it and there’s nothing I can do. It’s hard to argue with woman and I’ve been there and done that. “It’s a help for a friend” dagdag nito.

“Well then how about I treat you for a meal now…” saad ko na ikinangiti niya ulit.

“That would be delightful… but for now I need to report to my agency, there’s a little problem that I need a little fix” sambit nito.

“Then later tonight” saad ko na ikinatango niya bago ito nagpaalam.

Inabala ko na lng din ang sarili ko sa kusina nang dumami ang mga costumer. Hindi ko na namalayan ang oras at ang naghihintay na panauhin ko. Nag intay pa muna ito sa akin bago koi to siputin.

“I’m sorry for the delays, we got a little busy in the kitchen…” paghingi ko ng tawad dito.

Naka uniporme pa rin ako at nakasuot ang toque ko sa ulo na agad kong tinanggal dahil hindi pormal sa kanya. Nag-abala pa kasi itong mag-ayos na ikinatingkad ng kanyang banyagang balat. Her corset navy blue dress suited her. She is so mesmerizing with those of shoulders.

Natigil naman ako sap ag eksamin sa kanyang kasuotan nang mapansin niyang tinititigan ko siya ng matagal.

“Sorry… I just lost in the thought with your dress” sabi ko rito na ikinatagpo ng mga kilay niya.

“It’s that a compliment or an understatement” anang sabi nito at tinaasan ako nito ng kilay.

Namali pa niya ang pagkaintindi sa sinabi ko.

“Compliment Nath, you’re so gorgeous with your dress” pambawi ko para naman magkaroon ng hustisya ang kanyang pag-aayos. Nahiya na ako dahil ako pa itong nagkamali sa pagkasabi ng mga papuri.

Pagkatapos naming kumain ay nagpresenta akong ihatid siya pauwi.

“Sorry, I left my keys in my office…” paghingi ko ulit ng tawad sa mga kapalpakan ko.

“No it’s okay…” saad nito at ikinapasalamat ko rito at daling nagtungo sa opisina ko para hanapin ang napakailap kong susi na ngayon pa talaga nagtago.

Natagalan ata ako sa paghahanap dahil kinailangan pa akong puntahan ni Nathalie sa opisina ko.

“Is everything alright?” tanong nito sa akin nang makita ang magulo kong opisina dahil sa paghahanap ko sa susi.

“Sorry again but I just left it here…” sabi ko at hindi sumuko sa paghahanap nito. Nakakahiya na kung pati ang pagpresentang iuwi siya sa kanyang tahanan ay hindi ko magawa.

Wala akong nakuhang tugon at nong tignan ko siya ay abala lang siya sa pagtingin sa mga furnitures ko at mga ilang kagamitan.

“Hmmm… you have fine wines and whiskey here” saad niya na ikinatigil ko para tignan siya. “Oh you have Jack Daniel?”

Bahagya na akong natigilan nang maalala ko kung para saan lahat ng mga alak at wine ko tinago ko. Nong naging successful ako ay ginawa kong trophy ang pagbili ng mga mamahaling inumin na ito para ipatikim sa tanging taong gusto kong makatikim sa mga accomplishments ko pero ang pangarap na iyn ay matagal ng nawala.

“Wanna taste it? Since my keys are nowhere to be found, how about a little sip with it” saad ko.

Ang akala ko na kaunting tikim ay nauwi pa sa mas maraming inumin. Napakatibay rin pala nitong hinamon ko pero sadyang mataas ang tingin ko sa sarili at hindi hinahayaang matalo ang sarili. Matagal na akong natalo sa ibang bagay at ayaw ko pati rito ay matalo rin ako.

“You have a quite stamina, don’t you Nath?” sambit ko rito na medyo baluktot na ang pagkasabi non.

Tinawanan lang ako nito dahil na rin sa pagiwang-giwang na ulo ko. Muli akong nagsalin pero wala ng lumabas na alak sa bote kaya nagpresenta akong kumuha ka pero natumba lang ako nang pilit kong tumayo at kinailangan pa akong agapin nito. Nakakahiya na pero wala na akong magawa dahil sabog na ang utak ko.

“I’m a trained agent, Ron… sana tandaan mo yan” sabi niya at tumawa ulit.

Napangisi na lang din ako dahil sa pagiging pabaya ko pero paano ba ito, matagal ng sira ang katawan ko. Nangangamba nga ako kung bibigay ito balang araw sa daming patalim na tumama rito.

Sa huli ay inakay ako pabalik sa sofa pero sadyang napakalaki kong tao para sa isang babae. Kahit na sinanay na katulad ni Nath ay hindi basta basta maalsa ako kaya sa huli at nawalan ito ng balanse. Nadaganan ko pa ito sa sofa.

Gusto kong tumayo pero sadyang lango na ako.

Saka ko lang napagtanto ang posisyon ko ng pilit kong bumangon sa pagkapilig ko sa kanyang leeg banda. Naamoy ko pa dito ang napakabango nitong pabango na tuloyang tumolak sa umuusbong na init sa katawan. Nagkatitigan kami ni Nathalie at masasabi kong napakaganda niya talaga lalo na sa malapitan.

“You’re so beautiful, Nathalie Portman” sambit ko at inabot ng halik ang kanyang nangingimbitang mga labi.

Tuloyan na kaming sinakop ng pagnanasa dahil sa impluwensya ng alak pero nasa katinuan pa ako at alam ko ang ginagawa ko. Pinapaligaya ko ngayon ang babaing naghanap sa taong dapat nasa tabi ko ngayon.

Namangha ako sa hubog ng katawan nito lalo na sa pantay na kulay ng kanyang porselanang balat. Pati na ang parting iyon na tuloyan kong sinisid hanggang sa pinaka ibuturan niya.

“Ahhh… Ron” rinig kong ungol niya sa aking pangalan ng tamasain ko ang kanyang pinakayamanan. We are not foreign with this dahil may nangyari na rin sa amin. Only this time na alam na namin ito at ginusto ko ito.

“That’s it baby scream my name” sabi ko rito nang patuloy itong dinadaing ang pangalan ko sa pagpapaligaya ko sa kanya.

“I want to make love to you Nath” sambit ko rito na kagat labi niyang ikinatango bago ko pinag-isa muli an gaming mga katawan.

Pareho kaming napaungol dalawa lalo na nong makuha niya ako ng buo. I scream inside my head for it’s been a long time since someone has taken me all.

We share both the pleasure I’ve been longing to crave in more, this new found ecstasy I desire will be fulfilling.

[A/N]: I just want your thought if you want me to continue with this plot. The other I make is different, this is the original plot. I’m open for any suggestion. It could be a big help to me.

Chapter 26

Chapter 26

Nathan’s POV

Napraning lang siguro ako sa tuwing nakikita kong may kasamang iba si Jess, lalo na kapag lalaki ito. Hindi mawala sa isip ko ang kawalan ng kapanatagan sa tuwing may kasama siya’ng iba. Nagseselos rin ako dahil alam ko na wala akong ibubuga sa mga noo’y mga taga suyo niya. Aaminin ko rin na wala akong kompyansa sa sarili sa kapag nakikita ko ang mga dating nanunuyo sa nobyo ko.

Kahit hindi pa kami noon ay talagang kapansin-pansin ang kaangatan nila sa buhay habang ako ngayon ay hito, tinakwil na ng sariling pamilya. Pero wala ng mas mahalaga pa sa akin ngayon kundi ang makasama siya. Nararamdaman ko na mahal niya ako at panatag na ako roon pero hindi ko rin talaga maiwasan ang insekuridad ko.

“Mamaya ka pa papasok?” anang tanong nito sa akin habang naghahanda na itong pumasok. Mamayang hapon pa kasi ang pasok ko dahil wala yung ibang instructor ko kaya hindi muna ako papasok ng maaga pero kung nanaisin niya.

“Kung gusto mo sabayan na kita” tugon ko rito.

Isang ngiti naman ang kanyang itinugon sa akin at isang panandaliang halik sa labi.

“Huwag ka ng magabala pa, saka bantayan mo na lang si Tatay Miguel” bilin nito bago lumabas ng aming silid.

Nong pinaalis ako sa amin at tumira dito sa mga pinsan ko ay pakiramdam ko ay nagiging pabigat na ako. Hindi man nila sabihin sa akin o kahit hindi man nila isipin ang ganoon bagay ay may hiya pa naman ako sa katawan. Responsibilidad ko na rin sila lalo na si Jess, at bilang ako yung lalaki sa relasyon namen ay dapat ako yung kumikita para sa amin, hindi itong ako pa yung pinapalamon.

“Tito, lalabas muna ako” paalam ko dito na agad namang sinang-ayunan.

“Sige at bumalik ka ng tanghalian… bilin ni Jesson na may pasok ka pa raw” sambit nito na ikinatango.

Kahit kina Tito ay binibilin pa rin niya ako. Alam kong malaki ang agwat ng edad namin pero dapat isipin niya rin na nasa hustong gulang na ako.

Napabuntong-hininga na lamang ako dahil pakiramdam ko ako yung dapat tinitignan nila. Nakakababa lang ng kumpyansa sa sarili kung ganon. Natugariang lalaki pa naman ako sa relasyon namen kaya dapat umakto akong haligi na sasandalan niya.

INIKOT ko ang buong syudad para naman makahanap ng kaunting pagkakakitaan ng pera. Alam kong sapat lang din ang sahod ni Mama at hindi ko na dapat inaabala sila. Inisip ko na rin kasi balang araw ay titigil si Mama sa pagsustento sa akin kapag nalaman ito ni Papa kaya habang hindi pa nangyayari ay hahanap na ako ng paraan para kumita ng pera hindi itong nagpapabigat ako kay Jess. May mga responsibilidad din siya at dapat labas na ako roon. Pagmamahal lang ang ituon niya sa akin at sapat na ako roon.

May nakikita nga akong mga hiring pero gusto nila ng mga full time at hindi iyong extra time lang. Sa huli ay nabagot ako at naupo sa gilid ng kalsada sa pagod. Halos dalawang oras na akong naglilibot ay wala akong nakitang trabaho. May oras pa naman pero ayaw kong ubusin iyon.

Habang nagpapalipas ng pagod ay biglang may isang magandang babae ang tumigil sa aking harapan at binalandara ang napakaperpekto nitong ngiti sa akin. Nakaleather jacket ito at jeans at leather shoes. Tunay na pangmayaman ang kanyang suot. Nakakaagaw sa ang banyaga niyang itsura. Lalaki ako at hindi maipagkakaila na matitipohan ko ito pero may mahal na ako at sino pa man sila ay wala silang ibabatbat sa mahal ko.

“Hi, do you mind if I asked you a few question? I’m really looking for this person” saad nito at muling pinakita sa akin ang napakaganda nitong ngiti at mas lalo akong namangha nang tanggalin nito ang kanyang shade at doon ko nakita ang kanyang napakaganda ring mga mata na kulay asul.

“Y-yes I don’t mind, really” napamura ako sa sarili kong Ingles dahil parang mali pa ito at nahiya ako nang muli itong ngumiti sa akin.

“Do you ever have a chance to know this person? His named Jesson Rodriquez? Here is his picture” sabi ng mestiza sa akin na labis ko na lamang ikinagulat.

Mas nasindak ako sa larawan na kanyang ipinakita at halos manuyo ang lalamunan ko. Walang kumawala na salita sa bibig ko nang makita ang ko ang larawan ni Jess. Bigla akong kinabahan kung sakali man kung nagkaroon ng atraso si Jess noon ay hindi ko kayang ibuking siya rito.

“Wa-w-wala eh” nauutal ko na tugon rito at parang mabisto pa ako nito na hindi nagsasabi ng totoo dahil sa mga ikinikilos ko.

“Ah okay, thank you for your cooperation kid” sabi nito sabay tapik sa akin braso.

Halos buhosan ako ng malamig ng tubig sa nangyari at saka lang nakakilos nang umalis ang babae lulan ng kanyang sasakyan.

Walang patumpik akong bumalik sa bahay at kahit malayo ay nakaya ko itong takbohin dahil sa kaba. Kung may nagawa man si Jess ay dapat ko siyang abesohan at sana hindi na magtagpo ang landas nila nong babae. Nangangamba lang ako para sa kanya.

Nagulat pa si Tito sa naging itsura ko pero hindi ko na muna ito pinansin at daling nagbihis para pumasok ng school. Wala na akong pakealam kong ano man ang itsura o amoy ko basta maunahan ko lang siyang makita si Jess.

Pagkababa ko ng jeep ay nagtatakbo na ako papunta sa kanilang department, hindi alintana ang mga naiinis na estudyante na nababangga ko basta ang isip ko ay sa kanya at papunta sa cubicle niya.

“Nathan?” sambit niya sa gulat ng magulantang ko ito sa biglaan kong pagpasok sa kanyang cubicle.

Hinihingal man ako ay pinilit ko ang magsalita.

“Jess, may naghahanap sa’yo” nang sabihin ko iyong ay bakas sa kanyang ekspresyon ang pagkagulat at kaba.

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari pero pinilit ko na lamang na pinakalma ang sitwasyon.

“Mas mabuti kung dito ka muna, may klase ka pa ba?” untag ko rito na ikinatango niya sa akin.

Wala na itong naging tugon at parang naging mas balisa sa aking sinabi.

“Sino daw yung naghahanap sa akin?” tanong nito habang hindi inaalis ang kanyang tingin sa iisang direksyon. Talagang may bumabagabag sa kanya tungkol dito.

Alam kong may naging nobyo si Jess bago pa man niya ako sinagot pero sana naman ay hindi ito yung mga nobyo niya na meron ng mga asawa. Gulo ito kung tutuosin at ayaw ko siyang mapahamak dahil dito. Matagal ko ng pinawi sa kanya lahat iyon at sana naman huwag na itong dumagdag sa mga pinapasan naming problema. Hindi ko kayang nakikita siyang nahihirapan.

“Babae, Jess” tugon ko rito na ikinatingin niya sa akin at biglang nagtagpo ang mga kilay nito sa pagtataka. “Bakit?” untag ko rito.

Sandali siyang natigil at parang may iniisip saka muling tumingin sa akin. Ngayon ay wala ng bahid ng kaba sa kanyang ekspresyon na ikinapanatag ko na rin. Pero sana naman walang mangyari tulad ng mga iniisip ko. Tama na yung mga pasakit niya noon.

Pumasok pa rin ito sa huli niyang subject ngayon kaya ang ginawa ko ay nakiset-in sa kanyang klase, mabantayan ko lang siya kung sakali mang dumating yung babae. Nangangamba talaga ako na hindi ko alam kung bakit.

Nang matapos ito ay sinundan ko lang siya hanggang sa kanilang Faculty Room ng bigla itong pigilan ng clerk nila.

“Sir Jess, tawag ka ng Dean” sabi nito kay Jess.

“Sige Mel, pupunta na ako… ibabalik ko lang itong mga gamit ko.”

Pagkalakad niya ay agad ko itong sinundan at nong makalayo sa mga tao ay pinigilan ko ito.

“Huwag ka na kayang tumuloy. May masama akong pakiramdam dito eh” sabi ko rito nang bigla akong nakaramdam ng pangangamba para sa kanya.

“Baka tungkol lang ito roon sa venture sa darating na Anniversary ng school” tugon nito at agad na hinawakan ang isang kamay ko. “Huwag ka’ng mag-alala, baka yung naghahanap sa akin ay kakilala ko lang din”

Hindi na ako kumibo pa dahil alam kong buo na ang kanyang desisyon at saka College Dean nila ito. Mabuti na siguro kung susundan ko siya, doon ay mapapanatag ako.

Nakabuntot lang ako parati sa kanya at hindi inaalis ang tingin rito. Bantay sarado ko ang bawat kilos niya lalo na sa mga tao sa paligid niya.

“Antayin mo na lang ako dito, pagkatapos nito sabay na tayong uuwi” pigil niya sa akin at iniwan ako sa may lobby sa college namin.

Hindi ko pa rin naalis sa isip ni Jess ang mga sasabihin ng tao kung nagkataon na alam nila ang namamagitan sa amin. Dinadalangin ko na lang na balang araw hahayaan na lang niya ang lahat. Ang hirap mabuhay at magpatuloy sa isang relasyon na patago.

Tulad nga ng sinabi niya ay naghintay ako sa may lobby. Halos umabot ng kalahating oras ang itinagal niya bago ko siya muling nakita na papalapit sa akin.

“Umuwi na tayo” dinig ko ang pagkabasag ng kanyang boses na pilit niyang ikinukubli.

Hindi na rin ito nakatakas ng gumawa ito ng mga mahihinang pagsingot na panigurado kong kakaiyak pa lang nito. Gusto ko siyang tanongin at pakalmahin pero naringgan ko ang nga kilos niya na parang ayaw na nitong magsalita pa. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa pag-uusap na iyon pero nakakasakit ito ng damdamin ni Jess

Inakay ko siya palabas ng marinig kong may tumawag sa kanya na ikinatigil niya. Sabay kaming napatingin sa likod kung saan nanggaling ang boses na iyon at halos manlaki ang mata ko sa nakita.

“Jess… I hope I made up your mind, but you are welcome to comeback anytime” sambit nito.

“I don’t… goodbye Ms. Portman” huling banggit ni Jess at agad na itong naglakad.

Napatingin ako doon sa babae at nginitian lang ako nito. Hindi ko na pinsan dahil sa mahahabang hakbang na ginawa ni Jess palabas ng lobby.

Hindi ko na ito nakausap kahit mismo sa byahe ay naging tulala ito pero kapansin-pansin na ang mga mapupungay na nitong mga mata. Hindi na rin ako nakatiis dahil sumisikip lamang ang aking dibdib habang nakikita ko siyang ganito. Kaya nong napag-isa kami sa silid namen ay doon ko na siya tinanong.

“May bumabagabag sa’yo Jess” anang sabi ko rito.

Hindi ito sumagot at nagpatuloy lang sa kanyang ginagawang pagliligpit ng ilang mga gamit sa table niya. Lumapit ako rito at kinulong ito sa aking mga bisig na kanyang ikinatingin sa akin dahil sa pagkagulat sa ginawa ko.

“Nakikiusap ako na sabihin mo sa akin yan Jess… hindi ko kayang nakikita ka ng ganito kaya pakiusap, sabihin mo sa akin” sabi ko habang iniiwasan ang tingin niya sa akin.

Ewan ko ba kung mali ang naging tanong ko nang makita ko na ang pamumuo ng mga luha sa kanyang mga mata. Para akong tinarakan ng patalim sa dibdib ng marinig ko ang mga mabibigat niyang mga hikbi at pagtangis. 

Agad ko itong kinulong sa aking mga bisig para sa isang yakap at sa dibdib ko binuhos niya lahat ng mga luha niya.

[A/N]: hulaan tayo? Ano kaya sinabi ni Nathalie kay Jess?  

~ito lang kinaya ng powers ko hehehehe sorry… magiting na bitin author niyo XD

Chapter 27

Chapter 27

Jess’s POV

Pansin ko ang pag-alala sa akin ni Ethan at mismo ako ay nag-aalala rin para sa sarili ko. Hindi ko alam kung sino itong naghahanap sa akin pero isa lang ang pumapasok sa isip ko, si Kuya. Ngunit nong sinabi ni Ethan sa akin na babae ito ay nasabunutan ako ng tinik at medyo lumuwag na rin ang pakiramdam ko pero binabagabag naman ako sa hiling ni Nathan na huwag ng tumuloy.

Kaya bago pa man ako pumasok sa opisina ng aming College Dean ay tumuloy muna ako sa restroom. Agad kong tinawagan ang taong tanging matatanongan ko ng mga nangyayari doon.

“Hello Bryan?” sabi ko ng sinagot niya ang tawag ko. Ang tagal rin niya bago ako sinagot ito.

“Jess, you call?” untag nito.

“I just want to asked you if Kuya Ron receive already my letter, or you didn’t give it to him” medyo may galit na sa tuno ng boses ko.

Gusto ko lang naman na maging tahimik na ang aming mga buhay. Nasa ayos na ang lahat at hindi ko kayang masira pa ang lahat dahil sa pilit pa naming binabalikan yung nakaraan. Isang pagkakamali iyon at tinanggap ko ang mga bagay na hindi dapat namin ginawa. Masakit tanggapin pero ayaw ko ng manumbalik pa yung matinding sakit ng kahapon. Halos ilang taon ko ring binuo ang sarili ko pagkatapos mawala ang lahat. Pinuna ito ng mga tao rito at ng isang taong nagpapahalaga sa akin kaya gusto ko ng manahimik para na din kay Nathan.

“Jess, why don’t you just show yourself to him again, tell him those in person…”

“You didn’t give him the letter, aren’t you?” putol ko rito at napapikit ng mariin. Hindi ko alam kung makapagtitiwalaan ko pa ito. Baka sabihin niya ng tuloyan kay Kuya kung nasaan ako and I can’t afford that thing to happen.

“Jess, please I did. I do give the letter as what you asked me to but I guess it was wrong for me to do that… he got furious and now very miserable. If you just see Ron, his really that wretched and bad and…” hindi ko na pinatapos ang kanyang sasabihin sa kinalabasan ng ginawa ko pero kung gusto naming kalimutan ang lahat ay ito na ang magiging unang hakbang.

“After your venture I will cut any connection to you all, just please leave me in peace” putol ko rito at pinatay ang tawag.

Nasasaktan rin naman ako pero kailan kong lagpasan ito. Nakaya ko nga ang lungkot noon o nakayanan ko ba talaga kasi nakakalungkot isipin ang lahat ng nangyari.

Dali na akong pumunta sa opisina ng aming Dean dahil natagalan ako at kung hindi ko tinapos agad ang usapan namin ni Bryan ay baka hindi ko na talaga matatagal ang lahat. Ang mahalaga ay naibigay niya ang sulat at maayos na sa akin iyon.

Pinakalma ko muna ang sarili bago ako pumasok sa opisina ng aming College Dean. Agad dumako ang tingin niya sa pagbukas ko ng pinto ng opisina nito.

“Oh here is Mr. Rodriquez, Nathalie” hayag nito sa babaing kausap nito na nakatalikod sa akin.

Namangha ako sa angking ganda nito at sa balat niyang banyaga. Nakapansin-pansin ang napakaganda niyang mga mata na kulay asul. Tunay na kagandahan ang sumisigaw sa kanyang presensya at hindi mo maiwasang mapuna ang kanyang itsura.

“I’m so glad to finally meet you” sambit nito at biglang tumayo sa kanyang inuupuan at bigla akong binigyan ng isang mahigpit na yakap na talagang nagagalak itong makita ako.

Hindi ako nakapagreak agad dahil sa ginawa nito kaya siya na ang unang nagpakilala.

“I’m Nathalie Portman… I’m Ron’s fiancé” sabi nito na labis kong ikinagulat.

Yung huling sinabi niya ay parang isang putok ng bala, nakakabingi pero yung bala ay nakalaan para sa akin para tuloyan kung madama ang sakit na dulot nito sa pagdiin sa bawat laman ko. Para nga’ng sa puso ko tinutok iyon dahil dama ko roon ang sobrang hapdi ng sakit. Hindi ko maintindihan ang sakit dulot ng kanyang sinabi.

“F-fiancé?” pag-uulit ko sa kanyang sinabi.

Hindi ko mahithit sa utak ko ang nangyayari. Ang daming katanongang gumugulo sa isip ko. Simula sa kung bakit naging ganito ang takbo bigla ng lahat. Kilala ako nitong babae dahil kasintahan talaga ito ni Kuya? Bakit pinapahanap pa niya ako? Dahil ba dito? Dahil ba ikakasal na siya kaya gusto niya akong mahanap? Para ba ipaalam sa akin ito? Na kinalimutan na niya din ako.

“Are you getting married na Hija?” maligalig na untag ng aming College Dean sa babaing nasa harapan ko na ikinatingin niya dito.

“Yes Tito… and I’m marrying to a guy that so in love with me. I can’t wait for it to happened but of course, we have some important matters to reconcile that’s why I’m here to see Jeson” tugon nito at agad na tumingin sa akin habang sinasabi ito.

Ulit ay hindi man lang ako mahanap ng mga salita na puwede kong isagot sa kanila dahil sobrang nabibilisan ako sa mga pangyayari. Napuno ako ng katanongan at magulo ang isip ko. Sumisikip ang dibdib ko at sumasakit ang ulo ko sa mga iniisip.

“Okay, since I have important matter to attend too, you can talk to Mr. Rodriquez, here in my office” sambit ng College Dean namin saka inabala ang sarili para sa kanilang meeting daw habang kami ngayon ni Nathalie ay naiwan sa loob ng opisina rito.

Lumapit ito sa pinto at kinandado ito saka ito tumingin sa akin at binigyan muli ako nong mga matatamis nitong mga ngiti.

“Have a seat” nakangiti niyang alok sa akin pero nanatiling blanko ang isipan ko at walang lumalabas sa mga labi ko na isa man lang na salita para tumugon sa kanyang mga anyaya.

Para parin akong bungol sa nangyayari at hindi ko masaayos ang isipan ko. Gulong-gulo na ako.

“A-anong kailangan mo?” nagkalakas na akong sabihin iyon.

Hindi ko man lang alintana ang naitanong ko dahil nanatili akong hindi makapag-isip ng maayos. Hindi ko alam kung tama bang diretsohin siya.

“Like I said that me and Ron will getting married soon but we have to resolve some issues before we take our vows, that’s why I’m here to say this to you that anything happened to you must be forgotten as much as he wants to forget it too” nakangiting tugon nito. Hindi ko alam kung gusto ba niyang palubagin ang dibdib ko o sadyang gusto niyang pasikipin lalo ito dahil ngayon palang ay nahihirapan na akong magsalita dahil sa bumabara sa lalamunan ko dahil sa kanyang tugon.

“B-bakit? Bakit i-ikaw yung na-nandito? Bakit ikaw yung nagsasabi niyan sa akin?” hindi ko alam kung bakit nasasabi ko ito kung ayaw ko namang makita si Kuya pero gusto ko sana sa kanya ko mismo marinig itong sinasabi ni Nathalie.

Tinatanong ko rin ang sarili ko kung bakit hindi siya ang magpakita at sabihin ito mismo sa harapan ko na nakapili na siya ng babaing gusto niyang makasama panghabang-buhay. Pero bakit gusto ko siyang makita kung tinataboy ko na siya. Hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko kung bakit, bakit gusto ko siyang makita na ngayon.

“Actually I’m going to surprise him coz it’s seems that you don’t want to see him so at least I’m going to resolve everything between you two all by myself so that we could get marry as soon as possible” tugon nito sa akin. Hindi ko alam kong nanadya ba ang mga ngiti niya na insultohin ako.

“I want to talk to him first” sambit ko kahit na nahihirapan akong bigkasin ang bawat letra non.

“I won’t do that if I were you… he seems a little mad about you leaving them. Him and of course, your stepmom. Why did you left them at the first place?” sabi nito na tuloyan ko ng ikinarugmog.

Nagalit ko ba siya ng husto sa huling sulat ko? So totoo pala ang sinabi ni Bryan na nalulugmok ito at sa galit pala iyon. Baka gusto niya lang talaga na magkapatawaran kami pero heto ako, pinagkakait sa kanya ang kapatawaran. Pero nasaktan naman din ako.

“Because I need to, sorry but I will be going now. Tell him my regards and goodbye” sabi ko at daling tinungo ang pintuan nang hindi na ito nililingon kahit nadadaanan ko siya. Masyado lang akong nagulat sa mga nalalaman ko ngayon.

Pero bago ko isara ang pinto ay may huling pumasok sa isip ko. Isang salita na alam kong makakapanatag sa kanila. “ Good luck on your wedding…“ sabi ko rito.

“Aren’t you going to attend on that special day of your Kuya, I mean our special day? You are one of the important person to attend” untag nito na ikinatigil ko sa pagsara ng pinto at napatingin na ngayon sa kanya.

Ang daming pumasok sa isip ko kung magpapakita pa ba ako sa kanya pagkatapos ng lahat ng nagawa ko. Umalis ako ng hindi nagpapaalam at iniwan ko siyang nahihirapan. Kaya naisip ko din na tama ba ang magpakita sa kanya matapos ng lahat ng ito? Hindi na siguro.

Umiling ako rito at tuloyan ng isinara ang pinto. Naramdaman ko na ang paghapdi ng aking mga mata kaya agad na akong umalis at nanakbo palabas ng building dahil sa nagbabadyang mga luha sa aking mga mata.

Malapit na ako sa lobby ng matanaw ko si Nathan na nakaupo sa stipa. Agad akong napaatras at nagtago sa kalapit na dingding para pakalmahin ang sarili at pawiin ang mga luha ko. Pero kahit si Nathan ay dumadagdag sa kalungkotan na nararamdaman ko. Napagtanto ko ngayon na may nararamdaman pa ako kay Kuya at nasasaktan ako para kay Nathan. Parehong mahalaga sila sa akin pero may mas nangibabaw na pagmamahal sa puso ko.

“Umuwi na tayo” sabi ko nang makalapit ako sa kanya nang naging maayos na ako.

Hindi ko rin natago kay Nathan ang emosyon ko nang akayin niya ako palabas na sana ng gusali kung hindi kami natigilan nang may tumawag sa akin.

“Jess… I hope I made up your mind, but you are welcome to comeback anytime” sambit nito sa akin na ikinatigil ko.

“I don’t… goodbye Ms. Portman” tugon ko rito at agad nang naglakad para makaalis na sa lugar na ito na napuno ng pagdadalamhati para sa akin.

Naging tahimik ako buong byahe at hindi inalintana ang mga tao. Pilit ko pa din inaalala sa isip ko ang mga napagtanto ko ngayon at ang hirap, patuloy pa rin akong nabubuhay sa nakaraan ko. Masakit tanggapin ang katotohanan na wala akong magagawa sa lahat ng nangyayari kung hindi ang tanggapin.

“May bumabagabag sa’yo Jess” sambit ni Nathan nang pilit kong inaalis sa isip namin ang nangyayari pero kahit anong gawin ko ay hindi koi to maiwaglit sa kanya na may parte sa akin na niloloko siya. Ang sakit isipin ang mga kaisipang ito pero ito yung totoo.

Dami nang sinakripisyo ni Nathan pero ako hito nilulugmog ang sarili sa nakaraang hindi ko malimotan. Napakasama kong tao para gawin sa kanya ito at wala naman siyang ibang ginawa kundi ang mahalin ako.

Saglit ako natigil sa aking pagliligpit nang may mga kamay na pumulupot sa akin at isang mainit na yakap. Isang yakap ng pagmamahal at paghahalaga na kailan man hindi ko pa masusuklian. Akala ko lang kung pinirmi ko na ang puso ko sa isang tao ay mawawala na ang sakit pero hindi, nagkamali ako at ayaw kong masaktan si Nathan.

“Nakikiusap ako na sabihin mo sa akin yan Jess… hindi ko kayang nakikita ka ng ganito kaya pakiusap, sabihin mo sa akin” sabi nito sa akin habang pilit na hinahawi ang tingin ko sa kanya.

Pero sa ginawa niya ay mas dumoble lamang ang sakit na nararamdaman ko. Hindi ko na napigilang muling itangis ang mga mabibigat na emosyong kay hirap kong ikubli na. Hanggang sa hindi ko na napigilang humikbi at humagulhol sa kanyang yakap.

“Sorry… hindi ko sinasadya, I’m sorry Nathan”

Chapter 28

Chapter 28

Ron’s POV

Nagising ako ng may sumusundot sa pisngi ko kaya agad akong napadilat ng aking mga mata. Heto ngayon ang anak na nakabusangot ang mukha na ginigising ako.

“She’s here again…” nakabusangot pa rin ang mukha nito nang ipaalam niya sa akin ito.

Medyo na alinpungutan pa ako at hindi ko masyado mahagilap sa isip ko kung sino ito tinutukoy ng anak ko pero nang tignan ko ang petsa sa aking phone ay dali akong napabalikwas ng gising at daling tinungo ang salas para kamustahin ito.

“Oh sorry Nat, I over slept again…” sabi ko rito habang kinukusot ang mata ko dahil medyo nasisilawan ako lalo na sa napakagandang babae sa harapan ko.

Plinano kasi naming lalabas ngayon para sa aming unang date. Halos isang linggo na akong nakikipaglagayan ng loob sa kanya at napakadali niyang pakisamahan. She’s an awesome woman. An intelligent and sophisticated lady a man could ever dream of. Surely anyone would fall for her that easily.

“No it’s okay… how about we eat first before we go?” nakangiti niyang sabi. Those smile again, it always captive my heart.

“Oh right! I’d be going to fix myself first” tugon ko rito at nagmamadali na sanang umakyat ng biglang sumulpot ang anak ko at tinawag ako.

“Dad, can you cook me fish fillet again?” hiling ng maliit kong paslit na nakabusangot pa rin ang mukha.

Ngayon nagugulohan ako sa gagawin ko kung uunahin ko si Lyle o yung lakad namin ni Nathalie. But I know better that I should take care first my little fella before anything else. He means everything to me after all.

Napansin siguro ni Nathalie ang pagulo ng isip ko sa palipat-lipat ko ng tingin sa kanya at ng anak ko. Nakakahiya kasi na ako yung nagyaya pero heto ako medyo abala.

“How about we eat here, in that way it’s easy for you” sambit nito sabay muling pinakita ang napakagandang mga ngiti nito.

She’s really awesome to consider such thing. I don’t know to find myself this considerate, thoughtful and responsible woman. She’s one of a kind.

“Thank you, Nath” sabi ko rito bilang pagkonsidara sa mga responsibilidad ko rin sa anak ko.

Tinulongan pa ako nitong magluto sa pamamagitan ng paghiwa ng ilang mga rekado, lalo na sa pagtimpla ng nais niya na lasa. She’s our guess, so it could be better for us if the food will suited her and I do believe her taste. She also ready the table for us to eat. So sweet of her and kind.

Habang kumakain kaming apat nina Mommy ay pansin ko ang pagkamatamlay ng anak ko na kumakain. He usually the one who finish eating first, but I notice on his face that might something bothering him.

“Is there something wrong little man?” I asked.

“It’s a bit salty and the fish is not tender like you usually do” sabi nito.

Minsan natutunogan ko na mula nong lagi ko ng kasama si Nathalie ay laging nagiging bugnotin itong anak ko at sa tuwing andito si Nathalie sa bahay at bigla itong nagiging demanding. Kids mights be stubborn but I do hope someday h will be okay with Nathalie.

Napahinga na lamang ako ng malalim at ginawa ulit ito ng panibago. I can stand my son not eating a singl grain of his food.

After we eat ay nagpresenta na si Mommy na siya na lang ang manghuhugas ng pinggan para makalakad na kami ni Nathalie when my son demanded na mag-ayos din. Syempre inabala ko muna ito bago ang sarili ko at pagkatapos niya ay nagmadali na akong maligo at mag-ayos.

“Let’s go?” alok ko rito at medyo nahihiya na dahil medyo lagpas na tanghali na kami nakaalis.

Like I usually imagine a date could be I invited her to see a movie that she want us to watch together. Not typically a girl wants, Nathalie really enjoy herself watching action movie. She’s really something.

Then next thing we do is we go to an amusement park.

“I hope Lyle is here with us, so he could enjoy the rides too” biglang saad nito na ikinalungkot ko.

Now that she mentioned it, I don’t really to rush my son to like her as what I fell. I know she wants my son to be comfortable to her as much as I wanted to but we could do that little by little.

“Yeah he really do loves these rides especially the roller coaster” tugon ko rito na ikinatingin niya sa akin at muling ngumiti. Napaiwas na muna ako sa kanyang magagandang tingin dahil medyo naiilang pa ako na titigan siya.

Muli ko na lamang inisip kung masyado ko rin bang dinadali ang lahat. I mean I just meet her for almost a month and now all I could ever think was to make her mine. I could find myself a better one than Nathalie; she’s more than anything that I could ever wanted.

“I’m sorry about my son, Lyle earlier. He is a little stubborn” saad ko rito na ikintigil ko nang bigla niyang hawakan ng kamay ko na nakahawak sa railings.

“It’s okay. I do understand and besides I don’t want to rush anything, just go with the pace and someday everything will be alright” sambit nito at muling binigyan ako ng napakaganda nitong mga ngiti.

How I wish that I could have this wonderful woman in front of me. To be mine as soon as possible. I can’t afford to lose this one too. For the second time ay nasawi na ako sa pag-ibig, and break my heart for the second time around. But with Nathalie, I’m at ease. I’m comfortable with her. Maybe this could be it. Maybe it’s time for me to settle.

After we enjoy some ride, I offer her a dinner to my resto. I reserve this day for us by the help of my co-workers who ready everything.

“Three or four course meal, my lady?” tanong ko rito na ikinahalakhak niya ng mahina.

“For you, it could be a four course meal. We have a great time this afternoon so we better have to full ourselves” natatawa niyang banggit sa akin.

Medyo nagutom rin ako sa aming date kaya ginawa ko ang nais niya. Tinulongan ko ang ilang mga kasama ko sa paghahanda para madali lang kaming matapos.

“Dishes are always as good as it was made by the finest chef in Taguig” pagpuri niya sa akin na ikinangiti ko.

Ganito pala kasaya kapag may pumupuri sa iyong espesyal na tao. Sobrang nakakalundag ng puso na parang gusto na nitong sumabog sa tuwa.

“Only for you my lady” sambit ko rito na ikinangiti niya.

I offer her a drink to my mini bar in my resto as I am her bartender. Surely I know how to make drinks.

“Cheers” sambit ko at itinaas ang baso ko rito.

“Cheers” tugon niya and clang our glasses then take our sip from it.

“Chef does really have spectacular talents” sambit nito nang binigyan ako nito ng makahulogang ngiti.

I just drink for that as I expected this to happen again. Nothing to be reluctant about it since we are dating and done it several times. But I just need to hold my ground. I am a man with a words and I promised to touches her if we are official and ready to plan out future.

Yet, life could be more happier if we break our own rules. Nathalie is an amazing woman. She’s everything a man could need. She’s not that naïve and she is very smart. How could I not love her?

“I feel hot” she said, taking off her leather jacket that makes me galped for air when I saw her fair skin upon her shoulder.

I can feel my hard on from this seducing view, Nathalie evoking me. I’m not that naïve to know her intents and I wanted it so bad. I am a man with my own needs and she giving it to me. Better take the bait before someone finds it, or I say, before the moment is gone.

Dali akong lumabas ng counter at daling sinulong ang kanyang nangingimbitang mga labi. Wala akong pinalagpas na sandali para damhin ang kanyang malalampot na mapupulang mga labi. I don’t mind if I aggressively kissing her. She’s seducing me and I’m just a man with needs.

I accidentally hit my bulge upon her leg that makes her moan for it and make my manhood twitch for action.

“Aren’t you tired? Wanna go to my office again?” I said, luring her with my deep tone as I want her to fall for it.

“Yes please” tugon nito at agad ko na itong kinarga papunta sa aking opisina.

Hindi nito inalis ang tingin sa akin at lalo na ako sa kanya hanggang sa makapasok kami sa loob. Dahan-dahan ko siyang inihiga sa sofa nang ipinulipot niya ang mga bisig niya sa akin at muling pinagdampi an gaming mga labi para sa isang mapusok na mga halik.

Nagpakasasa ako sa kamundong ginagawad niya sa akin at nilulunod ang sarili sa kanyang mga halik. Unti-unti nitong tinanggal ang mga butones ng aking pulo sabay hubad nito ng hindi man lang pinuputol ang aming halik dalawa.

I gasped as she touches my stiff chest longing for someone’s touch for a very long time. Now Nathalie is here, surely it will never be longer to untouched. Sobrang kung pinangungulilaan ang ganitong pakiramdam, someone that caresses my body as it wants to be theirs and now Nathalie is giving me it. I’m more contented.

“Oh fuck…” I moan she caress my bulge.

“Yes please…” she seductively said and take my lips again.

Chapter 29

BABALA… basta alam na kung bakit mag BABALA. SSPG Content! Chour!

Chapter 29

Ron’s POV

“Hmm… Ron” maliliit nitong halinghing nang dumampi ang mga balat ko sa kanyang mga maninipis na balat lalo na nong matunton ko ang kanyang mga matatambok na suso at ang utong nitong.

Walang pasabi kong agad na tinanggal ang kanyang damit at kagat labi akong napatitig sa kanyang magagandang at mabibilog na suso. It’s tempting. Very very tempting me to taste it again. Kaya bago pa magbago ang isip ko sa mga pumapasok na imahe ng ibang tao sa isip ko ay agad ko na itong hinimod at walang sawang sinimsim ang magkabila niyang suso na kanyang ikinaungol ng malakas.

“Yeah hmmm Rom” ungol nito sa aking pangalan habang walang awa kong nilalamutak ang kanyang mga utok na ngayon. Para akong isang sanggol na gutom kaya kinakagat ang tuktok nito para tikman ang sarap nito.

Inangat niya ang aking ulo para magtapat ang mga mga tingin. She softly bit my lower lips as I thought that she just want to kiss me but she stop me, and mocking me with her smile to what I did.

“Not here… the other lips” napamura na lamang ako nang napagtanto ko ang nais niya.

Iniwan na akong ng katinuan ko at malugod na sinunod ang nais nito. Bago iyon ay unti-unti kong ginagapang gamit ang aking mga labia ng daan doon. Lumilipad na ang isip ko sa bawat ungol na kanyang ginagawa habang nilalagyan ang marka ang bawat dadaanan ko.

Hindi ko na nagawang pigilang ang sarili ko nang tanggaling ko na ang mga pinakahulihang saplot niya sa katawan. Nagmura ang isip ko ng makita ko ang pinakahiyas niya sa unang pagkakataon. Naglalaway na ito dahil sa hatid ng libog ng aming nararamdaman. Sa muling pagkakataon ay makakalasap na naman ako ng hiyas ng isang babae.

Hindi alintana ang piligro ng aking ginawa ay tuloyan na akong nawala sa huwisyo ng maamoy ko ang napakabangong samyo nito. Isang malakas na ungol ang tumakas sa mga labi ni Nathalie ng dilian ko ang mga labi ng kanyang puki. Nangingig ang bawat kalamnan ko sa nalalasahan kong sa kanyang pagkababae.

“Ahhh that’s it Ron hmmm fuck there… ah there hnngghh ahhh” mga ungol nito ng sinimulan ko ng lapain ang kanyang pagkababae. Pinasok ang dila sa kanyang lagusan na kanyang ikinitadilaryo.

Sipsip at simsim sa kanyang hiya sang ginawa ko at kinagat-kagat ang klitores. Halos mangisay ang kanyang katawan sa sunod-sunod na pagpapasabog niya ng kanyang katas sa ginawa kong pagsimsim sa kanya.

Tumayo ako at ibinaba ang aking pang-ibabang saplot para pakawalan ang kanina pang gustong kumuwala. Halos naglalaway na rin ito dahil sa nangyayari.

Hindi pa man nakabawi si Nathalie sa kanyang orgasm at lumuhod na ako sa kanyang tapat upang magtapat ang aming mga ari dalawa. Hinawi ko ang kanyang mga binti at inangat sa eri na kanyang ikinagulat at kahit pagod ito at pinilit niyang tumingin sa akin.

“I want to fuck you now Nath” paalam ko dito.

Ikiniskis ko muna ang aking kahabaan sa hiwa ng kanyang puki habang inaantay ang magiging kasagutan nito. Pero puro ungol lang ang ginagawa nito ng diinan ko ng kinikiskis ito. Napagod ako sa hindi pagtugon nito kaya tinutok ko na ang sandata ko sa kanyang pinakalagusan.

Unang ulos ko pa lang ay pumasok na ang kalahati ng aking kahabaan sa kanyang mainit at masikip na puki dahil sa dulas ng kanyang looban. Pareho kaming napaungol dito, habang siya ay pikit matang muling tinanggap ang aking pag-ulos sa kanyang hiyas.

Ang sarap sa pakiramdam ng muling pag-uugnay ng aming mga katawan. Dala na rin ng matinding pagnanasa at kalibogan ay nagsimula na akong umulos pa labas at pasok sa kanyang masikip na puki.

“Ahhh… make it harder Ron” humahalinghing na sigaw ni Nathalie habang tinatanggap ang bawat pagbayo ko sa kanyang puki.

“You want it rough?” sambit ko dito na kagat-labi niyang tinanguan kaya agad akong napahawak sa kanyang mga bewang at madiinan itong kinadyot na kanyang ikinaungol ng sobrang lakas. Halos umalingawngaw sa loob ng aking opisina ang kanyang boses na puno ng pagnanasa.

