Warning

This is a work of fiction. All characters, events, and scenarios portrayed in this story are completely fictional and do not represent real individuals or actual occurrences. Any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

This story contains adult content, explicit sexual scenes, and mature themes. It explores complex emotional dynamics, including grief, trauma, and intimate relationships. The narrative features scenes that may be considered explicit or distressing to some readers.

Due to its graphic and mature content, this story is not suitable for all audiences. Readers should be aware that certain themes may be difficult to handle and are encouraged to approach this story with caution. If you are uncomfortable with the content, please refrain from reading.

© All Rights Reserved 2024

Banner.1898

Pls kindly vote and share !!

PROLOGUE

Sa isang payapang baryo malapit sa dalampasigan, naninirahan ang mag-amang sina Yohan, isang 16-anyos na nasa ika-12 baitang, at Raphael, 38 taong gulang. Bagamat simple at payapa ang kanilang pamumuhay, patuloy silang hinahamon ng kakapusan sa buhay.

Ang pangingisda ni Raphael sa karagatan ang tanging ikinabubuhay nila, at sapat lamang ang kinikita upang mairaos ang kanilang pang-araw-araw na pangangailangan. Mag-isang itinaguyod ni Raphael ang anak mula nang pumanaw ang kanyang asawa dahil sa komplikasyon sa panganganak. Dahil dito, unti-unting lumayo ang loob ni Raphael sa kanyang anak, dala ng masidhing sakit at patuloy na paninisi sa anak sa pagkawala ng kanyang asawa.

Habang lumalaki si Yohan, nararamdaman niyang unti-unti siyang nawawala sa buhay ng kanyang ama. Ang hirap ng buhay at ang mga alalahanin ni Raphael tungkol sa kanilang kalagayan ay nagiging hadlang sa pagtutok niya sa anak.

Sa bawat araw na lumilipas, natutunan ni Yohan na mag-isa, sapagkat ang kanyang ama ay naging mas matamlay at malayo, hindi lamang dahil sa trabaho kundi sa mga alaala ng kanilang nakaraan. Kahit bata pa siya, nauunawaan niyang ang pagkawala ng kanyang ina ay isang malupit na sugat sa puso ng kanyang ama, at sa kabila ng kanyang mga pagsubok, nararamdaman niyang hindi sapat ang kanyang presensya upang mapagaan ang sakit na dala nito.

Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unting nalibak at umikot ang maamong mundo ni Yohan. Dahil sa kakulangan ng patnubay ng isang magulang, maagang itong namulat sa mundo ng kalaswaan, at sa hindi maipaliwanag na dahilan, mas lalong nahubog ang kamunduan ni Yohan dahil sa kanyang ama, isang matikas, matipuno at higit sa lahat ay masipag. Ano nga ba ang magiging buhay ng dalawang bida sa mundo ng kapusukan? Ang pag-iibigang binuo sa bawat pagkulo ng lasa.

Kabanata 1

YOHAN’S POV:

Alas 3 na ng hapon nang magising ako dahil sa lakas ng ulan, nawaglit sa isip ko na malapit na palang dumilim kaya’t dali dali akong bumaba sa sala at kinuha ang mga balde at nilagay ito sa parte ng bahay kung saan may tulo ng tubig. Pinagsamang nipa at yero gawa ang bubong namin kaya’t di talaga maiiwasang tumagas ang tubig lalo na sa panahong ganto na tag-ulan at lapitin ang pinas ng bagyo.

Habang pinupunasan ko ang basang sahig ay may biglang tumawag sa pintuan, nakailang ulit ito ng katok at halatang nagmamadaling pumasok, alam kong si itay ito dahil kabisado ko ang boses nito sa tuwing tinatawag nya’ko. “Yohan buksan mo ang pinto” patuloy na pagkatok ni itay kaya’t dali dali kong binuksan ang pinto ” Ano ba! Kanina pako katok nang katok antagal mong sumagot” wari nito.

“Pasensya na po, tumatagas po kasi yung tubig sa bubong natin kaya inasikaso ko muna” depensa ko rito,

” Il agay mo muna ‘to sa kusina at lilinisan ko, paninda natin para bukas at ulam na rin kung may matira” baon ni itay ang dalawang punong balde ng tilapya at bangus, agad ko naman itong binitbit patungo sa kusina at nilapag ito sa may lababo. Pangingisda ang pangunahing negosyo dito sa aming baryo, dahil na rin kaliitan nito at isa pa’y tabi ng dagat, ito na ang naging pangkabuhayan ng halos lahat ng tao dito sa aming baryo.

Basang basa nang dumating sa bahay si itay, dahil na rin siguro sa lakas ng ulan kaya’t ganon na lang ang kanyang pagmamadali, agad naman itong dumiretso ng cr upang maglinis at maligo ako naman ay naghanda ng makakain at ipinagtimpla ito ng kape dahil alam kong pagod ito sa pagpapalaot.

Ito ang nakagawian kong gawin sa buong mag araw, madalas ay ako ang nagluluto ng tanghalian hanggang hapunan, dahil dalawa nalang kami rito at si itay ay busy sa paghahanap-buhay, ako na ang nag aasikaso sa gawaing bahay.

Dahil na rin sa bakasyon at pahinga, mas naukol ang aking atensyon sa paglilibang at gawaing bahay, nasa ika-12 baitang na ako ng high-school at sa susunod na taon ay magkokolehiyo na’ko. Madalas sumagi sa isip ko ang aking pagkokolehiyo, balak kong pumasok sa isang state university dito sa aming lugar, dahil ito lang ang nag-iisang unibersidad na libre at bumabase sa kakayahang intelektwal ng isang studyante upang makapasa sa pamamagitan ng entrance examination.

Dahil sa kakapusan ng buhay ay wala rin kaming abilidad upang makapag aral sa isang pribadong unibersidad. Kaya’t habang maaga pa ay sinasagad ko na ang oras ko upang mag aral at mag advance study dahil mahalaga talaga sakin ang scholarship na makukuha ko para sa aking edukasyon, malaking tulong na rin iyon lalo pa’t sapat lang din ang aming kinikita para tusutusan ang aming buhay.

Pagkatapos kong ipaghanda si Itay, kinuha ko agad ang kaldero upang magsaing ng kanin para sa hapunan. Habang inihahanda ko ang bigas, lumabas si Itay mula sa banyo, nakatapis lamang ng tuwalya, at tumambad sa akin ang kanyang matipunong katawan.

Hindi ko maiwasang mapansin ang hubog ng kanyang maskuladong katawan-mula sa kanyang matipuno at matikas na dibdib hanggang sa malinaw na linya ng kanyang abs. Siguradong kahit sinong babae ay mahuhulog sa kanyang kakisigan.

Inaamin ko, talagang naggwapuhan ako kay Itay. Mula sa kanyang matangos na ilong, mapungay na mga mata, at natural na mapupulang labi, hanggang sa kanyang kayumangging balat na may katamtamang kulay at taas na sa hindi ako magkakamali ay nasa anim na talampakan, hindi maikakailang kahanga-hanga ang kanyang karisma.

Sa aking pagpapantasya ay hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig kay itay.

“Napano ka’t nakatulala ka riyan, baka maging sabaw yang sinasaing mo” sambit nito

Hindi ko napansing umaapaw na pala yung tubig sa sinaing kaya’t dali dali ko itong binawasan at tinantsa, pagkatapos ay sinaing ko na rin sa kalan.

Habang hinihintay kong maluto ang sinaing, hindi ko maiwasang mag-isip. Nasa harapan ko si Itay, abala sa pagpupunas ng katawan gamit ang tuwalya. Para bang ang bawat kilos niya ay may sinasadyang humila ng pansin ko. Pilit kong ibinabalik ang isip ko sa ginagawa, pero mahirap. Sa tuwing nakikita ko siyang ganoon, hindi ko maitangging may kakaibang damdaming sumisiksik sa dibdib ko-isang damdaming hindi ko maintindihan at pilit kong itinatanggi sa sarili ko.

Nang matapos siyang magbihis, umupo siya sa bangkong kahoy sa tabi ng mesa at inabot ang tasa ng kape na inihanda ko para sa kanya. Tila napansin niya ang pag-aalangan ko habang inaayos ang mga kagamitan sa kusina.

” May iniisip ka ba, Yohan? Parang ang lalim ng iniisip mo,” tanong ni Itay habang hinihigop ang kape niya.

Agad akong umiling at ngumiti nang pilit. ” Wala po, Itay. Iniisip ko lang po yung mga kailangang gawin bukas. Baka kasi madami na naman kayong dadalhing isda mula sa palaisdaan.”

Tumango si Itay, tila hindi kumbinsido sa sagot ko, pero hindi na rin siya nag-usisa. ” Oo, dapat maaga tayo bukas. Mukhang marami-rami akong mahuhuli. Malapit nang magpista, kaya mas mataas ang demand sa palengke.”

Tumango ako bilang tugon at nagkunwaring abala sa pagliligpit ng mga gamit. Habang pinapanood ko siyang nakaupo, simple pero puno ng bigat ng responsibilidad ang kanyang anyo, napagtanto kong sa kabila ng hirap ng buhay ay pinipilit niyang panatilihin ang dignidad at lakas para sa aming dalawa. At iyon ang mas nagpapalalim ng pagtingin ko sa kanya-hindi lang bilang ama, kundi bilang isang tao na kahit sa kabila ng kahirapan ay nananatiling matatag.

Pagkaluto ng sinaing, agad ko nang inihanda ang hapunan. Sabay kaming kumain ni Itay sa harap ng simpleng lamesa. Tahimik lang kaming dalawa habang nilalasap ang pagkain. Pero sa kaloob-looban ko, may kung anong kumukurot sa damdamin ko. Sa bawat tagpong tulad nito, para bang mas lalong lumalapit ang puso ko sa kanya, kahit alam kong mali ang nararamdaman ko.

Matapos ang hapunan, nagpaalam si Itay na magpapahinga na siya. Ako naman ay nanatili pa sa kusina para maghugas ng pinggan. Habang ginagawa ko iyon, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Paano ko ba haharapin ang ganitong damdamin? Alam kong mali ito, pero bakit tila hindi ko ito kayang pigilan?

Nang matapos ako sa mga gawain, umakyat na rin ako sa kwarto ko. Dumungaw ako sa bintana at pinagmasdan ang ulan na patuloy na bumubuhos. Naramdaman ko ang bigat ng responsibilidad at ang kalituhan ng damdamin ko. Sa isip ko, natanong ko ang sarili: Hanggang kailan ko maitatago ang ganitong nararamdaman kay Itay? At paano kung malaman niya?

Napabuntong-hininga ako at napapikit. Sana bukas, sa paggising ko, kasabay ng pagsikat ng araw, mawala rin ang gulo sa isip ko.

Pagkatapos kong isara ang bintana, nahiga ako sa banig sa sulok ng maliit kong kwarto. Maingay ang tunog ng ulan sa bubong, pero mas maingay ang katahimikan sa loob ng bahay. Sa kabila ng lakas ng ulan, parang mas ramdam ko ang bigat ng distansya sa pagitan namin ni Itay. Hindi kami close, at alam kong kasalanan ko rin iyon-o baka hindi lang talaga kami kailanman magiging ganoon.

Hindi ko siya masisisi kung bakit naging ganoon siya sa akin. Lagi kong naririnig sa mga kamag-anak namin ang kwento ng nangyari noong pinanganak ako. Sabi nila, komplikado raw ang pagbubuntis ni Nanay, pero pinilit niyang magkaanak kahit na delikado na. Sa huli, ako ang natira-at siya ang nawala. Kaya tuwing titignan ako ni Itay, alam kong paalala lang ako ng pagkawala ni Nanay.

Habang nilalabanan ko ang antok, hindi ko maiwasang maalala ang mga pagkakataong sinubukan kong magkalapit kami. Noong bata pa ako, tuwing darating siya mula sa pangingisda, tinatakbo ko siya para yakapin. Pero ang lagi niyang sagot ay, “Magbihis ka na at huwag kang magkalat dito.” Mula noon, natutunan kong huwag nang umasa ng sobra.

Ngayon, kahit simpleng bagay tulad ng hapunan ay para bang may pader sa pagitan namin. Ginagawa ko na lang ang parte ko sa bahay-magluto, maglinis, at huwag nang gumawa ng ingay. Kapag nagkakasalubong kami, palaging may bigat ang katahimikan. Hindi siya kailanman sumisigaw, pero mas nakakatakot ang mga titig niya. Parang lagi akong sinisisi ng mga mata niya kahit hindi niya sinasabi.

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng mga manok sa likod-bahay. Bago pa man sumikat ang araw, bumangon na ako para maghanda ng agahan. Alam kong darating si Itay mula sa pag-aayos ng lambat. Niluto ko ang itlog at tuyo, gaya ng dati. Hindi dahil gusto kong magmalasakit, kundi dahil parte na iyon ng responsibilidad ko. Dalawa lang kami sa bahay, at kung hindi ko gagawin ang mga bagay na ito, sino pa ba?

Nang pumasok siya mula sa likod-bahay, basang-basa na naman siya ng hamog at kaunting ulan. Tulad ng nakagawian, dumiretso siya sa mesa at umupo. Walang bati. Walang kahit ano. Tumitig lang siya sa tasa ng kape na inihanda ko.

“Maaga ka yatang nagising,” bungad niya matapos ang ilang minuto.

“Opo,” sagot ko, maikli. Hindi ko siya tinignan. Parang kasalanan pa kung tumingin ako sa kanya nang diretso.

Habang kumakain kami, tinanong niya ako, pero hindi sa tono ng isang magulang na nagmamalasakit. Para bang tinutupad niya lang ang obligasyon niya. “Pasukan na sa susunod na buwan. Ano bang plano mo?”

“Mag-aapply po ako sa scholarship sa unibersidad,” sagot ko, pilit na mahinahon ang tono. Ayokong magkamali ng sagot, baka magalit siya.

” Mabuti. Pagsikapan mong makapasok dyan dahil alam ko ang sitwasyon natin, Kapos tayo sa buhay at hindi ko kayang pang pag aralin ka sa isang pribadong kolehiyo” sabi niya bago tuluyang inubos ang kape.

Hindi ako sumagot. Sanay na akong makarinig ng ganoong salita mula sa kanya. Sa halip, itinuloy ko ang pagkain at tahimik na tinanggap ang bigat ng sinabi niya. Tama naman siya. Ako ang may responsibilidad para sa sarili ko. Hindi ko siya masisisi kung hindi niya ako kayang suportahan. Pero hindi ko maiwasang masaktan sa lamig ng boses niya.

Pagkatapos ng agahan, nagpaalam siyang pupunta na sa palaisdaan. Ako naman, nagligpit ng pinagkainan. Habang nililinis ko ang mga plato, nagulat ako nang bumalik siya sa pinto at sumilip.

“Mag-ingat ka rito sa bahay. Baka matulad ka na naman sa nangyari nung nakaraan, iniwan mong bukas tong bahay, nayari at pinasok ng mga mataban” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin.

“Baka matulad ka nanaman sa.mga maling desisyon mo.” Habol nito.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Tumango na lang ako habang patuloy sa ginagawa. Nang marinig ko ang yabag ng mga paa niyang papalayo, para akong nabunutan ng tinik. Pero kasabay nito, may bumigat sa dibdib ko. Paulit-ulit niyang pinapaalala ang pagkakamali ko, kahit wala akong magawa para itama iyon.

Pagkatapos maglinis, umakyat ako sa kwarto ko at sinubukang mag-aral para sa entrance exam. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko magawang mag-concentrate. Tumutunog pa rin sa isip ko ang sinabi niya. Minsan, naiisip ko, paano kaya kung hindi ako ipinanganak? Baka mas masaya si Itay. Baka buo pa rin ang pamilya namin.

Napabuntong-hininga ako at tumingin sa bintana. Sa likod ng ulan at hangin, naramdaman kong kahit anong gawin ko, parang hindi ko kayang lampasan ang lamat sa pagitan namin. Kahit walang salita ang namamagitan samin, ramdam ko ang malayo ang loob ni itay sakin

Sa tingin ko, kahit ilang taon pa ang lumipas, mananatiling bahagi ng buhay namin ang tanong na hindi ko kayang sagutin: Hanggang kailan niya ako sisisihin?

Kabanata 2

RAPHAEL POV:

“Raph tara na! Papalakas na naman ang ulan, baka maipit pa ang mga huli at kita natin” daing ng kaibigan kong si Hernan.

“Sige, susunod nako” daing ko.

Maaga kaming nagsimula sa pangingisda, ngunit mabilis rin agad kaming umahon dahil patuloy na lumalakas ang ulan at baka ma-dedo pa ang kikitain namin.

Magaan ang umaga ko dahil halos mapuno ang lambat ng sariwang isda, at bakas ang saya sa mukha naming dalawa. Madalang lang magbigay ng gantong biyaya ang pusod ng dagat kaya kahit unti-unti nang bumibigat ang ulan, hindi namin alintana dahil alam naming sulit ang hirap sa dagat ngayong araw.

“Ayos! tiba tiba nanaman tayo sa kita neto pre” biro ni hernan habang binubuhat ang isa sa mga balde. Agad ko naman itong ikinangiti, na parang nakalimutan saglit ang ulan.

“Panigurado, eh bihira lang tayo kumita ng ganito. Pagdating natin sa pampang, tiyak ubos agad ‘to” sagot ko habang pinipihit ang bangka pabalik sa dalampasigan.

Nang makarating kami ng pampang ay agad naman kaming tinulungan ng ilang kabarangay sa pagbaba ng lambat at mga balde. Ang amoy ng sariwang isda at ingay ng palengke ang agad na sumalubong samin. Sa kabila ng lakas ng ulan ay di ito alintana sapagkat isa lang ang aking nasa isip, ang kumita at ang may maihain sa hapag.

Habang abala kami ni Hernan sa pagbebenta ng mga isda, hindi ko maiwasang mapansin ang patuloy na paglakas ng ulan. Ang ingay ng patak nito sa bubong ng palengke ay tila musika na nagtatakip sa lahat ng bagay-kasama na ang iniisip ko tungkol kay Yohan.

Matagal-tagal na rin mula noong huli kaming nag-usap ng maayos ng anak ko. Lagi na lang akong abala, at sa bawat araw na lumilipas, parang lumalayo ang pagitan naming dalawa.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit hirap akong lapitan ang sarili kong anak, kahit ilang beses kong subukang kausapin o subukang mapalapit sakanya ay tila hirap akong gawin. Ang laki kong tanga dahil siya ang aking sinisisi sa pagkawala ni Claire, Iyon nga ba talaga ang tunay na dahilan? oh sadyang tinatakasan ito ng loob ko dahil nakikita ko sa sarili kong anak ang presenya ng aking asawa.

“Pre, anong iniisip mo, nakatulala kana riyan?” tanong ni Hernan habang binibilang ang perang nakuha namin.

“Wala. Iniisip ko lang kung makakauwi pa ba tayo oh tatangayin na tayo ng baha haha” waglit kong biro.

YOHAN POV:

Habang patuloy ang malakas na ulan sa labas, abala ako sa paglilinis ng bintana sa sala. Ang mga patak ng ulan ay bumabakat sa salamin, kaya’t sinisikap kong tanggalin ang dumi at alikabok gamit ang basang basahan. Tumutulo na ang pawis ko kahit malamig ang panahon, pero wala akong pakialam. Mas mabuti na ang ganito kaysa magmukmok lang buong araw.

May isang kahon na nakapatong sa tabi ng estante—punong-puno ng lumang gamit na matagal nang hindi napapansin. Napansin ko ang lumang larawan namin ni Inay at Itay sa ibabaw nito. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong napahinto. Tinignan ko ito sandali bago ibinalik sa kahon. Sobrang namimiss ko si inay ngunit hindi ko na sinubukang damhin pa ang alaala; mas mabuti na ang manatili sa kasalukuyan kaysa hukayin pa ang nakaraan.

Matapos linisin ang bintana, lumipat ako sa lamesa, sinigurado kong maayos ang mga gamit doon. Inayos ko ang mga pinggan, tinanggal ang alikabok sa ibabaw, at sinigurong walang naiwanang kalat. Sa gitna ng aking ginagawa, narinig ko ang pagbukas ng pintuan. Dumating na si itay.

Agad kong narinig ang yabag niya sa sahig—mabigat at mabilis, gaya ng nakasanayan ko. Tumingin ako sa pinto, kita ang basang payong na isinandal niya sa gilid. Ang mga dala niyang isda ay inilagay niya sa mesa habang hinuhubad ang basang sando.

