OWNED BY A MAFIA BOSS

This book is a work of fiction . Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© 2021

Date Started: January 2, 2021 Date Ended: May 29, 2021

PROLOGUE

Prologue

“CLAY, pakihatid nga ito sa table 15.” Kakagaling ko lang sa locker room pero madali kong sinunod ang utos sa akin ni Ate Kris, ang may-ari ng pinagpa-part-time-man ko ngayon.

Kinuha ko ang tray ng tea at dinala iyon sa table 15. Pagdating ko roon ay isa-isa ko iyong nilagay sa table nila na puro lalaki yung umakupa. Nasa pang-huling tea na ako na ilalagay sa table nang biglang hawakan ng lalaki ang kamay ko. Sa gulat ko ay hindi agad ako nakabawi sa pagkabigla.

“Whoa, I knew it! Your hand is very soft.” Ewan ko kung komplemento ng isang lalaking may piercing sa tenga.

Hinablot sa ang kamay ko mula sa kanya. I bend my head a bit and am ready to leave but before I can do my pace, narinig ko pa ang huli niyang sinabi.

“Clay, right? I like you, Clay.” Parang nagsitayuan ang balahibo ko dahil sa narinig. Ang bulgar ng lalaking iyon.

Ilang beses na akong nakarinig ng gano’ng mga linyahan mula sa mga lalaki at isinasantabi ko na lang iyon. Pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nasasanay. Yes, inaamin ko. I do appreciate men’s beauty pero hindi naman umaabot sa punto na gudto ko na rin silang maging kasintahan o karelasyon.

“Anong klaseng mukha yan, Clay?” Natatawang wika ni Ate Kris pagdating ko sa counter kung saan siya.

“Ate, naiinis ako sa customer table 15.” Inis na sabi ko sa kanya.

Umiling lang si ate. “Hoy, Clay loyal customer ’yan dito pero pansin ko nga ay may ini-s-stalk ang isa sa kanila rito. Akala ko no’ng una ay si Janice pero ikaw pala.”

Umikot na lang ako sa counter para tulungan si Ate Kris at di nagsalita dahil baka kung saan na iyon umabot.

“Oi, Clay kanina pa nagriring ang phone mo dun sa locker mo,” saad sa akin ni Janice pagdating niya. Si Janice ay kagaya ko rin na nagpa-part time dito.

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya dahil sino naman kaya ang tatawag sa akin?

“Sige, Clay tingnan mo iyon baka importante,” ani Ate Kris.

Tumango ako.

Hinubad ko ang suot kong apron at dinala ko iyon papuntang locker room. Kinuha ko kaagad ang bag ko sa loob ng locker ko at kinalkal ko ang cellphone ko sa aking bag. Lumaki ang mata ko nang makita kong may 15 missed call iyon pero unknown naman ang caller. I decided to call the number dahil hindi ito tatawag kung hindi importante or emergency. Ilang ring lang ay sinagot na nito ang tawag ko.

“Hello,” usal ko.

“Hi, ito ba si Clayton, ikaw ba ’yong anak ni Ellen?” Hindi ko mapigilang magtaka dahil alam niya ang pangalan ni mama at alam niya rin ang pangalan ko.

“Oo, ito nga po, bakit po?” sagot ko.

“Kanina ka pa namin kinucontact pero ’di ka sumasagot pero pumunta ka agad ngayon sa LCL Hospital dahil inatake ang nanay mo at nasa emergency room siya ngayon.”

Dahil sa sobrang gulat ko ay nabitawan ko ang telepono ko. Parang ayaw magsink sa utak ko ang narinig ko ngayon. Walang sakit ang mama ko pero bakit nasa emergency room? At anong at bakit inataki si mama?

CHAPTER 1

Chapter 1

Clayton’s

Pov

NAPA-ILING ako nang may nakita ako sa school ground namin na may naglantad ng pagmamahal niya raw kuno sa isang babae, ’yong tinatawag nilang proposal. Tssk, gumastos pa sa bulaklak, chocolates, balloons, at may pa confetti pa sa huli. Maghihiwalay din naman tapos nakagastos ka pa. Ako ay isang dakilang NGSB at sa edad kong dalawampu’t dalawa ay hindi pa ako nagkagusto sa isang babae. Nagagandahan at humahanga naman ako sa ilang mga babae, pero never pa akong nagkagusto nang to the point that I want her to be my girlfriend.

Every girl’s dream is to have those kinds of confessions and surprises from their suitors or loved ones. Pero ’di rin ba nila naiisip na gusto rin naming mga lalaki na sinusurpresa? I clutched on the sling of my Nike Air backpack, pero piki iyon at nagpatuloy sa paglalakad. Uwian na at sa ganitong oras ay siksikan sa exit, kaya minabuti ko na lang na hindi masyadong magmadali dahil maiipit lang naman ako ro’n.

“Sweetie pie!” Umalingawngaw ang malakas na boses ng isang kilala kong boses. I secretly rolled my eyes in disbelief. I knew it was Harem. Harem was my gay classmate; siya lang ’yong masasabi kong close friend ko talaga rito sa loob at labas ng university. Pag-college ka na, bihira ka lang makakakita ng totoong kaibigan mo at makakasama mo talaga. Hindi rin gaya sa high school na marami kang mga barkada; sa college isa o dalawa na kaibigan ayos na.

Sinadya ko ngang iwan siya sa classroom kanina itong si Harem kasi nainis ako sa kanya. Bigla niya kasi akong hinalikan ang pisngi. Mas bata sa akin si Harem ng isang taon at nasa third year college na kami ngayon sa kursong BSHM. Minsan na kasi akong tumigil sa pag-aaral dahil sa hirap ng buhay namin. Mabuti na lang at nakapag-working scholar ako rito sa MU, not mutual understanding and definitely not mabuting usapan, but Mcpaulavenet University. The university is one of the most prestigious universities in the country and they offer scholarships to those underprivileged students. And luckily, I’m one of those many working scholars here at MU. Kung hindi lang dahil sa scholarship na ’to ay hindi siguro ako makakapagpatuloy sa pag-aaral ko.

“Harem stop calling me sweetie pie because I’m not your sweetie in the first place. At mas lalong hindi pie ako ang  mo!” Naiinis kong sumbat dito.

“Ahhhw, nagalit ang sweetie ko,” tunog nang-aasar nitong wika.

Nagsisi tuloy ako at kung bakit hindi ako nakipagsiksikan doon sa exit. Ngayon ay kailan kong tiisin ang kaingayan ng kaibigan ko. I’m straight pero nagclick ang pagkakaibigan namin ni Harem.

“Sabing hindi—”

“Kalma-kalma lang hindi naman ’to mabiro. Atsaka nag-sorry na nga ako, ’di ba!” Siya pa ang may ganang pagtaasan ako ng boses. “Napasubo lang naman ako sa truth or consequence kanina.” rason niya.

“Kaya nga sinabi ko sa’yong ’wag kang sumali roon.” Dahil alam kong pag-ganoong mga laro sa loob ng classroom namin may mga ganong consequence talaga. Kaya nga ako nakontento nang manood na lang sa kanila.

“Eeehhhhh,” tumili siya. “Alam mo namang nando’n ang bebe ko. Nagbabakasali ako lang ’no na siya ’yong hahalikan ko pero alam mo, Clay.” Tumingin siya sa akin. “No’ng hinalikan kita sa pisngi . . . .” Tumaas ang kilay ko dahil binibitin niya talaga. “Nandidiri ako!” sigaw niya sa pagmumukha ko tapos ay kumaripas ng takbo palabas.

“Tang*na mong bakla ka!!!” Kaya ayon naghabulalan kaming dalawa patungong exit ng school. Hanggang sa makalabas kami ay hindi ako nakabawi kay Harem sa pagsigaw niya sa pagmumukha ko.

Paglabas namin sa exit ni Harem ay naghiwalay na kami ng daan. Galing school ay deretso ako sa part-time job ko sa Lattea, isang sikat na milktea shop dito malapit sa MU, nalalakad lang.

Ako lang ang gumagastos sa lahat ng pag-aaral ko dahil hindi sapat ang kinikita ni mama sa pagtitinda ng barbeque sa labas ng bahay namin. Maliit ang kita niya roon at hindi pa permanente kaya kailangan ko ring kumayod para makatulong kahit papaano kay mama. Sabi ni Mama ay iniwan daw kami ni Papa. Minsan naiisip ko kung nandirito ba ang ama ko ay siguro hindi kami maghihirap ng ganito. Ngunit masaya na ako na sa pag-uwi ko ay nakikita ko si Mama at may makain kami, natuto na akong makuntento na wala ang ama ko.

“Good afternoon, Ate Kris,” bati ko pagpasok ko sa milktea shop. May kalakihan kasi itong milktea shop ni Ate Kris at ang mga workers niya rito ay mga estudyante rin. Ako ay afternoon shift kasi umaga ang klase ko tapos ’yong  iba ay morning shift naman kasi ang klase nila ay hapon.

“Good afternoon, Clay! Magbihis ka na dahil medyo marami na ang customers.” Ngumiti at tumango ako kay Ate Kris bago pumasok sa maliit na locker room para magbihis ng uniform namin dito.

Kaso hindi ako nagtagal sa shift ko nang sinabi ni Janice na nagri-ring daw ’yong cellphone ko sa locker room. At ’yong tumawag pala sa akin ay ’yong taong tumulong at nagdala kay mama sa ospital.

Dahil sa pagmamadali ko na pumunta sa ospital ay hindi ako nakapagbihis at nakapagpa-alam kay Ate Kris. Ang nasa  isip ko na lang ay nakay mama lang. Pagdating ko sa hospital ay madali kong nahanap kung nasaan ang emergency room. Nang matunton ko ito ay may nakita akong babae na nakaupo sa labas.

“K-kayo po ba ang t-tumawag sa akin?” tanong ko sa babae at hinihingal pa.

Tumayo siya. “Oo, mabuti at dumating ka na.” tugon niya.

“A-ano pong nangyari sa mama ko?” Naghalo ang kaba, takot, at pag-aalala ko sa aking mama.

“Hindi ako doctor para tanungin mo n’yan, hijo. Pero sa tingin ko ay inataki ang mama mo. Kanina kasi ay bumili ako sa kanya ng barbeque at bigla siyang nahimatay siguro ay dahil iyon sa sobrang init. Sa tingin ko ay kanina lang siya nagtitinda roon. Mabuti na lang at natawagan din kita ikaw lang kasi ’yong naka emergency call niya pero wala rin naman siyang load kaya ’yong  telepono ko na lang ang ginamit ko pangtawag sa’yo.”

Napahilamos ako sa mukha dahil sa sobrang frustration. Sinabihan ko na si Mama na magtinda lang siya pag hindi na mainit kasi hindi iyon nakakabuti sa kanya. May katandaan na kasi siya pero ’di talaga nakikinig sa akin si Mama. Pero nagtataka ako kasi wala namang sakit ang mama ko. Siguro dulot lang ito sa init?

“Hijo, maiwan na kita rito, huh. Wala kasing naiwan na kasama ang mga anak ko sa bahay.” Paalam niya.

Tumango ako. “Sige po maraming salamat po.”

Ilang minuto ang nakalipas nang mapagtanto kong hindi ko pala nakuha ang pangalan no’ng babae na tumulong kay Mama. Pero hindi ko iyon masyadong iniisip dahil ang ang utak ko ay nasa mama ko na nasa emergency room. Ilang saglit pa ay lumabas na ang doctor.

“Ikaw ba ang pamilya ng pasyente?” tanong ng doktor.

Mabilis akong lumapit dito..

“Oo po, anak po ako.” sagot ko kaagad.

“Wala ba ang ama mo?”

“W-wala po.”

“Okay, kung ganun sayo ko na lang ito sasabihin. Hijo, magpapakatotoo lang ako sayo ang nanay mo ay kailangan niya ng kidney transplant.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi ng doctor.

“Doc, wala p-pong sakit ang mama ko. Maayos ko po siyang iniwan kanina sa amin at anong kidney transplant? Imposible po ’yan!” Nauutal na saad ko.

“Sa tingin ko ay may nararamdaman na ang nanay mo hijo pero nilihim lang niya ito sa’yo. Pero may diabetes mellitus siya.”

“Diabetes mellitus po?” Gulo kong wika.

“Oo, hijo, may diabetes ang mama mo, at dahil din sa high blood sugar niya, it will force her kidneys to filter too much blood. And when there is an increase in filtration, it will also put a high demand on stress on the kidney. With this, the kidney may lose its ability to properly filter the blood, and waste products will start to build up in the bloodstream. Matagal na itong sitwasyon sa nanay mo, hijo. Matagal na itong iniinda ng nanay mo kaya kailangan nang kidney transplant dahil ang kanyang kidney ay malapit nang mag-failure. Pwede rin naman ang dialysis pero pansamantala lang,” paliwanag ng doktor sa akin.

“M-magkano naman po ang halaga kung gagawin po ang kidney transplant?”

“Siguro ay aabot ito sa 5 million hijo. Pagkatapos kasi ng operasyon ay kailangan pa ring manatili rito ng nanay mo hanggang sa bumuti ang kalagayan niya. Kaya kakailanganin mo siguro ng mga malalaki pang halaga sa 5 million. Sige hijo maiwan na muna kita.” Tinapik ng doktor ang balikat ko bago siya umalis.

Napaupo ako habang sapo-sapo sa ulo dahil sa sinabi ng doktor sa akin. Parang sumakit ang ulo ko lalo sa mga nalaman ko ngayon. Kailangan ng kidney transplant ni mama at kailangan pa ng sobrang laki nang halaga ng pera. Saan naman ako mamumulot ng ganong klaseng halaga ng pera. Kahit pa yata magtrabaho ako buong araw ay hindi sasapat ang kikitain ko.

Tumulo ang luha ko nang mapagtanto kong ang hirap pa lang maging mahirap. Sa buong buhay ko rito sa mundo. Ngayon ko lang naramdaman na totoong mahirap maging mahirap. Ang hirap ng walang pera, noon, hindi kailanman pumasok sa isip ko na yumaman dahil akala ko pagkasama ko yong mama ko ayos na, kaso mali ako.

Napahagulhol ako dahil sa sobrang awa ko sa kalagayan namin ni mama. Bakit kailangan na dumanas ako nang ganito? Bakit sa dami ng tao sa mundo ako pa, kami pa ni mama na wala namang ginawang masama sa kapwa. Bakit kailangan akong parusahan ng ganito ng panginoon?

Pinahid ko ang luha ko at nanginginig ang paang tumayo. Pumasok na naman sa isip ko na kung nandirito ba ang ama ko makakaranas ba ako ng ganito? Maghihirap ba ako ng ganito? Kami ni Mama?

Kailangan kong humanap ng pera para sa mama ko. Para sa mama ko. Nilakasan ko ang loob ko dahil wala akong ibang matatakbuhan kundi ang sarili ko lang.

’Ma, gagawin ko ang lahat para sayo kahit, kahit ano gagawin para gumaling ka ma. Ikaw na lang

ang

mayroon ako at hindi ko kakayanin na mawala ka.’ ani ko sa sarili.

CHAPTER 2

Chapter 2

Clayton’s

Pov

UMUPO ako sa sofa namin na gawa sa kuwayan. Naninibago ako sa katahimikan ng bahay namin. Minsan kasi kapag umuuwi ako sa bahay si mama ay nandyan sa labas ng bahay namin at nagtitinda ng barbeque. Tapos ang bahay namin ay maingay dahil mahilig makinig ng music si Mama, usually ang pinapakinggan niya ay mga music ng Air Supply.

Nilibot ko ang tingin sa buong sala namin. Maliit lang ang bahay namin at kapag nakaupo ka sa tanggapan namin ay nakikita mo na ang kusina namin. Ang nagsisilbing divider lang ng kusina at tanggapan namin ay isang mahabang kurtina lang na naka sabit sa divider namin. Sa divider naman namin ay nando’n ang 21 inches naming TV, ang DVD, at nando’n din ang dalawang maliit na speakers tapos may mga souvenirs din at mga pictures namin ni Mama roon.

Lumapit ako roon sa divider namin at kinuha ko ang picture namin ni Mama Ellen. Kinuha ko ang picture na iyon kinunan noong 20th birthday ko. Dinala kasi ako nito mama sa Jollibee. Natatandaan ko pa na ayaw kong sumama kay mama dahil masyadong childish ’yon para sa akin. Pero mapilit talaga si Mama at gusto niya rin daw na maranasan ko ang mag-jollibee And for the first time in my life at sa 20th birthday ko, nagjollibee kami ni Mama. Sabi niya dapat daw ay magpicture kami para remembrance raw. Sa mumurahing cellphone ko pa kinuha ang larawan namin.

Tumulo ang luha ko at niyakap ko ang larawan na iyon namin ni Mama. Hindi ako papayag na mawala ang mama ko. Limang taon lang ako mula no’ng iwan kami ni Papa. Simula noon, si Mama na ang kasama ko sa hirap, lungkot, gutom, at saya ng buhay ko. Kaya gagawin ko ang lahat maoperahan lang siya. Kahit anong klaseng trabaho o paraan pa yan gagawin ko para sa mama ko.

Nagising ako na nakahiga ako kuwayan naming sofa at nasa kamay ko pa ang picture namin ni Mama. Hindi ko alam na nakatulog pala ako. Nagluto ako ng breakfast ko tapos ay naghanda sa mesa namin. Tatawagin ko na sana si Mama nang maalala ko na nasa ospital pala siya. Tiningnan ko ang mesa na tig-dalawa ang nilagay kong plato, baso at kutsara. Tumingala ako upang pigilan ang luha ko na nagbabadya na namang tumulo. Bumuntong hininga ako bago umupo at kumain.

Pagkatapos kong kumain ay naghanda ako ng mga damit ko dahil habang nasa ospital si Mama do’n muna ako. Wala kasing magbabantay sa kanya maliban sa akin. Wala na akong relatives sa side ni Mama at sa papa ko naman ay hindi ko sila nakilala ni minsan. Hindi ko nakilala ang mga lolo at lola ko o mga pinsan ko man. Kaya nga wala akong malalapitan na kahit isa . . . ako lang ang maaasahan ni Mama. Kaya kailangan kong magpakatatag. Nagdala rin ako ng kaonting damit ni Mama kung kakailanganin. Nakakapanibago.

Pumasok ako sa school at wala namang masyadong ganap. Ang mga chismis at rants lang ni Harem ang naririnig ko. Kaya no’ng uwian na namin ay sabay kaming naglakad patungong exit.

“Teka nga lang Clay,”  ani Harem sabay hawak sa kamay ko, humarap ako sa kanya at tumingin sa kamay niyang nakahawak sa akin. Pareho kaming dalawa na tumigil sa paglalakad. “May problema ka ba?” sunod niyang wika sa akin.

Binitawan niya kamay ko.

Malalim na hininga ang kumawala sa akin bago ako tumingin sa kanya.

“Hmm,” tumango ako sa kanya.

“May matutulong ba ako?” panaka niyang tanong.

“Hindi ko alam, Harem,” mahinang saad ko.

“Sabihin mo akin kung ganun.”

Napapikit ako bago nagsalita.

“Nasa ospital ang mama ko Harem kailangan niyang operahan. Malaki ang perang kakailanganin at hindi ko alam kong saan ako kukuha ng pera. Walang-wala ako.” Pagpapakatotoo ko sa kanya. Totoo naman na walang-wala talaga kami. May pera nga kami pero sapat lang iyon para sa pang-araw-araw namin ni mama. Ni wala kaming savings.

“How much? Magkano ang perang kakailanganin ng mama mo. I can lend you some.” He offers me.

Mapait akong napangiti sa kabutihan ni Harem.

“Five million o higit pa siguro Harem.”

“ANO??? FIVE MILLION???” Sigaw niya at tumango ako sa kanya.

May kaya ang pamilya ni Harem pero alam kong wala ring siyang perang gano’n kalaking pera sa bank account niya.

Nakita kong kinapa niya ang cellphone sa bulsa ng slacks uniform namin. May tiningnan siya doon sa cellphone niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin at umiling.

“1.5 million lang ang laman ng bank account ko at this moment, Clay. Pero pwede ko ’tong ibigay sayo at manghihingi na lang ako ng allowance kay mommy. Maiintindihan naman siguro nila na pinahiram ko sa iyo ang perang ipon ko.”

Umiling ako kay Harem.

“Hindi na Harem, salamat, pero gagawa na lang ako ng ibang paraan. At saka kung manghihiram ako sayo saan naman ako ng ipangdagdag. Pero pag nakahanap ako ng iba pang mapaghihiraman. Kakapalan ko ang mukha ko sa’yo Harem at manghihiram ako.”

Niyakap niya ako.

“Alam kong mahirap ang pinagdadaanan mo ngayon Clay, pero nandito lang ako.”

Kumalas ako sa pagkakayakap namin. Naiyak na naman ako. “Alam ko naman ’yon.”

“Kaya pala ang laki ng dala mong bag ngayon. Sa ospital ka ba matutulog?” tanong niya sa akin at napatingin sa bag ko.

“Oo, wala kasing magbabantay kay mama.”

“Sige, bibisita rin ako sa mama mo.”

Ngumiti ako sa kanya tapos ay tinapik niya ang balikat ko. Nagpatuloy kami sa paglalakad palabas.

Pagdating ko sa Lattea ay wala masyadong customer. Nakita ko si ate Kris na nakaupo lang at nagc-cellphone.

“Good afternoon po, ate Kris,” bati ko kay Ate kaya napatingin siya sa akin.

“Uh, good afternoon din, Clay!” bati ni ate pabalik sa akin.

Ngumiti ako sa kanya at pumunta sa staff or locker room para magbihis ng uniform namin dito. Paglabas ko ay nakita ko si ate Kris na nakatayo sa labas at hinihintay ako.

“Ate aalis ka po ba?” tanong ko. Minsan kasi ay umaalis si ate Kris at ako o si Janice ang nagsasara ng shop.

“Hindi ako aalis Clay pero . . . kahapon sino ’yong tumawag sa’yo? May nangyari ba?” Sunod-sunod na tanong ni ate Kris sa akin.

“A-ate . . . ate Kris.” Hindi ko na napigilan at niyakap ko si ate Kris. Naramdaman ko ang saglit na pagkagulat ni ate sa pagyakap ko sa kanya. Mayamaya ay gumanti rin siya ng yakap sa akin.

“Hussshhh,” hinahagod ni ate ang likod ko. “Shhshh, nandito lang ako Clay.”

“Ate si mama . . . ate hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nasa ospital si mama ate inatake siya.” sumbong ko kay Ate Kris.

Bahagya akong tinulak ni ate Kris at tiningnan ako ng mabuti.

“Ano si Aleng Ellen inatake?! Ano kumusta na siya? Bakit ka pa pumasok dito dapat ay umabsent ka na lang at tumawag sa akin.” Nag-aalalang sabi ni ate at hinawakan ang magkabilang braso ko.

“Yan na nga ang problema ko a-ate. Kailangan kong pumasok kasi saan naman ako kukuha ng pera. Tapos ang laki pa ng k-kakailanganin ni mama sa ospital.” Nanlumong sumbong ko kay ate.

“Bakit malala na ba ang lagay ni Aleng Elllen?”

Napaupo at sinapo ang ulo ko. Kanina pa ako nag-iisip kung saan ako kukuha ng pera para sa operasyon ni Mama. Kailangan kasi ito sa madaling panahon. Saan ako kukuha ng ganong kalaking milyones?

“Clay,” tawag sa akin ni ate.

Pinatayan ako ni ate.

“Ate saan ako kukuha ng pera.” Nangingiyak kong wika kay Ate Kris.

“Magkano ba ang kailangan mo?”

Umiling ako kay ate dahil alam ko kahit na may negosyo si Ate maliit lang din ang kita nitong milktea shop niya tapos may trabahante pa siya.

“Five million po.”

“Huh? Ganun ka laki?” Hindi makapaniwalang tanong ni ate sa akin.

“Kailangan po kasi ni mama ng kidney transplant, Ate, at kapag nangyari naman iyon kailangan pang obserbahan at hintayin kung kailan magigising si mama kaya kailangan ng ganong kalaking pera.”

“Naku Clay kahit pa yata ibenta ko ang shop ay hindi sasapat ang pera ko.” Malungkot na sabi ni ate at hinawakan ang balikat ko.

Inalalayan ako ni Ate na tumayo.

“Alam ko naman ate. Ayos lang po maghahanap po ako sa mga kaibigan ko. Kailangan ko rin po sigurong humanap ng ibang trabaho,” ani ko sa kanya.

“Clay, alam kong kailangan mo ngayon ng napakalaking halaga ng pera pero h’wag kang papasok sa trabahong ikakapahamak mo. Gagawa tayo ng paraan h’wag ka lang pumasok sa mga illegal na trabaho.” payo sa akin ni ate.

“Alam ko rin po ’yan ate, hindi po ako papasok sa mga ganyan kasi ako lang po ang maaasahan ni mama.” Malungkot akong ngumiti kay ate.

“Ang swerte ng mama mo sayo Clay.”

“Pero mas maswerte po ako na siya po ang naging nanay ko.”

“Hmm,” pagsasang-ayon sa akin ni ate.

Bumalik na kami sa pagtatrabaho at kahit ukupado ang utak ko kung saan pa ako hahanap ng pera. Nagawa ko naman ang trabaho ko ng maayos. Mayamaya ay dumating na si Janice kaya pumunta ako sa staff room para magbihis dahil pupunta pa akong ospital. Pero paglabas ko nang room ay nakita ko si Janice sa kinatatayuan kanina ni ate Kris. Parang hinihintay ako.

“Uh, Janice anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kanya at inaayos ang sling ng malaki at mabigat kong backpack bag.

“May naghahanap kasi sayong tao sa labas Clay.” aniya sa akin.

“Ha? Sino naman?” taka kong saad sa kanya.

“Naku hindi ko na natanong dahil pinuntahan na kita rito.” tugon niya naman sa akin.

Nang makalabas kami ni Janice ay tinuro niya sa akin ang isang lalaki na nakatalikod sa gawi naming dalawa. Tamang-tama naman na lumingon sa direkayon namin ni Janice ang lalaking tinutukoy niya. Lumaki ang mata ko nang makilala ko kung sino iyon.

“Jersey!” Hindi makapaniwalang sigaw ko.

Napatingin tuloy sa akin ang mga tao sa loob ng shop. Doon na ako nahiya nang ma-realized ko na sumigaw pala ako.

“Kilala mo Clay?” Kinalabit ako ni Janice sa gilid ko.

Tumingin ako sa kanya at tumango.

“Sige pupuntahan ko muna siya, Janice.” paalam ko kay Janice tumango lang siya sa akin at bumalik sa trabaho. Agad kong nilapitan si Jersey.

Jersey was also my gay best friend. Ang tunay niyang pangalan ay Jason but I’d prefer calling him Jersey kasi ’yon ’yong mas gusto niya. Nagtatrabaho si Jersey sa isang malaking hotel sa kabilang syudad kaya minsan lang kami nakakapag-usap at nagkakasama. Pero siya talaga ’yong pinakamatagal ko ng kaibigan dahil magkabitbahay kami noon bago sila lumipat ng pamilya niya sa kabilang syudad. Mas pabor kasi roon dahil nando’n ang trabaho niya at ang mga magulang niya.

“Clay, my gosh ang ganda mo na!” Tumayo si Jersey at sinalubong ako ng yakap.

“Anong maganda?!” untaga nito nang makakalas sa yakap namin.

“Hahaha, joke lang syempre mas gumwapo ka ngayon. Pero infairness ang ganda ng kutis mo parang maganda pa sa kutis ko.” Pambabawi niya at kinurot ang balat ko. Napangiwi ako sa ginawa niya.

Wala naman akong ginagawang skin care kagaya ng iba pero likas na maputi ang kumukintab na talaga ang balat ko. Kaya nga siguro madalas napagkakamalan akong bakla at ’di sa pag-aano pero maraming lalaki na umaaligid sa akin. Though wala akong interes sa kanila. Napangiwi ako sa iniisip. Hindi kasi ako sanay roon, sa mga lalaking nagpaparinig sa akin na type nila ako. I don’t know if pure ba ang mga intensyon nila sa akin o hindi. Baka kasi tukso-tukso lang din.