“That’s it Ron, harder harder” sabi nito at pikit matang sinalubong ang mga ulos ko.

Sobrang sarap sa pakiramdam ang mga hagod ng kanyang puki sa paligid ng akig katigasan. Lumapas na ako sa pinakamataas na alapaap ng ibayong hatid ng kanyang mainit na puki. Sabay pa ng pagdulat pa nito sa muling pagpulandit ng kanyang orgasm.

“Ahhh fuck this fucking cunt…” mura ko.

Halos mawala na ako sa ulirat sa sobrang dulas na ng kanyang puki habang ako ay walang awang binibilisan ang ritmo ng aking pagkakantot sa kanya.

“Ahhh yes harder please hmmmnngghh” ungol ito.

“Urghh yeah.. right there yes ahhh” muling ungol nito ng madiinan kong kinakadyot ang kanyang puki. Parang patalim na sinasaksak ito sa kanyang lagusan na tuloyan niyang ikinadilaryo. Napapaigting na ito sa bawat ulos ko.

“Kuya…”

biglang sumagi sa isip ko ang isang hindi kilalang boses kaya saglit akong natigil sa pagkantot kay Nathalie dahil sa bumubulong sa isip ko.

“What is it Ron?” hinihingal nitong tanong nang matigilan ako.

“Just picking up the pace” palusot ko dito na umaktong hiningal kaya napailing ako saglit at muling bumirada sa paglabas-masok sa lagusan ni Nath hanggang sa muli kong narinig ang boses nito.

“Ahhh… Kuya Ron” hindi ako tumigil sa pagkantot kay Nath habang pilit na winawaksi sa isip ko ang boses niya.

“Ahhh fuck Je-this… fucking tight cunt” mura ko na halos masambit ko na ang pangalan nito.

Pikit-matang kung tinuloy ang pagkakantot kay Nathalie kahit na may mga boses na sumasagabal sa akin. Mura ang lumalabas sa bibig ko dahil dito. Hanggang sa maramdaman ko na rin ang parehong pakiramdam ng pananakit ng aking bayag at kasabay non ang pagdiin ko ng aking ari sa kanyang puki at doon pumulandit ang masagana kong katas sa kanyang sinapupunan. Nagpapasalamat na natapos rin sa wakas.

Pareho kaming pagod ni Nathalie sa lupaypay sa sofa habang nakahiga ako sa kanyang kanlungan. Pinatagal ko muna ng ilang minuto bago ako nagpasyang maglinis ng sarili at pati na rin siya. Nang matapos kami ay niyaya ko na itong umuwi.

Habang nasa daan kami papunta sa kanyang unit ay biglang tumunog ang phone ko na agad kong sinagot.

“Yes Mom?” tugon ko rito.

“Asan ka na ba? Akala ko ba kakain lang kayo ni Nathalie. Hinahanap ka na ng anak mo Ron, nagtrantum” sabi ni Mommy kaya agad akong nagpasya na madaliing iuwi si Nathalie.

“Okay Mom, I’m on my way now” tugon ko rito nang marinig ko ang boses ng anak ko na sobra na ang iyak.

“Daddy, come home quickly!”

“Yes! I’m on my way na” sabi ko at pinatay na nito ang tawag.

Napabuntong-hininga na lamang ako dahil imbes na balak ko ang masaya ay parang pinipigilan akong matamasa ito.

Dahil sa malalim na pag-iisip ay hindi ko namalayan na kanina pa ako tinatawag ni Nathalie.

“Ron?”

“Y-yes… Oh sorry, I’m just preoccupied. What it is?” untag ko rito sa kanyang tawag na agad kong ikinatingin rito.

Nakita ko ang pag-alala sa kanyang mga titig pero wala na itong sinabi pa maliban sa lumampas ako sa kanyang unit. Kinailangan ko pang mga u-turn dito. Pagkarating namin sa kanila ay hinatid ko siya sa mismong unit niya.

“Until next time” sabi nito.

“Yeah, sure” tugon ko rito na kanyang ikinangiti. Lumapit ito sa akin at binigyan ako ng isang panandaliang halik sa labi bago ito nagpalaam para pumasok na sa kanyang unit.

Napuno ng pag-alala ang buong byahe ko pauwi sa bahay dahil sa kaninang nangyari habang nagtatalik kami ni Nathalie. Ibang boses ang naririnig ko sa mga ginawa nitong ungol at halinghin. Ibang daing ang pumapasok sa aking isip. At isang sambit ng pangalan na tuloyan ko na ring ikinalugmok muli.

Bakit ikaw pa rin Jess?

“Daddy!!!” umiiyak na si Lyle ang inabotan ko na nagtatakbo sa akin nang makapasok ako sa loob ng bahay. Agad ko itong kinarga at at agad itong yumakap sa akin.

“I thought you won’t spent the night here in the house again” iyak na sambit nito na agad kong pinatahan.

“Sorry little man, it won’t happened again” sabi ko rito na pilit na inaalo ito.

Umiling lang si Mommy sa akin at pumasok na sa kanyang silid. Umakyat na rin kami ni Lyle sa taas para makapagpahinga dahil lumalalim na ang gabi.

Nakonsensya na tuloy ako sa anak ko dahil pati ay naiiwanan ko dahil sa pilit kong pinupunta ang atensyon ko sa iba para makalimutan ang taong ayaw na akong makita pa.

Bakit ikaw pa rin kung gusto mo na akong kalimutan? Hanggang kailan ko titiisin ang pagnanais na makita ka kung ayaw mo naman akong masilayan man lang. Napakahirap pa rin tanggapin ang katotohanang sinaktan kita at lumayo ka pero ginawa ko naman ang lahat para makita ka pero tinatakwil mo na.

“Daddy… are you crying?” biglang tanong ni Lyle na marinig niya siguro ang mahihina akong hikbi.

“No, Daddy is okay… we go to sleep now okay?” sabi ko rito.

Ayaw ko na pagsisihan ko ang ginawa ko pero kung talagang ayaw mo na Jess, hindi na kita pipilitin na bumalik pa. Hinihiling ko na lang na maging masaya ka sa buhay mo. Titiisin ko ang sakit. Pipilitin na makalimot. Magmamahal ako muli kung kinakailangan.

[A/N]: This chapter is for pang-iinis hahahaha.

Ginawa ko ng tatlo para hindi bitin sa sex scene at dahil Birthday ko (July 5)

~I wish all my story will be finished as soon as possible.

J

J

J

Chapter 30

Chapter 30

Ron’s POV

Hindi katulad ng mga nagdaang araw ang pagkagising ko ngayong umaga dahil imbes na kinukulit ako ng anak ko para magising ay yung alarm clock ko na ang nagpagising sa akin. Naging ganito na ang lahat matapos kong sabihin sa kanya na mag-aasawa na ako. Kung tutuosin kasi ay hindi pa naman ako talaga kasal, sadyang nagkaroon lang ng mga relasyon na bumuo sa akin para harapin pa ang lahat sa akin.

Ngayong araw na ako magpo-propose ng kasal sa kanya at gusto ko andoon rin ang anak ko para makita ito kasi lately naging matampuhin ito dahil hindi na ako minsan kinikibo.

Sinadya ko siya sa kanyang kuwarto pero wala ito roon kaya agad akong bumaba para hanapin ito nang madatnan ko siya sa salas na nanunuod ng palabas sa telebisyon. Lumapit ako rito at hinagkan ang ulo nito.

“Good Morning little man…” bati ko rito pero wala itong naging tugon sa akin at nanatili ang kanyang titig sa pinapanuod.

Napabuntong-hininga na lamang ako rito dahil baka nagbigla ko lang yung anak ko. After all isang buwan pa lang kaming magkakilala ni Nathalie. Ngunit gusto ko na kasing maprenti, hindi iyong iniisip ko pa siya parati. Ito lang yung nakikita kong paraan para makalimutan siya at iyon ay ituon ang pansin ko sa ibang tao.

“Gusto mo ng kape? Ipagtimple kita” sabi ni Mommy nang pumasok ako sa kusina.

“No thanks Mom…” tugon ko rito at naghanda ng toast breed saka kape ko para almusal.

“Wala kang pasok sa resto mo? Natagalan ka kasi ng gising” tanong ni Mommy habang nagpupunas ito ng pinggan.

“I plan this day to go out with Nath, Mom at isasama ko sana si Lyle but I think his not in the mood” nalungkot ko na saad rito dahil gusto ko sanang ipaglapit ang anak ko kay Nathalie para pagdumating ang pagkakataon ay hindi na ako mahihirapan kapag nasa iisang bubong na kami lahat.

Alam kong malayo pa iyong mangyari pero hinihiling ko sa madaling panahon na sana matanggap ng anak ko si Nathalie tulad ng pagtanggap nito sa akin sa kabila ng mga pinagdaanan ko. Hindi ko man naikuwento lahat kay Nath ang mga nagdaang relasyon ko pero sapat na yung kapanatagan niya sa akin para hindi ko siya magustohan.

SA HULI ay hindi ko napilit ang anak ko na sumama sa amin ni Nath kaya wala akong nagawa kung hindi ang mag-ayos na lamang. Ayaw kong pag-antayin si Nath dahil mas maaga pa iyon sa usapang oras na magkikita kami kaya nagmadali na rin ako.

Paglabas ko ng aking kuwarto ay siyang paglabas rin ng anak ko sa kanyang silid na nakaayos na rin. Sobra akong nasiyahan dahil pagbabago ng isip nito para sumama sa amin pero pansin ko hindi nababagay ang suot niya para sa isang lakad tulad ng sa amin ni Nath. He kinda look like going on a vacation.

“You look cool, little fella… Tita Nath surely love your suit but do you have any proper attire for our date with Tita Nathalie?” nakangiti kong puri rito pero yung dating ekspresyon ng kanyang mukha ay hindi nawawala.

“I will go with Neil, Dad on a vacation at their rest house in Ormoc” maangas nitong sabi sa akin.

Sa pagkagulat ko sa sinabi niya ay napanganga na lamang ako rito. This little man here is like a teenager who doesn’t want to ask permission anymore which in fact he is just a little five years old boy, my son exactly and I don’t how he came up with this kind of attitude, it’s kinda rude.

“Hey young fella, who give you permission to that vacation?” mahinahon ko paring tanong rito na merong paka-autoridad dahil sa wala itong nabanggit tapos hito at nakabihis na rin siya para umalis.

“Myself of course… you won’t give me any consent so I decide it on my own” tugon nito na ikinahilot ko ng ulo.

Kung ito ang naging resulta ng biglaang kong pagbanggit sa kanya ng panibagong pamilya ay nakakasakit ng ulo. Paano ko ba ipapaintindi sa kanya ang mga nangyayari. I know I’ve told him lot of stories about his Tito Jess like how he was so important to me but I didn’t tell him the whole story, I just tell him how I miss him every day. Now that Nath and I are together and he told me that he was okay, then that time I gladly settle to for good but I don’t know what is going on.

“You know you are disrespecting me” seryoso kong sabi rito at napahalukipkip sa asal niya pero tinignan lang ako nito ng napakasama na ikinataas na rin ng galit ko dahil hindi ko pa ito nakikitang ganito.

“Why don’t you just go with Tita Nath and leave me here alone… still going with Neil without your permissions” anas nito napasigaw at nagdadabog na bumaba ng hagdan.

Sa gulat ko sa naging asal nito ay hindi ko na rin napigilang mag-init ang ulo rito dahil ngayon pa lang ako nito sinasagot ng ganito.

“Now you get back here this instance or you will be sorry, Lyle!” galit ko na sigaw rito at agad itong sinundan sa baba. Hindi ko napigilan ang emosyon ko hanggang sa mahigitan koi to sa kanyang braso na ikinaiyak nito. “Oh sorry little fella…” sambit ko at agad itong niyakap dahil nagbabadya na itong iiyak hanggang sa ginawa na nga niya ito talaga.

“Anong nangyari dito?” sabi ni Mommy nang marinig ang malakas na pag-iyak ni Lyle.

“Shhh Daddy is so sorry little man” pagpapatahan ko rito dahil humihikbi na ito.

“Mommyla!!!” sambit nito at humiwalay sa akin at agad na nagtatakbo sa Lola nito habang ako ay nahihiya sa naging aksyon ko sa kanyang biglaang pagbabago ng ugali. Pero responsibilidad ko ring punan ang asal niya ng tama.

“Ano ba ito Nuel? Bakit umiiyak itong anak mo?” untag ni Mommy sa akin habang hinihimas ang likod nito para tumahan.

“Pasensya po, nahigitan ko kasi sa braso at napagsabihan ito sa hindi magandang asal na pinakita niya sa akin” tugon ko rito.

“Kahit na bata ito at saka hindi mo dapat ginawa iyon” sambit ni Mommy na hinihimas pa rin ang likoran ng anak ko dahil sa pag-iyak nito.

“Pero Mom, sinasagot na ako tapos hito pa sinabi niya sa akin na sasama kina Kent na mag bakasyon na hindi man lang nagpapaalam sa akin” tugon ko rito para marinig naman niya ang hinaing ko.

“Nagsabi na siya sa akin kanina… intindihin mo na lang ang anak mo dahil nagseselos ito gayong parating hindi ka na nito nakakasama.” Sabi ni Mommy na ikinabuntong niya sa huli.

Ako naman ay nakonsensya sa nagawa ko kaya kinuha ko ang anak ko kay Mommy at humingi ng tawad.

“I’m sorry little man… I make up to you this time. You want go with Neil on a vacation? You want me to go with you?” sabi ko rito na ikinatingin niya sa akin. Umiling ito sa sinabi ko.

“It’s okay Dad… I’m sorry too, if you want I go with you on a date with Tita Nath” sambit nito.

Ewan ko ba pero napapangiti ako dahil nakikita ko ang sarili ko sa kanya. Iyong tipong nagagalit dahil sa mga pagkakataon na hindi umaayon at kapag nagawa na ng kasalanan ay makukusa na humingi ng tawad at hahayaan yung nagawan ko ng kasalanan na gumawa ng desisyon. This kid is really my flesh and blood.

“Hello Kent, paalis na ba kayo?” sabi ko sa kabilang linya matapos kong tawag ito.

“Kukunin na namin si Lyle sana. Nagpaalam na ba sa’yo? Sabi kasi nito na sasama sa amin” tugon nito.

“Oo sunduin niyo na lang dito sa bahay… saka salamat pala, kayo na sana bahala sa kanya magbantay. Pasensya na rin sa abala” sabi ko rito.

“Walang anuman basta may kasama lang din si Neil at huwag kang mag-alala andito naman si Jay” tugon nito.

Hindi na ako sumama dahil nakaplano na talaga ang araw na ito sa isa sa importanting sandali ng buhay ko. Kung sakali man ay siya ang pinaka-unang babae sa sasagot sa akin.

Pagkatapos kong mahingi ng tawad sap ag-abala sa kanila ng anak ko sa bakasyon na ito nila ay inabala ko na rin si Lyle sa kanyang mga gamit. Gusto ko sanang sumama pero sinabi nito na maayos lang daw isya at kaya na niya ang sarili dahil Malaki na daw siya.

Pagkatapos kunin nila Kent ang anak ko ay agad ko na ring sinipot si Nathalie, nauna na naman ito sa takdang oras na pagkikita namen. Humingi ako ng tawag rito na agad naman niyang inintindi.

Saan ko pa ba makikita ang isang maalalahanin na babae. Maganda si Nathalie at napakaswerte ko kung tutuosin pero ang mas ikinahulog ng loob ko sa kanya ay ang kanyang pagiging maalalahanin at matinding pag-unawa sa mga bagay. Siya na ang hiling ng lahat ng kalalakihan at maswerte na ako sa kanya kaya hindi ko na siya papakawalan.

“Sana sa resto mo na lang tayo kumain… the dishes are the same and a lot more delicious coz I know it made by you” sabi nito habang kumakain kami na ikinangiti ko.

“But I want to treat you to a fancy dining like this… I don’t mind if it is expensive coz if it is you, it’s all worth it” sambit ko rito na kanyang ikinangiti na rin sa huli.

I just love to see those smiles; it makes me more flattered and just. It’s like I’d giving her all and this very moment I want her to be mine. To be with her is all I could ever think right now and her ‘yes’ would be the greatest achievement I could ever have.

As I kneel to my knee in front of her, showing the ring I brought for her makes those beautiful eyes become teary.

“Will you be mine, Nathalie Portman?” I asked as she began to cry with joy she uttered the answered that I’ve wanted to hear.

“Yes! Ron I do!” sabi niya niya na ikinalundag ng puso ko sa saya.

Napansin pala kami ng iilang customer sa paligid kaya nong pag-Oo ni Nathalie ay ikinapakpak nilang lahat.

Sa paglahad niya ng kamay niya at isinuot ko roon ang singsing at kumasya talaga sa daliri niya ito. I know she is the perfect one for me.

Wala ng ikinasidlan ang mga saya na nadarama ko sa pagsagot niya sa proposal ko na pakasalan siya. Then the next thing happen was like those steamy nights we shared our love with each other. Sobrang mapusok at maalab. Nagsisigaw sa init an gaming mga katawan sa muling pag-iisa namen.

SUMAPIT ang umaga at nagising ako sa sunod-sunod na pagtunog ng aking phone. Kinapa ko ang side talbe kasi doon ko ito nilalagay pero natandaan ko na nasa isang luxury hotel pala kami at ang mga damit namin ay nagkalat sa buong sahig kaya napilitan akong bumangon para sagotin ito.

“Yes?” tugon ko sa tawag.

“Daddy! Daddy!” nagsisigaw na sabi ng anak ko sa kabilang linya kaya bahagya koi tong inilayo sa tenga ko nang may narinig akong pangalan na sinambit niya.

“What did you say?” pagkaklasro ko sa kanyang sinabi.

“Dad I found Tito Jess… he’s here in Baybay”

Parang isang putok ng baril ang narinig ko dahil sa nabingi ako sa pangalang isinambit ng anak ko. Parang wala akong ibang marinig kundi ang muling pagtawag ko sa pangalan niya.

“Jess…”

[A/N]: Laitin niyo na ako T_T T_T T_T  

Pero masasaktan pa rin talaga si Jess sa mga gagawin pa ni Ron kahit hindi nila alam. Basta masakit talaga… 

Nasasaktan na rin nga ako pero ito lang yung naisip ko na plot talaga .

Chaptr 31

Chapter 31

Jess’s POV

Dumating ang araw ng Anniversary ng school at naging abala ako sa pamamahala sa pagtatakbo ng Food Venture na frinanchise ng school kay Bryan. Sabi nito na huwag na akong mabahala na pabuking na ako nagpapatakbo rito dahil kapital lang naman daw ang hiningi nila kay Jay, sarili daw niya itong negosyo. Kung kayat pinagbubutihan ko dahil alam kong makakatulong rin ito para sa akin. Unang beses akong humawak ng isang branch kaya tensyonado rin ako sa pamamahala rito.

Dahil sa nuon ay nakatrabaho na ako ng ganito ay madali lang sa akin na patnubayan ang team ko at madali lang silang turoan. May iilang palya pero agad naman naming nareresolba. May pagkakamali na hindi naman nawawala kaya kailangang bigyan aksyon agad.

“Unsay ato Sir?” (Ano po sa’tin Sir?) kinikilig na bati ng isang stuff ko na ikinatingin ko rito. Hindi ko naman masisi kasi matangkad yung lalaki at matipuno ang katawan. Hindi ko lang makita ang mukha dahil sa nakaharang na stuff.

Lalapitan ko na sana para sawayin pero nong papalapit ako ng kaunti ay nahagilap ko ang kanyang mukha. Nanlamig ang buo kong katawan at halos mawalan ng lakas ang mga binti ko resulta upang mapa-upo ako sa sahig.

“Hala! Si Sir Jess!” nag-aalalang sigaw ng stuff na nakakita sa akin.

Sa lakas ng pagkasigaw nito ay agad akong nag-angat ng tingin para tignan kung pati ito ay naka-esyoso sa nangyayari nang makita ko ang pagkagulat sa kanyang mukha ng makita ako. Para akong sinabuyan ng malamig na tubig sa pagkabanggit niya ng pangalan ko.

“Jess?!?!” gulat na sambit nito.

Para ba akong nakakita ng multo at agad na kumaripas ng takbo palabas ng stand. Hindi ako tumigil at nagpatuloy ako sa aking pagtakbo, hindi alam kung saan paparoon basta matakasan ko lang siya.

Sa bawat hakbang na aking ginagawa ay parang isang mabigat na parusa ang bumabalik sa aking isipan. Hito na ang araw na kinakatakutan ko; ang muling paglalandas namin ng mga tao sa nakaraan ko.

Hindi ko na namalayan kung saan ako paparuon, dumudutdot na ako sa mga mataong lugar at nakakabangga ng ibang tao.

“Pasensya na… Sorry… I’m sorry” paghingi ko ng tawad habang patuloy pa rin ako sa pagtakbo hanggang sa bigla akong nakabangga ng isang batang lalaki na ikinaresulta ng pagkatumba namin. Sobrang itong umiiyak dahil sa lakas ng pagkakabunggo ko sa kanya kaya agad koi tong inalalayan bumangon.

“Ayus ka lang ba? Pasensya ka na” paghingi ko ng paumanhin dito at agad na pinagpag ang dumi sa damit niya. “Sorry ulit ah” sabi ko at tumingin na sa kanya ngayon nang wala sa sarili akong napatitig sa bata. Kita ko rin sa kanyang mga mata ang pagkagulat nang makita ako. Pero ang mga ikinagugulat ko ay ang wangis ng kanyang mukha. Pati ang kulay ng kanyang mga mata ay magkatulad ng kanya.

Napatakip na lamang ako ng bibig dahil sa nagbabadyang hikbi na lalabas rito. Hindi ko alam kung namimiss ko lang ba siya dahil sa pati sa bata ay nakikita ko siya. Pero ang mas ikinatigil ko ay ang pagtawag niya sa akin.

“Tito Jeson?” para akong kinapos ng hininga nang banggitin niya ang pangalan ko. “Tito it’s me po, Lyle. You remember Daddy? Ron-” hindi ko na ito pinatapos sa kanyang sasabihin ng itinayo koi to.

“ Pasensya ka na hindi Jeson ang pangalan ko“ sabi ko at pilit na iniwasan ang tingin niya.

“ But you are Daddy’s brother“ sambit nito na hindi ko na inintindi at aalis na sana nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

“There you are, I thought I’d lost you… patay ako sa Daddy mo pag nagkataon eh” sabi nito na ikinatingin ko sa kanila.

“Yeah, we almost called the authority you know!” sumbat ng isang bata rito.

“But Tito Ken, I saw Tito Jess” turo nong batang si Lyle.

Hindi na ako nakagalaw mula kanina dahil sa nakikita ko. Ang kaibigan kong kay tagal ko ng hindi nakikita na nilayasan ko dahil sa sakit na dulot ng kahapon at ang mga supling ng mga taong gusto kong kalimutan ay andito sa aking harapan.

Saka na ako natauhan nang makita na ako ni Kent at tulad ni Jay kanina ay sobrang pagkagulat sa mukha nito ang rumihistro nang makita ako.

“ Jess?!?!“ nang marinig koi yon ay bumalik na ako sa aking katinuan pero huli na para tumakas nang hawakan ako ni Kent sa kamay nong akmang tatakbo na sana ako.

“ Please Kent bitiwan mo’ko… pakiusap lang lubayan niyo na ako“ sambit ko rito na pilit inaalis ang pagkakahawak niya sa akin pero sobrang higpit ng kanyang pagkakakapit sa akin na halos ikinaimpit ko na sa sakit.

“Why? Aalis ka ulit? Tatakas ka? Lalayo ka na naman, Jess?” mga katanungang gusto kong gawin sa oras na bitawan niya ako.

Wala na akong pakialam kung saan basta hindi na rito. Gusto kong umalis na rito at kalimutan ang araw na ito na muli ko silang nakita.

“Tito, why are you always running away? Daddy misses you every day… please come back home with us” napamura na lamang ako nang sabihin iyon ng anak ni Kuya sa akin at parang tinaga ang puso ko dahil ramdam ko ang sakit nang sabihin iyon nong Lyle.

“Can’t you see, I can’t! I can’t go back to the same old life that I want to forget… just please let me go” sabi ko kay Kent na kita ko na ang pamumuo ng mga luha sa mga mata nito.

Sobrang sakit na makita rin silang lumuluha dahil na naman sa akin, kaya gusto kong umalis dahil ayaw kong makita silang umiiyak ng dahil sa akin. Kahit ako na lang yung magpapasakit sa pag-iwan ko sa kanila basta hindi ko lang sila makitang lumiluha dahil na naman sa akin.

“Akala mo ba madali lang ding mabuhay sa nakaraan, Jess? Ikaw, alam kong alam mo iyan at napakahirap. Nahihirapan si Ron na mamuhay nuon na wala ka! Lahat ginawa niya pero hito ka pilit na tumatakas… umaalis …at lumalayo” galit na sambit ni Kent sa akin habang tinititigan ako ng masama.

Hindi ko naman siya masisisi sa nagawa ko noon dahil pati ako nong umalis ako nong araw na iyon at walang siguondong hindi ko nararamdaman ang pagsisisi. Alam kong ginagawa ko ang isang napakadaling bagay para iwasan ang pait na hatid ng pagmamahalan namin ni Kuya, ngunit masisisi pa rin ba nila ako kung pagod na akong masaktan? Mapipilit ba nila akong manatili sa tabi niya noon na alam kong magiging mahirap lamang para sa amin ang lahat.

Ako ang nagdesisyon kaya pinilit kong tinanggap iyon.

“Nasa maayos na ako na kalagayan ngayon Kent kaya sana maintindihan niyo ang muli kong paglayo sa pagkakataon na ito. Hinihiling ko na lang ngayon ang kaligayahan niya” sabi ko at pinilit na tinampal ang kamay niya sa pagkakahawak sa pulsohan ko.

Nang makatakas ako sa kanyang pagkakahawak ay agad akong tumakbo. Hindi iniinda ang sakit na nararamdaman ko sa muli kong pagkakita sa mga tao sa nakaraan ko basta makalayo na ako. Aalis ako muli dito at bubuoin ang sarili ko.

Pagkarating ko sa bahay ay agad akong nagtungo sa aking kuwarto, hindi inalintana ang pagtawag sa akin ni Tatay Miguel basta magawa ko lang ang ninanais ng isipan ko.

“Ano iyan Jess? Ano yang kumakalabog?” rinig ko na sigaw ni Tatay na hindi ko pa rin sinasagot basta maibaba ko lang yung mga maleta. Lahat-lahat ay kinuha ko na at pinasok dito. “Ano ito anak? Bakit ka nag iimpake?” tanong ni Tatay nang pumasok siya sa silid ko.

“Aalis po ako Tay… gusto kong lumayo na dito” tugon ko ay nililipat ang mga damit ko sa loob ng maleta.

“Pero bakit anak? Ano baa ng nangyayari?” sabi ni tatay na hindi ko na inabala pa at nagpatulog sa ginagawa.

Natigilan ako sa paglilipat ng mga damit ng makita ko ang gamit ni Nathan. Nasapo ko ang noo ko dahil rito kasi kamuntikan ko na siyang makalimutan dahil sa pagmamadali.

“Maaari mo bang sabihin sa akin anak ang dahilan kung bakit ka aalis?” tanong ni Tatay Miguel sa akin na ikinatingin ko sa kanya habang nasa tapat ng tenga ko ang telepono na ikokontak si Nathan.

Hindi naman lingid sa kanyang kaalaman ang nakaraan ko dahil noon ko pa sinabi sa kanya ang dahilan ng pag-alis ko at paglipat ko sa kanila.

“Nakita po nila ako kaya gusto ko pong umalis na ngayon” hindi ko mapigilang maiyak sa kaisipang aalis na naman ako para takasan ang nakaraan ko.

Alam ko namang magmagagawa ako pero hito lang ang pumapasok sa isipan ko ang muling tumakas dahil parang hindi ko pa kayang harapin ang lahat.

“Sinasabi mo ba na natunton ka ng pamilya mo rito?” tanong ni Tatay na ikinatango ko.

Isang malalim na hininga na lamang ang nagawa ni Tatay dahil alam kong naiintindihan niya ako. Kahit hindi kami magkadugong tunay ay pinadama niya sa akin na talagang anak niya ako kaya naiiyak na rin ako ngayon dahil hindi ko gustong mawalay sa kanila. Sila ang bago kong nahanap na pamilya at ayaw ko na lumayo sa kanila pero hindi pa ako handa na ayusin ang lahat.

“Hello Jess napatawag ka?” tugon ni Nathan sa tawag ko. “Teka umiiyak ka ba? Nasaan ka ngayon?”

“Baka panahon na anak para kausapin mo sila…” sambit ni Tatay na ikinatigil ko lamang dahil sa mga kaisipang iyon.

Ang dami kong maiiwan rito at ngayon si Nathan ay hindi ko alam kung ano ang gagawin. Mahal ako nong tao at mahal na mahal ko na din siya. Nagugulohan na ako kung ano ang tamang gagawin.

“Jess? Nasaan ka?” rinig ko na tanong ni Nathan sa kabilang linya habang ako ay nakatulala lang sa pangyayari.

Nang makita ko si Jay kanina ay grabing takot ang naramdaman ko para sa sarili ko dahil alam kong gagawin nila lahat para matunton ako dahil nakita na nila ako. Sa mga sinabi naman kanina ni Kent ang mga pinagdaanan nila ay mas lalo akong nangamba nab aka hindi ko pa kaya silang harapin lahat. At sa bata naman ay sobrang nasasaktan ako dahil dama ko ang lungkot sa kanyang pagkakasabi na namimiss na ako ni Kuya dahil ang totoo ay sobrang nangungulila na rin ako sa kanya.

Aaminin ko na may malaking parte sa akin si Kuya at hindi ko maitatanggi na minahal ko siya kaya nangangamba ako sa sariling damdamin ko nab aka hindi ko itong mapigilang tumibok muli sa taong kay tagala ko ng gustong kalimutan. Ang gulo! Ayaw kong masaktan si Nathan kaya gusto kong gawin ito. Ang lumayo.

“Gusto ko lang magpaalam sa’yo…”

[A/N]: Libre lait uli T_T T_T T_T

Chapter 32

Chapter 32

Nathan’s POV

Ramdam ko ang paninikip ng aking dibdib sa huling sinabi ni Jess bago niya binaba ang tawag. Randam ko din ang sakit ng aking puso sa huling sinabi nito kaya nong rumihestro sa isipan ko ang gagawin niyang muling pag-alis ay kinabahan na naman ako.

Wala akong sinayang na sandali para kumaripas agad ng takbo kahit na iniwan na ang mga barkada para mapuntahan lamang si Jess. Lubha akong nangangamba dahil ayaw kong danasin na naman niya ang mga aligasyon ng mga nakaraan niya.

Tanda ko pa ang gabing iyon nang napahamak siya dahil sa mga huling naging relasyon niya.

Flashback…

Maliwanag ng hating gabi kaya’t naisipan ko ang lumabas ng bahay para tignan ang buwan. Sobrang tahimik ng gabi kaya naisipan ko ang lumabas ng bakuran at maupo sa tabi ng daan habang inaantay ang sariling antokin. Hithit ang sigarilyo ay pinapalipas ko ang gabi pero yung totoo ay inaantay ko lang siyang dumating.

Yung totoo ay may isang bagay na bumabagabag sa akin ng una kong maranasan ang isang halik ng kapwa ko lalaki. Unang beses na nakaramdaman ng kakaibang init sa katawan na gustong magpatangay sa agos ng kakaibang bugso ng damdamin.

Muli akong napapikit at dinama muli ang kanyang mga labi sa akin. Nakakapanindig balahibo ang pagdampi ng aking bibig at pagsabay sa sayaw ng kanyang labi. Nakakahilo pero nakakapanabik.

Napailing na lamang ako sa muling kaisipan na iyon at kasabay ng pagbuga ng usok ay ang pagsambit ko ng isang mura na salita.

“Tangna…”

sabay sapo ko sa aking noo at suklay sa aking buhok bago ko muling tinanaw anh buwan para iwaglit iyon sa akin isipan. Pero di ko kaya gayong hinahanap ko ito.

Tinignan ko ang aking relos nang makita ko na takdang oras na para makita ko siya muli at hindi nga ako nagkamali nang makita ko si Jess na naglalakad sa kabilang dako ng daan papauwi sa bahay nila. Sa mismong tapat ng amin na bahay ng Tiyohin ko. Iniisip ko pa lang na pinsan ko siya ay may kakaibang pakiramdam ang umusbong sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung galit, hinagpis o pangangailangan. Nakakalitong isipan.

“Kuya Jesson!”

tawag ko sa kanya na ikinatigil niya para hanapin ang may-ari ng boses na tumawag sa kanya. Agad niya akong nahanap siguro dahil sa sigarilyo na aking hawak.

Balak ko na sanang tumawid para lapitan siya nang isang nakakasilaw na liwanag galing sa isang sasakyan ang umagaw sa aming atensyon lalo na nong tumigil ito sa tapat ni Jess. Doon lumabas ang apat na babae at agad na hinawakan si Jess sa pagkabilang balikat para hindi na makagalaw.

“Tss… hindi ka pala mahirap hanapin”

sabi nong isang babae at biglang sinampal ng napakalakas si Jess. Napatingin na ito sa ibang direksyon dahil sa ginawa nong babae.

“Iyan ang nararapat sa mga makakatali na tulad mo. Pumunta ka pa talaga rito para maghasik ng lagim”

singhal ng babae dito sabay muling sampal kay Jess.

“Aubrey tama na”

pakiusap ni Jess rito pero hindi natinag ang babae at sinikmuraan si Jess gamit ang tuhod nito.

“Ang kati mo bakla kaya huwag kang makiusap na hindi ka saktan dahil hindi na ako makapagtimpi sa’yo! Bilid din ako dahil ginamit mo ang talino mo para makatikim ng lalaki, boyfriend ko pa talaga!”

bulyaw nito kay Jess.

“Si Jeremy naman…”

hindi na natapos si Jess sa sasabihin nang napasigaw ang babae sag alit at pinagsasabunutan si Jess. Tinatadyakan at sinisipa na wala man lang kalaban-laban sa kanila.

Hindi na ako nakatiis sa ginagawa nila sa pinsan ko kaya agad akong sumigaw para pigilan sila.

“Hoy ano yan! Bakit niyo pinagtutulongan yan!”

sigaw ko na ikinatingin nilang lahat sa akin.

“Tara na baka mga Tanod yan…”

sabi nang isang kasamahan nito at nagmadali silang sumakay sa sasakyan nila at humarurot ng takbo. Iniwan si Jess na nakaupo sa kalsada at nong lapitan ko ito humihikbi na pala ito.

“Jess, ayus ka lang ba?”

agad ko na tanong rito para matignan pero nagkatamo na siya ng pasa at sabog ang bibig na may dugo na kumakalat rito.

Pero imbes na sagotin ay tumingin lang ito sa ibang direksyon na parang tinatago ang sarili sa akin. Tumayo ito mag-isa at inayos ang sarili. Hindi na ako nakapagsalita pa dahil hindi naman kami malapit dalawa pero naawa ako sa kanya nang makitang paika-ika itong naglalakad papasok sa kanila dahil sa natamo niyang mga sipa at tadyak.

Sobrang awa ang naramdaman ko sa kanyang sitwasyon ni wala akong magawa para sa kanya kanina.

Lumipas ang ilang mga araw na parang nagiging matamlay ito bukod siguro sa trabaho niya isang Resto Bar ay nag-aaral pa rin ito. Nahihiya akong kausapin siya dahil tuwing mga okasyon lang sa pamilya kami nag-uusap talaga kapag may inuman at parati ako yung nag-uuwi sa kanya kapag lango na ito sa alak dahil sa inaasam ko na halik sa kanya na parati ko namang nakukuha.

Hindi ko alam kung hibang na ba ako na sarili kong pinsan pinagnanasaan ko hanggang sa isang gabi nong kaarawan ni Mama ay iba na ang naging takbo ng lahat sa amin.

Hinahalikan ko siya ngayon at ganoon rin siya sa akin. Sobrang pusok ng kanyang mga halik na mas lalo kong dinidiin para malasap ang kakaibang dulot ng kanyang mga halik. Hanggang sa pinulupot niya ang kanyang mga binti sa aking bewang na aking ikinagulat.

Napatingin ako sa kanyang ginawa habang siya ay seryosong nakatingin sa akin.

“Akala mo hindi ko alam ang mga pinaggagawa mo sa akin tuwing lasing ako, Nathan?”

Para akong binuhosan ng malamig ng tubig nang mabisto niya ako. Hindi ko lubos akalain na sa pagkakataon na ito ay alam niyang kinukuha ko ang pagkakataon para lasapin ang kakaibang dulot ng halik sa kapwa ko lalaki.

“Hi-h-hindi ko-kosinasadya K-kuya”

walang ibang masambit ng aking mga labi sa sobrang kaba.

Halos magmura ang isip ko ng idiin pa niya lalo ang katawan ko sa kanya. Napapikit ng mariin ng maramdaman kong tumitigas na aking gitna at nakabundol sa kanyang pwetan. Gusto kong sakalin ang sarili para matapos na itong kahihiyang aking ginagawa sa sarili. Tapos tinitigasan pa sa kakaibang dulot nito sa akin.

“Bakit mo ’to ginagawa?”

tanong niya na hindi ko masagot dahil sa pagkabalisa.

“Hindi na po nawala sa isip ko nong una niyo akong hinalikan hanggang sa hinahanap ko po ito. Hindi ko po alam kung bakit pero nagustohan ko po ito.”

Tugon ko sa kanya at nahihiyang tumingin rito.

Wala itong naging sagot rin sa aking sinabi at naramdaman ko na lang ang pagkalas niya sa akin na ikinatingin ko rito. Pero hindi pa pala natapos ang lahat ng bigla niya akong itulak pahiga para siya naman ang pumaibabaw sa akin.

“A-ano p-pong gi-g-ginagawa niyo?”

untag ko rito na seryoso pa ring nakatingin sa akin.

“Magugustohan mo pa rin ba kapag ito na ang ginawa ko sa’yo?”

sambit nito nang bigla niyang dakmain ang pagkalalaki ko.

Napaigting ako ng panga sa ginawa ni Kuya at halos mawala ako ng ulirat ng salatin niya ito.

“K-kuya…”

nahihirapang kung sambit sa kanyang ginagawang pagtaas-baba ng kanyang kamay sa aking kahabaan kahit nasa loob pa rin ito ng aking short.

Hanggang sa maramdaman ko ang kanyang mga kamay sa garter ng shorts ko at kasabay ng aking kasuutang pang-ilalin ay sabay niya itong ibinaba. Kita ko ang pagtirik ng aking katigasan sa kanyang harapan pati si Kuya ay nakatingin lang din roon.

Mas lalo akong nawalan sa ulirat ng dakmain niya ito pero tuloyan akong nanghina nang makita ko ang dahan-dahan paglapit ng kanyang mukha rito. Nanginig ako ng maramdaman ko ang hininga niya sa sensitibo kong pagkalalaki at tuloyan na akong sinakop nang maramdaman ko ang mainit at mabasang pakiramdam sa paligid ng aking kabuoan.

Halos takpan ko na ang bibig ko sa malalim na mga ungol na ginagawa ko at halos kumapit na ako ng husto sa mga bagay na nahahawakan ko. Unang beses ko itong naramdaman. Alam kong nagmamariang-palad ako sa sarili ko pero kakaiba ang dulot nito panibagong pakiramdam na aking tinatamasa.

Kakaibang pakiramdam at nakakawala na ng lakas pero hindi ko alam kung saan ko nakukuhang umungol ng malakas. Minura ko na ang lahat pero hindi ko pa rin alam ang kakaibang sensasyon na ito.

Hanggang sa maramdaman ko ang parehong pakiramdam sa aking puson at pag sakit ng aking bayag. Alam kong lalabasan na ako pero hindi ko na nagawang balaan si Kuya dahil sa hinahatid nitong kakaibang pakiramdam sa aking katawan. Walang pasabi akong nagpulandit ng aking katas sa loob ng kanyang bibig.

Nawalan na ako ng lakas at lupaypay sa higaan habang abot-abot ang aking hininga. Wala sa sarili kung ano ang nangyari basta ang alam ko halos sumabog na ang dibdib ko sa ibayong sarap na hatid ng kanyang ginawa.

“Nanaisin mo pa rin ba kung iyon ang gagawin ko?”

tanong nito na ikinatingin ko sa kanya.

Halos manlaki ang mata ko nang makita ko sa gilid ng kanyang labi ang aking sariling katas pero ang bumagabag sa akin ay kung paano siya nagsalita kung naiputok ko iyon lahat sa kanyang bibig.

NAGING mailap sa akin si Kuya Jess sa mga nagdaang mga araw at yung nangyari sa aming dalawa ay naging isang malaking kaisipan sa aking sarili sa kanyang huling sinabi. Wala nang nangyari pa non nang hilingin niyang umalis na ako sa kanyang silid.

Naging tolero ang isip ko sa mga nangyari at tela ba hindi na ako tinigilan ng kaisipang may nangyari sa aming dalawa.

Hindi ko na muna siya ginambala pa at naging normal sa aming ang mga nagdaang mga araw na tela ba walang nangyari sa aming dalawa. Pero yung totoo ay gabi-gabi akong ginagambala sa nangyari sa aming dalawa. Ni sariling pagsisikap ko para paligayahin ang sarili ay hindi na ako makontento.

Gabi na naman ay muli ay nakatambay lang ako sa labas ng bahay, naka-upo sa gilid ng kalsada at pinagmamasdan ang buwan habang inaantay siya. Parati na lang ako dito hinihiling na sana sa pagkakataon na ito ay kausapin ako ni Kuya dahil ang dami kong hinanaing sa kanya. Kung papaano ko ba hindi na hanapin sa kanya ang inaasam ng katawan ko na gawin niya.

Biglang tumunog ang phone ko at laking gulat ko na lamang kung sinong numero ang rumihistro sa screen ko. Halos wala akong inaksayang oras para pag-antayin siya kaya agad kong sinagot ang tawag niya.

“Kuya?”

“Maari mo ba akong kunin rito sa Resto?”

dinig ko ang bagkabasag ng kanyang boses at mga mahihina niyang hikbi.

Wala akong sinayang na sandali at agad itong pinuntahan.

Parang nagkaroon ng gera pagdating ko sa nagugulohang mga tao.

“Ilabas niyo ang kireda na yan kung ayaw niyong ipasara ko itong establisyementong ito sa pagtatago niyo sa walangyang kabit na yan!”

Halos rumindi ang boses niya sa loob ng silid habang pinipigilan siya ng isang lalaki at pilit na hinihila palabas ang babae.

Lumapit ako sa mga kilala kong nagtatrabaho rito at nagulat ako sa isiniwalat nila.

“Yung pinsan mo brad, kabit nong guro dito sa unibersidad na pinapasokan ni Jess. Nahuli sila kaya hito nagalit yung asawa at sinugod si Jess rito. Nandoon pala siya sa likod, pinapatanggal na ng Manager namin dahil sa nangyari dito”

Wala sa isip ko na ito ang madadatnan ko at agad nakaramdam ng pag-aalinlangan para kay Kuya Jess. Hindi alam na ang gagawin kung hindi ang puntahan siya.

Nadatnan ko siyang nakaupo sa tabi ng pinto paglabas ko habang yakap ang tuhod nito at mahinang humihikbi. Lumapit ako sa tapat niya at lumunod para magkatapat ang aming mga mukha.

“Kuya…”

agad ko na sambit na ikinatingin niya sa akin.

Nagkatitigan lamang kami pero yung titig niya sa akin ay ramdam ko ang pangungusap nito sa mga nangyayari. Para yung mga mata niya ay sinasbaihan ang puso ko sa masaklap na buhay niya kaya agad koi tong inakay nong yakapin niya ako at sa bisig ko binuhos niya lahat ng sama ng loob.

“Gugustohin mo pa rin ba ako sa kabila ng lahat nito?”

sambit niya sa akin na sandaling pinag-isipan ko.

Hindi ko alam ang gagawin at wala akong alam na gawin para sa kanyang nararamdaman pero alam kong kailangan niya ng karamay. Karamay na handang umalalay sa kanyang mga tahimik na laban.