Sobrang ganda ng katawan ni itay, kahit ilang beses ko na itong nakita ay manghang mangha parin ako sa hulma ng katawan nito. Sa sobrang pagtitig ko rito ay hindi ko namalayang natutulala nako, hindi ko alam kung bakit ngunit kapag nakikita ko si itay may parang umiinit sa katawan ko, hindi ko maipaliwanag ngunit bumibilis ang tibok ng puso ko pag nakikita ko ang maskuladong katawan nito.

“Yohan” agad na bumalik ang aking ulirat nang tawagin ako ni itay matapos ilapag ang isang balde ng isda sa kusina. Napahinto ako sa paglilinis ng mesa at tumingin sa kanya.

“Po?” sagot ko, iniisip kung may kailangan siya.

“Nakatulala ka na naman riyan, halika na at kumain na tayo bago pa lumamig tong sinigang” Ani niya habang inaayos ang lamesa at hinahain ang niluto kong sinigang.

“Ah, sige po” tugon ko, pero hindi pa rin ako gumalaw. Sandali siyang tumingin sa akin bago muling ibinalik ang atensyon sa lamesa.

Nagpatuloy ako sa paglilinis, pero hindi ko maiwasang mag-isip. Hindi madalas magsalita si Papa, lalo na sa akin. Ang simpleng paanyaya niyang kumain ay parang kakaiba. Sa loob ng maraming taon, bihira kaming mag-usap nang ganito, kaya hindi ko alam kung paano mag-react.

Pagkatapos kong tapusin ang paglilinis, pumunta ako sa kusina. Nandun pa si Papa, tahimik na naghuhugas ng kamay. Naupo ako sa mesa, sinimulang kunin ang pagkain. Tahimik lang kaming dalawa, pero sa sandaling iyon, naramdaman kong hindi na siguro ganoon kalayo ang pagitan namin.

Habang kumakain, sinulyapan ko siya. Wala siyang sinasabi, pero parang mas kalmado siya ngayon. Sa isip ko, tinanong ko ang sarili, Baka pwede pa rin kaming magkaayos?

Simple lang ang gabing ito, pero para sa akin, isa na itong maliit na hakbang patungo sa isang bagay na mas maayos.

“Nga pala bukas, samahan mokong mamalengke at paubos na ang stock natin sa bahay” wari ni itay na bumasag sa katahimikan.

“Ah sige po” sagot ko at nagpatuloy sa pagkain.

Habang tahimik na kumakain ay hindi ko maiwasang maalala ang mga araw na kasama ko si inay sa kusina. Siya ang nagturo sa akin kung paano magluto ng sinigang na ito. Ngayon, ako na ang nagluluto sa bahay, hindi man ganon kaperpekto kagaya nung kay inay, kahit medyo magulo, ginagawa ko pa rin. Hindi ko alam kung napapansin ni Papa, pero sana naman, kahit konti, alam niyang sinisikap ko naman na punan ang kawalan ni inay sa amin.

Matapos kumain, nagpunta ako sa lababo para maghugas ng kamay. Habang naghuhugas, napansin ko na kahit papaano, naging maayos naman ang araw na ito. Parang medyo magaan na ang pakiramdam ko, kaya nagdesisyon akong tapusin na lang ang mga gawain sa bahay kaysa mag-isip pa ng malalim.

Bumalik ako sa sala at nagpatuloy sa paglilinis. Habang inaayos ko ang mga gamit, iniisip ko na mas mabuti na rin siguro ‘yung ganito. Wala masyadong stress, tahimik lang. Kahit simpleng bagay lang, nakakatulong din ‘yun para mapanatiling ayos ang lahat sa bahay. Hindi naman laging kailangang magmadali, at hindi rin laging kailangan may drama. Minsan, okay lang na maging chill lang at magfocus sa mga maliliit na bagay na maaari mong kontrolin.

Pagkagising ko kinabukasan, ang unang tumama sa aking mga mata ay ang liwanag mula sa bintana. Medyo humina na ang ulan, at ang mga ulap na kanina’y mabigat at madilim, ay nagsimulang na ring magbukas. Hindi na kami mag-aalala ng sobra tungkol sa baha at ang hirap ng pamimili.

Habang inaayos ko ang sarili, narinig ko ang boses ni itay mula sa kusina.

” Yohan, halika na, tapos na akong maghanda, bilisan mo na riyan”

Inisip ko na hindi pa ako handa at baka maaga pa, pero nang tingnan ko ang oras, agad kong napansin na mag aalas otso na ng tanghali, napahaba ata ang tulog ko kaya’t agad na rin akong nagmadali at kumilos, nagbihis nako at nag ayos “Pababa na po” tugon ko habang pababa ng hagdan.

Pagtungo namin sa palengke, medyo tahimik ang paligid. Hindi kasing dami ng tao tulad ng usual na pamimili sa umaga. Bago kami pumasok sa isang tindahan ng mga gulay, si itay ang unang nagsalita.

“Yohan, nailista mo ba ang mga bibilhin natin?” tanong ni itay habang tinitignan ang mga isda sa isang bahagi ng palengke.

“Opo. itay, kumuha po muna tayo ng talbos ng kamote at kalabasa. Yun nalang ang pagsasamahin ko para sa nilagang baboy mamaya” sabi ko, na parang alam ko na kung anong kailangan.

“Hm, sige” sagot ni itay, at mukhang wala na siyang tanong, sinunod na lang kung ano ang sinabi ko.

Pagdating namin sa palengke, agad kong inisip kung anong mga gulay ang kailangan namin. Sanay na ako sa pamimili dahil ako ang madalas magluto sa bahay, kaya’t alam ko na kung anong mga sangkap ang kakailanganin. Tumango ako at nagsimula nang maghanap ng mga saging, kamatis, at iba pang mga rekado.

“Yohan, ikaw na muna ang maghanap ng mga pang-gulay at iba pang kakailanganin natin, bibili lang ako ng itlog sa kabila” ani niya nang makita niyang habang nagsimula na akong maghanap ng mga rekado.

Pagtapos ay naglakad kami patungo sa isang hilera ng mga tindahan ng karne, kung saan iba’t ibang klase ng karne ang nakalatag: baboy, baka, at kung ano-ano pa.

“Raphaael! kumusta? sakin na kayo bumili ng karne bagong katay lahat ng to” pagsuyo samin ng isang tindera habang naglalakad kami sa nakahilerang istante ng mga karne.

“Uyy, Ikaw pala Mabeth, ayos naman. magkano kilo ng pata?” tanong ni itay sa aleng nagtitinda.

“280 kada kilo” sagot ng tindera, habang tinitimbang ang hinihingi ko.

Medyo napaisip ako sa presyo. Hindi ko alam kung magkano pa ang matitira sa aming budget para sa iba pang mga bilihin. “Mahal naman yata te baka pwede 240 nalang” tanong ko, sabay tingin kay Papa.

” Kakabukas lang namin tawad agad, oh sya sige na nga, malakas sakin tong tatay mo eh” biro ni ate Mabeth na ngayon ko lang napagtanto na kakilala pala ni itay.

Habang si itay ay tumingin sa iba pang mga karne, tumingin sa akin at nagsabi, “Ano ayos na ba yan, kailangan pa ba natin ng ibang karne? ”

“Ay sya nga pala itay, kumuha na rin tayo ng konting baboy na pang-ihaw, at baka magkasya pa sa budget” sagot ko, habang patuloy na tinitimbang ang parte ng baboy.

Tinutulungan niya akong magdesisyon, hindi tulad ng dati, wala nang kaba sa mga galaw niya. Hindi siya nagmamadali at tila mas komportable na makipag-usap. Naalala ko na dati, madalas akong magdesisyon na siya na lang ang sumunod. Ngayon, parang may pagnanais siyang makialam at iparating na mayroon pa kaming mga plano.

“Yohan, okay na ba? Magbayad na tayo,” sabi ni itay, kasabay ng pagtingin sa akin.

Tiningnan ko ang plastic bag na bitbit namin at singuradong kumpleto ang lahat, sapat na rin siguro ‘to at mapagkakasya na namin ng dalawang linggo. Pagtapos naming magbayad ay agad na rin kaming lumabas at pumarada ng tricycle pauwi.

Habang kami’y pauwi ay nakasalubong namin si tito Hernan, ang kumpare ni Papa. “Raaph! aba, mukhang bagong labas ang mag ama ah” wari ni tito Hernan

“Hahaha! namalengke lang, ano bang atin?” tugon ni itay.

“Ayain sana kita pare, birthday ngayon ni Tere ayain sana kitang mag inom mamaya sa bahay” ani ni tito Hernan at parang sanay na sanay sa ganitong klaseng usapan kaya agad naman Pumayag si itay.

“Sige ba, anong oras ba yan?” Tanong ni itay.

“ Mamaya pa naman mga alas otso, yun ay kung okay lang sa unika iha mo este— sa binata mo. Aba’t parang binatang binata na tong inaanak ko ah, hindi mo lang magkakamalang lalake dahil sa puti at payat na pangangatawan nito, aba eh kung babae lang tong si yohan ay baka pinagkaguluhan na ng buong kalalakihan yan dito sa baryo” ani ni tito Hernan, na agad kong ikinahiya si itay naman ay patuloy lang sa pakikipag usap kay tito Hernan.

” Hahaha puro ka biro, oh sya sige mamaya susunod ako” ukol ni itay.

Pagdating namin sa bahay, nagpaalam si Papa sa akin “Yohan, mag-iinom kami mamaya ng tito Hernan mo, wag mo na akong antayin at baka matagalan na rin ako sa pag uwi” sabi niya, habang papasok ng bahay.

“Opo, wag lang po kayong masyadong mag-inom” paanyaya ko, hindi ko alam kung bakit ko sinabi ‘yun, pero parang nararamdaman ko lang na kailangan niyang mag-ingat. Nagkatagpo ang mga mata namin, at sa simpleng sagot ko, parang may konting pagkakasunduan na hindi ko maipaliwanag, tumango nalang sya at agad na inayos ang aming mga pinamili.

Kinagabihan ay umalis na rin si itay at nagpaalam ng pupunta sa bahay nila tito Hernan.

“Yohan, gagayak nako wag mo nakong antayin at baka gabihin na rin ako sa pag uwi, iwanan mo nalang yung susi sa ilalim bangketa sa labas, mag iingat ka at isarado mo nang maayos ang pinto’t bintana” huling bilin ni itay bago sya umalis.

Kabanata 3

YOHAN’S POV:

Alas 3 na ng hatinggabi nang ako’y biglang maalimpungatan mula sa aking pagkakatulog. Bumangon ako at bumaba papunta sa kusina para uminom ng tubig. Habang kumukuha ako ng tubig mula sa pitsel, hindi ko maiwasang maalala si Itay. Anong oras na kaya? Bakit wala pa siya? tanong ko sa sarili habang iniinom ang malamig na tubig.

Bigla kong narinig ang mahinang kaluskos mula sa may pintuan. Napahinto ako, at tila tumigil ang lahat ng ingay sa paligid. Dahan-dahan akong lumapit sa sala, at doon ko nakita—dahan-dahang bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Itay.

“Itay!” tawag ko sa kanya. Ang lakad niya’y pasuray-suray, at bakas sa kanyang anyo na lasing na lasing siya. Mapula ang kanyang mukha, at tila wala siya sa kanyang maayos na katinuan. Agad ko siyang inakay at dinala sa sofa. “Magpahinga na kayo, Itay. Lasing na lasing na po kayo,” anas ko habang inaayos ang kanyang hinihigaan.

“Mnhh..tubig… ikuha mo ako ng tubig,” halinghing ni Itay habang pasasalamatan siyang humiga. “saglit lang ho at ikukuha ko kayo” sagot ko at agad na tumungo sa kusina. Kumuha ako ng malamig na tubig at naghahanda magdala ng maligamgam na tubig sa isang maliit na palanggana, kasama ang isang malinis na tuwalya upang maipanglinis kay Itay.

Pagbalik ko ay agad kong iniayos si itay upang mainom nya ang tubig na dala ko, sa sala, tila wala na nga ito sa kanyang huwisyo dahil pati sa pag inom ng tubig ay hirap ito, dahilan upang matapon ang kanyang iniinom sa kanyang katawan.

Kaya’t agad ko na ring sinimulang punasan ang kanyang noo gamit ang pinigang tuwalya. Dahan-dahan kong idinampi ang basang tela pauna sa kanyang noo, pababa sa kanyang mukha. Sa bawat paggalaw ko, hindi ko maiwasang mapansin ang kanyang maamong mukha. Ngayon ko lang siya natitigan nang ganito kalapit.

Sobrang gwapo ni Itay. Ang kanyang malalalim na mata, matangos na ilong, at mapupulang labi—lahat ay tila gawa ng isang perpektong eskultor. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumili ng tibok ng aking puso habang tinititigan ko siya. May kakaibang init na bumalot sa akin, at hindi ko maipaliwanag kung bakit tila nawawala ako sa katinuan.

Pagkatapos kong linisin ang kanyang mukha, sinimulan kong punasan ang kanyang katawan. Hinubad ko ang kanyang damit na amoy pinaghalong alak at pawis. Nang tumambad sa akin ang kanyang katawan, hindi ko maiwasang mapahanga.

Hulmang hulma ang kanyang balikat at dibdib. Ang kanyang tiyan na bakal- bakal, at ang kanyang balat ay tila makinis at perpekto. Sa bawat pagdampi ng tuwalya sa kanyang katawan, unti-unti akong nakaramdam ng kakaibang init. Para akong hinahatak ng isang makapangyarihang puwersa na labag sa aking kagustuhan ngunit hindi ko magawang pigilan.

Patuloy ko nang nilinisan si itay patungo sa ibabang parte ng kanyang katawan, dahan dahan kong nilihis ang kanyang damit upang mas maisapo ko nang maayos ang twalya sa kanyang tyan, para ako dinadaluyan ng daang daang boltahe ng kuryente sa aking nararamdaman, mabuhok ang ibabang parte ng kanyang tyan na may anim na pandesal, habang sinasapo ko ito ay hindi ko mapigilan na magkaroon ng malilikot na imahinasyon, parang may pagnanais sa aking isip na nag aatas na dapuan ng dila ang kanyang pumuputok na abs at brochahin ito.

Habang nililinisan ko ito ay bigla na lamang itong umungol at tila para bang inaalimpungatan, ” Claire…” ungot ni itay na agad nagpabago ng emosyon ko, hanggang ngayon ay tanging si inay lang ang humuli sa puso ni itay.

Agad ko nang tinapos ang paglilinis kay itay at tumungo sa kanyang kwarto upang palitan ang kanyang damit, tatayo na sana ako nang bigla akong pigilan ni itay, nagulat ako dahil bigla na lamang nitong hinawakan ang aking kamay at hinatak papalapit sa kanyang hinihigaan dahilan upang akoy mapahiga at makulong sa kanyang katawan “Namimiss na kita asawa ko, please uwi ka na ” ani ni itay na agad kong ikinangawi habang ako’y nakakulong sa kanyang mga yakap.

Napakagat-labi ako. Halo-halong emosyon ang bumalot sa akin—pagkalito, awa, at isang damdaming hindi ko maipaliwanag. Pinili kong manatili sa gilid ng kanyang kama, hawak pa rin ang kanyang kamay.

Habang akoy nakakulong sa bisig ni itay, hindi ko maiwasang titigan ang kanyang mukha. Bakas pa rin sa kanyang anyo ang pagod at lungkot na tila dala hindi lamang ng alak kundi ng mas malalim na sugat sa kanyang pagkatao. Ang kanyang mga mata, kahit nakapikit, ay tila nangungusap ng sakit na hindi ko kayang abutin.

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan qy dahan-dahan kong niluwagan ang hawak ko sa kanyang kamay at itinabi ito sa kanyang dibdib. Napansin ko ang kanyang labi, bahagyang nakabuka, at hindi ko maintindihan kung bakit tila hinahatak ang paningin ko roon.

“Anong ginagawa mo, Yohan!?” tanong ko sa sarili ko, ngunit parang nawawala ang boses ng konsensya ko sa gitna ng katahimikan ng gabing iyon.

Muli akong yumuko, halos maramdaman ko na ang init ng hininga ni Itay. Napakabilis ng tibok ng puso ko, tila sasabog anumang sandali. “Isang beses lang,” bulong ko sa hangin, pilit na binibigyang-katwiran ang hindi dapat gawin.

At nangyari iyon. Dahan-dahang dumpi ang labi ko sa kanya, magaan, halos hindi ko maramdaman, ngunit sapat upang magpatigil ng oras para sa akin. Para akong isang bula na palutang lurang sa hangin, sa sobrang bikis ng pangyayari ay tila ba nawala ako sa sarili kong huwisyo, sa paglapat ng aking mga labi ay tila ba parang naglaho ang lahat sa mundo at tanging kaming dalawa lamang ang natira.

Bigla akong napaurong, napadilat, at napaatras. “Anong ginawa ko?” bulong ko, ang boses ko’y nanginginig habang ang buong katawan ko’y nanginginig din sa kaba at pagsisisi. Tiningnan ko si Itay at tila wala pa rin siyang kamalay-malay, lasing na lasing at tulog na tulog.

Hindi ko kayang magtagal pa roon. Agad kong nilihis ang aking sarili sa pagkakahapit kay itay, mabilis akong tumayo, iniwan ang tuwalya at palanggana sa gilid ng kama, at halos patakbo akong umakyat sa kwarto ko.

Pagkasara ko ng pinto, halos napasandal ako roon. Ang dibdib ko’y tila sasabog pa rin sa lakas ng tibok nito. Hinawakan ko ang aking labi, parang sinusubukang burahin ang nangyari, pero ang damdamin at alaala ng sandaling iyon ay tila nakaukit na sa akin.

“Anong ginawa mo, Yohan?!” sigaw ko sa sarili, ngunit mahina, halos isang bulong lang, dahil ayaw kong marinig ni Itay.

Hiniga ko ang sarili sa kama, pilit na pinapakalma ang magulo kong isipan. Pero kahit anong pilit kong isara ang mga mata ko, bumabalik sa akin ang sandaling iyon—ang init ng kanyang labi, ang bigat ng emosyong bumalot sa akin, at ang katotohanang hindi ko alam kung paano babalikan ang normal na takbo ng aming buhay matapos ang gabing ito.

Pumikit ako, pilit na nilulunod ang sarili sa antok, ngunit alam kong ang gabing ito ang mag-iiwan ng tanong na mahirap sagutin—hindi lamang para sa akin kundi sa relasyon namin ni Itay.

Ang gabi ay naging parang isang mahabang bangungot. Pinilit kong kalmahin ang sarili ko, pilit kong nilunod ang sarili sa antok, pero hindi ko magawang makatulog. Ang bigat ng ginawa ko ay tila nakaukit na sa bawat bahagi ng pagkatao ko.

Ngunit, habang pilit ko itong kinakalimutan ay hindi mawala sa aking isip ang nangyari, sa tuwing pumapasok sa isipan ko ang pagdampi ng aking labi kay itay ay tila parang nakakaramdam ako ng kakaibang init, na para bang sinasabi ng aking kapusukan na ulitin ito.

Habang nakahiga ako, hindi ko pa rin kayang pakalmahin ang sarili ko. Parang mababaliw na ako sa mga walang katapusang kaisipan na dumarating. “Tigil na, Yohan. Anuman ang nararamdaman mo, pigilan mo na dahil kahit pa gawing trianggulo ang mundo, o baligtarin ang lahat ng bagay, mali pa rin ang nais mo. Siya ang tatay mo.” Anas ko sa aking sarili, nang patuloy kong binabaon sa limos ang mga nangyari, umaasa na makalimutan ko ang lahat.

Muli kong pinikit ang mga mata ko, pilit na iniiwasan ang mga katanungan sa isipan ko. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko maalis ang damdamin ng hiya at pagkakulong sa sariling kasalanan. Ano na ang mangyayari bukas? Paano ko haharapin si Itay?

Sa kabila ng lahat, ang antok ay unti-unting nagwagi. Hindi ko na namalayan kung paano ako nakatulog, pero ang huling bagay na naramdaman ko ay ang bigat sa dibdib ko at ang pangakong kailangang magbago ng lahat sa pagitan namin ni Itay.

Kinabukasan, nagising akong may kabuntot na bigat sa dibdib. Habang tinatanaw ko ang umaga, nag-aalangan akong harapin si Itay. Ang gabi ay tila isang bangungot na nag-iiwan ng mga tanong, at ang puso ko’y puno ng hiya at panghihinayang. Nasa kusina ako, naghahanda ng almusal, nang biglang pumasok si Itay. Parang walang nangyari tumungo ito sa may kabinet at kinuha ang isang plastic ng sliced bread at kape, payapa itong kumain na para bang walang kahit anong indikasyon na may kakaibang nangyari kagabi.

