SYNOPSIS

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

○○○○ ♡♡♡♡♡♡♡♡♡

Kaibigan na siyang kasangga sa lahat ng bagay. Pinagkakatiwalaan sa bawat sekreto ng iyong buhay. Paano mapapanatili ang pagkakaibigan na inyong iningatan.

Siya si Lance. Anak ni Arlyn na yaya nina Frances simula pagkabata. Kahit na mas matanda ng pitong taon si Frances sa kanya ay naging magkaibigan sila. At simula pagkabata ay sila na ang magkasangga hanggang sa lumaki na sila.

Dahil sa mabait talaga si Frances simula noon ay nahulog ang loob ni Lance sa kanya na hindi dapat niya maramdam. Minahal ni Lance ng lihim ang kaibigan.

Hanggang saan niya itatago ang nararamdaman. Patuloy parin ba niyang mamahalin si Frances kahit na may mahal na itong iba? Kaya ba niyang panuurin ang kaibigan na masaya sa piling ng iba at hahayaan na lang kahit nasasaktan na siya?

Abangan!!

❤❤❤❤❤❤❤

@YuChenXi

Hoping for your support!!

😁😁😁😁 Baka naman.. Wala pa akong magandang cover.. Hahaha! Temporary pa lang po ang cover.. wala pa kasi akong time gumawa… tinatamad ako. Ang dami kasi laman ng utak ko at gusto kong isulat. Kwento ni Jason. Kwento ni Acer. Kwento ni Lexux. Kwento ni Hades. At ito.. kwento ni Frances.. also kay Xaviel.. jusko naman.. baka mapagpapapalit ko sila sa mga sarili nilang mga kwento.. 😂😂😂😂

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #1:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“Ano ba?” Kunot ang nuo ko na sinita si Frances ng bigla lamang siyang tumalon sa may likod ko.

Lumipad tuloy lahat ng hawak kong mga papeles dahil sa pagkagulat ko.

“Haha. Hahahaha.” At talaga namang ang lakas pa ng tawa niya sabay tapik ng balikat ko.

Naiiling na lang ako. Hindi ko naman siya as in na masigawan dahil siya parin ang boss ko. Isa lamang akong hamak na Personal assistant niya.

“Kahit kailan talaga magugulatin ka.” Nakangiti niyang sabi sabay gulo ng buhok ko.

“Eh! Huwag mong guluhin ang buhok ko. Ang hirap ko pang inayos yan eh.” Paninita ko naman sa kanya na pilit na umiiwas sa kanya.

Pupulutin ko na din sana ang mga papeles na nagkalat na sa sahig ng umakbay siya sa akin.

“Bilisan mo diyan. Kakain pa tayo ng tanghalian.”

“Naman.. mapapadali naman ang trabaho ko kung hindi mo ako ginulat. Tignan mo nga iyan?” Pagrereklamo ko sabay turo sa mga papel na nagkalat.

Ngumiti lamang siya. “Bakit kasi hindi mo hinawakan ng maayos. Hindi ka parin nagbabago.. lalampa lampa ka parin.”

“Yeah! I know.. kaya huwag mo nang ipaalala.” Sagot ko na sinimulan ko ng pulutin ang mga papel.

Doble trabaho tuloy ako dahil kailangan ko na naman iyong i clasified.

“Ako na ang bahalang umayos niyan mamaya total wala naman akong masyadong ginagawa ngayon. Ilagay mo na sa ibabaw ng lamesa ko.”

“Tapos tatawagin mo na naman ako mamaya at sasabihin nahihilo ka dahil sa mga ito. Naku! Luma na iyan Frances.. bossssssss.”

“Bilisan mo na nga. Sisimulan mo naman ako ng panenermon mo.” Na sinabayan ng pagtalikod. “Hintayin kita sa elevator.”

Tumango na lang ako. Mabilis ang naging kilos ko na ipinunta nga ang mga papeles sa opiaona niya.

Well, ako pala si Lance. Lance Almonte. 20 years old at halos katatapos ko lang ng 2 years course ko ng computer. Kaya naman heto ako ngayon. Nagtratrabaho mismo sa kompanya nina Frances na isa na ngayon sa may hawak ng isang branch ng negosyo nila.

Mabuti na ang ganito. Hindi na ako lalayo pa para maghanap ng magandang trabaho. Hindi na din ako malalayo kina mama na patuloy paring naglilingkod kina tito Reallan at tito Kanye.

Anak ako ng yaya ni Frances noong mga bata pa. Mas matanda siya sa akin ng pitong taon pero hindi naging hadlang ang agwat ng edad namin para maging magkaibigan. Lumaki at nagkaisip ako na kasama siya.

“Ang tagal mo naman. Akala ko natabunan ka na ng dala mong mga papeles. Gutom na gutom na ako.”

Tinaasan ko siya ng isang kilay. Wala pa ngang isang minuto na naghintay siya.

“Kala mo naman ang dami mong nakakain.” Sagot ko naman sa kanya.

“Yeah! Kasi binibigay ko sayo ung iba. Kaso.. wala naman yatang silbi ang mga panlelebre ko sayo. Patpatin ka parin.” Sinabayan pa ng pagtawa.

“Sa hindi ako tumataba. Anong magagawa ko?”

“At hindi tumangkad.”

“Kala mo naman katangkaran ka.”

“Hindi ba? Kala ko matangkad na ang 6’1”. Haha.. ikaw nga. Tudo inum ka ng cherifer noon pero wala naman naitulong.“ Pangbubuska pa niya sa akin.

“Oo na. Nasayo na ang lahat ng kagandahan. Yabang.”

“Hahaha.. dibale.. kahit payat ka. Kahit pandak ka.. kaibigan parin kita.” Sabay gulo na naman ng buhok ko.

“Frances naman. Ang buhok ko.” Reklamo ko. Tinampal ang kamay niya.

“Hahaha! Napakairetable mo talaga. Lagi ko naman dati ginugulo ang buhok mo ah.” Sagot niya na parang balewala lang sa kanya ang paninita ko sa kanya.

Lihim akong napabuntong hininga dahil totoo naman ang sinabi niya.

Nakagawian na niya ang ganung bagay. Ang paghawak ng buhok ko. Ang pag akbay sa akin. Ang pagyakap sa akin sa likod at marami pang iba na magkakadikit ang katawan namin.

Pero..

Nagbago lahat ng iyon ng mapagtanto kong hindi na lang kaibigan ang turing ko sa kanya kundi mas higit pa.

Hindi ko alam kong kailan nagsimula na makaramdam ako ng kakaibang pagtibok ng puso ko sa kanya.

Ang lakas ng pagtibok ng puso ko sa tuwing lalapit siya. Sa tuwing yayakap siya sa akin sa likod pagkatapos niya akong gulatin katulad na lang kanina.

Basta naramdaman ko na lang isang umaga na iba na ang nararamdaman ko. Umiibig na nga ako sa kaibigan ko.

“Basta.. ayaw ko ng ginugulo mo ang buhok ko.”

“Mmmm.” Napalabi siya na kunot ang nuong napatitig sa akin. “Sabihin mo nga sa akin? May dinaramdam ka ba?” Kuway tanong niya saka sinalat ang nuo ko. Hindi pa nakontento ay balewalang pinagdikit pa ang nuo namin.

Mabilis na nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha dahil gahibla na lang yata ang pagitan ng mga labi namin.

Lihim akong napalunok. Mabilis din ang ginawa kong pagtulak sa kanya bago niya mapansin ang pamumula ng mukha ko.

Palagi niya iyong ginagawa sa tuwing may sakit ako. Ididikit ang sariling nuo sa nuo upang siguraduhing mainit pa ba ako.

Pero iba na ngayon. Para sa kanya ay wala iyong malisya pero sa akin.. ibang iba na dahil nahahaluan na ng kalaswaan ang isip ko.

Minsan naiisip ko nga.. ano kaya ang pakiramdam ng mahalikan niya?

“Mainit ka nga? Bakit hindi mo sinabing may lagnat ka?” Nakitaan ko naman siya ng pag aalala ng muling salatin ang nuo ko.

Hindi ko na naitama ang akala niya. Wala naman akong lagnat.. Sadyang nag init lang ang mukha ko dahil sa ginawa niya.

“Bilisan mo. Kumain ka ng marami mamaya tapos uminom ka ng gamot.” Kuway sabi niya. Kinuha ang phone at may tinawagan. “Hello Marla.. bumili ka ng gamot sa lagnat. Faster as you can. Yeah! Sa baba lang kami ng building. Sa restaurant.. Good.”

“Wala ito. Mainit lang ang paligid kaya mainit ang katawan ko.” Kuway panunuway ko sa kanya ng umalalay pa siya sa akin sa paglalakad ng makarating kami ng restaurant.

“Anong mainit? Mainit ba dito? Tigilan mo ako Lance Almonte. Naka aircon ang buong building.”

“Pero…”

“No more buts.. sinabi ko sayo na kapag masama ang pakiramdam mo ay huwag ka ng pumasok. At sabihan mo ako agad..”

“Yeah!”

“Healthy meal please.” Order niya sa waiter na agad na lumapit sa amin ng mabungaran kami.

Healthy meal na naman. Pupurgahin na naman niya ako ng gulay.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mauna ka ng umuwi.. ako na ang bahala sa mga trabaho mo. Bahala na si Marla doon.”

“Hindi naman..”

“Lance.” Pinanlakihan niya ako ng mga mata kaya hindi ko na naituloy ang gusto kong sabihin.

“Okay! Okay!. Kasalanan mo naman kung bakit mainit ang mukha ko kanina.” Bubulong bulong pa ako na tumalikod sa kanya.

“May sinasabi ka?”

“Wala? Sabi ko uuwi na ako at magpapahinga. Salamat sa pag aalala boss Frances.”

“Good.”

Napilitan akong umuwi dahil kung hindi ko siya susundin ay baka bantayan na naman niya ako at iyon ang ayaw kong mangyari.

Umiiwas na ako sa mga bagay na pwedeng magpalapit sa kanya. Kung kailangang iwasan ko siya ay gagawin ko para lamang hindi ako lalong mahulog ang loob ko sa kanya.

Magkakasunod na naman ang pinakawalan kong buntong hininga habang pasakay ng elevator paakyat pa ng building.

Well, hindi naman ako mapapagod umuwi dahil sa mismong building ng kompanya naman kami nakatira ni Frances ngayon.

Magkatabi ang condo unit naming dalawa na regalo niya sa akin ng nagraduate ako college.

Hindi ko sana iyon tatanggapin pero hindi ko naman siya matatanggihan pa dahil nakapangalan na sa akin mismo ang condo unit na tinitirahan ko.

Tamang papasok na ako ng condo ko ng tumawag ang mama.

Nailing na naman ako at nagpakawala ng buntong hininga bago iyon sinagot.

“Okay ka lang ba? Anong masakit sayo?”

“Ma, okay lang ako. Masyado lang naging exhagerated si Frances.” Sagot ko kay mama.

“Bata kang oo. Alagaan mo naman ang sarili mo. Magpahinga ka din kapag may free time ka hindi iyong maghahanap ka ng ibang pagkakaabalahan.”

“Oo ma.. alam ko iyon. Sabi ko naman na maayos lang ako. Sige na ma. Mag ingat din kayo diyan. Magpahinga din kayo. Hindi iyong ako lang lagi ang pinagsasabihan niyo gayong kayo itong doble kung magtrabaho.”

“Alam mo namang magaan na lang ang trabaho ko dito sa bahay ng tito Kanye mo dahil malalaki na ang mga batang inalagaan ko noon.”

“Yeah! Pero ingatan niyo din ang sarili mo mama. Sige na.” Maayos akong nagpaalam kay mama bago pinutol ang linya.

Ngayon… iisipin ko na naman kung paano ko uubusin ang oras ng walang ginagawa. Aabalahin ang sarili sa panunuod ng TV? Maglalaro ng video game habang kumakain ng snack.

“Masaya na akong makita kang masaya.”

Napasimangot ako sa narinig kong linya ng bida sa pinapanuod ko. Hindi yatat pinapatamaan ako nito.

Naalala ko na naman tuloy si Frances. Nakikinita ko mismo sa pinapanuod ko. Ako ang third wheel sa relasyon ng mga bida. Magpaparaya para lamang sa ikakaligaya ng taong mahal niya.

Nakaramdam ako ng bahagyang paninikip ng dibdib sa naisip ko. Ang hirap pala ng kalagayan ko.

Iyong hindi ka pwedeng mainlove sa bestfriend mo dahil may posibilidad na masira ang pagkakaibigan niyo.

“Ahhhhhhh.” Impit na hiyaw ko. Yakap ang unan pahiga ng sofa habang nakatuon parin ang paningin ko sa TV.

Kailangan kong kalimutan ang nararamdaman kong ito. Hindi ko dapat dungisan ang pagkakaibigan namin.

Ayaw kong iwasan niya ako kapag nalaman ang umuusbong na pagmamahal ko sa kanya.

“Pero paano?” Tanong ko mismo sa sarili ko na kahit ako ay hindi ko alam ang sagot kung paano.

Nanatili akong nakahiga na nakayakap sa unan ko ng makarinig ako ng pagbukas ng pinto.

It’s him. Hindi ko kailangang tanungin kong sino iyon dahil si Frances lang naman ang nakakapasok ng unit ko.

Hindi ko na inabala ang sarili ko na tumayo. Nanatili na lamang ako sa ganung ayos ko hanggang sa masilayan na siya ng mga mata ko.

“Dapat sa kama ka nahiga hindi sa sofa para marelax ang katawan mo.” Paninita niya sa akin ng makalapit. Awtomatikong sinalat ang nuo ko. “Mainit ka parin.”

Yeah! Sa loob loob ko dahil palagi ng umiinit ang mukha ko sa tuwing didikit ang balat niya sa akin. Dala ng iba’t ibang kalaswaang naiisip ko.

“Kaya mo bang tumayo? Dalhin na lang kaya kita sa doctor.”

“Ang OA mo talaga.” Babangon na sana ako ng bigla siyang umalalay sa akin.

“Anong OA ka dyan. Tignan mo nga. Ramdam ko ang init ng katawan mo.”

“Oo na.. oo na.”

“C’mon. Nagdala ako ng lugaw para kainin mo para makainom ka ulit ng gamot.”

“Wala pang apat na oras ang ininom kong gamot. I ooverdose mo naman yata ako eh.”

“Hindi mo kasi inaalagaan ang sarili mo. Tapos magrereklamo ka ngayon sa pag inum ng gamot.”

Gusto ko sanang itama lahat ng mga sinasabi niya lalo na sa lagnat ko kuno.. pero ano naman ang sasabihin ko. Sasabihin ko na kaya nag iinit ang katawan ko dahil sa kanya?

Nuh! Huwag na. Susunod na lamang ako. Hahayaan ko na lang. Kinain ang lugaw na dala niya bago uminom na naman ng gamot na lihim ko ding itinatapon. Hindi ko naman kasi kailangan dahil wala naman ako sakit.

“Magpagaling ka. Hindi ka makakasama sa akin sa pagsundo kay Christina sa airport sa susunod na araw.”

Natigilan ako. Napatitig sa kanya.

Oo nga naman pala.

Muntik ko ng makalimutan na may girlfriend pala siya. 2 years na sila ni Christina. 2 years na lagi akong bubuntot buntot sa kanila sa tuwing may lakad sila.

Well, ewan ko ba. Lagi niya akong sinasama sa bawat lakad nilang dalawa. Kulang na lang na isama pa ako kapag may intimate or private things silang gagawin.

“Bakit kailangan ko pang sumama?” Tanong ko. Iwinaksi ko ang kamay niya na umalalay sa akin ng patayo ako.

“Lagi ka namang sumasama sa akin diba?”

“Yeah! Pero hanggang ngayon parin ba? Frances, momemt niyong dalawa iyon kaya hindi mo na dapat akong isama pa.” Sagot ko sa kanya.

Nakakaramdam na kasi ako ng paninikip sa dibdib sa tuwing nakikita ko siyang masaya sa piling ng girlfriend niya. Minsan naisip ko na sana ako na lang si Christina. Ako na lang minamahal niya.

Pero hindi mangyayari iyon dahil hanggang kaibigan lang ako sa kanya. At hindi ko pwedeng sabihin o hindi niya pwedeng malaman iyon.

“Hindi na ako sasama sayo kapag may date kayo ng gf mo. Lagi mo akong ginagawang chaperone. Sasama na lang ako kapag may ka date na din ako para double date tayong apat.” Nilangkapan ko ng pagbibiro ang tuno ng boses ko.

“Huh!.” Nangunot ang nuo niya. Tumitig din sa akin. “Sabihin mo nga sa akin? May Bf ka na din ba?”

At BF talaga? Hindi ba pwedeng GF na lang?

Kasi naman.. alam niya na malambot ang puso ko. Katulad ng mommy nila. Akala ko nga noon at inisip ko na gagaya din siya sa mga magulang niya na magmamahal siya ng kagaya ko pero hindi nangyari ang inaasahan ko dahil babae ang nagpatibok ng puso niya. At isang maganda at sikat na modelo ang GF niya.

“Huwag mong ilihim sa akin kong may BF ka na. Pipiktusan kita makita mo.”

“Tigilan mo nga iyan. Advance mo naman mag isip. Sinabi ko lang naman na saka na ako sasama sayo kapag may ka date na ako. Hindi ko sinabi na may bf ako.”

“Ganun na din iyon. May napupusuan ka na ba? Kilala ko ba? Dapat makilatis ko para makasigurado akong hindi ka niya sasaktan. Aba! Dapat kung magkaka bf ka iyong kagaya ko. Stick to one lang.” Mahaba nitong saad.

Nailing ako at hindi nakasagot agad. Napatitig din sa kanya ng ilang sigundo na agad ko ding binawi dahil hindi ko kayang salubungin ang tingin niya.

Kung alam lang niya kung sino ang napupusuan ko.

“Maghahanap pa ako.”

“I told you. Hindi hinahanap ang pag ibig. Kusa iyang darating.”

“Yeah! Like you. Na love at first sight kay Christina. Simula noong hindi mo na siya pinakawalan pa.”

“Oo naman. Kung mahal mo ang isang tao ay dapat ipakita mo sa kanya. Kaya iyon ang ginagawa ko. Lagi lamang akong naghihintay sa kanya. Ganun ko siya kamahal. Kaya ikaw. Huwag kang magpapadalos dalos sa paghahanap ng mabbf mo. Sinasabi ko sayo. Pipiktusan kita.”

“Oo na boss.. akina nga yan.. lumamig na tuloy ang lugaw ko.” Sabay kuha sa kanya ang lugaw na hawak parin hanggang ngayon.

Tinungo ang kusina at nilagay iyon sa oven para painitin pa.

“Huwag mong ibahin ang usapan. Basta kapag may napupusuan ka na sabihin mo sa akin. Okay! Para makilatis ko siya kung kaya ka ba niyang ipaglaban. Ipagtangol.”

“Bakit makikipagbugbugan ba siya? Frances naman..”

“Hindi ako nagbibiro.” Seryuso at pinanlakihan pa ako talaga ng mga mata.

“Yeah! Ikaw ang unang makakaalam.” Sagot ko para tumigil na siya. Baka mamaya sa paksang pinag uusapan namin ay baka madulas pa ang dila ko at masabing siya ang gusto ko.

“Good. Sige na. Kumain ka na ng makainum ka na ng gamot.”

Naging sunod sunuran ako. Pinagsilbihan pa ako. Kinuhanan ng pinggan at mga kubyertos. Tubig at inihanda pa ang gamot sa harapan ko.

Gusto kong sabihin sa kanya na tigilan na niya ang pagiging mabait sa akin. Huwag iparamdam ang pag aalala sa akin. Dahil sa tuwing ginagawa niya at ipinaparamdam sa akin iyon ay lalong nahuhulog ang loob ko sa kanya.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #2:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“B aby.” Patakbong sinalubong ni Lance si Christina at walang pag aalinlangang hinalikan ito sa harap ng maraming tao.

Oo, isinama na naman ako ni Frances upang salubungin ang girlfriend na galing ibang bansa.

Isang maganda at sikat na modelo ang kasintahan ng kaibigan ko.

Kabilaan na ang pagpa-flash ng camera dahil sa nakilala ang sikat na modelo.

And as usual… maisasabit na naman ang pangalan ni Frances na gustong gusto naman niya. Para malaman daw ng mga magtatangkang pormahan si Christina na may boyfriend na ito.

“Hey! Haha. Wait. Pinagpipyestahan na tayo ng ibang mga tao.” Bahagya namang itinulak ni Christina si Frances pero hindi naman siya lumayo bagkus niyakap pa ito ng mahigpit.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Tumalikod na lang ako para hindi ko na makita pa kung gaano ka sweet si Frances sa iba.

Masakit man pero wala akong karapatang makaramdam ng ganito dahil isa lamang akong kaibigan sa kanya.

Ako lang naman ang umaasa na sana mabigyan ng tugon ang pagmamahal ko sa kanya. Pero imposeble iyong mangyari dahil nakikita ko kay Frances ang kasiyahan habang kapiling ang kasintahan.

Hindi man sa salita kundi makikita sa kanyang mga kilos. Kakaiba ang kislap ng mga mata. Nagnining ang mga mata sa tuwing nakikita si Christina.

Kung ako kaya ang aalis at babalik.. sasalubungin din kaya niya ako ng ganito kainit?

Yeah! Sasalubungin ng yakap pero walang kasamang halik sa mga labi. Sa nuo, maari pang mangyari.

“Hi, Lance.” napalingon ako ng marinig ko ang pagbati sa akin ni Christina. “As I expected. Kasama ka parin ng boyfriend ko.”

“Yeah! ayaw ko sanang sumama kaso hinila ako ng kaibigan ko para may kasama siyang sumalubong sayo.” Patuyang sagot ko dahil naramdaman ko na iba ang tuno ng boses nito.

Hindi naman mahahalata iyon ni Frances dahil nakafucos na lang ang mga mata dito.

Masasabi kong bulag ang kaibigan ko sa kapintasan ng kasintahan. Maganda nga ito sa panlabas na kaanyuan pero may kasamaan naman ng ugaling tinatago ito. Hindi lang nahahalata ni Frances na lagi ako nitong iniirapan kung hindi siya nakatingin. Hindi ko na lang pinapatulan.

“My boyfriend is such a good friend. Hmmm.” Sagot naman nito sabay pulupot ng kamay sa braso ni Frances at inihilig ang ulo sa balikat.

“C’mon.. lets go grab to eat first. I know your hungry now. How about Italian food? What do you like baby?” Pa sweet pa na tanong niya dito.

Lihim akong nagpakawala ng buntong hininga.

“Total naman nasundo na natin siya. Maauna siguro ako.” Kuway saad ko at hindi na sumunod sa kanila.

“Come with us, Lance. Hindi ka din kumain ng agahan.. I know that.”

Yeah! Sa loob ko. Paanong hindi nito alam eh madaling araw pa lang ay kumatok na ito sa bahay ko dahil excited sa pagdating ng kasintahan.

Kape lang ang ipinaloob namin kanina bago nagpunta dito sa airport.

“Mayroon akong kikitain ngayon kaya hindi na ako makaksama sainyo.” Pagsisinungaling ko. Hindi na niya ako mapipigilan ngayon dahil sa GF niya. Ibig sabihin ay nasa 2nd option na lang ako para sa kanya.

Kunot ang nuo niyang tumitig sa akin.

“Sandali lang baby.” Bumitaw naman si Christina sa kanya at lumapit siya sa akin. “Sino naman ang ka meeting mo? Kilala ko ba?” Seryusong tanong niya habang titig na titig sa mga mata ko. Para tuloy ang laki ng kasalanan ang pakikipagkita sa isang tao na hindi siya kasama o hindi siya agad nasabihan.

“Isa sa mga highschool friend ko noon.” Muli ay pagsisinungaling ko sa kanya. Hindi ko gustong tumingin sa mga mata niya kaya pilit kong binabaling ang tingin ko sa iba.

“You sure? Hindi ba pwedeng ipagpaliban ang pakikipagkita mo sa kanya ngayon? Ituon mo na sa pwedeng masamahan kita.”

“Hindi pwede. Ngayon ko na lang din naman siya makikita kaya hindi ko pwedeng ipagpaliban. Sige na… pinaghihintay mo ang girlfriend mo.“pang iiba ko ng usapan na sinabayan ng pagtulak sa braso niya.

Napalingon nga siya kay Christina.

“Call me later if you met that person.” Huling salita bago binalingan ang kasintahan na nainip yata sa ilang minutong paghihintay lang nito sa kanya.

“Yeah.” sagot ko. Nauna na akong naglakad palabas ng airport. Ayaw ko na kasing makita sila na magkaagapay na maglakad. Makita kung paano maging malambing si Frances sa girlfriend.

Masakit ang makita siyang masaya lalo na at hindi ako ang dahilan ng mga pagngiti niya.

---

¤¤¤

“Anong nangyari? Hindi mo yata binuntutan ang bestfriend mo?” si Carla na siyang tinawagan ko kanina para makipagkita sa akin. Pinsan kong buo dahil kapatid ng mama niya ang papa ko.

“Magkasama sila ng gf niya ngayon.” wala sa loob kong sagot dito na may kasama pa ngang buntong hininga.

“Cuz naman. Alam ko ang dinadamdam mo. Mabigat nga ang dinadala mo. Pero kailan ka ba magkakalakas loob na sabihin kay sir Frances ang nararamdaman mo sa kanya.”

“Hindi ko iyon gagawin, Carla. Ayaw kong ako mismo ang makakasira ng pagkakaibigan namin.”

“At ngayon? Nasasaktan ka? Nasasaktan ka na makita siyang masaya sa iba?”

“Bilang isang kaibigan ay masaya ako para sa kanya. Masaya ako na makita siyang masaya. Pero kung papairalin ko ang nararamdaman ko sa kanya ay alam kong masasaktan lamang ako. Masasaktan ako na makitang iba ang nagpapaligaya sa kanya at hindi ako.”

“Hayst. Kung ayaw mong aminin. Simulan mo na lang na kalimutan iyang nararamdaman mo. Kung wala kang lakas ng loob na ipagtapat iyan sa kanya. O di kaya naman.. subukan mong lumayo sa kanya.”

Napatitig ako dito. Parang ang dali lamang ng sinasabi niya.

“Kaya ko pa, cuz. Huwag kang mag alala. Kung talagang hindi ko na kaya ay ako na mismo ang gagawa ng paraan para lumayo sa kanya.”

“Hmmmm. Ahhh. Whatever.. huwag na nga iyan ang pag usapan natin. Ano pala ang atin at napatawag ka kanina?”

Muli na naman akong napabuntong hininga. Sinabi ko nga ang dahilan kung bakit ko siya tinawagan.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

“ Hey! Are you with me?“ Napakurap ako ng ipitik ni Christina ang mga daliri sa tapat ng mga mata ko. Nabaling ang tingin ko sa kanya.

Nilipad kasi ang isip ko kay Lance. Iniisip ko kung sino ang katagpo nito ngayon at hinihintay ko talaga ang tawag niya para malaman kong natuloy ba o hindi na katagpuin ang dati nitong kaibigan noong highschool ayon na din sa sinabi niya kanina.

Pero hanggang ngayon, lumipas na ang dalawang oras ay wala parin akong tawag na natanggap mula sa kanya. Kaya naman hindi ako mapakali.

“Yes baby. May naisip lamang ako.” Sagot ko . Ngumiti at masuyong hinawakan ito sa kamay. Dinala sa tapat ng labi ko at dinampian iyon ng halik. Pinilit na iwinaksi na lang sa isip ko si Lance. Ako na lang siguro ang tatawag sa kanya pagkatapos ng araw na ito.

“Mmmm, napansin ko na parang nililipad yata ang isip mo ngayon. Hmmm.. how about..” ngumiti din ito na may gustong ipahiwatig.

“Huwag mo akong hamunin baby. I always ready for that matter.” Sagot ko ng makuha ang gusto nitong ipahiwatig.

Nagpapalipas lang kami ng oras dahil sa katatapos naming mag agahan. Gusto ko pa itong ipasyal pero alam kong pagod ito sa naging flight nito.

Hindi ko din nais na ayain agad ito sa ganung bagay pero ito na ang nagbukas ng usaping iyon kaya bakit ko tatanggihan kung iyon din naman talaga ang isa sa balak ko.

To spend more time with her. To claim what is mine.

“Mmmm. Wanna go?” Hinila ang kamay na hawak ko at pumatong iyon sa hita ko sa ilalim ng lamesa.

“Don’t tease me, baby. Masama magalit ang alaga ko.” Bulong na sabi ko dito at hinuli ang kamay nito.

“Mmmm, show me, darli’n. Kung paano magalit ang sinasabi mong alaga.”

Ngumisi ako. Hindi lang sweet si Christina. Hindi lang din basta mahinhin dahil kapag kami na lang ang magkasama ay doon lumalabas ang pagkawild niya. At hindi ako nabibigo sa tuwing inaangkin ko siya.

“Yours or mine?”

“Yours, darlin.” Agad niyang sagot. Dahil sa hindi natuloy kanina ang pagpunta namin sa isang Italian restaurant ay sa mismong gusali na lang ng kompanya kami tumuloy. Mas malapit na din kasi sa condo unit ko sa taas at sa unit niti sa nasa isang palapag ng gusali.

Walang salitang hinila ko ito pero nasa mga labi namin ang isang ngiti. Ngiti na magdadala sa amin sa mundo ng kaluwalhatian.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sweetdreams baby.” Isang damping halik sa nuo nito ang iginawad ko bago ako maingat na umalis sa tabi niya.

Inayos ang kumot nito bago ako nagtungo ng banyo para maligo.

Alas otso na ng gabi at inubos namin ang mga oras kanina sa ibabaw ng kama.

Namiss ko talaga iyo kaya halos hindi ako makuntento sa isang beses lang na pag angkin dito.

Bihira ko kasi siyang makasama dahil sa kabilaan ang paglipad niya sa iba’t-ibang bansa para sa kanyang modeling career. Hindi ko naman ito nais itali sa relasyon namin. Gusto ko itong suportahan sa mga gusto. Sa mga hilig nito. Kung saan at kung ano ang makakapagpasaya dito ay handa kong ibigay iyon hanggang kaya ko.

Ganun ko kamahal ang girlfriend ko na minsan ko ng ipinangako na ito ang gusto kong iharap sa altar at makasama habang buhay.

Hindi mawala-wala ang ngiti sa mga labi ko habang pinagmamasdan ko na ito matapos akong makaligo.

Hindi nakakasawang pagmasdan ang maganda nitong mukha. Payapang payapa ang pagkakapikit niya.

“Sleeptight baby. I will wake you up later for the midnight snack.” Pilyong bulong ko dito ng yukuin ko at dampian ng halik sa labi.

Hindi naman ito kumakain sa gabi kaya hindi na kailangang gisingin pa ito. Alam ko din na mas nadoble pa ang pagod nito ngayon matapos ang tatlong beses na pag angkin ko dito kanina.

Susulitin ko ang mga araw na makasama ito.

Tatlong linggo lang ang bakasyon nito dito sa Pilipinas dahil may tour naman ito sa susunod na buwan para sa pagmomodelo.

Sasampa na sana ako ng kama patabi dito ng bigla kong maalala si Lance.

Hindi ko mapigilan ang pagkunot ng nuo ko. Bakit ko ba nakalimutan na tawagan ito kanina?

Mabilis na lumabas ng silid ko matapos kong hilain ang roba na siyang tanging bumalot na lang ng katawan ko na tanging puting panloob na lang ang nasa ilalim.

Lumabas ng condo at tinalunton ang condo niya.

Tatlong beses akong nag doorbell pero walang Lance na nagbukas ng pinto kaya mas lalong nalukot ang mukha ko dahil doon.

Bumalik ako ng condo ko at kinuha ang sarili kong susi sa condo niya at walang pag aalinlangang binuksan iyon.

Malayang pumasok sa loob ng condo niya tulad na lang ng dati kong ginagawa pero walang Lance na sumalubong sa akin sa sala.

“Lance?” Tawag ko sa pangalan niya pero sadyang walang sumagot.

Tinignan ko sa kusina, sa silid pero wala siya. Walang bakas na umuwi na siya. Kahit na gusto ko sanang maghintay sa loob ng condo niya ay hindi ko magawa dahil baka magising si Christina na wala ako sa tabi niya.

“Lance, you owe me an explanation.” Gigil na bulong ko habang pabalik ako ng condo ko.

Sinubukan ko ding tinawagan ito pero hindi nito sinasagot.

“Darli’n, bakit di ka pa natutulog?” Napalingon ako ng marinig ko si Christina. Kinukusot ang mga mata na naglakad palapit sa akin kung saan ako nakaupo sa sala.

Nagpakawala ako ng buntong hininga at pilit na kinakalma ang sarili ko sa kaalamang hindi pa umuuwi ang kaibigan ko.

“Mmmm, hindi pa ako inaantok baby. How about you. Are you hungry?”

“No.” Sagot nito sabay iling. Umupo ito mismo sa kandungan ko. Tanging ang dalawang malilit na tela lang ang bumabalot sa maganda nitong katawan na nakapagpabuhay na naman ng dugo ko.

Ibinaon ang mukha sa balikat ko.

“Wanna do it again?” Tanong ko. Tuluyang binitawan ang cellphone ko at humawak na sa malambot nitong balat ang mga palad ko.

“Here?” Tanong nito pero umayos ito ng upo sa ibabaw ko. Inilihis ang suot kong roba at itinapat mismo ang pagkababae niya sa gitna ko. “You got hard so easily darli’n.” Sabi pa nito na nagsimulang gumiling sa ibabaw ko.

“Because of you baby. You always make me this hard.” Sagot ko. Sinimulang halikan ito sa balikat. Maglakbay ang kamay ko sa bawat bahagi ng katawan niya. Sambahin siya ng buong puso.

Habang sinasamba ko ang isa sa malusog na dibdib niya ay kumilos na siya para ilihis ang maliit na tumatabing sa kaselanan niya. Inilabas ang kanina pang matayog na hindi na maitago sa suot kong panluob.

“I like you here even more. So huge..” sabi niya habang nilalaro na ng kamay niya ang buong laki ko.

Dahil nagkalat lamang ang condom sa condo ko dala ng laging paghahanda kapag dumadating siya ay kailangan ko ng proteksyon para hindi siya mabuntis.

Kahit na gustong gusto ko na itong mabuntis ay hindi ko magawa dahil ayaw pa nito. Hindi pa daw ito handa dahil namamayagpag pa ang kasikatan nito sa pagmomodelo at ayaw daw nitong masira ang magandang hubog ng katawan.

“Yes baby.. that’s just for you. Just belong to you.” Sagot ko matapos nito akong lagyan ng condom. “ uhmmm.“ Bahagya kong nakagat ang utong niya ng maramdaman ko ang pagtapat ng kanya sa laki ko at walang pag aalinlangan inupuan iyon. Naramdaman ko ang kalaliman niya. Ang init ng pakiramdam habang nasa loob niya.

“Ugh.. ahhhhh.” At nagsimula na nga siyang gumalaw sa ibabaw ko.

Mas madodoble siguro ang sarap na nararamdaman ko kung walang sagabal na bumabalot sa pagkalalaki ko.

Gusto ko talagang maramdaman ang natural na init na didikit sa buong laki ko na walang sagabal. Iyong maramdaman ang pagdulas ng laki ko sa lagusan nito.

“Ugh.. uhmmm..” ungol niya. Napapaliyad. Hawak ako sa balikat na bihasang gumigiling na sa ibabaw ko.

“Baby.. uhmmm..”

“Yes, darli’n. Fuck me more… ugh..”

“No baby.. this is not just fuck… this is how I make love to you.. I love you baby.”

“Uhmmm.. I love you to Darli’n. Ahhhhh…”

At sabay na narating ang dulo ng kaluwalhatian.

¤¤¤ ¤¤¤

Dahil sa kasama ko na sa halos lahat ng oras si Christina ay hindi ko pa nasisita si Lance simula ng unang araw na dumating si Christina.

Hindi na kasi ako nagkaroon ng oras para makausap ito ng maayos dahil ayaw ko namang biguin si Christina na makasama ako. At sa tatlong linggo na kasama ko ito ay hindi mapapantayan ang ligayang naramdaman ko.

Gusto ko pa itong makasama pero kailangan ko itong pakawalan at hayaang umalis para sa trabaho nito.

“I love you baby. Tawagan mo ako agad kapag nakalapag na ang eroplanong sinakyan mo.” Bilin ko habang nakayakap ako dito. Parang ayaw kong matapos ang pagyakap ko dito. Gusto kong ikiulong na lang ito sa mga yakap ko.

“Yes, darli’n. I will. And always takecare too.”

“Yeah!.” At bago ko tuluyan siyang pinakawalan ay ginawaran ko muna ito ng isang halik na puno ng pagmamahal.

“Bye bye.”

Magkakasunod na buntong hininga ang pinakawalan ko habang pinapanuod ang paghakbang nitong palayo.

Ilang buwan na naman ang hihintayin ko para muling makapiling ito. Parang gusto ko agad hilain ang oras, araw, linggo at buwan para narito na agad siya sa tabi ko.

“I love you baby.” Bulong ko ng tuluyan ng nawala ito sa paningin ko. Tuluyan na itong nakapasok sa loob.

Kalahating oras at mahigit pa ang hinintay ko ng tuluyang lumipad ang eroplanong sinakyan nito. Doon na din ako nagpasyang umuwi.

Muling gugugulin ang sarili sa trabaho para hindi ko siya mamiss masyado. Pagtutuunan ang ibang mga bagay para hindi ko siya madalas na maalala at hindi ako masyadong mangulila.

Saka may bagay pa pala akong tatapusin. Iyon ay ang tungkol kay Lance na bihirang umuwi ng condo niya nitonf nakaraang tatlong linggo.

“Hey! Where are you?” Tanong ko ng sa wakas ay sinagot na nga niya ang tawag ko sa unang ring palang.

“Nasa trabaho ako.” Balewala namang sagot niya. “Bakit? Naihatid mo na ba ang gf mo?”

“Yeah! Hintayin mo ako diyan. Kailangan nating mag usap.” Agad ko siyang pinutulan ng linya para hindi na siya makasagot pa.

Dalawampong minuto ang ginugol ko bago ako makarating sa kompanya. At siya agad ang hinanap ko pero sabi ni Marla na may sumundo daw sa kanya.

“What?” Kunot ang nuong tanong ko. Tampal ang nuo ko. “Sinong sumundo sa kanya?”

“Hindi ko pa alam kung sino sir. Iyon naman a g sinabi niya kanina bago umalis.”

“Damn you, Lance. Iniiwasan mo ba ako?” Naibulalas ko. Galit na pumasok ng opisina ko bago ko siya muling tinawagan.

“Where are you? Sinabi kong mag usap tayo ngayon?” Hindi ko mapigilang pagtaasan siya ng boses.

“Sumisigaw ka ba? Hinintay naman kita kaso may dumating kanina at hinahanap ako sa baba. Babalik din ako agad.. bosssss.” Sagot niya.

“Nagawa mo pa akong tawaging boss sa lagay na iyan? Sa kalagitnaan ng oras sa trabaho ay wala ka?”

“Heler.. anong oras na kaya. Tanghalian na boss kaya pwede akong magpahinga.” Patuyang sagot niya. Nakikinita na nakataas pa ang isang kilay niya habang sinasabi iyon.

Muli kong natampal ang nuo ko. Oo nga naman. Pasado alas dose na ng tanghali kaya tama naman siya.

“Okay! Just see me after lunch break.” Sabi ko na lang. Papatayan ko na sana siya ng linya ng may marinig ako na boses ng lalaki sa background nito.

“Here, have a drink.”

“Thank you.”

“Lance Almonteeeeee.” Malakas na sambit ko sa pangalan niya bago ako nakarinig ng end tone sa kabilang linya.

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“

L ance Almontee…..“ halos mabingi na yata ako sa pagtawag niya sa pangalan ko. Napangiwi pa ako at napatingin sa screen ng cellphone ko bago iyon pinatay.

Napasimangot ako na ibinalik sa bulsa ng polo ang cellphone ko bago ako bumaling sa kausap ko.

“Are you okay?” Tanong nito.

“Oo, pasensya ka na. Ang boss ko kasi tumawag.” Sagot ko.

Well, ang kausap ko ngayon ay isa sa kaibigan ng pinsan kong si Carla. And Carla said that this guy is a bisexual at sinabing gusto daw ako nito.

Sa una ay ayaw kong patulan dahil hindi ko naman talaga gustong makipagkita o makipagdate sa iba. Pinilit lamang ako ni Carla. Ito daw ang isa sa mainam na paraan para makalimutan ko si Frances. Makalimutan ang nararamdaman ko sa kaibigan ko.

Pero.

“Okay lang ba na dito tayo kumain?” Sabay tingin sa paligid. Isang maliit at sempleng restaurant lamang.

“Oo naman. Hindi naman ako mapili.. pero hindi ka ba naasiwa na makita ka ng iba na may kasamang lalaki? Sa mga ganitong pampublikong lugar?” Tanong ko dito. Ito na ang pangatlong labas namin.

Sa una at pangalawa naming pagkikita ay sa apartment lang ng pinsan kong si Carla. Kaya hindi ko inaalala ang sasabihin ng iba.

But now.. this is the 3rd time na magkita kami at sa publikong lugar na talaga.

“Okay lang sa akin. Hindi ko iniisip ang i ju’judge sa akin ng iba hanggang wala akong naagrabyado isa man sa kanila.”

Napatingin naman ako dito ng ilang sigundo sa naging sagot nito. Tama nga naman. Kahit na ang ibang tao ay mapanghusga talaga sa mga katulad naming mga gay. Iisiping mga salot sa lipunan.

“Ikaw?”

“Me either.” Sagot ko naman. Hindi naman ako natatakot dahil proud ako sa kung sino ako dahil ang pinagsilbihang mama ko ng ilang dikada ay proud sa pamilya nila kahit na parehong lalaki sila.

“Mabuti naman. Inaalala ko din ang panig mo. Baka hindi ka sanay at mailang na kasama ako.” Magaan itong magbitiw ng mga salita na siyang mas nakakaasiwa.

Nasanay ako sa kung paano ako kausapin ni Frances. Iyong natural lang. Hindi ko kasi alam kong ganito ba talaga ito magsalita o sadyang binabago lamang.

“Ayos lang.” Matipid na sagot ko. Hindi din ako sanay na makipag usap sa hindi ko pa masyadong kakilala. Nakakailang.

Hindi naman nagtagal ay dumating na ang order naming pagkain. Pero.. bago pa man ako makapagsimulang kumain ay nagulat na lang ako ng may biglang tumabi sa akin.

“Frances. Anong ginagawa mo dito?” Gulat na tanong ko. Pinanlakihan lang ako ng mata bago binalingan ang kasama ko.

“Who are you?” Tanong niya dito na nagulat pa. Nakatingin ito sa kamay niyang umakbay sa akin.

“Jasper.” Mahinang sagot naman nito. Bigla tuloy nagkaroon ng kakaibang tensyon sa paligid dahil sa pagdating niyo.

Upang mabawasan ang tensyon sa pagitan namin ay tinapik ko ang kamay niya na nasabalikat ko. Hindi niya agad iyon inalis kaya naman ako na mismo ang nang alis sa kamay niya.

“Boss ko pala.” Pakilala ko sa kanya kay Jasper.

“And I’m his bestfriend.” Pagdadagdag niya na sertusong tumingin kay Jasper. Kinilatis na kung nakatayo lamang ito ay titignan niya ito mulo ulo hanggang paa.

Nailing na lang ako.

“Pasensya ka na Jasper. Kaibigan ko ang boss ko mula pa pagkabata.” Pagpapaliwanag ko. “Boss, kumain ka na ba? sumabay ka na lang sa amin kumain kung hindi pa.” Pag aaya ko sa kanya at pang iiba na din ng usapan.

Hindi man namawala ang tensyon sa pagitan naming tatlo ay kahit papano ay natapos naman ang tanghalian ng maayos.

Hindi ko na din tinagalan ang pakikipag usap ko kay Jasper dahil tama ako kanina. Ng magpaalalaman na kami at sabay sabay na lumabas ng maliit na restaurant ay tinignan nga ni Frances ito mula ulo hanggang pa.

“I don’t like him for you.” Napatingin ako sa kanya ng magsalita ito. Nauna na kasing umalis si Jasper sa aming dalawa.

“Why?”

“Scam. Nagbabait baitan lamang siya. Wala akong tiwala sa kanya.”

“Paano mo naman nasabi?”

“Matino akong lalaki. Alam mo iyan. Kaya alam ko kung matino o hindi ang isang iyon.”

Napalabi ako. Ako naman ang hindi makaiwas na tignan ito mula ulo hanggang paa.. paa hanggang ulo.

“Why?” Kunot na nuong tanong niya.

“Nothing.” Sagot ko. Baka maidagdag ko pang sabihin na mas maganda ang tindig niya. Mas gwapo.

“Good. Huwag ka ng lumabas kasama ang isang iyon.” Kuway saad niya bago ako inakbayan. “Lets go.. magpapaliwanag ka pa sa akin kung bakit hindi ka umuuwi ng maaga sa condo mo.”

“Huh.”

“Huh!.” At heto na naman kami. Ngayong wala ang gf niya ay sa akin na naman matutuon ang pansin niya. Na siyang nagiging dahilan para lalong mahulog ang loob ko sa kanya.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #3:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

N aging abala kami ni Frances sa pagsasaayos ng mga papeles na ipinasa sa amin ng bawat departamento ng kompanya niya.

Hindi na namin napansin ang paglipas ng oras hanggang sa marinig ko ang kanyang pagtawa.

“What?” Kunot ang nuo ko na mapaangat ang ulo ko sa kanya. “Ano naman nakakatawa?”

“Hindi ka man magsalita, hindi makakapahsinungaling ang tiyan mo.” Natatawang sagot niya.

Binitawan ang mga papeles na binabasa. Inunat ang mga kamay.

“Ahhhhh.. nakakangalay. Tama na muna iyan. Gutom na din ako.” Sabi niya na sinabayan ng pagtayo. “Ouch! Humihina na yata ang balakang ko.”

Taas ang kilay kong tumingin aa balakang niya na ngayon ay hinihilot niya. Bigla na naman tuloy gumana ang imahinasyon ko.

“Ano?”

Napakurap ako ng ipitik niya ang mga daliri sa tapat ng mga mata ko.

“Gutom na gutom ka na ba kaya ka napapatulala diyan?”

“O-oo. Ikaw kasi. Ginugutom mo mga empleyado mo.” Mabilis na sagot ko.

Binitawan ang ginagawa ko at mabilis na tumayo.

“Tara na nga. Nagyayaya lang dami mo pa sinasabi.” Nakalabi kong sabi sa kanya at nauna na akong maglakad palabas ng opisina niya.

Sa opisina na kasi niya ako mismo naglalagi. May sarili akong maliit na lamesa para sa mga gawain ko bilang PA niya.

“Oo na nga..” katulad ng dati at hindi na ako nagulat pa ng umakbay siya sa akin. Pero hindi parin maiiwan ang malakas na pagtibok ng puso ko.

Noon ay parang wala lang ang pagkakadikit ng katawan namin pero ngayon. Kaunting pagsagi ng balat ay nagdudulot ng pagwawala ng pagtibok ng puso ko. Pamumula ng pisngi ko.

Tanging nagagawa ko na lang ay ang piliting maging kalmado sa mga ganitong pagkakataon para hindi niya ako mahalata.

Gusto kong umiwas pero hindi umubra dahil ang dami niyang tanong sa akin bakit para daw akong umiiwas at kung ano ano pang tanong na hindi ko masasagot ng hindi madadamay ang nararamdaman ko.

Kahit mahirap ay kinakaya ko parin naman.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mauuna na ako mamaya. Dadaanan ko pa si Carla mamaya.”

“Hmmm.”

“Tapos, hindi ako makakasabay ng dinner sayo.” Pagbibilin ko habang abala parin naman ako sa pag aayos ng mga papeles na pipirmahan niya.

Hindi na siya sumagot. Abala siguro sa ginagawa kaya hindi na niya ako sinagot pa.

Hinayaan ko na lang. Hindi ko na din naman naiangat ang mukha ko sa ginagawa ko kaya hindi ko din makita kung ano talaga ang ginagawa niya.

Ilang minuto din ang lumipas bago ako nagpasyang tumigil sa ginagawa ko para ipasa na sa kanya ang mga natapos ko ng naiayos.

“Huh.” Natigilan ako. Dahil sa paglingon ko. Mahimbing na sa pagkakatulog ang Frances na nakita ko.

Kunot ang nuo kong nilapitan siya.

Gigisingin ko na sana siya pero may nag udyok sa akin na huwag siyang gisingin.

Maingat na lumapit pa ako sa kanya. Walang ingay na hinila ang isang upuan at itinabi iyon sa kanya.

Ang kamay na nakapatong sa lamesa niya ang ginawang unan. Nakatagilid ang ulo niya kaya kitang kita ko ang maamo niyang mukha.

Bahagyang nakaawang ang mga labi na may mabining paghilik.

Marahang humaplos ang kamay ko sa pisngi niya na sininguradong hindi siya magihising sa pagdampi ng palad ko sa kanya.

“So handsome parin.” Bulong ko.

Sa mga ganitong pagkakataon lamang ako malayang nakakatitig sa kanya ng puno ng pagmamahal. Mahahaplos ang pisngi niya ng puno ng pag iingat. At lalo na ang madama ang mga labi niya ng mga daliri ko na hindi ko magawa kapag gising siya.

“Masasabi kong napakaswerte ng Christina na iyon dahil mahal na mahal mo siya.” Mahinang boses na saad ko habang patuloy ako sa masuyong paghaplos sa pisngi niya at pahdama ng daliri ko sa labi niya.

Sa pagtitig ko sa kanya ay para akong nahihipnotisno na kumilos at inilapit ko ang mukha ko sa mukha niya.

“Just this one.” Bulong ko. Bago ko tuluyang dinampian ng halik ang labi niya. “I love you Frances.”

Para akong natauhan at bumalik sa tamang huwesyo ang pag iisip ko ng kumilos siya at mabilis ang ginawa kong paglayo sa kanya.

Hindi naman siya nagising bagkus kinusot lamang ang labi niya at ipinagpatuloy ang pagtulog.

Napasimangot ako. Kahit ba naman sa pagtulog niya ay ramdam niya na hindi si Christina ang humalik sa kanya.

Nakakasakit ng damdamin na kahit mahimbing na siyang natutulog ay ayaw niyang magpahalik sa iba.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Nagpalipas lang ng ilang minuto bago ako nagpasyang gisingin siya.

“Hoy! Frances.. gising na.” May kasamang pag alog sa balikat niya.

“Mmmmm.” Gumalaw siya at unti unting nagmulat. Kinusot ang mga mata at nag-inat.

“Ugh! Nakatulog pala ako.” Saad niya na may kasamang paghilot ng sintido bago tumingin sa akin. “Matagal ba ako nakatulog?”

“Huh! H-hindi naman. H-hindi ko din napansin kasi nakafucos lang ako sa ginagawa ko.” Sagot ko. Hindi makatingin ng derstso sa kanya dahil sa kabalbalang ginawa ko.

Ano na lang kung nagising siya mismo habang magkadikit ang labi namin. Ano na lang ang gagawin ko at ipapaliwanag ko kung sakali?

“Ganun ba? Anong oras na ba?” Tanong pa niya na tumingin naman sa relo na nasa kamay. “Uwian na din pala. Sabay na tayong umakyat mamaya.”

“Hindi na. Pupuntahan ko pa si Carla mamaya para maihatid sila ni mama sa terminal ng bus para sa pag-uwi ng probinsya.” Sagot ko.

“Di samahan na kita. Para sabay na tayo umuwi. Wala naman din akong gagawin mamaya. Sakay na lang sila ng kotse ko para tipid sa pamasahe kahit man lang hanggang sa terminal ng bus.”

“Hindi na kailangan. Ako na lang.”

“No! I insist. Saka pwede ba. Lagi ka na lang tumatanggi kapag gusto kitang samahan.”

“Ayan na naman tayo. Sinasanay ko lang ang sarili ko.” May katutuhanang sagot ko. Palaging ganito ang tanong niya sa tuwing umiiwas at tumatanggi akong samahan niya. “Hindi habang buhay ay lagi kitang kasama.”

Totoo naman iyon. Kapag natuloy ang balak niyang pakasalan si Christina ay malabo na ang palagi naming paglabas na magkasama. Kaya habang maaga pa ay sasanayin ko na ang sarili kong lumayo sa kanya.

Hindi naman siguro ako darating sa puntong mamamalimos ng kaunting oras niya para lang makasama ko siya.

“Kaya nga habang wala pa tayong sariling pamilya, dapat sulitin natin ang pagsasama.” Sagot niya na nakapagpatigil sa akin at napatitig ako sa kanya. “Hindi na natin magaga ang palaging magsama kapag natuloy ang balak kong pakasalan si Christina.” Di yata’t nabasa ang laman ng isip ko sa mga sinabi niya.

“Ah basta. Ako na lang mag isa. Saka hindi ka ba uuwi sa inyo sa A. Place. Matagal ka ng hindi umuwi doon ah.” Kuway pang iiba ko ng usapan.

“Sina daddy at papa ang bumibisita sa akin palagi. Hindi mo lang nakikita dahil palagi ka ng nagkukulong sa condo mo.”

“Uhmmm.. gusto ko lang namang magpahinga ng maaga at mapayapa.”

“Bakit? Hindi ka ba nakakapagpahinga ng maayos? Aba’t ang ganda nga tulog mo lagi kapag nasa condo mo ako.. haha. Lakas mo pa humilik.”

Tinampal ko ang braso niya. “For your information Mr. Anderson. Hindi ako naghihilik.”

“At paano mo naman nasiaiguro iyan? Tulog ka paano mo malalaman?”

“Basta.. baka ikaw dyan.. hmmp.” Sabay talikod sa kanya. “Heto o. Pirmahan mo na nga iyan.. nabasa at naayos ko na ng mabuti iyan kaya di mo na kailangang uliting basahin.”

“Iniiba ang usapan. Ahahaha.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata dahil sa tinatawanan niya ako. “Haha.. sige na. Hindi na ako tatawa.. basta sasama ako sayo mamaya. Tayo na ang manghahatid kina tita Arlyn mamaya at kay Carla.”

“Bahala ka.” Ipinatong na sa lamesa niya ang mga papeles na naayos ko. Nakangiti lamang siya na tumingin sa akin bago binalingan ang pipirmahan.

Wala na akong naging pagtutol sa pagsama niya. Dahil wala na din namang magahawa ang pagtanggi ko na huwag siyang sumama.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mag ingat kayo sa pag uwi mama.” Paalam ko kay mama at kay Carla ng makasakay na sila ng bus.

“Yes baby.”

Naiwan sa ere ang kamay ko ng marinig ko si Frances na may kausap sa phone.

Ang ngiti ko kanina na para kina mama ay nawala dahil seryuso na akong napatingin sa kanila.

Kahit na maingay ang paligid ay dinig na dinig ko ang pakikipag usap niya sa kasintahan.

“Are you okay?.. hmmm.. just take a medicine for your cold then rest… hiling ko na sana nandiyan ako para alagaan ka.” Nag aalala ang boses na kausap niya sa kasintahan.

Dahil natuon na ang pansin ko sa kanya ay hindi ko na namalayan na nakaalis na pala ang bus na sinakyan ng mama at ni Carla.

Tanging ang likod na lang ng bus ang nakita ko hanggang sa tuluyan na itong lumiko at hindi ko na nakita pa.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Hindi na ako nagsalita pero kinalabit ko siya sa balikat at sinabihan sa mahinang tinig na aalis na kami.

Sumunod naman siya habang patuloy na nakikipag usap sa kasintahan hanggang sa makasakay kami ng kotse niya.

Ayon na din sa naririnig ko mula sa kanya ay may sakit na sipon, ubo at lagnat ang kasintahan at alalang alala naman siya dito.

Sa nakikita ko sa kanya ngayon ay kung nakakalipad lang o nakakapag teleport siya ay baka ora mismo ay pinuntahan na niya ito.

“I love you baby. Mag ingay ka diyan please. Nahihirapan din ako kapag nahihirapan ka.” Patuloy na pakikipag siya dito.

Napakagaan, napakalambing. Puno ng pag aalala at pagsusumamo habang kausap ang kasintahan.

Nakakainggit si Christina na madalas kong ihiling na sana ako na lang ang nasa kalagayan ni Christina at ako ang mahal niya.

“Yes baby.. I miss you a lot. I really miss you so much.”

Parang kinukurot ang puso ko sa mga naririnig ko na nagpapahayag ng pagmamahal niya dito. Gusto ko ding masabihan na miss na miss niya ako. Gusto ko ding marinig mula sa kanya na mahal din niya ako.

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Hanggang pangarap na lamang ako. Hanggang panaginip na lang mangyayari ang mga nasa isip ko.

“Sige na baby. Mag ingat ka palagi diyan. Tatawag ako ulit mamaya kapag nakauwi na ako. I love you again and again baby.” Na sinabayan ng isang halik mismo sa cellphone niya.

“Kumusta siya?” Kuway tanong ko kahit hindi naman ako interesado.

“She got a cold, fever. Nag aalala ako sa kanya, Lance.”

“Yeah! Natural lang iyan dahil mahal mo siya. Nasabihan mo naman siya na uminom ng gamot.”

“Sana nga gumaling siya agad. Parang gusto ko siyang puntahan ngayon.”

“As if ganun naman kadali. Saka kaya naman niya alagaan ang sarili niya dahil hindi na siya bata. Kaya huwag mong masyadong pag aalalahanin yang kaaintahan mo.”

“Hindi ko mapigilan. Gusto ko siyang puntahan at ako ang mag alaga sa kanya.” Pagpapatuloy niya sa mababang boses na puno talaga ng pag aalala sa kasintahan.

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko.

Nakakainggit naman talaga. Mahal na mahal niya si Christina.

“Yeah! I know that. So can we go now? Or you want me to drive.”

“Yeah! We must go home first para matawagan ko din siya agad.” Pinaandar ang kotse at minaneho na nga iyong pauwi.

Wala na siyang imik. Ng makarating kami ng sa gusali ng condo unit namin ay nakatingin na lang siya sa cellphone niya.

As usual. Ang wall paper niya ay ang larawan ni Christina.

“Good night.” Nadismaya ako ng hindi siya sumagot. Basta na lang ikinaway ang kamay at pumasok na sa sariling condo unit.

Naiwan akong nakatingin sa nakasarang pinto na pinasukan niya.

“Hindi ako magiging hadlang ng kaligayahan mo. At sana patuloy ka lang maging masaya sa kanya.” Naibulong ko habang titig na titig parin ako sa pinto.

Halos isang minuto din ako nakatayo doon bago ako nagpasyang pumasok sa sarili kong unit.

Pasalya akong umupo ng sofa ng makapasok ako. Naihilamos ang mga palad ko sa mukha ko at nagsimulang tumulo ang mga luha sa mata ko.

Walang kami. Dahil magkaibigan lang kami kaya hindi dapat ako makaramdam ng paninikip ng dibdib sa sakit na nararamdaman ko.

Oo, masaya na ako na nakikita siyang masaya kahit hindi ako ang dahilan ng mga pag ngiti niya.

Kahit masakit, ay wala akong magagawa. Kundi ang maging masaya para sa ikaliligaya niya.

“Frances..” usal ko sa pangalan niya. “Kakausapin mo pa kaya ako. Kung malaman mo ang nararamdaman ko para sayo?”

Napakahirap ang magmahal ng isang tao, na kaibigan lang ang turing sayo.

Masama na ba akong tao, kung aaminin ko na minsan naihiling ko na sana, maghiwalay silang dalawa?

Pero.. sa naisip ko.. alam kongmasasaktan ang kaibigan ko. Dahil mahal na mahal niya si Christina.. higit pa yata sa pagmamahal sa sarili niya.

¤¤¤ ¤¤¤

Tatlong beses na akong nagdoorbell pero wala akong makuhang sagot mula sa kanya.

Dati rati naman ay siya pa ang nauunang kumatok sa pinto ng condo ko pero hindi ko nahintay kaya naman ako na mismo ang kumatok sa pinto niya.

May dala akong breakfast para pagsaluhan namin. Sabay kaming nag aagahan basta wala ba ang girlfriend niya kaya nasanay na ako sa umagang kasabay siyang kumain.

“Hey! Frances.. openthe door.” Malakas na tawag ko sa kanya pero nanatiling walang sagot mula sa kanya.

Kunot ang nuo ko na ibinalik sa loob ng condo ko ang niluto kong agahan bago siya muling kinatok.

Doorbell at pagkatok na ang ginawa ko pero wala padin.

“Frances.” Pagtawag kong muli sa kanya.

Nagpalipas muna ako ng ilang minuto bago ako nagpasyang buksan ang condo niya gamit ang duplicate key na nasa akin.

Hindi ko naman ugali ang gamitin iyon dahil pinagbubuksan naman niya ako agad kung kakatok ako pero ngayon..

Kailangan kong malaman kong bakit hindi niya ako pinagbubuksan.

“Frances?” Tawag ko sa kanya. Ang dilim ng paligid kaya naman nagpasya akong buksan ang ilaw na nasa tabi lamang ng maindoor.

At ganun na lang ang pagkagulat ko ng makita siyang nakahandusay sa sahig kasama ang mga nagkalat na bote ng alak.

“Frances.” Agad ko siyang dinaluhan. “Anong nangyari sayo?” Tinapik ko pa siya pisngi na para lang gumising siya pero nasa kalaliman siya ng tulog dala ng pagkakalasing niya.

Napakasangsang ng amoy ng alak na lumalabas sa katawan niya kaya naman kumilos na ako para ipahiga siya sa sofa.

Nahirapan ako dahil sa laki ng katawan at bigat niya. Gusto ko man sanang malaman ang dahilan kung bakit siya naglasing ay hindi na muna iyon ang inuna ko.

Binanyusan ko siya para palitan ng damit. Matapos ko siyang malinisan ay isinunod ko naman ang buong sala. Sa may kusina at pati sa silid niya ay nagkalat ang ilang mga gamit.

Parang nagwala siya.

Pero ano ang dahilan niya para magwala siya?

“What happen?” Tanong ko sa kanya kahit alam ko namang wala akong sagot na makukuha mula sa kanya.

Masuyong hamaplos ang mga palad ko sa sa pisngi niya habang pinagmamaadan siya.

Maayos lang siya kagabi bago kami naghiwalay. Pero bakit ngayon….

“Frances? Anong nangyari?” Paulit ulit kong tanong na gusto ko ng magkaroon ng kasagutan.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #4:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

Nakatitig at pinagmamasdan ko lang siya ngayong mahimbing na siyang natutulog.

Katatapos ko lang siyang banyusan at bihisan. Walang halong malisya dahil nahahabag akong nakikita siyang ganito.

Ang mga tanong na nabuo sa isip ko ay gusto ko ng mabigyan ng kasagutan pero paano ko malalaman kung ganito naman ang ayos niya.

Nasa kailaliman ng tulog at hindi ako makakasiguradong magigising din siya agad.

“Hmmmm.. Christina.. mahal ko.” Mga daing na nakapagpakunot ng nuo ko. Pabaling baling pa ang ulo niya habang patuloy sa pagbigkas ng pangalan ni Christina at sinasabing mahal na mahal niya ito.

“Hah! Kahit na lasing ka. Pangalan parin niya ang tinatawag mo.” Mahinang saad ko. Mahina ding pagak na tawa. “Pero bakit ka naglasing? Anong dahilan mo?” Tanong ko kahit na alam kong wala akong sagot na makukuha sa kanya.

“Christina. You are mine.” Mahinang usal niya na patuloy sa pagbaling ng ulo.

Napakaswerte at iyon ang paulit ulit kong masasabi kay Christina dahil sa totoong pagmamahal ng kaibigan ko sa kanya.

“Yeah! I know. That you love Christina with all your heart, your soul.” Kahit na parang pinipiga ang puso ko sa katutuhanan na walang para sa akin.

“Hmmm.. Christina… Christina.”

Kahit na ang ngiti sa mga labi ko na napaskil ay ngiti ng kalungkutan. Nanatili lamang akong nakatingin sa kanya.

Umangat ang kamay ko at hinaplos siya sa pisngi.

“Hindi ko man alam ang dahilan mo kaya ka naglasing. Nararamdaman ko na mabigat din ang dinaramdam mo kagaya ko.” Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya dahilan para tumigil ang pagbaling ng kanyang ulo.

Kumalma siya. Hindi man nagmulat ng mga mata ay alam ko ng gising na ang kanyang diwa.

Nararamdaman niya ang init na nagmumula sa palad ko.

Ang kaninang mabibigat na paghinga niya ay kumalma hanggang sa tuluyan na naging payapa ang kanyang paghinga.

Pero.. tumindig ang balahibo ko ng hawakan niya ang kamay ko na nasa pisngi niya at dinala iyon sa tapat ng kanyang labi.

Gusto kong hilain ang kamay ko pero para akong naestatwa kaya naman nanatili akong hindi gumalaw.

“Christina. You are mine. Walang ibang aangkin sayo maliban sa akin.” Bulong niya habang dinadampian ng halik ang likod ng palad ko.

“Sana pangalan ko ang binabanggit mo. Wala na akong maihihiling pa kung sakaling marinig ko iyon sayo sa mga pagkakataong ito.” Mahinang usal ko na ngayon ay tumulo na ang luha ko.

At bago pa man ako tuluyang makapag isip ng tama ay hinila na niya ang kamay ko na naging dahilan para matumba ako mismo sa ibabaw niya. Nagmulat siya ng mga mata at tumitig sa akin.

“I knew it. Hindi mo ako matitiis, mahal ko.”

Sa isang iglap lang ay tuluyang nabalot ng katahimikan ang paligid. Tanging pagpintig na lang ng puso ko ang naririnig ko habang sakop na niya ang labi ko.

Matutuwa sana ako dahil sa wakas, maranasan ko ang halikan niya. Pero..

“Uhmmm. Christina.. mahal ko.” Mga salitang lumalabas sa bibig niya.

Ako ang kahalikan niya pero iba ang nasa puso’t isipan niya. At hindi ako ang nakikita ng mga mata niya ngayon.. kundi ang pinakamamahal niyang si Christina.

Nanulak ang kamay ko sa dibdib niya para makaalis ako sa ibabaw niya pero mabilis ang pangyayari at tuluyan akong napailalim sa kanya.

“Frances, this is me. Your bestfriend. Lance.” Saad ko para tuluyan siyang magising sa pagdedeleryo niya sa kalasingan.

“Don’t worry Christina. Hindi ako kailanman magagalit sayo. Alam ko. May mga paliwanag ka.” Pero hindi umipekto iyon dahil si Christina parin ang nakikita niya. “I love you Christina. I really do.” At bago pa man ako ulit makapagsalita ay tuluyan na niya muling sinakop ang labi ko ng isang mapangahas na halik.

“Uhm.” Pilit akong umiiwas pero mas naging mapangahas pa ang halik. Naging malikot ang mga kamay niya na nagdulot sa akin ng panghihina.

Ang kagustuhan kong kumawala sa kanya ay unti unting naglaho dahil nadala na ako ng mga halik niya.

Nanaig na sa buong pagkatao ko ang matagal ko ng itinatagong pagnanasa sa kanya. Tumugon sa halik niya.

Bahagya namang gumaan ang pakiramdam ko ng hindi ko na marinig ang pangalan ni Christina. Naging maganda ang bawat sigundong lumilipas habang nilalasap ko ang sarap ng paghahalikan namin.

“Uhmmm.. Frances..” daing ko sa pangalan niya ng pakawalan ang labi ko. Pinagmasdan niya ako.

Bigla akong naalarma at mabilis na itinakip ang mga palad ko sa mukha ko. Ano na lang ang sasabihin niya kapag bumalik na sa huwesyo ang isip niya.

“No! Huwag mong takpan ang mukha mo, mahal ko.” Bulong niya. Dinampian ng halik ang likod ng palad ko bago iyon marahang inalis.

Hindi ako makatingin ng deretso sa kanya pero pilit na hinuhuli ang tingin ko.

“Look at me mahal ko. Look at me.” Paunti unti akong bumaling sa kanya hanggang sa tuluyan magtama ang mga mata namin.

Hindi siya agad nagsalita kaya inakala ko na nakikilala na niya ako. Nawawala na ang epekto ng alak sa kanya pero…

“I love you, Christina.” Bulong niya bago tuluyang tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

Tuluyan ng tumulo ang luha ko sa katutuhanang hindi ako ang nakikita niya kunti ang kasintahan.

Malakas ang ginawa kong pagtulak sa kanya. Gusto kong makawala na sa masakit na panaginip na ito.

“You can’t run away from me Christina. You are mine. Always mine.” Saad niya sa marahas na tinig saka ako muling sinibasib ng isang marahas na halik.

Wala ng silbi ang lakas ko sa pagnanais kong makawala sa kanya dahil buong lakas niya akong muling ipinahiga. Idinagan ang buong bigat habang marahas na inaangkin ang labi ko.

Mapanakit. Hanggang sa malasaan ko na ang dugo sa labi ko. Hindi pa siya nakontento ay marahas ding inalis ang damit ko kaya napunit na iyon ng tuluyan.

“No! Frances.. wake up. This is me. Lance.” Nagpupumiglas ako sa kagustuhan kong makawala kahit na nilamon na ako ng takot sa buong pagkatao ko.

Bakit ganito na lang ang pagnanais niyang huwag umalis si Christina sa tabi niya at sa ginagawa niya ngayon. He is trying to rape Christina which is me na siyang nagtatamasa ng galit niya.

Nararamdaman ko ang galit sa bawat mararahas na haplos niya sa katawan ko. At ang kagat sa bawat daanan ng labi niya balat ko.

“Ugh.. uhmmmp. N-no.” Pero ang daing ko. At pag iwas sa kanya ay wala ng kabuluhan. Sa pagnanais kong makawala at pagpupumiglas ko ay naubusan na ako ng lakas at tuluyang nanghina.

“Be mine, Christina. Be mine.” Sa bawat kagat na nag iiwan ng masidhing kirot sa bawat marahas na haplos na parang malalapnos na ang balat ko sa bigat ng kanyang kamay ay siyang naging dahilan para balutin ako ng takot sa kanya.

“Ahhhhh.” At sa isang iglap ay para akong mawawalan ng ulirat sa kirot at may kasamang hapdi ng maramdaman ko ang biglaan niyang pagpasok.

Alam kong mangyayari ito ngayon pero hindi ko man lang naihanda ang sarili ko. Naihanda kahit papaano para hindi ako makaramdam ng ganito kasakit sa likod ko.

Doble. Hindi lang doble kundi triple pa ang sakit ang bumalot sa buong pagkatao ko. Sakit sa bawat paglabas masok niya sa katawan ko at sakit sa puso ko na tinuturok ng libo-libong kutselyo dahil sa pangalang binabanggit niya habang nagpapasasa sa pag angkin sa akin.

“Ahhhh.. Christina.. uhmmm so tight.” Daing niya.

Mas masaganang luha ang nag unahang dumaloy sa aking mga mata.

“S-stop. P-please… uhmmmm.. ahhhh.. s-stop, Frances.. wake up.” Patuloy naman ako sa pagdaing na itigil na niya ang ginagawa.

Kahit na matagal ko ng inaasam ang angkinin niya ay hindi ko gugustuhin na sa ganitong paraan. Para na niya akong pinagpipiraso sa sakit na kanyang ipinaparamdam. Ako ang katalik niya pero iba ang nasa isip niya.

Lupaypay na ang aking katawan. Ayaw ko ng gumalay. Ayaw ko ng magsayang ng lakas. Hinayaan ko na lang siyang nagpapabalik balik sa akin.

Ibabaon sa loob ko ang buong laki niya habang binibigkas ang pangalan ni Christina.

“Ahhhh.. Christina.. uhm..”

“S-sige lang.. s-sige lang Frances. Iyong iyo na ang katawan ko pati buong pagkatao ko.” Bulong ko. Ang kamay ko na pilit na iginalaw. Ikinulong sa mga palad ko ang pisngi niya.

“Uhmmm.” Naging mabagal ang paggalaw niya at tumitig sa akin. Naging masuyo ang naging tingin niya kalaunan hanggang sa naging masuyo na ang mga haplos niya. Halik na naging mas magaan at galaw na buong pagmamahal kahit na alam kong hindi para sa akin ang mga iyon. “Christina.. I love you.” At muli akong siniil ng halik at nagpatuloy sa paggalaw.

Galaw na mabagal sa simula hanggang sa bumilis na ng bumilis.

“Ahhhhmm.” Napapaungol ako sa sakit na may kakaibang kiliti na din.

“Mahal ko.. uhmmm.. I’m gonna cum.” Bumain ang ulo niya sa balikat ko. At ibinaon ng sagaran ang laki niya sa loob ko. “Ahhhh..m. hmmmm…” hingal na hingal. May kasama pang pag ginig ng katawan na parang hindi pa sapat ang naabot ng buong laki niya sa loob ko..

“I love you. I love you, Frances.” Bulong ko. Hanggang sa napahagulgol na ako ng iyak ng matumba na siya sa tabi ko. Kasunod ng payapang paghinga at may mabining paghilik.

Pilit akong tumayo kahit na masakit sa bahaging iyon ng pang upo ko. Ramdam ko din ang likidong lumalabas doon.

Kahit na masakit ang buong katawan ko ay pilit kong inayos ang sarili ko. Inayos ang mahimbing na si Frances. Hindi nag iwan ng bakas sa namagitan sa amin bago ako umalis ng condo niya at nagkulong naman ako sa sarili kong condo..

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

Sapo ko ang sintido ko ng magmulat ako ng mga mata. Nahihilo ako at pilit na bumangon sa pagkakahiga.

“Ugh.” Napadaing ako. Dahil mas naramdaman ko ang pagkahilo ng bumaling ako sa kaliwang bahagi kama.

Namamalikmata ba ako?

Kinusot ko ang mga mata ko para makasiguradong hindi ako namamalikmata lamang o di kaya ay nanaginip.

Pero.

“Christina.” Tawag ko sa pangalan sa mahinang tinig. “P-paanong?” Hindi ko din maituloy ang tanong ko lalo na ng maalala ko ang nangyari kagabi.

Kagabi???

Napalingon ako sa alarm clock sa may bedside table. Pasado alas singko na ng hapon.

Ganun ba ako katagal nakatulog dahil sa pagkalango ko alak kagabi? Saka paanong nandito si Christina gayon nasa ibang bansa siya ng huli kong nakausap.

Limang oras ang biyahe ng eroplano sa bansang pinanggalingan niya. Poseble bang….

“Uhmm.” Bahagya itong gumalaw at bumaling sa akin pero hindi naman nagising. Dahil sa paggalaw niya ay nalantad ang dibdib niya na walang damit.

Hindi lang yata panaginip ang nangyari kagabi.

Nanaginip ako na inaangkin ko siya. Kung ganun… totoo ang lahat ng iyon at hindi panaginip lamang.

Pero teka lang. Bakit siya umuwi? Hindi bat kaya ako naglasing dahil ng huli ko siyang tinawagan ay lalaki ang sumagot ng cellphone niya at sinabihan pa akong kalimutan na si Christina.

“G-gising ka na pala.” Napakurap ako ng marinig ko na magsalita siya. Kinusot din ang mga mata bago nag inat. Hindi na alintana na tuluyang pagkalantad ng hubad na katawan.

“P-paanong…”

“Darli’n..” umayos ito ng upo sa tabi ko ng bumangon siya. Hinawakan ang isa kong kamay at tumitig sa akin. “Ipinakansel ko lahat ng appointment ko about sa fashion shop para lang makauwi dito agad para magpaliwanag.”

Hindi ako umimik. Nakatitig lamang ako sa kanya. Nagtatalo ang puso’t isipan ko ngayon. Ang laman ng puso ko ay ang pagtibok nito at nagsusumigaw ng pagmamahal ko sa kanya pero ang isip ko ay nagdadalawang isip dahil nga sa lalaking sumagot ng cellphone niya.

“Ipinagwalang bahala ko noong tumawag ako sayo ng may sakit ka na lalaki ang sumagot ng phone mo. Pero bakit may iba na namang sumagot ng tawag ko kagabi.”

“Still, he is my manager. Sinabi ko naman sayo. Ayaw lang talaga ng manager ko ang may palaging tumatawag sa akin lalo na at kasalukuyan parin ang fashion show namin.”

“I just want to call you para kumustahin. Pero anong sinabi ng manager mo?” Bahagya kong nataasan ang boses ko.

Nakakaramdam ako ng galit kapag naalala ang sinabi sa akin ng manager niya. Lalo na ang bagay na ako lang dapat ang nakakagawa sa kanya.

Pero gaano ba katotoo ang mga iyon? Mas paniniwalaan ko ba ang sinabi ng manager niya o sa kanya na mas matagal ko ng kilala.

“Ginawa lang niya iyon para paghiwalayin tayo. Kinumpronta ko na ang manager ko na kung patuloy siya sa paninira sa ating dalawa ay magreresign na ako sa pagmomodelo.” Seryusong nakatitig siya sa akin.

Natigilan ako sa sinabi niya. Sa mga paliwanag niya na naging dahilan para muli akong mabuhayan ng loob.

Siya na ang buhay ay nasa pagmomodelo ay tatalikuran lamang iyon para hindi kami maghiwalay.

“Baby..”

“Oo, kaya ako nagpumilit na makauwi matapos kayong mag usap. Nag away kami ng manager ko dahil sayo.”

Hindi na ako nagsalita. Hinila at niyakap ko siya ng mahigpit.

“I love you so much, baby. Hindi ko kaya ang mawala ka sa akin.” Bulong ko sa kanya habang kulong parin siya ng mga yakap ko.

“I love you to darli’n.” Umangat ang tingin. Nagkatitigan hanggang sa pinagsaluhan na namin ang isang nag aalab na halik.

“Uhm.” Ramdam ko ang init ng katawan niya. Hindi ko ipagkakailang ganitong ganito kainit ang naramdaman ko kagabi kahit hindi ko totally maalala ang nangyari sa pagitan namin kagabi.

Basta pakiramdam ko ay inangkin ko din siya kagabi. Inangkin ng buong buo and…

I didn’t use proteksyon last night.

Oo.

“I love you ao much.” May bahagi ng puso ko ang umasa. Na sana kagabi ay tuluyang magbunga ang pag angkin ko sa kanya. At kung hindi man. Ngayon ko uulitin. Aangkinin ko siya ngayon na hindi na gagamit ng proteksyon.

“Ahhhhmmmm.” Napaliyad siya ng sakupin ng labi ko ang isa niyang dibdib. Habang ang isang kamay ko ay masuyong humihimas, humahaplos. Nilalaro ng mga daliri ko ang tutong nito.

“Uhmmmm.” Then.. I enter my whole lenght inside her without using condom. Hindi din siya nagreklamo bagkus mas naging wild pa siya habang nagpapasasa na ako sa paglabas masok ko sa pagkababae niya. “Damn.. ahhh.. this feels good baby. Uhm..” mas masarap. Parang mas nararamdaman ko ang sarap ngayong nasa loob niya ako ng walang suot na condom. Mas ramdam ko ang init habang malaya akong nagpapabalik balik sa kanya.

“Darli’n. uhmm.. more.. ahhhh… deeper.” Sa tuno ng boses niya ay para na itong nag dedeliryo sa sarap. “Deeper, uhmmm.”

“Baby.. I wanna cum inside you.” Bulong ko. Tumango siya kaya mas ginanahan ako. Mas naging masigla ako sa bawat pagpabaon ng laki ko sa kanya. “Uhmmm.” At sa bawat galaw ko ay tuluyan ko ng nararating ang dulo ng walang hanggang kaluwalhatian. “Uhmmm..” and I came inside her. Pinuno ng katas ko ang loob niya at umasa na sa paglabas ko ay tuluyan ko ng maitali siya sa akin para hindi na siya umalis at manatili na lanh sa tabi ko.

“Darli’n.. uhmmmm.. hmmmm.” At hindi pa nakontento. Matapos akong maglabas at nakapagpahinga ng ilang minuto ay muli niya akong pinaibabawan. Pinatigas muli ang pagkalalaki ko gamit ng bibig niya hanggang sa upuan na niya ang akin at siya na mismo ang gumalaw sa ibabaw ko.

Naging maganda sa paningin ko ang pagindayog ng balakang niya sa ibabaw ko. Kitang kita ko ang paglabas masok ko sa kanya.

“Uh.mmm.. so big.. cum inside me again darli’n. Cum indise.” Paulit ulit na saad niya habang gumigiling sa ibabaw ko. And for the second time around.. I came. Inside her again.

¤¤¤ ¤¤¤

“Makikipag usap ako sa manager ko ngayon.” Nakangiti niyang sabi habang ipinagtitimpla ako ng tsaa.

“Gusto kitang samahan. Kung sasabihin niyang bayaran mo ang danyos ng pagsira mo sa kontrata mo ay babayaran ko. Basta huwag ka ng bumalik sa pagmomodelo.” Sabi ko naman sa kanya.

Matapos kaming magpaliwanagan noong nakaraang dalawang araw ay nanatili na siya sa tabi ko. Palagi na kaming magkasama at masaya ako dahil paulit ulit ko siyang naangkin ng malayang malaya.

“Ako na ang bahalang makipag usap sa kanya. Kung hihingi man siya ng salapi para sa kontratang hindi ko natapos.. kaya ko iyon bayaran.”

“Pero..”

“Wala ka bang tiwala sa akin. Hmmm.. ngayon ka pa ba hindi magtitiwala.. ngayon.. pumayag na akong magpagalaw sayo ng walang proteksyon.”

Ngumiti ako. Ipinatong ang kamay ko sa kamay niyang nagtitimpla ng tsaa ko at masuyong hinaplos iyon.

“I love you.”

“I love you too, darli’n.” And we kiss again na parang wala ng katapusan.

Magiging masaya na para sa akin si Lance ngayon. Ibabalita ko sa kanya ang mga napag usapan namin ni Christina. Sasabihin ko sa kanya ang mga iba ko pang plano. Lalo na ang paghahanda ko na sa pagpropropose.

Gusto ko na ang matalik kong kaibigan ang unang makaalam sa mga plano ko. Bago ko sasabihin kina papa at daddy. And then.. saka ko naman susurpresahin si Christina para doon.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #5:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“ Nasaan ka? Bakit ka wala dito sa condo mo?“ Tanong sa akin ni Frances ng sagutin ko ang tawag niya. Apat na araw na ang lumipas simula ng araw na may mangyari sa condo niya. At walang bakas na naalala nga niya ang namagitan sa aming dalawa.

Gusto ko sana siyang makausap kinabukasan ng araw ding iyon pero hindi ko na naituloy dahil nakita ko si Christina na pumasok sa condo niya. Kaya naman tuluyan ng nawalan ako ng lakas ng loob na kausapin siya.

Umalis na lang agad ako ng condo ko at nakitira ako kay Carla pansamantala para nakalimot.

“Hindi ka na din daw pumapasok sa kompanya. May problema ka ba?” Tanong pa niya na halata namang nag aalala siya para sa akin.

As if ibang pag aalala iyon maliban sa pag aalala bilang isang matalik niyang kaibigan.

“May ginagawa lang ako. T-tinutulungan ko kasi ang kaibigan ko sa isang bagay para sa trabaho niya.” Pagsisinungaling ko.

“Nagsisinungaling ka. Nararamdaman ko iyon? Sabihin mo sa akin. May problema ka ba?”

“W-wala. Paano mo namang nasabing may problema ako. Bakit ka ba napatawag?”

“Bakit ako napatawag?” Pang uulit pa niya sa tanong ko. “Noong isang araw pa kita tinatawagan pero hindi mo naman sinasagot kaya alam kong may problema ka. Sabihin mo sa akin.. ano ang problema mo?”

“W-wala.. m-may ginaga….”

“Darli’n, who is that? C’mon. Tama na muna ang pakikipag usap mo sa phone.. naghanda ako ng meryenda natin.” Si Christina na sumingit sa kabilang linya kaya hindi ko na naituloy ang sinasabi ko.

Ako na sana ang unang magpapalam ng magsalita siya.

“Mag usap tayo ulit mamaya. Sige na.” Hindi pa man ako nakakasagot ay pinutulan na niya ako ng linya.

Hindi ko na napigil ang pagtulo ng aking luha. Kusa silang nalaglag sa aking mga mata.

Akala ko mabigat na sa dibdib ko ang na hindi niya matutugunan ang pagmamahal ko sa kanya pero mas mabigat pala at mas masakit ngayon ang nararamdaman ko matapos ang nangyari sa aming dalawa. Lalo pa at hindi niya naaalala.

“Lance, are you crying?” Mabilis na pinahid ko ang aking mga luha pero hindi ko na maitatago iyon kay Carla ng tumabi na ito sa akin. “Are you okay?”

“O-okay lang ako, Carla.” Mahinang sagot ko.

Magaan na humuhugod ang kamay nito sa likod ko. Pero kahit na gaano iyon kagaan ay hindi nito mababawasan ang bigat na dinadala sa dibdib ko.

“Dahil na naman ba iyan sa kaibigan mo? Sinabi ko naman sayo na mas maiging sabihin mo na sa kanya ang nararamdaman mo. Para mabawasan ang dinadala mo” pagpapayo nito.

Kung madali lang sanang gawin ang sinasabi nito ay matagal ko ng ginawa. At ngayon.. mas naging kumplekado pa ang lahat at mas lalong hindi ko masasabi dito ang nangyari sa amin. Lalo na at halatang mas lumalim pa ang samahan nila ng girlfriend niya.

“H-hindi na kailangan Carla.” Mahinang sagot ko na halos wala ng boses na lumabas sa bibig ko. Mabibigat ang bawat paghinga ko sa pinipigilan ko pang mapahagulgol ng iyak.

Kailangan kong lakasan at tatagan ang loob ko. Hindi dapat ako magpatalo sa nararamdaman ko.

“K-kaya ko na. K-kalimutan ko na ang nararamdaman ko sa kanya.”

“Lance.” Pahikbi akong napatingin kay Carla. Pinipigilan pa ang maluha. Alam nga ni Carla ang nararamdaman ko kay Frances at halos alam din lahat ng lihim ko pero hindi ang nangyari sa amin ni Frances.

Hindi dapat nito malaman iyon dahil baka sugurin niya si Frances at sabihin iyon at pati na ang nararamdaman ko sa kanya.

Pinipigilan ko lamang ito kahit na gustong gusto na nitong ipaalam kay Frances iyon.

“Basta, ipangako mo sa akin, Carla. Na hindi mo sasabihin kay Frances ang nararamdaman ko sa kanya.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga sabay tapik ng balikat ko. “Ano pa nga ba ang magagawa ko kundi ang manahimik. Pero ang payo ko sayo, kung hindi mo na kaya.. kailangan mo ng pakawalan.”

Tumango na lang ako bilang sagot. Katahimikan na lang ang sumunod na namayani sa pagitan namin.

¤¤¤ ¤¤¤

Napakislot ako ng bigla na naman siyang sumulpot sa harapan ko. Pumasok na ako ng kompanya dahil ang akala ko ay hindi siya makakapasok pero narito siya ngayon at nakikita ko na masaya siya.

Agad akong nagbawi ng tingin dahil hindi ko kayang salubungin ang mga tingin niya.

“Sinabi ko naman sayo na huwag kang nanggugulat.” Paninita ko sa mahinang tinig. Ipinagpatuloy ko ang naudlot kong binabasa pero hindi ko naman na halos iyon maintindihan dahil sa presensya niya.

“Iniiwasan mo ba ako?” Kuway tanong niya dahilan para muli akong mapatingin sa kanya.

“Umiiwas?” Pang uulit ko. Pilit na pinatatag ang tinig ko dahil kung hindi ay baka gumaralgal pa ang tuno ng boses ko. “Paano mo naman nasabi iyan?”

“Napapansin ko kaya hindi mo maitatanggi. Simula noong isang araw ay halos hindi na kita mahagilap. Hindi sinasagot ang tawag ko at hindi natutulog sa condo mo.” Mahaba niyang lintaya na parang naging malaking kasalan pa ngayon ang pag iiwas ko.

Ayaw ko lang naman masaktan kaya ako umiiwas. Kung noon ay kaya ko ang bigat ng damdamin ko kapag makita siyang kasama si Christina pero malaki ang nagbago matapos ang mangyari sa amin.

“Nagiging paranoid ka lang. Saka pwede ba. Bakit mo ba inuubos ang oras mo sa akin gayong nandito naman si Christina.”

“Nasa bahay lang si Christina at kailangan kong magtrabaho para sa kinabukasan namin. At iyan ang gusto kong ikwento sayo.” Saad niya na may mga ngiti sa labi.

“Busy ako. Wala akong time makinig.”

“Huh! Kailan ka pa naging busy sa tuwing gusto kong magkwento. C’mon. For sure magiging masaya ka sa mga plano ko dahil ikaw ang unang makakaalam.”

Napatitig ako sa kanya. Kung tungkol lang sa plano niya para kay Christina ang ikukwento niya ay huwag na lang dahil hindi ako magiging masaya dahil mas masasaktan ako.

“I said I’m busy. Kaya pwede ba…” malakas na boses na sabi ko sa kanya na nakapagpawala ng ngiti niya sa mga labi. Natigilan ako ng ilang sigundo bago ako muling nagsalita at humingi sa kanya ng tawag. “Pasensya na boss.” Sabi ko na ipinagdiinan pa ang pagtawah ko sa kanya ng boss. “Nasa trabaho ako ngayon, boss kaya pwede po bang sa susunod na lang at wala tayo sa opisina.” Pagdadahilan ko.

Hindi naman agad siya nagsalita na parang hindi makapaniwala sa pagsigaw ko kanina.

“Okay! Do your work as you please.” Sabi niya at walang lingong likod na umalis sa harapan ng lamesa ko.

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko ang pag upo niya sa sariling lamesa. Ilang sandali pa ay tumunog ang kanyang cellphone.

“Yes, baby.. uhmmm.. kararating ko lang ng opisina ko… of course baby.. kung nabobored ka dyan sa bahay.. lumabas ka para magshopping.. okay.. and I will pick you up before dinner. Yes.. I know.. but surely.. dad and papa will like you.. okay baby.. I love you…”

Sa mga narinig ko. Sa bawat lambing ng pakikipag usap niya kay Christina ay nawala na ng tuluyan ang utak ko sa trabaho ko dahil tumatak sa isipan ko ang mga sinabi niya kay Christina.

Ipapakilala na niya ng personal si Christina sa kanyang mga magulang. Sa tagal nilang magkasintahan ngayon lang nito ipapakilala at ihaharap kina Tito Reallan si Christina. Nakapagpasya na ba sila na magpakasal? Pero akala ko ba na ayaw pa ni Christina ang magpakasal dahil sa career nito?

Napalunok ako. Hindi ko mapigilan ang mga kamay ko na manginig dahil doon. Mas lalo akong nawalan ng puwang sa buhay ni Frances sa katutuhanang may balak na silang magpakasal ni Christina.

Napalingon pa ako ng marinig ko ang mahinang pakanta ni Frances. Pakanta-kanta na nagpapahiwatig na masayang masaya siya. At tuluyang ng nawala ang konsintrasyon ko sa ginagawa ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi ka pa ba uuwi?” Tanong sa akin ni Frances kinahapunan. Tapos na siyang nagligpit ng mga gamit sa ibabaw ng lamesa niya gayong ako ay nanatiling abala sa pagsasaayos ko ng ilang dukumentong ipapasa ko din sa kanya.

“Mauna ka na. Tatapusin ko lang ito.” Sagot ko na sinagdayang hindi siya tapunan ng tingin.

“Gusto mo bang sumama sa akin? Uuwi ako ngayon sa A. Place. Tara na.. makikita mo din ang mama mo doon.” Halata sa boses ang galak habang nagsasalita.

“Hindi na. Lagi ko namang nakakausap si mama sa cellphone.”

“Eh.. pero iba din naman kung nakikita mo siya. Halika na. Bukas mo na ituloy iyan. Sumama ka na sa akin.” Pagpupumilit niya. Kinuha pa mula sa akin ang ilang papeles at itiniklop na iyon at hinila na ako patayo sa kinauupuan ko.

“Ano ba? Sabing hindi ako sasama. Ang kulit mo din ano?” Gigil na binawi ko ang kamay ko sa kanya. Pareho kaming natigilan dahil sa pagsigaw ko na naman sa kanya.

Napayuko ako.

“Pasensya na. Wala ako sa mood sumama sayo. Pasensya ka na.” Paghingi ko ng patawad. Hindi ko na binalikan ang trabaho ko kundi mabilis ang ginawa kong pagkuha ng bag ko at nauna na akong lumabas ng opisina.

Gusto ko siyang samahan kung hindi kasama si Christina. Gusto kong pumunta ng A. Place kung hindi pupunta doon si Christina.

I hate myself being like this. This is killing me right now. Ang pagmamahal ko sa kanya ang nagpapahirap sa akin ngayon.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

“ Are you okay?“

“Why you ask?” Balik tanong ko kay Christina. Nasa daan na kami papunta ng A. Place para ipakilala na siya ng personal kina daddy at papa.

Gusto ko pa sanang sabihan si Lance tungkol dito pero nitong mga nakaraang araw ay nahahalata ko ang pag iwas niya sa akin kaya wala na akong magagawa kundi ang ipakilala na ito kina daddy ngayon.

Nagpropose na din ako kay Christina nitong huling dalawang araw at agad naman niyang tinanggap kaya heto kami ngayon.

“Simula ng sunduin mo ako sa boutique kanina hindi ka na nagsasalita. May problema ka ba?”

“Wala baby.. kinakabahan lang ako sa magiging reaksyon nina daddy at papa.” Pagsisinungaling ko.

Nasabihan ko na sina daddy ang pagsalaw namin ngayon sa kanila kaya hindi ako nag aalala sa magiging reaksyon nila kung sakali man.

“Diba ako dapat ang kinakabahan?” Malambing nitong sabi. Magaan na pumatong ang kamay nito sa hita ko at bahagyang pumisil. “Ano kaya ang magiging tingin nila sa akin? Tanggap kaya nila na ako ang girlfriend mo?”

“Of course baby. Matatanggap ka nila dahil hindi naman sila palatutol sa kung sino ang magugustuhan namin.”

“Talaga? Then, looking forward to that.”

Namayani na ulit ang katahimikan hanggang sa tuluyan kaming kamarating ng A. Place. And like what I said earlier.. sinalubong kami nina papa at daddy ng may mga ngiti sa labi.

Masaya silang sumalubong sa amin ni Christina. Mainit ang pagtanggap sa kanya.

“Akala ko isasama mo si Lance ngayon hijo.” Ilang sandali pa ay tanong ni daddy sa akin.

“May gagawin daw siya dad.” Sagot ko na lang. Hindi ko naman masabi na ayaw talaga niyang sumama na naging dahilan pa para pagtaasan ako ng boses.

Iyon ang isa pa sa napapansin kong kakaiba kay Lance ngayon. Lagi siyang nagtataas ng boses sa tuwing nakukulitan na siya sa akin na hindi naman dating ginagawa.

Mukha talagang may mabigat na dinadala ang kaibigan ko na ayaw niyang malaman ko? Pero ano iyon?

“Ganun ba? Inaasahan pa naman ni Arlyn ngayon na sumama siya sa iyo sa pagpunta dito. Hala dibale na.” Sabi ng daddy bago binalingan si Christina. “Kumusta ka hija? Mabuti naman at naisama ka na ni Frances dito sa bahay. Palagi ka niyang naikukwento sa amin.”

“Mabuti naman po tito. Gusto ko na din naman kayong makilala, naging abala lamang po ako sa mga nakaraang show ko kaya hindi po ako nakakasama kay Frances.” Magalang na sagot naman nito kay Daddy. Hawak ang isang kamay ko na halatang kinakabahan.

“Kumusta naman ang trabaho mo hija? Wala ka bang show ngayon?”

“Hindi na po ako tumanggap ng show ko tita. Nagpasya na kasi akong tumigil para naman maasikaso ko itong si Frances.”

“Ganun ba? Frances, ikaw? Anong balak mo gayong tumigil na pala ang kasintahan mo sa pagmomodelo?” Kuway baling naman sa akin.

Napatingin ako kay Christina saka ngumiti. Ako ang humawak naman ngayon sa kamay niya at ikinulong iyon sa mga palad ko.

“Nagpropose na po ako kay Christina, daddy.” Sabay taas ng isa niyang kamay na sinuutan ko ng singsing. “Tinanggap na po niya ang proposal ko.”

Nagkatinginan sina Daddy at papa sa ibinalita ko. Ilang sandali na namayani ang katahimikan bago sila nagsalita.

“Congrats hijo.” Si daddy na nakangiti. Naging masaya ang naging pag uusap namin tungkol sa aming dalawa ni Christina.

Napag usapan na din namin ang balak na pamamanhikan sa kanila.

“See, mababait ang mga magulang ko kaya huwag kang maasiwa sa kanila.”

Tapos na ang dinner namin ng mga magulang ko. Uuwi pa sana kami ng condo ko pero nagpumilit si daddy na bukas na lang daw dahil may kalaliman na ang gabi. Kaya heto kami ni Christina ngayon.

Gusto pa sana ni Daddy na sa guest room mananatili ng gabi si Christina pero sabi naman ni papa na para saan pa kung magpapakasal na din naman kami.

“Oo.. nakita ko. Welcome ako sa pamilya niyo. And thank you.” Humalik siya sa labi ko na agad ko namang tinugon. “Darli’n… wanna do it here.” Bulong niya ng kumilos na pumaibabaw sa akin.

Ngumisi ako na sinamahan ng pagtango.

At ilang sandali pa ay pinagsasaluhan na namin ang init sa piling ng bawat isa. Sabay na narating ang walang hanggang kaluwalhatian dala ng makamundong kaligayahan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Lance..” sinamahan ko ng pagtawag sa pangalan niya habang nag dodoorbell ako kahit na malabong marinig niya ako sa loob ng condo niya.

Mag iisang buwan ng wala kaming maayos na usapan dahil patuloy siya sa pag iwas at hindi ko na iyon matatagalan pa. Hindi ako sanay ng patuloy siyang lumalayo sa akin.

Apat na beses akong nagdoorbell ng tuluya na nya iyong binuksan. Pero hindi si Lance ang nagbukas.

“Who are you?” Agad kong tanong. Hindi ko na nahintay ito na sumagot dahil agad na akong pumasok sa loob kahit na hindi pa nabubuksan ng maayos ang pinto. “Lance..” tawag ko sa kanya pero walang sumagot kaya muli akong napatingin sa lalaking nagbukas ng pinto kanina.

Tinignan ko ito mula ulo hanggang paa. Malaking tao ito. Pero hindi iyon ang nakatawag ng pansin ko kundi ang ayos nito. Ang damit na sandong puti ay basang basa ng pawis. Pinagpapawisan din ang mukha nito. Nakatali ang maong na jacket sa may baywang nito.

“Dariel, tapo-….” napalingon ako ng marinig ko siya na nagsalita. At mas nangunot ang nuo ko sa nakitang ayos niya.

Nakasuot na lang siya ng puting tuwalya sa ibabang bahagi ng katawan niya na kalalbas lamang ng banyo.

Don’t tell me….

“What the meaning of this?” Tanong ko sa hindi makapaniwala dahil sa nakikita ng mga mata ko.

“Anong ginagawa mo dito?” Tanong niya kaysa sagutin ang tanong ko na ikinainis ko.

“Sabihin mo sa akin kung anong nangyayari dito? Hindi iyong sasagutin mo ng tanong ang tanong ko.” Galit na sabi ko at hinawakan siya sa braso.

“Aw! Ano ba Frances.. bitawan mo ako.” May galit din na sabi niya at nagpupumiglas sa pagkakahawak ko. Sasagot pa sana ako ng mapansin ko ang paglapit ng lalaki sa amin.

“Nasasaktan siya. Baka pwede mo na siyang bitawan, sir.” Marahang sabi nito pero halata na may bigat sa mga katagang binitawan.

Hindi sa takot ako pero binitawan ko si Lance. Magsasalita na sana ako para sagutin ang lalaki ng magsalita siya.

“Pwede ba.. lumabas ka na muna.” Pangtataboy niya sa akin na sinabayan ng pagtulak hanggang sa makalabas ako ng condo niya.

“Damn it Lance.. open this damn door.” Sigaw ko sa labas. Doorbell at katok na ang pinagsasabay ko pero hindi niya ako pinagbuksan. Ang ikinainis ko pa ng gusto ko ng buksan ang condo niya gamit ang sparekey ko ay hindi na umubra.. dahil may double lock na sa loob.

“Ahhhh. Lance Almonte….” sigaw ko pa. Hindi alintana na marinig ako ng iba.

Kaya ba siya umiiwas sa akin dahil may boyfriend na siya? At ayaw niyang ipakilala sa akin ang boyfriend niya? At kailan pa? Kailan pa niya itinatago ang karelasyon niya.

Damn it! Ahhhhhh.

Galit na bumalik ako ng condo ko. Wala si Christina dahil umuwi ito sa kanila para paghandaan ang engagement party namin na gaganapin sa bahay nila sa susunod na araw. At gusto kong makausap si Lance para imbitahan siya pero….

Damn it..

Hindi ako makapaniwala na itatago niya ang bagay na ito sa akin. Nakakapansama ng loob dahil naturingan pa naman akong matalik niyang kaibigan pero naglilihim siya sa akin..

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #6:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“H ey! Are you okay.” Si Dariel na umalalay sa akin matapos akong makaramdam ng bahagyang pagkahilo.

Nanlabo ang mga mata ko at muntik na akong matumba sa sahig kung hind lang ako nasalo ni Dariel.

Isa sa pinsan ko si Dariel na lumaki sa ibang bansa na ngayon ay nagbabakasyon dito sa amin. Napagpasyahan namin nina mama na dito siya tumira muna sa condo ko ng isang buwang bakasyon niya.

Kararating nga lang niya kahapon.

“You look pale.” Sabi pa niya. Umalalay siya sa akin hanggang sa makaupo ako sa sofa sa sala. “Gusto mo bang pumunta tayo sa hospital?”

“Hindi na kailangan Dariel. Maayos lamang ang pakiramdam ko.” Sagot ko pero ang totoo ay talagang nahihilo at nanghihina ang katawan ko.

Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito.

“Sigurado ka. Namumutla ka.”

“I’m really okay, Dariel.” Sinabayan ko ng isang ngiti para maniwala siya.