“Kung kailangan mo’ko, handa ako maging kaakibat mo…”

…end of flashback

Pangakong kailanman hindi ko kinalimutan sa tuwing nararamdaman niya na pinagkakaitan na siya ng mundo ng kaligayahan. Pipilitin siyang intindihan sa kabila ng nangyayari dahil alam kong kailangan niya ng masasandalan. Mahahalin dahil alam kong kailangan niya ako.

Pagkarating ko sa bahay ay nadatnan ko silang lahat na nasa salas habang si Jess ay umiiyak sa isang stipa.

“Mabuti at dumating ka Ethan… kausapin mo nga itong si Jess” dismayadong sambit ni Kuya Mave nang makita ako.

“Sana naman pag-isipan mo ito ng mabuti… Hito na si Ethan, sana man lang mapakiusapan ka niya”

Hindi ko alam ang nangyayari pero alam kong seryoso na ito. Hindi pa umabot sa puntong muli siyang aalis dahil sa mga nangyari nuon. Mabigat ito at nararamdaman ko sa kanya ang pagpasan na mabigat na saloobin na ito. Hiling ko na lang ngayon na sana hindi niya ako sukuan sa pagkakataon na ito.

Chapter 33

Chapter 33

Jess’s POV

Hindi ko na halos nakaya pang tignan si Nathan dahil sa kahihiyan na aking ginawa sa biglaang pagdesisyon para sa pansariling kagustohan na hindi iniisip kung sino ang masasaktan ko sa tuwing aalis ako. Napagtanto ko na masyadong maraming ng sinakripisyo ni Nathan sa akin at kahit ako minsan hindi pa buo ang pag-ibig na nararapat sa kanya. Minsan inisip ko kung kami ba talaga sa huli. Sapat ba na basihan ang matagal na pinagsamahan para sabihin ko sa sarili ko na siya na nga ang taong nais kong makasama kasi sa totoo lang nahihirapan akong magdesisyon para sa sarili ko hanggang ngayon at nahihiya ako sa kanya.

Pagpasok namin sa aking silid ay ang pagkandado niya agad sa pinto para sa masinsinan naming pag-uusap. Naramdaman ko ang paglapit ng kanyang katawan at pagyakap niya sa akin mula sa likuran. Ramdam ko rin ang paglapat ng kanyang mga labi sa aking balikat at ang mahina nitong paghalik rito.

“May bumabagabag na naman ba sa’iyo? Bakit biglaan na naman ito Jess?” mahinahon niyang pabulong na sambit sa aking tenga na mariin kong ikinapikit dahil sa kakaibang dulot nito sa akin. Halos kapusan ako ng hininga na hindi ko maintindihan dahil sa dulot nitong sensasyon sa akin.

Hindi ko na halos maintindihan ang sari dahil sa naghalong emosyon na aking nararamdaman para sa sarili. Galit para sa mga naiwan kong nararamdaman. Hinagpis sa damdaming ayaw kong masaktan at higit sa lahat ay pagsisisi, para sa sarili ko kung bakit humantong pa ako sa sitwasyon na ito. Inakala ko na kaya ko na ang magmahal. Inisip na baka tama na ang sandali para pagmahal ng iba pero nagkamali ako. Isang malaking kamalian na pinagsisisihan ko sa naging desisyon ko.

Pero tama bang sisisihin ko ang sarili kung gusto ko lang ilihis ang aking puso sa mga nakaraan nito. Tao lang ako at nasasaktan rin at nakakagawa ng mga maling desisyon pero hindi ko ito matawag na isang kamalian dahil alam kong ginusto kong magmahal muli, mali ko lang na panatilihin iyong mga nakaraan habang nagmamahal ng iba.

“Naaalala mo pa ba nong sinabi ko sa’yo na kailanman hindi ko siya kayang makalimutan?” sambit ko na pilit tinatagan ang sarili na hindi maluha sa aking sasabihin pa dahil ayaw kong maging hindi tapat kay Nathan dahil labis ang pagpapahalaga ko sa taong handang tumayo sa aking tabi sa kabila ng lahat ng sigalot na nangyari sa buhay ko..

“Tanda ko pa ang lahat ng mga iyon… ito ba ang dahilan kung bakit nais mo akong iwanan? Nagkita na ba kayo muli?” ramdam ko ang bigat sa kanyang sinasabi at sakit ng bawat salitang kanyang binibigkas. Tumatagos sa dibdib ko hanggang sa kinaibuturan ng kaluluwa ko.

Pagsisisihan ko na ang lahat pero hindi kailanman ang pagmamahal niya. Sobrang tapat nito para masaktan ko pa. Alam kong hindi ako nararapat pero alam ng Maykapal kung gaano ko sinusubukan maging karapat dapat.

Sa mga iniisip ko ngayon ay hindi ko na lang napigilan ang maluha. Pinilit na siniklob ang mga palad para takpan ang aking paghikbi pero hindi ko na napigilan ang kakaunting hikbi rito.

“Ang hirap… napakahirap niyang kalimutan at humihingi ako ng tawad kung hanggang ngayon hindi ko pa rin siya makalimutan si Kuya, Nathan”

Yung kaninang mahigpit niyang yakap ay lumuwag hanggang sa bumitiw na ito sa pagkakayakap sa akin. Para akong tinamaan ng kung anong mabigat na bagay na tumama na yumanig sa aking dibdib sa bigat ng emosyon na nararamdaman ko sa aking puso. Sobrang sakit ng kanyang pagbitiw.

“Nathan, I’m sorry” sambit ko sa kanya at itong nilingon pero siya namang paglakad nito at nilagpasan ako.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa naupo sa aming kama. Nakayukong nakaupo rito habang nakasiklob ang mga kamay.

Nasasaktan akong makita siyang ganito at hindi ko sinasadya na mangyayari ito ngunit ayaw ko magtago pa sa kanya ng lahat. Hindi ko ninais na masaktan siya pero dapat lagpasan namin itong dalawa kung hindi ay baka tuloyan naming mawala ang relasyon na kay tagal naming binuo. Gusto ko lamang ibsan ang mga dagok ng aming pagsasama kung kayat nanaisin man niya ay masasaktan kaming dalawa.

Lumapit ako sa kanya at lumuhod sa kanyang harapan. Hinawakan ang mga kamay nito at pilit na inangat ang tingin nito para magtagpo ang aming mga mata. Parang kinurot ang puso ko ng mamasdan ko ang mga mata nito na may namumuong mga luha. Kinailangan kong maging matatag para sa kanya kung hindi baka hindi lang siya ang mawala ko kung hindi pati sarili ko. Napahirap kalaban ang isip, hindi ko alam kung papaano ito lalagpasan.

“Hindi pa kami nagkita ni Kuya pero nitong nagdaang mga araw, yung mga taong pinilit kong iwasan at kalimutan ay unti-unti ng nagpapakita sa akin…” simula ko sa pagkuwento sa kanya.

Simula nong araw na namasyal kami at kung sino ang una kong nakita. Hanggang sa pinahanap nila ako at natunton sa paaralang aking tinuturuan. Kung paano ko nalaman na hinahanap ako ni Kuya hanggang ngayon at pilit na pinuputol ang konenksyon ko para hindi nila ako matunton. Pero sadyang naging mailap sa akin gang pagkakataon at pilit pa rin akong binabalik sa aking nakaraan. Hanggang sa hindi ko sinadyang makita ang mga taong bumuo sa masasakit na karanasan ko. Mga taong gusto kong limutin.

“…at natatakot ako sa muling pagkikita namin dahil hindi ko alam kung ano ang magiging pakiramdam ko kung sakaling magkatagpo kami.”

“Kung kaya’t ninais mong lumayo at umalis?” agad na sabi nito na ikinatango ko.

“Naging magulo lang ang isipan ko” tugon ko rito.

“Magulo? O sadyang pilit mo lang siyang kalimutan kahit sinasambit ng puso mo na hindi mo kaya dahil hanggang ngayon mahal mo pa din siya Jess… hanggang sa sandaling ito siya pa rin” nangangalit niyang sambit at hindi na napigilang ilabas lahat ng sakit nito.

Halos hindi ako makapagsalita sa kanyang sinabi dahil sa kanya na mismo ito nanggaling.

“Paano naman ako Jess? Saan ako lulugar sa puso mo?” dagdag nito na tuloyan ng ikinarugmok ng dibdib ko nang marinig ko ang pagkabasag ng kanyang boses.

“Mahal kita Nathan at may malaking parte ka sa puso ko pero…”

“Pero hindi mo siya makalimutan… Natinguha ko na Jess, mahal mo pa din siya hanggang ngayon” biglang putol nito sa akin na mariin kong muling ikinapikit ngmga mata dahil dito.

“Hindi ko alam pero… teka lang” pigil ko rito nang pilit nitong tumayo pero agad koi tong pinigilan. “Pakinggan mo muna ako please… nahihirapan na ako Nathan”

“Akala mo ba ikaw lang ang nahihirapan Jess? Paano ako? Paano naman itong nararamdaman ko!” biglang bulyaw nito sa akin ngayon na labis kong ikinagulat, pati siya ay ay nagulat rin sa kanyang nagawa.

“Mag-usap na lamang tayo sa ibang araw… hindi ko kaya pa ang mga sinasabi mo” dagdag nito at tuloyan akong iniwan rito sa loob ng aming kuwarto. Nag-iisa at narurugmok sa kaisipang hindi ko maituwid ng tama ang mga nangyayari sa buhay ko.

SUMAPIT ang gabi at hindi pa rin umuuwi si Nathan, ilang beses ko siyang tinawag at nababahala ako kung nasaan na siya. Hindi ako makatulog at palaging iniisip kung makakaya ko pa ba ito o hahayaan na lamang muli ang lahat. Lilisan dahil ito lang ang nakikita kong paraan pero pagod na akong tumakbo. Sawa na sa paulit-ulit na nararamdaman. Pagsisisi at hinagpis ang magiging kapalit ng lahat.

“Sabihin ko na lang kaya kay Tita?” suhestiyon ko sa kanila Rocky at Mave na parahong nag-aalala.

“Hindi magandang mungkahi Jess, lalala lang ang sitwasyon at baka ikasama mo pa sa kanila.” May punto na banggit ni Rocky sa akin.

“Hilingin na lang natin na walang masamang mangyari sa batang iyon…” binanggit pa lang iyon ni Mave ay sobrang kaba na ang aking nararamdaman.

Alam ko pa naman na kapag ang isip ay lubhang nakakaramdam ng sobrang kalungkotan o kagalakan ay hindi na nito kaya pang mag-isip pa ng ibang bagay. Sa pagkakataon na ito at nilukob na ako ng kaba sa kalagayan ni Nathan kaya binalak ko na hanapin siya nang makatanggap ako ng mensahe mula sa kanya nong papalabas na ako ng bahay.

‘Andito lang ako kina Jun, kasama sila Boknoy… huwag ka ng mag-aalala pinapalipas ko lang yung nangyari’

saad nito sa kanyang mensahe na agad ko na ring tinugonan.

‘Umuwi ka na please, mag-usap tayo Nathan’

tugon ko pero hindi na ito tumugon pa.

Pinagsabihan na rin ako nila Mave na hayaan muna ito magpalipas ng inis raw at baka madagdagan ko lamang ang kanyang masidhing nararamdaman ngayon. Labag man sa puso ko pero may punto naman sila. Hindi pa rin naman humuhupa ng nararamdaman ko kung kaya’t hinayaan ko na lamang.

SUMUNOD na araw ay nakatanggap ko ng tawag mula kay Bryan. Hindi alam kung anong sasabihin ko sa kanya sa kabila ng mga hiniling ko na hayaan na lamang ang lahat. Ninais kong magpakalayo dahil alam kong gugulo lamang ang lahat. Mahihirapan si Kuya at masasaktan din ako sa huli. Naging makasarili man ang naging desisyon ko noon pero para naman iyon sa ikakabuti ng lahat. Sadyang hindi ko lang inasahan na magiging kampante ang isipan ko sa isang tao dahil alam kong nariyan ito para sa akin pero itong damdamin ko ay nagsisigaw lamang sa isang tao.

“Jess, I’m sorry. I didn’t mean this to happened off of the sudden, ni hindi ko alam na pupunta pala si Kuya riyan” sabi nito na ikinahinga ko ng malalim.

“Nangyari na ang lahat…” walang ibang lumabas sa bibig ko kung hindi iyon lamang dahil sa totoo lang wala na akong magawa pa. Alam kong pupuntahan niya ako rito. Hindi ko alam kung bakit pa pero kung gusto niyang magkaroon ng katapusan ito lahat ay baka tama na ang limang taon para muli ko siyang maka-usap.

Ang sakit lang sa parte na kailangan ko siyang harapin dahil kailangan din niya. Pero ang masakit ay yung kailangan niya akong harapin dahil may mga bagay kaming kailangan taposin at napakasakit sa parte ko na kinailangan kong isuko iyon para sa kaligayahan niya. Binabagabag pa siguro siya hanggang ngayon sa mga nagdaan sa aming dalawa at kung nanaisin niya na muli kaming magkita ay baka ito na ang tamang oras para sa lahat.

Ikakasal naman din siya…

“Pagkatapos nito lahat ay gusto ko ng lumayo… sana sa pagkakataon na ito hahayaan niyo na ako” huli kong sambit sa kanya at pinatay ang phone ko.

WALANG gumambala na sa akin simula nong magkita kami nina Ken at Jay. Si Nathan ay mas naging mailap sa akin at tumutuloy sa kanyang mga kaibigan. Ilang beses ko siyang pinakiusapan na ayusin namin ang lahat sa amin pero sadyang hindi pa nito kayang harapin ako.

Sumisikip ang dibdib ko at kumikirot sa sobrang sakit ang puso ko. Hindi na malaman ang dahilan nito sa paulit-ulit na senaryo. Pagsisisi lamang ang pumapasok sa isipan ko sa mga kamaliang nagawa ko.

“Don’t forget the exam…” paalam ko sa aking mga estudyante bago ko matapos ang aming klase.

Dumako agad ang tingin ko kay Nathan pero nakita koi tong lumabas na ng silid. Dahil sa naging abala rin ako sa parating na Finals ay hindi ko na nagawa pang makausap siya sa dami ng aking ginagawa. Pagod na rin ang katawan ko sa mga Questionnaires na ginagawa ko kung kaya’t pinatahan ko muna ang aking sarili mula rito.

Pagkapasok ko sa loob ng Hallway sa aming departamento ay naagaw ang tingin ko sa lalaking nakatayo sa hindi kalayuan. Hindi ko na lang din ito pinansin dahil masyadong marami akong bitbit na mga kagamitan kung kaya’t nahihirapan din akong tignan ito.

Palapit ako ng palapit rito nang unti-unting naging malinaw sa akin ang kanyang mukha. Parang tumigil sa pag-ikot ang mundo at yung mga dating damdamin na kay tagal ko na rin nalimutan ay muling umusbong sa aking puso. Rinig ko ang bawat pintid nito at lakas na bumibingi sa pandinig ko.

Mga abong mga mapupungay na mga mata. Maninipis na mga labing kailanman ay hindi nagbabago. Hulma ng mga dati kong alaala sa kanya na kay tagal ko ng binaon ay sa isang iglap ay nagbalik muli. Isang ngiting kailanman ay hindi ko pagsasawaang pagmasdan.

“Jess…” sambit nito sa aking pangalan na tuloyang ikinabagsak ng aking mundo dahil sa mga emosyong nagbalik sa aking isipan. Hindi ko pa ito nakikita pero tanda ng puso ko ang kanyang boses tuwing sinasambit ng kanyang mga labia ng pangalan ko.

Nang nagbalik sa aking isip ang gabing nagdesisyon akong lumayo.

“Jess lumabas ka jan Jess!” Sa gabing iyon huli kong narinig ang kanyang boses.

“Tangna lumabas ka jan sabi, hindi ang pag-alis mo ang solusyon ko Jess…” Sa gabing iyon naging huli ang desisyon kong lumayo na sa kanya.

“Pakisusap lumabas ka jan… magusap tayo,” Ang gabing pinakiusapan niya akong bumababa sa sinakyang Taxi na hindi ko ginawa.

“JESSSS…!!!” Ang pagsigaw niya sa aking pangalan nang tuloyang nagwakas sa amin ang lahat.

Memoryang nanumbalik sa aking damdamin na ngayon ay nagdulot ng matinding sakit sa aking puso na kailanman ay habang buhay ko na pinagsisihan nong mawalay ako sa kanya.

“K-kuya…”

Chapter 34

Chapter 34

Ron’s POV

I can no longer think straight and my mind is confused by what is going on right now. It seems I made a mistake with my decision these past few days and I don’t want to give false hope to Nathalie but I don’t want to tell her lies and I don’t want to hurt her.

Matapos kong matanggap ang tawag mula kay Lyle ay niyanig na nito ang buo kong mundo. Yung sakit na dulot ng mga nagdaang paghihinagpis ko kay Jess ay muling nanumbalik at dinadaing ng puso ko na makita siya. Ninais na mahawakan at mayakap siya. Sa tagal ng panahon ay hindi ko pa rin siya mawaglit sa isipan ko. Ang saklap ng pagkakataon na ito na kung saan ninais ko ng matahimik at mapanatili sa taong handang makasama ako ay saka naman yayanigin ang mundo ko ng nagdaang pag-ibig na ninais na muling maramdaman ng puso ko.

Nasuntok ko na lamang ang dingding sa inis ko sa sarili kung bakit ganito ako. Ninais na niya akong kalimutan pero dinadaing ng puso ko na gusto itong makita.

“Ron is everything okay in there?” rinig ko na sigaw ni Nathalie mula sa labas ng banyo.

Isang malalim na hininga na lamang ang aking ginawa bago pinatay ang dutsa. Kahit pakalmahin ko ang aking isipan sa malamig na tubig ng dutsa ay hindi ito nakatulong. Dumagdag lamang ang katahimikan sa loob ng banyo ang mga daing ng puso ko.

“Yeah, I’m just fine… I will be done in a minute” tugon ko rito at tinapos ang aking pagligo.

Pagkalabas ko ay naka-ayus na si Nathalie at muli ay tumingkad ang angkin niyang kagandahan. Bukod sa may dugong banyaga ay hindi maipagkakaila na siya ang basihan ko ng kagandahan. Suwerte ang tulad ko na mahalin ng isang tulad niya. Pero kahit gaano ko siya hangaan at gusto ng mapanatag na sa kanya ay hindi ko maisigurado pa ang puso ko dahil sa taong hanggang ngayon ay bumabagabag sa aking isipan.

Hindi ko alam na matagal ko na pala siyang tinitigan dahil sa parati akong naakit sa kanyang kagandahan.

“I told you we should take the shower together” sabi nito at agad na lumapit sabay pulupot ng kanyang mga bisig sa aking leeg at hinalikan ang mga labi ko. The kiss was torrid and it really makes my mind gone insane for this woman. She never failed to set me on fire. “Next time just asked okay” nakangiti nitong sabi nang maghiwalay ang aming mga labi sa isang mainit na halikan.

Pinagmasdan ko pa lamang ang kabuoan ng kanyang mukha ay alam kong araw-araw akong mahuhulog para rito kaya wala akong pinalampas na sandali para muling tamasahin ang kanyang nang-aakit na mapupulang mga labi. Inisip na baka sa paraan na ito ko makakalimutan si Jess. Na sa muli kong pagbukas ng aking puso para sa iba ay magiging daan ko na ito para kalimutan ang pait ng nakaraan.

Ngunit habang lumalalim ang aming halikan ay hindi napawi ng mga emosyong ang gusto ko na ibaon sa limot hanggang sa kusa na akong bumitiw sa aming halik.

“I go get change or we could miss our dinner tonight” sambit ko at kinuha ang aking kasuotan at daling pumasok ng paligoan.

Pagkasara ko ng pinto ay gusto kong suntokin ang dingding ngunit ayaw kong mag-alala si Nathalie rito. Gusto kong saktan ang sarili at suntokin para mawala sa isip ko itong alaalang kay tagal ko ng gustong limutin dahil hanggang ngayon sinasambit nito ang natatanging taong gustong makita nito pero hindi ko magawa dahil kahit ilang beses ko mang saktan ang sarili ko ay hindi nito kayang makalimut sa kanya, lalo na at sinasambit pa ring ng puso ko ang pangalan niya.

ALMOST a week passed and I was disturbed by these repeating thoughts about what have my son had said. I don’t know what to do with my mind and it’s not calming me down. The sorrow in my heart keeps on growing as I grieve to see him once more. Just a glimpse would do. A touch could be better. But I know I shouldn’t do because I’m afraid he would push me away. I don’t know what would happen if I did see him again, or what I possible could do if I possibly see him again.

This is making me exhausted and I could barely do my job right with these thoughts that’s keeping on clashing in my brain. Anxiously, as I want to see him as soon as possible but what would I say to him? What could be the possibility that he could respond to all of my questions that in this very moment, right in this very hour, I’m still haunted that he would left again. I don’t have the assurance and it’s making me feel more disappointed and afraid that I couldn’t make it right this time.

Also, I have already proposed to Nathalie a marriage and I know she would expect us to be together and I don’t want her to be disappointed. She’s a woman that I’ve been dreaming of but my heart is screaming for someone’s love.

This is insane.

Nasapo ko na lamang ang aking noo sa mga iniisip at sa huli ay bigo akong makakuha ng konklusyon sa aking mga tinitinguha. Mahirap taggapin ang mga posibilidad pero ayaw ko namang mamuhay sa kasinungalingan.

Mahal ko si Jess at sinasambit ng aking puso na makita siya muli. May pagkakataon na at hito tinupad na ng Tadhana ang matagal ko ng hiling na malaman kung nasaan siya. Pero nakagawa ako ng desisyon na alam kong pagsisisihan ko. Ayaw kong paasahin si Nathalie pero ayaw kong gawing siyang option. Hindi siya nararapat doon pero ayaw ko siyang masaktan dahil nagpadalus-dalos ako sa mga naging desisyon ko ngayong binabagab ako ng puso ko

“Chef Ron, the restaurant will be open soon…” sambit ng isa sa mga assistant chef ko nang ipaalala niya na magbubukas na kami.

Napatingin ako sa relos ko at huli na ako sa nakasaad na oras para maghanda sa kusina.

“I will be there in a minute… thank you for reminding me” pasalamat ko dito at inabala kong ayusan ang sarili.

Tulad ng mga nagdaang mga araw na parati ng naging abala ang kusina ko sa paghahanda ng mga ninanais na pagkain ng mga panauhin namin.

“Chef, pakitikman naman po ito kung may kulang po ba” sambit ng isa kong co-chef na dali kong inabala para sa mahain na ang order ng kostumer. Nang matikman ito ay medyo hindi ko masyadong malasahan yung ibang rekado rito.

“Didn’t you miss any ingredient?” untag ko rito na agad naman nitong ikinatango pero sandali itong natigilan at parang may iniisip na malalim.

“Paano po ito Chef, hindi ko po alam kung may kulang ba” sabi nito na ikinatango ko.

“I will cook it again please do the sauce for me” sabi ko rito at agad itong nilito.

Nakailang tikim na ako pero hindi ko makuha kung ano ang nawawala rito. Hindi ko rin maisip kung ano it kung kaya’t sumuko rin ako at tinawag si Rend, isa sa mga Head Chef ko at matalik ko na kaibigan para bagohin yung luto.

Tinignan niya ito at nakita naming nasobrahan ko nap ala ito sa luto kung kaya’t hindi ko na malsahan yung ibang rekado.

“Chef Ron, ayus ka lang ba?” hindi na napigilang magtanong ng assistant chef naming nang makita niya siguro akong natulala sa ginagawa ni Rend habang ito naman at hindi napigilang mapalingon sa akin.

“Excuse me…” paghingi ko ng abeso para lumabas ng kusina at para maliwanagan ang isip ko sa bumabagabag sa akin.

Nahilot ko na lamang ang aking noo nang maisip ko na wala akong magagawa na gawain ngayon kung masyadong ukupado ang isipan ko. Kung magpapatuloy ito ay baka wala na akong maisip na tama, maapektohan pa ang negosyo ko at maaabala ko pa ang ibang tao.

“Ron, maaari bang pumasok?” rinig ko na sabi ni Rend nong kumatok ito ng mahina sa aking pinto ng aking opisina.

“May bumabagabag ba sa iyo?” untag nito ng lumapit ito sa aking desk at naupo sa katapat ng upuan.

Wala rin akong magagawa kung itatago koi to at saka alam naman ng malalapit ko na mga kaibigan ang sitwasyon ko noon pa man. Alam kong maiintindihan nila ako pero ayaw kong intindihin nila na nagkamali ako sa desisyon ko na ayain ng kasal si Nathalie at ngayon ay nalaman ko kung nasaan na si Jess ngayon.

Nang ikuwento ko ito kay Rend ay pati rin ito ay napaisip ng malalim.

“What are you going to do now?” untag nito na hindi ko kayang sagotin.

Ano nga ba ang gagawin ko? Puntahan si Jess at sabihin hanggang ngayon ay nangungulila ako sa kanya. Na hindi ko mabura ang pag-big ko sa kanya? Na kahit kailan ay siya pa rin ang sinisigaw ng puso ko? Paano si Nathalie? Ayaw ko siyang umasa at napaka-ayaw ko na masaktan siya dahil lang sa may taong hindi ko kayang makalimutan. Ayaw kong magsinungaling sa kanya habang buhay na ginawa ko lang naman na ayain siya ng kasal pa mapanatag na ang damdamin ko at isipin ang magiging kinabukasan namin ngunit ayaw kong habang buhay na magsinungaling sa kanya.

Napakahirap.

“Ang hirap Rend” tugon ko rito na ikinabuntong namin pareho.

“Bakit hindi mo siya puntahan? Itanong sa kanya kung ano pa ang nararamdaman niya… Ron, halos limang taon na hindi nagpakita si Jess, at baka binago na rin niya ang buhay niya tulad nong sulat na nilakip niya sa regalo ni Lyle.” Sambit nito na ikinasikip ng damdamin ko nong maalala ko ang sulat na iyon sa kanya at hito na naman nanumbalik na naman ang kirot sa puso ko.

“Hindi ko alam kung makakaya ko pang tanggapin kung ano ang magiging tugon niya. Ayaw kong mabigo sa pagkakataon na ito” putol ko sa kanyang sinabi.

“Hindi mo mabibigyan ng kasagotan ang mga bumabagabag sa isipan mo kung hindi mo siya personal na tanongin.” Agad rin nitong sabi na agad kong ikinatingin sa ibang direksyon dahil ayaw kong ipakita sa kaibigan ko na nasasaktan ako sa mga pusibilidad kung sakaling magkikita kami. Pero tama si Rend, hindi ko mabibigyan solusyon ang mga daing ng puso ko kung hindi ko siya haharapin.

KINAUMAGAHAN ay agad akong kumuha ng ticket papunta ng Leyte at nong nasa eroplano na ako ay narinig ko ang pagtunog ng phone ko na kaagad kong tinignan at nong makita kung sino ang rumihistro na pangalan dito ay nagdadalawang isip ako na sagotin ito.

“What took you so long answering my call?” bungad nito nong sagotin ko ang kanyang tawag sa huli, kahit nanghihinayang kay kinailangan ko pa din na sagotin ito.

“I was just busy, sorry” paghingi ko ng tawad rito.

“Anyway, come here in my unit later tonight. I’ll make us dinner, also I try baking lasagna it’s my favorite” maligalig nitong saad sa kabilang linya habang ako ay saglit na napahilot sa aking noo dahil dito.

“I’m sorry Nath, but I’m on a business trip right now…” sabi ko rito.

“To where…” hindi ko na narinig ang sinabi nito nang may Attendant na lumapit sa kinaroroonan ko.

“I’m sorry Sir but kindly please end your call later, the plane will be taking off soon” saad ng Attendant sa akin na agad kong ikinatango.

“Sure, I’m sorry…” sabi ko rito na ikinangit agad nito.

“Thank you” huling sinabi nito bago.

“Ron, where are you at to?” untag ni Nathalie sa akin na kamuntikan ko ng makalimutan.

“I’m sorry Nath, the plane will be taking off, I call you when I got to Leyte” tugon ko rito at agad pinatay ang aking phone.

HABANG nasa himpapawid ay hito na naman ang aking isip. Inakala ko na buo na ito pero yung totoo ay nangangamba pa rin ako, nagdadalawang isip kung gagawin ko ba ito.

Pagkalapag ko sa Ormoc ay agad kong binuhay ang phone ko at agad na tinawagan sila Jay at Ken. Tinanong ko kung nasaan sila ngayon at mabuti ay kakauwi lang daw nila sa bahay bakasyonan nila na agad kong pinuntahan matapos kong makuha ang address nito.

Pagkarating ko roon ay nagulat ako nang makita sila Bryan at Khail rito, balisa ang itsura nila at hindi mapakali. May hindi agad ako nakaramdam ng masamang kutob lalo na nong iniiwasan ni Kuya Bryan ang tingin sa akin.

“I didn’t expect you to come, we thought you made up your mind of not seeing Jess” saad ni Jay sa akin nang lumapit ito.

“I thought too but I’m dying to see him.” Tugon ko rito ng inimbitahan niya ako para maupo.

“Bakit rin kayo nandito? Akala ko ay nasa Baguio kayo para sa itatayo niyo na Hotel roon” bungad ko kina Bryan at Khail na napatingin sa isa’t isa.

“Nasa Baguio kami pero may nangyari na hindi namin inakala na malalaman nila Kuya” sabi nito na ikinatagpo ng mga kilay ko sa sinabi nito.

“Anong nalaman? Na nakita nila si Jess? M-may alam na kayo?” mga katanongan ko na hindi agad natugonan ng ilihis ni Kuya Bryan ang tingin sa akin at napayuko na ayaw akong tignan.

“Huwag ka sanang magalit Ron, matagal na naming alam na andito si Jess… nakita namin siya sa City Square pero nong nahanap siya ni Bryan ay hiniling nito na huwag nang ipaalam. Sinabi niya na mabuti na ang mga buhay natin kaya mabuti na huwag na lamang ungkatin pa ang nagdaan” paliwanag ni Khail sa akin na hindi ko matanggap sa kanilang pagtatago.

Ramdam ko ang sunod-sunod ko na paghinga ng malalim sag alit at pagkuyom ng mga palad ko sa pagpigil ko sa sarili na hindi manakit.

“Paano niyo nagawa sa akin ito? Kailan? Kailan niyo siya nakita! Tapos wala kayong balak sabihin sa akin ang nalaman niyo? Alam niyo naman kung gaano ako nangungulila kay Jess. Limang taon akong naghinapis, humihiling makita na siya. Ngunit ito? Itatago niyo ito sa akin?” hindi ko na mapigilan ang sariling mabulyaw iyon sa kanila.

“But aren’t you with my cousin Nathalie?” biglang sambit ni Kuya Bryan na ikinatigil ko. Para akong sinampal sa sinabi ni Kuya at napagtanto muli ang isang kamalian ko.

Nasapo ko na lamang ang aking noo sa muling pag-iisip ng mga bagay-bagay na ginawa ko. Kung paano naging mahirap sa akin ngayon ang sitwasyon.

“Hiniling ni Jess na huwag na lamang sabihin ang kinaroroonan niya dahil nais niyang matahimik na tayo ngayon at napagtanto ko ang kanyang sinabi at tama siya. Bakit nanaisin pa nating sirain ang lahat dahil lang sa nais mo siyang makita” isa muling sampal sa sinabi sa akin ni Kuya Bryan.

Ngayon hindi ko na alam pa ang sasabihin kung naging tama ba itong naging desisyon ko. Pero dinadaing ng puso ko na makita siya.

“Gusto ko lang siyang muling makita” sambit ko sa kanila.

SA HULI ay napilit ko sila Kuya Bryan na ibigay sa akin ang kinaroroonan niya Jess at wala akong sinayang na sandali para hanapin ito. Napakalaki na unibersidad ang tinuro nila Kuya Bryan sa akin at parang mahihirapan ako sa paghahanap sa kanya ngunit alam ko na pursigido ako na makita siya. Nagpaturo ako sa ilang mga estudyante rito kung saan ang departamento na kinabibilangan ni Jess gayong isa na pala itong guro rito.

Sa limang taon na dumaan ay alam kong marami na ang pinagbago pero kahit anong gawin ko na intindihin ang mga kaganapan ay hindi nawawala ang pagmamahal ko sa kanya, mahal ko pa rin siya kaya sa pagkakataon na ito ay gagawin ko lahat ng makakaya ko, hindi man na maibalik ang lahat kung hindi intindihin ang nagdaan. Baka sakali mapanatag na ako kung hindi niya ako pipiliin na ngayon, tatanggapin ang kung ano man ang sasabihin niya.

“Excuse me but can I ask where could find the Department of Accounting?” untag ko sa lalaking papalapit sa aking direksyon.

Kung hindi ko lang ito kinausap ay baka hindi ako napansin nito dahil sa lalim ng iniisip siguro nito habang naglalakad. Tinignan pa ako nito ng maigi pero sa huli ay may tinuro ito.

“Kadto…” (Iyon..) turo niya sa isang gusali pero hindi ko naintindihan ang kanyang sinabi pero inintindi ko na lang ang kanyang galaw at pagturo sa isang kalapit na gusali.

“Thanks” pasalamat ko rito at agad itong pinuntahan.

Pumasok agad ako sa Faculty Room at doon nagtanong. Hindi naman ako nabigo nang sabihin ng clerk na andito si Jess.

“Kaso Sir meron pa po siyang klase ngayon ay teka tignan ko po baka tapos na” sabi nito at tinignan ang schedule nito. “Kakatapos lang po pala ng klase niya” dagdag nito.

“I don’t have much time, can you tell me where his class?” untag ko rito.

Pagkatapos makuha ang numero ng silid na kanyang klase ay agad ko itong pinuntahan. Nasa Hallway pa lang ako ng hindi ko inakala na makikita ko siya agad. Nong mapansin niya ako ay natigil ito sa paglalakad at tuloyang napatitig sa akin.

Kita sa kanyang mga tingin ang pagkagulat at ang kanyang mga mata ay nagsasaad ng matinding kalungkotan ng makita niya ako. Habang ang puso ko ay muling nakaramdam ng pangungulila at hinagpis sa kanya. Inaalala ang huling araw na nasilayan ko ang kanyang mukha at pareho nito ay sasabi ito ng paghihinagpis.

“Jess…” tawag ko rito na tuloyang ikinabagsak ng kanyang mga luha at natigil.

“K-kuya” sambit niya sa aking pangalan na parang isang tunong kay tagal ko ng hindi napakinggan at hito na ngayon muli ko ng naririnig.

Wala akong sinayang na sandali para hindi siya yakapin agad. Tinamasa ang sandali ng muli naming pagkikita. Hind lubos akalain na darating pa ang sandali na ito ng pagtabuyan niya ako nuon. Pero hito siya hinahayaan akong yakapin ito at sa sandali ito ay may napagtanto ako sa puso ko. Mahal ko pa rin siya sa kabila ng mga dagok na nangyari sa buhay ko.

Chapter 35

Chapter 35

Nathan’s POV

Masakit man na tanggapin ang mga katotohanan na ilang taon ko siyang pinilit na buoin sa kabila ng mga pinagdaanan niya ay sa puso niya iisang tao pa rin ang sinasambit nito. Ilang taon na nilaban ang pag-ibig na wala pa rin palang kasiguradohan. Sobrang sakit na hindi ko na alam kung makakaya ko pa ba na pakinggan ang mga paliwanag niya dahil sa huli, alam ko na hindi ako ang ninanais niya.

Hindi ko na mabilang kung ilang bote na ng beer ang naubos naming magbabarkada. Inaawat na nila ako pero hito patuloy pa rin ako sa pagtungga ng alak at nilulunod ang sarili para matakpan nito ang sakit dahil sa totoo lang hindi ko na kaya, sobrang sakit na at tila hindi ko na ito malalagpasan pa. Ngunit hito pa rin ako sa kabila ng lahat ay pangalan pa rin niya ang sinasambit ng puso ko.

“Akala ko tuloyan ko ng nabura sa isip niya ang lahat pero hanggang ngayon iisang tao pa din ang sinasambit ng puso niya” hindi ko mapigilang sabihin sa gitna aming inuman dahil puro lang naman ako inom at hindi nilalabas ang sama ng loob ko pero sa pagkakataon na ito ay hindi ko na makayanan kaya ibubuhos ko na ang sama ng loob ko.

“Bakit hanggang ngayon yung taong hindi siya kayang panindigan ang ninanais niya? Paano naman ako? Paano itong nararamdaman ko sa kanya na parang binalewala lang niya.” humahagulhol ko na ngayon na sambit sa mga kaibigan ko na kaagad akong inalo.

“Hindi naman siguro basta binalewala ni Jess ang pinapakita mo sa kanya. Sadyang may iisang taong hindi niya kayang kalimutan pa. Bigyan mo pa siya ng panahon…” sabi ni Julius na ikinailing ko sa hindi pagsang-ayon sa sinabi nito.

“Hindi pa ba sapat sa kanya ang tatlong taon namin na pagsasama para makita niya ang pagmamahal ko sa kanya? Inisip niya rin ba ako? Kung ganon sana hindi na lang niya ako pinaasa pa…” nang gagalaiti ko sa galit na sabi at binasag ang bote ng beer dahil sa tensyong nararamdaman.

Hindi ko na rin alam kung bakit ko iyon nagawa pero tanging pagtangis lamang ng aking mga luha ang naging sagot ko.

Nabahala na sila Kuya Boknoy at Julius sa pinaggagawa ko kaya tuloyan na nila akong inaawat na uminom at pinatulog sa bahay nito. Mabigat na rin ang nararamdaman ko dahil sa naparami ang nainom ko na beer ngunit sa aking paghinga sa kama ay tuloy pa rin na aking pagluha dahil sa sama ng loob ko.

KINABUKASAN ay naging ako na mabigat ang pakiramdam at nanankit ang buong kalamnan at ulo sa dami ng nainom at nalamigan pa sa magdamagang pag-iinom. Hindi ko na nga kilala ang sarili sa pinaggagawa ko pero sapat na siguro na kasagotan ang nasaktan ako.

Kahit sa pagdilat sa umaga ay parehong sakit pa rin sa damdamin ang nararamdaman ko. Wala din nagawa ang alak dahil andito pa rin sa puso ko ang sakit.

“Gising ka na pala. Hito kape ka muna… pangtanggal amats” biro na sabi ni Kuya Boknoy nang pumasok ito sa silid na nilaan niya para sa akin bilang pansamantala muna habang pinapahupa ko muna ang masidhing damdamin namin ni Jess.

“Salamat Kuya…” tugon ko at kinuha ang kape na kanyang inabot.

Hinay-hinay ko itong ininom dahil mainit pa ito pero tama lang para buhayin ang diwa ko.

“Kailan mo balak kausapin si Jess?” bigla nitong tanong na ikinatigil ko sa paginom ng kape ko.

Hindi ako agad nakasagot rito dahil inisip ko na ngayon agad ay maaari ko siyang kausapin o kahit kailan ko gusto ay puwede ko siyang makausap. Alam ko na nag-aalala siya sa akin kagabi kaya pinadalhan ko siya ng mensahe kahit nagkasagotan man ay inalala ko pa din siya pero gusto ko munang mapag-isa sa ngayon. Baka sakali na maintindihan niya kung gaano kasakit ang hindi pillin muna sa ngayon.

“Hindi ko pa alam kung kailan, Kuya. Pero hindi ko naman ito papatagalin, sa ngayon binibigyan ko muna siya ng panahon para mag-isip kung pipiliin na ba niya ako” tugon ko kay Kuya Boknoy na ikinatango lamang nito.

Binigyan niya ako ng tapik sa aking balikat bago ito tumayo.

“Huwag niyo lang patagalin… kung may pagkakataon na magkausap na kayo sana pakinggan niyo ang isa’t-isa. Wala kang makukuha sa pagmamatigas mo Ethan… nahihirapan ka at alam mo na si Jess rin” bilin nito bago lumabas ng silid.

Pareho kaming nahihirapan, alam ko iyon. Pero hindi niya maintindihan ang sakit nong inakala mo na buo na ang pag-ibig pero iyon pala ay nasa ibang tao pa rin ito. Yung ginawa mo na ang lahat pero sa huli iba pa rin ang hinahanap nito. Iyon ang masakit sa parte ko n asana maintindihan man lang niya. Kasi ako hindi kukupas pag-iintindi ko sa kanya at handa akong magpaubaya.

SA SUMUNOD na mga araw ay naging matigas ako kahiti lang beses na akong tinatawagan ni Jess ay hindi ko ito sinagot at kinibo. Hanggang sa umabot ito ng halos isang linggo at kinailangan ko siyang harapin sa isa sa mga subjects ko.

Kung hindi ko lang tinatagan ang sarili ko ay baka tuloyan ko ng magiba ang katatagan ko na hindi muna siya pansinin kasi nakikita ko sa kanyang mukha ang sobrang pagod at hirap ng aming sitwasyon. Kaya nong dinismiss niya ang klase ay agad na akong lumabas ng silid dahil hindi ko siya matagalan, baka masunggaban ko siya ng halik sa mismong harapan ng aking mga kaklase.

Mahirap din sa kanya ang sitwasyon dahil malapit na Finals at kinailangan na nilang gumawa ng mga questionnaire nila kaya hindi ko muna siya gagambalain pa muna.

Nang nakalabas ako ng gusali ay agad akong naglakad palayo pero yung isipan ko ay gulong-gulo. Ang hirap mamili sa dalawa, kung puso ko ba ang papairalin na gusto na siyang makausap o ang isipan na nagsasaad na baka kailangan pa namin ng oras at panahon para intindihin ang isa’t isa.

Habang nag-iisip ay biglang may humarang sa akin na agad kong ikinatigil kaya napatingin ako rito at nagugulohan itong tinignan. Isang matangkad at matipunong lalaki na parang may dugong banyaga dahil sa angkin nitong kaputian at mga mata na kulay abo.

“Excuse me but can I ask where could find the Department of Accounting?” tanong nito sa akin ng English.

Hindi ko masyadong nakuha ang kanyang sinabi sa dami ng aking iniisip. Tanging nong huli niya sinabi ang aking narinig na nagsasaad kung saan ito patungo dahil kita sa pustura niya na hindi ito estudyante rito at baka nanghihingi ng direksyon kaya agad kong tinuro ang gusali na kasunod nong pinanggalingan ko.

“Iyon…” turo ko at nong makuha niya ang pahiwatig ko ay agad itong nagpalasamat sa akin at umalis.

Maglalakad na sana ako para makauwi nang dumako ulit ang tingin ko doon sa banyagang nagtanong sa akin ng direksyon. May tila ba kung ano masamang pakiramdam na hindi mangyayari pero ayaw ko namang bigyan kahulogan. Hanggang sa nakarating ako ng Main Gate ay hindi ako tinigilan ng aking iniisip nang hindi ko maintindihan ang sarili na kumaripas ng takbo pabalik sa daan na aking tinahak at nagmadaling pupuntahan si Jess nang magulat ako sa aking nakita pagkapasok ko ng departamento nila.

Ang lalaki kanina na binigyan ko ng direksyon, ngayon ay mahigpit na niyayakap ang taong mahal ko. May kung anong kirot ang nararamdaman ko sa aking puso nang makita ko si Jess na niyayakap ng iba. Hindi na rin ako nagtanong pa kung sino ang lalaking ito dahil alam ko na ngayon na ito ang Kuya niya. Ang taong pinili niyang iwan sa kadahilang ayaw ni Jess na maging pabigat rito. Ang taong pinakamamahal niya na pilit kinakalimutan dahil sa kabila ng lahat. Ang taong baka piliin niya sa pagkakataon na ito muli.

Iniisip ko pa lamang ang huling pumasok sa isip ko ay hindi ko na nakaya kaya agad akong lumapit sa kanila at buong puwersa na tinulak ang Kuya nito kahit matangkad at Malaki ito sa akin at inagaw si Jess rito at kinulong sa aking bisig. Kung si Jess na ang pag-uusapan, kahit dehado ako sa laban ay handa ko pa ring ipaglaban ang alam ko na akin na.

“N-nathan…” sambit ni Jess sa aking pangalan ngunit hindi ko ito pinansin at ang buong tingin ay sa taong nasa aking harapan ngayon na nagposibilidad na aagaw kay Jess sa akin.

May malaki man na puwang ito sa puso ng taong mahal ko ay hindi ako papayag na basta-basta niya kukunin sa akin ang taong kay tagal kong binuo para maging masaya muli. Tanging pinanghahawakan ko man ngayon ay yung mga sandali na kasama ko siya ay gagamitin ko pa din ito na panlaban kahit walang kasiguradohan ay ilalaban kop ag-ibig ko.