“Tatayo ka na lang ba dyan?” ani niya nang ako’y nakatayo lang sa gilid ng lamesa habang pinoproseso ang bawat galaw na aking gagawin. Agad nakong tumungo sa mesa at naupo nang wala ng iniisip na iba. Hindi ko alam kung paano siya tinitigan, pero ang mata ko ay hindi kayang tumitig ng diretso sa kanya. Saan ako titingin? Ang buong katawan ko’y tila nag-aalangan, at ang mga kamay ko’y nanginginig habang inaayos ko ang mga pinggan.

Hindi manlang siya nagpakita ng kahit anong reaksyon, at para bang hindi niya napansin ang malamig na distansya na nararamdaman ko. Hindi ko kayang mag-isip ng matino. “Anong gagawin ko?” tanong ko sa sarili ko habang hinahaplos ang aking mga labi, hindi pa rin matanggal ang sensasyon ng kagabi.

Si Itay ay nagpatuloy lang sa pagkain, paminsang tinitingnan ako nang malagkit na hindi ko alam kung anong ibig sabihin. Minsan, hindi ko rin kayang makipag-eye contact. Tatanggapin ko na lang na parang walang nangyari, at siya rin ay ganoon lang. Walang pagsasabihan, walang mga saloobin. Magkaharap kami, pero para kaming dalawang magkaibang mundo.

Nagpatuloy ang katahimikan sa hapag, at sa bawat kagat ni Itay, parang mas lumalalim ang pagkahiya ko. Kailangan ko bang magsalita? O mas mabuti bang manahimik na lang? Hindi ko alam kung anong mga saloobin ang kaya kong iparating. Tumigil ako sandali at napansin ko ang tahimik niyang pagkain. Sa kabila ng lahat ng nangyari, siya’y tila parang hindi apektado.

“Yohan?” tanong ni Itay nang makakita siya ng hindi ko pagkilos. Hindi ko alam kung bakit, ngunit nagsimula akong mag-isip kung may alam ba siya tungkol sa nangyari kagabi. O baka naman, ang totoo—wala lang sa kanya ang lahat. Siya ay tulad ng isang bato, walang ekspresyon, walang kahit anong pagbabago sa ugali.

Sumagot ako, ” Wala po, Itay.” Ang tinig ko’y mahina at malungkot. Hindi ko pa kayang magsalita ng buo, kaya’t pinili ko na lang na magpatuloy sa pagkain. Sinubukan kong magkunwaring normal ang lahat, ngunit sa loob-loob ko, hindi ko pa rin kayang tanggapin ang nangyari.

Ang araw na iyon ay puno ng katahimikan, at ang distansya ay tila mas lalalim pa. Si Itay, na tila walang iniintindi, ay patuloy na kumilos tulad ng dati—walang pagpapakita ng alinlangan, walang pagkabahala. At ako naman, inilaan nalang ang focus sa iba pang bagay, linggo ngayon kaya’t marami ako kailangang tapusin dito sa bahay.

Natapos na ang almusal, kaya’t agad nakong nagligpit at nagsimulang hugasan ang pinggan dahil pagkatapos ay maglilinis ako ng bahay, maglalaba at, ihahatid ang mga pa order na isda para ngayon.

Si Itay naman ay tutulong na ayusin ang bangka ni mang hernan dahil nagkaroon ito ng butas habang pumapalaot sila nung nakaraan, Habang itoy nag aayos ng kanyang gamit ay panaka-naka itong numanak ng tingin sa akin na tila’y kapansin-pansin kaya’t hindi ko maiwasang hindi mapaisip sa kanyang kinikilos, tahimik lang ito ngunit ang bawat galaw nito ay may ibang sinasabi

“Bakit kaya siya ganoon? Nalilito ako sa mga kilos niya. May pagkaunawa ba siya sa mga nangyayari, o ako lang ba ang may problema dahil sa mga iniisip ko na hindi ko naman sigurado?”

Kabanata 4

RAPHAEL POV:

” Alam mo pare…si Claire lang ang minahal ko sa buon g buhay ko…”

” Hahahaha may tama kana pare, alam mo tigilan na natin to magsiuwi na kayo lalo ka na Raph tamo’t lasing na lasing ka na haha kung ano ano na pinagsasasabi mo” angas ni pareng Hernan

Nandito ako ngayon sa bahay ng kaibigan kong si Hernan, birthday ng kumare kong si Tere na asawa netong si Hernan at nagkataon na malaki ang kita sa pangingisda kaya’t bumibig-time etong kumpare ko at nagpainom.

“Ihatid mo na yan pre, tignan mo oh konting tapik nalang dyan at mukhang babalentong na yan” bulalas naman ng tropa naming si Gaston dahilan upang magsitawan ang iba pang nasa sirko ng lamesa

“Oh sya,. uuguuwi nako’t lumalalim na amg gabi lalo na’t wala kasama si yoghan sa bahay” ani ko.

“hahaha halika na at ako ng maghahatid sayo” pagka aalok sakin ni Hernan

“Wag na, at kaya ko naman ang sarili ko hindi naman ako ganon ka lasing para hindi matandaan ang sarili ko pauwi mga mokong kayo!” ani ko na mas ikinatawa ng mga gagong ‘to

Inaamin ko, medyo may tama na rin ako ngunit hindi naman ito ganon kalakas upang mawala ako sa sariling huwisyo na hindi matandaan ang daan pauwi, nagpaalam narin ako sa mga kainuman ko at dumiretso narin pauwi dahil alam kong walang kasama mag isa sa bahay si yohan lalo na’t medyo gumuguhit na rin ang kalaliman ng gabi.

Habang naglalakad, halos magkasunod ang hakbang ko at ang ulo kong parang umiikot. Para akong nawawala sa sarili, ang mundo ko’y parang sumasayaw sa harap ko. Agad kong natanaw ang pinto ng aming bahay at pumasok na, dala na rin ng matinding hilo at kalasingan. Pagkapasok ko’y bumungad sa aking harapan ang isang pamilyar na pigura. Claire? Hindi ko alam kung namamalikmata na lang ako o dahil sa kalasingan ko, pero kahit alin man doon, malinaw kong nakikita ang bawat detalye ng mukha ng aking asawa, na para bang buong gabi nya akong hinintay mula sa aking pag gayak.

“Itay!” sigaw nitong boses habang bitbit nito ang aking balikat at dahan dahan akong tinungo papunta sa sala, ako naman ay hindi na makapalag dahil sa impuwensya at tama na rin ng alak.

“Magpahinga na kayo, Itay. Lasing na lasing na po kayo” wari nito.

“Mnhh..tubig… ikuha mo ako ng tubig” ungot ko sa sobrang kong pagkauhaw na konti nalang ay para nakong masusuka, agad naman itong kumilos at dumiretso sa kusina upang kunin ang tubig habang ako naman ay tuluyan nang bumagsak at nakahandusay sa sofa. Pagbalik nito ay dahan dahan kong nilagok ang isang basong tubig at tuluyang bumalik sa pagkakahiga habang patuloy akong inaasikaso ng aking asawa.
Agad rin nitong iniayos ang aking sarili at sinimulang punasan ang aking noo gamit ang pinigang tuwalya.

Dahan-dahan nitong idinampi ang basang tela pauna sa aking noo, kahit noon pa man ay sobrang maalaga na si Claire siguro’y dito rin namana ni Yohan ang pagiging maasikaso. Pababa ako nitong pinunasan patungo sa aking mukha, pagkatapos ay marihin nitong idinampi ang tuwalya sa aking dibdib pababa sa aking tyan, habang sinasapo nito ang bawat parte ng aking katawan ay kakaibigang init ng libido ang tumataas sa akin, hindi ko sa paglapat ng malambot nitong kamay ay tila parang kakaiba ang bawat haplos nito.

“Claire…” ani ko, hindi ko alam kung inaalimpungatan lang ba ako o sadyang sira lang ang ulo ko ngunit ganon paman ay sobra ang pangungulila ko sa asawa ko.

Tatayo na sana ito nang maagap kong sapuin ang kanyang kamay at marahang hatakin pabalik, dahilan upang ito’y mawalan ng balanse at mapahiga, nakakulong sa ilalim ng aking katawan. “Namimiss na kita, asawa ko… please, umuwi ka na,” bulalas ko, habang mahigpit ko siyang niyayakap na parang ayaw ko nang bumitiw. Hindi ko maiwasang humanga sa kanyang kagandahan—ang kanyang maputi at makinis na balat, mga mata niyang tila nangungusap, at ang mga labi niyang mala-rosas na kay hirap labanan, na para bang ang bawat halik ay magpapaalab sa iyong damdamin.

Sa aking hinuha, marahan niyang inilapit ang kanyang mukha sa akin. Ang kanyang mga labi, na animo’y sinadya para sa akin lamang, ay dahan-dahang lumapat sa aking mga labi. Doon ko naramdaman ang halik na hindi ko kailanman malilimutan—isang halik na puno ng damdamin, init, at lungkot. Ang bawat pagdampi ay tila may kwento, may init na nakasilid sa bawat sulyap at hininga. Ang paligid ay tila huminto, at sa bawat segundo ng aming pag-iisang damdamin, ramdam ko ang tibok ng kanyang puso na sumasalamin sa bawat pintig ng akin.

Nang tuluyan itong humalik ay kaagad rin itong kumalas mula sa pagkakakulong ng aking bisig, nang ito’y tuluyang makawala ay dito ko lang napagtanto na at mas luminaw ang imahe na namuo sa aking harapan, Yohan???

Sa bilis ng mga pangyayari, parang nawalan ako ng kontrol sa sarili ko. Akala ko si Claire ang kaharap ko, pero ang totoo pala, ang sarili kong anak. Gulong-gulo ang isip ko, at tila nilamon na ako ng epekto ng alak. Hindi ko na alam ang tama sa mali, at kung ano-anong kababuyan ang nagawa ko nang wala sa sarili.

Pilit kong hinangad na bumangon at ayusin ang lahat, ngunit sa bawat galaw, parang dinadala ako ng sarili kong katawan pabalik sa kawalan. Tuluyang nanaig ang bigat na dala ng pagod at kalasingan. Hanggang sa wala na akong nagawa kundi hayaan ang aking sarili na bumagsak, unti-unting nilamon ng kawalan ng malay habang bumabalot ang mabigat na hangin ng pagsisisi sa paligid ko.

…

YOHAN POV:

Nandito ako ngayon sa kusina, binabalatan ang mga saging na binigay ni Mang Lito na kapitbahay namin, mukhang napasobra daw kasi yung naani nila sa bukid, kaya napagdesisyunan na lang nilang ipamigay ang ilan. Balak kong gumawa ng minatamis na saging sa yelo para kay Itay. Mainit ang panahon ngayon, at alam kong pagod siya pag-uwi mula sa trabaho. Maaga siyang umalis kanina dahil may kailangan siyang asikasuhin sa pampang—malamang, may kinalaman na naman iyon sa pangingisda.

Habang hinihiwa ko ang mga saging, hindi ko maiwasang mapaisip kung gaano kahirap ang trabaho niya. Sa tuwing iniisip ko ang araw-araw niyang sakripisyo para sa amin, parang mas lalo akong naiinspire na gumawa ng kahit maliit na bagay para mapasaya siya. Simple lang itong meryenda, pero sana kahit paano ay maibsan nito ang pagod niya.

Katatapos ko lang ilagay ang huling hiwa ng saging sa malamig na mangkok nang marinig ko ang pagkaluskos ng tsinelas sa labas. Dumating na si Itay. Binuksan niya ang pinto, dala ang kanyang lambat at isang maliit na balde. Pawisan siya, halatang pagod mula sa maghapong trabaho. Hindi niya ako tinignan agad, dire-diretso lang siyang pumasok at inilapag ang gamit niya sa tabi.

“Itay, magmiryienda ho muna kayo, minatamis ko yung saging na bigay Mang Lito” sabi ko

“Salamat” maikli nitong sagot

Habang nililigpit ang mga pinaggamitan ko sa minatamis ay bigla itong tumugon
”M **asarap” ** sabi nito nagbigay sakin ng isang makipot na ngiti, pagkatapos nitong kumain ay agad itong dumiretso sa banyo upang maligo, ilang beses ko na itong pinagsabihan na huwag agad maliligo kapag galing sa trabaho lalo na’t pawisan pa ito perp sadyang matigas ang ulo ni itay at hindi rin nakikinig.

Agad nitong hinubad ang kanyang basang damit na balot ng pawis at pumasok sa banyo. Habang ako’y abala sa pagligpit ng mga pinaghugasan, narinig ko ang pagbukas ng pinto. Lumabas si Itay, nakatapis lamang ng tuwalya, agad na pakao ang aking atensyon sakanya.

Tumambad saakin ang mamatcho nitong katawan mula sa maumbok nitong dibdib, hanggang sa guhit ng kanyang abs ay malinaw, at ang manipis na buhok na bumababa mula sa kanyang pusod ay nakakapukaw ng pansin, malinis ang katawan nito, walang bahid ng kahit ano maliban sa kili-kili at bahagyang buhok sa ilalim ng pusod. Para itong isang diyos na kay sarap sambahin

Naramdaman ko ang init na dumaloy sa aking katawan, pilit ko itong pinipigilan. Kung hindi ko lang kontrolado ang sarili ko, baka hindi ko napigilan ang aking sarili at agad itong sunggaban.

Habang sinusuri ang kabuoan ng kanyang katawan ay biglang naakit ang aking paningin sa ibaba ng kanyang bahagi, kahit natatakluban ng puti twalya ay bakat na bakat parin ang naghuhumindig nyang alaga na sa kung hindi ako magkakami ay umaabot ito ng halos 9 na pulgada, para akong nabilaukan sa aking nakikita, para akong isang putang uhaw na uhaw.

Sa kalagitnaan ng aking pagpapantasya, hindi ko namalayan na kanina pa pala nakatingin sa akin si Itay. Ang kanyang mga mata ay tila may halong ngisi na hindi ko mawari, parang alam niya ang iniisip ko. Bigla akong natauhan at winaglit ang anumang pumapasok sa isip ko. Agad kong tinapos ang mga pinaghuhugasan, pilit na iniiwasan ang kanyang tingin habang kinakalma ang sariling damdamin.

Pagkatapos ay kinuha ko na rin ang aking tuwalya at pumasok sa banyo dahil balak ko nang maligo. Sa sobrang init ng panahon, ramdam ko na rin ang pagtulo ng pawis sa aking balat. Ayokong-ayoko ang pakiramdam ng pagiging lagkitin; hindi ko talaga matiis ang ganitong kalagayan. Inaamin ko sa sarili ko, maingat ako pagdating sa aking katawan. Gusto ko laging malinis at presko, lalo na kapag ganito kainit ang araw.

Habang naliligo ay hindi ko mawaglit sa aking isip si ang katawan ni itay, kapag nakikita ko ito ay parang umaapoy ang aking buong katawan, ano kaya ang pakiramdam na matikman si itay, habang pinapantasya ko iyon ay hindi ko mapigilang ilandas ang aking mga kamay sa aking butas, sa paglamas pasok ko ng aking daliri ay naglalabas ito ng puting likido na mas lalong nagpapabaliw saakin, ano ba itong ginagawa ko, sarili kong ama ang pinagpapantasyahan ko, ngunit hindi ko mapigilan ang aking sarili mas lalong tumataas ang aking libido kapag iniimagine ko ang malaking tarugo ni itay na dahan dahang pumapasok sa aking kuweba.

Sa kalagitnaan ng aking paglalaro, hindi ko maiwasang mapansin ang isang bagay na agad nagpatigil sa aking galaw. Isang gamit na brief ni itay na nakasabit mula sa kanyang pinag-hubaran, marahan ko itong kinuha at dahan dahan-dahang inilapat ang aking ilong na mas nagpatindi ng aking libog, para akong nahihipnotismo sa bango nito, dito ay mas binilisan ko ang paglamas pasok ng aking daliri sa aking butas habang sinisinghot ang brief itay, sobrang bango nito barakong barako ang amoy.

“Hnnnggh itayy… ” mahinang ungol ang umabot mula sa aking labi, nag-aalangan dahil alam kong nasa kabilang pagitan lang si Itay at baka mahuli ako, ang bawat galaw ko ay may kabuntot na takot at kaba. Patuloy kong nilalamutal sa aking ilong ang gamit na brief ni itay ng mapansin ko ang isang tuyong kulay puti rito, tamod ito ni itay
dito ay dahan dahan kong dinilaan ang bawat parte na may bahid ng kanyang tamod, para akong mababaliw sa sarap
”Itay kantutin mo pa po ako please…” halinghing ko habang patuloy na niroromansa ang aking sarili.

” Ughnnngh malapit nako..” patuloy ko sa pag ungol

“Mgghmm aaah lalabasan nako itay”
lalabas na sana ang likido sa aking butas nang bigla kong marinig ang boses ni itay ngunit hindi ko agad ito napansin, patuloy pa rin ako sa pagroromansa, ang mga kamay ko’y hindi na rin makontrol sa kalituhan ng aking nararamdaman. Tila wala akong pakialam sa paligid, tuloy pa rin ako, hangga’t sa hindi ko na napansin ang presensya ni Itay.

“Yohan, nakalimutan ko ata yung wallet d’yan sa short ko,” sabi ni Itay, na tila hindi ko narinig agad dahil ako’y abala sa paglalapirot sa aking sarili. Bigla na lang bumukas ang pinto ng banyo, at dito ay iniluwa si itay, doon ko nasilayan si Itay na nakatayo sa pinto, ang mata niya’y naguluhan at nanlaki nang tumambad sa kanya ang hubad kong katawan, hawak-hawak ko ang ginamit niyang brief.

Natigil ako, ang mundo ko’y biglang parang huminto. Para akong napako sa aking pwesto, at sa isang saglit, hindi ko na alam kung anong gagawin. Naghalo ang kaba, hiya, at takot—hindi ko matukoy kung ano ang nararamdaman ko. Parang gusto ko na lang maglaho, magpalamon sa lupa, at sana’y magising na lang ako mula sa isang masamang panaginip.

“Yohan!?” wari ni itay..

Kabanata 5

YOHAN POV:

“Yohan!?..”

Hindi ko maipinta ang ekspresyon ni Itay nang matagpuan niya ako—parang nanigas siya sa kanyang kinatatayuan, tila hindi makapaniwala sa kanyang nasasaksihan. Sa bawat iglap ng kanyang mata na bumabaybay sa aking katawan, lalo namang bumibigat ang aking dibdib, animo’y may pumipiga sa aking puso hanggang sa mawalan ako ng hininga.

Ramdam ko ang nakakabinging tibok nito, mabilis at walang habas, parang may matinding bagyong nagngangalit sa loob ng aking dibdib. Gusto kong maglaho sa hangin, maglublob sa dilim, o kaya’y lamunin na lamang ng lupa upang takasan ang kahihiyang bumalot sa akin. Kaunting saglit na lang, at marahil ay tuluyan na akong mabibiyak sa mga luhang pinipilit kong ikubli.

“Itay…” Marahan kong binigkas ang kanyang pangalan, pero hindi siya tumugon. Nakapako lang ang kanyang tingin sa akin, at sa kanyang mga mata, kitang-kita ko ang unti-unting pagdilim ng kanyang paningin—isang galit na tila hindi nangyayari ng sigaw upang maramdaman. Naramdaman ko ang malamig na kilabot na gumapang sa aking katawan habang nanginginig kong dinampot ang aking saplot, pilit na tinatakpan ang kahihiyan na hindi ko na maitatago.

“Magbihis ka. Mag-usap tayo sa labas,” malamig at madiin ang kanyang tinig bago niya padabog na isinara ang pinto.

Nagmamadali akong nagbihis, halos hindi ko malaman kung paano ayusin ang sarili. Ano bang katangahan ang ginawa mo, Yohan?! Bakit mo ginawa ‘yon? Anong nasa isip mo?! Paulit-ulit na dumagundong ang mga salitang iyon sa aking utak, animo’y isang mabigat na tanikala na lalong nagpapabagal sa bawat galaw ko. Pilit kong pinakalma ang sarili, ngunit kahit anong gawin ko, nanatili ang pangamba sa dibdib ko. Dahan-dahan akong lumabas ng banyo, handang harapin ang mga unos na alam kong paparating.

Pagkarating ko ng sala ay nakita ko si itay sa may kusina umiinom ng tubig

“Umupo ka.” Mabilis akong nagtungo sa sala at agad na naupo, pilit na isiniksik ang sarili sa isang sulok na parang doon ay makakahanap ako ng kahit katiting na kapanatagan. Mahigpit kong kinulong sa aking palad ang nanginginig kong mga kamay, pilit pinipigil ang anumang senyales ng kahinaan. Pero bago pa man lumapit si Itay, naramdaman ko na ang pag-igting ng emosyon sa aking dibdib—isang dambuhalang alon na hindi ko na kayang salungatin.