Umupo kaming dalawa.

“Buti naman at napadalaw ka rito ang tagal mo ng hindi nakabisita.” ani ko at hinubad ang bag ko.

“Hmm, may day off kasi ako at wala akong magawa kaya naisip ko na bisitahin ka tsaka namiss din kita, Clay.” Maarte niyang sabi at dumapo ang mata niya sa malaki kong backpack bag sa tabi. “Saan ang lakad mo?” tanong nito sa akin.

“Pupunta akong ospital Jersey. Nasa ospital kasi si mama.” Ulit ko na naming kwento. Hindi ko alam kung ilang beses ko nang nakwento ito.

“What si tita Ellen? Anong nangyari?” Gulat niyang tanong.

Bumuntonghininga ako at sumandal sa upuan ko. Tumingin ako sa milktea na nasa harapan ko at nagsalita. “Inatake si mama habang nagtitinda siya ng mga barbecue sa labas ng bahay. Alam mo naman na ’yon lang ang pinagkikitaan ni Mama, ’di ba? Sinabihan ko na naman siya na h’wag siyang magtinda kapag maiinit pa pero hindi talaga nikikinig si Mama, e. Pero hindi ko rin alam na may malubha pala siyang sakit na iniinda. Ngayon ay malubha na ang lagay niya at kailangan na niya ng kidney transplant.” Pagkukwento ko kay Jersey at hinawakan ang milktea sa harap ko.

“Gosh! Anong gagawin mo ngayon? May pera ka ba para pampaospital?” Nag-aalala niyang tanong at hinawakan ang kamay ko na nasa mesa.

“Hindi ko pa alam Jersey pero gagawa ako ng paraan. Maghahanap ako ng trabaho.”

“Malaki ba ang kakailanganin mo?” ’Yang tanong na ’yan na naman.

“Five million or so ang kakailanganin ko, Jersey. Tapos kailangan pa sa madaling panahon. Kaya nga gagawin ko kahit anong legal na trabaho makahanap lang ako ng ganong kalaking pera.” desperadong saad ko.

Binitawan niya ang kamay ko at nilapit ang katawan sa mesa

“Gagawin mo ang lahat?” Paniniguro niya.

Lumapit din ako sa mesa.

Napalabi ako. “Oo lahat,” sagot ko sa kanya.

Sumandal siya sa kinauupuan niya at pinakrus ang kamay sa harap ng dibdib niya.

“Tamang-tama Clay, may alam akong tao na makakatulong sayo.” Sabi niya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

“Jersey, kung iniisip mo na ibebenta ko ang katawan ko sorry pero hindi ko kaya yan. Ayaw ko.” Matigas kong sabi.

Pumikit siya ng mariin. “Do you think, Clay may magbibigay sayo ng limang milyon? O may mapapasahod ba sayo ng limang milyon? Kahit sabihin na nating magpapautang man lang? O, sige, sabihin na nating may mapapahiram ng ganun kalaking pera maghihintay ka pa kung sino ang magiging donor ng mama mo. At ikaw na nga ang nagsabi na malubha na ang lagay ni tita.”

Yumuko ako. Wala na ba talagang ibang paraan? Ito lang ba talaga ang tanging paraan para mapaoperahan ko si mama. Kaya ko bang ibenta ang katawan ko. Saan naman kaya? Sa mga matatandang babae ba? Napapikit ako. Nasusuka ako sa iniisip ko.

“My boss can pull some strings for your mother’s operation, Clay, and I’m sure, sa yaman niya, kaya niyang makahanap ng donor within a day. Malilipat din sa mas magandang ospital ang mama mo kung saan maaalagaan siya ng mabuti. At kaya rin siguro ng boss ko na kunan ng private doctor ang mama mo kung papayag ka. Ganon ka makapangyarihan ang boss ko,” pagpapatuloy ni Jersey.

Umiling ako nang wala akong ibang maisip kundi ang gawin ang isina-suggest ni Jersey. This is the only way, and I will do everything for my mother.

“Sige, kung hindi ka pa makapagdesisyon ay okay lang. Tawagan mo lang ako kapag nakapagdesisyon ka na. Halika, bibisita ako kay Tita,” sabi ni Jersey at nauna nang tumayo.

Tumalikod na si Jersey bago ako nagsalita. “Sige, papayag na ako, Jersey.”

Nakita ko ang pagtaas at pagbaba ng balikat ni Jersey habang humaharap siya sa akin.

“Okay . . . ,” huminga siya ng malalim. “good decision.”

CHAPTER 3

Chapter 3

Clayton’s Pov

SABAY kaming lumabas ng Lattea ni Jersey pagkatapos kong makapagpaalam kay Ate Kris. Sinabihan ko rin siya na aabsent ako bukas at sa makalawa dahil maghahanap ako ng ibang trabaho. Naintindihan naman ni ate Kris dahil alam niyang kailangan ko ngayon ng pera. Maybe I look like a desperate person right now, but I don’t care; I need money for my mother’s operation.

Hindi ko sinabi kay ate Kris ang tunay na dahilan kung bakit ako aabsent dahil alam ko na pipigilan niya ako. Parang tunay na kapatid na ang turing sa akin ni Ate Kris. Ako kasi ang unang trabahante ng shop niya at noong muntik ng malugi ang shop. Ako lang ang naiwan na trabahante dahil ’yong iba lumipat na sa ibang shop. Kaya ganun na lamang sa akin si ate Kris.

Ngayon ay nakasakay ako sa kulay pulang second hand na kotse ni Jersey. Patungo kami ngayon sa ospital kung saan naka-confine si mama. Gusto niyang dalawin si mama at ako ay magpapaalam naman dito. Ilang minuto lang at nakarating na kami sa ospital.

“Ma,” tawag ko kay mama pagkapasok namin. Mabuti na lang at gising si Mama. “Ma, sorry po hindi ako nakapunta rito kagabi nakatulog po kasi ako kagabi sa bahay.” paliwanag ko at lumapit kay mama.

“Ayos lang anak may mga nurse naman na pumunta rito sa akin.” Nakangiting sabi ni mama. Nakakalinlang ang ngiti ni mama kung titingnan mo siya ngayon. Parang wala siyang sakit na iniinda. Kung wala lang ang nakasabit sa kanya ngayon ay aakalain mong nakikitulog lang siya rito ngayon.

“Oh, Jason ang ganda-ganda mo na.” biro ni mama nang makita niya si Jersey sa likod ko. Lumapit naman si Jersey kay mama. Totoong  maganda si Jersey—magandang gwapo. Kahit na bakla si Jersey ay hindi naman siya nagsusuot ng mga pambabaeng damit . Ni hindi nga siya naglalagay ng kahit anong sa mukha. Natural na magandang nilalang lang talaga siya dahil may foreign blood din kasi siya sa kanyang father side.

“Ano ka ba tita, Jersey po hindi na Jason.” Nakasimangot na puna ni Jersey kay mama.

“Hahaha, sige Jersey na.” Natatawang bawi naman ni mama.

Bumaling si mama sa akin. “Oh, anak kailan pala ako lalabas dito. Naku ang laki na siguro ng babayaran natin dito. Sabihin mo na sa mga nurse roon na lalabas na ako. Mabuti na naman ang pakiramdam ko.” ani mama.

Malungkot akong ngumiti kay mama. “Ma, kailangan mo pang mag-stay rito at h’wag kang mag-alala sa babayaran gagawa ako ng paraan.”

“Clayton, hindi mo man sabihin sa akin pero alam ko na malaki ang perang babayaran mo rito. Ayaw kong magpagamot kaya lalabas na ako rito.” Heto na naman si Mama. Matigas talaga ang ulo niya minsan.

“Ma, sasama ako kay Jersey. Hahanap ako ng trabaho sa kabilang syudad dahil malaki ang pasahod doon. H’wag kang mag-alala sa babayaran ’ma ako nang bahala roon.” pagsusumamo ko kay mama at tumingin kay Jersey upang humingin ng tulong.

Nakuha naman iyon ni Jersey.

“O-oo nga tita magpagaling po kayo.” Pagsasang-ayon naman ni Jersey sa akin.

Binalewala lang ni Mama ang sinabi ni Jersey. “Wala akong sakit para magpagaling kaya lalabas ako rito, Clay. At papaano ang pag-aaral mo? Iiwanan mo na naman? Anak pangarap mo ang makatapos ng pag-aaral, diba?”

“Ma, hindi mo man aminin sa akin pero alam ko na na may sakit ka.” Nagsimula ng mamuo ang luha sa gilid ng mata ko. “Sinabi na sa akin ng doctor.  Kaya ma . . . alam ko na po. Kaya ’wag na po kayong magmatigas. Magtatrabaho ako para sayo-”

“Ang pag-aaral mo Clayton-”

“MAA!!! Makapaghihintay ang pag-aaral ko pero ang kalusugan mo hindi kaya ipagpapaliban ko muna ang pag-aaral ko.” Hindi ko sinasadyang nasigawan si Mama Ellen, kaya bumilog ang mata niyang nakatingin sa akin. Kinuha ko ang kamay ni mama at hinawakan iyon gamit ang dalawang kamay ko atsaka lumuhod. “Ma, wala na nga po akong papa. Ayaw ko po na pati kayo ay kunin sa akin. ’Ma, ayaw kong mag-isa, ikaw lang ang meron ako kaya po . . . parang awa niyo na ma. Kahit ngayon lang makinig po kayo sa akin.” Pagmamakaawa ko kay mama.

“Clay,” tawag ni mama sa akin. Iniling ko ang ulo ko sa kanya ayaw ko siyang tingnan. “Clay, malabo ang gusto mong mangyari malaki ang perang kakailanganin natin kung gagawin ko ang gusto mo. Mas gugustuhin ko pa na ipagpa-aral ang perang iyan kung meron man tayo. Kaso anak, wala nga tayong pera.”

“Ma, kaya nga magtatrabaho ako.” giit ko.

“Tumayo ka d’yan.” Utos niya pero umiling ulit ako sa kanya. “Tumayo ka d’yan o gusto mong atakehin ulit ako rito dahil sa’yo.” Pagbabanta sa akin ni Mama. Labag sa loob akong tumayo, pinalis ko ang luha sa aking pisngi.

“Gagawa po ako ng paraan ma. Gagaling ka.” Paninigurado ko kay mama.

“Clay, kung ano mang paraan iyang sinasabi mo sana ay hindi illegal ’yan.” Tumingin si mama kay Jersey na nasa tabi ko. “Ja—Jersey, bantayan mo ang anak ko. H’wag mong hayaang gumawa ng kung anong ikakapahamak niya si Clayton, Jersey.” bilin ni Mama kay Jersey. Napatingin ako kay Jersey na hindi makatingin ngayon ng deretso kay mama.

Nakita kong gumalaw ang bibig niya na parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan niya ang sarili niya.

“O-oo naman po t-tita babantayan ko itong kaibigan ko.” Tapos ay tumawa siya ng pilit.

“Ma, aalis po ako sasama po ako kay Jersey para maghanap ng trabaho.” Pagsisinungaling ko kay mama. Hindi ko intensyong magsinungaling kay mama pero wala akong choice. White lie won’t hurt right?

“Labag sa kalooban ko ang gagawin mo anak dahil ako dapat ang nagtatrabaho hindi ’yong ikaw. Ako dapat ang nagsisikap para sa atin.” Lumuluhang saad ni mama. Niyakap ko siya.

“H’wag kang mag-alala ma alam ko naman po na gagawin n’yo rin po ang lahat para sa akin at ganun din po ako sa inyo.”

“Mag-iingat ka at alagaan mo ang sarili mo,” bilin ni mama sa akin bago ako pakawalan.

Pagkatapos naming magpaalam ni Jersey kay mama ay sumakay ulit kami sa kotse niya. Patungo kami ngayon sa condo niya na malapit lang daw sa hotel na pinagtatrabahuan niya. Nakatulog ako sa byahe namin ni Jersey dahil gabi na rin.

Nang makarating kami ay pumasok muna kami ni Jersey sa seven’eleven na nasa tabi lang ng tinutuluyan niya. Hindi na raw kasi siya makakapagluto dahil gabi na. Kaya bibili na lang daw kami. Gamit ang elevator umakyat kami sa condo unit niya. Sabi niya kanina ay maliit lang ang condo niya na kasya lang daw ang tatlong tao. At totoo ang sinabi niya maliit nga talaga ang condo niya. Hindi kagaya ng nasa isip ko na mga condo na malalaki at magarbo.

“Ilagay mo muna ang bag mo d’yan sa gilid ng kama Clay para makakain na tayo.” Tinuro ni Jersey sa akin kung saan ko dapat ilagay ang bag ko. Tumango ako sa kanya.

“Clay nakausap ko na pala ang boss ko kanina habang bumabyahe tayo patungo rito.” Pagsisimula ni Jersey habang kumakain kami ng binili naming ready to eat na pagkain kanina sa seven’eleven.

“Ohh, tapos.” tugon ko habang nginunguya ang pagkain.

“Gusto ka raw niyang makausap bukas.”

Nabitin sa ere ang kamay ko. Binaba ko ang kamay na may hawak na kutsara at umayos sa pagkakaupo.

“Bukas agad?” ’Di makapaniwalang bulaslas ko.

“Oo, iyon ang sabi niya sa akin. Maraming ginagawa ang boss ko Clay kaya siguro niya minamadali.” hinuha nito.

“Ahm, Jersey may alam ka ba kung ano ang gagawin ko kung sakaling—.”

Pinutol ni Jersey ang linya ko. “Clay, sa totoo lang wala akong ideya. Ang totoo nga n’yan ay naghahanap lang ang boss ko at narinig ko lang naman ito sa mga kapwa ka trabaho ko. Kaya wala akong ideya kung ano ba talaga ang ipapagawa sayo. Basta sa narinig ko ay handang gumastos ng kahit magkano ng boss namin basta makahanap lang ng lalaking magtatrabaho para sa kanya personally.” Jersey narrated. Personally? Anong klaseng personal naman kaya iyan. “Maybe ’yong sinabi ko sa’yo sa milktea shop kanina or whatever.” Nagkibit balikat siya.

Hindi rin pala siya sure kung ano itong papasukan ko.

“Wala pa bang nahahanap ang boss ninyo?” Hindi ko mapigilang magtanong dahil marami naman pala ang nakakaalam tungkol dito,  baka may hinahanap ang boss niya na hindi pa nito nakikita?

“Basi sa narinig ko, marami na raw nakausap si boss pero wala ni isa ang nagustuhan niya.” Uminom si Jersey sa tubig niya.

“Ibig sabihin ay maaaring hindi rin ako magustuhan ng boss mo?”

Tumango siya sa akin. Yumuko ako na parang lahat ng lakas sa katawan ko ay nawala. Kung marami na siyang nakausap na tao at hindi niya nga nagustuhan. Ano pa kaya ako? Ngayon pa talaga na marami na akong binitawang salita kay mama. Parang lahat ng pag-asa ko ay nawala.

“Don’t worry that much, Clay. I’m sure kung hindi ka man niya magustuhan ay makakahanap pa tayo ng ibang paraan.” Pampalubag sa kalooban ni Jersey sa akin.

Hanggang sa humiga kami sa kama ni Jersey ay iyong pag-uusap pa rin namin kanina ang laman ng utak ko. Papaano nga kung hindi ako magustuhan ng boss ni Jersey. Ngayon pa na sa tingin ko ay siya na ang ang solusyon sa problema ko. Tumagilid ako upang tanungin sana si Jersey kung sino ang boss niya nang makita ko siyang mahimbing ng natutulog. Tumihaya ulit ako at tumingin sa kisame ng condo ni Jersey. Hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

Kinabukasan ay maaga akong nagising dahil nasanay na akong maaga na gumigising upang magluto. Paggising ko ay tulog pa si Jersey kaya naisipan kong hiramin muna ang maliit niyang kusina para magluto. Naligo muna ako at nagbihis tapos ay nagluto. Tamang-tama naman ang gising ni Jersey dahil tapos na rin akong magluto.

“Hala! Nakaluto ka na?” Bungad niya sa akin.

“Oo, sorry pinakialaman ko ang kusina mo. Nasanay lang kasi ako sa bahay.” Kinamot ko ang batok ko.

“Naku! Ayos lang. Mabuti nga ito matagal na rin kasi akong hindi nakakatikim ng lutong bahay. Maliligo lang ako at sabay na tayong kumain.” paalam niya at kumaripas para maligo.

Madali lang natapos si Jersey sa pagligo at pagkatapos ay nagbihis na siya para pumasok sa trabaho niya. Tiningnan ko siya habang sinusuot niya ang kanyang unipormi.

“Oi, Clay magbihis ka na rin.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Naku, idadaan na lang kita sa restaurant kung saan kayo magkikita ni boss.” anunsyo niya bigla.

“Ano? Maaga pala? Akala ko mamaya pa?” Alam ko naman na ngayon kami magkikita ng boss niya pero hindi ko alam na maaga pala.

“Oo sorry hindi ko pala nabanggit kagabi.” Paghingi niya paumanhin.

Tumayo ako at hinalungkat ang bag ko para maghanap ng maaaring isuot ko ngayon. Nang makahanap ako ay ipinakita ko iyon kay Jersey. Isang ragged jeans at black tshirt lang nakita kong maaaring isuot ko. Ito lang ang dala ko na maayos-ayos na damit.

“Ayos na ’yan magbihis ka na.” Utos niya sa akin. Kaya nagmamadali akong isuot iyon.

“’Yan isuot mo iyan.” utos niya sa akin at hinagis ang isang denim na jacket.

Habang nasa byahe kami ni Jersey ay nanginginig ang mga kamay ko at pinagpapawisan ng malamig. Kinakabahan ako ng todo.

“Kaya mo ’yan.” Pampalakas loob ni Jersey sa akin.

Tumingin ako kay Jersey na seryosong nagmamaneho. “Paano kung hindi niya ako magustuhan Jersey. Siya na lang ’yong naisip ko na makakatulong sa akin . . . sa amin ni mama.”

“May tiwala ako sa’yo.” wika niya at hindi inalis ang mata sa daan.

Kung matatanggap o magustuhan. Hindi ko alam kung anong term ba dapat. Pero pagnangyari na magustuhan o matanggap ako ng boss ni Jersey. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin. Maaaring magbago ang buhay ko dahil dito.

“Bumaba ka na Clay.” Napukaw ako sa pag-iisip nang magsalita si Jersey.

Tumingin ako sa labas. Nakita kong tumigil kami sa isang two storey na restaurant. Two storey lang pero kung titingnan mo sa labas ay sumisigaw na ito sa rangya. Sa labas pa lang ng restaurant ay parang sinasabi na na bawal pumasok ang mahihirap dito.

“Dito na?” pagkumpirma ko.

“Oo, hanggang dito lang ako, Clay. Huwag kang mag-aalala pagpasok mo d’yan lalapitan ka ng waiter at dadalhin ka niya sa table n’yo.”

Tumango ako kay Jersey. Nang makababa ako ay sumilip ako sa bintana niya. Medyo nagulat pa ako nang binaba niya ang salamin ng sasakyan. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko. Walang ano-ano’y pinahiran niya ng kung ano ang labi ko.

“Jason! Anong nilagay mo? Lipstick?” Sa gulat ko ay nasabi ko ang tunay niyang pangalan.

Umismid siya sa akin. “Tse! Jason mo mukha mo. Lip balm lang ’yan.” Akmang buburahin ko nang magsalita ulit siya. “Huwag mong tanggalin. Ang arte nilagyan lang kita ng konti dahil parang ilog na naubusan ng tubig ang labi mo. Namumutla pa.” Puna niya kaya hindi ko na lang tinanggal. Dinampi-dampi niya ang thumb sa labi ko. Parang kinakalat niya ang lip balm na nilagay niya sa labi ko.

“Tama na ’yan.” suway ko at kinuha ang kamay niya. Nalalasahan ko na ang cherry sa labi ko.

“Sige lakad na. Ang ganda mo talaga Perkin.” Kantyaw niya kaya inikutan ko siya ng mata bago tumalikod.

CHAPTER 4

Chapter 4

Clayton’s Pov

PAGPASOK ko sa restaurant ay napahawak ako sa maglabilang braso ko. Sobrang lamig o sadyang nilalamig lang talaga ako dahil sa kaba. O dahil na rin sa mainit na panahon sa labas at pagpasok ko rito ay sinalubong agad ako ng malamig na atmospera. Kakapasok ko pa lang pero naririnig ko na ang tamang-tama lang sa ingay na musika sa loob ng restaurant. May mga tao na tahimik na nag-uusap. Mga tao na swube lang ang galaw, pihikan, sopistikado/a . . . isa lang ang nahihinuha ko. Mga mayayaman ang mga tao na nandirito.

Tiningnan ko ang mga tao na nakasuot ng mamahalin at mula sa mga kilalang brand na mga damit. Nakasuot ng alahas na hindi ko alam na kung ilan ang halaga mula sa leeg, tenga, kamay at mga daliri may nakasabit na alahas na kumikinang sa ganda.

Nakapatingin tuloy ako sa sarili ko. I look like a beggar compared to them. Thankfully, they didn’t notice my gaze.

“Sir, are you Mr. Clayton Perkin?” Pag-iingles sa akin ng isang waiter. Buti na lang ay hindi ko napagkamalan ang waiter na isa sa mga kustomer dito. Mabuti pa ang waiter naka-suit.

“O-oo, ah . . . oo a-ako nga.” Nalilito pa ako kung mag-iingles din ba ako o hindi. Tuloy nauutal ako.

“This way, Sir.” Inilahad niya ang kamay niya. Sumunod naman ako sa kanya. Nagtaka ako ng makarating kami sa harap ng isang pintuan kulay itim at ang handle naman ay kulay ginto. Parang kahit langaw ay madudulas sa sobrang kintab. Napansin ko nga rin na kahit na ang tiles nila ay parang salamin. Mabuti na lang at nag-sneakers ako. Mahigpit ang kapit sa tiles na parang di dinapuan ng alikabok. Ako lang siguro ang alikabok dito. Nandito kami ngayon sa second-floor ng restaurant at ang second-floor ay puro mga room. Akala ko ay nasa isang magarbong hotel tuloy ako.

“D-dito na?” tanong ko sa waiter.

“Yes, Sir Mr. Lavoisier is already waiting for you.” Sagot niya sa akin at nag-bend siya tsaka binuksan ang pintuan.

“Bakit hindi sa baba?” Hindi ko mapigilang usal sa sarili ko.

“Mr. Lavoisier is a VVIP here, sir.” Napalingon ako sa waiter na nakahawak pa rin sa handle ng pintuan.

I only gave the waiter a quizzical look.

Dahan-dahan akong pumasok. Napalingon pa ako ng sumara ang pintuan. Akalain mo nga naman na ang isang room dito ay parang times 3 sa laki kumpara sa condo ni Jersey. Nakita ko na may nakahanda na parang catering service sa gilid na may nga pagkain na hindi ko alam kung ano-ano ang pangalan. May isang tao naman na nakatayo roon at hula ko waiter din iyon dahil pareho sila ng suit ng waiter na nagdala sa akin dito.

Napatingin ako sa lalaki na nakatingin sa labas. Kulay itim na transparent glass ang wall kaya klarong-klaro lang ang nasa labas. Nakatalikod lang ang lalaki na malaki ang pangangatawan sa gawi ko.

“You’re 10 minutes and twenty-five seconds late, Mr. Perkin. Would you mind if I asked you to move faster than you usually do?” Baritong sabi ng lalaki na nakaupo at nakatalikod sa akin.

Ang kaninang paghanga ko sa buong karangyaan ng restaurant na pinasukan ko ay nagsiliparan at napalitan ng kaba. Parang gusto ko nang tumakbo papunta banyo at magkulong. Naiihi na rin ako sa kaba. Sa lamig ng airconditioned na room na ito ay pinagpapawisan pa talaga ako. Pasmado na yata ako.

“I don’t like repeating myself.” Hindi ko maipaliwanag ang timbre ng boses niya na parang may pagkastrikto at ma-awtoridad. Parang matigas na malamig. At dahil doon sa  muling pagsalita ng lalaki ay napaigtad ako. Binilisan ko ang aking hakbang tungo sa kanya.. Pero sa kasamaang palad, minalas ako nang  makalapit sa kanya nang matisod ako sa sarili kong paa. Napapikit na lang ako at hinanda ang sarili na bumagsak sa napakakintab na marble tiles.

Pero naimulat ko ang mata ko nang maramdaman ko na tumama ang dibdib ko sa isang matigas na bagay. Maingat kong binuksan ang nga mata ko. Lumaki ang mata ko nang mapagtanto ko na braso pala iyon. Isang braso lang ang pinangsalo sa akin ng ekstrangherong lalaking ito. Napakalakas niya siguro. Napatayo ako ng maayos at inayos ang postura ko bago umupo sa katapat na upuan. Ang lambot ng upuan. Puna ko. Siguro ay nasanay lang ako sa kuwayan namin na upuan sa bahay.

“Th-thank you, and I-I’m sorry,” I whispered, almost like a breath.

“Would you mind if we eat first before going into our business? Why are we here?” Nakakatindig balahibo ang boses niyang barito at magaspang.

“Oo, oo n-naman.” Napanganga ako nang makita kong tumaas ang gilid ng labi niya. Gusto ko pang pagalitan ang sarili dahil nauutal ako.

He smirked. May nasabi ba akong nakakatawa?

Habang kamakain siya ay inabala ko ang sarili ko sa tanawin sa labas. Nakakagutom ang kinakain niya. Amoy pa lang nakakatakam na. Busog naman ako kanina sa kinain ko sa condo ni Jersey kaso natatakam ako.

“Why aren’t you eating? Don’t you like the food?” pagtatanong niya.

Napatingin tuloy ako sa harap ko. Oo, may nakalapag doon na mga pagkain pero hindi ko ’yon ginalaw dahil akala ko sa kanya iyon.

“Ah, h-hindi naman, a-akala ko kasi sayo iyan.” Pabulong kong pahayag. Saka tapos na naman akong kumain nga lang natakam.

“Are you kidding me? You expected me to eat all of this? Come on, help yourself.” Utos niya kaya hindi na ako nag-inarte pa kumain ako dahil nakakatakam talaga ang mga hinanda ng waiter.

“What do you want for dessert?” Ang tanong niya sa akin sa kalagitnaan ng pagnguya ko. Lumubo ang bibig ko sa rami ng pagkain sa bibig ko. Kaya nahirapan akong lunukin lahat ng iyon. Napapikit ako nang sinubukan kong lunukin lahat ng pagkain sa bibig ko para makasagot sa lalaki sa harap ko.

“Hsauaushjskndj.” wila ko sa kanya pero hindi niya naman maintindihan dahil puno ang bibig ko. Gusto ko sanang sabihin na wala akong alam na dessert na sini-serve sa restaurant na ito.

“Okay, don’t speak.” deklara niya at itinaas ang kamay. May sinabi siya roon sa waiter na lumapit at pagbalik ng waiter ay may dala na itong panghimagas.

“So, do you know who I am?” panimula niya. Atsaka ko pa napagtanto na hindi ko pala natanong kay Jersey kung sino ang boss niya kaso hula ko ay assistant o secretary lang siguro ito ng boss niya. Sa tingin ko kasi ay matandang babae ang boss ni Jersey na kumukulubot na ang balat pero nananatili pa rin ang pagiging sopistikado.

“Ah, hindi pero ikaw siguro ang secretary ng boss ninyo. Kasamahan mo ba si Jers—” Napatigil ako dahil hindi siguro nila alam na Jersey ang pseudonym ni Jason. “S-si Jason?”

“Hmm, do you think I look like a secretary myself?”

Tiningnan ko siya ng maayos. Ang datingan niya ay hindi pang secretary bagkus ay parang may mataas siyang ranggo. Nakasuot niya ngayon ng brown na suit na parang ginawa personally para sa kanya. Nakadagdag pa sa kagwapuhan niya ang ayos ng buhok niya na blurry fade at naka-attract din ang kulay nito na cognac. Mas lalong umangat ang kagwapuhan niya dahil sa mga mata niyang kulay berde. At nakita ko ang wristwatch niya na mamahalin rin minsan ko na itong nakita sa isang magazine. Binalik ko ang tingin ko sa mukha niya. Para siyang isang employer.