“Bakit ka pa nagpakita rito?” buong tapang ko na saad rito.

“Nathan umalis na tayo” pilit na inaalis ni Jess ang pagkakakulong nito sa aking bisig pero buong lakas ko rin itong pinigilan para ipakita sa taong nasa harapan namin ako na nagmamay-ari ng damdamin ng taong matagal niyang winala.

“I’m sorry but who are you?” tanong nito.

“Boyfriend ako ni Jess at kilala kita… ikaw yung taong pinili ang responsibilidad niya kaysa mahalin ang taong walang ibang ginawa kundi ang intindihin ka…” mariin kong tugon ko habang binibigyan ito ng masamang tingin na nararapat sa gagong ito.

“You don’t know anything about us…” mariin din nito na saad sa akin.

“Hindi ko na kailangan malaman pa ang lahat basta ang alam ko sinaktan mo Jess…” agad ko na sabi rito na ikinasama ng tingin nito sa akin. Hindi rin ako nagpatalo rito at pinagkatitigan ito masama.

“Ano ba ang alam mo sa mga nagdaan sa amin? How come you put such impute on me of what I did to Jess before? “ giit nito at nakatingin na sa akin ngayon ng napakasama. Tila galit at gusto ng manakit sa

“Dahil ako yung sumalo sa kanya, inakay siya para makatayo at higit sa lahat, ako yung mubuo sa kanya kaya umalis ka na at huwag ng gulohin pa kami dahil masaya na wala ka na” kita ko ang pagtiim ng kanyang bagang at paghigpit ng kanyang mga kamao sa sinabi ko.

Hindi na ako nagulat nong susugorin na siya sa akin kaya naghanda na sana ako para makipagbag-ulo sa kanya kung hindi lang ako hinila ni Jess at pumagitna agad sa amin. Yung galit na tingin nito sa akin ay napalitan ng pagkagulat sa ginawa ni Jess at bumakas sa kanyang mukha ang pagkabigo.

“Jess…” sambit nito sa pangalan ng aking kasintahan. Dama ko rito ang sakit at pait sa pagkabiksan niya sa pangalan ni Jess.

“Umalis ka na Kuya…” mariin na sabi nito na tuloyan nitong ikinalungkot.

“But Jess –” hindi na ito natuloy sa kanyang sasabihin pa nang putulin ni Jess ito.

“Umalis ka na… bumalik ka na lang pakiusap. Hindi ba’t ikakasal ka na?” putol ni Jess rito na ikinagulat ng ekspresyon nito.

“H-how did you know that?” hindi makapaniwala na saad nito sa sinabi ni Jess at nagugulohan itong pinagkatitigan.

“Kung hindi ko nabanggit ay hindi mo rin sasabihin… pero tama na. Maging masaya na lang tayo sa pinili nating mga buhay. Huwag na nating balikan pa ang nakaraan dahil unti-unti ko ng binubuo ang sarili ko rito, kasama si Nathan…” may kung anong humipo sa puso ko sa sinabi ni Jess.

Lumulundag ang puso ko sa saya dahil alam kong ako yung pinili niya. Sobrang saya ko pero ang taong pumarito para magbakasakali sa nararamdaman niya ay nabigo. Minsan na rin ako nakaramdam ng ganito at halos hindi ko makayanan ang sakit nang mga paulit-ulit na pagtanggi. Wala naman din akong magawa sa huli para sa kanya dahil kailangan ni Jess na mamili at kung sa akin ito ginawa ni Jess, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko.

“Sana maging masaya ka na lang para sa akin dahil ako rin ay magiging masaya na din para sa’iyo” huling sabi ni Jess bago ito tumalikod at tumingin sa akin.

Sandali niya akong tinitigan bago siya naglakad na palayo. Agad ko itong sinundan pero nakita ko kung paano nasaktan ang Kuya niya. Nanatili nakayuko ito sa aming kinatatayuan kanina.

Chapter 36

Chapter 36

Jess’s POV

Parang sinasakal ang puso ko ng mamasdan ko ang sakit at pait na pinapakita ng mga tingin ni Kuya sa akin. Hindi ko natagal ito kaya kusa na akong umalis, nagmadaling lumayo para hindi na rin masaad ang nasasaktan ko na damdamin dahil sa aking sinabi sa kanya. Salungat sa dapat na dinadaing ng puso ko ang bawat salita na binibigkas ng aking mga labi. Pero nang tignan ko si Nathan, alam ko na tama na ang magiging desisyon ko kasi hindi nararapat sa kanya ang  masaktan. Tunay ang pag-ibig niya at ayaw ko pati ito masasaktan ko pa. Hindi na ako susugal sa pag-ibig na wala ng kasiguraduhan. Ano man ang pakay niya ay huli na ang desisyon ko, gusto ko na lang mapanatag ngayon kahit mahirap pipilitin kong magsimula ulit.

Nang makarating ako sa aking opisina ay agad ko itong sinara sabay napasandal rito dahil sa kirot na nararamdaman ng aking dibdib. Yakap ang sarili ng mahigpit ay kusang nang nag-uunahan ang mga luha ko pababa sa aking mga pisngi. Alam ko sa aming tatlo ay may isang masasaktan ng higit pa sa lahat pero bakit sinisigaw ng isipan ko na ako yung mas nasasaktan sa aming tatlo. Hindi ko alam kung bakit dahil alam ko ginawa ko naman ang tama. Pinili ko ang maging masaya sa pagkakataon na ito pero parang ang hirap tanggapin ng desisyon na iyon, ang hirap kasi kailangan ko siyang saktan.

Agad naman akong natigilan sa aking pag-iyak nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng aking opisina, dito ay nakita ko si Nathan na pumasok. Hindi ko ito pinansin muna dahil nag-aayos ako ng aking mga gamit nang isang mahigpit na mga akap ang pumulupot sa akin at kinulong ako sa mga bisig nito. Dama ang init ng kanyang hininga ay madiin ko itong dinama pero sa aking pagtataka bakit ba hindi nito natutumbasan yung sakit.

“Salamat pinili mo ako Jess. Hindi mo alam kung gaano kasaya ng puso ko na mananatili ka sa piling ko” nang banggitin iyon ni Nathan sa akin ay tila isang panibagong kirot ang naramdaman ko. Hindi ko maintindihan ang emosyong ito dahil nalilito ako ngayon kung ito ba ay kapanatagan dahil alam ko na pinili ko yung taong handing umagapay sa akin o pagsisisi sa isang sandali na habang buhay kong pananagutan.

Hindi ko na napigilan ang mga mahihinang hikbi na tumatakas sa aking mga labi hanggang sa sunod-sunod na akong napahagulhol muli ng iyak. Ayaw kong maging makasarili pero ayaw kong masaktan si Nathan. Alam ko sa puso ko na si Kuya pa rin hanggang ngayon, aaminin ko nong makita ko siya ay nangibabaw ang galit sa puso ko, kung bakit ba hindi niya ako pinili nuon at hinanap pa ngayon kung kailan unti-unti kong binuo ang bawat peraso sa puso ko na biniyak niya sa ibang tao. Nagalit ako nong mga panahon na hindi niya ako kayang ilaban pero hindi ko dapat ginawa iyon, hindi ko siya dapat pinagtabuyan.

“Nagugulohan pa rin ako… pinagsisihan ang nagawa ko pero ayaw kong masaktan kita” nang banggitin ko iyon ay agad kong nadama ang pagluwag ng kanyang akap sa akin hanggang sa nawala ito. Hindi ako kumilos bagkus ay sinasambit lang ng mga hikbi ko ang sakit na nararamdaman ko. Pinigilan ang sarili na huminahon pero sa tuwing nararamdaman ko ang presensya ni Nathan, alam ko na higit siyang masasaktan at ayaw kong mangyari ito.

“Nasasaktan mo na ako Jess sa mga desisyon mo… kung hindi mo siya kayang kalimutan hanggang ngayon, bakit ginawa mo sa akin to? Bakit pinapaasa mo’ko?” sumbat nito sa akin na hindi ko na makaya pang tanggapin dahil ito na ang ikinakatakot ko. Ang masaktan naming ang isa’t-isa sa isang relasyon na sinusubukan pa naming buoin. Hindi sapat sa akin ang ilang mga taon at naisin ko man na humiling pa ay parang ang labo na.

“I’m sorry…” tanging naibukang-bibig ko sa kanya.

Kita ko ang pagkuyom ng mga kamao at pagkagat ng ibabang labi niya sa inis.

“Tangna!” halos pabulong lang niyang sigaw habang sinasabunotan ang sarili.

Kahit parang isang hangin lang na narinig ko ang pagmura niya ay umaalingawngaw sa tenga ko ang lakas nito dahil dama ko rito ang sakit na pilit niyang kinukubli.

Wala na din akong nagawa nong lumabas siya ng opisina at sabay sara ng pinto ng napakalas na ikinapukaw ng isipan ko. Hindi ko dapat ginawa ito sa kanya, ang saktan siya dahil sa mga nagdaan kong hindi ko kayang kalimutan pa. Ang dami na niyang tiniis. Kay rami ng sinakripisyo. Pero hito ako para sa kanya na walang ibang ginawa kundi bigyan siya ng sama ng loob.

“NATHAN sandali…” sigaw ko nong sinundad ko siya para makausap pa. Ayaw kong hahantong muli ako sa sandaling may mawawala ako sa kanilang dalawa. Pinili ko siya kaya ilalaban ko kahit hindi ko pa tanggap ang sakit nang huling nasawi ko na pag-ibig. Bubuoin ko ito at wala ng iisipin pa na iba.

“Pakiusap ayokong mawala din kita…” sambit ko na ikinatigil niya.

Muli para bang nanumbalik sa puso ko yung sakit nong sandaling pinaalis ko na si Kuya sa buhay ko. Kahit masakit pipilitin kong tanggapin dahil kay hirap ng magsimula muli sa simul ana may makikilala na naman akong iba at baka hindi ko pa din makalimutan ang nagdaang pag-ibig ko. Pagod na rin ako.

“Natatakot akong magsimula na walang aagapay sa akin… Takot akong mag-isa na naman na nilalabanan yung sakit. Patawarin mo ako kung naging mahina ako at nagugulohan pa rin sa nararamdaman ko pero alam ko, sa puso ko, na meron ka dito… mahal kita…” hindi ko natapos muli ang sasabihin ko nang may sinabi ito.

“Kailangan mo lang ako Jess, pero hindi mo’ko mahal” sambit nito na ikinailing ko.

“Hindi Nathan, mahal kita…” sabi ko na ikinatitig lamang niya sa akin.

Yung mga tingin na alam kong nasasaktan ito. Gusto kong pawiin pero hindi ko magawa dahil sa hindi ko alam kung paano ito aalisin sa kanya. Nangangamba siya at nararamdaman ko ang ekspresyon na kanyang pinapakita.

“Sabihin mo nga sa akin Jess. Nong mga panahon ba na parati ako yung kasama mo, siya pa ba ang naiisip mo? Sa mga sandaling kayakap kita, siya rin ba ang nasa diwa mo? Ninanais na sana siya man lang yung kaakap mo?…” katahimikan para sa isang realisasyon sa kanyang sinabi at yung katahimikan sa akin ay ang nagging tugon ko sa kanya.

Namasdan ko kung paano nagbago ang ekspresyon ng kanyang itsura. Pait ng katotohanan ang aking nasisilayan rito at lungkot sa kanyang mga mata.

“Paano mo ako minahal sa mga oras na iyon kung iba ang nasa puso mo?” para isang malakas na sampal sa akin ang kanyang sinabi at isang kaisipan na bumagabag sa akin.

Bigla lahat nanumbalik, yung mga sandaling pinili ko ang tumakas sa sakit dahil nalulunod na ako, hinihila sa agus ng kalungkotan ng nakaraan na dulot ng paglisan na hindi ako sigurado. Ngayon nagbalik at nakita ko muli si Kuya, tila lahat ng sakit na iyon ay nanumbalik ngunit yung dating pakiramdam ng tamis ng pag-ibig ay hito pa rin, napukaw at ngayon puso ko ay nahihirapang magdesisyon. Sobrang gulo na ng isip ko.

Huminga ako ng malalim at napapikit sa katanongan na iyon. Iniisip yung mga sandali na alam ko pareho naming kagustohan.

“Pero bakit sinusumbatan mo na ako ngayon? Bakit parang kasalanan ko na lahat? Hindi mo ba natatandaan Nathan? Ginamit mo lang din naman ako” ayaw ko itong lumabas sa bibig ko dahil nakikita ko pa naman nuon pa na nagsimula kami sa isang walang kasiguradohang relasyon.

Mga araw na pareho kaming lango sa pagnanais na maramdaman ang init. Binigay ko sa kanya lahat ng sarili ko dahil alam ko kailangan ko. Hinayaan gamitin ang katawan ko dahil kulang ako. May parte sa puso ko na kulang at yun ang tamis ng pag-ibig na akala ko hindi na makakamtan pa.

Bakas sa mukha niya ang tindi ng pagkagulat sa aking isiniwalat. Mga nagdaan sa amin na hindi ko na inisip nong hinayaan ko siyang pumasok sa buhay ko.

“Ipapaalala ko lang sa’yo Nathan… wala naman talagang tayo” huli na para bawiin ko pa ang sinabi. Nasasaktan na ako sa kanyang panunumbat na tila napakasama ko na tao sa kanya para saktan siya. Hindi niya ba alam kung gaano kahirap ng lahat.

Sa sandaling mabigkas ko sa kanya ang katotohanang iyon ay isang butil ng luha ang lumandas sa kanag bahagi ng kanyang pisngi. Nasasaktan man ako pero iyon ang alam ko na katotohanan sa amin. Naglalaro ng apoy sa gitna ng pagnanais na matamasa ang sarap na hatid ng kamundohan. Isang laro ng pag-ibig na kailanman walang naidulot sa akin kung pagtakas sa kalungkotan.

Nagtakpo ang mga kilay niya ng banggitin ko iyon sa kanya at huli na para sa akin na bawiin ang aking sinabi.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Anong walang tayo? Na biro lang sa akin ng lahat ng ito? Laro lang ako sa’yo Jess?” pagtataka niya sa aking sinabi.

“Oo!… hindi, hindi ko alam… yung simula pa lang ginagamit mo lang naman din ako!” hindi ko na napigilang magtaas ng boses. Sumasakit ang ulo ko at wala ng kabulohan pa ang lumalabas sa aking bibig. Salungat na naman sa dinadaing ng puso ko na huwag siya masaktan pero ano itong ginagawa ko?

“Yung mga sandaling nalalasing ako, mga gabing init ng katawan mo ang nararamdaman kong nakadikit sa balat ko. Hindi ko dapat dinadamdam iyon pero binigyan mo ako ng dahilan para magpaubaya. Nalulungkot ako dahil nahuhulog na ako sa’yo pero nang sumbatan mo’ko dahil hindi ako makalimot sa nag-iisang taong sobrang kong minahal ay sobra na…” daing ko sa kanya at hindi na napigilan pang maiyak sa katotohanang nasasaktan ako para sa aming dalawa.  

“Hindi ba’t hindi naman ako nakalimot na ipaalala sa’yo na ’hindi ko siya makalimutan…” putol ko at direktang tumingin sa kanyang mga mata para mangusap sa muli ko na sasabihin sa kanya. “…hindi ko siya makalimotan, Nathan!” hindi ko na rin napigilang ilabas itong sama ng loob ko. Paulit-ulit at parati kong sinasabi sa kanya na hanggang ngayon hindi ko pa makalimutan si Kuya.

Isang blangkong mga tingin ang pinupukol ni Nathan sa akin, hindi ko mabasa, walang emosyon at sobrang akong nasasaktan na makita ang mga walang buhay na mga mata na ito. Huli na para bawiin ang masasakit na salita. Nagsisisi man ay ninais ko lang na marinig niya ang panig ko, kahit sumombra ako ay dinadalangin ko na sana babaliwalain lang niya iyon. Ngunit nagkamali ako nang simulan na niya akong talikuran. Paninikip ng dibdib at hirap sa paghinga ang aking nararamdaman ng talikuran niya ako.

“Nathan… I’m sorry.” Sambit ko nang pigilan ko siya sa pamamagitan ng paghawak sa braso niya. “Hindi ko sinasadya… minahal kita”

“Baka nga init lang ng mga sandali ang hanap nating dalawa. Na sa tagal na nating nagsama, tatlong taon na ginugol ko sa’yo, kamundohan lang na aking pinapadama sa’yo ay nakikita mo.” Saad nito.

Umiling ako kahit hindi niya nakikita ngunit ayaw ko ng magsalita pa. Gusto ko siyang abotin para akapin ngunit sa pagabot ko sa kanya ay ang pagtunog ng bell na hudyat na natapos ang isang session ng klase. Kasabay ng mga naglalakad na mga estudyante sa paligid ay nawala siya sa kumpulan ng mga tao.

Umabot ako hanggang sa labasan ng departamento namin ngunit hindi ko na naabotan si Nathan. Pangangamba ang una kong naramdaman na baka tuloyan ko na rin siyang mawala. Napakasakit tanggapin ang katotohanan na sinaktan ko siya.

PAGKAUWI ko ng bahay ay hindi na ako nag-atubili pang kausapin ang mga tao at nagkulong sa aking kuwarto. Kasabay ng pagbagsak ng aking katawa sa kama ay ang pangingilid ng aking mga luha sa kaganap ngayon araw na ito.

Hindi umayon sa akin ang Tadhana, nagugulohang sa walang katuturan na desisyon. Hindi makapag-isip ng tuwid at hito nawalan ng pag-asa na makikita pa ang tama sa kabila ng mga nasabi ko.

Hindi ko man intensyon na masabi ang mga iyon pero tama na siguro na ilabas ko ang pangangamba ko rin sa kanya. Para kay Kuya, tulad ng pagalis na siguro niya sa buhay ko ay sisimulan ko na rin siyang kakalimutan. Sabi man ng karamihan na mahirap burahin ang unang pag-ibig lalo na kapag tunay ito, siguro ay tama sila dahil sa limang taon na nawalay ako kay Kuya, hinahanap ko siya nuon. Nawala lang sa isip ko ng dumating si Nathan pero hindi ko dapat saktan silang dalawa.

Nagliwanag na ang kalangitan at yung kahilingan kong paidlipin na ako ay hindi nito tinupad. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata, hindi ako tinitigilan ng aking konsensya.

Habang nakahiga pa rin sa aking kama ay may narinig akong mahihinang katok sa aking pintuan. Hindi ko na lang sana papansinin at hahayaan na lamang ngunit agad naman akong napabalikwas ng bangon ng marinig ko ang boses nito. Isang malakas na kalabog sa aking dibdib ang dulot nito.

“Jess…” sa pangalawang pagkakataon sobrang bilis ng tibok muli ng puso ko, naghuhuramentado sa kaba at nahihirapan huminga. Hindi malaman ang dahilan kung bakit pero naaalala ng puso ko ang boses niya.

“Kuya…” mahinang banggit ko sa sarili.

[A/N]: Sorry kung ito pa munang isang chapter ang nagawa ko. Nasira kasi USB ko ang some importants files are there lalo na yung 3 chapter na ginawa ko na para dito. Di ko rin siya agad nagawa dahil inaalala ko yung kaganapan sa mga chapter na iyon but somehow I manage to make the best things for this one.

What is in your mind?

Ginawa ko ang ang part na ito so that you (Beh) could interact with me in writing the story. It’s highly appreciated if you could say what is in your mind now?

3 days experiment if you guys could interact with the story. Then I will have the update and made a little changes.

Give your thoughts about

Jess Ron Nathan Nathalie

Chapter 37

Chapter 37

Ron’s POV

Makakaya ko pa ba kung tuloyang mawawala sa aking piling si Jess. Iniisip ko pa lang na tuluyang ng hindi na siya makita ay hindi ko matatanggap. Papaano ko buburahin yung mga alaala ng mga halik at yakap na kay tagal kong hinahanap sa kanya. Paano ang mga araw kapag naaalala ko siya? Saana ko pupunta? Papaano ko siya makakalimutan kong siya ang laman ng aking isipan?

Matagal kong pinag-isipan ang magiging kaganapan sa tuwing magkikita kami muli. Hinanda ko na ang puso ko sa sandalling hindi ko na siya maibabalik pa pero kapag totoo ng nangyari ay wala rin palang saysay ang paghahanda dahil dama mo yung sakit at kirot na tumatagos sa puso hanggang sa kaluluwa mo. Sobrang sakit na para akong pinapatay sa sobrang hapdi sa pakiramdam.

“Napatulog ko na ang mga bata” rinig ko na sambit ni Ken kaya napaangat ako ng tingin rito nang bumaba ito galing sa itaas para patulogin ang mga bata.

Ayaw ko kasing nakikita ako ng anak ko na ganito ang itsura, na parang wala ng patutunguhan pa at nawalan ng taong sobra kong minahal.

“Salamat…” tugon ko bago muling tinungga ang bote ng beer na kay tagal ko ring pinagmasdan. Ang lamig kasi nito ay parang nahahalintulad ko sa mga tingin niya kanina. Blangko at walang emosyon habang sinasambit ang mga kataga na habang-buhay ko na dadalhin sa pagkawala na ng pag-ibig niya sa akin.

Kapag wala na siguro ang tao sa iyong tabi ay tunay na mawawala na ang pagmamahal nito. Hindi na maibabalik ang dating pagmamahalan, mga pagsusuyuan na tuloyan ng hahayaan at lilumutin dahil iba na ang nagpaparamdam nito sa kanya. Wala ng saysay pa ang damdamin ko dahil may iba na. Ako yung nauna pero iba na ang wakas.

“Oh, nagpatulog lang ako sa mga bata pero halos isang case na ng beer ang naubos niyo” sabi ni Ken at napatingin kay Jay na parang ito yung sinisisi niya na kaagad naman nitong ikinaling sa bintang ng kanyang kasintahan.

Napangiti na lamang ako sa kanila dahil nakikita ko na mas lalo silang tumatatag sa kabila ng lahat. Naging saksi rin ako sa hamon ng kanilang buhay, mga pagsubok na sabay nilang pinagdaan kaya hito sila masayang nagsasama kahit may kulang pa ay parati nilang pinapatatag ang sarili habang ako ay tila parang nawalan na ng pagasa pa na magpatuloy dahil tila nawala na yung kay tagal kong hinintay na magbalik.

Inisip ko na muli kong papaano ko hindi na maibabalik si Jess sa akin ay ikinabigat ng puso ko. Nakikita ko na mahal niya yung tao dahil kung hindi ay alam ko na maibabalik ko siya sa piling ko, siguro sa aking ligaw na panaginip ko na lang siya makakasama.

“Sobrang tagal ko siyang hinanap… sobrang kay tagal ko na inasam na muli siyang makasama. Akala ko, ako pa rin yung mahal niya… pinanghahawakan ko yung mga sandali na kasama ko pa siya, mga panahon na sobrang saya naming dalawa. Inakala ko ay nasaktan ko lang siya sa desisyon ko noon pero hindi ko inakala na kakalimutan na lang niya ako ng ganoon” hindi ko mapigilang saad nang isang pamilyar na kirot na naman ang umusbong sa aking damdamin.

Muli ay naramdaman ko ang muling paglandas ng aking mga luha. Gusto ko itong ikubli pero hindi ko na makayanan pa. Sobrang hapdi na ng puso ko at hindi ko na makayanan nag sakit. Nagtatanong ang isip ko kung bakit nagkaganito? Bakit tuloyan niya akong nilimot? Bakit ang damot ng tadhana sa akin? Masama ba akong tao? Nakagawa ba ako ng kasalanan para danasin ko ang sobrang sakit na ito. Bakit ako?

“

Ron, I want to help you… but I don’t know if I can change his mind

“ ani ni Jay na ikinailing ko lamang rito.

“It’s no longer possible… even if I want to make up his mind, I know he love that Nathan.” Tugon ko rito.

“Pero hindi pa naman kayo nakapag-usap talaga ng masinsinan… ayaw kitang bigyan ng maling pag-asa pero kung gusto mo’ng mapanatag, kailangan mo siyang makausap uli” saad ni Ken na ikinatingin ko rito.

Saglit akong natigilan at napaisip ng malalim sa sinabi ni Ken. Hindi ko pa naman siya nakakausap talaga sa nararamdaman niya. Iyon din ang katiting na pag-asa na meron ako pero parati ako pinapangunahan ng takot, takot na baka mali na naman ako, nab aka mahal talaga niya yung Nathan na iyon. Ang hirap sumugal dahil andito na sa akin ang pangangamba na baka mali na naman ako.

Pero gusto kong subukan at sana sa pagkakataon na ito gusto kong umasa man lang na baka meron pa, baka may kaunti pa ako sa puso niya.

PAGKATAPOS naming mag-inuman ay umakyat na ako sa taas para makapagpahinga na dahil tinamaan na rin ako ng inumin at masyadong marami rin akong naubos sa pag-aakala na baka maibsan man lang itong sakit na aking nadarama. Kahit papaano makakatulong ito para makaidlip na ako.

Hindi pa ako masyadong dinalaw ng antok nang may naramdaman akong humawak sa aking pisngi. Sa aking pagdilat ay si Nathalie ang aking nasilayan. Bakas sa mukha nito ang lungkot na tila ayaw mong makita sa napakaganda niyang mukha.

“It’s late… how did you get here?” tanong ko rito at kahit medyo masakit ang ulo ay tumayo ako para magkatapat ang mukha namin.

“I tried to call you for several times but you didn’t answer my calls. Afraid of what you will find out… I fly here immediately to see you and explain my side… I love you Ron” ito na rin ang pinangangambahan ko na masasaktan si Nath pero hindi niya alam kung gaano rin ako nasasaktan sa itinago niya sa akin. Hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan ko pa siya matapos niyang ilihim ito sa akin pero ang masakit ay hand ana sana akong manatili na lamang sa kanya pero ngayon tinibag ng mga nangyayari sa akin ang lahat. Natatakot na ako sa mga possibilidad at ayaw ko itong mangyari.

Habang hinahawakan ang magkabilang pisngi ko ay nag-uunahan ng bumagsak ang mga luha niya habang pinagmamasdan niya akong nakatitig lamang sa kanya. Nasasaktan ako para sa kanya pero mas nasasaktan ako sa ginawa niya. Nangangamba kung ano pa ang mga inililihim niya.

Sa dami ng katanongan na nais kong itanong sa kanya ay iisang katanongan lamang ang nais kong sabihin. “Why? Bakit hindi mo sinabi?” banggit ko rito habang pinagmamasdan ko ang umiiyak niyang mukha na dahil sa akin.

“I made a background check… I asked my cousins who is this person you are looking for, then it hit me that it was the person you love. I know I need to do something and I hide it from you when I found him…”

“And tell Jess that we are getting married the time you found him?” sunod-sunod na hagulhol niya umalingawngaw sa aking tenga at ang sakit pakinggan ng mga ito. Aaminin ko na hindi ko pa siya mahal pero napapanatag ako sa kanya at inisip na sa paglipas ng panahon ay mamahalin ko din siya ngunit nag iba na ang lahat.

“I’m sorry, Ron” sambit nito nang agad niya akong hinalikan.

Hindi ako nakapalag dahil sumasakit na ang ulo ko at umiikot na ang mga tingin ko. Pero itong mga halik na pinapatamasa niya sa akin ay sigurado akong higit ko pa na nararamdaman sa sandaling ito. Sa paghiwalay ng aming mga labi sa akin ay ang pagtanggal niya ng kanyang mga kasuotan. Bawat angulo ng hubad niyang katawan ay sobrang perpekto. Ang hubog ng kanyang katawan na nakaakit ay talagang magpapaubaya ka. Isang inaasam na karamihan na katawan na nakatambad sa aking harapan. Lalaki ako at kahit pigilan ko man ang sarili ko ay kusang lalabas ang init ng katawan ko sa nakatambad sa akin.

Hanggang sa nag-isa muli ang aming mga katawa. Bawat indayog niya sa aking kahabaan ay nagdudulot ng libo-libong emosyon sa aking isipan. Ang pakiramdam ng kakaibang sensayon ng init at haplos ng kanyang looban ay nakakabaliw at dinadala ka sa pinakamataas na alapaap.

Ngunit sa kabila ng aking natatamasang saya na hatid ng kamundohan ito ay mayroong isang katanongan na namutawi sa aking isipan kahit danasin ko man ito sa iba nong nawala siya sa akin.

Ano ba muli ang pakiramdam na mapasaya ko muli siya tulad nito?

Napapasaya kaya siya ng taong mahal na niya ngayon? Hindi ba niya hinahanap minsan ang init ng aming pagmamahalan noon?

“ Jess… “ hindi ko mapigilang masambit ng aking isipan sa naramdaman ko na pamilyar na sensyason sa aking puson at ang pagdaing ko sa parehong pakiramdam ng pag-agos ng aking katas ng maabot ko ang rurok ng mainit na tagpuan na ito.

Sana man lang matapos na ito lahat…

SA PAGGISING ko nang sumapit ang umaga ay naalala ko ang nangyari kagabi kaya agad akong bumaling ng tingin sa aking tabi nang makita kong wala namang tao rito. Inisip ko na lamang na baka panaginip lang iyon dahil suot ko pa ang kasuotan ko nang mahiga ako.

Nagpasya akong bumangon at inabot ang phone ko para tignan ang oras ng may ibang bagay na nasagi ang kamay ko. Nang tignan ko ito ay labis na pagkagulat na lamang ang nadarama ko. Ang engagement ring na bigay ko kay Nathalie ay nasa tabi ng phone ko.

Nahilamos ko na lamang ang kamay ko sa aking mukha dahil rito. Hindi ko inakala na totoo palang nagpunta siya rito. Nag-isa ang aming mga katawan habang ang isip ko ay nasa ibang tao. Hindi ko lubos akalain na ganito, na kusa ring umurong ito sa pagyaya ko sa kanya ng kasal. Hindi ko man siya nais na saktan pero siguro mabuti na rin ito habang magulo pa ang isipan ko. Sasaktan ko lang din siya pag nagkataon dahil kapag hindi na ako muling mahalin ni Jess ay babalik na naman ako sa mga araw na marurugmok ang puso ko sa kanya.

“Dad…” biglang sigaw ng anak ko ng pumasok ito bigla silid na tinulogan ko.

“Why little man?” untag ko rito nang humalukipkip ang mga bisig nito at masama akong tinignan.

“There are lots of beer bottles outside… did you drink that all alone Dad? Did you?” sabi nito habang masama pa rin akong tinignan nito.

Napabuntong-hininga na lamang ako sa sinasabi ng anak ko, kita sa mukha niya ang disgusto sap ag-iinom ko uli. Nag-aalala siya, nararamdaman ko dahil alam na kapag bigo ako ay alak ang una kong tinatakbuhan. Masakit rin bilang isang ama na makita ang anak ko na nahihirapan din sa sitwasyon ko lalo na kapag may ginagawa akong makakasakit sa akin.

“Come here…” I said, spreading my arms open for him to hug me and he did. I feel the comfort and ease every time my Lyle is worried. “This is the last time, I promised” I added. Never going to hesitate to say that because today I will be fixing everything again. Whatever the outcome, I will accept all heartedly if I ever fail again.

“By the way, did you find Tito Jess? Do you know where could he be right now, Dad?” biglang untag ng anak ko ng humiwalay ito sa yakap ko. Kita ko ang kislap sa kanyang mga mata sa kanyang sinabi kaya hindi ko maitatanggi na sundin ang nais niya na makita ito.

Isa atang kamalian ko na sabihin sa kanya ang lahat sa murang edad. Lasing ako nong gabing naisiwalat ko sa kanya ang lahat. Kung bakit hindi kami nagkatuloyan ng Mommy niya. Sino ang iniiyakan ko sa gabing naalala ko ang masasakit na karanasan ko sa pag-ibig. Ang taong nagpadama sa akin na mahalaga ako, na hindi ako nakakalimutan at napapabayaan. Nabulak ako sa galit at pinagbabayaran sa bawat minuto na lumipas ang mga nagawa ko.

“This is his address… I asked my Tito about his information… that happens to be the College Dean” sabi ni Jay ng iabot sa aking ang isang peraso ng papel na nakalagay kung saan ko mahahanap si Jess.

“Thank you, bro. I really owe you a lot” pasalamat ko rito.

“Don’t mention it. Send my regards to Jess. I want to see him soon too” sabi nito na ikinatango ko rito.

Habang bumabyahe ay dama ko ang sobrang kaba na baka hindi ako kitain ni Jess at baka ipagtabuyan na naman niya ako. Hindi ko mapigilan isipin ang magiging kahihinatnan nito pero nananalig ako at umaasa n asana makausap ko siya.

Nakatulog na si Lyle sa medyo matagal na byahe kaya hinayaan ko na lamang. Hinahanap ko yung address na isinulat ni Jay at nagtanong-tanong.

“Pasensya na po sa abala ngunit maaari ba akong magtanong kung saan nakatira si Jesson Rodriguez?” tanong ko sa Ale na kakalabas lang ng bahay nila.

Kita ko sa tingin nito ang pagkalito pero sa huli ay itinuro naman niya ito.

“Iyang tapat na bahay… sino pala sila?” biglang tanong naman nito sa akin na hindi ko napigilang sagotin.

“Kapatid niya po…” ngayon ay labis na pagkagulat ang nasilayan ko sa kanyang itsura.

“May kapatid si Jess?” gulat nitong sabi na napatingin sa akin ng maigi.

Hindi ko alam kung na tiyahin daw niya ito pero iisa lamang ang alam ko na nasa Pangasinan lahat ng mga kamag-anak ni Jess dahil taga roon sila ni Ken. Hindi ko alam kung bakit nagkaroon siya ng mga kamag-anak rito sa Leyte.

“Kuya Miguel!” katok ng Ale sa bahay mismo na tinitirhan ni Jess.

Medyo maaga pa masyado para kumatok pero wala na akong magawa dahil andito na ako. Nilukob man ako ng kaba pero kukunin ko ang pagkakataon na ito para makausap siya.

“Bakit po Tita Raquel?” isang pamilyar na boses na labis ko na ikinagulat.

“May naghahanap kay Jess… kapatid niya raw” sabi ng Ale bigyan ako ng daan para maipakita ako.

Parehong pagkagulat ang rumehistro sa aming mga mukha nang mapagsino ko ito.

“Rocky?!”

“Ron?”

ANG DAMING katanongan muli ang pumasok sa aking isipan, kung bakit nagawa nilang itago sa akin ang lahat ng ito. Kung bakit hindi nila sinabi man lang na alam nila kung nasaan si Jess, sino ang kasama nito.

“Alam kong marami kang katanongan ngayon Ron pero desisyon iyon lahat ni Jess… kahit si Kuya Mave hindi na pumagitna sa mga desisyon nito pero hindi naman namin nakakalimutan na ipaalala sa kanya ang lahat nab aka hanapin mo siya.” panimula ni Rocky nang ipasok ko si Lyle sa isang silid nila para makatulog man lang ng maayos.

Parehong mga tugon ang nakukuha ko sa kanila, na desisyon niyang umalis at hindi ipaalam kung nasaan siya. Nasasaktan ako na kahit mga sarili kong mga kaibigan ay nakaya akong paglihiman. Kahit ang babaing handa na sana akong mapanatag pa ay itinago sa akin ang lahat. Nagsinungaling lahat at pinaglihiman ako. Hindi ko na alam kung ano pa ang paniniwalaan ko, susundin ko na lang ang nais ng puso ko na makita siyang muli.

“Nasaan si Jess?” seryosong tanong ko dito at hindi inalis ang tingin rito hanggang hindi nito sinasabi sa akin ang lahat.

“Wala ng saysay pa na magsinungaling sa iyo pero andito siya… nasa silid na iyon” turo ni Rocky sa hulihang pinto.

Wala akong inaksayang sandal para lapitan ito at umasa na sana andito ba talaga siya.

Nang nasa tapat ako ng pinto ay nag-aambang kakatok na ako rito pero muli ay natigilan ako sa aking mga pangangamba. Napapikit ng mariin at pinilit na huminga ng mapanatag. Pero tulad ng mga huli, kahit anong paghahanda ko ay hindi natutumbasan ng paghahanda ko ang pangangamba ng puso ko.

Sa huli ay kinatok ko ito at parang nanikip ang dibdib ko nang walang sumagot. Pinipigilan ko ang sarili na hindi panghinaan ng loob kaya sa muli kong pagkatok ay akin itong tinawag.

“Jess…”

Chapter 38

Chapter 38

Jess’s POV

Nanginginig ang mga kamay ko na pilit inaabot ang seradora ng aking pinto. Sobrang bilis na ng tibok ng puso ko sa kaba nab aka totoong tinatawag niya ako. Gusto kong paniniwalaan ng guni-guni ko lamang ito pero sa pangalawang pagkakataon na pagkatawag niya sa pangalan ko ay kusa kong binuksan ito sa pag-aakala na imahenasyon ko lamang ito. Pero isang kamalian na buksan ko ang pinto nang bumungad sa akin mukha ni Kuya.

Hindi ko maipaliwanag ang nadarama ko nang muli kong masilayan ang kanyang mukha. Na tila ba muli ako nangulila sa kanya. May kung ano sa puso ko na humipo rito nang mamasdan ko ang malulungkot na mga mata nito, nagsasaad ng sakit.

“A-ano a-ang gi-gina-gawa mo d-dito?” nauutal ko na untag rito nang hindi ito inaasahang makita rito sa mismong tapat ng kuwarto ko.

“Mag-usap tayo Jess” muli ay nadama ko na naman ang sakit rito sa puso ko nang marinig ko ang boses nito. Para bang namuhay sa kanyang boses ang kalungkotan na ito at bawat binibigkas ng mga labi niya ay isang malulungkot na mga salita. Ramdam ko ito kahapon pa lalo na nong pagtabuyan ko siya sa pagdesisyon ko na itigil na namin ang aming mga nadarama. Pero hindi ko talaga matigilan hindi maramdaman ito dahil alam ko ako yung dahilan ng mga malulungkot na mga salita na ito.

“Umalis ka na… wala na tayong dapat pag-usapan pa” sabi ko at daling isinara nag pinto pero agad niya itong pinigilan. Hindi ko masara sa sobrang lakas niya. “Pakiusap umalis ka na Kuya!” Singhal ko. Pinipigilan na hindi mapiyok ang boses ko dahil kanina pa nang mamasdan ko ang itsura niya ay hinahabag na ang puso ko kaya gusto ko siyang umalis dahil ayaw ko itong makita. Ayaw ko itong madama dahil nasasaktan rin ako.

“Jess, please… I’m sorry sa mga nagawa ko na kailangan mong magdesisyon para sa akin” nang marinig ko ang mga salitang na ito ay hindi ko na napigilan ang mga luha kong pumatak sa aking mga mata. “Pero hindi ko ninais na lumayo ka dahil mas kailangan kita nong mga sandal na iyon. Lumipas ang mga taon, inisip ko na kalimutan ko pero hindi ko magawa, sinubukan ko pero hindi kita makalimutan kaya andito ako para ilaban yung pagmamahal ko sa’yo so please mag-usap naman tayo.”

“Umalis ka na!” sigaw ko nang pilit pa ring tinutulak pasara ang pinto ko kahit pinipigilan niya ito. “Please lumayo ka na…” halos hindi ko na masambit ang katagang iyon dahil sa mga hikbi na pumipigil sa akin na magsalita.

“Kung ganon sabihin mo’ng hindi mo na ako mahal” agad nitong sabi na ikinatigil ko bigla. Parang may bumabara sa lalamunan ko para ibigay sa kanya ang maling kasagutan ko para sa katanongan niya. Hindi ko kaya. “Sabihin mo sa akin ngayon na may ibang mahal na ka Jess kaso ako… pinilit kong limutin ka noon pero hindi ko magawang magmahal ng iba dahil parating may ikaw at ako, dito sa puso ko… kaya sabihin mo hindi mo na ako at kusa akong aalis na”

Nakagat ko na ang ibabang labi ko sa pagpigil ng mga hikbi ko dahil alam kong isang kasinungalingan na naman ang bibitawan ko sa sandaling ito. Masakit tanggapin pero kailangan namin para mapalaya na naming ang isa’t isa. Kung paulit-ulit na sakit ang aming madarama at sa isang kaunting pasakit ay agad kaming mabibiyak ay mabuti na rin na tapusin na ang lahat. Ayaw ko na rin siyang masaktan pa.

“Kuya, hindi na talaga kita mahal” kasabay nito ang biglang pagsara ng pinto na tila natigilan ito sa akin sinabi. Isang nakakabinging katahimikan ang namutawi sa paligid na tila nawala lahat ng ingay na ginawa ng mundo nang sabihin ko iyon sa kanya. Sa aking pagkalito ay isang masakit na sigaw ang aking napakinggan na tuloyang lumukob sa aking pagkatao ang kamalin na aking nagawa.

Napakasakit na sigaw na ayaw kong marinig dahil parang pinapatay ako.

“Hindi!!!” mga sigaw nito.

Napatakip na ako ng tenga nang ayaw ko itong pakinggan. Ayaw kong marinig ang mapait na sigaw. Hindi ko makaya pakinggan ang masasakit na hiyaw na idinulot ko sa kanya.

“Hindi, hindi… mahal mo pa ako Jess. Mahal mo pa ako!” diniin ang mga palad sa tenga ko para hindi na mapakinggan ang mga sigaw na iyon dahil ang sakit pakinggan. “Mahalin mo pa ako Jess…”

Umiiling at pumipikit ng mariin sa isang bangungot na gusto kong takasan. Hindi ko ninais na maranasan pero hindi ko naman sinasadyang makasakit ng iba.

“Daddy…” rinig ko na iyak ng bata.

Nang mapagsino ko ito ay yung kirot na nadarama ng puso ko ay parang dinagdagan. Hindi ko lang pala nasasaktan si Kuya, kung hindi pati na rin si Lyle.

“Daddy, why are you screaming and crying” tanong ng bata.

Hindi na ako nakatiis pa at daling binuksan ang pinto ko para tingnan ito at doon ko nakita na niyayakap niya ang Daddy niya habang nakaluhod na si Kuya sa sahig sa mismong tapat ng pinto ko.

Tumingin ito sa akin at para akong nahabag na makita ang bata. Tila nakikita ko nuon si Kuya noong mga bata pa kami na umiiyak dahil inagaw ko raw sa kanya ang Mommy niya na hindi naman na totoo. At ang sakit na makita na pati yung bata ay nasasaktan ko.

“I’m sorry…” tanging naisaboses ko.

“Tito Jess, why Daddy is crying?”

“I tried to tell your Tito to comeback to us but he won’t…” sabi ni Kuya sa anak niya na agad naman ulit na tumingin sa akin.

“Why po? You don’t want to be with us? You don’t want to see Mommylola?” inosenting sabi ni Lyle sa akin.

Hindi ko mahanap ang tamang salita dahil natatakot ako na pati sa bata isang kasinungalingan ang masabi ko. Ayaw kong masinungaling sa isang walang muwang na bata.

“

Because he still has a lot to do here … and then your Tito still has a job so he won’t be with us when we get home“ parang ako na naman ang nasasaktan sa sinabi ni Kuya sa bata.

“Then can we stay for a while? Just for a night lang po pretty please” pakiusap nito sa akin na pagnagsalikob ang mga daliri.

Tinitignan ko pa lang si Lyle ay alam kong hindi ako makakatanggi sa munting kahilingan niya. Ano ba ang ikakasama kung mananatili sila kahit ngayon gabi man lang? Wala ng magpapabago pa sa desisyon ko dahil huli na ito, hindi ko na titibagin pa ito.

“Sure…” isang pilit na ngiti na ayaw kong ikubli dahil may sinasambit ang puso ko na ikakasira ng mga taon na pinaghirapan kong buoin ang sarili.

NANG magdilim ay sabay kaming kumain lahat. Nagpresenta si Kuya na magluto para sa amin na ikinagalak nila Tatay Miguel dahil sa masarap na mga putahe na inihanda sa mesa.

“Bro, hindi pa rin nagbabago… masarap ka pa rin magluto.” Puri sa kanya ni Rocky habang ako ay pilit na iniiwas ang tingin sa kanya at tinuton ang pansin kay Lyle na masayang kumakain. Ngumingiti pa ito sa akin kapag nakikita niyang nakatingin ako sa kanya.

“Sobra… may mga naaalala nga akong moments eh sa sobrang sarap ng pagkain” biglang sabi ni Mave na ikinatingin ko sa kanya ng matulis. Kung nakakamatay ang tingin ay kanina pa malamig ang katawan nitong nakahandusay sa sahig.