At tuluyan na ngang bumigay ang aking sarili

Hindi ko napigilan ang pag-agos ng aking luha, marahan noong una, hanggang sa tuluyang bumagsak ang lahat ng hinahawakan kong sakit. Nanginginig ang aking balikat sa bawat hikbi, habang ang aking mga mata ay nanatiling patuloy kay Itay—isang titig na nagmamakaawa, naghahanap ng kahit anong kasiguraduhan sa gitna ng kanyang nanatiling matigas na postura. Gusto kong magsalita, magpaliwanag, humingi ng tawad—pero paano ko ipapaliwanag ang isang bagay na hindi ako mismo ay hindi kayang unawain?

“Tay…patawarin nyo po ako. Hindi ko sinasadya… hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, kung bakit ko nagawa ‘yon. Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko… sorry po itay”

Nanginginig ang boses ko, ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko habang pilit kong hinahabol ang hininga. Gusto kong tumingin sa kanya, pero hindi ko magawa—hindi ko kayang makita ang galit o pagkasuklam sa mga mata niya.

“Alam ko pong mali… Alam ko pong kasalanan ‘to… pero Tay, ang totoo… matagal ko nang gustong sabihin sa inyo…” Saglit akong napahinto, nilunok ang sakit na bumabara sa lalamunan ko. “Bakla po ako.”

Sumikip lalo na ang dibdib ko sa bigat ng mga salitang binitiwan ko. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ni Itay, kung anong magiging reaksyon niya, pero wala na akong magagawa. Hindi ko na kayang itago pa.

“Hindi ko rin alam kung kailan nagsimula… kung kailan ko kayo… kung kailan ko kayo pinag pantasyahan…”

Napakuyom ako sa sarili kong mga salita, ramdam ang matinding hiya na dumudurog sa akin. “ Hindi ko po ginusto ‘to, Tay… hindi ko ginustong maramdaman ‘to para sa inyo. Alam kong mali, alam kong dapat ko itong pigilan… pero hindi ko kaya.”

Hindi ko na napigilan ang paghikbi, halos hindi ko na rin maintindihan ang sarili kong sinasabi. “ Sukang-suka po ako sa sarili ko. Tay..mahal kita, hindi lang bilang isang ama kundi higit pa don.. Gusto kong baguhin ‘to, gusto kong burahin ‘tong nararamdaman ko… pero hindi ko alam kung paano. Tay… ano pong gagawin ko?

Habang ang mga luha ko ay patuloy na dumadaloy, hindi ko na rin kayang pigilan ang sakit sa dibdib, nakita ko ang mukha ni Itay. Iba ang hitsura niya ngayon—hindi ko akalain na ito ang makikita ko sa kanya. Ang mga mata niyang puno ng pag-unawa at ang kanyang mahinahong ekspresyon na nagsasabing wala siyang galit. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, at nang makalapit na, lumuhod siya sa aking harapan at marahan niyang inangat ang aking mukha, sabay pisil sa aking pisngi, isang malumanay na haplos na tila naglalaman ng lahat ng kanyang malasakit.

“Tahan na, anak… hindi ako galit sa’yo. Hindi ako galit dahil sa kung anong mayroonl ka. Tandaan mo, anak kita, at mahal na mahal kita”

Tahimik lamang ako, hindi ko na kayang magsalita. Patuloy lang ako sa aking mga hikbi, habang siya’y walang sawang pinupunasan ang aking mga luha. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klase ng pagmamahal mula kay Itay.

Ngunit hindi pa doon natapos ang lahat. Sa kabila ng malambot niyang tinig, narinig ko ang sakit sa mga salitang binitiwan niya.

“Pero anak… mali ang iyong ninanais. Ako ang iyong ama, at anak kita, marami pang lalaki dyan ang sigurado akong iibig sayo pero anak, wag na ang iyong ama, dahil kahit pagbalibaliktarin man natin ang mundo ay mali ito at kailanman ay hindi ito magiging tama sa mata ng lipunan.”

Ang mga salitang iyon ay parang mga palasong tumama sa aking puso, lalong pinabigat ang bigat na nararamdaman ko, pero sadyang matigas ang sarili ko, mayroon kung anong nagpupumigsa saakin na parang hindi ko matanggap ang winari ni itay.

“Pero Tay… hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ko. Kahit ilang beses ko pang subukang alisin ito, hindi ko kayang ikubli. Sa tuwing nakikita kita, parang kumakalabit agad ang puso ko, bumibilis ang tibok nito, at hindi ko na alam kung bakit. Tay, ikaw… ikaw ang gusto ko, kaya please ako nalang po, itay ako nalang ang mahalin mo”

Hindi ko na makalma ang sarili ko. Parang nabasag na lahat ng harang na matagal kong itinayo, at tuluyan nang sumabog ang lahat ng emosyon sa loob ko. Wala na akong pakialam sa tama o mali, wala na akong pakialam sa kung anong lumalabas sa bibig ko. Ang gusto ko lang ay maipalabas ang bigat na matagal ko nang kinikimkim.

“Anak…mali ang gusto m- ” hindi na nito naituloy pa ang kanyang sasabihin nang agad kong sunggaban ang labi nito,
sa puntong ito, wala na akong pakialam sa kung ano ang mangyayari, ang tanging nais ko lang ay maramdaman ang init ni itay. Dahan-dahan kong idinampi ang aking labi sa kanya, at kahit nagpupumiglas ito, ramdam ko ang init ng libidong nagsasalita sa pagitan namin. Hindi siya tumutol, hindi rin lumayo, alam kong sa puso niya ay nagugustuhan nya ang ginagawa ko, kaya’t mas idiniin ko pa ang pagtatrabaho rito, ninanamnam ang bawat sandali, habang nagpapakalunod sa lasa nito.

” Yohan! nahihibang ka na ba!?” aning nito sabay tapik papalayo sa aking dibdib.

“Itay please, pagbigyan nyo na po ako, isuko mo lang ang iyong katawan sakin ngayong gabi at hindi na po kita kukulitin” pagmamakaawa ko habang pinostura ang maamo kong mukha, at binalikan ito ng matalim nitong itsura, bumuga ito ng isang malalim na paghinga “Pagbibigyan kita, ngunit ito na ang huli” marubdo nitong anas, pagpintig palang ng salitang iyon sa aking tenga ay nakuha ko na ang gusto kong tugon.

“Sobrang gwapo mo itay..” patuloy kong paglalandi habang dahan-dahang sinasapo ang balikat at dibdib nito at dahan dahang hinubad ang damit na tapis nito. Nakatingin lang ito saakin nang malagkit at kinagat ang kanyang mga labi, bakit ba sobrang tuso ko pagdating sa aking ama? pagkahubad ng kanyang damit ay bumungad saakin ang kanyang pumuputo na abs, sobrang tigas nito habang hinihimas ko ito.

“Sobrang sarap ng katawan mo itay, tyak na mabubusog ako nito” ani ko

“Napaka pilyo mong bata ka aanghh” ungol nito nang bigla kong dakmain ang naghuhuminding na burat nito na kanina pa gustong kumawala sa kanyang pantalon. Kaya’t agad ng inalis ang sinturon na nakapalupot sa shorts niya at tinanggal ang butones, pagkatapos ay maingat kong ibinaba ang kanyang shorts, dito ay tumambad saakin ang galit nyang ahas, napa nganga nalang ako ng makita ko ang halos labing-9 na pulgadang burat ang kumakaway saakin.

“Oh, akala ko ba gusto mong brochahin ang katawan ko, bat hindi mo pa simulan” ani nito, mas lalong uminit ang katawan ko ng marinig ko ang sinabi ni itay kaya’t agad ko na itong hinalikan, ang dila namin tila nageespadahan sa malaway na pagtatagpo na halos nagtagal din ng 20 minuto, nang tinungo ng dila ko ang kanyang leeg pababa sakanyang bakal bakal na abs.

“Putangina aaahg sige, dilaan mo yan hangga’t gusto mo” sabi nito.

Mas lalong nagpadagdag ng aking lubog ang mga sinabi ni itay, kaya’t mas ginalingan ko pa ang pag araro sa kanyang mala pandesal na katawan at sinipsip isa isa ang bawat bloke nito, habang si itay ay halos mabaliw na sa kakaungol “Aahh tangina mo gloryahin mo pa ang katawan ko” halos mapuno na ng laway ang buo nitong katawan laya’t lumapit na ako sa putaheng matagal nang nag-aanyaya sa akin, umaapaw sa sabik na malasahan at madama ang init na ibalot sa aking bibig.

“Ang laki burat mo itay…” ani ko

Dahan-dahan kong dinilaan ang ulo nito na parang ice cream “Hahaha masanay kana dahil simula ngayon araw-araw mo ng pagsisilbihan yan” wari nito kaya’t mas pinagbutihan ko pang paikutin ang aking dila sa maugat nitong sawa. Malaki at maugat ang tite ni itay, bawat hibla ng kanyang burat ay hulmang-hulma, waring nililok ng panahon at pagsisikap ang tangin kulay nito ay parang kayumangging hinubog ng araw, at kumikinang sa bahagyang liwanag, lalo pang pinatitingkad ng manipis na bulbol na bumabalot sa kanyang ari at dumadaloy pababa.

“Pinapasabik mo’ko tangina, isubo mo na yan aaagh shit” kaya’t mas lalo ko pang inasar at nilandian ang pagsuso sa kanyang burat. Dahan-dahan ko itong sinubo at dinilaan ang ulo nito, na mas lalong nagpaigtad sa kanyang mga paa. Mahinhin at mariin ang paglabas-masok ng aking bibig sa ulo nito, hanggang sa mas binilisan ko pa at dahan-dahan sinubo ang kalahati ng kanyang burat.

“Aaaaaaah putaa saraap” daing nito habang mas lalo kong binibilisan ang pagsubo rito.

“Itay, isampal mo sa mukha ko ang burat mo,” ang aking hiling na agad naman nitong sinunod. Sinampal nito sa aking mukha ang naghuhumindig na burat na halos mamula ang aking pisngi. “Tangina, gusto mo yan diba? Sambahin mo ang burat kong pokpok ka” sabi nito at agad kong itinuloy ang pagsipsip sa kanyang alaga hanggang sa may naisip akong kalokohan…

“Tangina ba’t ka tumigil? ituloy mo lang ” ma-awtoridad nitong sabi,
agad kong binitawan ang burat nito, na siyang nagbigay ng isang matalim na pagkunot sa kanyang noo, tanda ng pagtataka nito.

“Ayoko” ani ko.

“Tangina isubo mo na ngggh” pag uungot nito habang jinajakol ang kanyang burat sa naglalawa kong laway .

“Magplease ka muna,” wari ko dalas ng aking pag-iinarte.

“Pleease puta isubo mo ulit burat ko”
Sa kanyang tugon ay hindi ako umimik at nanatiling tahimik habang tinitigan ko si Itay. Nang mapansin niya ang aking katahimikan, tila mas nag-init ang kanyang mga ugat, nagpakita ng masidhing pagkairita o pagkainis sa kanyang postura.

“Anak please isubo mo na ulit burat ni itay sige na baby..” pakiusap nito na parang isang puta na naghihintay na maulol sa aking bibig, kaya’t agad kong sinunggaban muli ang kanyang burat. Sa hindi niya inaasahan, sinagad ko ito pababa sa aking lalamunan, halos hindi na ako makahinga sa sobrang taba at laki ng burat niyang nakalaylay sa loob ng aking bibig. Habang si Itay naman, tila tuluyan nang naulol at mabaliw sa kakaungol ng sarap.

“Aaaaaaggghh putanginaaa deepthroat, shit saan mo natutunan yan aahh ahh” bungos nito at patuloy kong chinupa ang pagkalalaki nito

“Tangina lalabasan nako ayaan naa shiiittt” pagkarinig ko ng mga salitang iyon ay agad akong kumalas sa pagchupa sa kanyang burat..

“Kantutin mo’ko itay”

Kabanata 6

RAPHAEL POV:

“Kantutin mo’ko itay” biglang sabi ni Yohan, na para bang bombang sumabog sa tenga ko. Natigilan ako, hindi makapaniwala sa narinig. Ang boses niya, malambing pero may halong desperasyon, ay parang kidlat na tumama sa katahimikan ng sala.

“Tangina, anak, wag na yun” sagot ko na puno ng pag-aalinlangan. Sa isip ko, masyado pang bata ang kanyang katawan para sa ganitong bagay. Hindi pa handa ang masikip niyang kweba para sa tindi ng gusto niya. Pero hindi ko rin maikakaila—may parte sa’kin na natutukso. Kaya imbes na sundin ang sinabi niya, inaya ko na lang siya sa ibang paraan. Hinawakan ko ang ulo niya, dahan-dahang iginiya palapit sa akin, at ipinasubo ang aking galit na galit nang burat.

“Ita— gwgh gwagh gwah” simula niya, pero natigil ang sinasabi niya. Sumisigaw ang bibig niya ngunit hindi malinaw, napupuno ng ungol at tunog ng pagkakasubo.

“Kanto— gwagh gaggh gawhhk” dugtong niya ulit, pero wala akong maintindihan. Abala siya sa pagtsupa, at ang bawat hagod ng dila niya sa kahabaan ko ay parang apoy na unti-unting lumalamon sa bait ko. Ang tunog ng basa niyang bibig, kasabay ng mahinang pag-ubo habang sinisikap niyang tanggapin ang laki ko, ay lalong nagpapabaliw sa’kin.

Pero bigla siyang tumigil, huminga nang malalim, at tumitig sa’kin. Sa maamo niyang mukha, na parang hindi kayang makagawa ng kasalanan, may nakita akong iba—isang pagnanasa na hindi ko inasahan.

“Itay… kantutin nyo na po ako. Promise, sisiguraduhin kong malalasap mo ang langit kapag ang puke ko na ang natikman mo” sabi niya, na may ngiti pa sa labi. Napatulala ako. Hindi ako makapaniwala na sa likod ng inosente niyang itsura ay may ganitong kalaliman ng pagkaputa.

Hindi na ako nakapagpigil, parang nawala na ang kontrol ko sa sarili ko. Agad niyang hinubad ang shorts niya, mabilis at walang pag-aalinlangan, at pumaibabaw sa lamesa de sala. Nakabukaka siya roon, mga hita niya nakabuka nang bahagya, at ang liwanag mula sa bintana ay tumama sa makinis niyang balat. “Kainin mo ang butas ko, Itay” utos niya, ang boses niya puno ng pang-aakit.

Sa puntong ‘yon, wala nang natira sa’kin kundi pagnanasa. Ang anak ko, na dapat ay pinoprotektahan ko, ay siya pang unti-unting binabaliw ako sa bawat salita, bawat galaw.

“Talagang sinusubukan mo’ko ah? Sige, pagbibigyan kita tangina ka” sagot ko, halos pabulong na dahil sa sobrang init ng dugo ko.

Mabilis akong pumwesto sa likod niya. Tinuwad ko ang balakang niya nang dahan-dahan, at doon ko nasilayan ang kanyang pwet—parang hinog na mamon, bilugan at makinis, na para bang inaalok sa’kin. Napalunok ako, naglaway kahit hindi ko gusto. Para akong asong nauulol sa nakita, hindi na makapag-isip nang matino. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi ng pwet niya, pinisil nang mahigpit, at hinampas ko nang malakas. Isang malutong na tunog ang lumabas, at agad siyang napaigtad.

“Aaahg! Itay!” ungol niya, na may halong sakit at sarap. Hindi ko napigilan hinampas ko ulit, paulit-ulit, hanggang sa mamula ang balat niya at magmukhang hinog na seresa ang dating puting pisngi ng pwet niya. Ang bawat hampas ay sinasabayan niya ng ungol, at ang tunog na ‘yon ay lalong nagpapalakas ng libog ko at hindi na ako nakatiis.

Lumuhod ako sa harap ng kanyang bukana, at inamoy ko muna ang matamis na bango ng kanyang kepyas. Dahan-dahan kong nilapit ang mukha ko, at sinimulan kong dilaan ang labi ng kanyang puke. Sa una, marahan lang, parang sinusuri ko ang lasa niya—matamis, mainit, at basa na. Pabilis nang pabilis ang hagod ng dila ko, at nang maramdaman ko ang pagkibot niya, tuluyan ko nang ginalugad ang loob. Dinilaan ko ang kanyang tinggil, paikot-ikot, at hinigop ko ito nang mahina.

“Aaaaahh, Itay! Ang sarap nyan! Sige pa, kainin mo lang ang puke ko, hnnggh!” daing niya, habang kumakapit ang kamay niya sa gilid ng lamesa. Patuloy ko siyang kinain, at unti-unting ipinasok ang dulo ng dila ko sa loob ng kanyang kweba. Mainit at masikip, at ramdam ko ang bawat pulso ng katawan niya habang nilalasahan ko siya. Sinabayan ko pa ng daliri—isa muna, dahan-dahang nilalabas-pasok, hanggang sa nadagdagan ng isa pa. Nang tatlo na ang daliri ko, mas lalo siyang napaigtad, at ang ungol niya ay halos maging halinghing na.

“Aaaahh, Itay! Ipasok mo pa, nggghh!” sigaw niya, halos manginig ang boses niya sa sobrang sarap

“Gusto mo ‘yan? ‘Yan ba ang hinihintay ng puke mo?” tanong ko, bago muling sinalakay ng dila ko ang basang-basang butas niya. Hinimod ko ang katas niya, nilasahan nang paulit-ulit, hanggang sa parang wala nang bukas.

Nang masigurong handa na ang kepyas niya, tumayo ako. Galit na galit na ang burat ko, matigas na parang bakal at handang-handang wasakin ang masikip niyang lagusan. Hinawakan ko ang baywang niya, at dahan-dahang ipinasok ang ulo ng aking burat. Basa na siya, pero ramdam ko pa rin ang higpit ng kanyang puke habang unti-unting binubuksan ng titi ko ang loob niya.

“Tangina, ang sikip mo, Yohan,” bulong ko, bago tuluyang ipinasok ang buong haba ko. Napasinghap siya, at sumunod ang mahabang ungol.

“Aaaahhh, Itaay! pasakan mo ng tamod ang butas ko nngggh” sigaw niya, habang sinisimulan ko nang bayuhin siya. Sa una, mabagal, hinintay ko ang katawan niya na masanay sa laki ko. Pero habang tumatagal, bumibilis ang galaw ko. Ang tunog ng laman naming nagkakasalpukan, kasabay ng basa niyang puke na tumatanggap sa’kin, ay parang musika sa pandinig ko. Hinawakan ko ang balakang niya nang mahigpit, at binayo ko siya nang todo—malalim, mabilis, walang awa.

“Aaahh! Itay! Sige pa! Kantutin mo lang ako nang kantutin”

Hiling niya na kaagad ko ring sinunod. Ang bawat ulos ko ay sinasabayan niya ng paggalaw ng pwet niya pabalik, para mas lalo kong maramdaman ang loob niya. Ramdam ko ang init at hapit ng puke niya sa burat ko, at sa bawat labas-pasok, parang lalong sumisikip.

“Sarap ba?”

Tanong ko kay Yohan habang dahan-dahan kong inuulos ang titi ko sa masikip niyang puke, sinusubukang maramdaman ang bawat pulgada ng init at hapit niya. Pero walang sagot—puro ungol lang ang bumabalik sa’kin, sunod-sunod, malalim, parang hayop na uhaw na uhaw. Naiinis na ako sa kakahintay kaya sinabunutan ko siya nang mahigpit, hinila ang buhok niya pabalik hanggang sa mapatingala siya, at marahas kong inulit..

“Tangina ka, tinatanong kita—masarap ba kumantot ang Itay mo?”

“Aaaah, opo itay nggghh, ang sarap po ng burat nyo!” sagot niya, halos mapasigaw sa sobrang libog. Ang mga salita niya, puno ng pagsuko at pagnanasa, ay parang gasolina sa apoy ng dugo ko. Napangisi ako, nasiyahan sa pagkatalo niya. Dahan-dahan ko munang inilabas-pasok ang burat ko, hinintay ko ang puke niya na masanay sa tigas at korteng bakal ng titi ko. Pero nang maramdaman ko ang pagluwag ng kanyang butas, binilisan ko na—malakas, marahas, parang gusto ko siyang punitin sa gitna. Nawala na ang kontrol ko, tangina.