EMPLOYER!

BOSS!

“I-i-ikaw ang b-boss nila?” Napahawak ako sa bibig ko.

Ngumisi ito na hindi umaabot sa mata niya ang ngisi.

“You guessed it right.”

“S-sorry sir . . . sorry po hindi ko po talaga alam na ikaw po ang boss ni J-Jason.”

Yumuko ako.

Nakakahiya dahil ang laki pa ng kain ko kanina tapos muntik pa akong nadapa. Nakakahiya. Ngayon ay sigurado na ako na wala akong pag-asa rito.

Clayton Perkins, am I right?“ I raised my gaze to him and nodded. “Now, let me formally introduce myself. I’m Lorcan Lavoisier, the CEO and owner of Cruixxe Empire.” Napalunok ako. Empire. Hindi ko alam kung gaano kalaki ang empire na tinukoy niya pero napakalaki n’yon dahil empire na talaga ang tawag.

Kung ito ang boss ni Jersey ibig sabihin ito ang naghahanap ng lalaki na magtatrabaho sa kanya personally.

“I-I’m so sorry for not recognizing you, sir.” Paghingi ko ng paumanhin sa kanya at i-english ko na.

“Do you know why you are here?” pagsisiyasat nito sa akin.

Hindi niya man lang niya tinanggap ang sorry ko.

“I–” nahihirapan akong maghanap ng salita na maari kong sabihin sa kanya. Natatakot na ako na magkamali ulit. “I o-only know, sir, that you’re looking for s-someone who can work for you. Ingles ko na naman.

“You are stammering a lot. Are you nervous?” Mungkahi niya pero ipinilig niya rin ang sariling ulo. “Well, you are basically right. I am indeed looking for someone who can work for me personally, but do you know what kind of work it is?” He asked me, resting his elbow on the table.

“I—I don’t know, sir.” Nakita ko siyang nakatingin sa mukha ko . . . o tama bang sabihin ko na sa labi ko siya nakatingin.

“Seductive, aren’t you?” he quipped.

“Huh?” Taka kong galgal.

“Nothing, Mr. Perkin,” he shook his head. He slid a sealed envelope across the table. “Read it,” he demanded.

Madali naman akong kausap, kaya kinuh ko iyon. Sa ’di ko malaman na dahilan ay hindi ko masalubong ang mga titig niya.

Binuksan ko ang enveloped at binasa ko ang laman no’n. He wants someone to become his possession, someone with whom he can release his libido, his lust.

“B-but why a man? You’re a man and . . . and you want a man as well?” Napapa-english ako nang wala sa oras dahil sa kanya; after reading the whole one page of bondpaper. Ang front page lang ang binasa ko at hindi ko na binasa  pa ang susunod na page. The next page was about the agreement or more like a contract. Well, for me, it is not an agreement until the other party will not discloses it.

“Simple. I lost interest in women,” he plainly said without blinking an eye.

“Do-do you like men?” Sa pagiging curious ko ay hindi ko na mapigilang magtanong sa kanya.

““I will not acknowledge your curiosity about whether I like a man or not. Feel free to puzzle it out yourself.” paghahamon niya sa akin.

Palaging maingat siya sa mga sinasagot niya. Siguro dahil isa siyang kilalang business tycoon. Paano naman ito magkakagusto sa isang lalaki? Napakaganda niyang lalaki kung magkakagusto siya sa isang kagaya niya. At saka, ano na lang ang sasabihin ng mga tao kung malalaman nila na ang kilalang business tycoon ng buong bansa ay isang homosexual? Pero sa panahon ngayon unti-unti na namang natatanggap ng kumunidad ang mga LGBT.

“E, bakit gusto mo ng lalaki?”

“I want to try it with a man. I want to explore. Also, it’s because, in the long run, women will ask for commitment and rant about here and there. And I’ve been there; it’s annoying as f*ck,” he said, then shrugged. “So, what do you think?”

“I honestly don’t know what to say.” Tingnan mo nga naman at napapa-ingles na ako. Nahahawa na ako sa kanya.

Totoo na hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko o isasagot ko sa kanya. Ang lahat ng ito ay nakakagulat pa sa akin. Akala ko ay babae talaga ang boss ni Jersey tapos ito pala. Barakong lalaki. Tapos . . . I shook the thoughts away. Malabong bakla ito.

“Okay, I will not force you into this. I want someone whom I will not use any coercive measures with, and if you don’t like or want it, I’m sure I can find someone out there—someone who is willing.” Tumingin ako sa seryosong mata niya na  kulay berde na parang kung anong klaseng mamahaling bato na kumikinang sa ganda.

Tang*na! Kailangan pa ako naging ganito ka mapangmasid sa isang tao lalo na sa lalaki.

“K-kailangan ba na ngayon agad ako pipirma sa kontratang ito?” Binagsak ko ang mata ko sa bondpaper tapos tiningnan ko siya. Nakita kong sumulyap din siya doon tapos tumingin sa akin.

Kinagat-kagat ko ang ibabang labi ko.

“Yes, you’re the first man whom I’ve met this morning, and for the next hours, there will be others as well. Maybe you’re wondering why it’s early. Well, that’s already given when you have a lot of people who need to attend to.”

Totoo nga ang sinabi ni Jersey na marami nang nakausap ang boss niya. Pero, bakit ni isa do’n ay wala siyang napili. Ibig bang sabihin nito. He wants me.

“Does this mean you want me?”

“Well, you’re not that bad at all. I can say . . . pwede na. But don’t feel so special; I used to do that to every man I’ve talked with.” Nagulat ako dahil lumabas pala sa bibig ko ang tanong na iyon. Pero mas nagulat ako nang magsalita siya ng tagalog. May accent kasi ang pagkasalita niya n’yon. At parang ang sexy niya pakinggan. Gusto ko na talagang ihampas sa dingding ang ulo ko dahil sa mga naiisip ko.

“If you don’t want it, then you can leave. The door is very wide and always open for you, anytime you want to leave,” he gestured with his hand toward the door where I came in.

Tiningnan ko ulit ang kontrata sa harapan ko. Sa kontratang ito nakasalalay ang pangpaopera ni mama. Sa pamamagitan nito ay madudugtungan ang buhay ni mama. This is my last resort.

“If you want it, here’s the pen,” he said as he slid the pen.

Kinuha ko ang ballpen at hinanap ko sa last page kung ako dapat pumirma. Nang nakita ko ang pangalan ko doon ay nagsimula nang manginig ang kamay ko. Hindi ko maipirmi ang kamay ko dahil sa panginginig no’n.

I gasped when there was a warm hand that landed on the back of my palm. Nakita ko ang malakas na kamay ni Lorcan doon.

“It’s okay if you don’t want to, Mr. Perkin. I will not sue you for not signing it,” he said in a monotonous voice.

“Hindi, Sir, kailangan ko ’to para sa mama ko.” Pagpapakatotoo ko sa kanya.

Kinuha niya ang kamay roon sa ibabaw ng kamay ko.

His eyebrow arched and his forehead furrowed. “Why? What about your mother?” he curiously asked.

“K-kailangan po ng mama ko ng kidney transplant at walang-wala po kami. Ang mama ko na lang po ang meron ako kaya gagawin ko po ang lahat para sa kanya . . . kaya n’yo po bang gumastos ng ganun . . . kailangan ko po ang pera n’yo, Sir.  ’Yan po ang habol ko rito.”

“If you sign the contract, we’ll proceed with your mother’s transplant, and we’ll have the best doctor in the country for it. However, you know the aftermath, Mr. Perkin. I don’t want you to regret it afterward. That’s why the choice will always be yours.”

Wala na akong choice pa ito na ang kailangan ko. Hindi na dapat pa ako maging mapili pa. Kaya pikit mata kong pinirmahan ang kontrata.

“Are you sure about it? Right after I sign that piece of paper, I will have it notarized, and if you bend any of the agreements, I can punish you for it,” he reaffirmed.

“Oo, sigurado na ako d’yan at dapat gawin mo rin ang parte mo,” I affirmed.

Kinuha niya ang bond paper sa akin at pinirmahan iyon.

“I will gladly do my part. Then can we seal it?”

Kumunot ang noo ko sa kanya. Tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumapit sa akin. He bends and moved his head closer to me. Kaya napasandal ako sa kinauupuan ko.

“Paano?” Kinakapos sa hininga kong tanong sa kanya. Hindi ko kasi alam kung anong klaseng selyo ang tinutukoy niya.

He smirked before cupping my face and putting his lips on mine.

Lumaki ang mata ko sa ginawa niya. Dinilaan niya ang labi ko bago siya umayos ng tindig. Hinawakan niya ang sariling labi at pinahid doon ang hinlalaki niya saka dinala ito sa loob ng bibig niya.

“I like grapes more than cherries, but I guess I like cherries now.”

CHAPTER 5

Chapter 5

Clayton’s Pov

NANGINGINIG ang tuhod kong pinilit na tumayo. Nang makatayo ay agad akong napahawak sa mesa nang mawalan ako ng balanse. Mabilis na dumalo sa akin ang waiter na nags-serve kanina sa amin ni Lorcan. Hinawakan niya ang bisig ko upang alalayan ako. Napatingin ako sa kanya at umiling, nais kong iparating sa kanya na kaya kong tumayo mag-isa. Nakasuit siya na pinaghalong itim at puting suit na may bowtie pa talaga. Napatanong tuloy ako sa sarili ko kung magkano kaya ang pasahod sa restaurant na ito.

“Are you sure you can stand on your own, sir?” pagbusisi nito sa akin habang nakahawak pa rin sa bisig ko.

Inis ko siyang tinapunan ng tingin. “Oo kaya ko. Kaya pwede ka ng umalis.” Pagkatapos kong sabihin iyon ay yumuko siya bago ako iniwan.

Umalis si Lorcan para pumunta sa banyo at gusto ko ring pumunta ng banyo. Hindi naman ako nandidiri sa paghalik sa akin ni Lorcan pero nagulat ako, nabigla dahil hindi ko inaakala na ang kauna-unahang halik ko ay mapupunta sa lalaki. Buong buhay ko pinapanaginip ko na nasa babaeng gusto ko mapupunta ang unang halik ko. Hindi naman sa importante ang unang maging halik ko. Ang hindi ko lang inaasahan ay sa lalaki iyon mapupunta.

Nang makabawi na ako sa gulat at panginginig sa tuhod ko ay lumakad ako papunta sa banyo. Akmang pipihitin ko na ang busol nang bumukas iyon at iniluwa ang preskong-presko na si Lorcan na ngayon ay siyang nagmamay-ari na sa akin. Sa kontratang pinirmahan ko kanina ay parang binenta ko na rin ang buhay at kaluluwa ko sa kanya.

Hindi man lang siya nagulat nang makita niya ako. Tapos ako ay halos gusto ng tumakbo paalis.

“Move faster, Mr. Perkin, because I have something to tell you.” payak niyang saad. Tanging tango lang ang naisagot ko sa kanya.

Umigting ang panga nito at saka iniwan.

Tiningnan ko ang papalayong likod ni Lorcan. Iling akong pumasok sa banyo. Kung umasta siya ay parang wala lang sa kanya ang nangyari kanina. Samantalang ako ay masyadong maraming iniisip. Totoo nga siguro ang sinabi niya na gusto lang niyang mag-explore. At nagkataon na ito ang gusto niyang i-explore. Siguro ay hindi ko na rin lang isipin iyong ginawa niyang paghalik sa akin, pinasok kong ito, eh. Alam ko na may mas lala pa dito. At kinakabahan na ako para sa sarili.

Kagaya ng sinabi ni Lorcan ay binilisan ko ang parang uud kong kilos. Pagkatapos kong magbanyo ay naghuhugas ako ng kamay. Napatingin ako sa repleksiyon ko sa salamin na nasa harap ko. Wala sa sariling napahawak ako sa labi ko kung saan dumapo ang labi kanina ni Lorcan. Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa rin ang labi niya. Malambot at may pagkamatigas. Mabango at . . . parang may tamis.

Ipinikit ko ang aking mata dahil na naman sa pumasok sa utak ko.

Pagkabalik ko ay nakita kong may kausap si Lorcan sa telepono niya. Nang makita niya akong papalapit ay tinapos niya iyong tawag.

“So, let me get this straight, Mr. Perkin. I want this contract to be private, just between you and me,” Pahayag niya saka tinapunan ng isang tingin ang envelope sa mesa.

“H-hindi ko ba pwedeng sabihin ’yan . . . kahit kay Jer-Jason lang.”

“Jason is a trustworthy employee of mine, so okay, you can, but don’t reveal what’s inside the contract,” paalala nito sa akin.

Dalawang beses na tango ang binigay ko sa kanya. Tumikhim ako bago binuka ang bibig ko. “K-kailan masisimulan ang kidney transplant ng mama ko, sir?” Tanong ko sa kanya.

Sumandal siya sa silyang kinauupuan at pinagkrus niya ang braso sa harap ng kanyang dibdib. “I have already called my secretary to look for a reliable person who is willing to be your mother’s donor. Tomorrow, we’ll transfer your mother to a private hospital, specifically to LCL main hospital, and I will ask our family doctor to oversee her while waiting for a donor.” Sagot niya sa akin. Napatango-tango habang nakikinig sa sagot niya. “And don’t call me sir, just call me by my name.”

Muli akong tumango sa kanya.

“Mabuti naman.” Bulong ko sa sarili ko. “P-pwede na ba akong umuwi?”

Habang nakasandal siya ay tumaas ang kilay niya sa akin. “You will not go to your house anymore,” simpleng sagot niya sa akin.

Tumaas ang dalawang kilay ko dahil sa pagtataka. “Huh? Anong—”

“From now on, you will be staying in my house,” putol niya sa akin.

“Paano kung ayaw ko? Bakit hindi pwedeng sa bahay namin na lang ako tumira?” reklamo ko.

“Seriously, Perkin, are you expecting me to let you do that? What if I want you to f*ck in the middle of the night? Dawn? Morning? Noon? Evening? Do you expect me to restrain myself?” sarkastikong pahayag niya.

“A-ano kasi . . . ano,” hindi ako makahanap ng maaaring isagot ko sa kanya.

“It’s part of the contract, Perkin.”

Gusto kong sabihin sa kanya na hindi Perkin ang pangalan ko. Napansin ko kasi na panay ang tawag niya sa akin na Perkin.

“H-hindi ba pwedeng umuwi ako k-kahit ngayon lang at gusto ko ring makita ang mama ko bago siya ilipat ng ospital.” Hindi ko naman alam na parte pala ng kontrata na tumira ako sa bahay niya. Hindi ko rin naman kasi binasa ang kontrata at basta ko na lang iyon pinirmahan dala sa bugso ng damdamin.

Umalis siya sa pagkakasandal saka tinungkod ang siko sa mesa. Bahagya itong yumuko na parang nag-iisip. “Okay,” bumuntonghininga siya at tumingin sa akin. “I will let you go home for today. Tomorrow, one of my personal assistants will pick you up at 1:00 PM.”

Umiling ako sa kanya ng ilang beses. “Hindi na kailangang ipakuha pa ako sabihin mo lang kung saan ka nakatira at ako na mismo ang pupunta roon bukas, pangako.” Nag-swear pa ako.

Istriktong tumaas ang kilay niya na parang hinulma talaga at makapal. “I’ll release you from your favor and this time . . . ako ang masusunod.” Tiningnan niya ako nang masinsinan. “You are now under my possession, Perkin; it only means one thing . . . that you will do what I say.”

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Para akong napapaso sa paraan ng pagtitig ng kulay berde niyang mata. “O-okay.”

Tumayo ako at bahagyang yumuko sa kanya. “Salamat at mauuna na ako.” pinal kong wika, humakbang papaalis.

Nalampasan ko na siya bago siya magsalita kusang napatigil ang mga paa ko sa paghakbang.

“Don’t thank me, because everything that I will do for you has a payment, and that payment is your service. And always remember that the contract is only between you and me.” paalala niya sa aming kontrata.

Ala-una na nang hapon nang makarating ako sa condo ni Jersey. Pagkaalis ko roon sa restaurant na hindi ko man na nalaman kung ano ang pangalan ay nagliwaliw muna ako. Dahil pakiramdam ko ay punong-puno ako sa pag-uusap namin ni Lorcan. Hindi ko aakalain na mapupunta ako sa ganitong sitwasyon. Kahapon lang ay halos mabaliw ako kakaisip kung saan ako kukuha ng pera panggamot kay mama. Tapos ito, parang umikot ng 360-degree ang buhay dahil lang sa simpleng pagpirma ko sa kontratang iyon. Sa simpleng papel na iyon. Simpleng papel pero doon nakasalalay ang buhay ko at ng mama ko.

Kung gusto ni Lorcan na makipag-s*x sa lalaki ano naman kaya ang ginagawa ng mga lalaki. Aminado ako na hindi na inosente ang mga mata at isip ko dahil nakakapanood na rin naman ako ng mga rated x na mga videos. Kaso babae sa lalaki iyon. Kaya hindi ko alam kung papaano iyon ginagawa ng lalaki sa lalaki. Ano naman kaya ang gagawin ko? Manonood na ba ako ng mga gay porn? Magbabasa na ba ako ng mga ganoong articles kung paano nila iyon ginagawa?

“Tanungin ko kaya si Jersey?” Pagkakausap ko sa aking sarili habang nakaupo sa kama ni Jersey. Nilibot ko ang mata ko sa loob ng condo nito dahil baka may mga magazine siyang ganoon pero wala naman akong mahanap. Saka kung tatanungin ko si Jersey magtatanong at magtatanong iyon kung bakit ako nakuryoso sa mga ganun, magdududa iyon.

Hinanda ko na ang bag ko na dinala ko rito kahapon dahil uuwi ako at mag-iimpake pa ako para bukas do’n na ako sa bahay ni Lorcan tutuloy. Umupo ulit ako sa kama ng matapos kong ihanda ang bag ko.

Tinawagan ko si Jersey.

“Hello? Clay?” Sagot ni Jersey sa kabilang linya. Akala ko ay di niya masasagot ang tawag ko dahil oras ng trabaho ngayon.

“Jersey, uuwi na ako.” Ani ko.

“Uh, uuwi na ka agad-agad? Kumusta naman ’yong pag-uusap niyo ng boss ko.”

Tumayo ako at pumunta sa maliit na ref ni Jersey rito sa loob ng condo niya inipit ko ang cellphone ko sa pagitan ng tenga at balikat ko bago kumuha ng malamig na tubig. Uminom ako bago siya sagutin.

“Okay, naman Jersey.” simpleng tugon ko sa kanya. “Pero bakit hindi mo naman sinabi sa akin sa lalaki pala ang boss mo.”

“Ay! Hindi mo naman tinanong sa akin kaya akala ko alam mo na.”

Nilagay ko sa sink ang basong ininuman ko.

“Hmm,” tumango ako na para bang nakikita niya ako.

“So ano na?” usisa pa niya mula sa kabilang linya.

“Ahm, ano bukas—bukas ay roon na ako sa bahay niya.” Sagot ko.

“Wow! Sabi ko na ba papasa ka, e. Siguro dahil ’yon sa lip balm na nilagay ko sa lips mo.” Tapos ay humalakhak siya.

Natahimik ako.

Napahawak tuloy ako sa labi ko at pumasok na naman sa utak ko ang mababaw na pagdampi ng labi ni Lorcan sa aking labi.

“Hoy, Clay nand’yan ka pa ba!?” Nailayo ko sa tenga ko ang telepono dahil sa lakas ng sigaw ni Jersey.

“O-oo nandito pa. Sige na Jersey may trabaho ka pa at aalis na rin ako.” Nagmamadali kong paalam.

“Hoy! Dapat mag-celebrate tayo, Clay.”

Tumingala ako. Dapat bang i-celebrate ang bagay na ’to? Para sa akin ay parang lamay ito.

“Alam mo namang wala nga akong pera sige na ba-bye na alis na ako at salamat pala sa lahat.” ani ko at pinatay na ang tawag.

Dumeretso ako sa ospital kung saan naka-confine si mama. Papasok na sana ako nang narinig ko ang masayang pag-uusap si Mama at ng attendant nurse niya.

“Hija, may boyprend ka na ba?” Rinig kong tanong ni mama sa nurse. Na himigan ko ang sigla at saya sa boses ni mama. Kahit na may sakit siya alam kong pinipilit niya lang na maging matatag at matapang.

“Si ate talaga wala pa po at naghahanap pa.” sagot naman ng nurse kay mama.

“Naku tamang-tama dahil may anak akong lalaki bagay na bagay kayo no’n kahit na walang abs iyon. Tamang-tama naman ang hubog no’n sa katawan.” Pati ako napangiti sa sinabi ni mama. Sinali niya pa talaga ang katawan kong walang abs.

“Talaga po?” Intirisadong tanong naman ng nurse kay mama. Hindi ko alam kung sinsakyan lang nito ang kadaldalan ni Mama Ellen.

“Oo hija ipapakilala kita sa anak kung dadalaw ’yon dito.”

Bumuntonghininga ako bago kumatok at pumasok. Pagpasok ko ay nakatingin sa akin si Mama at ang nurse na nag-aasikaso sa kanya.

“Anak, ikaw pala ’yan. Halika ka rito.” Kinamay ako ni Mama. Lumapit naman kaagad ako.

“Anak ito pala si Alli isa sa magandang nurse rito at kaibigan ko. At Alli ito naman ang anak ko si Clayton, ang gwapo kong anak.” Magiliw na pagpapakilala ni mama sa amin.

Unang inilahad ni Alli ang kamay niya sa akin kaya tinanggap ko iyon.

“Nice to finally meet you, gwapong anak ni ate Ellen.” Pabirong saad niya.

Napangiti ako dahil may naging kaibigan dito si Mama. Kahit papaano ay hindi siya malulungkot pero bukas din ay ililipat si mama sa ibang ospital.

“Nice to meet you rin.”

“Sige po ate, alis na ako. Chika tayo sa susunod, ah.” Pagpapaalam ni Alli kay mama tapos ay tinapik niya ang balikat ko na parang barkada o tropa kami.

“Ano anak tipo mo ba iyong si Alli?” tanong ni mama nang makaalis si Alli.

Nilapag ko ang bag ko sa maliit na sofa rito sa loob ng room. Umupo ako sa tabi ni Mama. 

“Hindi ’ma.” Deretsong sagot ko kay mama. “Parang tomboy naman po iyong si Alli.” Komento ko at dahilan upang hampasin ni mama ang balikat ko. “Ma!”

“Anong tomboy ang ganda nga no’n, e. Kaya ka siguro hindi nagkakaroon ng nobya dahil dyan sa pagiging pihikan mo.” pagsuway ni Mama sa akin.

Mahabang katahimikan ang namayani sa amin ni mama.

“Ma,” tawag ko mayamaya kay mama. “Bukas ’ma ay ililipat ka na ng ibang ospital doon sa kabilang syudad. Sa mas malaki at mas pribado na ospital.” Pagsisimula ko at nakita ko ang pagkunot ng noo ni mama sa sinabi ko.

“Naka . . . nakahanap na po ako ng pera para panggamot sa inyo—”

“Saan ka kumuha ng pera sa loob ng isang araw, Clayton?” Takang tanong ni mama na may pagkaistrikto sa tono nito.

“Ma—”

“Sinabi ko na sa’yo na ’wag kang gagawa ng ikakapahamak mo. Ayos na ako Clayton kung hanggang dito na lang ako. Wala na tayong magagawa roon. Ayaw kong pati sarili mo ay ipapasok mo sa ano mang ikakapahamak mo.” leksyon ni Mama.

Gusto kong sabihin kay mama na huli na dahil nakapirma na ako sa kontrata.

“Ma, kung may magagawa ako para sa’yo gagawin ko. Kahit ano pa ’yan dahil ayaw ko na iwan mo akong mag-isa, ’ma. Wala na nga akong papa pati ba naman ikaw iiwan mo ako.” Nagsisimula nang uminit ang mata ko dahil sa luha. Masakit sa akin na ganito si mama na para bang tanggap na niya na malapit na siyang mawala. Masakit na masakit iyon para sa akin. Siya na lang ang meron ako.

“Clayton, kaya nga ipinakilala kita ro’n kay Alli, e.”

Umiling ako kay Mama. Wala akong panahon para d’yan. “Ma, may mayaman akong kakilala na—na kaibigan ni Jersey at katrabaho niya. Papahiramin niya ako ng pera ’ma. Kaya sana po ay magpagamot kayo—h-hindi ko naman ko papahamak ang sarili ko. G-gusto pa kitang makasama ma. Kaya sana po magpagaling kayo.” Kumbinsi ko kay Mama.

“Sige, basta ipakilala mo sa akin ang taong hiniraman mo ng pera.” Naitikom ko ang bibig ko. Papayag ba si Lorcan dito? O di kaya’y humanap na lang ako ng tao na magpapanggap ng kaibigan ni Jersey. Pero patong-patong na ang pagsisinungaling ko kay mama at ayaw ko nang dagdagan pa iyon.

‘Susubukan ko na lang kausapin si Lorcan bukas.’ sabi ko sa sarili ko.

“S-sige, ’ma, k-kakausapin ko po siya bukas.”

Pagkatapos ay nagpaalam ako kay mama na mag-iimpake ako ng ilang gamit niya at mag-iimpake rin ako ng gamit ko. Hindi pa rin kumbinsido si mama sa sinabi ko sa kanya na nanghiram ako ng pera sa kaibigan ni Jersey pero umu-oo na siya. Gusto niya talagang makilala ang taong hiniraman ko ng pera.

Kinagabihan ay tumawag si Jersey at nagpakwento kung ano ang mga pinag-usapan namin ni Lorcan. Kaya ayon kinuwento ko sa kanya pero syempre filtered na ’yong mga sinabi ko. Sinabi ko rin sa kanya na dapat ay sikreto lang namin iyon lalo na kay mama. At kinuntsaba ko rin siya sa pagsisinungaling ko kay mama. Mabuti at pumayag din siya. Nagtanong pa siya na kung ano ba raw ang gagawin ko sa bahay ni Lorcan. Bakit daw kailangan pang  tumira doon.

Kagaya ng sinabi ni Lorcan ay may sumundo sa akin kinabukasan. Personal assistant niya pero driver ko ngayon. Isang maleta at isang backpack bag lang ang dala ko. ’Yong kay mama ay naihatid ko na sa ospital at pinakiusapan ko rin si Alli na kung pupwede ay siya ’yong sumama kay mama sa paglilipat. Nagulat nga siya pero sabi niya ay may private na raw na doctor ang mag-aasikaso kay mama. Hula ko ay ’yong  sinabi ni Lorcan na family doctor nila.

“Ahm, malayo po ba ang bahay ni Lorcan dito?” tanong ko sa driver na propesyonal na propesyonal ang dating habang nagmamaneho.

“Oo, Mr. Perkin si Mr. Lavoisier ay nakatira sa Marcet Village.” payak niyang sagot  at lumingon sa akin saglit.

Hindi pa ako nakakapunta sa Marcet Village pero naririnig ko na iyon dahil ’yong ibang classmates ko ay roon nakatira. At kilala rin ang Village na iyon dahil puro talaga kilala ang mga nakatira doon. Kundi mga businessman ang nakatira doon, mga kilalang artista, at politician ang nakatira sa village. Mahigpit din kasi ang security system ng Village na iyon.

“Ako nga po pala si Clayton.” Pagpapakilala ko sa kanya.

“Ako si Alfonso at ako ang kanang kamay ni Mr. Lavoisier.” Tapos ay ngumiti siya sa akin. Sa hindi ko malamang dahilan ay nagsitayuan ang balahibo ko sa paraan ng pagngiti niya.

CHAPTER 6

Chapter 6

Clayton’s Pov

“MR. Perkin, Mr. Perkin wake up. We’re here.” Nagising ako dahil sa pagtawag sa akin ni Alfonso, na kanang kamay ni Lorcan na driver ko ngayon. Ibinuka ko ang isang mata ko at napahikab. Bumangon ako mula sa pagkakahilig ko at nagflex ng buto ko. Nangalay ng leeg ko dahil sa aking tulog.