Ayaw ko talagang ginagawang palusot ang ibang bagay para lang ipaalala sa akin ang lahat.

“Oo, namiss kayo ng barkada actually, lalo na si Rocky kapag nalalasing” sabi ni Kuya rito.

“Aba kahit sa Manila naglalaklak itong batang ito?” biglang hirit ni Tatay Miguel.

“Nako Tay, hindi lang basta nalalasing yan… tumatakbo yan sa daan na walang salawal” pangbibisto ni Kuya sa kaibigan na ikinatawa nilang lahat maliman sa akin na pilit hindi na lamang narinig kuno ang pinag-uusapan nila.

“What is salawal?” tanong ni Lyle na tumingin sa akin dahil magkatabi lang naman kami sa bilog na mesa.

Napatingin ako sa mga tao sa paligid pero hindi ko siya tinignan.

“Salawal is undergarments…” tugon ko sa bata na ikinalaki ng mga mata niya sabay tingin kay Rocky.

“You mean Tito Rocky you run on the road without underwear? That sick” tawang banggit ni Lyle rito na ikinatawa naming lahat sa huli kasi hindi mo talaga mapigilan hindi punahin ang pagka-inosente ng bata.

Napuno ng tawanan ang lamesa kahit papaano at nawala iyong medyo hindi kaaya-aya na nangyari kaninang umaga lang.

“Hoy Kuya matagal ka pa ba jan? Gagamit sila Ron ng banyo hoy!” bulyaw ni Rocky kay Mave na naliligo. “Pasensya ka na bro… daig pa babae nito maligo eh” paumanhin ni Rocky sa bisita.

“It’s okay” tugon naman ni Kuya.

“Mayroon namang banyo roon sa kuwarto ni Jess… doon na lang kayo maligo” biglang suhistyon ni Tatay na ikinatigil ko sa paghuhugas ng pinggan at napatingin sa kanila lalo na kay Kuya na nakatitig sa akin na hinihintay ang magiging sagot ko.

“Puwede ba? Medyo nangangati na kasi si Lyle… baka magkarashes pa” sabi nito.

Hindi agad ako nakasagot rito pero nang tignan ko ang makahulugang tingin sa akin ni Rocky ay ang kusa ako.

“Sige dalian mo baka mapaano pa yung bata” tugon ko rito.

“Salamat…” sabi nito na ikinatango ko agad sabay balik sa aking ginagawa.

Napapikit kung bakit hindi ko matagalan ang mga titig niya.

“Comeback is real na ata…” biglang sabi ni Rocky na nasa tabi ko na ngayon.

“Gago ka ba? Tigilan niyo na nga kami… wala ng babalik pa” sabi ko rito at pinagpatuloy ang ginagawa ko.

“Ako sa’yo… hindi ako magsasalita ng tapos lalo na at kita ko sa’yo Jess kung ano ang mga reaksyon mo sa tuwing anjan si Ron” sabi nito na ikinatigil ko. Balak ko sana siyang batohin ng pinggan pero sa imahenasyon ko lamang iyon. Kung sa bagay meron punto si Rocky, hindi ako makompurtable kapag andito siya, naiilang ako at isang pakiramdam muli ang umusbong sa diwa ko na pilit kong pinipigilan dahil hindi na ito magiging tama.

Pagkatapos ko magligpit ng mga nahugasan sa mga kabinet ay umakyat na ako sa taas para makapaglinis na rin ng katawan. Pagkabukas ko ng pinto ng kuwarto ko ay siya ring pagbukas ng pinto ng banyo at doon lumabas si Kuya na tanging tapis lang ay maikling tuwalya sa kanyang pagitan.

Parang akong nakakita ng multo nang hindi ako makagalaw nang makita ko ang kabuoan ng kanyang itaas na katawan. Nong huli kong kita rito ay medyo payatin pa ito ngunit ngayon ay malaman na ang bawat kalamnan rito. Umuukit ang bawat detalye ng laman niya sa katawan at hindi ko na napigilang mamangha sa malaking pinagbago niya. Hindi ko alam na matagal pala akong nakatingin sa kanya kung hindi lang ito nagsalita.

“Salamat pala sa pagpapagamit mo ng banyo” sabi nito na ikinatango ko lang sabay iwas ng tingin at naglakad sa ibang direksyon para hindi ko siya makatagpo ngunit sa gulat ko na lamang ay bigla niyang hinablot ang kamay ko at kinulong sa kanyang mga bisig sabay sara ng pinto at kandado nito. “Akala mo hindi ko nakita kung paano mo’ko tignan Jess”

Bultahe-bultahing kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko nang maglapit ang aming katawan at kinakapos ako ng hininga ng sobrang lapit na ng mukha niya sa akin. Hindi ako makapag-isip ng tama dahil sa nangyayari.

“Talagang hindi mo na ako gusto?” sabi pa nito na tumitig na pala sa akin.

“O-oo Oo” hindi ko na alam ang sasabihin.

“Kung ganon pigilan mo nga akong angkinin ka muli” sabi nito.

Gusto kong magprotesta dahil alam ko ang gagawin niya pero huli na nong lumapat na ang mga labi niya sa akin. Para akong nalasing at napasailalim agad sa kanyang mahika dulot ng kanyang mga halik sa akin ngayon.

Gusto ko siyang itulak man lang at sampalin o saktan sa ginagawa niya pero iba ang tinutugon ng katawan ko sa mga haplos ng labi niya sa akin. Sobrang mapusok. Nakakasira ng ulo. Hindi ko na alam.

Sana makahanap pa ako ng lakas para lumaban sa kanya pero wala akong ibang madama kung hindi ang sarap na hatid ng mga halik niya na halos limang taong hindi ko naranasan.

[A/N]: ANO KARUFOKFOKAN YAN JESS? HUH? ANO TEH?

Naiyak ako sa first part nito as in tumulo yung luha ko pero bumawi ako sa last part…

susunod na pala yung Teaser part hahaha bahala kayo jan. MAG MODULES PA AKO! HAHAHAHHA

Chapter 39

Chapter 39

Ron’s POV

Ramdam ko ang mga kamay nito na pilit nilalayo ang katawan ko sa kanya ngunit hindi ako nagpatinag at pinadama pa ang nais na iparating ng damdamin ko. Nangungulila ako sa kanya at sobra akong nasaktan nang may nakita siyang iba na ipinalit sa akin. Kaya sa kaisipang iyon ay hindi ko na lang namamalayan na marahas ko na siyang hinahalikan at para akong namanhid sa mga protesta niya.

“Bakit mo ito ginagawa sa akin Kuya?” isang katanongan na hindi ko maintindihan sa kanya ng mangapa kami ng hingin matapos ng isang mapusok na mga halikan namin.

Saglit ko siyang tinitigan at inisip ng mabuti ang kanyang katanongan kung bakit niya natanong ito sa akin ngunit wala akong makitang kasagotan sa mga mata niya habang nagkatitigan kami.

“Galit ka ba sa akin, Jess?” balik ko na tanong sa kanya na hindi ko nakitaan ng kahit anong emosyon sa kanyang mga mata na ikinadurog ng damdamin ko dahil ayaw kong mabigo na muli, susugal na ako sa pagkakataon na ito at ayaw kong mauwi na lang sa wala lahat.

“Ikaw? Nagalit ka ba sa akin nong iniwan kita?” tanong niya.

“Hindi…” tugon ko at muli siyang hinalikan para madama niya na totoo ako sa aking binitiwang salita ngunit bigla ay may iba akong naramdaman sa kanyang mga halik.

Muli ay naghiwalay ang aming mga labi para mangapa pa ng hingin at tinignan ko siya ng maigi habang hinihingal ako ay nasilayan ko sa kanya ang hindi maipaliwanag na mga tingin.

“Hindi ko kayang magalit sa’yo” sambit ko at muli siyang inangkin. Mapusok man o agresibo ngunit nais ko lamang ipahatid sa kanya ang katotohanan na walang halong galit itong aking pinaparating sa kanya.

Kalaunan ay tumutugon na siya sa aking mga halik at hindi ko maipaliwanag ang namutawing saya sa aking puso nang siya na mismo ang tumutugon sa bawat halik ko sa kanya. Bawat haplos ng kanyang mga labi sa akin ay nagpapahiwatig na nagpapatinaud na ito sa kamundohang umusbong sa amin at sobrang saya ko dahil sa muling pagkakataon ay nadama ko siya. Ilang taon ko ring inantay ang sandali na ito na muling bumalik sa amin. Yung madama ang init sa bawat isa at higit sa lahat ay ang damdamin na alam kong mayroon pa kami.

Nagulat na lamang ako nang siya na mismo ang nag-alis sa tapis na ipinulupot ko sa hubad ko na katawan at hindi niya alam kung ano ang hatid nito sa akin kaya wala na rin akong sinayang na sandali upang madama na rin ang bagay na nuon pa man ay aking gustong madama sa kanya lalo na nung mawala siya sa aking piling.

Hinubad ko ang mga saplot niya sa katawan at sobrang init na lamang ang naramdaman ko sa buo kong katawan na masilayan ko ang balat niya na kumikinang sa pawis. Hinaplos ng mga palad ko ang bawat hibla nito na nagdulot ng nginig sa kanyang katawan hanggang sa dumako ang kamay ko sa kanyang malalabot ng hita at itinaas ito at pinatong sa aking balikat. Kita ko na sa kanyang mga mata ang sobrang pagnanasa at tinutugonan ko ito sa pamamagitan pagkagat sa kanyang hita na nagdulot ng isang magandang musika sa aking tenga. Bawat impit at daing ay aking pinakinggan sa kanya hanggang maglakbay ang mga halik ko pababa sa kanyang kasaringlan at ito ay aking isinubo. Pinipigilan niya ang sarili na mapaungol sa aking ginawang pagsakop sa kanyang kahindigan pero mas lalo ko pa itong pinag-igihan lalo na nong malasahan ko ang kanyang paunang katas na nagdulot ng kahayokan sa aking sistema para mas lalo pang pag-igihan ang aking ginagawa.

“Hmngh!” isang pigil hiningang impit ng sumabog sa aking bibig ang kanyang katas. Lahat at sinimot ko at walang sinayang.

Para itong mamatay sa bilis ng kanyang paghinga pero hindi pa iyon ang huli nang itaas ko pa ang kanyang isang binti para makita ko ang kumikiwal nitong butas na parang naghahanap na ng atensyon na agad ko naming ibinigay. Rinig ko ang muling pag-impit nito ng pigil na daing ng paglaruan ang ang butas ng kanyang lagusan at doon ikinalat ang kanyang katas para dumulas. Ayaw ko siyang masaktan sa muli naming pag-iisa kaya ihahanda ko na lamang siya. Halos limang taon kaming nawalay sa isa’t-isa at ayaw ko siyang masaktan dahil alam ko kung gaano ang ikinalaki ko.

Sunod-sunod na ungol ang pinipigilan ni Jess na lumabas sa kanyang bibig ng ihanda ko siya sa isang maalab pa na bakbakan. Nang makita kong handa na siya ay agad kong itinutok ang kanina ko pang tirik na tarugo na naglalaway na sa butas na kanyang papasokan.

Samot-saring emosyon at alaala ang bumalik sa aking isipan nang maipasok ko ang ulo ng aking ari sa kanyang masikip na lagusan na sinasakal ang aking kahindigan.

“Ahhh…” pareho naming ungol dalawa nang bumaon pa ang aking kahabaan sa kanyang lagusan.

Hindi ko na maalala pa kung kailan ang huling beses na muling nag-isa ang aming mga katawan, para kasing kahapon lang nangyari ang gabing umalis siya sa tabi ko pagkatapos ng tagpuang tulad nito.

Dahan-dahan ko pang ibinaon ang sarili ko sa kanya habang siya ay napapaliyad sa bawat pagdiin ko sa kanya. Napapatapon na niya ang kanyang ulo sa iba’t ibang direksyon habang pinipilit ang sariling hindi umungol sa pagbaon ko pa ng tarugo ko sa kanyang lagusan.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito ay may kung ano sa isip ko na bumabagabag sa akin habang pilit kong pinag-iisa ang aming katawan dalawa muli. Parang may nawala at hindi ko alam kung ano ito. Nangingibabaw sa isip ko ang kamundohan at hindi ko na malaman kung ano ang dinadaing ng aking dibdib sa nakikita ko kay Jess.

Napatigil naman ako saglit nong masilayan ko ang katawan niya. Walang pinagbago ito at tulad ng laging kinahuhumalingan ko sa kanya ay hindi ko naiwasang hindi muli damhin ang kanyang katawan. Muli ko siyang hinalikan kahit nangangapa na ito ng hininga sa pagkakatuhog ko muli sa kanya.

“Ilang taon na ba Jess nong umalis ka bigla sa buhay ko?” tanong ko dito na pilit hinahagilap ang kanyang mga tingin pero pilit naman din niya itong inaalis at iniiwas sa akin.

Labis akong nagsasaktan na kahit ganito ay parang may nagbago na sa kanya. Hindi ko alam kong naiilang siya dahil sa nagawa niya sa akin kaya pilit niyang hindi magsalita pero sinabi ko naman sa kanya kanina na hindi ako minsan nagtanim ng galit sa ginawa niya. Nong una siguro nong umalis ito ng walang pasabi pero sa bawat minuto, oras at araw na lumipas, kahit umabot ng ilang mga taon ay hindi ko nakaya ang magalit sa kanya dahil alam kong ginawa lang niya yun para sa aming dalawa pero bakit ganito. Bakit nawala na ang mga sigla sa kanyang mga mata?

Muli ko siyang hinalikan para damhin ang pagmamahal na parating hinahanap ko sa kanya. Tinutugonan naman niya ang mga halik ko pero yung dating lasa ng kanyang pag-ibig ay nawawala na sa kanyang mga labi at labis akong nasasaktan dahil kahit anong pilit ko ay hindi niya pinalalasap sa akin ang pagmamahal.

Hindi ko na lang napigilang hindi maluha sa bawat halik niya na parang wala ng pakiramdam. Hindi ko alam pero nakakasira ng ulo ang ganito. Ang pag-ibig na kay tagal ko ng hinahangad sa kanya ay parang nawala na.

“Jess hindi ako galit… hindi ako galit” sabi ko sa kanya habang hindi mapigilang hindi humagulhol sa kanyang mukha.

Muli kong tinignan ang kanyang mukha pero wala akong nasisilayang kung ano rito kung hindi isang blankong tingin lamang sa akin.

“Pero gusto kong magalit ka sa akin. Sumbatan mo’ko kuya sa mga taong nawala ako. Gusto kong saktan mo’ko. Pagbuhatan mo’ko. Kahit anong gawin mo Kuya, magalit ka lang sa akin” Sabi nito na ikinailing ko.

“Hindi, hindi, hindi… Hindi ko kayang gawin yun.” sabi ko dito.

“Kung ganon hindi pa rin tunay ang pag-ibig mo sa akin. Umaasa pa naman ako na kakamuhian mo ako” tugon nito sa akin na ikinailing ko pa din dahil hindi ko kaya ang mga iniisip niya. Siguro nong gabing yun nagalit ako pero kinabukasan nawala yung galit ko sa kanya at napalitan ng pangungulila. Walang araw na hindi ko sinisi ang sarili ko sa desisyon na ginawa niya pero bakit ito ang gusto niyang gawin ko. Ang kamuhian ko siya.

Naramdaman ko na lang ang kahindigan ko na unti-unti ng lumupaypay at nahugot sa kanyang lagusan. Nong nangyari yun ay ang pag-alis naman niya posisyon namin pero bago pa man ito makatayo sa kanyang higaan ay agad ko itong pinigilan.

“Bakit ganito ang gusto mong mangyari? Ang magalit ako sa’yo. Jess hindi ko yun kaya” paliwanag ko sa kanya na ikinaiwas ng tingin niya sa akin.

“Dahil hindi ako nararapat sa kapatawaran mo kaya magalit ka muna sa akin” agad niyang sabi sa akin nang hindi man lang ako nililingon.

“Kung ganon bigyan mo ako ng dahilan para magalit sa’yo dahil hindi ko kaya” sabi ko rin dito na ngayon ikinatingin na niya sa akin.

Sandali siyang natigil na parang nag-aalinlangan siya sa mga salitang bibigkasin ng kanyang mga labi pero sinigurado ko sa kanya na tatanggapin ko ang lahat, bumalik lang ang pagmamahal na kay tagal ko ng gusto madama sa kanya.

“Sa limang taon na lumipas ay pinagsisihan ko ang inibig kita pero nong dumating ang araw na handa ka na sanang mahalin ako ay ang pagdesisyon ko na umalis sa tabi mo Kuya. Sa loob ng limang taon na nawalay ako sa’yo ay wala ding mga araw na hindi ko pinagsisihan ang lahat hanggang sa natanong ko sa sarili ko kung mahal mo ba talaga ako kasi alam ko na kapag nanatili ako sa’yo ay masasaktan ako” mahabang paliwanag nito na agad kong kinontra.

“Mahal kita. Hindi ko lang masabi kasi naduduwag ako pero handa na ako Jess” sabi ko dito na ikinaiwas niya ng tingin sa akin. Nasaktan ako sa ginawa niyang yun dahil parang tinatalikoran na niya ako pero pursigedo ako na mabalik ko siya sa aking piling.

“Sa loob ng limang taon na yun may nagpadama sa akin ng bagay na hinahanap ko sa’yo noon” agad niyang sabi sa akin na ikinadurog ng damdamin ko. Ayaw ko ng sanang marinig pa ang susunod pero pinangako ko sa sarili ko na tatanggapin ko ang lahat.

“Huwag mong sabihin na?”

“Mahal ko siya Kuya” sabi nito na tuloyan ng ikinadurog ng puso ko.

Hindi ko na napigilan pa ang mga luhang kanina pang lumalabas sa mga mata ko na bumuhos pa dahil hindi ko nakayanan ang mga isinisiwalat niya sa akin.

“Pero Jess..” sabi ko pero agad na itong umalis sa tabi ko at tumayo na sa kanyang higaan.

Isa na ata ito sa mga bagay na hindi ko makakayanan dahil sa ginawa ko sa kanya noon at mas lalo ko pang sinisisi ang sarili dahil sa natatamo ko dahil lang sa mga agam-agam ko noon pero nong handa na akong ipaglaban siya ay nawawala na pala ang pagmamahal niya sa akin.

“Minsan na kitang nawala… hindi ako papayag na mapunta ka pa sa iba” sabi ko sa kanya na ikinatigil niya sa pagalis sa kwarto niya. Inantay ko ang kasagotan niya pero wala na akong nakuha nang tuloyan na siyang lumabas ng kwarto niya.

Nasapok ko na lang ang ulo sa bagal kong magdesisyon noon. Kung hindi lang sana ako natakot na sabihin sa kanya ng mas maaga ang nararadaman ko na sa kanya noon ay baka hindi siya nawala sa tabi ko at mapunta sa iba. Pero pinadama ko naman sa kanya ang pagsisisi ko. Ganon na ba katagal ang mga araw na yun para tuloyang mawala ang pag-ibig niya sa akin?

Dali kong pinulupot ang tuwalya sa aking bewang para agad ko siyang masundan at magpaliwanag na hindi ko siya susukuan kailanman. Labis na lamang akong nagulat nong makita ko ang taong ipinalit ni Jess sa akin. Gulat rin ang nahahayag sa kanyang mga mata nang makita ako lalo na nong pasadahan niya ako ng tingin dahil sa ayos ko.

“Nathan mali ka ng iniisip” halos mapiyok ang boses ni Jess nang banggitin niya iyon.

Ngunit walang naging tugon ito at bigla na lang umalis sa harapan namin ni Jess.

“Nathan…” sambit nito at agad itong sinundan.

Pinilit ko ang sarili na huwag marugmok sa aking nasaksihan at pilit na winawaglit ang emosyong sinasaad ng boses ni Jess nang makita kami nito. Pinigilan ko ang mga luha kahit durog na durog na ako. Ngunit sa kabila ng lahat mas nangibabaw ang masidhing sakit na dulot ng narinig ko ang pait sa boses ni Jess nang umalis ang taong pinalit niya sa akin.

Ngayon ay napagtanto ko na mahal niya talaga ito.

Chapter 40

Chapter 40

Nathan’s POV

Nang makita ko ang markang pilit niyang kinukubli sa akin kanina ay hindi ko na napigilan ang sariling kalasin ang kamay niya sa pagtago nito sa akin. Kahit alam ko na hindi ko sinadyang makita ito ay magkaiba pa rin ang pakiram na sarili mo mismo makadiskobre ng lahat. Ngunit wala ng mas masakit pa sa mismong nasaksihan ko nang lumabas ng kanyang silid ang Kuya niya tanging tuwalya lang nakatakip sa hubad nitong katawan.

“Nathan mali ka ng iniisip” depensa niya na hindi ko alam kung paniniwalaan ko pa kaya nagpasya akong lumisan na lamang.

Napapikit ako ng mariin sa aking pagtalikod sa kanya. Nakuyom ang mga palad habang pinipigilan ang sarili na sumabog sa galit. Pero kahit anong gawin ko, o kung ano man ang isipin ko ay talagang nakakapanghina ng loob na nakakaya ng taong mahal mo na gawin ito sa iyo.

“Nathan…” sigaw nito pero hindi ko na ito nilingon pa kasi kapag ginawa ko iyon ay alam kong hindi ko na mapipigilan pa ang mga luha sa aking mga mat ana pumatak sa oras na makita ko pa siya.

Mali siguro na pumunta pa ako rito matapos kong malaman kay Mama na hinahanap siya ng Kuya niya. Pero ang kaisapan kasi nab aka may mangyari sa kanila ay ikinatakot ko ng husto ngunit sa huli ay nabigo ako dahil nagawa na nila at hindi ko alam pa ang iisip kaya ako na lang ang aalis at kusang lalayo.

“Nathan magpapaliwanag ako” sambit nito na sinundan pala ako paglabas pero hindi ko na ito pinandin pa.

Bigla ay inabot niya ang braso ko na agad ko ring kinalas sa pagkakahawak niya dahil sobrang bigat na ng nararamdaman ko. Hindi ko na alam ang iisipin at ayaw kong mag-isip pa ng ibang bagay maliban na lang kung papaano ko pa haharapin ang mga araw na alam ko malulugmok ako sa sobrang kalungkutan.

“Nathan please hayaan mo akong magpaliwanag” sabi niya ng bigla niya akong hinarang at pinigilan ng tuloyan.

Namasdan ko pa lamang ang mga lumuluha niyang mga mata ay ikinadurog na ng puso ko. Pero mas na durog ang puso ko sa nangyari sa kanila.

“Para saan pa? Sasabihin sa akin na yun lang yon? Magpapaliwanag na wala ng ibang dahilan yon? Nagkantutan kayo dahil ano? Namiss niyo ang isa’t isa?” Singhal ko rito dahil sa hindi ko na napigilan ang sariling puso na sumidhi sag alit.

Hindi ko alam kung ang nababakas ko ba sa kanyang mukha ay panghihinayang at kalungkotan o ang kadahilanang kailangan niya lang ako dahil kailangan niyang lumimot. Tila ba Nawala yung mga emosyon ko sa tindi ng galit na umuusbong sa damdamin ko ngayon. Pagtataksil na kailanman hindi ko inisip na dadating sa amin.

“Yun na siya Jess, yun na yon… anjan na siya! Ano pa ba ang panama ko sa kanya! Andito na ang taong kay tagal mo ng inasam na makita ka, babalikan at mahalin ka ulit. Nariyan na siya Jess” sumbat ko rito nang hindi ko na napigilang mailabas ang sama ng loob na ayaw ko ng ikubli sa kanya dahil masakit na.

Sa lahat ng bagay, itong masaktan ako ni Jess ang iniiwasan ko. Pinaghahanda ko ito ng kay tagal pero iba pa rin kapag naging totoo na, at ang sakit, sobrang sakit. Hindi ko na alam kung saan banda ang kumikirot sa katawan ko basta lahat masakit. Para yung kaluluwa ko rin ay naabot ng mga punyal na dumarak mula sa katawan ko. Ang hapdi at nagngungulngol sa sobrang sakit.

“Hindi hindi nagkakamali ka Nathan… andito ako kasi ikaw yung pinili ko… ikaw yung mahal ko “ sambit niya habang inaabot ang aking mukha na pilit ko namang iniiwas sa kanya. Pilit na pinipikit ang aking mga mata para hindi na tumulo pa ang mga luha pero hindi ko na kaya. Nawalan na ako ng lakas para ikubli ang lahat.

“Mahal mo lang ako at hanggang doon lang yon Jess!” sabi ko rito na kanyang ikinatigil at ang sakit tignan ang kanyang mga reaksyon sa mga realidad. “Pero hindi naman talaga ako yung bubuo sa’yo”

Doon na bumuhos ang malakas na pag-iyak at hagulhol niya sa realisasyong kailanman ay hindi niya ako tinanggap ng buo. Tanging pagmamahal ko lang ang tinanggap niya at hindi ang buong ako, hindi yung buong buhay ko.

Nawalan na siya ng lakas at napasandal sa aking dibdib nang mamulat siya sa totoong nangyayari sa amin at ang sakit isipin na dito na lang kami. Sinubsob niya ang mukha niya sa aking dibdib at doon niya binuhos lahat ng masasakit na nangyayari ngayon.

“Jess… hindi ako yung buhay mo… hindi ako yung taong ninais mong makasama sa pinakahuling hininga mo, hindi ako yung nakikita mong tatanda kasama mo dahil hindi siya ako” sambit ko rito nang naramdaman ko ang mga pag-iling niya sa aking dibdib.

“Gusto ko ikaw na lang… tayo na lang Nathan pero hindi ko mahanap ang sarili ko sa’yo. I’m sorry, hindi ko sinasadyang mahalin ka” anang sabi nito na ikinapikit ko ng mariin sa muling mga luhang namumuo sa mga mata ko.

“Gusto ko rin Jess… gusto ko ako na lang. Ako na lang yung bubuo sa’yo” sabi ko rito at kinulong ito sa aking mga bisig para sa isang mahigpit na yakap dahil pakiramdam ko huling beses ko na ito. Pagkatapos ng gabing ito ay magbabago na muli ang buhay ko at iyon ay ang wala siya sa tabi ko.

Ayaw ko siyang pakawalan. Ayaw ko siyang bitiwan. Pero ano pa ang laban ko sa taong kay tagal na niyang inaasam. Kay tagal na niyang gustong makasama. Ang taong una niyang minahal at hanggang ngayon ay hindi niya makalimutan.

Ang sakit isipin na kahit anong gawin ko o ano pa man ang maibigay ko, sa huli ay hindi ito sapat. Hindi ako sapat dahil may bumuo na sa dati niyang pagmamahal.

“Ikaw na lang Nathan… ikaw na lang, please” pakiusap niya at mas lalong isinumsob ang mukha niya sa akin.

Napuno na ng mga luha ang kanyang maamong mukha. Ang hirap tignan na ang isang tulad niya ay pinapaiyak ko dahil hindi siya nararapat roon. Sa mga pagkakataon na kasama ko siya ay ilang beses ko lang siyang nakitang naging masaya sa piling ko at bilang ko iyon. Pero itong mga iyak at hikbi niya. Hindi ko na matandaan kung ilang beses na niya ginawa at ang hirap dahil muli ay naririnig ko ito muli sa kanya at ngayon ay dahil na ito sa akin.

Nakagat ko na lamang ang labi ko dahil sa ayaw kong magbago pa ang isip ko na hawakan pa siya. Masasaktan lang namin ang isa’t-isa kung mananatili kami sa piling ng bawat isa. Tama na ito. Sakto na ang lahat. Naging masaya naman din ako sa pilig niya.

Agad kong ikinalas ang mga yakap niya pero nagmamatigas ito.

“Please Nathan ayaw ko… ayaw kong bumitaw na sa’yo” iyak nito lalo habang pilit na kilakalas siya sa pagkakayakap sa akin.

Pinipigilan ko na ang sarili na magbitaw ng masakit na salita pero wala na akong makita pang ibang paraan.

“Tama na Jess… alam naman nating may puwang pa rin si Ron sa puso mo na kahit kailan hindi ko maabot at punan ito” sambit ko dito na lalong mas ikinahigpit ng yakap niya.

“Hindi, mahal kita Nathan please magsimula ulit tayo” sambit niya habang pilit ko pa din siyang kinakalas at nilalayo sa akin.

“Puwede ba! Tama na!” hindi ko na napigilang magtaas ng boses na ikinagulat niya kaya tuloyan niyang natanggal ang yakap niya sa akin para tignan ako at kinuha ko ang pagkakataon na ito. “Ginamit mo lang naman din ako kaya pakiusap tama na! Pagod na akong maging panakip butas mo Jess”

“Nathan…” puno ng pagsusumamo ang kanyang boses na ngayon ay pilit akong inaabot para lapitan ngunit agad ko na itong tinulak na kamuntikan na niyang ikatumba.

Gusto kong sakalin, patayin at iuntog ang ulo ko sa pader para matapos na lahat ng sakit na ito. Sobrang sakit na pati yung taong pinakamamahal ko ay masasaktan ko pa.

“Nakikiusap rin ako Jess na lubayan mo na rin ako… hayaan mo na tutal kahit kailan hindi mo tinanggap ng buo ang pagmamahal ko at nakita ko ngayon yan sa kay Ron, siya pa din yung mahal mo kaya pakiusap lang lubayan mo na ako!” bulyaw ko rito na labis niyang ikinagulat.

Bakas sa mukha niya ang pagkabigla kaya nanatiling gulat ang kanyang ekspresyon hanggang sa ako na ang gumawa ng kanina pa na kailangan niyang gawin.

Nagsimula ang unang hakbang ko para umalis na sa buhay niya. Sa pagkalagpas ko sa kanya ay sinimulan ko ang mahahabang hakbang. Mga hakbang na alam kong hindi na punta sa kanya kundi palayo na sa buhay niya.

“Nathan!” dinig ko na mahina niyang tawag pero hindi ako nagpatinag at tinuloy ko ang paglalakad.

“NATHAN!!!” sigaw na niya na ikinatigil ko dahil ang sakit pakinggan ang boses niya na puno ng pait at sakit.

Ngunit sa huling saglit ay tinignan ko lang siya sa huling sandali ay muli kong naramdaman ang sakit ng makita kong nasasaktan ko siya.

NAKITA ko na lamang ang sarili sa tapat ng isang malawak na karagatan habang ang buong paligid ay iniilawan lamang ng liwanag na galing sa buwan. Sa katahimikan ay isang kaisipan ang aking natinguha.

Saan ba nagkulang ang aking pagmamahal kasi ang alam ko ibinigay ko naman ang lahat para mailihis sa isip niya ang masalimuot niyang nakaraan pero wala pa rin pala. Nabigo ako sa huli at hindi ko na alis sa kanya ang kalungkotan na iyon. Hanggang ngayon ay hindi nawala sa kanya ang kalungkotan at hindi ako makakaalis nito kaya sumuko na ako. Susuko na ako sa imposibling laban na sa una palang naman talaga ay wala na akong kasiguradohan na manalo. Napakabobo ko naman para makipaglaban na walang armas ng kasiguradohan kaya hito bigo ako.

Sa malamig na simoy ng hangin na galing sa karagatan ko na lamang pinapawi ang sama ng loob. Kahit paunti-unti ay alam kong kakayanin ko. Hinihiling ko na lamang matapos na ang kanyang dinadala na sakit dahil alam kong hindi ako mapapanatag kapag mabibigo ulit si Jess.

[A/N]: I can’t promise that I could still continue this story here maybe next year all my stories will be turn down here in Wattpad as what I sign to Dreame contract.

Chapter 41

Chapter 41

Jess’s POV

WALA na akong nagawa nang si Nathan na mismo ang sumuko sa aming dalawa. Pilitin ko man ang lahat sa amin pero wala na akong nakikitang pag-asa pa. Sumuko siya dahil alam kong nasaktan ko ang damdamin niya. Ang taong walang ibang ginawa kung hindi ang mahalin ang isang tulad ko ay hito lubha kong nadurog ang puso dahil hanggang sa ngayon ay hindi ako makalimot sa aking mga dinanas sa sawing pag-ibig ko kay Kuya.

Mahal ko silang dalawa at magkaiba ang kahulogan nila. Parehong importante sa magkaiba na dahilan. Hindi ko maitimbang ng tama dahil magkaiba ang halaga nila. Alam kong mahal ko pa din si Kuya hanggang ngayon, kailanman hindi nagmaliw ang nararamdaman ko sa kanya dahil siya pa din ang nilalaman ng puso kong ito. Hindi malimot ang damdamin ng unang taong nagpatibok nito at kahit pilitin ko man na limutin siya ay hindi ko magagawa sapagkat alam kong si Kuya pa din ang nilalaman ng puso ko.

Pero pagod na ako, sawang-sawa ng umasa at paulit-ulit na masasaktan dahil kung sakaling mabibigo na naman ako nanaisin ko na lamang ilaban si Nathan sapagkat sa kanya ay sigurado ako, mamahalin niya at handang isakripisyo ang lahat para sa akin. Hindi ko na makita pa ang sarili na makahanap ng isang tulad niya na handang punuin lahat ng mga kulang sa akin, sa kanya ko naramdaman ang kapanatagan at katiwasayan sana kung hindi lang ako binangungot ng kahapon at muling makita ang taong nagdulot ng sobrang sigalot sa puso’t isipan ko.

PAGKABALIK ko sa aking silid ay labis na pagkagulat na lamang ang aking naramdaman nang maainag ko si Kuya na nakahiga sa aking kama. Binalak ko na lang sana’ng lumabas nang marinig ko itong humilik ng malakas kaya natigilan ako at muling ibinalik ang tingin sa kanya.

Sobrang malaki na talaga ang pinagbago niya at hindi ko lubos maisip na nagbago na siya para sa kanya anak, ngunit sa kabila ng pagbabago niya ay nakadanas rin siya ng sakit nong iwanan siya ni Ate Sabrina. Akala ko magiging masaya sila kapag kumpleto na ang pamilya nila kaya pinili ko ang lumayo pero hito siya ngayon, sinasambit sa akin na mahal pa din niya ako sa kabila nang nagawa ko.

Wala sa isip akong lumapit sa aking kama at lumuhod para pumantay ang tingin ko sa natutulog na si Kuya. Minsan hindi ko halos maisip kung naging tama ba lahat ng naging desisyon ko noon. Lumisan ako para maintindihan niya ang puwang niya sa puso at isipan ko. Kinailangan kong gawin kahit masasaktan ako, iniwasan ang landas naming dalawa dahil gusto kong maging masaya siya sa iba, ngunit ako pala yung nawala at hindi mahanap ang sarili ng iwanan ko siya. Pinilit na magmahal ng iba kahit hindi ko makalimutan ang pag-ibig na minsan niya ring pinadama.

Nang umalis ako nong gabing iyon ay alam kong sasaktan ko ang damdamin naming dalawa. Nagtagal akala ko ay maayos na ang lahat, nagmahal ako ulit ng iba kahit hindi ko siya makalimutan at pinilit ko ang sarili na magmahal pero hanggang ngayon napagtanto ko na si Kuya pa rin talaga ang laman ng puso ko. Gusto kong ilaban si Nathan pero hindi ko na makita ang sarili ko sa kanya dahil napagtanto ko na hanggang ngayon si Kuya pa rin ang tinitibok ng puso ko.

“Di ko alam kung tama ba iyon, lumisan ako dahil akala ko kailangan mo,” mahinang sambit ko na tanging sarili ko lamang ang makakarinig nang bumaling ito sa akin at ngayon kita ko na ang kabuoan ng mukha niya.

Isang alaala ang biglang nagbalik sa aking isip ng masilayan ko ang mukha niya sa malapit. Pinipigilan ko ang mga hikbi na lumabas sa aking mga labi dahil ayaw kong marinig niya ang pait rito dahil hanggang ngayon masakit sa akin yung ginawa kong paglisan sa kanya. Walang araw o gabi na hindi ko iniyakan nong mawalay ako sa kanya.

“Pasensya ka na sa bahay namin, Jess”

biglang sambit ni Mave sa akin nang dumating na kami sa tapat mismo ng bahay nila.

Hindi man isang tulad ng bahay na kinagisnan ko na may kongkreto na dingding at makinis na sahig ay masasabing puno naman ito ng kasiyahan at pagmamahalan.

Labis na galak ang namutawi sa mukha ng magulang nila nong dumating na ang mga anak nito galing sa napakalayong lugar. Makikita ko na sobra silang malapit sa isa’t-isa at ramdam ko ang pagmamahalan ng bawat isa, at nakakahabag dahil buo silang lahat pamilya.

“Kinsa man kini inyong kauban?”

sambit ng ama ni Mave nang mapansin ako na nakatayo lamang sa pintuan.

Napatingin rin silang lahat sa aking gawi at labis na panghihinayang ang aking naramdaman kung bakit ba nagpunta ako rito, kung nanaisin ko ay puwede naman ako mag ibang bayan na lamang. Malayo sa mga taong maaaring makilala ako para makapagsimula ng buhay mag-isa. Ngunit nagbago ang isip ko nang isang mainit na pagtanggap nila ang aking natanggap lalo na ang Papa nil ana lubos ako’ng tinanggap sa tahanan nila.

Naikuwento nila Mave sa kayang Papa ang nangyari sa akin pero hind yung kung ano talaga ang dahilan ng aking paglisan. Isang kasinungalingan na kailangang buoin para sa ikakabuti ng lahat, lalo na sa kanya.

GABI-GABI ay napapanaginipan ko yung sandaling pinipigilan ni Kuya ang pag-alis ko. Tanda ko bawat pakiusap niya na puno ng sakit at nadudulot ng lubhang kirot sa puso ko na gumigising sa aking pagtulog. Sa tuwing nangyayari ito ay wala akong ibang magawa kung hindi ang umiyak sa sakit na aking nararamdaman.

“I’m sorry,”

ang tangi ko’ng naisasambit sa tuwing gigisingin ako sa bangugnot na ito.

Noon ay sinabi niyang mahal niya ako pero iniwan ko pa din siya sa kabila ng pangangamba ko. Ilang beses na itinanong sa sarili kung anong nangyari sa matamis na kahapon na aking sinayang at tinapon ay nawalan din ng saysay ng pinilit kong kalimutan siya.

Hindi ko na pala namalayan na humihikbi na ako ng malakas at saka lamang nalaman ito ng isang kamay ang dumampi sa aking pisngi at pinahid paalis ang mga luha rito.

“Jess” nagulat ako nang sambitin ni Kuya ang pangalan ko kaya agad akong tumayo at aalis nang agad niya akong napigilan sa pamamagitan ng paghawak sa aking pulsohan. “Sandali lang please mag-usap muna tayo.”

Hindi ako kumibo bagkus ay nanatili lang akong nakatalikod sa kanya at pinipigilan ang sarili ma gumawa ng ano mang hikbi o daing sapagkat ayaw kong may isipin man siyang kung ano sa nakita niya.

“Humihingi ako ng tawad sa kung ano man ang nangyari kanina pero hindi ko pinagsisihan ang lahat. Ipapanalo kita kanino man” sabi nito na mariin kong ikinapikit dahil sa mga luhang gusto ko ng pigilan na lumandas pa sa aking mga mata. Ayaw ko ng marinig pa niya na ang sakit na dulot niya sapagkat nakakapanghina na, nakakalugmok at nakakapanghinayang.

“Umalis ka na lang, pakiusap. Pagod na pagod na ako” sambit ko.

Saglit na nagkaroon ng kaunting katahimikan bago ang isang mahigpit na yakap ang ginawa niya na labis kong ikinagulat.

“Yan din ang huli mong mga sinabi nong binalak mong iwanan ako… pero sa sandaling ito hindi na ako papayag na mangyari ulit yon.” Sabi ni Kuya na muling ikinabagsak ng aking mga luha.

Nag-uunahan sa pagpatak at mga hikbi na hindi ko mapigilan ay tumakas na talaga sa aking mga labi.

“Pero gusto kong hanggang dito na lang tayo, huwag na nating pilitin na lumaban pa dahil iniwan na kita. Sana hanggang dito na lang at magpaalam na tayo sa isa’t-isa, kahit masakit ay hanggang dito na lang tayong dalawa.” Aking sabi sa gitna ng kanyang humihigpit na yakap sa akin.

“Ilang beses mo mang sabihin yan, hindi ako matitinag… ipagtaboyan mo man ako ay hindi susuko. Nawala na kita noon at hindi ako papayan namawala ka ulit sa akin ngayon. Kahit anong paraan, kahit akitin ka man ay handa kong gawin, bumalik ka lang sa aking piling” sambit niya na tuloyan ko ng ikinahagulhol ng iyak.

Hindi ko mawari sa sarili ko kung bakit sobrang akong nasasaktan para sa kanya. Alam kong ako yung problema at nasasaktan ko na rin siya pero hito at lumalaban pa din siya kahit daing ng puso ko na kahit hindi niya gawin pa ay alam nito na kusang susuko ako para sa kanya.

ISANG BUWAN ang lumipas at naging totoo nga si Kuya sa kanyang ipinangako sa akin. Hind siya sumuko na muling bumalik ako sa kanyang piling. Ilang beses ko siyang binalewala at pinagtaboyan pero hindi siya sumuko at nagpatuloy lang ng nagpatuloy.

“Nabili mo agad yong lupa? Wow bro sobrang yaman mo na talaga, ang laki rin ng kantidad non” namangha na sabi ni Rocky ng ikinuwento ni Kuya sa hapag ang muling pagbalik niya rito.

“Ano naman ang itatayo mo doon, Ron?” anang tanong ni Tatay Miguel sa kanya.

“Bagong branch po ng Restaurant ko” nakangiti nitong saad.

Hindi ko na lang sila pinansin at nagpatuloy lamang sa aking ginagawang pagkain ng pananghalian namin. Hindi naman din ako kumikibo na sa tuwing andito si Kuya sa bahay kapag pupunta siya rito dahil daw dito sa lungsod namin balak niyang itayo ang kanyang pangalawang Negosyo.

“Hindi ba’t parang ang layo naman, Ron?” anang tanong ni Mave na makahulogang tinignan ako saglit bago ibinalik ang pansin kay Kuya.

Napatingin ako sa gawi ni Kuya ng hindi sinadyang parehong kaming nakatingin sa isa’t-isa kaya agad ko rin binawi ang tingin ko rito.

“Because I already treat this place as my second home and also, I owe this place a lot” isang makahulogang saad nito na muli kong ikinabalik ng tingin sa kanya.

May sinasaad ang puso ko sa mga matatamis na salita na iyon kay Kuya pero ayaw kong punahin dahil ninais ko rin na huwag muna siyang bigyan ng pag-asa dahil nasasaktan pa rin ang puso ko para sa aming lahat.

Nagiging pariwara ulit kasi si Nathan at obligado ako sa nangyayari sa kanya. Pati si Tita Raquel ay nanghihingi na ng tulong sa akin na dapat kong tuparin. Sa loob ng isang buwan na iyon ay sinira niya ang buhay niya dahil sa nagawa ko sa kanya kaya malaking responsable ko si Nathan. Kaya ayaw ko munang bigyan ng pansin si Kuya sapagkat may iisang taong kailangan ko ring pagtuonan ng pansin.

“Aalis ka?” bungad sa akin ni Kuya nang pumasok ito sa aking silid at nadatnan akong nagbibihis.

Inirehab kasi namin si Nathan nang malaman naming humihithit na ito ng pinagbabawal na gamot. Nakikita ko pa lamang ito na ganoon ay sobra na akong nasasaktan para sa kanya. Hindi ako makapaniwala na ganoon ang dulot na sakit para sa kanya.

Hindi ako sumagot at pinagpatulog ko lamang ang ginagawa para agad na rin akong maka-alis. Alam kong pinagmamasdan niya ang bawat kilos ko at inaantay ang sasabihin ko pero wala ako sa kondesyon para makipag-usap sa kanya dahil may mas nangangailangan ng tulong ko.

Palabas na ako ng silid ko ng magsalita si Kuya na ikinatigil ko para lingunin ito.

“Maaari ba akong sumama?” sambit niya na ikinablangko ng isipan ko.

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya pero hindi ko maatim na magkita silang dalawa sapagkat alam kong hindi nanaisin ni Nathan na makita si Kuya.

Hindi ko na lang din ito pinansin at daling lumabas ng silid ko. Hanggang sa nakalabas ako ng bahay ay sinundan niya ako at natigil lamang ng pigilan niya ako.