Mula sa pagkakadapa niya sa lamesa, hinila ko siya at tinihaya paharap sa’kin. Doon ko nasilayan ang buong ganda ng anak ko. Sa labing-anim na taon naming magkasama, ngayon ko lang napansin kung gaano siya kasarap—katawan na parang hinulma para sa kasalanan. Mapupula ang utong niya, nakatayo at matigas sa sobrang libog. Ang labi niya, namumula rin, basa ng laway mula sa pagtsupa kanina. At ang balat niya—kulay gatas, makinis na parang sutla, na lalong nagpaalab sa pagnanasa ko.

Hindi ko napigilan, nilapit ko ang mukha ko at sinipsip ang isang utong niya, dila ko’y paikot-ikot sa paligid nito habang hinigop ko nang mahina.

“Itaaaay, nakikiliti akooo, aaaghnh!” ungol nito pero wala akong pakialam.

Tuloy-tuloy kong sinuso ang mga utong niya, hinimod ng dila ko ang bawat isa, pagkatapos ay dinuraan ko—malapot na laway na tumulo sa dibdib niya at kinalat ko gamit ang palad ko. Nang masiyahan ako, nilapirot ko ang mga utong niya nang mahigpit habang patuloy na kinakantot ang loob ng puke niya. Kitang-kita ko ang pagtirik ng mata niya, parang nasisiraan na ng bait sa sobrang sarap, at natuwa ako, tangina, sobrang natuwa ako sa itsura niya.
Pero hindi pa ako tapos, gusto ko siyang sirain nang tuluyan.

Hinila ko siya patayo, isinandal sa dingding, at doon ko siya kinantot nang nakatayo. Nakakapit ang mga kamay niya sa balikat ko, at ang kuko niya’y bumabaon sa balat ko habang binabayo ko siya.

“Itay, punitin mo’ko! hnngghh, sige pa kalikutin mo pa ang puke ko!” sigaw niya. Dinuraan ko ang mukha niya—malapot na laway na tumulo mula sa pisngi niya hanggang baba at sinampal ko siya nang mahina, sapat lang para maramdaman niya kung sino ang amo rito. Napaungol siya nang malakas, at doon ko binilisan pa lalo. Ang puke niya, basang-basa na, ay parang sumisipsip sa burat ko sa bawat labas-pasok.

Hindi pa ako kontento. Hinila ko siya pababa sa sahig, pinatihaya ko ulit, at hinawakan ko ang mga paa niya. Itinaas ko ang mga hita niya hanggang sa halos magkadikit ang tuhod niya sa dibdib niya, at doon ko siya kinantot nang todo—malalim, mabilis, parang gusto ko siyang durugin. Ang pwet niya, bilugan at mamula-mula pa rin mula sa mga hampas kanina, ay sumasalpak sa bayag ko sa bawat ulos. Dinuraan ko ulit ang puke niya habang kinakantot ko, at pinunas ko ang laway ko sa tinggil niya gamit ang hinlalaki ko, kinakalabit ito habang patuloy ang bayo ko.

” Tangina, Yohan, ang libog mo, para kang puta” sabi ko.

“Ano pokpok ka na ba?” dagdag ko rito.

“Opo itay, ako lang ang puta mo kaya’t kantutin mo lang ako nang kantutin aaaagh” sagot nito.

Dinala ko ito sa sofa at pinatuwad ko siya roon, ang mukha niya nakadikit sa unan at ang pwet niya nakataas. Hinampas ko ulit ang pisngi ng pwet niya nang malakas, paulit-ulit, hanggang sa mag-iwan ng pulang marka ang palad ko. Tapos, hinawakan ko ang burat ko, hinimas ko ito sa bukana ng puke niya bago ko ipinasok nang biglaan—isang malakas na ulos na nagpaigtad sa kanya.

“Aaaahh itay ang sarap po wasakin mo nako” sigaw niya nakaagad kong sinunod ko. Binayo ko siya nang parang hayop, hinila ko ang buhok niya pabalik para marinig ko ang bawat ungol niya nang malinaw. Dinuraan ko ang likod niya, at hinayaan ko ang laway ko na tumulo sa gulugod niya habang patuloy ang marahas na pagkantot ko.

“Aaaah, Itay! Sige pa po, wag nyong titigilan ang pukeng yan hangga’t hindi nawawarak!” hiling niya, halos magmakaawa na. ” Haah, talagang hindi ko titigilan ang puke mo dahil buong gabi kitang bubugbugin ng kantot, tangina ka” sagot ko, habang hinahatak ko ang balakang niya pabalik para mas malalim ang bawat ulos ko. Ang tunog ng laman naming nagkakasalpukan, kasabay ng basa niyang puke, ay umugong sa buong sala.

“Ano makati pa ba ang pepe mo?” anas ko rito.

“Aaaaahhh shiit opoo tay, kamutin nyo po gamit ang burat moo” tugon nito kaya’t mas nirahasan ko ang pag araro sa butas nito.

Nang maramdaman ko ang pagsikip ng bayag ko, alam ko nang malapit na ako. Pero gusto ko siyang makasabay, kaya hinintay ko ang tamang tiyempo.

“Tangina lalabasan nako, ano yohan, san mo gustong iputok to, aaaaaggh tanginaaa!” tanong ko, habang hinahabol ko ang hininga ko, pawis na tumutulo mula sa noo ko patungo sa dibdib niya

“Sa loob itayy! punuin mo ng tamod ang tangke kooooo!” sagot niya, ang boses niya puno ng desperasyon. Hinawakan ko nang mahigpit ang baywang niya, at binilisan ko pa lalo—malalakas na ulos, mabilis, parang piston na walang preno. Ramdam ko ang burat ko na tumitigas pa lalo sa loob niya, at ang puke niya, sumisikip na rin, parang hinintay niya rin ang sandaling ‘to.

“Aaaahh itay! malapit na rin ako, sige paaa bilisan mo!” sigaw niya, at kita ko ang pagkibot ng hita niya, ang pagtigas ng utong niya, at ang pagtirik ulit ng mata niya. Sinabayan ko ng pagkalabit sa tinggil niya gamit ang daliri ko—basang-basa, madulas, at mainit—habang binabayo ko siya nang todo.

“Tangina, Yohan, sabay tayoo!” ungol ko at doon na nangyari. Isang malakas na ulos pa, malalim hanggang sa tumama ang dulo ng burat ko sa kailaliman ng puke niya, at nilabasan ako—mainit na tamod, makapal at marami, na bumaha sa loob niya. Ramdam ko ang bawat pagsabog ng semilya ko, paulit-ulit, punong-puno ang kweba niya hanggang sa tumulo ito sa pwet niya at sa sahig. Kasabay noon, naramdaman ko ang tila pagpulandit ng parang malapot na likido sa butas nito na sigurado akong hindi galing sa aking tamod dahil wala itong kulay at kanina ko pa ito nalalasahan habang sinasabisab ko ang butas nito.

Pagkatapos nitong labasan ay ramdam ko ang panginginig ng katawan niya—nanginig ang mga hita niya, sumikip ang puke niya nang husto sa paligid ng burat ko, at nilabasan siya. Ang katas niya, mainit at basa, ay dumaloy kasabay ng tamod ko, magkahalong likido na tumulo mula sa butas niya hanggang sa magkalat sa sofa.

“Aaahh itay, busog na busog ang tyan ko sa tamod mo” halinghing niya, habang unti-unting humihina ang ungol niya, at ang katawan niya’y nanghihina na rin sa sobrang sarap. Hingal na hingal kami pareho. Bumagsak siya sa sofa, nakatihaya roon, ang mga paa niya nakabukaka pa rin, at kita ko ang tamod ko na dahan-dahang tumutulo mula sa puke niya—puting likido na may halong katas niya, basa at magulo.

Ako naman, tumabi sa kanya, pawisan at pagod na pagod, pero nakangiti. Ang burat ko, basa pa rin ng katas niya, ay unti-unting lumalambot, pero ramdam ko pa rin ang init ng loob niya sa bawat pulso ko.

“Ang sarap mo pong kumantot itay” bulong niya, bago pumikit, ang mukha niya magulo ng buhok, basa ng pawis at laway, pero may ngiti ng kasiyahan. Tumawa lang ako nang mahina.

“Pasaway kang bata ka, sige na, matulog na tayo dahil kailangan mo pang makabawi ng lakas bukas,at paniguradong uulitin natin ‘to hanggang sa hindi mo na kaya.”

Doon ay sabay kaming nakatulog sa sofa, nakasandal ito sa aking dibdib na parang isang asawa habang ang amoy ng pawis, tamod, at katas niya ay bumabalot sa hangin. Sa isip ko, tapos na ang dating kami—pero itong bagong kami, mas gusto ko. Akin siya, at hindi ko siya bibitawan.

Kabanata 7

YOHAN POV:

Nagising ako sa sarili kong kwarto, nakahiga sa kama na may manipis na kumot na nakapatong sa katawan ko. Nang iangat ko ito, napatitig ako sa sarili ko—hubot-hubad ako, walang kahit anong saplot. Napaawang ang bibig ko sa gulat, paano ako napunta rito? alam ko sa sarili ko na sa sala kami natulog kagabi ni Itay, magkatabi sa sahig, pawisan at pagod na pagod. Pero ngayon, nandito ako sa kama ko, mag-isa.

Unti-unting bumalik sa’kin ang mga nangyari kagabi, parang pelikulang tumatakbo sa isip ko—ang bawat haplos, bawat ungol, bawat marahas na ulos ng burat ni Itay sa loob ko. Binugbog niya ako ng kantot buong gabi, hanggang sa mawalan na ako ng malay sa halo ng sakit at sarap. Hindi ko pa rin maintindihan—paano nangyari ‘yon?
ako at si itay? ang ama ko? parang bangungot na hindi ko kayang tanggapin, pero ramdam ko pa rin sa katawan ko ang ebidensya ng kasalanan naming dalawa.

Sinubukan kong bumangon, pero napangiwi ako agad. Ang sakit ng tumbong ko na parang hinati sa gitna. Iika-ika akong tumayo, bawat hakbang ay parang may tumutusok sa pwet ko. Ganito pala kasakit kapag binaklas ka nang todo ng sarili mong ama. Pero kahit ganito ang pakiramdam ko, may kakaibang init na bumabalot sa dibdib ko—libog ba ‘to? Hiya? Galit? Hindi ko alam. Basta ang alam ko, hindi ko makakalimutan ang mga mata ni Itay kagabi, puno ng pagnanasa habang sinusira niya ako.

Napansin ko rin na wala na si Itay sa tabi ko. Hindi naman ako nagtaka—alam ko namang maaga siyang pumapalaot sa isla para maghanap-buhay. Sigurado akong pagod din siya kagabi, pero mas sigurado akong gutom na gutom siya mamaya pag-uwi. Kaya kahit nanghihina pa ako, bumaba ako sa kusina, iika-ika man, para magsaing. Habang inihahanda ko ang bigas, hindi ko mapigilan ang isip ko na balikan ang kagabi. Haay hindi ko talaga maintindihan. Si Itay, na lagi kong nakikita bilang matigas at seryoso, biglang naging hayop kagabi—dinuraan ako, hinampas, kinantot nang parang wala nang bukas.

Ang bawat ulos niya, ramdam ko pa rin hanggang ngayon, parang nakaukit sa laman ko. At ako—ako pa rin ‘tong tanga na umungol at nagmakaawa sa kanya. Ano ba ‘tong nangyari sa’min? Parang hindi totoo, pero ang sakit ng pwet ko at ang hapdi ng balat ko mula sa mga hampas niya ay patunay na hindi ‘to panaginip lang.

Habang nagsasaing, naisip ko nang magluto ng adobong manok na paborito ni Itay. Sa awa ng Diyos, maayos ang kita niya sa pagpapalaot, kaya maswerte kami na nakakakain ng karne kahit minsan lang. Inihanda ko ang manok, hiniwa ko ito nang dahan-dahan dahil nga iika-ika pa rin ako, at habang nilalagyan ko ng suka at toyo ang kawali, bumalik na naman ang mga alaala.

Ang itsura ni Itay habang dinidilaan niya ang puke ko, ang tunog ng tamod niya na tumutulo sa sahig, ang haplos ng kamay niya sa pwet ko habang binabayo niya ako. Tangina, para akong baliw na iniisip ‘yon habang nagluluto, pero hindi ko mapigilan. Parang may apoy na hindi mamatay sa loob ko.

Biglang may kumatok sa pinto. Napaigtad ako, halos mahulog ang sandok sa kamay ko. Iika-ika akong lumapit at binuksan ko ito. Si Ruiz pala, anak ni Hernan na barkada ni Itay. May dala siyang toolbox, at wari niya, “Pinapabigay daw ni tito Raph sayo, Hinihiram daw kahapon. Aayusin nya daw ang tubo sa bakuran nyo pag-uwi” inabot niya sa’kin ang toolbox “Salamat” ani ko at kaagad na rin itong umalis na walang masyadong salita.

Halos kasing-edad ko si Ruiz, na nasa labing-anim na taong gulang, Maputi at payat na parang ako, at sa kung susumahin ay malambot ang ugali—sa madaling salita “bakla”. Pero kahit pareho kaming bading, hindi kami malapit. Gawa ng alitan na nangyari sa amin noong kami ay mga bata, na halos hanggang ngayon, malamig ang pakikitungo namin sa isa’t isa.

Nang maiwan akong mag-isa ulit, ipinagpatuloy ko ang pagluluto. Habang hinintay ko ang adobo na maluto, bumalik na naman ang isip ko kay Itay. Paano ko siya haharapin mamaya? Ano’ng sasabihin ko?

Hindi rin nagtagal ay narinig ko ang pamilyar na tunog ng yapak sa labas—dumating na si itay at halatang pagod na mula sa isla, pawisan at amoy dagat. Pumasok siya sa bahay, hinubad ang sapatos, at dumiretso sa lababo upang ibagsak ang kanyang nahuling mga isda.

“Yohan, pwede bang linisan mo ito mamaya at kikiluhin ko ang mga yan pambenta bukas sa palengke at kung may maitra ay syang uulamin natin”
ani nito na walang emosyon sa boses, parang walang nangyari kagabi.

“Opo, mananghalian na rin po tayo nagluto ako ng adobo”

Naupo kami ni Itay sa mesa, magkaharap, ang lumang hapag tahimik sa pagitan namin. Inilapag ko ang adobo at kanin, at sinimulan naming kumain. Pero habang sumusubo ako, hindi ko mapigilang sulyapan siya palihim, pasuray-suray ang tingin ko. Gusto kong magmukhang kalmado, pero hindi ko maayos ang pwesto ko sa upuan. Bahagya akong gumalaw, nararamdaman ang hapdi sa katawan ko mula kagabi.

Ang mga paa ko, hindi mapakali bahagyang tumatapik sa sahig. May gusto akong sabihin, ramdam ko ‘yon sa bawat kibot ng kamay ko habang hawak ang kutsara, pero parang may pumipigil sa’kin.

Si Itay, tahimik lang, pero nakikita ko rin sa maliliit na galaw niya—sa paraan ng paghawak niya sa kutsara, sa paminsan-minsang pagtigil ng nguya niya—na parang nararamdaman niya rin ang kaba ko. Ang adobo, kahit masarap, parang walang lasa sa’kin. Sa bawat subo, bumabalik ang kagabi—ang init niya, ang tunog ng sahig, ang hapdi na dala ng gabing ‘yon. Gusto ko sanang itago ‘yon, pero hindi ko kaya. Ang puso ko, mabilis ang tibok, nahihiya pero sabik na rin sa linaw.

“Alam kong may gusto kang sabihin tungkol sa nangyari kagabi. Sabihin mo na ang nais mo” basag nito sa katahimikan, nanginginig ang boses ko habang sinasabi ko, “Itay…” Hindi ko sigurado kung paano itutuloy. Gusto ko ng linaw ng sagot na magpapakalma sa damdamin ko.

“Itay..yung nangyari po sa’atin kagabi…hindi ko maunawaan”

Tumigil si Itay sa pagkain, inilapag ang kutsara, at tumingin sa’kin nang mahinahon. Napabuntong-hininga siya, hindi agad sumagot, parang hinintay muna niyang mahulog ang bigat ng tanong ko. “Pasensya na, anak” simula niya, mahina ang boses pero puno ng timbang.

“Kagabi… nawala tayo sa sarili natin. Nadala kita—nadala rin ako—sa isang sandali ng kahinaan na hindi ko napigil. Hindi ‘yon dapat nangyari, anak. Alam ko ‘yon. Kaya hiniling ko sa’yo na kalimutan na natin. Isang pagkakamali lang ‘yon, at pangako ko, hindi na mauulit.”

Habang sinasabi niya ‘yon, nakatingin siya sa’kin nang diretso, pero sa mga mata niya, may bakas ng pagsisisi, kasabay ng isang lungkot na parang hinuhukay niya rin ang sariling puso para sa sagot. May pag-aalinlangan doon, hindi malinaw, pero ramdam ko ang pagsisikap niyang maging matatag para sa’kin.

“Pero itay, nararamdaman ko pa rin hanggang ngayon. May hapdi pa rin sa katawan ko, at sa bawat galaw ko, bumabalik ang mga alaala ng kagabi. Paano ko ba malilimutan ‘yon?” Nahihiya akong sabihin nang buo, gusto kong humingi ng paliwanag mula sakanya ngunit pinigilan ko nalang ang aking sarili.

“Opo..” maikli kong tugon rito habang nakayukom na kumakain sa hapag, vusto kong tanggapin ang sagot nya pero hindi ako mapakali, kailangan ko siyang marinig. Hindi ko gusto siyang sumbatan—gusto ko lang maintindihan.
Tumango siya, parang naintindihan na niya ang hindi ko masabi nang tuluy-tuloy.

“Sana maintindihan mo Yohan” sabi niya nang mas malumanay ang tono. ****

“Alam kong hindi sapat ang sinasabi ko sa’yo na mali ‘yon. Alam ko na hindi madali para sa’yo ang kalimutan lalo na’t nararamdaman mo pa rin ang bigat ng nangyari. Pero anak, hindi natin dapat hayaang lumalim pa ‘yon. Isang pagkakataon lang ‘yon na nadala tayo ng emosyon—ng init, ng pangangailangan na hindi natin napag-isipan” ani nito.

“Hayaan mo na, ha? Mas mahalaga na panatilihin natin ang respeto at pagmamahal natin sa isa’t isa bilang mag-ama. Kainin mo na ‘yang adobo—masarap ‘to, pinaghirapan mo. Ako na ang maglilinis ng isda mamaya at magpahinga ka nalang mamaya at uminom ka na rin ng buo para bumuti ang pakiramdam mo” dagdag pa nya.

Nagpatuloy kami sa pagkain, pero may katahimikan na bumalot sa amin—hindi ‘yung nakakabingi, kundi ‘yung puno ng hindi masabi-sabing damdamin. Hindi sa pagbubumastos ngunit nakaramdam ako ng tampo kay itay, sa bawat subo ko, bumabalik pa rin ang mga alaala kagabi—ang init ng katawan niya na dumikit sa’kin, ang haplos ng kamay niya na parang may sariling buhay, ang pakiramdam ng pagod na dinala ng gabing ‘yon.

Paano nya ganoon sasabihin na kalimutan ko nalang, alam ko sa kaibuturan ko na mahirap bitawan ‘yon nang ganoon kadali. Pero sa mga sulyap niya sa’kin habang kumakain kami, nakita ko ang pagsisikap niya—parang hindi rin niya ganap na mailibing ang nangyari, pero gusto niyang protektahan ako sa anumang dala nito.

Pagkatapos naming kumain, tumayo ako at sinimulan kong ayusin ang pinagkainan. Dinampot ko ang mga plato at baso, tahimik na inipon ang mga gamit sa hapag.

“Ibaba mo na yan at ako na ang maghuhugas” sabi ni Itay, ang boses niya mahinahon habang nagboluntaryo. “Hindi na ho” maikli kong sagot, hindi ko sinasadyang maging matipid sa salita. Napansin ko ang bahagyang pagkunot ng noo niya, parang nadinig niya ang lamig sa tono ko, pero hindi na siya nagmalasakit na magkomento.

Habang naghuhugas ako sa lababo, narinig ko ang pagtayo niya mula sa upuan. Parang may hinintay siya sandali, bago tuluyang gumalaw—parang may hinahanap, o baka may iniisip lang. Ang tunog ng tubig na tumatama sa plato ay siyang kasabay ng mahinang yabag niya.

“Anak, may binigay ba sa’yo si Ruiz na toolbox? Pinaabot ko yon sa kanya para sa’yo, kailangan ko kasi sa tubo sa bakuran” tanong niya, kalmado pa rin ang tinig niya kahit may bahid ng pag-aalala.

“Nakapatong po sa may banggerahan, kayo na po ang kumuha” sagot ko, hindi lumilingon mula sa pagkakasubsob sa lababo.