“Anong oras na po?” tanong ko kay Alfonso na nasa driver’s seat

Tumingin siya sa bisig niya bago sumagot sa akin. “3:20 PM.” Mga dalawang oras din pala ang byahe namin. Nakatulog nga ako sa sasakyan dahil sobrang tahimik ni Alfonso.

Nauna ng bumaba si Alfonso sa kotse ay nahiya pa ako dahil pinagbuksan niya pa ako ng pintuan. Nang makalabas ako ay bahagya akong yumuko sa kanya bilang galang at pasasalamat.

Hamakbang ako papunta sa compartment ng sasakyan pero napatigil ako nang magsalita si Alfonso.

“Ako na ang magdadala ng gamit mo sa loob. Just get inside.” baling niya sa akin.

Halos lumuwa ang mata ko sa nakikita ko ngayon. Sa harap ko lang naman ngayon ang bahay ni Lorcan. Aakalalain mo nga naman na ang tinutukoy na bahay ni Lorcan ay mansion naman pala! Sa labas pa nga ay nagtatayuan na ang malalaking apat na haligi na siyang entrance ng mansion na tatlong palapag. Mula sa labas ng mansion ni Lorcan ay nakikita ko ang ala renaissance period inspired na disenyo. Ang paligid naman ay mayroong mga halaman na kagaya sa mata ni Lorcan na puro berde rin ang nakikita kong mga halaman. Ang ground mga puro bermuda at tanging ang daanan lang ng sasakyan ang nakasemento. Tapos sa harap ng mansion ay may fountain na may tatlong angel na may turutot na siyang bumubuga ng tubig.

“Sir, this way.” Nagulat ako na babaeng nagsalita sa gilid ko na naka-uniforms’ maid. Medyo nakayuko siya sa akin pero kahit na hindi siya yumuko ay mas mataas ako sa kanya ng konti at ang buhok niya ay hanggang leeg.

“Oh, ah, oo.” Nauutal kong saad, ’di pa rin nakabawi sa gulat. Kung itong mansion na ’to ang tawag ni Lorcan at bahay, ano na lang kaya ang tawag niya sa bahay namin kapag nakita niya iyon? Siguro tatawagin niya iyong bahay ng aso.

Nauna ng naglakad ang maid at sumunod ako sa kanya. Hindi ko mapigilang mapalingon-lingon sa paligid ko na bagong-bago sa mata ko. Nakakamangha talaga. Mas lumabas tuloy ang pagiging ignorante ko. ’Yong dalawang mamalaki ang katawan na guard na nakatayo sa labas ng pintuan ay siyang bumukas ng napakalaking pintuan ng mansion. Woah, grabe!

Pagbukas ng pintuan ay sabay na bumuga ang bibig ko at bumilog ang mata sa nakikita ko ngayon. Sa paningin ko ay parang kumikinang ang buong paligid. Lahat ng makikita ko rito sa loob ay kulay ginto. Mula sa chandelier na kumukisap sa liwanag na siyang nagpapatingkad sa paligid. At ang sahig na pwede ka ng manalamin sa sobrang kintab. Tapos ang hagdanan sa kabilang dako ay kulay ginto rin ang railings doon. Parang pumasok ako sa imabakan ng ginto.

“Kung may langaw lang sa bahay ko. Matagal nang napasukan ang bibig mo, Perkin.” Napalingon ako sa aking likuran kung saan si Lorcan na napakagwapo sa sout niyang puting long sleeve na nakatupi sa siko niya. Nakasabit sa kamay niya ang coat niyang itim. Pero yong paraan niya sa pagsasalita ng tagalog ay sa hindi ko malamang dahilan ay ang sexy no’ng pakinggan. Parang nanunuot sa kaibuturan ng katawang lupa ko.

Napailing ako. Nababaliw na yata ako.

“L-lorcan.”

“Aren’t you tired of shaking your head.” puna nito at lumapit sa akin. “Do you like what you’re seeing?”

Tumango ako sa kanya. Sinong hindi magugustuhan ang nakikita ko ngayon?

“Jhera, call Esmeralda and Ronnie.” Pagbaling ni Lorcan sa babae na siyang sumundo sa aking sa labas. 

Yumuko si Jhera at umalis. Napatingin naman ako kay Lorcan nang magsalita ito.

“Your mother has been transferred, and the day after tomorrow will be her surgery.”

“Hmm. Salamat sa lahat, Lorcan.”

“No need to thank me. I’m just doing my part in the contract.”

Hindi ko alam kung nahihilo ba ako sa mga nakikita ko rito. Pero pagnagsasalita si Lorcan ay parang nagso-slow motion ang bibig niya sa paningin ko sa bawat buka at tikom ng bibig niya.

“Young master, pinatawag niyo raw po kami.”

Sabay kaming lumingon ni Lorcan nang may nagsalita sa likod niya..

“Oh, yes, Esmeralda.” ani ni Lorcan sa matandang babae. Walang galang din itong si Lorcan. Kita mo nang mas matanda pa sa kanya ang ginang. Humarap siya kay Aling Esmeralda.

“Esmeralda, Ronnie, this is Clayton Perkin,” tapos ay ipinakilala ni Lorcan ang kanyang kamay kay Esmeralda at sa lalaki na may katandaan na rin.

“And this is Jhera… they are the person that you need to know. If you need something, just call them,” patuloy ni Lorcan.

“Hello po,” tapos ay yumuko ako sa kanila.

Napaubo ako nang hulihin ni Lorcan ang kuwelyo ng t-shirt ko. Nilingon ko si Lorcan na may madilim na mukha na nakatingin sa akin. “Don’t bow to them. They are the ones who bow to you, not you.”

Binitawan nito ang kuwelyo ko kaya napa-ayos na ako sa aking posisyon.

“From now on, he’s going to stay here. Treat him like how you treat me, am I making myself clear?”

“Yes, young master.” Sabay-sabay nilang sabi at sabay rin ang pagyuko nila.

“Dismiss.” Maikling sabi ni Lorcan at umalis na sila.

“Mr. Lavoisier, where should I put Mr. Perkin’s stuff.” Biglang nagsalita si Alfonso sa gilid namin. Hindi ko alam kung kailan siya nakarating dyan.

“Do you already know his name?” Tanong sa akin ni Lorcan.

Tumango ako sa kanya.

Nakita ko ang paggalaw ng panga niya. “If I’m asking you, don’t answer me with a f*cking nod. If you do that again, I’ll behead you.”

I gasped for air because of what he said.

“Breathe, Perkin, I’m just kidding you.” Bulong niya sa akin. Napaatras ako at nanghina ang tuhod ko kaya napakapit ako sa dibdib niya. Mabilis niya namang naagap ang bewang ko.

Sino ba ang hindi manghihina sa sinabi niyang iyon. Hindi magandang biro ang sinabi niyang iyon. Gusto ko siyang suntukin pero natakot ako dahil baka totohanin niya ang banta niya sa akin.

Nang makabawi ako ay itinulak ko siya at saka huminga ng malalim.

“Get your stuff and follow me.” aniya gamit ang malalim at magaspang na boses.

Kinuha ko ang gamit ko at sumunod sa kanya. Napapakapit ako sa railings dahil baka madulas ako sa napakakintab niyang hagdanan.

“Double your move, Perkin.”

“Ah, oo, L-lorcan.”

Nang makarating kami sa ikalawang palapag ay may apat na pintuan doon. Tapos may hagdanan na naman papuntang third floor. Sa pinakadulong pintuan ay doon ako dinala ni Lorcan. Binuksan niya iyon at pumasok siya kaya sumunod din ako.

“This will be your room.” anunsyo ni Lorcan.

Ang kama ay nakaharap sa pintuan at sa gilid kong saan ang pinasukan naming pintuan ay nandun ang malaking flat screen na TV. May sofa rin at malaking closet na sa hula ko ay ’di makaka-one-fourth ang dala kong damit. Sa may right side ng closet ay may pintuan din doon tapos sa left naman ay may pintuan din. Nagtataka ako kung bakit ang daming pintuan dito.

Malaki ang kwarto at sa hula ko’y ang kwarto ko rito ay isang bahayan na namin ni mama.

Nilapag ko sa kama ang dala-dala kong bag at ang maleta.

“Para saan ang pintuan na ’yan? Sa banyo ba ’yan?” usisa ko sabay turo sa pintuan sa may left side ng closet.

“Hmm, okay, on the left is to our restroom, and on the right is the door connecting to my room.” Mataman niyang sagot sa akin.

“I-ibig mong sabihin na pagbukas ko sa pintuan na ’yan ay kwarto mo na tapos iisa lang ang banyo natin?!” bulaslas ko.

“D*mn it, don’t raise your voice at me! And to answer your questions, it’s yes and yes.” Manlilisik ang mata niyang nakatingin sa akin. Ang bilis naman uminit ng ulo niya!

Napakagat ako sa labi ko at napaatras hanggang sa napaupo ako sa kama sa likod ko. Anong klaseng kwarto ’to? Akala ko mayaman na siya dahil sa nakikita ko sa baba pero bakit di niya afford na magpagawa ng sariling banyo!? Bakit share pa kami?

“F*ck it.” rinig kong matigas na mura ni Lorcan kaya inangat ko ang tingin ko sa kanya pero pag-angat ng ulo ko ay sakto naman na inilipit ni Lorcan ang mukha niya sa akin. Gamit ang isang kamay niya ay kinabig niya ang leeg ko at in-angle niya ang mukha sa akin. Walang ano-ano’y bumagsak ang labi niya sa labi ko.

Hindi ko inaasahan ang ginawa niyang iyon kaya naitungkod ko ang braso ko sa kama ng muntik na akong napahiga sa kama. Sa pangalawang pagkakataon ay nakabukas ulit ang mata ko habang pikit matang kinakain ni Lorcan ang labi ko.

“D*mn it, open it.” Mura ni Lorcan sa gitna ng paghalik niya sa akin.

Akmang magsasalita ako para magtanong sa kanya kung ano ang ibig niyang sabihin na buksan nang ipasok niya ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Itinukod ni Lorcan ang libre niyang kamay para suportahan ang bigat niya. Sa panginginig ko ay tuluyan na akong napahiga sa kama. At nasa ibabaw ko na ngayon si Lorcan na patuloy sa paghalik sa akin.

Kusang pumikit ang mata ko at napakapit sa suot na long sleeve ni Lorcan. Yes, it is my second kiss, and I don’t know how to do it. I’m just mimicking what Lorcan is doing to mine. I tried to follow what he’s doing to my lips and mouth.

Hindi ko alam kung dahil ba sa pinirmahan kong kontrata kaya hindi ko magawang itulak si Lorcan at hindi rin ako nakakaramdam ng disgusto sa paghalik niya sa akin. Sa katunayan ay gusto ko nga ang ginagawa niya. Nakakagag*.

“Uhm,” napaungol ako dahil sinisipsip na ni Lorcan ang dila ko na para bang isa iyong masarap na candy. Sumipsip siya roon na parang may kung anong matamis na katas doon na gustong-gusto niya.. “L-lorcan, uhm.”

He sipped my lower lips before letting go. Pero hindi pa rin siya umaalis sa ibabaw ko.

“Don’t bite your lips again.” Hingal niyang turan habang ang labi namin ay hibla lang ang pagitan.

Umalis siya ibabaw ko saka tumalikod at naglakad papunta sa pintuan na konektado sa kwarto niya. Pinihit niya ang busol pero bago siya pumasok doon ay nagsalita siya.

“Let’s practice french kissing next time, Perkin.”

Napapikit nalang ako dahil sa sinabi ni Lorcan at sinilip ko ang bukol doon sa pagitan ng hita ko. Nakita ko na mas lumaki iyon. I was turned on.

CHAPTER 7

⚠️ SLIGHT MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 7

Clayton’s

Pov

ISANG linggo na akong nandirito sa mansion ni Lorcan pero ang huling pagkikita lang namin ay iyong araw na dumating ako rito. Pagkatapos no’ng hinalikan niya ako ay hindi ko na siya nakita at wala rin ’yong kanang kamay niya na si Alfonso.

Bumaba ako saka pumunta sa napakalaki rin na dining room dito sa mansion para mag-almusal. Minsan naiisip ko na mas mabuti pa ang bahay namin na maliit dahil pakiramdam ko ay masigla pa iyon kaysa sa marangyang mansion na ito pero wala namang kabuhay-buhay.

Halos dalawang linggo na akong hindi pumapasok sa MU dahil hindi nila ako pinapayagan. Dapat daw ay magpaalam ako kay Lorcan. Pero wala naman akong contact number ni Lorcan. Nagtanong ako sa mga maids dito pero wala rin silang contact number ni Lorcan. Nag-aalala ako dahil baka matigil na naman ako sa pag-aaral ko nito. Oo, naisip ko na tumigil sa pag-aaral dahil maghahanap ako ng trabaho para panggamot kay mama pero kung ganito man lang ang gagawin ko ay mas mabuti pang mag-aral na lang ako.

“Clay, nakahain na sa dining room pupuntahan na sana kita sa kwarto mo.” anas ni Jhera nang makasalubong ko siya pababa. Si Jhera ang naging kaibigan ko rito sa loob ng isang linggo kong pagtira sa mansyon ni Lorcan. Noong una ay nagdadalawang isip pa siya dahil baka raw masisante siya pag nalaman ni Lorcan na nakikipagkaibigan siya sa akin. Pero syempre wala naman dito si Lorcan at sabi niya rin hindi naman daw masyadong umuuwi rito si Lorcan sa mansion.

“Hmm, sige pero tapos na ba kayong kumain?” suna ko at nagpatuloy sa paglalakad papuntang dining room.

“Hindi pa pero pagkatapos mo ay saka na kami kakain ganyan kami rito, Clay.” tugon niya naman.

“Hindi ba pwedeng sabay na lang tayong kumain?” Napanguso ako.

“Hindi pwede Clay mapapagalitan tayo ni Esmeralda.” Paalala niya.

Tama siya. Isang beses ay kumakain ako ng lunch, pinilit ko si Jhera na umupo at samahan akong kumain. Pero nang nadatnan kami ni Esmeralda ay pinagalitan niya si Jhera at hindi rin ako nakaligtas sa pangangaral at galit nito. Sabi ni Jhera kaya raw masungit si Esmeralda dahil matandang dalaga raw iyon. Nagawa niya pa talagang magbiro. Tsk!

May isa pang beses na pumunta rin ako sa bakuran dito sa mansion. Nakita ko si Ronnie na nagdidilig ng mga halaman kaya tinulungan ko siya dahil naboboryu na ako sa kakahiga at panood ng TV. Hinayaan ako ni Ronnie na tumulong sa kanya at sa kasamaang palad ay nakita ako ni Esmeralda kaya ayon si Ronnie at ako ay napagalitan na naman. Si Esmeralda pala ang parang mayordoma rito sa mansion ni Lorcan. Nang napagalitan kami ni Ronnie ay nakita ko na kalmado lang si Ronnie at hinihintay lang niya na matapos si Esmeralda sa pagsasalita. Siguro ay nasanay na siya sa ugali na iyon ni Esmeralda. Naaawa ako.

Tumango ako kay Jhera at tahimik kami hanggang sa nakarating kami sa dining room.

“Clay, sana hindi mo masasamain pero kaano-ano ka ni Young Master?” Kuryosong tanong ni Jhera na nakatayo sa gilid ko. Ang tinutukoy niyang young master ay si Lorcan.

Napatigil ako sa pagsusubo dahil sa tanong niya. “K-kaibigan niya ako.” Pagsisinungaling ko kay Jhera. Iyon lang kasi ang naisip kong maaaring isagot sa kanya dahil hindi ko naman pwedeng sabihin sa kanya na ibeninta ko kay Lorcan ang katawan ko. Baka mahimatay si Jhera sa kinatatayuan niya.

Nang matapos akong kumain ay pumunta ako sa pool area na nasa loob lang din ng bahay. Sa tabi lang ng dining room. Umupo ako sa upuan doon na gawa sa rattan.

Noong nakaraang araw ay naoperahan na si mama at nagpasalamat ako dahil naging successful naman ang surgery. Nga lang kailangan lang naming hintayin kung kailangan siya magigising at inoobserbahan pa rin siya ni Dr. Ruiz, ang family doctor ni Lorcan. Bago inoperahan si mama ay nagkausap kami at hinanap niya talaga ang sinabi ko sa kanyang tao na hiniraman ko ng pera pangpa-opera sa kanya. Pero hindi ko nakausap si Lorcan tungkol doon at hindi ko rin nakita na kaya sinabi ko na lang kay mama na kapag maayos na siya ay ipapakilala ko siya kay Lorcan.

Napagitla ako nang biglang nagwala ang cellphone ko sa bulsa ng aking shorts. Kinapa ko iyon at tiningnan kung sino ang tumatawag. Nakita ko na number iyon ni Harem..

“Hello,” sagot ko sa tawag.

“Jusko! Akala ko deads ka na Clayton. Ako itong naiis-stress sa’yo, e!” Nilayo ko ang telepono sa tenga ko nang narinig ko ang matulis na boses ni Harem.

“Hmm, buhay pa ako.”

“Hoy, kailangan ka ba papasok? Naku hindi na kita kayang i-save sa mga prof natin. Ang dami mo ng absent sa ibang subjects natin pero ’yong iba hindi naman nakahalata na absent ka.” Balita niya sa akin.

Saglit akong natahimik dahil hindi ko naman talaga alam kong kailangan ako makakabalik sa pag-aaral. O makakabalik pa kaya ako? Kailangan ko pang makausap si Lorcan tungkol sa pag-aaral ko.

“H-hindi ko pa kasi alam, Harem.”

“Ano? Hindi mo alam? Bakit saan ka ba ngayon at bigla ka nalang nawala, hah!??”

Napabuntonghininga ako at sumundal sa kinauupuan kong rattan at tumingala sa maliwanag na kalangitan.

“I-inaasikaso ko lang si mama at ano naoperahan na kasi siya.” pag-amin ko sa kanya.

“Uh! Talaga mabuti naman. Saan ka pala kumuha ng pera?” Humigpit ang pagkakahawak ko sa aking telepono

Naitikom ko ang bibig ko sa tanong ni Harem. “A-ano Harem sa susunod na lang tayo mag-uusap dahil m-may  kailangan pa akong gawin. Sige ba-bye na ingat ka.”

“Hoy! hoy! Clayton? Clayton-”

Mabilis kong in-end ang tawag ni Harem ayaw ko na pati siya ay mag-alala pa sa akin. Kahit ganun ’yon ay alam ko kung paano iyon mag-alala ika nga niya baka mag-warla siya pag nalamam niya ang ginawa kong ito. Tumunog ang message ringtone ko kaya tiningnan ko kung sino at ano ’yon.

Binasa ko ang message na dumating sa cellphone ko. Kumunot ang noo ko nang unregistered ang number iyon.

From: Unknown Number ‘I’ll be home today.’

To: Unknown Number ’Sino ‘to?’

Ilang minuto ang nakalipas bago dumating ang reply.

From: Unknown Number ‘I’ve been gone for a week, and now you’ve forgotten me.’

Mas lalong lumukot ang noo ko dahil sa reply niya. Napaisip ko kung sino ang nagmamay-ari ng unregistered number na’to at biglang nagpop-up sa utak ko ang mukha ni Lorcan.

Binalik ko ang mata ko sa cellphone ko na nasa kamay ko. Possible nga siya nga ito.

To: Unknown Number ‘Sorry, baka wrong send ka.’

Reply ko na naman, kahit na may hula ako kung sino iyon.

From: Unknown Number ‘Really, Perkin, it’s me, the one who owns you.’

Dahil sa reply niya ay nakompirma ko na ngayon na si Lorcan nga ito. Siya lang naman ang tumatawag sa akin na Perkin, kahit na Clayton ang pangalan ko.

Hindi ako nagreply sa kanya at tumihaya ako at ipinikit ang mata ko upang damhin ang preskong simoy ng hangin. Hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

“Ahh, uhm . . . .” Ungol ko. Nagising ako nang may naramdaman akong humahalik at kumakagat sa leeg ko. Gising na ang diwa ko pero hindi ko pa binubuksan ang aking mga mata.

Napapahawak ako sa gilid ng kinauupuan kong rattan at bumabaluktot na ang mga daliri ko sa paa.

Gising ako pero ayaw kong pang buksan ang mata ko. Gusto ko pang maramdaman ang sensasyong pinaparating sa aking ng labi at ngipin na tumataas-baba sa leeg ko ng paulit-ulit.

“Ah-ahh . . . .” Napaawang ang bibig ko.

Naramdaman ko na dumapang ang malaki at  malambot ngunit may pagkagaspang na kamay sa loob ng tshirt ko at mahihinang mina-masahe ang tiyan ko. Parang may kung anong kuryente na dumaloy sa buong katawan ko. Tumaas pa ang kamay hanggang sa nakarating ito sa npples ko nahihina nitong pinipisil at, iniipit ang munting utng ko.

“You like it?” Pikit mata akong tumango nang marinig ko ang malalim na boses ni Lorcan.

“Give me a proper answer, Perkin. Don’t give me a f*cking nod.” May pagbabanta roon sa boses ni Lorcan.

“Ohh, o-oo g-gusto ko . . . gustong-gusto ko, Lorcan.” Umuungol kong sagot kay Lorcan. Nararamdaman ko na rin na tayong-tayo na ang matigas kong pag-aari na nakatago sa loob ng shorts ko.

“Very good! How about this?” Pagtukso pa ni Lorcan, iniwan nito ang leeg ko at walang ano-ano’y ipinasok niya ang ulo niya sa loob ng suot kong tshirt.

“Tangna . . . .” Mura ko nang maramdaman ko sa npples ko ang mainit at na bibig ni Lorcan. Dinidilaan niya ako roon,, sinisipsip, at kinakagat na nagpadagdag sa init na naramdaman ko. Hanggang sa naghahanap na rin ng atensyon ang junior ko baba.

“Perkin, hey! Perkin!” Naimulat ko ang mata ko dahil sa pailang ulit ng tawag sa akin.

Lumaki ang mata ko nang makita ko si Lorcan na nakatayo at nakakunot ang noo na nakatingin sa akin. My mouth flew open upon realizing that it was just in my dreams that Lorcan’s mouth was kissing, sipping, and nibbling me. It was only in my dreams that Lorcan was giving me pleasure.

Napabalikwas ako. Napa-ayos ako ng upo at mabilis kong tinakpan ang bukol sa gitna ng hita ko gamit ang dalawang kamay. Kinabahan ako ng todo nang makita ang bakat doon.

Tumingala ako kay Lorcan na nasa harap ko. “L-lorcan nand’yan ka na pala.” Hilaw akong akong ngumiti sa kanya pero nanatiling nakakunot ang noo niya at walang emosyon na nakatingin sa akin.

“What are you moaning and groaning just now?” Halos magsitayuan ang mga maliliit na balahibo sa katawan ko.

“Huh? W-wala.”

“I just heard you moaning my name, and you’re whimpering, too. Don’t worry, we will get there, but for now, let’s talk inside,” anunsyo niya saka ako tinalikuran.

Doon ko lang narealized na pinipigilan ko pala ang paghinga ko. Inalis ko ang kamay doon sa gitna ng hita ko at nakita kong bumabakat pa rin ang tayong-tayo kong pagkalalaki.

Nandito kami ngayon sa library ni Lorcan dahil sabi nga niya mag-uusap kami. Hindi ko naman alam kung ano ang pag-uusapan namin.

Nakakrus ang mga braso niya sa harap ng malapad niyang dibdib. Habang nakasandal siya roon sa mahabang mesa sa likod niya. Ako naman ay nakaupo sa isang sofa na nasa harap niya rin.

“I heard you wanna go to school?” Kunot-noong tanong niya.

Pinagsiklop ko ang mga kamay ko at umayos sa pagkakaupo bago nagsalita. “O-oo, ahm, ano kasi . . . wala naman akong ginagawa rito sa mansion mo. Kaya naisip ko na baka pwedeng ipagpatuloy ko ang pag-aaral ko.”

“Where and what school?”

“Sa—sa MU . . . sa Macpaulavenet University, t-third year na ako ngayon.” Pahayag ko na rin kung anong year level ako dahil alam ko ’yon din ang susunod na itatanong niya.

Nakita kong napahinga siya ng malalim bago tinanggal ang mga braso niya sa kanyang dibdib saka mahinang naglakad patungo sa akin. ’Yong paraan ng paglalakad na walang nagagawang kahit anong ingay.

Naiyuko ko ang ulo ko nang tumigil siya sa harapan ko. Yumuko ito at inilapit ang bibig sa tenga ko.

“Okay, I will let you pursue me first.” Nahihimigan ko ang panunukso at panghahamon sa malalim n’yang boses.

“Pa—paano?” Hindi ko mapigilang mautal. Humigpit ang pagkakasiklop ko sa aking mga kamay.

“Figure it out yourself.” Sagot niya sa akin bago dinilaan ang likod ng tenga ko. “I didn’t’ know that cheap soap can be this aromatic and intoxicating.” Tapos ay sumipsip siya roon.

CHAPTER 8

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 8

Clayton’s

Pov

BUONG buhay ko hindi ko kailanman natanong ang sarili ko ang tungkol sa aking kasarian. Kasi lalaki ako ’yon iyong nasa isip ko. Pero sa mga nangyayari ngayon sa buhay ko, ngayon ko lang napagtanto na pinaniniwala ko lang ang sarili ko. Sa mga nakikita ko sa kumunidad natin hindi naman talaga fully accepted ang mga LGBT. Nakikita ko kung paano sila husgahan ng mga tao kahit na wala naman silang ginagawa. People tend to belittle them because of their gender identity, and I didn’t like it.

Noon pa man talaga ay wala na akong nagugustuhang babae. As in never even once. Gusto ko lang na kasama sila, bond with them but beyond that wala na and also wala pa rin naman akong nagugustuhang lalaki. Not until now, I don’t understand up until now kung ano ba talaga ang nararamdaman ko para kay Lorcan pero kapag nasa harapan ko siya o naiisip ko siya parang may kung ano sa tiyan ko na kumakawala. I tend to think of him every now and then. Now, I am confused about my gender identity. Am I gay? Bi? I don’t know anymore.

Linggo pa nga lang ako na nandirito tapos ito na ang problema ko. Paano pa kung magtagal pa ako rito? Mababaliw na ako. Pero isa lang ang dapat kung gawin para agapan ’tong bawal na nararamdaman ko. Dapat hindi ko ito ituloy dahil alam ko na kahit na hindi sinabi ni Lorcan wala naman talaga siyang thing into guys at ayaw rin niya sa mga taong naa-attach sa kanya.

He already made it clear the first day we met. At wala rin akong balak na lagpasan iyon. Never!

Hindi ko mabilang kong ilang buntonghininga na ang ginawa ko rito sa kwarto ko. Sabi kanina ni Lorcan ay dapat i-pursue ko siya para payagan niya akong pumasok ulit sa school pero ang malaking tanong ko. PAANO? How can I pursue him?

Ipagluto ko kaya siya? Agad kong iniling ang ulo ko sa naiisip. Masarap magluto ang chef ng mansion walang-wala ang luto ko kung ganun.

Masahiin ko kaya siya? Siguro pagod iyon dahil sa trabaho niya. Naibagsak ko ang katawan ko sa kama dahil walang pumapasok na ideya sa utak ko.

Tapos biglang pumasok sa isip ko ang panaginip ko kanina. Jusko! Tanghaling tapat tapos nanaginip ako ng ganun! Ano ’yon? Namiss ko ang halik ni Lorcan? Pero sobra naman ata iyon umabot pa sa sipsipan ang nangyari. Wet dream ba iyon? Wet dream sa tanghaling tapat!

Pero, ano kaya ang pakiramdam kapag totoo na at hindi na sa panaginip? Napadapa ako sa kama at ipinadyak ko ang paa ko. Ano nang nangyayari sa akin? Sa utak ko?

Umupo ako sa kama ng may biglang kumatok sa pintuan.

“Clay, gising ka ba? Handa na ang dinner.” Boses iyon ni Jhera sa labas ng aking silid.

Inayos ko ang sarili ko bago pumunta sa pintuan at sinilip si Jhera. Tapos tumingin ako sa hallway ng second floor.