“Sige, ikaw ang bahala. Pero kung hindi pa nawawala ang pamumutla mo dadalhin na kita sa hospital.”

“Sige. Gutom lang naman ito. Tapos ka na ba sa ginagawa mo kanina?” Pang iiba ko ng usapan.

Kaninang dumating si Frances kanina ay iyon din ang tatanungin ko sana na hindi lang naituloy. Ginawa kasi niya ang sink ng lababo na may bara.

“Oo, katatapos ko lang din kaninang dumating ang isang iyon. By the way? Who is he?”

“Bestfriend. Siya ang palagi kong naikukwento sa iyo noon.”

“Siya na ba iyon. Akala ko ba mabait iyon bakit parang iba naman ang naikwento mo sa akin?”

“Natural na lang niya iyon. Akala niya siguro ay my something sa atin.” Pagpapaliwanag ko.

“Iiniisip ko tuloy na boyfriend mo iyon kaysa bestfriend. Kung makapag react naman, sobra pa sa pinagtaksilan ng girlfriend. Diba may girlfriend yon?”

“Y-yeah.” Bahagyang pumiyok ang naging pagsagot ko. “And they are getting merried.”

“Oh! Then good luck to them.” Saad niya na sinabayan ng kibit balikat. “Go! Magbihis ka na muna. Maghahanda na lang muna ako ng agahan natin. Medyo late na pero kaya parin.”

Muli akong ngumiti. This time totoo na ang ngiti kong iyon. Kahit siguro hindi ako pinagpala sa mamahalin ay pinagpala naman ako ng mga pinsang nagmamahal sa akin. Like Dariel, like Carla na laging nakikiramay sa pagdadalamhati ko tuwing hindi ko na kaya ang sakit na nararamdaman ko.

Pumasok ako ng silid ko para makapagbihis na siya namang tumunog ang cellphone ko.

Tinignan ko iyon. At si Frances nga ang tumatawag kaya binalewala ko na lang. Ipinagpatuloy ko ang pagbibihis.

¤¤¤ ¤¤¤

“Iniiwasan mo ba ako?”

Hindi ako makatingin ng deretso kay Frances ng macorner niya ako sa may pinto ng condo ko. Hinintay ba niya ako na makalabas?

“N-no. Of course not.”

“Lance Almonte. Sa tagal nating magkakilala ay alam kong iniiwasan mo ako. Tumingin ka sa akin ng deretso.” Hinawakan pa ako sa pisngi at pilit na pinapaharap sa kanya. “Look at me Lance.”

“No! B-bakit ba?” Pilit din akong umiwas pero kung pupwersahin ko ang makawala sa pagkakaipit niya sa pisngi ko ay masasaktan ako kaya wala akong nagawa kundi ang mapatingin sa kanya.

“Tell me, Lance. Are you avoiding me? Dahil ba sa lalaking nasa loob ng condo mo? Huh?”

Napalunok ako. Para naman napakalaking kasalan ang pagpapatira ko ng lalaki sa condo ko kung sakaling hindi ko pinsan si Dariel? At ano naman sa kanya kong sakali?

“Y-yes.” Tanging sagot ko para tigilan na niya ang pagtatanong pa.

“What? Are you serious? Because of that guy? Huh! Sinabi ba niya na iwasan mo ako? Sinabi ba niya na layuan mo ako? Damn it. I want to talk to that guy. Now.”

“For what?” Mataas na boses na tanong ko dahilan para lumuwang ang pagkakahawak niya sa pisngi ko kaya naman nakaiwas na ako sa kanya. Itinulak ko pa siya para makalayo ako sa kanya.

Para kasi akong malalagutan ng hininga sa lapit namin sa isa’t isa.

“For what?” Pang uulit ko. Pilit na pinatatag ko ang tinig ko. “Hindi niya ako inutusan na layuan ka. Hindi niya ako inutusan na iwasan ka. Ako ang may gusto na umiwas sayo para sa aming dalawa.” Pinanindigan ko ang kasinungalingang nasimulan ko. Hahayaan kong isipin niya na kasintahan ko si Dariel.

“Dahil sa lalaking iyon, itatapon mo ang pagkakaibigan natin. Hindi ganito ang gusto ko Lance. Kung magkakaboyfriend ka man ay dapat iyong kilala ko. Iyong alam kong kaya ka niyang alagaan, mahalin at ingatan. Hindi iyong bigla ko na lang malalaman na may boyfriend ka na hindi ko man lang nalalaman.” Mahabang lintaya niya na sa tuno ng boses ay para siyang nagdadamdam.

Nagdadamdam para saan? Dahil sa hindi niya gusto ang boyfriend ko? Kahit hindi man niya gusto kong sakali ay wala naman siyang karapatan na pigilan ako sa kung sino ang pakikisamahan ko.

“Hindi sa lahat ng galaw ko ay dapat mong malaman. Hindi sa lahat ng desesyon ko ay kailangan mong pangunahan. Frances, magkaibihan lamang tayo.” Saad ko at pinagdiinan ang salitang KAIBIGAN LAMANG para malaman niya kong saan ang lugar namin sa isa’t isa. “Noong nagkagirlfriend ka ba? Nakialam ba ako sayo? Sinabi ko bang ipaalam mo muna dapat sa akin bago ka magkagirlfriend? Pinangunahan ba kita? Hindi diba?” Kahit na gusto ng pumiyok ang boses ko ay pilit akong nagpakatatag. “Frances, magkaibigan lamang tayo. Kaya alam ko kung saan ako lulugar pagdating sa personal mong buhay. Hindi ako nakikialam sayo. Hindi ko pinapakialaman ang relasyon niyo ni Christina. Kaya sana.. ganun ka din sa akin. Huwag mong panghimasukan ang personal kong buhay dahil kaibigan lamang kita.” Mahaba haba kong saad na may kasamang paghihinagpis. Kahit papaano ay nagkaroon ng kagaanan ang bigat ng nararamdaman ko. Ang paghihinagpis na kinikimkim ko para sa kanya. Para sa nararamdaman kong pagmamahal sa kanya.

“Lance.” Tanging pangalan ko lang ang narinig kong lumabas sa bibig niya na nakatingin lamang sa akin.

“Frances, sana naman maunawaan mo ang mga sinabi ko. Hindi kita iniiwasan. Ginagawa ko lamang ito para sa atin. Dahil hindi habang buhay ay palagi parin tayong magsasama. Magiging malapit parin sa isa’t isa. Dahil balang araw.. ay bubuo tayo ng sarili nating mga pamilya.”

“Huh!.”

Kung hindi ako nagkakamali ay patuyang ngiti ang napaskil sa mga labi niya.

“Napag usapan na natin ang bagay na iyan noon. Ngayon ay bakit biglang nagbago na? Dahil sa lalaking iyan ay nabago ang mga naging usapan natin noon. Sabi ko sayo, magkapamilya man ako ay ikaw lang ang matalik kong kaibigan, at binibigyan kita ng malaking puwang sa buhay ko. And you also said that to me. But now…. I can’t believe that you say all that things because of that damn guy.” May galit na sabi niya. Kuyom pa ang kamao na tumaas at lumandin iyon sa pader.

Nagulat ako dahil akala ko ay ako sa akin iyon dadapo.

“Huwag mong pagsalitaan si Dariel ng masama dahil wala siyang ginagawa sayong masama.” Pagtatanggol ko sa pinsan ko. Sa isip ko ay humihingi na ako ng tawad sa dito dahil nadadamay siya ng walang kaalam alam. Saka ko na lang sasabihin sa kanya ang napag usapan namin ni Frances baka kasi magsanga ang landas nila ng wala ako ay mabuko pa ang kasinungalingan ko.

Ginagawa ko lang naman ito para kahit papaano ay makawala ako sa anino ng kaibigan ko na minamahal ko.

“Huh!. Yeah! Your saint boyfriend. Ugh! I don’t care, you are still my bestfriend at sa ayaw at sa gusto ng boyfriend mo ay gusto ko siyang kilalanin para makasigurado akong hindi ka niya sasaktan at iiwan lamang sa huli. Ayaw kong makita kang luhaan sa huli.” Kuway saad niya na nakapagpalaki ng mga mata ko.

Akala ko ay lalayo siya. Mag wa-walk out dahil sa mga sinabi ko pero hindi naman pala bagkus mas gusto pa ngang makilala ang pinsan ko.

“Hindi kita pinakikiaalaman kung sino ang magiging boyfriend mo. Ang akin lamang ay ang makilala kung sino siya para mapanatag ako na magiging maligaya ka sa piling niya.” Pagpapatuloy pa niya na mas nakapagparamdam sa akin ng pagkahabag sa sarili ko. “Please, Lance.” Masuyong humaplos na ang kamay sa pisngi ko na kaninang isinuntok sa pader. “Huwag mong iisiping iwasan ako dahil may boyfriend ka na. Kung paano mo natanggap si Christina para sa akin noon ay matatanggap ko din kung sino ang mamahalin mo basta huwag mong ipagkait na ipakilala ito sa akin. Nagkakaintindihan ba tayo. Huh.”

Napalunok akong muli. Gusto kong mangilid ang aking luha dahil sa mga sinabi niya ay sadyang ipinaparamdam niya sa akin na hanggang kaibigan lamang talaga ako sa kanya.

Kanina nga ay para akong umasa sa sinabi ni Dariel sa akin kanina dahil sa nakitang galit sa kanya ng makita kaming nasa loob ng condo na para siyang boyfriend ko na nakitang pinagtataksilan ko pero nagkamali lamang pala sa napansin si Dariel.

“Y-yeah. O-okay.” Tanging katagang naibigkas ko. Wala na akong ibang masabi maliban sa mga iyon.

“Good. Ngayong malinaw na ang lahat sa atin. I want you to know na sa susunod na araw na ang engagement party namin ni Christina.”

Parang bulkang sumabog iyon sa pandinig ko. Sadya yatang buong buo na ang pasya niyang pakasalan si Christina at wala ng makakapigil pa.

“Sa bahay nila gaganapin ang party. Kaya dapat nandoon ka huh. Isama mo na ang boyfriend mo ng masimulan ko ng makilala.” Nakangiti niyang pagpapatuloy.

Tumango na lamang ako. Wala naman akong maidadagdag sa mga sinabi niya. Dahil mas nadagdagan ang bigat ng sakit na nararamdaman ko dahil tuluyan ng ikakasal ang kaibigan ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Maglalakad lakad muna ako saglit.” Paalam ko kay Dariel habang nakaupo kami sa isang table kasama sina mama.

Nasabi ko na kay Dariel ang pagsisinungaling ko kay Frances na hindi naman ako nabigo at nakisama na lamang siya.

Bahala na siyang pakiusapan si mama kung sakali man. Hindi pwede kasing malaman ni mama ang pagsisinungaling ko baka makahalata siya na may gusto ako kay Frances na matagal niyang inalagaan.

Araw na ng engagement party ng kaibigan ko sa kasintahan. Parang kailan lang. Isang buwan na ang lumipas simula ng araw na iyon at wala siyang kaalam alam sa nangyari sa amin.

Hindi na din niya dapat malaman dahil ikakasal na siya. Babaunin ko na lamang iyong isang magandang alaala kahit na siyang nakakapagparamdam sa akin na nag iisa.

Sa pagmumuni muni ko ay hindi ko namalayang napalayo na pala ako. Hindi ko na napansin na wala na ako sa bahagi kung saan nagtipon tipon ang mga bisita.

“Why are you here?” Napalingon ako sa paligid ng marinig ko ang boses ni Christina.

Sa paglalakad lakad ko ay hindi ko namalayang napunta na pala ako sa may likod ng bahay nila.

Aalis na sana ako ng makarinig pa ako ng isang boses.

“Hindi ako makakapayag na ikakasal ka sa lalaking iyon. Magkakamatayan muna tayo Christina.” Boses ng isang lalaki kaya naman nagpasya akong magtago at nakinig sa kanila.

“Ito lamang ang alam kong makakapagpalinis ng pangalan ko sa kahihiyan na ayaw mong panindigan.” Mahina pero may galit sa tuno ng boses ni Christina.

Natigilan ako at nagkaroon na ako agad ng hinala.

Si Christina. Ang mahal ng kaibigan ko may itinatagong lihim sa kanya.

“Malilinis iyan kung ipapalaglag mo ang bata. Walang makakaalam maliban sa ating dalawa.”

“No! Hindi ko ipapalaglag ang bata. Isa din ito sa panghahawakan ko para makakuha ng sustento kay Frances. Batang ikaw ang bumuo pero wala kang isusustento. Kaya mas maganda na ang ganito para hindi maghirap ang magiging anak ko.”

Tigagal ako sa narinig. Napalunok ako ng sunod sunod. Si Christina, buntis pero hindi si Frances ang ama.

No! Kailangan kong gumawa ng paraan para ipaalam lahat ng iyon kay Frances.

Akma na akong aalis sa pinagtataguan ko ng may masagi akong isang bagay na nakagawa ng ingay. Pupuslit na sana ako pero huli na dahil mabilis akong nakita ni Christina.

“Ikaw.” Nanlaki ang mga mata nito. Tigagal na makita ako.

Ang lalaki namang kausap nito ay mabilis na umibis paalis hanggang sa dalawa na lang kami ni Christina ang naiwan.

“S-sinungaling ka. N-niluluko mo ang kaibigan ko.” Mahinang saad ko at umatras pa ako ng lakad palayo dito ng lumalapit naman itong palapit sa akin.

“Sinungaling? Manluluko?” Pang uulit niya sa sinabi ko. “Paano mo mapapatunayan ang mga sinabi mo. Hmmm. Wala kang katibayan kaya manahimik ka.” Galit na sununggaban ang kamay ko mahigpit na hinawakan. Naramdaman ko agad ang kuko nitong bumaon pa sa balat ko.

“B-bitawan mo ako. Hindi ka magtatagumpay sa panluluko mo sa kaibigan ko. Sasabihin ko sa kanya ang mga narinig ko.” Mariing sagot ko.

“Hahaha.” Mapagklang tawa pa ang narinig ko mula dito pero nanlilisik ang mga matang nakatingin sa akin. “Paano? Mas paniniwalaan niya ako kaysa sayo. Dahil mahal na mahal ako ng kaibigan mo. Huh! Ang akala mo ba? Hindi ko napapansin na may gusto ka sa kanya.”

Nanlaki naman ang mga mata ko sa tinuran nito.

“Alam ko na noon pa na may gusto ka sa kanya. Ang mga titig mo sa kanya ay kakaiba kaya hindi mo iyan maipagkakaila. Pero hindi ka magkakaroon ng pagkakataon dahil ako lang ang mahal ng taong mahal mo. At kahit na anong sabihin ko. Maniniwala siya sa akin.”

“Hayop ka. Hindi ka magtatagumpay sa mga masama mong balak. Hindi ako mananahimik at sasabihin ko ang mga nalaman ko.” Hindi ko na pinansin ang pang iiba niya ng usapan. Alam ko na inaagaw lamang niya ang atensyon ko at mabaling sa akin ang usapin pero hindi ako magpapatalo dito. Kailangan kong sabihin iyon kay Frances para hindi siya matali sa manlulukong ito.

Nagpumiglas ako kahit na masakit ang kamay kong binaunan ng kuko nito. Wala akong pakialam sa sakit na iyon ang mahalaga ay makawala ako at masabihan si Frances.

Dahil na rin sa mas malakas naman ako ng hindi hamak sa kanya ay nagawa kong makawala dito. Nakawala nga ako pero huli na para mapagtanto ko na naitulak ko pala ito dahilan para bumagsak ito sa semento.

Pareho kaming natigilan at parang bumagal pa ang pag ikot ng mundo.

“Agh…… ahhhh.” Mahinang daing niya na ngayon ay hawak ang gitna ng mga hita niya at duon ko napagtanto na dinudugo na pala siya.

Halos hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Gusto kong puntahan si Frances para sabihin dito ang mga narinig ko pero gusto ko din naman itong tulungan. Kahit na hindi anak ni Frances ang dinadala nito ay wala namang kasalanan ang batang dinadala nito.

Kikilos na sana ako para tulungan ito pero huli na dahil tama namang dumating si Frances at agad itong dinaluhan.

“Anong nangyari?”

“A-ang b-baby natin. A-ang b-baby natin.” Sagot ni Christina at tumingin sa ibaba niya.

“What?” Hindi na nagsayang ng oras si Frances. Agad nitong binuhat si Christina. Hindi din alintana na nabangga niya ako dahilan para ako naman ang babagsak sa semento pero tama namang nasa likuran ko si Dariel.

Wala na akong naging imik dahil tigagal parin ako sa nangyari. Lalo pa at naging masama na ang naging tingin ng mga tao sa akin at ng mga magulang ni Christina.

“What happen?” Si tito Reallan na siyang bumasag sa nakakabinging bulong bulungan.

“H-hindi ko s-sinasadya tito. H-hindi ko s-sinasadya.” Paulit ulit na naging sagot ko. Wala akong ibang masabi maliban sa mga iyon. Tumulo na din ang aking mga luha dahil pagkaalala ko kung paano ako tignan ng paninisi ni Frances sa nangyari kay Christina na siyang sumira na sa araw ng engahement party nila.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #7:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

“ How is she, papa?“ Tanong ko kay papa ng lumabas ito sa ER na siyang tumingin kay Christina.

“Nasa maayos na siyang kalagayan, hijo. Huwag ka ng mag alala.” Sagot naman ng papa sa akin sabay tapik ng balikat ko. “Umuwi ka na muna at magpalit ng damit.” Ako man ay nayuko din ang sarili ko.

May bahid ng dugo ang damit ko na galing kay Christina kaninang binuhat ko.

Hindi ko na napagtuunan ng pansin kanina dahil sa magkakahalong damdamin na lumukob sa pagkatao ko. Lalo na ng malaman kong nagdadalang tao pala si Christina. Hindi ko pa malalaman kung hindi siya dinugo na kagagawan naman ng matalik kong kaibigan.

At isa iyon sa nagpapabigat ng diddib ko dahil muntik ng malaglag ang magiging baby namin ni Christina dahil kay Lance. Anong dahilan ni Lance bakit niya itinulak si Christina?

Nakaramdam ako ng galit kay Lance dahil doon. Kung nahuli ba ako ng dating kanina ay baka tuluyang nakunan si Christina at hindi ko na makikitang maisilang ang magiging anak naming dalawa.

Nagpakawala ako ng buntong hininga dahil sa mga naisip ko. Ayaw ko na munang makita si Lance sa ngayon baka mapagbuntunan ko ng kamay dahil sa nangyari. Kakalmahin ko muna ang sarili ko bago ko ito kausapin at hingan ng paliwanag. Sa ngayon ay tututukan ko si Christina para sa ikakabuti ng kalagayan niya at ng magiging baby namin.

“Okay lang ako papa. Saka na ako uuwi kung masigurado ko ng mailipat sa gagamiting silid ni Christina.” Sagot ko kay papa na binalewala ang amoy dugo sa damit ko.

“Ikaw ang bahala. Total naman ililipat na din siya.” Si papa. “Sige. Aayusin ko lang ang papel niya at susunod ako sa kwartong panglilipatan sa kanya para mabilinan sa mga dapat at hindi dapat gawin sa kalagayan niya.”

“Salamat papa.” Pasasalamat ko kay papa. Pero napapansin ko ay parang hindi excited sa kaalamang magkakaapo na siya sa akin.

Kunot ang nuo na napasunod na lang ang tingin ko kay papa ng umalis na at pumunta na sa sariling opisina sa ospital.

Ipinagwalang bahala ko na lang ang napansin ko. Siguro ay masyado lamang nag alala sa nangyari kanina katulad ko. Akala ko talaga ay malalaglag ang dinadala ni Christina. Pero pasalamat ako at hindi nangyari ang kinatakutan kong kahihinatnan ng pagdudugo niya.

“Yeah! Magiging tatay na ako.” Naibulong ko na may kasamang ngiti na sa mga labi. Hinintay na ang paglabas sa kanya sa ER upang ilipat sa silit na lilipatan niya.

¤¤¤ ¤¤¤

Hindi ko na mahintay si papa na sumunod sa silid ni Christina upang ipaalam sa amin ang kalagayan niya kaya naman ako na ang nagpasyang puntahan ang papa sa opisina nito.

Excited na akong malaman ang totoong kalagayan ng magiging anak namin ni Christina.

Tatlong katok sa pinto sa opisina ng papa bago ko iyon binuksan.

“Oh! May kailangan ka ba, hijo?” Si papa ng umangat ang paningin sa binabasa nito.

“Yeah! I’m so excitid papa kaya hindi na ako makapaghintay. Kumusta ang baby ko papa?” Sagot ko na masayang masaya ang tinig.

“Well,.” Nagpakawala ng buntong hininga ang papa habang itinitiklop ang invelope na binabasa. “Christina is perfectly fine hijo. But sad to say na ang dinadala niya ay hindi maganda ang kapit sa sinapupunan nito.” Seryusong sagot ng papa. Walang ibang emosyon ng sinasabi iyon.

Habang ako ay parang binagsakan ng langit sa nalaman ko.

“Pero mabubuhay naman ang baby namin diba papa?” Puno ng pag aalala na tinig ko kay papa.

“Yeah! Oo naman hijo. Mabibigyan naman ng pampakapit si Christina para sa bata. Basta makisama siya na huwag pagurin ang sarili at mas maganda na bedrest muna siya ng kahit dalawang buwan lamang.”

Ako naman ngayon ang nagpakawala ng buntong hininga. Muli na namang sumagi si Lance sa isipan ko dahil sa kalagayan ngayon ng mag-ina ko.

“Sige papa. Mauuna na muna ako kung ganun. Gusto ko lang munang makausap si Lance.” Paalam ko kay papa. Maglalakad na sana ako palabas ng pigilan ako.

“Hijo, pag usapan niyo ng maayos ng kaibigan mo ang mga nangyari kanina. Huwag kang padadala sa emosyon mo.” Si papa na pinaalalahanan ako.

“Huwag kang mag alala papa. Gusto ko lang naman malaman kung ano ang naging dahilan niya kung bakit niya naitulak si Christina kanina.” Mahinahong sagot ko. Pagtango ang naging kasunod na sagot naman sa akin ng papa kaya naman maayos na ako ulit nagpaalam dito.

Malapit lamang aa AA Hospital ang Condo unit namin kaya agad ko lamang mararating iyon. Pero bago pa man ako pumunta doon ay sinilip ko muna si Christina kung gising na ito o tulog parin.

“F-frances.. a-ang baby ko.” Agad ko siyang dinaluhan at pinakalma.

“It’s okay, our baby is okay.” Sagot ko. Magaang humuhugod ang palad ko sa likod niya at dinampian ng halik sa nuo. “Kaya huwag ka ng dapat mag alala. Nasa maayos na kalagayan ang baby natin.”

Humihikbi siya na yumakap sa akin. Alam ko na nag aalala siya gaya din ng pag aalala ko sa kanila.

“Please, Frances. Don’t leave me. Please. Natatakot ako kay Lance. Baka saktan na naman niya ang baby ko.” Natigilan ako sa sinabi niya.

Ganun na lang ba ang takot niya kay Lance sa nangyari sa kanya.

“I will talk to Lance later.” saad ko na nakapagpatigil naman sa kanya at napatitig sa akin.

“No! No! Aagawin ka niya sa akin. Kalimutan mo na siya. Layuan mo siya. Aagawin ka niya sa akin.” Para na itong naghehestirical habang sinasabi iyon.

“Huh! Lance is my bestfrient. At kailangan ko siyang makausap para mabigyan ng paliwanag ang nangyari sainyo kanina.”

“Tinangka niya akong saktan kanina. Dahil nalaman ko na gusto ka niya.”

Mas natigilan ako sa sinabi nito. Si Lance? No! Christina must be kidding. Hindi magkakagusto sa akin si Lance dahil napag usapan na namin iyan noon.

“Gusto ka ng kaibigan mo. Pinagpapantasyahan ka niya at pinagbantaan niya ako na aagawin ka niya sa akin. Sinabi niya na hindi matutuloy ang kasal natin dahil gagawa siya ng paraan para hindi iyon matuloy. Kaya heto ako ngayon. Nagawa pa niyang saktan ang baby natin sa kagustuhan niyang agawin ka sa akin.” Mahaba nitong sabi na puno ng pag aalala ang tuno ng boses.

Nanginginig pa ang mga kamay na nakahawak sa akin.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang masasabi ko sa mga nasabi niya sa akin. Gaano katotoo ang mga sinasabi ni Christina.

“Okay! Okay! Huwag kang mag alala, hindi ako mawawala sayo dahil alam mong mahal na mahal kita.” Sabi ko sa kanya para kumalma lamang siya. “Hindi ko hahayaan na muling saktan kayo ni Lance. Hindi ko siya hahayaang makalapit sa inyo ng baby natin kaya huminahon ka na. Hindi makakabuti sa kalagayan mo ang mastress sa mga bagay bagay.”

Tumango naman siya. Niyakap ang kamay kong hawak niya kaya naman kumilos ako para muli siyang yakapin.

Hindi parin ako makapaniwala sa narinig ko mula sa kanya. Kaya kailangan kong masiguro ang tungkol sa bagay na iyon.

At kung totoo man ang sinabi niya na may gusto sa akin si Lance ay dapat ko na iyong putulin dahil hindi iyon makakabuti sa pagkakaibigan namin.

Lalo na ang sinabi ni Christina na kaya siya sinaktan ni Lance ay dahil ayaw niyang matuloy ang kasal namin.

“It’s okay. It’s okay.” Mahinang saad ko habang nakayakap ako kay Christina. Na kahit ang aalitang iyon ay sa sarili ko na sinasabi.

Kailangan kong makausap si Lance. Gusto kong patunayan na hindi totoo ang sinabi ni Christina dahil ayaw kong masira ang pagkakaibigan namin.

Pero.. paano kung totoo? Ano ang gagawin ko? Baka masaktan ko lang si Lance dahil dinamay niya ang magiging baby namin ni Christina.

Kaya umaasa ako.. na walang katutuhanan ang sinabi ni Christina sa akin. Lalo na ang sinabi nitong may gusto sa akin ang matalik kong kaibigan.

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“Naniniwala kami sayo hijo.” Si tito Reallan na ito mismo ang gumamot ng sugat ko sa braso kung saan bumaon ang kuko ni Christina. Kahit na gusto ni mama na siya na lang ang gumamot ng sugat ko ay nagprisinta si tito Reallan na siya na lang ang gumamot matapos kong maikwento ang lahat sa kanila.

Sinabi ko na sa kanila ang buong katutuhanan sa mga narinig ko sa pag uusap ni Christina at ng lalaking kasama nito kanina.

“Uhmm.” Napangiwi ako dahil sa hapdi. “Pero hindi ko sinasadya ang pagkakabagsak ni Christina. “G-gusto ko lang naman makawala sa kanya Tito. Hindi ko balak saktan ang baby na nasa sinapupunan niya.”

“We know that.” May bahig ng ngiti sa mga labi ni tito Reallan. “At nagpapasalamat kami dahil habang maaga pa ay mapuputol na ang kasinungalingan ng babaeng iyon.”

“Tito..”

“Oo, hijo. Hindi ko gusto ang babaeng iyon para sa anak ko pero mahal na mahal ni Frances ang babaeng iyon kaya hindi namin matutulan ang gusto niya. Naghihintay lang talaga kami ng tamang pagkakataon para hindi matuloy ang kasal nila. Sabihin ng mapagkait ako sa kaligayahan ni Frances pero hindi niya deserve ang maluko ng ganito. And we thankful na nadiskobre ko ang kasinungalingan ng babaeng iyon.”

“Hindi ko din po akalain na mangyayari iyon tito. All this time pala ay hindi naging tapat si Christina sa kanya.

“Tama ka hijo. Pero nag aalala ako sa kalagayan ng pagkakaibigan niyo. Kung mabubulag pa si Frances sa kasinungalinan ng Christina na iyon ay baka wala siyang pakikinggan na kahit na sino sa atin.”

“Nasa kanya na iyon tito. Ang akin ay ang masabi ko ang totoo at bahala na siya kung tatanggapin ang katutuhanang nagsinungaling sa kanya si Christina.”

Tumango ang tito Reallan habang patuloy sa paggagamot ng sugat ko hanggang sa matapos na ngang gamutin ang sugat ko at malagyan ng plaster.

“Kaya mo ba ang mag isa dito?” Tanong ni mama ng magpaalam na ang mga ito na uuwi na din ng A. Place.

“Nandito naman ako tita.” Si Dariel na lumapit na din sa amim na naging tahimik lamang simula ng makauwi kami ng condo ko.

“Salamat hijo. Naabala ka tuloy at hindi mo naeenjoy ang pagbabakasyon mo.”

“Wala iyon sa akin tito.”

Maayos naman ang naging pag uusap namin hanggang sa makaalis na sila. Iniwan na din ako ni Dariel ng makapasok ako ng silid ko kaya naman namayani na ang katahimikan sa silid ko.

Nakakabinging katahimikan na tanging paghinga at pagtibok na lang ng puso ko ang naririnig ko.

Ang bigat ng pakiramdam ko dahil sa mga nangyari. Kahit na kamuhiaan ako ni Frances ay gagawin ko ang nararapat. Sasabihin ko ang katutuhanan kahit na hindi niya ako paniwalaan.

“Frances.” naibulong ko sa pangalan niya habang nakatingin na ako sa kisame. Nakahiga ako hanggang sa lamunin na ako ng antok dahil sa katahimikan ng buong silid.

¤¤¤ ¤¤¤

Napabalikwas ako ng bangon ng makarinig ako ng magkakasunod na katok sa labas ng silid.

“Lance,lumabas ka dyan.” Si Frances iyon na may bahid na galit ang boses.

“Hey! Nakakabulahaw ka. Can you just wait in the living room until he get up.” Si Dariel na naman iyon na sinisita si Frances.

“And who you to command me. Wala kang karapatan kaya umalis ka diyan.”

Wala sana akong balak bumangon dahil ang bigat ng pakiramdam ko pero kailangan dahil alam ko ang pakay ni Frances kaya siya nandito.

Ihahanda ko na lang ang sarili ko para sa mangyayari kapag haharapin siya. Kinakabahan na ako hindi ko paman siya nakakaharap.

Kaya naman sa banyo muna ako tumuloy para maghilamos ng magising na ng tuluyan ang diwa ko.

Pinatatag ko ang sarili bago ko binuksan ang pinto ng silid. Pagbukas ko pa lang ay agad akong sinunggaban ni Frances. Mahigpit na hinawakan ang braso ko kung saan din ako hinawakan ni Christina kahapon.

“Ugh! B-bitawan mo ako, Frances. Nasasaktan ako.” Napangiwi pa ako dahil para ng madudurog ang mga buto sa braso ko sa pagkakahawak niya.

“Hey! Let him go.” Pumapagitna naman si Dariel sa amin pero hindi niya iyon pinansin bagkus kinaladkad pa ako palabas ng silid ko hanggang sa sala.

“Sabihin mo sa akin na hindi totoo ang nalaman ko.” Paano ko ba isasalarawan ang galit niya habang sinasabi iyon.

Nakangiwi parin ako dahil ramdam ko ang pagkakapilipit ng braso ko.

“L-let me go.”

“Let him go.” Halos sabay naming sabi ni Dariel na akmang hahawakan ang kamay ni Frances na nakahawak sa braso ko.

“Don’t.” Matalim pa na tinapunan niya ng tingin si Dariel kaya hindi niya naituloy ang balak. “Leave us alone. Now.” Pang uutos pa niya dito.

“How can I leave Lance with you.” Galit na din si Dariel.

“Don’t make me reapet it, bastard. Leave us alone.” Galit na sigaw na niya na siyang bumalot na sa buong silid.

Napalunok ako bago ako tumingin kay Dariel. Bahagya akong tumango at bumulong. “Go.”

Ayaw man siguro ni Dariel na iwan ako sa kalagayan ko ngayon ay wala naman siyang nagawa kundi sundin ang sinabi ko. Bagsak ang mga balikat na lumabas ng condo.

“Now tell me.” Ang unang katagang nakapagpabasag ng katahimik ng ilang sigundo ng wala na si Dariel.

“H-hindi ko sinasadya ang nangyari kay Christina.” Panimula ko.

“Hindi iyan ang gusto kong malaman. Tell me Lance, do you… do you like me?”

Natigilan ako. Hindi ako agad nakasagot. Napayuko na ako dahil hindi ko kayang salubungin ang nagbabantang tinging ipinukol niya sa akin.

“Answer me, damn it.” Sigaw pa niya sa akin na nakapagkalislot sa akin at nakapagpaangat ng tingin ko sa kanya.

Muli akong napalunok. Saka ko sinundan ng pagtango.

“Fuck.” Gigil na binitawan niya ako. Hindi ko nabalanse ang katawan ko at bumagsak ako sa sahig.

Napaigik ako dahil parang may sumidhi na sakit sa puson ko dahil sa lakas ng impack ng pagkakabagsag ko.

Napangiwi ako pero pilit kong nilabanan ang sakit na naramdaman ko.

“At dahil sa pagmamahal na iyan nagawa mong saktan si Christina. Damn it Lance. I trusted you the most.” Galit na galit na sabi niya na muli akong hinawakan sa braso at marahas na pinatayo.

Naramdaman ko ang panggigil niya na ibinuhos sa paghawak sa braso ko.

Muli na naman akong napangiwi kasabay ng pagtulo ng luha ko.

“H-hindi ko sinaktan si Christina. H-hindi ko sinadya ang nagyari sa kanya.” Pagtatanggol ko sa sarili ko. “I just want to…”

“Enough. Enough Lance, dahil sapat na ang pag amin mo sa nararamdaman mo sa akin ang ebedensya sa pananakit sa mag ina ko.” Pigil niya sa sinasabi ko. “Sapat na iyon para sa kagustuhan mong hindi matuloy ang kasal ko. Damn it. Binigo mo ako Lance. Dahil sa lintik na nararamdaman mong iyan.” Binitawan na niya ako pero parang nasa braso ko parin ang kamay niya sa sakit na naiwan doon.

Kahit na ang puson ko ay sumasakit na din sa hindi ko malamang dahilan. Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong pansinin ngayon. Ang pisikal na sakit na nararamdaman ko o ang emosyonal na sakit na nananahan sa puso ko ngayon. O ang galit na ipinapakita niya sa akin.

“Simula sa araw na ito. Kalimutan mo na ang nararamdaman mong iyan sa akin. Simula ngayon, ayaw ko ng makita kang lalapit kay Christina. At simula sa araw na ito. Kalimutan mo ng naging kaibigan mo ako dahil ikaw din mismo ang sumira nun.”

Ang mga salitang iyon ay iisa lamang ang tumatak sa akin. Iyon ang kalimutan ang pagiging magkaibigan namin. Na siyang nagbigay na mas mabigat na sakit na naramdaman ko.

Hindi pa nakuntinto sa pagkakatumba ko kanina ay binangga pa ako ng lagpasan ako. Kung hindi ko siguro nabalanse ang katawan ko ay baka matumba na naman ako.

“Gusto kita. Oo. Inaamin ko.” Mahinang usal ko ng makahakbang na siya ng tatlong hakbang na layo sa akin. Naramdaman ko ang pagtigil niya kaya ako lumingon.

Kung matatapos sa ganitong paraan ang pagkakaibigan namin ay mabuti ng tuluyan ko ng bigkasin ang salitang iyon na ikinakagalit niya. At ng masabi ko ang tunay na dahilan sa mga nangyari sa pagitan namin ng pinakamamahal niyang kasintahan.

Galit na galit ang mga matang tumitig sa akin ng lumingon siya.

Muli akong napalunok bago ako nagpatuloy sa pagsasalita.

“Mahal kita, hindi bilang isang kaibihan. Oo, mahal na mahal kita. Pero hindi iyon ang dahilan kaya nangyari iyon kay Christina.”

“Stop. Huwag mong dagdagan ang galit ko ngayon sa mga kasinungaling sasabihin mo sa akin.”

“Sige, magalit ka sa akin. Magalit ka lang Frances. Pero hindi ko pipigilan ang sarili ko na sabihin sayo ang mga nalaman ko. Ang nalaman ko sa mga kasinungalingan ng kasintahan mo.”

“Huh! Ngayon si Christina pa ang binabaliktad mo ngayon. Lance, tama na. Huwag mo ng dagdagan ang pagkamuhi ko sayo.” Marahas na naman niya akong hinawakan sa braso.

“No! Nasa sayo na kung paniniwalaan mo ako. At malalaman mo din naman ang katutuhanan kahit hindi ako ang magsabi sayo. Pero.. ang kasintahan mo.. ang dinadala niya.. ay hindi mo anak.. kundi anak niya sa ibang lalaki… at hindi sayo.”

Para akong nabingi na sa isang sigundo lamang ay dumapo ang palad niya sa pisngi ko. Sinampal niya ako sa pagsasabi ko ng totoo.

“Tumigil ka na.” Marahas niya akong binitawan at muli akong natumba sa sahig. Sa pangalawang pagkakataon ay napaigik ako at tuluyang sumudhi ang sakit sa may puson ko.

“Ugh.” Mas napaluha ako hindi sa pagsampal niya sa akin kundi sa sakit sa puson ko. Parang may kung anong bagay sa loob ng katawan ko ang lalabas mismo sa akin. “F-frances.. ugh… ahh.” Kagat kagat ko ang labi ko na itinaas ang isang kamay ko na humihingi ng tulong aa kanya. Habang ang isang kamay ko na nakahawak sa puson ko.

Pero hindi niya ako pinansin. Walang salitang tinalikuran ako kahit na namimilipit na ako sa sakit.

“H-help. P-please.. F-frances..” pero hindi siya lumingon at tuloy tuloy lamang sa paglabas ng condo ko.

Habang ako ay unti unting nanghina at naghihintay ng sasaklulo sa akin.

¤¤¤ ¤¤¤

CHENXI NOTE:

HEHE! May maipagmamayabang na naman akong cover and as usual gawa ito ng isang aspiring author na kagaya ko.

Just cick his/her user name below kung gusto niyong mabasa ang mga gawa niya.

Pwede din po natin siyang suportahan sa mga story niya. Tulad lamang ng pagsuportang natatanggao ko mula sa inyo.

Iannnxxx

❤❤❤❤

And now.. ito ang cover na siya din ang may gawa.

Ang bago kong series.

☆☆ PLAYBOY’S SERIES ☆☆

na pinagunahan na ni

○○ Lexus Vergara ○○

Stay tuned lamang po. Para sa mga update na gagawin ko sa kanila.

Haha! Nanlalaway na naman ako! 🤤🤤🤤🤤🤤

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #8:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

H indi malinaw ang salitang naririnig ko. Nakamulat ang mga mata ko pero hindi na malinaw ang imahe na nakikita ko. Nanlalabo ang paningin ko at umiikot ang mundo ko.

Kahit na malabo sa pakiramdam ko ang nangyayari sa paligid ay iisa lang ang nararamdaman ko. May kung anong likidong lumalabas sa bahagi ng katawan ko at patuloy na sumasakit ang puson ko.

Anong nangyari? Ang huli kong natatandaan ay ang pagkakalugmok ko sa sahig na iniwan ni Frances kahit na himihingi na ako ng tulong sa kanya.

And that kind of scene make me feel alone habang patuloy na tumatakbo iyon sa isipan ko. Wala akong halaga kay Frances kahit na nasasaktan na ako.

Tumulo ang luha ko na mas nakapanlabo ng paningin ko.

“Faster. Faster.” Isang boses na naging malinaw sa pandinig ko. Boses iyon ni tito Kanye. At bakit nandito si tito Kanye? Si tito Kanye ba ang sumaklolo sa akin?

Maybe! May tumulong naman pala sa akin.

Nagmulat ako ng mga mata ng makarinig ako ng paghikbi. Agad akong bumaling kung sino man ang umiiyak sa tabi ko.

“Mama.” Naibulong ko ng makilala ang mama na umiiyak. Hawak ang kamay ko.

“Hijo.. kumusta ang pakiramdam mo. Wala bang masakit sa katawan mo?” Agad na tanong nito sa akin.

Pinilit ko ang bumangon pero pinigilan ako ng mama.

“Mahiga ka muna anak. Huwag ka na munang bumangon. Tatawagan ko lang ang tito Kanye mo. Dito ka lang.” Sabi pa nito. Gusto ko pa sanang magtanong pero mabilis na lumabas ang mama.

Wala akong nagawa kundi nanatiling nakahiga hanggang sa makabalik siya kasama na nga si tito Kanye.

Nakangiti si tito Kanye na lumapit sa akin. Naguguluhan man ako ay kusang lumabas sa bibig ko ang salitang pasasalamat kahit na hindi ko pa alam ang tunay na sakit ko kaya ako ngayon nandito sa hospital.

“Maganda naman at agad kang nagising sa dami ng dugong nawala sayo.” Sabi nito ng tuluyang makalapit sa akin.

Tinulungan akong makabangon sa pagkakahiga at inayos ng pagkakaupo.

“A-ano pong nangyari tito Kanye?”

“Well,..” tumingin si tito Kanye kay mama bago muling bumaling sa akin. “You are pregnant and good to say that the baby is safe.”

Kung paano kaninang tumigil ang pag inog ng mundo ko sa pagbabalewala sa akin ni Frances ay may nadoble pa ngayon. Walang ibang pumasok sa utak ko maliban sa katagang “BUNTIS AKO.”

“W-what? N-no! H-hindi totoo iyan, tito.” Hindi ko alam kong ano ang dapat kong maging reaksyon.

Ako! Buntis? I know that everything is posible pero…

Rumagasa ang luhang tumulo sa mga mata ko. Ang kamay mo ay pumatong sa sinapupunan ko.

May kung pinong kurot na unti unting dumudurog sa puso ko.

“Calm your self down, hijo. Stop crying. Makakasama iyan sa dinadala mo.” Pang aalo sa akin ni tito Kanye. Habang si mama ay lumapit sa akin at niyakap ako.

Paano ako hihinaon. Paano ko pipigilin ang luha ko ngayon sa katutuhanang sariling ama ang dahilan na muntik ng nawala ang baby sa sinapupunan ko.

Kuyom ang kamao ko sa galit na biglang sumiklab sa buong pagkatao ko. Galit kay Frances na kahit ang nararamdaman kong pagmamahal sa kanya ay hindi ko na maramdaman pa.

“I-i… c-can k-keep t-this b-baby alone.” Mahinang sagot ko. Hindi na dapat pang malamann ni Frances na siya ang ama ng dinadala ko. Kaya kong buhayin ang anak kong mag isa na wala ang tulong niya.

“Hijo.”

Napatingin ako kay tito Kanye ng marinig ko siyang muling magsalita.

“S-salamat po, tito Kanye. F-for saving my baby.” Mahinang usal ko.

“Hindi ka sa akin magpasalamat hijo. Kay Dariel. Siya ang nagtakbo sayo dito sa hospital kanina.”

Si Dariel.. oo nga pala. Nasa labas lamang siya kanina ng condo ko.

Saka ko lang napansin si Dariel na tahimik lamang na nasa gilid. Nakatingin sa akin na puno ng pag aalala din ang mga matang nakatingin sa akin.

“T-thank you cuz.”

Tumango ito sa pagpapasalamat ko sa kanya. May iba pang mga sinabi sa akin si tito Kanye para sa dinadala ko. Dobleng pag iingat para hindi na maulit ang nangyari sa akin.

Pagsasabihan daw ni tito Kanye si Frances dahil nalaman nito mula kay Dariel kung ano ang nangyari pero nakiusap ako na na huwag ng sasabihin sa kanya ang kalagayan ko.

Hindi na dapat niya malaman. Tama na ang nangyari sa akin sa mga kamay niya. Ayaw ko ng maulit pa iyong nangyari kanina.

Bahala na din siya sa Christina na iyon. Paniwalaan niya ang lahat ng sasabihin ng babaeng iyon dahil simula ngayon.. pinuputol ko na din ang pagkakaibigan naming dalawa. Sinaktan niya ako na naging dahil sa muntik pagkawala ng magiging baby ko.

Siya na din mismo ang nagsabi na pinuputol na niya ang pagkakaibigan namin. Dahil binubulag siya ng pagmamahal niya kay Christina. Binubulag siya sa mga kasinungalingan nito.

“Hijo, dapat niyong pag usapan ni Frances ang lahat. Hindi naman yata pwedeng…”

“Ma..Dariel.. pwede niyo po bang iwanan na muna na kami ni tito Kanye?”

Hindi naman nagsalita sina mama at sumunod naman sa pakiusap ko. Naiwan kaming dalawa ni tito Kanye sa loob.

“Ano ang hindi pwede tito?” Pang uulit ko sa gusto nitong sabihin kanina.

I know that tito Kanye know who is the father of my baby. Pero walang karapatan si Frances na malaman na anak niya ang dinadala ko. Dahil sa pagpapabaya niya sa at hindi pagtulong sa akin kanina ay nangangahulugan lamang na wala siyang kwentang maging ama.

Maging ama ng batang hindi niya anak ay pwede pa siguro.. pero ang sarili kong anak na siya ang ama.. no! It’s a big no for me. Hindi niya deserve ang maging tunay na ama.

“Muntik akong nakunan ng dahil sa kanya tito? Dahil sa kanya ay muntik ng nawala ang baby ko tito. Hindi niya deserve ang second chance kung iyan ang gusto niyong sabihin sa akin. No! Hindi ko siya bibigyan ng karapatan sa dinadala ko.” Buong buo ang boses ko habang sinasabi iyon kahit na patuloy lang sa pagtulo ng luha ko.

“Pero apo ko ang dinadala mo, hijo.”

“Hindi ko ipagkakait sainyo ang apo niyo, tito. Pero kay Frances.. nakikiusap ako sainyo. Nakikiysap ako.. na sana, huwag niyong sasabihin sa kanya ang pagdadalang tao ko.”

“Hindi mo iyan maitatago hijo. Malalaman at malalaman niya iyan. Kaya ang payo ko sayo, habang mas maaga ay malaman na niya na magiging ama na siya ng baby niyo. At hindi sa anak ng babaeng iyon.”

“Nasabi ko na sa kanya na hindi niya anak ang dinadala ni Christina, tito. Nasa kanya na iyon kung paniniwalaan niya ako o ang kasinungalingan ng kasintahan niya. Wala na akong pakialam sa kanila.”

“Hijo.”

“Kaya nakikiusap ako tito. Huwag niyong sasabihin sa kanya na nagdadalang tao ako dahil hindi din naman siya maniniwala.”

“Paanong?”

“Hindi niya alam na may nangyari sa amin tito. Lasing siya ng gabing iyon… at sa kalasingan niya.. inakala niya na ako si Christina.” Pagkukwento ko kay tito Kanye kahit na dinudurog ang puso ko ng sakit dahil doon.

Isa ang gabing iyon ang ayaw kong balikan sa alaala ko. Dahil isa iyon sa pinakamasakit na pangyayari sa akin. Pangalawa ngayon ang muntik na pagkawala ang bunga ng gabing iyon.

“Ugh! Hindi ko akalain na nakagawa ng kagaguhan ang anak ko. Agh! Damn.” Si tito Kanye na kuyom ang kamao sabay tampal ng nuo. Nagpakawala ng buntong hininga bago nagsalitang muli. “Ikaw ang bahala hijo. Ayaw ko ng makialam sa inyo ng anak ko. Basta huwag mong ilalayo ang apo ko sa amin.”

Tumango ako bilang sagot. Hindi naman nagtagal ay nagpaalam na sa akin si tito Kanye.

Bukas ay makakalabas na ako. Malakas daw ang kapit ng baby ko kaya hindi naman masyadong nakasama iyon sa kalagayan naming dalawa.

Tanggap ko na walang patutunguhan ang pagmamahal ko kay Frances. Walang ng saysay iyon dahil puno na ang puso ko ng pagkapuot sa kanya.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

H indi ako mapakali habang nakatingin ako kay Christina na ngayon ay muling nakatulog matapos makakain.

Kahit na gusto kong iwaksi ang sinabi sa akin ni Lance ay patuloy iyong nagpi-play sa utak ko.

Hindi daw ako ang ama ng dinadala niya dahil anak daw iyon ng ibang lalaki. At saan naman nalaman ni Lance iyon? Gumagawa lang ba siya ng kwento dahil sa kagustuhang hindi matuloy ang kasal namin.

Ugh! Damn it! What did you say such a thing, Lance. Sa loob ko na gusto kong balikan si Lance at tanungin ito tungkol doon pero..

Napatingin ako sa pinto na marinig ko iyong bumukas.

“Papa.”

Seryusong lumapit ang papa sa akin. Tumayo ako para salubungin ito pero isang suntok ang dumapo sa pisngi ko na nakapagpagulantang sa akin.

“P-papa.” Sapo ko ang pisnging dinapuan ng kamao ni papa. Hindi ako makapaniwala na sinuntok ako niya ako.

“Sana magising ka sa suntok na iyon, hijo.”

Sa unang pagkakataon ay ngayon lang ako sinaktan ng papa.

“Malaki ka na, Frances.” Galit na galit si papa habang sinasabi iyon. “Hindi sana ako makikialam pero binubulag ka ng pagmamahal mo sa walang kwentang babaeng iyan.” Sabay turo kay Christina na mahimbing sa pagkakatulog.

Nawala sa isip ko ang pagsuntok ng papa sa akin dahil natabunan na iyon ng masamang salita patungkol kay Christina.

“Papa, sabihan niyo na ako ng masasamang salita pero huwag sa taong mahal ko.” Nakaramdam din ako ng galit pero mas naging matalim ang tingin ng papa sa akin.

“Mahal? Saan ka dadalhin ng pagmamahal mo sa maling tao? Sabihin mo sa akin ngayon. Ikaw ba talaga ang ama ng dinadala ng batang nasa sinapupunan niya? 58 days na ang bata sa tiyan niya. Ngayon.. kung talagang matalino ka, gamitin mo ang utak mo ng hindi ka magpapabulag sa katangahan mo sa pagmamahal sa babaeng iyan.”

Natigilan ako at naging palipat lipat ang tingin ko kay papa at kay Christina.

“58 days?” Pang uulit ko. Dalawang buwan na nawala si Christina at isang buwan na din simula ng umuwi siya. Kaya ang batang nasa sinapupunan niya ay dapat isang buwan pa lang at hindi magdadalawang buwan.

Umiling ako. Bigla kong naisip na baka nakausap ni Lance si Papa at sinabi ang sinabi sa akin. Ngayon naman ay gumagawa si papa ng kasinungalingan para hindi din matuloy ang kasal namin ni Christina.

“Ganyan niyo ba kaayaw kay Christina kaya kayo gumagawa ng kasinungalingan papa?” Saad ko. Nagpapabalik balik ako ng lakad habang kuyom ko ang kamao ko.

“Ganyan ka na din ba binubulag ng pagmamahal mo sa kanya? Hijo, mag isip ka at kausapin mo ang babaeng iyan. Sinasabihan kita ngayon para makapag isip ka. Gawin mo ang tama at magpakaama ka sa tunay mong anak hindi sa anak ng ibang lalaki.”

“Enough papa. Wala akong ibang gustong magdala ng magiging anak ko maliban sa kanya.” Sagot ko pa na mas nakapagpagalit kay papa.

“Bahala ka, hindi ako makikialam sa mga disesyon mo. Pero huwag mong pagsisihan ang mga mali mong disesyon kapag nakapag isip isip ka na.” Huling salita ng papa, may ibinigay sa akin na isang envelope bago umalis ng walang paalam.

Nakasunod na lang ang tingin ko kay papa hanggang sa mawala na ito sa paningin ko. Binalingan si Christina na tama namang nagising na.

“F-frances?” Tawag niya sa pangalan ko kaya naman agad akong lumapit sa kanya.

Hahawakan ko sana siya ng maalala ko ang sinabi ng papa.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” Panimula ko sa pagtatanong. Iniwas ko pa ang kamay ko ng tangka niya iyong hawakan.

“B-bakit? May bumabagabag ba sayo?”

“W-wala naman. Naisip ko lang kung ilang buwan na ang baby sa sinapupunan mo.”

“Huh! Syempre isang buwan pa lang ang baby natin sa tiyan ko. Maybe 32 or 33 days.” Sagot niya na nakangiti. Siguradong sigurado sa naging sagot niya.

“Ganun ba? Well, may ibinigay sa akin si papa kanina lang.”

“Huh, a-ano yon?”

“Hindi ko din alam. Hindi ko na binuksan para naman sabay na natin iyong tignan.” May ngiti man ako sa labi pero seryuso akong nakatingin sa kanya. Nakitaan ko siya ng pagkabalisa.

Napalunok ako. Sa nakikita ko sa kanya ay mukha yatang iba ang ipinapahiwatig.

“Here.” Ipinakita dito ang envelope na bigay sa akin ng papa. Hindi ko din naman talaga alam kung ano ang laman.

“P-pwede b-bang ako muna ang tumingin? B-baka t-tungkol sa baby natin iyan. I want to see it first.”

“Mmm, kung tungkol sa baby NATIN. Diba mas maganda kung sabay nating makikita?”

Hindi agad siya nakasagot kaya naman binuksan ko na ang envelope. Envelope na naglalaman nga sa kopya ng chart niya sa pagkakaconfine niya dito sa hospital.

“Oh! This is all about you and the baby. And this..” tinignan ko ang isang larawan ng ultrasound niya. Na may nakalagay kung ilang days na ang bata.

May kasama ding chart ng ultrasound copy ng isang buwan hanggang sa siyam na buwan.

At maihahawig ko ang kuha ng ultrasound niya ngayon sa dalawang buwan na nakalarawan sa chart.

Parang gumuho ang mundo ko sa nakita ko. Totoo lahat ng sinabi sa akin ni papa na nabubulagan lang ako ng pagmamahal sa kanya. Totoo din ang sinabi sa akin ni Lance. Na ang batang dinadala ni Christina ay iba ang ama at hindi ako.

“Magdadalawang buwan na ang baby.” Mahinang saad ko na nakatingin na ako ngayon sa kanya. “May masasabi ka ba sa mga nalaman ko? Huh! CHRISTINA?”

“F-frances.”

Nilakumos mo ang hawak kong mga papel. Tumayo at inihagis iyon mismo sa mukha niya.

“Kailan pa? Kailan mo pa ako niluluko?” Galit na galit na tanong ko sa kanya. Ayaw kong lumapit pa sa kanya baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at masaktan ko siya na magiging dahilan na muling masaktan ang batang dala dala niya.

Hindi ko naman gugustuhin na mapahamak ang bata pero hindi siya. Gusto ko siyang sakalin sa mga nalaman ko.

“Tell me.” Muli kong sigaw na nakapagpapiksi sa kanya at napayuko. “Kailan mo pa ako niluluko.”

“F-frances.. s-sorry.”

Salitang ayaw kong marinig na nakapagpapatunay lamang ng kasinungalingan niya.

Sapat na ang sorry na iyon para malaman kong totoo lahat ng mga sinabi sa akin ng papa.

“Ugh! Damn it.” Gusto kong may pagbuntunan ng galit ko. Parang sasabog na bulkan ang ulo ko sa galit. Kaya bago pa ako makagawa ng masama laban sa kanya ay mabilis ang ginawa kong pagtalikod at lumabas ng silid niya.

Hindi ko na pinansin ang pagtawag niya sa pangalan ko.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala. Sa isang iglap lamang nasira ang mga pangarap ko. At dahil sa mga pangarap na hinangad ko nasira pa ang pagkakaibigan namin ni Lance.

And…

“Damn it.” How about Lance now? Matapos ko siyang pagsabihan ng mga salitang hindi nakakaaya ay paano ko siya ngayon kakausapin? Paano ako haharap sa kanya matapos kong sabihin sa kanya na kalimutan na ang pagkakaibigan namin.

Sa galit na naramdaman ko ay wala akong ibang maisip na puntahan o gawin maliban sa gusto kong umino na naman ng alak. Gusto kong ibuhos ang galit ko sa bagay na hindi ako makakapanakit ng iba.

Deserve ko nga ang pagsuntok sa akin ng papa. Gusto ko ding humingi ng tawad dahil sa pagsagot ko sa kanya ng pabalang. At ang lakas pa ng loob kong akusahan ang papa na gumagawa nga lang ng kwento pero.. isang Christina lang pala ang naging puno at dulo ng lahat.

Damn you, Christina. Nakakaramdam ako ng sakit sa puso mo dahil sa katutuhanang niluluko lamang ako ng babaeng mahal ko. Pero sa ngayon nangingibabaw ang galit ko dahil sa mga kasinungalingan niya na kung hindi pa ako ginising ni papa sa katutuhanan ay patuloy lamang niya akong lulukuhin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #9:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

“F rances, please. Let me explain.” Nakikiusap sa akin ni Christina.

“Ito ang huli kong pagtulong sayo.” Saad ko kaysa sagutin ang pakiusao niya. Inihatid ko siya sa condo niya dahil iyon naman ang gusto niya kanina. Ayaw niya na sa bahay nila ko siya ihahatid.

Kahit naman papaano ay may natitira parin akong pag aalala sa kanya dahil nga siya ang minahal ko.

Inaamin ko na mahal ko parin siya pero sapat na ang pagtataksil niya sa akin para kalimutan ko ang pagmamahal na iyon sa kanya.

“P-please, Frances.. nakikiusap ako. Huwag mo akong iwan. H-hindi ko kaya.” Balot na ang kanyang pisngi ng mga luha. Nakahulod habang nakayakap sa isa kong hita.

“Hindi mo kaya?” Pang uulit ko at tumitig sa kanya. “Paano mo nasasabi ngayon na hindi mo kayang mawala ako sayo kung nagawa mong sirain ang tiwala ko sayo. You are the who I trusted most because I love you pero hindi mo binigyan ng halaga ang pagtitiwala ko. Ang pagmamahal ko sayo.” Panunumbat ko.

“No! Patawarin mo ako. Patawarin mo ako.. nakikiusap ako Frances. I give up my modeling career just for you.. so please.”

“No! You didn’t give it up for me. Dahil ginawa mo iyon dahil sa ipinagbubuntis mo. For what? Ipaako sa akin ang anak ng iba? Gagawa ka ng kwento para paniwalaan ka? Enough, Christina. Huwag mo ng dagdagan ang kasinungalingan mo hanggat may natitira pa akong paggalang sayo.” Patuloy ko sa panunumbat sa kanya. Inalis ko ang pagkakayakap niya sa hita ko.

“Frances, I love you so much. It’s my fault. So please. Give me one more chance.”

“A chance? And then what? Sa pangalawang pagkakataon ba na ibibigay ko sayo may mababago ba? Wala? Dahil buntis ka parin sa iba.”

“I can get rid of this baby par lang mapatawad mo ako?”

Natigilan ako sa sinabi niya? Nangunot ang nuo saka ko siya tinignan ng masama. Nag iisip ba siya?

“Sa sinabi mong iyang pinatunayan mo lang na wala kang kwenta? Hindi ko akalain na ang taong minahal ko ay makakaisip na ipalaglag ang dinadala para lamang mapatawad kita. Well, kung pagpapatawad lamang ay kaya kong ibigay sayo, Christina. Pero ang balikan ka? Magpasensyahan tayo? Dahil hindi na ako bumabalik sa mga taong mababa ang pagiisip.” Galit na sumbat ko sa kanya. “Goodbye, Christina. Sana makapag isip ka ng maganda at huwag gawan ng masama ang dinadala mo.” Pagkasabi ko ng mga iyon ay wala na akong pinakinggan pa sa mga sigaw niya. Sa pagtawag niya sa pangalan ko.

Tulad na lang ng ginawa ko kay Lance ng araw na inaway ko siya. Iniwan kahit na sinisigaw niya ang pangalan ko na tulungan siyang makatayo.

Damn it. Ang laki kong tanga. Nagpakatanga dahil sa pagmamahal ko kay Christina. Sana hindi na ako naniwala sa kanya ng bumalik siya. Sana mas pinaniwalaan ko ang lalaking sumagot ng tawag ko noon na sinabing niluluko lamang ako nito.

Kuyom ang kamao ko na palayo sa condo ni Christina. Hindi na ako tumuloy sa condo ko na nasa taas lang na palapag dahil ayaw ko ng balikan pa ang mga pangyayari sa buhay ko na kasama si Christina doon.

Kailangan kong ipabago ang lahat sa loob para tuluyang mawala ang presensya ni Christina doon. Hindi ako mag iiwan ng bakas na magpapaalala sa akin sa kanya para tuluyan na siyang mabura sa puso’t isipan ko. Para tuluyang mawala ang isang Christina sa buhay ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Papa.” Napalingon sa akin si papa ng sadyain ko siya mismo sa opisina nito sa hospital.

“Kumusta ang kasintahan mo?” Balewalang tanong ng papa sa akin. Parang walang nangyari sa amin noong nakaraang araw. Hindi ko na dinamdam ang pagsuntok ng papa sa akin dahil deserve ko naman iyon.

“She is fine now papa. And we already broke up. At sa mga sinabi ko sa inyo, sorry for that papa.”

Tumitig ang papa sa akin at itinigil ang ginagawa.

“Mabuti naman at nagising ka sa katutuhanan. Akala ko ay magpapabulag ka sa pagmamahal mo sa babaeng iyon.”

“Yeah! Masakit ang katutuhanan papa at parang ayaw kong maniwala. Pero… kahit masakit ay kailangan kong makipaghiwalay sa kanya dahil sa kasinungalingan niya.”

“Pagpasensyahan mo na din ako sa pagsuntok ko sayo, hijo.” Tumayo ang papa at lumapit sa akin. Ipinatong ang kamay sa balikat ko. “Hindi lang siya ang tao sa mundong ginagalawan mo, may mas deserving sa pagmamahal mo.”

Kahit na may ngiti ako sa mga labi ngayon ay hindi ko masasabing masaya ako. Magaan lang ang loob ko sa pagbibigay payo sa akin ng papa kahit na may kurot parin sa puso ko ang pagkikipaghiwalay ko kay Christina.

“Sana nga papa.. nakakatakot na tuloy ang magtiwala.”

“Mali ka lang ng minahal at pinagkatiwalaan, hijo. Pagpahingain mo muna ang puso mo sa ngayon. Hindi naman minamadali ang pag aasawa na iyan.”

“Hindi ba papa? Natatandaan ko na kasal na kayo ni daddy pero hindi niya alam.” Kahit papaano ay mas gumaan na naman ang loob ko sa nabuksan kong paksa.

“Hahaha! Natakot lamang ako na magpakasal sa iba ang daddy mo. Saka ginawa ko naman iyon noon dahil sigurado na ako na ang daddy niyo ang gusto kong makasama habang buhay.”

“Iba naman kasi ang kaso niyo sa kaso ko. Nagmahal ako at nagtiwala ng buong buo sa babaeng nagpatibok ng aking puso. But.. “ nagpakawala ako ng buntong hininga.. “Never mind. Panahon na para kalimutan siya.”

“That’s good to hear.” Tinapik ulit ako sa balikat ng papa. Pagtango na lang din ang naging sagot ko. Ilang minuto pa ang inilagi ko sa opisina ng papa bago ako nagpaalam dito na uuwi muna ng A. Place at doon na muna mamalagi ng ilang araw para lamang sa pagpapalipas ko ng sama ng loob.

¤¤¤ ¤¤¤

Walang bakas na bumalik si Lance sa condo niya kahit na patuloy ako sa pagnuod ng CCTV sa harapan ng condo niya na tabi din ng condo unit ko.

Hindi ko magawang magtrabaho ng maayos kahit na kanina pa ako sa harapan ng gatambak na mga dukomentong dapat kong bahasin at permahan.

Hindi ako mapakali hanggat hindi ko nakakausap si Lance. Dalawang linggo na ang nakakalipas simula ng huli ko siyang makita kaya naman nag aalala ako. Gusto ko namang tanungin si tita Arlyn pero nagdadalawang isip ako baka pati ito ay galit sa akin dahil sa nangyaring gulo nung araw ng engagement ko.

“Hayst.” Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sinusubukan ko naman siyang tawagan pero hindi na macontact ang dati niyang numero. Sadya ngang tinutoo na niya ang paglimot sa akin bilang isang kaibigan.

Kaibigan?

Pero minahal niya ako. Inamin niya na talagang mahal niya ako.

“Ugh.” Nasapo ko ang sintido ko. Bakit kasi maging ganito kakomplikado ang lahat? Bakit kailangang makaramdam siya ng pag-ibig sa akin. Hindi ko naman siya binigyan ng motibo para mahalin ako. Bakit kailangang maging ganito ang kahihinatnan ng pagkakaibigan namin.

Ang sakit na ng ulo sa kakaisip kung ano ang dapat gawin sa mga ganitong pagkakataon. Ang hirap pala lalo na at naging sunod sunod ang problemang dumating sa akin.

Niluko ako ni Christina. Nakipaghiwalay sa kanya. Habang lumayo naman sa akin ang kaibigan mo at iniisip ko kung paano ko siya makakausap gayong pinagtataguan ako.

Tatlong katok ang nakapagpawala ng iniisip ko. Ang sekretarya mo ang pumasok.

“Handa na po ang meeting room.” Sabi nito. Muli na naman ako nagpakawala ng buntong hininga. Wala pa sa utak ko ang gaganaping meeting ngayon. Mabuti na lang at makikinig lamang ako para sa mga sales ng bawat departaminto ng kompanya.

“Sige, susunod ako.” Napasulyap pa akong muli sa monitor ng cctv bago ko tuluyang inayos ang mga dadalhin mo sa meeting na bigay din kanina ng sekretarya ko na pagbabasihan ko sa mga report mamaya.

¤¤¤ ¤¤¤

Mabilis ang paglipas pa ng isang linggo. Wala na talaga akong nakuhang balita kay Lance simula noon.

Pababa na ako ng hahdan kinaumagahan. Wala akong balak pumasok ng kompanya dahil napagpasyahan kong makausap ang isa sa kakilala ko para utusang hanapin si Lance. Iyon na lang ang alam kong paraan.

“Tita saan po kayo pupunta?” Tanong ko kay tita Arlyn ng makasalubong ko na may mga dalang mga sariwang prutas na palabas ng kusina.

Tila nagulat ito ng makita ako na hindi agad nakasagot. Simula kasi ng nag stay ako ng bahay dito sa A. Place ay bihira ko itong makita dahil na rin sa umiiwas ako.

Ilang sandali pa ay nakangiti itong bumaling sa akin. Kahit papaano ay lumuwag ang loob ko dahil ang akala ko ay kamumuhian din ako nito matapos ang ginawa ko kay Lance noong araw ng engagement ko.

Hindi naman pala ito galit. Kaya naman nabuhayan ako ng loob na kay tita Arlyn ko na lang tanungin kung nasaan si Lance.

“Bibisitahin ko ang kaibigan mo hijo. Humihingi kasi siya ng mga sariwang prutas lalo na itong peach. Pinaglilihian yata ng kaibigan mo ang prutas na ito.” Sagot nito na siyang nakapagpatigil sa akin.

Kunot ang nuo ko na isinasaisip ang sinabi nito.

“Pakiulit nga tita? T-tama ba ang narinig ko? Naglilihi si Lance?” Katulad din ni daddy si Lance na pwede itong mabuntis.

Alam ko iyon kaya nga nag aalala ako lagi sa kanya dahil doon. Gusto kong makilala ang lahat ng lalaking napapalapit sa kanya dahil ayaw kong mangyari na bigla ko na lang malaman na buntis siya tapos iniwan siya ng lalaking makakabuntis sa kanya.

“Naku, hindi pa ba nasasabi sayo ng kaibigan mo. Batang yon, oo.” Napakamot pa ng ulo si Tita Arlyn habang nagsasalita.

Umiling ako. Kung hindi ko ba nakasalubong si tita Arlyn ay hindi ko pa malalaman ang kalagayan niya? Pero paano? Kanino? Sino? Kailan pa? Mga tanong lang na agad na nabuo sa isipan ko..

Ito na ang isa sa kinatatakutan ko para sa kanya.

“Nasa bahay siya ngayon hijo. Doon na muna siya para may kasama siya, kaya hindi siya nakakauwi sa condo niya.”

Muli akong napalunok? “Yung D-dariel ba ang ama ng dinadala niya, tita?” Hindi ko na mapigilang tanong sa kanya.

“Huh! Naku hindi hijo. Paanong si Dariel ang ama ng baby ng kaibigan mo gayong magpinsan ang dalawa.”

“A-ano?” Mas naguluhan ako. Kung ganun ay nagsinungaling din sa akin si Lance tungkol sa relasyon niya sa Dariel na iyon. Kaya ba niya iyon ginawa para mapagtakpan ang dinadala niya? At ang tanong kong muli? Sino at kaninong bata ang dinadala niya. “S-sino daw po ang ama ng dinadala niya?” Puno ng pag aalalang tanong ko. Iniwan ba siya ng ama ng anak niya?

“Iyon ang hindi namin alam hijo, dahil wala siyang sinabi tungkol sa ama ng bata pero.. hindi na iyon problema sa ngayon. Kaya naman namin siyang alagaan kahit na hindi siya panagutan kung sino man ang hudas na lalaking iyon.” Naringgan ko naman ng galit ang boses ni tita Arlyn sa sinabing iyon. Pakiramdam ko bahagya akong tinamaan na hindi ko mawari kung para saan. “Sige na hijo. Mauuna na muna ako ng madala ko na ito sa kaibigan mo. Naging bugnutin pa naman siya ngayong naglilihi siya.”

“S-sige tita. Hindi ko na po kayo aabalahin pa.” Pagbibigay daan ko na lang. “Mauuna na din po ako.” Pagpapaalam ko dito.

Nauna na akong lumabas. Lihim ko na lang munang pupuntahan si Lance. Titignan ang kalagayan niya kahit sa malayo at pag iisipan kung paano ko siya makakausap ng hindi siya magagalit sa akin.

Bagtas ang daan patungo sa bahay nila tita Arlyn.

“Okay! He likes peach.” Bulong ko ng may madaanan akong mini market. Bumaba ako para bumili ng prutas. Sanay naman akong mamalengke sa mga ganitong lugar dahil narin sa pamamalengke namin noon ni Lance kapag may plano kaming magfoodtrip. Pero wala akong peach na nakita. Mansanas, orange, ubas, at mangga lamang ang nakita ko.

Isang mabigat na buntong hininga ang pinakawalan ko.

“Need to go supermarket.” Naibulong ko ng muli akong magmaneho para bumili sa supermarket. Kahit papaano ay nakabili naman ako ng prutas na gusto niya. Ang tanong?paano ko iyon maibibigay sa kanya.

Saka ko na lang iisipin.

Muling bagtas ang daan papunta sa kanila. Halos 40 mins. Ang ginugol ko sa daan bago ako makarating sa bahay nila.

Pumarada sa malayo. Naunahan ko pa si tita Arlyn dahil pampasaherong sasakyan lang naman ang sinakyan nito.

“Hey! Kiddo.” Tawag ko sa batang dumaan kung saan ko ipinarada ang sasakyan ko. Nasa kabilang kalsada ako. Tatlong bahay ang pagitan sa tapat ng bahay nila.

Sa isang subdibesyon naman sila nakatira na laan para sa kanila noon ni papa. Kaya malinis at hindi maingay ang paligid.

“Bakit po?” Tanong ng bata ng lumapit sa akin.

“Pwede mo bang ibigay ito sa bahay na iyon.” Sabay turo ng bahay nila Lance. “Heto, pera para sayo basta ibigay mo ito.”

“Ano pong sasabihin ko sa kanila?”

“Sabihin mo lang na may nagpapabigay. Huwag mong sasabihin sa akin galing.”

“Sige po.” Kinuha nito ang prutas na dala ko. Nag alala naman ako sa batang lalaking bumitbit ng prutas na may limang kilo.

Dibale may limang daan naman siya sa pagdadala. Sa loob loob ko na lang.

Pinanuod ko ang bata hanggang sa makatawid siya sa kabilang kalsada. Ilang sandali pa ay bumukas ang gate na si Lance mismo ang nagbukas.

Nagtaka man siguro sa binigay ng bata sa kanya pero hindi nakaligtas sa akin ang pagngiti niya ng tignan ang pinabigay ko. Iginala pa ang paningin hanggang sa magawi ang tingin mismo kung saan ako nakaparada. Hindi kalayuan kaya nakita ko ang pagkakakunot ng nuo niya. May kung ano pang sinabi siya sa bata bago siya pumasok ng bahay nila.

“Anong sabi niya?”

“Nagpasalamat po siya, kuya. Sige po. Mauna na po ako. Salamat po dito sa pera.” Tumango ako. Kahit papaano ay naging magaan ang loob ko matapos kong makita si Lance kahit na sandali lang. At least nakita ko siya na nasa maayos lamang siyang kalagayan kahit na may dinadala siya.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga? Kailan ako maglalakas loob na kausapin siya para makapagbati na kaming dalawa. Gusto ko ding alamin ang kalagayan niya higit sa lahat, sino ang lalaking nakabuntis sa kanya at hindi man lamang siya mapanagutan.

“Ugh! Damn it.” Napapamura ako habang nag iisip pa ng ilang mga bagay tungkol sa kanya. Ngayon naman ay nakaramdam pa ulit ako ng galit para kay Christina. Masyado niyang nilason ang utak ko at siniraan niya mismo ang kaibigan ko dahil sa takot na mabuko ito sa kasinungalingan niya mismo.

“What a shame.” Naibulong ko ng maalala ko si Christina. Hindi na gaanong kabigat ang sakit sa puso ko sa tuwing naalala ko ito bagkus galit na ang nararamdaman ko sa kanya. Mga katangungan kung kailan pa niya ako niluluko sa kabila ng pagbibigay ko ng buo kong tiwala sa kanya. Pero hindi na iyon ang una sa mga inaalala ko kundi ang kalagayan ng pagkakaibigan namin ni Lance ngayon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Lance.” Tawag ko sa pangalan niya. Nakita ko siya sa CCTV na pumasok sa condo niya kaya agad akong umakyat para makausap na siya. Ito na siguro ang pagkakataon para magkaliwanagan kami at hingin ang kapatawaran sa mga nasabi kong hindi maganda sa kanya.

Tama ng palabas na siya ng condo niya na may dalang maleta.

“Lance, can we talk?” Humarang pa ako sa daraanan niya dahil hindi niya ako pinansin o tinapunan man lang ng tingin.

Hindi ko mabasa ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“Please, talk to me.” Hahawakan ko na sana siya sa kamay ng umiwas siya.

Tumingin na siya sa akin at tanging galit na lamang ang nakikita ko sa kanyang mga mata.

“Please. Bigyan mo ako ng pagkakataon itama ang pagkakamali ko. Patawarin mo ako sa mga masasamang salitang binitawan ko sayo. Please, Lance.”

“Maliwanag pa sa sikat ng araw ang sinabi mo na pinuputol mo na ang pagkakaibigan natin kaya para saan pa. Wala na tayong pag uusapan pa kaya umalis ka sa daraanan ko.”

“No.” mabilis na hinawakan ko ulit ang kamay niya. Blankong tingin ang ipinukol niya sa kamay kong nakahawak sa kanya.

Binitiwan niya ang paghila sa maleta at ang isang kamay mismo ang nag alis sa kamay kong nakahawak sa kamay niya.

“Huwag ka ng magsayang ng oras. Dahil wala ka ng kaibigan pa. Kung nasabi mo noon na kalimutan ko na ang pagkakaibigan natin. Ngayon ako naman ang magsasabi nun sayo. Simula ngayon.. WALA KA NG LANCE NA KAIBIGAN PA.” May diin sa bawat katagang binitawan niya.

Magsasalita pa sana ako para kontrahin ang sinabi niya pero nilagpasan na ako at nagpatuloy na sa pag alis.

Gusto ko siyang habulin at pigilan pero sa huling tinging ipinukol niya sa akin ay nagsasabing wala na nga akong kaibigang babalikan pa.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #10;

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

A ng lakas ng loob niyang magpakita at makipag usap sa akin. Matapos ang lahat. Matapos niyang sabihin na wala na ang pagkakaibigan namin dati tapos lumapit siya para makipag usap sa akin?

No! IT’S A BIG NO!

Hindi na babalik sa dati kung ano pagkakaibigang mayroon kami. Dahil sinira na niya iyon ng buong buo. Tanging damdaming naiwan sa puso ko ay ang pagkamuhi sa kanya.

Hindi ko na pinansin ang pagtawag niya sa pangalan ko. Deretso ang pagsakay ko ng elevator. Ang isang katulad niya ay hindi na kailanman binibigyan ng oras pa.

“I can takecare of MY BABY without his father.” Wala na akong ibang nasa isip maliban sa mapalaki ang baby ko ng maayos at mabigyan ng magandang buhay.

“Lance, please.” napakislot pa ako at napatingin kay Frances na ang akala ko ay hindi na sumunod sa akin pero… “Let us talk.”

Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako sa kanya. Sa kamay na humarang sa pinto ng Elevator. Hanggang sa pareho na kaming sakay ng elevator.

Ilang sandaling katahimikan dahil hindi naman agad siya nagsalita.

“About that day…”

“It’s over.”

“No. It’s not over yet. Mapag uusapan natin ito.”

Isang mapanguyom na ngiti ang gumuhit sa labi ko. Ang dali naman niyang sabihin iyon ngayon. Na halos isumpa na niya ako nung sandaling inaamin ko sa kanya na gusto ko siya.

“Mapag uusapan.” Pang uulit ko sa sinabi niya. “Para ano pa, Frances? Ibalik ang pagkakaibigan natin? Hindi na iyon maibabalik pa?”

“Ikaw din naman ang naunang sumira ng pagkakaibigan natin.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

“Ako?” Sabay turo pa sa sarili ko? Kasalanan ko pa pala ang lahat ngayon. Gusto niya ba akong makausap para sisihing ako mismo ang may kasalanan ng lahat kaya nasira ang pagkakaibigan namin.

“Hindi sana tayo umabot sa ganito kung hindi mo ako minahal, Lance. Hindi sana.. nilamatan mo ang pagkakaibigan natin dahil sa lintik na pag ibig mong iyan sa akin.” At siya pa ngayon ang may ganang magalit ngayon at isisi ang lahat sa akin.

“Bakit? Noon ba may nagbago kahit na gusto kita? Ipinakita ko ba na nagbago ang makikisama ko sayo. Ipinaramdam ko ba sayo noon na mahal kita na higit sa pagkakaibigan natin?” Magkakasunod na tanong ko sa kanya. Kuyom ang kamao ko bago ko siya dinuro sa may dibdib. “Hindi. Dahil sinarili ko ang nararamdaman ko noon alang ala sa pagkakaibigan natin. Dahil ayaw kong masira iyin. Pero ano? Ano ang ginawa ng kasintahan mo? Ginamit niya ang nararamdaman kong iyon para masisi ang lahat sa akin? Isisi sa akin para mapagtakpan ang kasinungalingan ng malandi mong kasintahan.” Malakas na boses na sumbat ko sa kanya. “At dahil sa lintik na pagmamahal mo sa sinungaling mong girlfriend. Nagawa mo akong saktan. Nagawa mong ipagpalit ang pagkakaibigan natin para lang sa kanya. Haha! Dibale, bagay na bagay kayo ng kasintahan mo. Magiging ama ka na, ng anak ng iba.” Pero ganun na lang ang pagkabingi ko ng malakas na dumapo ang palad niya sa pisngi ko.

Nanginginig na hinawakan ko ang pisngi ko na sinampal niya. Matalim na tinapunan ko siya ng tingin bago kumilos ang kamay ko at sinampal ko din siya. Hindi lang isa, kundi nasundan pa ng isa.

“Masakit ba ang katutuhanan. Huh! Masakit ang katutuhanang niluko ka lang ng taong minahal mo na naging dahilan para mawakasan din ang katahanan ko sayo. At kahit na ang akala kong pagkakaibigan na hindi ko kayang mawala noon, hindi ko na iyon pinagsisihan na nawala ngayon.” Saad ko na sinabayan na ng palabas ng elevator na tamang katitigil lamang sng groundfloor.

Walang lingong likod na iniwan ko siya sa elevator. Tama na ang katangahan. Tama na ang pagpapakumbaba. Tama na ang minsan dahil ang minsan na kapag pinagbigyan ay aabot ng magpakailanman.

¤¤¤

Palingon lingon ako sa baligid para tignan kung tama ba ang pinuntahan ko. Napapatingin din ako sa flyer na bigay ni tito Kanye sa akin.

Nakasimangot na nagbabasa sa mga pangalan ng bawat silid na madadaanan ko.

Kasi naman.. hindi sana ako pupunta at dadalo pero kailangan ko daw iyon ngayon para ma exercise daw ako at ng baby sa tiyan ko para hindi daw ako mahirapan sa pagbubuntis.

And now… nasa kawalan ako at hindi ko alam kung tama ba talaga ang lugar na pinuntahan ko.

“M-miss.. saan po ito?” Hindi ko na napigilan ang magtanong sa babaeng nadaanan ko. Buntis din ito kaya naisip ko na pareho kami ng hinahanap dahil halata ding hindi alam ang tinanong ko.

“Pasensya ka.. hindi ko din alam eh. Hinahanap nga ng kapatid ko iyan kaya naghihintay ako sa kanya dito.”

“Ay, maghihintay na din ako dito.” Bahagya akong ngumiti.

“Nasaan ang asawa mo? Siya ba ang sinamahan mo dito?” Kuway tanong ng babae. Hindi agad ako nakasagot. Hindi ko naman basta masabi na ako mismo ang dadalo sa prenatal class na si tito Kanye mismo ang nagparegester sa akin.

Kaibigan ni tito Kanye ang magtuturo daw sa amin kaya hindi na ako masyado nailang dahil alam naman nila kung ano ang kwemtong buhay nina tito Kanye kaya hindi na iyon bago. Maliban na lang talaga sa hindi nakakaalam ng mga iyon.

“Ate, nahanap ko na.” Sabay kaming napalingon sa lalaking bagong dating. Nakangiti itong lumapit sa babae. Umalalay sa pagtayo nito. “Halika na.”

“Sandali. Isama na natin siya.” Sabi ng babae sabay tingin sa akin. “Pareho lang naman ang pupuntahan natin.”

“Salamat.” Bahagya akong yumuko.

“Tara na.”

“Ako nga pala si Kara.” Napalingon ako sa babae. “Siya naman si Derick.” Lumingon din sa akin ang kapatid nito.

“Hi!.”

“Hello.”

Palakaibigan ang magkapatid kaya hindi ako naasiwa sa kanila.

“Ikaw ba ang pinapunta dito ni Kanye?” Tanong ng instructor na siyang magtuturo sa amin kung ano ang gagawin sa prenatal class.

“A-ako nga po.” Mahinang boses na sagot ko. Bahagya akong nabalisa dahil pinagtinginan ako ng kasama kong buntis sa loob. Lalo na sina Kara at Derick na kakikilala ko lang kanina.

“Huwag kang mahiya. C’mon. Ipapakilala kita sa mga kasama mo. Hindi dapat ikakahiya ang pagbubuntis mo. Isa iyang biyaya.” Nakangiti nitong sabi. Napakagaan ng pagsasalita nito kaya bahagyang nawala ang pagkabalisa ko.

“Good morning mommies.” Napatingin lahat sa amin ang siyam na buntis na kasama ko. Kasama kasi ako sa harapan kaya naman parang ako na din ang tinitignan nila. “Bago ang lahat. Magpapakilala muna ako. My name us Betty. You can just call me by my name. Mayroon akong limang anak at pitong apo na na galing sa kanila.” Pagpapakilala nito.

Marami pa itong sinabi. Ipinakilala din ako bilang isang may rare case na pwedeng mabuntis. Nakatanggap naman ako ng suporta sa mga pareho kong buntis.

Ilan sa mga nakasama ko na buntis ay wala ding mga ama ang mga ipinagbububtus nila. Tulad na lang ni Kara. 35 years old. Walang ama ang ipinagbubuntis dahil tinakbuhan daw ng nakabuntis sa kanya kaya si Derick na nakababatang kapatid nito ang sumama sa kanya. Ang iba naman sadyang nagpabuntis na ayaw ng commitment. Gusto lang ng anak.

Pare-parehong unang anak ang dinadala namin ng mga kasama ko kaya lahat naninibago.

Naging maayos naman ang unang session ng prenatal class namin. Getting to know each other pa lang para maging comportable muna daw ang lahat. Sa susunod na session na lang sisimulan ang dapat daw naming malaman ang mga hindi at dapat pwedeng gawin kapag buntis.

Halos dalawang oras din na kwentuhan namin. Pahapyaw na nagkwento ng sariling buhay.

“Okay mga mommies. Mag ingat sa pag uwi. See you nextweek.”

“See you nextweek, Betty.” Panabay ang lahat sa pagpapaalam dito.

¤¤¤

“Maraming salamat.” Pasasalamat ko kina Derick ng ihatid ako ng bahay. “Ipagpasalamat mo na lang ako sa kapatid mo.”

“Wala iyong anuman. Madadaanan din kasi namin pauwi kaya hindi na malaking abala.” Nakangiti naman nitong sagot. “Sige, mauuna na kami.”

“Mag ingat na lang sa pagmamaneho.”

“I will. Thank you.”

Tingin na lang ang sumunod sa kanila hanggang sa tuluyan na silang nawala sa paningin ko. Hindi na masama ang magkaroon ng bagong kaibigan sa katauhan nila dahil mukha naman silang mabait at mapagkakatiwalaan. Palakaibigan sila kaya madali lang makisama sa kanila.

“At ganun na kadali sayo ang maghanap ng kaibigan?” Natigil ako sa pagbubukas ng maliit ng gate sa bahay ng marinig ko ang mga salitang iyon.

Si Frances. Magkasalikop ang mga kamay sa dibdib habang nakasandal sa kotse nito. Hindi ko napansin na nasa gilid lamang pala ang kotse nito dahil sa hindi naman ako nagfucos sa paglinga sa paligid ko.

“Madali lang naman makipagkaibigan.” Patuyang sagot ko. Ipinagpatuloy ko ang pagbukas ng gate.

“Really, mas madali siguro kong sa lalaki ka makikipagkaibigan.”

“Ano ngayon? Maraming mga matitinong lalaki dyan na pwedeng maging kaibigan.”

“Yeah! At nagpabuntis ka sa nakilala mo lang diyan kung saan.”

Marahas na nilingon ko siya.

“Atleast hindi ako katulad ng kasintahan mo na ipinapaako ang anak ng iba para lang malinis ang pangalan.” Matatag na sagot ko. “Saka pwede ba. Kung wala ng ibang magandang lumalabas sa bibig mo. Makakaalis ka na. Dahil sinabi ko sayo. Wala ka ng babalikang kaibigan pa.” Hindi ko ipinahalata sa kanya ang panggagalaiti ko sa inis.

“Who say’s?” Hinawakan niya ako sa braso at pinigilan. Natigil na naman ako sa pagbukas ng maliit na gate ng bahay.

“Bitawan mo ako Frances.”

“Baka kaya ayaw mo ng bumalik ang pagkakaibigan natin dahil iba na ang gusto mo? Diba gusto mo ako? Baka iyon ang gusto mong mabigyan ng tugon. Saka wala na kami ni Christina dahil pinutol ko na ang tungkol sa aming dalawa. Hindi ako umaako ng anak ng kung sino lang. Pero pwede kong subukan sayo. Total naging kaibigan naman kita. Sa tingin mo?” Pwede kong unti -unting tugunan ang pagmamahal mo sa akin noon.“

Naging marahas muli ang ginawa kong pagtingin sa kanya. Marahas din ang ginawa kong pagkalas ng kamay niya.

“Ang pagmamahal na iyon ay tuluyan ng nawala simula ng hindi ka nakinig sa paliwanag ko. Simula ng iwan mo ako habang humihingi ako ng saklolo para tulungan mo ako. Pero ano? Mas naniwala ka sa sinungaling mong kasintahan kaysa sa akin na kaibigan mo.” Gigil na sumbat ko.

Tatalikod na sana ako ng muli niya akong hawakan pero mabilis ang naging kilos ko at dumapo ang palad ko sa pisngi niya.

“Tama na, Frances. Tama na.” Bago pa man siya makapagsalita. Bago pa man ako mapigilang muli ay mabilis ko ng binuksan ang gate ng bahay at agad akong pumasok sa loob.

Wala na akong pakialam kung sumunod siya dahil hindi ko na naisarado ang gate. Atleast sa loob ng bahay makakapagtago ako sa silid ko. Hindi siya basta basta makakalapit.

Sa mga ginagawa niya ngayon at pinagsasasabi ay nadadagdagan ang galit ko. Ipinapakita lang niya na nag iba ang ugali niya simula ng maghiwalay sila ni Christina. Naging arrogante siya sa kilos at pananalita.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

Parang gusto kong pagsusuntukin ang sarili ko dahil sa mga sinabi ko kay Lance. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ang mga iyon pero iisa lang ang alam ko. Naiinis ako dahil sa pambabalewala niya sa akin. Lalo na ang makita siyang napapalapit sa iba gayong palagi akong nagtatangkang lapitan siya para humingi ng pagpapatawad niya pero nauuwi lamang iyon sa hindi magandang resulta dahil kung anu-ano na lang ang mga lumalabas sa bibig ko.

“Lance.” Tawag ko sa pangalan niya na alam kong huli na dahil tuluyan na siyang nakapasok sa bahay nila.

Wala si tita Arlyn dahil nasa bahay siya sa A. Place. At ngayon walang ibang kasama si Lance dahil hindi pa nakakauwi ang papa niya na si tito Gerald.

Kanina pa ako naghihintay sa labas ng bahay nila kaya alam kong wala ng ibang tao maliban sa kanya ngayon na kakauwi lang. At kung saan siya galing iyon ang hindi ko alam.

Pumasok na ako sa loob dahil hindi na niya naisarado ang gate nila kaya ako na mismo ang nag lock nun mula sa loob.

“Lance, let’s talk.” Muli ay sabi ko ng tuluyan na akong makapasok sa loob ng bahay nila.

Wala siya sa sala. Kaya napatingin ako sa isang pinto na alam kong doon ang silid niya. Lumapit ako doon at kinatok iyon.

“Lance, open the door. Let’s talk.” Muli ay saad ko. Siniguradong hindi na ako magiging arrogante sa harap nito para tuluyan na niya akong mapatawad.

Wala akong sagot na narinig mula sa kanya kaya kinatok ko siyang muli. Hindi siya sumagot. Ni kahit na kaunting ingay mula sa loob ng silid niya ay wala akong narinig.

Paulit ulit ang pagkatok ko na sa bawat paglipas ng oras na hindi man lang siya sumagot ay nakaramdam na naman ako ng pagkairita.

Gaano ba katigas ang paninindigan niyang hindi ako kausapin. Nasaan ang Lance na kilala kong madaling makausap. Nasaan na ang Lance na kaibigan ko.

Napabuntong hininga ako. Naiwan sa ere ang kamay ko ng tangkain ko na naman sana siyang katukin pero hindi ko na naituloy.

“Babalik ako sa susunod. Hindi ako titigil hanggat hindi tayo nakakapag usap ng maayos.” Sabi ko sa kanya sa likod ng pintuang pagitan namin.

Siguro kailangan lang talaga muna ng space para sa aming dalawa. At kailangan ko ding ayusin ang sarili ko. Sa totoo lang ay hindi ko pa masyadong napagtutuunan ang sarili ko matapos ang lahat ng masasamang nangyari. Simula noong maghiwalay kami ng tuluyan ni Christina ay hindi ko na inisip ang sarili ko. Hindi ko binigyan ng oras para makapagpahinga. Hindi nagbigay ng anong oras para makapag isip ng maayos. Basta ang nasa isip ko lang ay ang makausap si Lance at makipagbati dito na siyang hindi nagbigay ng magandang resulta.

Gusto kong humingi ng kapatawaran pero nauuwi lamang sa sumbatan ang usapan dahil hindi ko napipigilan ang sarili kong maging arogante.

Wala naman talaga akong balak buksan ang paksang may gusto siya sa akin pero basta ko na lang naiisip sa tuwing ipinapakita niya sa akin na wala na sa kanya ang pagkakaibigan namin.

“But atleast you lock the door when I leave.” Kuway sabi ko pa bago tumalikod. “Aalis na ako. Mag ingat ka palagi. I will visit you again nexttime. And don’t push me away. That won’t count.”

Ayaw ko pa naman talagang umalis pero ipinaparamdam niya sa akin na parang wala lang ako sa paligid.

Mabagal at naging mabigat ang naging hakbang ko. Ang bigat ng pakiramdam ko na walang magandang resulta ang pagpupumilit kong makausap siya.

“Babalik ako. Ibabalik ko ang dating mayroon tayo.” Mahinang saad ko habang humahakbang palabas ng bahay nila.

Ako na din ang nagsarado ng gate. Huling sulyap sa loob ng bahay nila bago ako tuluyang umalis.

¤¤¤

“Ugh! Why Am I here?” Natampal ko ang sariling nuo ko dahil sa dami ng nasa isip ko ay hindi ko tuloy alam kung saan na ako lupalop ng mundo.nakarating.

At ngayon… iginala ko ang paningin ko sa paligid.

“Damn! A gay bar.” Naibulalas ko dahil nagkalat sa bar na napuntahan ko ang mga gay na may kanya kanyang mga partner.

May naghahalikan and already making out kung hindi lang siguro matao sa lugar.

“Hello, there.” Napalingon ako ng may isang gay na lumapit na sa akin. A beautiful one.

“Sorry! But I don’t need your service.” Pranka kong sabi dito na ikinadismaya nito pero hindi naman umalis bagkus umupo pa sa bakanteng upuan sa tabi ko.

“It’s okay! Hindi naman ako mag ooffer kung ayaw mo.” Nakangiti nitong saad. Kinawayan ang waiter at umorder ng maiinom. “So why are you here, handsome. By the way, I’m Patrice.” Cool na cool na pakilala nito kahit na sinabi kong hindi ko kailangan ng serbisyo niya.

Tinapunan ko lang ito ng tingin. Hindi na ako nagsalita pero uminom naman ako ng alak ng inorder nito ng maiserve iyon sa lamesa namin.

“Nangaliwa ba ang BF mo kaya ka nandito? Uhm. Sorry for that.. lahat naman ng nandito ay halos ganun ang issue. Nangaliwa ang GF or BF kaya naghahanap ng ibang aliw.”

“My girlfriend.” Mahinang sagot ko. “He cheated on me. And got pregnant with someone.”

“Ouch. How about boyfriend?”

“I never had one.”

“Really? Oh! Eh bakit sa dami ng lugar na mapupuntahan mo dito pa talaga?” Sabay linga sa paligid. And as usual. To many gay couple that almost making out.

“My bestfriend is a gay.” Totoong sagot ko.

“Oh! Exciting. And then. Did you ever try it with your bestfriend? You know. Uhmm.. making out? How was it?”

“Of course not. And I never do that to him. He is my bestfriend.” Bulalas na sagot ko. Sabay lagok ng alak na nasa baso ko.

“Ah! Ah! Ah. You can never say that. Your handsome. And no gay’s can resist your charm. And I also one of them. Hindi ko iyan maitatanggi. If your interested. Count me in.” Sinabayan pa ng kindat.

“That won’t ever happen.” Sagot ko. Sinalinan na naman nito ang baso ko.

“Haha! I told you. Hindi mo iyan masasabi. Masarap magmahal ang mga kagaya namin.”

Natigilan ako. So my bestfriend do. He always by my side. He is caring. And yes, he is loving as my bestfriend. Pero hindi ko naisip na mamahalin niya ako higit pa sa pagkakaibigan na isa sa naging dahilan para magkandaluko luko ang pagkakaibigan namin na ginatungan ng walang kwenta kong ex.

Oh! Yeah! Madali na lang sabihin iyon sa akin ngayon dahil tuluyan ko ng kinalimutan si Christina na ang akala ko nga noon ay hindi ko kayang mawala ito. Pero iba din pala talaga kapag nakagawa ng ikakasira ng tiwala’t pagmamahal mo sa taong iyon. Mabilis lamang na mawawala.

Tulad ngayon. Na puro pagkamuhi ang nararamdaman ko kay Christina lalo na nawala ang pagkakaibigang iningatan ko ng pagkahaba-habang panahon.

“Yeah! And my bestfriend loved me once.”

“Loved?”

Kibit balikat ako. Hindi ko kasi alam kung paano iyon sasabihin.

“My bestfriend hates me now.”

“Oh! But once we fall inlove, hindi iyon basta basta mawawala. Mananatili parin iyon sa puso namin. Lalo na kung nag iwan talaga iyon ng malaking bahagi dito.” Sabay turo ng tapat ng puso nito. “Kaya ka ba nandito ngayon? Naguguluhan ka ba sa nararamdaman mo sa kaibigan mo. Well, lahat naman ay naguguluhan lalo na kung ang alam mo lang ay magkaibigan lang kayo pero sa panig ng bestfriens mo.. mahirap talaga yan. Ang tanong lang dyan.. ano ba ang talagang nararamdaman mo sa kaibigan mo?”

“Huh!.”

“Naisip mo ba o natanong mo sa sarili mo? Bakit mo ba gustong nasa tabi mo lang ang kaibigan mo? Bakit ayaw mong mawala ang pagkakaibigan niyo? Or wala ka bang nararamdaman lalo na kapag may nakikita kang aaligid sa kanyang ibang lalaki? Naiirita ka ba? Or naisip mo na ba kung ano ang pakiramdam na may ibang aakbay, yayakap o hahalik sa kaibigan mo? Naramdaman mo na ba minsan na naging mahigpit ka sa kanya pagdating sa nagiging relasyon niya? Na gusto mo dadaan muna sayo bago siya magkaroon ng relasyon sa iba?”

Natigilan ako sa mga sinabi nito. Ano nga ba? Dahil lahat sa mga nasabi niya ay may mga katutuhanan. Sa mga tanong niya ay nasasagot ko mismo iyon ngayon. Nabibigyan ko ng kasagutan na ayaw kong may ibang malapit kay Lance maliban sa akin. I always feel irritated sa tuwing naiisip ko na may ibang lalapit sa kanya maliban sa akin.

Lagi ko siyang pinagsasabihan na huwag basta basta magtitiwala sa iba na dapat dumaan muna sa akin kung makikipagrelasyon siya. Pero hindi ko naisip na may iba na pala iyong ipinapahiwatig. Hindi ko nalang napagtanto dahil kay Christina noon nakatuon ang pansin ko. Pero ngayon…

“No.” Umiling ako.

“Yes, you are. Kung totoo lahat ng sinabi ko sayo.. yes.. you’re inlove with your bestfriend.” Sabi niya na nakapagpalaki ng mga mata ko.

Napalunok ako. Kinuha ang baso ko na may alak at nilagok ang laman nun.

Hindi! Sa isip ko. Pero sa puso ko. Tumibok iyon ng malakas at mabilis. Kakaiba.

Kusang kumilos ang kamay ko at tumapat iyon sa puso ko.

Ngumiti ito ma may kasamang pagtango.

“You’re inlove with him.” Muli nitong saad.

Hindi ako makapagsalita. Maingay sa paligid pero qala akong ibang marinig maliban sa malakas na pagtibok ng aking puso.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #11:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

P umikit akong muli dahil nakaramdam ako ng pagkahilo at pagkirot ng sintido ko pagkagising ko sa umaga?

Umaga? Anong oras na ba?

Ewan!

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko. Nagpalipas ng ilang sigundo bago ko ulit iminulat ang mga mata ko.

Ang dami kong nainum kagabi kasama si Patrice na sinamahan ng kwnetuhan.

Wait.

Nasaan akong lupalop ng mundo ng maigala ko ang paningin ko sa paligid ng magmulat na ako ng mga mata. Kaninong kama ang kinahihigaan ko?

Marahas na hinila ko ang kumot dahil may ibang tao sa kinahihigaan ko.

Nanlaki ang mga mata ko sa mga nakita. Si Patrice na walang ibang nakabalot sa katawan maliban sa hinila kong kumot.

“Damn.” Malakas akong napamura at agad na bumaba ng kama. Sa paglindo ng kama ay doon na nagising si Patrice na tila nagulat din. Pero ng magawi ang tingin sa akin ay ngumuti ito saka bumaba ang tingin sa akin.

I was also naked.

“Anong nangyari kagabi?” Tanong ko dito matapos kong ibalabal ang kumot sa baywang ko. Naguguluhan at wala akong maalala sa mga sumunod na nangyari maliban sa paginum namin ng alak kagabi. And then…

Ngumiti ito. Tumayo na din sa kama. Nabawi ko ang tingin mula dito dahil hindi man lang nito alintana ang kahubdan na basta na lang rumampa sa harapan ko. At pinulot ang nakakalat na underwear saka iyon isinuot.

Nagpakawala ito ng buntong hininga. Mabilis pa akong umiwas ng umangat ang isa nitong kamay na tangka akong hawakan.

Sa suot niyang underwear lamang ay kitang kita ng dalawang mata ko ang pamumula ng balat nito. Mga naiwang marka ng mga ngipin at mga kiss mark.

What the hell happened last night? Muli kong tanong sa sarili ko habang pinapasadahan ang katawan nito.

Ngumisi lamang ito at bahagya ng lumayo.

“You didn’t remember? I’m so dissapointed na hindi mo maalala ang nangyari sa atin kagabi pero hindi na bali.. nasatisfied mo naman ako. Your so wild last night.” Sabi nito.

Kunot ang nuo ko.

“Nagbibiro ka.” Naibulalas ko dahil wala akong matandaan sa mga pinagsasabi niya. “Hindi nakakatuwa ang biro mo.”

“Hahaha! Ganyan ka ba malasing? Hindi mo man lang ba matandaan ang mga pinaggagawa mo kagabi. Halos kainin mo na ako ng buong buo kagabi.” Sabi pa nito sabay napailing. Tinalikuran ako. Pinagpupulot ang mga damit naming nagkalat sa sahig at ibinigay ang mga damit ko sa akin. “Nasa kabilang pinto ang banyo. Maligo ka na muna ng mahimasmasan ka.” Kampanteng sabi nito na may ngiti parin sa labi na may kasama pang kindat.

Gusto ko pa sana ng paliwanag pero nagmadali akong pumasok pa sa isang pinto na sinabi niyang banyo.

Marahas kong nairasado ang pinto. Natampal ang nuo kasabay ng pagsabunot ng buhok ko. Padaosdos na napaupo sa sahid habang nakasandal sa pinto.

Paulit ulit akong napapamura ng mahina. Sabunot ang nuo na may kasamang pagsuntok mismo sa ulo ko.

Damn it again.

Anong kagaguhan na naman ang ginawa ko? Gusto ko lang naman uminom ng alak para makabawas sana ng mabigat na dalahin sa mga iniisip ko pero bakit nauwi ganito ang lahat.