Narinig ko ang mahinahong paglakad niya papunta roon, kinuha ang toolbox nang walang ingay, at lumabas nang mahinahon. Hindi na siya naghintay ng iba ko pang sasabihin o baka wala rin naman akong balak idagdag. Ang tunog ng pinto na sumara ay naging huling pahiwatig na mag-isa na ulit ako sa kusina, kasama ang mga hugasin at ang mga iniisip na hindi ko maayos-ayos.

Naiwan akong mag-isa sa kusina, hawak ang basang kutsara habang naghuhugas ng pinggan. Busog na ako, pero parang may kulang pa rin sa loob ko. Magulo pa rin ang isip ko, pero sa kaunting linaw mula sa usapan namin, ramdam ko na mahal niya pa rin ako—bilang anak lang, hindi ibang bagay. Natatakot pa rin ako kung ano’ng mangyayari bukas, pero may parte sa’kin na umaasa na tama siya, na kaya naming kalimutan ‘yon at magpatuloy.

Maya-maya, tinapos ko ang hugasan at lumapit sa maliit na bintana sa kusina. Sumilip ako sa bakuran, at hindi ko inasahan ‘tong makita—si Itay, nakaluhod malapit sa tubo, at ang toolbox bukas sa tabi niya at wala itong suot pang itaas. Hubad ang katawan niya, pawis na pawis sa init ng araw, at kitang-kita ko ang bawat linya ng muscles niya, basa at madungis.

Ang mga kamay niya, magaspang at puno ng kalyo mula sa dagat, ay humihila sa bakal, at may itim na kalawang na dumudulas mula sa braso niya hanggang sa dibdib. Ang pawis niya, tumutulo mula sa leeg, dumadaan sa utong niya, at parang hinahalo ang dumi ng tubo sa balat niya. Tangina, ang sarap tingnan—parang gusto ko siyang dilaan kahit puno ng grasa, kainin ‘yung pawis niya kasama ng kalawang, at hayaang dumikit ‘yon sa bibig ko.

Tahimik siyang nagtatrabaho, pero sa bawat galaw niya—sa bawat pagkibot ng braso, sa bawat pagyuko ng likod—parang may tumitigas sa loob ko. Hindi ko alam kung iniisip niya pa rin ‘yung kagabi, o kung gusto niya nang kalimutan, pero putangina, ako hindi ko makalimutan. Nakita ko ‘yung katawan niyang ‘yan kagabi na nakadikit sa’kin na basang basa rin ng pawis at ngayon ay parang gusto kong ulitin. Napahawak ako sa gilid ng lababo, malamig ‘yung kahoy, pero ang init sa shorts ko, parang sasabog.

Gusto ko siyang lapitan, hilahin pabalik sa loob, at ipasok ulit ‘yung burat niya sa’kin—kahit madumi, kahit pawis na pawis, kahit amoy tubo pa ‘yan. Ang katawan niya, basang-basa at madungis, parang sinasadya akong akitin at putahin muli. Gusto ko sanang lumabas, isubsob ‘yung mukha ko sa dibdib niya, at hagurin ng dila ko ‘yung pawis at dumi doon, pero natigil ako. Paano ko sasabihin ‘yon? Sa halip, bumalik nalang ako sa pagpupunas ng plato pero ang utak ko—nasa bakuran pa rin iniimagine ko siyang hinuhubaran ko ulit, at ‘yung libog ko ay tila hindi ko na mapigilan.

Kabanata 8

YOHAN POV:

Alas-singko na ng hapon nang naisipan kong lumabas at pumunta sa tabing-dagat, hindi naman kalayuan mula sa bahay namin. Gusto ko sanang linisin ang isip ko, bigyan ng katahimikan, dahil parang sa mga nakaraang araw, parang hinintuan ng bagyo ang buhay ko-magulo, mabigat, at puno ng mga pangyayaring hindi ko inasahan.

Kaya ngayon, gusto ko munang huminga nang maluwag, magpahinga kahit saglit. Kaya’t mabilis akong nagbihis, kinuha ko ang aking cellphone ko at earphones, at tuluy-tuloy nang lumakad at gumayak. Mahilig akong makinig ng musika habang tinitingnan ang dagat at ang paglubog ng haring araw. Kung may ipagmamalaki man ako rito sa baryo namin, ito ay ang aming mumuntihing isla.

Dito na ako lumaki, kasama ko to mula pagkabata, kaya pamilyar na sa’kin ang bawat parte nito-ang asul na tubig na parang salamin, ang buhangin na parang gatas ng balintong sa kaputian, at ang dalawang bundok na nakaluklok sa likod na tila nagsisilbi bilang isang tanod. Gustong-gusto ko ang tanawing ito, kaya madalas ko itong binibisita tuwing hapon. Payak man sa tingin ay may taglay itong lalim na hindi ko maipaliwanag.

Simula nang isilang ako ang dagat na ito ang naging kasama ko. Tahimik nitong nasaksihan ang bawat yugto ng buhay ko-ang aking mga saya, lungkot, at lahat ng hindi kayang bigkasin ng salita. Sa bawat hampas ng alon, tila sinasabay nito ang mga lihim kong hinanakit at pangarap. Kaya naman, higit pa sa isang tanawin, itinuring ko na itong tahanan-isang kanlungang malaya ako mula sa ingay at bigat ng mundo. Habang naglalakad sa pampang, marahan kong isinuot ang earphones at pinatugtog ang isang kantang malapit sa puso ko-”Sa Aking Pag-Iisa” ni Cinderella, na tila lalong nagpalalim sa tahimik kong pagninilay.

Habang umaagos ang musika, bigla kong naalala si Inay.

“Sa aking pag-iisa, ikaw lang ang hinahanap ko…”

Napapikit ako saglit, dinadala ng mga salita pabalik sa kanya.

“Kay tamis na isipin ng mga alaala…”

Namimiss ko ang mga yakap niya-ang init ng pag-aalaga niya, ang mga gabing inaawitan niya ako habang marahang hinahaplos ang aking buhok. Noon, hindi ko lubos na naunawaan kung gaano kahalaga ang mga simpleng sandaling iyon-ang kanyang haplos, ang tinig niyang kay lambing. Pero ngayong wala na siya, saka ko lang napagtanto kung gaano ko siya hinahanap sa mga ganitong pagkakataon.

Ang dating ordinaryong paghawak niya sa kamay ko, ngayon ay isang bagay na handa kong ibigay ang lahat para maranasan muli. Sa bawat linya ng isang awitin, sa bawat katahimikan, patuloy kong naririnig ang kanyang tinig sa aking isipan. At kahit matagal na siyang nawala, ang kanyang alaala ang nananatiling bahagi ng kung sino ako ngayon.

Nang makarating ako sa pampang, huminto ako saglit at hinintay ‘yung hangin na dumampi sa mukha ko-malamig na, may halong amoy ng asin mula sa tubig. Habang naglalakad ako sa buhangin, nararamdaman ko ang lambot nito sa ilalim ng paa ko, basa pa mula sa mga alon na humahampas kanina. Itong dagat, tahimik na ngayon, parang hinintay ang paglubog ng araw-itong tubig, kulay asul pa rin pero unti-unting nagiging itim habang nilalamon ng dilim.

Sa malayo, naririnig ko ang mahinang ugong ng mga alon, parang humihinga kasabay ng bawat hakbang ko. Ang dalawang bundok sa likod, matayog at madilim na sa dapithapon, parang mga matandang laging nakaabang sa anumang dumaan. Gustong-gusto ko ‘tong lugar-dito ko nararamdaman na buhay pa rin ako kahit ang bigat ng mga iniisip ko. Ang buhangin, parang hinintay ako, at ang hangin, parang hinaplos ang balat ko para sabihing, “Kaya mo ‘yan Yohan”

Habang nilalakaran ko ang baybayin, may biglang sumulpot sa harap ko-isang batang lalaki, agad jitong napukaw ang aking atensyon dahil sa mataba ito na parang pinaglihi sa siopao, parang gusto ko siyang pisilin sa sobrang bilog ng pisngi niya. Tumakbo siya palapit sa’kin, halos matumba pa sa buhangin dahil sa pagmamadali nito at sumigaw nang, “Kuya! Tulong yung bola ko!” Napatingin ako sa paligid-nandoon pala ‘yung bola niya, maliit at kulay pula, natigil sa buhangin ilang dipa mula sa’kin, parang hinintay akong makita siya.

“Salamat po, Kuya!” sagot niya, maliit pero matinis ‘yung boses niya, puno ng sigla na parang hindi nauubusan ng hangin.

“Hahaha walang anuman, ano bang pangalan mo?” tanong ko rito

“Tedro po..” Maikli naman nitong sagot

“Kayo po ano po bang pangalan nyo?” balik naman nitong tanong

“Ang cute mo naman, Yohan ang pangalan ko” wika ko rito

“Ilang taon ka na ba Tedro?” anas ko

“Ahh hindi ko po alam e pero sabi ni nanay ganto raw po” at itinaas nito ang kanyang anim na daliri

“Ang ganda nyo po kuya Yohan, Babae po ba kayo?” tanong nito na agad kong kinatawa

“Hahaha! hindi po, Wala namang babae ang tinatawag na kuya, diba?” wari ko

“Oo nga noh..” ani nito na agad kong ikinatawa

Aliw na aliw ako rito dahil sa bilugan nyang mukha, mapula ang pisngi na parang mansanas, at ang mga mata niya ay kumikinang sa tuwa. “Tedro, ang bilis mo tumakbo, saan ka ba galing?” tanong ko ulit, natuwa ako sa energy niya.

“Hahaha! Galing ako doon sa may dulo ng buhangin, Kuya!” sagot niya, sabay turo sa malayo kung saan may grupo ng mga batang naglalaro.

“Ikaw lang mag isa ang naglalaro?” muli kong tanong

“Mag-isa lang ako ngayon kasi inaway nila ako, e. Sabi nila, maliit daw ako, hindi daw ako pwede sumali sa laro nila kasi baka matapilok lang ako. Kaya ako na lang mag-isa, pero okay lang, masaya pa rin ako kasi may bola ako!”

Kwento niya, ang bilis niya magsalita na parang hindi na kailangan huminga, at ‘yung mga kamay niya, gumagalaw-galaw pa habang nagsasalita, parang gusto niyang ipakita sa’kin ‘yung buong nangyari. Napatawa ako nang mahina, tuwang-tuwa sa daldal niya.

“Ha? Maliit ka? E para ka na ngang malaking marshmallow, Tedro, tingnan mo ‘yang pisngi mo! Hahaha!” biro ko, sabay turo sa mukha niya. Tumawa siya nang malakas, “Hindi kaya, Kuya! Mataba lang talaga ako, pero mabilis pa rin! Kaya ko ngang tumakbo hanggang doon sa may puno, o, kita mo ‘yon?” sabi niya, sabay turo ulit sa malayo, ‘yung matabang braso niya humahampas pa sa hangin. “Tsaka, mas masaya po maglaro mag-isa kasi walang mang-aaway, di ba? Pero minsan, gusto ko rin kasama sila, kaso ayaw nila kasi maliit daw ‘yung paa ko, e hindi naman!” dugtong niya, sabay tingin sa paa niya na parang chine-check niya talaga.

“Grabe, ang dami mong kwento, Tedro! Bakit ka nga ba naglalaro mag-isa ngayon, hindi mo ba sinubukang makipag-ayos sa kanila?” tanong ko ulit, natutuwa na talaga sa sagot niya. ” Ay, sinubukan ko na po kuya Yohan! sabi ko, salihan niyo ‘ko, maliit lang ako pero kaya ko ‘yan!’ Pero tumawa lang sila, sabi nila, “Tedro, baka maapakan ka lang!” Kaya hinayaan ko na, tumakbo na lang ako dito, hinintay ko ‘yung bola ko. Pero salamat sa’yo Kuya, kasi kinuha mo po ang bola ko, Maganda ka at ang bait mo pa!” sabi niya, sabay ngiti na parang sinag ng araw, at napailing ako-ang saya ng batang ‘to, parang kahit inaway siya, hindi nawala ‘yung tuwa niya.

“Walang anuman, Tedro” sagot ko, ngumisi ako sa kanya. “Basta ingat ka ha, baka matapilok ka talaga!” biro ko pa. ” Hindi kaya, Kuya! Matibay ako!"
"Kuya Yohan, uuwi na po ako baka po kasi pagalitan na ako ni nanay ‘e, Ba-bye po!” sagot niya, sabay takbo pabalik sa direksyon ng kanilang bahay at kinawayan ko naman ito habang kumakaripas pauwi sakanila, bitbit ‘yung bola habang ‘yung matabang hita niya tumatalbog sa bawat hakbang. Napailing ako habang pinanood ko siyang mawala sa dilim ng dapithapon-ang saya ng batang ‘yon, parang wala lang problema sa mundo, at kahit saglit, parang naipasa niya sa’kin ‘yung gaan ng pakiramdam.

Nang makauwi ako sa bahay, madilim na ang paligid-‘yung langit, kulay lila na may halong itim, at ‘yung hangin sa labas, malamig na parang hinintay akong makapasok. Itinulak ko ‘yung maliit naming pintuan na medyo tumitigik pa sa bawat bukas, at pagpasok ko, nakita ko si Itay sa sala.

Nakaupo siya sa lumang silyon na gawa sa kawayan-‘yung upuan na may mga gasgas na sa gilid mula sa tagal ng gamit-mukhang bagong dating mula sa bakuran. Nakasando siya, puti pero medyo basa pa ng pawis ‘yung leeg at balikat niya, at ‘yung toolbox, nakapatong pa sa tabi ng paa niya, bukas pa rin at kita ko ‘yung mga turnilyo at martilyo sa loob.

Napatingin siya sa’kin, ‘yung mga mata niya, parang sinusukat ako, pero may lamig pa rin sa loob ko-parang nagtatampo pa rin ako kahit hindi ko masabi nang malinaw kung bakit. Sinubukan niyang ngitian ako, “Andito ka na pala, Saan ka ba galing?” tanong niya, medyo malambing ‘yung boses niya, parang gusto akong kausapin nang mahaba, pero hindi ko sinagot agad.

“Sa tabing dagat lang po..” maikli kong sagot

” Kumain ka na? Bumili ako ng ulam sa labas, halika na at sabay na tayong kumain” aya niya habang tumungo ako sa kusina. Agad kong kinuha ang kaldero, at nang buksan ko ito, doon niya lang napansing hindi pa pala siya nakapagsaing. Napatingin siya sa akin nang may bahagyang pag-aalangan.

“Aahh… Ako na lang ang magsasaing, umupo ka na lang diyan,” alok niya.

“Hindi na po, Itay. Ako na ho”

At dumiretso ako sa kusina, kinuha ko ung kaldero mula sa ibabaw ng kalan at binuksan ko ‘yung lalagyan ng bigas na nasa isang malaking lumang lata na lagayan ng biskwit at nagsimula ng magsaing. Pilit kong inabala ang aking sarili at hinintay ang tunog ng tubig na tumama sa bigas habang nililinisan ko ito.

Habang naglilinis ay nakita ko si itay na sumunod sa’kin, dahan-dahan ang yabag niya sa sahig na at ang bawat hakbang nya ay parang may timbang, parang sinusubukang huwag akong gulatin. Narinig ko siyang nagsalita ulit, “May tampo ka pa rin ba sakin? Anak naman..” May lambing pa rin sa tono niya, parang sinusuyo ako, ang totoo nyan ay hindi naman ganoon kabigat ang galit o tampo ko kay itay pero naakit ako sa aktong binibigya nito kaya’t hindi ko siya pinapansin-tuloy lang ako sa paghuhugas ng bigas, hinayaan ko ‘yung tubig na tumulo sa kamay ko, malamig at dumadaloy sa pagitan ng mga daliri ko habang sinusukat ko ang tamang dami.

Nakita ko sa gilid ng mata ko na nakatingin siya, ‘yung mga kamay niya ay nakapatong sa gilid ng pintuan ng kusina, parang hinintay akong magsalita, pero wala akong binigay na sagot. Nang mainip ito dahil walang nakukuhang tugon ay nagulat nalang ako at bigla ako nitong niyakap mula sa likod nang mahigpit, ang mga braso niyang magaspang at mainit mula sa pawis dumikit sa balikat ko, at hindi ko inasahan ‘yon kahit kaunti. Natigil ako, gulat na gulat, hawak ko pa ‘yung sandok na basa ng tubig mula sa bigas-‘yung kahoy ng hawakan, malamig sa palad ko, pero parang natigilan din ‘yung paghinga ko saglit.

“Pasensya na, Yohan…” bulong niya na ikinagulat ko, malapit ito sa tenga ko, seryoso pero malambot ‘yung boses niya, parang may bigat ‘yung bawat salita, ” Alam ko mali ang mga nagawa ko sa’yo dati-‘yung mga pagkakataong hindi ko napigilan ‘yung sarili ko, ang pagtrato ko sa’yo na hindi nararapat sa isang anak ”

“Gusto ko nang magbago, Yohan. magpaka-ama sa’yo nang tama, Patawarin mo ako anak kung naging ilang ako sayo dati. Hayaan mo na ‘yon, please?”

” Alam kong hindi ganoon kadali na tanggapin ang nais ko, ngunit gusto ko lang sanang bigyan mo ako ng pagkakataon na bumawi sayo at gagawin ko ang lahat upang maging isang tunay na ama sayo” **** at mas lalong hingipitan nito ang kanyang yakap. Napatingin ako sa kanya, nilingon ko siya kahit medyo nahihiya
ang mga mata niya, puno ng pagsisisi pero may bahid ng pag-asa pero maikli lang ang aking naging tugon.

“Opo”

Hindi madaling tuparin ang nais ni Itay, ngunit gusto ko pa rin itong bigyan ng isa pang pagkakataon. Kasabay nito, alam kong isa rin itong pagkakataon upang muling mabuo ang koneksyon naming dalawa.

Ngunit sa loob-loob ko, may iba akong nais na plano, ang samantalahin ang lambing ni Itay-hayaan siyang magmalasakit, magmakaawa, marinig pa ang boses niyang may bahid ng pagsusumamo, pero iba ang plano ko. Gusto ko siyang ganyanin ulit, takamin hanggang bumigay siya, hanggang mapalabas ko ‘ang’ init na kumakati sa katawan ko. Ang haplos niya kanina, ang mga brasong dumikit sa balikat ko-parang sinasadya akong pasabikin.

Gusto ko sanang hilahin siya pabalik, isubsob sa kanya, at hayaang mangyari ulit ang kagabi-ang pawis niya na dumidikit sa’kin, ang bigat niya na dumagan sa katawan ko, ang sarap na hindi ko matanggal sa utak ko.

Habang nakatayo si Itay sa likod ko, hinintay ko ang tamang sandali-nagsasaing pa rin ako, binubuhos ko ang bigas sa kaldero pero sa isip ko, iba na ang tumatakbo. Dahan-dahan kong inatras ang pwet ko, sinadya ko talagang idikit sa kanya, unti-unti hanggang sa parang may maramdaman ako na parang matigas na bumubuo sa gitna ng hiwa ko.

Gusto kong hagilapin ang init niya, ang bigat ng katawan niya na parang hinintay ko ulit mula kagabi. Napansin ko rin ang kilos niya-parang natigilan siya saglit, ang mga kamay niyang nakapatong sa gilid ng pintuan ay biglang humigpit sa kapit, at ang hininga niya ay medyo bumigat, parang nahalata niya na ang ginagawa ko. Pero hindi siya umalis, hindi rin siya nagsalita-narinig ko lang ang mahinang halinghing niya na parang gusto pang lumapit, kasabay ng tunog ng sahig na tumitigik sa bawat galaw.

Unti-unting nawawala ang lamig sa dibdib ko, pero ang init sa pantalon ko, lalong sumisikip-parang sabik na sabik na ako sa kanya, at hindi ko na alintana kung mali ito. Hindi ko pa rin sigurado kung paano ko siya haharapin pagkatapos ng lahat, pero isa lang ang malinaw sa utak ko: gusto ko siyang mapasuko ulit, sadyain ko siyang maulol sa akin, kahit pa bulok na bulok itong pagnanasang ito. Hanggang sa hindi ko na mapigilan ang aking sarili at hinarap ito.

“Itay…” ani ko rito at bigla nalang ako nitong sinunggaban ng halik na marugod ko ring tinanggap.

Kabanta 9

Raphael’s POV:

Kasalukuyan akong nakatayo ako sa likod ni Yohan habang ito’y nagsasaing at ang mga kamay ko’y nakapatong sa gilid ng pintuan, pinapanood ko lang ito—pero sa totoo, hindi ko na napapansin ang ginagawa niya. Ang tunog ng bigas na bumubuhos sa kaldero, mahina at tuyo, parang background lang sa utak ko dahil ang totoong naririnig ko ay ang tibok ng puso ko na unti-unting bumibilis, at ang init na nagmumula sa katawan ko.