“Si Lorcan?” tanong ko kay Jhera na nakatingin sa hallway ng may pagtataka.

“Dinala ni Esmeralda ang dinner ni Young Master sa kwarto nito. May tinatapos pa raw’ng trabaho, e.”

Napatango ako kay Jhera bago lumabas at isara ang pinto. “Mabuti naman,” bulong ko pero narinig pa ni Jhera.

“Anong mabuti naman?” Kunot-noong tanong niya.

“Ah, wala-wala.” Iwinawasiwas ko ang kamay ko sa harap niya at sabay na ngumiti ng hilaw.

Pagkatapos kong kumain ay umakyat ulit ako sa kwarto at naligo para matulog pero bigo akong makatulog. Tumingin ako sa orasan sa tabi ko at nakita kong alas onse na nang gabi.

Naisipan kong puntahan si Lorcan dahil hindi talaga ako pinapatulog sa sinabi niya kanina. Gusto kong malaman kung papaano ko siya mapapapayag na bumalik ako sa school. Pinihit ko ang doorknob pero nakalock iyon. Mabubuksan lang pala iyon mula sa kwarto ni Lorcan. Well, maliban kung may susi lang ako.

Kaya lumabas ako at doon ako mismo sa pintuan niya kumatok. Doon kanina sa room ko hindi ako kumatok pero dito kakatok ako. Wala namang sumagot kaya dahan-dahan kong binuksan ang pintuan. Sa kaunting bukas ay sinilip ko ang loob.

“Come in now, Perkin.”

Napatalon naman ako nang biglang nagsalita si Lorcan sa loob. Bago ako pumasok ay huminga muna ako ng malalim. Humakbang ako papasok at isinara ang pintuan.

Lalakad na sana ako papunta sa kama niya kung saan siya nakasandal. Nang magsalita ito.

“Lock the door.” Utos niya na sinunod ko naman ng walang alinlangan. Kahit na may tanong sa isip ko kung bakit ko il-lock iyon.

Busy-busy-han siya roon sa laptop niya.

“A-ano Lorcan doon sa sinabi mo kanina.” Pagsisimula ko.

“Hmm,” he hummed but his eyes still fixed on his laptop.

Humakbang ako papalapit sa kama niya hanggang sa may paanan nito bago ako nagsalita ulit.

“Seryoso ako roon sa sinabi ko na gusto kong bumalik sa school kaya sana pumayag ka.”

“Do you hear what I said earlier.” Mataman niyang saad bago isinara ang laptop at nilagay sa side table na nasa tabi niya. May nakapatong doon na lampshade na siyang ilaw lang ng napakalaking kwarto. Hindi ko masyadong nakita kung ano ang nasa loob maliban sa kama niya, lamshade at table dahil malimit lang ang naabot ng ilaw.

“O-oo.”

“Then?”

“Pa-paano kita mapapayag.”

“You know what, Perkin? I don’t really have to wait for you to do it with me because I can have you anytime. Yet I try to give you a little hint, but you don’t get it. I paid you for it, Perkin. I want your service.”

Napahakbang ako paatras ng isang beses dahil sa sinabi niya. Kumabog ang puso ko dahil sa kaba. Alam ko naman ang pinasok ko. Naiisip ko na ito pero hindi ko alam kung paano ito gagawin. Isa pa wala akong karanasan. Wala sa babae lalo na sa lalaki.

“Chicken out?” May panunuya sa tono ng boses niya at nagpadagdag iyon sa kaba ko.

Napalunok ako.

“Hmm, are you backing out now that your mother has received her surgery and transplant?” Hindi ko mahinuha kung ano ang pinaparating ni Lorcan.

Tumayo siya at naglakad papunta sa direkyon ko. Gusto kong aminin sa kanya na tama siya. Na natatakot ako at wala akong kaalam-alam dito.

Napaigtad ako nang pinadaanan niya ang daliri niya ang braso ko. Naghahabol ako ng hininga kahit wala pa naman siyang ginagawa.

“L-lorcan.” Halata sa boses ko ang panginginig.

“Hmm,” Tapos ay inilapit niya ang labi niya sa leeg ko.

Mas lalo akong nanigas sa kinatatayuan ko.

“I’m sorry . . . I’m sorry Lorcan pero—pero wala akong alam. Wala akong karanasan sa ganito.” Pag-amin ko sa kanya.

Nakarinig ako ng isang halakhak niya pero wala namang nakakatawa. Lumayo ito ng konti.

“I know that, Perkin. I investigated you when I was away. I know that very well. And besides, if you’re not clean, you are not in my house right now.”

“Ganun na ba talaga kalalim ang nalaman niya tungkol sa akin na pati ang s*x life ko ay alam niya.”

“So, for now, I’ll f*ck you, and the next time, it should be you who will fill me in. Hmm?”

Kahit na labag sa kalooban ko ay tumango ako. Pinasok ko ito at paninindigan ko ito.

“Now, strip.” Utos niya na nagpanganga sa akin.

“Huh?”

“I told you. I don’t like repeating myself.”

Sa kabila ng pangangatal na nararamdaman ko sa katawan ko ay nagawa ko pa ring maghubad sa harap niya ng mabagal. Isa-isa kong hinubad ang damit ko.

Ni hindi ko nga siya matingnan sa harap ko habang pinapanood niya akong isa-isang bumanagsak sa sahig ang damit ko.

Hindi ko na nahubad ang natitirang saplot ko sa kawatan, ang brief ko. Nang biglang hawakan ni Lorcan ang mukha ko at inangat. Inilapat niya ang sariling labi sa sakin.

Hindi naman ito ang unang pagkakataon na mahalikan niya ako pero may kakaiba sa halik. Nararamdaman kong parang uhaw na uhaw siya ngayon. Naibuka ko ang bibig ko nang tinutudyo iyon ng dila niya. Nadala ko ang kamay ko sa magkabilang braso niya.

Lumipat ang kamay niya panga ko at inangat ito na para bang sa paraan na ’yon ay mas mahahalikan niya ako at mas mapapalalim pa ang halik niya.

“Uhmm.” Sabay naming ungol. Pinipilit kong sabayan siya sa bawat galaw nito.

’Yong malaya niyang kamay ay dumadaos-dus sa tiyan ko pababa sa pagkalalaki ko na unti-unting tumitigas. Nang makarating ang kamay niya roon ay napakapit ako sa braso niya ng mahigpit.

“Ohhhh.” Halinghing ko nang dumapo ang mainit niya palad doon. Naririnig ko naman ang aircon pero pakiramdam ko ay ang init-init tapos dumagdag pa ang kamay niya.

Tinulak niya ako sa kama tapos ay may kinuha niya doon sa drawer ng table niya kung saan niya nilagay ang laptop niya kanina.

Tapos ay tinapon niya iyon sa tabi ko. Saka ko pa nakita ng maayos ang condom at ang lubricant. Hindi na ako inosente kung ano iyon dahil minsan ko na ring nakita iyon sa bag ni Jersey.

Tapos no’n ay pumaibabaw sa akin si Lorcan. Bumalik siya paghalik sa akin. Pinaghiwaly niya ang hita ko at lumuhod siya doon. Tinungkod ko ang braso ko sa kama para makita ang ginagawa niya.

Kumuha siya ng lubricant gamit ang daliri niya. Hinawi niya ang konting tela ng brief ko. At walang pahintulot na ipinasok ang isang daliri doon sa anus ko.

“Ah!” Napaigik ako at kumapit sa kobre ng kama niya.

Nilalabas-pasok niya ang daliri doon. Ilang sandali pa ay dalawang daliri na niya ang pinasok doon.

Nawawalan na ako ng lakas kaya napahiga nalang ako sa kama at umuungol. Napapakagat labi ako. Nagugustuhan iyon ng katawan ko. Nagugustuhan ko ang ginawa ni Lorcan.

“Dmn it, Perkin stay fcking still.” hapong untag niya at dinakma ang n*pple ko. Ang daliri niya naman ay nando’n pa rin sa loob ko at parang ini-s-stretch niya ako roon.

“M-masakit, Lorcan.” ungol kong angal.

“Stay still and try to relax.”

Sinasabayan niya pa iyon ng deep breathe in and out. Kaya noong nasanay na ako roon sa daliri niya ay ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko. “Kneel, Perkin, and hands on the bed.”

Kanina ay hindi pa tuluyang nahuhubad ang brief ko pero nangmakatuwad na ako ay walang habas niya itong hinubad. 

Saglit akong lumingon sa kanya at nakita kung sinuot niya ang condom. Napalunok ako ng ’di oras nang makita ko ang pagkalalaki niya na mahaba, malaki at tayong-tayo.

“L-Lorcan kakasya ba ’yan?” ’Di ko mapigilang itanong sa kanya.

Tumaas ang gilid ng labi niya sa akin.

“Don’t worry, I already stretched you enough. Just relax so that I can enter you, and you won’t get hurt so much.”

Muli akong napalunok. Hurt so much. So masakit talaga iyon. Nararamdaman ko na basang basa ako doon dahil sa lubricant.

Nang ikiskis niya sa gilid ng anus ko ang kanya ay napa-awang ang labi ko at sabay na napaungol sa dalang sensasyon no’n. “Ahhhhh . . . .”

Nakagat ko ang kobre ng kama upang pigilan ang ungol ko nang nagsimula na siyang maglabas-masok doon. Sa una ay dahan-dahan iyon hanggang sa naging marahas na. Naririnig ko ang paggitgit ng kama sa bawat bayu niya.

“Ughhh, L-lorcan.”

“Dmn it! You’re so fcking tight . . . d*mn ass.” Halinghing ni Lorcan.

Hindi ko mapigilang tagpuin ang bawat bayu niya sa akin. Kahit na hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko o hindi. Parang may sariling utak iyon at sumasabay sa bawat galaw ni Lorcan. Pinaghalong sakit at sarap ang nararamdaman ko.

Hindi ko alam na ganito pala ang feeling. Habang nakahawak sa waist ko ang isang kamay ni Lorcan ang isang kamay niya naman ay dumapo roon sa pagkalalaki ko.

“Lorcan . . . h-hindi ko na kaya p-parang n-naiihi ako.” Parang may kung ano na gustong lumabas sa akin. Gusto ko iyong pigilan dahil baka magalit si Lorcan.

“Let it out, Perkin. Come, Perkin . . . come.”

Nang magising ako kinabukasan ay mataas na ang araw. Agad akong bumangon sa kama ko pero napahawak ako sa balakang ko nang makaramdam ako ng sakit sa p’wet at sa bewang ko. Saka lang bumuhos sa akin ang lahat nang nangyari kagabi sa kwarto ni Lorcan. Kaso papaano ako napadpad sa kwarto ko? Nakalakad pa pala ako kagabi? Hindi ko na maalala kung papaano ako nakarating sa kwarto ko.

Tumunog ang tiyan ko, hudyat na nagugutom na ako.

Nakahawak sa balakang ang isang kamay ko at paika-ikang lumabas ng silid. Naisip ko na mamaya na ako maliligo. Dahil kumukulo na ang tiyan ko sa gutom.

Nasa huling baitang na ako ng mahaba at magarbong hagdanan ng mansyon nang mapatigil ako sa pagbaba ko.

Sa salas ay nakita ko ang mga panauhin ni Lorcan na puro mga makikisig na lalaki na sa hula ko ay may iba’t-ibang lahi.

“Oh, sh*t,” mura ng isang lalaki na may pagkasingkit.

Dahil sa mura niya lahat sila napalingon sa akin at kasama na roon si Lorcan na pormal na nakaupo. Para bang may pinag-uusapan sila pero natigil sila dahil sa mura ng lalaking singkit nang makita ako.

Silang lahat ay sabay na tumingin sa akin mula paa hanggang paakyat sa ulo ko. Laglag ang panga sila maliban kay Lorcan na parang wala lang at sumipsip lang sa kape niya.

Napatingin ako sa sarili ko dahil sa uri ng tingin nila sa akin. Gusto ko na sa oras na ’yon ay bumiyak ang magarbong hagdanan ng mansyon at saka ako lamunin dahil sa hiya.

Ngayon ko lang nakita ang sarili ko nang maayos. Ni hindi rin naman kasi ako humarap sa salamin bago ako lumabas sa kwarto. Dahil na rin siguro sa gutom. Nakasuot lang naman ako ngayon ng itim na tshirt na hindi ko alam kung kanino. Hanggang sa gitnang hita ko lang iyon at natatakpan ang boxer na suot ko. Boxer o brief lang ba?

Agad akong tumalikod at nagkanda-uga-uga sa pag-agyat pabalik sa taas. Hawak-hawak ko pa ang bewang ko dahil masakit pa iyon dahil nangyari kagabi. Nawala ang gutom na naramdaman ko kanina at napalitan ng hiya.

Bakit kailangan pang makita ako ng apat na lalaking iyon!?

CHAPTER 9

Chapter 9

Clayton’s Pov

NANG makapasok ako sa kwartong tinutuluyan ko rito ay napasandal ako sa pinto na naghahabong sa hininga. Mariin akong napapikit sa hiya. Naiisip ko palang ang mga mukha ng mga bisita ni Lorcan nang makita nila ako ay nanghihina na ako. Hindi ko kasi mabasa ang mga ekspresyon nila at saka . . . jusko sa ganitong ayos pa ako. Ano na lang kaya ang iniisip nila?

Mabilis akong kumuha ng tuwalya saka pumasok sa CR at maligo. Kahit sa pagmamadali ko ay nakahawak pa rin sa bewang ko ang isa kong kamay dahil masakit talaga. Hindi ko alam kong ilang beses ipinasok ni Lorcan ang batuta niya sa akin.

Habang nagsisipilyo ako sa harap ng malaking salamin na animo’y wala talagang bakas ng dumi o alikabok ay bigla na lang pumasok sa isip ko ang nangyari kagabi. Kagabi ay hindi naman iyon ang ipinasok ko sa kwarto ni Lorcan. Gusto ko lang magpaalam sa kanya na ipagpapatuloy ko ang pag-aaral ko pero nauwi kami sa ganun. Kaso ikaw nga niya na iyon ang papel ko rito ngayon sa bahay niya.

Nagmumog ako saka napatingin natulala ulit sa harap ng malaking salamin. Sa lahat-lahat ng nangyari kagabi ay bakit ’di ako nakaramdam ng pandidiri sa katawan ko? Sa sarili ko? Hindi ko alam kung bakit sa kabila ng nangyari ay parang wala lang sa sarili ko iyong nangyari kagabi. Nagustuhan ko pa nga. ’Di kaya’y dahil wala akong karanasan kaya nagustuhan ko iyon? Alam ko sa sarili ko hindi ako bakla. At kahit kailan hindi rin ako nagkagusto sa mga lalaki. Pero bakit ganito? Noon at hanggang ngayon may mga lalaki na lumalapit sa akin at nagpapahiwatig sa akin pero hindi ko iyon pinapansin at hindi ko iyon iniisip kasi nga hindi ko iyon gusto at wala rin akong balak magkagusto sa isang lalaki. Pero, bakit nang si Lorcan ay iba na? Bakit ganito? Bakit noong wala siya rito hinahanap ko siya? Bakit pag nand’yan siya gusto ko? Bakit parang exception si Lorcan?

Lumabas ako sa CR na nakatapis lang ang tuwalya sa baywang ko. Kumukuha ako ng masusuot nang may kumatok sa pintuan na sinundan ng boses ni Jhera.

“Clay, pinapababa ka na ni Young Master. Kakain na raw.”

“J-jhera, hintayin mo ako!” sigaw ko.

“Sige!” tugon naman nito.

Paglabas ko ay nakita ko si Jhera sa gilid ng pintuan. Nang makita niya ako ay ngumiti siya sa akin at sinuklian ko rin siya ng ngiti.

“Jhera, wala na ba sa living area ang mga bisita ni Lorcan?” Usisa ko sa kanya nang nasa hagdanan na kami, pababa.

Nahihiya pa rin talaga ako dahil sa nangyari kanina.

“Wala na, Clay,” sagot niya naman saka tumingin sa akin. “Clay may napansin ako sa iyo.”

Kinunutan ko siya ng noo. “Noong unang dumating ka rito aminado na ako na gwapo ka. Pero ngayon parang gumwapo ka lalo.”

Malutong akong tumawa ako kay Jhera saka napailing dahil sa sinabi niya.

“Anong gwapo pinagsasabi mo?” ani ko pero aminado akong uminit ang pisngi ko roon sa compliment niya.

“Oh, bakit totoo naman ah. Gwapo ka talaga. Sa katunayan nga ay crush kita.” Bigal nitong amin.

“Huh?” sambit ko sa gulat ko dahil sa ipinagtapat ni Jhera sa akin.

Tumawa lang siya sa naging reaksyon ko at nagpatuloy sa paglalakad. Sa lahat ng tao rito sa mansion ni Lorcan ay si Jhera lang talaga ang nakakusap ko nang walang alinlangan at masasabi kong siya lang iyong malapit sa akin at pinapansin ako ng natural . . . tumingin na parang normal lang. Iyong iba kasi ay iba kong makatingin sa akin. Dahil . . . sa tingin ko ay alam nila kung bakit ako nandirito. Duda ko ay nandidiri ang mga iyon sa akin.

Napalunok ako habang tinitingnan si Jhera sa tabi ko. Patungo kaming dining room. Paano kung malaman niya na ang crush niya ay bininta ang katawan sa isang lalaki. Na bumaba ako ng ganito dahil sa pera.

Si Harem, si Jersey, si ate Kris, ano kaya ang maging reaksyon nila kapag nalaman nila ito. Lalayuan ba nila ako? Ikakahiya ba nila ako? Magagalit ba sila? Si mama? Kusang nanghina ang katawan ko nang pumasok sa isip ko si mama.

’I’m so sorry, ma. Sana mapatawad ninyo ako sa naging desisyon ko, ‘ma.’

Hindi ko namalayan na nakarating na pala kami sa hamb  ng dining room. Bumalik lang ako sa ulirat ko nang marinig ko ang mga tikhim. Bumilog ang mata ko dahil sa nakikita ko. Bakit nandirito pa ang mga ’to. Akala ko umalis na ang mga bisita ni Lorcan? Bakit sinabi ni Jhera kanina na wala na sila?

Binalingan ko si Jhera na may gulat sa mukha.

“Jhera, akala ko wala na sila rito.” Bulong ko kay Jhera sa tabi ko. Hindi pa kasi kami tuluyang pumasok, nandito pa lang kami sa bakuna papasok sa dining room.

“Clay, ang tanong mo kanina ay wala na ba sila sa living area. Kaya, oo, wala na sila roon kasi nandito na sila sa dining room.” sagot ni Jhera na parang ang tanga ko. Na parang kasalanan ko pa. Hindi talaga ako naniniwala dito na crush ako nito.

Ang kaninang naramdaman kong panghihina ay mabilis na napalitan ng kaba at panginginig sa kamay at tuhod.

Napaatras ako ng isang hakbang at akmang tatalikod na ako sa kanila nang magsalita sila.

“Preevyet!” Sabay nilang saad maliban kay Lorcan na seryosong nakatingin sa akin.

Hindi ko maintindihan ang sinabi ng apat na lalaking may iba’t ibang lahi yata. Sa kabila no’n ay nagawa ko pang ngumiti sa kanila. Napakagat ako sa aking ibabang labi. 

“Take a seat, Perkin. You’re too slow. D*mn, I’m famished,” ang anas ni Lorcan.

Umiling ang mga lalaki na kasama niya, pero maliban sa lalaking kulay cognac ang mata, para bang sanay na siya.

“Ano . . . m-mauna na kayo, Lorcan. Susunod na lang ako pagkatapos ninyo,” nauutal kong wika.

“You will take a seat or you won’t be eating the whole d*mn day,” banta niya sa akin.

Napabuntonghininga ako at walang nagawa kundi ang sundin ito.

Kinakabahan akong humakbang papasok ng dining room. Sinara ni Jhera ang pintuan. Kaya kaming anim na lang ang naiwan dito. Hinanap ko kung saan ako pupwedeng umupo pero ang tanging upuan lang na natira ay sa gilid ni Lorcan.

Hindi naman ito ang unang beses na makapasok dito pero alam ko namang marami ang mga upuan dito. More than ten nga pero bakit ngayon anim lang? Mahaba kasi ang mesa na kasya sa twelve katao.

Yumuko ako at lumapit doon sa bakanteng upuan at umupo.

“You’re Clayton Perkin?” tanong sa akin no’ng lalaking nasa tabi ko.

Tumingin ako sa kanya at ngumiti saka tumango.

“I’m Colt, Colt Pauling.”

“Clayton pero pwede mo akong tawaging Clay.” saad ko naman sa kanya.

Bumaling si Colt sa mga kasama namin sa dining table.

“That,” turo ni Colt sa lalaking kulay cognac ang mata na nasa kabilang gilid ni Lorcan na literal na nasa harap ko na seryoso ang mukha. “That is Raphael Marcet.” Si Raphael ay parang si Lorcan lang na parang di naturuan noong pagkabata nila kung papaano ngumiti.

Ang ngiti ko kay Raphael ay na-deadma lang. Hindi ko ito magiging katropa. Maybe si Colt lang.

“That is Desmond Bunsen.” Turo naman ni Colt sa lalaking nasa tabi ni Raphael na nakangisi lang pero iba ang pakiramdam ko sa ngisi niya.

“And of course, Laszlo Mcgregor, the royal boy.” May biro pang pakilala ni Colt pero umangat lang ang gilid ng labi ni Lazslo saka umiling. Ito ’yong lalaki kanina. Parang inaantok ang mga mata nitong may pagkasingkit.

“Hello sa inyo tawagin niyo nalang akong Clay.” Nakangiting pakilala ko sa kanila sa kabila ng kaba at hiya. Mukha pa lang alam ko ng mayayaman ang mga ’to.

“Pshh, why is Lorcan calling you, Perkin, then?” Ismid na tanong naman Colt.

Napatingin tuloy ako kay Lorcan na nagugutom na.

“D*mn it, Colt. Can we eat now? Because I’m really hungry.”

Kanina pa talaga itong si Lorcan mura nang mura sa harap ng pagkain. Wala ba itong table manner.

“Stop that Colt. And please, Lorcan, stop cursing in front of the food.” saad ni Raphael.

Tahimik kaming lahat habang kumakain. Walang ni isa na nagsalita. Para tuloy’ng hindi ako nabubusog sa kinakain ko. Parang hindi ko na rin nalalasahan ang mga masasarap na pagkain sa harap ko dahil sa presensya nila.

“I heard from Lorcan, Clay that you wanna go back to your school?” Si Colt ang unang nagsalita nang matapos kaming kumain. Sa lahat ng lalaki talaga rito sa tingin ko, ang mabait at approachable na tao ay si Colt lang.

Sumilip ako kay Lorcan bago sinagot si Colt.

“Oo, kung papayagan ako,” pagpaparinig ko kay Lorcan.

“Really? Of course, it’s your right to go to school even if . . . .” Tumigil si Colt saglit parang may naalala.  Umiling ito. “You can go to school on monday. And you go to MU, right?”

Tumango ako sa kanya. Wala ng naging imik si Lorcan doon. Mabuti’t ’di umipal kay Colt.

“Better.” Narinig wika ni Colt.

Gaya no’ng sinabi ni Colt ay pagka-Monday rin ay pumasok na ako sa MU. Nahiya pa ako dahil hinatid pa talaga ako sa school ng isang driver ni Lorcan. Pero syempre bumaba ako sa ’di kalayuan ng MU dahil baka kung ano na ang isipin ng mga nakakakilala sa akin sa school. Ang dami kong kailangang ihabol at gagawin kaya naging busy ako. Mabuti na lang at tinulungan ako ni Harem. Pero nagkaproblema ako sa isang subject ko dahil kailangan kong sumali sa isang play.

“Harem, may alam ka ba kung anong klaseng play iyon?” Nag-aalala kong tanong kay Harem nang maglunch kami sa labas ng MU.

“Based on what I hear, it’s about a guy who falls for another guy. Then, of course, you know society will judge their relationship as if it’s a big taboo. But of course, in the end sila pa rin.” Simpleng paliwanag ni Harem sa akin.

“Really, Harem? Tapos ano? Anong karakter ko d’yan?”

Padarag na binaba ni Harem ang kubyertos niya saka sumandal sa silya.

Umirap siya sa akin pero wala akong pakialam doon.

“Narinig ko sa mga gossips around sa school na tinanggal daw iyong katambal ng male lead kasi ayaw niya sa role na nakatuka sa kanya. Tapos minura ba naman ang teacher.” Kwento niya.

“Bakit ba kasi ganyan ang play na ’yan? Hindi ba ’yan maging issue sa school?“Naguguluhang tanong ko.

“Well, as we all know, MU is a truly outstanding school. It is one of the schools that support and embrace LGBTQ without reservation.” katwiran naman niya.

“Sa tingin mo . . . sa akin mapupunta ang role na iyan? ’Yong katambal sa lead male?”

“Maybe kung ’yan na lang kasi ang slot.”

“’Di pwedeng umayaw ako?”

“Pwede naman basta INC ka.”

Napapikit ako dahil sa sinabi ni Harem.

Nitong mga nakaraang araw ay palagi kaming magkasama ni Harem pero ni isang beses ay hindi man lang siya nagtanong sa akin kung bakit ako hindi pumapasok noong nakaraang linggo.

Hinihintay ko lang na tanungin niya ako. Pero wala talaga. Hindi rin naman nagbago ang pakikitungo niya sa akin. Tanging nagtataka lang ako kung bakit hindi man lang siya nagtanong sa akin.

Nang uwian ay pumunta ako sa Lattea para makapagpaalam ako ng maayos kay Ate Kris na hindi na ako papasok sa Lattea pansamntala.

“Clay, nag-alala ako sayo akala ko kung napaano ka na.  Pero bakit ayaw mo ng pumasok dito? May iba ka na bang trabaho? ’Yong mama mo ayos na ba?” Napangiti ako kay Ate Kris. Kita kong concern talaga siya sa akin.

Pagkatapos ko kasing sabihin sa kanya na aalis na ako rito ay nalungkot siya at ayaw niya akong pakawalan.

“Still recovering pa rin po si Mama, Ate at salamat sa diyos dahil naging successful naman ang transplant.”

Tumango si ate Kris. “Hmm, mabuti naman. Pero Clay, aalis ka ba talaga rito? Saan ka ngayon kukuha ng pera? Paano mo mababayaran ang pangpa-ospital ng mama mo. Alam ko maliit lang ang kinikita mo rito pero mas lalong wala kang pera kung titigil ka sa pagtatrabaho.”

Kinuha ko ang kamay ni Ate at pinisil iyon.

“Ayos lang ako Ate saka may—may trabaho na po ako . . . pansamantala. Pero kapag ayaw ko na po roon babalik ako rito kung pwede po.”

“Hay, ano ka bang bata ka syempre, oo! Tanggap na tanggap ka rito.” Naluluhang saad ni Ate Kris bago ako niyakap.

“Mag-iingat ka Clay at kumain ka rin ng magkalaman ka naman kahit konti. Alagaan mo sarili mo kung saan ka man magtatarabaho at kung nakakapagod ang trabaho mo bumalik ka rito.”

Lumabas ako sa Lattea dala ang isang bag ko na may lamang ilang damit ko noong nagtatrabaho pa ako rito. Malapit nang dumilim kaya humanap kaagad ako nang maaaring sakyan ko papunta sa Marcet Village.

Habang naghihintay ako ng masasakyan ay may biglang tumawag sa buong pangalan ko.

“Clayton Perkin!” Nagtagpo ang kilay ko nang makita ko si Colt sa ’di kalayuan. Kumaway pa siya sa akin. Kaya itinaas ko ang kamay ko sa kanya.

He motioned na papuntahin ako kung saan siya kaya lumapit ako.

“Anong ginagawa mo rito, Colt?”

Tinanggal niya ang suot niyang shades saka nilagay iyon sa bulsa ng polo na suot niya.

“Just passing by, and I saw you.”

“Hmm.” Tumango ako sa kanya.

“Going home?” Tanong niya naman.