“Alam kong pupuntahan mo siya, gusto ko rin sanang makita siya” sabi nito na labis ko na lamang ikinagulat.

Walang tamang salita ang lumabas sa aking bibig dahil ayaw kong magbitaw ng masakit na salita sa kanya. Alam kong mabigat na rin ang pinagdadaanan ni Kuya sa mga araw na binabalewala ko lang din ang presensya niya. Kahit sobrang lapit naming dalawa ay kay layo ng agwat naming dalawa dahil sa mga problema.

“Sumakay ka na…” mahinahon niyang sabi sa akin.

Nagdadalawang isip man ako ngayon pero nakikita ko sa mukha ni Kuya na desidido siya sa kanyang nais na gawin. Naisip ko rin na baka kailangan ko siya ngayon para parehong magpaliwanag kay Nathan sa nangyari. Hindi man ako sigurado sa mangyayari pero pinagdarasal ko na maging maayos din ang lahat sa huli.

Chapter 42

Chapter 42

Warning Rated SPG Content. (Druga)

Nathan’s POV

MALILIMUTAN pa ba kaya ang mga sakit? Nagkulang ba ako at ’di nadama ang pag-ibig ko para hindi niya mawaglit sa kanyang isip ang taong kay tagal na niyang gustong limutin? O sadyang ako lang itong nag-isip na mahal niya ako.

Ninais ko na sana ay magbalik yung sandaling nagsisimula pa lang kami, doon gagawin ko lahat para ako naman yung mahalin niya.

“Pars, meron ka pa ba jan?” untag ko sa mga kaibigan ko.

Noon ay umiwas ako sa kanila dahil mali na ang ginagawa nila, lalo na noong nakilala ko Jess ay binago ko lahat sa akin para sa kanya. Pero hindi ko akalain na hihingi ako ng tulong sa mga ito para maibsan itong kirot na aking dinadamdam. Alam kong bawal pero ito lang yung nakikita kong paraan para palitan itong sakit ng panandaliang kaligayahan.

“Walang problema yan, pars” saad nito sabay abot ng isang stick sa akin na agad ko namang sinindihan.

Naging lango agad ang isip ko at yung sakit na dulot niya ay nawala na ulit nang maamoy ko ito. Kahit ilang beses ko itong gawin ay sasagarin ko, mawala lang itong mga kirot at hapdi na dulot ng pagsuko niya sa aming dalawa.

ILANG mga linggo ang lumipas ay hindi ko pa rin mawala yung sakit. Ilang usok rin ang nilanghap ng baga ko para hupain ang kirot na dulot ng mapait na nangyari sa pagmamahal ko sa isang taong hindi ko pa malimot-limot. Sa loob ng mga araw na iyon ay hindi ko maibsan yung hapdi sa aking dibdib, at parang araw-araw ay tumitindi lamang ang sakit.

“Saan ka na naman pupunta, Ethan?” untag ni Kuya Julius nang makita akong palabas na sana ng apartment niya para puntahan na naman ang mga kaibigan ko.

“Sa tabi-tabi lang po. Saka babalik naman ako,” walang ganang tugon ko rito at hindi na inabala pa ang sasabihin pa ni Kuya dahil alam ko naman kung ano ang ipapangaral niya. Pagsasabihan tulad ng parati niyang ginagawa.

Alam ko na nag-aalala lang ito sa gagawin ko pero hindi niya maintindihan ang sakit na pinagdadaanan ko at wala akong makitang ibang paglilibangan kung hindi ang mga dating gawi ko noon. Hindi ko naman ito ginagawa para magpariwa lang, ginawa ko ito dahil ito yung kailangan ko.

Nagpunta ako sa mga kaibigan ko at tulad ng mga ginagawa namin ay hindi sila nagdalawang-isip na bigyan ako ng kaligayahan. Malugod pa nila akong tinanggap at inasikaso.

Lumipas ang ilang mga oras na pagsasaya ay bigla itong naudlot nang makita ko si Kuya Julius na pumasok rito sa tago naming lugar. Hindi makapaniwala ang kanyang mga titig na pinupukol sa akin. Tila nagulantang sa nasaksihan na pagsasayang ko ng aking buhay.

“Nasa labas ang Mama mo,” aniya at nakipagtagisan ng titig sa akin.

Nagkibit-balikat lamang ako rito at hindi nag-atubili sa kanyang sinabi dahil alam kong palusot lang niya ito para patigil ako. Nagpatuloy ako sa aking ginawa nang hablutin niya ang damit ko at kinaladkad ako palabas.

“Tang*na naman. Bitawan mo ’ko, Kuya!” anas ko rito pero sadyang malakas ito at lango na ang aking isip para magpisikalan dito.

Para akong isang bag ng basurahan na kay daling kaladkarin at walang awa na tinapon lamang. Sa inis ko ay gusto ko na itong suntokin pero natigil ako nang makita ko ang lumuluhang mga mata ng aking ina nang makita ako na ganito ang itsura. Tila wala ng pakialam sa sarili at patapon na talaga.

Ngunit wala ng mas ikakasakit pa na mamasdan ko ang isang mukha na kay tagal ko ring hindi nakita. Bakas rito ang pagsisisi at labis sa sakit na makita akong ganito na lamang ang ginawa sa sarili. Nagpapalango para maibsan yung sakit pero sa totoo lang wala namang naging dulot ito lahat kung hindi pangungulila lang sa kanya sa huli. Pagsisisi rin ang umusbong sa aking damdamin nang masilayan ko ang isang butil ng luha na pumagsak galing sa noon pa man niya’ng malulungkot na mga mata.

Kusa na lang din na bumagsak ang mga tuhod ko sa lupa at isang naghihinagpis na pagsisisi ang tumakas sa aking mga labi. Hindi ko alam na masasaktan ko pa rin siya, kahit ganito na mga bagay ay masasaktan ko siya. Kahit alam ko na mahal pa rin niya si Ron ay hindi ko maalis sa sarili ko na labis ko siyang pinapahalagahan dahil alam ko na kailangan niya at kusa ko yung pinadama sa kanya.

“Anak, umuwi na tayo,” wika ng aking ina na labis na nagsusumamo sa akin.

Sa lahat ng mga panahon na iyon ay tunay na naramdaman ko ang kaligayahan sa kanya, kahit na hindi niya nadama ang parehong saya na naramdaman ko nong kami pa. Ang pagpapaalam para sa lahat ng pinagsamahan ay isang bagay na hindi pa ako handa at masakit na malamang hindi ko na maibabalik ang lahat sapagkat may pumalit na sa akin para sa kasiyahan niya. Masakit intindihin pero kailangan ko ng masanay sa sakit.

Nalaman ko kay Mama na nanatili ang Kuya ni Jess sa kina Tito Miguel. Hindi man nila sabihin sa akin ang buong detalye pero alam ko na nagkabalikan na sila. Ang sakit intindihin ang nangyayari pero wala na akong magagawa. Kahit noon pa man ay hindi ko mawaglit sa kanya ang pag-ibig para sa isang taong gusto niyang kalimutan. Pero bumalik ito at pinaglaban ang pagmamahal nito at alam ko na mahal pa rin ni Jess si Ron kaya wala na akong magagawa roon kung hindi ang tanggapin ang lahat. Sa huli, kasiyahan lang naman ang hangad ko para sa kanya ngunit hindi pa ngayon yung sandaling magkikita kami dahil sa kabila ng lahat ay hindi ko pa rin talaga matanggap yung sakit. Ang tagal hilumin itong sugat dahil masyadong malalim ang naging halaga niya.

“Nathan, maaari ba akong pumasok?” dinig ko na katok sa kuwarto kung saan ako nakarehab. Hindi ko ito kinibo at nanatili lamang akong nakapikit at nakahiga sa kama. Wala akong kinikibo rito kaya hindi ako makalabas sa aking silda. Hindi nakakausap ng matino dahil ayaw ko ring magsalita.

Napagpasyahan kasi ng mga magulang ko na ipasok na muna ako sa malapit na Rehabilitation Center para hindi na ako bumalik pa sa mga dating gawi ko. Pero sa totoo lang ay kaya ko naman na ang sarili ko na maghilom mag-isa pero mabuti na rin ito kaysa araw-araw din akong papatayin kung sakaling makita ko silang masaya. Binibisita naman niya ako dito kasama sila Mama pero tumatanggi ako na magpakita sa kanya dahil masasaktan lang sa tuwing makikita ko siya.

“Nagdala ako ng pagkain mo…” sabi ng nurse at dinig ko na nilapag niya ito sa katabing lamesa. Hindi ko pa rin ito kinino at inantay ang pag-alis niya pero may sinabi ito na ikinadilat ko at ikinatingin rito.

“Saka linggo ngayon at siguradong bibisitahin ka na naman ng magulang at kaibigan mo kaya kumain ka na Hijo. Saka may Reflective Thinking mamaya si Pastor Jem, mabuti sana kung makakadalo ka na.” Huling sabi nito bago lumabas ng aking silid.

Yung unang sinabi niya ang nagpagulo sa aking isipan dahil halos isang buwan rin nong huli ko siya makita bago ako ipinasok rito. Naaalala ko pa rin yung gabing nakita ko siyang naluha sa sinapit ko. Hindi ko nais na makita niya ako sa ganoong sitwasyon na wala ng pagkahalaga sa sarili ko, pero aaminin ko na si Jess pa din ang dahilan ng lahat ng ito. Pumasok ako sa rehab dahil gusto ko siyang takasan at malimit na magkita rito. Pero hindi ko alam kung tam aba itong naging desisyon ko dahil pakiramdam ko ay tuloyan ko pa rin na sinasaktan siya. Nararamdaman ko iyon dahil alam ko masyadong maalalahanin niyang tao.

Nagpasya nga akong dumalo sa Reflective Thinking na sinabi sa akin ng nurse at malugod nila akong pinakisamahan kahit na wala akong bukang-bibig sa kanila hanggang magsimula ang session.

“So ngayon, ang ating diskusyon ay tungkol sa pagpapaubaya” nang marinig ko iyon ay sobrang pagkadismaya na lamang ang aking naramdaman sa sarili. Mali ata ang araw na pinili ko na dumalo sa usapan na ito.

“Ang pagpapaubaya ay hindi lamang dahil kailangan mong bumitaw, ito din ay nangangahulogan na pagtatagumpay. Nagpapaubaya tayo dahil may mas nararapat pa o higit pa na darating sa atin, di ’ba?” sabi ng Pastor na sinangayunan ng mga kasamahan ko habang ako naman ay parang gusto ng lumisan rito.

Tama ang sinabi ng Pastor pero hindi ko pa alam kung kaya ko pa magpaubaya. Hindi ko pa kaya ang lahat, binibulag ang sarili na baka maaari pa kahit kita naman na wala na akong laban pa.

“Imagine niyo kung hindi kayo nagpaubaya ngayon, baka nasa maling daan pa rin kayo. Mas nalulong pa tayo sa mga masamang gawain at baka nakakasakit pa tayo ng iba. Nagpaubaya kayo at nandito kayo dahil iyon ang pinili niyo… nagpaubaya para maging mabuti na ang lahat at maniwala na may maganda pang plano ang Diyos para sa kinabukasan natin”

Bawat mga salita ay tumatagos sa puso ko hanggang sa pinakaibuturan ng kaluluwa ko.

“Hindi tayo mahina dahil nagpaubaya tayo, mas nagiging matatag tayo dahil nagpaubaya tayo at dahil nagpaubaya tayo kasi gusto na rin nating maging masaya ang mga taong mahalaga sa atin. Isipin natin ngayon na para sa kanila ito at masaya tayo dahil nagpaubaya tayo. Ito ay hudyat ng totoong pagmamahal, na walang pag-iimbot at katiwasayan ng ating isipan at damdamin.”

Hindi ko na lamang alam na nakikinig na ako sa sinabi ng Pastor dahil ito yung kailangan ko. Mga salita na nagpapalinaw ng katotoohanang na kailangan kong tanggapin. Pagpapaubaya para sa taong sobra kong pinapahalagahan para sa ikakasaya niya.

Pagkatapos ng session na iyon ay sumunod ang kaunting aktibidad na pagbabahagi ng karanasan dito. Naibahagi ko ang dahilan kung bakit naparito ako, hindi man ang buong estorya pero alam ko pagpapaubaya ang ginagawa ko at ang susi para magparaya ako, bumangon sa sakit na dulot ng nasawi kong pagmamahal para sa kanya at higit sa lahat upang makalimutan ko na siya.

“Nathan…” tawag ng isang pamilyar na boses na ikinatigil ko sa pakikipag-usap sa aking mga kasamahan.

Parang nagkaroon ng kapanatagan ang pakiramdam ko nang masilayan ang maamo niyang muka na sobra pa ding nag-aalala. Nais ko na itong alisin sa kanya sapagkat hindi ko nais na masaktan pa siya sa maling nagawa ko.

“Jess” banggit ko sa kanyang pangalan ngunit agad rin akong natigilan sa paglapit sa kanya nang mapagsino ko ang kasama niya.

Nawala ang saya sa puso ko at napalitan ng pagkapuot dahil sa taong ito. Umigting ang bagang ko ng dahil sa labis na pangangalit na umusbong sa puso ko para sa taong ito. Hindi dahil sinaktan ako ni Jess dahil pinili niya ito kaysa sa akin ngunit sa kaisipang baka sasaktan niya lang muli si Jess ay sobra ng nakakapanghinayang.

“Anong ginawa mo dito?” matigas ko na tanong rito habang nakikipagtagisan ng tingin sa taong kasama niya. Mapait man pakinggan ang sinasabi ko pero hindi ko matagalan ang makita si Ron lalo na at kasama ito ni Jess.

Bakas sa mukha ni Jess ang kalungkotan sa naging sinabi ko pero hindi niya maalis sa akin ang puot para sa Kuya niya. Dinadamdam ng puso ko ang sakit at kahit isipin ko man na kailangan kong magparaya para sa kasiyahan niya ay hindi ko magawa sapagkat lubha akong nangangamba para sa kanya.

“Dinalhan kita ng mga prutas” hindi makatingin na saad nito sa akin at labis ko itong ikinasakit dahil hindi ko intensyon na maging mapakla ang ipapakita ko na ugali sa kaniya pero hindi ko rin talaga matagal ang Kuya niya.

“Sige at aalis na ako… magpahinga ka na” sabi niya na may pilit na ngiti sa kanyang labi.

Balak ko sana siyang sundan at humingi ng tawad pero natigilan naman ako nang may sabihin ang Kuya niya sa akin.

“Mahal mo pa din ba si Jess?” biglang untag nito na ikinatigil ko para lingunin ito. Napakaseryoso ng kanyang tingin sa akin at hindi ko mawari kung ano ang ibig sabihin niya ngunit ginulo nito ang aking isipan.

“Hindi ako magkakaganito kung hindi ako nasasaktan sa nangyari sa amin” tugon ko rito na ikinatingin niya sa ibang direksyon para iwasan akong tignan.

“Pinapahalagahan ka pa din niya hanggang ngayon” saad nito na labis kong ikinagulat. Hindi mawari kung bakit ba sinasabi niya ito sa akin pero nagdulot ito ng tila isang pag-asa sa puso ko. Tila may parte pa sa puso ko na gustong ilaban si Jess.

“Lalaban ako ng patas kaya magpagaling ka” huling saad nito bago ako naiwang tulala lang mag-isa sa aking kinatatayuan.

Nong unang araw na sinaktan niya ako ay labis ang pagkamuhi ko kay Jess pero nang makita ko kung gaano ko rin siya nasasaktan sa mga ginagawa kong pagsira sa buhay ko ay napagtanto ko na talagang pinapahalagahan pa niya ako. Hindi man ako dapat makampanti lalo na at parang gusto kong sumugal uli. Dehado man sa laro pero nanaisin ko na lang na gawin ang lahat kaysa magpaubaya na walang ginagawa.

Chapter 43

Chapter 43

Ron’s POV

Pagkauwi namin ay pansin ko na bakas pa rin sa kanyang mata ang labis na kalungkotan at labis akong nasasaktan para sa kanya. Hindi man niya nais na humantong sa ganoong sitwasyon si Nathan pero wala siyang magawa sapagkat nararamdaman ko kay Jess ang responsibilidad na nakaakibat sa kanya dahil kay Nathan.

Hindi ko na rin alam kung nararapat pa ba ako sa tabi niya ngayon gayong kailangan niya’ng pagtuonan ng pansin si Nathan. Masakit man sa akin ito pero magpapaubaya na muna ako para sa kanilang dalawa. May tamang oras sa pagpapakita ko sa kanya ng pagmamahal ko, hindi lang sa pagkakataong ito na mahirap para sa kanya ang lahat.

Nagpaalam ako kina Tatay Miguel na uuwi na muna sa Manila para asikasohin ang iilang mga bagay. Si Mave ang pinanbilinan ko sa ipapatayo ko na Resto rin sa siyudad nila. Pagkatapos ko nagimpake ay sinadya ko siya sa kanyang silid.

Saglit siyang natigil sa kanyang ginagawa at napatingin sa akin nang pumasok ako sa kuwarto niya. Agad naman akong ngumiti nang tignan niya ako. Ayaw kong may isipin siya sa pagbalik ko ng Manila, pero kahit hindi ko na ipadama ay alam kong nararamdaman niya na nahihirapan din ako.

“Babalik na muna ako ng Manila,” paalam ko sa kanya.

Hindi siya kumibo at nanatiling nakatingin sa akin na tila hindi alam ang sasabihin kaya namaalam na lang ako ulit.

Sobrang bigat sa dibdib na wala akong nakuha na isang sagot man lang sa taong mahal ko. Nakakapagod at nakapanghinayang pero ayaw ko namang panghinaan ng loob at umabot sa punto sa susuko na lang balang araw. Ninais ng puso ko na bumalik siya sa akin at iyon na lang ang pinanghahawakan ko. Mahirap sa amin ang pagkakataon at handa ako magtiis kasi mahal ko siya.

Bawat hakbang na ginagawa ko palabas ng bahay nila ay parang may mga bubog na tumutusok sa paa ko. Nagkakasugat at nagdurugo. Napakahirap umalis gayong maaari ko naman siyang makasama. Ngunit may isang salita ako na tao at tutuparin ko iyon, hiling ko na lang sana hindi mali ang desisyon ko.

INABALA ko ang sarili sa mga importanting bagay tulad ng pagaasikaso ko sa restaurant ko, kay Lyle, si Mommy na kailangan na rin ng pagkalinga at sa bago kong itatayo naResto. Maganda kasing oportunidad kasi paunlad ang ekonomiya ng siyudad nila. Sila Jay rin ay nagpapatayo na ng bagong branches ng mga negosyo nila. Mas naging abala pa ako dahil papalapit na ang pagbubukas ng resto ko kaya nawawala minsan sa isip ko si Jess.

Bumalik ako para tignan siya ngunit iba ang nadatnan ko. Parang ilang punyal ang sumaksak sa dibdib ko sa nakita ng mga mata ko. Sa tapat ko mismo ay nakita ko na pagkalapit ng mga labi nila at ilang pulgada lang siguro ay alam ko na maghahalikan na sila. Kung hindi lang siguro ako napansin ni Jess ay baka tuloyan na silang naghahalikan dalawa.

“K-kuya,” nagulat na banggit ni Jess na parang hindi makapaniwala sa presensya ko.

Para atang mali ang desisyon ko na hayaan na muna yung sandali na dapat inangkin ko na lamang si Jess. Isa bang pagkakamali na pinalipas ko ang pagkakataon na iyon. Ngunit kung ginawa ko naman ay hindi ko maalis sa kanya ang pangamba niya para kay Nathan.

“Sorry kung may naudlot ako” tanging nasabi ko.

Nakikita ko sa kanyang itsura ang panghihinayang. Hindi ko alam kung anong dahilan pero nais kong makampante na lamang na magiging patas sa amin ni Nathan ang laban.

“May gusto ka ba? Ipaghahanda kita kung gutom ka sa biyahe.” Alok niya. Aligaga pa itong nagpalipat-lipat ng tingin sa aming dalawa ni Nathan.

“Tubig na lamang” sabi ko na agad niyang ikinatalima at agad nagpunta sa kusina.

Sa sandaling kami na lamang ni Nathan sa sala ay agad ko na itong kinausap. May malaking katanongan sa akin kung bakit andito siya sapagkat ang alam ko ay matagal pa siyang makakalabas.

“Kailan ka pa nakalabas?” untag ko rito.

“Ngayon palang,” tipid nitong tugon na labis kong ipinagtaka at hindi iyon nakaligtas sa kanya. “Marahil nagtataka ka pero napag-isipan ko ang sinabi mo. Mahal ko si Jess at hindi ko sasayangin ang pagkakataon na’to. Tama ka nga… pinapahalagahan pa niya ako at hindi ko hahayaang mawala iyon. Salamat sa pagkakataon Ron” huling saad nito bago ako binigyan ng tapik sa aking balikat at iniwan ditong nagugulohan sa aking sarili.

Pagsisisi ang lumukob sa buo kong sistema at panghihinayang sa sarili, pero kahit ganoon pa man ay handa ko rin ilaban si Jess. Kahit sa ano mang paraan, basta maibalik ko lang siya sa aking piling. Wala man akong mapanghawakan na babalik siya pero gagawin ko ang lahat para mangyari ang hinahangad ko, ang maging kompleto ang buhay ko kasama niya muli.

Buong araw ay nakabuntot si Nathan kay Jess at kahit sa silid niya ay andoon ito. Hindi ako mapakali lalo na at hindi ko alam ang ginagawa nila. May relasyon sila at alam kong hindi malabo na may mangyari sa kanila. Ayaw ko mang isipin pero labis akong masasaktan kung wala akong gagawin.

Tumayo ako at daling pumunta sa tapat ng kanyang sarado na silid. Kumatok ako rito at tinawag ito.

“Jess…” tawag ko sa kanyang pangalan pero imbes na siya ang inaasahang madatnan ko ay si Nathan ang nagbukas nito. Nagulat ako nang makitang wala itong damit pang itaas. Agad hinanap ng mata ko si Jess na napatingin sa direksyon ko at tila abala ito sa kanyang ginagawa sastudy table. Ayaw ko mag-isip uli ng mga bagay pero sana mali ang mga iniisip ko.

“May ginagawa si Jess,” saad nito na ikinatingin ko rito.

“Bakit Kuya, may kailangan ka?” untag niya sa akin.

“May itatanong lang sana ako about doon sa pinagawa kong Business Plan, may tatlong scenario doon na hindi ko makuha,” diretsahang sagot ko. “Maari mo ba akong tulongan saglit?”

Ilang beses na akong nakabasa ng mga plano sa negosyo at alam ko kung ano ang mga ito pero wala akong maisip na ibang paraan makuha ko ang pansin niya. Napakatanga man kung isipin pero ito lang yung naisip ko na paraan.

“Oo sige, dalhin mo na lang dito” agad niya ring tugon sa akin.

“It’s in Rocky’s room… I can’t take it here-” sabi ko ng pinutol ako ni Nathan.

“Why you can’t bro?” putol sa akin ni Nathan.

Ramdam ko ang inis sa bawat salita na binibigkas ng kanyang bibig, may disgusto rito at nangangamba ako na natinguha niya ang nais ko na pagbuwagin sila. Hindi ako dehado sa laro na ito pero kailangan kong maging maingat sa bawat kilos ko. Kahit ano pa man ang kalamangan ko kay Nathan ay kinailangan ko pa ring maging maingat sa kanya dahil alam ko na kay daling matibag ang katatagan niya at sa huli si Jess ang maiipit sa huli.

“It’s very sensitive documents, including trade secrets of my business so I hope you won’t mind” saad ko rito bago ko binalingan si Jess. “You can finish what you are doing, I’m not in a hurry at all”

Huling sinabi ko bago ako pumanhik pabalik sa kuwarto ko ng may ngiti sa aking labi. Hindi makapag-antay ang puso ko makasama siya muli at hindi sasayangin ang pagkakataon na ito na akitin siya para maging akin muli.

Matagal bago puntahan ako ni Jess kaya binalak ko muna magpalit ng kasuotan kasi hindi pa ako nagpapalit simula nong dumating ako rito dahil sa kakaisip ko kung paano ko siya maibabalik sa akin. Habang naghuhubad ako ng damit ay hindi ko inasahan na agad ring kakatok si Jess.

“Kuya?” katok nito.

Sasagot na sana ako nang may maisip akong kapilyohan sa isip ko na sa tanang buhay ko ay hindi ko na nagagawa simula nong mawala sa akin ang taong nagbago sa pananaw ko magmahal ng walang tinatanaw na kasarian. Dali kong hinubad ang aking kasuotan at iniwan ang salawal ko at nag-abalang tinupi kunwari ang kasuotan ko.

“Come in,” sabi ko.

Narinig ko ang pagsinghap nito kaya agad akong napatingin rito. Nagpanggap ako na parang hindi sinasadya ang nangyari at hindi ako nabigo nang makita ko kung paano nagulat ito nang matingnan ang katawan ko. Yung pagpula ng kanyang mga pisngi sa kahihiyan ay sobrang kay tagal ko ng hindi namamasdan.

“Sorry,” tanging naisambit nito at agad lumabas ng silid. Alam kong may ngiti sa aking mga labi dahil nagtagumpay ako at hindi ko matanggal ito dahil sa sobrang ligalig ko.

Agad ko itong sinundad at pinagbuksan at doon nakita ko siyang tulalang nakatingin sa kawalan pero sobrang lapit ng mga mukha namin sa isa’t-isa. Kung hindi ko kayang makapagpigil ay susunggaban ko siya ng halik ngayon din, pero kailangan kong maghunos dili.

“Bakit ka lumabas?” untag ko rito na ikinatitig lamang niya sa aking mukha at hindi nakatakas sa akin ang pagtanaw niya sa katawan ko.

“P-pasensya na, hindi ko lang inasahan-” nauutal nitong tugon at naputol sa kanyang sasabihin. “Saan na ba yung ipapatingin mo sa akin na Financial Plan ng negosyo mo?”

Palipat-lipat ang kanyang tingin sa aking mga tingin at sa katawan ko na nakabalandara sa harapan niya. Kung alam lang niya din kung gaano ako nagtitimpi na mahawak at angkinin siya muli ay baka dito pa lang sa mismong tapat ng pinto ko siya susunggaban ng halik. Ang hirap magpigil lalo na sa taong kay tagal mo ng inaasam na maangkin.

“Yes, please come in.” I said and crack the door open so he could get it. “This is really a big problem for me”

Giniya ko siya paupo sa table at kinuha ang business plan at pinakita rito. Agad naman niya itong tinignan at agad sinuri. Naglilipat pa lamang siya ng mga pahina nang mahuli ko siyang parati dumadako ang tingin sa akin. Hindi ko alam kung naiilang siya o ano pa man basta ang gusto ko ay maakit ko siya.

Gusto kong iparating sa kanya na hito ako, ang taong minsan na ninais mo. Ang iniwan mo na handa pa ring mahulog sa’yo. Kahit ang daming imposible ay nagbabakasali ako na mapukaw muli ang pagmamahal mo na alam kong inilibing mo lang sa parte ng puso mo.

“A-ano p-pala ang hindi mo maintindihan sa scenario?” untag niya sa akin na ikinatanga ko pala dahil buong oras ay nakatitig lamang ako sa kanya.

“Am hindi ko alam kung bakit tumataas at bumababa ng ilang pursyento ang bawat scenario” kunwari seryoso ko na tugon sa kanya at hindi pinahalata na nawawala ako sa sarili lalo na ngayon na sobrang lapit lang niya sa akin.

Gusto ko mang pigilan ang aking sarili ngunit paano ko iyon gagawin kung sobrang lapit niya sa akin. Kay lapit lang ng labi niya at kahit anong oras ay maaari ko itong angkinin, ngunit ayaw ko siyang mailang at magalit. Ayaw kong gumawa ng aksyon na ikakalayo ng loob niya sa akin kaya hanggang sa maaari ay pipigilan ko na lamang ang aking sarili.

“Kasi very vital part ito sa negosyo para malaman mo ang posibilidad ng kita mo o baka nalulugi ka. Sobrang ganda nito kasi nalalaman mo kung ano yung magiging kahihinatnan kapag may dinagdag ka or may binawas ka…” patulog lamang siya sa pagpapaliwanag habang ako ay pilit na kinukuha ang tingin niya.

Napapansin ko na hindi siya tumitingin sa akin at pilit na iniiwas ang mata niya na tingnan ako. Alam ko na gusto niya akong tignan pero lagi siyang umiiwas at kunwari ay may ibang pinag-aabalahan.

“Jess…” tawag ko sa kanya na ikinatigil niya pero hindi niya ako matignan. Tama nga ang hinala ko na pinilit niyang hindi ako tignan. “Bakit hindi mo ako tignan? Hindi ba’t kailangan sa pagtuturo niyo ay magkaroon kayo ng eye contact ng mga tinuturuan mo? Bakit ako hindi mo matignan?”

Wala na akong pakialam kung ano ang isipin niya pero magiging diretso na ako sa kanya. Hinawi ko ang mukha niya para tignan ako pero yung mga mata niya ay iniiwasan ako.

“Bakit hindi ka makatingin sa akin?” untag ko rito.

“Kasi naiilang ako sa’yo… bakit ganito ka Kuya?” sambit niya at hudyat iyon para hindi na ako makapagtimpi para tuloyan lasapin ang mga labi niya muli.

Agad siyang tumugon sa aking mga halik at hindi ko na pinalagpas ang sandali upang madama niya muli ang init na hatid ng aking nangungulilang damdamin. Diin ko pa siya sa akin at agad inilapit sa aking katawan. Wala na akong pakialam kung sino ang makarinig basta ang alam ko sobra ko siyang namimiss.

Sa kanyang pagtayo ay ang pagkatumba ng silyang inuupuan niya pero nanatili kaming bingi at pinagpatuloy ang init na unting-unting umuusbong sa aming dibdib. Kinarga ko siya at inupo sa lamesa, pinulupot ang kanyang mga binti sa aking katawan at madiinan kong tinulak ang aking naninigas na sandata sa kanyang pagitan na labis niyang ikinaungol. May mga saplot pa kami na pang ibaba pero tila wala ito sa ginagawang ingay ni Jess habang kinikiskis ko iyon.

“Please Jess…” pakiusap ko sa kanya, nagmamakaawa n asana pagbigyan niya ako muli.

Kita ko sa kanyang mga mata ang pananabik at gusto ko iyong kunin na sagot para maangkin siya kung hindi lang kami naudlot nang may kumatok sa pintuan.

“Jess?” boses ni Nathan ang aming narinig.

Agad niya akong tinulak at iniwan ditong nakatayo. Gusto kong magmura sa sarili dahil napakaraming hadlang sa amin para tamasain ang init ng bawat katawan muli.

Chapter 44

[A/N]: I want your thoughts about this chapter. Sobrang makakatulong sa akin in the process till Jess decide ano ang susundin ng puso niya.

Jess POV

ANG pagdampi ng mga labi at halik na pinapadama ni Kuya ay nagsasaad na kailanman hindi ko mabubura sa aking isip ang malaking puwang niya dito sa puso ko. Pangungulila sa kanyang mga lambing at pagsuyo ang pumapatay sa puso ko, kaya hangga’t maari ay gusto ko ng wakasan na ito. Pero sa bawat tibok nitong puso ko ay alam kong siya ang ninanais nito. Isang tingin, isang halik o ano mang salita na bibigkasin ng kanyang labi ay tiyak na gugulo sa mga alaalang hindi malimot ng puso ko.

Bakit ba ganito ang puso ko, hindi kayang lumimot sa taong nanakit ng husto rito? Tila hinahanap pa ang pag-ibig na kay tagal ng binaon sa limot. Itanggi ko man sa kanya na hindi namahal, ay parang isang kasinungalingang kailanman hindi ko mabubuwag sa aking isipan. Siguro dahil alam kong siya pa rin ang ninanais nito na kahit ipagtabuyan ko man ay hindi magagawa.

Nakakapagod man ang umiyak para sa sugatan ko na damdamin, pero mas nakakapagod ang ipagtabuyan siya, gayong ninanais ng puso ko na maramdaman pa ang pagmamahal na hinahanap ko pa din sa kanya.

“Please, Jess…” pakiusap ni Kuya, pagmamakaawa na muling damhin ang init ng pagmamahal naming dalawa.

Hindi makapagpigil ang puso ko sa nakaabang muli na paglapat ng labi niya sa akin. Hindi makapaghintay na mahagkan na niya dahil labis na akong nagpipigil na malasap ito. Pagpapaubaya ang tanging sinasambit ng puso ko, kaya nang magtagpo ang aming mga labi ay hindi na ako nagpapigil pa. Itigil ko man ito ay parang isang imposibling bagay sapagkat alam kong titibagin at titibagin lamang niya ang aking depensa. Sa madaling salita ay alam niya kung paano niya ako makukuha at wala na akong isasanggalang kung hindi ang magpaubaya.

Sa pagkakataon na ito ay napagtanto ko ang malaking kamalian ko, at iyon ay ang araw na lumisan ako sa piling ni Kuya. Sa araw na ’yon ay nagdala ako ng bagahe na puno ng pagsisisi. Lumisan sa ilalim ng ulan na may dinadalang pait sa damdamin. Kaya hindi maintindihan ang sarili kung bakit hindi ko matugonan ng tama ang pagmamahal ni Nathan, dahil pilit kong tinatago sa pinakasulok ng damdamin ko ang sakit, hindi nawala hanggang sa nasaktan ko rin ang taong walang ibang ginawa kung hindi ang magmahal ng isang tulad kong hindi buo.

“Jess?” boses ni Nathan ang narinig ko na kumatok.

Sa takot na makita ni Nathan ang nangyayari sa amin ni Kuya ay hindi ko sinadyang maitulak ito. Huli na bago ko mapagtanto ang nagawa nang mamasdan ko ang lungkot sa mga tingin ni Kuya sa akin. Sobrang bigat sa kalooban ang nagawa ko pero hindi ko naman nais na masaktan si Nathan sa kung ano ang madadatnan niya. Ayaw kong gawing miserable pa ang lahat kaya gagawin ko ang nararapat para sa aming lahat.

Si Nathan ang mas prayuridad ko sapagkat nakita ko kung paano niya sirain ang buhay niya nang dahil sa akin. Ayaw ko ng maulit pa iyon kaya hangga’t sa maaari ay kakalimutan ko na lang si Kuya. Hindi ko alam kung paano, pero pipilitin kong ibura siya sa aking sistema.

“Ano ’yong narinig ko na bumagsak?” untag ni Nathan nang madatnan ko siya sa labas ng kuwarto ni Kuya.

“’Yong upuan, kakatapos lang din namin at nagmamadali kasi akong umalis kaso nasagid ko ito kaya natumba ’yong silya,” tugon ko sa kanyang tanong na pilit tinatago ang dinadamang kaba.

Labis na lamang ang pangamba ko sa pinupukol na tingin ni Nathan sa akin, tila hindi kumbensido sa aking sinabi. Isang malalim na hininga ang lumabas sa kanyang bibig, pagkatapos ay isang mahigpit na yakap naman ang ginawa niya sa akin na hindi ko maintindihan kung bakit.

“Natataranta ka pa rin ba kapag nariyan si Ron?” aniya at mas lalo pang hinigpitan ang yakap sa akin. “Hayaan mo, pangako ko na makakalimutan mo rin siya.”

Hindi ko maintindihan ang mararamdaman ko sa huling sinabi ni Nathan. May parte sa akin na gusto ng taposin ang nararamdaman ko para kay Kuya, ngunit sa isang bahagi ng puso ko ay ayaw pa siyang bitiwan sapagkat alam kong mahal ko pa si Kuya at nararamdaman ko iyon kanina. Dama ng puso sa bawat halik niya na talagang mahal pa niya ako.

Kung bakit ba mapagbiro itong Tadhana at kailangan pang gulohin ang puso ko. Ninais ko na si Nathan na lang ang bubuo ng lahat sa akin, ngunit nang ipadama pa muli ni Kuya ang pagmamahal sa akin ay sa isang iglap lang bumalik na naman ’yong damdamin ko sa kanya.

“Natapos mo na ba ’yong pinapasagot ko sa ’yo?” untag ko rito na agad niyang ikinabitaw ng pagyakap sa akin.

Incomplete ang ibinigay ko na marka sa kanyang grado sapagkat hindi siya nakakuha ng huling pasulit dahil sa nangyari sa aming dalawa. Pati ang iba niyang mga subject ganoon rin kaya tinutulongan ko siyang mag-aral, responsable ako sa nangyari sa kanya kaya labis na lamang ang paggabay ko rito kaya nagiging maingat ako.

“Napakadali lang lalo na kapag may magaling ka na guro,” nakangiti niyang tugon sa akin.

Pagbalik namin sa kuwarto ko ay agad ko itong tiningnan, at nakuha naman niya ang mga itinuro ko kaya labis na lamang din ang tuwa niya dahil makaka-take na siya ng exam ko.

“Sabi ko naman sa ’yo na hindi kita bibigoin,” bigla niyang sambit nang hawakan ang mga kamay.

Napatingin ako kay Nathan at masayang mga ngiti ang bumungad sa akin nang tignan ko ang kanyang mukha. Sobrang maaliwalas na tila hindi nababakas ang masalimuot na nangyari sa kanya. Ngayon ay sobrang lungkot ang naramdaman ko sa nasisilayang mga ngiti sa kanya, sapagkat hindi ko na nais alisin ang mga ito.

“Para sa kinabukasan natin, magsusumikap ako para sa ’yo, Jess. Pangako ko na hindi kita bibigoin,” dagdag pa niya.

Pinagsalikob niya ang aking mga kamay sabay hinagkan ang mga ito. Kasunod ay ang biglaang paglapat ng mga labi niya sa akin na labis ko ring ikinagulat kaya nanatili akong walang tugon rito. Pagkalito ang umusbong sa aking damdamin dahil sa biglaan niya paghalik, at hindi makatugon sapagkat hindi ko inaasahan ang kanyang gagawin. Hindi bukal sa aking puso ngunit pinilit ko ang tumugon sa kanyang mga halik. Pilit na dinadama ang mga haplos ng kanyang labi sa akin, ngunit wala akong maramdaman kung hindi blanko na damdamin.

“Salamat sa pagkakataon,” sambit niya nang maghiwalay ang aming mga labi, ngunit hindi na makasagot sa kanyang sinabi kaya tanging pagngiti lamang ang naitugon dito.

Ayaw kong saktan muli si Nathan, pero ayaw ko namang magsinungaling sa kanya. Minahal ko siya sa paraang alam ko, at alam kong taus puso ko siyang minahal sa mga sandaling iyon. Ngunit hindi ko inaasahang magiging ganito ang mararamdaman ko. Ayaw ko siyang umasa subalit napakahirap sabihin na nawala na iyong pagmamahal ko sa kanya. Pilitin ko man na maibalik sa dati pero parang hindi ko na talaga madama pa.

SABAY kaming dumating sa departemento ko upang kunin iyong pasulit niya. Binigyan ko siya ng tamang oras para rito at masugid ko siyang hinintay. Nakikita ko na seryoso siya sa kanyang pagsagot at sa aking nababanaag ay talagang totoo siya sa kanyang binitawang salita.

            Hindi na bago sa akin iyon dahil noon pa man ay tinutupad ni Nathan ang mga pangako niya sa akin. 'Yong mga sandaling narurugmok pa ako sa aking emosyon dahil sa makasariling kong desisyon na iwanan si Kuya, ay si Nathan ang sumagip sa akin sa mga emosyong iyon. Naging liko rin ang buhay ko ngunit si Nathan pa din ang tumulong na itama ang mga kamalian ko. Ayaw ko maging makasarili ulit dahil lang sa nawala na 'yong nararamdaman ko sa kanya, nasaktan ko si Kuya dahil doon at ayaw kong masaktan ko rin si Nathan. 

            

“Jess?” nag-aalalang tawag sa akin ni Nathan na agad kong ikinatingin rito. Pinagkatitigan lamang niya ako na parang sinusuri ang mukha ko. Hindi ko maintindihan ang mga tingin niya na parang lubhang nag-aalala.

“Bakit, may hindi ka ba maintindihan?” tanong ko dito dahil baka nahihirapan siya sa pasulit, pero nanatili siyang nakatitig sa akin.

“Inaantok ka na ba? Gusto mo taposin ko na agad ito?” mga tanong niya na ikinalito ko.

            Ngumiti ako para makampante siya. 

“Ayos lang, take your time,” tugon rito.

            Ngunit nakikita ko pa rin ang labis na pag-aalala sa mga tingin niya sa akin. Hindi ko alam kung masyadong napapansin niya ang mga agam-agam ko pero sana hindi niya madama na unti-unti ng humuhupa ang damdamin ko para sa kanya. Hindi ko intensyon ito pero sinasaad ng puso ko ang nag-iisang taong tinitibok nito. Ayaw ko ng pigilan sapagkat lumalala ang sakit at kirot na dinadamdam ng aking puso.

            Natapos ni Nathan ang pasulit kahit may natitira pa siyang oras dahil nag-aalala daw ito sa akin lalo na at nitong nakaraang linggo ay tambak ako sa trabaho. Wala na din akong nagawa dahil ibinigay na niya sa akin ang papel kung kaya't agad ko na lang itong minarkahan. 

            

“Pasado naman ang iskor mo pero sana hindi mo na minadali, baka makakuha ka pa ng higit rito,” sabi ko sa kanya nang inanunsyo ko ang kanyang iskor.

“Hindi na mahalaga, Jess. Alam kong pagod ka rin kaya ayos lang sa akin,” tugon naman niya.

            Hindi na ako sumalungat sa kanyang isinagot dahil wala na rin akong magawa pa sa kanyang desisyon. Nakakalubag man sa kalooban ang ginawa niya ay hindi ko pa rin maaalis ang labis na pag-aalala niya sa akin. Pagkatapos kong kalkulahin ang kanyang grado ay agad ko na itong ipinasa sa tagapagrehistro ng school.

Nang matapos ang lahat ng gagawin ko opisina ay sabay na kaming lumabas ni Nathan sa gusali at tinungo ang nakaparada niyang motor. Nagulat na lamang ako nang isuot niya sa akin ang helmet ko kaya napatingin ako rito.

“Kaya ko naman,” sabi ko sa kanya.

“Alam ko,” tugon niya sa akin na may ngiti pa rin sa mga labi. “Pero sabi ko naman na ayaw kitang napapagod.”

Nakakapanibago na ganito siya muli sa akin pagkatapos ng masalimuot na nangyari sa amin. Labis ko siyang nasaktan dahil sa hindi ko makalimutan na damdamin para kay Kuya, pero bakit ganito ang sobrang pag-aalala niya sa akin ngayon?

“Tara na,” sabi niya kaya agad akong umangkas sa motor niya. “Kumapit ka Jess.”

            Bigla na lamang niyang kinuha ang mga kamay ko at pinulupot sa bewang niya. Naiilang man ako ay isinantabi ko na lamang dahil alam kung tinutupad lamang niya ang pangako sa akin. Ngunit alam kong labis na ang mga ginagawa niya. Ayaw kong dumating ang pagkakataon na sumbatan niya ako sa lahat ng kabaitan na ginawa niya para sa akin. Hindi ko makakaya iyon sapagkat pinapahalagahan ko siya ng higit pa sa sarili ko.

            Nang makauwi ay dumiretso agad ako sa aking silid upang makapagpahinga. Hindi ko alam na sumunod sa akin si Nathan at tinabihan ako sa aking paghiga. Yakap ako mula sa likod ay pinagdikit niya ang aming mga katawan.

            

“Alam mo ba na sobra kitang miss noong malayo ako sa ’yo?” aniya at mas lalo pa akong niyakap ng mahigpit. “Sobra kitang kinasasabikang mahawakan ng ganito, Jess. ’Yong mahalikan ka ay isa sa mga katuparan.”

            Nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa buo kong sistema ang mga bulong niya. Pawang mga pagnanais na gustong makamtan ang rurok pagnanasa. Hindi ko siya minahal dahil dito, pero kahit itanggi ko ay ito rin ang naging pundasyon namin sa pagmamahal naming nabuo. 

            Tinignan ko si Nathan at nababanaag ko ang sobrang pagnanais sa kanyang mga tingin sa akin kaya nagpatiuna ako. Hindi dahil labis ko siyang pinagnanasahan, kung hindi gusto ko pang maramdaman ang pagmamahal niya. Gusto kong ibalik iyon sa aming dalawa at kahit pagtaksilan ko man ang puso ko ngayon ay nais ko lamang na isalba kung ano ang nawala sa aming dalawa.