“Fuck you Frances. You’re an idiot.” Pagmumura ko sa sarili ko dahil wala akong ibang alam gawin maliban sa gusto ko ng maglaho para hindi ko na makita si Patrice at taguan na lang ang mga nangyari.

Ahhhhhhh.

Isang mabining paghiyaw. Para na akong mababaliw sa mga nangyayari sa akin. Isa akong napakalaking hangal. Hindi ko pa nga naayos ang tungkol sa amin ni Lance ay may nagawa na naman ako na hindi ko dapat ginawa.

Damn it again.

¤¤¤

Titig na titig ako ay Patrice habang magkaharap kami sa maliit nitong lamesa sa maliit din nitong kusina.

Aalis na sana ako matapos akong makapaglinis ng katawan pero hindi niya ako pinayagan hanggat hindi ko daw kakainin ang mga nailuto niyang agahan. O agahan pa nga ba ang matatawag doon dahil pasado alas onse na ng umaga. Tanghalian na kung tutuusin.

“Kumain ka na muna. Saka tayo mag usap.” Magaan parin ang boses na sabi nito. Kung paano niya ako kausapin kagabi ay ganun din naman niya ako kausapin ngayon. Pero paano ako makikipag usap dito ng maayos sa katutuhanang nagalaw ko siya kagabi.

Pero nagalaw ko nga ba siya? Wala talaga akong matandaan.

“Sabihin mo sa akin na nagbibiro ka lang sa sinabi mong may nangyari sa atin kagabi.”

Nailing na naman ito na napatigil sa pagsubo ng kanin at napatitig sa akin.

“Hindi ako nagbibiro. Pero kung sa ipapanatag ng kalooban mo, sige.. nagbibiro na lang ako.”

Kunot ang nuo ko.

“Kahit na lasing ako. Dapat may maiwan sa alaala ko na may nangyari sa atin. Kaya huwag na huwag kang magsisinungaling dahil ang pinakaayaw ko sa isang tao ay ang sinungaling.” May diing saad ko. Kuyom ang kamao ko habang hawak ko ang kutsara.

“I know. Kaya nga ang dali mong nakalimutan ang ex girlfriend mo.” Kampate paring sagot nito na ipinagpatuloy ang pagkain. “Huwag na nga natin iyang pag usapan kung ayaw mo. But let me be your friend.”

Hindi parin nawala ang pagkakakunot ng nuo ko. Nakakainis talaga dahil para akong nahulog sa isang malalim na manhole na wala akong ibang makita maliban sa kadiliman.

Nagpakawala ako ng buntong hininga saka ko binitawan ang kutsara. Paano ako makakakin ngayon kasama ito?

“Basta ako kakain ako.” Ngumiti pa ulit ito na nagpatuloy lamang sa pagsubo na walang pakialam sa pagkabalisa ko sa mga nangyari kagabi.

¤¤¤

“What are you doing?” tanong ko dito ng sumakay ito sa kotse ko.

Alam naman nito na pauwi na ako pero nauna pa itong sumakay ng kotse ko.

“Gusto ko lang naman sumabay sayo. At para makita nadin ang bahay mo. At nagbabakasakali na din na makita ko ang bestfriend mo. You know. To be friend with him.” Sagot nito na may kasamang kindat. “Lets go. C’mon.” At balewalang isinuoy pa ang seatbelt. Tinapik pa ang upuan sa driver seat.

Kunot na naman ang nuo ko. Gusto ko itong hilain o d kaya naman buhatin para ihagis ng hindi na makagulo sa akin pero wala naman talaga sa ugali ko ang maging bastos. Hindi naman ako pinakitaan ng masamang ugali at binalewala na lamang ang mga nangyari kagabi.

Gusto ko pa sanan itong sabihan na bumaba na at hindi na kailangang sumama sa akin pero….

“Hindi ko uungkatin ang nangyari sa atin basta hayaan mo akong maging kaibigan ka.” Iyon ang mga katagang sinabi nito kanina kaya hahayaan ko na lang muna sa ngayon. Hindi na lang ako iinum ng alak sa susunod na kasama ito baka maulit pa ang mga bagay na ginawa ko na hindi ko man lang maalala.

Wala na akong imik na sumakay ng kotse ko at pinasibad na iyon paalis. Kahit na nagmamaneho ako ay hindi nakaiwas sa gilid ng mga mata ko ang kampanyeng pagkakaupo nito habang nakatanaw sa labas ng bintana. Hindi na din naman ito umimik kaya kahit papaano ay naging maayos naman ang lahat hanggang sa makarating ako sa gusali kung nasaan ang condo ko.

“Iba talaga ang mga mayayaman ano?” Sabi nito habang pababa ng kotse at nakatingala sa gusali. “Sa inyo ba ito? Wow talaga.”

“Hanggang dito ka na lang. Hindi mo na kailangang sumama sa akin hanggang sa unit ko.” Pabalang na saad ko kaysa sagutin ang tanong nito.

Nakasimangot na tumingin ito sa akin. “Maayos naman ang suot ko. Hindi naman ako nakakahiyang kasama diba. And look. Many people looking at me now. Hindi mo ba nakikita. Nagagandahan sila sa akin.” Sabi nito na may halong pagmamayabang sa sarili.

Napatitig ako dito. Nakasuot ito ng simpleng bistida, suot ang mahaba at kulutang wig. Lite lang ang make up nito. Nakasuot ito ng bra na may foam sa kaya nagmukha talaga itong babae. Walang makakapagsabi na isa lamang itong crossdresser dahil kung magsasalita ito ay para itong babae.

“Hmmm, gusto ko pa namang makita ang unit mo. But it’s okay. No big deal. Atleast nakita ko kung saan kita hahanapin kapag namiss kita. Hahaha.” Na sinabayan ng mahinang pagtawa.

Mabilis akong umiwas ng tangka niya akong hawakan.

“Take this.” Naglabas ako ng malaking halaga ng pera sa wallet ko at ibinigay dito. Ako na mismo ang naglagay sa kamay niya. “Siguro naman sapat na ito para sa pagsama mo sa akin kagabi. Hindi mo na kailangang magpakita sa akin.”

“Huh! Hindi ako humihingi ng pera. Saka, nagsaya naman ako kagabi kasama ka. Sapat na iyon. Kaya hindi ko….”

“Just take it… go home..” saka ko sinabayan ng pagtalikod.

“Hey! Wait.” Hindi sana ako lilingon pero naulit ang pagtawag niya sa akin kaya bago pa man makatawag ng pansin ng karamihan ay lumingon na ako. “But atleast give me a goodbye kiss.” Nakangiti itong lumapit.

Mabilis na naman akong umiwas ng tangkain akong dampian ng halik.

“Umayos ka. Hindi porket may nangyari sa atin kagabi tulad ng sinabi mo magagawa mo na ang lahat ng gustuhin mong gawin.” Gigil na itinulak ko pa ito sa mukha.

Hindi naman nito ininda ang pagpapakita ko ng kagaspangan ng ugali bagkus mabilis din na kumapit siya sa kamay ko.

Hindi ko tuloy alam kung paano ito pagsasabihan na huwag mag astang close na sa akin kahit pa man nakipagkwentuhan ako dito kagabi.

Nakangiti itong tumingala sa akin. Magsasalita pa sana ako ng makita ko si Lance na ngayon ay natigil sa paglalakad na ngayon ay nakatingin sa amin.

Pinagmasdan ko siya ng maigi kung ano ba ang magiging reaksyon niya sa nakita pero nanatili lamang itong walang kaemo-emosyon. Ilang sigundo lamang ay muli siyang naglakad. Hindi man lang siya umimik ng matapat siya sa amin ni Patrice hanggang sa tuluyan na niya kaming lagpasan.

Mabilis na kinalas ko ang kamay ni Patrice. “Lance.. wait..” tawag ko sa kanya pero ang ikinainis ko ay ang pigilan naman ako ni Patrice. Parang gusto ko itong suntukin sa pagpigil nito sa akin kung hindi ko lang napigil ang sarili ko. “What?” Galit na iwinaksi ang kamay ko mula dito.

“Oops. Siya ba yong ikinukwento mong kaibigan mo. He is cute.” Binalewala ang galit ko pero binitawan naman ako. “Magiging maganda siya kung magcro-crossdresser siya.” Pagpapatuloy nito na na ngayon ay nakatingin na kasama ko sa papalayong imahe ni Lance na ngayon ay papasok ng ng gusali. “Parang gusto ko siyang maging kaibigan. Then, ipapasok ko siya sa mundong ginagalawan ko.” Nakangiti pa itong parang namamangha pa sa kung ano ang iniisip.

“Huwag kang magtatangka. Hindi siya nababagay sa kung anong mundong ginagalawan mo ngayon. Hindi siya magagaya sayo na nagpapagamit lamang sa iba para magkapera.” Hindi ko na naisip na makasakit ako ng damdamin nito. Pero nakitaan ko naman na parang balewala lamang ang nasabi ko.

“Hindi ko itatanggi iyan. Pero magpaganun pa man.. hindi ko ikinakihiya angbtrabaho ko. Dahil iyon ang bumubuhay sa pamilya ko.” Buong buo nitong sagot sa akin. May ngiti sa mga labi. “Ikay then.. hindi na ako magtatagal. Bye for now..” sabi nito. “And… i will take this.” Sabay kuha sa hawak kong pera na ibinibigay ko dito kanina. “Hindi ko sana tatanggapin pero bayad na din sa pang iinsulto mo sa trabaho ko. Bye, lover boy.” Paatras na humakbang palayo ito sa akin. Nakangiti. Kumaway at nagpalipad ng flying kiss bago tuluyang tumalikod. At sa paglayo nito sa akin ay ikinakaway pa ang libo-libong perang kinuha sa akin.

¤¤¤

Tatlong katok ang ginawa ko na may kasamang pagpindot ng doorbell sa harapan ng unit niya pero hindi parin niya ako pinagbuksan.

Sinubukan ko na ding ginamit ang spare key na nasa akin pero hindi ko parin mabuksan dahil nakadouble lock na ito sa loob.

“Lance… open the door.” Hindi na lang katok bagkus padabog na may kasamang pagsuntok na sa pintuan niya ang ginawa ko sa pagkainis sa pangbabalewala niya.

Hindi ko tinigilan ang pambabalibag ko ng pinto hanggang sa pagbuksan niya ako. Pasasaan ba’t maiingayan siya at pagbuksan ako. Ayaw ko ng ganito. Halos hindi na ako makapagfucos sa trabaho ko dahil sa kakaisip kung paano ko siya kakausapin para patawarin ako ng bumalik na ang dati naming samahan.

“Lance… please.. open the door.” Muli kong sigaw. Namamanhid na din ang kamay ko na kanina pa sa pagkalampag ng pinto.

Ilang sandali pa’y natigil ako sa pagkatok ng makarinig ako ng malakas na kalabog sa loob. “Lance.. damn it.. open this door.” Mas nadoble ang sigaw ko dahil sa nakaramdam na ako ng pag aalala sa kanya. Muli kong kinalampag ang pinto. Hawak ang doorknob at pilit parin na binubuksan kahit na malabong mabuksan ko ang pinto. “Lance. L-lance.” Naiwan sa ere ang kamay ko ng bumukas na ang pinto. Kunot ang nuo niya na nakatingin sa akin pero wala akong pakialam.

Itinulak ko ang pinto. Mabilis akong nakalapit sa kanya at walang pag aalinlangang niyakap ko siya. Nakahinga ako ng maluwag dahil walang masamang nangyari sa kanya.

“Are you okay? Anong ingay iyon? Wala bang masamang nangyari sayo?” Magkakasunod na tanong ko. Hawak ang magkabilang braso niya at halos paikutin ko na siya para tignan kong may sugat siya.

“What are you doing? Nakakabulabog ka sa pananahimik ko.” Galit na saad niya saka niya ako marahas na itinulak palayo sa kanya. Humakbang palayo sa akin.

“Kanina pa ako katok ng katok. Hindi mo ako pinagbubuksan. At sino ang hindi mag aalala sayo gayong nakarinig ako ng kalabog ng kung anong bagay iyon.” Sagot ko. Binalewala ang kalamigang ipinapakita sa akin.

“Makakaalis ka na.”

“Hindi ako aalis hanggat hindi mo ako kinakausap ng maayos.” Sagot ko na sinundan siya hanggang sa silid niya.

Nakita ko na nag eempake siya ng damit.

“Saan ka pupunta?”

“Wala kang pakialam.”

“May pakialam ako dahil kaibigan kita.”

“Haha.” Patuyang pagtawa niya saka niya ako hinarap. “Kaibigan? Sino ang kaibigan mo dito?“saka luminga pa sa paligid. “Wala ka ng kaibigan dito dahil matagal ng putol ang pagkakaibigan niyo.” Mas malamig pa sa yelo ang boses na saad niya. Walang ibang emosyon akong nakikita sa mga mata niya. Blangko lang na walang kakinang kinang.

“Kaya nga ako nandito para kausapin ka. Para ibalik ang pagkakaibigan nating nawala.”

Umiling siya. Galit na ang nakikita ko sa kanya. Hindi na naman siya nagsalita at ipinagpatuloy ang pag eempake ng mga gamit niya.

Lumapit ako at inagaw ang hawak niyang damit nanilalagay sana sa maleta niya.

“Talk to me, Lance.” Nakaramdam na naman ako ng galit dahil sa pambabalewala niya. Hindi talaga ako sanay sa kalamigang ipinaparamdam niya sa akin.

“For what?” Galit na tanong nito. Marahas na inagaw sa akin ang damit na kinuha ko sa kanya at pahagis na pabalibag na inilagay iyon sa maleta niya. “Enough, Frances. Enough.” Naramdaman ko ang panggigigil niya sa galit.

“L-lance.” Natigilan ako na napatingin sa kanya. May luha ng tumulo sa kanyang mga mata. Umangat ang kamay ko para sana punasan ang luhang malayang lumadas sa kanyang pisngi ng marahas na naman niyang iwinagsi ang kamay ko.

“Dito.” Itinuro niya ang tapat ng puso ko. “Dito.” Na isinunod na itinuro sa kanyang sintido. “At sa buong pagkatao ko. Nag iwan ng malaking lamat dahil sa mga binitawan mong mga salita. Ano pa? Nasaan ang naipundong magandang samahan natin na natabunan ng walang kwenta mong pagtitiwala sa kasintahan mo. Na mas pinaniwalaan mo ang kasintahan mo. Nasaan ang labing anim na taon na ipinagpalit mo lamang sa tatlong taon niyong relasyon.” Nanginginig ang boses niyang sabi sa akin.

Natigilan na naman ako. Nabalot ako ng bulag kong pagmamahal kay Christina noon ang pagkakaibigan namin.

Siguro nga dahil sa pagmamahal ko noon kay Christina ay hindi ko napansin ang damdaming unti unting umusbong sa kanya. Ang naramdaman niyang pagmamahal sa akin na hindi ko man lang napansin noon.

“Pero ikaw ang hindi tumupad sa mga pangakong matagal na nating pinanghahawakan.” Saad ko dahil noon pa man ay malinaw sa amin na hindi dapat kami makaramdam ng ibang damdamin maliban sa pagkakaibigan. “Kung hindi mo ako minahal.. hindi gagamitin iyon ni Christina para mas maniwala ako sa kanya dahil ikaw ang unang sumira ng pangakong iyon..” panunumbat ko na naman sa kanya. “Na noon pa man.. ikaw na ang unang naglamat ng pagkakaibigan natin.”

Isang patuyang ngiti ang naguhit da kanyang mga labi.

“Ako.. ako talaga ang sinisisi mo sa pagkalamat ng pagkakaibigan natin.. oo.. sige.. ako na ang may kasalanan.. pero hindi na mababago ang katutuhanang wala na ang pagkakaibigan na sinabi mong ako mismo ang sumira. Kaya umalis ka na.. wala na tayong pag uusapan pa.” Galit na itinulak niya ako. Hindi na itinuloy ang pag eempake niya na basta na lamang isinara ang maleta.

“No! Lets….”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko ng tinangka ko na naman siyang hawakan.

“Sumusobra ka na.” Na siyang nakapagpataas ng init ko sa ulo at nakaramdam na naman ng galit at marahas na hinawakan siya sa isang braso. “Nakikipag usap ako sayo ng maayos pero dinadaan mo sa….”

Natigil ako sa pagsasalita ng isa na namang sampal ang idinapo niya sa pisngi ko.

Nanlilisik ang mga mata niya na nakatingin sa akin. Nakita ko kung paano niya unti unting ikinuyom ang mga kamao niya na nanginginig na sa sobrang galit.

Anong ikinakagalit niya ng ganito katindi? Bakit ang hirap niyang magpatawad.

“D-dahil sayo… ng a-araw na iyon.. ng araw na sinugod mo ako at pinagsabihan ng mga bagay bagay.. d-dahil sayo…” saka niya ako dinuro sa dibdib. “M-muntik na nawala ang baby ko.. na muntik pang nawala ang baby… na dinadala ko.” Saka nito hinaplos ang manipis niyang tiyan. Niyuko at tinignan mismo kong saan nakapatong ang kanyang kamay.

Napalunok ako. Noon ko naalala na nagdadalang tao pala siya.

“Y-yeah.” Paos na saad ko. Nailing ako dahil naalala ko din si Christina na nagdadalang tao na hindi ako ang ama. “And pregnant by who? Nagpabuntis ka din sa iba na hindi man lang pananagutan ang ang magiging anak niyo? Tapos ano? Ipapaako mo din ang anak mo iba? Sa makikilala mo? Paano mo masisigurong matatanggap ng kung sino man ang dinadala mo?”

“Hindi ako katulad ng kasintahan mo na ipapaako ko ang anak ko sa hindi naman ama.. kaya kong buhayin ang anak ko ng mag isa.”

At paano nauwi sa lahat sa ganito.. ang kaibigan ko. Buntis.. na hindi man lang ipinakilala sa akin o sa amin ang ama ng kanyang ipinagbubuntis?

Isa ito sa iniiwasan ko noon. Kaya ko siya pinipigilan makipagkita sa kung sino na lang.. dahil sa kalagayan niya.. at ngayon… dahil sa natuon lamang ang pansin ko kay Christina noon.. hindi ko siya nabantayan.. mas binantayan ko ang taksil na babaeng iyon kaysa sa kaibigan ko.

“S-sorry.” Kusang lumabas iyon sa bibig ko.

“Hindi na magagamot ng sorry mo ang lamat sa sinasabi mong pagkakaibigan natin..” buong buo ang boses na saad niya. Pinunasan ang luha matapos niyang mailabas ang kung anong hinanakit sa akin sa muntik ng pagkawala ng dinadala niya. “This will be the last, Frances.. huwag ka ng magtangkang lumapit sa akin.. dahil sabi ko sayo.. wala ka ng babalikang kaibigan.”

Hindi ako agad nakapagsalita. Nakasunod lamang ang tingin ko sa kilos niya. Hinawakan ang maleta na nabitawan kanina at paunti unti iyong hinila palayo sa akin.

Ang mga tingin ko ay nakasunod lamang sa kanya. Pinagmasdan ang imahe niyang palayo sa akin hanggang sa tuluyan na siyang nawala sa paningin ko. Kasunod na ang pagtunog ng pagsara ng pinto.

Napalunok ako.. kuyom ang kamao ko na mabagal na naglakad na lumabas sa silid niya at tumingin mismo sa pintong nilabasan niya. Bakit pakiramdam ko.. ito na talaga ang huling pagkakita ko sa kanya.

“Hindi ako titigil..” naibulong ko.. hindi ako mawawalan ng pag asa. Babalik din kami sa dati.. tiwala lang.. babalik din kami sa dati.

¤¤¤

Isang linggo..

Dalawa???

Tatlo..

Apat….

Lima…

Hanggang sa umabot na ng walong buwan ay wala na akong nakuhang balita kay Lance. Kahit na kay tita Arlyn ay wala ding balita dahil kahit daw ito ay walang alam sa pinuntahan niya? Wala ding paramdam kahit na daw man lang isang tawag ay wala silang natanggap.

Hindi ako tumigil sa paghahanap sa kanya pero wala akong magawa dahil kahit na anong gawin ko ay walang makuha ang mga inutusan ko na maghanap sa kanya.

Mas hindi ako mapakali ngayon dahil kabuwanan na daw niya ngayon ayon sa sinabi ni tita Arlyn kaya naman tudo na ang pag aalala nila sa kanya.

Nakakainis.. kahit sana ayaw niya akong makita o makausap ay dapat hindi naman niya idamay ang mga magulang niya.

“Wala parin ba siyang paramdam tita?” Tanong ko kay tita Arlyn ng makita ko ito sa kusina kinaumagahan.

Umiling ito at nakita ko sa mga mata ang pag aalala.

“Hindinparin siya tumatawag sa amin. Nag aalala na nga kami. Gusto naming malaman ang kalagayan niya.”

“Sige tita.. huwag kayong mag alala.. hindi naman ako tumitigil sa paghahanap sa kanya.” Sagot ko. Magaang tinapik ito sa balikat. Tumango na lang din ito.

Nagpaalam na ako kay tita Arlyn matapos kong ubusin ang kape na tinimpla nito para sa akin.

Hindi ako titigil hanggang hindi ko siya nahahanap..

¤¤¤

KANYE POV:

¤¤¤

“Bakit ayaw niyong sabihin ko kay Frances kong nasaan si Lance ngayon, sir?” Tanong ni Arlyn ng maabutan ko ito sa kusina. Kakaalis lang daw ni Frances na nagtanong na naman kung nasaan ang kaibigan nito. Hindi naman kasi nito alam na mag ayaw sa pagitan ng dalawa.

Ayaw ko ding magsinungaling sa anak ko pero kailangan dahil iyon ang pakiusap sa akin ni Lance.. wala ding alam si Arlyn kung kanino ang dinadala ng anak nito. Siguro kung alam nito ay matagal ng pinagsalitaan si Frances ng mga bagay na ayaw hindi maganda.

Hindi ko naman sana papaburan si Lance na ilayo siya mismo sa anak ko pero nagiging masilan ang pagbubuntis niya. Dahil sa pangungulit ni Frances at pag iwas niya sa anak ko ay hindi na nagiging maganda ang kapit ng bata. Nagiging mahina ang kapit ng bata sa pagkakastress niya.

Ayaw ko naman sanang magaya sa akin si Frances na pitong taon ko silang hindi nakita at nakilala pero ang lalim ng galit ni Lance kay Frances. Hindi ko naman ito masisisi dahil sa ginawa mismo ng anak ko ay muntik na nawala ang anak nila. Kahit siguro ako ang nasa kalagayan ni Lance noon ay iyon din ang mararamdaman ko.

Hinihintay ko na lang talaga na si Frances mismo ang makaalala sa ng nangyari sa kanila ng kaibigan niya ng magkaroon siya ng ideya na kanya ang dinadala ng kaibigan. At kung kailan nito malalaman na hindi lang kaibigan ang turing kay Lance. Ayaw kong makialam sa kung paano nila aayusin ang relasyon nila basta ang gagawin ko na lang ay ang suportahan silang pareho.. aalalay sa kanilang dalawa para sila parin sa huli ang magkakatuluyan.

“Hayaan mo na, Arlyn.” Sagot ko dito. “Alam mo naman ang kabataan ngayon.. gustong magtagutaguan.”

Bahagya kong narinig ang pagtawa nito kaya ako napatingin dito.

“Pasensya na sir. Pero naalala ko ang sainyo ni sir Reallan noon.”

Napangiti din ako. Lalo na ng maalala ko na minsan kong sinabing ampon ni Reallan ang kambal at ang pakikipag away ko mismo sa mga ito.

“Haha! Nakakatuwa din maalala ang mga iyon, Arlyn.” Sagot ko na siya naman pagpasok ni Reallan sa kusina. “Come here my love. Bigla naming naalala ang mga nakaraan.”

“Huh?”

“Iyong panahong inaaway ako ng ampon mo noon.”

Kunot ang nuo niya na isinasaisip ang sinabi ko. Ilang sigundo din siyang hindi nakaimik na agad ding nangiti ng maalala na ang mga iyon.

Ang kaninang inaalala ko ang magkaibigan ay nauwi sa masayang kwentuhan naming tatlo. Sa pagbabalik sa nakaraan.

Hindi ko na muna iisipin ang dalawa.. saka na lang.. dahil isang linggo mula ngayon.. makikita na namin ang apo namin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #12;

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KANYE POV;

¤¤¤

“Pa , where are you going?” Nagulat pa ako ng marinig ko ang tanong iyon ni Frances pero di ko naman ipinahalata na may kahinahinala akong kilos.

“Hi tito Kanye.” Pagbati din sa alin ni Patrice. Ang bago niyang kaibigan. Mabait naman na bata ito laya hinyaan ko na lang itong mapalapit kay Frances. Sinigurado ko naman na hanggang pagkakaibigan lang silang dalawa dahil ayaw kong maging kumplekado lahat pagdating sa relasyon nila Lance.

“Hello, Patrice. Napasyal ka yata ngayon dito sa bahay.” Tanong ko.

Madalas naman namamasyal o ibig kong sabihing isinasama ni Frances si Patrice sa bahay. Nakikita ko naman sa anak ko na hindi siya lumalagpas sa kung ano man ang relasyon nila ng bagong kaibigan.

Hindi ako bastos para pagbawalan ang iba na gustong maging kaibigan ang isang Anderson. Basta huwag lamang sosobra at gamitin ang pangalan namin sa mga maling gawain.

“Mauuna na ako sa inyo. Pasensya ka na hijo. Hindi kita mahaharap ngayon.” Sabi ko kay Patrice. Iniwasan ko si Frances ng hindi na tanungin kong saan ako pupunta.

“Saan ba kayo pupunta papa?” Pero hindi nakiayon sa akin ang plano ko. “Dala niyo yata lahat ng gamit niyo sa hospital? May gagamutin ka ba?” Dagdag tanong pa nito.

Hindi pa naman ako marunong magsinungaling lalo na kapag nasukal na ako at kailangan kong sumagot.

“Oo hijo. Kaya nga nagmamadali ako.” Totoong sagot ko. Huwag lang tatanungin kung sino..

“Gunun ba? But how about that?” Sabay turo naman sa isa kong dala. Mga gamit ng para sa bagong silang.

Napalunok ako.

“Para kanino iyan papa? Diba kabuwanan na ngayon ni Lance… papa.. hindi kaya..” kunot ang nuo nitong napatingin sa akin. Mukha yatang hindi na ako makakapaglihim dito.

“Hijo.”

“Papa.” Nanlaki ang mga mata niya na nagpalipat lipat ang tingin sa akin at sa dala kong damit pambata. “All this time.. alam niyo kung nasaan si Lance?” Nahimigan ko ang galit sa tuno ng boses niya ngayon.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga bago ako sumagot at umamin na ng tuluyan.

Hindi ko naman inaasahan na darating siya ngayon dito sa bahay kaya naging kampante ako na dalhin ang mga gamit ko ngayon na walang pag aalinlangan. Pero….

“Pasensya ka na hijo. Nakiusap lang sa akin ang kaibigan mo na huwag ipaalam sayo.” Panimula ko. Magpapaliwanag para hindi siya magalit sa akin. “Na i-stress ang kaibigan mo sa pangungulit mo sa kanya at hindi naging maganda ang kapit ng bata. Kaya pumayag akong ilihim kung nasaan siya.” Mahaba kong saad na ngayon ay nakatitig sa kanya para makita kung ano pa ang magiging reaksyon sa naging paliwanag ko.

Si Patrice na nanatiling walang imik na tila nahihiwagaan sa mga naririnig. Oo, hindi nito alam na nagdadalang tao o pwedeng magdala ng bata si Lance kaya naman gulat na gulat ito sa mga naririnig na hindi makapaniwala lalo na at alam naman nitong lalaki si Lance at hindi babae.

“Damn it.” Isang mahinang pagmumura ang narinig ko kay Frances. Nakikita ko ang galit sa kanya pero nandoon din ang pag aalala. “Hindi ko naman siya gustong mahirapan, siya lang itong ayaw akong makausap.” Nasa tuno na naman ang panggigigil.

Sa ugali ni Frances… mabait ito kaysa kay Xaviel pero siya ang hindi madaling magpatawad tulad na lang noong nalaman kong anak ko sila at nahirapan ako sa pagkuha ng kapatawaran niya.

And still.. nandoon parin iyon.. once na nagkasala o may mga bagay na nagawa kang mali sa kanya ay agad nitong kinakalimutan. Hihingi man ng tawad iyon sa kanya ay mababalewala na lang at kakalimutan ka ng minsanan.

Hindi din siya ganun kagalingan sa paghingi ng tawad bagkus mas ang katwiran pa niya ang papairalin kaya hindi nagiging maganda ang paghingi niya ng tawad sa kaibigan.

Kaya ako.. hoping na hindi siya magtanim ng galit sa akin dahil mahihirapan akong pahupain iyon.

“Ayaw mo naman sigurong mapahamak ang dinadala ng kaibigan mo, hijo. Kaya sana maintindihan mo kung bakit ko iyon inilihim sayo.”

Nakapinid ang labi. Hindi nakaiwas sa paningin ko ang pagkuyom ng kanyang kamao. Kung hindi lang siguro iniisip na ako ang ama niya ay baka sinuntok niya ako.

“Pero para akong baliw na naghahanap sa kanya papa. Bakit kayo naglihim sa akin. Alam niyo kung gaano ako namumuhi sa mga naglilihim at nagsisinungaling sa akin.” Nasa tuno ang galit nito kahit na mababa lang ang tinig niya.

“Pasensya na hijo. Kalagaya ng mag ina mo ang inaalala ko.” Huli na para mabawi ko ang nasabi ko na ipinagdasal na hindi niya mapansin iyon.

“Sasama ako.” Kuway saad niya. Nakahinga ako ng maluwag dahil doon dahil hindi nga pinansin ang nasabi ko kanina.

“Wala na akong magagawa para hindi ka sumama. Alam ko naman na gusto mong makita ang kaibigan mo. Pero sana hijo. Huwag mo munang ungkatin ang alitan niyo kung ano man iyon. Mamaya na ang operasyon niya. Kaya ako ngayon pupunta doon sa kanya.”

“No problem.. basta sasama ako.”

“Pwede ba akong sumama?” Halos sabay kaming napatingin kay Patrice ng magsalita ito.

“Whatever.” Balewala namang sagot ni Frances. “Lets go.” Nauna na itong lumabas ng bahay.

Napasunod na lang ako. Bahala na kung ano ang magiging reaksyon ni Lance mamaya kapag nakita siya.

“I will follow you pa.” Sabi ni Frances ng makasakay ito sa sariling sasakyan na katabing nakaparada ng kotse ko.

“Okay.” Tanging sagot ko. Hanggang sa parehong bagtas kung saan ngayon ang kaibigan niya.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

G usto kong magalit kay papa sa paglilihim niya sa akin. All this time.. siya lang naman pala ang nakakaalam kung nasaan si Lance na para na akong baliw sa paghahanap.

Pero.. hindi na iyon ang pumasok sa isipan ko kundi ang naging paliwanag ng papa kung bakit nagtago si Lance. Nai-stress ito dahil sa akin at naging dahilan sa paghina ng kapit ng baby niya.

Hindi ko naisip ang bagay na iyon. Ang pangungulit at ang minsan nasampal ko siya dahil sa bagay na hindi ko nagugustuhan habang magkausap kami at ipamukha sa akin ang mga katangahan ko kay Christina.

Hindi ko naman ginusto iyon. Sadyang nagpabulag lamang ako sa pagmamahal ko kay Christina. Pero matagal na iyon at tuluyan ko na ngang ibinaon sa limot ang tungkol sa babaeng iyon. Ang sa akin ngayon ay ang pagbabalik ng dati naming samahan.

“Are you okay?” Napalingon ako kay Patrice na sumama nga sa amin sa pagpunta kung nasaan si Lance ngayon na matagal na itinago ng papa.

“Yeah.” Matipid na sagot ko.

Hindi naman madalas kasama ko ito. Minsan lamang sa isang buwan kung makita ko dahil mangungulit na gusto man lang akong makabonding.

Binigyan ko naman ito ng oras pero hindi na ako lumalagpas sa pagkakataong makalimot na naman ako. Ayaw ko na. At hindi na ako uulit pa.

Lalo na at may mga bagay na sumasagi sa alaala ko sa gabing may nangyari sa amin.

Lasing na lasing ako. Iyon ang naalala ko na minsan napapanaginipan ko pa. Hindi man malinaw ang imahe sa alaala ko ay alam kong nakipagtalik ako. Hindi ko naman makita kung si Patrice nga ba iyon o hindi.. basta may katalik ako.

Bilang pakonswelo sa nagawa ko dito ay pinapakisamahan ko naman ito ng maganda kahit papaano. Hindi ko na lang inongkat dito na may naalala ako kaunti sa namagitan sa amin.

Pero kapag iniisip ko ang bagay na iyon ay nakakaramdam ako ng pandidiri. Hindi naman sa pinangdidirihan ko ang pagtatalik sa pagitan ng dalawang lalaki kundi iyong ito mismo ang katalik ko. No! Hindi ko lubos maisip na maulit ang bagay na iyon.

Patawarin man ako ni Lance ngayon… kapag naiisip ko na makikipagtalik ako sa kagaya kong lalaki ay siya ang naiisip ko. Lalo na kapag pilit kung inaalala ang mga nangyari sa pagitan namin ni Patrice ay ang imahe ni Lance ang nakikita ko. Imahe niya ang lumalabas sa alaala ko.

Yes. Damn me..

At iyon ang dahilan na patuloy akong naghahanap sa kanya. Ang muling ibalik ang sa aming dalawa. Hindi lang pagkakaibigan kundi ibalik din ang pagmamahal niya sa akin.

Siguro nga tama lahat ang sinabi sa akin ni Patrice noon. Naging manhid lamang ako sa sarili ko. Hindi lang pagiingat bilang kaibigan ang ginagawa mo sa kanya bagkus pag iingat na hihihit pa doon.

Kaya ngayon.. naiinggit ako sa kung sino man ang ama ng dinadala niya. Naiinggit ako at naiinis at the same time.. at naiisip na sana ako na lang. Ako na lang ang ama ng dinadala niya.

Pero naisip ko din… kung hindi siya babalikan ng nakabuntis sa kanya.. kaya kong tanggapin ang baby niya at aakuin kong aking para mabigyan sila ng mas magandang bukas.

“Paanong nangyari na buntis si Lance?” Nawala ang ilan sa mga naiisip ko dahil sa tanong nito. Tinapunan ko lang ito ng panandaliang tingin. Hindi sinagot ang tanong nito. Hindi ko kailangang ipaliwanag dahil napakahirap nga namang paniwalaan.

“Just stay quiet.” Sagot ko na lang. Iyon ang huling salitang namawani sa loob ng sasakyan hanggang sa makarating na nga kami sa kinaruroonan ni Lance.

Sa isang maliit lang na bahay??? No hindi bahay kundi isa iyong private clinic ng makapasok na din kami.

“Where is he?” Agad na tanong ko kay papa ng nasa loob na kami.

“Naghahanda na para sa operasyon niya mamaya.”

“I want to see and talk to him first.”

“Frances, hijo.. baka pwedeng mamaya na lang. Mabilis lang naman matapos ang operasyon niya kaya hindi ka maghihintay ng matagal.” Sagot naman ng papa.. gusto ko pa sanang kumontra pero hindi ko ginawa. Makikita ko naman siya mamaya at makakausap. Maghihintay na lamang ako..

“But atleast let me see him papa.” Pero iyon parin ang lumabas sa bibig ko. Sisilip lang ako. Hindi ako magpapakita sa kanya kung iyon ang gusto ni papa.

Napansin ko ang pagpapakawala ng buntong hininga ni papa bago ito pumayag.

“Stay here.” Baling ko kay Patrice ng tangka itong sumunod sa amin. Napasimagot pero agad din naman umupo sa pang isahang sofa sa waiting area ng maliit na clinic.

“Lets go.” Aya sa akin ng papa kaya agad akong napasunod. Pumasok si papa sa isang silid hanggang sa mamataan na siya ng mga mata ko. Hindi na ako pumasok. Pinagmasdan ko siya sa labas ng pinto. Hindi niya ako napansin dahil kausap na niya ang papa.

Nadako ang tingin ko sa tiyan niya. Napakalaki na nga at para na yatang sasabog iyon. Parang ang bigat iyon habang tinitignan ko ang tiyan niya.

“Handa ka na ba?”

“Opo tito. Salamat ng marami sa pag aalaga niyo sa akin.” Mahina pero malinaw iyon sa pandinig ko.

“Wala iyong anuman hijo. Para naman sa kaligtasan niyo ang pag aalaga ko sa inyo.”

“Nandito na po pala kayo Dr. Anderson.” Isang lalaki ang lumabas sa kung saan sa loob ng silid niya.

“Dr. Fernandez, kumusta ang pasyente natin.” Tanong naman ng papa. Pero hindi ko pinansin iyon dahil mas nakatawag pansin sa akin kung paano siya tignan ng lalaki.

“Maayos po ang kalagayan ng kapatid ko ngayon Dr. Anderson. Nakakarecover na din siya sa operasyon. Magdadalawang linggo naman na din iyon. Malaking pasasalamat namin sa tulong niyo sa amin ng kapatid ko.” Sagot ng lalaki sa kanya.

“Mabuti naman kung ganun Dr. Fernandez. Ang pagtulong ko sa inyo ay isa na lang maliit na bagay. By the way.. nasa ayos na ba ang mga gamit sa operasyon para kay Lance?” Tanong pa ng papa.

“Yes, Dr. Anderson. Kumpleto na po. Nakahanda na din po ang iba para sa operasyon.” Sagot nito. “Okay ka lang ba?” Ilang sigundo lang ay bumaling ito sa kanya.

Kunot ang nuo ko ng makita kung paano ipatong ng lalaki ang kamay sa ulo niya at bahagyang guluhin iyon. Hindi lamang iyon. Yumuko din at may pahaplos pa sa tiyan niya.

“Makikita ka na namin.” Sabi pa niya habang patuloy sa paghaplos sa umbok ng tiyan.

May kung anong damdamin ang biglang nagising sa dibdib ko. Bakit parang may kung anong tumurok sa puso ko at parang hindi ako makahinha sa nakita ko kung paano kausapin lalaki ang baby niya.

“Sige na Dr. Fernandez. Pa double check na lang ang mga gamit. Siguraduhing malinis ang mga iyon para hindi maimpeksyon si Lance.”

Tuwid itong tumayo. “Sige po Dr. Anderson.”

“Pagsabihan mo na din ang iba na maghanda na. After 20 mins. Sisimulan na natin ang operasyon.”

“Opo doc.” Agad itong tumalima at pumasok sa kung saan na ito lumabas kanina.

Maliit sa unang tingin o sa labas ang nasabing Klinika pero malaki at malawak ang loob.

“Maghahanda na din ako hijo.” Kuway paalam ng papa sa kanya.

“Sige po tito.”

Umalis ako sa pinto ng palabas na ang papa sa silid. Nagtama pa ang mga mata namin ng makalapit sa akin.

“Who is that guy, papa?” Agad kung tanong kay papa.

“He is Derek. Kasa-kasama dito ni Lance. Isa siyang OB-GYN. Kapatid niya ang inoperahan namin nitong nakaraang dalawang linggo. And also.. siya na din ang madalas na mag check kay Lance sa tuwing busy ako sa trabaho sa kompanya. Siya na din mismo ang kinuha kong magmanage ng klinikang ito. Dahil maganda naman ang performance niya bilang isang doctor.” Mahabang paliwanag ng papa.

“At basta niyo na lang ipinagkatiwala sa kanya si Lance. Papa…”

“Isa siyang licensed Doctor, hijo. Hindi lang makapaghanap ng stable na trabaho dahil sa kapatid niyang buntis na inaalagaan.”

“Damn it.. papa.. what if.”

“Hijo.. be yourself. Minsan na akong nagkamali noong ipinanganak kayo.. kaya sana… gawin mo ng tama ang lahat ngayon.. kung mahalaga sayo ang kaibigan mo.. huwag mong hahayaang mahulog ang loob niya sa iba. Baka huli na para magsisi ka.” Nangunot na naman ang nuo ko sa mga katagang binitawan ng papa sa akin.

Nararamdaman na din ba ng papa kung ano na ba talaga ang umusbong na nararamdaman ko kay Lance.. pero paano? Saan ako magsisimula gayong nagkagulo ang lahat simula noong nagkabukuan na ng lihim ng bawat isa.

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko ngayon. Kung paano at kung ano ang dapat gawin para mapatawag at muling bumalik ang pagtitiwala niya sa akin. Ibalik ang pagkakaibigan namin. At ipagpatuloy iyon sa pagiging magkarelasyon.

¤¤¤

A moment pass by.

Here I am now. Nakatingin sa baby ni Lance na ngayon ay mahimbing sa pagkakatulog. Isang malusog na batang lalaki. And…

Hindi ko maipaliwanag ang pagtibok ng puso ko habang nakatingin sa baby niya ngayon. May nagtutulak sa akin na hawakan o kargahin ito. Pero kapagtatangkain ko iyong gawin ay nanginginig ang kamay ko at napapako na lamang ako sa kinatatayuan ko. Kaya naman hindi ko na ginawa ang balak ko dahil baka malaglag lang ito kapag kinarga ko.

He is cute.. adorable.. he is an Angel..

“Wow.. he is so cute.” Napalingon na naman ako kay Patrice na nakalimutan kong nandito nga pala at kasama naming nagpunta dito. Nakangiting nakatingin din sa baby ni Lance.

“He is.. like his mommy.” Sagot ko. Ang gaan ng pakiramdam ko na makita nga ang anak ni Lance. At may bahagi ng pagkatao ko na sana.. kung maari.. kung may pagkakataon.. pwedeng angkinin ko na lang ang bata.. angkining akin na lang.. ako na ang magiging ama ng anak niya.

“No.. I think.. he got your nose.. your lips..” napakunot na naman ako ng nuo na nabaling ang tingin kay Patrice. “Nagkamali ba ako?” Kuway tanong niya.

How? Paanong nakuha ang features ng bata ang ilan sa akin.

“Baka ikaw ang pinaglihian niya kaya ganyan.” Ilang sandali pay muli nitong saad kaya nabaling ang tingin ko ulit sa baby.

“Maybe.” Mahinang usal ko. Hindi ako nagsawa sa katititig sa baby ni Lance.

“Ang cute diba.” Si papa na lumapit sa amin.

“Si Lance?”

“Nasa recovery room siya. Tulog pa dahil sa anistisya.” Sagot ng papa.

“Is he okay?”

“Yeah. Nasa mabuti lang siyang kalagayan. Maya maya ay magigising na siya. Want to see him? Or you want to carry the baby?” Tanong pa ng papa na siya na mismo ang kumarga ng baby.

“I can’t.. b-baka mahulog ko lang siya. He is so tiny.” Sagot ko kahit na gustong gusto ko na ngang kargain ang bata. Pero mas nilapitan ko ang baby. Umangat ang kamay ko then touch his tiny face. His cheek. “A-anong pangalan niya papa?”

“Lucian.”

“Yes.. I like that name for him..” katagang naibulas ko. “C-can I. Papa.”

Alanganin kong kinuha kay papa ang baby. Ang liit liit niya sa mga kamay ko. Pero.. hindi iyon ang mas nakatawag ng pansin ko. Dahil ng makarga ko ito ay mas bumilis ang pagtibok ng puso ko. Para akong nakikipaghabulan sa paghinga mo.

“Can I?” Si Patrice na lumapit din sa amin. Hindi ko ibinigay sa kanya ang baby. No! I want to carry the baby more.. Parang ayaw ko ng bitawan ito.

“He is so adorable, right?” Si papa. Tumango ako. Hindi ko inalis ang tingin ko sa baby. Nakakawiling pagmasdan. Ang gaan sa pakiramdam ko ang kargahin ito.

Wala akong alam sabihin. Walang mga kataga ang makakapagpaliwanag kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

Nasa isip ko lang.. parang sarili kong anak ang karga ko ngayon.. anak namin ni Lance ang baby na karga karga ko.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #13:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“ What are you doing here?“ Kunot ang nuo ko na ang namulatan ko ay si Frances habang karga karga ang baby ko.

Gusto ko sanang bumangon para kunin sa kanya ang baby ko pero ang bigat parin ng katawan ko dahil sa anistisyang naiturok sa akin. Hindi lamang iyon.. may kirot din sa operasyon ko kaya hindi ko magawa ang nais ko.

“Gising ka na pala.” Balewala lamang sa kanya ang ipinakita kong talim ng tingin. Nakangiti pa siyang mas lumapit sa akin at ipinakita ang baby ko sa akin. “He is so cute. Manang mana sayo.” Sabi niya. Nilaro pa ng kaunti ang pisngi ng baby ko at dinampian ng halik sa nuo.

Hindi agad ako nakasagot dahil sa ginawa niya na nakapagparamdam sa akin ng kakaiba. Pakiramdam ng buong pagmamahal sa baby ko.

Sa BABY namin.

“He is really cute?” Pero nawala lahat ng pakiramdam kong iyon ng makilala ko ang nagsalita. Hindi man madalas pero hindi ko makakalimutan ang mukha nito.

At ano ang ginagawa nito dito? And why are they here by the way?

“Yeah!” Sagot niya na nilingon ang kasama.

“Can I carry him.. please.”

“No!.” Matigas na sagot ko at pilit na gusto kong bumangon pero mabigat talaga ang katawan ko. Pareho silang napalingon sa akin.

“I just want to carry him. And beside.. you can’t carry your baby sa kalagayan mong iyan.” Sagot naman ng kasama niya. Bakit pakiramdam ko ay parang natutuwa pa ito dahil hindi ako makagalaw ng maayos.

Hindi ko ito pinansin pero nakaramdam ako ng galit. Ang lakas ng loob niyang isama ito dito tapos papakitaan ako ng ganun ugali.

“Derek.” Kuway tawag ko kay Derek na siyang kasama ko nitong mga nakaraang buwan ng pagbubuntis ko.

“Gising ka na pala. May kailangan ka? May masakit ba sayo? Anong gusto mo?” Magkakasunod na tanong sa akin ni Derek na agad lumapit ng tawagin ko.

“I want to carry my baby. Please. Tulungan mo akong bumangon at maupo.” Pakiusap ko dito.

“Why do you need his help while I am here.” Napalingon ako kay Frances ng magsalita siya. “Take the baby and I will help him to get up.” Dagdag pa niya at ibinigay nga kay Derek ang baby ko na wala naman itong nagawa kunti kinarga ang baby ko.

Huli na para salungatin siya dahil agad niya akong nilapitan at tinulungang makabangon. Hindi na nga ako nakatanggi dahil kapag iiwas ako ay sasakit naman ang sugat ko.

“You okay?” Nandoon na naman ang dating lambing ng boses niya kapag ganitong natutulungan niya ako.

“O-oo. Pwede mo na akong bitawan.” Sagot ko na lang. Agad na binalingan si Derek na ngayon ay karga ang baby ko. “Kakargahin ko na siya.” Sabi ko. Inilahad ang mga kamay ko.

“Sige.” Pero bago pa man nito mailapit sa akin ang baby ko ay hinarangan na niya ito at kinuha mula dito ang baby ko.

Hindi na nga nakatanggi din si Derek kundi muling ibigay sa kanya ang baby ko. Napatingin pa ito sa akin na may kung anong ipinapahiwatig.

“You don’t need to do this.” Paninita ko sa kanya ng ilapit na sa akin ang baby ko.

“Shh. Huwag mong masyadong lakasan ang boses mo, sweetie. Magigising ang baby.” Mahinang sabi niya na may mga ngiti sa labi.

Gusto ko pa nga sana talagang sigawan siya pero inaalala ko din ang baby ko dahil mahimbing ang pagkakatulog nito. Kaya hinayaan ko na lamg siya. Saka ko na lang siguro siya itutulak palayo kapag nakauwi na kami ng bahay.

Atleast ngayon wala na akong inaalalang malalaglag ang baby ko noong nai-stress ako dahil sa kanya.

Muli kong inilahad ang kamay ko para kunin sa kanya ang baby ko na agad naman niyang inilipat sa bisig ko ang baby ko.

Ng makarga ko ang baby ko ay kusang tumulo ang luha ko. Kung gaano ko pala minahal ang baby ko ng dinadala ko palang siya sa sinapupunan ko ay mas madodoble pala iyon ngayong hawak ko na siya mismo sa mga bisig.

“My baby.” Bulong ko na may kasamang magaan na damping halik sa nuo nito. Sa pagkawili ko sa pagkarga ng baby ko ay hindi ko na nasita si Frances sa pag-upo niya sa tabi ko. Hindi lang basta pag-upo bagkus may kasamang pag-akbay sa akin.

“He is so cute. Naalala ko tuloy ang mga larawan ko noong baby pa lang ako. At nakikita ko na, Lucian got everything to me.” Naging marahas ang paglingon ko sa kanya. Pumiksi pa ako ng bahagya dahil doon.

Hindi pinansin ang naging reaksyon ko. Nakangiti siya habang sa baby ko siya nakatingin.

“Alam mo ba na nagtalo pa kami ni papa noon ng makita ko ang larawan niya at larawan ko ng baby ako. Ang sabi ko, ako ang nasa larawan pero luma na iyon. Then papa said. Siya iyon at hindi ako.” Pagkukwento pa niya. As if naman hindi niya naikwento iyon sa akin noon. And he is right.. nakuha nga ng baby ko ang features niya.

Hindi maitatangging siya nga ang ama ng anak ko. Kung alam lamang niya.

Hindi ako umimik. Tumitig din ako sa baby ko. Magaang humahaplos ang daliri ko sa pisngi nito. Like what he is doing now.

I feel like we are a happy family.. having our baby in our arms together. Natutunaw ang puso ko while seeing Frances like how he carees our baby’s cheeks. Parang walang ibang tao sa paligid maliban sa amin.

“Diba, tama ako.” Nawala lahat ng iyon ng marinig kong magsalita ang kasama niya.

Naipiksi ko ang balikat ko kung saan nakadapo ang kamay niyang nakaakbay sa akin. Tinapunan ko siya ng matalim na tingin.

“Get out.” Mahina pero may katigasan ang boses na pagtataboy ko sa kanya.

Muntik ko ng nakalimutan ang lahat. Kung paano niya ako noon itinakwil. Kung hindi ko lang siguro nababalitaan na lagi niyang kasama ito ay baka maniwala pa ako sa mga naipakita niya kanina.

“Why? I just want to spend my time with you and your baby.” Sagot niya na binalewala ang matalim na tinging ipinukol ko sa kanya pero inalis naman ang pagkakaakbay sa akin.

“We don’t need tou here.”

“But I like it here.. spending my time with you. And I can’t get enough for this cute little Angel here.” Na muling tinapunan ng tingin ang baby ko. Nandoon na naman ang ngiti niya sa mga labi.

Katutuhanan. Walang halong pagkukunwari ang pagkagiliw na nakikita ko sa kanya.

“Even if you don’t like me to stay here.. hindi mo ako maitutulak palayo. Hindi mo naman ako maaway dahil mahina ka pa. And you can’t shout dahil ayaw mo naman siguro matakot ang baby mo sayo.” At talagang ginamit pa talaga ang kalagayan ko ngayon at ang baby ko. Pero totoo naman lahat ng sinabi niya.

Gustuhin ko mang itulak siyang palayo at sigawan ay hindi ko nga magawa tulad nga ng sinabi niya.

“Maghahanda lang ako ng kakainin mo. Sigiradong gutom kana. May ipinahanda si Doc. na lugaw kanina.. at habang nagpapagaling pa lang ang sugat mo. Mga easy to digest na lang muna ang pwede mong kainin sa ngayon.” Nakaramdam yata si Derek dahil bigla na lang itong sumingit.

“Salamat Derek.” Pasasalamat ko dito. Simula ng makilala ko sila ay naging malapit na sila sa akin ng kapatid niya na siyang naunang nanganak sa akin ng dalawang linggo.

Si Derek na din ang pinagkatiwalaan ni tito Kanye na mangasiwa sa maliit na klinika nito kung saan na ako ngayon inoperahang manganak.

“Bakit sayo pa sinabi ni papa.. pwede naman sa akin.” Napalingon din ako ulit kay Frances ng maringgan ko ang tinig niya ng pagkairita.

“Trabaho ko ang i check ang pasyente matapos ang operasyon. At obligasyon namin na bigyan ng maayos na pag aalaga para sa kanila. At bilang isang doctor.. sa akin iyon ipinagkatiwala ni Doc. Anderson.”

“I can do that. Kaya kong alagaan silang mag ina. They don’t need you here.” Sabi pa niya na may kasama ng pagtataboy kay Derek.

“Natutulog ang baby ko, Frances.” Paninita ko naman sa kanya na ikinalingon niya sa akin. Napansin ko ang panggigigil niya pero kumalma naman siya ng tapunan ang baby ko na bahagyang gumalaw hanggang sa unti unting nagmulat ng mga mata.

Pero naalarma kami ng bigla itong umiyak kaya naman halos sabay kami ni Frances na nagpatahan sa baby ko habang si Derek ay siyang nagtimpla ng gatas para dito.

Nakahinga ako ng maluwag ng tumahan ito at sinimulan ng dedehen ang gatas na isinubo sa kanya.

“Umalis ka na muna Frances. Ginugulat mo ang baby ko sa kaingayan mo.” Mahina pero may panggigigil din na taboy ko sa kanya.

“No! Hindi ako aalis dito. Sasabay na ako hanggang sa makalabas kayo. Saka naayos ko na ang condo unit ko. Pinabago ko na iyon at ginawan ng silid doon si Lucian. Doon na kayo titira para maalagaan ko kayong dalawa.”

“What?” Nanlaki ang mga mata ko sa mga sinabi niya. At saan naman niya napulot ang ideyang iyon at parang siguradong sigurado siya na titira ako sa condo niya. “You are crazy.”

“No more but’s, Lance. Sinabi ko na din kina tita Arlyn iyon at pumayag naman sila.”

“No.” Naging magkakasunod ang pag iling ko. “Hindi maari ang gusto mo. At hindi ikaw ang pagpapasya kung saan kami titira ng anak ko.”

“Sabay tayong lumaki. Kaya alam ko na ang makakabuti sa hindi para sayo. Baka kapag tumira ka pang mag isa sa condo mo baka mamaya ay masundan agad si Lucian. And I won’t allow that to happen again.”

Kunot ang nuo kong napatitig sa kanya habang karga ko parin ang baby ko. Anong akala niya sa akin. Basta na lang ako nagpapabuntis sa kung sino? Aba! Kung hindi siya nalasing noon at nawala sa tamang huwesyo ng pag iisip ay malamang hindi ako mabubuntis. At heto naman ako si gaga noon na patay na patay sa kanya kaya nabuntis niya ako.

Kaya iyon na ang iiwasan ko. Napagtanto ko na kaya ako galit na galit at sa galit ko ay ayaw ko siyang makita dahil siya mismo ang pinaglihian ko. Galit na galit ako sa kanya na naging dahilan ng pagkastress ko. Pero ngayong naisilang ko na ang baby ko ay bahagyang gumaan na din ang galit ko sa kanya. Lalo na ng makita ko kung paano niya tignan ng buong pagpapahalaga ang baby ko kanina.

Nararamdaman ba niya na kanya mismo ang baby ko. Na siya mismo ang ama ni Lucian?

“Wala kang pakialam.” Mahinang sagot ko. Napalunok ako ng makita kung paani manlisik ang mga mata niya sa naging sagot ko.

“Forget it. And that won’t happen again.” May paninindigang saad niya.

“Aww, cute. Gutom na gutom siya.” At sa seryusong usapan ay bigla na namang naglaho dahil sa nagsalita na naman ang kasama niya. Kung hindi ako nagkakamali at tama ako ay Patrice ang pangalan nito. Isa ding gay na katulad ko but he beutiful at hindi mo mapagkakamalang isa lamang siyang magandang crossdresser.

“Yeah! It’s almost 12 hours narin ng maisilang siya. Saka kaunti lang naman ang natimpla.” Si Derek ang sumagot at kinuha na mula sa akin ang maliit na botelya ng gatas. “Akina muna si Lucian para maipahiga na sa trolley bed niya.”

“Sige.” Pagsang ayon ko na rin dahil nakakaramdam na din ako ng pagod at bahagyang pagkirot ng sugat ko sa matagal kong pagkakaupo.

“Kakargahin ko muna siya.” Pumagitna si Frances sa amin ni Derek.

“Mas mainam na maipahiga muna siya ng marelax ang katawan ng baby.” Pagsagot ni Derek sa kanya na naging dahilan para tapunan na naman niya ito ng mapagbantang tingin.

“Then ako na ang magpapahiga sa kanya.” Sagot niya kay Derek. Wala na akong nagawa ng maingat na kunin niya sa akin si Lucian.

“Ok then. Ipaghahanda na kita ng makakain. At pagkatapos mo.. sasamahan kitang maglakad lakad kahit kaunti lang para mapadali ang pagkakarecover mo sa bigat ng katawan mo.”

Tumango na lang ako bilang sagot.

“I really want to carry him.. please.. Frances.. Can I?” Narinig kong sabi ni Patrice kaya napalingon na naman ako kung saan ipinahiga ang baby ko.

“Hindi mo ba narinig na kailangan niyang maipahiga.” Pabalang na sagot ko.

Hindi ko alam kung saang bahagi ako humuhugot ng gigil ko dito pero talagang hindi ako komportable habang nasa paligid lamang ito. At naiinis ako sa paraan ng pakikipag usap niya kay Frances.

“Hayaan mo muna, Patrice. Saka, pwede ka ng umuwi.. ipapakuha na lang kita ng Taxi.” Kuway sagot naman ni Frances dito.

“Anu ba naman yan.” May padabog pa na reklamo nito na may pahampas pa sa braso niya.

Tumaas lamang ang isa kung kilay.

“Malandi.” Naibulong ko at iniwas na lang ang tingin ko sa kanila. Bahala silang magharutan basta huwag lamang magkakamali ang isang iyan na pakialaman ang baby ko.

“Halika na.” Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko kung paano hilain ni Frances si Patrice palabas habang tudo reklamo ang isa hanggang sa nawala na sila ng tuluyan sa paningin ko.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Para akong pagod na pagod sa kaunting paggalaw ko lamang. At mabigat parin talaga ang katawan ko dahil sa anistisya.

Hindi naman ako makagalaw ng maayos dahil sa sugat ko kahit na gustuhin ko ngang kumilos ng maayos.

“Here.”

“Thank you for everything, Derek.”

“Wala iyong anuman. Naging kaibigan na kita simula noon. At malaki din ang naitulong mo dahil pinakilala mo ako kay Doc. Anderson. Mayroon na akong trabaho na ngayon sabay sa pag aalaga ko sa ate ko.”

“Napakabuti mo sa kapatid mo.”

“Nagbabayad ako ng utong na loob ko sa kanya, Lance. Dahil hindi ako nakapag aral kung hindi dahil sa kanya. Kung hindi niya ako inalagaan noon. Hindi namin malalampasan ang mga mabibigat na pagsubok na kami lang dalawa.”

“Anu ba.. tama na nga iyan. Nagdra-drama na tayo. Gutom na ako.” Pang iiba ko ng usapan dahil sa biglang lumungkot ang paligid dahil sa nakaraan nila ng kapatid nito.

“Sige. Pero lugaw kanin na lang muna.”

“Okay na iyan. Basta magkalaman na ang sikmura ko.” Naging magaan naman ang palitan namin ng salita. Nakakahanga na ang isang binatang katulad niya ay may paninindigan at marunong lumingon sa pinanggalingan nila. Mapagpakumbaba silang pareho ng ate niya.

¤¤¤

FRANCES POV:

¤¤¤

M atapos kong makuhanan ng taxi si Patrice ay umuwi ako ng condo. Ayaw ko man sanang iwan si Lance sa Derek na iyon pero kailangan kong tignan ang condo ko para sa ipinapaayos ko. Kahit na may itinalaga akong titingin doon ay gusto kong makita din mismo ang pinagawa kong nursery room para kay Lucian.

Wala akong karapatan pero may nagtutulak sa akin na dapat sa akin nakatira sina Lance at ang baby nito. Totoo ang sinabi ko sa kanya kanina. Gusto ko silang alagaan.. mabantayan lalo na si Lance dahil hindi na ako makakapayag na muli itong mabuntis ng kung sino lamang. Hindi na ulit iyon mangyayari hanggat nasa pangangalaga ko siya. At maalagaan ko silang dalawa ni Lucian. Kung may dapat mag alaga sa kanilang dalawa ay ako lang iyon at hindi ang doctor na iyon.

Hindi ko hahayaang mahulog ang loob niya sa Derek na iyon. Hindi ko hahayaang mapalapit siya sa iba. Hindi hanggat nasa paligid ako. At hindi ko na hahayaang mawala siya sa paningin ko. Ayaw ko na ulit mangyari ang pagkawala niya ng ilang buwan. Hindi na ako papayag na magkaroon pa ng malaking puwang ang pagitan namin. Kung kinakilangang itali ko siya sa akin ay gagawin ko.

Kung kailangang maging madamot ako. Ipagdadamot ko sila. Huwag lang siyang malayo ulit sa akin.

“Sir. Nandito na pala kayo.” And inutasan kong magbantay sa gumagawa ng nursery roon para kay Lucian.

“Kumusta ang lahat?”

“Patapos na po sir.” Sagot nito na tumingin sa mga taong abala sa pag aayos ng silid.

Baby blue ang kulay ng silid kaya maaliwalas tignan ang loob. May ibat ibang laruan na nakasabit. May crib na din. Kumpleto na sa gamit. Isinasaayos na lang talaga ang gamit sa tama nitong posesyon.

“Good. Kailangan ng matapos dahil uuwi na sila pagkalipas lang ng ilang araw.” Sabi ko dito. “Ikaw na ang bahala dito. Babalik muna ako sa hospital.”

“Walang problema sir. Maasahan niyo ako.”

Tumango ako. Huling sulyap sa silid bago ako umalis. Habang nasa daan ay tinawagan ko si papa. Tinanong ang mga bagay na kailangan ng baby Lance at ang mga pwede na niyang kainin.

Bibili ako ng may maisalubong ako sa kanilang dalawa. Ng gumaan naman ng paunti unti ang loob niya sa akin at bumalik na ang dati naming samahan.

Nakakamiss din ang mga araw na palagi kaming magkasama. Mga biruan at tawanan. Mga araw na sabay kumain. Mamasyal at marami pang bagay na pinangungulilaan kong muling maranasan.

At gagawin ko ang lahat para ibalik iyon na kung may hahadlang.. maghahalo ang balat sa tinalupan.

¤¤¤

Kunot ang nuo kong napatingin sa dalawang imahe na ngayon ay mabagal na naglalakad lamang sa maliit na pasilyo ng klinika.

Bakit ganun na lang kung hayaan niya ang lalaking iyan na hahawak sa kanya habang ako aya halos ayaw niyang hawakan ko siya.

Sumusubra na talaga siya sa pangbabalewala sa akin. Nauubos na naman ang pasensya ko.

Dahil sa pagkainis na naramdaman ko ay agad akong lumapit sa kanila at inagaw ko ang kamay niyang hawak ni Derek. Huli na para maalala ko na may sugat pala siyang dinaramdam kaya siya nito inaalalayan.

“Awww.. a-ano bang nangyayari sayo?” sita niya sa akin may galit iyon. Hindi din kalakasan dahil sa napangiwi siya.

“Ako na ang sasabay sayo.” Hindi ko na lang pinansin. Ayaw ko naman ipakita na mali ang pasok ko dahil nga sa nakalimutan ko ang sugat niya. Tinapunan ko pa nga ng mapagbantang tingin si Derek para hindi na magreklamo at iwan na lang siya sa akin. Nakakaintindi naman siguro kahit sa tingin lang na ipi ukol ko dito.

“Just make sure na hindi mo na gagawin iyon Mr. Anderson. Baka kung mapaano ang sugat niya at hindi agad gumaling. Baka maempeksyon pa.” May pagpapaalala na sagot nito sa akin.

“Yeah! I know.” Balewalang sagot ko. Hindi ko kailangan ng pangaral nito.

“Sige na, Lance. Magpahinga ka na pagkatapos nito.” Gusto kong lagyan ng tape ang bibig nito ng ngitian siya. At ang ikinainis ko. Ginantian niya ng ngiti ito. Pagkatos ay saka naman niya ako tinapunan ng matalim na tingin.

Diba.. nakakapag init ng ulo.

“Kaya ko ng mag isa.” Sabi pa niya. Iwinaksi ang kamay kong hawak ko pero hindi naman siya nakakilos ng maayos.

“You can’t.” Hindi na katulad kanina na marahas ang paghawak ko sa kanya. Maingat na umalalay ako sa kanya. “Hayaan mo akong alagaan ka.” Magaan ding sabi ko sa kanya.

Sabihin man niyang ayaw niya ay hindi ako lalayo sa kanya. Kailangan niya ako bilang sandalan niya.

“Gusto ko ng mahiga.”

“Sige.” Pagsang ayon ko na lang kahit na halatang ayaw niyang magtagal ang paghawak ko sa kanya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Nakaalalay ako sa kanya pabalik ng silid nila ni baby Lucian.

“Paano ka mahihiga kung ayaw mo naman na tulungan kita. Baka mapaano ang sugat mo.” Sabi ko ng pigilan akong tulungan siyang mahiga.

Tikom ang kanyang mga labi. Hindi nga gumalaw ng makaupo na siya sa gilid ng kama.

“C’mon. Let me help you.” Hindi na siya nakareklamo ng umalalay ang isa kong kamay sa likod niya habang ang isa ay pumuwesto sa mga paa niya. At sa ilang iglap lang ay walang kahirap hirap na naipahiga ko siya. “See. Kaya naman kitang alagaan. Hindi mo kailangan ang Derek na iyon.”

“I don’t need your help.”

“Yes, you need me.. and Lucian also need me.. Lucian need a father. Luciam need a whole happy family. And I can give you that.”

Hindi siya sumagot. Iniwas ang tingin niya sa akin. Hindi man maibaling ang katawan sa kabila at ang ulo lang niya ang naigalaw paiwas.

Hindi ako nagmamadali. Pero tulad ng sabi ko kanina. Kung kailangang itali ko siya sa akin.. gagawin ko.. para di na siya.. di na sila lalayo sa akin. At hindi sila maagaw ng iba sa akin.

♡♡♡♡♡ ●●●

MAIKLING MENSAHE;

Humihingi po ako ng kaunting pang unawa dahil sa natatagalan akong magsulat. Masyado akong naging abala nitong mga nakaraang linggo.. almost isang buwan na isang beses lang akong nakapag update..

Pilit kong finifix ang oras ko para mabigyan ng kaunting oras ang pagsusulat para palugudan kayong naghihintay ng update sa mga kwento ko.

Hindi naman po kasi ako full time writer. Nasabi ko na minsan o madalas na isa lamang libangan ito sa akin. Hindi po ang pagsusulat ang main na trabaho ko. Kaya sana po maintindihan niya.

And.. Thankfull talaga ako sa inyo na walang sawang sumusuporta sa akin. Hoping na patuloy lamang kayong umantabay.. kapag nafix ko na ang oras ko. Sigurado naman na babik din ang dating oras na nailalaan ko dito.

Maraming salamat po ulit sa inyo.. ❤❤❤

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #14:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

Wala na ang dating ayos ng bahay niya. Napalitan na lahat kahit na ang mga sofa. Mga kurtina. Everything at wala na ako ni isa mang nakikitang lumang gamit niya.

“Itinapon ko na ang lahat ng mga lumang gamit dito sa bahay.” Saad niya na parang nahulaan ang nasa isip ko.

Hindi ko iyon pinansin. Wala naman akong pakialam kung ano ang gagawin niyang pagbabago ng bahay niya.

“This is our new house. For our baby.” Sabay lapit kay Lucian na karga ko at mahimbing ang tulog.

“My baby.” Pagtatama ko kahit na totoo naman ang sinabi niyang baby namin. Pero hindi ko makakalimutan ang muntik ng malalag noon ang baby namin dahil sa kanya. Kaya hanggat maari at kaya kong ilihim sa kanya at gagawin ko. Bahala siyang isipin na iba ang ama ng baby ko.

“Hindi mo naman kailangan gawin ito. May sarili naman kaming bahay ng baby ko.” Pabalang ko namang sagot sa kanya na ikinatitig niya sa akin.

“Our baby.”

“No! Wala kang karapatan sa baby ko. At hindi ikaw ang magpapasya para sa aming dalawa.” Pagbibigay diin ko parin kahit na alam ko na hindi ko maipipilit na huwag tumira dito sa bahay niya.

“Pwede akong maging tatay ni Lucian. Mas maalagaan ko kayo ni Lucian kapag narito kayo sa poder ko. At hindi lang basta ibang tao dyan.” May galit sa boses niya na nahimigan ko. Lalo na sa sinabing ibang tao na parang may pinapatamaan doon.

“Hindi ko siya ipinapaako sayo.” Muli kong saad na mas ikinakunot ng nuo niya.

“I insist. Mas gusto kong alagaan ang anak mo at ituring akin dahil kilalang kilala na kita. Kaysa anak ng iba.” Sagot niya.

Oo nga naman. Dahil sa nalaman niyang hindi kanya ang anak ni Christina ay minsanan niya itong itinakwil at kinalimutan.

He is Frances indeed. Iyon ang ugali niya. Kahit na minsan minahal niya ng noon ay madali lang para sa kanya ang kalimutan lalo na kapag ang isang iyon ay nagkasala sa kanya.

Iyon ang iniiwasan ko noon. Ang magkaroon ng bagay na hindi niya magugustuhan dahil ayaw kong kamuhian niya ako. Isa na doon ang umibig ako sa kanya na noon pa man ay nilinaw na niya na huwag sanang aabot sa puntong mahulog ang loob ko sa kanya.

Pero bakit ngayon? Alam naman niyang minahal ko siya na labag sa pangako namin bilang magkaibigan. Bakit niya ngayon pilit na ibinabalik ang dating mayroon kami? Dahil ba wala na ang Christinang kinababaliwan niya ngayon?

“Huwag na natin iyang pag usapan. Halika na. Baka mabinat ka sa pagkarga mo kay Lucian.” Napakurap ako ng muli siyang magsalita. Umakbay pa siya sa akin at iginiyang pumasok sa isang silid.

Nagpatangay na lang ako dahil hindi ko naman siya maiwasan lalo na’t karga ko ang baby namin.

Pagbukas niya ng pinto ng silid ay hindi ko maitago ang pagkamangha ko. Ipinaayos ko kina mama ang silid ko sa bahay para kay Lucian kapag naipanganak ko na pero hindi ko akalain na ganito pala kaganda ang ipinaayos niyang silid para kay Lucian.

Napakaaliwalas tignan talaga namang nakakagaan ng pakiramdam na pagmasdan kung gaano kaganda ang silid ng baby namin.

“Lucian will like it.” Saad niya. “C’mon, put him down ng makapagpahinga na kayo pareho.” At bago pa man ako makasagot sa kanya ay nakuha na niya sa akin si Lucian. Isinayaw-sayaw ng kaunti bago tuluyang inilapag sa isang may kalakihang crib. “Hindi pa naman siya nakakagalaw ng maayos kaya ganito muna kataas to para mas madali natin siyang makarga.” Pagpapaliwanag niya na kapansin pansin na pababaw lamang ang lapag ng crib.

“Darating din mamaya ang magiging yaya ni Lucian while we are not around at night.”

“Mababantayan ko si Lucian sa gabi. Kaya hindi na kailangan ng yaya na mag aalaga sa kanya.”

“But you need to rest. Hindi naman sa lahat ng oras ay gugugulin mo sa baby mo. Kailangan mo din ng lakas para maalagaan siya ng maayos.”

“I can takecare of him.” Pagpupumilit ko. Saka iniisip ko kung may yaya si Lucian ay malamang dito din matutulog ang yaya na kukunin niya. So, ang tanong ko saan ako matutulog sa gabi kung sakali man?

“Yes you can. I can takecare of Lucian too. Pero tulad ng sinabi ko, kailangan mo ng pahinga lalo na at nagpapagaling ka pa sa sugat mo.”

Bahagya akong napalabi. Hindi niya makuha ang ibig kong sabihin.

“And about where you sleep. We can sleep together in my room.” Sabi niya na nakapagpalaki ng mga mata kong napatitig sa kanya.

“No!.” Bulalas na pagtanggi ko. Iniisip ko pa lang ay lalong hindi ako mapakaling nandito ako sa bahay niya.

Siguro noong hindi pa nagkagulo ang lahat ay kaya kong mag stay at matulog dito. Kahit pa nga magkatabi kami ay ayos lang noon pero ngayon.. ang dami ng nagbago lalo na at may namagitan na sa amin.

“Sayo naman ang kama. Mahaba naman ang sofa sa silid ko kaya doon na ako matutulog. No more buts. You need to rest now.”

Napalunok ako. Hindi talaga ako mapakali.

“I can stay here with Lucian.” Pagtanggi ko.

“Lucian is in deep sleep. Ako ang magbabantay sa kanya habang nagpapahinga ka. C’mon.” At bago pa man ulit ako makatanggi ay hila na niya ako palabas ng silid. “Huwag ka ng magpumiglas. Tandaan mo na nagpapagaling ka pa lang ng sugat mo.” Sabi pa niya ng may paghila sa mga kamay ko na hawak niya.

Hindi na nga ako nakareklamo pa hanggang sa tuluyan naming napasok ang silid niya.

And as what he said a while ago.. bago na lahat ng gamit. Ultimo ang kama ay iba na din. Iba na din ang sofa. Kahit na ang mini ref niya ay iba na din. Ang wardrobe ay ganun din.

Masasabi kong wala na ngang naiwang bakas o palatandaan ng nakaraan.

“Do you need to take shower first? I can help you.” Napakislot pa ako mula sa pagkilatis ko sa buong silid niya ng magsalita siya

“I can manage. Lumabas ka na. Bantayan mo si Lucian.” Tanging pagtaboy sa kanya ang naisagot ko.

“Okay! If you need anything, just call me. Ang mga gamit mo ay maayos na din sa cabinet. Babantayan ko na muna si Lucian.”

Hindi na ako sumagot. Pero bago pa man siya lumabas ay isang mabilis na damping halik sa nuo ko ang iginawad niya.

“Take a rest, sweetie.” May ngiti pa sa labing saad niya. Bahagya pang pinisil ang pisngi ko bago tuluyang lumabas ng silid niya.

Humugot ako ng hangin dahil para akong kakapusin ng paghinga. Hindi ko lubos maisip na ganito kalalabasan ng lahat. Hindi man niya alam na siya ang ama ng anak ko ay para naring alam niya sa mga ginagawa niya ngayon.

Magbabago ba ang lahat kung malaman niya na naglihim ako sa kanya. Lalo na ang lihim na iyon ay anak niya mismo si Lucian.

¤¤¤

“What are you doing?” Nanlaki ang mga matang bulalas ko ng siya mismo ang mamulatan ko.

Hindi ko matanto kung kailan at anong oras ako nakatulog. Matapos akong makapagshower kanina at ayusin ang binder para sa sugat ko ay inantok na ako. Gusto ko man sana kaninang silipin pa ang baby ko ay hindi ko na nagawa dahil ng mahiga ako ay mabilis akong hinila ng antok.

At ngayon.. nakatitig sa akin si Frances o titig lang ba dahil ang lapit lapit na ng mukha niya sa akin.

“Nawili lamang akong pagmasdan ka. Namiss ko ang mga bagay na ganito noong magkaibigan pa lang tayo.”

Itinulak ko siya palayo. Maingat akong bumangon. Hindi na masakit ang sugat ko dahil mag iisang buwan na din naman ng maoperahan ako. Pero ingat na ingat parin akong kumilos dahil kabilin bilinan ni tito Kanye na huwag akong magbibinat. Makikita man daw na naghihilom na ang sugat sa ibabaw pero sa loob ay hindi pa.

“Hindi na tayo magkaibigan.” Pabalang na naman na sagot ko aa kanya.

“Yeah! I know. Matagal ko ng napag isipan ito. I just don’t want you as my friend now.”

Mas nangunot ang nuo ko sa sinabi niya.

“Never mind.” Sinabayan ng patayo. “Nakatulog ka ba ng maayos? Dumating na din pala ang yaya ni Lucian.” Pang iiba niya ng usapan pero malinaw sa pandinig ko ang sinabi niya. At ano ang ibig niya doon sabihin.

“I told you, Lucian don’t need nani.”

“But I insist. Ayaw kong mahirapan ka sa pag aalaga sa baby NATIN.”

“Baby KO.” Pagdidiin ko na ikinakibit balikat lamang niya.

“Yeah! Baby mo.” Napansin ko ang bahagyang pagbigat ng boses ng sabihin iyon. Kapansin pansin din ang pagpapakawala niya ng buntong hining na tila ba nalungkot sa bagay na iyon.

Hindi ko na iyon pinansin. Agad akong kumilos para puntahan si Lucian. Kapag magtatagal pa akong kausap siya ay baka kung saan pa humantong ang usapin sa pagitan namin.

Kakaiba man at may kung ano siyang ipinapahiwatig ay patuloy ko lamang siyang babaliwalain. Kabayaran man lang sa mga kasalanan niya sa akin.

¤¤¤

Karga karga ko si Lucian ng lumapit siya sa amin. Nakasanayan na niyang gawaran ng damping halik sa nuo si Lucian at ganun din sa akin.

Dalawang araw pa lang na nandito kami sa bahay niya pero parang hindi lumilipas ang araw dahil pareho lamang ang ganap.

At ang ikinakainis ko na hindi ko naman dapat maramdaman ay ang pagdalaw ng Patrice na iyon.

Feeling close na close sa baby ko. Kaya naman tudo bantay ako kapag karga ng baby ko ni Frances at gustong kargahin ni Patrice. Hindi sa ipinagdadamot ko ang baby ko na hawakan ng iba. Sadya lamang na wala akong tiwala sa Patrice iyon.

“Derek will come here to check Lucian.” Pagpapaalala ko dahil nag iinsist siya na sumama kami sa kanya sa kompanya niya ng mabantayan niya daw kami pareho.

“Sasabihan ko si papa na siya na lang ang pumunta dito.” Kuway sagot niya na hindi maipinta ang mukha sa pagkakakunot ng nuo niya.

“Hindi na kailangan. Dahil kay Derek na nakaassign ang pagtingin kay Lucian.”

“No! I will call papa.” Pagpupumulit naman niya na agad kinuha ang phone. Ilang sandali pa ay kausap na nga niya si tito Kanye sa kabilang linya. “Can you do the check up for Lucian papa?…. no! You need to check them up personaly… I don’t like it. Ugh! Damn it…. ahh. Sorry papa… please. Do this for me. Okay! Ano pa nga ba ang magagawa ko….bye papa.” Nagpakawala siya ng buntong hininga matapos ang pag uusapa nila ng kanyang papa na sa ayos ay alam kong hindi napagbigyan ni tito Kanye ang gusto.

“I told you. Derek…”

“I’ll stay here.” Pagpuputol niya sa gusto ko sanang sabihin.

“No need. May meeting ka diba.”

“I can reschedule it.”

“I told you, hindi mo kailangang gawin ito sa amin ng anak ko. At kaya….” naputol ang pagsasalita ng marinig ang pagtunog ng doorbell. “Si Derek na siguro iyan.” Saad ko na agad tinungo ang pinto at hindi nga ako nagkamali.

“Hello,kumusta?” Nakangiti nitong pagbati sa akin ng mapagbuksan ko.

“Maayos naman Derek. Tuloy ka.”

“Where is our little Lucian?” Magaan ang bawat salita nito. Napakafriendly kaya hindi maiiwasang kausapin din ng ganung tuno.

“Natutulog pa siya. Halika.” Muli ko siyang inaya.

Tutuloy na sana kami ng silid ni Lucian ng humarang pa si Frances sa daraanan namin.

“Just check Lucian as fast as you can.” Saad niya na tinaasan pa ng tingin si Derek.

“Iyon naman talaga ang gagawin ko Mr. Anderson. Ang tignan si Lucian at i check na din ang operasyon ni Lance.”

“Just do your job as a doctor.”

“Frances.” pinanlakihan ko siya ng mga mata dahil hindi man lang niya maitago ang pagkadisgusto kay Derek. Di ko tuloy alam kung saan niya hinuhugot ang pagkadisgusto para dito.

“Go! We still have appointment to attend.”

Isang pagtango na lang ang isinagot ni Derek sa kanya. Hindi na din pinansin ang hindi magandang ugali na ipinapakita.

Nauna na nga si Derek sa silid ni Lucian. Ganitong mga oras ang gising ni Lucian na tamang tama lamang sa pagdating nito.

“Stay away from that guy.” Napalingon ako kay Frances dahil sa sinabi.

“He is my friend.”

“Yeah! A friend? Huh! The way he look at you.. masasabi mo bang kaibigan lang ang turing niya sayo.” Patuya pa niyang saad. “At baka sa paglapit niya sayo at ipinapakitang kabutihan mahulog ang loob mo sa kanya. Na kapag hindi ka nag-ingat baka another baby na naman.”

Kunot na naman ang nuo ko dahil sa mga sinabi niya. Napakaadvance naman ng conclusion niya patungkol sa akin. Hindi naman ako mabubuntis kung hindi dahil sa kalasingan niya noon.

Kukuntrahin ko sana siya pero hindi ko na gagawin iyon. Total iyon naman ang tingin niya sa akin na madaling makuha ng iba at bibigay agad.

“So what? Atleast kilala ko ang ama ni Lucian at kung sakali mang magkakababy ako ulit.. kilala ko parin.” Pabalang na sagot ko na siya namang nagpakunot ng nuo niya.

“That wont happen again, Lance. Kaya nga nandito ka sa poder ko para mabantayan kita.”

“Na hindi ko kailangan ng pagbabantay mo. Dahil kung gugustuhin kong magkaanak ulit sa iba.. magagawa ko.” Sa pagsagot ko ay naging marahas ang paghawak niya sa braso ko. Napangiwi ako dahil sa higpit ng pagkakahawak niya. “Ano ba. Nasasaktan ako.” Galit na pilit kong iwinawaksi ang kamay ko mula sa pahkakahawak niya sa akin.

“Hindi mo naman gawain ang basta pumatol sa iba. Bakit mo ba ito pilit na ipinapamukha sa akin na madali kang nabuntis ng iba.”

“Hindi ba ikaw din ang nagpapamukha sa akin nun. Hindi ba? Dahil simula ng niluko ka ng Christina na iyon ay iniisip mo na ang mga taong nakapaligid sayo ay ganun din. Na nasa loob ang kulo. Na basta na lang nagpapabuntis sa iba.” Mariing sagot ko. Hindi man kalakasan dahil ayaw kong marinig ni Derek ang sumbatan namin ay alam kong ramdam niya ang galit sa panunumbat ko sa kanya.

Nakita ko na natigilan siya. Nakatitig sa akin. At ang kamay na kaninang mahigit na nakahawak sa akin ay paunti-unting lumuwang hanggang sa tuluyan niya akong binitawan.

Pasabunot na napahawak sa buhok at kitang kita ko ang pagtaas balikat niya sa agpapakawala ng isang malalim na paghinga.

“I’m sorry.” Mahina iyon pero malinaw sa pandinig ko ang sinsiridad ng paghingi ng tawad.

Mga matang nagsusumama na patawarin siya sa mga nagawang hindi maganda.

Ako naman ang nagpakawala ng isang buntong hininga. Tingin lamang ang isinagot ko ng ilang sigundo bago ako nagpasyang lagpasan na lang siya.

Pero bago pa man ako makalagpas sa kanya ay pinigilan niya ako sa kamay.

“Let’s talk later and clear all the mess.”

“Yeah!.” Tanging sagot ko. Siguro nga kailangan naming mag usap ng maayos. Kailangang linisin ang mga bagay bagay. Dahil sa tuwing pilit ko siyang itinataboy.. lalo namang gumugulo ang aming samahan.

¤¤¤

Matapos i check ni Derek si Lucian at ang sugat ko ay agad naman umalis ito. Hindi na masyadong pinakitaan ni Frances ng kagaspangan ng ugali ito simula ng matapos ang alitan namin kanina.

“Lets go.” Kuway aya niya sa akin habang karga ko si Lucian.

“Maiwan na kami. Dito lang naman kami sa bahay.” Muli kong pagtanggi. Hindi ko na din nilangkapan ng pagkontra sa pagyayayang sumama sa kanya sa opisina niya.

“Pero gusto kong nakikita si Lucian habang nagtratrabaho ako.” Magaang saad niya. Nilapitan kami at masuyong hinaplos ang pisngi ng baby namin. “Don’t worry. Lucian will be comfortable in the office. Nagset up din ako ng crib niya doon.”

“Huh.”

“Oo.” Nakangiti niyang sagot sa akin at ako naman ngayon ang hinaplos niya sa pisngi. “Hindi maninibago si Lucian.”

“Pero..”

“Lance, hindi ako makikipagtalo sayo. Nakikiusap lang ako na sumama kayo sa akin. Hindi naman mapapagod si Lucian dahil ilang palapag lang naman mula dito sa opisina ko.”

Hindi na din ako makikipagtalo. Wala nga din naman ako magagawa dahil mas nasusunod naman siya. Noon man na wala pa si Lucian magpahanggang ngayon. Hindi na mababago ang ugali niyang iyon.

“Let me carry our little Lucian.” Paghingi niya ng pahintulot. Maingat na ipinasa ko sa kanya ang pagkarga sa baby namin na kitang kita kong paano niya din ingatan ang munting anghel namin. “Tara na.”

Nakasunod na lang ang tingin ko sa kanya ng mauna na siyang maglakad palabas. Kasunod na din ng yaya ni Lucian na si Ana dala ang mga gamit nito.

Wala na akong alam para iwasan siya. Dahil sa ipinapakitang niyang pagpapahalaga ngayon kay Lucian. Kung paano niya ito ingatan sa bawat haplos at pagkarga. Kung paano niya tignan na may pagmamahal ang baby ko ay natitibag na ang galit ko sa kanya.

Siguro nga. Kung alam ko noon na nabuntis ako agad at nasabi sa kanya malamang hindi niya magagawa ang pagtulak sa akin na hindi magiging dahilan ng pagkamuhi ko sa kanya.

Oo, karapatan talaga niyang malaman na anak niya si Lucian. Pero.. hindi ko din masisisi ang sarili ko kung ililihim ko iyon sa kanya. Dahil hindi man lang niya maalala ang gabing may nangyari sa aming dalawa.

“Lance..” napakurap ako ng marinig ko ang pagtawag niya. “Tara na.” Magaan at may ngiti sa mga labing aya niya sa akin.

Tumango ako ng bahagya na kusang humakbang ang mga paa kong napasunod sa kanya.

¤¤¤

Mapayapa na sana ang isipan ko sa limang oras na nasa opisina lang niya kami kung hindi lang dumating ang taong kinaiinisan ko.

“Hello baby.” May ngiti pa sa labing binabati ang baby ko habang nakatingin ito dito.

Pinigilan ko pa ang tangka nitong paghawak sa pisngi ng baby ko.

“Baka magulasan ang baby ko sa haba ng mga kuko mo.” Pabalang ng pagsuway ko dito.

I hate to admit pero talagang kumukulo ang dugo sa Pattice na ito.

Wala si Frances dahil nasa meeting siya na naipostpone niya kanina.

“Uhm, mag iingat naman ako. Saka bakit ba ang damot damot mo.”

“Hindi sa nagdadamot ako. Bilang isang magulang nag iingat lamang ako. Ayaw ko lang magalusan ang baby ko sa mga kuko mo.” Pagsagot ko.

Kasimangot ito na may kasamang pagtaas ng isang kilay. Naiisip ko kung saang lupalop ba ng mundo napulot ni Frances ang isang ito.

Inaamin ko na maganda ito sa salitang iyon na hindi mapagkakamalang isa lamang itong crossdresser na magandang magdala. Hindi maipagkakaila na talaga namang kaakit akit ito sa paningin ng maraming tao pero sa kilos nito at pananalita ay hindi ko ramdam na mapagkakatiwalaan ito.

“Masyado ka namang praning, gurl.. hayst. Pero alam mo.” Napatitig ito sa baby ko na sinamahan pa ng paghawak sa baba na parang ang lalim ng iniisip. “Kung hindi lang sinabi ni Frances na kahit kailan ay hindi ka niya naikama.. iisipin kong kanya ang baby Lucian mo.”

Kunot ang nuo ko sa sinabi nito.

“Well, alam mo ba.. naisip ko tuloy na baka lasing siya ng gabing ginapang mo siya then may nangyari sayo na hindi niya maalala.. like what we did that night.. uhmm. You know.. nalasing siya then he is so fucking hot and horny.”

Kung nakikita ko lang siguro ang sarili kong mukha ay masasabi kong hindi na maipinta ang pagkakakunot ng nuo ko at pagkakasalubong ng kilay ko sa sinabi nito.

Bakit ko nga ba hindi naisip ang bagay na iyon? Hindi naman basta lalapit si Frances sa mfa katulad namin kung walang malaking dahilan. At sa sinabi nito ay ipinapahiwatig lamang na.. pumatol si Frances dito at may nangyari nga sa kanila.

Dahil doon nakaramdam na naman ako ng galit. Nagtatanong sa sarili kung ilan pang kagaya ko ang makakaniig niya kapag nalalasing siya.

“Hindi ko naman ipagpipilitan ang sarili ko kung ayaw mong ipahawak sa akin ang baby mo. Pero masasabi ko sayo.. huwag kang umasa sa kaibigan mo.. o dati mong kaibigan.. sabi nga niya minsan sa akin noong hinahanap ka. Kung nagpagalaw ka sa iba.. bakit hindi sa kanya. Mean, gusto ka lang tikman ni Frances.. then what next.. sigurado ka ba na seseryusuhin ka din gayong may anak ka sa iba.” Mahaba nitong lintaya na mas ikinainis ko.

At gaano niya kakilala si Frances. At gaano karaming bagay ang napag uusapan nilang dalawa sa mga panahong wala ako.

“Pero try mo parin.. you know how big Frances down there.. such a huge and long he is. Masasatisfied ka talaga.” Sabi pa nito na sinamahan ng mahinang pagtawa.

Parang gusto kong supalpalin ito at pakainin ng maraming papel para hindi na makapagsalita pa.

Naiinis talaga ako na parang hindi ko na mapigilan ang sarili ko at sabunutan na ito.

“So what? Wala akong pakialam.. atleast ako.. nabuntis.. ikaw.. walang pinanghahawakan.” Pagsagot ko dahil hindi na kinaya ng pagkairita ko. “What? Nagulat ka? Huh! Ngayon sabihin mo kay Frances ang sinabi ko.. tignan natin kong makakalapit ka pa aa kanya. Dahil kapag nalaman niyang kanya ang baby ko. Mabubura ka na ng tuluyan sa buhay niya.” Paghahamon ko pa dito. Bahala na. Sinasagad nito ang pasenya ko.

Ang maaliwalas at tila alow na aliw sa pagkukwento nito kanina ay ito naman ngayon ang nagitla ang nuo at salubong ang kilay.

Napangisi ako at tinaasan din siya ng kilay. Akala ba niya kahit na mas maganda siya ay papakabog ako.. aba! Nagkakamali siya. Hindi pa niya ako kilala.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #15:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

I sang malakas na tawa ang narinig ko mula kay Patrice matapos ang halos isang minutong pananahimik niya. Na tila ba nagulat dahil sa mga sinabi ko sa kanya. Pero ngayon.. nawala ang pagkakakunot ng nuo niya at tila aliw na aliw na nakatingin sa akin habang tumatawa.

“I knew it. Hahaha.” Saad niya na parang walang nangyaring bangayan sa pagitan namin.

“What?“may pagalit na tunong tanong ko.

“Yeah! I knew it. Sa simula pa lang ay alam ko na. Hindi ako nagkamali sa prediction ko.” Saad niya na may kasama pang kindat. “You can’t hide it, gurl.” Sabay tapik pa sa balikat ko kaya naman napapiksi ako at bahagyang lumayo.

“What are you saying?” Naguguluhan ko paring tanong dito.

“Selos na selos ka naman. Hahaha. Huli ka tuloy sobrang selos at galit mo sa akin.” Saad niya na may ngiti sa mga labi habang ako ay kunot ang nuong nakatingin sa kanya.

Hindi ko maintindihan. Bigla akong nablanko ng wala sa oras dahil sa biglang nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan namin.

Kahit na nakakaramdam parin ako ng pagkainis dito ay hindi maitatagong medyo napaluwang ang isang hakahaka sa isipan ko.

Na ang pagpapakita nito sa akin ng hindi magandang vibes ay pakulo lang nito para mahuli ako sa pagsasabi ng lihim ko.

“Don’t worry gurl… hindi naman kita tataluhin kay Frances. Dahil sa simula pa lang malinaw na sa akin na may iba sa inyo dahil na rin sa kwento niya.” May ngiti parin sa labi nitong saad.

Hindi parin ako makaimik. Hindi alam kung ano ba ang dapat isagot sa mga sinasabi nito.

“And don’t worry my dear, joke ko lang ang mga sinabi ko sa iyo kanina. Wala naman talagang nangyari sa amin ni Frances.”

Tumatak sa akin ang huli nitong sinabi. Ibig sabihin kasinungalingan lamang ang sinabi nito.

Pero bakit sinabi nitong.. mahaba.. tapos malaki pa.. paniniwalaan ko ba na wala talagang walang nangyari sa kanila?

“Hindi ako naniniwala.” Sabi ko na sinabayan na ng pagtalikod. Hinarap ang baby ko.

“Haha, hindi ako nagkamali diba. Hula ko lang naman.”

“Kung hindi totoo.. bakit mo ginawa iyon? Kung wala ka palang gusto kay Frances bakit palagi mo siyang pinupuntahan?”

“Hindi sa hindi gusto. Hindi ko ipagkakaila na may crush ako kay Frances pero alam ko ang limitasyon ko.”

Kunot nuo parin ako. Hindi nagsalita at hinintay lang ang idadagdag sa sinasabi nito.

“I just want a friend. Matapos ang gabing naikwento niya sa akin ang pagkakaibigan niyo. Ang pagsisisi niya na nawala ka sa kanya. Ang pagkakasira ng pagkakaibigan niyo ay nakaramdam ako ng pagkainggit dahil sa kung paano ka niya pahalagaan bilang kaibigan.” Mahaba nitong kwento. “Hindi ko ipagkakailang hindi malinis ang trabaho ko dahil ginagamit ko ang katawan ko para lang kumita ng maraming pera. You know what I mean pero hindi ko pinilit ang sarili ko kay Frances. All I want is a friend. Just like you. You have Frances as a bestfriend who really truly care and love you. Love you not just a bestfriend.. sa halos pitong buwan na nagpumilit na nakipagkaibigan sa kanya ay hindi siya nagdamot kung pakikipagkaibigan lang. But he refuse about sa relasyon na mas hihigit pa doon dahil wala siyang ibang nasa puso’t isipan sa mga panahong iyon maliban sayo.”

“Sorry gurl. Sana hindi mo masamahin at magalit sa akin sa pagprovoke ko sayo kani-kanina lang. Gusto ko lang malinawan na ang lahat para sa inyo. At hindi ako nagkamali sa hinala ko.” Nagpakawala pa ito ng buntong hininga. “But don’t worry gurl. Hindi ko pakikialaman ang diskarte mo kung bakit mo inililihimna siya ang ama ng baby mo. Kung ako siguro ang nasa kalagayan mo ay baka naglayas pa ako at nagpakalayo layo kay Frances. Aba! Dahil sa kanya muntik pa nawala ang baby niyo. Kaya hindi ako gagawa ng bagay na ikakabago ng balak mo sa inyong tatlo.”

Hindi ko akalin na ganun na pala naiopen ni Frances ang tungkol sa amin. Naikwento pa niya ang dahilan kung bakit ako galit sa kanya.

Hindi madali ang magtiwala kaya hindi ako basta basta magtitiwala sa mga sinasabi nito.

“Everytime na magkasama kami. Laging ikaw ang bukambibig niya. Si Lance ganito. Si lance ganyan. Si Lance mabait siya. Lagi siyang nasa tabi ko noong hindi pa nasisira ang pagkakaibigan namin.” Nakangiti pa itong nagpatuloy sa pagsasabi ng mga bagay na napag uusapan nila. “Kaya hindi na ako magtataka. Na may something talaga sa inyo. Saka para sa katulad natin. Ofcourse.. magiging supportive ako. Iilan lang kaya ang tulad nating minamahal talaga ng tunay. And Frances really love you.”

“No! Dyan ka lang nagkakamali. Hindi mo siya kilala. Hindi pagmamahal iyon.” Pagkontra ko sa sinabi nito pero may bahagi sa puso ko ang umasa. Lalo na ng maalala ko ang mga bagay na minsan nagpapahiwatig ng pagmamahal sa aming dalawa ni Lucian.

“Pagmamahal iyon. Saka sa tingin ko matagal ka na niyang mahal.. hindi lang niya masyadong nadama noon dahil may nangdi-distract sa kanya. Iyong taksil na gf niya.”

Napatitig pa ako sa kanya dahil pati ba naman ang tungkol kay Christina ay alam nito. Sadya nga bang talagang alam na nito lahat ng tungkol sa amin?

“Kaya gurl, chilax lang. Hindi ako kaaway.” Na sinamahan pa ulit ng mahinang hampas pa sa balikat ko na feeling close na kami.

“Just don’t touch Lucian.” Kuway pagbabalik ko ng usapan tungkol sa baby ko. Dahil doon naman nagsimula ang mahabang usapan sa pagitan namin.

“Ai.. puputulin ko na mga kuko ko. Just let me carry Lucian.” At bumalik na nga kami sa pagtatalo sa pagkarga kay Lucian pero hindi na masydong mabigat tulad kanina matapos ang lahat ng sinabi nito.

“No!.” Pagtanggi ko parin. Hindi ako madadaan sa mga palambing nito para lang makarga ang baby ko.

“Ang damot mo talaga. Hmmp. Pero di na muna ako magpupumilit. Uunti untiin ko na lang.” Na sinamahan ng pagkindat. “At tulad ng sinabi ko kanina… wala akong balak….”

“Walang balak na ano?” Halos sabay kaming napatingin kay Frances na hindi man lang namin namalayang pumasok.

Bigla tuloy kaming natahimik at ni walang maisagot sa tanong nito. Kinabahan pa ako ng maisip ko na baka sabihin ni Patrice ang tungkol kay Lucian at nagbibiro lamang ito na hindi makikialam sa amin.

And to think of it.. Frances has a cctv inside paano kung maisipan din nito na i rewind at panuurin ang bawat pag uusap namin.

“Ang sabi ko wala naman akong balak saktan si baby Lucian. Gusto ko lang naman talaga kargahin ang baby Lucian niya.” Sagot ni Patrice na ito ang unang nakabawi sa aming dalawa sa pagdating niya. Pero di parin ako mapakali dahil nag aalala ako na baka talagang sabihin nito ang mga sinabi ko kanina.

“Well, kung ako naman si Lance di ko din ipapakaega sayo ang baby namin. Maghugas ka muna ng kamay at putulin mo ang mga kuko mo.” Sagot naman niya kay Patrice na pareho lang ang sinabi ko dito kanina.

“Ang sama mo sakin lagi.” Nakasimangot na sumbat nito pero wala naman akong nahimigan na talagang nagtampo ito. “Humihiram nga ako ng nailcutter sa kanya basta lang makarga ko ang cute na baby Lucian.”

“Still no. And why are you here?” Kuway tanong niya pero dumeretso palapit na siya sa amin ni Lucian na may ngiti na sa labi. Nawala ang pagkakakunot ng nuo na kaninang nakatingin kay Patrice. “Kumusta ang baby Lucian ko.” Sabay yuko at ginawaran ng halik sa may nuo na kala mo lang bang gising ang baby ko pero himbing parin sa pagkakatulog. “Nagising na ba siya simula ng umalis ako?”

Awtomatikong tumango ako. “Kanina, gutom yata kaya nagising pero ng makadede ay nakatulog din agad.”

“Good. Hindi ka niya pinapagod. Marunong makisama ang baby natin.”

“Baby ko lang.”

“Baby natin.”

“Sus… huwag niyo nga ako iniinggit. Hmmmp.. pinaparamdam niyo lang na single ako.”

“But we are not a couple.” Panguntra ko sa pagdradrama naman ni Patrice. Hindi nakaligtas sa akin ang pagkindat nito na may gustong ipahiwatig.

“But you two look good together. Ayiiieh. By the way… magiging ninang ako nitong si Baby Lucian a pag pinabinyagan niyo. Ng makakain naman ako ng lumpia. Can I invite AnaMin6 , LyraMoredo , jingchelle , And the others. We can also invite his real father, right Lance.” Nanlaki ang mga mata ko sa huling sinabi nito. Akala ko ba wala itong babanggitin tungkol doon.

“What do you mean? Do you know who he is?” Biglang nagbago ang magaan na mood niya kanina. Nilapitan si Patrice na hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagkakahawak nito sa braso nito.

Napalunok ako. Baka kapag pinilit ito ni Frances ay tuluyang malaman na niya ang tungkol kay Lucian.

“No! Hindi ko kilala. So please let me go, Frances. Nasasaktan ako.”

“Who knows? Hindi ka magsasabi ng ganyan kung wala kang alam.”

“Hindi ko naman sinabi na alam ko. Sinabi ko lang naman iyon malay mo imbitahan ni Lance ang ama ng anak niya. Diba, Lance?” Na sa tuno ng boses ay humihingi ng tulong ng para pakawalan na iton ni Frances. Nakangiwi na halatang namimilipit na ang sakit sa braso sa pagkakahawak ni Frances dito.

“Awww. Frances naman.” Pagpiksi nito na mas humigpit pa yata ang pagkakahawak sa braso.

“Kung darating man ang araw na iyon. Hindi magiging welcome ang tarantadong iyon sa buhay ng baby Lucian namin. He is nothing but a bastard.” Galit na sabi niya kay Patrice na halata sa isa na parang gustong tawanan ang sinabi niya.

“H-hindi mo naman mapipigilan iyon. Na kay Lance ang disesyon.” Pagpapatuloy pa nito na tila iniinis pa lalo si Frances na ang isa naman ay madaling mainis. Kahit na namimilipit na ito sa mahigpit na pagkakahawak ni Frances sa braso niya ay hindi maitatagong nawiwili sa galit ni Frances. “Kaya pwede ba. Bitawan mo na ako. Kaya ayaw na bumalik sayo si Lance. Masyado kang mapanakit. Hmmmp.” Nagpumiglas mula sa pagkakahawak kaya nakawala ito sa kanya.