“Oo,”

“Okay, good. Hop in. I also happen to be going to Lorcan’s not-so-humble abode,” he said with a grin.

Hindi na ako nagdalawang isip na sumakay sa sports car ni Colt. Nagulat pa ako nang kusang bumukas ang pintuan paitaas.

“Magkano ang kotse mo na ’to?” ’Di ko mapigilang magtanong habang nagsusuot ng seatbelt.

“Just millions.” Tamad niyang sagot sa akin.

Napakurap ako sa kanya. Just millions. Ilang milyon naman kaya? Ewan ko kung ano ba talaga ang mga trip nila pero mahilig silang gumastos ng milyonis para sa kanilang kapritso. Mga mayayaman nga naman.

“Anong gagawin mo sa mansion ni Lorcan, Colt?” Pagkakausap ko kay Colt habang nagmamaneho siya.

“Meeting with the boss.” kaswal niyang tugon.

“Boss?” Ako at napatingin sa kanya.

Sumulyap sa akin si Colt saka umangat ang gilid ng labi niya. “Lorcan’s our boss.”

Sa yaman niyang ito na nakakabili ng sasakyang just millions. Tapos trabahante lang pala siya ni Lorcan? Anong klaseng trabaho naman kaya iyan?

“Anong pagmi-meeting-an n’yo?” Usisa ko ulit pero sa pagkakataong ito ay seryoso na ang mukha ni Colt.  Nakita ko ang mukha niyang seryoso na nakatingin sa daan.

“Just reporting to him, and we also need to fly to Abu Dhabi for some business.”

“Aalis na naman siya?”

“Ahahaha! Why? Will you miss Lorcan?”

Napatingin ako sa daan sa tanong ni Colt. “H-hindi.” Sagot ko saka tumingin sa ibang direksyon.

CHAPTER 10

Chapter 10

Lorcan’s Pov

WHILE I was busy cleaning my 45-caliber revolver, the door opened, and Laszlo, Raphael, Desmond, and Colt came in. We were on the third floor of my house, which is where our meeting room is.

Maingay na umupo si Colt sa mahabang leather na sofa na kulay brown saka binuka ang dalawang braso. I put the gun on my table in front of me, cleaned my hands, and joined them.

Inside our meeting room, there’s my table and swivel chair. In front of my table, there’s a glass table, and beside it, there are two long leather sofas. I sat on my single chair and looked at them.

“Any news?” tanong ko sa kanila saka nag-de kwautro. I rested my arms on the arm rest.

“Bad or good? Which one do you want to hear first?” Colt answered flatly.

“Suit yourself. It really doesn’t matter which one you want to hear first.”

“Okay, sabihin mo na ang good news, Raphael.” Nginuso ni Colt si Raphael na nasa kabilang sofa.

Raphael sighed before his head turned in my direction. He always wore that cold stare of his.

“The shipping of guns in Europe went well, and Romano wants to meet you. He likes guns so much,” ani Raphael. Romano is the boss in Europe, the Mafia Boss. I have been courting Romano for a long time because of his significant influence in Europe, and I am planning on expanding my businesses there. With Romano’s help, I can easily do that.

“I already expected that, Rap. Those guns are extraordinary, and he cannot find those kinds of weapons on earth except from us.” Yes, aside from our respective businesses, we also manufacture guns, bombs, and other deadly weapons. And yes, we do sell those weapons.

“The bad news is what?” I asked instead.

Desmond leaned on the sofa before pinching the bridge of his nose. “In Abu Dhabi, my company was attacked. I lost 8,000,000 UAE dirham.”

“Is that your problem? Is that all the bad news?” Laszlo asked Colt lazily.

Desmond glared at Laszlo and Laszlo ran his fingers through his long ash hair. “I don’t really care if my company was attacked. I don’t care about the money I’ve lost. But my people—my employees, Las, I lost almost one hundred employees in the attack.”

“It was the attack by Khalid Mafia Org,” Colt injected.

I gritted my teeth as that small mafia organization tried to get on my nerves. When they ambushed my ships in the middle of the sea, I let them. Noong pinasabog nila ang tatlong warehouse ko hinayaan ko sila kasi wala namang namatay sa tauhan ko. But now, I cannot let it pass, as many innocent people have died. I may kill people without a blink of an eye, but not innocent ones. I know the pain of losing someone you love.

Desmond turned to ask me, “You don’t know about this, Lorcan?”

I raised my eyebrows. Of course, I know all of this. I’m just testing them to see if they’ll tell me the truth or not. In the world that I’m in, you cannot trust anyone. You can only count on yourself. Even though they’ve been my friends since time immemorial, they can still betray me.

I am the Mafia Boss in Asia, and many people out there, including my friends, want my position. That’s why I cannot blame them if they betray me. Desmond is the boss in West Asia, Laszlo in North Asia, Raphael in East Asia, and Colt in South Asia, while I am the Boss in Asia, and they are my underbosses.

“Hindi sinabi ni Alfonso sa’yo?” Raphael added.

Even if Alfonso, my confidante and adviser, didn’t tell me, I still know because I have men everywhere. They’re just like shadows, hiding in the dark.

“We’ll go to Abu Dhabi and finish that d*mn Khalid,” I answered instead.

I saw how they nodded their heads, agreeing with what I’ve said. Khalid Mafia was really a pain in the ass. They are just a small Mafia organization that tried to conquer Abu Dhabi, the whole UAE to be exact. Dapat tinapos ko na sila noon.

“When are we going to fly?” Raphael asked in a hurry.

“Right now,” was my reply.

“I knew this would happen, so I already readied the private plane. The pilot is only waiting for us.” This is why I like Colt; he always plans ahead.

“Ready your men, Desmond, and I guess we can finish them with only a few men. I only want one alive, the rest kill them. Am I clear?”

“Da,” they answered me in unison, speaking Russian.

Sabay na kaming lumabas galing sa meeting room na nasa third floor ng bahay. When we were on the second floor of the hallway, I saw Jhera holding and dragging Perkin somewhere. I looked at them intently.

Suddenly, someone nudged me, and I looked to see who it was. There, I saw Colt smiling at me like an idiot. His smile sent chills down my nerves.

What the hell is wrong with this man?

I saw Laszlo, Desmond, and Raphael at the back of us, discussing something about our plan.

My eyes went back to Colt, who was still grinning at me.

“What’s with that fucking look, Colt? Do you want me to grab your eyeballs?”

His stare was making me suddenly pissed.

“Hindi ka ba magpapaalam kay Clayton.” Then he pouted his lips, pointing to Perkin, who is now walking in the spacious living room of my house.

I stared at him coldly before descending to the ground floor. “Who is he for me to bid goodbye to?” I can sense Colt’s presence at my back. “Don’t you ever mention his name in front of me, Colt. I don’t like it.”

He coughed. “Sorry.”

Clayton’s Pov

Kanina pa ako nakatingin sa inakyatang hagdanan ng mga kaibigan ni Lorcan patungo sa third floor. Masasabi kong matagal na ako rito pero kahit kailan ay hindi pa ako napadpad d’yan. Gusto kong malaman kung ano ang nasa ikatlong palapag. At kung bakit hindi ito pinapaakyatan ng ibang tao. Maliban kay Alfonso at mga kaibigan ni Lorcan. Wala na akong ibang nakita na umakyat doon.

Pumunta ako sa kwarto ko upang magbihis kakarating lang kasi namin ni Colt pero seryoso ang mukha nilang apat habang binabaybay ang hagdanan. Ang Colt na nakausap ko sa sasakyan kanina at nung una naming pagkikita ay ibang-iba. Alam ko na may tinatago talaga sila at sana naman ay ’di iyon illegal o nakakasama. Sana naman ay hindi sila mga druglords. O mga serial killers.

In-arrange ko iyong dala kong damit galing sa Lattea tsaka ilang saglit pa ay nakaramdam ako ng pagkulo sa tyan ko. Lumabas ako pero napatigil na naman ako nang napatingin sa daan patungong third floor. May kung ano talaga kasi sa akin na parang gusto kong pumunta doon.

Dahan-dahan ay humakbang ako patungo sa hagdanan ng third floor lumilingon pa ako kung may nakatingin ba pero wala naman kaya dumiretso ako.

Nang ihahakbang ko na sana ang isang paa ko sa unang baitang nang may humila sa akin.

“Clayton! Anong ginagawa mo?!” Pasigaw na bulong sa akin ni Jhera.

Binitawan ni Jhera ang braso ko saka maayos akong humarap sa kanya na nakakunot ang noo.

“Curious lang ako, Jhera. Tsaka, ano bang nasa palapag na ’yan at bawal akong umakyat d’yan.”

Lumapit siya sa akin.

“Clayton, hindi lang naman ikaw ang bawal umakyat d’yan pati ako at ang ibang tao rito ay bawal d’yan.” sabi sa akin ni Jhera.

“E, si Alfonso bakit pwede siyang umakyat d’yan?” segunda kong tanong. Matagal na talaga akong naghihinala kung ano ba talaga ang meron sa third-floor ng bahay nato.

“Clayton, hindi mo naiintindihan. Si Alfonso ang kanang kamay ni Young Master, kaya natural lang ’yon. Tsaka, kaano-ano ka ba ni Young Master? Ang nakakapasok lang d’yan ay ang taong malapit sa kanya, mga taong pinagkakatiwalaan niya.”

Pakiramdam ko ay kusang tumigil sa pag-function ang utak ko dahil sa sinabi ni Jhera. Oo nga naman sino ba naman ako sa bahay na ’to? Ano ba ako sa buhay ni Lorcan? E, isang hamak na binayaran lang niya naman ako para sa libog niya sa katawan.

Alam ko naman na no’ng una pa lang ay kinklaro na sa akin ni Lorcan kung ano kami pero bakit may kirot? Bakit may sakit? Bakit masasaktan akong isipin na wala akong halaga sa buhay ni Lorcan? Unang tapak ko pa lang dito alam ko na kung ano ako rito pero ngayon, bakit naghahanap na ako nang iba? Bakit ganito? Bakit naguguluhan na ako?

Am I falling for Lorcan? Am I falling for that heartless monster na ang alam lang ay ilabas ang libog niya sa akin?

Naramdaman kong uminit ang ilalim ng mga mata ko. Nagbabadya nang tumulo ang mga luha ko. Pero bago pa man iyon mangyari ay mabilis na akong kinaladkad ni Jhera palayo sa hagdanan.

“J-jhera. Bakit mo ako hinihila?” Takang usal ko nang pababa kaming dalawa sa sala. Hila niya pa rin ako.

“Tang*na mo naman, Clayton! Hindi mo ba narinig na palabas na sila Young Master!”

Nanlaki ang mata ko. Ganun na pala ako kalutang ng ’di ko man lang narinig iyon? Gusto kong kunin ang braso ko na hawak-hawak ngayon ni Jhera at pumunta na lang sa silid ko saka magmukmok. Nawala ang gutom ko bigla.

This is not me anymore. Hindi naman ako ganito noon. ‘Noon.. no’ng hindi mo pa kilala si Lorcan.’ Bulong sa isip ko.

Hindi ko inaasahan ito. Bakit ako nakakaramdam ng ganito? Mali ito! Hindi ito pwede. Kaya nga gusto ni Lorcan na sa lalaki maglabas ng libog niya para less commitment at walang rants. Paano ito ngayon? Ano itong nararamdaman ko?

Sa pagkalutang ko ay nakarating kami sa kusina ni Jhera. Nakita ko ang seryosong mukha ni Esmeralda na nakapako sa akin. Napayuko ako sa kinauupuan kong highchair.

“Clayton!”

“Oh!” sambit ko sa gulat nang tampalin ni Jhera ang balikat ko.

“Ay!!! Kanina pa ako talak nang talak dito tapos, ikaw, hindi ka pala nakikinig sa akin!” Napalunok akong tumingin kay Jhera na naka kunot noo. “’Di bali na nga pero . . . ayos ka lang ba?” Umiling ako ng isang beses bago tumango pagkuwan. Nakita kong bumuntonghininga si Jhera sa naging akto ko. May sasabihin pa sana si Jhera nang may magsalita sa likod namin.

“Esmeralda.” Narinig ko ang malamig na boses ni Lorcan sa likod ko.

Tumingin ako kay Esmeralda na mabilis na iniwan ang ginagawa at nilapitan ang amo.

“Yes, young master.”

Wala sa oras akong napaayos ng upo at malalim na huminga, trying to calm myself.

“I’ll be gone for days, and I’ll be bringing Alfonso with me so you take care of my home.” rinig kong bilin ni Lorcan.

Hindi naman ako umaasa na magpapaalam sa akin si Lorcan. Pero, bakit umaasa ako na sa pagkakataon na ’to ay magpapaalam siya sa akin?

“Opo, young master.” Sagot ni Esmeralda.

Hanggang sa naramdaman ko na wala na ang presensya ni Lorcan sa likod ko. Bumalik na si Esmeralda sa ginagawa niya.

“Akyat muna ako sa taas.” Usal ko bago tumayo at tumakbo palabas ng kusina.

CHAPTER 11

⚠️SLIGHT MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 11

Clayton’s Pov

“MA, gumising ka na. Miss na miss na kita, ’ma. Marami akong gustong sabihin sa’yo ’ma. Marami ang nagbago sa loob lang ng isang buwan, ’ma.” ani ko habang hawak ang kamay ni Mama. Wala pa rin siyang malay na nakahiga sa hospital bed pero nagkukwento ako sa kanya. Para kasing ito ang kailangan ko ngayon. Kailangan kong mailabas itong dinadamdam ko kundi baka sumabog ito sa loob ko.

“’Ma, pati yata ang kasarian ko ay nagbago rin.” Pagpapatuloy ko. Natawa pa ako ng mapakla. “Sana magising ka na ’ma dahil marami akong gustong ikwento sa’yo. . . sana mapatawad mo ako ’ma. Sana mapatawad mo ako sa kasalanan ko sa’yo.”

Binitawan ko ang kamay ni mama saka pinunasan ang luha na lumakbay sa pisngi ko. Nitong mga nakaraang araw ay napansin kung nagiging emosyonal na ako. Siguro dahil lang ito sa pangungulila ko kay mama. Biglang pumasok sa isip ko si Lorcan.

‘Hmm, hindi ko naman namimiss ang taong iyon.’ Tanggi ng utak ko pero iba ang binubulong ng damdamin ko. Ayaw kong magpakulong sa walang kapaparoonan na nararamdaman ko dahil alam kung malaking bawal ito. Pero kung hindi ba bawal si Lorcan, ayos lang?

Simula noong pumasok ako muli sa MU ay kada uwian ko na binibisita si mama sa kadahilanang mamimiss ko siya. Pero syempre isa na rin sa dahilan ko na ayaw ko munang umuwi sa mansion ni Lorcan. Gusto ko pag-uwi ko ay matulog na lang ako at pagsapit ng umaga ay papasok agad ako sa eskwela. Hindi ako kumakain doon simula noong umalis si Lorcan na hindi ko alam kung saan o baka tama si Colt na nasa Abu Dhabi sila. Masakit kasi sa parte ko na talagang parang isa lang akong bayaran . . . na lalaki.

Kung may iba lang sana akong maisip noon na paraan siguro hindi magiging ganito ang takbo ng buhay ko. Malamang hindi ako nasasaktan ng ganito dahil sa nararamdaman ko. May parte sa akin na nagpapasalamat nga ako na hindi pa umuuwi si Lorcan dahil parang mababaliw na ako. At halos isang linggo na nga siyang wala sa mansion niya.

Para na nga akong baliw dahil pati sa panaginip ko ay nando’n si Lorcan. Puro na lang siya. Minsan napapanaginipan ko na sweet siya sa akin, na nilalambing niya ako, na naghahalikan kami. Pero paggising ko sumasampal sa akin ang mga reyalidad. Na kahit kailan hindi mangyayari ang mga panaginip ko.

Kinabukasan ay maaga akong pumunta sa paaralan dahil ngayon ang play namin. At naging totoo nga na ako ang gumanap na katambal sa male lead. Napi-pressure nga rin ako— kami na kasali sa play. Lalo na si Joseff. Si Joseff ang lead male nagaganap na kasintahan ko sa play. Napi-pressure kami dahil sabi ng teacher namin na siyang direktor din ay darating daw ang mga may-ari nitong MU. Mamayang hapon pa naman ang play pero pinapunta kami rito ng maaga dahil one last practice raw before sa real play na.

Habang umiinom ako sa aking mineral water ay lumapit si Joseff sa kinauupuan ko. “Okay ka lang?” tanong ni Joseff nang matapos kong uminom. Dala-dala niya ang sariling water jug. Umupo rin siya sa tabi ko.

“Medyo kinakabahan lang.” Totoong sagot ko. Syempre sino ba naman ang hindi kakabahan pagnalaman pupunta ang mga may ari ng paaralang ito na sila ring dahilan kung bakit ako nakapag-aral dito.

“Huaag kang kabahan dahil pati ako kinakabahan sa’yo. Nararamdaman ko ang panginginig mo kanina. At pati rin sa mata mo nakikita ko ang kaba mo.” Puna niya.

“Para namang hindi ka kinakabahan. E, pati nga naman ikaw kinakabahan din at napi-pressure.” Balik kong untag sa kanya.

Nilagay niya ang water jug sa tabi niya at humarap sa akin.

Ngumiti siya sa akin ng hindi kita ang ngipin niyang sobrang pantay at puti. Gwapo si Joseff, maputi kagaya ko, pero mas malaki ang katawan niya kumpara sa akin. Mapula rin ang labi niyang laging makintab. Hindi kagaya sa labi ko na laging tuyo. Tapos iyong buhok niyang naka-clean cut. Si Joseff ay isang third year marine student. Actually, nagkasama-sama kami ng mga iba pang estudyante rito sa play na’to. Hindi ko lang alam kung ano mga dahilan kung bakit sila bumagsak dito.

“Let’s practice sa last part ng play.” aya niya.

“Ano?” Nabaling ang buong atensyon  ko sa kanya.

Huminga siya ng malalim.

“Kanina sa practice hindi natin ’yon nagawa ng maayos kaya ulitin natin.”

Ang tinutukoy niyang part ng play ay iyong sa panghuli na hahalikan ko siya labi pero sa totoo hindi naman sa labi kundi sa gilid lang ng labi. Kailangan lang namin makuha ang tamang angle para sa paningin ng audience ay makatotohan.

“Naku h’wag na. Sinisigurado ko sa’yo kung nag-aalala para mamaya. Don’t worry aayusin ko. Dito rin nakasalalay ang grades ko.”

“No, let’s practice.” pilit niya saka kinuha ang kamay ko at nilagay iyon sa batok niya. At saka siya umusog papalapit sa akin. “If you’re not comfortable na ikaw ang mag-initiate ng kiss just say so, dahil ako ang mag-aattempt.”

Napalunok ako sa lapit ng mukha naming dalawa. Kung hindi ko lang nakasama itong si Joseff dito sa play ay matagal ko siyang pina-tumbling sa kinauupuan niya ngayon. Mabait kasi sa akin si Joseff kaya naging komportable na rin ako sa kanya.

“Hindi naman ito ang nasa script, Joseff.” saad ko habang ang kamay ay nasa batok pa rin niya.

“Kinausap ko kanina si Prof. At sinabi ko na may concern ako about sa last part ng play and then nagsuggest ako na kung hindi mo kaya ay ako na lang. And she agreed dahil baka maapektuhan ang play. Highlight pa naman iyon dahil nasa panghuli.”

Tumango ako sa kanya tsaka huminga ng malalim bago nag-act. Nilagay ko sa tabi ang mineral water ko saka nilagay ang kabilang kamay sa batok ni Joseff. At dahan-dahan ko na in-angle ang mukha ko sa kanya.

“’Yan satisfy kana.” untag ko. At kinuha ang kamay ko sa batok niya saka umatras.

Namamaos siyang tumawa sa akin.

“Yeah, pero sana mamaya ganyan ka rin. Good luck sa atin mamaya.”  anito saka tumayo at umalis.

Dahil maaga pa ay napagdesisyonan ko na pumunta sa Lattea. 9:30 pa naman at 2: 00 pm pa ang play. Habang papalabas ako ng MU ay nagring ang phone ko. Nagulat pa nga ako dahil akala ko kung sino na si Jersey lang pala. Nagulat o may hinihintay na tawag? Ang tagal ko rin palang hindi natawagan si Jersey.

Tumigil ako upang sagutin ang tawag.

“Hello.”

“Clay nasa labas ako ng MU.”

“Oh!” Awtomatik na napatingin ako sa exit na malapit lang sa kinatatayuan ko. “Sige palabas na ako.”

“Wala kang klase?”

“Excuse ako. Sige na ibaba ko na ’to.”

Pagdating ko sa labas ay nakita ko kaagad ang second hand na kotse ni Jersey. Lumapit ako sa sasakyan niya saka nito binaba ang salamin ng kotse.

“Halika pumasok ka. Ako na ang manglilibre sa’yo dahil parang wala kang balak na ilibre ako.”

Napailing ako saka umikot para sumakay sa front seat. “Buti at naparito ka,” wika ko habang sinusuot ang seatbelt.

“Oo, dahil binisita ko rin si tita Ellen sa ospital tapos naisipan ko na dumiretso na lang dito. Namiss kasi kita. Saka syempre may utang kang kwento sa akin.” saad niya bago pinaandar ang makina ng sasakyan.

“Anong utang na kwento?”

“Duhh! Isang buwan ka kayang walang balita sa akin kung ano na ang ganap sa buhay mo do’n sa bahay ng boss ko.” Napatingin ako kay Jersey habang dahan-dahan na nagmamaneho.

Tumikhim ako bago nagsalita.

“Jersey, may play ako ngayon kaya ’di ako pwedeng magtagal kung saan man tayo.” Pag-iiba ko sa usapan namin. Kinagat naman iyon ni Jersey.

“Oh, may play pala kayo? Naku naman anong oras?”

“2:30 pm ang exact na magsisimula ang play.”

Binalik ko ang tingin ko sa daan.

“Sige d’yan lang tayo sa malapit. Sayang naman at hindi ko makita, night shift ako ngayon, e.” Malungkot siyang saad.

“Naku ayos lang, Jersey.”

“Pero good luck.”

Ngumiti ako sa kanya.

Palabas ako ng sasakyan nang may tumawag na naman sa akin. Pagtingin ko sa umiilaw kong cellphone ay si Harem ang tumatawag.

“Oh, ano?” sambit ko.

“Grabe ka talaga sa akin, ’no? Clay? Bwesit na lalaki ito!”

“Ano nga?”

“Tse, nandito ako sa audi dahil akala ko nandito ka. Bwesit wala ka na pala rito! Saan ka?” Umikot ang eyeballs ko dahil kay Harem sa kabilang linya. Hindi ko man nakikita pero naiimagine ko na ang baklang nagsasalubong na ang kilay sa galit.

“Kasama ko ang kaibigan ko, si Jersey, naalala mo? Kakain kami sa labas.”

“Ay! Ang unfair saan ’yan at pupunta ako.”

Tumingin ako sa tinigilan naming restaurant saka sumagot kay Harem. Binaba ko na rin iyon pagkatapos.

“Sino ’yong tumawag?” tanong ni Jersey nang makalabas ako sa kotse niya.

“Kaibigan ko si Harem. Hahabol daw siya rito. Ayos lang ba iyon?” Balik kong tanong kay Jersey.

“Iyang . . . ’yang kaibigan mo ba-”

“Pareho kayo.”

Napa ‘that’s great’ si Jersey. Umiling na lang ako.

“Wala bang alam ’yang si Harem kung ano ang ganap sa buhay mo, Clay? Like how you get a money for tita’s transplant.”

Naistatwa ako. Oo nga pala walang alam si Harem.

“Hay! Sige next time na lang tayo mag-usap d’yan. Pero sana masabi mo rin sa kanya Clay.”

May gumapang na lungkot sa akin.

“Jersey, ikaw nga lang ang sinabihan ko dahil bawal iyon. Isa ’yan sa bawal sa kontrata.”

Napapikit si Jersey.

“Clay, sorry . . . . Patawarin mo sana ako.” Kumunot ang noo ko sa inasta ni Jersey.

“Jersey,” tawag ko sa kanya. Naluluha na kasi siya.

“I’m sorry, okay? I am really sorry.”

“J-jersey, bakit ka nagso-sorry?”

“Bas—”

“CLAYTON!”

Naputol si Jersey nang may sumigaw sa pangalan ko at sabay kaming napabaling ni Jersey kay Harem.

Lorcan’s Pov

“Thank you, Lorcan. And sorry hindi ko nabantayan ng maayos ang territory ko.” Desmond said.

“Hmm.”

Seryoso akong nakatingin sa labas ng sinasakyang private plane na pag-aari ko. I can’t help, but to grit my teeth. What’s happening to Perkin this past few days? Bakit tumawag si Esmeralda na hindi kumakain si Perkin sa pamamahay ko.

“Lorcan, when are you going to fly for Italy?” I heard Raphael asked.

I sneered.

Hindi pa nga ako nakakalapag sa lupa ng Pilipinas tapos heto na naman. It’s really nothing to me but d*mn it. That Perkin is not eating. May plano ba siyang magpakamatay? Sa liit ng katawan niya hindi malayong mangyari iyon. Halos ’di mag-sink sa utak ang tanong ni Rap dahil iba ang laman ng isip ko.

“Actually, kagabi tumawag ang adviser ni Romano, Lorcan. He asked if when are you going to Italy then I accidentally said that you’re going to Italy today. I’m . . . I’m sorry.” I heard Alfonso’s remarked.

Malakas kong tinampal ang bintanang nasa gilid ko dahil sa sinabad ni Alfonso.

“Why the h*ll did you say that, Alfonso!?” Malakas kong sigaw.

He is just my adviser and anytime I want I can replace him. Plus, he doesn’t have a right na pangunahan ako sa mga gagawin ko o mga desisyon ko.

D*mn him!

Silang lahat ay napaayos sa kani-kanilang upuan nang tumingin ako sa kanila.

“Lorcan, I knew how much you want this.” Alfonso said and everyone nodded their heads.

Fcking fck!!! What if I’ll rip those heads!

“Urgh!!! F*ck! Call that adviser of Romano and tell him na hindi ako pupunta roon. I have another important thing to do.”

“But-”

I cut him off. “You call that adviser, or I will pull a trigger to your head before you can even move your body, Alfonso!” Wala itong nagawa kundi sundin ang utos ko.

Inayos ko ang suot kong three-piece suit nang makalapag kami sa NAIA. Agad na pumarada ang isa sa limo ko at kaming lima ay sumakay roon. Si Alfonso ay may inaasikaso pa at kino-contact niya ang adviser ni Romano. Kaya sa ibang sasakyan ito sumakay.

“Lorcan, pupunta pala tayong MU.”

Tumaas ang kilay ko dahil sa sinabi ni Colt.

“Tumawag ang chairman ng school. They are inviting us at meron din siyang ire-report. Of course, pumayag ako at sinabi ko na pupunta tayo.”

D*mn it. Bakit ba palagi na lang akong pinangungunahan ng mga tauhan ko ngayon? Am I too lenient?

“Really-” Handa na sana akong sumigaw nang magsalita ulit si Colt.

The audacity of this man!

“May play at kasali si Clayton.”

“A-and?” F*ck! Did I just stammer upon hearing his name?

“Matagal na tayong hindi nakakadalaw sa school Lorcan. Just let this pass.” Laszlo interrupted.

Among us Laszlo is always the calm one, Colt was the talkative one, while Desmond only talks when it needed. Well, Desmond is the opposite of Colt. While Raphael is the cold- we are the same, actually.

“Yeah, I miss our school.” Raphael added.

“Whatever.” I spoke.

Pagdating sa MU ay agad kaming sinalubong ng chairman and the usual si Colt lang ang nagkikipag-usap sa chairman. Minsan ay sumasabad si Desmond kung meron bang dapat na i-improve pa sa paaralan. Nangumusta naman si Laszlo tungkol sa mga scholars dito.

“By the way chairman, tapos na ba ang play?” tanong ni Colt sa matandang chairman.

“Oh,” sambit nito at tumingin sa wristwatch niya. “I think, hindi pa. This way.” Then he led the way.