            Alam kong nagulat ko siya sa biglaang paghalik ko sa kanya, pero wala na akong palalagpasin na pagkakataon upang maramdaman muli ang nawala sa amin. Masakit sa damdamin pero kailangan kong gawin. Kahit nagiging agresibo ay pinagtutulakan ko ang aking labi sa kanya. Dinadama ang bawat haplos nito kung may maisasalba pa ba, ngunit sa bawat pagdiin at haplos ng mga labi ko sa kanya ay iba ang tumatakbo sa aking isipan. 

            

“Jess?” aniya nang kumapa kami ng hininga.

            Labis na lamang ang pagkagulat ang nasilayan ko sa kanyang mga mata nang maghiwalay ang aming mga labi dalawa. 

            

“Bakit ka umiiyak?” untag niya.

            Hindi ako makasagot sapagkat nadudurog na ang puso ko sa nangyayari, kumikirot ito sa labis na sakit dahil sa pagiging ganid. 

            

“I want us back,” tanging nasambit ko at muling inangkin ang mga labi niya.

Chapter 45

Chapter 45

Ron’s POV

Dumaan ang ilang mga araw ay napapansin kong umiiwas si Jess sa akin. Ilang beses ko din siyang nilalapitan at may pagkakataon na nasosolo ko siya ngunit siya na mismo ang lumalayo. Ang napakasakit na parte nito ay simula nong matukso ulit kami sa isa’t isa ay hindi na niya ako kailanman pa kinausap at parating iniiwas yung mga tingin niya sa akin na tila ba wala ako sa kanyang paligid. Sobrang sakit na ang nararamdaman ko ngunit ayaw kong panghinaan ng loob sa kanya, lalo na at parating nakabuntot sa kanya si Nathan. Ginawa ko ang lahat upang makalapit sa kanya at mapadama naman itong pangungulila ko sa kanya subalit nabibigo lamang ako.

Naging abala na rin ako sa nalalapit na pagbubukas ng resto ko at walang araw na hindi ako subsob sa pagpaplano ng mga muwebles at kagamitan dito. Halos buong oras ko ay nakatuon na rito, at kahit gustohin ko man makapiling ang taong gusto kong makasama ay hindi ko magawa dahil dito. Gusto ko lang makita niya na nagbago na ako at hito ako ginagawa ang lahat para lingunin naman ako. Higit pa man rito ang ninanais ng puso ko, ngunit kahit ito man lang isipin niya na malayo na ang narating ko. Malayo sa pabaya at bulakbol na Ron noon.

“Kuya Mave, dumating na ba yung mga inorder nating kagamitan? Yung mga supplier natin pumayag na ba? Eh yung mga ingriedients, kumusta naman, natawagan mo na rin ba?” sunod-sunod ko na tanong rito.

Kita sa mukha niya ang pagod at pagkadismaya sa sunod-sunod ko na mga tanong. Tulad ko ay tutok rin siya rito sa resto dahil kinuha ko siyang manager ko. Wala na akong makita na singsipag ni Kuya dahil nakakaya niya ang mga trabaho para kay Tatay Miguel. Mula sa mga maintenance medicine nito at pagpapa-ospital ay talagang inako niya. Sabi naman niya na tinutulongan siya ni Jess sa mga gastosin na sobra kong ikinamangha kasi talagang noon pa man ay napakaresponsable n ani Jess. Kaya lalo akong nahuhulog sa kanya.

“Iyon na nga ang prino-problema ko… hindi pa sumasagot. Mabuti pa siguro kung humanap na lang tayo ng iba pang supplier,” suhestyon niya. Wala na din akong magawa kong iyon na lang ang tanging solusyon namin dahil kailangang humabol kami sa takdang araw ng pabubukas ng resto na nakahanda na ang lahat.

Nakakapanghinayang magsimula na naman sa una, bukod sa dagdag na naman sa bagong trabaho iyon ay tila ba nakakapanghinayang na rin na magsimula ulit. Sa paulit-ulit na kabiguan ko sa buhay noon ay lagi na lamang akong nagsisimula parati sa una. Nakakapagod na. Gusto kong ituloy yung buhay na kasama ko dapat siya, hindi itong ipapanalo ko siya dahil naligas akong hawakan siya noong una.

Pagkatapos namin pagsang-ayunan ni Kuya Mave ang iilang mga bagay ay siya namang pagtawag sa akin ni Rocky na inatasan ko sa paggiya ng mga tao roon sa paglilinis ng buong kusina.

“Ron, puntahan mo muna ito,” sabi nito na agad ko ring ikinalapit rito.

“Chef, parang may bumara sa lababo po. Hindi na kasi nagflash yung tubig,” dagdag naman ng co-chef nang makapasok ako sa kusina.

Nakita ko ang namumutlang mukha ng dishwasher sa nangyayari sa lababo. Pinapahugasan ko kasi rito ang mga kagamitan at kasangkapan sa pagluluto.

“Anong nangyari?” mahinahon ko na tanong rito upang hindi ito lubos na mangamba. Hindi ako yung tipo na Boss na magagalit agad pag nagkaroon ng aberya sa Negosyo. Ayaw ko rin na magkaroon ng pangit na impresyon sa bagong mga empleado ko dahil hindi ako ganoon na klaseng tao. Lahat naman ay nadadala sa maganda usapan.

“Pasensya po Chef, may nahulog po ata ako sa sink” nakayuko nitong tugon.

“Ayos lang…” agad ko na tugon rito at tinapik ang braso nito upang hindi na ito matakot pa. “Ako na bahala, sandali at kukuha lang ako ng gamit.”

Kinuha ko ang mga kagamitan at agad tinungo ang sirang lababo.

“Hindi ko alam na marunong ka niyan…” biglang sabi ni Rocky habang hinahanda ko ang gagamiting kagamitan para dito.

“Kailangan ko upang mabuhay noon, saka hindi lang ito naging trabaho ko” tugon ko dito at nagpatuloy sa pag-aayos ng nasirang hugasan.

Totoo na lahat ng klase ng trabaho ay pinasok ko dahil kailangan ko. Lahat ng posibling trabaho ay pinasok ko upang hindi umasa kay Mommy at para itama ang buhay ko noon. Naging pabaya ako at noong ewan ako ni Jess na namulat ako sa buhay at iyon ay kailangan kong mabuhay para na din sa anak ko. Nais ko na isipin niya na nagbago ako ng tuloyan dahil nais ko na maipagmamalaki niya rin ako.

Habang binubuksan ko yung valve ay nakalimutan ko maglagay ng palanggana kaya bumuhos lahat ng na stuck na tubig sa lababo at nabasa ako. Nagkalat pa ang tubig sa sahig na kailangang punasan.

“Pakipunasan naman ito,” utos ko dahil kailangan ko pang magpatuloy sa aking ginawa para magamit na agad ang lababo dahil marami pa ang huhugasin. Hindi ko na pinansin kung sino-sino ang nagtulongan sa pagmop ng sahig dahil abala ako. Saka ko lang nalaman na andito si Jess na tumulong sa pagmop ng basang sahig nang matapos ako.

Sa gulat ko ay walang ni isang salita ang lumabas sa bibig ko dahil hindi ako makapaniwala na andito siya.

“Jess…” tanging naibigkas ng labi ko.

“Napadaan lang ako para tignan kayo rito, sobrang busy niyo na pala dito kaya naisipan kong tumulong man lang,” halos hindi pa rin ako makapaniwala na andito siya. Gusto kong ikurap ng ilang beses ang mga mata ko kung sakaling namamalik-mata lang ba ako pero hito siya sa tapat ko nakatingin sa akin.

“Naku, chef basang-basa na po kayo,” saka lang ako bumalik sa aking pag-iisip sa sinabi ng empleyado ko.

“A-ayus lang, am balik na tayo sa trabaho. Sige na marami pang tataposin” sabi ko na lang para hindi na sa akin ang atensyon ng lahat.

“May dala ka bang pampalit?” bigla sabi niya na agad kong ikinatingin dito.

“M-meron naman… kaso ayaw ko magpalit kasi marami pang gagawin dito sa resto at baka pawisan ko lang iyong pampalit ko.” tugon ko rito na gusto ng suntokin ang sarili dahil sa biglaang pagka-utal ko.

Sadyang hindi lang ako makapaniwala na andito siya ngayon, na kahit sa nagsimula pa lang ang araw na ito ay inisip-isip ko siya dahil sa nangyari nitong mga nagdaan na iniiwasan niya ako. Ngunit hito na siya sa harapan ko na labis na nag-aalala sa kalagayan ko. Isang bagay na kay tagal kong gustong maranasan muli sa kanya, ang kalinga niya.

“Eh ang basa na ng damit mo, baka magkasakit ka,” nag-aalala niyang sabi na ikinalundag ng puso ko. Kahit sa ganitong mga simpling bagay na sinasabi niya ay nagbibigay na ng katiwasayan sa puso ko na hindi na ako mababahala kung magkasakit ako dahil alam kong andito siya para sa akin.

“Huhubarin ko na lang at isasampay sa labas,” tugon ko at agad na hinubad ang basa ko na damit at hindi nakaligtas sa akin ang pag-iwas niya agad ng tingin nang hubarin ko ang damit ko.

“A-ako na magsasampay sa labas…” agad niyang sabi na labis kong ikinangiti kaya agad kong inabot sa kanya ang damit ko.

“Salamat” tanging nasabi ko sa kanya na hindi pa rin makatingin ng maayos sa akin. Hindi ko alam pero sobrang ligaya ang namutawi sa puso ko dahil dito.

“Okay everyone let’s get back to work,” sigaw ko dahil pansin ko na parang natigilan din ang lahat sa kanilang ginagawa.

Nagligpit ako ng mga gamit at ibinalik ang mga ito. Dali akong lumabas ng kusina para puntahan siya. Ngunit nang binalikan ko si Kuya Mave upang pag-usapan pa ang iilang mga bagay ay biglang nagbago ang timpla ng paligid ko sa aking nakikita. Kung bakit ba nakalimutan ko na parati silang magkasama at ngayon hito sila, nakangiti sa isa’t isa. Sino ba naman ang niloloko ko? Siyempre andito si Nathan dahil andito ang nobyo niya. Akala ko masosolo ko si Jess ngayon at pagkakataon ko naman sana upang gumawa ng mga hakbang para makuha siya ngunit napaka imposible ng mangyari.

“Nakikinig ka ba, Ron?” biglang untag sa akin ni Kuya Mave na kanina lang pala ako kinakausap dahil kakarating lang ng Interior Designer na inirekomenda sa akin ni Kent. “Saka sinabihan ko sila Jess na ligpitin na lang iyong iilang mga debris ng mga nilagari na kahoy, para pagdating ng Interior Designer ay magsisimula na silang magdesign dito” tango na lamang ang naging tugon ko rito kahit hindi ko makuha yung ibang sinasabi ni Kuya Mave dahil minsan natutuon ang pansin ko kina Jess. Napamura na lamang ako sa nakikita ko dahil sobrang saya nilang dalawa na nagbubuhat ng iilang plywoods.

“Magsisimula na ba kayo?” agad ko na tanong sa Interior Designer upang malihis ko lamang ang aking isip.

“Yes, Mr. Fuentes… as a matter of fact we are really excited to be working with you. I have already sent you the design via email have you already decided?” balik tanong nito na ikinabigla ko dahil hindi ko napansin na may isinend na pala ito sa akin kagabi.

I was too busy this pass few days because of Jess of how I will get him back to me, and now I have a lot of works to do here. Halo-halo na ang iniisip ko at parang hindi na ako makapag-isip ng matino.

“Ron, ayus ka lang?” bigla namang tanong sa akin ni Kuya Mave na parang nahahalata ang pagkawala ko sa diskusyon. Kanina pa may sinasabi ang Designer sa akin ngunit ni isa roon ay hindi pumasok sa isip ko.

“Yeah, sorry. Could you give me a moment to decide, I haven’t pick yet coz I was busy,” paumanhin ko dito dahil totoong wala na akong oras to check my emails with lots of things going on in my mind. Mabuti na lang at hindi nagmamadali itong Designer dahil hindi biro ang magdesisyon sa bagay na ito.

I quickly grab my laptop and started to look on the design. Magaganda iyong mga pictures but I can decide yet. I want new ambiance. Gusto kong maiba naman sa una kong resto dahil iba ito sa lugar na pinagtatayuan, and I want to make this place special lalo na kay Jess. Gusto ko sasang-ayon siya sa ganda ng lugar. Ngunit nang tignan ko siya muli ay para lamang ginuho muli ang mundo ko. Nakuyom ko na lamang ang mga kamay ko sa nakikita ko.

“Please guys… could you do it somewhere and not here?” sabi ko dahil sa inis.

Pati ako ay hindi makapaniwala sa naging reaksyon ko ngayon. Lahat ng tao ay napatingin sa direksyon ko dahil sa paghampas ko ng lamesa. Sobrang nahihiya ako sa ginawa ko kaya agad na lamang akong tumayo sa aking kinauupuan at umalis sa nakakahiyang lugar na iyon. Lumipat sa aking opisina at doon ko na suntok ang dingding.

Ang sakit pala tignan na harap-harapan ka niyang pinapakita ng matatamis na sandali nila habang ikaw ay nakatingin lang sa kanila. Nadudurog at nasasaktan. Hiniling ko na makita siya sa araw na ito dahil alam kong hindi ko magawang makalapit sa kanya pero hindi ang ganoong mga bagay ang bubungad sa bawat oras na andito siya.

Hindi ko masabi ang nararamdaman ko, hindi makalapit kahit ako rin ay sabik na sa piling niya at higit sa lahat ay hindi na ako mapakali sa makasama siya muli. Ayaw kong hanggang tingin na lang ako sa kanya. Gusto ko siyang maramdaman na. Naaalipin na ako sa mga haplos niya. Sana ako naman yung hahalikan niya.

[A/N]: Kinapos talaga ako but I’m doing my very best for the story ending… its just that binasa ko siya ulit from S&A to SFTTR then here sa SAS.. ang daming consideration na kailangan punan para hindi magkaroon ng loop holes sa other story… I’m very sorry sa mabagal na update.. I’m very very sorry beh. I hope u all could forgive me T_T I’m stress out with my acads too T_T .. 

still i love u all <3 lovelots T_T

Chapter 46

Chapter 46

Nathan’s POV

Sa totoo lang talaga ay ayaw ko ng pahintulutan na pumunta si Jess sa Resto dahil bukod sa nandoon si Ron ay nais kong nasa akin lang ang atensyon ni Jess. Alam kong sobrang abala sila Kuya Mave dahil ito ang kinuhang Manager ni Ron sa Resto niya, si Kuya Rocky naman ay ang magiging Assistant niya sa kusina. Bilang malapit na kaibigan at pamilya ni ay nais ni Jess na makatulong man lang dahil para din lang naman ito kanilang magkakapatid, ngunit gusto ko lang ng assurance na hindi na siya lilingon sa iba at ituon ang atensyon sa akin. Makasarili man kong iisipin pero ayaw ko ng humantong pa muli sa pagkakataon na masisira na naman ang matagal kong pinagsikapan na relasyon naming dalawa.

Napapansin ko rin na ginagawa lahat ni Ron ang paraan upang makalapit kay Jess kaya bantay sarado ko ang nobyo ko. Nililihis ko siya sa mga posibilidad na mapalapit sila ngunit sa pagkakataon na ito, si Jess na ang nag-alok ng tulong kina Kuya Mave dahil nakikita nito ang mga pagod nilang mga mukha galing sa trabaho. Kaya hindi ko na nagawan ito ng dahilan sapagkat nagkusa na si Jess na mag-alok ng tulong sa kanila.

“Ang dami niyo talagang ginagawa dito,” bungad ni Jess kay Kuya Mave nang makalapit kami rito.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Kuya at muling tinuon ang pansin sa hawak niyang mga papel. Habang hinihilot ang noo ay mariin pa itong napapikit dahil siguro sa pagod na iniinda nito.

“Sinabi mo pa… saka buti na lang dumating kayo, kailangan talaga namin ng kaunting tulong dito dahil may bago na namang problema,” saad ni Kuya na hindi man lang kami tinignan pa.

“Edi, magdimiti ka na lang Kuya,” biro ko dito na ikinatingin ni Jess sa akin. “Biro lang… ito naman andito nga tayo para tumulong ’di ba?”

Iwan ko ba basta naiinis ako na andito kami ngayon, pwede namang nasa bahay lang kami at nilalambing si Jess kaysa magpakapagod rito na hindi makakatanggap ng sweldo. Saka may pera ang Kuya niya kaya kayang-kaya nitong magbayad pa ng tauhan para tumulong rito. Minsan napapaisip ako ng ibang bagay sa mga ganitong kilos ni Jess, ngunit ayaw ko naman siyang pangunahan dahil ayaw kong magkagalit lang kaming dalawa. Isang bagay na ayaw ko ng mangyari pa dahil sobrang mapanganib sa aming dalawa.

“Hindi ka nakakatulong,” maktol nito sa akin na ikinangisi ko kaya agad ko itong nilambing sa pamamagitan ng pagyakap ko rito.

“Ito naman ang taray-taray na… meron ka ngayon, babe? Sayang makakaisa na sana tayo?” biro ko ulit dito na ikinataas ng kilay nito saka ni Kuya Mave na napatingin talaga sa naging hirit ko kay Jess at agad itong napailing sa nagging biro ko sa nobyo ko.

“Hoy, kung maghaharutan lang kayong dalawa dito, umuwi na lang kayong dalawa kasi sobrang busy ng mga tao rito,” pagtataray din ni Kuya Mave na ikinaandar ng pagiging loko-loko ko.

“Pati ka din ba Kuya meron din?” biro ko dito na mariing ikinapikit ng mga mata nito.

“Jusko patawarin niyo po ako kung may masisipa akong bata ngayon,” pagtitimpi nito. Halos gusto ko ng sumabog sa tawa dahil sa nagging reaksyon nila.

“Naku po hindi na ako bata… Big boy na po ako,” hirit ko pa ng biro sa kanila at tinignan si Jess ng makahulogan. Napatawa na lang ako sa reaksyon ng nobyo ko dahil hindi talaga ako nabibigo na pakiligin ito, lalo na nang mamula ang mga pisngi niya. Kahit gawin ko ito habambuhay ay hindi ako magsasawa basta makita ko lang ang mga reaksyon niya ay wala ng makakatumbas na kasiyahan nito sa akin.

“Sige tutulong na tayo, magpapaalam lang ako ni Kuya na andito kami,” biglang sabi ni Jess na ikinatigil ko bigla. Yung kasiyahan na namutawi sa damdamin ko ngayon pa lang ay agad na napalitan ng inis sa narinig ko sa kanya.

Gustohin ko man na hadlangan ang kung ano ang gagawin niya ay hindi ko rin magawa dahil hindi ko hawak mga desisyon niya. Hangga’t sa kaya kong lihisin ang isip niya sa ibang bagay ay gagawin ko pero hindi ko na sakop ang ganito.

“Andoon sa kusina, nagre-repair ng lababo kasi meron daw bumara. Basta puntahan mo na lang,” sabi ni Kuya Mave at bumalik sa kanyang ginawang pagtitipa sa kanyang phone.

“Sandali lang magpapaalam lang ako para alam niya na andito tayo,” ayaw kong maging mahigpit sa kanya na pagbabawalan siya sa lahat ng gagawin niya. Ayaw ko siyang hawakan sa leeg dahil baka masakal ko siya sakali.

“Sige at para makatulong na tayo… ta-trabahuin pa kita mamaya eh” pilit ko na hirit dito kahit na sa kinaloob-looban ko ay gusto ng magwala. Nasa poder ako ng kaaway kaya sobrang limitado ang magagawa ko. Tanging pagngiti na lamang ang nagawa ng mga labi ko dito.

“Anong mukha yan?” biglang sabi ni Kuya Mave na ikinatingin ko dito.

Nagugulohan ako siyang tinignan sa kanyang sinabi kaya hindi ko mawari ang tamang isasagot rito.

“A-anong mukha po?” balik ko na tanong dito na ikinataas ng kilay nito sa isang sulok. Napairap pa ito sa akin.

“Akala niyo ba hindi namin napapansin ang nangyayaring kompetisyon sa inyo ni Ron?” ngayon ay nakuha ko na ang ibig nitong sabihin at hindi naman talaga mapagkaila na mayroon kompetisyon sa pagitan namin ni Ron.

Nitong nakalipas ay lubos na humamon sa aking katatagan dahil talagang lumalapit na si Ron kay Jess, at sobra na lamang ang pagguwardya ko kay Jess sapagkat ayaw ko siyang matibag ni Ron. Hindi biro na kakupintensya si Ron dahil alam ko kung ano ang namamagitan sa kanila ni Jess noon. Natatakot man ako sa mga posibilidad kaya hindi ko nililihis ang mga mata ko kay Jess. Kaya hangga’t sa maari ay ayaw kong makampanti dahil ayaw ko na isang araw ay magulantang na lamang ako na wala na siya sa akin, at ayaw kong mangyari ulit iyon.

Matapos lang si Ron sa kanyang negosyo ay alam kong magiging abala na ito dahil sa ibang bagay, at alam kong may naiwan siyang mga trabaho sa Manila kaya titiisin ko na lang itong pagkakataon na ito dahil sa oras na matapos siya rito ay alam kong susuko rin siya.

“Wala naman po, baka iniisip niyo lang,” maang ko dito.

Ayaw ko na lang ding isali pa ang iba sa nangyayaring hidwaan talaga sa pagitan namin ni Ron, at hanggang sa maaari ay sa amin na lang ito sapagkat sa pagitan lang namin ni Ron ang nangyayaring kompitesyon.

Nagsisimula na akong maghakot ng mga debri ng kahoy na naiwan ng mga nilagari ngunit hindi pa bumabalik si Jess. Nababahala ako sapagkat hindi ko mapuntahan si Jess at hatakin palabas ng kusina dahil lang sa napapraning ako. May tinawala naman ako kay Jess pero wala akong tiwala sa taong kasama niya sa loob.

Mga limang minuto siguro iyon bago nakalabas si Jess galing sa kusina na tila wala sa sariling naglalakad palabas. Agad nainit ang ulo ko sa kaisipan mang ginawa na naman si Ron at hito ang nobyo ko na tolero ang isip na nilapitan ko. May bitbit itong basing polo na sa pagka-alala ko ay suot ni Ron kanina nong umalis siya ng bahay nila Tatay Miguel.

“May nangyari bas a loob?” malumanay ngunit nagtitimpi ko na tanong kay Jess. Medyo nagulat pa siya nong magsalita ako sa tapat niya at hindi agad makasagot sa akin.

“Tinulongan ko sila sa loob magmop ng sahig saka isasampay ko lang itong basang damit ni Kuya,” sabi nito na ikinatango ko na lamang.

Hinayaan siyang ginawa ang mga gagawin niya at nong matapos ay hinatak ko siya para tulongan naman ako. Sabay kaming naghahakot ng kahoy at nagtutulongan magwalis. Hindi ko na siya hinayaang lumayo sa akin at palaging dinidikit sa aking tabi.

“Hoy, ano ba Nathan may mga tao,” natatawa nitong sabi dahil yakap ko siya sa likod niya habang nakasubsob ang ulo ko sa kanyang leeg.

“Eh sa gusto kong lambingin ang misis ko,” sabi ko dito na bigla akong hampasin nito sa noo gamit ang walis na hawak niya. Nagkunwari akong nasaktan sa ginawa niya kahit hindi naman masakit ang pagkakahampas niya. “Aray, napakasadista mo na talaga, ako siguro pinaglilihian mo, ano?” biro ko pa dito na ikinapula lalo ng pisngi niya.

“Nathan naman eh… wag dito,” naiinis niyang sabi na ikinalagapak ko ng tawa sabay kinurot ako sa tagiliran.

“Aray! Aray naman!” daing ko na hindi pa rin mahupa ang pagtawa ko dahil sa kanya.

Iniisip ko pa lang na balang araw na magiging okay na ang lahat at parating ganito kami ay sadyang isang magandang panaginip na tutuparin ko kasama siya. Mga ganitong eksena na talagang sobrang kakakasaya namin. Alam kong may mga hindi perpekto si Jess balang araw ngunit hindi ko hangad ang mga ganoon bagay, makasama ko lang siya ay sapat na upang tunawin ko ang bukas na masaya kasama siya. Walang hahangarin na ibang bagay kug hindi ang makasama lang siya.

“Yan kasi ang kulit…” nakabusangot nitong sa sabi na sinunggaban ko ng mahigpit na yakap.

“Mamaya ka lang ikaw naman ang aaray sa akin,” bulong ko rito sabay kiliti rito na ikinatawa niya ng malakas. Sobrang lakas na pati ako ay nadadamay na sa kasiyahan niya kaya pero kami ay nagtatawanan dalawa nang bigla ay may narinig kaming malakas na paghampas ng bagay. Natigilan kami ni Jess at hinanap ang pinanggalingan ng tunog na iyon.

Nakita ko si Ron na nakatingin sa aming direksyon ni Jess at nagugulohan akong tinignan ito nang bigla itong tumayo at umalis. May sigaw iyon kanina pero hindi ko alam kung ano ang sinabi dahil sa kakatawa namin ni Jess. Napatingin naman ako kay Jess na nagugulohang sinundan ng tingin si Ron na papasok sa isang silid. Tumingin ito sa akin na puno ng katanongan ang mga tingin. Nagkibit-balikat lamang ako rito dahil ako man ay hindi rin alam ang nangyari.

“Taposin na lang natin itong natitira saka uuwi na tayo,” hindi ko alam ngunit may bakas ng kalungkotan sa kanyang sinabi sa akin. At yung masaya naming ginagawa ay tila Nawala bigla. Hindi ko alam kung dahil bai to kay Ron na nagging malungkot siya at iniisip ko pa lang na iyon ang dahilan ay labis na sakit ang naramdaman ko sa aking puso.

“Sige uwi na tayo pagkatapos,” malumanay ko na tugon rito at hinalikan ito sa kanyang ulo.

Nagpatuloy siya sa pagwawalis habang ako ay hinahakot ang iilang plywood at kahoy para ilagay sa likod ng resto. Nang matapos kami ay nagpaalam kami kay Kuya Mave na uuwi. Nagpasalamat ito sa munting tulong namin at giniya ko na si Jess lumabas para makauwi na kami.

Pagkauwi namin kina Tatay Miguel ay dumiretso ito sa kanyang silid habang ako ay sinundan lamang ito. Hindi ko na alam ang iisipin sa nangyari kung bakit bigla ay nagbago ang timpla ng paligid sa amin ni Jess. Kung dahil ito kay Ron ay labis akong nangangamba sapagkat isang malaking sampal sa akin na pinapahalaghan pa rin niya ito sa kabila ng pananatili niya sa akin.

Mahal pa rin ba niya si Ron? Hanggang ngayon ba?

Iniisip ko pa muli ang ganoong mga bagay ay para na akong masisiraan ng ulo dahil kailangan ko pang pag-igihan ang pagpaparamdam ko sa kanya na labis ko siyang kailangan. Hindi ako papayag na mauwi sa wala ang lahat ng pinaghirapan at pinagsamahan naming dalawa. Niligtas ako ni Jess noon at alam kong ganoon rin ako sa kanya, kaya hindi ko alam kung anong gagawin kung sakaling mawala siya sa akin. Baka wala ng magliligtas sa akin.

Pagpasok ko sa kanyang kuwarto at nakita ko siyang nagbibihis ng damit. Isusuot na sana niya ang kinuhang damit sa cabinet ng pigilan ko siya. Itinapon ko iyon sa kung saan at pati ako ay nagtanggal ng damit ko upang ipagbalandara ang katawan ko sa kanya.

Gulat ang kanyang mga pinupukol na mga tingin sa akin kaya nang tumingin ito sa aking mga mata ay binigyan ko lang ito ng matamis na mga ngiti.

“Hindi ba sabi ko aaray ka pa pag-uwi natin,” sabi ko na ikinalaki ng kanyang mga mata sa aking sinabi. Hindi niya siguro inasahan na totohanin ko ang gagawin ko pero alam niya na kahit kalian ay hindi ako nagbibiro sa tuwing ipapadama ko sa kanya ang ligaya na hatid ko sa kanya.

Wala na akong sinayang na oras upang ipadama sa kanya ang labis na kasiyahan at sinakop ang kanyang mga matatamis na mga labi na kailanman ay hindi ko pinagsawaan. Mga labi na sumagip rin sa akin sa kabila ng mga sigalot na nangyari sa buhay ko. Paano na lang ako kung hindi ko na ito madama pa.

Chapter 47

Chapter 47

Jess POV

“Malapit na ako, Jess” hingal nitong sambit at muli akong hinalikan. Ramdam ko ang pagbilis ng kanyang pagkadyot at madiin niyang pagsulong. Isang malalim na daing ang lumabas sa kanyang labi at ang mainit na pagpulandit ng kanyang katas sa aking lagusan ay muli aking nadama sa aking looban.

Natigil lamang ang aming paghahalikan nang kumapa na kami ng hininga sa mainit na tagpo. Abot-abot ang kanyang mga ngiti na masuyo akong pinagmamasdan. Hindi ko maintindihan kung baking minu-mimuto ay parati siyang ganito, naglalambing sa akin. Nang nagbalikan kami ay walang araw na hindi niya pinadama ang pagmamahal niya. Talagang ginawa niya ang lahat ng makakaya niya upang magbago at ayaw ko na rin na bumalik siya sa masama niyang mga gawain dahil sadyang ikakalugmok na naman iyon ng mga tao sa paligid niya, lalo na ako dahil ang sakit makita na ginagawa niyang mesirable ang buhay niya muli. Nasasaktan ako dahil ayaw ko ng masira pa niya muli ang buhay niya, at kung ganitong mga bagay tulad ng paglalambing at pagsuyo natuon ang kanyang mga pansin ay hindi ko na iyon ipagkakait sa kanya.

“I love you,” muling sambit niya na ipagtaka ko.

“You say it mostly several times now,” nakangiti kong sabi sa kanya dahil kada oras na lang niya binabanggit iyon sa akin.

“Eh sa gusto kong sinasabihan na mahal na mahal kita. Hindi ako mapapagod na sabihin iyon dahil sobra kitang mahal,” aniya at muli akong hinalikan. Wala akong magawa kung hindi ang tugonan ito dahil nakakaligalig rin para sa kanya na sambitin ang mga kataga na iyon. Sadyang paralambing na tao si Nathan, kahit noon pa man ay parati siyang ganito.

“I love you too,” tugon ko rin dito at ngumiti. Isang mahigpit naman na yakap ang ginawa niya sa akin na malugod kong tinanggap. Napakahigpit na pakiramdam ko ay kontento na rin ako sa ganitong pakiramdam. Na andito si Nathan sa tabi ko at handang ipadama sa akin ang pagmamahal na kay tagal ko ng hinanap. Iyong tipong siguro talaga, na ako lang ang hahanapin niya.

Habang pikit ang mga matang dinadama ko ang mainit na yakap niya ay muling sumagi sa isip ko ang huli kong sinabi. May naalala naman akong pangyayari sa buhay ko dahil doon kaya napabitaw ako sa yakap ni Nathan.

“Magbihis na tayo, maghahanda pa tayo ng haponan para kina Mave,” sambit ko na ikinatalima niya.

“Sige tutulongan na kita,” suhestiyon nito na ikinatango ko rito.

Naglinis muna kami ng katawan bago lumabas ng kuwarto. Naabotan ko si Tatay Miguel na abala sa kusina. Nagdadangkal ng bigas para isaing.

“Naku, Tay ako na po riyan,” sabi ko at agad na kinuha sa kanya ang lutuan ng bigas.

“Dumating na pala kayo? Akala ko may lakad kayo kaya nagsaing na lang ako,” sabi ni Tatay na ikinatingin ko kay Nathan at makahulogan naman itong tumingin sa akin.

“Nasa kuwarto lang naman po kami,” sabi ko at hindi na nag-abala pang ipaliwanag ang buong pangyayari. Kanina pa kami nakauwi, sadyang may ginawa lang kami. Hindi ko lang din kasi mapigilan lamang mapuna ang manunuyo ni Nathan. Sadyang parang naging magiliw siya nitong mga nakaraan, at bilang kasintahan niya hindi ko kayang hindi mapunan iyon. Ngunit sadyang nakakapangamba rin, dahil nakikita ko ang dating gawi ng isang tao sa akin noon. Parang hayok parati.

Napailing na lamang ako sa aking naiisip dahil sadyang sumasagi na naman sa isip ko kalaunan ang mga nakaraan. Ayaw kong bigyan ng ibang kahulogan ang mga bagay-bagay sapagkat matagal ko na iyong kinalimutan. Ngunit sa kabila ng lahat ay ako rin pala ang hindi makalimot. Sadyang nakakapanglumo lamang dahil nitong mga nakaraan ay parating umaaligid si Kuya. Hindi ko rin maintindihan ang huli pag-uusap namin ni Kuya na hanggang ngayon ay tumatak sa aking isipan. Pinagtabuyan ko siya noong araw na iyon ngunit hindi pursigedo siyang mabawi ako.

Mariin akong akong napapikit at nagbitaw ng isang malalim na hininga. Kung hindi lang ako tinawag ni Nathan ay baka paulit-ulit ko na lamang iisipin ang bagay na iyon.

“Ano ba gusto mong kainin?” masaya nitong untag sa akin na ikinakibit ko ng balikat.

“Iyong masarap,” tugon ko na ikinangisi niya bigla.

“Ako ba gusto mo kainin?” sabi nito na ikinatagpo ang mga kilay ko. Saka ko lang nahinuha ang ibig niyang sabihin nang humagalpak na siya ng tawa sa naging reaksyon ko kaya nakurot ko ito sa tagiliran na mas lalo niyang ikinatawa para inisin ako.

“Ang corny mo…” iritado kong sambit dito at bigla akong niyakap mula sa likuran ko.

“Hindi ka na talaga mabiro eh no? Naglilihi na talaga misis ko,” hirit pa niya na ikinainit ng pisngi ko sa hiya.

Napatingin ako kay Tatay Miguel na nanunuod ng telebesiyon sa may sala dahil hindi lang kalayuan ang lamesa rito at baka naririnig niya ang mga hirit ni Nathan sa akin. Sinamaan ko ng tingin naman si Nathan ngayon at iba rin talaga trip niya kasi mas lalo pa akong ininis nito. Tawa ng tawa ito habang sinisiksik ang ulo sa leeg ko.

“Sige na maghanda ka na ng makakain na tayo, dito lang ako yayakap sa’yo,” sabi nito na ikinairap ko sa kanya.

“Paano ako makagagalaw ng maayos kung yakap ka ng yakap sa akin,” ani ko rito ng tumawa ito ng marahan sa tenga ko bago ito saglit hinalikan.

“Ayaw na kitang pakawalan pa eh,” aniya na saglit ay napatigil sa akin at tinignan ito sa gilid ng aking mga tingin.

Ramdam ko na may bakas ng lungkot sa kanyang pagkasabi ng katagang iyon sa akin. Kay hirap mawari na may parang iba itong pinapahiwatig na labis ko na lamang ding ikinalungkot. Humarap ako kay Nathan at pinagsalikob ang mga kamay ko sa kanyang maamong mukha.

“Hindi naman ako aalis…” sambit ko na kanyang ikinangiti at marahang binigyan ako ng halik sa aking mga labi.

“Alam ko,” sabi pa niya bago muli akong hinalikan sa labi.

Hindi ko na pansin ang paligid dahil sadyang hindi ko rin mapigilan ang aming damdamin nang hindi ko rin inasahan ang biglaang pagdating nila Mave at nang taong gulat sa nakikita niya ngayon. Agad akong humiwalay sa mariin na pagkayakap ni Nathan sa akin at nakaramdam ng paghiya sa kanilang nadatnan. Hindi ko ba alam pero labis rin ang panghihinayang ko sa nadatnan niya.

Nag-usap na kami ni Kuya na hindi na maaari sa amin at iyong nakalipas sa amin ay mananatali na lang iyon doon sapagkat marami na ang nagbago, marami na ang nangyari at higit sa lahat marami na kaming nakatagpo na alam kong tuloyang nagpabago sa sitwasyon namin ngayon sa loob ng limang taon na iyon. Ngunit hindi ko gusto na saktan siya sa ganitong paraan na madadatnan niya parati kami ni Nathan na nagpapakita lamang ng damdamin namin sa isa’t-isa. Bilang respeto na lang dahil meron kaming nakaraan.

“Hindi pa rin kayo natapos sa paglalampongan?” may pagkasarkastiko biro ni Mave sa amin ngayon.

“Naglilihi na Kuya eh,” sabat ni Nathan na ngayon ay ikinapula na siguro ng mga pisngi ko.

Napatingin ako kay Kuya na nanatiling nakatitig sa akin na tila ay ino-obserbahan ako ng maiigi. Ako na yung bumitaw sa tingin niya at tinignan si Nathan ngayon na tatawa-tawa lamang.

Bumalik ito sa naudlot naming paghahanda ng hapunan habang ako ay naintimida sa mga tingin ngayon ni Mave sa akin. Wala akong maisagot sa mga tingin niya dahil nahihiya ako sa nangyari rin kanina sa resto, alam ko na nagalit si Kuya at hindi ko iyon inasahan sa kanya. Sadyang hindi ko mapigilan si Nathan na magpakita ng kanyang pagnanais na lambingin ako sapagkat nobyo niya ako at likas iyon sa isang relasyon. Hindi ko lang mawari kung bakit naging ganoon ang reaksyon niya kung naiintindihan niya ang sitwasyon ngayon.

“Mauna na ako Mave,” banggit ni Kuya sa kabila ng nakakahiyang sitwasyon ko ngayon.

“Hindi ka ba maghahaponan dito?” untag ni Mave dito na ikinailing lamang nito.

“Tapos na nong matapos kami magmeeting ng interior designer,” tugon ni Kuya saka lumabas ng bahay.

Hindi na umalma si Mave at hiyaan si Kuya habang ako ay nakatingin ngayon kay Mave na dismayado ang mukhang pinagmamasdan ako. Walang pasabi itong umakyat na lamang sa taas para siguro makapagpahinga sa nakakapagod na araw nila sa resto ni Kuya.

Dinalohan ko na lamang si Nathan na abala pa rin sa paghihiwa ng mga rekado. Pagkatapos magluto at maghanda sa lamesa ay sabay-sabay kaming kumain lahat.

“Nasaan pala si Ronuel?” biglang tanong ni Tatay Miguel nang magsimula kaming kumain lahat.

“Nagpapahinga na po siguro, saka pagod po iyon dahil ang dami naming inasekaso sa Resto kanina,” agad na tugon ni Mave kay Tatay habang ako ay nanatili lang walang imik dahil hindi ko rin naman alam kung ano ang sasabihin sa kabila ng lahat ng naganap kanina.

Nagkatinginan kami ni Mave saglit pero agad rin niyang tinuon ang pansin sa pagkain. May pinapahiwatig siya roon pero ayaw ko ng isipin pa na kung ano dahil alam kong tungkol ito kay Kuya. Nang matapos kaming kumain at habang naghuhugas ako ng pinggan ay nagulat ako dahil sinadya niya talaga akong lapitan.

“Hanggang kailan mo aayosin ang lahat sa inyong tatlo, Jess?” untag ni Mave sa akin na labis kong ipinagtaka.

“Aayosin?” paglilinaw ko rito sapagkat hindi ko labis maintindihan ang kanyang pinupunto sa akin. Bumuntong ito ng hininga at mataman akong tinititigan na tila hindi siya makapaniwala sa aking nasabi.

“Hanggang kailan mo papaasahin ang Kuya mo?” untag niya na ikinakuyom ng aking panga.

Natigil ako sa aking ginagawa at humarap dito. Naglalaban ang mga tingin namin dalawa at alam kong gusto niya ng kasagotan.

“Mave, matagal ko ng sinabi kay Kuya na hindi na namin maibabalik pa ang lahat sa dati,” tugon ko na ikinataas ng kanyang isang kilay.

“Kaya nagmahal ka ng iba para takasan iyon lahat?” sambit niya na labis kong ikinagulat. Hindi ko lubos maintindihan ang kanyang pinupunto sa kanyang mga sinasabi ngayon pero nasasaktan ako sapagkat ganito ang pananaw niya sa sitwasyon namin.

“Mave, hindi kita maintindihan, pero hindi ako basta-basta nagmahal lang dahil sa nasaktan ako noon” nanliit ang mga tingin niya sa aking sinabi at labis na kalungkotan na lamang ang umusbong sa akin.

Siya ang kauna-unahang tao na pinagsabihan ko lahat ng mga hinanakit ko. Simula nong araw na minahal ko siya Kuya, sa pag desisyon ko sumama sakanya umuwi dito sa Leyte at higit sa lahat siya ang unang nakaalam sa namamagitan namin noon ni Nathan nang itago namin ang relasyon namin. Kaya paano niya nasasabi sa akin ito ngayon.

“Sinabi mo na Jess, hindi ka basta-basta nagmahal lamang? Talagang tinatakasan mo ang lahat ng nangyari noon pa man, but now Ron is here. Does it making you realize that he could be a better man than he was before?” sambit nito na ikinaisip ko bigla.

Natigilan ako dahil mula nang magkita kami ni Kuya ay walang araw na hindi bumabalik sa akin ang sakit ng nakalipas. Parang yung sakit ng unang araw na umalis ako sa buhay niya ay kusang nagbabalik. Ngayon ay napapaisip ako kung talaga bang pilit kong tinataksan ang sakit dahil kung titignan ko ay parang iyon ang nangyayari. Nagbago na kay Kuya lahat, at ang dinasal ko na maging maayos siya ang natupad. Ngunit ngayon parang hindi ako kontento? Ako ba? 

Napatingin ako kay Mave at hindi ko inasahang nanlalabo ang tingin kong pinagmamasdan siya dahil sa mga luhang namumuo sa aking mga mata.

“Kaya Jess sa oras na makapagdesisyon ka, yung sana ay ikakasaya mo na. Hindi kita madidiktahan kasi puso mo iyan, ngunit bilang kaibigan mo at tunuring kapatid ka na rin ay nahihirapan kami sa sitwasyon mo. Huwag mong palalimin ang mga sugat na idudulot mo sa kanila at baka mahihirapan ka nang hilumin ang mga ito,” huling sinabi ni Mave bago ako iniwang tulala at walang imik sa naging usapan namin.

Tumatak sa isip ko ang huling sinabi ni Mave at ngayon ay labis akong nadudurog rito. Napaisip ako kung tama na ba yung naging desisyon ko nang sinabihan ko si Kuya na masaya na ako sa taong handang isakripisyo sa akin ang lahat. Ngunit ang tao ring ito ay labis kong sinasaktan dahil nasira ko ang buhay niya at nalayo sa piling ng kanyang mga magulang.

Akala ko masaya na ako, iyon pala ay kinukubli ko lang ang lahat dahil labis pa rin akong nasasaktan. Hindi ko pa tanto ang lahat pero baka ngayon oras na para isipin ko ng maigi ang lahat. Nadala ako sa mga emosyon ko nuon kaya nasabi ko ang mga salitang iyon sa kanila. Ngunit sa totoo lang ang hirap magdesisyon kung may masasaktan ka sa huli. Ang hirap.

Sumapit ang bagong umaga ngunit hindi maalis sa isip ko ang naging usapan namin ni Mave. Hanggang ngayon ay tumatak siya sa aking isipan na nagdulot ng labis na kalungkotan sa damdamin ko. Naging komplekado na ang lahat at kahit ayusin ko man sa paraan na ayaw kong masaktan naman sila pareho sa magiging desisyon ko. Napakahirap.

Tinignan ko ang oras na nagtaka ako kung bakit walang Nathan na gumising sa akin. Nakapagtataka dahil parati niya akong pinupuntahan dito sa aking silid una pa lang sa umaga. Gumuhit naman ang isang ngiti sa aking labi nang maalala ko ang mga gimik ni Nathan tuwing umaga at hindi ko ipagkakaila na napakasaya ng mga sandaling iyon. Ngunit agad rin nawala ang mga ngiti nang maalala ko si Kuya. Walang sandali noon na magkasama kami na hindi ako nagigising sa umaga na hindi ko namamasdan ang kanyang mga mukha.