Ayaw ko man sanang makialam sa kanila pero hindi maitatagong gusto ng saktan ni Frances si Patrice dahil sa pagproprovoke nito.

“Natutulog ang baby ko kaya pwede ba. Tumigil ka na Frances.” Mahina pero may diin na paninita ko sa kanya na hindi na itinuloy ang muling paghawak kay Patrice. Nakita ko ang pagngiti ni Patrice kahit na halatang ininda ang pananakit ng braso dahil hawak na ng isang kamay nito at minamasahe pa.

“Umalis ka na Patrice. Hindi ka kailangan dito. At lalong hindi ka magiging imbitado kung papabinyagan namin si Lucian.” Galit paribg pagtataboy niya dito.

“Hmmp. Oo na. Aalis na. Ng mapuntahan nga ang tatay ni Lucian at masabihan.” Pang iinis pa nito.

“Aba’t..” tangka ulit hawakan si Patrice pero mabilis itong nakalayo.. “subukan mo lang Patrice..”

“Hahaha! Susubukan ko talaga.. bleeeh. Bye bye.. Lance.. see you next tym.” Agad nitong paalam at mabilis na lumabas ng opisina.

Biglang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng opisina niya ng wala na si Patrice. Nang aarok ang mga matang nakatitig sa akin.

“What?”

“At kailan pa nalaman ni Patrice kung sino ang ama ni Lucian? Who? Tell me?” May galit na tanong niya sa akin.

“Wala kang pakialam. Bakit ba? Saka binibiro ka lang naman niya. Naniwaka ka naman.”

“Hindi lang siya nagbibiro, Lance.” Taas baba pa ang balikat niya sa pagpapakawala ng buntong hininga. “Malalaman ko rin. Hindi habang buhay na maitatago mo kung sino ang ama ni Lucian. And once na nalaman ko kung sino.. buburahin ko siya sa mundong ito para hindi niya mabawi si Lucian sa akin.” May gigil na saad niya na tila ano man oras ay sasabog na siya sa galit.

Ayaw na ayaw niya talaga ng nasasapawan. Iyong tipong hindi siya padadaig sa mga taong nakapaligid sa kanya. Hindi titigil hanggat hindi siya ang nangunguna.

Umismid lamang ako. Wala naman kwenta ang pinagsasasabi niya dahil sarili lang naman niya mismo ang hinahanap niya. Sa sariling multo na hindi niya matandaan kaya bahala siya. Multuhin siya ng sariling bangungot niya.

Tinalikuran ko na siya. Lalayo na lang ako kaysa patulan ang kababawan niya.

¤¤¤

The next day! As expected, pumasyal nga ulit si Patrice sa bahay na mismo dahil hindi na kami sumama kay Frances sa opisina niya.

Para naman marelax si Lucian at hindi palaging naglalabas.

“Why are you here?” Tanong ko ng pagbuksan ko ng pinto. Pinakitaan na naman ng kagaspangan ng ugali pero balewala lang dito bagkus nakangiti pang itinaas ang kamay.

“Look! I cut all my nails just to carry Lucian. Hehe.” At talagang ipinaikot pa ang mga kamay.

Nailing ako. Kay gaan namang pakinggan ang magaan at kwela nitong boses na hindi ko naringgan noong hindi pa nalinaw kahapon ang talagang motibo nito.

Gumaan kahit papaano ang loob ko sa kaalamang hindi ito naghahabol kay Frances.

Wait! At pakialam ko ba kung maghabol man ito kay Frances. At kung sakaling maging sila man wala akong pakialam.

Hmmp!

“Still no. And why are you still here?”

“Hindi naman ako nang aaway ah. Saka nilinaw ko na ang lahat kahapon right.”

“So! Hindi ko naman sinasabing linawin mo ang lahat diba?”

“Para naman hindi mo ako palaging simangutan, laging irapan. Naku Lance, hindi ako kalaban.”

“Hmmp.” Umirap parin ako pero niluwangan ko ang pinto at pinapasok siya. Hindi ko na ramdam ang pagkainis dito.

“Ayy.. thank you gurl.” Agad naman itong pumasok at kampante lang na naupo sa sofa ng alukin ko itong maupo.

Ipinalabas ko na din si Lucian sa yaya nito ng malamang gising na ito na agad ngang kinarga ni Patrice ang baby ko.

May ngiti sa labing nakatingin ako kay Patrice ng makita kong hindi kaplastikan ang ngiti nito habang karga ang baby ko.

“Ang kyut niya gurl.” Si Patrice habang nilalaro ang maliit nitong kamay. “Pero gagong Frances iyon. Hindi ba naisip na kamukhang kamukha ang baby Lucian niyo. Hayst. Kung hindi ko lang nalaman na top student siya noong nag aaral pa lang siya masasabi kong walang laman ang utak ng isang iyon.” Mahaba pa nitong sigunda dahilan para mapatawa ako ng mahina.

Tama nga naman siya. Top student si Frances noong nag aaral pa lang pero ngayon… ewan ko lang kung dala lang ng galit o pagkahibang noon sa pag ibig kaya ito nabobobo sa mga bagay bagay.

“Marinig ka niya. Magagalit iyon sayo.”

“Bahala siya. Lagi namang galit iyon sa mundo simula ng mga panahong hinahanap ka niya. Aba, alam mo ba? Noong nawala ka habang ipinagbubuntis mo pa si Lucian, para siyang baliw sa kahahanap sayo.”

Palakwento nga naman ito. Naikwento lahat sa akin ang mga bagay na ginagawa nila simula noong nagkakilala sila.

Mga panahong nagpupumilit daw itong mapalapit kay Frances, and the time that he give up about pursuing him.

“He love you, and I feel that from the very beginning.”

Napatitig na naman ako dito. Kahit na hindi ito sa akin nakatingin habang sinasabi iyon ay nasa tuno nito ang katutuhanan.

“And I envy you for that. Mayroong taong nagmamahal sayo ng tapat.”

“Makakahanap ka din ng magmamahal sayo. Ahhh. How about doc. Derek.” Kuway naalala ko si Derek.

“Huh. Ang doctor na kasama ng papa ni Frances?”

“Oo.”

“Duh! Gurl, mukhang may tama nga iyon sayo. Kung siguro mas nauna mong nakilala ang Derek na iyon malamang kayo na.”

“Hahaha.” Ako naman ang napatawa. “Hindi a. Hindi ako gusto ni Derek. Minsan nasabi niya na wala siyang panahon sa pagmamahal na iyan. Nakafucos lang siya sa kapatid niya at sa bagong career na tinatahak. Hindi kailanman nagbigay motibo sa akin si Derek. Professional na nagtratrabaho si Derek at hindi nahahaluan ng ibang kahulugan.” Pagtatama ko dito.

“Di mo iyan masasabi gurl dahil hindi mo naman napapansin iyan dahil wala kang balak na haluan din ng malisya ang sa inyong dalawa. Pero kung papansinin mo, kahit na ilang oras ko lang siya noon nakita aba, punong puno ng pag iingat ang bawat galaw niya.”

“E bakit parang alam na alam mo ang bawat galaw niya?” Tanong ko na may kasamang pagtaas ng kilay. “Siguro namagneto ang mga mata mo kaya mo siya pinagmasdan ano?” Na sinamahan ng pagngisi.

“Duh!. Hindi ah. Hindi ko naman napansin na magaganda ang built ng mga muscle niya. At saka hindi ko din napansin ang malalim na biloy niya sa may gilid ng labi niya.”

Mas natawa ako dahil doon. Hindi daw pinagmasdan pero nakabisado naman lahat yata ng bawat anggulo tungkol kay Derek.

“Sabi mo eh.” Natatawa ko paring pagsang ayon nalang.

Naging magaan ang bawat minutong lumipas na sinamahan ng kwentuhan. Nakakagaan pala ng pakiramdam kung may kaibigan ka ding kagaya ko. Kaibigan na mapagsasabihan ng mga bagay na sa mga kagaya lang namin nasasabi.

“Why are you here again?” Si Frances na kadarating lang galing kompanya. Na hindi namin namalayan ni Patrice ang paglipas ng oras. “At kailan pa kayo naging malapit?” Kunot ang nuo paring tanong.

“Kahapon lang.” Ako ang sumagot.

“And we are friend now. Bakit? Masama bang maging kaibigan si Lance?” Pasigundo naman nito. “Tulog na din naman si Baby Lucian, mauuna na ako gurl. Basta balitaan mo ako huh kapag may new update kayo ni Derek.” Sabay kindat. At bago pa man makapagsalita ulit si Frances ay mabilis na lumabas na si Patrice.

“What about that Doctor? Huh?” Nasa tuno na naman niya ang paggigigil.

“Masyadong mainitin ang ulo mo.” Pambabalewala ko sa tanong niya at tinalikuran pero hindi na ako nakalayo dahil nahuli niya ang braso ko pinigilan.

“Paanong hindi iinit ang ulo ko. Pagod na ako pagkagaling trabaho pero makakarinig lamang ako ng pangalan ng ibang lalaki?huh! Tell me? Ano ang tungkol sa Derek na iyon? Naikwento mo ba kay Patrice na nililigawan ka niya..then… kalimutan mo na ang pagsagot sa kanya dahil hindi ko iyon hahayaang mangyari.”

“At bakit? Bakit mo ba pinapakialaman ang mga disesyon ko?” Galit din na balik tanong ko.

“Huwag mo akong subukan Lance, kung ayaw mong gumuho ang career ng doctor na iyon, huwag mong susuwayin ang mga gusto ko.” Marahas na binitawan niya ako. “Tandaan mo yan.” Dagdag pa niya bago ako tinalikuran patungo na sa silid ni Lucian.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Napailing habang nakasunod lang ang tingin ko sa kanya.

¤¤¤

Nagising ako hating gabi dahil nakaramdam ako ng pagkauhaw. Maingat na bumaba ako ng kama at hindi gumawa ng ingay ng hindi magising si Frances peri di ko na pala kailangang gawin iyon dahil wala si Frances sa sofang tinutulugan niya.

Awtomatikong lumabas ako ng silid at agad na tinungo ang silid ni Lucian.

Naabutan kong karga karga ni Frances ang baby namin at isinasayaw. May kasama pang mahinang pagkanta habang pinapatulog ito.

“Why?”

“Shhh.” Pagpapatahimik niya sa akin ng tapunan ako ng tingin.

“Nasaan si Ate Carmela?”

“Pinatulog ko sa maliit na silid. Ako muna ang magbabantay sa baby natin.”

“At bakit di mo ako ginising?”

“Kaya ko naman. Saka lagi naman ikaw ang nagbabantay sa kanya kaya di na kita ginising. Gusto ko lang alagaan ang baby natin.”

“Whatever. Dapat ginising mo rin ako.”

“Okay! Oo na. Lets go to bed. Hindi na ako makikipagtalo.” Mahinang sagot niya. Habang hawak ng isang kamay niya ang baby namin ay inakbayan niya ako.

Hindi na ako pumiksi dahil ayaw kong magulat ang baby namin kaya hinayaan ko na lang. Magkaagapay na lumabas ng silid at tinungo ang silid niya kung saan kami parehong natutulog.

“Bakit pala ikaw ang nagkakarga sa kanya kanina?“hindi ko mapigilang tanungin ulit iyon kung bakit?

“I heard he is crying tapos hindi mapatahan ni Carmela. Matapos ko siyang makarga agad siyang tumigil.” Sagot niya habang maingat na inilalapag sa gitna ng kama ang baby namin. “Lucian attached to me now.” Dagdag pa niya.

Gusto ko sanang isagot na syempre, siya ang ama kaya naman malapit sa kanya ang baby namin but still.. nanahimik lamang ako.

“Whatever. Saka ganyan naman halos ang mga bata.”

“Yeah! Kaya habang nasa pangangalaga ko kayo. Pipilitin kong puunan ang pagkukulang ng kanyang ama.” Seryuso nitong sagot. “Halina, matulog ka na lang ulit.” Saka na siya sumampa sa kama sa kabilang panig.

Hindi ko na siya sinagot. Kumuha muna ako ng tubig at uminom bago ako muling sumampa ng kama.

“Goodnight sweetie.” Pabulong na saad niya huli na para makareklamo ng mabilis na kumilos at ginawaran ako ng halik sa nuo bago bumalik sa pagkakahiga.

Isang matalim na tingin na lang ang isinagot ko sa kanya. Pumikit na at pilit na ibinabalik ang sarili sa pagtulog.

Masaya at kumpletong pamilya kung matatawag ang ayos namin. At ang tanong.. hanggang kailan o may wakas ba ang natatamasa naming ito ni Lucian?

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #16:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

FRANCES

POV:

¤¤¤

Napalunok ako.

Hindi ko halos maikurap ang mga mata ko ng makita ang ayos ni Lance paglabas ng banyo.

Bakit ngayon ko lang napagtanto na ang sexy pala niya tignan. Tanging ang puting tuwalya lang ang nakabalot sa ibabang katawan niya.

Lagi ko naman siyang nakikitang ganito ang ayos niya noon. Halos palagi din kaming nagswi-swimming sa bahay sa A. Place na tanging trunks lang ang bumabalot sa katawan niya pero ngayon.

Muli akong napalunok? Anong nangyayari sa akin? Bakit ako nakakaramdam ng ganito? And holy shit!

“S-sorry. A-akala ko nasa silid ka pa ni Lucian.” Mga katagang bumasag sa pagkakatulala ko habang nakatitig sa kanya.

Napakurap ako ng mabilis niyang tinakbo ang banyo at mabalibag pasara ang pinto. Doon ko niyuko ang harapan ko na ngayon ay nakaumbok na at gusto ng umusli sa pinagtataguan.

Muli akong napamura. Humugot pa ako ng magkakasunod na malalim na paghinga para lang pakalmahin ang sarili ko. Pinagpawisan pa ako ng malapot kahit na malamig na ang loob ng silid.

“Frances.” May kalakasang pagtawag niya na tuluyang nakapagpagising sa akin.

Agad akong lumapit sa may pinto ng banyo para marinig ko siya ng maayos.

“Anong nangyari? Bakit ka sumisigaw?” May pag aalala ko ng tanong.

“Ahmm.”

“What?”

“Ang damit ko. Nasa ibabaw ng kama. Pasuyo naman.”

Doon ko nilingon ang kama. Nakalatag nga doon ang damit niya.

“Hmmm, sa isang konsdisyon?” Pilyo kong saad na may kasama ng ngiti sa mga labi ko.

“Huh!” Ilang sigundo din na hindi siya nagsalita. “Pwede ba hindi ako nakikipagbiruan.” Kuway pataray na saad niya ng makahuma sa pagbibiro ko.

“Ang taray naman. Ikaw ang may kailangan. Kaya dapat maging mabait ka.”

“Iaabot mo ba o hindi?”

“Paano kung hindi? Lalabas ka ba na nakatapis lang. Hmmm. Diba dati ka namang ganyan ang ayos mo noon. Bakit ngayon?”

“Hmmp.. isa.”

“Hahaha.. dalawa.” Pasigunda ko. Hindi ko naman siya nahimigan ng galit kaya sinundan ko na lang. Hindi naman masama ang pakikipagbiruan ko sa kanya at namiss ko na din ang ganitong bonding namin.

Noon pa man ay lagi ko na siyang binibiro ng ganito iyon nga lang nagbago na ang lahat simula ng nag away kami. Nawala na ang dating biruan namin.

“Hmmp.” may kalakasan iyon kaya dinig ko mula sa kinatatayuan ko sa harap ng banyo.

Nakangiti akong maingat na naglakad para kunin ang damit niya. Gusto ko pa sana siyang biruin pero napag isip ko na saka na lang. Hindi lang naman ito ang araw na makakasama ko siya sa iisang silid. Maraming pagkakataon ko siyang mabibiro.

“Ano ba? Frances.” Muli niyang tawag sa akin ng hindi ako umimik ng ilang mga sigundo. “Frances. N-nandyan ka pa ba?” Tanong niya.

Hindi parin ako sumagot hanggang sa makita ko ang paggalaw ng seradura ng pinto.

“Frances.”

Napangiti ako ng tuluyang umawang ang pinto.

“Hi.”

Kunot ang nuo niya bago nadako ang tingin sa hawak kong damit niya at mabilis na kinuha iyon mula sa akin. Muling isinarado ang pinto.

“Hmmm, so cute.” May kasama pang pagpilig ng ulo ko bago ako tumalikod at humakbang papalayo sa harapan ng banyo.

Wala pang isang minuto ay lumabas na siya ng banyo. Habang ako ay nakaupo sa sofa at naghintay lamang na matapos siya.

“What?” Pasitang tanong niya dahil nakasunod lang ang tingin ko sa kanya simula ng lumabas siya ng banyo.

“Masaba bang tignan ka?” Nakangiting balik tanong ko sa kanya dahilan para tapunan ako ng matalim na tingin na mas nakapagpangiti naman sa akin.

Lagi naman niya akong iniirapan noon lalo na kapag nasobrahan ko ng pagbibiro sa kanya at mas nawiwili pa ako kaysa ang tumigil. Hanggang sa tuluyan siyang magalit at sasabunutan ako.

Well, hindi naman as in na sabunit na makikipag away talaga siya. Iyong sabunot na titigil talaga ako at magmamakaawang huwag hilain ang buhok ko baka makalbo ako ng wala sa oras hanggang siya naman na ang tumatawa.

“I miss you.” Mga katagang lumabas sa bibig ko ng hindi ko namamalayan. “I miss my bestfriend.” Titig na titig ako sakanya. Ganun din naman siya sa akin na tila ikinagulat ang bigla kong kaseryusuhan sa kabila ng pagbibiro ko kanina.

“I miss being with you, my bestfriend.”

Hindi siya umimik. Hindi na din gumalaw sa kinatatayuan at nanatiling nakatitig lang sa akin.

“Wala akong ibang hihilingin, kundi ang mapatawad mo ako. Lance.” Tumayo na ako sa kinauupuan ko. Tumayo ng tuwid sa harapan niya.

Mabagal na kumilos ang kamay ko paangat hanggang sa tuluyang dumapo ang palad ko sa pisngi niya. Masuyong humaplos ang palad ko doon.

“Please. I’m begging you.” Buong buo sa loob kong pakiusap sa kanya. Hindi ko na alam kung paano at ano pang paraan ang dapat kong gawin sa pagpapakumbaba ko ngayon kung mananatiling matigas ang kanyang paninindigan na huwag akong patawarin. “Lance.” Sambit kong muli sa pangalan niya dahil sa wala parin siyang imik.

Ilang sigundo o umabot ng mahigit isang minutong hindi niya ako sinagot at nanatiling nakatingin sa akin.

“I hate you.” Mahina pero malinaw iyon sa pandinig ko kaya naman ang kaunting pag asa ko na mapatawad niya ako ngayon ay gumuho. Nagpakawala ako ng buntong hininga at mabagal na kumilos ang kamay ko na siyang nakahaplos sa pisngi niya para tanggalin iyon. “Hmmp.” Muli kong narinig na may kasamang pagkatalim-talim ang tinging ipinukol sa akin. Pero ang ikinagulat ko ay ang hampasin niya ako sa balikat. “I-ikaw kasi eh.” Hanggang sa may luha ng tumulo sa kanyang mga mata.

Ang kaninang pag asang gumuho na ay muling naitayo. At isang tagumpay na ngiti ang gumuhit sa mga labi ko.

Walang salitang hinila ko siya at ikinulong sa mga bisig ko. Mahigpit ko siyang niyakap at doon ko na ibinuhos ang galak ko.

“I really hate you.” Muli niyang saad pero ang salitang iyon ay wala ng bigat at pailong na lang.

Naramdaman ko ang pag-angat ng kamay niya at tumuyon na sa mga yakap ko na siyang mas nakapagpangiti sa akin.

Humihikbi siyang nag-angat ng tingin sa akin.

“Thank you.” Pasasalamat ko pero ang naging sagot niya ay ang pinong pagkurot sa likod ko kung saan mismo nakalapat ang kamah niya. “Awwww. No! Awww. Stop it, Lance. Ugh.” Mabilis akong kumawala sa kanya at hinuli ang mga kamay niya. “Para saan naman iyon. Ugh..” gusto ko pa sanang ihipan ang likod ko kung kaya ko lang.

“Para sa lahat ng kasalanan mo iyan sa akin.”

“Fuck! Sinuntok mo na lang sana ako.” Reklamo ko. Masgugustuhin ko talagang sinuntok na lang niya ako kaysa ang matikman ang kurot. Napakahapdi at talagang nanunuot ang kirot kapag nangurot niya.

“Kulang pa iyan sa mga kasalanan mo sa akin. Bakit? Magrereklamo ka na naman. Diba, humihingi ka ng tawad? Kakainis ka, ikaw na nga ang humihingi ng tawad, ikaw pa itong may ganang manumbat.” Mahaba at gigil na sumbat niya sa akin.

Natigilan ako. Oo nga naman. Iyon nga ang nagiging resulta sa mga paghingi ko ng tawad sa kanya noong mga nakaraang mga araw. Nauuwi iyon sa panunumbat ko dahil nakakaramdam ako ng pagkainis lalo na at naiisip ko na hindi na maibabalik ang pagkakaibigan namin at tuluyan siyang mailayo sa akin lalo na at may Lucian na siya. Paano pa kung bumalik at magpakita ang ama ng baby niya. Tuluyang mailalayo siya sa akin. At ang baby niya.. hindi ko na yata kayang mawalay sa akin si baby Lucian. Kung pwede lang, sa akin na lang galing si Lucian. Kung pwede lang sana at maghimala.

“Sorry.. natatakot lang ako na tuluyan kang mawala sa akin. At lalo na si Lucian.” Totoong sagot ko. “So please, patawarin mo na ako at muling ibalik ang pagkakaibigan natin. I will be the father of Lucian. Tutulungan kitang palakihin siya kaya hindi mo na kailangan ang ama niya. Kaya kalimutan mo na siya.”

“No! Hindi ko makakalimutan ang ama ni Lucian.” Sagot niya na siyang nakapagparamdam na naman sa akin ng pagkainis pero pinigilan ko lang ang sarili ko para hindi na mabago ang magandang takbo ng usapan namin.

“Anong mayroon sa ama ni Lucian kung iniwan ka naman niya. Hindi mo siya kailangan. Hindi din siya kailangan ni Lucian dahil mas kaya kong ibigay ang kayang ibigay ng tunay niyang ama.” Sagot ko. Magiging ama ako ni Lucian sa ayaw niya at sa gusto. Mawawalan ng ouwang ang tunay nitong ama dahil ako na ang magigisnang ama ni Lucian.

“He is rich.”

“Mas mayaman ako.”

“He is handsome.”

“Mas gwapo naman siguro doon.”

“He is tall.”

“Matangkad na ako sa height kon 6’2”.“ Sagot ko sa bawat sinasabi niya.

“He is bi……”

“Damn it Lance.. hindi pinag uusapan ang bagay na iyan.” Putol ko sa sasabihin niya. Hindi ko na kayang ikumpara ang bagay na iyon dahil ayaw kong maging bastos na za harapan niya.

Ngumisi siya.

“What?” Pagigil na tanong ko na gusto ko na siyang kutusan. Ikukumbara ba ang laki ng lalaking iyon sa baba.

“Basta hindi ko siya makakalimutan. Kung gusto mong bumalik ang pagkakaibigan natin, huwag mong lalaitin o pagsasalitaan ang ama ng anak ko.” Sabi niya na ikitagil ko.

Gaano ba niya kakilala ang ama ni Lucian at ganun na lang niya ipagtanggol ito.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Hindi ko na siya kukontrahin sa bagay na iyon basta huwag lang niya ipamukha sa akin na hindi ko kayang higitan ang ama ng anak niya.

“Okay! Thenn…..” I spread my arms at hindi nga ako nabigo. Lumapit siya at pumailalim muli sa mga bisig ko. “Thank you.”

“I miss my bestfriend too.” Iyon ang naging sagot niya na tuluyang nakapagpagaan na ng loob ko. At simula noong nag away kami ay ngayon ko lang ulit naramdaman ang ganitong kagaanan ng pakiramdam.

“I miss you too.” At mas humigpit pa ang yakap ko sa kanya na agad niyang tinugon.

¤¤¤

Mas gumaan ang bawat araw na naging mabuti na ulit ang aming pagkakaibigan. Iyon nga lang at naasar ako dahil kay Patrice na naging kaibigan na din niya.

Isa pa ay ang lagi nilang pinag uusapan ang doctor Derek na iyon at ibinubuyo ni Patrice sa kanya na hindi naman niya ikinakaila.

Napag usapan pa naman namin ni Lance na huwag akong makikialam sa gusto niyang maging kaibigan o mapalapit sa kanya na isa sa kinaiinisan ko.

Hindi sana ako papayag pero babawiin daw niya ang pagpapatawad niya sa akin.

Oo nga, naibalik na ang pagkakaibigan namin pero nalimitaduhan naman ang bonding namin na ninanakaw pa ng Patrice na iyon at Derek ang mga oras na sana ay magkasama kami.

“Nandito ka na naman?” Kunot ang nuo ko ng pagbukas ko ng pinto ng bahay ay napagbuksan ko na naman si Patrice na nakaupo sa sofa habang idinuduyan si Lucian.

“What? Nakikipagkwentuhan lang naman ako kay Lance, saka ayaw mo ba nun may lebreng yaya si Lucian.” Sagot niya na may kasama pang pagtaas ng isang kilay.

“Hindi ka kailangan ng baby Lucian namin. Saka pwede ba, huwag kang madalas dito, baka mamaya tinuturuan mo ng hindi maganda si Lance. Aba, huwag ko lang malalaman. Malalagot ka talaga sa akin.” Mahina pero may gigil na banta ko dito.

“Hmm, depende. Saka kung gusto naman ni Lance, bakit hindi..” nakangisi niyang sagot.

“Aba’t….”

“Ano yon? Bakit ang ingay mo? Nakikita mo ngang natutulog si Lucian eh “ saby pa kaming napalingon ni Patrice ng lumabas mula sa kusina si Lance na may dalang tray ng meryenda.

Maingat na inilapag iyon sa lamesita bago ako hinarap.

“Bakit inaaway mo na naman si Patrice.?” Kunot nuong tanong niya sa akin. “Bisita ko siya kaya pwede ba, galangin mo naman ang bisita ko.”

“Bakit parang mas kaibigan mo pa ang isang iyan kaysa sa akin.” Pagrereklamo ko. Gusto ko pang batukan si Patrice dahil hindi nakaligtas sa paningin ko na binilatan niya ako na my kasamang ngisi.

“Hindi naman a. Nagiging fair naman ako sa trato sa mga kaibigan ko a. Kaya pwede ba…umayos ka nga. Hindi ka na bata. Hala, mahmeryenda na muna tayo.” Magrereklamo na sana ako pero hindi ko na nagawa dahil hinawakan niya ako sa pulsuhan at hinila sa harap ng inihanda niyang meryenda.

“May akin ba dito?”

“Oo, ayan o.. tatlo diba..”

“Malay ko ba kay Carmela yan.”

“Mayroon na sa kanya.. nasa kusina siya.. ayaw naman niyang makisalo sa amin. O ayan, ng hindi ka palareklamo.” Sabay abot sa akin ng waffle.

Hindi na nga ako nagreklamo dahil mas inuna naman niya ako kay Patrice. Pero ang loko, nakangisi pang nakatingin sa akin. Sarap lang bang ihagis sa labas.

“Nga pala gurl. Kailan pala ang labas niyo ni Doc. Derek?” Kuway tanong ni Patrice ng lumipat ng upuan at nakiharap sa amin.

Kunot nuo na naman akong napatingin dito palipat sa kanya.

“Mamasyal kayo? Kasama si Lucian?” Magkasunod na tanong ko. “No! Hindi maari. Maliit pa si Lucian. Baka maexpose siya mikrobyo. Hindi ako papayag. Baka magkasakit siya. Hindi kayo ang magsu-suffer.”

“Bakit sinabi ko bang isasama ko si baby. Hindi naman ah.” Sagot niya na binalewala ang mga sinabi ko.

“Kayong dalawa lang? At bakit daw? Nanliligaw ba sayo ang doctor na yon? Akala ko ba mahal mo ang ama ng anak mo?” Muli kong saad.

“Haha!.” Si Patrice dahilan para mapalingon ako dito.

“Anong nakakatawa?” Galit na sita ko dito.

“Frances. Ang boses mo. Natutulog si Lucian.” Mahinang sita naman niya sa akin. Lihim kong naikuyom ang isa kong kamao. Gusto ko na talagang ipatilapon sa malayo ang Patrice na ito ng wala ng manunulsol sa kanya sa ibang lalaki.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga para kalmahin ang sarili ko ng hindi mapatulan si Patrice habang kasama namin siya. Sisitahin ko na lang ito kapag wala siya sa haraoan namin. Talagang makakatikim talaga ito sa akin ng salita kapag may pagkakataon ako. Baka mapagbuhatan ko pa ng kamay kung magkamali ito.

“Sorry.” Binalewala ko na lang si Patrice na halata paring iniinis ako.

“Hindi ka naman boyfie, bestfriend ka lang. Kaya na kay Lance ang disesyon kung kanino siya makikipagdate.” At talagang ginatungan pa.

“Tigilan mo ako Patrice.” Mahinang saad ko pero may diin.

“Bakit ba? Totoo naman ang sinasabi ko. Diba, gurl?” Binalingan si Lance.

“Yeah!” Kahit tipigd ang naging pagsagot niya ay naiinis parin ako dahil hindi niya iyon kinontra.

Punqnlakihan ko siya ng mata na binalewala lang niya.

“Hindi kanpupunta. Sinong mag aalaga kay Lucian? Baka iiyak siya at hindi mapatahan ni Carmela tapos ikaw ang gusto niya.” Mahaba kong dahilan para lamang hindi siya makapunta sa lintik na date-date na iyan.

“Nandito ka naman.” Muli niyang sagot na tila gusto talagang makipagkita sa doctor na iyon. Naisip ko tuloy na baka ang doctor na iyon ang ama ni Lucian.

Damn! Napapamura na lang ako ng lihim.

“Well, ipapabalot ko na lang ke ate Carmela ang meryenda ko gurl.” Paningit ni Patrice sa aming dalawa. Hindi pa man kami nakakasagot ay dala dala na nito ang waffle na tinungo ang kusina.

Ilang sandali lang ay muli na itong nagpaalam kay Lance habang sa akin ay binigyan lamang ako ng ngiting nang iinis.

“Dadalhin ko lang si Lucian sa loob.” Kuway pangiiba naman niya usapan ng wala na si Patrice na sadyang iniiwasan ang naputol na usapan namin kanina.

Bago pa man siya makatayo sa kinauupuan ay pinigilan ko siya sa kamay.

“Walang makikipagdate sa doctor na iyon. Hindi sa pinapakialaman ko ang lovelife mo pero para rin sa baby Lucian mo ang iniisip ko.”

“Pinag iisipan ko pa. Wala pa naman akong disesyon.” Sagot niya. “Can you let go of my hand now?”

“Pinag iisipan? Ibig sabihin may posibilidad na pumayad ka?”

“Nasa akin na yon.”

“Lance..”

“Frances..”

“Ugh! Damn it.” Mahinang mura ko ng nagbabantang tingin na niya ang ipinukol sa akin kaya binitawan ko siya at hindi ko agad nasundan ang gusto ko sanang sabihin pa.

“Saka iwasan mo nga ang pagmumura mo. Nasa paligid lang si Lucian. Mamaya iyan pa ang unang salitang masasambit niya.” Panita niya sa akin.

“Ah! Basta. Kung papayag kang makipagdate sa doctor na iyon.. sasama kami ni Lucian.”

“Huh!.”

“That’s final.” Saad ko na sinabayan ng pagtayo at tinungo ang kinahihigaan ni Lucian at ako na mismo ang kumarga dito. “Lets go baby, matulog ka ng matulog para agad kang lumaki tapos sasama tayo kay Mommy sa pakikipagdate niya.” Kausap ko pa dito na parang gising lang.

Bahala na.. iyon na lang ang tanging paraan para mabantayan ko siya at hindi muling magkamali pa na magbunga ng isa pang bata.

“

Hey!.“ Tawag niya sa akin pero di ko na pinansin. Buo na ang pasya ko. Kung bawal ko siyang bawalan sa bagay na yon ay gagawa na lang ako ng paraan para di siya masulo ng kung sinong lalaki lamang diyan.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #17:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

LANCE POV:

¤¤¤

“Frances, ano ba?” Pinanlakihan ko siya ng mga mata ng tuluyan akong napasandal sa pader. “Hindi nakakatawa ang biro mo.” May gigil na muli kong sita sa kanya.

“Hindi naman ako nagbibiro. Hindi ako lalayo at hindi ka makakawala sa akin kung hindi mo i kakansela ang date niyo ng doctor na iyon.” Matatag na sagot niya na mas inilapit pa ang mukha sa akin.

Akin na lang ang pagiwas para hindi madikit ang labi niya sa kahit na anong parte ng mukha ko.

“Frances.” Muli ay galit na sambit ko sa pangalan niya. “Sinabi ko sayo na huwag mong pakikialaman ang tungkol sa mga bagay na iyan. Kaya pwede ba. Lumayo ka nga.” Sabay tulak sa kanya.

Nasaan ang lakas ng mga kamay ko dahil hindi man lang siya natinag sa pagtulak ko.

“Still no. Sabihin mo munang hindi ka pupunta.” Pabigla pang isinandal ang mga kamay sa pagitan ng balikat at leeg ko dahilan para muli akong magulat.

“It’s none of your business. It’s my personal life.” Pilit ko paring pinapatatag ang boses ko kahit na nilukuban na ako ng nerbyos. Nerbyos hindi sa takot kundi sa pag aalala ko na baka magkamali ako ng sasabihin at masabi ko pang hindi naman talaga ako makikipagdate kay Derek.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtaas baba ng kanyang balikat sa pinakawalang buntong hininga. Nakatitig lang siya sa akin at pinid din ang kanyang mga labi. Tila may gusto pang sabihin sa akin pero hindi na bumuka ang kanyang mga labi.

“What? Now, let me go.” Basag ko sa katahimikan na umabot yata sa halos isang minuto.

Kumurap siya. Hindi ko din alam ang sasabihin ngayon dahil tila nagbago bigla ang ihip ng hangin lalo pa at kapansin pansin na napatitig siya sa mga labi ko.

Ayaw ko man sanang lumunok ay hindi ko mapigilan. Ano ang nasa isip niya sa mga sandaling ito. Naguguluhan din ako sa kabang nararamdaman ko lalo na at napansin ko na paunti-unti pang lumalapit ang mukha niya sa akin.

No! Hiyaw ng utak ko pero hindi ko naman iyon derektang masabi. Ang tibok ng puso ko ay napakabilis na parang malalaglag na sa mismong kinalalagyan nito.

Papikit na sana ako ng ilang pulgada na lang ang layo niya sa mukha ko pero….

“Lance, Lets go… ooops.”

Mabilis kaming naghiwalay ng marinig namin si Patrice. Umayos ng tayo bago humarap dito.

“Did I interrupt something?” Tanong niya na tila balewala ang biglaang pagsulpot nito.

“Get out.” Si Frances na siyang unang nakahuma sa pagkagulat.

“Ito naman.. ang sungit mo. Hindi naman ikaw ang sadya ko dito.” Sagot ni Patrice sa kanya na tila naaliw pa sa pagkairitang ipinapakita niya. “Lets go.” Sabay baling sa akin na may kasamang kindat. He is beautiful, indeed.

“Huwag mong idamay sa kalukuhan mo si Lance, Patrice. Kung gusto mo, ikaw na lang ang pumunta. Hindi siya sasama.” Si Frances ang mismong sumagot. Nanggigigil parin siya sa paraan ng salita niya.

“Hindi ikaw ang mag dedesisyon, diba Lance.” Na may kasamang kindat. Binalewala lang si Frances at nilagpasan. “C’mon, walang magagawa si Frances kundi ang sumama sa atin.” Pabulong pang sabi nito sa akin.

“O-okay.” Tanging sagot ko. Nagpahila kay Patrice at iniwan si Frances na naiisis dito. Hindi na din namin pinansin ang pagtawag niya sa pangalan ko.

¤¤¤

“Walang mag aalaga kay Lucian. Walang pupunta. Hindi ka makikipagdate sa doctor na iyon.” Muli na naman niyang saad habang palabas na kami ng condo at karga karga pa nga si Lucian na tila nakikiramdam lang.

“Kaya nga kumuha ka ng yaya diba.” sagot ko na siyang itinuro ni Patrice.

“Hindi ako kumuha ng yaya niya para maglakwatsa ka. Kumuha lamang ako para makapagpahinga ka.” Inis na sagot niya sa akin at hinarangan ako sa may pinto.“

“Ang labo mo sa totoo lang.” si Patrice na sumingitn na sa aming usapan dahilan para tapunan niya ito ng matalim na tingin.

“Hindi kita kinakausap kaya manahimik ka.” napangiwi ako sa pabalang niyang sagot mula dito na parang sa akin lang iyon sinabi.

“Bakit mo ba pinapakialaman si Lance sa gusto niyang gawin. Aba daig mo pa ang ama sa lagay na iyan, di kung gusto mo sumama ka ng hindi ka dada ng dada diyan.” si Patrice na binalewala ang pagbalang ni Frances sa kanya.

Kunot nuong napatingin sa akin si Frances na tila nagkaroon nga ng ideyang sumama na lamang pero napatingin din siya kay baby Lucian na karga niya na walang pakialam sa nangyayari sa paligid.

Nasa tingin ang pagdadalawang isip kung sasama ba tulad ng sinabi ni Patrice.

“Not now.” Matigas na saad niya. “Hindi ko iiwan si Lucian dito para lamang sa date-date na iyan. Kaya umayos ka Lance. Mas mahalaga ba sayo ang pakikipagdate sa doctor na iyan kaysa ang alagaan at bantayan ang baby natin.” At nangunsensya pa talaga na ikinatawa ni Patrice. “Get out. You are not allowed to enter our house again.” Gigil na baling niya dito bago sinarhan ng pinto dahil nauna nga itong lumabas sa amin.

“Frances.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata dahil hindi ako makapaniwalang gagawin niya iyon kay Patrice.

“Saka ka na makipagdate kapag pwede ng sumama si Lucian. But now.. no! Hindi ka pwedeng lumabas. Isipin mo ang anak mo.” Saad niya na hindi pinansin ang kunwaring hindi ko nagustuhan ang ginawa niya pero hindi naman umepekto. “Lets go baby Lucian. Kailangan mo talagang lumaki ng mabilis para mabantayan ang mommy mo.” At talagang inulit pa ang mga sinabi noong nakaraang araw.

“Frances.” Muli kong tawag sa kanya lalo ng kunin ang card sa pinto para di mabuksan iyon bago ako iniwan.

“You can do whatever you want inside our house sweetie but outside.” Tanging narinig ko sa kanya kasunod ng pagkanta ng lullaby at may kaunting sayaw kay Lucian. “You can’t.” Halos pabulong na lang iyon pero nadinig ko parin.

Nailing na lang ako pero nasa mga labi ko ang pinipigilang pagngiti. Hindi parin siya nagbabago. He is always the same noong magkaibigan parin kami. Lagi siyang nakaharang sa tuwing may nagkakamaling magkagusto sa akin kahit na ganito ako.

Lagi niyang sinasabi at ipinapaalala sa akin na bihira ang tulad nila tito Kanye, tito Ace, tito Vienn at tito Wayde na iba kung magmahal sa mga katulad namin. They fall inlove until now. They are still madly fall inlove with thier partners.

At naiisip ko. Ganun din kaya siya? Iyon ang mga tanong ko lagi sa isipan ko. Kung magmamahal ba siya ng kagaya ko ay mamahalin ba niya ng buong buo?. Pero.. nawala iyon simula ng naging girlfriend niya si Christina. Nawala ang kakaunting pag asa ko na magkaroon ng puwang sa puso niya.

“But now..” naibulong ko. “Muli bang mabubuhay ang pag asang iyon sa ipinapakita mo ngayon?” Tanong na tanging ako lang ang nakakarinig.

¤¤¤

“So cute. Our cute grandson.” Si tito Reallan na unang beses na maipasyal namin si Lucian sa A. Place. Palagi namang bumibisita sina tito Reallan sa condo ni Frances pero kailangan din daw naming ipasyal si Lucian dito sa A. Place ng masanay. At mas maganda sa A. Place dahil mas malinis at may sariwang hangin na malalanghap.

“Tito..”

“Still, he is our grandson hijo.” Sagot nito na tila naunawaan naman ang pagpapahiwatig ko na baka bigyan ng kahulugan ni Frances ang sinabi nitong grandson.

“Oo nga naman, hijo.” Si tito Kanye na lumapit kay tito Reallan at inakbayan matapos dinampian din ng halik sa nuo ang baby Lucian namin.

“Yeah.” Si Frances na umakbay din sa akin. “At kahit hindi makilala ni Lucian ang tunay niyang ama, ako ang magiging daddy niya.” Sabi niya na nakapagpatahimik sa amin. Nagkatinginan kami nina Tito Kanye dahil doon.

“Well, mmmm.. mamaya na iyang kwentuhan.” Si tito Reallan na halatang biglaang iniiba ang usapan.

Malaki ang pagtutol ni tito Reallan sa paglilihim ko kay Frances na huwag sabihin na kanya si Lucian pero galit ako noon kay Frances kaya dahil sa muntikang nalaglag ang baby namin pero ngayong nagkabati na kami ulit ay gusto na nitong sabihin kay Frances na anak nga niya si Lucian. Hindi daw iyong ganito na inililihim sa kanya ang isang bagay na alam naming ikakagalit niya.

Pero paano? Maniniwala ba si Frances na may nangyari sa amin gayong wala man lang siyang maalala sa namagitan sa amin. Kaya iyon ang hirap. Maaring ipagkaila niya ang namagitan sa amin. At sa pagkakaila niyang iyon ay siya na ding pagtanggi niyang kanya nga si Lucian.

“Anong ulam dad?” Si Frances na tila balewala na lang ang biglang pagiiba ng usapan.

“Mga paborito mo, hijo.” Si tito Reallan. Ni Frances na ngayon ang nakaakbay kay tito Reallan at magkaagapay na tinungo ang hapagkainan.

Ilang sigundo din kaming nagkatinginan ni tito Kanye.

“You need to tell him the truth Lance, hijo bago pa lumalim ang paglilihim mo.” Mahinang sabi ni tito Kanye na nakatingin na ngayon sa pinasukan nina Frances.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Tanging kami lamang sa bahay nila ang nakakaalam ng katotohanan. Kahit na ang mama ay walang kaalam alam tungkol sa ama ni Lucian.

“Y-yes tito.” Tanging pagtugon na lumabas mula sa bibig ko at ang tanong nga… PAANO? Paano at saan ko sisimulan?

“C’mon Lance, lets eat. Papa. Halika na.” Si Frances na dumungaw mula sa hapag na siyang nakapagpabasag ng namuong kaseryusuhan sa pagitan namin ni tito Kanye.

“Yeah! Lets go hijo.” Nauna nang naglakad si tito Kanye. Napasunod na lamang ako dito kahit patuloy na nagsusumiksik sa utak ko kung ano ang gagawin ko.

¤¤¤

“You also change everything.” Saad ko ng maigala ko ang paligid sa loob ng silid niya.

“Hindi kailangang magiwan ng bakas ng isang walang kwentang tao, Lance. You know that.” Balewalang sagot niya habang maingat na inilalapag si Lucian sa gitna ng kama niya. “When we are here, this is our room. Hmmm. Daddy lolo, and papa lolo love you like you are thier own grandson like how I love you.” Nilalaro niya ang maliliit nitong kamay na tuwang tuwa naman.

Napakaganda nilang pagmasdan. Nawawala ang mga agam-agam sa dibdib ko sa tuwing ganitong tanawin ang nakikita ko.

“Sa silid na lang kami ni mama.”

“No! Dito lang sa silid si Lucian. Mas maluwang at mas makakapagpahinga siya ng maayos.”

“Hanggang kailan ba tayo dito? Bakit kailangang hakutin ang halos lahat ng gamit sa condo?”

“Until they finish it.”

“Finish! What?”

“Nothing. We can stay here for a while. Mas maganda na dito para mas maraming mag aalaga kay Lucian.”

“But..”

“No more buts. Saka lagi ka naman dito sa silid ko noon namamalagi sa tuwing papasyal ka dito kay tita Arlyn. So, anong bago doon?”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Noon iyon. Noong hindi pa ganito ang sitwasyon namin.

“Diba baby.. kakasya tayong tatlo sa kama ko.” Kausap pa ky Lucian habang patuloy na nilalaro ang mga daliri nito.

Tila nakakaintindi ba ang baby Lucian namin ng iangat nito ang isang kamay na may kasamang mahinang tinig.

“You heard that? Baby Lucian agreed.” Nakangiti pa siyang lumingon sa akin na sinabayan ng taas ng mga kilay. “Kaya huwag ka ng magreklamo. You two can stay here with me.” Sabi niya na may kasama na namang mahinang pagkanta ng lullaby.

“How about Carmela?” Tanong ko pa ng maalala ko ang yaya ni Lucian.

“She can stay in the maids room. Maluwang naman iyon. Dalawa lang naman sila ng yaya ng Kambal.” Mabilis niyang sagot. “Sa atin na muna si Lucian sa gabi. Sigurado naman na kukunin siya nina Papa at Daddy sa mga susunod na gabi.”

“Then I must stay in..”

“I said no. Ugh! Lance, pwede ba. Huwag mong ipagpilitan ang sarili mo sa ibang silid. Dito ka lang. Dito lang kayo ni Lucian. No more buts. Let’s not talk about that. Cut it off.” Mahinang boses na saad niya pero nandoon ang pagkairita na. “Huwag mong tuluran ang mommy mo na matigas ang ulo paglaki mo, baby. I don’t like it.”

“I am not.” Kontra ko.

“Yes you are.”

“No..”

“Then stop talking nonsense. Just stay here until the day come.”

Napasimangot na ako. Nagsisimula na naman siyang maging mahigpit like before. Tulad na lang ng huwag daw basta ako sasama sa kung sino lang. Kahit na ganito daw ako dapat daw may standard ako pagdating sa pakikipagrelasyon.

Huwag akong maging kikay o mas tamang sabihing huwag haharot sa kung sino lang tulad ng ibang gay dahil pangit tignan at hindi kagalang galang. Bastusin ba kumbaga at mas naibababa ang pagkatao kapag ganun.

“Hmmp.”

“May sinasabi ka? Magrereklamo ka pa ba?” At nagtanong pa nga talaga.

“Wala.” Pabalang na sagot ko. Nagtungo sa kabilang panig ng kama at tumabi kay Lucian. Hindi na ako kumontra pa dahil alam kong wala na din naman iyong patutunguhan.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #18:

Typos ang grammatical error ahead!!!

⁂⁂⁂

FRANCES POV;

⁂⁂⁂

Malaya ko siyang pinagmasdan mula sa labas ng silid habang binibihisan ang baby Lucian. Kahit na may yaya naman si Lucian ay mas gusto niyang siya mismo ang mag alaga dito.

“Ang bait bait naman ng baby namin.” kausap niya pa dito habang patuloy niya itong binibihisan hanggang sa matapos na niyang bihisan ito. Papasok na sana ako ng muli siyang nagsalita kaya muli akong napasandal sa hamba ng pinto at pakinggan kung ano pa ang sasabihin niya.

“Gusto na kitang ipakilala sa daddy mo baby.”

Kunot ang nuo ko sa narinig ko mula sa kanya. At bakit niya naiisipang ipakilala pa ang baby Lucian namin kung nandito naman ako at kayang puunan ang pagkalinga ng isang ama para sa kanila.

Kuyom ang kamao ko. Gusto ko na naman siyang komprontahin tungkol doon at sabihin hindi na niya kailangang gawin iyon.

“Pero paano? maniniwala ba siya kung sasabihin kung siya ang tunay mong daddy? Baby, paano ko sasabihin kung wala man lang siyang maalala kung paanong nangyari iyon.” hindi nakaligtas sa pandinig ko ang bigat ng dinaramdam niya pero hindi iyon ang nakaagaw sa akin ng pansin kundi sa mga sinabi niya.

Nakaramdam ako ng galit hindi lang dahil sa sinabi niya kundi sa ama ngayon ni Lucian. Paanong hindi maalala nito gayong nagbunga ang kahayupang ginawa niya kay Lance. Ugh! damn him. I want to kill him dahil doon.

Inalagaan at iningatan ko ang kaibigan ko ng maraming taon pero sinamantala lang ang pagkalingat ko.

Para tuloy nanadya ang tadhana na sa panahong nasakop ako ng galit sa kanya dahil sa walang kwentang babaeng iyon ay doon naman siya sinamantala.

Mas nanggigil ako sa galit ngayon ng maalala ang nakaraan. Kung hindi sana ako nagpadala noon at mas inuna siya ay baka wala kami ngayon sa kalagayang ito ngayon. Pero hindi ko namang maipagkakailang nakabuti iyon dahil dumating si Lucian iyon nga lang hindi ako ang ama.

Ugh! Damn it again and again. Napapamura na lang talaga ako sa kaisipang iyon.

“Is he going to curse me? Kick me out of his life? Kukunin ka ba niya sa akin at ipagkakait?”

“Hindi niya makukuha si Lucian sa atin.” hindi ko na napigilan ang sarili ko na pumasok ni silid na halatang ikinagulat niya. “At kahit na magalit siya ay wala siyang magagawa. Lucian is our son now. Huwag lang siyang magkakamali dahil hindi niya kilala ang pamilyang kakalabanin kung sakali mang ipilit ang gusto niya.”

“Huh!.”

“Saka pwede ba? Bakit mo pa naiisip ang lalaking iyon? Wala namang kwenta.” Galit na dagdag ko pang saad dito.

Nakakairita lang talaga. Matapos nga siyang iwan nito at bakit patuloy parin niya itong inaalala.

Hindi niya ako sinagot bagkus nakatitig lamang siya sa akin. Kunot pa ang nuo niya. Anong ibig sabihin ng tingin niya. Ipagtatanggol ba niya ang lalaking iyon kahit na iniwan na siya?

Huh! Mas martir pa pala siya sa akin nuong kami pa ng Christina na iyon.

Ganun na lang ba niya kamahal ang lalaking iyon kaya hindi niya magawang magalit dito ng tuluyan.

Nakakapang inut ng ulo. Gusto ko tuloy siyang sigawan na gumising na sa katutuhanan pero naisip ko ang baby Lucian namin. Baka umiyak ito at matakot sa akin.

“Ugh! Hindi ko alam sayo.” Tuyop ang nuo ko at pilit kung kinalma ang sarili ko. Binalingan ang baby Lucian na tila nakikinig lang ba sa aming dalawa. Patabing umupo ako dito. Hinawakan ang maliit nitong kamay. “Baby, tandaan mo lagi.. na ako na ang daddy mo no matter what happen.. okay.” Kausap ko dito na tila naintindihan ba ang sinabi ko dahil iginalaw nito ang ulo at para pang tumango ito.

Ngumiti ako. Habang pinagmamasdan ko ang baby Lucian namin ay nawawala lahat ng agam agam ko sa sarili. Ang gaan ng pakiramdam.

Kaya hindi ko hahayaang makuha ito ng walang kwentang lalaking iyon. Never.

○○○

“Just stay here for now. Kasama mo naman dito sina daddy at mama mo kaya mapapanatag ako na umalis para magtrabaho.” Mahaba kong sabi kay Lance na ngayon ay nakasimangot na may kasamang talim ng tingin habang nakatitig sa akin.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan, Lance. Hindi mo ako matatakot sa talim ng tingin mong iyan sa akin. Kabutihan niyo lang ng baby Lucian ang inaalala ko kaya huwag ka ng magreklamo.

“Kaya ko namang alagaan ang baby ko kahit nasa condo ako.”

“Inilalayo lang kita sa Patrice na iyon ng hindi ka niya ibuyo sa doctor na iyon. Umayos ka Lance. Huwag mong ulitin ang pagkakamali mo na minsan.” Paalala ko sa kanya na ikinatigil niya.

“Hmmp.” Tanging naging tugon sa mga sinabi ko at tinalikuran ako. Kinarga ang baby Lucian namin.

Hinayaan ko na lang siya. Basta ang mahalaga ay ang patuloy ko siyang pinapaalalahanan. Hindi na siya bata para hindi maisip na tanging ang kabutihan lang niya ang gusto ko para sa kanya.

“See you later baby.” dinampian ng halik sa nuo ang baby namin bagi ko siya binalingan. Ngumiti ako, mabilis na dinampian ko din siya ng halik sa nuo. “Be good , sweetie. Huwag mong suwayin ang mga sinabi ko. hmm.” bago pa man siya makasagot ng kabiglaan sa paghalik ko sa kanya ay mabilis akong tumalikod at hindi na hinintay na makasagot siya.

“Dad, pakitignan na lang sina Lance habang wala ako. kayo na ang bahala sa kanya.” pagbibilin ko kay daddy ng makasalubong ko siya sa may sala.

“Hindi na bata si Lance para bantayan, hijo.”

“I know, dad. But I need someone who I trust to look after him.”

“Yeah! Ofcourse hijo. Ako na ang bahalang tumingin sa kanilang dalawa.“sagot ng daddy pero may bahagi ng salita niya na tila may pagaalinlangan. May kung anong bagay na tila itinatago ito sa akin.

“Dad, do you have something to tell me?“Hindi ko mapigilang tanong kay daddy. At tama ako ng hinala dahil mabilis na nagiwas ito ng tingin sa akin.

“Hindi ka pa ba late sa meeting mo, hijo?” napalingon naman ako ng marinig kong magsalita ang papa na ngayon ay palapit sa amin ng daddy. Umakbay kay daddy matapos gawaran ng halik ito sa labi.

“Yeah, I need to go now. Just look at lance and baby Lucian for me.” muli kong bilin. Hindi na ako deretsong tinapunan ng tingin ni daddy kaya nagiwan iyon sa akin ng paghihinala na may kung anong tinatago sa akin.

ººº

“Thank you for the effort Mr. Selvester.” pasasalamat ko kay Mandy ng makipagmeeting ako dito para sa bahay na ipinapatayo ko sa A. Place. Malayo iyon sa bahay kaya hindi mabibigyang pansin iyon ni Lance kahit na nandoon sila sa A. Place. At napag alaman ko kay papa na manliligaw yata ito kay Xaviel.

Lihim akong napangiti dahil doon. Hindi yata nito kilala ang kambal ko na manhater dahil sa kalagayan nito. Xaviel also hate hisself dahil doon.

“Walang kaso iyon sa akin, Mr. Anderson.” Pormal nitong sagot sa akin. Hindi ko tuloy lubos maisip kung ano ang mga paraan para mapalambot ang halos naging bato ng puso ng kambal ko. “Saka sigurado naman na magandang quality ang mga materyales na ginagamit ngayon sa pinapatayo mong bahay, diba Mr. Hidalgo?” halos sabay kaming napatingin kay Kenneth na seryusong napatingin din sa aming dalawa.

Isa pa si Kenneth. Hindi na bago sa akin ang kaseryusuhan nito dahil lumaki ito sa pangangalaga ni Tito Ace na kasing lamig din ng yelo ang puso. Masasabi ko pa ngang parang anak mismo ito tito Ace dahil magkaparehong magkapareho sila ng ugali pagdating sa mga negosyo.

“Yeah, nasa factory naman namin lahat ng kakailanganin niya kaya hindi kayo mabibigo. Kailangan na lang na mapirmahan ang kontrata para sa buong transakyon hanggang sa matapos iyon.” and just as I expected. Business is business. Kahit hindi naman na iyon kailangan dahil kilala naman namin ang isat isa ay wala itong pinapalampas.

“Ofcourse Mr. Hidalgo.” si mandy ang sumagot dahil ito nga mismo ang engr. ng bahay na ipinatayo ko kaya hinayaan ko na lang ito. “Shall we…”

Agad na inilabas ni Kenneth ang mga papel para sa kontrata. At tatlo kaming lumagda doon bilang patunay na may kasulatan kaming tatlo hanggang sa matapos ang bahay na pinapagawa ko.

“Lets have a toast then…” si Mandy.

Sabay na itinaas ang basong may lamang wine para sa tagay ng kasunduan. Nasundan ng kaunting paguusap pa tungkol parin sa ibang mga negosyo na conektado sa amin.

“And that’s for the day.” Si Mandy na naunang nagpaalam sa aming tatlo.

Magkasabay din kaming tumayo ni Kenneth at nakipagkamay kay Mandy.

“Tapos na din ang usapan. Hindi na din ako magtatagal pa.” Seryuso paring pagpapaalam din ni Kenneth sa akin matapos ng maunang lumabas ng restaurant si Mandy.

“Sige, Kenneth. Ikamusta mo na lang ako kina tito Elijah at tito Ace. Pati na rin kay Acer.” May ngiti sa labing saad ko. Bihira na din kasi magcross ang landas namin dahil sa abala na ang bawat isa sa amin.

Tanging pasko at bagong taon na lang kung magkatipon tipon ang buong angkan ng Anderson.

“Makakarating.” Matipid niyang sagot na sinabayan ng pagtango. Hindi ko na sinundan pa ng salita. Tumango na lang din ako bago ito tumalikod at nauna ng lumabas. Tingin ko na lang ang tanging naisunod ko dito.

Hindi po ako umalis ng restaurant. Dala ko naman ang Laptop ko’y inayos ko pa ang ilan sa mga trabaho ko. Wala naman na akong ibang gagawin maliban sa maagaang pag uwi para makabonding pa ang baby Lucian bago ito matulog ng gabi. Ipaparamdam dito kung gaano ito kahalaga sa akin at ipakita kay Lance na hindi na niya kailangan ang ama ni Lucian dahil kaya ko iyong puunan.

“Sir may nagpapabigay po sa inyo.” napaangat ang tingin ko mula sa ginagawa ko ng may iabot sa akin ang isang waiter na sobre.

“Kanino galing.” Kunot ang nuo ko pero umangat naman ang kamay ko para abutin iyon.

“Hindi naman po nagpakilala, sir. Basta ibigay ko lang daw po sa inyo.”

Tumango na lang ako at sumenyas na pwede na akong iwan. Hindi naman ako nagabalang tignan iyon. Itinabi at muling ipinagpatuloy ang ginagawa ko.

Nagpalipas pa ako ng ilang minuto bago nagpasyang umuwi na.

Hindi ako interesado sa sobreng ibinigay sa akin at naisip kong iuwan na lang iyon pero isinilid ko parin iyon sa bag ko. Saka ko na lang iyon titignan. Mukha namang hindi iyon importante kya bakit ko pagkakaabalahan ng panahon. Ni walang palatandaan kung ano ba ang nilalaman niyon.

ººº

“Ang aga mo yatang umuwi ngayon hijo.” Si daddy na sumalubong na sa akin mula sa sala habang karga nito ang baby Lucian.

“Yes, dad. Wala naman akong ibang gagawin sa kompanya kaya umuwi na ako.” Nakangiti kong sagot. Humalik sa pisngi nito bago ko binalingan si Lucian na ngayon ay nakatingin na sa akin. Dinampian ko din ng halik sa nuo nito. “Kumusta ang baby ko, hmmm. Pinahirapan mo ba sila sa pag aalaga sayo?”

“Hindi mahirap alagaan, hijo. Parang ikaw lang noong baby ka.”

Nakangiti akong napatingin kay daddy dahil sa sinabi. Lagi nga noong ikinikwento ng daddy na mas mabait ako kay Xaviel. Lagi daw siyang umiiyak habang tahimik lang daw naman ako.

“By the way dad, nasaan si Lance?”

“Lumabas lang saglit hijo. May bibilhin daw kaya pinayagan ko na.”

“Ano? Bibili? Sino kasama?” Kunot ang nuo ko na nakapagparamdam na din sa akin ng pagkabalisa. Huwag lang sasabihin kasama ang Patrice na iyon at makikipagkita sa doctor na iyon.

“Wala naman hijo. Saka matanda ang ang kaibigan mo at hindi na niya kailangan ng magbabantay sa kanya.”

“Uhg!!!” Natampal ko ang nuo ko. “Sinabi ko sa kanya na hindi siya lalabas. And dad. I told you to look after them. Lalo na kay Lance.” Hindi ko mapigilang sumbat kay daddy. “Sorry.” Paghingi ko din agad ng tawad.

Hindi dapat ako magpadala sa emosyon ko at makapagsabi ng hindi maganda sa harap ng daddy. Baka

“Hijo. Huminahon ka nga. Saka bakit kailangang mabantayan ni Lance gayong may isip naman ang kaibigan mo.”

Nailing ako. Hindi naman sa walang isip si Lance kundi nagaalala lang ako na baka kung mapaano na naman siya. Lalo na baka kasama pa si Patrice na iyon at turuan ng hindi magandang gawain.

“Saan daw siya pupunta dad?” Tanong ko baka sakaling nagsabi si Lance at masundan na lang siya.

“Wala namang sinabi hijo. Basta may bibilhin lamang siya saglit.”

“Ugh.” Nakapagpakawala ako ng malalim na paghinga. “Nevermind dad, Magbibihis lang ako bago ko kukunin si Lucian.”

“Take your time hijo.”

Mabilis lang ang ginawa kung pagpapalit. Agad kung kinuha si Lucian kay daddy at ako na mismo ang tumingin dito habang naghihintay ako sa paguwi ni Lance.

Isa, dalawang oras ay wala parin ito simula ng dumating ako. nakaramdam na ako ng pagkainip , pagkairita dahil hindi parin siya umuuwi. Kung anu-ano na lang tuloy ang pumasok sa utak ko kung ano na ba ang nangyari sa kanya at kung ano na ang ginagawa niya.

Damn! Isa pa sa naisip ko ay ang pagtatagpo nila ng ama ni Lucian at sabihin dito na may anak sila.

Ugh! Kuyom ang kamao ko. Gusto kong magwala sa naisip ko.

“Hindi ako makakapayag. Lucian is my son.“Gigil na saad ko. Kung nawala lang sa isip ko na nasa pangangalaga ko si Lucian ay baka kanina pa ako nagwala at nagsisigaw sa galit. “Lance, where are you?“paulit ulit pang tanong ko.

Nakapagpasya na ako. Kapag wala pa siya ng kalahating minuto ay hahanapin ko na siya. Hindi na ako makakapaghintay pa kung kailan at anong oras ang balak nitong pag uwi.

“Dad, pakitignan muna si Lucian. Susunduin ko lang si Lance kung nasaan man siya.” may pagkakalmang sabi ko kay daddy ng nasa sala parin ito at nanunuod ng TV na ngayon ay kasama na niya si Papa.

“Hayaan mo muna ang kaibigan mo hijo.“Si papa pero kinuha naman sa akin si Lucian. “pauwi na din siguro iyon.” dagdag pa nito.

Gusto kong sagutin si papa at sabihing hindi nila alam kung gaano na ang pagaalala ko hindi lang sa kaligtasan ni Lance kundi sa kung sino na lang ang kinatagpo nito. Baka isang araw ay bigla na lang ito tangayin at si Lucian ng ama nito.

“Huwag mong pairalin ang init ng ulo mo. Hinahon ka hijo.” Si papa na tila balewala ang pinapakita kong pagkainis.

Tanging buntong hininga na lang ang nagawa ko.

“Ugh! Kayo na muna ang tumingin kay Lucian, dad. Magtratrabaho na lang ako ng maukupa ang isip ko sa ibang bagay.

“Take your time hijo.”

“Yeah.”

○○○

“Buti at naisipan mo pang umuwi?” Sertusong saad ko kay Lance ng makapasok ng silid.

Gabi na at ni hindi man lang tumawag kung ano na gagabihin siya.

Hindi ko kailangang pigilan ang galit ko sa late niyang paguwi dahil nasa silid nina daddy si Lucian.

Talagang hinintay ko siya ng malaman ang dahilan niya kung bakit ginavi siya.

“Tumawag naman ako kina tito Reallan na gagabihin ako ng uwi.” Balewalang sagot niya at hindi pinansin ang galit ko. “Nasaan si Lucian?” Kuway tanong niya ng hindi makita si baby Lucian.

“At naisip mo pa ngayon ang baby mo sa tagal mong nawala.” Patuyang sagot ko. “Saan ka galing? Nakipagkita ka ba sa doctor na iyon? O sa ama ng anak mo ka nakipagkita? Huh.” Galit na tanong ko.

Sa galit ko ay naging marahas ang ginawa kong paghawak sa braso niya.

“Tell me.”

“F-frances ano ba? Bitawan mo ako? Nasasaktan ako.” Nagpumiglas siya mula sa pagkakahawak ko pero mas humigpit pa ang pagkakahawak ko sa braso niya.

“Nakipagkita ka sa lalaking iyon then what next? Muli ka na naman bang nagpadala? Huh. Hindi mo naisip na may anak kang naghihintay sayo?” Galit paring sumbat ko sa kanya. “Hindi ka man lang ba nagsisi sa minsan mong pagkakamali.”

Hindi ko talaga mapigilan lalo’t ang tumatakbo sa isip ko ay ang pakikipagkita nito sa ama ng anak niya.

Pero nanlaki na lang ang mga mata ko sa kabiglaan ng malakas na dumapo ang palad niya sa pisngi ko dahilan para mabitawan ko siya. Nanlilisik ang mga mata niyang nakatingin sa akin.

“Huwag kang magsalita ng ganyan kong wala kang alam.” Pasigaw na din niyang sumbat sa akin. “Kung sa pagsisisi lang ay oo. Nagsisisi ako na may nagyari sa amin ng ama ni Lucian. Na sana lumaban ako ng gabing iyon para wala sanang nangyari sa amin. Pero hindi ko pinagsisihan na sa gabing iyon binigay sa akin si Lucian. Hindi ko pinagsisihan na dinala ko si Lucian ng siyam na buwan kahit na ang walang kwenta niyang ama ay walang kaalam alam.” Mahabang sumbat niya sa akin.

“Alam mo ba kung gaano kasakit na sa gabing iyon habang inaangkin ako ng ama ni Lucian ay iba ang nasa isip ng lalaking iyon. Ibang pangalan ang binabanggit niya habang ako ang kaniig niya. Alam mo ba kung paano paunti-unting hinihiwa ang puso ko noon dahil doon. Pero wala akong nagawa. Wala akong nagawa dahil mahal ko ang ama ni Lucian. Na kaya kong magsakripisyo para lang sa kaligayahan niya. Na sa kung saan siya sasaya noon kaya ko siyang suportahan hanggat masaya siya. Kahit na hindi ako ang dahilan ng kasiyahan niyang iyon.”

Natigilan ako dahil sa mga sinabi niya. Ramdam ko ang bigat na dinadala sa puso niya.

Na kahit matagal na iyon ay nanatiling nanahan doon ang sakit na naramdaman niya sa pagmamahal sa ama ng anak niya.

Kuyom ang kamao ko. Napakatanga ko kasi dahil hindi ko man lamang siya naalagaan noon. Nagpadala ako sa sakit ng nararamdaman ko ng malamang nagluluko na si Christina pero nagpabulad parin ako sa pagmamahal ko noon sa babaeng iyon at nakalimutan ko siyang bantayan.

“S-sorry.” Tanging katagang lumabas sa bibig ko. Umangat ang kamay ko para punasan ang mga luhang malayang naglandas sa pisngi niya. “Sana maibalik ko ang mga panahong iyon ng hindi ka nagsu-suffer ng ganito.” Saad ko na ikinailing niya.

“Hindi ko gugustuhing ibalik ang nakaraan. Dahil ayaw kong itama ang gabing iyon dahil nasa akin na si Lucian.” Mahinang sabi niya at iniwas ang mukha mula sa pagdampi ng palad ko sa pisngi niya.

“Sana ito na ang huling pagkakataon na pagusapan natin ang ama ni Lucian.. dahil sinisimulan ko na siyang kalimutan.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Tanging ang tingin ko na lang ang naisunod ko sa kanya hanggang sa makapasok na siya ng banyo.

Kuyom ang kamao ko na gusto kong sumbatan din ang sarili ko. Nakakagigil dahil sa katangahan ko at nagpapadala sa maling emosyong nananahan sa dibdib ko.

“Hindi mo kailangan ng iba para makalimutan ang lalaking iyon sa puso mo dahil nandito ako para tulungan ka.”

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #19:

Typos and grammatical error ahead!!

ººº

LANCE POV:

ººº

Napatingin ako sa choco bar na natapat sa mukhak. Napaangat ang tingin ko kay Frances dahil doon.. Abala na akong inaayos ang ilan sa mga pinamili ko para kay Lucian. Matapos kasi kaninang nagbangayan kami ay hindi ko na ito kinausap pa. Hindi ko na din siya pinansin kaninang naghahapunan kami kasama ang mga magulang at ang kambal. Di ko lang alam kung napansin nila ang kalamigan sa pagitan namin kanina.

“What is that for?” tanong ko kahit alam ko na ang ibog nitong ipahiwatig. Sa tuwing nagtatampo kasi ako sa kanya noon ay lagi niya akong binibigyan ng choco bar saka ito hihingi ng tawad para hindi na ako magtampo sa kanya.

“This is your favorite.”

“Not anymore.” Sabi ko sabay tulak palayo ang kamay niya sa tapat ng mukha ko. Muling ipinagpatuloy ang pagsasaayos ng mga pinamili ko.

“Yes you are. Sa kislap ng mga mata mo‚ You still like it. Hindi mo mapagsisinungalingan ang sarili mo.”

“I am not. Saka pwede bang huwag mo akong abalahin. Alam mo namang may ginagawa ako. Lumabas ka na.”

“Pwede mo namang ipagpabukas iyan. Saka nakakalimutan mo yatang silid ko din ito.”

Natigil na naman ako sa ginagawa ko. Totoo nga naman‚ bakit ko nga ba iyon nakalimutan. Nakikisilid lang pala kami ni Lucian sa silid niya at wala akong karapatang ipagtabuyan siya palabas.

“Pero wala akong pakialam kung ipagtabuyan mo ako palabas ngayon ng silid natin. Lalabas ako at matutulog sa kabilang silid kung talagang ayaw mo akong makita ngayon pero patawarin mo na ako sa ginawa ko kanina. Nag aalala lang naman ako sayo kaya nakapagsabi ako ng hindi maganda. So please‚ Lance.”

Napaangat na naman ang tingin ko sa kanya. Nagtama ang mga mata namin. Hindi ko tuloy alam kung paano na naman iiwasan siya kapag ganitong nanunuyo siya dahil sigurado akong hindi siya titigil hanggang hindi ko nga siya napapatawag.

“Iwan mo na lang ang choco bar diyan. Makakalabas ka na.” sabi ko na ikinangiti niya agad. “What?”

“I knew it. Hindi mo matatangigihan ang choco bar. hmmm.” pero ang pagtataboy ko sa kanya ay hindi na nabigyan pansin dahil naupo pa siya sa tabi ko at ang ikinabigla ko ay ang pagyakap niya sa akin. Ibinaon ang mukha sa balikat ko.

Di ko naman siya magawang sitahin sa malakas na tinig sa pagaalalang magising si Lucian na mahimbing nang natutulog.

“I miss the old times with you.” Mahinang saad niya pero malinaw iyon sa pandinig ko. “I really miss my bestfriend‚. I miss you so much Lance. Pinatawad mo man ako sa naging kasalanan ko sayo dahil sa muntik pagkawala noon ni Lucian pero pakiramdam ko mayroong parin kulang. pakiramdam ko ay mas mabigat na dahilan ka kaya hindi mo maibalik ang dating tayo. And dati nating pagkakaibigan.” may bigat sa damdaming saad niya.

Hindi ako nakaimik sa sinabi niya.

“Hindi ko alam kung anio pa ang naging kasalanan ko kaya tayo ngayon ganito. Pwede mo namang sabihin sa akin iyon ng maitama ko. Para hindi iyong ganito tayo. Hindi tayo laging nagaaway. Gusto kong ibalik iyong dati na nadadaan natin sa mabuting usapan kung may nagawa man tayong hindi maganda sa isa’t-isa.”

Napalunok ako na tila may kung anong bumara sa lalamunan ko kaya hindi ako agad makasagot sa kanya. Sa usaping binuksan niya ay parang nagsasabing buksan ko na din ang tungkol kay Lucian.

“Nakikiusap ako sayo‚ sabihin mo sa akin kung ano ang kasalanan ko.”

Umiling ako. Itinulak ko siya ng bahagya para malayo ng kaunti sa akin. Hindi naman niya kasalanan ang gabing iyon dahil lasing siya at wala sa tamang huwesyo ang isip niya. Kasalanan ni Christina noon na siyang dahilan kaya naglasing siya at inakalang ako ang kasintahan niya. Masakit nga noon dahil sa pumayag na akong angkinin niya kahit na ipinagsisigawan niya ang pangalan ng babaeng iyon. Hindi naman ako doon nagalit sa kanya kundi sa muntikang pagkalaglag ng baby namin. Doon siya nagkasala hindi lang sa akin kundi mismo kay Lucian. Kung siguro ay maaga kong nalaman na buntis ako ay baka nasabi ko pa sa kanya iyon pero ang masakit ako pa ang naging mali sa lahat dahil sa babaeng iyon.

“Wala kang kasalanan.” Iyon ang mga katagang unang lumabas sa bibig ko. Umangat ang mga kamay ko at humaplos iyon sa pisngi niya. May luha ng namumuo sa mga mata niya na ngayon ay nakatitig siya sa akin.

Paano ko ba sisimulang sabihin ang lahat sa kanya? Madali lang sanang sabihin iyon kung may alam siya sa nangyari sa amin. Paano kapag sinabi ko sa kanya iyon pero hindi naman siya maniwala.

“That night.” Lumunok muna ako bago ko ipinagpatuloy ang pagamin ko. Kaya ko at kakayanin ko para tuluyan ng mawakasan ang mga lihim na itinatago ko. “Nakuha ko si Lucian ng gabing iyon.” pagsisimula ko na ikinatigil niya at mas napatitig sa akin.

“Who?” iyon agad ang tanong niya sa akin.

“Natakot ako kung ano ang nangyari sayo ng gabing iyon. Nagkalat lahat ng mga gamit. Pero lasing na lasing ka lang noon.”

“L-lance.”

“Hindi ko alam ang dahilan kung bakit at ano ang dahilan mo kaya ka naglasing ng gabing iyon at halos hindi mo na alam ang nangyayari sa paligid mo. I was really scared that night dahil noong gabi lamang iyon kita nakita na nalasing ng ganun kalala.”

“Are you telling me the night when I was drunk.” Tanong niya na hindi maitatago sa tingin niya sa akin ang tila naguguluhan.

Tumango ako bilang sagot

“pero nagising ako na si Christina ang katabi ko.” Nagpakawala pa siya ng isang malalim na paghinga na tila nawawalan siya ng hangin sa baga. “Lance alam mo kung gaano ako namumuhi sa mga sinungaling.” Dagdag niya na hindi maitatago ang paghihinala sa akin kung nagsasabi ba ako ng katutuhanan.

Hindi ko na kailangan pang patagalin ang usapin naming ito. Nasimulan ko na kaya kailangan ko ng tapusin para maliwanagan na kaming pareho. Ito na ang pagkakataon ko. Para tuluyang maisarado ang tungkol kay Lucian at hindi na siya mag isip na anak ng ibang lalaki ang sarili niyang anak sa akin. Hindi man maganda ang kalalabasan atleast nasabi ko na. Nasa kanya na iyon kung paniniwalaan niya ako hindi.

ººº

FRANCES POV:

ººº

Hindi ko alam kung ano ang dapat kung maramdaman ngayong nalilinawan na ang lahat sa pagitan namin ni Lance. At higit sa lahat ay ang tungkol kay Lucian na kahit hindi niya na tapusin ang pagkukwento ay alam ko na ang ibig niyang sabihin. Pero paano? Wala akong maalala na may namagitan sa amin.

Pero sandali.. hindi kaya…

Umiling ako. Isa sa mga sumagi sa utak ko ang mga katagang binitawan niya kaninang sinita ko siya dahil gabi na siyang dumating.

“Kung sa pagsisisi lang ay oo. Nagsisisi ako na may nagyari sa amin ng ama ni Lucian. Na sana lumaban ako ng gabing iyon para wala sanang nangyari sa amin. Pero hindi ko pinagsisihan na sa gabing iyon binigay sa akin si Lucian. Hindi ko pinagsisihan na dinala ko si Lucian ng siyam na buwan kahit na ang walang kwenta niyang ama ay walang kaalam alam.”

Wala akong maalala sa mga nangyari sa amin pero lagi ko siyang napapanaginipan lalo na kapag inaalala ko kung may nangyari ba sa amin ni Patrice noong nalasing ako. Sa tuwing pilit kung inaalala ang nangyari sa amin ni Patrice ay si Lance ang nakikita ko sa mga eksenang sinasabi ni Patrice sa akin. Pero iyon pala ay totoo lahat ng mga kaganapan sa utak ko. Si Lance iyon at hindi si Patrice. Dahil sigurado naman akong hindi ko kailanman nagalaw si Patrice ng gabing iyon kahit na lasing na lasing ako.

Pero.. sumagi na naman sa isip ko ang ilan pang mga sinabi niya kanina na nakapagpabigat pa ng loob ko.

“Alam mo ba kung gaano kasakit na sa gabing iyon habang inaangkin ako ng ama ni Lucian ay iba ang nasa isip ng lalaking iyon. Ibang pangalan ang binabanggit niya habang ako ang kaniig niya. Alam mo ba kung paano paunti-unting hinihiwa ang puso ko noon dahil doon. Pero wala akong nagawa. Wala akong nagawa dahil mahal ko ang ama ni Lucian. Na kaya kong magsakripisyo para lang sa kaligayahan niya. Na sa kung saan siya sasaya noon kaya ko siyang suportahan hanggat masaya siya. Kahit na hindi ako ang dahilan ng kasiyahan niyang iyon.”

Kaya ba ang bigat din sa pakiramdam ko ng marinig ko ang mga iyon sa kanya. Dahil ako mismo ang pinagsasabihan niya ng mga katagang iyon. Hindi para sa ibang tao kundi sa akin talaga niya iyon pinapatama. Kaya ba galit na galit siya sa akin dahil doon? Dahil hindi ko maalala ang kawalanghiyaang sinasabi ko na ako mismo ang may gawa.

Sarili ko mismo ang kinamumuhian ko. Sarili ko mismo ang kinaiinggitan ko. At sarili ko mismo ang bumuo kay Lucian sa sinapupunanan niya. At ako mismo ang dahilan kung bakit muhing muhi siya sa akin dahil ako mismo ang muntik nakapatay sa baby namin noong nagdadalang tao palang siya.

Ngayon napagtagpi tagpi ko na kahit hindi na niya ituloy ang sinasabi.

Kay papa. Noong una pa lang ay alam na ng papa na akin si Lucian. Ako ang ama ng dinadala niya. Ang mga pahiwatig ng papa sa akin na hindi ko pinansin dahil napuot ako mismo sa sarili ko na ang akala ako mismo ang may gawa. Ang mga paalala ng papa sa akin na huwag kong ulitin ang pagkakamali niya noong hindi namin siya nakalakihan dahil sa hindi nila pagkakaunawan noon ng daddy.

Napuot ako kay Lance sa pagaakalang niloko niya ako dahil sa sinabi ni babaeng iyon. Napuot ako dahil nagpabulag ako. Pero sa pagkapuot kong iyon ay muntik ko ng nawala ang isang pang napa kaimportanteng tao at iyon ay si Lucian.

Hindi ko nga siya masisisi na mapuot siya sa akin dahil sa katangahan ko pero… hindi ko din maiwasan ang makaramdam ng galit sa kanya ngayon. Kung talagang gusto niyang itama ang lahat sana noon pa. Noon pa niya ipinaalala sa akin ng hindi ako magkaganito na mababaliw sa kakaisip kung bakit ang bigat bigat parin ng loob niya sa akin gayong wala naman akong alam na ibang nagawa maliban sa magpabulag sa pagmamahal ko noon sa babaing iyon.

Damn it.

Magkakahalong damdamin ang lumukob sa akin at hindi ko alam kung ano ba ang dapat kung unahing bigyan ng pansin.

Pero kumilos ako. Inalis ko ang mga kamay niya na nakahaplos sa pisngi ko. Di ko alam kung ano bang tingin ang ipinukol ko sa kanya ngayon dahil kahit ako ay hindi ko din mapangalanan. Ang tumatak sa isip ko ngayon ay ang katotohanang anak ko si Lucian. Akin si Lucian at hindi anak ng iba.

“F-frances…”

Umiling ako. “No.. Alam ko na. Hindi mo na kailangang ituloy ang mga kwento mo dahil napagtagpi tagpi ko na ang lahat.” Pigil ko sa kanya. Ayaw ko ng makaranig pa ng iba. Ayaw ko ng dagdahan pa niya ang pagsisinungaling sa akin. “At tulad ng sinabi ko sayo at alam mong kinamumuhian ko. Iyong pinagsisinungalingan ako at nagtatago ng mga katotohanan sa akin.” hindi ko mapigilang malangkapan ang boses ko ng galit. “Alam kong may kasalanan ako. At kahit na magsisi ako ngayon ay hindi ko na iyon maibabalik pa. Pero sana naitama ko pa ito ng mas maaga kung nagsabi ka sa akin ng totoo.” hindi ko mapigilang sumbat sa kanya.

“At gusto kong pasakitan ang sarili ko ngayon dahil sa kasalanan ko kay Lucian. Dahil ako mismo ang muntik nakapatay sa kanya. Pero wala akong kasalanan sa nangyari sa atin‚ dahil kung talagang ginusto mong walang mangyari sa atin ay wala akong magagawa mo noong tumanggi dahil lasing ako at wala akong ibang nasa isip noon kundi ang babaeng iyon.”

“Kaibigan kita Lance at alam mong mas paniniwalaan kita kaysa sa babaeng iyon kung nagsabi ka sa akin ng mas maaga at naitama mo ang maling akala ko noon. Iyong nagsabi ka sa akin bago pa man matabunan ng paghihinala ko sayo. Hindi ko sana magagawan ng masama si Lucian. Hindi ko sana masasaktan noon ang anak ko.” sa panunumbat ko ay hindi ko na mapigilang taasan ang boses ko sa katagang “ANAK KO.” dahilan para magising si Lucian na nasa gitna lang ng kama.

Nabaling ang tingin ko sa anak ko at sa pagbaling ko kay Lucian ay doon na tumulo ang luha ko. Agad kong dinaluhan si Lucian at kinarga ito.

“My baby.” Bulong ko sabay dinampian ng halik sa nuo nito. Kung hindi ko lang inaalala na masasaktan ko ang baby ko ay mahigpit ko itong yayakapin at ipadama dito ang pagmamahal ko.

Kahit hindi ko pa alam na anak ko si Lucian ay totoo ang damdaming lumago sa puso ko. Ang pagmamahal ko dito ay walang halong kasinungalingan. Hindi ako nakaramdam ng kahit na pagkadisgusto kahit na iniisip ko na iba ang ama nito at hindi ako.

Lukso ng dugo ang nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko ito. Kinakarga. Dahil iyon sa sarili ko itong anak kay Lance.

“Daddy is here, baby. Ako ang daddy mo.” Sabi ko na ikinatingin lang sa akin ni Lucian sa akin.

Hindi naiyak ng magising kundi tila naguguluhan lang ng makita siguro akong umiiyak.

Hindi ko mapigilan.

Walang kapantay na kagalakan ang nabuhay sa puso ko dahil sa katotohanang sarili kong anak si Lucian.

Gusto kong magtatalon sa tuwa. Gusto kong ipagsigawan ang kagalakan ko at ipakita iyon sa buong mundo.

Pero gusto ko ding magwala dahil sa ipinagkait sa akin ang karapatan ko kay Lucian.

Totoo naman ang sinabi ko. Kung hindi pinaabot ni Lance ng isang buwan pa ang namagitan sa amin ay hindi ko papaniwalaan ang babaeng iyon. Kahit siguro itulak niya ang babaeng iyo ay hindi ko ito dadaluhan kapag nalaman ko na buntis na ito dahil mapagtagpi tagpi ko ng hindi akin ang dinadala nito.

“P-paano?” Si Lance kaya nabaling ang tingin ko sa kanya. “Paano ko sasabihin kung hindi mo man lang iyon maalala ng magising ka. Dahil mas nagpabulag ka na sa babaeng iyon. Paano masasabing mas maniniwala ka sa akin kung… “

“Enough…“muli kong pigil sa sinasabi niya. “kung sinubukan mo noong sabihin sa akin noon.. hindi tayo aabot sa ganito ngayon.. hindi tayo hahantong sa pareho tayong nagsasakitan.” Sumbat ko. May karapatan akong magalit. Karapatan ko ang sumbatan siya dahil naglihim parin siya sa akin. “Enough, Lance. I got everything now.” Sabi ko pa na sinabayan ng tayo habang karga ko si Lucian.

“Saan mo dadalhin ang anak ko.”

Tinapunan ko siya ng isang makahalugang tingin kaya natigil ang paghawak niya sa braso ko.

“ANAK KO din siya at may karapatan ako kung saan ko siya gustong dalhin. At hindi mo ako mapipigilan.” Sabi ko na sinabayan na ng lakad palabas ng silid.

“Hindi mo pwedeng ilayo sa akin ang anak ko, Frances. Anak ko siya kaya hindi mo siya pwedeng ihiwalay sa akin.” Malakas niyang sabi dahilan para makaramdam ng pagkabalisa si Lucian na karga ko.

“Hindi ko sinasabing hindi mo anak ang anak ko, Lance. At hindi ko siya ilalayo sayo. Pero sa pagkakataong ito.. ako ang masusunod pagdating sa kanya. And Lucian will sleep in the gestroom with me. This room is all yours.”

“No, you can’t…”

Hindi ko pinansin ang pagpigil niya sa akin. Mabilis na nilisan ang silid at walang lingong likod na iniwan siya sa silid.

“Frances, hijo. Anong nangyayari?” Si Daddy na ngayon ay tamang paakyat ng hagdan na agad kaming nilapitan. “Hello baby Lucian..”

Tinapunan ko lang ng tingin ang daddy bago ko nilagpasan.

“Frances.”

Pagtawag nito sa akin pero di ko na pinansin. Pinagkaisahan nila ako. Pati si daddy ay pinagsinungalingan ako kahit na alam naman nito na galit na galit ako sa mga taong naglilihim sa akin.

At sila pa talaga. Sila pa kung sino ang mga taong pinagkakatiwalaan ko ng buong buo. Sila pa ang maglilihim sa akin ng isang napakamahalagang bagay sa akin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #20:

Typos and grammatical error ahead!!

ººº

LANCE POV:

ººº

Para akong naipako sa kinatatayuan ko habang nakatingin sa pintuang nilabasan ni Frances dala ang baby Lucian namin. Hindi naitago sa mga mata niya ang galit sa akin dahil sa paglilihim ko sa kanya tungkol kay Lucian. Alam ko naman na mali din ang inilihim ko iyon sa kanya simula palang. Gusto ko naman sanang sabihin iyon simula pa lang pero naunahan ako ng takot na baka magalit siya sa akin.

At mas lumalim at tumagal pa ang paglilihim ko dahil sa muntik pang pagkawala ni Lucian ng dinadala ko na siya. Kung noong una ay sinabi ko na may nangyari sa amin ay baka hindi na umabot sa puntong nagkasumbatan kami dahil kay Christina at naging kumplikado ang lahat.

Napakurap pa ako ng biglang sumulpot sa harapan ko si Tito Reallan dahilan para mas naging masagana ang pagtulo ng luha ko.

“Hijo.” agad itong lumapit sa akin at sinalo ako sa muntikan kong pagkatumba sa sahig. Doon ko naramdaman ang panghihina ko dahil sa naging sumbatan namin ni Frances.

“T-tito.” halos walang boses na lumabas sa bibig ko sa hina ng pagtawag ko dito.

“Sinabi mo na ba kay Frances ang totoo?” tanong ni tito Reallan habang umalalay pa sa akin paupo sa sofa.

Pagtango ang naging sagot ko. “I-ilalayo niya ang anak ko.” garalgal na saad ko habang pahikbing lumuluha.

“Shhhh. Calm yourself down.” nagpakawala pa ito ng buntong hininga na tila nabunutan ng tinik sa dibdib. “Kahit na ganun ang naging reaksyon niya ay hindi niya mailalayo sa iyo ang anak niyo. Nandito kami ng tito Kanye mo para matulungang maayos angb relasyon niyong dalawa at malinawan ang isip niya. Kilala mo naman ang kaibigan mo na hindi siya madaling magpatawad kahit na minsan may kasalanan din siya.” mahabang paliwanag ng tito Reallan. Alam ko iyon at iyon ang unang pinaalala sa akin noon ni tito Kanye. Na dapat habang maaga pa ay sabihin ko na kay Frances ang totoo dahil kapag tumatagal ang lihim ay mas bibigat ang galit ni Frances.

“P-paano ako kakalma tito. K-kinuha niya si Lucian at ayaw ibigay sa akin.”

“Nasa kabilang silid lamang sila hijo. Magpapahupa lamang iyon ng galit. Saka hindi lang naman siya sayo galit kundi sa amin din ng tito Kanye mo. Kung hindi niya siguro karga kanina ang anak niyo ay baka nakarinig na ako ng sumbat mula sa kanya.”

Nanginginig ang kamay kong naihilamos iyon sa mukha ko. Inaasahan ko naman na ganito ang kahihinatnan ng pagamin ko pero bakit ganito parin kabigat sa dibdib ko at takot na baka ilayo niya ang anak namin. Hindi ko kaya kapag nangyari iyon.

Ipagpapasalamat ko na lang dahil nandito sina tito Reallan na alam kong hindi din papayagang ilayo niya si Lucian sa amin.

Halos kalahating minuto din na wala ng ibang salita ang namagitan sa amin ni tito Reallan. Nakakabinging katahimikan ang namayani sa amin.

“Hayaan mo na lang muna si Frances, hijo. Kilala mo ang kaibigan mo na mas matagalan kayong magkakaayos kapag nagpumilit ka ngayong makipagkasundo sa kanya. Hayaan mo siyang siya mismo ang magpakumbaba at buuin ang pamilya niyo.”

Naging marahas ang pagtingin ko kay Tito Reallan dahil sa huling sinabi nito. Napalunok ako. Nawala ang tuluyan ang bigat ng dibdib ko na napalitan pagkailang. Hindi ko noong pinansin ang pagkailang ng malaman nila na may namagitan sa amin ng anak nila dahil sa naging galit ko kay Frances at nawala talaga iyon sa isip ko kahit na nagkaayos na kami pero…

Napakurap pa ako ng marinig ko ang mahinang pagtawa ni tito Reallan.

“Ngayon ka pa ba maiiliang hijo. Hmm, so cheer up.” Sinabayan ng pagtapik sa aking balikat. “Nandito kami ng tito Kanye mo. Susuporta sayo laban kay Frances. Bigyan nga natin siya ng leksyon sa paguugali niyang iyon.” at ang kaninang pagdradrama ko ay nawala na dahil sa pampagood vibes ni tito Reallan. “Kami ang bahala ng tito Kanye mo ang gumawa ng pagsisisihan niya.” saad nito sabay kindat pa.

Hindi ko na tuloy mapigilan ang mapangiti. Gumaan na ng tuluyan ang dibdib ko.

“B-baka lalo naman siyang magalit tito.” may pagdadalawang isip parin kong sabi.

“No! Hindi iyan mangyayari. Hindi niya hahayaang mawala ka sa kanya at agawin ng iba.” at dahil sa sinabi nito ay alam ko na ang ibig nitong sabihin. “Di ko nga alam sa batang iyan.. halata naman na may gusto sayo pero ang ikinaiinis namin ay pumatol siya sa babaeng iyon. Jusko.. Alam mo bang gusto kong ipatapon ang babaeng iyon noong una palang na nakita ko.” Mas naging maluwang at gumaan ang hangin sa loob ng silid dahil sa pagkukwento ni tito Reallan.

“Nagplaplano pa naman ako para paghiwalayin sila at hindi matuloy ang engagement nila. Pinigilan lang ako ng tito Kanye mo noong una. Mabuti na lang at nalaman mo ng mas maaga ang kahayupan ng malditang iyon. Kaso ang naging kapalit ay ang pagkakaibigan niyo na muntik pang ikinawala ng apo namin.”

Mas nangiti ako at nakalimutan na ng tuluyan ang naging bangayan namin ni Frances dahil nakita ko na ang side ni tito Reallan na minsan naikwento sa akin ni Frances na minsang may inaway si tito Reallan noong kabataan niya dahil may nanlalandi daw kay tito Kanye.

Nakakagood vibes ang ang kakwelahan ni tito Reallan.

“Hala. Bukas na lang ulit natin ituloy ang kwentuhan natin.’ kuway sabi ni tito Reallan matapos ang halos labing limang minutong pagkukwento nito. “Ang payo ko sayo na huwag mong pagkaisipin ang ugali ng kaibigan mo. Isipin mo na sa amin natulog ngayon si Lucian ng hindi ka mabagabag mag isa dito sa silid niyo.”

“Sige po tito. Maraming salamat sa mga paalala.”

“Para saan ba na magiging bahagi ka na ng tuluyan ng pamilya namin. Kaya Cheer up okay. See you again tomorrow.”

Tumango na lang ako na may kasamang pagkaway hanggang sa tuluyan na itong makalabas ng kwarto.

Tahimik akong bumalik sa pagkakaupo sa sofa. Kahit papaano ay talaga namang nabawasan ang pagaalala ko. Naging maluwang na din sa dibdib ko dahil wala na akong inaalalang lihim kay Frances dahil tuluyan na iyong nasaraduhan.

ººº

FRANCES POV:

ººº

Seryuso akong nakatingin kina papa at daddy ngayon habang nakaupo sila sa sofa ngayon dito sa guestroom kung saan kami natulog ni Lucian kagabi.

Halos umabot ng lima o sampong minuto ba ang katahimikang namayani sa pagitan namin dahil wala ni isa sa amin ang gustong magbukas ng usapin tungkol sa paglilihim nila sa akin.

Yeah! Hindi lamang ako kay Lance ngayon galit kundi pati rin sina papa at daddy dahil sa simula’t sapol ay kasama na sila sa paglilihim sa akin. Na kung sino pa man din ang pinagkakatiwalaan ko ay sila pa itong may malaking lihim sa akin.

Kaya naman galit ako sa kanila ngayon.

“Ehemm.” si daddy na tumikhim na siyang bumasak ng katahimikan na tila umabot na iyon ng isang daang taon sa tagal na walang nagsalita sa amin.

Kay daddy ako ngayon nakatingin.

“hijo.”

“Bigyan niyo ako ng magandang dahilan kung bakit pati kayo naglihim sa akin. Alam niyo na galit na galit ako sa mga taong sinungaling pero naglihim parin kayo sa akin.”

“Wala naman kaming balak ilihim sayo ang lahat hijo.” si papa ang sumagot sa naging tanong ko. “Saka may punto naman kami o ang kaibigan mo para maglihim sayo. Paano mo paniniwalaan na anak mo si Lucian sa simula pa lang kung hindi mo naman maalala na may nangyari sa inyo ng kaibigan mo. Ngayon ang tanong ko hijo. May naalala ka ba sa araw na may nangyari sayo ng kaibigan mo?” mahaba habang paliwanag ng papa na sinundan pa ng katanungan.

“Kung naisip na sabihin sa akin ni Lance sa simula pa lang ay siguro naman pilit ko iyong aalalahanin hanggang sa maalala ko. Saka kung hindi ko man maalala ay baka nagpatake ako check -up para lang makasigurado na hindi lang siya gumagawa ng kwento at baka mas maaga pa lang ay malaman ko na buntis na siya sa mga sandaling iyon. Nakalimutan niyo yatang doctor kayo papa.” Makatwiran kong sagot sa kanila.

Alam kong may kasalanan ako pero mas malaki ang kasalanan nila sa akin dahil inilihim nila sa akin ang isang napakaimportanteng bagay.

Hindi nakaligtas sa pandinig ko ang malakas na pagpapakawala ng paghinga ni papa dahil sa sinabi ko. Hindi nila ako masisisi dahil totoo lahat ng sinabi ko. Kahit balik-baliktarin man ay mas malaki ang naging kasalanan nila sa akin kaysa ang kasalanan ko kay Lance na minsang pagkakamali ko na siyang naging bunga ay ang anak namin. Pero masasabi ko na ang pagkakasala kong iyon noon ay hindi ko pinagsisisihan ngayon dahil dumating sa amin si Lucian.

“Hijo. Hindi mo naman kami masisisi dahil sa pakiusap ni Lance sa amin. Saka hindi mo din masisisi ang kaibigan mo dahil sa muntik noong pagkawala ni Lucian. Kaya nakikiusap kami sayo. Huwag mo ng malalimin ang alitan niyo ng kaibigan mo.” mahabang saad ni daddy.

“Pero kayo pa talaga ang naglihim sa akin.” hindi ko mapigilan ang magtaas ng boses sa kanila.

“Frances.” si papa na napatayo dahil sa pagtataas ng boses ko sa kanila. Kuyom ang kamao na alam kong hindi nagustuhan ang inasal ko.

“Wahhhhh. Hu hu hu hu.” si daddy na parang batang umatungal ng iyak. Halos sabay pa kaming napatingin ni papa kay daddy sa bigla nitong pagiyak.

“My Love. Shhhh. It’s okay.” agad namang dinaluhan ng papa si daddy at niyakap ito pero lalong mas humagulgol na iyak si daddy dahil doon.

Hindi ko tuloy mapigilan ang pangunutan ng nuo. Halata naman na umaakting lang si daddy para hindi na ako magalit pa. Nailing na lang ako habang naghihintay sa susunod na gagawin ng daddy para lamang makaiwas sa galit ko.

“Hindi na nga bata ang baby ko. hu hu hu.” panimula ng daddy na may kasama talagang pekeng pagiyak. Sinabayan pa ng paghikbi ito para lang kapanipaniwala.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga. Nanatili lamang ako sa kinatatayuan ko at pinanuod ang akting ng daddy.

“Pinalaki ko silang dalawa ng kambal niya. Hu hu hu. Kahit mag isa lang ako noon ay hindi ako nawalan ng lakas ng loob na buhayin sila. HuHuHu.. Ginawa ko ang lahat noon. Nagtiis ako dahil mahal na mahal ko sila.. Hu hu hu.. Pero ngayon.. Wahhhhhh.” At talagang kinarir ng daddy ang akting niya na may kasama ng luha sa mga mata.

“My Love. It’s okay. Ginawa mo naman lahat para sa kanila noon..”

“Oo.. Ginawa ko lahat noon para sa kanila.. pero ngayon,.. Hu hu hu.” patuloy lang sa pagiyak ang daddy habang inaalo naman siya ng papa. “Galit na sa akin ang baby ko. Hu hu hu..”

“Kaya nga my Love.. Alam ko kung paano ka naghirap noon dahil sa pagkakamali ko.” pasigunda naman ng papa na halata ng pinagtutulungan na ako. Magsasalita na sana ako ng magpatuloy sa pagsasalita ang papa. “Alam ko na napakalaki ng pagkukulang ko sa inyo. Nawalay kayo sa akin ng matagal at pinagsisihan ko ang mawalay sa inyo.”

“Hu hu hu… Love.. Ayaw kong lumaki ang apo natin na hindi kumpleto ang pamilya niya. Ayaw kong maulit ang nakaraan noon na nagalit sayo si Frances dahil sa pagiwan ko sa iyo ng walang magandang paalam. Ayaw kong mangyari na sa paglaki ni Lucian ay magalit siya sa ama niya dahil inilayo siya sa mommy niya. Hu hu hu.. Saka Love.. paano kung.. Paano kung..”

Natigilan ako dahil sa mga sinabi ng daddy. Kahit na alam ko na pagdradrama lang ang pagiyak nito ay may punto ang daddy sa mga sinasabi niya.

“My Love.. huwag kang mag isip ng ganyan. Alam ko ang nasa isip mo..”

“Wahhhh… Hu hu hu.. Love.. Ayaw kong lumaki ang apo natin na may bagong pamilya ang mommy niya dahil inilayo siya ng daddy niya.. My Love.. Paano kung mainlove si Lance sa iba at magkaroon ng mga kapatid sa labas.. Hindi ko yata iyon.. hu hu hu.”

Mas nangunot ang nuo ko sa mga sumunod na sinabi nila. Si Lance.. Msgkakaroon ng bagong pamilya kung ilalayo ko si Lucian sa kanya. Ang layo naman yata ng narating ng imahinasyon ng daddy.

“Hindi niyo ako madadaan sa kadramahan niyo dad, papa.” hindi na ako nakatiis na putulin ang kadramahan ng daddy na sinabayan naman ng papa.

“Baby.”

“Hindi na ako bata, dad kaya itigil niyo na ang pagtawag sa akin ng ganyan. Hsaka pwede banb huwag niyong ilihis ang usapin.” may gigil na sabi ko sa kanila. Hindi sa galit ko dahil sa pagsisinungaling nila kundi sa sinabi nilang magkakaroon ng bagong pamilya si Lance.

Never.. Hindi ko hahayaang magkaroon ng kapatid sa labas ang anak namin.

“Waaahhhh. hu hu hu,.. Love.. nahihilo ako. Ugh.. Hindi ko yata kayang dalhin ang galit ng baby ko sa akin.. Hu hu hu.”

“C’mon. Hayaan mo na muna siya my Love. Huwag mong dibdibin ang galit ng anak natin baka kung mapaano ka.” sabi naman ng papa na umalalay pa kay daddy patayo. “Lets go. May gamot ako sa silid. Uminom ka na muna ng gamot.”

Gusto ko pa sana silang pigilan pero naging mabilis ang kilos nila palabas ng guestroom. Kuyom ang kamao ko na nakasunod ang tingin sa kanila hanggang sa tuluyan na silang naglaho sa panging ko.

“Ugh.’” marahas ang pinakawalan kong paghinga na sinundan ng lakad paupo naman ng sofa. Hindi yata’t iniwasan nila ang panunumbat ko sa kanila. At ako naman ay nagpadala lang sa kadramahan nila.

Hindi ko tuloy nailabas ng tuluyan ang galit ko bagkus nadagdagan pa ng pagkainis dahil sa huling mga sinabi ng papa.