Nang makapasok kami sa loob ng malawak auditorium nakita ko agad si Perkin na nasa gitna ng stage kaharap ang isang lalaki. Mula rito sa aking kinatatayuan, sa tingin ko ay parang umiiyak si Perkin.

Nakaside-view silang dalawa no’ng lalaki sa stage. Niluwagan ko ang suot kong necktie ng makita kong kinuha ng lalaki ang kamay ni Perkin at dinala ito sa labi ni lalaki.

Agad na sumabog ng tili ang kaninang tahimik na mga nanonod.

“Aaaahhhhhhhhh!!” ’Di na magkamayaw sa tili ang mga tao sa loob ng auditorium.

“Woooo! CLAYTON!”

Nagtatagis ang bagang kong tiningnan si Colt sa tabi. Naibaba ni Colt ang kamay niya nang makita akong matalim siyang tinitingnan.

“Ito ba ang pinunta natin dito, Colt?” Walang emosyon kong tanong sa kanya.

Nakita kong napalunok si Colt.

“Lorcan.” Tawag ni Laszlo sa akin.

Bumaling ako sa stage nang marinig ko ang masigabong palakpakan ng mga tao. Saka ko nakita na hinalikan ng lalaki si Perkin. Hindi ko alam kong sa labi ba iyon o hindi. Pero ganoon ang nakikita ko. At saka bumagsak ang malaking tela hudyat na tapos na ang play.

“Excuse me.”

Clayton’s Pov

Sobrang saya ko dahil malapit ng matapos ang play namin.

Sa huling eksena namin ay umiiyak ako sa saya dahil sa wakas ay nagkita kaming muli ni Joseff. Sa storya kasi nagkahiwalay kaming dalawa pero sa huli kami pa rin talaga.

“Mahal na mahal kita, Rain,” saad ni Joseff sa linya niya. Rain ang pangalan ko sa storya.

Kinuha ni Joseff ang kamay ko saka ito dinala sa labi niya.

Kaya napuno sa sigaw ang buong audi.

“Woooo! CLAYTON!” Nakilala ko kung sino ’yong sumigaw at nakita ko sa peripheral vision ko si Colt at sa tabi niya ay si . . . Lorcan!

Ang saya na naramdaman ko kanina ay nawala. Ang ngiting nakapinta sa labi ko kanina ay nawala. Kahit na saglit ko lang nakita si Lorcan at malayo pa pero, ewan ko. Parang kahit sa layo namin ay nararamdaman ko ang tulis ng paningin niya.

Ni hindi na ako makagalaw sa posisyon ko. Imbes na ako ang mag-initiate ng halik kagaya ng nasa practice namin, hindi ko iyon nagawa.  Sa huli si Joseff na ang humalik sa gilid ng labi ko dahil hindi ako makagalaw.

Hanggang sa natapos ang play ay lutang ako.

“Congratulations!!!” sigaw ng Prof. namin. Masaya ang lahat maliban sa akin na nagliligpit na ng gamit ko.

“Clayton.” Napatingin ako kay Joseff na nakangiti. Isinara ko ang bag ko.

“Joseff.”

“May party dahil sa naging success ng play. Sama ka, huh.” Yaya ni Joseff sa akin.

Akmang sasagot na ako kay Joseff nang sumabad ang boses na nagpatambol sa puso ko.

“He will not go. He can have his own party.”

Lumingon ako kay Lorcan na nagtatagis ng kanyang bagang at halos patayin na niya si Joseff sa paraan ng titig niya. Bakit Lorcan? Bakit ka ganito?

“Let’s go!” Nagtatagis bagang na asik ni Lorcan saka kinuha ang palapulsuhan ko. Hinila niya ako palabas ng backstage. Mabuti na lang at naabot ko pa ang bag ko sa sobrang bilis ng pangyayari. Ni hindi ako nakapagpaalam kay Joseff na nakabuka lang ang bibig habang nakatingin sa amin ni Lorcan na papalayo.

“L-lorcan.”

“Lorcan, oi. K-kaya ko namang maglakad. ’Wag mo na akong hilahin.”

Pero para siyang walang naririnig at patuloy lang sa paghila sa akin. Hanggang sa tumigil kami sa isang room.

Pumasok siya sa room na para bang may titingnan siya tapos ay bigla niya akong tinolak papasok.  Pabagsak niyang na isinara ang pinto saka ako isinandal sa pintuan at walang ano-ano’y sinunggaban niya ako ng mapupusok na halik.

Napapangiwi ako sa tuwing kinakagat niya ang labi ko. Hindi ako humahalik sa kanya. Siya lang ang humahalik sa akin. Nakabukas ang mata ko habang hinahalikan niya ako. As much as I want to kiss him back, but his too rough.

Hindi ako mapalag naibasak ko na lang ang bag ko sa panghihina. Panghihina dahil sa pagod at hina dahil kay Lorcan. Nilagay ni Lorcan ang dalawa kong kamay sa itaas ng ulo ko.

Nalalasahan ko na ang sarili kong dugo dahil sa mga kagat ni Lorcan sa labi ko. Hindi ko alam dahil kahit ganito si Lorcan natu-turn on pa rin ako.

Isang kagat ang ginawa niya bago pakawalan ang labi ko. “Did you like that man’s kiss? Are you that horny?”

Isang beses akong umiling kay Lorcan. Pero ngumisi lang siya ng nakakainsulto sa akin.

“Wh*re.” saad niya bago ako inatake ng mga mararahas niyang halik. Hinubad niya ang tshirt ko at itinapon iyon kung saan. Inagap ko sana ang kamay niya para pigilan siya pero tiningnan niya ako na para bang sinasabi niya na binayaran niya ako para dito.  Ibinaba niya ang pantalon ko kasama ang brief ko.

“Ahh, ohh.” Napaawang ang labi ko nang hinawakan niya ang kaselanan ko at itinaas-baba niya ang kamay niya sa akin.

Napahawak ako sa balikat niya nang mas naging mabilis at mapusok ang pagtaas-baba ng kamay niya sa ari ko.

“L-lorcan, ahhh, ohhh.” Ungol ko ng kagatin niya ang tenga ko.

“Hmmm,” ungol niya.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nilabasan pero tulala ako sa loob ng madilim na room. Iniwan ako ni Lorcan. Iniwan niya ako ng walang sabi-sabi. Tumutulo ang luha ko habang inaayos ang pang-ibaba ko saka hinanap ang tshirt ko.

Ang sakit ng ganito. Para akong isang basura na pagkatapos gamitin ay iiwan lang—itatapon lang at iiwan. Kaya sa gabing iyon ay nagkalakas loob akong na hindi umuwi sa mansion ni Lorcan.

CHAPTER 12

Chapter 12

Clayton’s Pov

MEDYO madilim na nang makauwi ako sa bahay namin. Madilim ang bahay mula sa labas kung nasaan ako ngayon. Sobrang tahimik pero namiss ko ang bahay na ’to. Hindi ko alam na isang araw ay iiwan ko pala pansamantala ang bahay na kinalakihan ko.

Pumasok ako sa loob at binuhay ang ilaw sa maliit naming tanggapan saka ako pumunta sa kusina para kumuha ng tubig. Pero nang makita ko ang tubig mula sa gripo ay biglang gusto kong maligo.

Napapikit ako nang maalala ko na naman ang nangyari sa amin ni Lorcan kanina sa classroom. Hindi ko mapigilang maging emosyonal. Tao ako na may damdamin at nasasaktan din. At sa nangyari kanina ay sobra akong nasaktan. Pakiramdam ko ay katulad na ako ng mga pokpok d’yan sa tabi-tabi.

Umiling ako. Sa isang classroom pa talaga. Demonyo talaga si Lorcan.

‘Demonyo pero gusto mo naman.’ bulong ng kabilang utak ko.

Pumunta ako sa maliit kong kwarto rito sa bahay namin. Hinubad ko lahat ng damit ko at pumunta sa CR para maligo. Tabo-tabo lang naman ang paliguan namin dahil hindi naman kami mayaman at hindi rin namin afford ang shower. Kaya nang matapos kong kuskusin ang balat ko ay napaupo ako sa sahig ng CR namin na sa gilid, sa gilid ng drum.

Pinagsiklop ko ang binti ko saka ko inilagay ang baba sa tuhod ko. Umiyak ako nang umiyak, hindi ko na talaga kaya. Sobrang bigat ng dibdib ko na halos hindi na ako makahinga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala pero di ko magawa. Ang tanging nagagawa ko ang ay ang umiyak ng palihim.

Hindi ko aakalain na darating sa punto ng buhay ko na iiyak ako ng ganito. Nakakaawaan ko ang sarili ko ng ganito. Kung sana . . . kung sana mayaman lang ako—kami ni Mama. Hindi sana ako makakaranas ng ganito. Kung sana may pera lang akong pang-gamot kay mama hindi ako malalagay sa ganitong sitwasyon ng buhay ko.

Dahil sa pagod ko galing sa play namin, pagod sa nangyari sa amin ni Lorcan, at pagod sa pag-iyak ko kanina ay mabilis akong dinalaw ng antok. Ni hindi na nga nakapaghapon bago humiga sa kama ko na matigas. Nasanay na ba ako sa mansyon ni Lorcan na pati sa sarili kong kama na kinalakihan ko ay naging matigas na para sa akin?

Nakaidlip na ako nang magising ako sa malakas na katok galing sa main door ng bahay namin. Ginulo ko ang buhok ko bago bumangon. Sino naman kaya ang matinong tao na kakatok sa ganitong oras?

Bago ako lumabas sa kwarto ko para pagbuksan kung sino man ang taong iyon ay kinuha ko ang isang flower vase na nakalagay sa gilid ng maliit kong higaan.

Dahan-dahan akong pumunta sa main door habang bitbit ang flower vase. Ang tao naman sa labas ay walang tigil sa kakatok sa pintuan. Hindi ba siya aware na maaaring magising niya ang mga kapitbahay namin.

“Sino ’yan?” tanong ko pero walang sumagot. Imbes ay mas nilakasan pa nito ang pagkatok.

Sabay ng pagbukas ko sa pintuan ay ang pag-angat din ng isa kong kamay sa flower vase. Handa ko ng ibato iyon sa tao pero mabilis naman nitong nahawakan ang kamay ko para pigilan sa paghampas.

Sa lapit naming dalawa ay nasinghot ko kaagad ang kanyang panlalaki at mamahaling pabango. Bango palang ay kilala ko na kung sino ito. Pinatay ko kasi ang ilaw kanina bago ako matulog at hindi ko ito binuksan paglabas ko sa silid ko.

“Not too fast, Perkin,” anang boses ni Lorcan.

Napaatras ako pero hawak niya pa rin ang kamay ko. Kinuha niya ang vase na nasa kamay ko at basta na lang niya iyong nilapag. Hindi ko alam kung papaano niya iyon nagawa sa gitna ng dilim. Isinara niya ang pintuan sa likod niya.

“Open the light.” Utos niya pero nanatili ako sa kinatatayuan ko. Hindi na ako makagalaw.

Kung bubuksan ko ang ilaw makikita niya ako. Makikita niya ang mata kong namumugto. Paano kung magtanong siya? Anong isasagot? Tssk!!! Baka umiyak na naman ako. Or worst masabi ko pa sa kanya ang pinakaayaw niyang marinig.

“A-anong ginagawa mo rito?” Imbes na sumunod sa utos niya ay tinanong ko siya.

“Why didn’t you go home?” Sagot niyang tanong sa akin.

Napalunok ako. Winaksi ko ang kamay niyang nakahawak sa kamay ko. Napakuskos ako sa kamay ko na hinawakan niya kanina.

“Hindi ko home iyon. Sa’yo ’yon.”

“Darn it! I know that but what am I trying to say is-”

“Huwag kang mag-alala. U-uuwi rin ako roon bukas. H’wag lang ngayon,” putol ko sa kanya.

“Why not now? We’ll go to my house.” Pilit niya saka kinuha ang kamay ko pero mabilis kong nabawi ang kamay ko mula sa magaspang ngunit malambot niyang kamay.

“AYAW KO NGA SABI!” Napasigaw ko bigla. Natataranta na rin kasi ako. Bakit atat na atat siyang pauwiin ako sa mansyon niya gayong uuwi naman din ako roon bukas?

Hindi man ko man makita si Lorcan ngayon dahil sa dilim pero alam kong pati siya ay nagulat sa sigaw ko. Natigilan ito. Pati nga ako ay nagulat din sa sigaw ko. Saan ko nakuha ang lakas ng loob ko ngayon?

“D-did you just shout at me?” Hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

“A-ano . . . umuwi ka na lang kasi bukas na bukas din naman uuwi ako roon. Huwag kang mag-alala hinding-hindi kita tatakasan.”

Akala mo naman makakatakas ako sa kanya.

“What’s the difference then?”

Napapikit ako ng mariin. Bakit ang tigas ng ulo ng lalaking ito?

“Pagod ako Lorcan,” mahinang saad ko.

“I have my car outside.”

“Please naman Lorcan kahit ngayon lang dito lang muna ako. Namiss ko ang bahay namin. Matagal na akong hindi nakakauwi rito kaya pakiusap kahit ngayon lang dito muna ako.” pilit ko rito.

Mahabang katahimikan ang namayani sa pagitan naman bago ko naramdaman ang paggalaw niya at pagbukas niya sa pintuan. Pero bago pa siya makalayo ay narinig ko ang malutong niyang mura.

Nang makaalis si Lorcan ay bumalik ako sa kwarto ko pero kakaupo ko pa lang sa aking kama. May kumatok na naman. Napairap ako sa ere. Ano? Si Lorcan na naman ito? Akala ko umalis na siya. Narinig ko ang pagbuhay at pag-alis ng kotse niya. Bumalik siya?

Muli akong tumayo. Pagod na pagod talaga ako at gusto ko nang matulog.

Nagmartsa ako patungo sa pintuan saka walang habas iyong binuksan.

“ANO BA! MAGPATULOG KA-” nabitin sa ere ang sigaw ko nang makita ko si Colt na nagkamot sa batok niya. “Colt?”

“Hey! Good evening?” patanong niyang bati sa akin.

“Anong ginagawa mo rito, Colt?” tanong ko habang hawak pa rin ang busol ng pintuan. Habang si Colt ay nasa labas pa rin.

“Can I get in first?”

Niluwagan ko ang pintuan saka siya pumasok. Binuksan ko ang ilaw.

Umupo siya sa kuwayan naming sofa. Pinagmasdan ko siya kung paano niya sinuri ang sofa namin. Saka may nilapag siyang malaking paper bag sa maliit naming center table na gawa rin sa kuwayan. Hindi ko napansin kanina na may dala pala siya no’n. Siguro dahil sa antok at pagod. Ngayon ay parang nawala na ang antok ko. Tumingin ako sa wall clock namin alas onse na nang gabi.

Biglang tumunog ang tiyan ko hudyat na gutom na ako. Napahawak ako roon. Tumingin ako sa mukha ni Colt na natatawa sa akin.

“Tamang-tama may dala akong pagkain. C’mon.” anyaya niya.

“Colt, ano ba talaga ang ginagawa mo rito?” Muli kong tanong sa kanya. Hindi niya kasi ako sinasagot kanina.

“Nothing. I’m just bored you, know?” wala sa sarili niyang sabi saka nilabas ang mga laman ng malaking bulsetang dala niya.

“Halika ka do’n tayo sa kusina,” aya ko saka siya tinulungan.

“Wait, ilalalgay ko lang ang beer dito.”

“Bakit nagdala ka ng beer?” sumilip ako sa bulseta at meron ngang mga can beers doon.

“I just think you also need it.”

Tapos ay nagkibit balikat lang siya.

Pagkatapos naming kumain ay umupo kami sa sahig sa may sala. Kapwa kami nakasandal sa sofa namin. Mas komportable raw siya sa sahig kaysa sa sofa masakit daw sa p’wet niya. Binuksan niya ang isang beer saka iyon binigay sa akin. Hindi ko iyon tinanggap.

“Don’t tell me hindi ka umiinom?” Tapos ngumisi siya. “What? You’re minor?”

Umiling ako saka kinuha ang beer sa kamay niya. Nilagok ko iyon. Umasim ang mukha ko ng dumaloy ang init sa lalamunan ko.

“Hindi ka pa nakainom ng mga alcoholic drinks?”

“Hmm, ngayon pa lang.” Tinungkod ko ang aking braso sa tuhod ko. “Paano mo pala nalaman na rito ako nakatira?” tanong ko at pinakatitigan ang beer sa kamay ko.

“I have my ways of knowing it.”

Tumingin ako sa kanya na seryosong umiinom. Hindi pa ako nakakalahati sa akin pero siya ubos na ang isa. Ang lakas uminom nito.

“May problema ka ba Colt?” mayamaya ay sunod kong usisa.

Mabibigat na hininga ang pinapakawalan niya bago binuka ang bibig.

“I’m . . . I’m just guilty.” Yumuko siya.

“Guilty?”

Hindi ko maialis ang mga mata ko sa kanya.

“Hmm . . . .” tumingin siya sa akin. “Are you my friend now, Clayton?”

Kumunot ang noo ko dahil sa tanong niya. Naguguluhan ako pero tumango ako sa kanya bilang sagot ko.

“D*mn! Are you really this kind?”

Bumaling ako sa harapan namin kung saan ang ilang mga nakasabit na palamuti sa bahay. Uminom ulit  ako sa beer ko.

“Kung ako ang tatanungin, hindi ako mabait, Colt. Sinungaling pa nga ako.”

“I’m sorry, Clayton. I am really sorry. I hope you can forgive me.”

Natawa ako kay Colt.

“Lasing ka na ba Colt?”

“Tssk! I’m not. Beer can’t make me drop.”

“Sabi mo, e.” Natatawa kong untag dito.

“Dmn it.” Bumaling ako sa kanya dahil sa mura nito. “Clayton, can I get some pillow? Dmn, my butt hurts.”

Umiling ako saka tumayo para kumuha ng unan sa kwarto ko. Pagbalik ko ay ’di maipinta ang mukha ni Colt dahil masakit daw ang p’wet niya sa sahig namin. Tinapon ko sa kanya ang unan pero nagulat ako dahil kahit na hindi niya nakita ang unan na paparating mabilis niya pa rin iyong nasalo.

“Hay! Thanks, godness!”

“Pasensya ka na wala kaming foam dito. Tsaka hindi ko naman aakalain na mapapadpad ka rito. Mahirap lang kami Colt kaya magtiis ka d’yan. Ikaw ang nagdala sa sarili mo rito.” saad ko sa kanya.

Tumitig ako sa kanya pero nagulat ako nang nakatingin din pala siya sa akin. Pinandilatan niya ako.

“Yeah, I change my mind. You’re not kind na pala . . . .” Itinungkod niya ang siko niya sa sofa at tumitig sa akin.

Naiilang ako sa titig niya kaya ako na ang unang umiwas.

“Ang totoo n’yan Clayton kaya ako nandito dahil . . . dahil doon sa nangyari sa school. I don’t know what happened to you and Lorcan, but I feel responsible for it.”

Nilagok ko ’yong beer. Naubos iyon kaya kumuha ulit ako ng bago saka binuksan.

“May alam ka ba kung bakit ako nando’n sa mansyon ni Lorcan?”

Kinakabahan ako. Dahil baka kung malaman niya mag-iba ang tingin niya sa akin. Baka mandiri siya sa akin dahil pumasok ako sa ganoon dahil sa pera.

“Yeah, I know.” Matagal bago siya sumagot.

Napatingin muli ako sa kanya na ngayon ay titig na titig pa rin sa akin.

“A-alam mo?” Tumango siya. “Hindi ka nandidiri sa akin?”

“Why would I? Besides, you only did that because you need money and I salute you for your bravery Clayton. Hindi lahat kayang gawin iyon-”

“Dahil desperado na ako.” Putol ko sa kanya pero pinutol niya rin ako.

“I know that’s why nga I salute you because you’ll do all for your mother. I am also poor, Clayton.”

Sarkastiko akong tumawa sa kanya. Tang*na niya! Mahirap daw pero may sasakyan na just millions. Ako ba niloloko nito?

“Ako ba pinagloloko mo, ha, Colt. Mahirap ka na sa lagay na ’yan? Ano nalang ako? Pulubi?”

“Before, before I was also poor. My mother left me with my dad and dad found another family then I was left behind. Yeah, maybe my mother is rich but she chose to be with my poor dad. Naghiwalay rin sila kasi hindi na nakayanan ni mommy ang buhay namin. At simula noong umalis si mommy nagkada-litse na ang buhay ko. I was once a beggar on the street asking for a penny just for me to have something to eat. I was once experienced kung paano sumakit ang tiyan dahil sa gutom at walang makain. I even slept on the rough ground before.” Pagkukwento ni Colt. Natahimik ako at natulala na nakatingin lang sa kanya. Hindi ko alam na ganun pala ang pinagdaanan niya. Hindi ko alam na sa likod ng natatamasa niya ngayon ay ganun pala ang pingadaanan niya. Hindi ako makapaniwala. Paano siya nagawang iwan ng mama niya at ama niya.

“Colt. . . .”

“You can’t believe it?”

“Pero paano ka yumaman ng ganito?”

“Hayst! I’m the poorest to our clique, Clayton.”

Umirap ako sa kanya.

Inalagay ko ang beer sa sahig.

“Ewan ko kung ano ang depinisyon mo sa mahirap at mayaman, Colt. Pero papaano mo nakilala sina Lorcan?”

“I was in my teenage years that time noong una kong nakilala si Lorcan and he was on his senior year that time. Naglalakad siya noon sa street kung saan ako namumulubi nang may humablot sa pitaka niya at nagkataon na nando’n ako kaya ako ang humabol sa nagnakaw sa kanya. And when I gave him his pocket hindi niya iyon tinanggap instead he gave his pocket to me. Tapos ayon tinanong niya ako kung may mauuwian ba ako o wala. Then when I said na wala he offers me his home. Doon nagsimula ang lahat. Pinag-aral niya ako at sinama niya ako kahit saan siya. Dahil kay Lorcan at sa mga kaibigan niya kaya ako naging ganito, Clayton, kaya I’m poor. Before. Alam ko kung ano ang mahirap, Clayton.”

Hindi ko mapigilang umirap ulit dahil sa huling sinabi niya. Pero sa sinabi niya na tinulungan siya ni Lorcan ngayon ay humanga na ako sa kanya ng todo. Sa lahat ng ginawa niya sa akin kanina ay parang nawala lahat ng iyon at napalitan ng paghanga.

“Pero ba’t ang arte mo ngayon?”

Tumawa siya. Hmm, ang gwapo rin pala ng isang ’to. Mas naaninag ko pa ang tsokolate niyang mata.

Umismid siya sa akin. “Of course, that was from the past and I lived my life lavishly right now, Clayton.”

“Can I sleep here?” Muntik na akong masamid sa sariling laway.

“Hoy, Colt wala nga kaming foam dito.”

“I know, I can sleep in your bed.” He spat!

“At ako?”

“You sleep on the ground, or we can sleep together on your bed.” He offers.

“Tss!”

Kinaumagahan ay maaga akong nagising at buti na lang hindi ako natamaan ng beer kagabi. Iniwan ko si Colt na tulog na tulog pa sa kama ko. Umalis ako saglit sa bahay para bumili ng maaaring maluto ko para sa umagahan bago ako pumunta sa mansyon ni Lorcan. Syempre isinali ko na rin si Colt para agahan.

Nakapagluto na ako at mayamaya ay may narinig na akong tubig na lumalagaslas mula CR.

“Colt!” tawag ko.

“Yahh!”

“Naligo ka!”

“Yeah, I feel itchy because of your bed sheets!”

Ang arte talaga ng isang ito.

Pumunta ako sa kusina para maghanda nang may kumatok sa pintuan. Naghugas ako ng kamay bago tumungo sa pintuan.

Pagbukas ko sa pintuan ay ganun na lamang ang paglaki ng mga mata ko nang makita ko si Lorcan. Na nakaputing long sleeve siya na at nakatupi hanggang sa siko niya at sa ganoon ay kitang kita ko ang mamahalin niyang relo, naka-slocks ng itim at sapatos na itim din siya.

“Lorcan . . . .”

“Good morning-” Naputol si Lorcan nang may nagsalita sa likod ko.

“Clayton can-”

Napatingin ako kay Colt na nakaawang ang bibig. Nakatapis lang ang kulay na asul kong tuwalya sa bewang niya habang ang isang maliit na towel ay nasa ulo nito.

Binalik ko ang tingin ko kay Lorcan na ngayon ay nagtatagis na ang bagang at matalim na pinukol ng tingin si Colt na nasa likuran ko.

“What the f*ck you are doing here, Colt?” Kinalabutan ako sa paaran ng pagkabigkas no’n ni Lorcan.

CHAPTER 13

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 13

Clayton’s Pov

NAPABUNTONGHININGA na naman ako. Hindi ko na mabilang kong ilang beses na akong napabuntonghininga magmula ng maupo kami sa kuwayan na sofa rito sa bahay. Si Lorcan ay nasa tabi ko habang si Colt naman ay nasa harap naming dalawa na hindi makatingin ng deretso sa kaibigan. Si Lorcan naman ay parang lawin ang matang nakatingin kay Colt na hanggang ngayon ay nakatapis lang ng tuwalya. Ako na ang naaawa kay Colt baka sumakit ang tiyan nito.

Nag-aalala ako sa kalagayan ni Colt pero ako man ay hindi mapakali sa kinauupuan ko. Panay ang buntonghininga at hindi mapirmi ang tingin sa kahit na saang banda sa bahay namin.

“Answer me, Colt.” Mayamaya ay wika ni Lorcan na walang paring pagbabago sa boses niya. Sersoyo at malamig pa rin.

Tumingin ako kay Colt na napangiwi at ipinilig niya ang ulo.

“Can I wear some clothes first, Lorcan?”

“Answer me first. You knew better what I don’t like Colt.” Makahulugang saad ni Lorcan saka humilig sa sofa at pinagkrus ang braso sa harap ng dibdib niya.

“Ano kasi . . . .” pagsisimula ko at bumaling kay Lorcan kaso ang tingin ni Lorcan ay na kay Colt pa rin. “P-pumunta siya rito kagabi-” Hindi ko matuloy ang pagsasalita ko nang bumaling ang seryosong mukha ni Lorcan sa akin.

“He went here, and you let him sleep here while you pushed me away? Wow!” Sarkastiko niyang wika at napatiim-bagang.

“Ano k-kasi Lorcan . . . .”

“What?” Pinagtaasan niya ako sa kilay niya. “You f*cking stay still Colt we’re not done yet!” Turo ni Lorcan kay Colt sa kabilang banda pero ang tingin ay nanatili sa akin. Sumulyap ako kay Colt na napayuko saka bumalik sa kinauupuan niya. Napangiwi siya.

“Pagbihisin mo muna ’yong tao, Lorcan.” Baling ko sa kanya.

Tumaas lang ang kilay niya sa akin.

“Are you demanding me again?”

Umiling ako.

“Hindi nagsalita lang ako kung ano ang dapat.”

Pagak siyang tumawa pero wala iyong ka-humor-humor. Bigla itong ngumisi at walang ano-ano’y walang pagdadalawang isip nitong inilapit ang mukha niya sa mukha ko. Mabuti na lang at naiatras ko ang ulo ko dahil kung hindi ay nahalikan na niya ako. Akmang hahalikan na naman niya sana ako nang tumunog ang tiyan ko. Napayuko siya at nagtaas-baba ang balikat niya. Tumatawa ba siya?

“Before I’ll eat you maybe you should eat your breakfast first.” saad niya at inangat ang ulo niya sa akin at tumaas ang gilid ng labi nito.

Natataranta akong tumayo at nagtungo sa kusina. Pagdating ko sa kusina ay napakapit ako sa table at napalunok. Kinalma ko ang nagwawala kong damdamin.

“Kumalma ka.” pagkakausap ko sa damdamin ko.

Sumilip ako sa kurtina na nakatabing upang makita si Lorcan at Colt na seryosong nag-uusap. Hindi naririnig ang pinag-uusapan nila dahil mahina lang ang boses nila. Si Colt naman ay panay ang tango kay Lorcan. Nang tumayo si Colt ay agad kong tinigil ang pagsilip ko sa kanila.