Mariin akong napapikit para alisin iyon sa akin isip ngunit kada babalikan ko ang mga sandali na kasama ko si Kuya noon ay sunod-sunod na mga alaala ang nanunumbalik sa akin. Ang sakit sa puso at isip. Tanging tinatawag ko si Nathan. Ngunit natigilan na naman ako sapagkat naisip ko na ayaw kong gawing panakip butas si Nathan sa lahat. Ayaw kong isipin na ganoon ang mga bagay sa amin. Ang sakit.

Saglit ako natigilan nang marinig kong tumunog ang aking phone. Agad ko itong hinanap at pangalan ni Mave ang nakarehestro sa screen nito. Hindi ko alam kung bakit napatawag siya sa ganitong oras gayong nasa trabaho sila. Kahit masinsinan yung pag-uusap namin ni Mave at binabalaan niya ako sa mga posibilidad ay totoong mahalaga sila sa akin dahil pamilya ko na sila.

“Mave?” untag kong tugon sa pagtawag niya.

“Oh, thanks God, sumagot ka. Hindi ba dumaan si Ron sa bahay?” agad na tanong naman nito sa akin.

“H-hindi… bakit?”

“Hindi pa kasi siya pumapasok at nababahala ako dahil wala naman siyang sinabi na may lakad siya ngayong araw. Baka puwede namang pakisuri mo siya sa studio niya?” sabi pa nito na labis ko na ring ikinabahala.

Kaba. Iyong ang unang naramdaman ko sa pagtawag ni Mave sa akin. Wala na akong sinayang na oras upang puntahan si Kuya. Hindi maganda ang kutob ko kaya agad-agad akong natakbo ang studio niya.

Chapter 48

Chapter 48

Jess POV

Hindi ko mawari ang sarili nang walang pag-iisip na tinakbo ang studio ni Kuya upang matingnan kung naroon ba siya. Labis na kaba at pag-aalala ang namutawi sa akin nang tumawag si Mave na hindi pumasok ni Kuya sa resto nito. Nag-aalala na baka may nangyaring masama sa kanya, at kaba na hindi ko maintindihan sa sarili ko. Nasa tapat ako ng pinto ng kanyang studio ngunit natigilan ako sa pagkatok nang sumagi sa isip ko ang mga titig niya sa akin kagabi. Tila nagsasaad ng nasasaktan sa aming dalawa ni Nathan.

Kaya naisip ko kung tama ba na pumunta pa ako dito. Tama ba na magpakita kay Kuya sa kabila ng mga salitang binitiwan ko na noon sa kanya. Tama nga ba ang desisyon ko na umibig ng iba dahil sa nasaktan ako noong sila ni Ate Sabrina pa. Tama ba na maghinakit pa rin sa kanya hanggang ngayon kahit may tao ng handang ibigay ang pag-ibig na inaasam ko na hindi ko natamasa kay Kuya noon.

Napaatras ako sa aking mga nakakalungkot na iniisip at naisipang ipagpaliban na lamang dahil hindi ko kayang makita si Kuya. Ayaw kong makita sa kanyang mga mukha ang masasakit na tingin sapagkat mahihirapan lamang kami pareho na kalimutan ang mga nagdaan sa aming dalawa.

Tatalikod na sana ako nang may narinig akong nabasag na gamit. Nanggaling iyon sa loob ng studio ni Kuya kaya muli ay biglang bumalik ang kaba at pag-aalala ko.

“K-kuya Ron?” tawag ko sa kanyang pangalan. Nag-aalinlangan man ay isinantabi ko muna dahil labis akong nababahala sa aking narinig na mga impit na tila parang nasasaktan. “Kuya Ron?!” sambit ko kasabay ng sunod-sunod kong pagkatok.

Binalak ko ng bumaba sana upang makahingi ng tulong, ngunit narinig ko ang pagpihit ng siradura at ang pagbukas ng pinto. Tumambad sa akin ang pawisang mukha ni Kuya at mga mapupungay na mga mata nito. Mas napansin ko pa ang mapupula niyang mga pisngi at mga tinging nahihirapang makatingin.

“A-anong ginagawa mo dito?” untag niya sa akin. Nagulat ako sa tuno ng boses niya dahil paos at tila sunod-sunod ang paglunok nito na parang nahihirapang huminga.

“M-may s-sakit ka?” balik ko na tanong rito na hindi niya ikinakibo, bagkos ay tumalikod ito sa akin.

Naglakad ito papasok sa maliit niyang kusina at doon ay dahan-dahang pinulot ang nabasag na baso. Iyon pala ang narinig ko nabasag kanina, kaya imbes na tumunganga dito ay agad ko itong nilapitan at ako na ang nagpulot ng mga bubog. Pagkatapos kong itapos ay lumapit ako sa kanya na ngayon ay nakaupo.

“I suspect that Mave sent you here to check on me. I just called that I’m not feeling well,” sabi niya sa akin. Naubo pa ito pagkatapos ipilit na magpaliwanag.

Hindi ako kumibo at nilapat ang palad sa kanyang noo. Nanlaki ang mata ko nang madamang kong sobrang taas ng lagnat niya. Halos mapaso na ako sa sobrang init niya. Pati sa kanyang leeg ay naramdaman ko ang sobrang init niya.

Saglit ako natigilang ng domain siya noong idinampi ko ang dalawang palad ko sa kanya leeg.

“Your hands are cold, Jess.” Hindi ko maintindihan ang sarili ko nang banggitin niya ang pangalan ko, lalo na ang tembre ng boses ni Kuya. Tila ba may mga ala-ala na nanunumbalik sa aking isipan muli. Mga nagdaan na sadyang malinaw pa rin sa aking alaala.

Napatitig ako sa kanyang mga mapupungay na mata na ngayon ay nakatitig din sa akin. Tila nangungusap ang mga itong na manatili ako sa tabi niya sapagkat mahina siya.

“Kailangan mong pumunta sa ospital,” saad ko at inalis ang mga kamay ko sa pagkakadampi sa kanyang leeg at kukunin na sana ang phone ko nang pigilan niya ako sa pamamagitan ng paghawak sa kanang kamay ko kung saan ko sana idudukot ang phone sa bulsa ko.

“Trangkaso lang ito, kaunti pahinga at maayos na ako mamaya.” Napakagat ako ng ibabang labi sa pagkakahawak ni Kuya sa palapusohan ko sapagkat naiilang ako sa tuwing magkalapit ang mga balat namin. Ngunit nang tingnan ko ang kamay niyang nakahawak sa pulso ko ay laking gulat ko na lamang nang makitang may tumutulong dugo roon.

Agad kong hinawi ang kamay niya upang matingnan iyon, at doon ko nakitang may sugat ito.

“Bakit hindi mo sinabing may sugat ka?” hindi ko maiwasang masigaw ng kaunti ngunit nanatili siyang nakatitig sa akin na tila balewala iyon. Saglit ay napabuntong-hininga ito at nag-iwas ng tingin.

“You always keep your eyes away from me that’s why you didn’t notice that I’m bleeding, Jess” parang isang sampal sa akin ang kanyang sinabi. Napagtanto na tama siya. Na parati kong iniiwas ang tingin ko sa kanya dahil naiintimida ako. Naiilang.

“Meron ka bang bandages?” pag-iwas ko sa kanyang sinabi na lamang. Masakit? Oo, sobrang sakit na hanggang ngayon hindi kami makalimut. Pero kailangan na at kinailangan nang kalimutan na.

Binuksan ko ang mga drawer sa kanyang kusina, at mga aparador ngunit wala akong makitang panggamot ng sugat. Pati mga gamut sa mga sakit tulad ng lagnat ay wala siya kaya naisipan kong umuwi sa bahay para kumuha ng mga iyon.

“Uuwi muna ako sa bahay, saglit lang para kunin yung medicine kit namin,” sabi ko at walang lingon na lumabas sa kanyang studio dahil tulad ng sinabi niya ay hindi ko pa siya kayang matignan. Hindi ko kaya.

Wala sa isip akong umuwi ng bahay at hindi ko nga namalayan na nasa tapat na ako. Sadyang okupado ang isip ko sa sinabi kanina ni Kuya at ang mga katotohanang pilit kong isisantabi dahil ayaw kong isipin. Pero ang mga binitawang salita na iyon ni Kuya ay tumatak sa isip ko at nagdudulot iyon ng labis na kirot sa puso ko.

Kaya naisip ko na tama nga ba lahat ng mga ginagawa ko para sa aming lahat dahil pakiramdam ko mali-mali ang mga ginagawa ko.

Pagkapasok ko sa bahay ay unang pumasok sa isip ko ay si Nathan. Nagpacheck-up kasi ito sa kanyang sitwasyon ngayon kasama si Tita Raquel upang matignan na rin kung maayos na talaga siya at hindi sinusumpong ng anxiety niya. Nangako akong maghihintay sa bahay pagkatapos nila dahil may plano siyang gagala daw kami sa mga dati naming pinupuntahan kaya mamadaliin ko na lang ang paggamot kay Kuya upang matingnan ko si Nathan pagkatapos.

Kaya hindi ko maiwan si Nathan dahil sa kalagayan niya at naging dahilan rin ako ng kanyang kalagayan ngayon kung kaya’t pasanin ko ito. Ibinigay niya sa akin lahat at sinakripisyo ang mga importanting bagay para sa akin kaya nararapat lang na gabayan ko siya sa ganitong mga sandali na hirap siya.

“Tay, dumating na ba sila Nathan?” untag ko kay Tatay Miguel na nanonood ng telebesiyon.

“Hindi pa naman,” tugon nito na ikinaginhawa ko.

Ayaw ko lang madatnan niya akong wala dito sa bahay. Ayaw kong mag-isip siya ng mga bagay-bagay na ikakalubha niya dahil alam kong masasaktan sila Tita pag nagkataon.

“Pagdumating siya pakisabi na dumiretso sa kuwarto ko at tawagan agad ako, may importante muna akong pupuntahan saglit,” pagtatago ko kung saan ako patungo.

“Sige,” tugon agad nito at minadali ko na lang ng kunin ang mga kailangan ko at pagkatapos at daling pinuntahan si Kuya para magamot.

Pagbalik ko sa studio ni Kuya ay nakita kong nakahiga na ito sa kanyang higaan habang iyon kamay niyang may sugat ay nakatakip sa kanyang mga mata. Nakita kong nagdudurugo pa rin ito kaya agad ko na lang itong nilapatan ng gamot.

Sa pagkuha ko ng kanyang kamay ay ang pagbukas ng kanyang mga mata at agad na tinignan ako.

“Uminom ka muna ng gamot,” saad ko dito at kinuha iyong gamot na dala ko.

Inakay ko siya upang makainom ng maayos, pagkatapos ay dahan-dahang ibinalik sa kanyang paghiga nang matapos maka-inom ng mga gamot. Sunod ay inasikaso ko iyong nahiwa niyang daliri, daing lang ang naririnig ko sa kanya sa paggamot ng kanyang sugat.

Pansin kong basa na din ang kanyang suot na damit kaya agad ko itong inasikaso. Wala ng dalawang isip na hinubad ko iyong suot niyang basa ng pawis. Kumuha muna ng malinis na bimpo upang pahiran ang katawan niya. Hindi inalintana ang kung ano man ang pinagmamalaki niya basta maging maayos lang ang kalagayan niya.

Minuto-minuto kong pinapalitan ang paglagay ng basang bimpo ang kanyang noo upang bumaba ang kanyang lagnat. Ramdam ko rin sa huli ang pagod pero nang makita kong mahimbing na itong natutulog ay saglit napangiti ako rito. Kahit papaano ay naalagaan ko siya.

Magpapaalam sana ako na bibili ng gamot niya pero aya kong maudlot ang mahimbing niyang tulog kaya tahimik akong lumabas ng kanyang studio.

Dali akong bumalik ng bahay at nakitang wala pa rin si Nathan. Tinanong ko si Tatay Miguel na abala ngayon sa paghahanda ng pananghalian at sinabing hindi pa din dumadating sila Nathan. Kaya minabuti ko na lang na bilhin ang kakailanganing mga gamot ni Kuya. Natagalan ako sa pagbili ng mga gamot na kailangan dahil kailangan iyon ng reseta kaya pumunta pa ako sa doctor upang makahingi nito. Oras-oras ay tinitingnan ko kung may tawag na kay Nathan dahil tila matatagalan ako dahil may pila pa.

Naisipan ko na agad na puntahan na lang si Kuya para maibigay ang mga gamot niya at para matulongan sakali kung may kailangan siya. Ngunit nang bumalik ako sa kanyang studio ay laking gulat ko na lamang nang makitang nakabihis na ito upang pumasok sa trabaho.

“Bakit ka tumayo? Kailangan mo munang magpahinga para gumaling ka agad Kuya,” sabi ko na ikinatingin lamang niya sa akin at hindi na ako pinansin. Nagpatuloy ito sa pag-aasikaso sa kanyang sarili.

“Kuya…” sambit ko sa kanyang pangalan ngunit hindi pa rin ito nakikinig . “Kuya Ron”

Tila ba wala ako sa kanyang harapan at hindi nakikita ang presensya ko na alalang-alala sa kalagayan niya ngayon. At nasasaktan ako sa ipinapakita niya ngayon sapagkat labis akong nababahala sa iniinda niyang sakit.

“Pakiusap naman kahit magpahinga ka na lang ngayon,” hindi ko mapigilan mapiyok sa huling sinabi dahil nilukob na ako ng kalungkutan. Nasasaktan sa ginagawa niya ngayon. Wala akong magawa dahil wala na akong karapatan na diktahan man siya sapagkat nasaktan ko na siya.

Ito naman sana ang gusto ko, na kalimutan niya kung anong meron sa amin noon. Na hanggang doon na lang kami noong sandaling iniwan ko siya. Ngunit ang hirap din pala. Hanggang ngayon ay ako pa iyong hindi nakakalimot.

“Akin na lang ito, babayaran kita mamaya,” biglang sabi niya kaya nagtaas ako ng tingin at hindi namalayan na nasa tapat ko na pala siya. Ngunit iyong sakit na umusbong ngayon pa lang ay mas lalong nadagdagan nang makita ko ang malamig niyang mga titig sa akin.

Gusto kong magprotesta na pakinggan niya ako. Na alagaan man lang niya ang sarili niya. Ngunit sino na nga ba ako. Ano ba ako?

“W-wala ka na bang sakit?” untag ko at aabutin sana ang noo niya upang matingnan ko kung may lagnat pa ba siya ngunit pinigilan niya ang kamay ko.

“Maayos na ako,” sabi niya habang malamig pa rin na nakatitig sa akin. Tila wala na sa mga mata niya iyong dating mga kislap na parati kong nakikita tuwing nagkikita man lang kami nitong mga nagdaan. Nawala na lahat.

“Kuya mainit pa rin yung kamay mo, may lagnat ka pa,” sabi ko rito nang madamang mainit ang mga palad niya.

“Maayos na ako at kailangan ako sa resto dahil may mga bagay na hindi pa kayang ihandle ni Kuya Mave,” sabi nito at binitiwan ang kamay ko.

“Pwede namang ipagbukas mo na iyan-”

“Wala na akong oras Jess. Bawat araw mahalaga kaya hindi ko kailangang mag-aksaya ng panahon. Hindi ko na kailangang mag-aksaya ng mga sandaling hindi ko na pupeweding ayusin. Bilang na lang ang mga araw ko rito,” sabi nito na ikinagulat.

“B-bakit? S-saan k-ka p-pupunta?” nauutal ko sa usal dahil nahihirapan na akong magsalita sapagkat pinipigilan ko ang sarili na maiyak sa harapan niya.

“Pagkatapos na pagkatapos kong i-establish ang resto, ipapangalaga ko na iyon kina Kuya Mave. Siya na ang magpapatakbo nito pagkatapos kong ituro sa kanya ang lahat. Tapos na rin ako sa’yo Jess. Sumusuko na ako.”

Hindi ko inasahan ang huling sinabi ni Kuya kaya nanatili akong nakatulala sa eri habang pinoproseso iyon. Hindi makagalaw at walang ibang magawa kung hindi ang isipin ng isipin ang kanyang sinabi.

“Lock the door when you leave,” bilin nito bago ito tuluyang umalis.

Parang isang sirang plaka na paulit-ulit kong naririnig sa aking isip ang huling sinabi Kuya. At doon na hindi ko napigilang ang sarili na mailabas ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Naiwan ako sa loob ng studio na humihikbi at umiiyak sa kadahilanang napagtanto ko na sadyang napakalaki ng puwang ni Kuya sa puso ko. At hito na ang sandaling matutuldokan na sa amin ang mga nakaraan namin.

[A/N]: Ahuhuhuhuhu… pag-aawayin ko sana sila pero naisip ko na tama na. Tama na iyong mga sakit nila. Baka naman na dapat tuldokan na.

Huhuhuhu Sorry na napakatagal na update nito. Still cooping up sa nangyari sa amin saka ang daming need na requirement na ipinapasa namin sa school kasi end of semester na.

Lovelots beh! Promise tatapusin natin to.

Chapter 49

Chapter 49

Nathan’s POV

TULAD ng mga nagdaang check-ups ko ay sinasabi kong maayos na ako, ngunit ang mga tingin sa akin ng doktor ay nagsasaad na hindi siya kumbensido sa mga salaysay ko. Kaya sa huli parati kaming nagpapacheck-up isa sa isang linggo para mabutihang mamonitor daw ang kalagayan ko.

Ilang oras akong naka-upo sa labas ng opisina ng doktor upang antayin si Mama matapos sa kanyang pagrereport sa mga nangyayari sa akin. Naiinip na ako dahil baka napag-antay ko na si Jess nang matagal. Ayaw ko pa namang pag-antayin siya at hindi ako mapakali kapag wala ako sa kanyang tabi dahil parating naiisip ko na sa tuwing wala ako ay gumagawa si Ron ng paraan upang akitin si Jess. Gabi-gabi na lamang akong hindi mapakali kapag nasa bahay na ako at laging gustong nasa tabi ni Jess upang mabantayan ito.

Hindi ko namalayan na halos lagpas na sa halos kalahating oras si Mama sa loob ng opisina ng doktor kaya sa inip ko ay napatayo ako upang sabihan si Mama na umalis na kami. Ngunit hindi ko inasahan ang naging usapan nila nang buksan ko ang pinto.

“Araw-araw nakikita ko ang anak ko na tila napakalalim niya kung mag-isip. Minsan nagagalit kapag naistorbo ko siya kahit nasa kawalan siya nakatingin. Nitong mga nagdaan tila ba hindi siya mapakali lalo na sa gabi. Hindi ko na halos makilala ang anak ko dahil parang naging iba na ang kanyang mga ikinikilos.” Hindi ko inasahang salaysay ni Mama.

“He might be still suffering from his severe anxiety and it might to lead severe cases of anxiety disorder like a panic attack, knowing also that he was influenced by drugs before, this might not be possible. Siguro mas mainam na matingnan natin siya parati kaya I highly suggest na i-under observation natin siya dito sa institution. Monitoring his condition might-”

“Anong mga pinagsasabi niyo!!!” Hindi ko na mapigilang magtaas ng boses sa mga naririnig ko.

Hindi ko maintindihan ang umusbong na galit sa narinig ko sa naging usapan nila, tila ba sinasabing nasisiraan ako ng ulo. Hindi ko rin halos maisip na nababanggit iyon ni Mama na wala ako sa sarili? Gabi-gabi na nagagalit? Kung alam lang nila ang dahilan ay paniguradong maiintindihan nila ako, pero hindi ko tatanggapin na isipin nilang nasisiraan na ako ng ulo dahil wala akong sakit. Nasa katinuan pa ako at alam ko ang mga desisyon ko.

“Nathan, ikakabuti mo anak ang pumarito muna…” mahinahon na wika ni Mama.

“Hindi ako papayag! Kailangan ako ni Jess ngayon kaya uuwi na tayo!” sigaw ko na hindi na inalintana ang kung ano sa paligid ko.

“So, this Jess might be triggering his anxieties, better we make him stay away from this person,” sabi ng doktor na labis ko ng ikinagalit.

“Mga wala kayong kwenta! Hindi niyo alam ang sitwasyon ko kaya manahimik na lang kayo! Pagsinabi kong maayos na ako, maayos na talaga ako! ’Wag na ’wag niyong ilalayo si Jess sa akin kung hindi niyo gustong magkasubukan tayo!” hindi ko na mapigilang bulyaw sa loob ng opisina ng doktor.

Gusto ko pa sanang ilabas pa itong galit ko ngunit natigilan na ako nang makita ang takot ni Mama sa pagsisigaw ko.

“Umuwi na tayo Ma,” wika ko rito ngunit labis pa din ang pagkagimbal niya sa naging reaksyon ko.

Hindi na ako mapakali na umalis sa lugar na ito sapagkat ginagawa nila akong siraulo kaya napagpasyahan kong umuwi na lang mag-isa. Akmang lalabas ako ng opisina nang makita kong may nakaabang na dalawang nurse nalalaki sa pinto.

Nanlaki ang mata ko at galit na napatingin sa doktor at kay Mama.

“Umalis kayo, pupuntahan ko pa si Jess,” singhal ko at dadaan na sana sa gitna nila nang hawakan ng dalawang lalaki ang magkabilang braso at mga kamay ko.

Nagmura na ako at pilit na kumawala sa mga mahigpit nilang pagkakahawak. Hindi ko na napigilang gumamit ng dahas upang makawala. Nasuntok ko pa ang isang nurse at buong lakas na tinulak ang nag-iisang nakahawak ngayon na nurse sa akin.

Pagkawala ko ay agad akong tumakbo upang makaalis na agad sa lugar na ito ngunit nakita kong tinawag na nila ang mga security upang pigilan ako. Pilit kong tumakbo sa kung saan ako dadalhin ng mga paa ko, makawala lang sa kanila ngunit kahit saan ako magtungo o mapadpad sa gusali ay may pumipigil sa akin.

“Ayon!” rinig kong sigaw ng isang nurse na tinuro ang kinatatayuan ko.

Patakbo kung saan-saan at walang direksyon ang aking napupuntahan. Hindi makakita ng labasan sa gusali dahil binabantayan nila ang lahat ng labasan. Hanggang sa bawat sulok na ng daan ay pinapalibutan ako ng mga security at nurse. May naglakas loob ng dakpin ako ngunit pilit akong nanlaban upang hindi nila madakip. Pinilit ang buong lakas na kumawala sa kanilang mga mahihigpit nilang pagkakahawak hanggang sa may maramdaman akong kaunting kirot sa leeg ko na parang may tumusok dito na insekto, iyon pala ay tinurokan na ako ng medisina. Kung naalala ko ng tama, ito din iyong gamot na tinuturok sa akin dito sa tuwing nagwawala ako sa galit.

Ramdam ko na ang pamamanhid sa buo kong katawan at pagkawala ng buo kong lakas. Unti-unti na ring bumibigat ang talukap ng aking mga mata at kahit pigilan ko man ay umepekto na ang itinurok na tranquilizer sa akin.

“Dalhin ito sa dati niyang ward,” huling narinig ko bago ko tuloyang naramdaman ang pagka-antok.

NAGISING ako nang may maramdam akong mga malalambot na mga haplos sa aking mukha. Kahit naaalimpungutan man at hindi makakita ng maayos dahil sa nakakasilaw na liwanag ng ilaw ay pinilit kong tingnan ito ng mabuti. Alam kong sumilay agad ang ngiti sa aking labi nang makitang si Jess ang humahaplos sa akin mukha. Maaliwalas ang mukha nito na walang bahid ng kalungkotan. Mga ngiti na kay tagal kong inasam na masilayan ko sa kanyang mukha noong araw na mahalin ko siya. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko sa aking namamasdan na mga ngiti sa kanya.

“Nakatulog ka ba ng mahimbing?” untag nito na hindi nawawala ang mga ngiti para sa akin.

Walang salitang lumabas sa aking mga labi at tanging pagtango lamang ang aking naging tugon sa kanyang sinabi. Hindi ko kasi maiwasang mamangha sa mga ngiti ni Jess ngayon sa akin, tila ba lahat ng tinik sa kanyang damdamin ay nabunot na at hito siya ngumingiti ng matiwasay sa akin.

“Kay tagal ko nang ninais na makita sa wakas ang mga ngiti na tulad nito sa’yo, Jess,” sabi ko dito at daling bumangon upang yakapin ito.

Rinig ko ang munting pagtawa nito sa aking sinabi at agad na tumugon sa aking mga yakap. Sobrang higpit na tila ayaw ko nang humiwalay pa rito. Tama na sa akin na ganito na lamang kami parati. Andito siya para sa akin at ako ay nasa kanyang tabi palagi. Isang panaginip na kay tagal ko ng inasam-asam na makamtan.

Humiwalay ako ng yakap sa kanya at sinakop ang kanyang mga labi para sa isang mariin na halik na kanya namang tinugonan. Walang masidlan ang saya na nadarama ko ngayon sa sandaling ito. Ngunit sa kabila ng magandang mga ngiti na aking nasisilayan at hindi matumbasan na saya na nararamdaman ko ngayon ay tila ba may mali. Biglang pumasok sa aking isip na hindi ko agad makakamtan ang masayang mga ngiti na ito sapagkat hindi ko pa ito minsan nakita sa kanyang mga labi noon. Isang napaka-imposibling bagay na makamtan ko.

Napabitaw ako nang halik kay Jess at napatingin rito. Nakita ko ang pagtataka ngayon sa mukha ni Jess nang mapansin niya siguro ang pag-iba ng ekspresyon ko.

“May problema ba, Nathan?” tanong niya ngayon na nag-aalala sa akin.

“H-hindi ko a-alam…” tanging naisatinig ko sa kabila ng kagulohan sa aking isip ngayon. Mga kaisipang kay hirap paniwalaan at tanggapin sa sandaling ito kasi ito yung pagkakataon na inaasam ko na kay hirap makamtam ko. “M-may mali dito…”

Pinilit kong inalala ang huling nangyari sa akin bago ako napunta rito. Nagugulohan ang aking isipan at hindi na mahagilap ang tamang mga memorya sapagkat mukha ni Jess ang aking nakikita. Hindi na alam ang gagawin dahil tila ba paulit-ulit ko na itong nakikita.

Oo, may mga panaginip ako na ganito at pilit na winawaglit pero hindi ko maiwasan. Ninais kong hindi na isipin ngunit paulit-ulit na bumabalik. Mga inaasam na sandali na kay hirap makamit. Imposibling mangyari dahil walang-wala akong sa taong inaasam niya.

Hindi ko masisisi ang sarili kung bawat minuto o oras hinahanap ko siya, inaasam na makasama at makatabi dahil walang-wala ako sa taong pinakamamahal niya. Pagod at bigo parati sa bawat araw na kasama ko siya dahil yung saya hindi ko pa nasisilayan mula nang makilala ko siya. Ginagawa ko naman ang lahat para sa kanya ngunit kulang na kulang pa para sumaya siya sapagkat hindi nawawala ang lungkot sa kanyang mga mata.

“Jess?” tawag ko nang makitang wala na sa tabi ko si Jess.

Pinilit ko siyang hinanap ngunit wala akong ibang makita kung hindi mga puting dingding na sa paligid. Pagod at kabigoan. Iyan ang parati kong nararamdaman. Hito na naman ako at tila ba nanaginip ng walang katapusan.

“JESS!!!” paulit-ulit ko na sigaw ngunit hindi ko makita ang taong pinakamamahal ko.

Gusto kong magmura at magwala dahil abot kamay ko na siya pero parati na lang nawawala. Ang hirap niyang maabot at makuha.

Hindi na rin napigilan ang masidhi kong damdamin at sumabog sa galit sapagkat hindi ko kayang wala siya . “Palabasin niyo ’ko dito!” sigaw ko habang pilit na kinakapa kung saan ang labasan ngunit lahat ay puting kisame at dingding ang aking nakikita.

“Gusto kong makita si Jess! Ma! Sabihan niyo sila na palabasin na ako, Ma!” pagsisigaw ko, nagmamakaawa na pagbigyan ng pagkakataon na gawin ang lahat upang gawing tama ang lahat pero tila ba walang nakakarinig sa akin. Nakakulong ako sa isang walang kataposang panaginip.

“JESS!” sigaw ko at biglang napadilat.

“A-anong ginagawa niyo?” untag ko sa mga taong nakapalibot sa akin na tila pinipigilan akong kumilos kaya nagpupumilit akong kumawala sa pagkakahawak nila sa akin.

Nakita ko ang isang nurse na may hawak na syringe at alam kong ituturok na naman nila iyon sa akin.

“Pakiusap tama na!” sigaw ko at pilit na nakikusap sa kanila ngunit kahit anong daing nagagawin ko o pilit na pumipiglas sa mahihigpit nilang mga pagkahawak ay hindi sila nakikinig.

Hanggang sa muli kong naramdaman ang pamamanhid ng aking katawan at muling pagbigat ng aking mga talukap. Gusto kong labanan ngunit bigo ako nang mapansin kong nawawala na ang aking paningin dahil sa pagsara ng aking mga mata.

Gusto ko lang naman siyang makasama pero bakit maraming humahandalang. Kung bakit ba napakaraming gusto kaming paghiwalayin? Nais ko lang naman siya na makita, mahagkan parati at nayayakap sa bawat sandali dahil sobra ko siyang mahal.

HINDI ko na alam kung ilang araw na akong nakakulong sa apat na sulok ng puting silid na ito. Pakiramdam ko ang tagal-tagal ko na rito sa loob at hindi na mabilang ang mga araw na nagdaan dahil walang kabagohan ang nakikita ko sa loob ng silid na ito.

Ilang beses na rin akong nagmamakaawa na palabasin nila ako dahil gusto kong puntahan si Jess ngunit nauuwi lamang ang lahat sa pagpapatulog nila sa akin. Hanggang sa hindi ko na rin mabilang kung ilang beses na nila akong tinurokan upang mapatahimik lang ako.

Nakakapagod.

Ngunit sa kabila nitong lahat ay mas nanaig ang kagustohan kong makita si Jess sapagat nitong nagdaan lang din ay nadugtongan na nga ang panaginip ko kay Jess na matagal ko ng ikinakatakot at ayaw kong tanggapin na mawawala siya sa akin. Napanaginipan kong wala na siya at nakita ko sa panaginip na iyon na may kasama na siyang iba. Takot ang una kong nadarama dahil paano na ako kung mawawala siya. Ayaw kong maiwan sa akin ay mga alaala na lamang naming dalawa dahil hindi ko kaya.

Kaya nakaisip na lamang ako ng plano upang makatakas rito. Nagpanggap akong natutulog at inantay ang nurse na nagdadala sa akin ng pagkain sa tuwing tulog ako. Ilang minuto rin akong nag-antay nang sa wakas ay dumating rin ang inaantay ko.

Dahan-dahan pa itong lumapit upang matyagan siguro kung tulog pa baa ko ngunit nang makalapit ito ay agad ko itong hinawakan sa kanyang kamay at agad tinakpan ang bibig upang hindi makatawag ng tulong. Nagpupumiglas ito pero inipon ko ang lahat ng lakas ko para sa plano na’to. Pinasubo ko rito ang hinanda kong nirulyo kong damit upang hindi na ito makasigaw pa, saka kinuha ang kumot upang talian ang mga kamay at paa nito. Dali-dali kong hinubad ang uniporme niya at dali itong sinuot ito pati na ang suot nitong disposable mask. Wala na akong inantay pa na sandali upang makalabas sa silid na iyon.

May mga ibang dumadaan na nurse ngunit nakayuko lamang ako at patuloy na naglakad. Hinanap ang daan palabas na sa huli ay nakita ko rin sa wakas. Pagkalabas ko ay agad akong nagtatakbo upang hindi na makakuha ng pansin sa pagiging kahina-hinala kong pagkilos. Walang tigil ang pagtakbo ko para lang makalaya sa napakatusong lugar na iyon.

Chapter 50

Chapter 50

Ron’s POV

Ramdam ko na hindi na pweding maging kami ulit dahil ang nais niya na bumalik kami sa dati na wala nang namamagitan pa sa amin. Dinamdam ko ng lubos ang mga sinabi niya noon at pinamukha sa akin na wala na akong pag-asa pa. Pero nanatili akong bulag sa katotohanan at pilit na kinukubli na wala na akong pag-asa sapagkat ganon ko siya kamahal.

Ngunit nitong nagdaang mga araw ay nakikita ko na wala ng pag-asa pa. Nandiyan lang siya, abot kamay ko lang pero wala akong magagawa kung siya na mismo ang umiiwas sa tuwing lalapitan ko siya. Ilang beses na akong nagbibigay ng pahiwatig sa kanya ngunit binabalewala lang niya. Kaya oras na siguro na sumuko para sa aming dalawa.

Hindi ko na hihilingin na magbago pa ang damdamin niya at dinggin ang mga munti kong pakiusap na mahalin niya dahil nakita kong masaya na siya sa iba. Tinatanggap ko na ang kasawian ko dahil pagod na narin akong lumaban pa. Nagkasala ako sa kanya noon at habang-buhay kong pagdudurusahan na nawala ko siya dati. Kahit papaano ay nakasama ko siya at napatunayan na minahal ko siya ng totoo.

Hindi lahat ay napagbibigyan ang pag-ibig nila kahit gaano pa katapat ang puso nila. Hindi lahat nabibigyan ng pagkakataon kahit ginawa na ang lahat para sa taong mahal nila. Ginawa ko na ang lahat para sa kanya. Sadyang nasaktan ko lang siya noon at ngayon ay may nagmamahal na sa kanya ng iba ay sapat na siguro ang lahat para tuloyang sumuko na.

“Ron?” rinig ko na katok ni Kuya Mave sa opisina ko.

“Bakit Kuya?” tugon ko rito. “Tuloy ka lang”

“Hindi ka pa ba uuwi? Bukas na ang opening ng resto kaya dapat magpahinga ka ng maaga,” ani ni Kuya Mave nang pumasok ito sa opisina. “Nasabihan ko na rin lahat ng staff na dumating on time to prepare the kitchen before the opening, saka I’ve double checked the kitchen, ingredients, and wares. Everything is prepared for the opening tomorrow.”

“Thanks, Kuya, puwede ka ng umuwi para makapagpahinga na rin” ngiti kong pasasalamat dito saka bumalik sa ginagawa kong pag-aasikaso sa iba pang kakailanganin na papeles ko para pagtransfer ng ownership sa resto na ito. Sa totoo lang ang pinagawa ko ito para sa kanya.

Nakita kong hindi umalis si Kuya Mave sa kanyang kinatatayuan kanina kaya napatingin ako ulit rito. Nakita kong nakahalukipkip ito at matamang nakatingin sa akin.

“Overwork will not help you to forget anything that easily. Paano kung magkasakit ka ulit? Paano na kami bukas?” sabi nito na ikinabuga ko ng malalim ng hininga.

Sobrang sakit na hindi ko na halos makayanan pa kaya ginugugol ko ang buo kong oras sa pagta-trabaho at pagfinalize sa mga papers rito para hindi ko na isipin pa ang mismong araw na iyon na aalis akong walang nagawa para sa kanya.

“I know you are doing this for Jess, kasi pag nagkataon na hindi ka niya pipiliin at least may maiiwan ka dito na susuporta sa kanya. I am also thanking you for making me work here and help my family, Ron, but you are overdoing yourself. I also did all of my best here just to make you two settle it and hope you could find the resolution you are looking for but please, don’t be too hard on yourself.”

Every word that Kuya Mave said struck me. Lahat bumaon ng sobrang lalim na hindi ko na kayang tanggapin pa dahil sa sobrang sakit. I need this kind of words to finally make me realize that his not going to be mine ever again. It’s really hurt but what could I do? I’ve lost.

“Just please, look after him for me. Para kay Mommy na rin dahil araw-araw din siyang nag-aalala kay Jess,” saad ko at pilit pa rin tinitibayan ang loob ko kahit wasak na wasak na ako. “Please, invite him tomorrow. Mom will be here.”

Naging tango na lamang ang naging tugon ni Kuya sa huling pakiusap ko bago ito tumalikod upang lumabas na ng opisina ko. Napasandal ako sa swivel chair nang muli ay makaramdam ng bigat sa dibdib ko. Paulit-ulit ko din kasing iniisip kung kaya ko ba na hayaan, iwanan at magmahal ng iba kasi sa totoo lang din ay gusto kong bawiin ang mga sinabi ko sa kanya nitong nagdaang mga araw. Parang hindi ko kasi kaya.

KINUMAGAHAN ay agad kong inabala ang sarili sa paghahanda ng ilang mga kagamitan at rekado. Nagsimula na akong mga hiwa ng mga kakailanganin sa bawat menu para sa araw na ito para hindi ko na maisip na pagkatapos nito ay aalis na ako. Pagdating agad ng mga staff ko ay agad ko silang iginiya sa mga gagawin nila. Inabala ko na lang ang sarili sa trabaho kaysa paulit-ulit kong iisipin ang naging mga desisyon ko nitong huli.

“Ron, andito na sila Samuel at Rend,” sabi ni Kuya Maven ang pumasok ito sa kusina kasama ang mga tarantado kong mga barkada.

“Bro!” sigaw nang dalawa nang makita ako.

“Ang aga niyo naman dumating,” bati ko sa kanila at sinalubong itong ng mga yakap.

“Balita kasi namin hindi naging matagumpay ang ‘getting him back’,” biro ni Samuel na agad siniko ni Rend.

Napatingin ako ngayon kay Kuya Mave na bakas rin sa kanyang mukha ang pagkagulat sa naging biro ni Samuel sa akin. Inisip ko agad na siya ang nagkuwento pero agad itong umiling sa akin.

“Hindi ako ang nagkuwento,” depensa agad ni Kuya at agad nang bumalik sa kanyang trabaho.

Naisip ko agad si Rocky ang nagkuwento sa kanila kaya ikinabuntong ko na lamang ito ng malalim na hininga. Dapat na siguro akong masanay sa ganitong mga biro o magiging katanongan pa ng ibang mga malalapit sa akin. Ayaw ko namang magalit sa bagay na iyon dahil desisyon ko na ang lumayo at hayaan siyang maging masaya na sa piling ng taong handang magmahal sa kanya.

Natawa na lamang ako. “Gago!” sabi ko pa rito na ikinailing ko sa huli.

“Hoy mga tol!” rinig ko na sigaw ni Rocky nang makalabas ito sa stock room dahil nakita ang dati naming mga barkada. Dali nitong nilapitan para yakapin ang dalawa.

“Oy Chef na datingan natin ah,” biro pa ni Rend.

“Naman,” taas noo namang pagmamalaki ni Rocky sa kanila kahit ang pinapagawa ko dito ay maghiwa ng mga rekados at mag hugas ng mga pinggan. Natutunan naman ang pagluluto kaya alam kong magiging bihasa si Rocky pagdating ng araw.

“Ano naman yung niluluto mo ha?” untag ni Rend dito. Napakamot sa likod ng ulo si Rocky dahil gusto siguro nitong magsinungaling kung wala lang ako.

“Eh sa marunong naman ako magsaing,” sabi nito na ikinabulas ng tawa nina Samuel at Rend.

“Buti hindi mo nasusunog yung kanin,” halos mangiyak na kakatawa si Samuel sa kanyang biro.

“Noong unang beses siyang magsaing,” hirit ko na lalong ikinatawa pa ni Samuel. Sa barkada ito talaga yung mahilig mang asar pero madaling mapikon.

Hindi ko na rin mapigilang madala sa tawanan namin, kahit papaano naibsan ang kalungkotan ko. Buti na lang andito sila para damayan ako.

“Sila Khail at Kuya Bryan mamaya pa dadating, alam niyo naman yung dalawa hindi mapaghiwalay,” pag-iiba ng usapan ni Rend nang maalala ko na si Khail at Kuya Bryan na lang ang kulang sa amin ngayon.

Medyo nagulat rin kami noong una nang sabihin nila sa amin na may namamagitan sa kanilang dalawa. Doon na rin ako nagtapat sa amin ni Jess at kung paano naging kasangga ko rin ang mga barkada ko noong mga sandaling lugmok ako sa kalungkotan. Ngayon, sila lang din ang malalapitan ko sapagkat nabigo na naman ako.

“Nga pala, sila Ken at Jay naman sasabay sa Mommy mo papunta rito kasama yung mga bata,” dagdag pa ni Rend na ikinatango ko rito.

Magtatagal pa sana iyong usapan namin kung hindi ko lang naaalala na marami pa akong gagawin. Tumulong na rin sila Rend at Samuel sa pagluluto. Sinaway ko na pero gusto daw nila akong matulongan kaya naging maaga ang opening ng bagong resto ko. Tutal mga assistant chef ko naman sila sa una kong resto, mabuti na rin para mapadali ko ang lahat. Pag natapos ako lilisan na rin ako, iiwan ko sa lugar na ito ang pangalawang beses na nabigo ako.

“Andito na Mommy mo,” paalala ni Kuya Maven ang dumating na sila Mommy.

Ilang saglit lang ay nagulat kami nang biglang pumasok ang anak ko at dali akong niyakap. Ilang buwan rin kaming hindi nagkasama dahil sa kailangan kong tuparin ang kahilingan niyang ibalik sa amin si Jess para kay Mommy, ngunit nabigo ko siya. Siguro sa parte lang na gusto kong makasama si Jess ngunit alam ko namang hindi lumalayo ang loob niya kay Mommy. Nais lang din talaga siyang makita ni Mommy.

“Daddy!”

“Hey little man,” bati ko rito at sinalubong agad ng mahigpit na yakap.

“Don’t call me that. I’m a grown-up now,” he said, pouting his lips as I pisses him off calling him a little man.

Natawa na lang kami sa inasta ng anak ko.

“Manang-mana talaga sa Ama,” umiiling na sabi ni Rend.

“Sinabi mo pa,” sang-ayon naman ng dalawa na ikinailing ko na rin saka napangiting pinagmamasdan ang anak kong manghang-mangha sa paligid.

“Tito Jess Resto is so big, bigger than your resto back home,” Lyle said amaze by the place.

“Do you think Tito Jess would love this place?” I asked without thinking that it was a bit painful to me.

“Yeah, I’m sure Tito Jess would love this place, of course, it’s for him, but why did you build far away from home?” untag ng anak ko na hindi ko masagot.

Natamimi na lang ako habang nag-aantay ito ng kasagotan ko. I have answer for that pero hindi ko masagot sa anak ko. He was expecting too much for Jess to come back home, with us in Taguig and I don’t want to break a promise to my son but what could I do.

“Ron, andami nang tao na nag-aantay ng opening sa resto,” paalala ni Kuya Maven ang pumasok ito sa kusina para paaalahanin ako.

“Okay, thanks, Kuya, we will be there,” tugon ko rito.

“Aren’t we waiting for Tito Jess, Dad?”

Nalungkot ako sa katanongan ng anak ko dahil inaaasahan ko ng hindi pupunta si Jess. Pagkatapos nang huli naming pag-uusap, nangako akong hindi na siya gagambalain pa dahil alam kong nais niya ring matahimik na kaming lahat. Pakiramdam ko nga parang ginulo ko lang buhay niya dito at iyon ang napakasakit na parang nasasaktan ko pa siya.

“Tito Jess will be here,” I smiled without even thinking that I might lie to my son.

I don’t want to give him false hope and expect that Jess would be here. I told Kuya Mave to invite him here because Mom wants to see him. Alam kong nasaktan ako nang hindi ako ang piliin niya pero mas nasasaktan siguro si Mommy na hanggang ngayon ay hindi niya nakikita o nayayakap si Jess. Nasasaktan si Mommy at nasasaktan din ako dahil doon.

Paglabas ko ng kusina, agad bumungad si Mommy sa akin. May mga ngiti ang mga labi nito nang yayakap ako. Nakangiti nga ito ngunit kita ko sa mga mat anito na nalulungkot ito. Noong isang araw ko pa sinabi kay Mommy na masaya na si Jess sa piling ng taong mahal niya.

“I’m so proud of you,” yakap sa akin ni Mommy sabay halik sa aking pisngi.

Pagkabitaw ng yakap niya ay masuyo ako nitong tinignan habang haplos nito ang aking pisngi na hindi ko namalayan na lumuluha. Kailangan ko lang siguro ngayon ng yakap at na kahit papaano ay magpapagaan ng kalooban ko.

“Thank you, Mom.”

Life is full of uncertainties and loving someone we must know the possibilities, the risks, and sacrifices. I know deep in my heart that we both love each other, but maybe now, not that kind of love I was expecting us anymore. I just wish that I could still be the one who could give him love, that kind of love that he needs and willing to give everything but now he found it to someone so I’m letting him go. The hardest thing to do is to set him free knowing that he could be happy. Leaving him is like a heartbreak that I’m going to live with for the rest of my life.