“Huh!. Hindi ko hahayaang magyari iyon. Hindi ko bibigyan ng ganung buhay ang anak namin. Hindi ko siya ilalayo sa mommy niya kung iyan ang iniisip nina papa.” mahinang usal ko na sinabayan ng paghilamos ng mukha ko.

Nadagdagan pa tuloy ako ng pagkabalisa.

ººº

Marahas na ang naging pagkatok ko sa pintuan ng silid ko kung saan si Lance ng wala akong makuhang sagot mula sa kanya.

Tanghali na pero hindi ko pa siya nakita simula kaninang umaga matapos kung makausap sina papa na hindi naman naging maganda ang kinalabasan dahil sa pakulo ng daddy.

“Lance open the door. Tanghalian na hindi ka pa ba lalabas diyan. Hindi ka man lang ba nag aalala kay Lucian at nagkukulong ka ngayon dyan sa loob?” malakas na pagalit na tawag ko sa kanya.

“Wala diyan ang kaibigan mo.” si papa ng malingunan ko. Kampanteng nakasandal sa pader ng silid ko.

“Anong ibig niyong sabihin papa?” at kailan pa siya lumabas ng hindi man lang sinusulyapan ang anak niya. Iyon sana ang gusto ko pang idagdag pero sinarili ko na lang. “Nevermind. Tapos na ba ang pagdradrama niyo ng daddy?” kuway tanong ko ng maalala ko ang nagyari kanina.

Tumikhim ang papa na halatang umiwas ng tingin sa akin pero di naman umalis sa pagkakasandal ng pader.

“Hindi sa kinakampihan ko ang kaibigan mo hijo. Hindi din sa kinakampihan kita dahil alam kong mali din ang paglilihim nito sayo. Pero hijo.. Bigyan mo ng ng wakas ang nakaraan dahil inamin na ng kaibigan mo ang lahat para hindi na humaba pa iyon at malugmok lang kayo sa isang pagkakamali lamang. Bigyan mo ng daan ang kasalukuyan habang hindi pa tuluyang lamala pa ang lahat.” mahaba nitong saad na hindi binigyan daan ang gusto ko sanang pagpapatigil sa sinasabi nito.

“Hijo. Nagdrama man kanina ang daddy mo kanina ay katutuhanan naman lahat ng sinabi niya at may posebilidad na mangyari din ang ilan sa mga iyon. Gugustuhin mo bang lumaki si Lucian na hindi maganda ang relasyon niyong mga magulang niya. Saka hahayaan mo ba at gugustuhing magkaroon ng bagong pamilya ang kaibigan mo at maiwan lang sa pangangalaga mo si Lucian. Hijo.. Sana huwag mong hayaang maulit ang pagkakamali ko na hindi niyo ako nagisnan sa paglaki niyo. Alam mo kung paano mo ako pinahirapan noong makuha ang pagpapatawad mo. Gugustuhin mo bang ganun din ang kalalabasan ni LUcian kapag nagkaisip na siya?” mahaba haba nitong paliwanag na may kasamang payo.

“Pinagsabihan ko si Lance noon na huwag patagalin ang lihim tungkol kay Lucian. Sa simula pa lang ay sinabi ko na iyon sa kanya. Nanatili lamang akong tahimik dahil sa pakiusap niya. At alam mo naman ang galit niya noon sayo ng muntik nawala si Lucian dahil sa kapabayaan mo. Hindi mo siya pinaniwalaan sa simula pa lang kaya hindi mo siya masisisi. At totoo ka naman sa sinabi mo na sana nga sa una pa lang ay nasabi na sayo bago pa umabot sa puntong nagkakagulo na ang lahat. Pero hijo.. Naisip mo ba ang sakit sa side ng kaibigan mo sa panahong may nagyari sayo na wala ka man lang maalala. At ang kaisipang siya ang kaniig mo pero pangalan ng babaeng iyon ang lumalabas sa bibig mo.”

Natigilan na naman ako dahil doon.

Oo, nasabi na sa akin iyon ni Lance. At nakaramdam nga ako ng bigat sa loob ko habang naririnig iyon mula sa kanya.

Damn me.

“Saka, alam ko kung paano mo isinumpa ang ama ni Lucian noong hindi mo pa alam na ikaw ang tunay niyang ama. Na gusto mo siyang bigyan ng leksyon at iparamdam dito ang paghihirap ng kaibigan mo. Tama ako hindi ba? Tama ako.. pero sa mga panahong iyon, hinayaan ba ni Lance na murahin mo ang sarili mo? Hindi, dahil ipinagtanggol ka parin niya kahit na ganun ang nagyari sa inyo. Na sa tuwing pagsasalitaan mo ng masama ang ama ni Lucian ay nandoon siya para sabihin sayo hindi ganun ang ama ng anak niya.”

Napalunok ako.

Tama na naman ang papa. Na sa tuwing nagbibitaw ako ng masama tungkol sa ama ni Lucian noon ay nandoon si Lance para itama na hindi masamang tao ang ama ni Lucian. Na sa pagtatanggol niyang iyon ay naging dahilan para magkaramdam ako ng galit sa ama ni Lucian na sa akin pala iyon mismo naipapatama.

Marahas ang naging paghinga ko. Kuyom ang kamao at naisuntok iyon mismo sa saradong pinto sa harapan ko.

“Kaya hijo. Bago pa tuluyang mawala ang pagmamahal sayo ng kaibigan mo, ayusin mo na ang lahat. Huwag mong hayaang tuluyan ka niyang kalimutan.” Paalala ng papa at doon na naman sumagi sa utak ko ang sinabi niya ng magaway kami bago ko pa malaman ang lahat.

“Sana ito na ang huling pagkakataon na pagusapan natin ang ama ni Lucian.. dahil sinisimulan ko na siyang kalimutan .

“No.” iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko sa lahat ng mga sinabi ng papa.

“Iyon na nga hijo. Kaya subukan mong ibaba ang pride mo para sa kniabukasan ng magiging pamilya mo bago pa mahuli ang lahat.” kumilos ang papa palapit sa akin at tinapik ako sa balikta. Nakipagsukatan pa ng tingin sa akin bago ito humakbang palayo sa akin at tuluyan akong iniwan.

Naiwan akong walang ibang maapuhap na salita o bagay na dapat kung gawin sa lahat ng nasabi ng papa. Pero isa lang ang naiwan sa utak ko. Iyon ang ang kataga ni Lance na sisimulan na niya akong kalimutan.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #21:

Typos and grammatical error ahead!!

ººº

LANCE POV;

ººº

“I really miss you , baby.” hindi ko mapigilan ang pupugin ng halik sa mukha ang baby Lucian ko dahil sa umaga ko na lang ito nakakasama sa tuwing wala si Frances dahil nasa opisina siya nito. Iniiwan niya at ibinibilin kina tito Reallan si Lucian para alagaan at sinabihan na huwag daw akong hahayaang masulo ang baby namin baka may balak daw akong tumakas at dalhin si Lucian sa malayo. Wala naman akong balak na ganun. At kung meron man sana noon pa na hindi pa niya alam na anak niya si Lucian.

“Pasensya ka na talaga hijo sa asal ng kaibigan mo. Ayaw lang talaga niyang mawala kayo kaya ka niya pinabantayan sa amin. Pero huwag kang mag alala. Hindi parin natin hahayaang hindi siya mabigyan ng leksyon dahil sa tigas ng ride niya.” si tito Reallan na nagdala sa akin kay Lucian.

Ngumiti ako. Hindi ko man katabing matulog si Lucian sa gabi ay nakakasama ko naman ito maghapon habang wala si Frances. Hindi na mabigat sa dibdib ko ang hindi siya makasama magdamag. Nasanay naman ako sa simula palang dahil sa kabilang silid siya natutulod kasama ang yaya niya sa condo unit ni Frances ng doon pa lang kami nakatira.

Saka hindi na ako nag aalala ngayon dahil wala na akong inililihim pa at nasa panig ko ang mga magulang niya.

“Okay lang iyon, tito. Pasalamat nga dapat ako sa inyo dahil nandito kayo para tulungan ako.” magaan sa loob kong sagot kay tito Reallan habang nilalaro ang baby Lucian ko.

“Hindi lang para sayo ang ginagawa namin. Para din sa apo namin dahil ayaw naman namin na lumaki siya at magkaisip na hindi maganda ang relasyon ng mga magulang niya.” nakangiti ding sagot ni tito Reallan. “by the way.. Napagisipan mo na ba ang plano namin ng tito Kanye mo.’

“Huh.. Pero..”

Naging tabingi ang naging pagngiti ko dahil doon. Hindi pa nga sumasagi sa isipan ko kung tatanggapin ko ba ang alok nila. Saka wala na akong balak pang gumawa ng bagay na ikakagalit niya sakin. At nasabi ko na rin sa huli naming paguusap ay kakalimutan ko na ang tungkol sa kanya at ng makamove on na ako. Hindi ko gugustuhing kumapit sa nararamdaman ko noon sa kanya dahil ayaw ko ng magkaroon ng iba pang dahilan ang pagiging malapit namin. Ipinagpapalagay ko na lang kay Lucian ang pagiging malapit namin. Alang ala kay Lucian na lang at hindi ko na dapat pang mahaluan ng iba pang damdamin.

Totoo iyon sa loob ko ng sinabi kong sisimulan ko na siyang kalimutan. Mahirap man siguro pero kakayanin ko iyon. Nabigyan lang ng ibang kahulugan nina Tito Reallan ang pagiging protektive sa akin noon ni Frances. Napatunayan ko naman na minahal ni Frances si Christina kaya nga hindi niya napapansin na nagbago na nga ang pakikitungo ko sa kanya. Na nahaluan noon ang ibang damdamin ang pagkakaibigan namin.

Kung wala siguro si Christina noon ay baka matagal ng nagkaroon ng lamat ang pagkakaibigan namin dahil sa damdaming lumago sa puso ko. Kaya kahit papaano ay may maganda ding naidulot ang pagdating ni Christina noon dahil natakpan ang pagmamahal ko sa kanya hindi bilang isang kaibigan. Kaya lang mas naging kumplekado ang lahat ng malaman niya iyon at nadagdagan pa sa pagdating ni Lucian. Pero hindi ko kailanman pimagsisihan ang pagdating ng anak ko. Dahil siya na ngayon ang pinagkukunan ko ng lakas para makayanan ang bawat pagsubok na dumating sa amin.

“Hayaan niyo na lang si Frances tito. Alam ko naman na huhupa din ang galit niya. Hindi man ngayom ay siguro naman na hindi magtatagal iyon dahil nasa amin na si Lucian.”

“Pero…”

“Hindi ko na hinahangad na mas may hihigit pa sa pagkakaibigan namin tito. Tama na ang minsan kong pagkakamali. Tama na ang minsang nahulog ang loob ko sa kanya. Ayaw ko ng madagdagan iyon.”

“Hijo. Hindi mo na ba mahal ang kaibigan mo?” nasa tinig ni tito Reallan ang pagkadismaya dahil sa sinabi ko.

“Minahal ko si Frances noon tito, oo. Pero..” napalunok ako at binawi ang tingin kay tito Reallan para hindi makitang nagsisinungaling lamang ako. “Pero.. nawala na iyon simula ng malaman kong dinadala ko na si Lucian sa sinapupunan ko.”

Kapansin pansin ang pagpapakawala ni tito Reallan ng isang malalim na paghinga kahit na hindi ako deretsong nakatingin.

“Siguro nga hindi ganun kalalim ang pagmamahal ko sa kanya noon kaya agad iyong nawala.” pagpapatuloy ko para hindi na nila ipagpilitan ang nais nila.

Kung talagang may nararamdaman sa akin si Frances ay siguro naman ay siya mismo ang gagawa ng paraan para para hindi kami mawala sa kanya. Pero hindi ko iaasa lang sa kanila ang magiging takbo ng buhay ko. Ng buhay namin ni Lucian.

“Masaya na akong nasabi sa kanya ang katutuhanan tito. Sapat na iyon sa akin. Sapat ng mahal niya ang anak namin.” Pagpapatuloy ko habang patuloy ako sa paglalaro ng maliliit na kamay ni Baby Lucian. “Kaya sana tito. Hayaan na lang natin si Frances.”

“Lance.”

“Masaya ako na naging bahagi si Frances ng buhay ko tito. Sapat na iyon sa akin. Hindi na ako maghahangad ng hihigit pa doon.”

Napalunok ako. Napatitig kay Lucian na ngayon ay nakatingin na din sa akin. Pakiramdam ko ay nakikisimpatya din sa akin ang baby ko.

“Si Lucian na ngayon ang nagbibigay sa akin ng lakas, tito. At siya na lang ang dahilan kaya naiintindihan ko parin si Frances. At nasabi ko na kay Frances na sinisimulan ko na siyang kalimutan. Kaya gusto ko ng itigil ang lahat. Kahit na hindi ko mapuputol ang ugnayan namin ni Frances dahil kay Lucian na siyang nakapagugnay sa amin. Pero hindi ibig sabihin nun ay hindi na kami makakapagbagong buhay. May sarili kaming mga buhay at hindi ko na nais makialam sa buhay na gustong tahakin ni Frances.” mahaba kong paliwanag.

“Nakapagpasya na ako tito. Kahit na mahirap at mabigat sa loob ko na iwan sa kanya si Lucian ay alam ko na naman na hindi niya papabayaan ang anak namin. At nandito din kayo para kay Lucian kaya panatag ang loob kong iwan siya sa inyo.”

“Hijo, maghunusdili ka. Hindi sagot ang paglayo mo sa gusot niyong magkaibigan. Isipin mo ang anak mo.”

“Hindi naman ako lalayo tito. Hindi ko lang kayang makisama pa sa iisang bubong kay Frances. Hindi naman makakapayag si Frances na isama ko si Lucian kung sakaling lilipat ako. Kaya ako na lang ang magsasakripisyo.”

“Hijo naman. Hindi iyan ang sulosyon sa lahat. Hindi naman madalas mamalagi dito ang kaibigan mo dahil sa trabaho niya kaya mapapanatag ka parin na hindi kayo madalas magkita. Sige, kung talagang gusto mong kalimutan si Frances ay hindi ka na namin pipilitin makipagayos sa kanya pero huwag mong iiwan si Lucian, hijo. Huwag mong hayaang malayo sayo ang anak mo?”

Napatitig ako kay tito Reallan. Ang mga matang nakatitig sa akin ng nagsusumamo na huwag kung ituloy ang balak ko.

“Hijo, ayaw kong maulit ang nakaraan na nawalay ang mga anak ko sa ama nila. Mahirap hijo. Huwag mong isakripisyo na mawalay sayo ang anak mo dahil lang sa kagustuhan mong makaiwas kay Frances. Sinasabi ko sayo, hindi iyan ang sulosyon para doon. Hindi iyan makakatulong.”

Basag ang pundasyong ng pagpapasya ko dahil sa pangungumbinsi sa akin ni tito Reallan. Kusang tumulo ang aking mga luha ng ibaling ko ang paningin ko kay baby Lucian.

Nayakap ko ang baby ko. “Mahal na mahal kita, baby. Mahal na mahal ka ni mommy.” mahinang saad ko sa pagitan ng pagiyak ko. Hindi ko alam kung ilang minuto akong umiiyak habang nasa mga bisig ko si Lucian. Hindi naman ako iniwan ni tito Reallan hanggang sa mahimasmasan ako.

Hindi na ako umimik pa. Wala na akong maapuhap na sasabihin pa dahil katotohanan lahat ng mga sinabi at pagpapaalala sa akin ni tito Reallan.

Ayaw kong maging madamot sa anak ko para lang makaiwas kay Frances. Kaya kahit na gusto kong lumayo para mabilis sanang makalimot ay tuluyan ng natibag ang plano kong iyon. For the sake of Lucian. Ako ang magtitiis para sa kanya.

Hindi man siguro ngayon o bukas pero umaasa ako na sana balang araw ay tuluyan na siyang mawala ang pagmamahal ko sa kanya.

ººº

Napatitig ako kay Frances ng makasalubong ko siya sa may hagdan. Pababa ako habang siya ay paakyat karga niya si Lucian na agad na itinaas ang kamay na gustong magpakarga sa akin.

“H-hi. K-kumusta ang buong araw mo?” pilit kung kinalma ang sarili ko na huwag akong panghinaan ng loob na harapin siya. Nilaro nadin ang kamay ni Lucian na pilit gustong lumipat sa akin sa pagkakarga. “Ipinasyal ko kanina si Lucian kay lolo Alejandro. Lucian really like lolo.” Pagkukwento ko pa kahit na hindi ako siguradong magiging interesado siya.

Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa akin na tila sinusukat kung ano ang ibig sabihin ng ikinikilos ko sa pakikipagusap sa kanya na tila walang alitan ang nangyari sa pagitan namin.

“Can I?” tanong ko pa na himihingi ng pahintulot na kargahin si Lucian.

“Here.” Hindi naman ako nabigo. Napaskil ang ngiti sa mga labi ko dahil epektibo ang pakikipagusap ko ng maayos sa kanya.

“Thank you. By the way. Kumain ka na ba? Baka inabuso mo na naman ang sarili mo sa trabaho at nakalimutan mo na namang kumain sa tamang oras.” sinubukan kong langkapan ng panunumbat iyon tulad ng lagi kong ginagawa noong magkaibigan parin kami at hindi pa naging kumplikado ang lahat.

“What is that for?”

“Huh! What do you mean? I always scold you then sa tuwing hindi ka kumakain sa tamang oras. Kapag lagi kang nababaon sa trabaho mo.” Pilit kong ginawang natural ang pakikipagusap sa kanya na tila walang alitan sa aming dalawa. Kung ito lang ang tanging paraan para tuluyang mawakasan ang alitan namin. “Tama ako diba. Hindi ka na naman kumain ng tanghalian kanina. Mmmm, lets go. Ipaghahanda kita. Maagang nakapagluto ng hapunan si mama bago siya umuwi sa bahay.” Sabay hawak ng isa niyang kamay.

“Careful. Baka lumiyad si Lucian.” Sabi niya sabay alalay ng isa niyang kamay niya sa likod ni Lucian. At ang naging ayos namin na kung titignan na sa malayo ay para na kaming nakayakap sa isat isa.

“Okay.” binitawan ko ang kamay niya saka ako bahagyang lumayo sa kanya at umalalay sa likod ni Lucian. “Lets go.” iwinaksi ko ang pagkailang na naramdaman ko kanina. Hindi ako magtatagumpay kung magpapaapekto parin ako sa kanya. Kailangan ko talagang ilayo siya sa sestema ko para hindi na kami parehong mahirapan.

“Mauna na kayo. Magbibihis lang ako.” Sabi niya. Tumango lang ako at hindi na nagsalita. Nilagpasan na kami ni Lucian paakyat at deretso sa silid na ginagamit nila ni Lucian. Nagpakawala muna ako ng isang malalim na paghinga bago ko ipinagpatuloy ang pagbaba naman ng hagdan.

Siya namang makasalubong ko si tito Reallan na may ngiti sa mga labi. Nagpapakita na nagustuhan ang hindi pagiwas ni Frances sa akin.

“Just keep it up, hijo. Walang mawawala saiyo kundi maibabalik mo lang ang pagkakaibigan niyo ni Frances.”

Tumango na lang din ako bago kami nilagpasan. Nagpatuloy ang pagtungo ko ng kusina. Hindi ko naman ako kumilos para ipaghanda siya dahil karga ko parin si Lucian. At hindi din ako sigurado kung bababa ba talaga siya upang kamain.

Ilang minuto din ang lumipas ng mabungran namin siya ni Lucian na papasok ng kusina. Agad akong tumayo sa kinauupuan ko para salubungin siya.

Kinuha niya sa akin si Lucian. Hindi na ako nagsalita pa. Kumilos na para ipaghanda siya ng makakain. Dati ko naman siyang ipinaghahanda noon. Lagi pa nga siya sa condo unit ko siya kumakain kapag gabi na at magpapalipas ng oras doon ng ilan pang mga oras bago bumalik sa sariling unit.

Kaya hindi na iyon bago para sa akin. Ang gagawin ko na lang ay ang kumilos ng natural at ipakita sa kanyang walang pinagbago sa pagkakaibigan namin.

Nakisama naman sina tito Reallan na huwag ng sumabay sa amin dahil gusto na din nilang maibalik ang dati naming pagkakaibigan.

ººº

FRANCES POV:

ººº

“Please.” napatitig ako kay Lance dahil sa ikinikilos niya.

Nagulat pa ako kanina ng makasalubong ko siya sa may hagdanan at tinanung kung kumusta ba ang buong maghapon ko na sinamahan pa ng tanong kung kumain ba ako sa tamang oras. Pakiramdam ko kanina ay bumalik kami sa dati na parang walang alitan sa pagitan namin.

I really miss the old time that we spent together. At ngayon ay parang ibinabalik niya ang dati naming samahan.

“No.” tanggi ko sa pakiusap niyang lumipat na kami ng silid ni Lucian. Bumalik sa silid ko kung saan siya ngayon namamalagi.

“Ehhhhh. Lagi naman tayong magkatabi noong matulod. Ano ang bago ngayon.”

At teka nga. Hindi yatat ginaya niya lang noon ang sinabi ko ng tumatanggi siyang sa iisang silid kami matutulog kasama si Lucian.

“I already pack your things back in your room, kaya hindi ka na makaktanggi. Lets go baby, need to change your clothes.” at bago pa man ako makapagsalita ulit ay nakuha na niya sa akin si Lucian papasok ng silid.

Naiiling na napasunod na lang ako sa kanila. Hindi naman ako nakatanggi dahil naging magaan na din sa pakiramdam ko ang muling maibalik ang dati naming samahan.

Sige, susubukan ko. Huwag na lang siya ulit magsinungaling sa akin dahil hindi ko na siya patatawarin sa pangalawang pagkakataon.

“Nga pala. Balak kung pumasok na ulit sa trabaho ko.” kuway pagbubukas niya ng usapan matapos niyang mabihisan at mapatulog si Lucian.

“At sino ang magaalaga kay Lucian?”

“Pwede ko naman siyang dalhin sa opisina. May maluwang naman doon para maalagaan parin natin siya. Bakit ayaw mo ba? Ayaw mo ba siyang ipakilala o makilala ng iba na anak mo siya?” at bigla siyang nagseryuso habang sinasabi iyon. Nagpakawala pa siya ng isang malalim na paghinga na ngayon ay nakatingin na sa akin at naghihintay sa isasagot ko.

“Magusap na tayo ngayon. Linawin na natin ang alitan natin. Nakikiusap ako Frances.” pagpapatuloy niya. “Alam kong ako ang unang lumamat ng pagkakaibigan natin dahil minahal kita pero n-noon iyon. Tuluyan ng nabura iyon.”

Napatitig ako sa kanya ng deretso niya iyong sabihin. Kunot ang nuo ko na para bang may mali sa mga narinig ko. Pero ano ba ang inaasahan kong marinig ngayon.. Gusto ko bang marinig na nanatili ang pagmamahal niyang iyon sa akin? No! Hindidapat iyon ang isipin ko.

“Hindi na natin mabubura ang minsan nating pagkakamali. Pero kaya nating itama ang minsan nating hindi pagkakaunawaan. Hindi na mababago na dumating na si Lucian sa atin at tulad ng sinabi ko sayo nun na hindi ko pinagsisisihan ang pagdating ng anak natin. At dahil kay Lucian ay tuluyan ng nabura ang damdaming lumago noon sa puso ko para sayo. Kaya sana maibalik natin ang dati nating pagkakaibigan. Isipin natin na isang napakagandang regalo si Lucian para sa atin at gawing dahilan para hindi na tayo magaway pa.”

“Yeah!.” tanging sagot ko. Balak ko na din namang ayusin ang alitan namin pero kumukuha lang ako ng tamang pagkakataon pero hindi na din pala kailangan. Dahil siya na mismo ang nagbukas ng usapan patungkol doon.

“Tama ang daddy mo. Hindi ko kailangang lumayo para sa ating dalawa. Hindi iyon ang sulosyon para maibalik ang pagkakaibigan natin. Kailangan lang na natin ang magpakumbaba kung talagang nais nating maayos ang lahat.”

Nagsukatan pa kami ng tingin matapos siyang magsalita. Walang ibang salita ang lumabas sa mga labi namin na tanging ang mga mata na lang ang nangungusap.

“Sorry.” halos sabay naming saad matapos ang halos isang minutong katahimikan. Kusang kumilos ang mga kamay namin para humawak sa isat isa. Hanggang sa kulong na siya ng yakap ko at tuluyan ng magkapatawaran.

ººº

“Saan ka pupumta?” tanong ko kay Lance isang umaga.

Mabilis na lumipas ang mga araw simula ng makapagusap kami ng maayos at heto kami ngayon, bumalik na sa dati ang samahan namin.

“May usapan kami ni Patrice ngayon.” nakangiti niyang sagot bago ipinagpatuloy ang pagsuklay ng buhok niya.

“Si Patrice na naman. Nadadalas yata ang pagsama mo sa isang iyon.”

“Hindi naman, kasama din namin ngayon si Derek.”

“Huh! Kasama niyo ang doctor na iyon?” pang uulit ko.

Bumalik na nga ang pagkakaibigan namin at ngayon ay naging open na siya sa pakikipagkita sa ibang lalaki. Hindi ko naman siya pwedeng pigilan sa mga gusto niyang maging kaibigan.

Hindi na tulad noon na palaging dumadaan sa akin pagkilatis ang gustong mapalapit sa kanya. Naging mahigpit ako sa kanya. Naging over protective ako sa kanya. At isa na siguro iyon sa naging dahilan kaya siya nagkagusto sa akin noon.

Pero tama ba ang pagpapaubaya ko ngayon. Hindi ko na ba siya proprotektahan sa iba. Paano kung magkamali siya at…

Naipilig ko ang ulo ko dahil sa naisip ko. No! Hindi naman pabaya si Lance. Kilala ko siya at alam kong kaya niyang ingatan ang sarili niya.

“Oo, gusto mo din bang sumama?” kuway tanong niya.

“May mahalaga akong meeting ngayon kaya hindi ako makakasama.” totoong sagot ko kahit na gusto ko ding samahan siya.

“Ganun ba. Nandito naman sina mama at ang daddy mo kaya mapapanatag tayong iwan si Lucian sa kanila.”

“Huwag ka lang gagabihin, kung gagabihin ka ay tawagan mo ako ng masundo kita.”

“Sige, saka kasama ko naman si Patrice. Magpapahatid na lang ako kay Derek kapag ginabi kami.”

“Ikaw ang bahala. sige na, mauuna na ako.” paalam ko sa kanya na kahit gusto kong hintayin na siya ang unang lumabas. Gusto ko siyang ihatid kung saan ang meeting place nila pero naunahan na ako katutuhanang hindi ko na dapat iyon gawin pa. Iiwasan kong maging protective sa kanya para hindi na muling mahulog ang loob sa akin.

“Sige. Magingat ka. Huwag kang papalipas ng gutom.” paalala niya sa akin.

“Oo na. Ayaw kong masermunan.” kaway na lang ang isinunod ko kahit na hindi na ako lumingon sa kanya. Pero bakit ang bigat ng mga hakbang ko na tila ayaw ko pang umalis sa kaalamang kikitahin niya ang doctor na iyon.

Anong problema sa akin bakit nakakaramdam ako ng pagkairita sa kaalamang may ibang lalaking mapapalapit sa kanya maliban sa akin.

“Mauuna na ako, dad. Pakibantayan na lang si Lucian para sa amin. May pupuntahan din kasi si Lance ngayon.” bilin ko kay daddy ng makasalubong ko ito sa may sala.

“Huwag kang mag alala sa anak niyo hijo. Kami na ang bahala sa kanya.”

“Thanks dad.”

“Pero hijo. Hahayaan mo na lang ba ang kaibigan mo na mapalapit sa iba?” kuway tanong ng daddy na seryusong nakatingin sa akin. “Hanggang kaibigan lang ba talaga ang turing mo sa kanya. Handa ka bang pakawalan siya at magkaroon ng bagong pamilya?”

Kunot ang nuo ko dahil sa mga sinabi ng daddy. Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga.

“Wala ng nararamdaman sa akin si Lance, dad. Saka, may sariling isip si Lance. Na alam kong alam niya kung ano ang makakbuti sa kanya. Hindi ko siya pakikialaman sa didesyon niya basta’t hindi iyon makakasama sa kanya at sa anak namin.” seryuso ko ding sagot pero may bahagi ng pagkatao ko na tutol sa mga iyon.

May bahagi na ayaw kong magkaroon siya ng ibang pamilya maliban sa amin ni Lucian pero… kailangan ko ba talagang isali ang sarili ko. Si Lucian lang ang naguugnay sa amin at wala ng iba pang damdaming sangkot doon.

“Bye, dad. Ang bilin ko. Pakibantayan si Lucian para sa amin.” muli kong paalam para makaiwas sa makahulugang tingin sa akin ni daddy.

Tulad ng sabi ko. Hindi ako makikialam sa disesyon ni Lance basta hindi iyon makakasama sa kanya at lalo na kay Lucian.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #22:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººFRANCES POV;ººº

“Hindi pa naman siguro ako huli diba?”

Halos sabay silang napatingin sa akin. Pero hindi iyon nakatawag ng pansin ko dahil sila lang ng Doctor ang naabutan kong magkasama. Iginala ko pa ang paningin ko para lang hanapin si Patrice pero hindi ko nakita kahit anino lang nito.

“Frances.” si Lance na siyang unang nakabawi ng kabiglaan sa bigla kung pagsulpot sa harapan nila. “Anong ginagawa mo dito?”

“Nasaan si Patrice?” tanong ko kaysa sagutin ang tanong niya. Umupo na din ako mismo sa tabi niya na ikinagulat niya pero nagbigay espasyo naman sa pagupo ko.

“Tumawag siya na hindi makakarating kaya dalawa lang kami ngayon ni Derek. Sayang naman kasi ang nabili naming ticket kung uuwi kami agad kaya ipinagpatuloy na lang namin ang pamamasyal.” nakingiti niyang sagot na parang natural lang ang reaksyon kahit na nasa paligid lang ako.

Hindi ko siya nakitaan ng pagkaasiwa. Hindi tulad noon. Napapansin ko na noon na umiiwas siya sa akin at ayaw madikit sa akin dahil may nararamdaman na pala siya sa akin noon. Pero ngayon.. Hindi ko na nakita sa kanya iyon. Natural na lang tulad noong wala pa siyang nararamdaman para sa akin.

Mababahala na ba ako dahil tuluyan na akong nawala sa sistema niya. Tuluyan ng nawala ang pagmamahal niya sa akin?

Hindi ko din alam ang sagot sa katanungan kung iyon dahil hindi ko din alam kung ano ba ang damdaming nararamdaman ko.

Wala naman ako talagang balak sumama sa pamamasyal nila kanina. Nagtago lang ako at nagmamasid sa pupuntahan at gagawin nila pero ng hindi ko mahintay na makita si Patrice na kasama nila ay nagpakita na ako sa kanila. May nagtulak sa akin na dapat akong sumama sa kanila at huwag kong hahayaang mapagisa silang dalawa.

“Kung gusto mo, sumabay ka na sa amin. Sayang ang ticket na binili ni Derek para kay Patrice kung hindi magagamit. Maganda pa naman ang palabas ngayon.”

“Pwede ba akong tumanggi?” susubukan ko kung pipilitin ba niya ako o hindi.

“Ikaw ang bahala.” walang pagaalinlangan niyang sagot sa pagtanggi ko. Kunot ang nuo ko na napatitig sa kanya. Umaasa pa naman ako na pipilitin niya ako pero… “Hindi ka naman talaga mahilig sa manuod ng sine.” atleast hindi niya nakakalimutan hindi ako mahilig manuod.

Sa condo ko lagi kaming nanunuod at wala akong balak manuod sa mga matataong lugar tulad ng sinehan. Dalawa lang kami sa malaking TV screen sa bahay ay sapat na iyon. Makakabili naman ako ng mga original copies ng mga movie na gusto niya. At magiging advance pa ang ilan dahil napapanuod na namin ang mga iyon before ipalabas iyon sa mga sinehan.

“Sasama na ako. Hindi naman masama kung pwede ko namang subukan.” tatanggi nga sana ako pero bakit iyon ang nasabi ko. Napatitig pa siya sa akin na halatang nagulat sa pagpayag ko.

“Ikaw ang bahala. Tara na. Para makaupo na tayo.” aya na niya na sabay pa silang tumayo ni Derek. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang tinginan at naging ngiti nila sa isa’t-isa.

“Bibili lang ako ng popcorn, Mauna na kayo.” Si Derek ng matapat kami sa popcorn stand.

“Anong gusto mo?”

“He like sweet.” ako ang sumagot sa tanong nito sa kanya. “with cheese.”

“Sige.”

“Lets go.” Hinawakan ko siya sa kamay at hinila na siya papasok ng sinehan.

Binawi niya sa akin ang kamay niyang hawak ko. “Kaya ko na. Uhm, saan mo gustong umupo? ikaw na ang pumili.”

“Kahit saan ba pwede?” tanong ko sa kanya habang iginagala ko ang paningin sa mga bakanteng upuan dahil wala pa halos mga taong nakaupo sa mga iyon.

Tumango siya. “Or dito na lang tayo.” Saka niya pinasok ang ikatlong row sa pinakamataas at naupo na nga siya doon. Sumunod na lang din ako sa kanya at naupo na din sa tabi niya.

Hindi na niya ako inimik pa ng makaupo kami. Ni hindi na niya ako inabalang tapunan ng tingin hanggang sa pumasok na din si Derek.

“Derek, dito.” hindi naman iyon malakas pero lumingon si Derek sa gawi namin. Nakangiti pa itong naglakad palapit sa amin.

Hindi ko mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil ibang iba ang ipinapakita niya pagdating kay Derek. May ngiti sa mga labi habang nakatingin siya dito habang sa akin naman ay wala man lang ngiti. May ngiti man ay hindi iyon abot sa mga mata niya kaya pakiramdam ko ay napipilitan lang siyang nakasama ako sa kanilang dalawa.

Napatingin pa sa akin si Derek ng matapat siya sa akin. Seryusong nakatingin. Pero ng lumagpas naman ito sa akin ay nakangiti ng napatingin sa kanya na may ngiti na naman sa labi. Naupo na ito sa kaliwa niya.

“Here. I also like swet with cheese popcorn. Akala ko nga ako lang ang weird na kumakain ng ganung flavor pati rin naman pala ikaw.”

“Uhm. Oo. Masarap naman kasi.” nakangiti niyang sagot dito at kinuha na ang isang medium box popcorn na binili nito.

“How about you, dude.” baling ni Derek sa akin. “Here.”

“No need. Hihingi na lang ako kay Lance kapag nagutom ako.” pagtanggi ko dito. Hindi naman na ito nagpumilit pa. Tanging tinanggap ko na lang ay ang coke na binili nito dahil kusang ibinigay sa akin iyon ni Lance. Hindi ko na din naman matanggihan dahil siya na mismo ang nagbigay.

Gusto ko sanang magbukas ng usapan sa pagitan namin ni Lance bago magsimula ang movie ay naunahan ako ni Derek kaya nanahimik na lang ako at nakikinig sa pinaguusapan nila. Hindi ko naman balak makisawsaw pa sa kanila.

Tumigil lamang sila sa paguusap ng magsimula na ang palabas. Dahil sa hindi ko naman talaga balak manuod ay mas madalas na napapasulyap ako sa kanya na seryusong nanunuod. Lagi naman siyang ganito kapag nanunuod ng movie. Feel na feel niya at talaga namang nadadala siya lalo na kapag drama ang thema. Iiyak talaga siya kapag ganung nasasaktan na ang bida.

At ngayon. Nasa kalagitnaan na ng palabas ay nagsisimula na siyang maging sentemental. At tulad ng dati kong ginagawa kapag nasa bahay kami ay inaabutan ko siya ng tessue pero sabay kami ni Derek na nagabot sa kanya. Nagpabaling baling pa ang tingin niya sa aming dalawa at sa hawak namin.

Bimpo ang hawak ko habang tissue talaga kay Derek. At ganun na lang ang naramdaman kong pagkadismaya dahil ang tissue na hawak ni Derek ang kinuha niya kaysa ang bimpong hawak ko.

Hindi na lang ako nagpahalata na hindi ko nagustuhan ang pagtanggi niyang iyon sa akin kahit na ang totoo ay gusto ko siyang sitahin pero naisip ko…Para saan naman at sa anong dahilan.

Lumipas pa ang mga minuto. Kahit na gusto ko ng lumabas ay nanatili ako dahil ayaw ko siyang iwan na si Derek lang ang kasama niya. Hindi din ako mapapakali kung sakali mang mauuna na akong lumabas kaya kahit naiinip na ako ay nagtiis ako hanggang sa tuluyang matapos ang palabas na pinanuod namin.

Sinisinok pa siya hanggang matapos na ang palabas. Hindi niya nagustuhan ang ending ng pinanuod namin dahil hindi nagkatuluyan ang mga bida. Sa wakas na lang ako nanuod kaya hindi ko alam kung bakit hindi sila nagkatuluyan. Well, hindi naman talaga lahat ng mga pilikula ay nagwawakas ng may happy ending.

“Tama na yan.” Si Derek na ngayon ay tinutulungan siyang punasan ang natitirang luha sa mga mata niya. Maliwanag na ang buong paligid kaya kitang kita na ang pamamaga ng mga mata niya dahil sa iniyakang pinanuod.

“Hindi ko kasi mapigilan.” mahina niyang sagot na may kasama pang paghikbi.

“Lagi ka namang ganyan kapag drama ang pinapanuod natin nuon.” pasingit ko naman dahil gusto kong maputol ang pagtitig ng Derek na ito sa kanya. Hindi talaga ako nagkamali sa hinala ko noon. May gusto si Derek sa kanya sa klase ng mga tingin nito sa kanya.

“Hindi pa ba tayo lalabas?” tanong ko ng mapansing wala parin silang kagalaw galaw sa kinauupuan nila.

Hindi man sila sumagot ay nagkatitigan sila na sabay pang tumango. Umalalay pa si Derek sa kanyang pagtayo na balak ko pa lang sanang gawin. Dahil sa ako ang nasa harapan ay ako ang unang lumabas sa row ng upuan.

“Gusto mo pa bang magpatuloy sa pamamasyal?” si Derek ng makalabas na kami ng sinehan.

“Uhm,….”

“Pwede niyo namang sa susunod na lang ipagpatuloy ang pamamasyal niyo kung kasama niyo na si Patrice.” Paningit ko sa kanila. Gusto ko ng umuwi pero hindi ako makakauwi kung maiiwan siya kasama si Derek.

Napatingin sa akin si Lance. “Siguro nga. Sa susunod na lang siguro Derek.” at nakahinga ako ng maluwang dahil sa sagot niya.

“Kung ganun, ihahatid na lang kita.”

“Hindi na kailangan, Derek.” muli kung singit sa kanila bago pa siya makasagot at pumayad maihatid ni Derek. “Sa iisang bubong naman kami nakatira kaya sa akin na siya sasabay.” At sinadyang iparating sa kanya na ang pinupormahan niya ay sa bahay nakatira. Gusto kong iparamdam sa Derek na ito na tumigil na sa balak kung may balak siyang ligawan siya.

“Sa susunod na lang Derek.” pasigunda niya pero wala man lang kabuhay buhay ang tuno ng boses. Tumingin pa sa akin na tila hindi nagustuhan ang palagi kong paningit san kanila.

“So.. Lets go.” at bago pa man sila maayos na makapagpaalaman sa isat isa ay nahila ko na siya palayo sa Derek na iyon. Tanging kaway na lang ang naging paalam niya dito. Pero ang ikinainis ko ay nasa mga labi niya ang mga ngiti pero ng bumaling sa akin ay seryuso na ito. Walang kakinang-kinang ang mga kislap ng mga mata. Walang kabuhay buhay.

ººº

“Are you done?” natigil ako sa pagkabit ng seatbelt ko ng magsalita siya. Nakatingin siya sa akin ng lungunin ko siya.

“What do you mean?”

“What i mean is.. you are starting again.”

“Starting what?” panguulit ko kahit na nahuhulaan ko na ang gusto niyang ipahiwatid. Ganito naman ako lagi sa kanya lalo na kapag may mga lalaking nagkakainterest sa kanya. Lagi akong pumapagitna at ako mismo ang kumikilatis sa mga iyon para sa kanya.

“I told you to stop it.. I can do it myself, Frances. Hindi na ako bata at huwag mo akong ituring na hindi ko kayang kumilatis ng isang tao. At iba si Derek, Frances.” mahaba niyang sabi sa akin. Nakatitig lang ako sa kanya habang sinasabi niya iyon.

Wala akong ibang maisagot sa kanya.

“Gusto ko lang makasiguro na hindi ka mapapahamak sa mga taong makikilala mo at gusto mong mapalapit sayo.” Totoong sagot ko pero bakit pakiramdam ko ay may kulang sa mga sinabi ko? Pero ano iyon? Hindi ko alam pangalan ang bagay na iyon.

Nagpakawala siya ng buntong hininga bago binawi ang tingin sa akin at siya naman ngayon ang humila ng seatbelt niya. Kusa pang kumilos ang katawan ko at tinulungan siyang hilain iyon kahit na kaya naman niya iyon. Nagulat pa nga siya ng halos magkadikit na ang mukha naming dahil sa paglapit ko sa kanya.

Hindi naman siya nagsalita pero mabilis siyang umiwas. Ipinagpatuloy ko na lang ang paghila ng seatbelt niya at ako na mismo ang nagkabit nun sa kanya.

“Pero hindi mo naman kailangang gawin iyon para sa akin.”

“Gusto ko, dahil ayaw kong mahulog ka sa maling tao. Alam mo iyon.”

“Haha.” napalingon ako sa kanya ng marinig ko ang pagak niyang tawa. “Here we go again. And you know what?” tumingin siya sa akin ng tumigil siya sa pagsasalita.

Nakatitig lang ako sa kanya at hinintay na ipagpatuloy ang sinasabi.

“Maybe it’s my fault that I feel Inlove with you before. Dahil binigyan ko ng ibang kahulugan ang ang pagiging protective mo sa akin. Pero ngayon.. Malinaw na sa akin ang lahat. na sana hindi ako nag-isip pa ng mas hihigit pa sa pag aalaga at pag gabay mo sa akin.”

“Lance..”

“Kaya please. Stop it now, Frances.”

“Hey!” Naging alerto ako ng makita kong may namuong mga luha sa mga mata niya. Agad akong kumuha ng tissue at ako na mismo ang nagopahid ng mga iyon sa kanya. Nakatitig na lang siya sa akin ngayon. “Stop crying, sweetie. And sorry.” iyon ang mga katagang lumabas sa mga labi ko. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya dahilan para tuluyan siyang humagulgol ng iyak.

“No! Stop crying. Shhhhh. It’s also my fault.” pagpapakalma ko sa kanya. bakit ang bigat bigat ng dibdib kong nakakarinig ngayon ang pagiyak niya. “Kasalanan ko dahil sa sobrang pag aalala ko sayo ay nabigyan mo iyon ng ibang kahulugan. Kaya huwag ka ng umiyak. Hindi mo kasalanan iyon. Hindi kasalanan ang nagmahal ka. At kasalanan ko dahil naging makitid ang isip ko pagdating sa bagay na iyan.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Matapos niyang ayusin ang lahat sa pagitan namin nung nakaraan ay gusto ko ding linawin na din ang side ko para sa kanya. Dahil sa pagpapakumbaba niya ay ipinaramdam at ipinamulat niya sa akin na mas malaki ang naging kasalanan ko. Naging bulag ako sa katutuhanan. Naging tanga ako dahil binalot ako ng galit kay Christina at nadamay siya sa galit kong iyon.

“Alam ko na kasalanan ko ang lahat sa simula pa lang. Kung hindi na sana ako naniwala kay Christina noong bumalik siya ay malamang hindi tayo aabot sa puntong kinamuhian natin ang isat isa. Kung hindi ako naglasing nun ay hindi kita magagalaw ng gabing iyon. At kung sa simula pa lang ay inungkat ko na ang mga nabalitaan ko sa kanya ng bumalik siya ng umagang iyon ay baka hindi pa kita nasaktan. Hindi sana ako nagpabulag sa kasinungalingan niya. At hindi ko din sana nasaktan ang anak natin ng dinadala mo pa lang siya.”

“F-frances.”

Ikinulong ko ang mga pisngi niya sa mga palad ko kasabay ng pagpahid ng mga luha niya.

“Sorry. Patawarin mo ako sa lahat ng kasalanan ko sayo. Patawarin mo ako sa mga masasakit na salitang binitawan ko. Alam mo ba kung ilang beses kong pinagsisihan ang kagaguhang nagawa ko sayo ng malaman ko ang totoo. Galit man ako sayo pero mas galit ako sa sarili ko. At tama lang para sa akin ang mga salitang ako mismo ang nagbitaw noon. Wala akong kwenta. Wala akong pinagiba sa ibang ama na hindi man lang alam ang nagawang kagaguhan sa ina ng anak ko. Hindi ko man lang maalala na ako ang ama ng dinadala mo. Dapat nga sa akin ang mawalan ng karapatan sa anak natin. Pero… Lance.. Ipagkakait mo ba sa akin ang anak natin. Kung pinagsisisihan ko na ang lahat ng pagkakamali ko?”

“Hindi ko alam kung paano sisimulan? Sa araw na kumilos ka na parang walang namagitan sa atin ay para akong binuhusan ng napakalamig na tubig. Doon lamang ako nakaramdam na may nagpamukha sa akin na napakawala kong kwentang tao sa mundo. Dahil ang kasalanan na ako mismo ang nagsimula ay iba ang umako at naglinis nun para sa akin. Para akong mababaliw sa kakaisip kung ano ang susunod kung gagawin. Pero nanatili lamang akong tahimik dahil natatakot ako na makagawa na naman ako ng mga bagay na ikakagalit mo. Ikakasira ng pagkakaibigang binubuo at ibinabalik mo.”

“Pero… ngayon siguro nga ay babawasan ko ang pag aalala sayo para hindi ka na maasiwa at umiwas sa akin. Ako na ang lalayo at iiwas sa mga bagay na ayaw mo. Pero sana, Lance.. hindi sana mawawala ang dati nating samahan. Sana sabay parin nating palakihin si Lucian.”

“Frances.” mahina man pero abot iyon ng pandinig ko. Wala na siyang ibang sinabi maliaban sa pagbigkas niya ng panagalan ko hanggang sa kumilos siya at yumakap sa akin. Tumugon ako ng yakap sa kanya. Iyong yakap na parang ayaw ko ng pakawalan siya.

Sa pagpapakumbaba ko ngayon sa kanya ay naging magaan na ang dibdib ko. Naging maluwag na ang isip ko.

“Sorry.” muli kong saad habang nakabaon ang mukha ko sa leeg niya.

“You are so dramatic.” kuway narinig kong sabi niya na may kasamang pagtawa kaya naman kumalas ako ng yakap sa kanya.

“What? Are you laughing at me?”

Umiling siya pero hindi makakapagsinungaling ang pigil na ngiti sa mga labi nita at ang pagkislap ng mga mata niya.

“Just promise me na hindi mo pakikialaman ang mga date ko.” kuwas sabi niya na pilit paring pinipigil ang pagngiti.

“Yeah! but one more thing.” sabi ko ng maalala ang pinakamahalagang bahagi ng usapan namin.

“Huh!” naging seryuso siya agad at nawala ang pinipigilang ngiti.

“Hindi ko pinagsisisihan ang pagdating ni Lucian sa atin. And thank you for bringing Lucian to us.”

Hinawakan ko siya sa mga kamay at dinala iyon sa tapat ng labi ko. Dinampian ng halik sa likod ng mga palad niya habang nakatingin parin ako deretso sa mga mata niya.

Sabay kaming napangiti. Nawala na ng tuluyan ang mga agam agam sa pagitan namin. At hindi pa man nagsisimula ay alam kung tuluyan ng bumalik ang pagkakaibigan namin.

Pero bakit parang may kakaiba sa pagkakasabi ko ng pagkakaibigan? Iyon naman ang gusto ko diba. Ang tuluyang magsara ang mga naging alitan namin at bumalik sa dati?

Katanungan na siyang nagsumiksik sa isipan ko.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #23:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!

ºººLANCE POV:ººº

“Bakit malungkot ka? Akala ko pa naman masayang pumasyal ka ngayon pero pasan mo naman ang mundo.” si Carla.

“Pasensya na. Hindi ko kasi makalimutan ang napanuod ko nung nakaraang araw.” totoong sagot ko dahil iyon naman ang dahilan kaya ako nakakaramdam ng lungkot kahit na maayos na sa amin ni Frances ang lahat. Binabagabag ako sa kinalabasan ng buong kwento kahit na hindi naman na dapat.

“Ano ba ang pinanuod mo?”

“Tungkol sa magkaibigan.”

“Then?”

Ibinahagi ko sa kanya ang pinanuod namin nina Frances nung nakaraang araw kay Carla.

Sa kwento ay magkaibigan ang dalawang bida. Babae at lalaki na magkaibigan na simula pagkabata hanggang sa lumaki sila. Magkasangga sa lahat ng oras. Magkaagapay sa lahat ng bagay. Malapit sila sa isat isa na sa tuwing may makakakita sa kanila ay iisipin nagkasintahan sila. Pero pinatatag nila ang kanilang pagkakaibigan na sinabing walang makakabuwag doon. Pangako din nila sa isat isa na hindi sila magbabago sa isat isa. Pero sinubok sila ng tadhana. May kasintahan ang lalaki pero may nangyari sa kanila.

Wala silang matandaan sa nangyari sa kanila. Doon nagkalamat ang pagkakaibigan nila dahil nagbunga ang nangyari sa kanila. Inakala ng lalaki na gumagawa lang siya ng paraan para makipaghiwalay ang lalaki sa kasintahan nito pero hindi naman magawang iwan ang isa. Pero nabigyan din naman ng paliwanag ang gabing pagkakamali nila dahil sa inimun nila ay may nahalong druga. Kaya naman nagkapatawaran sila. Kahit na may kasintahan ang lalaki ay nakisabay siya sa pagsubaybay sa paglaki ng bata sa sinapupunan niya hanggang sa manganak ang babae. Maganda na sana ang takbo ng kwento dahil nagkasundo ulit sila pero.. ikakasal na ang lalaki sa kasintahan nito at bubuo na ng sariling pamilya.

Hindi tumutol ang babae, nagpaubaya siya dahil kaibigan niya ang lalaki at ayaw niyang ipagkait dito ang kaligayahan nito.

Masaya man ang lalaki ay nanatiling mag isa naman ang babae kasama ang anak nila. At sa pagpapalaki ng anak niya magisa ay lihim na nagdadalamhati sa lihim na damdamin para sa kaibigan niya.

“Nakakasad naman ang part ng babae.” si Carla ng matapos ko ng maikwento ang buong palabas sa kanya.

Iyon nga. Nalulungkot ako sa part ng babae dahil para iyong naipatama sa akin. May anak man kami ni Frances ay para nitong sinasabi na hindi iyon hadlang para bumuo siya ng sariling pamilya. At nagsasabi lang na ang damdaming iyon noon na umusbong sa puso ko ay sadyang walang patutunguhan.

Kaya naman nung araw na ding iyon ay kinausap ko siya na itigil na ang mga bagay na naging dahilan kaya nahulog ang loob ko sa kanya. At dahil doon ay nabuksan ang paksa sa pagitan naming dalawa. Humingi siya ng tawad sa akin na akala ko ay hindi na niya iyon bubuksan matapos akong magpakumbaba pero hindi ko lubos maisip na magiging dahilan iyon para tuluyang mabigyan ng wakas ang usaping iyon sa pagitan namin.

Malungkot man ako nun para sa napanuod ko ay naging magaan naman ang loob ko matapos kaming makapagpaliwanagan ni Frances tungkol sa amin. At simula noon ay tuluyan ng bumalik ang dati naming samahan. Hindi na ako umiiwas sa kanya pero iniiwasan ko na ang mahulog ulit ang loob ko sa kanya.

Hindi na ako magkakamali. Tama na ang minsang minahal ko siya at sa pagmamahal kong iyon sa kanya ay naibigay sa amin si Lucian kahit na hindi niya iyon ginusto. Masaya na ako doon. may maiiwan siyang alaala sa akin at hindi na iyon mabigat sa dibdib ko sakaling magkaroon na siya ng sariling pamilya.

Pero…

Natigilan ako ng may kung anong sumipa sa dibdib ko na siyang dahilan na makaramdam ako ng bigat sa dibdib.

Bakit? Para saan naman ang damdaming iyon?

“Siguro nga hanggang doon lang talaga sila. Atleast hindi nasira ang pagkakaibigan nila, diba?”

Napakurap pa ako ng magsalitang muli si Carla at napatingin sa kanya.

“S-siguro nga.” wala sa loob kong sagot dito.

“Cheer-up na, Lance. Huwag mong isipin iyon. Huwag mong ihalintulad sa sarili mo ang sinapit ng babaeng bida.” sabi nito na parang nabasa na ang dahilan kaya ako naapektuhan sa napanuod ko.

“Hindi naman.”

“Weeeh. Tigilan mo nga ako. Ako pa ba ang pagsisisnungalingan mo. Maliban kay Frances, kaibigan mo din ako kaya hindi ka makakapagsinungaling sa akin. Hmmmp.” na may kasama pang hampas sa braso ko.

Hindi agad ako nakaimik. Sa totoo ang mga sinabi niya. Nagpakawala ako ng isang mkalalim na paghinga habang nakatitig kay Carla.

“Sabi ko sayo huwag mo iyang pag kaisipin.”

Paano ko hindi iisipin ang bagay na iyon na pilit akong binabagabag ng napanuod ko. Sa napanuod ko ay may reyalisasyon iyon sa totoong buhay. Iisipin ko na lang si Lucian na lalaki na hindi kasama ang ama ay naawa na ako sa anak ko. Kung sa akin lamang siguro ay kaya ko pero sa anak ko? Ipagkakait ko ba sa kanya ang buong pamiliya kung kaya ko naman subukan.

“Yeah! Hindi naman iyon nangyayari sa totoong buhay.” pasigunda ko na lang kahit na alam kung niluluko ko na lang ang sarili ko.

ººº

“Shhhh, Shhhh. It’s okay baby. Daddy can clean you.” natigil ako sa pagpasok ng marinig ko ang sinabi ni Grances. Napasilip na lang ako kung ano ang ginagawa niya.

Hindi ko napigilan ang pagngiti ko habang pinapanuod na siyang pinapalitan ng diaper si Lucian. Pwede naman niyang iutos iyon sa yaya nito pero siya mismo ang nagpapalit ng diaper ngayon ng baby namin.

Magiging mabuti siyang ama sa nakikita ko ngayon kay Frances at may kung ano na namang damdamin ang biglang bumundol sa dibdib ko dahil muli ko na namang naalala ang napanuod namin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako nagpasyang lumapit na sa kanila. Napalitan na din niya ang diaper ni Lucian at siya namang paglabas pinagpalitan ng yaya nito.

“Dumating ka na pala? Kumusta ang pagbisita mo kay Carla.” Kuway tanong niya ng tuluyan akong makalapit. Karga na niya ngayon si Lucian ng mabihisan.

“Ok lang.” Matipid kong sagot at kinuha naman si Lucian sa kanya ng iabot nito ang kamay sa akin at gustong sa akin magpakarga. “You miss mommy? Hmmm. Mommy miss you too.” saka ko dinampian ng halik sa pisngi. “Maaga ka yatang umuwi ngayon? Wala ka bang maraming trabaho sa opisina?” kuway tanong ko sa kanya dahil wala naman na akong ibang masasabi sa kanya maliban sa tanungin ang mga bagay na pwedeng pag usapan.

“Uhm. I can work here.” matipid na sagot niya na kay Lucian nakatingin. Ipinatong ang kamay sa maliit na ulo ng baby namin na magaan at masuyong humaplos doon. “By the way. Kayo na ni Lucian ang gumamit ng silid ko at ako na dun sa guess room.”

“Huh!” Wala sa loob akong tumango. Simula kasi ng magkabati kami ay sa iisang silid na ulit kami natutulog kasama na si Lucian pero bakit ngayon? Iniiwasan na naman ba niya ako? May nagawa na naman ba akong ikinagalit niya kaya ayaw na niyang makitulog sa amin ni Lucian?

“Para na rin sa ikakabuti natin.” sabi niya na tila nabasa ang nasa isip ko. “Dibale, tatlong araw na lang tayo dito. Babalik na tayo ng condo para malapit na sa kompanya.”

“Akala ko ba…” hindi ko na itinuloy ang gusto kong sabihin dahil wala naman talagang dahilan pa para manatili dito sa bahay nila sa A. Place.

“Sinabi mo nun na gusto mo ng bumalik sa trabaho mo kaya pumapayag na ako. Para na din hindi mahirapan sa biyahe si Lucian kung sabay tayong papasok.”

Napatango na lang naman ako na tila iyon na lang ang alam kung isagot sa mga sinasabi niya.

“Sa condo mo na lang siya matutulog para hindi mo siya mamimiss sa gabi. Isama mo na din ang yaya niya para hindi ka mahirapan.”

“I-ikaw ang bahala.” tanging sagot ko sa kanya. Hindi na lang ako nagkomento para hindi na humaba pa ang usapan. Kung iyon naman ang gusto niya ay wala naman ako magagawa saka mas maganda na din iyon para hindi na ako muling magkamali. magkamaling muling mapalapit sa kanya at muling mahulog ang loob ko sa kanya.

“Okay then.” may bahid ng ngiti ang labi niya pero panandalian lamang iyon. “Nandito ka na rin lang lalabas na ako. Marami kasi akong iniuwing trabaho. Kung may kailangan ka o hahanapin ako ni Lucian huwag kang mag alinlangang tawagin ako.”

Muli akong tumango bilang sagot. Napapasunod na lang ang tingin ko sa kanya. Kung paano niya yukuin ulit si Lucian at gawaran ng halik at marahang hinaplos ito sa pisngi bago ito tuluyang lumabas ng silid.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Naalala ko na naman ang napanuod ko. Lalo na ang sinabi niya na hindi lahat ng pilikula ay happy ending.

Siguro nga. oo, walang happy ending sa aming dalawa dahil hanggang magkaibigan na lang kami kahit na mayroon ng Lucian na nagtatali sa amin.

ººº

Mabilis na lumipas ang mga araw at ang baby Lucian namin ay anim na buwan na sa ngayon. Nakakaupo na din ito ng sarili niya at kung saan na nakakarating kung gumagapang na. Malikot na siya sa amin na buwan nitong edad at ayaw ng palaging nahahawakan dahil gusto nitong gumapang sa kung saan. Saka lamang ito titigil kung si Frances na ang kumarga sa kanya. napapahalatang gustong gusto niya ang daddy niya.

“Oh, Bakit umiiyak ang baby ko? hmmm?” Si Frances ng mapagbuksan ko karga ko si Lucian at iyon nga umiyak dahil kinuha ko ito mula sa paggapang niya.

Kinuha niya sa akin si Lucian. “Stop crying baby, Daddy is here.” pagpapatahan pa niya na parang naintindihan naman ang sinabi niya. Tumigil nga ito sa pag iyak. “Good boy. Huwag iiyak para hindi mahirapan si Mommy okay..”

Parang umuo pa si Lucian ng may kung anong tinig na nagmula dito. Nagkatinginan pa kami ni Frances dahil doon kasunod ng pagngiti.

“How clever you are, baby.” Natatawang sabi niya saka hinalikan ito sa pisngi.

“As you can see. May pinagmanahan nga naman.” napatingin siya sa akin dahil sa sinabi ko. Una akong nagbawi ng tingin sa kanya dahil hindi ko kayang salubungin ang mga nangungusap niyang mga mata.

“Yeah! indeed.” mahina man iyon ay dinig ko parin.

Hindi na lang ako nagkomento. Hinayaan ko na lang siyang laruin si Lucian pero hindi naman ako lumayo. Pinanuod ko lang siyang alagaan ang baby namin.

Kahit na sa ganitong paraan lang ay masasabi kong kompleto kaming tatlo at masaya na parang isang pamilya.

ºººFRANCES POV:

ººº

Dumaan ako ng mall just to personaly buy some toy for baby Lucian. Gusto kong ako mismo ang kikilatis sa mga laruan na ipapalaro sa kanya.

Mabilis ng lumipas ang mga araw at ngayon ay anim na buwan na ang baby namin ni Lance. Nakakaupo na ito at mahilig na itong maglaro ng mga bagay na nahahawakan at hindi maiiwasan na hindi niya iyon isubo kaya naman ingat na ingat ako sa mga laruang hinahawakan nito. Sa kanya na kasi halos umiikot ang oras ko. Kung hindi sa trabaho ay mas binibigyan ko ng oras ang pag aalaga kay Lucian.

Gusto kong maging mabuting ama sa kanya kahit na hindi buo ang pamilya namin dahil may sarili ng buhay na binubuo si Lance.

Nagpakawala ako ng bunting hininga sa naisip ko. Parang ang bigat sa pakiramdam ko iyon. Kaibigan ko si Lance kaya dapat susuporta parin ako sa kanya pero.. Ina siya ng anak ko. Kaya ko bang tiisin na hindi ang anak namin dalawa ang magiging pamilya niya?

Huh!

Fuck.

Hindi dapat iyon ang iniisip ko. Ang mahalaga ay malusog na lumaki si Lucian sa pangangalaga naming dalawa.

“I want this one.” napalingon ako ng marinig ko iyon. Nasa tapat ako ng toy store para sa mga baby.

Sa iniisip ko kanina ay binabagabag na ako ay nadagdagan pa nga ng mapagsino ko ang nagsalitang iyon. Si Derek. Ang doctor na pomoporma kay Lance.

“Para sa pamangkin mo?” hindi ko mapigilang tanong ng makalapit ako. Hindi ko naman ugaling makialam pero…

“No. Para kay Lucian.” deretsang sagot nito na balewala yatang kaharap ang mismong ama ng batang binanggit niya.

Kunot ang nuo ko at tinapunan ito ng seryusong tingin.

“Hindi iyan kailangan ni Lucian. Makakabili ako kaya hindi mo kailangang abalahin ang sarili mo para sa anak KO.” At hindi ko itinago ang pandidiin ko na anak ko ang gusto niyang bilhan ng laruan.

Hindi nakaligtas sa akin ang pinakawalan nitong buntong hininga.

“Hindi ko naman iyon nakakalimutan Mr. Anderson. Pero hindi naman masamang bilhan ng laruan ang anak ng taong gusto ko.” sagot din nito na binalewala ang pagbabanta ng tinging ipinukol ko dito.

“Anak namin siya ni Lance kaya may karapatan akong magdesesyon para sa anak namin, At karapatan ko ang ipagkait siya sa iba. Agawin mo na ang lahat ng atensyon ng iba huwag lang ang mag ina ko.”

“Mr. Anderson.. Hindi ako makikipagtalo sayo. Pero hindi mo naman ako mapipigilang lumapit kay Lance at hindi mo naman siya mapipigilan kung kanino niya gustong mapalapit ang anak niyo. Hindi kayo kasal at ama ka lang ng anak ng taong gusto ko kaya hindi mo ako mapipigilan mapalapit sa kanila.”

“Aba’t…”

“I’ll take that miss.” baling niya sa sales lady bago pa man ako makasagot sa kanya. Tinalikuran na ako at sumunod sa sales lady hanggang sa counter.

Gigil akong napasunod na lang ang tingin kay Derek. At ang lakas ng loob niyang ipagkalandakan na pinupormahan niya ang ina ng anak ko.

Kaya sino ang hindi manggigigil sa pagkainis dito.

ººº

“What is that?” tanong ko kay Lance kahit na nakikita ko namang laruan iyon. At hindi basta lang laruan dahil iyon ang laruang binili ng Derek na iyon nung isang araw na magkasabay kaming bumili.

“Binigay ni Derek para kay Lucian.”

“Hindi mo sana tinanggap. Sinabi mo sanang para na lang sa pamangkin niya iyan.”

“Mmmm, sinabi ko din naman na hindi niya kailangang bilhan ng laruan si Lucian pero nag insist naman siya kaya kinuha ko na lang.”

“Kung ganun ipamigay mo na kang iyan sa mga bata, Hindi kailangan iyan ng anak natin dahil kaya natin siyang bilhan ng mga laruan.” hindi ko mapigilan ang hindi malangkapan ng pagkainis ang boses ko. Naiinis talaga ako at hindi ko iyon maitago kahit na pilit kong pinapakalma ang sarili ko na huwag magpaapekto.

“Huh! Bakit naman ipapamigay kung binigay din naman kay Lucian. And surely Lucian will like this one.” sabi niya at nilagpasan na nga ako deretso kay Lucian.

Gusto ko pa sana siyang pigilan pero nagpasya akong hayaan na lang sa ngayon. Pero sisigiraduhin kong wala ng susunod pa sa binigay ng Derek na iyon.

Sumunod ako sa kanya. Tama namang kinuha niya si Lucian sa crib nito ng makalapit ako pero agad na iniabot ng baby Lucian ang kamay sa akin kaya wala siyang nagawa kundi ang ibigay din ito sa akin.

Hindi ko mapigilan ang mangiti dahil ipinaparamdam sa akin ng baby namin na gustong gusto niya ako. Hindi na halos ito humihiwalay sa akin kahit na gusto niya itong kunin.

Wala pa mang muwang ang baby namin ay kilala na niya ang taong tunay na nagpapahalaga sa dito. At kahit na ang Derek na iyon ay hindi niya makukuha ang loob ng baby ko. At hindi ko iyon hahayaang mangyari.

“Hmmm, nagpapahalatang gustong gusto ka ng baby natin.” si Lance na hindi naman ikinasama ng loob ang pagpapakita ng affection ng baby namin.

“Kilala niya ang daddy niya kaya siya ganyan. At love na love ka din ng daddy baby.” Hinalikan ko ito sa pisngi. Niyakap ng buong puso. “Come.” Baling ko kay Lance na nakatitig sa aming dalawa.

Napakurap pa siya at tila nagulat ng hilain ko siya palapit sa amin at niyakap ko din siya. Hindi man iyon mahigpit dahil nasa pagitan namin si Lucian ay gusto kong iparamdam sa kanya na masaya ako na binigay niya si Lucian sa akin kahit na ang katutuhanang hindi planado ang pagdating nito sa amin.

“Salamat. Salamat sa pagbigay mo sa akin kay Lucian. Pangako, aalagaan ko kayong dalawa at mamahalin.” naibulong ko sa kanya.

Kapansin-pansin na natigilan siya at paunti unting lumayo sa amin. Ako man ay bahagya ding natigilan ng mapagtanto ang sinabi ko. Lumunok ako.

Gusto ko iyong itama at sabihing mamahalin ko si Lucian na higit pa sa buhay ko pero umatras ang dila ko at ayaw ng itama ang nasabi ko.

“Y-you don’t need to promise me that.” sabi niya na hindi makatingin sa akin ng deretso. “Hindi mo obligasyon na pati ako ay…”

“I insist.” putol ko sa gusto pa niyang sabihin. Bakit nga ba hindi. Total nandito na kami. May baby Lucian ng kumukonekta sa aming dalawa maliban sa pagkakaibigan namin. Bakit hindi ko subukan. Hindi naman masama kung sakaling dalawa na kaming bumuo ng pamilya.

Total naman pinapagawan ko sila ng bahay sa A. Place. Noon nga na hindi ko pa alam na ako ang ama ni Lucian, ngayon pa kaya? Ngayon pa ba ako aatras sa nasimulan ko na kung pwede namang ipagpatuloy at bigyan ng katuparan ang lahat. Mabigyan ng buo at kompletong pamilya ang anak namin.

Umiling siya saka umatras pang palayo sa amin.

“Hindi mo ako obligasyon kay hindi mo kailangang isali ako sa mga pangako mo kay Lucian. masaya ako na naging maayos na ang relasyon nating dalawa. Bumalik ang pagkakaibigan natin.”

“Bakit?” tanong ko.

“Anong bakit?”

“Bakit mo ako pipigilang obligahin ka kung ikaw ang ina ng anak ko? Gusto kong maging buo na ang pamilya natin. Masama ba iyong plano ko?” sagot a na tanong ko sa kanya.

Nalito din ako sa usapan namin dahil sa nabuksan ang paksa sa gusto kong mangyari nuong hindi pa malinaw ang lahat tungkol kay Lucian.

“Hindi ko naman sinasabing masama ang gusto mong mangyari.” kampante parin naman niyang pagsagot sa akin.

Hindi ko nakitaan na gusto nga niya ang plano ko. Hindi ko din mabasa ang nasa isip niya sa mga sandaling ito pero bakit parang may bahagi ng pagkatao ko na sana bigyan niya konsiderasyon ang gusto kong mangyari sa aming dalawa. Ang katotohanang sa tanong na.. Bakit nga ba hindi? Bakit nga ba hindi namin subukan? Bakit nga ba hindi namin bigyan ng pagkakataon ang tungkol sa aming dalawa.

Hindi na muna niya itinuloy ang sinasabi dahil tinawag niya ang yaya ni Lucian at pinalabas ang mga ito. Hanggang sa kami na lang dalawa ang naiwan.

“Maayos na ang relasyon natin ngayon, Frances. At ayaw ko ng masira ulit iyon sa mga bagay na walang kasiguraduhan.”

“Hindi ko naman sinasabing masisira ang pagkakaibigan natin, Lance. Ang gusto kong ipahiwatig at ipaintindi sayo na bakit hindi natin subukan?” at binuksan ko na nga ang paksang iyon na kaninang nasa isipan ko lang.

Kung kailangang ibalik ang pagmamahal niya sa akin noon ay gagawin ko para kami na lang dalawa ang bubuo ng pamilya namin at hindi siya bubuo ng pamilya sa ibang tao.

Umiling siya na nakatitig sa akin.

“Madali lang sabihin iyan sayo. Kung noon mo siguro iyan sinabi sa akin ay baka agad kong sinang-ayunan pero ngayon..”

“pero ngayon ano? Dahil hindi mo na ako mahal ganun ba? Wala na ang pagmamahal mo sa akin ganun ba? Then, I will make you fall inlove with me again kung iyan lang ang paraan para pumayag ka sa gusto kong mangyari,” seryusong sabi ko sa kanya.

Pero.. Hindi ko inaasahan ang naging tugon niya. Tinawanan lang niya ang sinabi ko sa kanya.

“Seryuso ako, Lance. Walang nakakatawa sa sinabi ko.” gigil na sita ko sa kanya.

“Unbelievable.” umiling pa siya na may patuyang ngiti sa mga labi. “Make me fall Inlove with you huh! Why? Do you love me? Huh! Sagutin mo iyan ng buong puso Frances bago mo ako alukin sa mga ganyang bagay.”

Nagsukatan pa kami ng tingin. Umabot ng halos isang minuto siguro bago sabay na napakurap at nagbawi ng tingin. Hindi na siya nagsalita pang muli at tuluyan niya akong iniwan.

Tingin na lang ang naisunod ko sa kanya na hindi alam ang magiging kilos at reaksyon ko sa naging tanong niya.

Do I love him? Ano nga ba?

Tanong na nakapagpabobo sa akin dahil wala akong makapang sagot sa tanong niyang iyon sa isipan ko.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #24:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººFRANCES POV:ººº

“Ano yan?” Mabilis pa sa sigundong itiniklop ko ang laptop ko ng may nagsalita sa likuran ko.

“And what are doing here?” tanong ko kay Xaviel ng malingon ko ito. Kahit naman hindi ko ito lingunin ay alam kong ang kambal ko iyon.

“Masama bang dalawin ko ang kambal ko?” sagot na patanong niya sa akin saka umupo na sa bakanteng upuan sa harapan ko.

“As if you have extra time to visit me. Anong mayroon?”

“Nothing important. Napadaan lang ako dahil sa malapit lang naman ang katatapos kong lunch meeting. Saka hindi mo pa sinagot ang tanong ko?”

“Just nothing.” balik sagot ko sa sinagot niya.

“May balak ka na bang ligawan ang kaibigan mo?” At nagtanong pa talaga kung nakita naman pala niya ang tinitignan ko sa internet kanina.

“Just trying to win his heart again.” totoong sagot ko. Hindi man malinaw sa akin sa ngayon ang tungkol sa nararamdaman ko para sa kanya ay hindi naman ako basta uupo lang at manunuod na mapupunta lang siya sa Derek na iyon.

“Do you love him?” tanong niya kahit na sa tuno ng tanong niyang iyon ay alam niyang hindi ko din alam ang sagot dun.

“Ayaw ko lang mapunta siya sa iba.” totoong sagot ko.

“Kung may balak ka palang ganyan dapat linawin mo muna sa sarili mo ang nararamdaman mo sa kanya. Huwag lang ang isip ang paganahin mo kung gusto mong mabuo ang pamilya mo kundi isabay mo ang puso mo sa pagdidisesyon kung ano ba ang dapat sa hindi dapat mong gawin.” mahaba nitong saad sa paraan ng pagpapayo.

Tinaasan ko lang ito ng kilay. Akala mo naman pinapagana nito ang puso. Mas matigas pa nga sa bato ang pagdidisesyon niya kaysa sa akin.

“Payuhan mo muna ang sarili mo Xaviel. Tanungin mo ang sarili mo kung mahal mo siya. Gamitin mo ang puso mo sa pagdidisesyon at huwag lang ang isip mo. Alam kong alam mo ang ibig kong sabihin.”

Sa sinabi ko ay tinaasaan din niya ako ng kilay at nakipagsukatan ng tingin sa akin. Walang sino man sa amin ang nagpatalo at sabay talaga kaming napakurap.

“Whatever.” panabay din naming saad at sabay na nagbawi ng tingin. Kinuha ang cake na nasa kanan ko at nilantakan iyon.

“Kilala ko si Lance mula pagkabata kaya alam ko na ang gagawin ko to win his heart again. How about you? Do you know who really is?”

“Yeah! I know.” matipid niyang sagot sa akin habang patuloy sa pagkain ng dalawang slice ng cake.

“Okay! Goodluck.”

“Yeah! You too.”

Wala naman kaming ibang napagusapan ni Xaviel. Tahimik na lang nitong kinakain ang cake habang ako ay ipinagpatuloy ko ang paghahanap ng magandang ideya para muling mahulog ang loob sa akin ni Lance.

At ang nakasaad sa mga komento sa hinahanap ko sa internet ay kailangan ko siyang ligawan at gawin ang lahat para mapasagot ko siya. Kung kailangang makipagkompetensya ako sa Derek na iyon ay gagawin ko. Huwag lang itong mapunta sa doktor na iyon.

ººº

“Kumusta ang mag ina ko.” nakangiti akong lumapit sa kanila at ginawaran silang pareho ng halik sa pisngi.

“Frances.” hindi nakaligtas sa akin ang pagkagulat niya sa ginawa ko. “What are you doing?” tanong niya sa kabiglaan.

Hindi ko mapigilang mangiti sa pagkalitong nakikita ko sa kanya ngayon. Hindi na masama. Pakiramdam ko ay gumaan din ang loob ko sa ginawa ko.

“This if for may baby.” Inilabas ko ang binili ko para kay Lucian. “And this is for you.” Sako ko naman inilabas ang isang tungkay ng bulaklak para sa kanya.

Kahit na hindi alam ng baby Lucian kung para saan ang binili ko ay kinuha nito iyon na agad na isinubo habang siya ay nakatitig lang sa bulaklak na bigay ko.

“What is that for?” tanong niya na nilagpasan pa nga ako at hindi pinansin ang bulaklak na hawak ko.

“I will win you back this time.” deretsang sagot ko dahil iyon naman talaga ang balak ko. Ang muli siyang umibig sa akin.

Kaya nga nagsearch pa ako maghapon para lang malaman at mapag aralan ang dapat kong gawin kung paano ko siya mapapaibig muli sa akin.

Kung noon nga na hindi ko alam kung ano ba ang ginawa ko bakit siya umibig sa akin ngayon pa kaya? Gagawin ko ang lahat para lang hindi na siya maghanap pa ng iba. Kami na lang ni Lucian ang para sa kanya.

“Enough, Frances. Hindi nakakatawa ang biro mo.”

“But I’m not joking.” Sinundan ko siya. Kinuha ko sa kanya si Lucian saka ko ibinigay sa kanya ang bulaklak na hindi niya pinansin. “Atleast take this. This is how I win you back.”

Kunot ang nuo na may talim ng tingin sa akin. Ngiti lang ang itinugon ko sa talim ng tingin niya.

Totoong ngiti dahil naaliw akong pagmasdan siya. Bakit nga ba hindi ko napansin ang kakyutan niya nuon.

“Alam mo ba, baby. Ang kyut kyut pala ng mommy.” sabi ko pa kay Lucian na para bang nakakaintindi lang at gusto ko pa ngang panggigilan ang pisngi niya ngayon at pisilin ang mga iyon pero pinigilan ko muna ang sarili ko.

Halatang nagulat talaga siya ikinikilos ko kaya hindi ko siya muna bibiglain. Uunti untiin ko hanggang sa muling mahubog at maibalik ang pagmamahal niya sa akin.

“Go to mommy first baby. Kailangan ko munang magpalit sa kabila. Hmmm.” at bago pa siya muling makasagot ng pabalang sa akin ay ibinalik ko na sa kanya si Lucian. “Sabay na tayong mag didinner, okay. May mga naorder na akong makakain.”

Hindi ko na siya hinintay na makasagot. Deretso na akong lumabas at lumipat sa condo ko para nga magbihis.

ºººLANCE POV:ººº

Umiwas ako pero hindi din niya ako tinigilan. Naiinis ako ngayon sa kanya dahil sa ginagawa niya. Kung kailan nakakapagmove on na ako ay saka niya ako kinukulit sa pakulo niyang panliligaw sa akin.

Naiinis ako sa kanya dahil pinapahirapan niya ako.

Ano ang gusto niya? Papaibigin ako ako tapos ano? Ano ang mangyayari kung nahulog nga ako ng tuluyan sa kanya? Is he going to love me back?

No! hindi dapat ako maging marupok ngayon dahil sa ginagawa niya. Hindi dapat ako papadala.

“Alam mo ba?”

Nagulat na naman ako dahil sa bigla niyang pagsulpot. Hindi ko naramdaman ang paglapit niya dahil ukupado ang isip ko dahil din sa kanya. Hindi lang iyon. Sa paglapit niya at pag upo sa tabi ko ay deretso siyang nahiga at umunan sa hita ko. Naitaas ko tuloy ang kamay ko na may hawak na remote.

“Nakakamiss din ang ganito.” sabi niya na tumingin pa sa akin. Nakangiti na may kasamang pagtapik sa inunanan niyang hita ko.

Gusto ko sana siyang itulak pero hindi ko na lang ginawa dahil tototo naman ang sinabi niya. Lagi naman kaming ganito nuong wala pang naging problema sa pagitan namin.

Pero.. magkaiba na ang ngayon sa nuon. Nuon na wala pang namagitan sa amin at wala pa si Lucian at hindi pa niya alam na mahal ko siya.. pero ngayon. Malabo na ang lahat kahit na nalinaw na namin.. Nandyan na din si Lucian. Na anak namin kahit na hindi namin mahal ang isat isa. Dumating siya sa amin ng hindi inaasahan.

Magulo man ang dahilan ko pero iyon ang totoo.

“Bahala ka.” pagwawalang bahala ko na lang kahit na may kung anong bumubdol sa puso ko at hindi na mapigilan ang malakas na pagtibok nito. Pilit ko man iyong pinapakalma ay wala din namang silbi. Nag aalala pa tuloy ako na baka marinig niya ang malakas na tibok ng puso ko.

“Ipapaayos ko pala ang isang bakanteng silid sa opisina ko para makakapagpahinga parin ng maayos si Lucian kapag isinama natin siya duon kung may trabaho tayo.”

“Maayos naman dito. Saka ilang palapag lang ang pagitan dito hangggang sa palapag ng opisina mo.”

“Atleast doon pareho natin siyang masisilip kung may free time tayo. Hindi yong saka lang natin siya makikita kung lunch break na o breaktime.” kahit papaano sa binuksan niyang paksa ay nalihis ang pagwawala ng puso ko dahil sa epekto ng pagkakaunan niya sa hita ko.

Hanggang sa nalimutan ko na iyon at masayang nakikipagkwentuhan na sa kanya tulad nuon. Tulad ng dati na wala pa kaming inaalalang problema sa pagitan namin. At sa ganitong ayos namin na ang naging isa sa dahilan kaya nahulog ang loob ko sa kanya. Ang mga paglalambing na hindi dapat niya nuon ginagawa. Tapos ngayon, muli na naman niya akong ginugulo. Kahit na anong pilit kong pigilan ang sarili ko ay hindi ko mapagsabihan ang puso kong huwag tumibok para sa kanya.

Nakakatakot. Oo, natatakot ako para sa sarili ko dahil hanggang kailan niya gagawin ito? Paano kung makahanap siya ng kapalit ni Christina at mamahalin. Baka ako na naman ang makakawawa sa huli.

“Hindi ka ba nahihirapan sa kanya?” tanong pa niya pero hindi na duon nakatutok ang pansin ko kundi sa kamay niyang naglalaro sa tuhod ko. Napapalunok ako ng wala sa oras at hindi ko mapigilang hindi makiliti dahil duon.

Pilit iyong binalewala at hindi ko siya sinita. Hinayaan ko na lang siya kahit na nagbibigay iyon ng kakaibang pakiramdam sa akin.

“M-mabait naman si Lucian, kaya hindi siya mahirap alagaan. At kahit na iyakin pa ay hindi naman ako mapapagod na alagaan siya.” sagot ko na pilit pinatatag ang boses ko kahit na halatang nanginginig na ako sa ginagawa niya sa tuhod ko.

“Uhm, ang bait ng ng mommy. Hindi ka parin nagbabago sa pag aalaga.”

“At bakit naman ako magbabago. Anak ko si Lucian.”

“Anak natin siya.”

“Bakit sinabi ko bang anak ko lang siya? Sinabi kong anak ko siya kaya gagawin ko ang lahat para alagaan siya.”

“Pinapaalala ko lang. Baka kasi makalimutan mo. Tama na ang minsan naisip ko na iba ang ama ni Lucian, and iba ang..” at bago pa man ako makasagot ay mabilis na nakahawak siya sa batok ko at hinila palapit mismo sa mukha niya.

Sa kabiglaan ay nanlaki ang mga mata ko. Gusto ko man siyang itulak pero parang nawala ang lakas ko dahil sa epekto ng lapit ng mukha ko sa mukha niya.

“Alam mo bang naiinis ako habang iniisip na may nakagalaw sayo dahilan para mabuntis ka. Ang isipin na nasalisihan ako sa higpit ng pagbabantay ko sayo nuon. Hmmm. Ganun kita iniingatan nuon kaya ayaw kong magkaroon ka ng kasintahan na hindi ko pa nakikilala. Ayaw ko na mapunta ka sa maling tao at masasaktan ka lang niya.” mahina man iyon ay dinig ko ang sinasabi niya.

Magkakasunod na paglunok na lang ang aking ginawa lalo na at naamoy ko ang mabango niyang hininga.

“F-france.” tanging pangalan ang lumabas sa bibig ko dahil ayaw kong magsalita. Ayaw kong magsalita dahil nag aalala akong tatama ang hangin na na magmumula sa bibig k sa kanyang mukha.

“Hmm, and to think na ako lang pala ang lalaking iyon ay nagsisisi ako na hindi ko man lang maalala ang mga sandaling iyon na inaangkin kita.”

“F-frances, huwag na natin iyang pag usapan.”

“And sorry for that.” pero hindi niya ako pinakinggan. Patawarin mo ako dahil nasaktan kita ng gabing iyon dahil inakala kong ikaw si Christina. Sorry dahil hindi naging maganda iyon sayo at nasakan nga kita.“

“Frances.” wala nga naman akong masabi maliban sa pangalan niya.

“Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon ay gusto ko iyon itama..hmm.” humugot pa siya ng malalim na paghinga kasabay ng pagpikit niya. Pinagdikit ang mga nuo namin kaya gahibla na lang ang layo ng labi ko at didikit na mismo sa pisngi niya. “Lance, my sweet Lance..” bulong niya sa pangalan ko. Paos ang boses na nanginginig nadin na tila pinipigil din ang sarili sa kung anong nasa isip sa susunod na gagawin.

“Hayaan mo akong puunan ang pagkukulang ko ng gabing iyon. Burahin ang masamang alalang naidulot ko sayo. My sweet.” at bago pa man ako makahuma sa mga sinasabi niya ay ganun na lang ang muling panlalaki ng mga mata ko ng tuluyan niyang sakupin ang mga labi ko para halikan.

Hindi naman sana ako mapapapikit pero tuluyang nagupo ang sarili ko ng maramdaman ko ang paggalaw ng labi niya. Umaangkin at nagsusumiksi ang dila papasok sa loob ng bibig kong nakatikom lang na hindi alam kung paano mag rereact sa paghalik niya sa akin.

“Uhm.” but… a moan skip in my mouth when he tottally enter his tounge inside my mouth. At malayang gumalaw iyon sa loob ng bibig ko na tila may hinahanap doon.

Ang kaninang panlalaki ng mga mata ko ay bumigat na ang talukap at tuluyan ko na iyong naipikt. Ang kaninang hindi gumagalaw na labi ko ay kusa iyong kumilos at tumugon sa halik niya at pilit na ginaya ang galaw ng dila niya sa loob ng bibig ko.

Ang kaninang matino pang isip ko ay tuluyan ng naglaho at hindi na nakapag isip ng tama dahil nilamon na ako ng kakaibang damdamin na lumukob sa akin sa pinagsasaluhan namin isang mainit na halik.

ºººFRANCES POVººº

Wala naman sana akong balak halikan siya pero hindi ko na napigilan ang sarili ko lalo na at tila nang aanyaya ang labi niyang nangangatal na habang wala ng pagitan ang mga mukha namin.

Alam ko naman na mabango ang hininga niya pero hindi ko akalain iba ang magiging epekto nun sa akin na nagtulak para tuluyang sakupin ng labi ko ang labi niya.

Gusto ko sanang tignan ang magiging reaksyon pero mas natuon ang pansin ko ang lambot ng labi niya na ngayon ay malaya ko ng naangkin at nalalasaan.

So sweet. Hindi ako nagkamali. Napakatamis at napakasarap sa panlasa ko na hindi ko akalin ganun pala kasarap ang pakiramdam na halikan ang labi niya. Hindi ko maipaliwanag ang kakaibang damdaming binuhay niya sa pagkatao ko na hindi ko naramdaman kay Christina.

Oo, maihahambing ko ang pagkakaiba sa raramdaman ko sa kanilang dalawa. Totoong gusto kong hinahalikan si Christina noon pero hindi iyong magnanais akong halikan ito ng matagal hindi tulad ngayong hinahalikan ko si Lance. Hindi ko yata gustong tigilan ang paghalik ko sa kanya ngayon at hindi ko gugustuhing matigil ang halikan namin.

“Uhm.” and his moan.

“Fuck.” sa loob loob ko ng marinig ang mahinang daing na pinakawalan niya ng mapalalim ko ang paghalik ko sa kanya. Nakakapaninig balahibo na siyang buhuhay agad ng dugo ko. Kaya mas naging mapangahas ako at pilit na nagsusumiksik ang dila ko na makapasok iyon sa bibig niya, mas lalasahan kung gaano kasarap ang angkinin ng labi ko ang labi niya.

At duon ko napagtanto na ang mas nakakapagpawala ng katinuan ang kapangahasan ko. Kakaiba ang sarap na ayaw ko iyong matapos pa.

“Uhm.” and once again, isang ungol na parang musika ang narinig ko mula sa kanya.

“My sweet.” bulong ko ng bahagya kong pakawalan ang labi niya dahil pariho kaming kinapos ng hininga. But when I tried to kiss him again, we heard Lucian cry pareho kaming natauhan at bumalik sa huwesyo ang isip namin.

Muntik pa akong malaglag ng bigla siyang tumayo dahil nakaunan parin ako sa hita niya. Napabangon ako ng wala sa oras at umayos ng upo. Tanging ang tingin na lang ang napasunod sa kanya ng pumasok sa nakabukas na pintuan sa silid ni Lucian.

“Naughty Lucian. You know how to distract other business, baby.” Nakangiti akong naiiling dahil sa sinabi ko. Dahil kung hindi umiyak ang anak namin ay baka mas lumalim pa ang pinagsaluhan naming halik.

Napahawak ako sa labi ko. Like what i itold na wala akong balak halikan siya pero…

“Now, I will really make you mine, my sweet Lance.” bulong ko na may mga ngiti sa mga labi. Binasa pa ng dila ko ang sariling labi habang patuloy na tumatakbo sa isipan ko ang halikang pinagsaluhan namin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #25:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!

ºººFRANCES POVººº

Tahimik akong pinagmamasdan siya habang abala sa pagbabasa ng mga dukomentong ipinasa ko sa kanya. Iniiwasan niya ako mula ng araw na hinalikan ko siya. Hindi siya makatingin sa akin ng deretso na tila ba ipinaparamdam na hindi niya nagustuhan ang ginawa ko.

Kung hindi lang siguro umiyak nuon ang anak namin ay baka mas lumalim pa ang naging halikan namin at baka hindi na nga ako magpapapigil pa.

Pero hindi ko siya bibiglain. Uunti untiin ko ang mga bagay na dapat ay hindi minamadali. Papaibigin ko siyang muli sa akin at walang sino man ang makakapigil sa akin. Kahit na ang doctor na iyon. Hindi ko ito hahayaang umibig siya dito.

“Pwede ba, tigilan mo ang pagtitig sa akin.” napakurap pa ako ng marinig ko ang pagsita sa akin ni Lance na ngayon ay kunot ang nuong nakatingin na din sa akin.

“Masama ba ang titigan ka? Saka dati ko namang ginagawang titigan ka, nung hindi ko pa alam na may gusto ka na pala sa akin.” nakangiti kong sagot sa kanya.

“Nuon yon. Iba na ngayon.” may pagkairitang sumbat niya.

“I know, my sweet.” nakangiti parin akong sumagot sa kanya. Tumayo sa kinauupuan ko at lumapit sa kanya.

“And stop calling me my sweet.” gigil na gigil na paninita niya na mas ikinangiti ko. Parang gusto ko pa siyang asarin ngayon dahil ang cute niyang tignan habang kunot ang nuo na tumataas pa ang sulok ng labi sa panggigil na gusto na yata akong batukan.

“How cute. Hmm. But you also call me my sweet.” sagot ko na mas inasar pa nga siya lalo na ikinatalim ng tingin niya sa akin.

“Hindi kita tinawag na my Sweet. Sinabi kong huwag mo akong tawaging my sweet.” naasar na sagot niya. Kulang na lang ay umusok ang ilong niya sa gigil sa akin.

“Haha.” natawa ako lalo sa kanya. Naaliw habang pinagmamasdan kung paano uminit ang ulo niya sa akin.

“Hmmmp.” at nag backout nga siya. Binitawan ang binabasa at tumayo sa kinauupuan saka niya ako tinalikuran. Pumasok sa silid kung saan natutulog ang anak namin.

Tahimik na sumunod naman ako sa kanya.

Ngiti ng kagalakan ang napaskil sa mga labi ko habang pinapanuod ang bawat galaw niya. Ang pag upo sa gilid ng kama hanggang sa masuyong paghalik sa nuo ng anak namin.

Hindi ako nakatiis kaya lumapit ako sa kanila. Pumuwesto sa kabilang gilid kaya napagitnaan namin si Lucian.

“I told you. This is much better.” Pagbasag ko ng katahimikang namayani sa pagitan namin.

Tumingin siya sa akin pero hindi siya sumagot o nagbitiw ng kahit na anong salita.

“Kapag wala tayong ginagawa ay pwede nating makasama si Lucian kahit nandito tayo sa opisina.” Pagpapatuloy ko sa mahinang tinig para di magising ang baby namin.

Masuyong humahaplos na din ang palad ko sa maliit na kamay ni Lucian at bahagya iyong pinipisil.

Parang kailan lang na dalawa lang kami ni Lance sa loob ng silid sa opisina ko sa tuwing nais naming magpahinga pero ngayon ay kasama na namin ang baby naming dalawa na hindi talaga kailanman pumasok sa utak ko na magkakaroon kaming dalawa ng anak.

Pero hindi na din masama. At hindi ko pinagsisisihan na nagkaroon nga ako ng anak kay Lance. Sariling akin. Sarili kong dugo.

“Lance.” Mahinang daing ko sa pangalan niya na ngayon ay nakatitig ako sa kanya habang patuloy parin ang kamay ko sa masuyong haplos sa kamay ng baby namin.

“Uhm.” mahina at tipid niyang tugon.

“We can start all over again.”

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtaas baba ng balikat niya sa pinakawalang paghinga. Ayaw na ba talaga niya akong bigyan ng pagkakataong muling pumasok sa kanyang puso?

“Just give me a…” hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng tumunog ang cellphone niya. Kunot ang nuo ko dahil mabilis pa sa sigundo na sinagot niya iyon.

Mabuti na lang hindi nagising si Lucian sa pag alog ng kama ng bumaba siya at lumabas ng silid.

Mabilisang dampi ng halik sa nuo ang iginawad ko kay Lucian at inayos ang harang na inilagay namin sa mga gilid ng kama para hindi siya basta malaglag kung gumapang.

Sumunod ako kay Lance pagkatapos at sa pagkakadinig ko ay alam kong si Patrice ang kausap niya na tila nag yayaya na namang lumabas sila.

Hindi ko napigilang agawin kay Lance ang cellphone nito.

“Frances.” pinanlakihan pa niya ako ng mata na hindi nagustuhan ang paghablot ko ng cellphone niya habang may kausap.

Hindi ko iyon pinansin bagkus hinarap ko ang pakikipag usap kay Patrice.

“Don’t call Lance again, will you.”

“Nah! Bakit? May karapatan ka na ba na pagbawalan siya? Ang pagkakaalam ko wala kang karapatang pigilan siya.” pabalang na sagot naman nito sa kabilang linya na halata sa boses na sinusubukan talaga ang pasensya ko.

“Paano kong sabihin kong meron na. May magagawa ka ba? Kaya tigilan mo ang pagyayaya kay Lance dahil hindi kita hahayaang maempluwensyahan mo siya ng hindi magandang gawain.” Harsh man ang naging salita ko ay hindi ko mapigilang sabihin iyon dito.

“Ang sakit mo naman magsalita. Nun yon, Hindi na ngayon and thanks to you.” padamdam na sabi niya pero ang pasasalamat na binitawan niya ay ramdam ko ang pagkasinsero nito.

Malinaw na sa akin ang lahat sa namagitan sa amin dahil walang nagyari sa amin ng gabing iyong nagisnan ko ito sa tabi ko. Nung una ay hindi malinaw pero sure akong hindi ko ito nagalaw at iyon ang pilit na pinapaamin ko dito na umamin naman agad.

Sinabi nitong nalasing nga ako at dinala ako sa apartment nito dahil hindi naman alam kung saan ako pauuwiin. Matapos akong ihatid sa apartment nito ay bumalik agad sa club kung saan nagtratrabaho at doon niya nakuha ang mga marka sa katawan.

And about sa magkatabi kaming nagising ng umaga ding iyon ay nakalimutan niyang inuwi ako doon at nakagawian ng walang damit na matulog. Hindi na naisip na kasama ako dahil na din daw sa pagod dahil sa trabaho niya.

Nung una ay talagang nandiri ako dahil sa trabaho nito pero naawa din ako at nahabag sa kalagayan dahil ito mismo ang bumubuhay sa mga pamilya kaya naman tinulungan ko ito at binigyan ng ibang hanapbuhay para hindi na bumalik sa maruming trabahong iyon.

Nagbago na nga ito pero hindi ko naman maalis sa isipan ko na baka kung ano ang maituro kay Lance kung patuloy ang paglapit at pakikipagkaibigan dito.

“Whatever.. Just don’t drag Lance everywhere.”

“Kakain lang naman kami sa labas. Kasama namin si Doc. Derek.” dagdag pa nito.

“At mas lalong hindi ko siya papayagan.” gigil na sumbat ko dito. Magsasalita pa sana ako pero inagaw na ni Lance sa akin ang cellphone nito. “Lance.”

“Enough. Kung gusto mo sumama ka.” gigil na sabi naman niya sa akin.

“At para ano? Panuurin kang nilalandi ng doctor na iyon? Hindi ako makakapayag.”

“At bakit hindi? Ako parin ang magdidisesyon sa sarili ko.”

“Yeah!  I know, pero ikaw parin ang ina ng anak ko kaya may karapatan akong mag alala sayo.” Sagot ko na nakapagpatigil sa kanya.

“Hello, I’m still here. Baka naman, saka na kayo magharutan.”

“Shut up.” halos sabay na sabi namin kay Patrice.

“Ooops.. Sorry. I will call you later Lance.” hindi pa man siya nakakasagot ay pinutol na nito ang linya.

Katahimikan ang namayani sa pagitan namin habang titig na titig kami sa isat isa at walang isa sa amin ang gustong magsalita.

ººº

“Hindi ka pupunta. Walang mag aalaga kay Lucian. Baka hanapin ka.” pagbibigay ko ng rason para lamang mapigilan ko siya sa pagsama niya kina Ptrice at Derek na iyon.

“Pwede ko naman siyang isama.”

“A lalong hindi ko papayagang isama mo ang baby natin. Hindi ako makakapayag na sa unang labas niya sa bahay natin ay iba ang kasama niya. No. It’s a big NO.” mas matigas pa siguro sa bato ang pagtanggi ko na isama si Lucian sa kanila.

“Then sumama ka.”

“Sure.” mabilis na sagot ko ng sabihing sumama ako. Iyon lang naman ang hinihintay ko. Ang yayain akong sumama sa kanila para mabantayan siya.

Hindi sa nagiging paranoid ako pero ayaw kong bigyan ng space na makasama siya ng Derek na iyon kahit na kasama pa nila si Patrice. And knowing Patrice for sure ishi-ship siya nito kay Derek at doon hindi ako makakapayag.

“Are you sure?” kunot ang nuo niyang gustong bawiin pa ang pagyaya sa akin.

“Yes. At hindi mo na kailangang bawiin ang pagyaya mo sakin. Dahil kung hindi kami sasama ng anak natin ay hindi ka din makakasama sa kanila.” taas nuong sagot ko sa kanya. “Pero kung gusto mo naman, pwede tayong tatlo na lang ni Lucian ang lumabas. Family dinner. Hmmm. Bonding na din nating tatlo.” Nakangiti ko suhuwesyon pa sa kanya na pinanlakihan lang niya ng mga mata.

“Never mind. Kung gusto mo sumama, di sumama ka.” sabi niya saka ako tinalikuran at ipinagpatuloy ang naudlot na pagbibihis.

Ako naman ay ipinahanda ko sa yaya ni Lucian ang mga gamit nito para sa paglabas namin na agad namang inayos at sumabay ako kay Lance na magbihis.

“Sexy.” hindi ko mapigilang sabi habang nakatingin ako sa likod niya ng magtanggal siya ng damit na siyang nakapagpahipnutismo sa akin.

Bulag ba ako nuon dahil hindi ko napansin ang kagandahan niya kahit na nasa harapan ko na? Ano ang pakiramdam ang haplusin ang makinis at balingkinitan niyang katawan.

“Ugh! Damn it.” sa loob loob ko ng magising ako sa pagkakahipnutismo ko ng lumingon siya sa akin na halos wala ng isang diba ang layo ko sa kanya.

Kung hindi siguro ako nakapagpigil ay baka sinunggaban ko na ng halik ang bahagyang nakaawang niyang labi. Nasa isip ang araw na hinalikan ko siya. Kung gaano iyon kalambot at kay tamis sa panlasa ko.

“What? And why are still here? Hindi ka ba magbibihis?” paninita niya sa akin dahilan para mapakurap ako. Taas pa ang isa niyang kilay na nakatingin sa akin.

“Mayroon akong damit dito. Hindi mo naman siguro itinapon diba?” sagot ko sabay lapit sa kabenet kung saan siya tumitingin ng damit kanina. At tama ako. Nanatiling nakahanger ang damit ko sa mga iyon. “See, hindi ko kailangang magdamit ng magara dahil kahit na anong suotin ko ay bagay sa akin.”

Mas tinaasan ako ng kilay sa sinabi ko. Ngiti lang ang isinagot ko sa taas kilay niya.

“Kaya ka nga nainlove sa akin nun diba. And I told you, I will make you fall in love with me again.” at bago pa siya makasagot ay mabilisang halik sa labi ang iginawad ko bago ko hinarap ang pagkuha ng damit ko.

Kahit na hindi ko tignan ang naging reaksyon niya sa ginawa ko ay alam kong nanlalaki ang mga mata niya sa pagkagulat na nakatitig ngayon sa likod ko.

Ngiting tagumpay ang nakapskil sa mga labi ko habang nagbibihis.

“Magbibihis ka ba. my sweet? hmm, or gusto mong tulungan kitang magbihis> Madali lang akong kausap. Ako ang magbibihis sayo.” saka ko siya tinignan mula ulo hanggang paa na may ngiti sa mga labi.

“Hmmp. Kung tapos ka na magbihis makakalabas ka na. Sa labas ka na maghintay.”

“Mmm, Why not? Dati naman kitang pinapanuod magbihis. Ngayon ka pa ba mahihiya? And remember, may anak na din tayo.” Sabi ko na ikinatigil niya.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang biglang pamumula ng pisngi na parang nalagyan lang ng blush on.

“I said get out.” sigaw niya sabay turo ng pintuan.

“Haha, okay. Okay sweetie.“Natatawa akong itinaas pa ang kamay para sa pagsuko. Gusto ko pa sana siyang kulitin dahil naaliw akong pagmasdan siya pero saka ko na lang siguro itutuloy. Madali pa akong kausap sa lagay na ito kaya sinunod ko ang gusto niya at lumabas na nga ng silid.

Hinintay namin siya ni Luciaan sa sala. Higit limang minuto bago siya lumabas ng silid.

“Ang cute ng mommy natin, baby Lucian.” bulong ko sa anak namin ng palapit siya sa amin.

“Da.. da…” sagot ni Lucian na ikinangiti ko. Para bang naintindihan ang sinabi ko ay sinang ayunan iyon.

“Huwag mng turuan ng hindi maganda si Lucian.” paninita niya sa akin ng makalapit sa amin. Agad niyang kinuha si Lucian sa akin ng tumayo ako.