Nakatitig ako sa likod niya, ang manipis na t-shirt niya na basa ng pawis sa batok, ang short nito na hapit na hapit sa kanyang pwet na tila tinutukso ako at inaaya papunta sakanya. Nagulat nalamang ako nang naramdaman ko nang dahan-dahan niyang inatras ang pwet niya na parang sinasadya niyang idikit sa’kin.

Sa una, mahina lang animo ay parang aksidente, pero unti-unti niyang idiniin hanggang sa ramdam ko na ang laman niya sa harap ng pantalon ko. Tangina agad akong natigilan nang maramdaman ko ang pagtigas ng tburat ko, ramdam ko ang hapit ng aking kansonilyo habang unti-unting bumubuo ang init sa gitna ng hita ko. Gusto ko siyang hawakan, itulak sa lababo at simulan nang angkinin pero higit kong pinigilan ang bigat ng aking katawan dahil parang hinintay ko rin ‘to mula kagabi at gusto kong mas pasabikin ang bawat segundo sa aming dalawa.

Habang tumatagal ay tuluyan ko ng nararamdamanang bigat ng aking bawat hininga, parang may tumatakas na init mula sa dibdib ko at alam ko nahalata niya ang bawat reaksyon ko pero hindi ako umalis, dahul gusto kong malaman ang susunod na gagawin nito at mas lalo akong pasabikin. Ang sahig ay tila tumitigik sa bawat maliit kong galaw parang sinusubukan ko pang umatras, pero ang katawan ko, gusto nang lumapit, gusto nang dumikit sa kanya nang todo.

“Itay…” ani niya sa malambing na boses pero tila may halong pagnanasa, at doon ay bigla na lang niya akong sinunggaban ng halik. Parang asong gutom, sumubsob siya sa labi ko at sa hindi ko na napigilan ang aking sarili ay bukal ko itong tinanggap dila sa dila kaming nag espadahan, basa, mainit, at malikot. Hinila ko siya palapit at ang mga kamay ko ay dumiretso sa batok niya, pinisil ko nang mahigpit habang idinidiin ko ang aking halik.

Ang labi niya ay malambot pero sabik na parang sinisipsip ang hininga ko sa bawat dampi. Dinuraan ko ang bibig niya ng malapot kong laway na malugod naman nitong tinanggap at agad na nilunok na may iilang tumulo sa baba niya at muli kong sinalakay ng dila ko, paikot-ikot sa loob ng bibig niya, hinimod ko ang lasa ng laway niya na matamis at mainit.

“Gantong laro ang gusto mo ah? Sige, pagbibigyan kita… pero ‘wag kang magmakaawa pag hindi mo na kaya dahil hindi kita titigilan hangga’t walang bumubukol dyan sa tiyan mo” ani ko at muli kong nilaplap ang mapupula nitong labi.

Ramdam ko ang init ng hininga niya sa mukha ko, ang basa ng labi naming nagkakasalpukan, at ang mahinang tunog ng halikan namin—malapot, parang hayop na naglalaway sa isa’t isa.
Hindi ko na kailangan ng salita nang bigla ako nitong hinila patungo sa sofa at tinulak ako roon nang walang alinlangan hanggang bumagsak ako sa upuan na agad naman itong pumatong sa aking mga hita at patuloy akong hinalikan, hindi kagaya ng kanina mas naging malandi at malalim ang aming naging halikan tila ang mukha niya, namumula na sa libog, at ang mga mata niya, parang nanghihingi ng higit pa.

Patuloy ako nitong hinalikan hanggang sa patuloy na bumaba ang mga labi nito, patungo sa aking leeg hanggang sa aking dibdib at dito ay walang hiya nitong sinuso ang aking mga utong na agad kong ikina ungol.

“Aaaahh putaaa saraap!!” ani ko, sa patuloy nitong pagsibasib sa aking gma utong ay dahan dahan nitong nilandas ang kanyang malilikot na dila patungo sa hiwa ng aking mga braso at kaagad na nag ani..

“Itay, gusto ko pong himurin ang kilikili nyo..”

Wari nito na agad sakin nagpapitlag, ang boses niya ay parang isang batang nanghihingi ng permiso na hayok na hayok sa isang kendi kaya’t napangisi ako, hindi ko na alam pero sa sitwasyon ko ngayon, tila isang maruming baboy ang turing ko sa aking sarili dahil aning na aning ako sa kahayukan ng sarili kong anak.

“Hayok na hayok kang himurin katawan ko, ah? Sige, paliguan mo’ko gamit ang laway at dila mo…” sagot ko, sabay taas ng braso ko, ibinuka ko ang kilikili ko sa harap niya.

Basa na ang aking katawan sa pawis, lalo na sa ilalim ng aking bisig—singaw ng araw at alat ng balat. Ngunit sa gitna ng lagkit at init, dama ko pa rin ang samyo na likás sa akin, amoy ng pagod at pawis na may taglay na bango na hindi gawa ng pabango, kundi halimuyak na mula sa aking laman. Pabigat, mapang-akit, parang singaw ng aking pagkalalaki na kusang lumalabas, kahit wala akong ginagawa.

Agad siyang sumubsob—dila niya hinimod ang kilikili ko, basa at mainit, parang asong sabik na sabik sa buto. Dinuraan niya pa—malapot na laway na tumulo sa gilid ng dibdib ko—bago niya ulit hinimod, paikot-ikot ang dila niya sa balat ko, hinigop pa niya ang pawis ko roon.

Ang amoy ng kilikili ko, halong pawis at lalaki, ay parang lalong nagpapabaliw sa kanya—narinig ko ang mahinang ungol niya “Hmmm, Itay…ang sarap,” habang patuloy siyang dumidila, basa na basa na ang buhok ko sa kilikili sa laway niya. Hinawakan ko ang ulo niya, idiniin ko pa lalo, at ramdam ko ang init ng bibig niya sa balat ko—parang gusto niyang kainin ako nang buhay.

“Aaaah tanginamoo, kilikili ko palang yan pero ulol na ulol ka na tangina pokpok ka talagang hayop kaa shiiit ang saraaapp..”

Hindi pa siya tumigil—dahan-dahan siyang bumaba, dila niya dumampi sa dibdib ko, hinimod ang pawis ko roon, hanggang sa marating niya ang abs ko. Kitang-kita ko ang bakal-bakal kong tyan, mga umbok ng pandesal ko na basa na ng pawis, at bigla niyang dinuraan ‘yon—malapot na laway na tumulo mula sa gitna ng abs ko hanggang sa gilid, bumuo ng manipis na linya sa balat ko.

“Tangina! ano masarap ba? Sige lang papakin mo yan hangga’t gusto mo”

Napaungol siya, “Hmmmgh… amng sarap po itay..” habang hinimod-himod ang buong tyan ko habang ang dila niya ay paikot-ikot sa bawat umbok, sinipsip niya ang laway niya kasabay ng pawis ko, at nang marating niya ang pusod ko, dinuraan niya ulit, hinimod ang loob nang paulit-ulit hanggang basa na basa na ang balat ko.

Napapapikit ako sa sarap—ang kiliti at libog na hatid nito, at ang bawat hagod ng dila niya ay parang nagpapabaliw sa’kin, lalo na nang marinig ko ang mahinang ungol niya habang nilalasahan niya ako. Pero hindi pa siya tapos, dahan-dahan siyang bumaba, dila niya dumampi sa linya ng brief ko, hinila niya pababa ang garter gamit ang ngipin niya, at nang makita niya ang burat ko—matigas na parang bakal, basa na ng pre-cum sa sobrang libog—bigla siyang ngumiti, puno ng pagnanasa.

“Fuckk…chupain mo na burat ko tangina ka…mas lalo mo kong pinapasabik!”

Ani ko habang impit na umungol dahil sa pagsibasib nito sa aking tyan na tila naging isang inukit na marmol sa kintab dahil laway na nakakalat dito.

Mula sa aking tyan ay tinungo nito abg aking naghuhumindig na tarugo at nilapirot niya ito gamit ang dila niya, hinimas-himas ang ulo ng burat ko hanggang tumulo pa lalo ang puting likido sa rurok nito bago niya sinubo nang buo.

Tila naging eksperto na si ito sa tamang mag-tsupa ng burat dahil alam na alam niya kung paano lamutakin ang bawat parte ng aking pagkalalaki nang walang kahirap-hirap. Mula sa pagdila ng maugat na katawan nito—basa at mainit ang dila niya na dumudulas sa mga ugat ko hanggang ramdam ko ang kiliti sa bawat haplos hanggang sa aking bulbol na hinimod niya nang sabik kasabay ng amoy ng pawis ko at laway niya ay hindi niya tinantanan. Pati ang bayag ko hindi pinalampas—pinisil muna nang mahina bago niya dinilaan at hinigop na parang gutom na gutom—nilantakan niya lahat na parang putahe sa hapag.

“Aaaahh shit tangina ang init ng bibig mo…putanginamo! hayok na hayok ka talaga sa burat”

Ramdam ko ang init na sumisirkulo sa bibig niya, malambot pero mahigpit, parang sinisipsip niya ang buong titi ko. Parang bata nitong dinidilaan ang ulo ng aking burat at tila sarap na sarap ito sa kanyang sinusupsop na animo’y isang kending puno ng lasa.

Mula sa pagsingab sa ulo ng aking kargada ay dahan dahan nitong sinubo ang aking kahabaan hanggang sa matukod nito ang kabuuan ng aking tarugo at tuluyan itong nagtaas baba sa pagsubo nito na mas nagpaungol sa’kin.

“Nakakapako ang tite nyo itayggh–”

Hindi na natuloy ni Yohan ang gusto niyang sabihin nang bigla kong idiin ang ulo niya sa tite ko—parang sanay na sanay na siya sa laki ng burat ko dahil halos walang kahirap-hirap itong sumilok sa lalamunan niya. Ramdam ko ang hapit ng bibig niya habang dahan-dahang bumabaon ang tite ko, basa at mainit ang loob ng lalamunan niya na parang hinintay niya ‘yon, at ang mahinang tunog ng pag-ubo niya kasabay ng laway na tumutulo sa gilid ng bibig niya ay lalong nagpadagdag sa sarap.

“Putaaaahh…Yohan i-deepthroat mo pa anaak!” mahimpit kong ungol.

“Itay, simula ngayon, puta na natin ammngh isa’t isa gwwgkk…gamitin mo ako kapag pinang abot ka ng libog mo at iyon din sng gagawin ko sayo.!!” malanding wari nito.

“Napaka baboy mo talagang bakla! Tanginamo mo Yohan ito ba ang gusto mo ha? Pwes tanggapin mo ang bagsik ng kargada ko!”

Ungol kong sagot nang malalim habang hinawakan ko ang buhok niya, idiniin ko pa lalo hanggang maramdaman ko ang lalamunan niya na agad nitong ikinasamid ngunit hindi ito nagpatinafg at tuloy tuloy lang sa pagsubo sa kahabaan ng aking burat na sa ngayon ay nanlalapot na sa laway.

“Wag ka mag-alala dahil simula ngayon, araw-araw mo na ‘yang matitikman dahil araw-araw kong wawarakin ang puke mo haha”

Dugtong ko, ang tunog ng bibig niyang basa kasabay ng mahinang pag-ubo niya ay lalong nagpaalab sa’kin. Hinila ko siya patayo, hinubad ko ang shorts niya nang walang alinlangan—hinila ko pababa hanggang sa makita ko ang butas nito na basang-basa na, namumula sa libog, at ang amoy niya matamis at mainit na parang tumatawag sa’kin.

“Itaay koo..” ungol nito

“Haaaah…si tatay naman ang magpapasarap sayo anak” ani ko at bahagyang ngumiti

Dinuraan ko pa ‘yon—malapot na laway na tumulo sa labi ng kepyas niya—bago ko hinimas ng daliri ko, pinasok ko nang dahan-dahan hanggang marinig ko ang ungol niya

“Itay, sige paaa!!”

Isinandal ko siya sa dingding at hinawakan ko ang kanyang hita at itinaas ko hanggang nakabukaka na siya sa harap ko at patuloy itong nilantakan hanggang sa ipinasok ko na ang burat ko.

Sa una ramdam ko ang sikip ng puke niya na parang sinasakal ang titi ko habang dahan-dahan ko siyang binabayo ngunit nang nalasahan ko ang init sa loob na basang basa ng katas niya at malagkit na parang gusto nang sumipsip sa burat ko—ay agad ko nang binilisan ang bawat pagbayo dahil tila hibang nakong wasakin siya hanggang maglaway ang butas niya.

Ang tunog ng laman naming sumasalpukan ay malapot at basang-basa na parang putik na hinampas sa sahig kasabay ng pawis naming tumutulo at amoy ng libog na umiikot sa sala habang sinasabayan niya ng ungol na garagal at sabik na parang hayop na hinintay ang bawat ulos ko

“Itay, dahan-dahan lang pooo pleasee..parang mabibiyak po ang butas ko!”

Hinila ko siya pabalik sa sofa, tinuwad ko siya roon habang anf pwet niya ay nakataas at ang mga pisngi nya ay nakabuka—dinuraan ko ulit ang butas niya at hinampas ko ang pisngi niya nang malakas hanggang mamula ang balat niya, parang hinog na seresa.

“Ang sarap ng puke mo Yohan, Tangina! magmula ngayo nay ako lang ang pwwdeng kumantot at kumain sa kepyas mo! Naiintindihan mo ba?” ani ko.

“Aaaaahh! Opo itay, pangako ikaw lang po ang gagalaw at sisira sa butas koo!” tugon nito bago ko ulit ilabas masok nang malalim, marahas, ang aking burat at ang bawat bayo ay parang gusto ko siyang lagyan ng marka ko. Sinabunutan ko siya nang mahina, hinila ko ang buhok niya pabalik, at tanong ko,

“Aaaah malapit nako tanginamo bubuntisin kitang hayop ka!!”

“Mmmmnggh itaaay sige pa po, babuyin nyo lang po ang puke ko, busugin nyo po ng masagana nyong tamood!!…Aaahhh”

“Ayan na’ko, tangina… aaahh!! Bubuntisin na kitang bakla ka, lalagyan ko ng tamod ‘yang puke mo hanggang mabuo ang binhi ko sa sinapupunan mo!” ungol ko habang binabayo ko siya nang todo, ramdam ko ang puke niya na sumisikip sa burat ko na parang sabik na sabik tanggapin ang lahi ko.

Ang bawat ulos koay malalim at puno ng pwersa, parang gusto ko siyang buhatan ng anak ko ngayon din—ang init ng loob niya ay basa at malagkit ng pinaghalo naming katas. Ang tunog ng laman naming nagkakasalpukan—malapot, basang-basa, parang laman na hinahampas ng karne—ay umalingawngaw sa sala, at ang pawis naming magkahalo, tumutulo sa hita niya, ay parang patunay na malapit na siyang maging ina ng tamod ko.

“Gusto mo bang buntisin kita, haah Yohan?”

Tanong ko sa kanya nang may mabigat na boses habang hingal na hingal kong kinakabayo ang nakatuwad niyang katawan—ang pwet niya nakataas habang marahas kong kinakantot ito, at ang likod niya basa ng pawis habang pilit kong inabot ang mga labi niya gamit ang bibig ko.

Ginapang ko ang dila ko mula kanyang likod patungo sa nag-iinit niyang bibig—mainit, basa, at matamis ang lasa ng laway niya—bago ko siya dinampihan ulit ng halik na puno ng libog, ramdam ko ang hapdi ng pagnanasa sa bawat haplos ng labi ko sa kanya. Habang hinahalikan ko si Yohan, ang isa kong kamay ay abala sa paglalaro ng nakatayo niyang utong—pinisil ko nang mahina, hinimas-himas hanggang tumigas pa lalo, at ang bawat kurot ko ay sinasabayan niya ng mahinang ungol na lalong nagpapabaliw sa’kin.

“Oo, Itay, buntisin mo’ko, please—anakan moko, ipasok mo ‘yang tamod mo hanggang magka-panganay tayo!”

Nang maramdaman ko na malapit na ako, hinila ko siya paharap sa’kin, hiniga ko siya sa sahig, at binukaka ko nang todo ang mga hita niya. Kitang-kita ko ang puke niyang basang-basa, namumula, at tila bumuka na sa sobrang bayo. Dinuraan ko ulit, hinimas ko ang burat ko sa labi ng kepyas niya.

“Ayaaan na’ko Yohan..!! lalabasan nakoo!! ihanda mo na yang pepe mo dahil pupunlaan ko yan ng magiging panganay natiiin”

“Isagad nyo pa pooo itaaay koo!!…lalabasan na rin akoooo!” ungol pa nito.

Isinagad ko pa ito nang todo, at mas binilisan ang pag pagkadyot sa butas nito at doon ay tuluyan nang sumabog ang tamod ko, mainit at sariwa itong bumaha sa loob ng puke niya hanggang tumulo ito sa sahig, basa na ang mga hita niya at ang paligid naming dalawa.

Kasabay noon ay patuloy na nanginginig ang katawan niya at ang butas niya ay sumikip nang todo at parang sinisipsip ang tamod ko habang nilalabasan din ito.

“Itay, ang galing nyo pong kumantot” ani nito habang nanginginig pa rin ang mga hita niya, mga kamay niya kumakapit sa braso ko, at ang mukha niya, basa ng pawis at laway, puno ng sarap.

“Hahahaha! syempre ako pa, masarap ang binabayo ko e…alagaan mo ang magiging anak natin ah” biro ko, sabay tawa nang mahina habang hinahaplos ko ang buhok niya.

Hingal na hingal kaming pareho pawisan, at nakahiga na sa sahig. Wala siyang saplot, nakapatong ang ulo niya sa balikat ko, at nakita ko ang tamod ko na tumutulo pa rin mula sa puke niya, bumubuo ng maliit na puddle sa sahig. Ang balat niya, basa pa rin ng pawis at laway ko mula sa kilikili hanggang tyan, at ang amoy ng katawan naming magkahalo ay bumalot sa hangin.

“Heh…! matulog na po tayo at maaga pa tayo bukas salamat po itay” wari nito at agad akong binigyan ng isang halik.

“Hahahaa! matulog ka na, baka kantutin mo pako sa panaginip mo!” muli kong biro dito.

“Itay ano baa! Bahala ka riyan matutulog nako, goodnight po” sagot jito na mas lalo kong ikinatawa, ang cute nitong mainis dahil namumula ang buong mukha nito.

Nakapikit na siya habang nakahiga sa aking mga braso at nakayakap sakin wala kaming saplot na nakatulog nang may ngiti sa aming mukha, para kaming mag asawang gumawa ng milagro sa aming posisyon, habang hinintay ko siyang makatulog, naisip ko—hindi na kami makakabalik sa dati, at wala akong balak bumalik alam kong mali at kasalanan ang ginagawa namin pero wala na akong pakialam.

Kabanata 10

Kinabukasan, maaga akong nagising para maghanda ng almusal-naramdaman ko ang init ng katawan ni Itay na yakap-yakap ako, halos walang saplot kaming dalawa, parang mag-asawa sa higaan na magkadikit ang balat. Kinilig ako nang sobra, parang may kuryenteng dumaloy sa dibdib ko habang nararamdaman ang bigat ng braso niya sa bewang ko.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari kagabi-parang panaginip na hindi ko gustong matapos, kasi kung panaginip man ‘to, ayoko nang magising kailanman. Halos biyakin ni Itay ang buong pagkatao ko sa sobrang tindi ng pagkakakantot niya-araro kung araro, napunit yata ang bukana ko sa laki ng burat niya kaya lumpo-lumpo akong bumangon, ramdam ko ang hapdi sa balakang ko sa bawat hakbang.

Parang pusa akong kating-kati sa alaala ng kung paano ako kantutin ni Itay-hindi siya tumigil hangga’t hindi nasasarapan nang todo ang tarugo niya, paulit-ulit akong binanatan hanggang manginig ako sa sarap. Pero kahit masakit ang pwerta ko, wala akong pakialam-masaya akong nakasiping ko siya, kaya masigla akong tumayo para simulan ang araw.

Pagkabangon, ramdam ko ang pananakit ng katawan ko, lalo na sa balakang at hita, kaya tumungo muna ako sa kabinet para kumuha ng tuwalya dahil kailangan ko nang maligo, pawis at katas na ang amoy ko, basa pa rin ang balat ko ng mga labi ni Itay.