“Hindi ko naman siya tinuturuan ng hindi maganda. Sinabi ko lang naman na ang cute ng mommy namin. Saka totoo naman diba.” bulong ko sa kanya na ikinaatras ng hakbang niya palayo sa akin pero hindi ko siya hinayaang makalayo dahil mabilis na pumigil ang kamay ko sa baywang niya at hinila silang dalawa ni Lucian palapit sa akin. “Kung nuon ko pa naisip na ganito ang magiging ayos natin, ay baka matagal ko ng binigyan ng daan na bumuo ng pamilya kasama ka.” seryusong sabi ko pa sa kanya na ikinatitig niya sa akin.

Babalikan ko na naman sa isip ko si Christina. Kung hindi lang talaga ako nagpabulag at nagpakatanga sa pagmamahal na inialay ko sa babaeng iyon ay baka nuon pa ay napagtuunan ko na siya ng pansin.

Pero nakaraan na iyon. Pwede kong baguhin ang kasalukuyan sa nais kong maging takbo ng buhay ko. Buhay na kasama ko ang mag ina ko.

“Ani ba? Bitawan mo ako. Maiipit si Lucian.” sabay tulak sa akin.

“Hmmm. Hindi maiipit ang anak natin. Maluwang pa nga iyan sweetie. Pero kapag wala si Lucian sa gitna natin. Mawawala ang space sa pagitan ng mga katawan natin.”

“Tigilan mo ako, Frances. Kung wala kang balak sumama, bitawan mo ako.”

“Mmm, sasama ako sweetie. Lets go.” kuway sabi ko pero hindi ko siya tottaly binitawan. Umalalay ako sa kanya kahit na may paniko sa tagiliran ko at pilit akong pinapalayo pero hindi ko iyon pinansin. Iginiya ko siyang palabas ng bahay na nakaalalay sa kanya hanggang sa elevator.

Napakagaan ng pakiramdam ko. Habang kasama ko sila. Nakaakbay ako sa kanya habang karga niya si Lucian at ako ay bitbit naman ang bag kung saan nakalagay ang gamit ng baby namin. Masaya at buong pamilya.

ººº

“What?” panitang tanong ko kay Patrice dahil sa naging tingin sa akin ay may pagtatanong kung bakit ako sumama kay Lance.

“Oh… Hi Baby Lucian. Hmmmm.” pero di nito pinansin ang paninita ko at agad na nilapitan si Lucian na karga ni Lance. Mabilis naman akong humarang para hindi nito malapitan ang anak ko.

“Hindi ka allowed na hawakan ang baby ko.”

“Ang damot mo. Gusto ko lang naman kargahin si baby Lucian eh.” and he pouted his lips. As if maganda iyon tignan kung siya ang nagpapout ng lips. Lance is the cutiest when he is pouting his lips.

Ehem! napalunok ako sa naisip. Nakikinita ko kung gaano ka cute sa paningin ko si Lance habang nagpapout nga ng lips na may kasamang taas ng kilay sabay titingin ng matalim sa akin.

Damn! Nasa labas kami pero kung anu-ano ang pumamapasok sa utak ko at naiisip ko.

Pero nangunot din ang nuo ko ng mapansin si Derek na lumalagpas ng tingin sa akin. Kaya napalingon ako kay Lance na nakangiting nakatingin din dito.

Iniharang ko ang katawan ko sa kanya total maliit lang ang katawan niya kaya hindi siya makikita ng Derek na ito kapag humarang ako.

At dahil sa pagharang ko ay nakalapit naman si Patrice sa kanya at kinarga agad si Lucian. Gusto ko sanang bawiin agad ang baby namin dito ay pinigilan na ako ni Lance.

“Umayos ka nga.” naninitang bulong niya sa akin. “Para kang bata.”

Hindi ako sumagot. Basta masama ang tingin ko sa doctor na kasama namin. Hindi man lang nagdadalawang isip na ipakita ang pagkagusto sa ina ng anak ko.

“Kanina pa kayo? Pasensya at natagalan kami.” si Lance ang nagsimula ng usapan.

“Halos magkakasabay lang naman tayo. Nauna si Patrice sa akin.” si Derek ang sumagot at hindi talaga pinansin ang masamang tinging ipinukol ko dito. “Buti at naisama mo si Lucian.” dagdag pa nito.

As if si Lucian lang ang sumama. Hindi ba ako nito nakikita? Aba, hindi maari ang ganito. Ipapamukha ko na walang patutunguhan ang ipinapakitang affection kay Lance.

“Oo.” ako ang sumagot. “Gusto ko kasing magkakasama kaming tatlo. Para bonding nadin naming pamilya.” patuyang sagot ko ay talagang diniinan ko ang salitang pamilya.

Siniko ako ni Lance dahil sa sinabi ko pero hindi ko iyon pinansin bagkus umakbay pa talaga ako sa kanya at mabilisang dinampian ng halik sa nuo. “Diba tama ako sweetie.”

Hindi man nagsalita si Derek ay napansin ko ang pag iwas nito ng tingin sa amin dahil sa paghalik ko sa nuo niya. Habang siya ay nanlalaki ang mga matang napatitig sa akin.

Hindi ko bibigyan ng pagkakataong makaporma ang Derek na ito hanggat nasa paligid lamang ako. Hindi ko hahayaang magkaroon sila ng oras na magakasarilinang mag usap.

“Da..Da.” sabay kaming napalingon ni Lance ng marinig namin si Lucian. Nakatingin sa aming dalawa at iniaabot ang kamay na gusto ng magpakarga sa aming dalawa.

“Sabi ko sayo. Hindi ka gusto ng anak ko.” paninita ko kay Patrice na walang nagawa kundi ibalik sa amin si Lucian.

“Hmmmp.” inirapan lamang ako ni Patrice. “Halina nga kayo. Kumain na muna tayo bago tayo mamasyal.” aya na niya. Hindi ko na napigilan ito ng hilain si Lance sa tabi nito dahil ako ang nakahawak kay Lucian. Mabilisan na lang ang naging lakad ko para makasabay sa kanila.

Si Derek sa kaliwa ni Patrice habang nasa kanan nito si Lance na katabi ko naman.

Walang imik na nakikinig sa walang tigil na pagkukwento ni Patrice kay Lance na tanging. aha, oo, hindi, tapos na lang ang naisasagot niya dito.

Mabilis na lumipas ang mga minuto. Natapos sa pagkain at halos naikot na din namin ang buong mall na hindi nga nagkaroon ng pagkakataong makalapit si Derek sa kanya dahil bantay sarado ko siya hanggang sa magpaalam na sila sa amin para umuwi na.

“Ano?” tanong ko kay Lance na tinapunan ako ng masamang tingin ng wala na sina Patrice at tanging kami na lang ang naiwan.

“Ano bang problema mo?”

“Huh!” kunway hindi ko nagets ang gusto nitong ipahuwatig. Alam ko na ang tinutukoy niya ay ang hindi ko paghiwalay sa kanya simula ng dumating kami hanggang sa maghiwa-hiwalay kami.

Pero ang isipin naiinis siya sa akin dahil hindi sila nagkaroon ng space ni Derek na magkaarilinan ay nagparamdam sa akin ng pagkainis din. Parang gusto niyang sabihin sa akin na naging malaking hadlang ako sa pagkakalapit nila.

“Why? Hindi ka ba naging masaya dahil hindi kayo nagkasarilinan ng doctor na iyon? At ano? Kung hindi ba kami nakasama ni Lucian ay magiging maganda ang naging dinner date niyo?” may pagdadamdaman na may pagkainis o pagkairitang sabi ko sa kanya.

Hindi agad siya nakasagot na nagpapahiwatig na tama ang sinabi ko. Hindi niya madepensahan ang mga iyon dahil totoo lahat ng sinabi ko.

“But sorry to tell you this, my sweet Lance. Hanggat nasa paligid ako, hindi ko hahayaang mapunta ka sa kanya. Naging akin ka na minsan, magiging akin ka din ngayon.” seryusong sabi ko sa kanya.

Napaatras pa siya ng hakbang ng hawakan ko ang baba niya para hindi makabawi ng tingin sa akin.

“You are mine. Mine alone.” dagdag ko pa. Sabihin na niyang nagiging possessive ako kahit wala pa akong karapatan sa kanya pero iyon ang ipaparamdam ko sa kanya.

Ipaparamdam na walang kahit na sinong pwedeng makaagaw sa kanya mula sa akin. Dahil simula ng sinabi kong papaibigin ko siyang muli sa akin ay buong buo na ang disesyon ko na kahit na anong mangyari ay hindi ako titigil hanggang sa muli ay maging akin siya.

“Let’s go my sweet. Tulog na ang anak natin. Saka na tayo mag usap kapag nakauwi na tayo.” pagyayaya ko sa kanya ng hindi parin siya nakasagot sa mga nasabi ko. Hindi na din siya kumontra ng pagbuksan at pasakayin ng kotse.

Isa na namang matagumpay na ngiti ang napaskil sa labi ko habang nagmamaneho at bagtas ang daan pauwi ng bahay namin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #26:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

৹৹৹FRANCES POV৹৹৹

Kunot ang nuo kong nakatingin sa taong hindi ko na nais makita. Si Christina. Nakatayo ito ngayon sa harapan ng reception area at halatang ako ang hinihintay.

Isang taong mahigit o halos magdadalawang taon na mula ng huli ko itong makita. Ang laki ng ipinagbago nito idagdag pa ang batang karga nito ngayon. Pero hindi na iyon mahalaga sa akin. Ang tanong  ano ang ginagawa niya ngayon dito sa gusali ng kompanya ko.

“I think you have an unexpected visitor.” Napalingon naman ako sa tabi ko ng marinig ko si Lance na magsalita. Nakataas ang isang kilay na tila balewala naman ang pagkakita din kay Christina. “Mauuna na kami ng anak mo sa taas.” hindi pa man ako nakakasagot ay nauna na itong maglakad sa akin. Umiwas na makasalubong si Christina na ngayon ay palapit naman sa akin.

“Frances.” mahina na may pag aalangan ang pagtawag niya sa pangalan ko.

Taas nuo ko itong tinapunan ng tingin mula ulo hanggang paa. Ang lakas naman ng loob nitong magpakita sa akin matapos niya akong lukuhin. At may gana pang iharap sa akin ang bunga ng pagtataksil nito sa akin.

Wala naman akong galit sa bata. Sadya lamang na hindi ko makakalimutan ang pagtataksil niya. At hindi ko ito mapapatawad kung iyon ang nais niya ngayon kaya ito nakipagkita sa akin.

“Pwede ba kitang makausap?”

Hindi ko mapigilan ang pagtaasan ito ng isang kilay. “Wala akong oras para makipag usap sayo. At kung mayroon man ay alam mo naman sigurong wala na tayong pag uusapan pa dahil matagal na tayong walang ugnayan.“Seryusong sabi ko dito. “Kung wala ka ng ibang sasabihin ay makakaalis ka na.” tatalikuran ko na sana ito pero pinigilan niya ang isang braso ko.

“Kahit man lang sanang kaunting oras. Alam ko na hindi mo ako mapapatawad pero alam ko din naman na mabuti ang iyong puso. I jus need some help for my baby.” Walang gatol na sabi niya sa nakikiusap na tinig. “Wala na akong ibang malapitan pa na makakatulong sa akin. Kaya naglakas loob akong lumapit sayo.”

Iwawaksi ko na sana ang kamay niyang pumigil sa akin ng umiyak ang anak nito. Kusang bumitaw ito at pinatahan ang anak.

Pinanuod ko ito hanggang sa mapatahan ang anak at muling bumaling sa akin.

“Please, kahit kaunting oras lang.” nakikiusap na saad nito na nasa mga mata ang pagsusumamo.

Ayaw ko man sanang paglaanan ito ng oras ay bigla akong naawa dahil sa anak nito na tila may dinaramdam.

“Come with me.” sabi ko na lang saka naglakad patungo ng restaurant.

Umabot siguro ng isang minuto ang katahimikang namayani sa pagitan namin bago ako nagpasyang basagin iyon.

“Sabihin mo na ang gusto mong sabihin habang may oras pa.”

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang paglunok pa nito bago nagsalita.

“I lost everything.”

Taas nuo parin akong nakatingin dito at hinayaan lang itong magsalita. Kung hindi sana ito nagluko ay baka maganda parin ang takbo ng buhay at career nito. Sinayang niya ang mga bagay na kaya ko pang ibigay sa kanya kung hindi lamang niya ako pinagtaksilan.

“And sorry for everthing.”

“Hindi ko kailangan ng sorry mo dahil hindi na niyan maibabalik ang nakaraan. Tumatakbo ang oras, sabihin mo na ang gusto mong sabihin. Huwag mo ng paikutin ang usapan dahil marami pa akong gagawin.”

“G-gusto mo sanang humingi ng tulong para sa anak ko.”

“Para sa anak mo? Bakit sakin pa? Mayroon namang ama ang anak mo bakit hindi ka doon humingi ng tulong?”

“S-sa una ay kaya pa namin. P-pero naubos ang ipon namin at dahil dun ay iniwan kami niya kami. At wala na kaming balita sa ama ng anak ko.”

“Dapat ba akong maawa sayo? Pinili mo ang buhay na mayroon ka ngayon kaya hindi ko na problema ang mga problema mo. But if you want my help for your child. Okay. Ipasama mo sa secretary ko ang medical certificate ng anak mo at ipapaayos ko ang pwede kong maitulong. If you need anything sa secretary ko makipag usap at huwag ka sa akin dederetso.” Sabi ko dito.

Hindi naman ako madamot. At lagi naman akong may tinutulungan basta sa ikakabuti ng iba. Marami na din akong foundation para sa mga nangangailangan. Iyon ang isa sa naituro at naibigay na magandang gawain sa amin ng lolo kaya tutulungan ko ito kung para sa bata.

“Kung wala ka ng sasabihin ay mauuna na ako. Alam mo naman siguro ang daang palabas ng gusali kaya hindi na kita maihahatid sa labas.” saka ko sinabayan ng pagtayo. “At uulitin ko. Ipasa mo sa secretary ko ang medical certificate ng anak mo at siya na ang bahalang umasikaso sa pwedeng maitulong dito.” tinapunan ko ulit ito ng seryusong tingin saka din ako tumingin sa batang nakatulog ulit kanina matapos nitong mapatahan.

Hindi na ako nagbitiw pa ng ibang salita. Walang lingong likod akong iniwan ito.

৹৹৹

Hindi na ako inimik ni Lance matapos akong makabalik sa opisina ko. Hindi man lang ako tinapunan ng tingin kaya naman ako na ang lumapit sa kanya para alamin kong bakit biglang lumamig ang pakikitungo sa akin.

“hmmm.” Niyakap ko siya mula sa likuran na ikinagulat niya.

“Ano ba?” paninita niya na siniko ako sa may tagiliran.

“Why are you mad? Are you….”

“Nonsense.” putol niya sa sinasabi ko na pilit kumawala sa akin.

“Haha. Huwag mo ng ipagkaila, my sweet.” Hindi ko pinansin ang pagpupumiglas niya bagkus ibinaon ko pa ang mukha ko sa may balikat niya. Sinamyo ang mabango at natural niyang amoy. Nakakahalina.

Even though I had no right to hug him like this, I couldn’t stop myself from hugging him.

Simula ng maramdaman ko ang kagaanan ng pakiramdam habang nasa mga bisig ko siya ay gusto ko iyong madama ng paulit ulit. Kung nuon ko pa napagtando na kay sarap ng pakiramdam na yakapin siya ng ganito ay nun ko pa sana ito ginawa.

“Ano ba, bitawan mo nga ako.” pagpupumiglas parin niya pero mas humigpit ang pagkakayapos ng mga braso ko sa baywang niya.

“Hmmm, you smell so good, my sweet.” bulong ko hanggang sa hindi ko mapigilang hindi kagatin siya sa may balikat. Gusto ko siyang panggigilang, parang gusto ko siyang kainin ng buo.

“Ugh! S-stop it, Frances.” pero sa pagsuway niyang iyon sa akin ay wala na ang kaninang taas ng tuno niya. Nanghihina na may panginginig pa sa boses niya.

“Hmmm, Yes my sweet.” kung hindi nga lang din ako nagpipigil ng sarili ko ay baka mas laliman ko pa ang kapangahasan ko. “If something bothers you, just tell me my sweet. And you have nothing to be jealous of Christina if that’s the reason why you’re mad at me now.”

“Ugh!” mahinang daing niya ng muli kong kagatin ang balikat niya kaya muli niya akong siniko. “S-saan mo namang nakuha ang ideya mong nagseselos ako. Saka wala akong pakialam kung makipagbalikan ka sa kanya. Kaya pwede ba. Bitawan mo ako.”

“Uhm.. Of course. I’ll let you go but I won’t let you go just to be with someone else. Remember that, my sweet Lance.” kumilos ang isang kamay ko at hinawakan siya sa baba, pinalinga sa akin saka ko siya siniil ng halik sa labi.

“Uhm.” dinig kong mahinang daing niya. Sa likod ng paghalik ko sa kanya ay isang lihim na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi.

He closed his eyes at ang kaninang pagpupumiglas niya ay unti - unting nanghina.

Marahang pinaharap ko siya habang magkaugpong parin ang mga labi namin. I wrapped my arm around his waist habang ang isa ay nakaalalay sa batok niya. 

Ang kaninang nakalaylay lang na kamay niya ay kumilos and wrapped around my neck.

“My sweet.” bulong ko ng tumigil ako sa paghalik sa kanya. “If you keep doing that I may not be able to hold back any longer.” Pinagdikit ko ang mga nuo namin. Nakatitig sa mga mata niya na hindi na makatingin sa akin ng deretso.

Hindi din nakaligtas sa paningin ko ang pamumula na ng mukha niya.

Ngumiti ako bago ko siya marahang pinakawalan. Dahil kapag di ko pa siya bibitawan ay baka hindi na talaga ako makapagpigil pa.

Doon na ulit niya ako itinulak. Pero huli na ang reaksyon niyang iyon dahil malinaw alam ko na muli siyang mahuhulog sa akin. Kaunti na lang.

“Gusto mo bang malaman ang pinag usapan namin ni Christina?” tanong ko ilang sigundo ang nakalipas.

Tinapunan niya ako ng tingin na halatang hindi naman interesado sa pinag usapan namin ni Christina.

“Kung gusto mong sabihin hindi mo na ako kailangang tanungin. Saka hindi ako interesado sa buhay ng ibang tao.” pabalang na sagot niya.

Bahagya akong nailing.

“Hmmm, she asks me for help.”

“Then?”

“May sakit daw ang anak niya. At sinabi ko naman na ibigay sa sekretarya ko ang medical certificate ng bata para makita kung anong maitutulong sa anak niya.”

Hinsi siya tumugon sa mga naikwento ko sa kanya. Alam ko naman na alam niya na hindi ko mahindihang hindi tumulong sa mga bata kaya alam kong naiintihan nito ang hindi ko pagtanggi sa paghingi ng tulong ni Christina.

“Huwag kang mag alala. Hindi naman ako ang ipag uutos ko na lang sa iba ang oagtulong sa anak niya sakali mang mapatunayan na malala ang sakit ng anak niya. Nakita mo naman kanina ang ayos niya. Hindi na siya ang dating Christina na kilala natin.” Pagbibigay paliwanag ko pa baka kasi iba ang isipin niya na kaya ako tutulong ay may naiwan pang pagmamahal sa babaeng iyon.

“Hindi mo naman kailangang magpaliwanag. Nasa saiyo iyan kung paano ka tutulong. Dati mo namang gawain ang tumulong sa ibang tao.”

Ngumiti ako. “Sinasabi ko lang. Baka kasi pagselosan mo pa…”

“At sinong nagsabing nagseselos ako. Tigilan mo nga ako. Saka pwede bang magtrabaho ka na. Marami ka pang pipermahang mga papeles.”

“Uhm.. Yes, my sweet.”

“And I told you not to call me my sweet.”

Mas napangiti ako. Sa ipinapakitang pagkairita ay naiisip ko tuloy na hindi nga nagustuhan ang pakikipag usap ko kay Christina. Nagpapakita ng pagseselos.

“Yeah! And..” mabilisang muli ko siyang dinampian ng halik na ikinagulat na naman niya. At bago pa man niya ako ulit masita ay mabilis ko ng tinungo ang office table ko saka hindi na pinansin ang matalim na tinging ipinukol sa akin.

৹৹৹

Masaya na sana ang maghapon ko dahil kasama ko siya sa loob ng opisina maghapon pero ng magpaalam siya na may bibilhin lamang daw sa labasan ay hindi na ako kumbinsado dahil may tumawag sa kanya kanina bago siya nagpaalam at ipinagkatiwala sa akin ang anak namin.

Wala naman sana akong balak siyang sundan pero halos mag iisang oras na simula ng lumabas siya ay hindi pa siya bumabalik kaya naman nagpasya akong sundan siya. Sinubukan ko pa siyang tawagan para lang alamin kung nasaan siya pero hindi niya sinasagot ang cellphone niya.

“Let’s go baby. Hahanapin natin ang mommy. Masama ang kutob ko at baka tangayin pa siya ng iba.” kausap ko sa anak namin habang inaayos ang suot nito. Karga ko ang anak namin palabas ng opisina na agad nakatawag pansin sa mga employee na nadadaanan ko.

“Ang cute.” halos iyon ang mga naririnig ko sa kanila kaya naman proud akong iparada ang anak ko habang karga ko ito.

Deretso ako sa baba kung saan pwede kong tanungin ang mga nakabantay sa labasan kung lumabas ba si Lance pero sinabi nilang hindi nila nakitang lumabas ng building. Kaya naman deretso ako ng restaurant kung saan siya pwedeng may mabili dahil may katabi din itong mini shop.

At hindi nga ako nagkamali. Nasa restaurant nga siya at biglang sumiklab ang panggagalaiti ko dahil sa nakita kung sino ang kasama nito. Ang epal na doctr Derek ang kasama niyang kumakain.

Kung gutom naman pala siya ay mayroon namang makakain sa loob ng opisina. Saka pwede naman siyang magpadelever at hindi iyon makikipagkita lang pala sa doctor na iyon.

Mabilis ang naging hakbang ko palapit sa kanila. Mabuti na lang at talagang naisip kong hanapin siya. Hindi ko hahayaang magkasarilinan sila ng doctor na ito at magkaroon ng oras para suyuin siya. Mahirap na baka ang inaasahan kong malapit ko ng maibalik ang pagmamahal niya ay mabulilyaso ka dahil sa epal na doctor na hindi alam ilugar ang sarili.

“Mommy is here, baby.” sabi ko na nakapagpalingon sa kanila. Isang pekeng ngiti ang nakapaskil sa mga labi ko ng mapatingin ako kay Derek. “Umiyak siya kanina kaya kita hinanap. Ang tagal mo kasing bumalik.” Pagsisinungaling ko para lang hindi na ako tanungin kung bakit ko siya sinundan. Hindi niya iisiping binabantayan ko ang bawat kilos niya.

“Ganun ba? Dapat tinawagan mo agad ko.”

“Tinawagan kita pero hindi ka sumasagot.”

“Huh.” Agad niyang tinignan ang cellphone niya ng sabihin iyon. “Sorry. Nakasilent pala ang phone ko kaya hindi ko napansin.” Kuway sagot niya ng makita ang cellphone.

“Sa susunod na lalabas ka huwag mong isa-silent ang phone mo incase of emergency. Mabuti na lang at napatahan ko siya kanina.”

“Sorry. Ako na ang kakarga kay Lucian.” Kinuha niya sa akin si Lucian. Tagumpay ang lihim na pagngiti ko dahil nawala na sa eksina si Derek kahit nasa harapan parin naman ito. Hindi ito magtatagumpay sa balak na pagsulot nito sa kanya.

Akin parin ang tagumpay.

Pero ang ikinainis ko ay hindi nangyari ang inaasahan kong pagpapaalam na nitong umalis bagkus nagkaroon pa ng pagkakataong mahawakan ang anak namin ni Lance.

“Ang bilis ng mga araw. Parang kailan lang ng naisilang mo siya.”

“Oo nga. At salamat sa pag aalaga sa amin ng anak ko sa panahong dinadala ko pa lang siya.

Aba’t…

“Hindi pa pala ako nagpapasalamat sayo sa mga panahong iyon.” pagpapagitna ko. Hindi man lang ako inalok ni Lance na umupo kaya naman naupo na lang ako sa tabi niya. “Salamat sayo sa pag aalaga sa kanila nung wala ako. At dahil sa pag aalaga mo sa kanila nuon ay maayos silang kasama ko ngayon. Diba. my sweet?”

Pinanlakihan niya ako ng mga mata dahil sa huling salitang binitawan ko. Siniko pa niya ako sa tagiliran.

“Relax, my sweet. Mabibitawan mo ang baby natin.” at talagang diniinan ko ang katagang baby namin para ipamukhang ako ang ama ng anak ng taong pinupormahan nito. “Saka hindi mo sinabing gutom ka pala di sana sabay na tayong bumaba kanina at hindi kung sino lang ang kasama mo.”

“Hindi naman ako gutom. May bibilhin lang sana ako sa mini shop ng makita ko si Derek.”

“Oo nga naman Mr. Anderson. Mayroon kasi akong pasyete na naninirahan lang sa gusaling ito. And luckilly nakasulubong ko si Lance kaya niyaya kong magmeryenda.” paliwanag naman nito na tila nasukal sa kung ano mang balak.

Hindi ako kumbinsado sa dahilan nito pero hindi ko na iyon pinansin. Ang mahalaga ay hindi sila magkasarilinang dalawa.

“Hindi na din naman ako magtatagal Lance.” kuway paalam nito kaya mas napangiti ako dahil tagumpay akong mapaalis na ito.

“Salamat sa meryenda.”

“Sa susunod na lang ulit.”

“Sige.”

Kunot man ang nuo ko na gustong sabihin na wala ng susunod sa pagkikita nila pero tahimik na lang ako hanggang sa makaalis na ito ng tuluyan.

“Why?” tanong ko pa ng tapunan niya ako ng mapanuring tingin.

“Umiyak ba talaga si Lucian?” kuway tanong niya. “Hindi ko nakitang namumula ang mga mata niya.”

“Yeah! napatahan ko siya agad kaya hindi na namumula ng makarating kami dito.” palusot ko.

“Huwag mong gawing dahilan si Lucian dahil alam kong gusto mo lang sirain ang pag uusap namin ni Derek. Saka hindi iyakin ang anak natin.”

Kahit na pinapagalitan na niya ako ay nagawa ko paring ngumiti. Dahil na rin sa sinabi niyang “Anak natin.” ibig lang na hindi niya itatangging ako talaga ang ama ng anak niya.

“What are you laughing at?”

“Hindi ako tumatawa? Masaya lamang ako.” totoong sagot ko. Muling gumaan ang pakiramdam ko at nawala ang pag kairitang naramdaman ko kaninang nakita ko silang magkasama.

“Let’s go. Bumalik na nga lang tayo sa taas.” pag aaya ko saka ko siya tinulungang makatayo.

“Pwede ba, alisin mo ang kamay mo.” paninita niya ng umakbay pa ako sa kanya.

Hindi ko siya pinansin bagkus mas hinapit ko siya para madikit sa akin. Hindi alintana ang mga matang nakatingin sa amin pabalik ng opisina ko.

Me, LAnce and our son. Shows a whole and happy family. At walang kahit na sino ang makakawasak ng pamilyang binubuo ko.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #27:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººFRANCES POVº

ºº

Sabihin ko mang nagagawa ko ang lahat ng gusto ko sa kanya ay hindi ko naman alam kong ano talaga ang nararamdaman niya. Hindi ko kasi siya mabasa. May pagkakataong hindi siya umiiwas pero may pagkakataon ding iniiwasan ako. 

Idagdag pa na hindi ko naman siya mapigilan sa lahat ng mga bagay na hindi naayon sa gusto ko lalo na sa paglapit niya sa Derek na iyon kahit na lantaran kong sabihin na ayaw kong napapalapit siya dito.

“Saan ka pupunta?” tanong ko ng makita ko siyang nakabihis at halatang may pupuntahan. Weekends kasi kaya walang pasok ng kompanya.

Pumapasok naman kami nuon kahit na weekends at binabawasan ang ibang gagawin para sa weekdays. Pero ngayon ginagamit na niya ang dayoff na hindi naman niya madalas gamitin dahil sa pakikipagkita niya sa doctor na iyon.

“Makikipagkita ako kay Carla ngayon.” sagot niya. “Isasama ko si Lucian.”

“Kay Carla ba talaga?” hindi ko maiwasan ang hindi malangkapan ng paghihinala ang boses ko. Iniisip ko pa lang na ginagawa niyang dahilan si Carla para makapuslit na makipagkita sa Derek na iyon. “Bakit hindi na lang tayong dalawa ang mamasyal. Hmmm, How about that?” tanong ko saka ako lumapit sa kanya.

Kahit na halatang umiwas siya sa akin ay mabilis ang ginawa kong paghawak ng kamay niya.

“Lagi mo akong iniiwasan. Parang gusto ko tuloy isipin na nakakaramdam ka ng kakaiba kapag nilalapitan o hinawakan kita kaya ka umiiwas. Or sadyang totoo dahil nahuhulog ka na talaga sa akin.” sabi ko sa kanya na pilit din na kinukumbinsi ang sarili ko na sana nga ay totoo na lang lahat ng sinabi ko. Iyong babalik na ang dati niyang nararamdaman sa akin.

“Tigilan mo nga ako.” papiksing binabawi ang kamay na hawak ko pero hindi ko siya binitawan. Bagkus umangat pa ang isang kamay ko at humawak sa kwelyuhan ng damit niya na kahit hindi naman nakasuot ng damit na may necktie at inayos ko iyon.

“Kung alam ko lang nuon ang nararamdaman mo. Ang sarap siguro ng pakiramdam na ikaw ang umaayos ng necktie ko sa tuwing nagmamadali ako.”

“Tigilan mo nga ako. Hindi na ulit iyon mangyayari.”

“Hmmm.” kahit na hindi ko nagustuhan ang sinabi niya ay pilit na hindi iyon pinansin. Ayaw kong magpaapekto sa pagtataboy niya sa akin. Hindi ako titigil hanggat hindi bumabalik ang pagmamahal niya noon sa akin.

“Bitawan mo na ako. Bibihisan ko pa si Lucian.” saka muling iwinaksi ang kamay ko.

Tuluyan na siyang nakawala sa akin at mabilisang lumayo.

Nagtama pa ang mga mata namin pero agad siyang nagbawi. “Babalik din kami agad. Gusto lang ni Carla na makita si Lucian.”

“Pwede naman na siya ang dumalaw dito. Bakit hindi na lang siya ang papuntahin mo dito.”

“Gusto din kasi nina Tita na makita si Lucian.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga na muling napatitig sa kanya. Sadya yatang hindi ko siya kayang pigilang lumabas kahit na anong gawin ko. Hindi na siya sumagot. Tumalikod na at pinuntahan nga si Lucian at binihisan. Tanging nagawa ko na lang ay ang panuurin siya sa bawat galaw niya.

“Babalik din kami agad. Tumawag kanina ang daddy mo at sinabi na duon daw tayo mag dinner kaya saglit lamang kami kina Carla.” kuway sabi niya ng karga na si Lucian at handa na ngang umalis.

“Bakit hindi ako sinabihan nina daddy?” tanong ko din dahil wala akong natanggap natawag sa kanila.

“Eh. Nasa banyo ka kanina at sayo naman talaga sila tumawag at ako ang nakasagot. Nakalimutan ko lang sabihin agad.”

Napatango ako. Kahit papanu ay lumuwang ang pakiramdam ko sa pag aakalang dahilan lang niya si Carla.

“Ihahatid ko na kayo kung ganun.”

“Huh. Hindi na kailangan.”

“I insist. Magbibihis lamang ako saglit.” mabilisan ang naging galaw ko para hindi na siya makareklamo at makatanggi sa paghahatid ko sa kanila ni Lucian sa bahay nila Carla. “Let’s go.” kuway aya ko ng makabihis na ako. kinuha sa kanya ang bag na naglalaman ng mga gamit ni Lucian.

Hindi na nga siya tumanggi pa at napasunod na lang sa akin kaya isang matagumpay na ngiti ang napaskil sa aking mga labi.

ººº

Matapos kong maihatid sina Lance sa bahay nila Carla ay dumeretso ako ng hospital kong saan nakaduty ngayon ang papa. Gusto ko lang naman sana itong kumustahin kahit na pupunta kami mamaya sa kanila.

Malapit na lang kasi ang hospital sa bahay nila Carla kaya hindi na sana ako lalayo para sa pagsundo ko sa kanila mamaya.

At ngayon tama namang nakasalubong ko si Christina na kasama ang inutusan ko para samahan itong ipacheck ang tungkol sa kalagayan ng anak nito na inilapit sa akin nung nakaraang araw. Dahil na nga sa kakulangan nito ng pinansyal na pangangailangan.

“Frances.”

Lumapit sa akin ang inutusan ko saka ibinigay nito ang mga resulta sa kalagayan ng anak nito.

“Hindi dito tayo mag usap.” Naglakad ako at deretso na sa opisina ni papa kaya napasunod na lang sila sa akin. Binasa ko agad ang mga resulta kung ano ba ang sakit ng anak nito ng marating namin ang opisina ni papa na ngayn ay wala ito dahil mayroon daw inuoperahan.

Matapos kong basahin ang nilalalaman ng record ng anak nito ay nakaramdam ako ng kaunting awa sa bata. Nakasaad sa papel na malubha ang sakit nito.

“May uutusan akong mag ayos ng mga kakailanganin ng anak mo. Sasabihan ko si daddy na kausapin ang pediatrician na kaibigan niya sa hospital na ito at ilipat dito ang record ng anak mo. Kung sa pinansyal na pangangailangan para sa pagpapagamot nito ay hindi mo na iyon aalalahanin. May pundo ang hospital na ito para sa sakit niya.” mahabang paliwang ko dito.

“Maraming salamat, Frances. Malaking utang na loob ko ang pagtulong mo sa amin ng anak ko.”

“Hindi naman ako madamot sa pagtulong sa mga nangangailangan.”

“Alam ko naman iyon. Nagsisisi tuloy ako sa pagkaka…”

“Past is past, Christina. Huwag mo ng ungkatin ang nakaraan dahil sa simula pa lang ay nakalimutan ko na iyon. Tulong lang sa anak mo ang ginagawa ko ngayon kaya ako nakikipag usap ko sayo.”

Sa kalagitnaan ng pakikipag usap ko dito ay siya namang pagbabalik ni papa galing sa OR.

“Why are you here hijo?” agad na tanong nito pero sagtlit na natigilan ng mapagsino ang kausap ko. “Bakit siya nandito?” nasa tuno ni papa ang pagkadisgusto at hindi iyon itinago. Sa simula pa lang kasi nuon ay alam kong nagpapakita lamang sila ni Daddy nuon ng magandang pakikitungo dahil na rin sa pakiusap ko sa kanila.

“Kumusta po tito Kanye.”

Pagtango lang ang isinagot ni papa. Tumayo ako para ito na ang umupo sa upuan.

“May ipapakiusap sana ako papa. Para sa kalagayan ng anak niya. Kaunting tulong lang para sa kanila. Nasa envelope na iyan ang record tungkol sa sakit ng bata. Alam ko na hindi kayo makakatanggi na tumulong sa mga nangangailangan.”

Hindi nakaligtas sa akin ang pagpapakawala ng buntong hininga ni papa na sinimulan na ding basahin ang record ng bata.

“Sige, bukas ang hospital para sa tulong para sa anak niya.“kuway sabi ni papa matapos mabasa ang kalagayan ng anak ni Christina. Ipapasa ko na lang ito sa kaibigan ko at siya na ang bahalang bahalang umasikaso sa kakailanganin ng anak mo.”

“Salamat tito Kanye.” pasasalamat naman ni Christina na sinabayan ng pagyuko.

Tumango lang ulit ang papa na ngayon ay nakatingin sa batang kara nito na mahimbing sa pagkakatulog. Tinawag ni papa ang assistant nito at inutusang samahan si Christina sa kaibigan ni papa na agad namang tumalima.

“Sana hindi maging dahilan ang pagtulong mo para makipagbalikan ka sa kanya. Tama na ang minsang niluko ka ng babaeng iyon.”

“I know papa. Ikaw at ng lolo ang nagturo sa akin na tumulong sa mga nangangailangan. Kaya hindi ko ipagkakait ang tulong na pwede kong maibigay sa kanya. Hindi naman ibig sabihin na may balak pa akong makipagbalikan sa kanya.”

“Mabuti naman kung ganun hijo. Huwag mo ng sirain ang mga sinisimulan niyo ng kaibigan mo.”

Sa sinabi ni papa ay napangiti ako. “Kung hindi lamang ako nagpabulag nuon ay baka hindi lang isa ang apo niyo ngayon.”  pilyong sagot ko naman dito na ikinakunot ng nuo nito.

“Mabuti nga at nagising ka na ng tuluyan. Naku, nasa harapan mo na nga ang kaibigan mo. Naghanap ka pa ng iba.”

“Hindi ko iyon napansin papa pero totoo lahat ng pag aalaga ko sa kanya kaya nga hanggang ngayon ay wala pa siyang nagiging kasintahan dahil hindi ko pinapayagan.”

“Ewan ko sayong bata ka. Hindi ko alam kong kanino ka nagmana. Pareho lamang kayo ng kambal mo.”

“Kanino pa ba magmamana papa?” balik tanong ko na naging dahilan para batuhin ako ng ballpen na nasa ibabaw ng lamesa. “Haha.. Sige na papa.. Hindi na ako magtatagalat susunduin ko pa ang mag ina ko.”

“Yeah! Tutuloy na ba kayo sa bahay?”

“Yes, papa.”

“See you then. Namimiss ko na ang apo ko.”

Pagkaway na lang ang isinagot ko bago tuluyang lumabas ng opisina nito. Magaan ang mga paa kong nilisan ang hospital para sunduin ang mag ina ko.

○○○

“Kumusta ang apo namin.” Agad na kinuha ni daddy si Lucian ng salubungin kami pagkababang pagkababa pa lang namin ng sasakyan.

Nagkatinginan pa kami ni Lance ng agad na pumasok si daddy na hindi man lang kami inalok na pumasok.

“Namiss masyado ni daddy ang apo niya.” Sabi ko na lang ng muling napatingin sa pintuang pinasukan ni daddy. “Well, saka na tayo pumasok.. may ipapakita ako sayo.”  Sabay hawak ng kamay niya at tinungo abg motor na nasa gilid lamang ng garahe. “Sakay na.” Aya ko ng makasakay ako ng motor.

“Huh! Saan tayo pupunta?”

“Malalaman mo kapag sumakay ka na.” Sagot ko na hindi deretsang sinabi kung saan ba kami pupunta.

Hindi agad siya sumakay na may pagaalinlangan pa bago tuluyang kumilos para sumakay sa likod ng motor.

Hinawakan ko ang mga kamay niya at ipinulupot iyon sa baywang ko na hindi naman inalis at hindi na nagreklamo.

May ngiti ako sa labing pinaandar ang motor at pinaarangkada iyong paalis.

Hindi naman kalayuan. Wala pang isang minutong pinatakbo ko ang motor.

“Bagong bahay?” Tanong niya na iginala ang paningin sa paligid ng maiparada ko ng maayos ang motor sa maluwang na garahe.

“What do you say? is it beautiful?” Tanong ko habang pinagmamasdan ko siya at tinitignan kung ano ang magiging reaksyon niya.

“Yes, it’s beautiful. Pero bakit tayo nandito? Kaninong bahay ito?” Tanong niya na mabagal na humahakbang at pinagmamasdan ang bawat anggulo ng bahay.

“It’s our new house.” Walang pag aalinlangan kong sagot sa kanya dahilan para mapatingin siya sa akin.

Nagtatanong ang mga matang nakatitig sa akin.

“Pinasimulan ko na ito simula ng manganak ka. Kahit na hindi ako siguradong gusto mong tumira dito ay nagbakasali parin ako. Para sa anak natin. Para sa inyong dalawa. Gusto kong mabigyan ng maganda at buong pamilya si Lucian.” Seryusong sabi ko ng hindi parin siya nagsalita.

“H-hindi mo naman kailangang magpatayo ng bahay na ganito kalaki para kay Lucian.”

“This house is not just for Lucian. It’s our new house.”

“But..”

“Seryuso ako sa sinabi kong gagawa ako ng paraan para maibalik ang pagmamahal mo sa akin.” Putol ko sa sasabihin niya.

Gusto ko naman na marinig ang side niya pero mas nanaig ang kagustuhan kong sabihin ang panig ko. Ang kumbinsihin siyang tumira sa bahay na ipinagawa ko para sa kanilang dalawa ng anak namin.

“Huwag mo akong iwasan. Hayaan mo akong patunayan na totoo ang pagpapakita ko ng motibo sayo.” Makabuluhang saad ko na hinawakan pa siya sa mga kamay na dinala iyon sa tapat ng labi ko at dinampian iyon ng mga halik.

Naramdaman ko ang paghila niya pero hindi naman kalakasan kaya hindi ko iyon pinakawalan.

“Hayaan mo akong iparamdam na totoo ang hangarin kong bigyan ng magandang pamilya ang anak natin.”

“E-ewan ko sayo.” tanging sagot niya pagkalipas ng pananahimik niya at tuluyan ng hinila ang kamay mula sa akin. Muli niyang iginala ang paningin sa paligid.

Napa buntong hininga ako. Kahit na gusto kong marinig ang pagsang ayon niya ay hindi ko naman mapilit na pasagutin siya. Tanging magagawa ko lang muna sa ngayon ay ang maghintay at patuloy na pagsuyo sa kanya.

“Maganda ba?” pang iiba ko na lang ng usaoan at sumunod na lang sa bawat paghakbang niya.

“Uhm.” na may kasamang pagtango. “Hindi ba masyadong malaki ang ipinatayo mo?”

“Huh! Magkasinglaki lang naman ang ipinatayo ko sa bahay. Ang ipinagkaiba ay ang desenyo ng bahay.” sagot ko.

“Mmm, okay.” matipid niyang tugon na hindi na sinundan ng ibang salita.

“Kumpleto na ang lahat ng gamit dito. Ang kulang na lang ay tayong tatlo para lumipat. Pero hindi kita pipiliting lumipat. Hihintayin kong ikaw mismo ang magsabi kung kailan tayo lilipat dito.”

Hindi din niya sinagot ang sinabi ko. Basta ipinagpatuloy ang pagtingin sa buong bahay. Ilang minuto din ang ginugol niya bago niya ako hinarap.

“Let’s go. Baka hinahanap na tayo ni Lucian.” kuway aya niya ng makita na ang buong bahay.

“Okay.” sagot ko na may kasamang paghihinayang pero hindi ko naman iyon ipinahalata.

Inaasahan ko pa naman na magugustuhan niya ang ipinatayo kong bahay para sa amin pero wala man lang akong narinig na pagpuri mula sa kanya. 

Nauna na siyang lumabas sa akin kaya tanging nagawa ko na lang ay ang sumunod sa kanya. Wala na siyang imik na naghinintay na makasakay ako ng motor bago siya sumakay. Hanggang sa bagtas na namin ang daan pabalik ng bahay.

ººº

“Maraming salamat Derek.” narinig kong sabi niya sa kausap sa cellphone.

Nagpaalam siya kaninang sasagutin lang ang tawag sa kalagitnaan ng bonding naming lahat sa sala. Hindi naman niya kailangang lumayo pero lumabas pa talaga siya kaya naman sinundan ko siya at ngayon malalaman ko na lang na ang doctor na iyon ang tumawag sa kanya at kausap niya.

“Oo naman, may pag asa ka kaya huwag kang mag alala.”

Mas nangunot ang nuo ko sa narinig ko. May pag-asa? Kanino? Sa kanya dahil nililigawan siya ng doctor na iyon?

“Haha. Hindi ah. Huwag mong intindihin si Frances. Dati naman yong ganun. Over protective lang pero hindi naman niya magagawang saktan ako.” sabi pa niya.

At ano ang pinag uusapan nila? Pinag uusapan nilang hindi ko siya masasaktan kung magiging sila? So may plano na pala siyang sagutin ang doctor na iyon kahit na sinasabi kong susuyuin ko siya para kami na lang dalawa?

At ano pa ang silbi ng bahay na ipinagawa ko kung sasagutin na niya ito.

Parang gusto kong agawin sa kanya ang cellphone niya ngayon at sabihin sa doctor na kausap niya na tigilan na siya dahil akin lamang siya. Akin lamang ang kaibigan ko. Akin lamang ang ina ng anak ko.

“Sige, magkita na lang tayo sa susunod na linggo.Gusto ko na din kasing linawin ang lahat sa kanya.”

Linawin? Ano ang lilinawin niya? Ano ang gusto niyang linawin sa akin? Gusto ba niyang sabihin na tumigil na nga ako dahil sasagutin na niya ang doctor na iyon?

No. Hindi ako makakapayag. Kung kailangang ikulong ko siya sa bahay at igapos para lamang hindi siya makipagkita sa doctor na iyon ay gagawin ko. Hindi ko hahayaang  mawasak ang pamilyang sinisimulan kong buuin.

“Bye bye. See you.” at duon nga natapos ang usapan nila. Hindi nakaligtas sa akin ang pagtaas baba ng balikat niya sa pinakawalang malalim na paghinga.

Nanatili ako sa kinatatayuan ko at sumandal pa sa pader habang hinihintay siyang lumingon.

Ilang sandali pa ay lumingon na nga siya at nagulat pa ng nakita ako na naghihintay sa kanya.

“K-kanina ka pa dyan?” tanng niya na halatang iniiwasan ang mapatingin sa akin ng deretso.

“So what kung kanina pa ako dito? May itinatago ka ba at may ayaw ka bang marinig ko kaya ayaw mong makita akong nandito?” balik tanong ko sa kanya.

Kunot din ang nuo niya na napatitig nga sa akin dahil sa kagaspangan ng naging salita ko.

Sino ba kasi ang hindi maiinis kung narinig ko mula sa kanya na may pag asa ang doctor na iyon at sinabihan pa itong wag mag alala. Sino ang hindi maasar sa kaalamang may ibang napupusuan ang taong gusto kong maging akin lamang.

“Ano? Sabihin mo sa akin kung may dapat ba akong hindi malaman?” muli kong tanong at sinimulan ng maglakad palapit sa kanya.

Gaya ng sinabi ko na kung kailangan ay itago ko siya at ikulong ay gagawin ko. Basta hindi lamang siya mapunta sa ibang tao.

Mapaatras naman siya ng hakbang pero mabilis ang ginawa kong paghila sa kanya. Ipinulupot ang braso ko sa baywang niya paikot ng pwesto namin at siya ang isinandal ko sa pader kuns saan ako nakasandal kanina.

“F-frances. B-bitawan mo ako.” Naramdaman ko ang panginginig ng boses niya.

Natatakot ba siya sa akin? Hindi ko naman siya sasaktan, baka kainin ko lang siya ng buhay.

“Listen to me, my sweet Lance.” bulong ko ng ilapit ko ang mukha ko sa kabilang panig ng mukha niya. “You are mine. Mine alone my sweet Lance.” and I licked his ear the slightly bit it.

“F-frances.. A-ano ba.” itinulak niya ako pero anong silbi ang pagtulak niya kung wala naman iyong lakas. Nanginginig pa ang kamay na nakapatong sa dibdib ko.

“Yes, my sweet Lance. Feel me.” hinawakan ang isang kamay niya at mas idiniin iyon sa dibdib ko. My lips that were in his ear went down to his neck and kissed him there. Bit him.

I really want to eat him alive.

“Uhmp. Ouch.”

Matapos ko siyang mamarkahan sa leeg ay ang labi naman niya ang pinagtuunan ko ng pansin. I kissed him and waiting for his response.

Hindi ko pinansin ang pagpupumiglas niya. Mas nanaig sa akin na iparamdam sa kanya na akin lamang siya.

“Uhmm.” but then… ako ang natigilan ng maramdaman ko ang panghihina ng pagtulak niya at tinugon ang halik ko sa kanya.

Damn. Pagmumura ko sa loob ko dahil hindi ko iyon inaasahan. Mas nabuhayan ang dugo ko sa naging tugon niya kaya mas pinalalim ko ang paghalik ko sa kanya na sinabayan lamang niya.

“Uhmp.” halos sabay kaming napasinghap ng pakiramdam namin ay pareho kaming mawawalan ng hangin sa baga.

Nagtama ang mga mata namin. Kumilos ang kamay niya na nasa dibdib ko na kaninang nanunulak ay ngayon ay humawak sa batok ko.

“Ugh, what will I do to you, my sweet Lance.” bulong ko bago ko muling tinawid ang pagitan ng mga labi namin at mui siyang hinalikan na agad niyang tinugon.

Paano ko siya ngayon pakakawalan kung ang pakiramdam ko ay naglalakbay ako sa alapaap habang hinahalikan ko siya. Kaya ang isang kamay kong nakapulupot sa baywang niya ay naglakbay na sa likod niya. Humahaplos, dumadama.

“Ehem.”

At ang kaninang masarap na pakiramdam ay biglang naputol dahil sa pagtikhim ng kung sino mang bumulabog sa aming dalawa. Naibaon pa ni Lance ang muha sa dibdib ko at ni ayaw ng lungunin kung sino man iyon.

“Pa..you came at the wrong time.” sabi ko kay papa na hindi itinago ang pagkairita ko sa pambubulabog niya sa amin. Okay na sana eh. Nanduon na kami sa puntong wala ng makakapigil pa sa akin pero.. “Ugh.”

“Hahaha. May silid kayo hijo. Huwag dito sa labas niyo gawin iyan.” pilyong sabi pa ni papa na hindi naman pinansin ang pagkairita ko.

“Ugh.. You’re not funny, papa.”

“Okay. okay. Huwag mo akong tignan ng masama. Nais ko lang naman sabihin na hinahanap yata kayo ng anak niyo. Okay then, mauuna na ako. Kung gusto niyo ituloy ang nasimulan niyo. Pumasok na kayo sa silid niyo. hahahaha.” mahabang sabi pa ni papa na may kasamang patawa habang lumalayo.

“Are you okay?” masuyong tanong ko sa kanya ng wala na si papa dahil nanatili paring nakabaon ang mukha sa akin.

Umiling siya. Hinawakan ko siya sa magkabilang pisngi para tumingin sa akin.

Hindi ko mapigilang ngumiti dahil kahit hindi masyadng pansin ay alam kong namumula siya dahil sa init na naramdaman ko sa mga palad kong nakahawak sa pisngi niya.

Gusto ko pa sana siyang biruin pero hindi ko na ginawa dahil ayaw kong masira ang magandang bagay na pinagsaluhan namin.

Kung sa mga pagtugon niya ko ibabase ang pagtingin niya sa akin ay sigurado akong hindi matutuloy ang pagsagot niya sa doctor na iyon. At gagawin ko ang lahat para muli ay sa akin mabaling ang pagtingin niya.

Because.. he is mine. No one can kiss him, no one can hold him like this, and no one can claim him except me.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #28:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERRORS AHEAD!!

ºººLANCE POVººº

Hindi ako makatingin ng deretso kina tito Kanye dahil sa nangyari kanina. Hindi ko naman kasi akalain na susunod si Frances sa akin ng sagutin ko ang tawag ni Derek kanina. At tulad ng dati ay hindi na naman ako nakaiwas o mas sabihing hindi ako nakatanggi sa mga haplos at halik niya.

Naiinis na gusto kong pagalitan mismo ang sarili ko dahil kahit na anong gusto kong umiwas kay Frances ay hindi ko magawa dahil pinagkakaluno ako ng sarili kong damdamin.

“Tulungan na kita tito.” Pilit na kinalma ko ang sarili ko na huwag magpaapekto sa namagitan sa amin kanina ni Frances.

“Maupo ka na lang hijo. Ako na ang bahala dito.” Pagtanggi naman ni tito Reallan ng mag alok ako ng tulong sa inihahandang meryenda para sa aming lahat.

Wala kasi si mama dahil dayoff niya at ang dalawa naman nilang katulong ay hindi naman inutusan ni tito Reallan dahil nais daw nitong siya ang magsilbe sa kanyang pamilya sa tuwing may bonding silang mag anak.

“Sit here, sweetie.” si Frances na may kasamang panunukso sa mga labi na nakatingin sa akin.

“Stop bullying Lance, Frances.” Paninita naman ni Tito Reallan sa kanya na nahalata din ang hinala ko.

“Dad, Naglalambing lamang ako sa ina ng anak ko. And soon to be my..”

“I will sit here.” bitin ko sa nais sanang sabihin na ang ngiti kanina ay mas nadagdagan ng kapilyuhan.

“Here, sweetie.” Na sinabayan din ng pagtapik sa bakante sa tabi niya.

Napasunod na lang ako dahil ayaw kong ituloy nito ang nais sabihin kanina. Hindi ako handa sa mga panunukso niya sa harapan ng mga magulang baka kung saan pa humantong ang usapin at seryusuhin nina tito Reallan iyon.

Hindi pa sa ngayon. Dahil hindi pa ako sigurado kung hanggang saan ang panunuyo niya sa akin.

Sa kalagitnaan ng bonding namin ay may tumawag kay Frances na isa sa mga barkada niya.

“Hindi ba pwedeng sa susunod na lang iyan, hijo?” si titi Reallan na ayaw siyang payagang umalis.

“Kung pwede lang sana, dad. Kaya lang huling araw na pala nila dito sa atin kaya kailangan ko namang makipagkita sa kanila. Alam niyo naman na bihira na sila pumarito dahil busy din sa trabaho.” paliwanag naman niya dito.

Tahimik na lang akong nakikinig sa usapan nila hanggang sa pumayag na nga si tito Reallan dahil wala naman na din itong magagawa.

“See you later, Sweetie.” bulong niya pa sa akin ng balingan ako. Kaunting dikit lang sa akin ay para na akong napapaso kaya napalayo agad ako sa kanya. Hindi din kasi nakaligtas sa paningin ko ang pagngiti ng makahulugan si tito Reallan kaya kasunod ng paglayo ko ay napayuko ako at hindi makatingin ng deretso kay tito.

“Just go, hijo. Huwag mo ng i bully si Lance. Kami na ang bahala sa mag ina mo.” pagtataboy naman ni tito Reallan sa kanya.

Pero ang akala kong aalis na siya ay nagulat na lang ako ng dampian niya ng halik ang mga labi ko bago mabilisang tumalikod sa amin. Parang gusto ko tuloy lumubog sa kinatatayuan ko dahil sa ginawa niya. Para akong binuhusan ng mainit na tubig sa mukha dahil sa init na ng mukha ko.

“Masanay ka na hijo. Isang Anderson ang kaibigan mo na once na matagpuan ang tunay na magpapatibok ng puso nila siguradong hindi iyan titigil hanggat sa hindi nila iyon nakakamit na maging kanila.”

Mas napayuko ako sa sinabi ni tito Reallan at hindi na makatingin ng deretso.

“Hahaha. Hala.. Tapusin na nga natin ’to ng hindi ka na mailang.” pag iiba naman agad ng usapan ng mapansing hindi ako komportable sa topic namin.

Kahit na nasa akin parin ang pagkailang ay tumulong na rin ako kay tito Reallan. Iniwasan ko na lang ang magtama ang paningin namin para hindi na ako masyado mailang.

ººº

Naalimpungatan ako ng marinig ko ang pagpihit ng seradura. Napatingin pa ako sa orasan na nasa gilid. Pasado alas dose na ng hating gabi.

Bumangon ako pero hindi ako bumaba ng kama at hinintay lang na tuluyang bumukas ang pinto. Hindi na ako nagtaka kung sino iyon dahil si Frances mismo ang iniluwa ng mabuksan ang pintuan

“Are you waiting for me?” tanong mula sa kanya at hindi magkakamali ang pandinig ko na nakainom ito.

“No. Nagising lang ako ng marinig ko ang pagbukas ng pinto.” Totoong sagot ko. Hindi ako kumilos sa kinauupuan ko.

Nagsimula na siyang humakbang palapit pero hindi naman siya dumeretso sa akin bagkus naupo lamang siya sa sofa. Napatitig na lang ako sa kanya ng mapansin ko ang walang tigil niyang pagpapakawala ng buntong hininga.

“May problema ba?” hindi ko matiis na hindi magtanong dahil ilang beses na siyang napabuntong hininga. Sapo nito ang sintido habang nakasandal ang ulo sa board ng sofa na nakatitig sa kisame.

Kumilos na din ako para bumaba ng kama at naupo sa tabi niya.

“Are you drunk?” dagdag tanong ko pa ng hindi siya sumagot. Sinalat ang nuo niya na parang may lagnat lamang siya.

Muli siyang nagpakawala ng buntong hininga na saglit napatingin sa akin.

“Gusto kong bumalik sa panahon na iyon at itama ang lahat pero kung babalik ako mawawala sa akin si Lucian.” napatitig ako ulit sa kanya. “Kaya ayaw ko ng ibalik ang panahong iyon dahil ayaw kong mawala sa akin si Lucian. How about you?” kuway tanong niya kasunod ng mahaba niyang lintaya.

Umiling ako. “Me either.” Sagot ko at umayos ng upo.

“Lance.”

“Hmmm.”

“You know how I hate liars.”

“Yeah! I know that.”

“But I want you to lie this time.”

“Huh.” mas napatitig ako sa kanya dahil duon. Kunot ang nuo ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin.

“Even if it’s just a lie. Gusto kong marinig mula sayo na pinapatawad mo na ako ng tuluyan. Even if it’s just a lie again. Gusto kong pakisamahan mo ako tulad ng dati. And even if it’s a lie, pretend that you still love me.”

Ako naman ngayon ang nagpakawala ng isang malalim na paghinga at binawi ang tingin sa kanya. Sa gilid ng mga mata mata ko ay nakita kong nakatingin na siya ngayon sa akin.

Paano ko ba sasabihin na matagal ko na siyang napatawad na hindi naman niya pinapaniwalaan dahil na rin sa pag iwas ko sa kanya.

Siguro nga hindi siya naniniwala dahil palagi ko siyang iniiwasan pero hindi naman dahilan iyon na hindi ko pa nga siya napapatawad pero ginagawa ko lang naman iyon dahil ayaw ko ng magkamali. Ayaw kong matalo na naman ako ng damdaming inaakala niyang nawala na ng tuluyan.

“How do you want me to act?” tanong ko ulit sa kanya saka ako tumayo. Pinigilan niya ako ng tangka akong humakbang.

“Stay with me like the old times.”

Hindi ako nagsalita. Hinila ang kamay ko at binawi iyon mula sa pagkakahawak niya saka ako tumuloy ng banyo.

Kung gusto niyang bumalik ang dati, bakit hindi diba. At isa ito sa ginagawa ko sa tuwing nakainum siya.

Bumalik ako na may dalang maliit na palanggana na may lamang tubig at malinis na puting bimpo.

Napatitig siya sa akin ng makabalik ako. Maayos na inilapag ang hawak kong palanggana sa gitna ng lamisita. Wala akong imik akong naupo ulit sa tabi niya matapos kong mabasa ang bimpong hawak ko.

Hindi din siya umimik at nanatiling nakatingin sa akin.

Ganito ba? tanong ko sa sarili ko habang magaan na pinunasan ang mukha niya.

Yeah! Maybe. Dahil ganito ang lagi kong ginagawa sa tuwing umuuwi siyang lasing at sa condo ko siya umuuwi kaysa sa sariling condo umuwi.

And like the old times… ako ang umaasikaso sa kanya hanggang sa mawala na ang hangover niya.

“hmmm.” mahinang daing niya. Ipinikit na niya ang mga mata at maayos ng sumandal ng sofa.

Wala akong imik na ipinagpatuloy ang pagpupunas sa kanya hanggang sa matapos kong punasan ang kalahati ng katawan niya.

Tumigil ako at muling tumayo. Kumuha ng damit na ipapasuot ko sa kanya.

Hindi naman mabigat para sa akin ang ginagawa ko ngayon dahil talagang nakasanayan ko na din ang gawaing ito para sa kanya.

And yes.. I really miss the old times.. sa mga panahong malaya akong alagaan siya sa katutuhanang mahal ko siya na ayaw kong malaman niya. But now. Ang dali para sa kanyang hilingin sa akin na magsinungaling. Magsinungaling sa sarili kong damdamin.

“C’mon. Lift up your hand.” sabi ko sa kanya para maalis na ang damit niya.

Hindi man siya nagsalita ay kumilos naman siya para maalis ang damit niya. Ipinagpatuloy ko ang pagpupunas ng katawan niya bago ko siya tuluyang dinamitan.

Walang bigat sa pakiramdam ang ginagawa ko. Parang bumalik lang ang nuon sa ngayon.

Isinunod ko ang pantalon niya. Kahit na nuon ay nakakaramdam na ako ng pagkailang sa pagtanggal ko ng pantalon niya ay mas lalo na ngayon pero ipinagpatuloy ko parin ang pagbibihis sa kanya.

Pinunasan ko ang mga hita niya maliban na lang sa bahaging iyon ng katawan niya.

“Hmmm.” muli niyang daing habang abala ako sa pagpupunas sa kanya. At hindi nakaiwas sa tingin ko ang bagay na iyon. Nagkaroon siya ng reaksyon at nakita ko kung paano iyon bumukol sa loob ng panloob niya.

Mabilisan kong tinapos ang pagpupunas ko sa kanya at ipinasuot na agad ang pajama niya.

Napatingin siya sa akin ng matapos ko siyang bihisan.

May ngiti sa mga labi niya na nangungusap ang kanyang mga mata.

“Napakagaan ng pakiramdam ko na muling maramdaman ang pag aalaga mo kahit na pagpapanggap lamang.” mahina niyang saad na hindi binawi ang tingin mula sa akin. Hinawakan pa ako sa kamay. “Just lie to me about this. Gusto ko ulit maramdaman ang pag aalaga mo sa akin na minsan hindi ko binigyan ng ibang kabuluhan. But please allow me to think that you still love me kaya mo ako inaalagaan.”

Tumango lang ako at hindi na sinagot ang sinabi niya dahil sa ginawa ko kanina ay wala naman iyong pagpapanggap.

“Kaya mo bang tumayo pa? Or gusto mong tulungan pa kitang lumipat sa kama para makahiga na ng maayos.” tanong ko sa kanya makalipas ng ilang sigundong katahimikang namayani sa pagitan naming dalawa.

Tumango naman siya at tumayo. Pero sa pagtayo niya ay bahagyang nawalan siya ng balanse kaya naman napaalalay ako sa kanya.

“Lets go.” umalalay ako sa kanya hanggang sa kama. Pero ang akala ko ay deretso na siyang mahihiga ay nagulat pa ako ng bigla niya akong niyakap.

“Just pretend you like me hugging you and stay still.” muli niyang saad at mas humigpit pa ang pagyakap sa akin.

“Okay.” tumugon ako ng yakap sa kanya. Halos umabot yata ng isang minuto ang pagyakap niya sa akin bago niya ako pinakawalan.

“Thank you.” bulong noya bago siya tuluyang sumampa ng kama at umayos ng higa. Ako naman ay inayos ang kumot para sa kanya.

Katahimikan na ang sumunod. Ilang minuto din akong nakamasid sa kanya at hinihintay na tuluyang makatulog siya.

Umayos na din ako ng higa sa tabi niya.

Muli ko siyang sinulyapan kasunod ng pagpapakawala ko ng buntong hininga.

“Kung pagpapanggap lamang ay napakadali iyong gawin, Frances.” mahinang saad ko habang nakatingin ako sa kanya na ngayon ay payapa ng natutulog. “Dahil iyon ang ginagawa ko simula pa noon.”

ºººFRANCES POV

ººº

“Kung pagpapanggap lamang ay napakadali iyong gawin, Frances dahil iyon ang ginagawa ko simula pa noon.”

Tahimik na lang akong nakapikit matapos kong marinig iyon.

Ang bigat sa pakiramdam na marinig iyon mula sa kanya kahit na iyon ang hiling ko sa kanya.

Gusto kong magakawala ng buntong hininga pero nagpigil ako. Ayaw kong malaman niya na gising pa ako at hindi naman talaga tulod.

Kahit na alam kong pagpapanggap lamang ang pag aasikaso niya sa akin kanina ay masaya na ako na kahit sa kasinungalingan lamang ay muli kong maramdaman ang pag aalala niya sa akin. Sapat na iyon sa akin pero ang marinig ang huling katagang binitawan niya ay may kung anong bagay na humiwa sa puso ko sa sakit na naramdaman ko.

Pero iyon naman ang hiling ko sa kanya kaya bakit ako masasaktan sa katotohanan na hindi na babalik ang dating Lance na nag aalaga sa akin. At ang Lance na minsang nagmahal sa akin.

“Fuck.” sa loob-loob ko dahil parang hindi ko kayang indain ang bagay na tumarak sa puso ko. “Tama na. Huwag mo ng dagdagan pa ang bigat na nararamdaman ko.”  Nais kong sabihin sa kanya pero hindi ko magawa. Naghintay na lang kung ano pa ang susunod niyang sasabihin pero pasalamat ako dahil hindi na niya dinagdagan pa ang mga katagang nakapagpabigat ng pakiramdam ko.

Katahimikan ang namayani sa pagitan namin hanggang sa nagpasya akong imulat ang mga mata ko.

“My sweet Lance.” bulong ko sa pangalang niya saka pinagmasdan siya. Siya na ngayon ang mahimbing na natutulog na ang akala siguro ay ako ang unang nakatulog sa aming dalawa. “I hate people who lie to me but if that’s the only way for you not to avoid me then I will accept that lie even if you want to stay away from me.”

Magkakasunod na buntong hininga ang pinakawalan ko habang nakatitig ako sa kanya

“I will accept that lie even if that’s the only way to keep you by my side. At hindi kayo mawala sa akin ng anak natin. Panghahawakan ko ang lahat  kahit na alam kong isa lamang iyang malaking kasinungalingan.”

“I love you.” bulong ko pa saka ko siya dinampian ng halik sa mga labi. “I love you and that’s not a lie.”

Ilang minuto ko din siyang pinagmasdan bago umayos ng higa. Ipinaunan ko siya sa braso ko na hindi man lang nagising sa paggalaw ko sa kanya. Niyakap ko siya. Ikinulong sa bisig ko.

Kung alam ko lang nuon at pinagtuunan ng pansin na ganito pala kapaya sa pakiramdam ang yakapin siya sa pagtulog ay hindi sana ako nahihirapan ngayon. Nahihirapan sa damdaming ako na lang ang nakakaramdam ngayon.

ººº

“uhmmmmp.” nakangiti akong pinanuod ang pag iinat niya.

Kanina pa ako nagising kahit na ilang oras lang ang tulog ko. Gusto ko kasi siyang pagmasdan at nais kong ako ang una niyang masilayan sa pagmulat ng kanyang mata.

Kaya heto ako ngayon, naaliw habang pinagmamasdan at pinapanuod ang bawat gaaw niya.

“Stop starring at me, Frances.” paninita niya sa akin pero hindi ko naringgang sa tuno ng boses niya ang pangingilag kaya napangiti ako kahit na may kumurot sa aking puso. Pagkirot sa katutuhanang hiniling ko iyon kagabi sa kanya na ibalik ang dati naming samahan kahit na puro kasinungalingan na lamang iyon.

“Pero gusto ko.” pilit na inayos ang sarili ko para hindi pumiyok ang boses ko. “lagi naman ako nuong nakatitig sayo sa tuwing gigising ka.”

“Hmmp.” umirap siya saka niya ako itinulak. “Saka mo ako pagtatawanan dahil magulo ang buhok ko. At sasabihing ang laki ng muta ko.” nakalabing sabi pa niya na tinawanan ko.

Totoo ang mga iyon kahit naman wala siyang muta ay magmamadaling lilinisan ang mga mata. Saka kahit na magulo ang buhok niya ay napacute niya parin kahit na bagong gising.

“Kita mo. Hmmp. Ang sama mo.” saka ako pinalo sa braso at nagmamadaling tumayo at dumeretso sa banyo.

Nakangiti na lang akong napasunod ang tingin ko sa kanya.

“Hindi na masama. Basta bumalik lang ang dati nating samahan kahit na iyan ay isang pagpapanggap lamang.” At buo na ang pasya kong panghahawakan  iyon kahit na tinutusok  na ng isang libong kutsilyo ang puso ko.

Ilang sandali pa ay sumunod ako sa kanya. Nakisabay sa paghuhugas ng mukha.

“Ahhhh. Ano ba?” galit na muli niyang sita ng nagwisik ako ng tubig sa mukha niya.

“Hahaha.” at masaya ako na muling maranasan ang lagi naming ginagawa sa umaga.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #29:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERRORS AHEAD!!

ºººFRANCES POVººº

“What?” pasitang tanong niya sa akin ng yakapin ko siya mula sa likod at inihilig ang ulo sa balikat niya.

Pero ang pagsita niyang iyon sa akin ay hindi naman niya ako itinulak palayo. At ang pagsita niya sa akin ay natural na lang niya iyon simula pa nuon.

Ganito naman lagi ang ginagawa ko sa tuwing may ginagawa siya at bigla akong yayakap sa likod niya.

“Ang bango kasi.” sagot ko na hindi naman ang niluluto niya ang talagang inamoy ko kundi ang natural na bango na nanuot sa ilong ko na nagmumula sa kanya. “Nagutom tuloy ako.”

“Sandali na lang to kaya pwede bang bitawan mo ako. Tawagin mo na lang sina tita at tito. Matatapos ko na ito.” bahagya niya akong itinulak sa nuo bago hinarap muli ang ginagawa.

“Hmmm.” Ayaw ko pa sana siyang bitawan dahil ang gaan sa pakiramdam ang nasa bisig ko siya kahit na sa katutuhanang hindi siya umiwas sa akin ay dahil sa pakiusap ko sa kanya kagabi. Pero para sa akin ay hindi ko na naisip na puro na lang kasinungalingan ang pakikitungo niya. Iisipin kong bumalik na kami sa dati naming pakikitungo sa isa’t isa. At bumalik na din ang pagmamahal niya sa akin.

“I hope this one will last forever.” bulong ko pa saka ko siya kinintalan ng halik sa batok.  Gusto ko pa sanang tagalan ang pagdampi ng labi ko sa batok niya pero kailangan kong pigilan ang sarili ko dahil ayaw kong mailang siya ulit sa akin.

Sa pagkakataong ito habang maganda ang ipinapakita sa akin ay gagawin ko ang lahat para tuluyan na siyang magtiwala sa akin na totoo na ako sa mga hangarin ko sa kanya. Hindi lang basta pakikipagkaibigan kundi ginagawa ko ang lahat ng ito para buoin ang aming pamilya. ANg mabigyan ng maganda, buo at masayang pamilya ang anak naming dalawa.

“Stop it, Frances.” paninita niyang muli at umiwas sa akin. “Hindi ko to matatapos agad kung ginugulo mo ako.”

“Hmmm, okay. Just let me kiss you.” bulong ko parin sa kanya saka ko siya sinubukang ipaikot paharap sa akin at hindi naman ako nabigo.

“F-Frances.”

“Hmmm. Ngayon ko lang napagtanto na kay sarap pala sa pandinig ang pagbigkas mo ng pangalan ko.” Totoong sabi ko habang paunti unti kong pinapaliit ang pagitan ng mga mukha namin. “Kung gaano katamis ang boses mo habang binibgkas iyon.” at padamping idinikit ko ang labi ko sa kanya saka bahagya muling lumayo.

“S-stop doing this, Frances.”

“Why? You don’t like it? But I do.” sagot ko habang patuloy kog hinahaplos ang pisngi niya, Dinadama ng hinlalaki ko ang labi niya. “Just let me. Just let me, my sweet Lance.” at saka ko tuluyang tinawid ang pagitan ng mga labi namin. Siniil ko siya ng halik na agad din niyang tinugon kaya mas pinalalim ko ang paghalik ko sa kanya.

“Uhmm.” halos sabay naming daing ng kumawala ang labi namin sa isa’t isa. Nagkatitigan.

Gusto ko pa sana ulit siya halikan pero naging hadlang ang niluluto niya na muntik ng nasunod. Hindi lamang iyon dahil nakarinig kami ng pagtikhim mula sa pasukan sa kusina.

Sina daddy, papa habang karga ang anak naming si Lucian.

Nailing ako. Hindi man niya ipahalata ay alam kong namumula na naman ang pisngi niya dahil sa katutuhanang nakita kami nina papa. But I don’t really care if they saw us.

“Pwede na ba tayong kumain?” si papa na kinuha kay daddy si Lucian dahil tumulong si daddy sa paghahanda ng agahan namin.

“P-patapos na po tito.” sagot niya na hindi nakaligtas sa pandinig namin ang pagpiyok niya.

Ngumisi pa sa akin si papa ng magtama ang mga mata namin. “Stop messing around papa.” Mahinang paninita ko kay papa.

“But I didn’t. Nasunog nga ang niluluto niya at sadya lamang na hindi ka pumipili ng tama at magandang lugar, hijo.” pabulong at pilyo pang sagot ng papa na ikinailing pa nito na may kasama paring pilyong ngiti. “Sa susunod, make it private, son.”

Ako naman ang nailing. Hindi na ako sumagot dahil tama namang nag aayos na sa lamesa si daddy at Lance para sa agahan kaya hindi na nasundan ang usapan namin. Naging magana ang agahang pinagsaluhan naming apat kahit na may tensyon parin sa pagitan namin ni Lance dahil sa nangyari kanina.

ººº

“Stay and wait for me here, okay?”

“Pwede naman akong pumasok.” sagot niya na halatang ayaw maiwan sa bahay kasama nina daddy at papa.

Ayaw ko naman siya talagang papasukin sa kompanya pero ng dahil sa ayaw kong palagi itong lumalabas kasama ang Patrice na iyon at Derek ay napilitan akong isama siya sa kompanya para lang iwasan ang mga iyon. Pero kapag nandito siya sa bahay sa A. place ay panatag akong iwan siya dahil kasama niya sina daddy na mag aalaga sa anak namin.

“Just stay here, sweetie. Alagaan mo na lang ang anak natin. Ako na ang magtratrabaho para sa ating tatlo.”

“But..”

“Shhh.” natigil siya sa pagasalita ng dinampian ko ng halik ang kanyang mga labi. “Huwag ka ng magreklamo. Be a good housewife and mother to our little angel.” Masuyong humaplos pa ang palad ko sa pisngi niya.

Hindi na siya sumagot. Natulalang nakatitig na lang siya sa akin na kahit ang anak namin ay nakatingin sa amin na tila isinasaisip ang pinag uusapan naming dalawa.

“Be good our little Lucian. Huwag mong pagurin ang mommy sa pag aalaga sayo.” saka ko naman dinampian ng halik sa pisngi.

Nais ko pa sanang magtagal pero minabuti kong umalis na para hindi na niya ipagpilitan ang sumama sa akin sa pag pasok ng kompanya.

Kahit na masasabi ko ng umaapaw na ang karangyaang tinatamasa ko ay mas pagbubutihin at sisipagan ko pa ang pagtratrabaho dahil nandyan na silang dalawa na siyang bubuo ng pamilyang pinapangarap ko.

At hindi ako titigil hanggang sa tuluyan ko na siyang maging akin at hindi na lang basta pagpapanggap ang ipinapakita sa akin.

ººº

“I told you before na hindi ka sa akin lumapit kapag may kailangan para sa anak mo Christina.”“ Hindi ko mapuigilan ang mainis dahil na rin sa paulit ulit na lang na pinagsasabihan ko itong huwag ako ang hanapin kapag may kailangan ito para sa anak niya.

May tao akong itinalaga para sa pangangailangan sa pagpapagamot ng anak nito pero patuloy na sa akin ito sa paglapit sa akin.

“N-nais ko lang naman sabihin na dahil sa tulong mo nagiging maayos na ang kalagayan ng anak ko. At nais ko lang na magpasalamat sayo ng personal kaya nagpunta ako dito.”

“Sinabi ko sayong wala iyong kaso sa akin at hindi lang naman ang anak mo ang tinutulungan ko dahil marami dyang iba kaya hindi mo na kailangang personal na pumunta dito. Ang gawin mo na lang ay ang ilaan ang oras mo sa anak mo kaysa sayangin sa pagpunta dito.”

Hindi agad ito umimik at napayuko.

Napabuntong hininga ako ng wala sa oras. Ayaw ko naman ipaamdam dito na hinahamak ko siya pero hindi ko mapigilan dahil napapansin ko na hindi lang iyon ang dahilan kaya ito palaging nagpupunta sa kompanya o di kaya naman ay hinahanap ako.

Napaghahalatang nais nitong muling mapalapit sa akin pero hindi ako nagbibigay ng motibo para ipagpatuloy nito ang nais na gawin. Hindi ngayon at lalong hindi sa mga susunod na mga araw.

“Makakaalis ka na, Christina.” Ayaw kong maging bastos pero hindi ko ayaw ko ng magtagal ito sa opisina ko baka kung ano pa ang isipin ng ibang nakakita sa kanyang pumarito.

“F-frances.” pero hindi nito pinakinggan ang pagtataboy ko sa kanya bagkus humakbang pa talagang lumapit sa akin. “Sinabi mong pinapatawad mo na ako pero bakit parang hindi naman sa ipinapakita mo sa akin.”

“Stop talking about the past Christina. At saka hindi kita haharapin ngayon kong hindi pa ako nakakalimot sa nakaraan kaya umayos ka. Dahil kung magkamali ka sa ikikilos ay baka mawalan ako ng ganang tulungan ka sa pagpapagamot ng anak mo.”

“Sorry. I’m really sorry.”

“Past is past Christina at hindi na iyon maibabalik pa. Kaya kung ano man ang nasa isip mong gawin ay kalimutan mo na. Isipin mo ang kalagayan ng anak mo dahil iyon na lang ang maibibigay ko sayo, ang tulungan ka sa pagpapagamot sa kanya.”

Humakbang ako hanggang sa pintuan ng opisina ko at binuksan ang pinto para sa kanya. “At umaasa ako na heto na ang huling pagparito mo dito. At kung tungkol naman sa anak mo ay contact akong ibinigay sayo at siya ang tawagan mo.” sabi ko saka mas niluwangan ang pinto para dito.

Hindi ko na ito tinapunan ng tingin hanggang sa tuluyan na itong makalabas ng opisina ko.

Pasalya akong umupo ng silya ko at nagpakawala ng malalim na hininga. Napamasahe ako ng sintido ng wala sa oras dahil sa dami ng mga inaalala ko ay dumadagdag pa siya na hindi naman na kailangan pa.

“Hayst. What a waste of time.” wala sa loob kong saad bago ko hinarap ang mga nakaabang at naghihintay na trabaho ko.

Mabuting abalahin ang utak ko sa trabaho kaysa isipin ang walang kwentang bagay.

ºººLANCE POV

ººº

Dahil sa malapit ako sa secretary ni Frances ay may natanggap akong message mula dito at sinabing bisita niya ang Christina na iyon.

Ayaw ko naman sanang pansinin iyon at ipagwalang bahala pero nakaramdam ako ng pagkabalisa at hindi mapakali dahil naisip ka baka magbalikan silang dalawa. Kahit na sabihing ayaw ni Frances ng nagsisinungaling sa kanya o di kaya ay mahirap siyang magpatawad ay hindi din maipagkakailang minahal niya noon si Christina kaya may posibilidad na magbalikan sila.

“No.” napailing ako. Hindi ko alam ang mararamdaman ko pero alam kong mas matmimbang kay Frances ang kataksilan ni Christina sa kanya kaya hindi basta basta sila magbabalikan. Saka may binitawan siyang salita sa akin na bubuuin niya ang pamilya namin dahil may anak kaming dalawa.

Pero hindi din mawala sa mga agam-agam sa isipan ko na ginagawa lamang iyon ni Frances dahil sa anak namin. Dahil ayaw niyang lumaki ang anak namin na hindi kumpleto ang pamilyang kalakhan.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Pilit na binalewala at kalimutan ang mga iyon dahil mas paniniwalaan ko ngayon ang salita niya.

But.

“Are you okay, hijo?” napalingon ako ng marinig ko ang tanong ni tito Reallan. Mabilis pa sa sigundong ibinulsa ang cellphone ko.

“Wala naman tito.”

“Kung naiinip ka dito sa bahay, pwede ka namang mamasyal o dalawin ang mga kaibigan mo. Kami na ang bahala kay Lucian.”

“Naku, hindi na po tito.” na may kasamang ipag iling.

“Huwag mong masyadong intindihin ang pag aalaga kay Lucian Hijo habang nandito kami ng tito Kanye mo. Nandyan din ang yaya niya at nandito din ang mama mo na tulungan kaming alagaan ang apo namin. Kaya kung gusto mong pasyalan ang mga kaibigan mo, sige lang hijo.” mahabang saad ni tito Reallan at hindi na ako nakatanggi na hindi lumabas dahil ipinagtulakan pa akong lumabas.

Kahit na ayaw ko naman sana at hindi ko naman alam kung sino sa mga kaibigan ko ang tatawagan ko para makipagkita sa akin at sumamang mamasyal kaya ang tanging naisip ko na lang ay ang pumunta ng mall at bumili ng ilang gamit na pwedeng gamitin ni Lucian at makapaggrocery na rin.

Sa kaabalahan ko sa pamimili ay hindi ko na napansin ang paglipas ng oras. Napasarap ako sa pagbili ng mga gamit ni Lucian lalo na sa damit panglamig dahil malapit na ang Christmas.

Halos hindi ko na mabitbit ang mga pinamili ko. Pauwi na sana ako ng mamataan ko ang isang taong ayaw kong makita.

Si Christina while carrying his son at bumibili din. Pero ang isa sa hindi ko inaasahang kasama nito ay ang isa sa tauhan ni Frances.

Alam ko na lumapit si Christina kay Frances para humingi ng tulong tungkol sa pagpapagamot ng anak nito pero bakit kailangang pabantayan niya ito. O sadya talagang may natitirang pagpapahalaga parin si Frances sa dating kasintahan kaya niya pinapasamahan sa isa sa pinagkakatiwalaan nitong tauhan?

Dahil sa mga haka-hakang tumatakbo sa isip ko ay nawala ang dating gaan sa pakiramdam ko habang bumibili kanina. Hindi ko maitago ang kakaibang kaba na ang lahat ng hinala ko ay totoo ay tanging ang anak lang namin ni Frances ang dahilan kaya siya patuloy na nanunuyo sa akin.

Ano na lang kaya ang magiging papel ko sa buhay ni Frances kung hindi nagbunga ang minsang may nangyari sa amin? Bibigyan niya kaya ng kahulugan iyon at pananagutan ako kahit hindi nagbunga ang pag angkin niya sa akin?

Ang isiping walang magbabago sa pakikitungo niya sa akin maliban sa pakikipagkaibigan ay siyang nagparamdam sa akin ng biglang paninikip ng puso ko. Nakaramdam ako ng pighati habang iniisip na hindi kailanman ako magkakaroon ng espesyal na puwang sa puso niya.

At kung patuloy silang magkikita ni Christina ay talagang may posibilidad na magkakabalikan sila.

“Looks who’s here.” napakurap ako ng marinig ko ang boses ni Christina na hindi ko man lang namalayang nasa harapan ko na pala.

Humugot ako ng isang malalim na paghinga at tumayo ng tuwid bago deretsong tumingin dito.

Hindi ko mapigilang magtaas din ng isang kilay ng makitang nakataas din ang kilay nito at nakausli ang isang gilid ng labi sa ipinakitang pekeng ngiti nito.

As if kaya niya akong maliitin ngayong wala na sila ni Frances. Hindi ko lang maipakita dito noon ang pagkadisgusto dahil kay Frances pero ngayong wala na sila ay hindi ako papatinag sa katarayan nito.

“Bakit? Saiyo ba ang mall na to at hindi na ako pwedeng tumapak dito?” patuyang tanong ko at hindi itinago ang pagkairitang nararamdaman ko dito.

Hindi agad ito sumagot dahil inutusan nito ang nagbabantay sa kanila na lamayo na muna at sinabing nais akong makausap ng mag isa na agad namang nitong sinunod ang sinabi niya.

“Wala akong alam na dapat nating pag usapan kaya..” 

“Matalas ka ng magsalita ngayon.” putol nito sa sinasabi ko.

“Hindi ako nakikialam sa inyo nuon ni Frances dahil ginagalang ko ang mga disesyon niya pero ngayong WALA NA KAYO. Hindi yata ikaw ngayon ang pilit na nagsusumiksik na muling mapalapit sa kanya.” saka ko mas tumaas ang isang kilay ko at nais ipakitang sa kanya wala na siyang karapatang pakitaan ako ng hindi maganda dahil mapapatulan ko na siya ngayon.

“Huh! Tama nuon ako ng hinala na may gusto ka sa boyfriend ko.”

“Ex- boyfriend mo?” pagtatama ko sa sinabi nito.

“Kung hindi ka nakialam nuon kami pa sana ngayon ni Frances. Nakialam ka sa relasyon namin dahil gusto mo siyang agawin sa akin noon. Nagtagumpay ka nga nuon pero sisiguraduhin kong babalik ang pagmamahal niya sa akin at hanggang ilusyon ka na lang na magiging masayang pamilya kayo.” hindi maitago ang gigil nito habang sinasabi iyon sa akin.

Ang kapal ng mukha nito. Kung hindi naman ito gumawa ng kataksilan kay Frances ay malamang sila parin ngayon at handa akong lumayo para sa kanila pero ngayon ang lakas ng loob nito na sabihin iyon.

“Hindi mo kilala si Frances, Christina. Oo nga at naging kayo ng tatlong taon pero hindi sapat iyon para makilala mo siya mula ulo hanggang paa at kung ano ang mga itinatakbo ng utak niya dahil sa loob ng labing anim na taon naming magkakilala ay alam ko na ang lahat tungkol sa kanya.” gigil na sabi ko din dito at ipinamukha na mas matimbang ang matagal naming pagsasama ni Frances kaysa sa pinagsamahan nila.

“Oops.” napaatras ako ng isang hakbang sabay taas ng isang kamay ko kahit na marami akong hawak para mapigilan ito sa nais yatang pagdapo ng kamay sa akin. “Baka nakakalimutan mong karga mo ang anak mo at kung papatulan kita ngayon ay baka madamay pa ito.” pag papaalala ko dito kahit na gustong gusto ko talagang patulan ito kung hahamunin ako ng sampalan. “Saka isipin mo na kaya ka lang may kapit ngayon kay Frances ay dahil naawa siya sa anak mo at hindi ang makipagbalikan sayo.”

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagkuyom ng kamao nito at ang panlilisik ng mga matang nakatingin sa akin. Halos may isa sigurong minuto na nakapagtalasan ng tingin ito sa akin at hindi na muli pang nagsalita.

Kaya naman mas may naisip akong paraan para inisin ito.

“At ayaw ko sanang sabihin na wala ka ng aasahan kay Frances dahil pinaplano na namin ang kasal naming dalawa.” ayaw ko sanang magsinungaling pero hindi ko talaga maitago ang pagkainis ko dito. Total hindi naman malalaman ni Frances ang mga sinabi ko dahil hindi naman siguro tatanungin ni Christina sa kanya iyon para kompirmahin kung totoo ba ang sinabi ko.

Hindi ko alam kong bakit tila nanlalaki ang mga mata nitong nakatingin sa akin o sa akin nga ba nakatingin. O sadya nga bang hindi kapani-paniwala ang sinabi ko kay ganun na lang ang reaksyon nito.

“Yeah.” pero para akong nabuhusan ng mainit na tubig ng mahimigan ko ang tinig na nagmula sa likuran ko.

Kahit na hindi ko siguro lingunin kung para alamin kung tama ang dinig ko ay hindi ako pwedeng magkamali kung sino iyon.

“F-frances.” si Christina na nanlalaki ang mga matang lumalagpas ang tingin sa akin dahil nakatingin nga mismo sa likuran ko.

Napalunok ako. Parang akong naipako sa kinatatayuan ko. Kaya ba hindi na nakasagot sa akin si Christina dahil kanina pa nasa likuran ko si Frances.

“Damn.” sa loob loob ko dahil talagang narinig pa nga niya talaga ang kasinungalingan ko.

“I told you to wait for me para hindi ka mahirapan sa pagbitbit ng mga ito.” At bago pa man ako makabawi sa kabilaan ko ay kinuha niya mula sa akin ang mga pinamili ko. Doon na ako napalingon sa kanya na hindi maitago ang ngisi sa mga labing nakatingin sa akin.

Hindi ko tuloy alam kung ano ang itinatakbo ng isip nito hindi gaya ng sinabi ko kanina kay Christina na halos alam ko na lahat ng mga bagay na tumatakbo sa isipan niya.

“A-anong ginagawa mo dito?” kahit na nagkandautal na ako ay pinilit ko paring tumingin sa kanya ng deretso.

“Sinusundo kita.” matipid na sagot niya. Ilang sigundo pang tumitig siya sa akin bago tinapunan ng tingin si Christina. “And you, why are you here? Kung ang oras sana na iginala mo dito sa mall ay binigay mo sa oras ng pagpapahinga ng anak mo ay makakabuti pa sana sa kalusugan nito. Huwag mo sanang sayangin ang binibigay kong tulong sayo.” seryusong sabi niya dito na mas ikinatahimik nito.

Lihim akong napangiti dahil kahit na nasa akin parin ang pagkapahiya sa nasabi ko kaninang narinig niya. Pero saka ko na iyon iisipin dahil mas natuon ang pansin ko sa kalamigang sa pakikitungo ni Frances dito.

“Let’s go sweetie.” kuway aya nito na hindi na hinintay na makabawi si Christina. Ang mga bitbit ko kanina sa dalawang kamay ko ay kinaya ng isang kamay lang niya kaya naman nakahawak na ang isang kamay niya sa akin.

“May gusto ka pa bang puntahan? Bilhin? Or gusto mong kumain na muna?” tanong niya habang palayo kami kay Christina.

“H-hindi na. P-pauwi na din naman ako kanina.”

“Uhm, okay. Then, let’s go home. Lucian is waiting for us.”

Nakahawak pari siya sa akin kaya naman napapasunod na lang ako sa kanya. Wala ng ibang salitang namagitan sa amin hanggang sa marating namin ang parking area kung saan nakaparada ang kotse niya.

Napapasunod na lang ang tingin ko sa kanya habang inilalagay sa trunk ang mga pinamili ko.

“Done.” nakangiting napatingin siya sa akin ng maisara ang likod ng sasakyan. Napaatras pa ako dahil lumapit siya sa akin kaya napasandal ako ng kotse. Inihaang din ang isang kamay sa pagitan ng leeg at balikat ko ng tangkain kong umiwas.

“U-umuwi na tayo.” mahingang usal ko na halos wala naman boses na lumabas sa bibig ko.

Kinakabahan ako ng hindi ko mawari at ang lakas ng tibok ng puso ko. Pilit ko ding iniiwas ang tingin ko para hindi magtama ang mga mata namin pero hindi din ako nagtagumpay dahil na rin sa paglapit ng mukha niya sa akin.

“Now tell me, when we are getting married?” pabulong na tanong niya na may ngiti o masasabi kong pilyong ngiti sa mga labi.

Napalunok na naman ako.

“No. I-i mean I’m just j-joking around.”

“Hmmm, but I took it seriously when I heard it. So, when we are getting married?”

“I told you I’m just joking.”

“But I am not and I’m serious.” at mas lalong lumapit pa ang mukha niya sa akin na ilang pulgada na lang ang layo. Naamoy ko ang mabango niyang hininga na dumadampi sa ilong ko.

Ang kaninang malakas na ang pagtibok ng pintig ng puso ko ay mas lalong nadoble. Dinig na dinig ko mismo ang malakas na pagtibok nito.

Naipinig ko pa ang labi ko ng makitang nakatingin siya sa labi ko.

“I want to kiss those lips of yours.” Bulong niya na halos wala ng isang pulgada ang layo ng labi niya sa akin.

“F-Frances, we are in a public place.”

“So what?”

Napalunok na naman ako ng mas lalong inilapit ang labi sa akin. Magkadikit na ang mga labi namin pero hindi ko masasabing isa na iyong halik.

“Can I get a kiss to my future wife?” tanong niya pero bago ko pa man iyon matanggihan ay sakop na niya ang labi ko. Ang kaninang kamay na nakasandal sa kotse ay humawak na sa batok ko dahilan para hindi na ako makaiwan pa ng tuluyan.

Sinakop na ng kakaibang sensayon ang isipan ko at hindi ko na naisip na nasa public place kami atmaaring may makakita sa amin pero mas nanaig ang kakaibang sarap na ipinalasap niya sa halik na pinagsasaluhan namin.

“Hmm.”

“Uhmm.” halos sabay kaming nagpakawala ng isang mabining ungol habang magkaugpong parin ang mga labi namin. Ang kaninang kamay ko na nakaharang sa pagitan namin ay ngayon ay nakakapit na sa batok niya.

Hindi ko alam kung gaano katagal naming pinagsaluhan ang halos ayaw ng maputol na halikan. Kung hindi siya tumigil ay baka patuloy parin akong tumutugon.

Nagkawala ako ng isang malalim na paghinga dahil kakapusin ako ng hininga ng yumakap siya sa akin. “Be good to me, Lance. I will make this relation work.”

Kusang kumilos ang ulo ko at tumango. Hindi ko na din kasi alam pa ang isasagot o idadahilan kung tatanggihan ko siya at magmamatigas kung sa simpleng paghawak niya sa akin ay bumibigay na ang puso ko.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #30

TYPOS AND GRAMMATICAL ERRORS AHEAD!!

ºººFRANCES POV

ººº

“Para saan ang mga iyan?” tanong ko kay Frances ng maabutan ko siyang nagbabalot ng mga gamit niya at kahit na ang mga gamit ni Lucian.

Ngumiti siya bago sinagot ang tanong ko.

“It’s time to pack our thing, sweetie. Maari na nating lipatan ang bahay na ipinagawa ko.” sagot niya na iniwan ang ginagawa saka lumapit sa akin.

Bago pa man ako makaiwas ay hawak na niya ang kamay ko na dinala sa tapat ng labi at dinampian ng halik.

“Huh! Pero h-hindi pa..”

“Saka na natin pag usapan ang ibang bagay. Ang paglipat natin sa bahay ang dapat na muna nating isaayos sa ngayon.” pagputol niya sa sinasabi ko. “Sabi nina daddy na maganda ang bukas para sa paglilipat natin kaya nagpapatulong ako kay yaya na ayusin ang mga gamit natin sa paglilipat.”

Magsasalita pa sana ako pero hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong kausapin siya. Saka gusto ko sanang linawin ang tungkol sa narinig niya nung nagkapalitan kami ng salita ni Christina dahil hindi na din niya ako binigyan ng pagakakataong itama iyon.

Sabi niya na hindi ko na daw pwede iyong bawiin dahil sineryuso niya iyong sinabi ko. Maghintay na lang daw din ako ng araw dahil magpropropose siya sa akin ng kasal.

“C’mon, hindi naman natin lahat dadalhin ang mga gamit natin. Sabi ni Daddy na iyong mahalagang bagay lang ang ang dadalhin muna sa unang lipat natin. Kahit naman hindi daw na kailangan dahil kaya naman nating mabuhay ng hindi nakikiuso sa mga nakagawian pero hindi naman masamang sundin iyon dahil minsan lang naman tayong lilipat.”

“Hindi bat para lang iyon sa ikinasal kung lilipat.”

“Parang ganun na din iyon. Ikakasal din naman tayo.” may ngiti parin sa labi na sabi niya habang patuloy sa pagsisilid ng mga gamit sa bag.

Hindi na ako nagsalita pa dahil para na ring walang patutunguhan ang pagtanggi ko at pagsagot ko sa kanya dahil siya na din ang masusunod. Na kapag isang Anderson na nga ang nagsalita kahit na tutol ka ay hindi naman nila iyon papansinin.

Saka hindi naman sa ayaw kong lumipat kasama siya lalo na at may anak kaming kasama na bubuo nga sa pamilyang sinasabi niya. Pero ang gusto ko naman ay maliwanagan ang lahat kung saan ba talaga ako nakaistado sa puso niya at hindi lang ang anak namin ang dahilan kaya niya ito ginagawa.

“Para saan ang buntong hiningang iyan?” tanong niya na ang liwanag sa mga mata kanina ay nawala.“

“Huh! N-nothing.” sagot ko na umiwas ng tingin sa kanya at bago pa siya mangusisa ay inayos ko na din ang gamit na kakailanganin sa paglilipat.

Wala ng ibang salita ang namagitan sa aming dalawa hanggang sa matapos na ang pag-aayos ng mga gamit namin.

ººº

Naging maganda ang naging paglipat namin ng bahay kaninang madaling araw at ngayong hapon ay ang pa blessing naman ng bahay na nilipatan namin kaya halos dumalo lahat ng angkan ng Anderson na nandito sa A. Place.

Nakakabagod pero masaya dahil pakiramdam ko ay bumuo ako ng sarili kong pamilya na ngayon ay kasama ko na sa iisang bubong. Hindi naman sa masama ang mangarap. At ito ang pangarap ko nung wala pang Lucian sa aming buhay. Pinangarap ko nuong bumuo ng pamilya kasama siya sa kabila ng katutuhanang may kasintahan siya at posebling magkatotoo ang pangarap na iyon.

Pero heto kami ngayon. Hinaharap ang bisitang dumalo sa pablessing ng bahay na ipinatayo niya para sa amin kahit na ang dahilan lang ng paglilipat bahay namin ay maipakita at mabigyan na buo ang pamilyang kalakihan ng anak namin.

“Congrats.” si Xaviel na isa sa dumalo. Seryuso at hindi ito palangiti tulad ni Frances. Pero hindi iyon nakabawas sa katotohanang identical twin siya nito.

“Salamat, bro.” si Frances na hindi ko namalayang nasa likuran ko na pala na ang akala ko ay abala sa pakikipag usap sa ibang mga bisita kanina.

“Yeah, pero sana naman nagpakasal na muna kayo bago kayo lumipat.”

“Soon, brother. Diba, Lance?” tanong niya ng tumingin sa akin na sinundan ng pag akbay.

Hindi ko siya sinagot pero hindi ko na din naman siya kinontra. Saka para saan pa para kontrahin ang mga sinasabi niya kung pumayag akong lumipat ng bahay kasama siya. Na kung ayaw ko man ang ikasal sana sa kanya ay hindi na ako pumayag ng ganitong set up para sa aming dalawa.

“How about you? Is there any progress about you?” tanong niya na sa kasama ng kambal niya siya nakatingin na ngayon ay abala sa pakikipag usap sa iba. “You know your situation. Are you ready for that?”

Tinignan lang siya ni Xaviel ng seryusong tingin na hindi na sinagot ang sinabi niya. For some reason ay ramdam ko na hindi naging maganda iyon kay Xaviel dahil na rin sa pareho kami ng sitwasyon. Buti pa sa akin ay tanggap ko ang kalagayan ko but how about him.

“Keep that in yourself. He still doesn’t know what my condition is.”

“Oh! My bad, bro.”

“What is it?” sabay kaming tatlo na napatingin sa kasama niya na bigla na lang sumulpot sa kung saan na hindi man lang namin namalayan ang paglapit nito. “What are you talking about his condition?” tanong pa nito na kunot nuong nakatingin kay Xaviel na gusto ng sagot mula rito.

“Oh! I think you two need some space to talk, bro. Lets go, sweetie.” si Frances na agad na umiwas.

Napasunod na lang ako sa kanya at hindi na din naalalang nagpaalam sa mga ito ng maayos.

Sinalubong naman kami ni Patrice na siyang inimbitahan ko kasama naman si Derek. Hindi man nila sabihin sa akin ng deretso ay alam kong may pagkakaunawaan na sila at masaya ako para sa kanilang dalawa.

“Congrats.” si Patrice na yumakap sa akin na may kasamang pagbeso.

“Hey.” si Frances na agad pumagitna sa aming dalawa.

“I’m not interested in being a third wheel in your relationship.” si Patrice na tinaasan pa ng kilay si Frances. “Ewan ko na lang kung ano ang nakitang maganda ng friendster ko sayo maliban sa apakadamot mo.”

“Patrice.” ako naman ang pumagitna baka may iba pang masabi ito kay Frances. Magaling pa man itong mangbuko. Saka dahil narin sa nabubuko niya lagi ako ay wala akong maitago dito. “Maraming pagkain doon oh. Lika samahan kita.” Pilit ko siyang inilayo kay Frances. “And you.” Sabay hatak din kay Derek.

“Hey.” Hindi ko na pinansin ang pagpigil niya habang hila ko ang dalawa. Hindi magihing maganda kung patuloy niyang sisitahin si Patrice lalo na at hindi naman papatalo ang isa.

Kaya mas magandang ilayo ko sila kaysa humaba pa ang kanilang pangbubuska sa isa’t isa.

○○○FRANCES POV○○○

N ais ko man siyang hilain mula sa kanila ay halatang umiiwas talaga siya. Lalo na ng pati ang Derek na iyon ay hinila niya.

Gusto ko din sana siyang hilain pabalik pero ayaw kong gumawa ng ikakaeskandalo ng paglilipat namin. Baka magalit pa siya muli sa akin kung makakagawa ako ng marahas.

Pero talagang nanggigigil ako dahil inaagaw parin nilang dalawa ang atensyon niya para sa akin.

Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong hininga.

“Fuck.” Mahinang mura ko sabay suklay ng mga daliri sa buhok ko habang nakatingin parin sa kanila palayo.

“Para saan naman yun?” Napalingon akong marinig ko ang daddy na nagsalita at nakatingin na din sa papalayong si Lance kasama ang dalawa. “You are too slow, hijo.”

Kunot nuo kong tinapunan ng tingin ang daddy. Nginitian pa ako ng daddy bago humilig sa balikat ko wrap his one arm around my waist.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan, hijo dahil tama ako di’ba?”

“I am not.” Pagtanggi ko dahil hindi ko naman masasabing mabagal ako sa kilos sadya lamang na nais kong siguraduhin anh bawat kilos na gagawin ko.

“Yes, you are.” Tumingala pa ang daddy sakin na taas ang isang kilay na may ngisi pa sa mga labi. “Hindi ko sinasabing gayahin mo ang papa pero mas mabilis siyang gumawa ng hakbang para lamang sa panunuyo sa akin nuon.” May kasamang mahinang pagtawa habang sinasabi ng daddy iyon.

“Pero bago ka gumawa ng hakbang hijo. Matanong nga kita? Sinabi mo na ba sa kanya na mahal mo siya? At hindi lang ang obligasyon mo sa anak niyo kaya mo siya sinusuyo?”

Natigilan ako dahil may punto ang daddy sa tanong niya. Hindi ko pa nga nasasabi kay Lance ang nararamdaman ko sa kanya dahil palaging ang pagkakaibigan namin ang nasasabi ko.

Pero paano? At ano ang unang hakbang na gagawin ko para sabihin iyon. Ako man ay naguguluhan talaga dahil sa nararamdaman ko.

Ang isa pang tanong ay kung kailan? Kailan ko nga ba masasabing hindi lang pagmamahal sa isang kaibigan ang nararamdaman ko sa kanya kundi pagmamahal ng lalaki sa katulad niya na nanaising kasamang bumuo ng pamilya at habang buhay na makasama siya.

“Think before you act, hijo. Huwag mong basta bitawan ang katagang iyon kung hindi mo alam ang kung bakit, paano, kailan at ano ang dahilan kung bakit mo siya mahal. At oras na nasabi mo yan, panindigan mo at huwag lang basta na salita na iyong bibitawan.”

“Dad.”

“Huwag mong idahilan ang inyong anak? Aminin mo muna iyan sa sarili mo pero bilisan mo lang. Dahil kahit na may nag uugnay na sa inyong dalawa ay baka huli ka na bago mo mapagtanto ang mga kasagutan diyan.”

Napalunok ako at napatitig kay daddy ng lumayo ito at may masuyong ngiti sa labing nakatingin din sa akin habang may marahang haplos sa kaliwang pisngi ko.

“I wish you luck, hijo. You can do that. Nasa dugo mo ang isang Anderson kaya may tiwala ako sayong kaya mong buuin ang pamilya mo sa sarili mong sikap.”

Napatango ako. Sa mga katagang may pagpapaalala ay nabuhayan ako ng loob kahit na mas naging magulo ang takbo ng utak ko dahil sa katanungang iniwan sa akin ng daddy.

“Sige hijo. Pupuntahan ko lang ang papa mo.” Paalam ng daddy bago ako tuluyang iniwan.

Muli kong pinagtuunan ng pansin si Lance na ngayon ay masayang nakikipag usap kina Patrice.

Habang nakatitig ako sa kanya ay kusang bumabalik sa mga alaala ko ang panahon kung kailan ko ba naramdaman na hindi lang pagkakaibigan ang nararamdaman ko sa kanya.

Back when we are child:

“Xaviel?” Kunot ang nuong nakatitig siya sa akin. Lagi niya akong napagkakamalang si Xaviel kahit na ako naman ang lagi niyang kasama.

Minsan naiinis ako sa kanya dahil palaging si Xaviel ang kanyang nakikita. Kahit na ako ang lagi niyang kasama ay ang tingin niya sa akin ay ang kambal ko.

Kaya naman naiinis ako talaga sa kanya dahil si Xaviel ang mas nakikilala niya kaysa sa akin na kaibigan niya. Pitong taon ang gap ng edad nami

n. Kaya maliit pa lang siya halos dalhin ni tita Arlyn sa bahay nun habang inaalagaan niya kami kaya napalapit agad ako sa kanya.

“Yes, why?” Taas kilay na sagot ko sa kanya kaya napakurap siya at pinisil pa ang pisngi ko.

“Hindi ikaw si Xaviel. Ikaw si Frances.” Sabi niya saka niya ako pinamaywangan.

“How could you say that?” Tanong ko sa kanya.

“Hindi sumasagot si Xaviel kapag tinatanong kong siya ba talaga si Xaviel. Pero sinagot mo ako.”

“Huh! Then, bakit mo ako tinawag na Xaviel?”

“Hindi naman kita tinawag na Xaviel, naniniguro lang ako.” Sagot niya while pouting his tiny and thin lips.

“Iyon naman pala. Saka ako lang naman ang lumalapit sayo. Hindi naman lumalapit sayo si Xaviel.” May inis parin na sumbat ko sa kanya dahil para na rin siyang umaasa na lalapit o papansinin ng kambal ko.

Kaya minsan talaga naisip ko na may gusto siya kay Xaviel kaya palagi niyang binabanggit ang pangalan nito.

---

“Who is that guy?” Kunot na naman na tanong ko nung kakatungtong palang niya ng teenage.

Hindi man sabihin sa salita pero alam kong malambot siyang kumilos at madalas na palagi siyamg tinutukso kaya naman lagi akong nakabuntot sa kanya para lamang protektahan siya sa iba kahit minsan ay binubully ko din siya pero hindi iyong nakakasakit ng damdamin niya.

Kibit balikat ang isinigot niya sabay tingin sa palayong lalaki na kausap niya kanina.

“Binully ka ba niya?” Iyon na naman ang tanong ko na handa na naman akong habulin ang isang iyon bara bigyan ng babala na huwag siya nitong bullihin dahil ako makakatikim ito sa akin ng suntok

“No.” Agad niya akong pinigilan sa braso na may kasamang magkakasunod na pag iling.

“Then what? Ano ang kailangan ng isang iyon sayo?” Hindi parin nawawala ang kunot ng nuo kong tanong ulit sa kanya.

“He.. He..”

“What?”

“He confessed his feelings to me. He said he like me.”

“What?” Pagkabigla na agad rumehestro sa isip ko ang sinabi niya pero di ko alam kung ano ba ang dapat kung iakto dahil parang may kung anong damdamin ang biglang nagrebelde sa puso ko.

“Iyon nga. Sinabi ko na sayo.”

“No! Hindi ka pwedeng makipagboyfriend kung hindi ko makikilala ng mabuti ang mga lalaking magkakagusto sayo.” At iyon nga ang nasabi ko na tila balewala naman sakanya ang inakto ko na paghihigpit ko sa kanya.

Kaya simula nuon ay lagi na akong nakabantay sa kanya. Sa mga taong aaligid sa kanya na magbibigay motibo. Na agad kung hinaharang bago pa man siya malapitan ng mga ito at sasabihing wala silang mapapala sa kanya dahil hindi sila pasado para sa akin na babagay sa kanya.

Hindi ko alam kung napapansin niya ang mga ginagawa kong paghaharang sa mga taong nagkakaenterest sa kanya o talagang wala pa siyang balak talagang makipagboyfriend.

Pero naging mas maganda iyon para sa akin dahil mas mapapadali ko ang pagtataboy sa mga taong magkakagusto sa kanya.

Naging bantay sarado siya sa akin kaya wala ni sino man ang nakalapit sa kanya. Dahil may bahagi ng pagkatao ko na ayaw kong mabaling sa iba ang pansin niya. Gusto ko ay sa akin lang nakatuon ang pansin niya at hindi ko hahayaang agawin iyon ng iba.

---

Nung makilala ko si Christina. Yes, I loved Chirstina back then. At sinubukang ituon ang lahat ng pansin ko dito. Pero hindi parin maalis sa akin ang pag aalala sa kanya.

Kaya kapag may lakad kami ni Christina ay lagi ko siyang isinasama dahil gusto kong makasiguro na hindi siya masasalisihan ng iba na hindi ko malalaman.

Tudo protektado parin ako sa kanya kahit na may girlfriend na ako at nais ko na palagi parin siyang kasama.

And then, minsan naramdaman ko na lang bigla na umiiwas na siya sa akin. Hindi na tulad ng dati na hinahayaan niya akong hawakan siya, akbayan o di kaya naman yayakapin na lang.

Umilap siya at ramdam ko ang pag iwas niya pero hindi ko ipinahalata na napapansin ko ang pag iwas na ginagawa niya.

Duon na naman umiral ang pag aalala ko sa kanya. Naisip ko na kaya siya umiiwas ay may napupusuan na siya at nais na niyang lumayo sa akin para makasama kung sino man ang taong napupusuan niya.

Sa pag aalala kong iyon ay dumagdag pa si Christina na nababalitaan kong may ginagawa itong melagro sa ibayong bansa habang abala sa career na tinatahak bilang isang modelo.

Ang pinakaayaw ko pa naman ay ang niluluko ako lalo na at binigay ko ang lahat ng tiwala’t pagmamahal ko dito pero iyon lang ang isusukli sa akin.

At duon nga nangyari ang tagpong iyon kung kailan nabuo ang anak namin. Hindi man malinaw iyon sa akin ay palagi ko iyong nakikinita sa tuwing nakikipag niig ako aky Christina.

GUILT. Iyon ang minsan kong nararamdaman dahil nagkakasala ako sa kanya ng hindi niya nalalaman dahil sa mga panaginip o alaalang hindi ko alam kung may katutuhanan ba o sadyang pinagpapantasyaan ko na talaga siya

At sumabay pa ang insedenteng nalaman ng buong mundo na buntis na si Christina. Masaya ako dun.. oo dahil akala ko ay akin ang batang dinadala nito pero isa iyong malaking kalukuhan ng malaman ko. Na sumabay ba na malamang buntis din siya at muntik pang malaglag.

Nagpabulag ako. Oo, inaamin ko iyon pero hindi katulad ng bigat sa dibdib ko na malamang ibang lalaki ang ama ng ipinagbubuntis ni Christina sa gaano kabigat tanggapin na nasalisihan ako ng kung sino mang lalaking nakabuntis sa kanya.

Inalagaan, binantayan na halos itago ko na siya sa mga bisig ko para lamang hindi siya masalisihan ng iba pero.

Damn it.! Pakiramdam ko ay may pumupunit sa puso ko lalo na at ipamukha niya sa akin na mahal niya ang ama ng anak niya.

Pero sadya bang huli na ang lahat para sa pagtatama ko ng lahat ng pagkakamali ko. At masasabi ko bang pagmamahal ang mga paghihigpit, pagbabantay ko sa kanya nuon?

---

Nagpakawala ako ng malalim na bunting hininga na mabilis na nagflash lahat ng iyon sa isipan ko.

Masasabi ko nga bang pagmamahal iyon? Simula pa nung mga bata kami? Simula ng makaramdam ako ng inis o selos sa kambal ko na palagi niyang tinatawag kapag ako ang kaharap niya?

Yeah! Damn me! Ang laki ngang bulag at tanga sa katutuhanang hindi ko man lang inisip ang bagay na iyon nuon.

“Hah!.” Naiiling na may pagak na tawang pinakawalan ko. “Yeah! I loved him from the very beginning.” Mga katagang lumabas sa bibig ko habang nakatuon parin ang paningin ko sa kanya na masayang nakikipag usap sa iba.

“My bestfriend, my Lance. I’m really a big fool.” Pag aamin ko sa sarili ko. “But this is not too late for that. And I will make you mine, no matter what.”

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #31:

Typos And Grammatical errors ahead!!

○○○LANCE POV○○○

Wala mang tunog ang mga yabag niya ay naramdaman ko parin ang marahan niyang paglapit.

Gabi na at pinapatulog ko ang anak namin. Kanina pa nakauwi ang lahat ng bisita namin sa pagdalo nila ng pa blessing ng bahay.

Maliban sa dalawang kasama sa bahay ay ngayon, dalawa na lang kami kasama ang anak namin ang nasa bahay.

May sariling silid ang anak namin pero may kama ding pinasadya para dito while me, thinking where to sleep at night. Pero naisip ko na dito sa tabi ng anak namin ako ngayon matutulog kahit na sadyang maliit lamang ang kama nito na para lang talaga dito. Saka para iyong isang crib na naibaba lang ang mga harang nito.

Tuluyan na siyang nakalapit sa amin pero nagpanggap akong natutulog na lang para hindi ko na kailangang sumagot sa kanya sakaling may sasabihin siya.

Oo, nagtutulog tulugan ako total nakatalikod ako sa kanya at para hindi ko na din problemahin kung saan ako matutulog ngayong gabi kahit naman may dalawa pang extra room maliban dito sa master bedroom kung saan inilagay nga lahat ng damit naming dalawa.

Ramdam ko ang paggalaw ng kama ng maupo siya gilid. Mariing ipinikit ko ang mata at halos pigil ko ang paghinga ng maramdaman ko ang magaang paghawi ng buhok sa nuo ko at may kasamang marahang paghaplos sa pisngi ko.

“Are you asleep?” Mahinang tanong niya pero hindi naman as in na tanong sa akin na tila ba sinisugurado kung tulog ba ako o hindi.

Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko lang siyang haplusin ang pisngi ko kahit na nais kong sabihin na tigilan iyon dahil may anong kiliting dumaloy sa katawan ko habang ramdam ang malambot at mainit niyang palad na nasa pisngi ko.

“You must have been tired earlier so you immediately fell asleep. But your bed is not here, sweetie. This bed is just for Lucian.” Sabi pa niya at inalis ang kamay kong nakapatong sa hita ng anak namin na itinigil ko ang pagtapik dito ng pumasok siya.

Ng maalis niya ang kamay ko sa hita ng anak namin ay saka nito inayos ang kumot nito. Bahagya kong iminulat ang mata ko kaya nakita ko kung paano niya ayusin ang higa nito at lagyan ng unan ang magkabilang gilid nito.

Lihim akong napalunok. Hindi parin ako gumagalaw sa ayos ko kanina pang pumasok siya. Umaasa na huwag mapansing nagtutulog tulugan lamang ako dahil wala talaga akong alam na sabihin sa kanya sakaling kausapin ako.

“Sleep tight baby.” Saka nito niyuko at dinampian ng halik sa nuo ang anak namin bago ako binalingan nito. “And you, sleepy head.”

Bahagya akong napapiksi ng maramdaman mo ang pag angat ko sa kama.

“Shhhh! It’s okay. Just sleep, sweetie.” Mahinang saad niya na walang kahirap hirap akong kinarga.

Pero bago pa man siya makahakabang ay nagpasya na akong imulat ang mga mata ko para isipin niyang nagising ako sa pagkakabuhat niya sa akin.

“Hmmmm.” Sa pagmulat ko ay nakatunghay at nakatitig siya sa akin kaya agad kong iniwas ang paningin ko sa kanya. “Put me down.” Sabi ko at bahagya ko siyang itinulak.

“Nagising ba kita?” Tanong pero hindi naman niya ako ibinaba sa pagkakarga sa akin bagkus ipinagpatuloy ang paghakbang palapit sa kama.

Marahang ibinaba niya ako sa kama pero hindi parin inaalis ang tingin sa akin at ni hindi lumayo sa akin at nanatiling nakayuko. Nakasandal ang mga kamay sa kama.

“I never thought that we would end up like this.” Mahimang saad niya na ang isang kamay ay humaplos sa pisngi ko.

“F-frances.”

“Yes, It’s me.” Paos na boses na sabi niya and took a deep breath. “It’s nice to have you here beside me. Hmmm.” Nagitla ako ng ibaon niya ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko.

“Frances.” Muli kong sambit sa pangalan niya. Habang nakaharang sa pagitan namin ang mga kamay ko.

“My sweet Lance.” Muli akong napapiksi ng maramdaman ko ang paglapat ng labi niya sa leeg ko. Kagat ang ibabang labi ko ng maramdaman ko din ang pagkagat niya.

Hindi naman masakit bagkus mas nakaramdam ako ng kiliti na agad kumalat sa buong katawan ko. Tumaas lahat ng balahibo ko sa katawan.

Nais kong lakasan ang pagtulak ko sa kanya pero ayaw sumunod ang katawan ko.

“I know that this is not the right time for this but.” Paos parin ang boses niya habang naglalakbay ang labi niya at pupugin ng halik ang leeg ko pataas sa tainga ko.

“Uhmmm.” Isang ungol ang kumawala sa bibig ko na hindi ko na napigilan. Napaliyad ako habang mariing nakapikit. Wala akong ibang masabi o sabihin sa kanya kung ano man ang mga nais niyang ipahiwatih sa sinabi niya.

Mas natuon ang pansin ko sa kakaibang kiliti dulot ng magaan at masuyo niyang halik sa leeg ko.

Napakapit pa ang kamay kong nakaharang sa pagitan namin sa damit niya. Na parang duon ko nais kumuha ng lakas dahil para akong kinakapos ng hininga dahil kanina ko pa pigil ang paghinga ko.

“Lance.” Bulong niya sa pangalan ko at itinigil ang paghalik.

“Mmm.” Tanging tugon ko na tuluyang naimulat ko ang aking nga mata.

Nagkasalubong ang mga paningin namin. Ramdam ko ang pagpapakawala niya ng isang malalim na pagpapakawa niya ng hangin sa baga bago siya lumayo at umayos ng upo.

Napasunod ako sa pag upo ng tulungan niya akong makabangon.

“I’m sorry.” Katagang hindi ko alam kung para saan dahil wala naman siyang nagawang kasalanan.

At kung ang sorry na iyon ay para sa nakaraan ay matagal ko na iyong nakalimutan.

Tumitig siya sa akin habang hawak niya ang mga kamay ko. Ikinulong ang palad ko sa mga palad niya.

“I don’t know if this is the right time or the right place to tell you this. But Now I understand why it used to annoy me when you called me Xaviel. I hate the fact that so many people like you. And in truth I drove them all away so that no one can take or steal you from me.”

Napakurap ako. Hindi man malinawa ang nais niyang ipinahiwatig at naalala ko na palagi ko siyang tinatawag na Xaviel noon.

Pero hindi naman iyon ibig sabihin na nakikita ko si Xaviel sa kanya kundi naniniguro ako na hindi ako magkakamali na siya nga ang kaibigan ko. Saka hindi ko naman akalain na totoo nga ang ipinapakita niyang pagkainis nuon sa tuwing babanggitin ko ang pangalan ni Xaviel sa kanya.

And about those who liked me? I don’t even know that dahil wala naman akong napapansin na nagpapakita ng motibo sa akin maliban sa isang lalaki nuon na nagtapat na gusto ako na siyang naabutan niya na akala ay binubully ako. At ang lalaking iyon ay hindi na ulit lumapit pa sa akin kaya naisip ko na walang katotohanan ang pagtatapat nitong gusto ako.

Hindi naman ako disaapointed pero minsan naisip ko na hindi ba ako kaibig-ibig at walang nagkakagusto man lang sa akin?

But now he is telling me that he drove those people just to….

“Sorry dahil naging madamot ako sayo. Ipinagkait kita sa iba. Ang akala ko ay gusto lang kita ng protektahan dahil kaibigan kita. Ayaw kong malayo ka sa akin dahil kaibigan kita. Ayaw kong makipagrelasyon sa iba kahit na sinasabi ko na dapat ay pasado lahat sila sa standard na gusto ko para sayo but now I realized.”

“F-frances.” Tanging pangalan lang niya ang lumabas sa bibig ko dahil wala naman akong masasabi sa pinagtatapat niya. At naguguluhan ako ngayon at ang tanong na kung bakit niya ipinagtatapat iyon sa akin ngayon.

Mahabang panahon na ang nakalipas pero ngayon.??

“I realized that is not the reason why I kept you from others. I kept you by my side not because you are my bestfriend. I kept you because I want you only to myself.”

Napalunok na naman ako. Napakurap dahil para akong nananaginip sa mga naririnig ko sa kanya. Hindi bat para na siyang nagtatapat sa akin ng kanyang damdamin sa mga inaamin niya ngayon sa akin?

Sa naisip ko ay biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko mapigilan pero nakaramdam ako ng kaba sa mga susunod pa niyang sasabihin.

“Hindi ko lubos maisip na napakahaba ng panahong nasayang ko dahil hindi ko agad narealize iyon. Sana kung mas maaga kong napagtanto ay baka hindi tayo umabot sa puntong nag-away tayo at isa iyon sa napakalaking pagkakamali ko.”

“Now I realized that I was the big fool. And this fool hurt you. And now, I’m begging you to forgive me. Let me correct what I should have corrected long time ago.” Patuloy siya sa pagsasalita.

Napapikit pa ako ng haplusin niya ang pisngi ko. Napasinghap din ako ng damahin ng hintuturo niya ang gilid ng labi ko.

“Nuon ko pa sana ito nagawa. Ang hawakan ka ng ganito, ang damahin ang lambot ng labi mo.”

“Hmmm, F-frances, s-stop.” Mahinang sabi ko ng bahagyang idiin ang hinlalaki sa labi ko.

“So soft.” Pero hindi aiya tumigil. Nakatitig siya sa labi kong nilalaro ng ng daliri niya.

Napalunok ako na hindi ko naman kayang umiwas dahil para na akong naipako sa kinauupuan ko.

“I’m so lucky that I have you now in my side.”

Muli akong napapikit ng maramdaman ko ang pagpasok ng daliri sa bibig ko. Kahit na ayaw ko sanang paghiwalayin ang nakapinid kong ngipin ay kusa iyong naghiwalay kaya tuluyang nakapasok ang daliri sa loob ng bibig ko.

“So please give me the right to tempt you like this.”

Napalunok na naman ako.

“My sweet Lance, lets get married. So I can have the right to touch you. To hug you. To kiss you. To make you mine.”

“No.” Naibulalas ko ng ipasok pa niya ang isa pang daliri sa bibig ko na ikinagulat niya. “I mean..”

Nagpakawala siya ng buntong hininga at inalis ang kamay sa akin. May lungkot sa mga mata na parang nagtatanong bakit ang bilis ng pagtanggi ko.

“Hindi ko na ba maibabalik ang pagmamahal mo sa akin? Hindi mo na ba ako kayang mahalin ulit?” Tanong niya na habang sinasabi iyon ay may namuong luha sa kanyang mga mata.

“Frances.”

“I love you.” Mahinang saad niya na muling hinawakan ang mga palad ko pero hindi nasa paghawak niya sa akin natuon ang pansin ko kundi sa katagang binitawan niya.

“Huli na ba para sa atin ang panibagong simula? Huli na ba ang lahat para sa damdaming nararamdaman ko ngayon sayo?”

Ipinilig ko ang ulo ko na sa paraang iyon ay malinawan ng kaunti ang isip ko. Ang kakaibang damdaming lumukob sa akin habang nakikinig sa kanya at lalo na ang katagang binitawan niya na nagsasabing mahal niya ako na patuloy na nag eecho iyon sa pandinig ko.

Ganito ba talaga ang tamang mararamdaman kung ang taong matagal mo ng mahal ay magtatapat saiyo ngayon? Iyong tatangayin lahat ng hangin ang katinuan mo at iikot na lang ang isip sa mga salitang pagmamahal.

“Now I know.” Muli siyang nagpakawala ng buntong hininga kasabay ng paghigpit ng hawak niya sa palad ko. “Kung hindi mo na kayang ibalik ang pagmamahal mo sa akin gaya ng dati I need to use force to make you mine.”

At bago pa man ako makasagot ay sakop na ng mga labi niya ang labi ko.

Nanlaki ang mga mata ko sa kabiglaan pero hindi ko naman ramdam ang pwersang sinasabi niya bagkus halik iyon na nanantiya, naghihintay ng tugon kung iiwas ba ako o hahayaan siyang halikan ako.

Gusto ko siyang itulak at sabihin din ang side ko sa mga sinabi niya at hindi iyong mali ang pagkakaintindi niya dahil wala naman akong sinabi na hindi ko na siya mahal. Sadya lang na hindi ako agad nakasagot dahil sa kabiglaan ko.

Tapos ngayon dadagdagan pa niya at gugulatin ng mga halik niya.

“Uhmp. N-no.. F-frances.. sandali lang.” Marahan ko siyang itinulak para hindi naman niya isipin ayaw kong pahalik sa kanya. Gusto ko lang ding masagot ang mga sinabi niya.

Pero mas lumala yata at iba ang pagkakaintindi sa pag iwas ko.

Lupaypay ang balikat na binitawan niya ako. Saka may lungkot sa mga matang tumitig sa akin.

“Frances.”

“No! Huwag mo munang sagutin iyan kung naguguluhan ka. Maghihintay ako hanggang sa kaya mo na akong mahalin. Pero sana hindi na magtatagal at aabot sa hindi ko kayang kontrolin ang sarili ko at ipilit ko ang sarili ko sayo para maging akin ka.” Mahaba niyang saad habang ako ay laglag panga dahil mali ang pagkakaintindi niya. Ni ayaw akong bigyan ng pagkakataong magsalita.

“Rember this my sweet Lance. You are mine no matter what because I love you.” At isa na namang damping halik ang iginawad niya sa labi ko bago siya tuluyang tumayo.

“Rest now, sweetie. I still have something to do.” At hindi na nga ako nakapagsalita pa para sumagot sa kanya dahil mabilis siyang nakalabas ng silid.

Tanging ang mata ko na lang ang sumunod sa paglabas niya.

Humugot naman ako ng malalim na hangin para makahinga na ng maayos. Hindi talaga magsink ng maayos ang takbo ng utak ko at ni hindi ako nakakatwiran o nakasagot man lang sa kanya ng maayos.

Muli akong bumaba ng kama at lumipat sa tabi ng anak namin. Dinampian ng halik sa nuo na may ngiti sa aking mga labi.

“Your daddy told me he loves me. He loved me before that he just realized now. Baby, is this the beginning of our happy and complete family?”

Hindi na nawala sa mga labi ko ang ngiti bahang patuloy na naririnig ko ang pagtatapat niya.

“I still love him, baby. I still love your daddy.” Bulong na muling nahiga sa tabi nito habang nagdidiwang ang puso ko sa kagalakan dahil mahal ako ng taong minahal ko nuon at magpahanggang ngayon.

○○○FRANCES POV○○○

Tahimik na muli akong pumasok ng silid makalipas ang halos dalawang oras.

Sa oras na lumabas ako ay kinalma ko ang sarili ko na huwag makagawa ng bagay na makakasira ng pag amin ko sa kanya.

Kahit na kanina ay halos nagawa ko na daanin siya sa mabilisang paraan mabuti na lang at nakapagpigil pa ako.

Pero ang bigat ng pakiramdam ko na tinanggihan niya ang patatapat ko sa kanya.

Huli na ba talaga ang lahat para sa amin? Huli na ba ang lahat para maibalik ang pagmamahal niyang nawala dahil narin sa katangahan ko?

Damn me!

Kung hindi ako naging tanga nuon ay baka masaya na kami ngayong nagsasama at hindi kailanman nangyari ang pag aaway namin.

Kung nuon ko pa sana talaga napagtanto ang lahat ay hindi na ako makakagawa ng bagay na makakapagpawala ng pagmamahal niya sa akin.

“Pero hindi ako susuko.” Mahinang saad ko ng makalapit ako sa mahimbing ng natutulog na mag ina ko.

Bumalik siya sa higaan ng anak namin at tuluyan na ngang duon nakatulod.

“I will make you fall inlove with me again, my sweet Lance.” Paulit ulit ko iyong sinasabi sa sarili ko pero hindi ko naman maisip kung paano ba ang magandang paraan para muli siyang paibigin.

Hindi naman gumana ang panliligaw ko sa kanya. Sa pagbibigay ko ng bulaklak o kahit na sa matatamis na salitang palagi kong binabanggit sa kanya.

“How to make you fall?” Muli kong tanong na para bang nakikinig lang siya habang kumilos na ako para muli siyang ilipat sa master bed.

“Hmmm.” Gumalaw siya pero hindi naman nagising. Hindi tulad kanina. Alam ko naman na nagtutulog tulugan lang siya pero sinakyan ko na lang iyon.

At ngayon, hindi na siya nagising pa dahil nasa kahimbingan na siya ng tulog.

Maingat na ipinahiga ko siya sa kama at tulad kanina ay hindi ako agad lumayo sa kanya. Nanatili akong nakayuko habang nakatitig na sa kanya.

“You are so beautiful.” Bulong ko na sa pagkakatitig ko ay may kung anong nagtulak sa akin para tawirin ang pagitan ng mga labi namin at gawaran siya ng isang halik.

Wala akong balak patagalin iyon pero ng marinig ko ang mahinang ungol na kumawala sa bibig niya ay mas pinalalim ko ang paghalik ko sa kanya.

So sweet, so soft.

“My sweet Lance. I love you.” Katagang binitawan ko pagitan ng paghalik ko sa kanya.

“Uhm.” Naibaling niya ang mukha sa kanan kaya natigil ako sa paghalik sa kanya.

“Fuck.” Bigla akong natauhan. Nagising ako sa pagnanasang nabuhay sa aking pagkatao and the fact that I want him right now.

Kay lakas ng pagnanasa na parang hindi ko kayang pigilan kung mananatili ako dito sa silid namin.

“Behave, Frances. Kakaamin mo lang ng nararamdaman mo sa kanya kaya umayos ka.” Suway ko sa sarili habang nanginginig pa ang mga kamay ko sa pagpipigil ko sa sarili kong huwag siyang hawakan.

“Ugh! Fuck.” Mahina man pero marahas ang ginawa kong paglayo at dumeretso ng banyo.

Hindi dapat ako papatalo sa pagnanasa kong angkinin siya ngayon dahil ayaw kong pagsisihan ang hakbang na posebleng ikagalit niya.

“Hmmm.” Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan ko habang nakatayo sa harap ng salamin. “I can’t believe it.” Naiiling na nakatingin ako mismo sa sarili ko na may ngiti sa aking mga labi. “Is love like this?” Tanong ko sa sarili ko dahil hindi ko naramdaman ang ganitong kakaibang saya na may kaba sa dibdib. “Maybe. I only felt this because of you, my sweet lance.” Sabay suklay ng daliri ko sa sariling buhak.

“My sweet Lance. I can’t wait any longer.” Sa loob loob ko habang ang ngiti sa labi ko ay napalitan ng ngisi.

Nakakabaliw ba ang magmahal lalo na ang taong mahal mo ay umiiwas at ayaw na sayo. Siguro nga pero hindi iyon ang makakapigil sa akin.

Dahil isa akong Anderson. And I can have everything I want.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON #32:

Typos and grammatical error ahead!!!

○○○FRANCES POV○○○

Ito na yata ang pinakamasayang umagang nagisnan ko. Isang ngiti ang gumuhit sa aking mga labi dahil sa pagmulat ko ng aking mga mata ay siya ang aking unang nakita. Pati na rin ang anak na gising na rin na katatapos ko lang timplahan ng gatas. Hindi na kailangang hawakan ang bote ng dede nito dahil marunong na itong hawakan iyon at basta na lang itatapos sa gilid kapag ubos na.

Bumalik ako sa pagkakahiga sa tabi niya na nasa kahimbingan parin ng tulog.

Muli akong napangiti na sa paghiga ko ay gumalaw siya na agad umunun sa braso ko at yumakap sa akin. Pinatungan ng paa ang mga hita ko.

“Hmmm, are you seducing me now, sweetie?” Tanong ko sabay dampi ng halik sa nuo niya.

Hindi ito nagising bagkus mas nagsumiksik pa sa mga bisig ko na mas ikinangiti ko.

Palagi naman na ganito na kami matulog nuon sadyang hindi ko lang talaga binibigyan ng pansin nuon dahil kaibigan ko siya pero ngayon? Ang kaunting dikit niya sa akin ay nagbibigay ng kakaibang epekto sa aking katawan.

Hindi ganito kalakas ang epekto nuong kami pa ni Christina. Masaya ako nuon na kasama ko ito at nagigisnan sa paggising ko pero iba ang saya ngayon dahil siya ang namumulatan ko sa umaga. Iyong tipong kompleto na agad ang buong araw kahit hindi ka pa man nagsisimula.

And about how I made love with her. Yeah! Hindi iyon maiaalis sa akin na talaga namang masaya akong inaangkin si Christina nuon pero hindi iyong ngayon na iisipin ko pa lang na aangkinin si Lance ay gusto ko ng labasan hindi pa man siya nahahawakan.

Iyong tipong sabik na sabik akong angkinin na siya ngayon pero kailangan kong magpigil dahil ayaw kong masira ang sinimulan kong pagtatapat sa kanya.

Maghihintay pa ako ng kaunti. At kung hindi ko siya makuha sa magandang usapan. Magkakaalaman na dahil dadaanin ko na siya sa santong paspasan para hindi na siya makatanggi pa at tuluyan na siyang maging akin.

“I love you. I will make you fall again and make you mine, sweetie.” Bulong ko na dinampian ng halik sa nuo. Ikinulong sa bisig ko ng ilang sigundo bago nagpasyang bumangon.

Dahil kung hindi ako babangon at lalayo sa kanya ay baka hindi ko na mapigilan pa ang sarili ko at bigyan ng katuparan ang nabubuhay na pagnanasa ko sa katawan na angkinin siya ora mismo.

Marahang inayos ko ang kumot niya bago binalingan ang anak namin na nakatulog ulit matapos ubusin ang gatas. Nakangiting niyuko ito’t ginawaran din ng halik sa nuo bago ako tuluyang lumabas ng silid.

“Good Morning sir.” Si katty na siyang nag aalaga sa anak namin ni Lance. Bihira lang naman nito maalagaan ang anak namin kaya tumutulong din ito sa gawaing bahay kasama ng isa naming kasambahay.

“Morning.” Matipid na sagot ko saka dumeretso sa kusina na naabutan ko namang nag hahanda na ng agahan si Melissa.

“Good Morning sir. Ipagtitimpla ko po ba kayo ng kape o tsaa?”

“Morning. No need. Ako na ang bahalang magtimpla ng kape ko.” Sagot ko naman.

Hindi naman ako nagpapatimpla ng kape maliban na lang kung si Lance mismo ang magtimpla nun kahit na hindi na tanungin sa’kin. Siya naman lagi ang nagtitimpla ng kape, tsaa o huice para sa akin simula pa nun.

“Sige po sir.” Ipinagpatuloy nito ang ginagawa habang ako naman ay nagtimpla na ng kape ko. Isinama ko na din ang pagtitimpla ng gatas para sa kanya dahil alam ko maya-maya lang ay magigising na siya.

Ganun naman lagi siya. Sa tuwing matutulog ako sa condo niya o matutulog siya sa condo ko nuon ay kapag nagising na ako ay susunod at susunod na gigising siya agad.

Natapos na akong nagtimpla ng kape at gatas na tamang ilalapag ko sa lamesa ay siyang pagpasok na niya sa kusina karga ang anak namin.

Napangiti ako. Hindi ako nagkamali dahil hindi parin siya nagbabago. Ang kaibahan na nga lang ngayon ay kasama na niya ang anak naming magigising at papasok bg kusina.

“Goodmorning? Kumusta ang tulog ng mag ina ko?” Nakangiti kong salubong sabay na ginawaran ng damping halik sa nuo ang anak namin saka ko naman siya binalingan na hinalikan sa mga labi. “I love you, sweetie.” Na sinabayan ng katagang iyon.

Parang ang gaan ng pakiramdam kong sabihin sa kanya ang nararamdaman kong pagmamahal sa kanya.

Hindi nakaligtas sa akin ang panlalaki ng mga mata niya kasabay ng paglunok.

“F-frances.” Huli na ang naging reaksyon niya dahil nakuha ko na rin sa kanya si Lucian.

“Why?” Balewalang tanong ko kahit na halata sa reaksyon niya ang kabiglaan. “Hindi ko ba pwedeng halikan sa umaga ang taong mahal ko?” Balik tanong ko sa kanya.

Pinaghila ko na din siya ng upuan habang maingat na karga ko ang anak namin.

“C’mon. Nagtimpla na ako ng gatas mo.” Aya ko sa kanya na wala namang pagtutul bagkus naupo na siya sa hinila kong upuan para sa kanya.

“Nga pala. May naplano na ako sa mga pwede nating gawin about our wedding.” Panimula ko ng usapan pero hindi maitago ang pagkasamid niya. “I told you. Hindi ko na patatagalin ito. Pwede ko namang ituloy ang panliligaw ko sayo kahit na kasal na tayo diba.” Paliwanag ko ng hindi ahad siya nagsalita.

“Pero…”

“No more but’s sweetie. Hindi pa ba sapat na nandito si Lucian sa atin para magpakasal tayo. Saka sinabi ko na sayo na Mahal kita. At kapag kasal na tayo maghihintay ako hanggang sa muling bumalik ang pagmamahal mo sa akin.”

Hindi siya sumagot. Nanatiling nakatitig sa akin na halatang hindi makapaniwala sa mga sinabi ko. Tulad kagabi na hindi makapaniwala na nagtapat ako ng pag ibig sa kanya.

“C’mon. Inumin mo na ang gatas mo bago pa lumamig iyan.” Kuway pang iiba ko na ng usapan para hindi na siya kakatanggi o makakontra sa sinabi ko.

Kung kailangang hindi ko siya pagsalitain para hindi makatanggi ay gagawin ko iyon hanggang sa gusto na niyang sumagot ng oo sa akin.

“Papasok pa ako ng kompanya. Kaya ikaw na lang muna ang mag alaga kay Lucian, okay.”

“P-papasok din ako.”

“No! Hindi mo na kailangang pumasok, sweetie. Ikaw na lang dito para alagaan ang anak natin. Gusto kong maranasan kung ano ang pakiramdam na pag uwi ko galing trabaho ay may naghihintay at magbubukas ng pinto pag uwi dito sa bahay.” Mahabang sabi ko na sinundan ng paghigop ng kape ko.

Ngumiti ako. Inabot ang pisngi niya saka iyon hinaplos.

“I love you. And I really do.” Muli kong sabi sa kanya na nakapagpatitig na naman sa akin.

Kung ang katagang iyon lang ang paraan para mapalambot ko ang puso niya at muling mapaibig sa akin ay hindi ako magsasawang sambitin iyon sa kanya. Hindu ako magsasawang iparamdam sa kanya kung gaano katotoo ang nararamdaman mo.

“Mag agahan na kayo. Take Lucian first and I will go take a shower.” Saka ako tumayo at muling ipinakarga sa kanya si Lucian. Sa pagkakayuko ko ay muli ko siyang ginawaran ng damping halik sa mga labi.

Hindi ko man alam ang lahat ng saloobin niya ay kay gaan parin naman ng pakiramdam na isiping malapit ng mabuo ng tuluyan ang aking pamilya. At isiping silang dalawa ng anak namin ang bubuo ng pamilyang gusto ko ay wala na akong mahihiling pa.

○○○LANCE POV○○○

P ara parin akong nananaginip dahil sa ipinapakitang kilos at ipinaparamdam niya sa akin.

Kaunting kilos at salita ay nagpaparamdam sa akin na para akong napakaespesyal sa kanya.

Kung paano siya tumingin. Kung paano niya ako hawakan. At kung paano niya ako halikan. Kakaiba iyon kumpara sa dati na makikita ko nuon ang pagkabalisa sa mga iyon pero ngayon.. punong puno ng panunuyo, pag iingat, pagpapahalaga.

At ang katagang iyon ng pagmamahal. Ramdam ko ang katotohanan at hindi basta salita lamang.

Nandoon ang kakaibang tibok ng puso ko sa tuwing maririnig kong sasabihin niya sa aking mahal niya ako.

“F-frances.” Mahinang sambit ko pangalan niya habang nakasunod ang tingin ko sa paglabas niya sa kusina. “Katty, takecare of Lucian for me.”

Tumayo ako at ipinakarga si Lucian sa nag aalalaga sa anak namin. Inubos ang gatas bago ako nagpasyang sundan si Frances paakyat ng silid.

Hindi ko naman alam ang gagawin kung bakit ko siya sinundan pero kusang kumilos ang mga paa ko pasunod sa kanya.

Nasa loob na siya ng banyo ng makapasok ako ng silid namin. Ilang sigundo din na nakatingin ako sa nakasaradong pinto bago ako kumilos para maglabas ng mga susuotin niyang damit.

Lumakas ang kabog ng dibdib ko habang pinaghahanda siya ng maisusuot. Ginagawa ko naman dati ang paghahanda ng damit niya pero magkaiba ang epekyo nun ngayon sa akin dahil narin sa pinaghahanda ko na ang taong mahal ko at taong mahal ako.

At sa muling maisip iyon ay mas lumakas ang tibok ng puso ko na para akong naiduduyan sa alapaap sa gaan ng pakiramdam na malamang mahal nga niya ako. At isiping mas nauna niya akong minahal na ngayon lang niya napagtanto ang bagay na iyon.

Iyong kwento niyang ipinagkakait niya ako sa iba. Hinaharangan ang mga taong nagkakaroon sa akin ng interest ay nakakakilig iyon para sa akin. At isa din sa talagang nakakapagpakilig ngayon sa akin ay kapag sinasabi niyang mahal ako na susundan ng halik sa labi ko.

Pero hindi ko naman maipakita o masabi ang nararamdaman ko sa kanya dahil palagi akong natutulala sa katutuhanang hindi parin ako makapaniwala hanggang ngayon.

At kapag nakabawi na ako ay iniiba na niya ang usapan at hindi na ako hinahayaang makasagot sa kanya. At kapag tatangkain kong magsalita ay sasabayan na niya ng pag iwas na parang ayaw niyang malaman ang saloobin ko.

Naiisip ba niya na tatanggi ako?

Pero naisip ko din na hahayaan ko na lang muna na isipin niya iyon. Total wala namang nagbago sa nararamdaman ko sa kanya.

Nais ko naman talagang ayusin na ang relasyon naming dalawa para kay Lucian kahit na bilang isang kaibigan na lang at hindi ka-ibigan. Ang alagaan kami ni Lucian ay sapat na kahit na hindi niya ako mahal. Basta mahal niya si Lucian ay ayos na sakin iyon pero.. ngayon.. masaya ako dahil sa pagtatapat niya at pag amin sa totoo niyang nararamdaman sa akin.

Kaya hahayaan ko na muna siyang isipin iyon ngayon dahil gusto kong maranasan kung paano pa kiligin habang sinusuyo niya ako.

Naughty me. Well, minsan lang naman maging pilyo. Hindi ko na lang muna ipapahalatang kinikilig na ako sa mga ginagawa niya para sa akin.

“Is that for me?” Tanong niya na nakapagpalipad lahat ng tumatakbo sa isip ko. Itinago ko ang ngiti sa mga labi bago ako lumingon sa kanya.

Pero agad akong nagbawi ng tingin na muling tumalikod sa kanya ng makitang wala ni isa man siyang saplot sa katawan na lumabas ng banyo.

“Sorry, hindi ko naman nais lumabas ng walang kahit na anong saplot pero nakalimutan ko ding kumuha ng tuwalya.” Sabi niya na naramdaman ko pa ang paglapit niya.

Napapiksi pa ako ng maramdaman ko ang pagtayo niya sa likod ko.

Napalunok ako ng maamoy ko ang sabong ginamit niya na parang kumalat na sa loob ng buong silid dahil sa bango.

Muli pa akong napapiksi ng yumuko siya at ako pa ang inamoy sa may batok. Nagsitayuan ang lahat ng balahibo ko dahil parang may kung anong kuryenteng kumalat sa aking buong katawan.

Nakiliti ako sa hanging lumalabas sa ilong niya.

“Na miss ko ang makitang ipaghanda mo ako ng damit ko, my sweet Lance. Pero bakit mas gusto ko ngayon kesa nuon. Hmmm.” At dinampian pa talaga ako ng halik sa batok kaya nanginig ako sa kiliting dulot nun.

“D-dapat h-hindi ka lumabas ng ganyan.” Nauutal pa na sabi ko sa kanya. Kakaiba ang epekto nun sa akin dahil nakita ko ang itinataho niyang iyon sa pangalawang beses.

Hindi pa malinaw lahat nun dahil na rin sa nabigla ako pero ngayon… muli akong napalunok. Hindi pa iyon matigas pero napakahaba na. Ano na lang kaya kung…

Eh! Damn me. Kung saan saan na lumipad ang isip ko.

Pero totoo naman iyon. Mahaba siya talaga at malaki na minsan ng pumasok sa akin.

Ugh! Damn me again. Lance, kumalma ka . Pilit na pinakalma ko ang sarili kahit na hindi ko nga talaga kayang kumalma. Lalo na at nasa likuran ko lang siya. Walang kahit na anong saplot sa katawan at higit sa lahat wala ng pagitan ang pagkakadikit niya sa likod ko na kahit may suot akong samit ay ramdam ko na dumikit iyon sa taas ng pwetan ko.

“F-frances, pwede bang..” halos walang boses na lumabas sa bibig ko dahil sa kinakabahan talaga ako.

“May sinasabi ka?” Bulong pa niya sa puong tainga ko dahilan para muli akong mangilabutan.

Umiling ako. Tumango. Hindi ko alam ang dapat ikilos sa mga sandaling ito dahil mas natuon ang pansin ko sa matigas na tumutusok na sa likod ko.

“M-magbihis ka na.” Pinatatag ang boses ko kahit bahagyang pumiyok parin. Muli akong napalunok at sinubukang lumayo sa kanya.

Nagdadalawang isip kasi akong humakbang dahil pakiramdam ko nawalan ng lakas ang mga tuhod ko na kahit na anumang oras ay matutumba ako.

Pinilit na huwag mapatingin sa kanya ng mapagtagumpayan kong makalayo sa kanya at mabilis na kumuha ng tuwalya para sa kanya ng maibalabal na niya iyon sa sarili.

“Heto. Magbalot ka nga.” Nakaiwas ang tinging ibinigay iyon sa kanya pero hindi nakaligtas sa paningin kp ang ngisi sa kanyang mga labi.

“Hmmm, Sa tingin ko hindi na kayang itago ng tuwalyang iyan ang alaga ko.” Sabi niya na nahimigan ko ng kapilyuhan pero ibinalabal parin niya iyon sa kaselanan niya.

Ng makasiguro akong nakatakip na siya duon ng tuwayla ay saka ako tumingin sa kanya ng maayos pero tama siya sa sinabi. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang bagay na iyon dahil kahit na natatakpan na ng tuwalya ay matayog na nakaturo parin iyon pataas.

Agad kung binawi ang tingin duon at tumingin sa kanya. Nakangisi na may panunukso ang tingin niya sa akin.

“I remember you once said that the father of your son has a big, large thing hidding down here.” Na may kasamang pagsulyap sa gitna niya.

Napalunok na naman ako. Oo, naalala ko na sinabi ko iyon nuong hindi pa niya alam na siya ang ama ni Lucian. Naiinis kasi ako sa kanya at gusto ko lang naman na isipin niya nuon na may taong mas hihigit sa kanya pero para sa akin ay sapat na sa sapat pa ang lahat sa kanya.

“S-sinabi ko lang naman iyon dahil galit ako sayo. Saka ikinumpara mo din naman ang ama ng anak ko sa sarili mo ah.” Sagot ko sa kanya dahil totoo naman.

“Oh!.” Sabay suklay ng buhok gamit ang daliri. “Hindi ko ipagkakailang nainsecure talaga ako nuon. At aaminin ko na talagang galit ako sa kung sino mang lalaking nakaangkin sayo.” Sumeryuso siya habang sinasabi iyon at muling humakbang palapit sa akin.

Sa pag hakbang ko paatras ay napasandal ako sa kabenet kaya hindi na ako makaiwas pa ng iharang pa ang mga kamay sa pagitan ng leeg at balikat ko.

“Iisipin ko pa lang na may ibang umangkin sayo ay kumukulo na ang dugo. Ano na lang kung ibang lalaki talaga ang umangkin sayo ng gabing iyon at nabuo si Lucian.” Sabi niyang titig na titig sa akin. “Ayaw ko mang isipin iyon ay talagang nakikinita ko na inaangkin ka ng iba. My sweet Lance.” At ang isang kamay ay humawak sa pisngi ko. “You are mine. At maghihintay ako hanggang sa tuluyan mo na akong muling tanggapin.” Mahinang saad niya bago tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

Awtomatikong pumikit ang mga mata ko ng lumapat ang labi niya sa akin at gawaran ng mapangahan na halik.

“Uhm.” Mahinang ungol ang kumawala sa bibig ko ng maipasok ang dila sa loob ng bibig ko. “F-frances. Uhm.. w-wait.” Kahit na wala akong lakas para awatin siya at pilit ko paring ginawa dahil kung hindi ko siya pipigilan ay baka kung saan kami makarating lalo na at ramdam ko ang kahandaan niya.

“Mmmm, my sweet Lance.” Hinihingal na saad niya na pinagdikit ang mga nuo namin. “I will make sure na hindi ka na makakatanggi sa susunod.” Sabi pa niya bago tuluyang lumayo sa akin. “Give me a minute. I will take care of it.” At bago pa ako makasagot ay mabilis ang pagbalik niya sa loob ng banyo.

Napakurap ako. Ng makahuma’y mabilis na ipingapatuloy ko na lang din ang paglalabas ng maisusuot niyang damit. Matapos kong ihanda ang damit niya ay agad na akong lumabas ng silid dahil ayaw ko ng maabutan niya pa ako paglabas niya ng banyo.

Kung hindi ko nga siguro siya pinigilan ay baka hanggang ngayon ay pinagsasaluhan parin namin ang isang mainit na halik at baka humantong pa kami sa puntong muling maranasan ang angkinin niya.

Hindi ko na yata matandaan kung ano ang pakiramdam ng angkinin niya ako. Mas magaan ba sa pakiramdam iyon ngayon dahil mahal na niya ako? At pangalan mo na ang babanggitin kapag aangkinin ako.

Naipilig ko ang ulo ko. Nakaramdam ako ng pag iinit sa mga naisip ko.

“Eh! Calm down, Lance.” Sita ko sa sarili bago ipinagpatuloy ang paglabas at bumalik ng kusina para kunin si Lucian.

Niyuko at ginawaran niya kami ng halik pareho. Sa nuo kay lucian habang sa labi niya ako hinalikan.

Sinamahan namin siya ni Lucian hanggang sa garahe.

“Ang sarap naman ng pakiramdam na may maghahatid sa akin ng tingin bago umalis ng trabaho.” Sabi niya na may ngiti sa labi. “I love you, sweetie.“na may kasamang haplos sa pisngi ko.

“Mag ingat ka.” Hindi ko siya sinagot sa sinabi niya pero totoo naman ang pagpapaalala ko sa kanya na mag ingat.

“I will. Para sa inyo ni Lucian.” At muli niya akong hinalikan bago sumakay ng sasakyan.

Kumaway pa siya bago siya tuluyang umalis.

Gaya ng sabi niya. Inihatid namin siya ng tingin hanggang sa hindi na siya tanaw ng paningin namin.

Magaan ang pakiramdam kong bumalik sa loob bahay.

Mahaba man ang oras bago siya umuwi ay paghahandaan ko ang pag uwi niya para salubingin siya. Kung ano naman ang pakiramdam na maghihintay sa kanya.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON:#33

Typos and grammatical errors ahead!!!

🔞🔞🔞🔞

○○○LANCE POV○○○

“Melissa.” Tawag ko kay Melissa para sana utusang buksan ng pinto pero bakit parang walang nakakarinig sa akin.

Binibihisan ko pa naman si Lucian dahil katatapos ko lang ito punasan at pinalitan ng diaper kaya hindi ako makatayo para mabuksan iyon.

Napakibit balikat akong mabilis na lang na pinagpatuloy ang pagbibihis kay Lucian para ako na mismo ang magbubukas ng pinto.

Habang karga ko si Lucian pababa ay napapalingon ako’t hinahanap ang dalawa naming kasama ng bahay pero hindi ko sila mahagilap sa kung saan.

Naisip ko na baka nasa silid ang mga ito ay nagpapahinga at natutulog pero hapon na. Mag aalas sais na ng gabi.

“Sandali.” May kalakasang sabi ko ng muli kong marinig ang doorbell mismo sa pinto.

Habang palapit ng pinto ay kunot nuo ako dahil sino naman ang magdodoorbell mismo sa maindoor kung nakapasok naman ito sa gate?

Nailing ulit ako. Sabay kibit balikat.

“Baka si Daddy iyan, baby.” Sabi ko pa na tumingin kay Lucian na nakatingin na din sa akin.

Napangiti ako ng makita kong lumiwanag pa lalo ang mukha nito pagkarinig sa salitang daddy. Masasabi kong gustong gusto ni Lucian ang daddy niya.

“Andyan na.” Muli kong saad ng muli na namang tumunog ang doorbell kaya mas binilisan ko ang lakad ko at buksan ang pinto.

At hindi nga ako nagkamali. Si Frances nga mismo ang nagdodoorbell. Nakangiti siya na mabilis akong sinalubong ng halik sa mga labi.

“It feels good, sweetie. Ang sarap sa pakiramdam na may pamilya akong uuwian. Magbubukas sa akin ng pinto. Sasalubong sa akin ng yakap at halik.” Sabi niya na nakatingin parin sa akin.

“May susi ka naman.” Tanging naisagot sa mga nasabi niya pero magaan nga sa pakiramdam ang pagbubuksan siya ng pinto sa pag uwi niya. At sasalubungin nga ng yakap at halik.

“But I like to feel how it feels when you open the door for me. And It’s great, sweetie.” Saka muli niya akong niyuko’t ginawaran na naman ng halik sa labi.

Magsasalita pa sana ako ng kunin niya sa akin si Lucian. “And hows our baby doing?” At ginawaran naman ito ng halik sa pisngi. “C’mon sweetie. Pumasok na muna tayo.” Sabay akbay sa akin papasok.

Napasunod na lang ako ng hakbang sa kanya.

“Melissa.” Kuway tawag niya sa kasama namin sa bahay na agad na lumabas sa kung saan.

Kunot ang nuo ko na napatingin sa kanya dahil ang bilis niyang natawag ito gayong kanina ko pa sila tinatawag para sana buksan ang pinto kanina.

“Yes, sir.”

“Pakikuha ang mga pinabili ko na grocery sa trunk ng sasakyan.”

“Sige po sir.” Na agad na tumalima at sundin ang ipinag uutos nito.

“Why are you looking at me that way, sweetie?”

“Kasi kaninang tinawatag ko sila para sana buksan ang pinto kanina ay wala sila.” Totoong sabi ko sa kanya.

“Yeah! They open the door first but I drove them away. So, they close the door again.”

“Huh!”

“Yup. Just to let you open it for me and welcome me with a kiss.” Nakangiti niyang sagot. “I love you.” Saka sinamahan na naman iyon ng damping halik sa aking mga labi.

“Hmmmp.” Kunwari naman na hindi ko nagustuhan pero kinilig na naman ako sa ginawa niya. Binawi ko na lang ang tingin sa kanya at tumalikod para hindi niya makita ang ngiti sa mga labi ko na hindi ko mapigilan.

“By the way, may dala akong mga brochure, magazine at mga catalog na pwede mong tignan para sa pagsisimula natin ng wedding plan natin.”

Napatingin akong muli sa kanya dahil sa paksang binuksan.

“Sabi naman ni papa na tutulong sila sa paghahanda. At nakagawian sa bahay ng lolo na gaganapin ang kasal at reception.”

Hinila niya ako paupo ng sofa sa sala. Maayos na inilagay sa maliit na crib si Lucian. Binigyan ng laruan at hindi naman umiyak bagkus nilaro ang laruang binigay niya.

“I can’t wait, sweetie.” Ibinulong niya iyon sa akin kaya bahagya akong napaatras na naman dahil sa kiliting dulot ng pagdampi ng hanging lumabas sa ilong niya.

Kahit wala akong masabi sa mga sinabi niya ay kinikilig ako sa kaba lalo na at nasa mga titig niya ang pagnanasa.

“Here. Sabay na lang nating tignan mamaya tapos pagdisesyunan natin kung ano ang maganda sa reception.”

Napatango na lang ako dahil iyon na lang ang alam kung madaling tugon sa kanya ng hindi ko na pag isipan pa kung paano ko siya kakausapin ng maayos gayong hindi ko na yata kayang pigilan pa ang sarili kong kiligin sa mga ginagawa niya.

○○○

“Nakatulog na ba si Lucian?”

“Oo, nasa kabilang silid siya. Kukunin ko mamaya para dito matulog mamaya.” Sagot ko na hindi na inabalang tignan siya.

Nakaupo ako sa carpet habang abalang tinitignan nga magkakaibang lamang ng catalog at iba pa niyang dala kaninang umuwi siya.

Excited ako na hindi ipinahalata sa kanya dahil sa magplaplano kami ng kasal naming dalawa.

“Uhm. May nagustuhan ka na ba?” Tanong niya ng lumapit na sa akin. Nagulat pa ako ng bigla siyang pumuwesto sa likuran ko.

Ngayon ay nasa pagitan na ako ng mga hita niya at nakayukong tumingin din sa tinitignan ko.

Katatapos lang niyang magshower at hindi ko man siya tignan ngayon ay alam kung tanging boxer short lang ang suot niya.

Humalimuyak ang mabangong amoy ng sabon na ginamit niya.

“Do you like this one?” Sabay turo naman ng pahinang halos kakalipat ko pa lang.

“Yeah!” Sagot ko kahit na hindi ko pa man iyon masyadong nabibistahan talaga.

Mas napapiksi ako ng bumaba siya sa sofa at umupo nga sa carpet pero sa likuran ko parin siya pumuwesto.

Napalunok ako. Ramdam ko ang pagkakadikit ng matigas niyang dibdib sa likod ko at hindi lang iyon. I felt his thing sticking to my ass.

“Simple lang ba ang gusto mo?” Kuway tanong niya sa akin na hindi alintana ang pagkabalisa ko sa ayos naming dalawa.

“O-oo. H-hindi naman kailangang magarbo ang k-kasal.”

“Gusto kitang bigyan ng magarbong kasal, sweetie. Pero kung iyan ang gusto mo ay walang magiging prolema dun. Basta maikasal tayo ay sapat na iyon sa akin para masasabi ko ng buo na ang ating pamilya.” Sa batok ko iyon mismo sinasabi kaya nakiliti ako’t nanginig ang katawan ko.

“F-frances. C-can you…” pero hindi ko natapos ang nais kong pagpapalayo sa kanya dahil naramdaman ko na mismo ang labi niyang lumapat sa batok ko. Kinikintalan ng halik.

“Hmmm, may sinasabi ka, sweetie?” Tanong niya na ipinagpatuloy ang paghalik sa leeg ko. “You smell good, sweetie. I feel like I want to eat you alive.” Sa halik niya na may kasamang mumunting kagat kaya hindi ko mapigilan ang takasan ng mahinang ungol.

“Uhm.” Napapaliyad ako dahil sa ginagawa niya. Hindi yata’t sa iba hahantong ang pagtingin ko sa mga catalog kung hindi ko siya pipigilan sa ginagawa.

But how can I stop him kung ang sarili kong katawan ay hindi ko kayang utusan na pigilan siya bagkus sumasabay lang sa ginagawa niya.

“Sweetie. I love you so much.”

Ang kamay na yumakap sa akin sa ilalim ng kilikili ko. Marahang dumadama, humahaplos sa ibabaw ng damit ko.

“Uhm.” Muli akong nakapagpakwala ng mahinanh ungol ng matagpuan ng daliri ang isang utong ng dibdib ko at pinisil iyon.

“Yes, sweetie. I love you.”

“Ugh.” At isa na naman ng maramdaman ko ang pagbaon ng ngipin niya sa batok ko. Hindi naman kalakasan, ramdam ko lang ang bahagyang kirot pero mas nanaig ang kakaibang kilabot na dulot ng pagkagat niyang iyon sa akin.

Nanginig ang buong katawan ko. Kinilabutan ako sa mga nangyayari sa pagitan namin dahil kung hindi ko siya pipigilan ngayon ay siguradong hindi ko na siya mapipigilan mamaya kung lalalim pa ang pinatsasaluhan namin.

“My sweet Lance. Hmmm.” At sa paghalik, pagkagat, pagdila sa batok, leeg at balikat ko ay ramdam ko ang mabibigat niyang paghinga. Na sa paraan  paghinga niya ay pinipigilan pa niya ang kanyang sarili.

Ang kamay na naglulumikot na tuluyang nakapasok sa loob ng damit ko at sinakop ng palad niya ang dibdib ko. Humahaplos, pumipisil, nilalaro ng mga daliri ang utong ko.

“Uhm, F-frances.” Ungol kasabay ng pagsambit ko sa pangalan niya. Napahawak ako sa ulo niya. Napapaliyad dahil sa kakaibang kiliting kumalat sa buo kong katawan.

Lance, push him away. ! Bahaging tumututol at sigaw ng isip ko pero ayaw kumilos ng katawan ko.

Wala akong lakas para itulak siyang palayo. Wala akong lakas para pigilan siya sa mga halik, haplos niya sa katawan ko dahil nilamon na ako ng kakaibang sarap na lumukob sa buong pagkatao ko.

○○○ FRANCES POV ○○○

Damn! Mura sa isipan ko dahil hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko.

Sa kinis at lambot ng balat niya. Sa natural na bangong mahalimuyak sa pang amoy ko na siyang humatak sa akin para halikan siya sa batok kanina.

Hindi ko din napigilang kagatin siya. Nagpipigil pa ako sa lagay na yon dahil kung hindi ay baka mas napadiin ang pagkagat ko sa kanya.

Gusto ko siyang kainin ng buong buo. Pasadahan ng palad ko ang katawan niya. Pupugin siya ng halik, kagatin, sipsipin ang balat niya.

Nakakabaliw ang pagnanasang kumalat sa katawan ko lalo na ang bahahing iyon ng katawan ko.

Hindi ko pa man siya nahahawakan kanina ay talagang matigas na at handang handa ng sumalakay kahit na anong oras.

“My sweet Lance, I want to eat you alive.” Muli ay bulong ko. Kinagat ko na naman ang balikat niya kaya ramdam ko ang pagpiksi niya.

Hindi ko talaga mapigilan. Ang sarap niya. Ang tamis sa panlasa ko ang balat niya.

Naglumikot ang kamay ko papasok sa loob ng damit niya. Natagpuan ang utong niya’t pinisil iyon. Nilalaro ng daliri ko. Ang lambot. Wala man iyong umbok ay sapat na para pagsawaan ng palad kong damahin ang kalambutan nun.

“Uhm… F-frances “ ungol kasabay ng pagsambit ng pangalan ko.

Kay sarap pakinggang iyon na nagpadagdag ng pagnanasang laliman pa ang kapangasan ko para mas marinig ko ang malamyos niyang ungol na parang musika sa pandinig ko.

Ngayon pinagsisisihan ko kung bakit hindi ko maalala ang unang inangkin ko siya. Hindi ko man lang naipadama sa kanya ang pag iingat, pagsamba sa katawan niya bagkus tila naging bangungot na iyon sa kanya dahil ayon sa kwento niya ay pangalan ni Christina ang binabanggit ko.

“I’m sorry mu sweet.” Bulong ko para iyon sa ginawa kong kahalayan ng gabing lasing lasing ako. Dinampian ng masuyong halik sa kanyang batok, leeg, balikat kasabay ng masusuyong haplos sa kanyang dibdib.

“Uhm.”

“Patawarin mo ako hindi man lang kita naingatan ng gabing iyon.” Totoo sa loob ko dahil pinagsisisihan ko iyon. “Hayaan mo akong puunan ang pagkukulang ko ng gabing iyon, my sweet Lance.” At ipinagpatuloy ko ang paghalik ko sa kanya. Ang masuyong haplos na may pagpisil sa dibdib niya.

Ipapadama ko kung paano ko siya iniingatan. Ipapadama ko sa kanya kung paano ko gustong sambahin ang katawan niya.

“F-frances, s-stop.” Pagtutol mula sa kanya pero wala iyong lakas kaya hindi ako tumigil sa paghalik at paghaplos ko sa kanya.

“Yes, my sweet Lance. Let me love you. Hayaan mo akong sambahin ka.” Sagot ko sa kanya saka ko siya ipinaayos ng upo sa kandungan ko habang nakatalikod parin siya sa akin.

Naitulak ng mga paa ko ang maliit na lamesa sa harapan namin para makagalaw ako ng maayos at mabigyan ng katuparan ang nag uumigting na pagnanasang angkinin siya.

“Uhmp.” Impit na ungol niya. Gamit ng isang kamay ko ay humawak ako sa panga niya’t pinalingon ko siya saka ko siya siniil ng halik sa mga labi.

Ang bango ng hininga niya. Kay lambot ng mga labi niya na kay tamis sa panlasa ko. Sticking my tounge inside his mouth and explore what inside.

“Ugh.”

Damn! Sa loob loob ko ng malasaan ko kung gaano kasarap ang galugarin ang loob ng bibig niya and catch his tounge to suck it.

Kung alam ko lang na ganito kasarap siya halikan ay nuon ko pa sana ito ginawa.

Lagi ko naman siyang hinahalikan nitong huli pero hindi ako nakafucos sa kung anong pakiramdam ang dulot nun pero ngayon.

Pakiramdam ko ay mababaliw ako sa kakaibang sensasyong dulot ng paghalik ko sa kanya.

“My sweet Lance.” Muli ay bulong ko sa pagtawag sa kanya na muli siyang inayos sa kandungan ko para humarap sa akin. Pinaghiwalay ang mga hita para maayos na makasampa sa akin at wala na akong nakuhang pagtutol sa kanya dahil sumusunod na lang siya sa bawat kilos na ginagawa ko.

“Uhm.” Ungol na muling kumawala sa kanya ng muli ko siyang halikan. Ipasok ang dila ko sa loob ng bibig niya at muling huliin ang kanyang dila para sipsipin iyon.

He also move his tounge at ginaya ang galaw ng dila ko na nakapagpawala ng pagtitimpi ko.

“Hmmmmm.” And his moan became more erotic which made my desire to make him mine. To devour him. To possess him. “Ahhhmm.” I kissed his ears which made him moan even louder.

While gently caressing his back with my hand. Feel the softness of his skin as my lips continue to kiss her. In his ear. In his jaw that run down to his neck. Leaves a bite, sucking his skin to leave a mark.

I want to mark him to be mine. Para wala ng makaagawa sa kanya.

Licking his shoulder. Caressing his back that gently went up to his chest. My fingers found her nipple. Played with a gentle squeeze.

Napapaarko ang katawan niya kasabay ng walang ampat niyang pag ungol.

“Uhm.. F-frances.” Daing niya sa pangalan ko habang nanginginig ang katawan dahil sa pagsamba ng labi at mga palad ko. “Uhm.. ahhhhhh.” He wrap his hand around my neck

“Yes, my sweet Lance. I love you.” Sagot ko. I felt his body move. Rubbing down there kung saan handang handa ng sumalakay ang alaga ko kahit pa man natatakpan parin iyon ng boxer short na suot ko na hindi na din naman maitago ang kahandaan ko.

Bumaba pa ang mga labi ko sa paghalik sa kanya hanggang sa tuluyan kong naalis ang damit niya.

“Mmmmm, ohhhhh.” Until my lips found his nipple and suck it. Playing around my tounge.

“Uhm.. my sweet, sweet Lance.” Bulong ko sa pagitang ng paglalaro ng dila ko sa utong niya habang ang isa ay nilalaro’t pinipisil ng daliri ko.

Stroking them together.

Ang sarap niya.

“Uhmmm.. F-fran… francesss. S-stop.” Pero ang katagang iyon ay hindi niya sinamahan ng pagtulak at mas humigpit pa ang pagkakahawak sa leeg ko, sa buhok ko na minsan ay pasabunot na sa padiin pa sa dibdib niya. Napangiti ako kaya hindi parin ako tumigil bagkus ipinagpatuloy ko lang ang ginagawa kong pagpapaligaya sa kanya.

Habang patuloy ako sa pagpapasasa sa magkabila niyang dibdib ay nagsimula ng muling maglumikot ang palad ko. Dumadama pababa. Sa baywang, sa puson na nanduon ang panginginig niya hanggang sa dumausdos pa pababa ang palad ko sa loob ng panloob niya.

Wala akong maramdamang buhok doon. Hindi ko man nakikita sa ngayon ay alam kung napakakinis ng balat niya.

“Uhmm, n-no..”

Sa ilalim ng paglalaro ng dila ko sa utong niya ay muli akong napangiti dahil naging sensitibo siya lalo na ng ikulong ng palad ko ang kahandaan niya.

Hindi ko pa man iyon nakikita ng tuluyan ay nakikinita ko ng napakakyut ng alaga niya.

Maliit siya pero tama lang sa mga palad ko. Kumbaga ay para iyong naisukat para lang sa mga palad ko.

“Uhmmm, n-no. D-don’t touch.. ahhhhh.” Pero walang lakas ang pagpipigil niya dahil mas nangibabaw ang pagpapaligaya ko sa kanya.

Ako man ay hindi ko na din mapigilan ang sarili ko. Gusto ko na siyang angkinin pero gustuhin ko pang ipalasap sa kanya ang hindi ko naipalasap nung una ko siyang inanggkin dahil sa kalasingan ko nuon.

“Yes, my sweet Lance. Hmmm.” And suck his nipple again while stroking his manhood. Moving my hand up and down.

“Ugh! Hmmm… oohhhhh.” And his body moving like he is going to cum. “Uhmmm… F-francess… uhmmmm….s-stoooop…. mmmmm. I-immm.. uhmmm. Cummiinnng.. mmmm…hmmmm.”

Nilabasan siya sa paglalaro lang ng kamay ko sa kanya. Napangiti ako na itinigil ang paglalaro ko sa nipple niya at tumingin sa kanya.

“I-i s-said… stop.” Mahina niyang saad na hindi makatingin sa akin ng deretso at mabilis na itinago ang mukha sa balikat ko.

“Hmmm, but you didn’t push me, sweetie.” Saka ko siya pinilit na tumingin sa akin na hindi naman nabigo ang kagustuhan kong matitigan siya. “I love you.” Saka ko siya muling hinalikan. Hindi ko na siya hinayaang makatutol pa dahil bibigyan ko na ng katuparan ang kagustuhan kong angkinin siya.

Muling gumalaw ang kamay ko para hanapin ang mga bagay sa katawan niya na makakapagpaligaya sa kanya.

Humawak ang kamay ko sa kalambutan ng likod niya. Pumipisil, dumadama. Inililihis ang natitirang damit niya para tuluyan iyong tanggalin.

Inalis ko na din ang kaisasa kong suot na tumatakip sa kaselanan ko.

“My sweet Lance.” Holding him tightly in my arm and picked him up. Dinala sa kama at ipinahiga.

Walang salitang namutawi sa kanyang mga labi. Nakatingin lang siya sa akin.

No! Hindi sa akin kundi sa kahandaan ko siya mismo nakatingin.

“Don’t give me that look, sweetie. This is the one you said before that was huge.”

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang paglunok niya bago binawi ang tingin sa bahaging iyon ng katawan ko.

Napangiti na naman ako. Napakamahiyain yata niya na hindi ko napansin noon.

Sumampa na ako ng kama. Maingat na pinaghiwalay ang mga hita niya at pumuwesto sa gitna niya.

“My sweet Lance.” Bulong ko ng muli ko siya yukuin at muling hinalikan.

Naging pangahas ulit ang mga palad ko. Dumadama, pumipisil. Sa bawat haplos ko na puno ng pagsamba sa katawan niya.

Mga labi kong muling naglakbay. Sa tainga niya. Sa leeg na nag iiwan ng mumunting kagat, marka ng halik. Na muling pinagtuunan ng pansin ang dibdib niya.

“I love you.” Sa bawat halik ko sa katawan niya ay palagi iyong lumalabas sa bibig ko. Matapos paglaruan ang dibdib niya’y pinaglakbay ko ang labi ko pababa.

He is shaking when I suck his navel. Muli din sinakop ng palad ko ang pagkalalaki niya. Muli iyong nilaro hanggang sa pagtuunan ko iyon ng pansin.

“N’no.. I just cum.” Pigil niya na may pagtulak sa ulo ko.

“Hmmm, then cum again, sweetie.” Saka ko iyon tuluyang tinikman. “Uhmmm, so sweet.” At tama lang ang laki niya sa loob ng bibig ko.

“Uhmmm.” Pasabunot na humawak siya sa buhok ko habang nilalaro ko ang kanya. Hindi na niya ako tinulak bagkis naramdaman ko ang paggalaw ng balakang niya.

Sumasalubong sa bawat pagbaba ng mukha ko sa kanya.

“Ugh.. mmmm.” Pinagsawa ko ang sarili ko doon bago ko pinagtuunan ng pansin ang itinatagong lagusan ng dalawang umbok sa likod niya.

Itinaas ko ang balakang niya. Pinabaluktot para maging makita kung gaano kaganda ang tanawing itinatago niya doon.

And damn! Napalunok ako ng mabistahan iyong mabuti. Napakaganda. Mamula-mula ang kulay. Napakakinis at tila nag aanyayang papakin iyon ng bibig ko lalo ng mapansin kong kumibot iyon.

“Fuck. This is making me crazy.” Naibulalas ko bago ko tuluyang dampian ng mga labi ko. Basahin ng laway gamit ang dila ko.

“Ahhhhmmm.. n-no.” Pilit niya akong itinutulak pero tuluyan na akong nilamon ng pagnanasa ko. Napasabunot na naman siya sa buhok ko ng sinubukan kong ipasok ang dila ko sa lagusan niya. “Mmmm.” He is shaking again.

Ihahanda ko siya para hindi siya mahirapan mamaya. I wet his hole using my saliva and enter my middle finger inside.

Fuck ! Sa loob loob ko ng maramdaman ko kung gaano iyon kakipot.

“Uhmpp.” Impit niyang ungol na tila pinipigilan iyon.

“Relax, my swet Lance. This is only the beginning. We don’t have any lube here so I can only use my saliva.” Sabi ko pa ng mas pinataas ko ang balakang niya habang patuloy ang pagpapaluwang ng lagusan niya na sinasabayan din ng dila ko para hindi iyon matuyo.

“Uhmmp. N-no.. uhmmm.”

“Yes sweetie.” Sagot ko sa kanya. Dahil kahit gaano pa man niya sabihin iyon ay hindi na niya ako mapipigilan kung walang kasamang pagtulak sa akin.

Ipinagpatuloy ko iyon. Hanggang sa ipinasok ko pa ang isa kong daliri but still. He is so damn tight kahit na ramdam kong dumudulas na din iyon kahit papaano.

“My sweet Lance, I can’t take it anymore.” Pero ako din ag sumuko sa pagpapaluwang ko sa lagusan niya dahil init na init na ang katawan ko.

Nagwawala na ang alaga ko at gusto ng ito ang maipasok sa lagusan niya.

“I love you sweetie.” Madalian ko siyang hinalikan sa labi bago ko muling pinagtuunan ang pagpasok sa kanya. Isinampay ko ang magkabila niyang hita sa braso ko saka ko itinapat ang kahandaan ko sa napakagandang lagusan na naghihintay sa pagpasok ko. “I love you “ saka ko idiniin ang dulo ng akin sa lagusan niya na halos hindi makapasok sa kakiputan ng lagusan niya.

“Uhmp.” Impit niyang ungol ng mas idiin ko ang akin sa kanya.

Nahirapan man ako ay nakapasok din ang dulo ng akin.

“Damn!.” Kagat ang ibabang labi ko ng maramdaman ko ang pagkasakal doon. Ang kipot ng lagusan niya lalo na at naramdaman ko ang pagkibot nito.

“R-relax sweetie.” Niyuko ko siya para halikan. Hindi ko pa itinuloy ang pagpasok ko sa kanya dahil ramdam ko na nahihirapan siya.

“Uhmmp. T-take it out.” Mahina niyang saad ng dampian ko ng halik ang kanyang mga labi.

“I’m sorry sweetie. I just love you that I can’t stop now.” Sagot ko na. “Let me in, sweetie.” Saka ko muling sinubukan ang idiin iyon papasok sa kanya.

“Uhmmp.” And he grab my neck and wrap his arm.

“Hmmmm.” Paunti unti man ay nagawa kong makapasok ng tuluyan. Tuluyang maibaon ang buong laki ko sa kanya. Na sa pagkakabaon ko ay para na akong lalabasan agad kung hindi ko lang napigilan.

“Uhmm, my sweet Lance.” Kagat ang labi kong hindi ko mapigilan ang mapadaing din dahil sa kakaibang sarap na bumalot sa aking pagkatao.

Ganito ba ang pakiramdam nung una ko siyang inangkin ng gabing iyon. Gusto kong isumpa na naman ang sarili ko dahil hindi ko maalala ang pakiramdam na ito noon.

Ang init ng pakiramdam ko habang nasa loob niya ang buong laki ko at ramdam ko na pagkasakal ng pagkalalaki ko dahil sa kipot ng lagusan niya.

Ang sarap. Nakakabaliw sa pakiramdam ang kakaibang sarap.

“My sweet Lance. I love you.”

“Uhmmp.  Mmmmmmmp.”

“I’m moving now.” Paghingi ko ng pahintulot na kung tatanggi man siya ay wala din namang magagawa.

Sinimulan kong gumalaw. Marahan. Nanantiya para hindi siya mabigla at masaktan. Ibabaon ko sa limot ang pag angkin ko sa kanya nung una. Ipapalasap ko ang sarap kung paano ko siya sambahin sapag angkin ko sa katawan niya.

“Uhmmmp.” Nailipat ang pagkapit niya sa kubre kama ng umayos ako ng pagkakaluhod. Inayos ang pagkakasampay ng mga hita sa braso ko at marahang gumagalaw. Sumasabay sa bawat ritmo ng paghinga ko.

Kay sarap ang nasa loob niya. Ang mabagal na paglabas masok ko sa kanya ay unti unting bumilis.

“Uhmmmm..  ahhhhhh.” At sa bawat baon ko sa kanya ay napapalitan iyon ng malakas na ungol niya.

“Yes.. uhmmm.. so tight sweetie.” At mas bumilis pa ang galaw ko. Paibaba.

Minsan mabagal, may mabilis. May marahang paggalaw pero mas madalas ang lakas ng pagbaon ko sa kanya dahil kakaiba ang naibibigay na sarap nun sa akin. Hoping that Lance feel the same way. But I think he did. Dahil sa ungol na pinapakawalan niya. Sa paggalaw din ng balakang niya pasalubong sa pagbaon ko sa loob niya.

“Aahhhhhh…. F-francesssss.” Pasigaw na ungol niya kasabay ng pagsambit ng pangalan ko. Umarko ang katawan niya sa pagkakaliyad niya dahil nakataas parin ang balakang niya habang nakaluhod naman ako na patuloy ang pag galaw ko.

“Yes, sweetie.. uhmmm.. ooh. Yeah.” Nasasarapang daing ko habang patuloy sa paglabas masok ko sa kanya.

“Uhmmmm.. ahhhhhhh.. so… sooo.. deeep. So b-big.”

“Y-yes sweetie. And it’s all yours sweetie. This is yours.” Saka ko sagarang binaon ang buong laki ko sa loob niya.

“Ahhhh.” At mas napaarko ang katawan niya. “Ahhh.. e’enough.. ahh. So.. deeep. F-francess.. so.. b-big.”

At sa bawat katagang iyon na mas nakakapagpadagdag ng pagnanasa ko. Ang mas ibaon sa kailaliman niya ang buong laki ko.

“Ahhhh.”

At isasagad pa ng paulit ulit.

“Ahhhh.”

“I love you sweetie. Uhmm.” At mas ibinabaon pa ang buong laki ko sa kanya na sa pag baon ko ay naiipon ang kakaibang sarap sa pagkalalaki ko.

“F-francessssss.. ahhhhh.. cummming.” At sa pagsigaw niyang iyon ay tuluyang inilabas ang init na kumalat sa katawan niya.

Ako man ay patuloy sa pagsalampak pabaon sa kanya. Mabilis. Pabilis ng pabilis dahil kahit ako ay malapit ng marating ang sarap ng kaluwalhatian.

“Uhmmm. F-francess. N-no.. n-not inside.” Sigaw niya ng mas binilisan ko ang paglabas masok ko. Gustuhin ko mang ilabas iyon sa loob niya ay hinugot ko ang akin bago tuluyang bumulwak ang katas ko na kumalat din sa katawan niya.

“Uhmmm.. mmmm… hmmmm.” Kagat labing napapapikit ako habang inihingal na hinawakan ko ang pagkalalaki ko at inuubos ang mainit na katas na inilalabas ko.

Matapos kong ilabas lahat ay saka ko siya niyuko at muling hinalikan. “I love you.” Muli ay sabi ko bago ko idinagan ang buong bigat ko sa kanya.

“Uhmm..” napasinghap siya na hindi maipagkakailang hinihingal parin siya gaya ko.

Ibinaon ko ang mukha ko sa balikat niya.

“F-frances.. s-top.” Pigil niya ng muli kong pupugin ng halik ang balikat niya. “Huh! Why are you still hard?” Tigagal na tanong niya saka niya ako itinulak.

“I can’t get enough, sweetie. I want more.” Sagot ko bago ko siya muling siniin ng halik sa mga labi at para hindi na siya makatanggi.

At sa pangalawang beses ay muli ko siyang inangkin na nakapagparating sa akin sa walang hanggang kaluwalhatian.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #34:

Typos and grammatical errors ahead!!

○○○ FRANCES POV ○○○

“My sweet Lance.” Bulong ko sabay dampi ng halik sa labi ng magisnan ko siyang mahimbing ang tulog kinaumagahan matapos ko siyang angkinin ng tatlong beses kagabi.

Para akong nasanibang ng kung ano o di kaya naman nakainum ng druga para pakikipagtalik dahil hindi maawat ang kagustuhan kong angkinin siya na nauwi sa tatlong beses na pag angkin sa kanya.

“Iba man ang nagisnan ko nung una kitang inangkin ay alam ko na ang pakiramdam nun ngayon.” Bulong ko na marahang hinahawi ang buhok niya sa nuo.

Hindi naman dapat ikumpara pero hindi ko mapigilan dahil kakaiba ang sarap ng inaangkin ko siya kaysa sa pag angkin ko nuon sa babaeng iyon.

“Yes, ganito nga ang pakiramdam, sweetie.” Ako din ang sumagot sa tanong kong iyon.

Pakiramdam na para akong lumulutang sa alapaap dahil sa naibigay na dulot ng pag angkin ko sa kanya.

“But what a waste.” Kuway bulong ko pa ng mahagip ng tingin ko ang  ilang nagkalat na basang tissue na hindi na nagawang itapon sa maliit na basurahab sa gilid na siyang ginamit kong pangpunas sa bawat katas na inilabas namin. “How I wish that I cum inside you.”

Kung hindi lang siguro siya mabubuntis ay sa loob niya ko inilabas ang init ng katawan ko. Iyong muling itatanim ang punla ko sa kanya at makikita kong paano din iyon aagos palabas dahil dami ng mailalabas ko.

“Ugh! Fuck.” Napamura ako at para akong napaso dahil mabilis kong inalis ang kamay ko sa kanya.

Sa naisip kong tamnan siya muli ng punla koy muling nag init ang katawan ko at nabuhay na naman ang alaga ko na kung hindi ako lalayo sa kanya ay baka maangkin ko siyang muli.

“Hindi naman ako sex addict sa lagaya na ito, right?” Patanong ko habang kinakalma ang sarili ko na huwag gawin ang bagay na iyon sa kanya habang natutulog. “Ugh! My sweet Lance.” Nagpakawala ako ng malalim na paghinga bago nagpasyang bumangon na lamang.

Maingat na inayos ko ang kumot para sa kanya. Dinampian muli ng halik sa labi bago ako pumasok ng banyo at doon ilabas ang nabuhay kong pagnanasa at makapaligo narin.

“Huh!. Fuck.” Gamit ang kamay ko. Ang imahinasyon kong inaangkin siya ay nailabas ko ang init na nabuhay dahil sa kanya.

○○○

“Are you okay?” Tanong ko ng pagpasok ko ulit ng silid matapos magkape ay tamang pabangon na siya na hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagngiwi niya.

Hindi ko maitago ang ngiti o masasabi kong ngisi dahil sa ayos niya. Lalo na at makita ang mga marka ng katawan niya ng mailihis na ng tuluyan ang kumot na tanging bumabalot sa kanya. Ang kaselanan na lang niya ang natatakpan ng kumot na iyon.

Napayuko at nag iwas siya ng tingin. Namumula ang pisngi niya na tila nahihiya ngayon matapos ang mainit na gabing aming pinagsaluhan.

Lumapit ako sa kanya. Umupo sa gilid ng kama.

“Look at me sweetie.” Haplos ang pisngi niya’t pinatingin sa akin. “Good Morning.” Pagbati ko na mabilis siyang dinampian ng halik sa labi. “I really love you. I do. But you need to cover that now sweetie.” Sabay tingin sa katawan niya.

“Huh!.” Na mabilis hinila ang kumot para takpan ang katawan. Hindi lang katawan kundi buong sarili na itinago sa ilalim ng kumot.

Nakangiti parin akong marahang hinila iyon. Hindi naman mahigpit ang pagkakahawak kaya agad ko iyong naalis para makita ang mukha niyang namumula na.

“You don’t need to cover your face, sweetie. C’mon Lucian is looking for you.”

“Si Lucian.” Mabilis ang naging kilos niya para sana tumayo pero agad din siyang napaupo sa kama at hindi maitatago ang kanyang pagngiwi. “H-hindi ko siya nailipat kagabi.” Mahinang saad niya na hindi makatingin sa akin ng deretso.

“Inilipat ko siya kagabi, sweetie. Maaga lang siyang nagising ngayon at kasama na ng yaya niya.” Sagot ko sa kanya.

Matapos ang tatlong beses ang pag angkin ko sa kanya ay hindi ko naman nakalimutang ilipat ang anak namin sa aming silid kahit na madaling araw na iyon.

Gusto ko paring magisnan sa paggising ko sa umaga ang anak namin. At susulitin ang bawat umagang magigisnan ito habang itoy maliit pa dahil paglaki naman nila ay hindi na namin siya makakasama sa pagtulog.

“W-where is he?”

“Nasa yaya niya. Kaya habang hindi ka pa niya masyadong hinahanap tutulungan na kitang magbihis.” At bago pa man siya makatangi ay mabilis ang ginawa kong pagkarga sa kanya.

“Ai! F-frances put me down.” Sabay tulak sa akin.

“Yeah! Kapag nasa loob na tayo ng banyo, sweetie.” Hindi pinansin ang pagtutulol niya. Nagpatuloy sa pagpasok ng banyo saka ko siya maingat na ibinaba. “Want me to help you bath?”

“Huh! No! Y-you can leave me now. I can.” Na umiwas na naman ng tingin sa akin.

Ngumiti ako. Gustuhin ko pa ngang manatili sa loob kasama siya at tulungang maligo ay nagpigil na lang ako. Hindi ko naman siya pipilitin sa mga bagay na ayaw niya. Uunti-untihin ko na lang hanggang sa hindi na siya makatutol pa.

○○○LANCE POV○○○

Hindi ko talaga kayang pigilan ang mag init ang pisngi ko. Hindi lang pisngi kundi buong katawan ko matapos ang mainit na gabing pinagsaluhan namin.

Hindi lang isa kundi tatlong beses niya akong inangkin. Kung hindi lang siguro ako ginupo ng antok dahil sa kapaguran ko ay baka nadagdagan pa iyon dahil malimaw sa alaala ko kung gaano iyon parin kahanda na nais pang manalakay kahit na ilang beses na naming marating dulo ng ligayang naidudulot ng pag iisa ng katawan namin.

At naiinis nga ako sa sarili ko ngayon dahil hindi man lang ako nakatanggi sa kanya. Kahit nga ayaw ng isip ko pero ang katawan ko ay ayaw sumunod sa gusto ng isip ko. Mas nanaig sa akin ang kakaibang sarap na ipinalasap niya at hindi ko iyon maitatanggi.

Hindi ko maitatanggi na masaya din ako dahil habang inaangkin niya ako ay hindi siya nagsasawang humingi ng sorry hindi dahil sa pag angkin niya sa akin kagabi kundi sa pag angkin niya sa akin ng gabing iyon. At ang paulit ulit niyang pagsabi na pupunan niya iyon ng magandang alaala.

Napasimangot naman ako ng muling maalala kung paano niya ako ilang beses na inangkin. Kase naman… kailangan bang tatlong beses. Kailangan ba talaga na uulitin sa isang gabi lang.

Pwede naman kahit isa lang sa isang gabi tapos isa na naman sa susunod.

Ehhh! No!

Binura ko agad sa isipan ko ang bagay na iyon. Para ko na din sinabi na gusto ko gabi-gabi niya ako aangkinin.

“Lance.” Katok mula sa labas na nakapagpagulat sa akin. “Are you okay there? Do you need help?” Tanong pa niya na parang wala lang iyon sa kanya gayong iniisip ko pa lang na papasok siya at tutulungan ako ay nasisitayuan na ang balahibo ko sa katawan.

“N-no.” Sagot ko na sinimulan ng maglinis ng katawan. Baka kapag di pa ako nakakapagsimula ay pasukin na nga niya ako at tulungan. “Behave, Lance.” Sita ko sa sarili ko. Pero paano ba ako magbebehave kung ang taong nakakapagpawala ng isip ko ay nasa labas lang ng pinto.

○○○

“Oh! My poor Lance. Are you okay?” Tanong sa akin ni Patrice na may pag aalala pero nanaig sa tuno niya ang tila nanunukso.

Hindi maitago ang ngiti sa labi dahil ng makipagkita ako sa kanila ay nakalimutan kong takpan ang iniwang marka ni Frances sa leeg ko na agad na napansin ni Patrice kaya heto hindi matapos tapos ang panunukso sa akin.

Hindi pa kasi nawawala ang kiss mark sa leeg ko na iniwan ni Frances nung nakaraan gabi.

“Stop, please.” Panunuway ko sa kanya na talagang hindi tinigilang ituro pa talaga ng daliri na sasabayan ng mahinang hagikgik.

“I know right. Pero hindi ko akalaing ho-home base agad ang loko.” Nakangising sabi pa niya. “Nakailang round ba? Dalawa, tatlo? O apat. O hindi ka na niya hinayaang makatulog?”

“Patrice.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata. Nakakaeskandalo ang mga tabong niya habang si Derek na tahimik lang na naaliw habang nakatingin naman sa kanya.

“Stop teasing Lance, Patrice.” Kuway suway na nito sa kasintahan.

Oo, inamin na nilang magkasintahan na nga sila. Masaya ako dahil kahit na magkasintahan na sila ay hindi nila ako nakalimutang anyayahan sa bawat labas nila. Kumbaga patuloy na naging matibay ang pagkakaibigang binuo naming tatlo. At bilang kaibigan nilang dalawa ay masaya ako para sa kanila.

Hindi man naging maganda ang karanasan ni Patrice nun dahil sa trabaho niya na sa kwento niya ay doon sila nagkakilala ni Frances.

Naikwento niya iyon sa akin. Nalasing si Frances ng nagdradrama daw tungkol sa akin dahil sa pagbubuntis ko at pag aaway namin. Hindi naman daw natapos ni Patrice ang pakikinig sa kwento nito dahil sa may costumer siya.

At ng bumalik daw siya galing matapos pagsilbihan ang costumer niyang iyon ay nasa counter table pa daw si Frances at lasing na.

Hindi naman daw niya alam kung saan ito dadalhin kaya inuwi niya ito pero hindi niya daw inaasahan ang ugali ni Frances na maghuhubad dahil sa kalasingan.

Oo, maraming beses na nangyayari iyon kapag lasing nga si Frances. Ugali talaga niyang maghubad kapag lasing pero sa puntong iyon ay agad ko siyang iniiwan dahil ayaw kong magkasala dahil narin sa pinapantasya ko na noon pa.

And that day, nagising si Frances na katabi daw siyang nakahiga sa kama na walang saplot sa katawan. Pero sinigurado naman ni Patrice na walang nangyaring milagro sa pagitan nila dahil nakasanayan na din ng isa na wala ding saplot sa katawan kung matulog lalo na kapag may costumer na gumamit sa kanya.

At iyon nga. Dahil sa naiwang mga bakas sa katawan ni Patrice na dulot ng costumer niya ay iba na naman ang naisip ni Frances. Pero naikwento na din sa akin ni Frances na sa tuwing aalalahanin niya kung may nangyari ba sa kanila o wala ay ako naman daw ang nagpapakita sa mga alaala niya.

Malamang nga ay may naalala siya kaunti sa kung paano niya ako unangkin noon. Pero para sa akin hindi man naging maganda ang pag angkin niyang iyon ay nagbunga naman iyon ng maganda dahil dumating nga si Lucian sa amin.

Tapos iyon na nga. Dahil na rin sa kakulitan ni Patrice ay tinulungan siya ni Frances na magbagong buhay.

Binigyan ng puhunan para sa maliit na negosyo na napapalago naman nito.

And now masaya na sila ni Derek ngayon at talagang masaya ako sa kanila.

“May schedule na ba?” Pang iiba ng usapan ni Derek. Schedule ng kasal ang tinatanong nito dahil naikwento ko na sa kanila na nagplaplano na maikasal kami ni Frances.

Umiling ako dahil wala pa naman talagang schedule. Saka hindi pa naman napag uusapan ng maayos iyon lalo na nga sa nangyari sa amin nung nakaraang gabi ay umiiwas na naman ako sa kanya.

Hindi ko kasi alam ang ikikilos ko lalo na nahihiya ako dahil kapag nakikita siya ay palaging nag bumabalik sa alaala ko ang pinagsaluhan naming dalawa. Kung paano niya ako angkinin.

“You are blushing again.” Si Patrice na tinapik pa ako sa braso. “Hehehe.. hindi ba maalis sa isip mo?” Dagdag pa niya na nakapagpainit lalo ng mukha ko.

“Patrice, stop it.” Pagsuway ulit ni Derek kay Patrice.

“Oo na. Hindi na.” Nakalabi nitong sagot kay Derek saka pinagtuunan ang kinakaing cake. “But I want to know how he proposed to you? Kung nakakakilig ba? O nakakaexcite?”

Napatitig na naman ako kay Patrice. Paano ba nagpropose sa akin si France? Tanong na ang daling sagutin dahil basta na lang naman niya sinabing ikakasal na kami.

Masyado lang ba akong nadala sa damdamin ko dahil hindi ko man lang naisip na hindi man lang niya ako as in na inalok basta sinabi na lang niya na “Let’s get married.”

Ni hindi ko nga din siya sinagot ng oo. Basta siya na lang mismo ang nagdesesyon ng bagay na iyon.

Hindi ko iyon maisagot kay Patrice dahil hindi naman iyon nakakakilig sa iba. Pero para sa akin ay kinilig ako sa bahaging pagsasabi niya na magpakasal na kami at saka na daw niya ako liligawang muli just to make me fall inlove with him again.

“Mmm, K-kind of exciting.” Sagot ko na lang.

“Huh! Walang kilig?”

Kibit balikat na lang muli ang isinagot ko. Siya namang napatingin sa akin si Derek.

“You okay?” Tanong pa nito sa akin na hindi napansin ni Patrice iyon dahil abala na sa pagkain.

Tumango ako bilang sagot dito. Nararamdaman yata nitong walang magandang pag alok sa akin ng kasal si Frances.

“Kahit man siguro hindi romantic ang pagpropropose kung mahal mo ang nagpropose sayo ay kikiligin ka parin diba?” Dagdag pa niya na may ngiti sa mga labi.

“Yeah! You’re right.” Si Patrice ang sumagot. Kahit magpropose ka pa sa akin ngayon. Oo  agad ang isasagot ko.“ Pabiro pa nitong dagdag na ikinatigil ni Derek at napatitig dito.

Napangiti nadin ako dahil kahit biro ang pagkakasabi ni Patrice nun ay hindi maitatago na namula ang mukha ni Derek dahil doon.

“Hahaha. Bakit ka natahimik. Ui, nagbibiro lang ako.” Sabay tampal ng balikat nito. “Seryuso? Never mind. Kumain na nga lang tayo.” Ito na ang nag iwas dahil sadya yatang sineryuso ni Derek ang bagay na iyon.

Hindi na din naman ako umimik pa pero magaan ang pakiramdam ko dahil nakakapag open ako ng saloobin sa kanila kahit papaano. Nababawasan ang kung ano mang bumabagabag sa loob ko para sa amin ni Frances.

○○○

“Do you think he will like this?” Tanong sa akin ni Derek ng nagpasya kaming tumungo ng Jewerly shop matapos namin maihatid si Patrice.

Hindi naman dapat kami pupunta dito kung hindi dahil sa dinibdib ni Derek ang sinabi ni Patrice na kung mag propropose siya dito ay tatanggapin nito agad iyon.

And then nagpasya na nga akong tulungan siyang pumili ng singsing para dito. Ang paalam niya kay Patrice na ihahatid na lang ako ng A. Place kaya inuna namin siyang inihinatid sa tinitirhan nito na napag alaman kong nagsasama na nga silang dalawa.

“I think so. Saka maganda siya kahit na simple lang.” Sagot ko na nakatingin din sa singsing na nagustuhan.

“Can you try it? Mas malaki lang ng kaunti ang mga daliri niya kaysa sayo.” Sabi pa nito na kinuha nga ang singsing saka inilahad ang kamay sa akin.

Awtomatiko namang itinaas ko ang kamay ko para isukat iyon. At tama nga ang sukat nun para sa akin.

“Beautiful. I want this one.” Sabi na niya na tumingin na sa sales lady. “Do you have a bigger size for this?” Tanong na niya rito.

Ako man ay inalis na ang singsing at ibinalik na iyon sa lagayan.

“Yes sir. Sandali lang po at ipapakuha ko sa kasama ko.”

Wala pang isang minuto ay bumalik na ito at ipinakita ang mas malaking sukat sa singsing na isinuot ko.

“I hope he will like it.”

“Magugustuhan niya yan, for sure.” Sagot ko naman. Nais niya daw surpresahin si Patrice iyong hindi lang din basta propose lang kundi iyon matutuwa talaga ito at magiging masaya.

Ipinabalot na nga niya ang singsing na binili. Hindi maitatago sa mukha nito ang kasiyahan habang nakatingin sa binabalot na singsing para kay Patrice.

And I’m really happy for both of them.

Matapos kaming makabili ng singsing ay nagpasya na kaming maghiwalay. Hindi na din niya ako pinilit na ihatid ng tumanggi ako kaya hinintay na lang din niya akong makasakay ng Taxi bago tuluyang umalis din.

Dumeretso ako ng bahay nina Tito Kanye para kunin ang baby Lucian ko na sila ang nag alaga habang wala ako.

Isasama ko naman siya dapat kanina pero nakiusap si tito Reallan na kung pwede ay sakanila na muna si Lucian dahil namiss daw nila agad ito kahit na ilang araw pa lang naman kami lumipat ng bahay.

“Kumusto ang lakad mo anak?” Si mama na siya ang nagbukas ng pinto para sa akin.

“Ayos lang mama, sina tito Rea?” Kuway tanong ko na agad hinanap ng paningin ko matapos akong magmano dito.

“Nasa likod bahay anak. Kasama ang baby mo.”

“Sige mama, pupuntahan ko lang sila.”

Pinuntahan ko nga agad sila sa likod bahay kung saan sila.

“Oh, hijo. Nandito ka na pala. Halika, maupo ka.” Si tito Reallan na itinuro ang lounger chair sa tabi nila kung saan karga si Lucian

Itinaas agad ng baby ko ang kamay nito ng makalapit ako kaya agad ko itong kinarga mula kay tito Reallan.

“Namiss ba ako ng baby ko.” Tanong ko pa na pinupog ng halik sa pisngi nito. Niyakap na nakapagpawala ng pagod ko. Nakakagaan ng pakiramdam. “Hindi ba naman kayo pinahirapang alagaan siya, tito?”

“Naku, kabait nga ng apo namin hijo. Saka nagmana lang siya kay Frances nung baby pa lang siya. Tahimik at hindi masyadong umiiyak. Saka kung iyakin man siyanatural na lang iyon. At hindi naman kami mapapagod na alagaan ang apo namin hijo.” Mahabang sagot ni tito Reallan na may ngiti sa mga labi. “At tatlo naman kaming mag aalalaga. Nandyan din ang mama mo. Nandyan din ang tito Kanye mo.”

“Salamat tito.”

“By the way.. baka gusto mo ng ibahin ang tawag mo sa amin. You can call me dad, like Frances calls us.”

“S-sige po.” Tanging naging tugon ko.

“Masasanay ka din hijo. Bumubuo ka ng sarili mong pamilya kasama ang anak namin. Masaya kami para sainyong dalawa hijo. Kaya sana kung ano man ang hindi niyo pa napagkakaunawan ay sana maayos niyo ng dalawa iyon bago pa man kayo ikasal.”

“Oo nga naman hijo.” Si Tito Kanye na palapit na may dalang tray ng prutas. “Napag usapan na din namin ng mga magulang mo ang kasal niyo. And we decided that your wedding will be held in the next three months. Hindi na dapat natin patagalin pa dahil kasal na lang ang kulang sa inyong dalawa ni Frances.”

Mas lalong hindi ako nakasagot dahil doon.

“Huwag kang mag alala hijo. Mahal na mahal ka ng kaibigan mo kaya hindi namin siya masisisi na magmadali para ikasal kayo.” Dagdag pa ni tito Kanye. “Buti nga hindi ginaya ang ginawa ko noon sa tito Reallan mo. Kasal na kami lahat lahat pero wala siyang kaalalam alam.” Natatawa pang ikinuwento ang minsan ng naikwento sa akin ni Frances.

Napangiti na din ako dahil doon. Pero ang isipin na gagawin iyon ni Frances ay hindi ko maitago ang kilig.

“Salamat po sa lahat tito.” Muli kong pasasalamat sa kanila sa maraming bagay na naitulong nila sa akin sa simula pa lang.

“Bata kang oo. Para saan pa na magiging bahagi ka na ng pamilyang Anderson.” May ngiti sa labing saad ni tito Kanye sabay akbay kay tito Reallan.

“Oo nga naman hijo. And we are happy na ikaw parin ang makakatuluyan ng anak namin aa huli.”

Napatango na lang ako bilang pag sang-ayon sa mga sinabi nila dahil masaya din ako para sa amin ni Frances at sa bubuoin naming pamilya.

○○○

“Dumating na ba ang sir Frances niyo?“tanong ko kay Melissa siyang sumalubong sa amin ng makauwi kami.

“Wala pa naman po sir.”

“Ganun ba. Sige aakyat lang ako. Hindi mo na kailangang ipaghanda ng dinner dahil kumain na kami sa kabilang bahay.” Paalala ko dito.

“Sige po sir.”

Nagpatuloy ako sa pagpasok at pag akyat na din ng silid namin. Hindi ko na din kinailangang punasak si Lucian dahil nakabihis na ito sa bahay nila tito Kanye kaya patutulugin ko na lang siya.

Pero nagtaka lang ako dahil ginabi yata ngayon ng uwi si Frances gayong simula ng lumipat kami ay wala pang alas sais ay nandito na siya sa bahay.

“Busy siguro sa kompanya.” Sagot ko din sa tanong kung bakit siya late umuwi. “Do you miss daddy?” Baling ko kay Lucian na nakatingin sa akin habang pareho kaming nakahiga sa kama. “And I know that daddy miss you too, baby.” Kausap ko dito habang nilalaro ang kamay nito ng mga daliri ko.

Hinuhuli din niya iyon at kapag nahuhuli ay saka isusubo.

Napangiti ako dahil kay bilis lumipas ng panahon. Parang kailan lang ng ipinagbubuntis ko siya at ngayon.. malapit na siyang mag isang taon.