Habang naliligo, maingat kong nilinis ang katawan ko ng sabon at tubig, dumadaloy sa balat ko, at habang hinuhugasan ko ang ibaba ko, biglang tumulo ang tamod na naiwang nakaimbak sa butas ko. Napatigil ako, hindi pala natanggal ni Itay ang burat niya kagabi habang natutulog kami, kaya ganun na lang ang pag-agos ng malapot na semilya mula sa kweba ko, mainit pa rin kahit lumipas na ang gabi.

Sa kyuriosidad ko, naisipan kong magmalandi sa sarili, binuka ko nang konti ang talukap ng butas ko gamit ang daliri, at tinikman ko ang tamod na umaagos. Matamis at malagkit ang lasa sa dila ko, parang hinintay ko ‘yon, at biglang nauuhaw ako sa sarap ni Itay-sinimot ko ang nasa daliri ko, nilasahan nang todo bago ko tinapos ang paliligo at nagbihis para maghanda ng almusal.

Pumanhik ako sa kwarto at kumuha ng maluwag na t-shirt at shorts, at kaagad ring bumaba habang si itay ay mahimbing pa rin ang tulog sa kama, kahit kagabi sa sofa kami natulog, hindi ko na alam paano kami napunta rito. Dumiretso ako sa kusina at kinuha ang maliit na kawali, at nagpaapoy ng kahoy sa abuhan-uminit agad ang apoy, kaya kumuha na rin ako ng dalawang itlog at naghiwa ng kamatis para isabay rito. Nagprito rin ako ng tuyo para kay Itay-hindi ako kumakain nito dahil hindi ko trip ang lasa, pero alam ko paborito ni itay ito kaya inihanda ko.

Habang nagluluto, naramdaman ko ang pamilyar na pagpulupot ng kamay sa bewang ko at ang dampi ng halik sa leeg ko-napaatras ako sa gulat, gising na pala ni itay at nakayakap sa likod ko habang ang ulo niya nakapatong sa braso ko, at pinugpog niya ako ng halik na nagpakiliti sa balat ko.

“Mmmh, good morning, baby…” bulong niya, boses niya malambing pero may halong landi.

“Hahaha, ano ba..Itay, nakikiliti ako!” sagot ko, pero lalo niya akong inasar ng halik sa pisngi, sa tenga, kahit sa batok, parang batang nanggigigil.

“Nakikiliti ka ba, ha? Pam pam pam! Ang bango-bango naman ng baby ko” sabi niya, sabay haplos sa braso ko na nagpadagdag sa kiliti ko.

“Itay, tama na po! Baka masunog ‘tong niluluto ko, sige ka, wala tayong almusal!” pagpupumiglas ko, pero natatawa pa rin ako.

“Ayos lang, dahil ikaw na lang ang aalmusalin ko total mas masarap ka naman e” sagot niya, sabay ngiti na puno ng pang-aakit, at hindi ko napigilan ang kilig ko.

Sa mga sumunod na araw, habang lumalalim ang relasyon namin, napansin ko ang pagbabago kay Itay kung dati, hindi niya ako matitigan sa mata at parang sinusukat ang bawat salita niya, ngayon, parang linta na kung makakapit sa’kin, at hindi na nauubusan ng kwento. Pero natutuwa ako sa ganito-mas nadadagdagan ang lapit namin, mas nakikilala ko siya nang buo, at mas lumalalim ang koneksyon namin, parang daan ‘yon para mas maging malapit kami sa isa’t isa.

“Itay, alis po muna kayo, hindi ako makapagluto nitong sinasangag ko” sabi ko, sabay tulak nang mahina sa kanya.

“Pumunta na po muna kayo sa banyo, maligo ka at ang bantot nyo na-amoy pawis na kayo, hahaha!” asar ko, at napangiwi siya sa sinabi ko.

“Mabantot, ha? Kung kainin mo’ko kagabi, para kang asong mauubusan ng ulam” balik niya, na agd kong ikinamula sa hiya, nahiya ako bigla at hindi na nakasagot.

“Heh! Ang bastos nyo talaga Itay! Maligo na nga kayo diyan” sway ko, at sumunod naman siya agad.

Habang naliligo siya, nagtimpla na ako ng kape para sa kanya dahil alam kong hindi ito mabubuhay nang walang para itong kotse na kailangang buhayin ng gasolina. Nagtimpla rin ako ng gatas para sa’kin, inihanda ko na ang almusal sa lapag, at sabay kaming kumain bago siya nag-ayos para pumalaot.

“Itay, magbaon ho kayo ng tubig, mainit ang panahon ngayon baka atakihin kayo sa sikat ng araw” sabi ko, sabay abot ng tumbler na puno ng tubig.

“Salamat anak! Haha, sweet naman ng baby ko, napakamaasikaso” sagot niya, sabay ngiti na nagpakilig sa’kin.

“Eh, baka himatayin po kayo sa init, edi nawalan pa’ko ng papa” balik ko na ikinatawa rin nya.

“O sige na mag-aayos na’ko. Mag-ingat ka rito ha” paalam niya, sabay dampi ng halik sa pisngi ko na nagpabilis ng tibok ng puso ko bago siya umalis.

Pagkaalis ni Itay, sinimulan kong linisin ang bahay ngunit hindi ko mawaglit sa isipan ang alab ng kanyang haplos, ang init ng kanyang balat na wari’y nananatili pa rin sa akin, kumakapit sa bawat himaymay ng aking katawan, ang kanyang mga halik, malambot ngunit mapusok, parang markang hindi mabura, ang tamis ng gabing lumipas bumabalik-balik sa aking gunita, nilulukob ang buo kong diwa.

Hanggang sa lumalalim na ang gabi, at dito narinig ko ang pamilyar na yabag niya sa labas-pagod na pagod siya nang pumasok, pawisan at amoy araw, pero nang makita niya ako sa sala, biglang sumilay ang pilyong ngiti sa mukha niya.

“Mahal ko, miss na miss kita..” ani niya, boses niya mababa at puno ng landi habang lumalapit sa’kin, mga mata niya parang hayok na hayok.

“Itay, pawis na pawis na kayo. Magpahinga muna kayo’t maglinis bago magpahinga nang maayos,” sabi ko habang lumalapit sa kanya.

“Kumusta po ang pagpalaot ninyo?” tanong ko, kita ang pagod sa kanyang mukha.

“Ayos lang naman, pero napakatindi ng sikat ng araw kanina. Buti na lang at may dala akong tubig na ipinabaon mo, kung hindi, baka mas lalong sumakit ang ulo ko” sagot niya habang pinupunasan ang noo.

“Sabi ko na po sa inyo, Itay. Sandali lang at kukuha ako ng malamig na tubig” sagot ko bago nagmamadaling nagtungo sa kusina. Pagbalik, iniabot ko sa kanya ang baso ng tubig na may yelo, at agad niya itong ininom, waring gumaan ang pakiramdam niya.

“Basang-basa na po kayo ng pawis. Hintayin ninyo ako, kukuha lang ako ng malinis na pamalit na damit sa itaas” protesta ko, pero hinila niya ako palapit, yakap niya mahigpit, at ramdam
ko ang basa ng pawis niya sa balat ko.

“Mmmhh…miss na miss ko ‘yang tahong mo, Yohan-kanina pa’ko sabik, gusto ko nang maulit ‘yung kagabi” bulong niya sa tenga ko, mainit ang hininga niya, at dinampian niya ng halik ang batok ko, basa at malagkit ang labi niya na nagpadaloy ng kuryente sa katawan ko.

“Mamaya na po iyan itay, maglinis po muna kayo at basang basa na ng pawis ang katawan mo ” sagot ko, pilit kumakawala sa yakap niya, pero sa totoo, kinikilig ako sa mga sinasabi niya.

“Diba yan naman ang gusto mo? Yung naghuhumitik sa pawis ang katawan ko, paliguan mo si tatay anak gamit dila mo..” bulong nito, ngunit nanatili akong tahimik. Bawat salita niya ay parang apoy na gumapang sa akin-mas lalong nag-init ang aking katawan, at isang hindi maipaliwanag na bigat ang lumubog sa dibdib ko.

Ngumisi siya na hinawakan ang baba ko at tinitigan ako nang malagkit.

“Basang-basa na yang puke mo oh, kahit hindi ko pa nahahawakan, sabik ka rin sa burat ko di ba?” asar niya, sabay haplos sa hita ko, dahan-dahang umakyat ang kamay niya papunta sa shorts ko.

“Itay nakikiliti ako!-maligo ka muna at amoy pawis ka pa” pagmalandi ko, ngunit hinila niya ako papunta sa sofa, pinaupo ako sa kandungan niya, at ramdam ko ang tigas ng burat niya sa ilalim ng pantalon nito.

“Tingnan mo oh, sabik na sabik na rin ang titi ko-kagabi nga hindi mo tiniglian ang burat ko sa pagkabayo di ba? Sabi mo pa, ‘Itay, sige pa, kantutin mo’ko nang todo!’” balik niya, sabay ngisi, at hinawakan niya ang bewang ko nang mahigpit, idinikit ang katawan ko sa kanya.

“Itay…” halinghing ko nang dilaan nito ang tenga ko

“Sige na mahal, kanina pa’ko sabik na sabik sayo, gusto ko nang tikman ulit yang tahong mo, magdamag akong nagtrabaho para lang matikman ko yan” dugtong niya nang puno ng pang-aakit at dinampian niya ulit ng halik ang leeg ko hanggang sa nabasa na ng pawis niya ang balat ko.

“Aaah…m-mamaya na itay, bagong ligo lang ako at mahahaluan pako ng pawis mo” sagot ko at pilit pa rin kumakawala pero sa loob-loob ko gustong gusyo kong nasisinghap ang pawis ni itay, ko rin sambahin ang init ng katawan niya, ang amoy ng pawis niya lalong nagpapabaliw sakin.

“Tumitibok na yang puke mo oh, alam kong sabik ka rin sa burat ko…sige na Yohan pahawakan mo muna ko ay kanina pako tigang na tigang sayo simula nung nasa dagat ako ay hindi mawari sa isip ko sa kung gaano kasarap paamuhun at lapirutin ang kepyas mo” ani nito

” Ang sarap ng tahong mo kanina pako gutom at gusto ko kainin to” at agad nitong hinila ang garter ng shorts ko.

Sa huli ay wala nakong nagawa kundi isuko ang sarili ko, hindi ko na rin matiis ang tinding libog namumuo sa katawan ko, hinayaan ko siyang hubarin ang shorts ko at nang makita niya ang butas ko ay gumihis ito at napalunok.

“Puta Yohan ang sarap talaga ng butas mo miss na miss ko to” ungos nito.

Hiniga niya ako sa sofa, banayad ang galaw niya na parang sinasadya niyang bitinin ako at kaagad na ibinukaka ang aking mga hita gamit ang dalawang kamay, hinawakan nya ang mga tuhod ko at itinulak palayo sa isa’t isa hanggang nakabuka na nang todo ang butas ko sa harap niya at dinuraan ito nang malapot na laway na mainit pa rin kahit galing sa bibig niya.

Sinimulan nitong dilaan ang butas ko, basa at mainit ang pakiramdam ng aking balat bago niya hinimod ang tupi ng dahon. Malambot at mainit ang kanyang dila, dumudulas sa bawat sulok ng butas ko. Nang maramdaman ko ang hapdi at sarap sa bawat haplos ng kanyang bibig, marahan niyang hinigop ang paligid ng nito na mas lalong nagpabaliw at nagpaungol sa’kin.

Paikot-ikot ang kanyang dila sa paglaplap sa sensitibo kong butas na tila sinasadya niyang kilitiin ang pinakamasarap na bahagi. Bawat dampi ng kanyang dila ay parang kuryenteng dumadaloy sa buong puke ko. Ramdam ko ang basa ng kanyang laway na humahalo sa init ng balat ko, na nag-iiwan ng matinding sensasyon sa bawat hibla ng aking pagkatao.

“Aaaaaaah itaaay ang sara **p po niyaan..” ** ungol ko

Tila wala nako sa sariling katinuan dahil sa ginagawang pagpapaligaya ni itay, para akong lumulutang papunrsng langit dahil sa sarap na hagod ng mga dila nito, sa bawat pagdila nya ay sinusubukan nitong ipasok ang tusok ng kanyang dila na mas lalong nagpapabaliw sakin

“Masarap ba kumain si itay? Kanina pa hindi kumakain ng panggabihan ang itay mo kaya ikaw muna ang gagawin kong ulam” ani nito sabay sinunggaban muli ang palad ng aking butas.

“Itay..gusto ko na ping makantot, please ipasok nyo na ang tite nyo sa butas koo” ani ko rito.

Kasalukuyang nakahiga ako sa mahabang upuan sa sala, basa ng pawis ang katawan ko, init na init habang nakabukaka ang mga hita ko sa gilid ng upuan.

“Itay, ang sarap ng burat mo, aaaggh… tuwa-tuwa akong kabayuhin yang titi mo kahit ako na tong kumakantot sa sarili ko gamit yang tarugo mo, ahhh! Isagad mo pa, Itay, ughhh!”

Napasinghap ako, basag ang boses ko habang hinahatak ko ang unan sa likod ng ulo ko, nakataas ang balakang ko para salubungin ang bawat bayo niya, ramdam ko ang taba ng titi niya na bumabasak sa loob ko, parang puno na puno ako habang ang tunog ng malagkit naming balat ay umaalingawngaw sa sala, nakahiga si itay habang ako naman ay malugod na sinasakyan ang tayong tayo at tigas nitong burat.

“Tangina mo, Yohan, ang landi mong bakla ka, pakantot ka talaga ha! Ang sarap ng puke mo, gutom na gutom sa burat ko kahit araw-araw kitang kinakantot, sabik ka pa rin sa titi ko, ughhh!”

Ang bawat ulos niya, malakas at mabilis, dinudurog ang mahabang upuan sa ilalim ko na parang sasabog, ramdam ko ang init ng titi niya na parang laging bagong pasok, at napapaungol ako habang nakatingala sa kanya, hinayaan ko siyang dominahin ang posisyon ko.

Hinawakan ko ang likod niya, kinakamot habang sinisigaw ko

“Itay, ang sarap talaga! Masarap bang nakapasak ang burat mo sa puke ko, ha? Aaah, sige paa… kantutin mo pa ko, gusto ko yang sagasaan mo ang puke ko ng dambuhala mong burat!”

Hinihingal na ako, tila umaalon ang katawan ko sa bawat bayo niya habang nakabukaka pa rin ako, ang mga paa ko nakasabit sa gilid ng upuan, ramdam ko ang hapdi at sarap ng laki niya na parang hinahati ako sa loob, gusto ko siyang isagad pa kahit nahihirapan na ko.

“Tangina, ang tabas ng dila mong pokpok ka! Shiiitt… ang sikip ng puke mo, lamunin mo pa tong burat ko!” tugon nito

Napangisi ako kahit nahihirapan na ko huminga, hinila niya ako palapit sa gilid ng upuan, mas malalim ang bawat pasok habang nakatayo siya, ang mga tuhod niya nakadikit sa upuan, ramdam ko ang loob ko na sumisikip sa paligid ng titi niya, parang nilalamon ko nga siya sa bawat ulos.

“Ito ang pinakamasarap na tahong na nakantot ko, walang katulad tong sikip mo, putaaa! Ughhh, ahhh!”

Napapaangat ang balakang ko, hinahabol ang bawat bayo niya habang nakahiga pa rin ako, dumudulas ang kamay niya sa pawisang dibdib ko, ang ungol niya malalim habang binabayo niya ko nang buong lakas, amoy libog na ang sala mula sa init naming dalawa.

Nabagalhan siya, banayad na ang galaw, hinawakan niya ang utong ko, pinisil nang mahina habang hinimas-himas niya ang bayag niya

“Libog na libog tong baby ko, aah… kahit ilang beses ko nang lagyan ng tamod tong puke mo, game na game ka pa rin, Yohan, ughhh!!”

Napangiti ako, nahihiya pero nalilibugan, ang banayad niyang bayo parang inaasar ako habang nakabukaka pa rin ang mga hita ko, ramdam ko ang kuryente mula sa haplos niya sa utong ko, at gusto ko pa rin kahit napuno na ko

“Mmmgggmm!! Ang taba ng tite nyo, Itaaay… magmula ngayon, ako lang ang kakabayo dito dahil akin na ‘to, at akin ka na rin, Itay!”

Napapaos na ko nang sinasalubong ko ang bawat ulos niya habang nakahiga, ang taba ng titi niya sobrang sarap sa loob ko, gusto ko siyang angkinin habang siya naman..

“Sayong-sayo lang ako, mahal, kung gusto mo, asawahin mo na ko para tuluyan nang hindi makawala ang manyak kong burat!!” nabingi ako ng kalibugan sa aking narinig, ramdam ko ang lambing niya kahit binabayo niya pa rin ako.

“Gago, Yohan, kung alam mo lang, araw-araw kitang kinakantot, gabi-gabi tong puke mo, pero hindi pa rin sumusikip ha! Ang sarap mo talaga, sulit na sulit tong tahong mo, ahhh!”

Ungol nito at tila mas bumilis ang bayo niya, malalim habang nakahiga ito dahilan napapaungol ako nang malakas

“Itaaay… sige pa! Warakin mo na tong puke ko… gusto ko pa yang burat mo kahit lagyan mo na ko ng tamod, gusto ko pa rin makantot ulit, ahhh!” Napapaos na ko, nakabukaka pa rin, gusto ko pa kahit puno na ko, ramdam ko ang bawat pasok niya na parang wawasakin ako.

“Itay, anong gagawin mo pag gusto ko pa makantot kahit naputukan mo na ko, ughhh?” ani ko

“Edi kakantutin kita ulit mahal… pag gusto ng puke mo ng tamod, pupunlaan kita ng tamod!! Lalaspagin ko tong pepe mo hanggang di ka na makalakad, ganyan kita kamahal baby…ughhh…!! ughhh!”

Sagot nito at ramdam ko ang huling malalim na ulos niya habang nakatayo siya, parang sinelyuhan niya ang pangako niya, napapaungol ako habang nakahiga, hinintay ko ang susunod niyang galaw kahit nanghihina na ko.

Nakahiga pa rin ako sa mahabang upuan, nakabukaka ang mga hita ko sa gilid, nang bumilis ang bayo ni itay, ramdam ko ang titi niya na tumitigas lalo hudyat na malapit na ito, nanginginig ang mga kamay niya sa bewang ko habang nakatayo siya sa harap ko, nakadikit ang tuhod niya sa upuan.

“Shiiit malapit nakoo…ayan naa!!!” napasinghap ito

“Yohan mahal… ughhh, buntis ka nanaman nito…etooo naa!!!! ahhh!”

Malambing ang ungol niya at dito naramdaman ko ang mainit na tamod na bumuga sa loob ko, dahan-dahang dumaloy palabas ng butas ko habang inaabot pa rin ang aking hininga umaalog pa rin ang katawan ko sa banayad na galaw niya pagkatapos.

Agad nitong hinugod ang kanyang burat sa aking puke dahilan upang tumagas ang tamod na ipinunla nito sakin at tuluyang bumagsak sa aking katawan, ramdam ko ang bigat nito ngunit hindi alintana dahil mas nanaig sa’kin ang kasarapan na nangyari saming dalawa

“Ang galing mong kumantot itay.. buntis na naman ako nito” ani ko

“Yan ang gusto mo diba? sinunod lang kita” sagot nito at bingyan ako ng damping halik sa labi

“Simula ngayon ikaw na magiging asawa ko, kalimutan mo ng anak kita at ikaw ang misis kong magpapaligaya sa’kin gabi-gabi”

Unos pa nito, tila natigilan ako sa sinabi ni itay, parang binuhusan ako ng isang mabigat na responsibilidad sa kanyang sanaysay, pero sa kabila nito hindi akong mag aatubiling maging kasama ni itay dahil isa lang ang ibig sabihin nito, solong solo ko ito at magiging pagmamay-ari ko na ang kabuuan niya.

“Itaaay…”

“Naiintindihan mo ba Yohan? Kaya’t ihanda mo palagi yang matambok mong pepe at gabi gabi kong ipapatamasa sayo ang langit ”

Wala na akong nagawa kundi tumango sa nais niya. Nahiga na lamang ako at tahimik na pinag-isipan ang magiging takbo ng pagsasama namin ni Itay. Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako habang yakap-yakap ang maskulado niyang katawan at nakahimlay sa kanyang bisig.

1. Warning
2. PROLOGUE
3. Kabanata 1
4. Kabanata 2
5. Kabanata 3
6. Kabanata 4
7. Kabanata 5
8. Kabanata 6
9. Kabanata 7
10. Kabanata 8
11. Kabanta 9
12. Kabanata 10