Sa kakaisip ko sa nakaraan ay hindi ko namalayan ang paglipas ng oras. Nakatulog na din si Lucian.

“Sweet dream baby.” Maingat na kinarga ko siya at inilipat sa kama niya sa gilid. Inayos ng higa saka ko itinaas ang harang sa bawat gilid ng kama niya.

Sa pag aayos ko ng higaan niya ay siya namang pag pasok ni Frances.

“Frances.”

“Lance.”

“Para saan ang mga iyan?” Tanong ko ng makita ang mga hawak niya. Mga balloon at isang bungkos ng pulang rosas.

“Para sayo.” Lumapit ito sa akin na agad na ibinigay iyon sa akin. Awtomatiko namang kumilos ang kamay ko para tanggapin iyon pero mas nagulat ako ng lumuhod siya sa harapan ko.

“F-frances… what are you doing?”

“I don’t know where to start.”

“Huh. But you don’t have to kneel down. Tumayo ka na muna dyan.”

Ibinaba ko ang mga bulaklak at balloon na binigay niya sa akin saka ko siya hinawakan sa braso para patayuhin pero hinuli lang niya ang mga kamay ko at ikinulong lang iyon sa mga kamay niya.

Nagulat pa ako ng dalhin niya iyon sa tapat ng labi niya.

Pero hindi iyon ang mas nakapagpagulat sa akin kundi ang luhang nagsilaglagan sa mga mata niya.

“Hey! Why are you crying?” Hindi ko tuloy alam ang gagawin. Gusto kong punasan ang mga iyon pero hindi ko magawa dahil hawak niya ang mga kamay ko.

“Lance. I’m really sorry, I regret the bad things I’ve done. So I’m begging you. Love me again.” Patuloy sa pag agos ng mga luha niya habang sinasabi iyon. Basag na basag ang boses niya. Punong puno ng lungkot.

Akala ko ay tapos na ang tungkol doon. Maayos lang naman kaing naghiwalay kaninang umaga kahit na umiiwas ako sa kanya dahil sa nangyari sa amin. Pero hindi naman ibig sabihin nun na galit galit ako sa kanya.

“Sinabi ko sayo na napatawad na kita. At saka ano bang nangyayari sayo? May problema ka ba? May masama bang nangyari sayo sa labas?” Magkakasunod na tanong ko. Pilit na binabawi ang kamay ko sa kanya para haplusin ang pisngi niya pero hindi niya iyon pinakawalan.

“I love you. What else do I have to do to make you love me again? Is it really too late for both of us?” Nakatingala lang siya sa akin habang nakaluhod parin.

“Tell me, Frances. What is all this for?” Naguguluhan kong tanong ulit sa kanya.

“I-I was there. To get the ring I ordered.”

“Huh!. Where? Come again?” Naguguluhan kong tanong sa kanya.

“I saw how you smile when you are looking at the rings. Then, the way you give him your hand and put that ring in you finger. My world collapsed. I thought everything was fine after the night.”

“Frances.” Pangalan na naman niya ang tanging lumabas sa bibig ko.

Ngayon alam ko na at malinaw na ang lahat kaya siya ngayon nagkakaganito. Ang akala niya ay para sa akin ang singsing na iyon na tinitignan namin ni Derek.

“My plans were ruined. My preparation on how to propose to you. The balloons. The flowers. Even the fireworks that I prepared. The restaurant I rented. I can’t take you there because I’m going to do it here. I don’t want to waste any more time. Babawiin kita sa lalaking iyon.”

“Akin ka lang, Lance. Akin ka lang. No one can take you away from me. Kung kailangang ikulong kita dito sa silid na ito ay gagawin ko huwag ka lang ulit makipagkita sa lalaking iyon. Hindi kita ibibigay sa kanya kaya please.. please.. Return the ring back to him.”

Ayaw man niyang pakawalan ang kamay ko ay muli ko iyonh binawi. Nanginginig siya na nakipagmatigasan sa paghila sa kamay ko pero sa huli ay binitawan din niya.

Nakatitig siya sa akin. Nakatitig din ako sa kanya.

“Lance.” Pagsambit sa pangalan ko na punong puno ng paghihingpis sa boses niya. Nanginginig ang mga kamay na nais akong muling hawakan.

Pero bago pa niya ulit mahuli ang kamay ko ay inihaplos ko na iyon sa pisngi niya.

“Stand up, Frances.. mag usap tayo ng maayos.” Mahinang saad ko na awang awa ko sa nakikita ko sa kanya.

Hindi ko na kayang makita siya sa ganitong kalagayan na sa pag aakalang mawawala ako sa kanya. Na samaling pagkakaintindi niya ay nasasaktan ko na din siya.

Tama na ang lahat. Hindi ko na patatagalin pa ang hindi namin pagkakaintindihan. At hindi matatapos ang gabing ito na hindi kami magkaayos at magkaunawaan.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #35

Typos and grammatical errors ahead!!

○○○ FRANCES POV○○○

Magaan ang pakiramdam ko na maagang tinapos lahat ng trabaho ko ngayong araw dahil balak kong surpresahin si Lance. Nais kong official na magpropropose sa kanya ngayon.

Kahit na hindi pa niya simasagot ang pagtangi ko sa kanya ay gagawin ko ang nararapat dahil malapit na kaming ikasal. Napabilis pa nga ang araw na iyon dahil excited din sina papa at daddy pati na rin ang mga magulang niya.

Kulang kulang na tatlong buwan mula ngayon. Mabilis lang ang paglipas ng mga araw kaya hindi na nakakainip maghintay.

“Ikaw na ang bahala sa iba Marla.” Pagbibilin ko sa secretaty ko ng makalabas ako ng opisina ko.

Hindi ko naman madalas iniiwan ang trabaho ko dito kapag nandito lagi si Lance noon pero nagbago na iyon. Hindi na magtratrabaho si Lance dahil maybahay ko na siya. Siya ang magiging ilaw ng aming tahanan. Mag aalaga sa anak namin at sa magiging anak pa namin. At higit sa lahat ay siya ang sasalubong pag uwi ko galing trabaho.

Napakagaan ng pakiramdam habang iniisip ko ang mga bagay na iyon.

“Sige po sir.”

Hindi na ako nagsayang pa ng oras. Mabilis kong nilisan ang gusali ng kompanya ko dahil may pupuntahan pa ako.

Ito ang pinakahihintay kong araw para sa pagpropropose ko ng kasal sa kanya.

Inuna kong pinick-up ang mga bulaklak at balloon dahil iyon ang una kong madadaanan.

“My sweet Lance.” Mahinang daing ko sa pagtawag sa pangalan niya habang nagmamaneho bagtas na ang daan patungo sa Jewerly shop ng lolo Alejandro kung saan ko inorder ang singsing para kay Lance.

Dahil sa sayang nadarama ko ay napapasipol pa ako habang nagmamaneho. Halos hindi ko alintana ang mabagal na usad ng trapiko.

“I’m here to pick up the ring?”

“Yes, young master.” Sagot ng isa sa sales lady na siyang unang umasikaso sa akin.

Maalala ko pa ang minsang naikwento ni papa na ang shop na ito ay biglang binili ni Lolo Alejandro para inisin si Tito Acr noon. Pero naging maganda naman ang kinalabasan. At heto ako ngayon.. dito ko din kukunin ang order kong singsing para kay Lance.

Habang naghihintay ako na mailabas ang order ko ay ang taong laman ng isip ko ay hindi ko inaasahang makita sa isang jewerly shop ay pumasok sa kabilang pinto ng shop.

Si Lance at si Derek.

“What are you doing here?” Tanong na ako lang naman ang nakakarinig. Nakatingin sa kanila na ngayon ay masaya ng pumipili ng singsing.

Kakaiba ang naging pagtibok ng puso ko. Hindi ko mawari kung ano ang magiging reaksyon ko sa nakitang kasama ng lalaking tinatangi ko ang lalaking may gusto sa kanya.

Gusto ko silang puntahan. Iyon ang unang naisip ko. Hilain siya dito palayo. Pero para pa akong naipako sa kinatatayuan ko habang nakatingin sa kanila. Nakaramdam ako ng panlulumo sa sarili ko at mas nanlumo ako ng makitang kinuha ni Derek ang isang singsing habang inilahad niya ang kamay niya at isinuot iyon sa kanya.

Naging kakaiba ang tibok ng puso ko sa nakita lalo na ng makita kung gaano siya kasaya. Ang nakikita kong mga ngiti niya na hindi ako ang naging dahilan.

“No!.” Napaatras ako ng hakbang habang nakaramdam ako ng panginginig sa sakit na parang may kutsilyong tumatarak sa puso ko. Para iyong sinasaksak ng paulit ulit.

Para akong hindi makahinga sa sakit ng nararamdaman ko habang nakikita siyang masaya kasama ng iba.

“Young Master, heto na po ang singsing.” Ang sale lady na halos hindi na naging malinaw sa pandinig ko ang sinabi nito.

Para na kasing umiikot ang paligid ko sa magkakahalong damdaming lumukob sa pagkatao ko. Basta ko na lang iyon kinuha at umalis na walang dereksyon ang mga paa kong kung saan ako putungo.

Ito na ba ang wakas sa aming dalawa? Hindi na ba madudugtungan ang pagsasama naming dalawa hindi bilang magkaibigan kundi magka-ibigan? Wala na ba talagang pag asa ang lahat para sa amin?

Mga katanungan sa isipan ko na mas naging pabigat sa dibdib ko.

“N-no.” Nanginginig parin ang mga kamay kong humawak sa manibela ng sasakyan ko ng makasakay ako. Basta ko na lang inihagis sa kabilang upuan ang singsing na hawak ko.

Pinaandar ang sasakyan ko at basta na lang tinahak ang kalsada na walang patutunguhan.

Ang sakit tanggapin ang nasaksihan ko. And hirap pala na ang taong mahal mo ay may mahal ng iba. Ang hirap pala ang muling ibalik ang pagmamahal ng isang tao kung minsan ng nawala.

“Damn it.” Walang tigil ang pagmumura ko habang nagmamaneho. Hindi ko na din halos makita ng malinaw ang dinadaanan ko dahil nanlalabo ang mga mata ko sa luhang pinipigilan kong malaglag sa mga mata ko.

Akala ko ay maayos na ang lahat. Heto pa naman ang araw na hinihintay ko pero..

Masaya na siya. Masaya siyang tinanggap ang singsing na ipinasuot ni Derek sa kanya.

Hindi na siya sa akin sasaya, kundi sa ibang lalaki na siya ngingiti tulad ng nakita kong mga ngiti niya kanina.

○○○

Tahimik akong pumasok ng restaurant na agad naman akong sinalubong sa pag aakala sigurong ito na ang oras para sa paghahanda.

Tahimik din akong naupo sa pinakamalapit na upuan. Walang tao sa buong restaurant dahil nerentahan ko ito ng buong araw just to make sure na maging perpekto ang kalalabasan ng mga plano ko.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Iginala ang paningin sa paligid na ang tanging nakikita ko ay palamuti para sa naturang okasyon na gaganapin sana ngayon.

Pero paano ko ngayon ipapakita ang mga ito sa kanya paano ko ibibigay ang singsing kung may suot na siyang iba. Paano ko ibibigay ang mga bulaklak at balloon sa kanya kung ang nauna ay hindi ko na maipakita at maisuot sa kanya.

“Damn it.” Gigil na muli akong tumayo at nilisan ang restaurant.

Nakapagpasya na ako. Hindi ko hahayaang maagaw siya ng iba dahil akin lamang siya. Kung kailangan kong gumawa ng dahas ay gagawin mo para lamang hindi siya mawala sa akin.

Hindi ako makakapayag. Akin lamang siya. Walang ibang dapat mag may ari sa kanya.

Dala ang mga binili ko para sa kanya ay kinuha ko iyon papasok ng bahay ng makauwi ako.

“Nasaan ang sir Lance niyo?” Pinatatag ko ang boses ko kahit na kinakabahan din ako sa gagawin ko.

“Nasa taas po young master. Pinapatulog po ang anak niyo.”

Hindi na ako nagsalita pa. Deretso ako paakyat ng hagdan para gawin ang balak ko.

Pero..

“Frances.” Halatang nagulat siya sa pagpasok ko.

Hindi ba niya inaasahang makita ako kaya siya nagulat ng ganito?

“Lance.” Tawag ko sa pangalan niya.

“Para saan ang mga iyan?” Ang pagkagulat niya ay nawala ng sa mga hawak ko na siya nakatingin.

“Para sayo.” Mahina kong saad. Hindi ito ang balak ko. Gusto kong pwersahin siyang tanggapin ang proposal ko ngayon pero nabahag ang buntot ko’t mas nanaig ang kagustuhan kong kausapin siya ng maayos.

Ng tanggapin niya ang mga bulaklak at balloon ay kusang kumilos ang katawan ko at lumuhod sa harapan niya.

“F-frances… what are you doing?” Nagulat na naman siya sa ginawa ko pero hindi ko na mapigilan at kahit na pilit kung pinapatatag ang sarili ko.

“I don’t know where to start.” Basag na basag ang boses kong panimula.

“Huh. But you don’t have to kneel down. Tumayo ka na muna dyan.”

Ibinaba niya ang mga hawak at pilit akong pinapatayo. Hinuli ko ang mga kamay niya at dinala iyon sa tapat ng labi ko’t dinampian ng mga halik. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko na napigil ang mga luha ko na nagsiunahang magsilaglagan sa mga mata ko.

Naninikip ang dibdib ko habang iniisip na kung hindi ako magtatagumpay ngayon ay ito na ang huling beses na mahahawakan ko siya.

“Hey! Why are you crying?” Nasa boses naman niya ang pag aalala sa makitang ayos ko. Nakaramdam ako ng bahagyang kaginhawaan ng loob ng makitang nag aalala siya sa akin. Pero para saan ang pag aalalang iyon? Nahahabag ba siya sa kalagayan ko ngayon?

“Lance. I’m really sorry, I regret the bad things I’ve done. So I’m begging you. Love me again.” Patuloy sa pag agos ng mga luha ko habang sinasabi iyon. Basag ang boses kong halos ayaw kumawala sa bibig ko dahil sa kung anong sakit ang patuloy na nararamdaman ko.

Alam ko naman na ang laki ng naging kasalanan ko sa kanya pero hindi iyon ganito. Ayaw ko ng ganito na mapupunta siya sa iba.

“Sinabi ko sayo na napatawad na kita. At saka ano bang nangyayari sayo? May problema ka ba? May masama bang nangyari sayo sa labas?” Magkakasunod na tanong niya. Pilit na binabawi ang kamay niya sa akin pero hindi ko iyon pinakawalan. Not until he accept my proposal.

“I love you. What else do I have to do to make you love me again? Is it really too late for both of us?” Tumingala ako. Tumitig sa kanya kahit na malabo ang mga mata kong naaninag ang mukha niya dahil sa pagluha ko.

“Tell me, Frances. What is all this for?”

“I-I was there. To get the ring I ordered.” Sagot ko. Ayaw kong buksan ang paksang iyon pero nais kong maging straight to the point na ang sasabihin ko sa kanya.

“Huh!. Where? Come again?”

“I saw how you smile when you are looking at the rings. Then, the way you give him your hand and put that ring in you finger. My world collapsed. I thought everything was fine after the night.” Patuloy ko sa pagkukwento. Hindi ko alam kung paano ko iyon sisimulan pero basta na lang lumalabas sa bibig ko ang saluobin ko.

“Frances.”

“My plans were ruined. My preparation on how to propose to you. The balloons. The flowers. Even the fireworks that I prepared. The restaurant I rented. I can’t take you there because I’m going to do it here. I don’t want to waste any more time. Babawiin kita sa lalaking iyon.” Mahaba kong saad. Nakatingin parin ako sa kanya para makita kung ano ang magiging reaksyon niya.

“Akin ka lang, Lance. Akin ka lang. No one can take you away from me. Kung kailangang ikulong kita dito sa silid na ito ay gagawin ko huwag ka lang ulit makipagkita sa lalaking iyon. Hindi kita ibibigay sa kanya kaya please.. please.. Return the ring back to him.”

Habang sinasabi ko ang mga iyon ay pilit siyang kumakawala sa pagkakahawak ko sa kanya. Hindi ko siua pinakawalan dahil pakiramdam ko kapag binitawan ko siya ay tuluyan na siyang mawawala sa akin. At iyon ang hindi ko hahayaan.

Nakatitig siya sa akin. Nakatitig din ako sa kanya. Naghihintay parin ako at umaasa ng magandang kasagutan galing sa kanya.

“Lance.” Pagsambit ko sa pangalan niya ng napagtagumpayan niyang bawiin ang kamay niya mula sa akin. Nais ko pa iyong huliin at muling ikulong sa mga kamay ko pero nagulat na lang ako ng haplusin niya ang pisngi ko at pinahid ang mga luha ko.

“Stand up, Frances.. mag usap tayo ng maayos.” Mahina niyang saad habang nakatitig sa akin. Nakikita ko sa mga mata niya na tila naaawa sa kalagayan ko.

Awa! Iyon na lang ba ang nararamdaman niya para sa akin?

Umiling ako. Nakapagpasya na ako at buo na ang disesyon ko. Hindi ako tatayo hanggang hindi niya tinatanggap ang proposal ko.

○○○LANCE POV○○○

Hindi siya tumayo bagkus niyakap niya ang mga hita ko. Umiling ng paulit ulit. Tila isang batang ayaw maiwan ng kanyang ina sa ayos niya ngayon habang hindi tumitigil sa pag agos ang kanyang mga luha.

“C’mon. Calm down. And let’s talk.” Marahan at muli ko siyang pinatayo.

Umabot pa ng ilang minuto ang ganung ayos namin bago ko siya tuluyang napatayo.

Sa pagtayo niya ay muli niya akong niyakap. Yakap na may higpit na ayaw akong mawala. Ramdam na ramdam ko iyon ngayon.

“C’mon.” Muli ay aya ko sa kanya para maupo at mapag usapan ng maayos ang sitwasyon naming dalawa.

“Please.” Basag ang boses na pakiusap niya. Na nakatitig sa akin. Hawak ng mahigpit ang mga kamay ko na ayaw akong pakawalan. “Ibalik mo ang singsing sa kanya. Papalitan ko iyon. Dapat ang singsing lang na bigay ko ang nakalagay sa daliri mo.”

Guhit ng mga ngiti sa aking mga labi na naaliw sa pagkakatitig sa kanya. Binawi ko ang isa kong kamay sa kanya at itinaas iyon.

“Nakikita mo bang may suot akong singsing?” Tanong ko sa kanya while shaking my hand para lang ipakita sa kanya ang palasingsingan ko.

Kumurap siya ng paulit ulit sabay pahid ng luha sa kanyang mga mata.

“W-where is the ring he put on you?” Tanong niya sa mahinang tinig na hindi makapaniwalang wala akong singsing na suot.

“I returned it. The ring is not for me by the way.”

“Huh!.” Naguguluhan ang mga titig niyang nakatingin sa akin. Humigpit ang hawak niya sa isang kamay ko.

“I just tried it. And di you know what I was thinking when wearing the ring?” Nakatitig parin siya sa akin, naghihintay na ituloy ko ang kwento ko. “I wonder how it would feel if you proposed to me and put the ring on my finger.”

“But I do. I was there. I told you. I was there.”

“Yeah, you do. At nakita mong isinuot sa akin ni Derek ang singsing. Well, your right. Sinamahan ko si Derek para bumili ng singsing. Singsing na hindi para sa akin kundi para sa kasintahan niya. He want me to try the ring kung maganda siya tignan. At iyon ang nakita mo. Hindi mo ba nakita na tinanggal ko din ang singsing?”

Umiling siya. “I was hurt by what I saw. I want to confront you. I want to pull you away from him. But I was scared when I saw the smiles on your lips as he put the ring on your finger. Instead of approaching you, I ran away. Kahit na nasaktan ako sa nakita ko ay hindi ko gugustuhing mawala ang mga ngiting iyon sa labi mo.” Mahaba niyang saad na namuo na naman ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Pero ang ngiting iyon ay ang naging epekto ng iniisip ko. Masaya ako kahit na sa pangarap lang ay isiping ikaw ang nagsusuot ng singsing sa daliri ko.”

“L-lance.” Tanging pangalan ko lang ang lumabas sa bibig niya habang titig na titig siya sa akin.

Umangat pa ang kamay niya at hinaplos ang pisngi ko.

“For real?” Tanong na hindi makapaniwala. Ang kaninang pagkahabag na nakikita ko sa mukha niya kanina ay unti unting nawala.

May luha pa man sa kanyang mga mata pero kumislap ang ningning ng mga iyon ng makuha ang ibig kong sabihin.

Muli niya akong niyakap. Panandalian man lang iyon saka niya hinawakan ang magkabilang pisngi ko saka siniil ng halik sa labi.

“I love you. I really do.” Sabi niya sabay yakap muli sa akin.

“Then, are we good now?” Tanong ko ng tumitih siya sa akin. Nasa mga mata parin ang hindi makapaniwala.

Tumango siya. Saka niya inilabas sa bulsa ang maliit na kaheta.

“Is that the ring?” Tanong kong muli sa kanya ng tumingin siya mismo sa hawak.

“It’s not too late for this.”

“It’s not.” Pang uulit ko pero nagulat na lang ako ng tumayo siya matapos ayusin ang sarili saka niya kinuha ang kamay ko at hinilang patayo.

“Why?” Nagtatakang tanong ko ng muli niya akong hilaing palabas ng silid. “Where are we going?” Nagtatakang tanong ko at tumigil sa pagsunod sa kanya.

“I told you, it’s not too late for me to propose.” Sagot niya na may liwanag sa mga matang nakangiting nakatitig sa akin.

“Huh!”

“Let’s go.” Bago pa man ako muling makatanggi ay hinila na niya ako palabas.

“Hey! Wait.” Pigil ko sa kanya na hindi niya pinakinghan. “Nakapangtulog lang ako.” Reklamo ko dahil nga sa nakasuot na lang ako ng pantulog.

“It’s okay. I can’t wait baka magbago pa ang isip mo.”

Hindi na nga ako nakatanggi pa ng muli niya akong hilain palabas at isinakay ng kotse.

Tumingin pa siya sa akin na puno ng kagalakan ang ningning ng kanyang mga mata. Nawala na ng tuluyan ang lungkot ng mga iyon matapos ang pag uusap namin.

Hindi ko man derektang sinabi sa kanya na mahal ko parin siya ay alam kong alam na niya iyon kaya masaya siya ngayon at nais ituloy ang akala niyang pagkasira ng kanyang mga plano.

Hindi na din na sorpresa iyon dahil sa sinabi na niya kanina pero ang isipin iyon na dadalhin ako sa kung saan siya magpropropose sa akin ay nasasabik na akong maranasan kung ano ang pakiramdam na aalukin ka ng taong mahal mo ng kasal sa maayos na paraan.

Kinikilig na ako hindi pa man nangyayari lahat ng mga iyon.

Katahimikan ang namayani sa loob ng sasakyan. Walang sino man sa amin ang nagbukas ng usapan pero hindi namaligtas sa paningin ako ang paglingon-lingon niya sa akin habang nagmamaneho siya.

Ilang minuto din ang ginugol namin sa daan bago namin narating ang restaurant na sinabi niyang neremtahan niya.

Agad naman na sumalubong sa amin ang mga staff  ng restaurant.

Hindi ko man nais mangiti ay hindi ko mapigilan lalo na ng pumailanlan na ang malamyos na musika ng makapasok kami ng tuluyan.

Hawak niya ang kamay kong umagapay sa akin hanggang sa marating namin ang pinakagitnang lamesa ng restaurant.

Ipinaghila ako ang upuan.

“Take a set.” Seryuso niyang alok sa akin na hindi maitatago sa boses na kinakabahan din siya. “It’s not a surprise anymore but I want to do this properly for you.” Sabi pa niya ng maupo naman sa kabilang panig ng lamesa.

Sa pagkumpas ng kamay niya ay agad na inayos ang naihandang mga pagkain.

Napakaromantiko pero muli kong nayuko ang sarili ko dahil nakapantulog nga lang ako.

“It’s okay. Hindi mababago ng damit mo ang lahat ng naihanda ko para sayo.” Sabi niya ng mahulaan yata ang nasa isip.

Muli siyang tumayo at lumapit sa akin. Tumigil sa tapat ko at muling lumuhod na naman sa harapan ko.

“I thought I would lose you forever when I saw you at the shop.” Muli na naman niyang binuksan ang paksang iyon. But this time hindi na gaya kanina na ang lungkot ng mga mata niyang nakatingin sa akin. Bagkus punong puno na ng kinang ang mga mata niya. “Lance, hayaan mo akong iparamdam sayo ang tunay kong nararamdaman. Hayaan mo akong ipakita ang mga bagay na dapat ay noon ko pa ginawa.”

“F-frances.” Tanging pangalan niya lang ang lumabas sa bibig ko.

“I love you. And I will love you for the rest of my life. Hindi ko na alam kung ano ang magiging kinabukasan ko kung mawawala ka sa akin. So please, marry me Lance.”

Kinuha ang kaheta sa bulsa at binuksan iyon.

“Will you marry me, Lance?” Ang naging tanonhg niya na nakapagpaluha sa akin lalo na ng tanggalin niya ang singsing sa lagayan.

Tumango ako. Inilahad ang kamay ko sa kanya.

Ngumiti siya na may kasamang pagluha. Ako man ay ganun din dahil ang pangarap kong maging kami sa huli ay matutupad na.

“Yes.” Muli ay saad ko na siyang naging hudyat para tuluyan niyang isuot ang singsing sa daliri ko.

Parehong napatitig kami sa sa singsing na isinuot niya sa akin. Dinala iyon sa tapat ng labi at hinalikan bago siya tumayo kasabay ng pagtayo ko at yumayap sa akin ng mahigpit

“I love you, Lance. I love you so much sweetie.”

“I love you too.” Pagtugon ko para maging mas mahigpit ang naging yakap niya sa akin. Parehong naiyak sa naging eksena naming dalawa dahil tuluyan ng nawakasan ang mga bagay na hindi namin pinagkakaunawaan.

Wakas sa mga hindi magandang pangyayaring naganap at simula sa bagong yugto ng aming buhay na magkasama.

Siniil niya ako ng halik matapos niya akong yakapin. Halik na agad kung tinugon. Halik ng may pagkakaunawaan.

Pinagdikit niya ang mga nuo namin. Nagkatitigan. Sabay na ngumiti. Muling nagyakapan.

“I love you.”

“I love you too.” At wala na yatang katapusan ang pagbigkas namin ng mga katagang iyon.

○○○

May ngiti sa mga labing magkaakbay ng lumabas kami ng restaurant matapos naming pagsaluhan ang mga pagkaing naihanda.

Nakatingalang pareho at nanunuod sa fireworks na ipinahanda niya.

Iba’t ibang kulay iyon. Iba’t ibang hugis. Pero iisa lang ang naging hugis ng mga iyon sa kalangitan. Hugis puso.

“Hindi ako makapaniwalang ang haba ng panahong sinayang ko.” Kuway saad niya na binawi ang mga mata sa panunuod sa mga liwanag sa kalangitan at tumingin sa akin.

Sa kanya na din ako nakatingala’t nakatingin.

“Kung alam ko lang na ganito kasaya sa pakiramdam na maging totoo sa sarili ko ay noon ko pa nilabag ang naging pangako natin sa isa’t isa.”

“Sino ba ang nakaisip ng bagay na iyon?” Tanong ko sa kanya ng maalala namin ang sumpaan naming iyon na wala dapat umibig sa amin sa isa’t isa.

“Ikaw.” Sagot niya. “Sinabi mo noon nung galit na galit ka dahil minsan kitang binully na walang magkakagusto sayo. But the fact is sa araw na iyon at ang dami ng nagkakagusto sayo na lahat ay hinaharangan ko.”

“Yeah! Naalala ko na. Ipinamukha mo nga sa akin noon na walang magkakagusto sa akin. At sinabi mo na kung hindi mo lang ako matalik na kaibigan ay hindi ka din lalapit sa akin.”

“Yeah! Dahil kung hindi lang kita matalik na kaibigan ay baka matagal na kitang niligawan. And then you open up that useless vow.”

“Na sinang ayunan mo naman agad at ipinamukha sa akin na hinding hindi ka magkakagusto sa akin.”

“Yeah!.” At natatawa na lang kaming pareho sa naging usapan namin.

Kay gaan ng pakiramdam na nag oopen up na kami ulit sa isa’t isa. Hindi lang sa mga bagay bagay kundi sa kung anong mga nararamdaman namin.

“It’s fit well.” Sabi niya ng itaas ko ang kamay kong sinuutan niya ng singsing.

“Yes.”

“I love you.”

“I love you too.” Na muling sinilyuhan ang nga katagang iyon ng pagmamahal ng isang maalab na halik.

○○○○○

Ang isang kwentong pawang mga kathang isip lamang ng isang manunulat. Nabubuo ang mga ito sa malawak na imahinasyon. Iyong tipong nilalagay nila mismo nila ang sarili sa kanilang kwento.

At ang kwento ay may simula. May gitna. At hingit sa lahat ay hindi mawawala ang pagwawakas.

At dumating na sa puntong malapit ko ng wakasan ang kwento nila Frances at Lance. Na umaasa na sana ay nagbigay sa inyo ng mga alaala.

Sabi ko nga. Hindi ako magaling na manunulat pero patuloy parin ako sa pagsusulat dahil na din sa inyo na nanatiling  nagbabasa ng mga likha kong kwento.

At nagpapasalamat ako sa inyong lahat dahil hindi parin niyo ako iniiwan at patuloy na sumusuporta sa mga gawa ko kahit na hindi maitatago ang katutuhanang hindi kagandahan ang mga ito.

But atleast.. nabibigyan ko ng wakas ang mga nasisimulan ko.

Kaya salamat muli mga

KAIBIGAN…

Hanggang sa muli…

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #36 🔞🔞🔞

Typos and grammatical errors ahead!!

SKIP..

SKIP..

S

kip chapter if you are not into M2M XXX

Paalala:

🔞🔞🔞

This Chapter contain mature scenes. Patnubay ang kailangan. If you are not into man to man 🔞🔞🔞 ay wag niyo na lang basahin ito. Binabalaan ko na kayo.

Huwag niyo ng ituloy basahin ang pahinang ito.

Read at your own risk.

Enjoy

😂😂😂😂

○○○

LANCE POV○○○

N atapos ang gabi namin ng masaya at nakahanda na sa bagong bukas na haharapin na magkasama.

“I’m so happy.” Muli ay saad niya habang naghihintay na umusad ang trapiko. Nagipit kami sa kalagitnaan ng trapiko kaya hindi pa kami nakakauwi.

“Me too.” Pero hindi namin alintana ang pagkabagot sa paghihintay.

Hawak niya ang isang kamay ko. Pumipisil. Minsan nilalaro ng daliri ang palad ko.

“I love you.” Nakangiti niyang saad saka lumapit sa akin at ginawaran ako ng halik na agad kung tinugon.

“I love you too.”

“Lance.” Sa titig niya ay nagpapahiwatig ng pagnanasa. Pagnanasang laliman pa ang paghalik niya.

“Hmmm, Frances. We are inthe middle of the street.” Sagot ko ng makuha ang ipinapahiwatig niya.

“But we can do it here in the car.”

“Huh.” Nagitla ako sa sinabi niya.

Hindi na siya umimik na muling pinagtuunan ang pagmamaneho. Pero hindi deretso ang tinatahak niya kundi gumagawa siya ng paraan para sa gilid ng kalsada siya pumuwesto.

Ng makalusot siya ay tinahak namin ang daan kung saan walang sasakyang dumadaan. Pinarada sa gilid ng kalsada ang sasakyan.

“They can’t see us in here.” Sabi niya na inalis ang seatbelt niya.

“B-but..” gusto kong tumanggi pero mas nanaig ang bahagi ng pagkatao ko ang pagkasabik sa kung paano namin iyon gagawin dito sa loob ng sasakyan.

“Lance.” Tawag niya sa pangalan ko. Hinawakan ang kamay ko. Pinisil iyon bago dinala sa tapat ng mga labi at hinalikan. “I love you.” Katagang hindi nakakasawang pakinggan.

“I love you too.”

Titig na titig siya sa akin. Nilalaro na naman niya ang kamay ko. Ilang sigundo din niya iyong ginawa ng kumilos siya pa tanggalin ang seatbelt ko.

Napalunok ako ng isunod niyang ipahiga ang sandalan ng inuupuan ko saka pumuwesto sa harapan ko. Sa gitna ng mga hita ko ng paghiwalayin ang mga iyon.

Isinandal ang isang kamay sa pagitan ng kilikili ko habang ang isa ay marahang humahaplos sa pisngi ko. Dinadama ng hinlalaki ang labi ko na minsan ay ipinapasok iyon sa bibig ko.

Kinilabutan ako. Nagsitayuan lahat ng balahibo ko sa katawan sa paraan ng titig niya. Hindi sa natatakot ako kundi sa kabang nararamdaman ko.

“My Lance.” Bulong niya sa pangalan ko. Ang kamay na humahaplos sa pisngi ko ay pinaglandas pababa sa leeg ko. Sa balikat, sa braso. Dumadama hanggang sa dibdib ko.

“Uhm.” Napasinghap pa ako ng pisilin niya ang utong ko. Papaikutin sa iyon ng daliri niya. “Ugh!.” Napaliyad pa ako ng niyuko iyon at bahagyang kinagat. “F-frances.”

“Yes, my sweet Lance.” Kahit na may natatakpan iyon ng damit pantulog ko ay ramdam ko ang init ng bibig niya ng isubo niya iyon. Kakagatin, didilian hanggang sa mabasa na iyon ng laway niya. “Hmmm, I want to suck it more.” Mahina niyang saad.

Umangat ang mukha doon. Tinawid ang pagitan ng mukha namin para halikan na  agad kung tinugon.

“Ummmm.” Sabay naming daing ng salubungin ang halik ng bawat isa. Naglalaro ang dila sa loob ng mga bibig namin. Naglulumikot na tila may hinahanap. Nagkikimpian sa loob hanggang sa mahuli niya ang dila ko at sipsipin iyon na tila gutom na gutom at gusto iyong lunukin ng buo.

“Uhmp.” Napasinghap na naman ako ng maramdaman ko ang kakulangan ng hangin sa baga ko.

“My sweet, sweet Lance.” Bulong niya ng pakawalan ang dila kong pinagsawaang sipsipin. Kinintal ng halik sa labi bago pinaglakbay ang mga iyon sa panga ko. Sa may tainga. Pinapaikot ang dila sa tainga ko kaya mas nadagdagan ang kiliting naramdaman ko. Napakapit na ang kamay ko sa kanya na kanina lang ay nakahawak sa magkabilang gilid ng inuupuan ko.

Sa paghawak komg iyon sa kanya ay naramdaman ko ang pagtigil niya saglit sa ginagawang pagpapasasa sa tainga ko.

“Hold me tight, my sweet Lance.” Bulong niya bago iwan ang tainga ko at pinaglandas ang labi pababa sa leeg ko. Hahalikan. Sisipsipin at kakagatin.

“Ugh.” Hindi naman masakit kapag kakagatin niya ako. Mas nakakadagdag pa nga iyon ng ibayong kiliti na kumakalat sa buong katawan ko. Nagbibigay iyon ng pagkasabik sa akin. “Uhmmm.” At isa na namang kagat sa balikat ko.

Nasa loob na din ng damit ko ang kamay niya. Dumadama, pumipisil. Nilaaro ng daliri ang utong ko. Itinaas ang damit hanggang sa tuluyang malantad iyon sa paningin niya.

Tinitigan mismo ang dibdib ko na nilalaro ng daliri niya.

“Uhmm.” Napaliyad na naman ako ng sakupin na ng labi niya iyon. Sucking my nipple. Licking it habang patuloy na nilalaro ng isang kamay niya ang isa. “Ahmmmmp.” Kagat ang labi kong pilit na huwag takasan ng malakas na ungol. Napapaliyad na lang ako. Nanginginig sa kiliting dulot ng pagpapasasa ng bibig niya sa dibdib ko.

“Mmmm, so sweet. It’s not big but perfectly fits inside my mouth.” Sabi niya na nakatingin sa akin habang ang dila ay patukoy na nilalaro iyon.

“Uhmm.” Napahawak ako sa buhok niya. “Mmmm, m-more.”

“Do you like it? Do you like me sucking your nipple that much?” Tanong pa niya na kusang tumango ang ulo ko.

“Y-yes.. uhm.” Kagat ang labing nakatingin din ako sa kanya habang patuloy na dinidilaan ang utong ko. Marahang kakagatin.

“Hmmm, like this?” Saka muling sinispsip ang utong ko na para siyang nauuhaw.

“Ahhhhh…mmmmm.” hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko sa hindi ko kayang indahin ang sarap na lumukob sa aking buong pagkatao.

Kumalat sa bawat himaymay ng ugat ko ang kiliti na nakapagparamdam sa akin ng panghihina. Para akong kakapusin ng hininga.

“Ahhhhh.” Muli ay napaungol ako ng malakas ng sipsipin iyon saka pinakawalan. “F-frances.” Hinihingal na tawag ko sa pangalan niya. “Mmm, d-down please.” Napalunok ako ng sabihin iyon saka ko itinulak ang ulo niya pababa.

Napangiti siya sa nakatitig sa akin.

“Where, sweetie. Tell me where?” Tanong pa niya kahit naman alam kong alam na niya ang ibig kong sabihin pero nanig sa akin ang kagustuhang mas maramdaman ang sarap na dulot ng bibig niya.

“Down, mmmm.. suck me down.” Sagot ko saka ko siya muling itinulak papa.

“As you wish, my sweet Lance.” Pagtugon naman niya pero hindi naman agad bumaba ang paghalik ng labi niya sa katawan ko kundi inisa isang dinampian ang balat ko. Bawat daanan ng labi niya ay nakakaramdam ang ng pagkagat, pagsipsip na nag iiwan ng marka.

“Ahhhhmmm.” Napasabunot ako sa buhok niya para maibsan doon ang kilabot sa kiloting naidudulot ng ginagawa niya. Pababa ang labi niya sa pusod ko. Pinagtuunan iyon ng pansin at gamit ang dila niya ay pinagsawa ang sarili doob.

Pero ramdam ko ang isang kamay niya na hinihila ang pajama ko. Ng maibaba iyon ay nagsimilang dumama sa hita ko. Sa balakang ko hanggang sa sakupin ng kamay niya ang buong pagkalalaki ko.

Matapos niyang pinagsawa ang sarili sa pusod ko ay bumaba ulit ang mga halik niya. Sa puson ko. Nanginig na naman ako doon. Napapaloyad. Napapasabunot sa buhok niya. Kagat ang labi kong nakatingin sa kanya habang abala sa ginagawang pagsisiyasat sa katawan ko gamit ng labi niya. Gamit ang dila niya. Gamit ang bibig niya na ngayon ay napagtuunan ng harapin ang akin na hawak ng kamay niya.

Akala ko ay masikip ang sasakyan para sa ganitong bagay ay nagkamali ako. Dahil sa laki ng katawan niya ay nakakaya niyang kumilod ng maayos para paligayahin ako.

“Mmmm.” Kagat na naman ang labi kong napahawak ng mahigpit sa buhok niya ng isubo niya ang dulo ng pagkalalaki ko. Licking the small hole and then suck it. “Ahhh.., mmmmm… f-frances.” Pabaling baling ang ulo ko sa sarap na nararamdaman ko.

Kusa na ding kumikilos ang balakang ko para salubungin ang mukha niya. Taas baba. Sisipsipin iyon saka didilaan.

“Uhmmm… ahhhhh.” Malalakas na ungol ang kumawala sa akin habang nasa loob ng bibig niya ang pagkalalaki ko. Lalo na ng maramdaman ko ang daliri niya na ngayon ay nagsusumiksik sa lagusan sa likuran ko. “Uhmm.” Napaliyad na naman ako ng maramdaman ko kung paano niya igalaw ang daliri sa loob ng lagusan ko.

Napapabilis na din ang galaw ng balakang ko. Sumasalubong sa pagtaas baba ng mukha niya sa akin.

“Frances.. uhmm.” Sabunot ang buhok niya na idiniin ang mukha niya pabaon ang buong laki ko sa loob ng bibig niya.. Nanigas ang mga paa ko. Nanginig ang buong katawan ko. “Ahhhh. Uhmmm.. cumming.” At sa mismonh loob ng bibig niya ako naglabas. Nanghihinang nakatingin ako sa kanya na nakita ko pa kung paano niya lunukin ang katas na pinakawalan ko.

Nakangiti siyang nakatitig sa akin while licking his own lips.

“Hmmm, sweet enough my sweet Lance.” At bago pa ako makahuma sa kaluwalhatiang naipadama niya sa akin ay hinawakan niya ang balakang ko. Itinaas iyon hanggang sa mailantad sa harapan niya ang pwetan ko. Nakabaluktot na ang katawan ko na parang wala ng buto sa likod ko.

“N-no.. Frances.” May pagtulak na pagtutulol ko ng paghiwalayin niya ang umbok ng pwetan ko. Naitakip ko ang mga palad ko sa mukha ko ng makita ko kung paano niya ilabas ang dila at dilaan mismo ang lagusan ko. “Mmmm.” Nanginig na naman ako sa kilabot na dulot ng pagdila niya sa akin. Sinabayan pa ng isang daliri na ipinasok sa lagusan ko.

“Hmmm,” ramdam ko ang laway niyang dumudulas sa lagusan ko habang patuloy siya sa pagdila doon. Patuloy ang paggalugad ng daliri niya sa loob ng lagusan ko na nagdudulot ng kakaibang kiliti sa akin.

“My sweet Lance. You are wet enough to take me.” Narinig kong sabi niya na sinindan ng pagsipsip sa lagusan ko ng alisin niya ang daliri doon.

“F-frances.” Nakatitig ako sa kanya ng umayos siya ng pwesto sa gitna ng mga hita ko. Isinampay ang mga paa ko sa braso niya habang nakataas parin ang balakang ko.

Niyuko niya ako at ginawaran ng halik sa labi. Mabilisan bago pinagtuunan ng pansin ang buong laki niya.

Nandoon na naman ang pagkamangha ko sa laki niya. Napakalaki, napakahaba na medyo mataba na kung titignan mo ay hindi iyon kakasya sa lagusan ko. Kaya minsan nakakaramdam din ako ng takot na baka mapunit ang lagusan ko sa laki niya kapag papasok iyon sa akin. Pero..

“This fits you well, my Lance.” Nakangiti niyang saad na nakatitig sa akin. Nilawayan ang kamay at saka ipinahid iyon sa pagkalalaki niya bago itinapat iyon sa lagusan ko.

“F-frances.” Nandoon ang takot, kaba, pagkasabik ko ng maramdaman ang pagdiin ng dulo ng kanya. “Uhmm.” Kagat ang labi ng maramdaman ko ang pagkabanat ng lagusan ko ng unti unting ipinapasok dulo ng kanya. “Ahhh.” At ungol bg maramdaman kong tuluyang nakapasok na nga ang ulo ng pagkalalaki niya.

“Uhmm. You squeezing me tight, Lance.” Sabi niya na niyuko pa ako na ginawaran na naman ng halik sa labi. At sa pagyuko niyang iyon iyon habang hinahalikan ako ay naramdaman ko ang pag ulos niya papasok.

“Ahhhh.” Napasinghap ako ng maramdaman ko ang buong laki niyang pumuno sa loob ng katawan ko.

Ang laki. Ramdam ko ang pagpintig ng pagkalalaki niya habang nasa loob ko siya.

Napaliyad na naman ako ng simulan niyang gumalawa. Marahan na tila sinasanay na naman ako sa buong laki niya.

“Hmmm,” pagdaing din niya habang mabagal na gumagalaw ang balakang. Ang marahang pag ulos niya pabunot at marahang pagbaon.

Kahit na ramdam ko ang bahagyang hapdi ng pagkabinat ng lagusan ko ay nakakakiliti ang maharan niyang paggalaw. Ang marahan niyang pagbunot at susundan ng marahang pagbaon.

“Uhmmmm.” Halinghing ko sa sarap na nararamdaman ko. Napapadaing ako sa sarap. Napapahaplos ako sa braso niya sa kiliting naidudulot ng marahang paglabas masok niya sa loob ko. “Frances.. uhmmm.. ahhhhhmmm.” Kagat ang labi kong nakatitig sa kanya. Na kagat din ang labing nakatingin mismo sa kung saan magkaugpong ang katawan namin.

“Fuck. Ahhhh, you suck me in, L-lance. Ugh. So beautiful” Saka marahas ang naging pagbaon niya dahilan para mapaliyad na naman ako.

Nakatingin parin siya sa pagkaugpong ng katawan namin. “Seeing how you take me in so easily. Make me more horny, my sweet Lance.” Ang pagbunot niya ng marahan na susundan ng marahas na pagbaon sabay giling.

“Ahhhh.”

“My Lance. Mmmm.” Nawala na ang marahan niyang paggalaw. Hawak ang balakang ko habang nakasampay parin ang mga paa ko sa braso niya ay marahas na ang naging paggalaw niya.

Para na siyang nakainum ng druga sa kung paano na niya ako angkinin.

“Ahhhh.” Napapahiyaw ako sa ungol dahil sa marahas na pagbaon niya. Hindi naman masakit iyon pero kakaiba ang naidudulot. Parang tatakasan ako ng hangin sa baga dahil ramdam ko ang buong laki niya na bumabaon sa loob ko. Sa kung saan umaabot ang dulo ng pagkalalaki niya sa loob ng katawan ko. “Ahhhhhhh… ahhhhmmm… aaahhhhh, f-frances.. oooohhhh. Soooo.. d-deeeeep.” Pahiyaw na sabi ko habang patuloy siya sa paglabas masok sa akin.

“Yes, my sweet. Ahhhhh.” At kahit siya ay napapaungol sa bawat baon niya. “Ohhhhh.” Sa bawat bunot niya.. “aaaaahhhh.” At sa muli niyang pagbaon.

“Aahhhhh.”

Hindi ko na alam kung saan hahawak. Kitqng kita ko kung paano maglabas masok ang buong laki niya dahil sa pagkakabaluktot ko. Kung paano niya huhugutin hanggang sa ang tanging matitira sa loob ko ay ang dulo ng kanya saka iyon sagarang ibabaon ulit.

“Ahhhhhh.. f-frances.. deep… deeeper.” Para akong mababaliw sa sarap if how he rubbed his big cock inside me. “Ahhh.. deee…peeeer. mmmm.”

“Yess.. uhmmm.” At saka muling ibabaon ang buong laki sa akin. Bubunutin at ibabaon ng paulit ulit.

Nakakabaliw sa sarap ang kakaibang sensasyon na dulot ng kung paano niya ako angkinin. Kung paano niya ibaon ang pagkalalaki niya sa akin.

“Ahhhhh.” Tumitirik na din ang mata sabay ng panlalaway ko sa hindi maibsan na ang sarap habang patuloy sa pagbayo ng balakang niya sa akin. Kung paano niya igiling ang balakang and drill his cock inside me.

“Uhmm.” Ungol namin pareho ang namayani sa loob ng sasakyan. Ang langitngit ng upuan kung saan niya ako inaangkin at ang tunog ng bawat pagbaon niya sa loob ko.

Hindi ko na alintana kung nasaan kami na iyon ang inaalala kanina. Ang mahalaga sa akin ngayon ay ang sarap na dulot ng pag iisa ng katawan namin. Kung paano niya ako angkinin.

“Ahhhhh.. f-frances… uhmmm. M-more.. deeepeeeer.” Baliw na kung baliw dahil mas gusto ko ang marahas na pag angkin niya sa akin. “I’ i wan’t more.”

Ang sarap. Ang sarap sarap ng pakiramdam.

“Yes. Uhmm.” At malakas na paghampas ng balakang para mas lumalim pa ang pagbaon niya.

“Ahhhhh.” Napapasigaw ako sa ungal dahil sa sarap. Kinikilabutan sa ibayong kiliti na dulot ng pagkiskis ng buong laki niya sa loob ko.

Habang ang pagkalalaki ko ay sumasabay sa saliw ng galaw namin.

Ramdam ko na napupuno na naman ako. At malapit ko na namang marating ang luwalhating idinudulot ng pag angkin niya.

“F-frances.”

“Lance.” Halos sabay na sambit sa mga pangalan namin. Nagbago ang ang saliw ng galaw niya. Bumibilis iyon. Pabilis ng pabilis na binabaon ang ang buong laki kung saan aabot sa loob ko ang haba ng kanya.

“Ahhhh. F-frances.. cumming.” Dahil sa kiliti na dulot ng kakaibang bilis niya at pagbaon sa akin ay napuno na naman ako. Mararating ko na naman ang luwalhating iyon. Matitikman na naman ang kakaibang sarap.

“Ahhhh… l-lance. Uhmmm.” At sa huling pagbaon niya ay ramdam ko ang mainit na likidong inilabas niya sa kaloob looban ko.

“N-no. Ahhhhhhh.” At sa kasabay ng paglabas ng sarap sa katawan ko ay huli na ng maalala ko kung saan niya ibinaon ang punla niya.

Ibinaon niya ang punla sa loob ko. Ang dami. Ang init na bumalot na kumalat na sa loob ko.

“Uhmmm.” Huli man ang lahat para sana pigilan siyang huwag sa loob ko ilabas ang katas niya ay masaya akong makita siyang nasarapan siya sa paglabas na ibinaon sa loob ko ang katas niya. “Uhmmm, Lance. Mmmm.”

Hinihingal na patuloy sa marahang paggalaw ng balakang niya pabaon na tila gustong ubusin ang bawat patak ng punla niya sa loob ko.

“Ahmmm.. hmmmm.” Naidagan ang buong bigat sa akin habang nakasampay parin ang mga paa ko sa braso niya.

Nakabaon parin ang buong laki niya at ramdam ko ang pagpintig nun sa loob ko.

“I love you.” Saka niya ako siniil ng halik sa labi na agad kung tinugon.

Pero sa pagtugon ko kung gaano iyon kainit, gaano iyon kalalim ay huli na para mapigilan ko siya. He is still inside me. Hard as rock and start to drill me again.

“L-lance. I want more.” Mahinang usal niya s pagitan ng halikan namin na nagsisimula na namang gumalaw. Hindi na ako nakanggi pa dahil nadala na naman ako sa sarap na ipinapalasap niya.

Aanagpalit kami ng posisyon. Siya na ang nakahiga habang ako na ang gumigiling sa ibabaw niya.

○○○

“It’s okay.” Nakangiting papatingin siya sa akin habang nagmamaneho na pauwi.

Ilang minuto lang ang pahinga namin matapos pagsaluhan ang dalawang beses ng pag iisa ng katawan namin.

He cum twist inside me habang ako ay apat na beses na nagkalat lang sa katawan namin.

Pero hindi iyon ang inaalala ko. Sa loob ko siya naglabas. Sa loob ko niya ipinunla ang katas niya.

“We are getting married so it won’t be a problem if you get pregnant again.” Hindi maipagkakaila na masaya siya sa mga ngiti niyang nakapaskil sa mga labi niya. Sa mga nangingislap niyang mga mata.

“But.. Lucian is still young.” Sagot ko. Hindi naman sa ayaw ko pero mag iisang taon pa lang si Lucian tapos masusundan agad.

“Mabuti nga iyon sweetie. Para minsanan na lang ang pagpapalaki natin. Then if you get pregnant now sa susunod na lang tayo gumamit ng proteksyon.” Naaliw pa na sabi niya sa akin. Tila gustong gusto na mabuntis nga ako sa nangyari kanina. “I like it without a condom sweetie. Ang sarap nf pakiramdam na walang sagabal na maramdaman ko ang init habang nasa loob mo ako.”

“Huh. F-frances.” Tigagal na nahiya ako sa sinabi niya. Totoong pinagsaluhan namin pareho iyon pero hindi ko naman nanaising marinig iyon mismo. Nakakahiya. Saka hindi ko mapigilang pag initan ng mukha.

“Haha. Are you blushing ,sweetie? How cute.” At pinisil pa talaga ang pisngi ko. “Ahh. Nevermind. Huwag na muna natin iyan pag usapan sweetie. Baka hindi pa tayo makauwi sa lagay na ito ay muli kitang angkinin.” Natatawa pa niyang saad na ipinagpatuloy ang pagmamaneho.

Nag iinit ang pisngi kong binawi ang tingin sa kanya at sa labas na lang ng bintana tumingin kahit na kadiliman na lang ang makikita sa labas.

○○○

“Lance.” Nagulat pa ako ng bugla siyang sumulpot sa likuran ko habang nagshoshower ako. Halos kakauwi lang namin at nagpasya akong maunang maligo bago siua.

Hindi ko man lang narinig ang pagbukas ng pinto ng pumasok siya.

“F-frances.” Daing ko sa pangalan niya ng idikit ang katawan sa likod ko. Wala na din siyang damit at ramdam ko ang bagay na iyon na matigas na tumutusok sa likod ko. Kung sa tapat lang siguro ng lagusan ko iyon tumutusok ay baka nakapasok na siya mismo sa loob ko. Mabuti na lang at matangkad siya. Sa itaas mismo ng baywang ko iyon tumutusok.

“Lance. I want you again.” Bulong niya. Hindi pa man ako nakakasagot ay sakop na niya ang labi ko ng hawakan ang baba ko at pinalingon sa kanya. Halik na agad ko ding tinugon dahil nakakadala kung paano niya ako halikan. Kung gaano siya kagaling humalik.

“Uhmm.” Hinihingal ako at habol ang hininga ng pakawalan ako. Napaliyad na naman ako ng magsimulang maglikot ang kamay niya. Dumadama. Pumipisil sa utong ko ang isa habang ang isa ay sakop na ang pagkalalaki ko at nilalaro. Taas baba ang kamay niya doon.

“Uhmmp.”

“My sweey Lance. I want you now.” Hinawakan ang isa sa paa ko at tinaas iyon. Itinutok ang pagkalalaki niya sa lagusan ako at ibinaon iyon ng walang pag aalinlangan.

“Ahhhhhh.” Napasinghap na naman ako. Nandoon na naman ang sarap ng pakiramdam. Ang kakaibang kiliti sa tuwing kunikiskis ang balat ng kanya sa loob ko.

Pumipintig. Nagmamayabang na gumagalaw sa loob ko.

“Ahhhhh.” At ungol ng maibaon iyon sa kaloob looban ko. Marahang huhugutin at marahas na ibabaon.

“Uhmmm.” At ang bawat pagsalampak ng balakang niya sa likod ay napapahiyaw ako sa sarap.

“Ahhhhhh. F-frances.” Nakatayo na bahagyang nakatuwad. Nanlaki pa ang mga mata ko ng mapatingin sa harap ko.

A full leght mirror. Kitang kita ko mismo ang bahaging iyon ng katawan namin kung saan magkaugpon. Kung paano iyon maglabas masok sa lagusan.

At higit sa lahat ay ang nakapagturn on sa akin ay ang ekspresyon ng mukha niya habang patuloy sa pagbayo sa likuran ko. Nakapikit na kagat ang labi. O di kaya naman ay ibabaon ang mukha sa balikat ko at kakagatin ako habang patuloy siya sa paglabas masok sa loob ko.

“Ahhhh. Frances..”

“Lance.. ihmm. Lance.” Tawag niya sa pangalan ko habang binabayo ako. Bahang binabaon ang laki sa loob ko. “Ohhh. Lance. Uhmm fuck. So good to be inside you.” At mas bumilis pa ang paggalaw. Bumilis ng bumilis. Bumaon ng bumaon hanggang sa muli kong maramdaman ang likidong iyon na ipinutok sa loob ko.

Ang dami dami. Ang init init. Kung paano kumibot at gumalaw ang laki niya habang inilalabas ang katas niya.

“Uhmmm.” And while he is inside me na tinatamnan ng punla niya ay muli niyang pinagtuinan ang pagkalalaki ko. Gamit ang kamay niya. Taas baba iyon.

“F-frances.” At sa paglalaro niya sa akin ay nailabas ko din ang init ng katawan ko na tumalsik mismo sa salamin sa harapan ko.

“Lance. I love you. I love you so much, sweetie.” At sinilyuhan ng mainit na halik ang pinagsaluhan namin. Ipinagpatuloy ang pagligo na nauwi na naman sa muling pag angkin sa akin.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #37

Typos and grammatical errors ahead!!!

○○○FRANCES POV○○○

Yumakap ako mula sa likuran niya habang abala siya sa pagluluto.

Hindi naman kailangan na siya mismo ang magluto dahil may kasama kaming gagawa nun sa bahay pero sabi niya namiss niya ang ipaghanda ako ng pagkain.

“Hmmm, smell good.” Sabay baon ng ilong ko sa balikat niya na hindi ang niluluto niya ang tinutukoy ko. “I want to eat now.”

“Really, sandali na lang ito. Matatapos ko ng maluto lahat.” Nakangiti niyang sagot na lumingon sa akin matapos ko siyang dampian ng halik sa pisngin.

“I mean you.” Bulong ko na ikinapula ng pisngi niya.

“Frances.” Hinampas pa niya ang kamay kong nakayakap sa baywang niya na binawi ang tingin at pinagtuunan ang niluluto. “Umayos ka nga.”

“Nakaayos na ako, sweetie. Nakahanda na din kung pahihintulutan mo lang.” Pilyong sabi ko pa na sinadyang idiin ang harapan ko sa balakang niya. “Can you?”

“No!.” Bulalas na mabilis niyang pagtanggi na ikinatuwa ko dahil sa reaksyon niya. Gusto man siguro niyang magpumiglas pero hindi niya magawa dahil sa hawak na sandok.

“Hahaha. Okay! Okay! Just stay still sweetie. Baka kung masagi mo ay baka palayasin ko ang dalawa nating kasama at maangkin kita ngayon dito sa kusina.”

Hindi man siya umimik ay ramdam ko ang pag iinit niya. Ang init na sumisingaw sa katawan niya. At sa batok na namumula.

“Hmmm.” Dahil sa nanggigil ako sa kakyutan niya ay hindi ko napigilan ang kagatin mismo ang batok niya bago ko siya pinakawalan. Dahil kung hindi talaga ako lalayo ay baka kung saan kami humantong ng umagang-umaga.

Wala din kasi ang anak namin dahil maagang kinuha nina daddy ito at sila daw ang mag aalaga maghapon kaya kung gusto kong paluguran ang pagnanasa ko ay magagawa ko pero ayaw kong tawirin ang linya na hindi niya magugustuhan.

“Saan mo gustong pumunta mamaya?” Tanong ko sa kanya na tumabi na lang sa kanya.

“Hmmm.” Kibit balikat na tumingin siya saglit sa akin. “I don’t know. Lagi naman tayong namamasyal noon. Kaya hindi na bago iyon.”

“Yeah! Nung magkaibigan pa lang tayo. Na ako lang ang minsan nakakaisip na date ang ginagawa natin habang magkasama tayo.” Sagot ko dito.

“But I do too.” Sagot niya.

Napatitig ako sa kanya. Simula kasi ng naging malinaw na ang nararamdaman naming dalawa para sa isa’t isa ay naging open na kami pareho.

“Then let’s date, sweetie. Hindi na lang basta date.”

Tumango siya.

“Finish.” Sabay taas ng maliit na palayok. “Kain na muna tayo para makapaghanda na tayo sa pamamasyal mamaya.”

Ngumiti ulit ako na naaaliw habang nakatingin ako sa kanya.

Siya parin ang Lance na laging ganito ang gawain nung magkaibigan pa lang kami. At masaya ako dahil hindi siya nagbago at mas masaya ang pakiramdam ngayong kami na nga ang para sa isa’t isa. At habang buhay ko itong mararanasan. Ang masayang pakiramdam na kasama siya.

○○○

Nais kong magrebelde dahil ang akala ko ay kami lang dalawa ang mamasyal pero niyaya niya sina Patrice at Derek.

Kahit naman na malinaw sa akin na may relasyon ang dalawa ay hindi ko parin maiwasang makaramdam ng inggit kay Derek dahil ito ang bakasama niya noong nagbubuntis siya.

Ito ang naging karamay niya nung naglilihi siya na sana ako ang nasa tabi niya. At hindi din naman talaga maitatago na mat pagtangi noon si Derek sa kanya. Lalaki ako at alam ko ang ibig sabihin ng mga titig nito sa kanya.

Kaya kahit na alam kong magkasintahan na sina Patrice at Derek ay hindi ko parin iyon maiiwasang maramdaman.

“Frances.” Pagtawag niya sa pangalan ko kaya napakurap ako at napatingin sa kanya. “Are you okay.”

“I’m not.” Totoong sagot ko saka ko muling tinignan sina Patrice na abala sa paglalambingan.

Ugh! I hate double date . Sa loob loob ko.

“I thought it was just the two of us.” Mahinang saad ko saka sumimsim ng juice na pinili niya para sa akin.

“I’m sorry. Gusto ko kasing ibalita sa kanila na officially engage na tayo kaya ko sila tinawagan.” Mahinang boses na sagot din niya sa akin para hindi marinig ng dalawa.

Pero sa naging sagot niya ay napangiti ako at gumaan ang pakiramdam ko sa pagkabagot ko kaninang kasama ang dalawa sa pamamasyal namin.

“Mmm, really?” Hindi ko mapigilan ang haplusin siya sa pisngi. Marahang dinampian ng halik sa labi kahit na makita man kami ng mga tao sa paligid.

“Ehm.” Sabay pa kaming napalingon ng marinig namin ang pagtikhim ni Patrice. “Baka nandito kami.” Sabay turo pa sa sarili.

“Just mind your business.” Pabalang na sagot ko dito.

“Eh. Frances.” Siniko naman niya ako dahil sa naging pagsagot ko. Sertuso namang napatingin sa akin si Derek na hindi yata nagustuhan sa naging pagsagot ko sa kasintahan.

Pero kilala naman ako ni Patrice na laging ganun ang pagsagot ko dito kaya hindi na iyon bago para dito.

“Yeah! But get a room for that. You know. Mang iinggit ba kayo.” Na may kasamang pagtaas ng kilay. “Then why we are here by the way?” Kuway pagbubukas nito ng usapan na nakuha na yata ang dahilan kung bakit kami ngayon magkakasama.

Napatingin muna sa akin si Lance bago hinarap ang mga ito. Marahang itinaas ang kamay kung saan nakasuot sa kanya ang singsing na bigay ko.

“What? Really.” Over acting man ay totoong nasa mga mata ang kagalakan kay Patrice. Kahit si Derek na tahimik ay nakita ko ang pagngiti nito.

“I’m so happy for you, friendship.” Sabay hawak ng kamay nito at pinagtitigan ang singsing sa kanyang daliri. “And Derek also propose to me.” Pagbabalita din nito sabay pakita ng singsing.

Siguro ay iyon na ang singsing na binili nila nung nakita ko sila. Hindi ko man masabi ay masaya naman ako para sa kanila.

“Congrats.” Halos sabay na pagbati nila sa isa’t isa. Nagkatitigan na sabay din sa mahinang pagtawa dahil sa naging reaksyon nilang dalawa.

“Congrats.” Kami man ni Derek ay halos sabay din ng magkatinginan kami. Sabay din na tango at naglahadan ng kamay. Nakipagkamay pa ito sa akin.

Sa naging pagbabalita nilang dalawa ay naging magaan na ang bawat usapan. Matapos kaming nagmeryenda ay nagpasya kaming manuod ng sine.

“Bibili lang ako ng ticket.” Pagpapaalam ko sa kanila.

Medyo mahaba ang kaya naman nagpasyang ako na lang ang pipila para sa amin.

“Sasama na ako.” Si Derek. “Dito muna kayo.”

“Okay. Bibili na lang kami ng snack and drink para sa atin.” Si Patrice ang sumagot.

Sabay kami ni Derek na nakipila.

“Huli man pero salamat pala sa malaking tulong na nagawa mo sa kanya.”

Napatingin ako kay Derek ng magsalita ito.

“You mean the small amount that I gave him?”

“Yeah! Maliit man para sayo iyon ay malaking tulong na iyon para sa kanya. Naikwento niya sa akin na tinulungan mo siyang makaalis sa trabaho niyang iyon.”

“Naiintindihan ko siya. Kahit naman siguro ako na walang wala tapos nagpapahirap pa na ako lang ang bumubuhay sa aking pamilya ay baka magagawa ko din iyon. Minsan man ay nakakapagsabi ako ng hindi maganda para sa kanya ay hindi ko naman iyon sinasadya.”

“Alam naman niya iyon dahil minsan nasabi din niya sa akin na lagi ka niyang inaasar noong sinusuyo mo pa lang si Lance. Kaya hindi niya iyon dinadamdam.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga na tumingin sa harapan ng aming pila.

“Salamat din.” Kuway ako naman ang nagpasalamat. “Alam ko naman na dahil sa utos ng papa kaya mo inalagaan ng maayos noon si Lance habang nagbubuntis. Hindi ko itatanggi na nagseselos ako dahil doon na ikaw ang nakasama niya sa mga oras na iyon. Pero nagpapasalamat ako dahil hindi mo siya pinabayaan.”

“Trabaho ko ang alagaan ang pasyente ko. Kaya hindi mo kailangang magpasalamat.”

“Okay then. We’re even.” Pagsasara ko ng naging usapan namin tama naman na ako na ang bibili ng ticket. “Ako na ang bibili.” Pagsasabi ko dito ng akmang maglalabas ng pambayad. “Kami naman ang nagyaya kaya sagot ko na ang lahat.”

Tumango na lang ito. Hindi na sumagot hanggang sa balikan na namin sina Lance na tapos na ding bumili ng snacks.

Nakangiting sumalubong siya sa akin kaya. Hinawakan ang isang kamay ng makuha ko sa kanya ang isang large bucket ng popcorn.

“Mauubos mo ito?” Tanong ko pa sa kanya. Alam naman niya na hindi ako mahilig kumain ng mga popcorn.

“Uhm. Kaunti lang iyan. Saka mahaba habang oras din ang dalawang oras sa panunuod kaya mauubos iyan.” Nakangiti niyang sagot. Inihilig ang ulo sa brason ko.

“Okay then, lets go.” At hinila na siyang tinahak ang pagpasok sa sinehan.

○○○

“Mauuna na kaming umuwi.” Si Derek na nagpapaalam na sa amin. Halos katatapos lang naming manuod ng sine at palabas na kami ng sinehan.

“Enjoy your date.” Sigunda naman ni Patrice na nagpaalaman silang dalawa.

“Thank.” Pasasalamat ni Derek sa akin. “And congrats again.”

“Yeah! Sa inyo din ni Patrice.” Muli kaming nagkamayan ni Derek hanggang sa tuluyan ng naghiwalay ang landas namin.

Nagkatinginan kaming dalawa sabay ngiti sa mga labi. Inilahad ko ang kamay ko sa kanya na agad niyang ipinatong ang kamay.

“Lets go.” Aya ko sa kanya ng maayos kong hawakan ang kamay niya. Magkahawak kamay kaming nagpatuloy sa pamamasyal. Inikot ang buong mall.

○○○

“Is he okay?” Nag aalalang tanong ni Lance sa akin ng makatanggap kami ng tawag mula kina papa at daddy na ngayon ay nasa hospital dahil nagtungo doon ang lolo Alejandro na iniiwasan nila itong pumunta doon.

“Yes, sweetie.” Sagot ko na puno din ng pag aalala para sa pinsan ko.

Nasa hospital si Acer at nakikipaglaban sa sakit nito sa puso. Ayon sa balita nina daddy ay muntik na itong namaalam pero sa huli ay umabot ang donor para dito na nagbigay ng pangalawang pagkakataon mabuhay.

At sa sinabi pa ng daddy ay maayos naman daw na natapos ang operasyon nito kahit na hindi pa stable ang pagtibok ng puso nito at wala pang kasiguraduhang magigising agad ito dahil sa pagkawala nito ng ilang minuto.

“Maayos din naman daw si lolo at walang nangyari sa kanya. Mahal na mahal lang niya talaga si Acer kaya hindi ito nagpapapigil na puntahan ito.”

“Kawawa naman si Acer.”

“Yeah! But Acer is brave sweetie. Kaya hindi na dapat tayo mag alala sa kanya.” Sabi ko dito. “Sasama ka ba sa akin mamaya sa burol ng donor ni Acer? Pupunta ako para makapagpasalamat man lang sa kanila dahil nabigyan nila ng isa pang buhay ang pinsan ko.”

Tumango siya. Yumakap siya sa akin.

“It’s okay sweetie. Hindi mo na kailangang mag alala.”

“Hindi man ako malapit kay Acer dahil sa ugali niya ay hindi ko mapigilang maawa sa kalagayan niya.”

“Ako man ay hindi din malapit sa kanya sweetie. Kay Ashley at Ashton naman ang halos nakakalaro niya noong bata at hindi naman mahilig iyon makipaglaro sa aming mga pinsan niya. Kay Kenneth lang naman siya laging sumasama. Na ayaw pang maagaw ang pansin ng kapatid niya.”

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa.

“Oo, naalala ko nga iyan. Minsan na kasama mo ako noon sa kaarawan ni Kate. Tapos ito namang si Kenneth at nakasabay kong kumuha ng pagkain. Tapos nilagyan niya ng cake ang pinggan ko na ikinagalit ni Acer.”

Natawa din ako ng maalala ko iyon.

Ako man ay nakaramdam din ng selos noon dahil kahit na iyon ang unang beses na nagkita sina Kenneth noon ay naging malapit sila. Nakikipagkwentuhan pa ito sa kanya.

Sa birthday nga ni Kate ay may tagpong nagwal si Acer dahil nga sa nilagyan ni Kenneth ng cake ang pinggan niya. Nauna kasing nahawakn noon ni Kenneth ang panghiwa ng cake. At dahil sa naturuan ng maginoo si Kenneth ay ang hiniwa niyang cake ay ibinigay sa kanya.

Ngumiti pa siya dito at dahil doon nakaramdam ako ng inis kaya naman ako sana ang unang lalapit sa kanila para ilayo siya kay Kenneth ay naunang lumapit si Acer at itinulak siya. Sinabing huwag niya aagawin ang kuya Kenneth niya. Nasalo ko naman siya sa muntikang pagkatumba.

“And he is brat as always.” Pagtatapos ng pagkukwento niya. “At kapag nakikita ko naman si Acer ngayon ay hindi na ganun siya kailap at kamaldita. Kaya naawa talaga ako sa kanya.”

“Yeah! Ikaw ba naman ang makipaglaban sa sakit sa puso ng dalawang beses. Halos nasa kanya ang paghihirap kaya hindi ko masisisi kung paano siya naspoil ni tito Ace.”

Dahil sa balitang iyon kay Acer ay napagkwentuhan namin ang ibang mga bagay na related dito.

Masaya ang pakiramdam na kung saan saan napunta ang aming usapan. Pag uusap na nakakagaan sa pakiramdam na babalikan ang mga bagay sa inyong nakaraan.

“Let’s go.” Aya ko sa kanya makalipas ng ilang oras na kwentuhan namin. Matapos kaming nakapaghanda para sa pagdalaw kay Acer at pakikiramay na din sa donor nito.

Naabutan namin halos lahat ng kapamilya namin. Sina daddy at papa, tito Vienn at tito Vience, tito Wayde at tito Perth at mga pinsan namin na nakidalamhati sa donor ni Acer na nagpasalamat ng marami dahil sa ibinigay nitong puso para dito.

Nakakagaan sa pakiramdam na makitang buo ang halos lahat ng Anderson na nakikisimpatya sa bawat miyembro ng pamilya.

Sa laki ng pasasalamat ng lolo Alejandro dahil sa pangalawang buhay ni Acer ay binigyan ng malaking halaga ang pamilya ng donor.

“Napakalaking halaga po ito.” May pagtanggi na sabi ng ama ng donor ni Acer.

At sinabi ng lolo na walang halaga ang salaping iyon kumpara sa ibinigay na bagong buhay kay Acer. At tama si Lolo. Dahil walang silbi ang yaman na iyon kung buhay naman ni Acer ang nawala.

Nakidalamhati at nakiramay kami hanggang sa ilibing ang donor ni Acer. Natapos iyon ng maayos at kahit sa huling sandali ay hindi maampat ang pasasalamat para sa mga ito.

“Kumusta na si Acer papa?” Tanong ko kay papa ng pauwi na kami.

“Coma parin ang pinsan mo hijo.”

“Magigising na kaya siya bago ang kasal namin ni Lance?”

“Walang kasiguraduhan hijo. Dalawang buwan na lang mula ngayon ay kasal niyo na. Pero umaasa parin naman lahat tayo na sana magising na nga siya ng tuluyan para mawala na ang pag aalala ng tiito Elijah at tito Ace mo.”

“Sana nga papa.” Pagsagot ko bago ko binalingan si Lqnce na tahimik lang na nakikinig sa usapan namin.

“Nga pala, naasikaso na ba ninyo ang para sa MC niyo?”

“Lalakarin pa lang namin papa. Para ang selebrasyon na lang ang hihintayin natin.”

“Mabuti kung ganun. Mas maaga, mas maganda.”

“Yeah! I know that papa. Mas maaga, mas maganda.” Pag uulit ko na maalala nga ang minsang ginawa ni papa. Na nalaman na lamg ni daddy na kasal na pala iyo sa kanya.

“Haha. I know what you’re thinking hijo.”

Sabay kaming nagtawanan ng makuha ng maalala nga namin ang bagay na iyon sa nakaraan.

○○○

“Finally.” Pareho kaming nakangiti ng matanggap namin ang MC na nauna na naming nailakad at ipinarehistro.

Kasal na kami sa papel. Mag asawa na kami at masaya ako na natupad na ang lahat ng pangarap kong makabuo ng sariling pamilya kasama ng kaibigan kong matagal ko ng itinatangi.

Ang aktwal na kasal na lang ang kulang sa amin. Kahit na kasal na talaga kami sa salitang iyon ay nais ko parin siyang makitang naglalakad sa pulang karpet habang naghihintay ako sa altar.

Gaganapin iyon sa bahay ng lolo na doon lahat halos naganap ang kasal nina papa, Tito Ace, tito Vienn. Si tito Wayde lang ang hindi dahil nagpakasal sila ni tito Perth sa ibang bansa na ikinatampo ng lolo Alejandro dahil hindi niya nasaksihan ang pag iisang dibdib ng isa sa mga inalagaan niya’t pinalaki.

Lahat ng kapamilya Anderson ay doon ginaganap kaya kami naman ang susunod. At tatlong linggo na lang ay ikakasal na nga kami ng tuluyan.

“I’m happy. And can’t wait.” Naihilig ang ulo ko sa balikat niya habang hawak parin ang MC namin.

“Me too.”

“I love you, sweetie.” Habang nakahilig parin ang ulo ko sa balikat niya ay tiningala ko siya. Niyuko naman niya ako at ginawaran ng halik sa labi.

“Hmmm, I like it. More.” Saka ko inginuso ang labi ko na mabilisang ginawaran ulit ng halik. “I want tou, sweetie.” At bago pa man siya makalayo ay hinuli ko na ang batok niya saka ko siya siniil ng halik sa mga labi.

“Uhmm.”

“Hmmm.” Sabay kaming napasinghap ng maghiwalay ang mga labi namin. Nagkatitigan ng ilang sigundo. Nag uusap ang mga mata at nagkaintindihan.

Sinalubong ang mga labi namin at pinagsaluhan ang mainit na halik.

“I love you sweetie.” Saka ako kumilos para ipahiga siya sa sofa.

Wala kaming kasama sa bahay dahil pareho silang nakaday off habang si Lucian ay kinuha na naman nina daddy kaya kami na lang ulit dalawa sa bahay. At magagawa kong angkinin siya dito sa sala na walang makakakita sa amin at mang iistorbo.

“Uhm.” Napasinghap na naman siya lalo na ng matagpuan ng kamay ko ang dibdib niya sa ilalim ng damit niya. Pinisil ang utong niya at nilalaro iyon.

Inilihis ko ng tuluyan ang damit niya at pinagtuunan ng pansin ang dibdib niya. Sinakop ng bibig ko ang isa niyang utong at sinipsip iyon. Nilalaro ng dila ko paikot at saka iyon kakagatin.

Gustong gusto ko ang paglalaro sa dibdib noya lalo ma kapat sisipsipin ko iyon ay napapaliyad siya. Manginginig siya at gagalaw ang balakang niya.

Nagiging sinsitibo ng buo niyang katawan kapag niroromansa ko siya. Nagugustuhan niya ang mga ginagawa kong pagsamba sa katawan niya.

“My sweet Lance.” Palipat lipat kong pinagtuunan ng pansin ang dalawa niyang utong. Sisipsipin iyon ng paulit ulit. Mag iowan ng marka sa paligid ng utong niya. Sa dibdib niya. Mag iiwan sa buong katawan niya.

Gustong gusto kong mag iwan ng marka sa katawan niya para ipakitang akin lamang siya. Na walang kahit na sinong makakaangkin sa kanya maliban sa akin.

“Ugh! Uhmmm. F-frances.” Napapaliyad siya habang patuloy ako sa paglalaro sa dibdib niya. Ang kamay kong naglakbay sa likod niya papaba sa umbok ng pwetan niya. Minasahe iyon. Pinipisil, dinadama. Hinahanap ang lagusan sa gitna na itinatago ng dalawang umbok na iyon.

“Uhmm.” Pasabunot na humawak siya sa buhok ko ng bumaba ang mga labi ko sa may pusod niya. Sa may puson. Inilihis ang suot niyang malambot na short at pinagtuunan ng pansin naman ang nakahandang pagkalalaki niya habang abala parin ang kamay kong dumadama sa pwetan niya at nilalaro ng daliri ko ang bukana ng lagusan niua.

“My sweet sweet Lance.”

“Uhm. F-frances.. I wan’t more.. uhm.. put it in.”

“Yes, sweetie. Yes.”

At malaya ko siyang inangkin mismo sa sofa ng sala.

OWNED BY HIM: FRANCES ANDERSON: #38: FINALE

Typos and grammatical errors ahead!!

○○○

FRANCES POV○○○

Malamyos na musikang pampuso. Iyon ang pumailanlan sa buong lugar ng A. Place na naririnig namin ngayon.

Mga kamag anak at buong Anderson ang nakikisaksi ngayon sa amin ni Lance.

Nakatayo ako sa ginawang altar kung saan ko hinihintay ang paglapit sa akin ni Lance. Nakasuot ng puting wedding suit na mabagal na naglalakad.

Naging mabagal pa iyon para sa akin. Mabagal na parang naaangkop lang kapag nanunuod ka ng pilikula. Nagiging mabagal ang galaw sa pinakamagandang bahagi ng eksina.

At iyon ngayon ang nararanasan ko habang naghihintay sa kanya na naglalakad palapit sa akin.

He is beautiful.

Indeed.

Hawak niya ang isang bungkos ng puting mga bulaklak na nakatingin sa akin habang naglalakad palapit. Nasa mga labi niya ang mga ngiti.

“My Lance.” Mahinang usal ko sa pangalan niya. Sa dami ng taong nakapaligid sa amin ay walang ibang nakikita ko kundi siya lamang.

Ang nag iisa kong matalik na kaibigan na ngayon ay magiging kabiyak na ng puso ko at makakasama habang buhay.

“Mahalin, ingatan at alagaan mo siya para sa amin.” Si tita Arlyn na yumakap sa akin ng tuluyan siyang maihatid sa akin.

“I will, tita. At salamat sa maraming taon niyong pag aalaga sa akin. Ako naman ngayon ang mag aalaga sa kanya para sa inyo, mama.”

“Thank you hijo. Masaya ako para sa inyong dalawa.” Saka ito bumaling kay Lance. “Be good hijo. Ibibigay ko na ang blessing sa inyong dalawa.” Yumakap ito sa kanya bago ipinagkaloob sa akin ang kamay niya.

Nagkatitigan ng ilang sigundo bago humarap sa altar para harapin ang naturang seremonya.

Nagpakilala. Nagkwento at nagbigay ng aral ang judge na siyang kumasal sa amin hanggang sa dumating na ang puntong palitan na ng mga sumpaan.

“You are my best of friend. My one and only bestfriend that I care the most. The first time I saw you was when your mom was carrying you. When I came and held you, you cried as if you didn’t like me. But I didn’t give up. I kept trying to get close to you until you got used to my presence.” Mahabang panimula ko. Pagkukwento ko muna bago ako mangako sa kanya.

Gusto kong ikwento iyon at marinig ng lahat kung paano kami nagkakilala. Kung paano nagsimulang sumibol ang pag ibig sa aking puso para sa kanya.

“Nakasanayan mo ng lagi ako sa tabi mo. Gusto kong ako lang ang maging kaibigan mo. Ang gawin mong sandalan sa lahat ng oras at hindi na kakailanganin ang ibang tao. Gusto kong sa akin ka lang nakadepende pero hindi ko mapigilan ang iba na lapitan ka because you are beautiful.”

“Nais kong ipagkait ang kagandahan mo. Nais kong ako lang ang nakakakita nun pero hindi ko kayang itago iyon sa paningin ng iba. Kaya gumawa ako ng paraan para hindi ka nila malapitan. Hinarang ko ang bawat taong lalapit sayo. Ang lahat ng nagkakagusto sayo.”

“Hanggang ako na mismo ang nangbubully sayo na walang nagkakagusto sayo. Na kung hindi lang kita kaibigan ay hindi kita lalapitan. Then you came up with the thing na walang dapat mainlove sa ating dalawa para sa isa’t isa. Pero huli na ng makapag isip ako na hindi dapat ako pumayag sa sumpaang iyon dahil mas lalong hindi ko maisasatinig ang damdaming sumibol sa puso simula ng una pa lang kitang masilayan.”

“Lance, my bestfriend. Hindi pa huli para sa ating dalawa dahil magsisimula pa lang tayo. Give me your hand and grow old along with me and I will lead you forever.”

Kumikinang ang mga mata niya na nakatingin sa akin habang nakikinig sa mga sinasabi ko. I held his hand tightly.

Tumango siya ng marahan.

“Nagkaisip ako na ikaw ang laging nasa tabi ko at iyon na ang nakasanayan ko hanggang sa nakaramdam ako ng kakaiba sa puso ko.” Nakatitig ako sa kanya habang nagsasalita. At sa panimula niyang iyon ay pinupuno niya ng kaligayan ang puso ko.

Hindi ko pa masyadong alam ang side niya kung paano sumibol ang pagmamahal niya sa akin. Basta ang alam ko ay ako ang unang umibig sa kanya.

“I like the way you hold me in your arms. The way you call my name. And I like how you sulk everytime I call you Xaviel.” That time that I always get angry while he call me Xaviel. At hindi ko iyon maitatanggi.

“Just to make sure that you are you. Na ikaw mismo ang dahilan kung bakit ako nakakaramdam ng kakaiba sa puso ko. Hindi ko alam kung kailan ko naramdaman ang pagpintig ng puso ko para sayo. Basta gusto ko lang na nasa tabi mo ako. And as long na nasa tabi kita ay masaya na ako kahit minsan hindi ako ang dahilan ng mga pagngiti mo.”

“But now, my dream came true. We are here together and I promise to be your navigator, your best friend, and be your husband/wife. I promise to honor, love, and cherish you through all life’s adventures. Wherever we go, we’ll go together.” Pumisil ang kamay niyang hawak ko. May mga ngiti sa labi.

Sabay pa kaming napatingin sa mga bisita namin bago muling nagkatinginan.

“I take you as mine.” Sabay naming saad habang nakatingin kami mismo sa aming mga mata. “Knowing and loving all of your strengths and faults, just as I offer myself to you as yours with all of my strengths and faults. I will be there for you in your times of need, just as I know I can turn to you when I need a guiding hand.”

“I love you, Lance.”

“I love you, Frances.” Sabay naming binigkas ang mga katagang iyon kasunod ng mga pangalan namin.

“I promise to love you forever, till death do as part.”

“And now we heard their story and their vow to each other. Their wedding will continue with the exchange of their rings. The ring please.” Saad ng judge kaya nagsimula na namang pumailanlan ang musika na pinahina kanina.

Sabay kaming napatingin sa pulang karpet kung saan nandoon ang toy car na nakaupo ang anak namin.

Dahil hindi pa ito nakakalakad ay nakapagpasya silang isakay ito sa remote control car para magdala ng singsing para sa amin.

Magkahawak kamay kaming nakatingin sa kanya habang nakatingin din siya sa amin na palapit ang sinasakyan niya.

Hindi man naging maganda ang pagsisimula ng aming relasyong pampuso ay nabiyayaan kami ng anak na siyang nagbuklod ng tuluyan sa aming dalawa.

Ng makalapit ang sinasakyan ng anak namin ay sabay namin itong niyuko at binuhat. Ginawaran ng halik sa magkabilang pisngi.

Isigundo lang ang lumipas ay lumapit na din sina daddy na kinuha sa amin si Lucian at Danica Erin na isa sa triplets nina Tito Vienn na siyang humawak sa lagayan ng singsing.

“I Frances Anderson, give you this ring as a symbol of my love. And promise to you and our marriage. I promise to take care of you with love and respect. And support and entertain you in happy times. And the times of trouble with love and patience.” Karagdagang pangako habang sinusuot ko sa kanya ang singsing.

“I Lance Almonte, give you this ring as a symbol of my love. And promise to you and our marriage. I promise to take care of you with love and respect. And support and entertain you in happy times. And the times of trouble with love and patience.”

“And I pronounce you Mr.’s Anderson. We can seal this with a kiss. You may kiss each other now.”

May mga ngiti sa labing muling nagkatitigan. Marahang humaplos ang kamay ko sa pisngi niya hanggang sa humawak na ako sa batok niya at tinawid ang pagitan ng mga mukha namin. Siniil siya ng halik sa mga labi kasabay ng pagkarinig ng musika sa sinasabayan ng masigabong palakpakan ng aming mga bisitang nakisaksi sa pag iisang dibdib namin.

“Congrats hijo.” Si Tito Elijah ng abala na kaming lahat na harapin ang mga pagkaing naihanda.

“Thank you so much tito dahil nakadalo parin kayo sa kasal ko.” Pasasalamat ko dito. Humalik sa pisngi nito and also Lance.

“Hindi naman ibig sabihin na kahit hindi pa gising ang pinsan mo ay hindi na kami dadalo. Saka maayos na ang kalagayan niya at stable na ang heartbeat niya. Ang paggising na lang niya ang hinihintay namin.”

“Yes tito. Saka sa simula pa lang ay matapang na si Acer and we also waiting for him to wake up.”

Napatango ito. Tinapik pa ako sa balikat na tamang lumapit dito si Kenneth na siyang kasama nito. Si tito Ace ang hindi nakadalo dahil alam naman namin na mas mahalaga si Acer sa lahat para dito.

“Congrats.” Matipod na pagbati sa amin ni Kenneth na nakipagkamay ito sa amin. Seryuso na walang kangiti ngiti sa mga labi. Even in his eyes na walang makikitang kinang like tito Ace. Hindi talaga maipagkakailang si tito Ace ang nagpalaki at humubog sa kanya.

He is like tito Ace in any ways. Kung may pagkakahawig lang siguro sila ay masasabi kong younger version ito ni tito Ace.

“Thanks.”

Saglit lang nakaipag usap sila sa amin bago namin hinarap pa ang iba pang mga bisita.

Hindi na natapos tapos ang pagbati ng mga dumalo sa kasal namin. Halos hindi na namin naharap ang pagkain para lamang pasalamatan ang mga ito.

○○○ LANCE POV○○○

Hindi ko alam kong bakit ako kinakabahan matapos ang kasala namin. Lalo na ng makapagsolo kami.

Wala namang bago sa pinuntahan namin bagkus sa unit ko lang namin kami tumuloy.

“Lance, are you okay there, sweetie?” Si Frances na kumakatok na nga sa banyo kung saan ako ngayon.

Tapos na din akong makapagshower at tanging ang puting robe na lang ang bumabalot sa katawan ko. Wala akong ibang suot maliban sa robe.

“Y-yeah!” Pumiyok pa ang boses na sagot ko dahil sa kabang nararamdaman ko.

Pakiramdam ko ay ito pa lang ang unang beses naming makapagsulo sa isang silid at unang beses na gagawin namin ang bagay na iyon.

Nanginginig pa ang kamay kong pumihit sa seradura ng pintuan ng banyo at binuksan iyon.

Nakataas pa ang isang kamay niya na tila kakatok na naman yata kung hindi pa ako lumabas.

Naipilig pa niyq ang ulo na napatitig sa akin na unti unting naguhitan ng ngiti ang kanyang mga labi.

“It seems that someone is nervous, hmmm.” At talagang nawili pa siya na nakatitig sa akin. “Don’t worry sweetie. Me too. It feels like this is my very first time.” Sabi pa niya.

“Ayyyy.” Nagulat pa ako ng bigla niya akong buhatin. And he wasn’t just bluffing because I felt his hand shaking too.

Sa pagkakadikit ng tainga ko sa balikat niya at dinig na dinig ko ang malakas na pagtibok ng puso niya kahit na hindi sa tainga ko mismo naitapat iyon.

Kumapit na lang ako sa leeg niya dahil pakiramdam ko ay mabibitawan niya ako dahil pareho kaming kinakabahan.

Maingat at marahan akong ibinaba sa kama. Walang ibang salitang namutawi sa mga bibig namim. Mga matang nangungusap at katawang pareho ang nais.

Kusang kumilos ang mga mukha namin at sinalubong ang mga labing uhaw na uhaw sa isang halik.

Mapangahas, mapaghanap. Halik na aming pinagsasaluhan. Ang mga kamay na may sariling isip na naglakbay sa bawat bahagi ng aming katawan.

“Hmmm.” Napaliyad ako ng maramdaman ko ang kamay niyang marahang humahaplos sa baywang ko. Sa may balakang ko. Ramdam ang init ng palad niyang humahaplos sa balat ko.

“My sweet Lance.” Iniwan ang labi ko. Naglakbay sa may panga ko, sa may tainga. Sa leeg.

Ramdam ko ang pangnanasa niya habang patuloy siya sa pagsipsip sa balat ko na nag iiwan ng marka. Kakagatin. Didilaan. Hahalikan.

“Ugh.”

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang pansin ko. Sa kiliti ba na dulot ng mga halik niya o sa palad niyang patuloy na naglalakbay at dumadama sa bawat bahagi ng katawan mo. Pumipisil.

“Uhmmm.” Hanggang sa matagpuan ng mga labi niya ang utong ko at sinipsip iyon. Lalaruin ng dila niya saka niya bahagyang kakagatin.

“Hmm, so sweet.” Mahinang usal niya habang patuloy siya sa pagpapaligaya sa akin.

Pinagsawa ang sarili sa palipat lipat na pagsipsip ng dalawang utong ko habang ang kamau ay patuloy sa paglalakbay. Sa balakang ko. Humahaplos sa puson ko. Dumadama, pumipisil hanggang sa matagpuan ng palad niya ang pagkalalaki ko.

“F-frances.” Tawag ko sa pangalan niya. Ang sarap sa pakiramdam ko ang mga ginagawa niya. Ang kiliti na kumalat sa bawat himaymay ng katawan ko na hindi ko mapigilang panginigan ng dahil doon.

“Lance, I love every part of you.” Sabi niya ng tumingin sa akin habang nasa tapat parin ng utong ko ang labi niya. Dinidilaan. “I love you sweetie.”

“Uhm.. I love you too. Mmm, F-frances.”

Nilasap ang sarap sa bawat haplos niya. Sa bawat halik niya. Ang sarap na lumukob sa buo kong pagkatao habang inaangkin niya ako.

“F-frances.” Tanging pangalan niya kasabay ng pag ungol ang lumalabas sa bibig ko. Sa bawat paggalaw niya. S bawat hugot niya.  niya. Sa bawat pagbaon ng buong laki niya. “Ahhhhhh.. s-so deep. Ugh! Uhm. So.. s-so big.”

“Uhmm, Lance. I’m cumming.”

“Uhmm.. me.. me too.. F-frances.. ahhhhhhhhh.”

At sabay na narating ang sarap ng rurok sa kaluwalhatian ng pag iisa ng katawan namin.

Hindi natapos ang gabi na hindi kami napagod. Hindi tumigil hanggang sa wala na kaming lakas pa. At ang sarap na paulit ulit naming naramdaman. Paulit ulit na dinala sa walang hanggang kaluwalhatian.

○○○

“Ugh!” Tutop ang bibig kong napabangon sa kama. Pero agad din akong napahiga ng maramdaman ko ang sumidhing sakit sa buong katawan ko lalo na sa bahaging iyon na paulit ulit niyang pinasukan.

“F-frances.” Wala din akong lakas bigkasin ang pangalan niya dahil nahihilo pa ako na babaligtad ang sikmura ko. “F-frances.” Muli kong tawag sa kanya at nilakasan kahit papaano ang boses ko. “Ugh.”

At bago pa man siya pumasok ng silid ay tuluyan na akong napasuka kaya kumalat iyon sa hinihigaan ko.

Hindi naman marami ang lumabas sa bibig ko kundi pawang mga laway lamang. Mangasim ngasim ang sikmura ko na mapait na hindi ko mawari ang lasa na sinabayan pa talaga ng pagkahilo ko.

“Lance.” Mabilis niya akong dinaluhan. “Are you okay?” Tanong niya sa nag aalalang tinig.

Tinulungan akong makabangon at inilayo sa kung saan ako sumuka.

Inayos ang pagkakasuot ng roba ko saka niya ako binuhat at inilipat sa sofa sa gilid.

“Here, have some water.” Alok niya na agad ko naman iyong kinuha. Maluha luha akong nagmumog bago uminom. “Anong nararamdaman mo? Side effect ba yan ng pangpupuyat ko sayo?” Magkasunod na tanong niya matapos niyang kunin ang baso ng tubig na ibinigay sa akin at maayos na inilagay sa tray na dala kanina.

May agahan na din na nakahanda pero ng makita at naamoy ko ang itlog na niluto niya na nilagyan ng bawang at sibuyas ay nakaramdam na naman ako ng pagbaliktad ng sikmura ko at nasusuka na naman ako.

“Ugh.” Muli na naman akong nagduwal.

“Hey! Are you okay? Damn it. Come on. Let’s go to the hospital.” Si Frances na hindi na alam kung saan niya ako hahawakan.

May paghaplos sa pisngi ko. Sa braso ko. Sa likod ko. Sa nuo. Basta kung saan na lang siya napapahawak sa pag aalala sa akin.

Napansin ko din ang panginginig ng kamay niya na humahaplos para lang mapakalma ako sa pagsusuka.

“No!.” Pagtanggi ko pa ng tangkain niya akong buhatin.

“But we need to go to hospital.”

Umiling ako saka ko tinignan ang pagkaing dala niya. Naduduwal na naman ako pero pinilit kong huwag magsuka.

“Just take that out, please. And let’s talk.” Sabi ko sa kanya dahil sa nararamdaman ko ngayong pagsusula at pagkahilo ay may hinala na ako.

“Huh! Hindi mo ba nagustuhan? Ayaw mo ba ng niluto ko. Niluto ko pa naman iyqn ng buong puso.” May kung anong pagdaramdam na sabi niya.

“I like it. And happy to know na nagluto ka kahit na alam mong hindi ka maruning magluto.” Paliwanag ko. “But wait,  I smelled something burning.” Sabi ko na napatingin sa labas ng silid. “Frances.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata.

“Wait. I forgot to turn off the stove.” Saka patakbong lumabas ng silid.

Nailing ako na matatawa ako na masusuka na nahihilo. Magkakahalo ang nararamdaman ko. Hindi ako makapaniwalang unang araw na kasal kami ay marami ng ganap na nangyari.

“Ano ung nasunod?” Tanong ko pa ng makabalik siya.

“Ang kalahati ng niluto kong agahan mo.”

“Haha.” Sa pagkaaliw ko sa nakita kong reaksyon niya ay nawala ang pagkahilo ko. Nawala na din ang pagsusuka ko dahil natuon ang pansin ko sa kanya. “Susunugin mo pa yata ang buong building sa unang araw ng kasal natin.” Natatawa ko pang sabi dito.

“Ugh! Stop. I will never cook again.”

“Haha.. yeah! Yeah!.”

“Are you teasing me right now, sweetie?” Kunot ang nuong tanong niya sa akin. “And by the way? Are you okay now? Hindi na ba masama ang pakiramdam mo?”

Umiling ako sabay tapik ng tabi sa kinauupuan ko na agad namang tumalima paupo sa tabi ko.

“

Are you realy okay now? Kanina parang nanghihina ka at nagsususuka.“ May pag aalala paring tanong niyang muli sa akin. Hinaplos ako sa pisngi.

“Yeah! Okay lang ako. At may hinala na ako kung bakit masama ang pakiramdam ko pagkagising ko.”

“Dahil ba sa pinagod kita kagabi?”

Umiling ako. Saka ko inilapit ang mukha sa kanya.

“Sweetie, I really want to kiss you again and don’t ever tease me. Kahit na masakit ang buong katawan mo baka hindi ko mapigilan ang sarili kong muli kang angkinin.”

Ngumiti ako at hindi pinansin ang pagbabanta niya. At wala naman akong balak halikan siya ngayon dahil nangangasim pa ang panlasa ko at ayaw kong madisgust siya kapag nalasaan iyon sa mga labi ko.

“Sweetie.”

“Hmmm.” At itinipat ang labi ko sa tainga niya. “I think I’m pregnant.” Bulong ko sa kanya na nakapagpatalon sa kanyang pag upo palayo sa akin.

Nakatitig na nanlalaki ang mga mata at umawang pa ang mga labing hindi yata makapaniwala sa sinabi ko.

Hinala ko pa lang naman iyon pero ilang buwan na ba na hindi kami gumamit ng proteksyon sa tuwing magniniig kami. Kaya may pakiramdam akong tama ang hinala ko. Saka ganitong ganito din ang sintomas nunh ipinagbubuntis ko si Lucian.

“Your noy joking right? Right, sweetie?” Paniniguradong tanong niya na hinawakan pa ako sa magkabilang braso na sinabayan ng pagyugyug sa akin.

Tumango ako. “Just suspected.”

“My..my.. oh my..” mas naaliw akong pagmasdan siya ng makita ang reaksyon niya. Nalilito na may kakaibang kinang sa mga mata. Kaligayahan. “Oh my.. Lance. My Sweet Lance.”

Napangiti na lang ako ng maramdaman ko ang mahigpit niyang pagyakap.

“Hindi ko alam kung anong masasabi ko? Basta ang alam ko ngayon ay masayang masaya ako. Oh my sweet Lance.”

“Are you crying?” Tanong ko pa ng matunugan ko ang paggaralgal ng boses niya.

Umiling siya pero hindi niya maitatanggi iyon dahil sa pagsinghot niya.

“I’m jusy happy.” Mahina niyang pagsagot. Ilang minuto din naging pagyakap niya sa akin bago niya ako pinakawalan. “Mas kailangan nating pumunta sa hospital ngayon para masigurado ang kalagayan mo.” Sabi niya na sinabayan ng pagtayo. “I will help you take  a shower para mabilis. We need to go now as soon as posible.”

“Haha. Wait, Frances.” Nagulat na natatawa na lang ako ng buhatin niya ako at ipinasok sa banyo.

Hindi na ako nakatanggi pa kaya hinayaan ko na lang siya.

Pinaliguan nga niya ako. “Just stay still.” Kaya naman hindi na ako kumilos pa at hinayaan sa pagpapaligo sa akin.

Pinagmasdan ko na lamang siya sa pagpapaligo sa akin. Sa bawat sabon sa buo kong katawan.

“Frances, don’t you want to do something. Hmmm.” At dahil sa gaan ng kamay niyang humahaplos sa katawan ko hawak ang sabon ay nakaramdam ako ng pag iinit ng katawan.

“No! We are going to the hospital.” Pagsagot niya pero natigil ang pagsasabon niya sa akin ng padako ang paningin niya sa gitna ko. “Lance, seriously?” Saka ito napatingin sa akin.

Ngumiti ako ng may pang aakit sa kanya. At ang kaninang nakatayo ang ako at hindi gumagaw ay kusang kumilos ang mga kamay ko at humawak iyon sa kamay niya.

“Still. Honeymoon parin natin ngayon.” Sabi ko habang dinadala ang kamay niya sa gitna ko. “Hold me, Frances. Make me yours again.” Pangtutukso ko sa kanya.

“Lance.” At hindi ako nabigo dahil natangay nga siya sa panunukso ko.

Hinawakan niya ang pagkalalaki ko at nilaro iyon.

“My Lance.” Saka niya ako siniil ng halik habang patuloy ang isang kamay niyang naglalaro sa gitna ko.

“Uhm.” At sa panunuksong ginawa ko ay nabot ng mga ungol naming pareho ang buong banyo.

Hindi ako nagmamadaling malaman na buntis ako dahil maraming mga oras at araw pa ang dadaan para dun. Saka kung buntis ako ay hindi na bago iyon dahil palagi niya akong inaangkin.

Masaya ako para sa aming dalawa. Gusto kong lasapin ng paulit ulit ang walang hanggang kaluwalhatian na naidudulot ng pag angkin niya sa akin. At

Ang mga pangarap ko ay tuluyan ng natupad. Nagsimula kami sa pagkakaibigan na nauwi sa pag iibigan. Na ang pagkakaibigan namin na nagbigay ng pundasyon para sa aming dalawa.

At ngayon. Sabay naming haharapin ang bukas na magkasama at bubuin ang pamilya na hindi na lang pagkakaibigan ang pundasyon namin kundi puno na ng pagmamahal namin sa bawat isa.

END.

○○○

Hindi ibig sabihin na kapag ikinasal ang mga bida ay tapos na ang kanilang kwento.

Hindi, dahil hindi wakas ang pagpapakasal sa kanila kundi iyon ang magiging bagong simula sa kanila bilang mag asawa.

At ngayon masasabi ko na minsan talaga ay mahirap wakasan ang isang buong kwento dahil hindi mo talaga gugustuhing matapos ang kwento nila at hihintayon mong umabot iyon sa kasabihang “till death do us part”

Na hanggat humihinga sila ay patuloy parin ang kanilang kwento. Magpaganunpaman ay hindi naman basihan na kahit nasa huling pahina na tayo ng kanilang kwento ay makakalimutan natin sila.

Kaya sana po ay nagbigay at nakapagparamdam sa inyo ang kwentong nila Frances at Lance ng saya, galit, inis, at higit sa lahat ay pagmamahal.

Muli maraming salamat po sa inyong lahat.

Kitakitz tau sa iba pang mga kwento ko.

Shukran!!

❤❤❤❤