Umupo ako sa isang silya saka kumuha ng kanin, itlog at hotdog. Susubo na sana ako nang dumating si Lorcan. Seryoso siyang nagmartsa sa table at tinusok ang isang hotdog doon at nilapit sa bibig ko.

Napatingala ako sa kanya.

“Open your mouth,” utos niya sa akin.

Lumunok ako bago binuka ang bibig ko.

Nang makagat ko na ang hotdog mabilis niyang kinuha ang tinidor saka kinagat ang kabilang dulo ng hotdog at kinain iyon. Natulala lang ako sa ginawa niya. Hindi ko magawang ngumuya sa kakatitig ko lang sa kanya. Ilang pulgada na lang ang hotdog ng inisang kagat niya iyon at naglapat ang labi namin mas bumilog ang mata ko.

“Open your mouth.” Ulit niya.

Kusang bumuka ang bibig ko pagkatapos niyang sinabi iyon saka ako hinalikan. Napapalunok ako nang dumaloy sa bibig ko ang iilang nguyang hotdog na kinain niya.

“We even swallowed each other’s saliva but you cannot swallow that.” Aniya habang ilang pulgada lang ang layo ng labi namin.

Hinawi niya iyong pagkain sa mesa at walang kahirap-hirap akong binuhat at ipinatong sa ibabaw ng mesa.

“Lorcan,” sambit ko at napatingin sa likod niya. Baka kasi makita kami ni Colt.

Kahit alam ni Colt kung bakit ako napunta kay Lorcan ibang usapan na rin kapag nakita niya kaming dalawa ni Lorcan na ano . . . nagkakainan.

“I send him off.” payak niyang saad at inatake ang labi ko.

Napapikit ako at tumugon sa halik niya. Ikinawit ko ang braso ko sa leeg niya at mas inilapit ko ang aking katawan sa kanya.

Sa kabila ng nangyari kahapon ay bukas loob ko paring tinutugunan ang mga ginagawa niya sa akin ngayon. Siguro kahit na ilang beses niya akong ganunin ay wala na sa akin iyon dahil sa kabila no’n ay  gustong-gusto ko siya.

“Uhmm . . . .” ungol ko nang sipsipin ni Lorcan ang dila ko.

Pinadaos-dos niya ang isang kamay hanggang sa tumigil sa kahabaan ko na unti-unting tumitigas. Naghihintay na lang ng atensyon. Hinimas ni Lorcan ang pagkalalaki at kahit na nakasuot ako ng short at brief parang tumagos pa rin doon sa kahabaan ko ang init ng palad ni Lorcan.

“L-L-or- ahh, ohh . . . .” hindi ko magawang tapusin ang mga salita sa bibig ko.

His lips travel from my jaw, ear and then to my earlobe. While his lips busy biting and sipping my earlobe. His hands continue pleasuring me down there. His stroking my lenght from slow then it became fast.

“F*ck it!” mura niya.

“Ahhh, ohh, L-lorcan b-bilisan mo pa.” I pleaded him.

Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Lorcan bahay—sa kusina namin. Hindi na ako makatingin sa kanya habang bumabyahe kami patungo sa mansyon niya. Napapapikit pa ako nang maalala ko ang ungol ko at sa paraan ng pagtawag ko sa pangalan niya.

Ganito talaga ako. Pag nasa ganon akong sitwasyon ay wala akong pakialam sa paligid ko at sa kung anuman ang salita na lumalabas sa bibig ko. Pero pagkatapos na saka na bumubuhos sa akin ang hiya.

“Are you okay?” Halos masamid ako sa sarili kong laway sa tanong ni Lorcan. Hindi ako makapaniwalang napabaling sa kanya. Seryoso lang ang mukha niyang nakatingin sa daan.

Ito yata ang unang pagkakataon na tinanong niya ako kung ayos lang ba ako. Huminga ako ng malalim nang magwala ang puso ko sa ligayang nadarama. Kaso hindi ko iyon pinahalata sa kanya.

“O-ah, oo ayos lang.” sagot ko sa kanya at tumingin sa labas.

“Hmm, do you want something to eat? Or coffee? We can stop somewhere.”

Bumalik ang atensyon ko sa kanya pero binalik ko ang tingin ko sa labas. Konti na lang talaga at mahihipo ko na ang noo ni Lorcan dahil sa mga tanong niya sa akin. Parang hindi siya ’yong Lorcan na kilala ko.

Is this his other side?

Huminga ako ng malamlim bago siya sinagot, “Hindi na diretso na lang tayo sa bahay mo.” ’Yon lang ang napag-usapan namin hanggang sa makarating kami sa bahay niya.

Isinukbit ko na ang bag ko para bumaba sa kotse niya ng magsalita siya.

“I . . . I don’t like what I saw yesterday.” ani niya sa mababang boses. Parang nahihirapan pa siyang isatinig iyon.

Agad na pumasok sa isip ko ang play namin. Alin naman doon ang hindi niya nagustuhan.

“Hindi ko alam kung ano ang tinutukoy mo, Lorcan.”

“Pshh. Wow! After you kissed the guy yesterday?”

Parang robot akong napatingin sa gawi niya at ganun na lamang ang pagkagulat ko nang matalim niya akong tinitingnan.

“Hindi ko naman hinalikan si Joseff, Lorcan-”

“Yeah, you didn’t kiss him, but you let that guy kissed you.”

“Lorcan hindi naman sa labi ’yon.”

Kinalas niya ang seatbelt at tumagilid upang matiningnan ako ng maigi. Seryoso ang mukha niya at gumagalaw ang panga nito sa pagtitimpi.

“Nonetheless, I don’t like someone who touch what’s mine Perkin. I own you. I own every inch of you the time you signed the contract in front of me. So, I’ll tell you don’t pull that stunt again. Or else I’ll punish you.” He declared.

Para akong sinuntok ng katotohanan na ang lahat ng ito ay dahil lang sa kontrata. Bakit ko nga ba nakalimutan ang bagay na nagpabago sa takbo ng buhay ko? Ang lakas pa ng loob kong sagot-sagutin siya kahapon. Napakurap-kurap ako ng uminit ang sulok ng mata ko. Hindi porket gusto ko na ang lalaking ito ay kakalimutan ko na rin ang kontrata namin. Oo, inaamin ko na na gusto ko na talaga siya. Gusto ko siya bilang lalaki, gusto ko siya sa punto  na sana gustuhin niya rin ako pero alam kong malabo iyong mangyari.

“Naiintindihan ko. H-hindi ko nakakalimutan ang kontrata natin.” ani ko at nilunok ang bikig na bumara sa lalamunan ko.

“Good.” aniya saka inabot ang gilid ng leeg ko saka binaba ang mukha niya upang halikan ako.

Kusa kong tinugon ang mga halik niya sa akin. Lips to lips, tongue to tongue then mouth to mouth. Swallowing each other’s saliva. We’re literally devouring each other’s mouth.

“Ughhh, uhmm.” sabay naming ungol.

Natagpuan ko na lang ang sarili ko na nakapatong sa hita Lorcan habang patuloy pa rin kami sa paghahalikan.

“You’re learning already, Perkin.” Saad niya sa pagitan ng halikan namin.

Ipinasok niya ang kamay niya sa loob ng brief ko at naitaas ko ang pwetan ko nang ipinasok niya ang isang daliri niya sa assh*le ko.

“God!” I said in pleasure.

Gustong-gusto ko talaga ang daliri niya sa loob ko. I grinned as he moves his fingers inside me. Wala na akong pakialam kung may nakatingin man sa amin o wala. Nakikita man kami sa labas ng kotse niya o hindi. Ang utak ko ay na kay Lorcan lang.

“Ohh, ahhh,”

Bumaba ang tingin ko sa umbok niya. Gusto kong hawakan iyon.

“You want to touch it?” Pagod kong inangat ko ang tingin ko kay Lorcan na nahuli akong nakatingin sa umbok ng pagitan ng hita niya. Napaawang ang labi ko nang maramdaman ko na dalawang daliri na yong ipinasok niya doon.

Uminit ang pisngi ko. Bago tumango.

“Go on.” 

---

Sabay kaming pumasok ni Lorcan sa bahay niya pagkatapos ng nangyari sa sasakyan niya. Ganun na lamang ang pag-init ng pisngi at batok ko nang makita ko sina Colt, Raphael, Desmond at Laszlo na nakaupo roon sa living area.

Hindi naman nila alam ang nangyari sa amin ni Lorcan kanina pero sa paraan ng pagtingin nila sa akin—sa amin ay parang alam nila ang nangyari. Iwan ko ba kung iniisip ko lang ba iyon o alam talaga nila.

“Perkin.” Nilingon ko si Lorcan sa likod ko. “I’m sorry,” narinig ko ang bayolenteng mga singhap mula sa mga kaibigan ni Lorcan. “I know I’ve been harsh and cruel to you especially yesterday. So, I’m sorry.”

Parang may kung ano sa tiyan ko na nagwala, parang mga paru-parung nagliliparan. Para akong natatae, na ewan. Tulala lang ako habang nakatingin sa kanya. Si Lorcan ba talaga ito?

Lumapit si Lorcan sa akin at hinawakan ang braso ko, “Go ahead upstairs. I’ll just talk to them, and I’ll follow you.” pagtapos niyang sabihin iyon ay akala ko aalis na siya. Pero mas humarantado ang tibok ng puso ko at nanghina ang tuhod ko nang halikan niya ang noo ko nito ako ako nilampasan upang tumungo sa mga kaibigan niya. Na alam kong gulat din ang mga iyon tulad ko sa ginawa ng kaibigan nila.

CHAPTER 14

Chapter 14

Lorcan’s Pov

“ALFONSO, can you get some whisky?” I asked Alfonso and he left the room. Nandito kami ngayon sa meeting room ng bahay ko. Currently having a meeting about our organization and of course the situation in Asia at sa sitwasyon ng kani-kanilang mga lugar na pinamamahalaan.

Alfonso came in in with whisky on his hand and lowball glasses on a tray. Right after, Alfonso handed me a folder, a minute report. Pagkatapos kung basahin ang minutes kumunot ang noo ko nang makita ko loss ng isa sa mga hotel na pagmamay-ari ko. Almost half? How did this happen?

“When did it happened?” I asked while eyeing the papers in my hands.

“Noong pumunta tayo sa UEA.” Rinig kong sagot ni Alfonso sa gilid ko.

I gritted my teeth. They really know when to move, huh?!

“Where’s the finance head?”

I ask for the head of finance of the hotel.

“I am currently hunting him down, Mr. Lavoisier. The day before we land here, he already flew with the money on his hands.” Alfonso explained. “If only you were there at the meeting earlier the boards are chaotic everyone was blaming one another for the lost . . . the others want to pull their stocks. Because of the incident.”

Irritable and mad I throw the papers together with the folder somewhere. I close my eyes, trying to calm myself. It’s a billion of peso d*mn it. How is this possible?

“Bring that man to me.” Pagtutukoy ko sa finance head.

Alfonso bows his head before leaving the room.

“Hindi ka pumunta kanina sa meeting? I thought you went there maaga kang bumyahe.” Laszlo said after a moment of silent.

I stared at him.

“Well, I saw your car earlier.” Pagpapatuloy ni Laszlo.

Narinig ko ang tikhim ni Colt.

“May ibang pinuntahan lang siya, Las.”

“More important than the meeting?” Raphael intermitted.

“Yes.” tugon ni Colt kay Rap. I glared at Colt.

“Hmm, maybe another important business Las, Rap.” Desmond said in malicious tone.

Hindi ko inintindi ang mga sinasabi nila. I’m just wondering kung bakit hindi nakarating sa akin ng maaga ang masamang balita na ito. I lost billions in my hotel yet ngayon ko lang nalaman. I’m pretty sure there’s someone behind all of this. The head of finance dept. cannot pull out billions of moneys in just one transaction. It’ll need my confirmation and with the other boards.

Isa-isa kong tiningnan ang mga kaibigan ko na nandidito sa loob ng meeting room. Desmond cannot do that to my business even if he lost some on his. I turned at Raphael. Raphael also cannot do that to me. We almost grow up together I know him better than his own parents. There’s also Laszlo, Las cannot do that to me as well d*mn, he is a royalty back in his home. Si Colt naman I raised him that’s why he cannot betray me. Sa kanilang lahat ang pinakamaliit na tyansa na magtaksil sa akin ay si Colt iyon. He almost promised his life to me.

Kinuha ko ang whisky at nagsalin sa lowball glass ko. Pero nabitin iyon sa ere dahil sa tanong ni Laszlo.

“I didn’t know, Lorcan. Marunong ka na palang mag sorry?” He calmly said. But I know there’s something on his voice.

My hand on the whisky tightened, before resuming on pouring my glass.

“Baka nakakalimutan mo na ang dahilan kung bakit siya nandirito, Lorcan.” saad ni Raphael sa malamig na tono. Kung may ibang tao na nakarinig kung paano magsalita si Raphael maybe they will be having a shiver right now. My personality and Raphael’s is almost the same. Kaya hindi na ako nagulat doon.

“Tssk! How can I forget that, Rap. I planned this for a long time.” Tumingin ako sa kanila na seryosong nakatingin sa akin. As if they are waiting for the next words that come out from my mouth. I took a sip from my glass before continuing. “You all knew better than anyone why he’s here. He’s here for a purpose.” Makahulugan kong wika.

“Then what about the sorry part you pulled earlier at the grand parlor?” Laszlo asked.

“For the show of course . . . .” Colt answered Laszlo for me.

I clinched my jaw.

“Make sure that it’s just for the show Lorcan. You’ve never apologized to someone. You never cared anyone aside from your family and Daniel. I’m afraid that you’ll lose the game you started.” Rap pointed.

Clayton’s Pov

Mabilis na lumipas ang panahon at magtatatlong buwan na ako rito sa mansion ni Lorcan. Ang kalagayan naman ni mama ay stable naman pero hindi pa rin siya gumigising. At ganun pa rin kada-uwi ko galing MU ay sa ospital ako dederetso bago umuwi sa mansyon ni Lorcan. Sa mga nagdaan na linggo ay naging mabait sa akin si Lorcan. Lagi ko na rin siyang nakikita sa mansyon niya. Sa umaga ay lagi kaming sabay na kumakain at nag-uusap. Kahit papaano sa hapunan naman ay ’di kami nagkakasabay dahil gabi na siyang umuwi siguro dahil sa trabaho niya. Dahil lagi na siyang nandito sa bahay niya lagi na ring may nangyayari sa aming dalawa. Hindi ko alam kung alam niya ba ang salitang pagod dahil minsan nagigising ako ng hating gabi dahil may humahalik at kumakagat na sa aking balat. Masyadong adik rin itong si Lorcan.

Ngayon ay maaga akong nagising dahil may pasok ako. At malapit na rin ang sem-break kaya excited na ako. Final week namin kaya nagsusunog na rin ako ng kilay dahil scholar ako ng MU.

“Oh, going to school already?” Bungad agad ni Lorcan sa akin nang magkasabay kami sa paglabas mula sa sari-sariling silid. Nakita kong inaayos niya ang kwelyo niya.

“Magandang umaga!” Tumango siya. “Oo, may exam kami ngayon ayaw kong ma-late.” ani ko sabay sukbit sa bag ko.

“How about your breakfast?” tanong niya at ngayon ay nahihirapan siyang ayusin ang necktie niya.

Lumapit ako sa kanya at ako na ang nag-ayos ng tie niya. “Sa school na.” Ngumiti ako bago pinakawalan ang necktie niya.

“Okay, let’s go.”

“Huh?”

“Let’s go. I’m dropping you off at your school.”

Iwiniwasiwas ko ang kamay ko sa kanya. “Naku Lorcan h’wag na kaya ko na. May pera naman ako magku-commute na lang ako.” Tanggi ko.

Ang totoo n’yan ay binibigyan niya ako ng pera at tinatanggap ko naman iyon. Dahil ayaw niyang bumalik ako sa part time job ko. Nagreklamo kasi ako sa kanya na kailangan ko rin ng pera at nag-offer siya kaya hindi na rin ako makatanggi.

“I insist.”

Tinikom ko ang bibig at tumango lang sa kanya. Hanggang ngayon ay naninibago pa rin talaga ako sa kabutihan naipinapakita sa akin ni Lorcan. Minsan naiisip ko kung nag-iinarte lang ba siya o sadyang mabait lang talaga siya at hindi lang naging mabuti ang first impression ko sa kanya.

Habang tumatagal din ay mas lalong lumalalim ang nararamdaman ko para sa kanya. Lalo na sa mga pinapakita niya sa akin, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Minsan tuloy gusto kong bumalik iyong Lorcan na walang pakialam sa taong nakapaligid sa kanya, iyong Lorcan na malamig makitungo, iyong Lorcan na walang pakialam kahit may masaktang tao sa sa paligid niya.

Konting-konti na lang mapapaamin na ako sa kanya na gusto ko siya, na nahuhulog na ako sa kanya. Pero ako lang din ang naaawa sa sarili ko. Dahil alam ko, kung gagawin ko iyon, lahat ng ito ay mawawala sa akin lalo ang pampapagamot kay mama. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko ito kayang ilihim pero gagawin ko ang lahat mapigilan lang ang sarili ko.

“Hey! You’re spacing out. Let’s get going!” he snapped at me.

Muli akong tumango bago pumasok sa loob ng bugatti niya. Habang nasa loob kami ng sasakyan ay tahimik lang kami. Ako, aminado ako na ayaw ko talagang magsalita tapos siya tahimik lang din naman. Nagmamasid lang ako sa mga dinadaanan namin.

“Would you mind if we swing a bit in drive thru? You didn’t eat your breakfast.” Pagbasag niya sa katahimikan namin. Umayos ako sa pagkakaupo bago ako tumingin sa kanya.

“I-ikaw? Ano . . . ikaw hindi ka pa rin naman kumakain.” Nauutal kong wika.

“Sa hotel na ako kakain.” tumingin siya saglit sa akin saka binalik ang mata sa daan. “Ikaw ang importante . . . you have an exam, right? It’s better to take your exam with full stomach.”

Nakaawang ang bibig ko. Tulala akong napatitig sa kanya. Pumikit ako bago tumingin sa unahan namin. This is not good. Napahawak ako sa damdamin ko. ‘Calm down.’ Bulong ko sa puso ko. Si Lorcan lang ang may kayang magbaliw sa puso ko. Hindi naman ako gutom pero ’yong tiyan ko parang may kung anong nangyayari dahil sa simpleng salita ni Lorcan. Is this what they called butterflies in your stomach?

“I’ll pick you up right after your dismissal, okay?” Si Lorcan nang makarating kami sa harap ng MU.

“Hala, h’wag na pupunta pa akong ospital. Dadalaw ako kay mama.”

“Let’s go there together then.” pinal nitong saad.

“Lorcan.” Kinalas ko ang seatbelt saka tumingin sa kanya. “Huwag mo sanang mamasamain pero . . . nitong mga naraang linggo napapansin ko ang pagbabago ng ugali mo—ng pakikitungo mo sa akin.”

Gumalaw ang panga niya bago ako itinoon ang mata sa akin.

“You noticed it then. I know . . . I know we meet in an unexpected time and circumtances. I’ve been harsh and ruthless to you and all you did was good and you’re always being obedience to me. I just realized that maybe I . . .  should at least treat you better. Again, I’m sorry for all the bad things that I did to you.”

“Lorcan, h-hindi mo naman kailangang mag-adjust dahil sa pakikitungo ko sa’yo. Binayaran mo ako. Ginagawa ko lang kong ano ang parte ko sa kontrata natin. Hindi ko man alam kong kailan ang expiration nito pero pangako sa loob ng panahon na nakatali pa ako sa kontrata gagawin ko ang parte ko nang maayos.” Buong puso kong saad.

Tumikhim siya.

“Can we not mention our contract?” Sumama ang timpla ng mukha niya.

Kahit na naging maayos ang pakikitungo sa akin ni Lorcan may bagay rin talaga na hindi nagbabago sa kanya. Iyon ay ang tono ng boses niya. Malamig pa rin at parang laging walang gana.

“O-oo naman.”

Inabut niya ang panga ko saka nilapit sa kanya. Nagpaubaya naman ako. He kissed my lips before inserting his tongue to my mouth and let it go after a couple of seconds.

“You should go you have an exam,” aniya saka kinuha ang binili niyang pagkain na dinadanan namin kanina sa isang fastfood chain.

“Salamat dito,” ani ko at itinaas ang bigay niyang pagkain. Tumango lang siya at isinara ang bintana ng kotse niya.

Shi*t! Ano ’yon? Sino ’yon?“ napalundag ako nang may magsalita sa likod ko.

Hinarap ko si Harem saka sinutok ang balikat niya. Inayos ko ang bag ko.

“Tumahimik ka.”

“Sus, ang siga-siga, ah. Lalaking ’to, ano iyon sugar mommy mo? Iyon ba ’yong tumustos sa pangpaospital ng mudra mo?” Inismiran ako ni Harem saka matalim akong pinukol ng tingin.

“Anong sugar mommy pinagsasabi mo d’yan. Hindi. Ano . . . kaibigan ko lang iyon.” pagsisinungaling ko. Sorry, Harem hindi ko pa pwedeng sabihin sayo ngayon o kahit kailan mukhang hindi ko talaga masasabi sa kanya ito. Hindi ko naman intensyong ilihim ito sa kanya.

Hindi niya pa rin tinatanggal ang tingin niya sa akin. Ako na ang umiwas at naglakad ng una sa kanya dahil alam ko. Hindi talaga siya naniniwala sa mga pinagsasabi ko.

“Clay.” Tumigil ako sa paglalakad nang marinig ko si Harem na tinawag ako kaso hindi ko siya nilingon. “Handa akong maghintay, Clay. Alam ko may mga bagay na hindi mo pa masasabi sa akin pero kaibigan mo ako. Makikinig ako sa’yo, handa akong makinig sa’yo. Kung . . . kung ano man iyan sana masabi mo rin sa akin ’yan. Tandaan mo, Clayton Perkin, nandirito lang ako.”

Huminga ako ng malalim bago siya nilingon. Ngumiti ako sa kanya.

“Alam ko.”

Pagod at masakit ang ulo ko pagdating ng hapon. Hinihilot ko ang sintido habang naglalakad kami ni Harem palabas ng MU.

“Oh!” Singhap ni Harem.

“Hey! Clayton,” pagod kong tiningnan ang tao sa harap ko. Naging alerto ang sistema ko nang makita ko si Joseff sa harap namin ni Harem. Nakailang ulit pang tikhim si Harem sa tabi ko.

“Oi, Joseff,” gulat kong saad. Naalala ko kaagad ang huling pagkikita namin Joseff. Tapos iyong play pa namin na pumalpak ako sa huli. “Joseff, pasensya kana pala no’ng play, huh. Nawala ako sa concentration at wala rin ako sa after party. Pasensya na sa inyo.”

“Wala na iyon. Oh, right may gagawin ka ba ngayon hang-out lang tayo d’yan.”

“Sama ba ako d’yan?” singit ni Harem sa tabi. Muntik ko nang makalimutan si Harem.

“Ah, Joseff si Harem pala kaibigan ko at Harem si Joseff ’yong partner ko sa play.”

Nilahad ni Joseff ang kamay niya kay Harem at si Harem naman ay nagpipigil sa kilig na kinamayan si Joseff. Tssk!

“Ano Clayton labas tayo?” baling sa akin ni Joseff.

Pumasok sa isip ko ang sinabi sa akin ni Lorcan kaninang umaga nang ihatid niya ako rito. Susunduin niya pala ako ngayon.

“Sorry Joseff, hindi ako pwede, eh. May . . . .” Nag-isip ko ng pwedeng idahilan ko. “May gagawin pa kasi ako at pagod ako sa exam.”

“Hindi ba pwedeng ipagpaliban ’yang gagawin mo?” pilit niya sa akin.

“Oo nga, Clay, ako nga exhausted din sa exam at para na rin makapagrelax tayo.” panggagatong pa ni Harem.

Nag-isip isip ako. Hanggang sa may narinig kaming mga bulong-bulongan sa paligid namin. Napalingon ako sa paligid namin na mapababae man o lalaki ay nakatingin sa unahan namin. Sumilip ako sa likod ni Joseff. At nakita ko ang walang emosyon na mukha ni Lorcan habang naglalakad patungo sa direksyon namin.

“Holala! Sinong diyos ng olympus itong bumaba sa lupa?” Eksaheradang wika ni Harem.

Tang*na! Anong ginagawa niya rito?

“Perkin,” tawag niya sa apilyedo ko.

“Oh, ikaw ata ang hanap, Clay,” ani Harem at kinalabit ako. Si Joseff naman ay tumabi kay Harem at nagpalipat-lipat ang tingin sa amin ni Lorcan.

“I guess you’re done with your exams already. Let’s go.” ani Lorcan nang makalapit sa akin.

“Huh? Ah, oo sige,” lutang kong saad bago bumaling kay Harem at Joseff sa gilid. “Harem, Joseff, kayo na lang ang lumabas may gagawin pa kasi kaming importante.”

Nilapit ni Harem ang bibig niya sa tenga ko. “Ang yummy naman n’yan. Pero chika tayo bukas kung sinong anak ni Zeus iyan.”

Bumuntonghininga na lang ako.

“Tara na, Lorcan.” aya ko kay Lorcan.

“I love you, Clay ingat ka!”

Halos dumugo ang labi ko kaka-kakagat dahil sa sigaw ni Harem. Binilisan ko na lang ang lakad ko palabas. Tang*nang Harem ipapahamak pa ako.

CHAPTER 15

Chapter 15

Clayton’s Pov

MASAKIT ang balakang at inaantok pa ako pero pilit kong binangon ang katawan mula sa kama. Grabe si Lorcan sa akin kagabi may balak pa atang pagapangin ako ngayon. Hindi man lang niya naisip na may pasok pa ako ngayong araw. He’s a beast and monster in bed.

“Ah, ah, ah” daing ko habang hawak-hawak ang bewang ko.  Mabagal na akong kumilos pero mas dumoble pa. Paika-ika akong pumasok sa banyo saka naligo. Nang matapos ako. Lumabas ako sa banyo nang nakatapis lang ang tuwalya sa bewang ko. Pumunta ako sa closet kung saan ang damit ko na hindi man lang nangangalahati sa laki ng closet na ito.

Kumuha agad ako ng underwear at uniform ko sa school. Basta ko na lang iyon tinapon  sa kama ko. Akmang tatanggalin ko na ang tuwalya sa bewang ko nang may marinig akong boses ng bata sa kabilang kwarto, sa kwarto ni Lorcan.

“To whom this door is, uncle?” ani ng boses ng isang bata.

Mabilis kong inalis ang tuwalya at nagsuot ng underwears ko. Nang biglang bumukas ang pintuan. Niluwa no’n ang isang malusog at maputing bata na ang hula ko ay edad ay nasa apat na taon ang gulang

“Daniel!” rinig kong sigaw ni Lorcan saka sunod ding pumasok sa silid ko.

“Ohhh,” parang gulat na sambit ng bata nang makita niya ako.

Tang*na hindi pa ako nakakasuot ng damit tanging brief lang at boxer ang suot ko ngayon. Sa gulat ko ay hindi ko magawang kunin ang uniform ko sa kama. Nakatutok lang ang mata ko sa bata sa harapan ko.

At ang bata naman ay manghang nakatingin sa akin, para pa nga siyang aliw na aliw sa akin.

Lumingon ang bata kay Lorcan.

“Uncle, who is he?” tanong ng bata kay Lorcan na nakasandal sa dingding at ang isang kamay ay nasa bulsa sa suot niyang jeans.

“Friend of mine, Daniel.” blankong sagot ni Lorcan.

Ang bata ay parang walang narinig at tinakbo ang distansya namin.  Agad siyang sumampa sa kama at tumayo. Napatingin ako sa paa ng bata na nakaapak sa uniform ko. Sinundan ng bata ang tingin ko.

“Opps! Sorry,” nakangiwing paumanhin niya.

Kinuha ko ang uniform ko at saka isinuot.

“Okay lang baby Daniel.” Ani ko. Narinig ko kasi si Lorcan na tinawag ang malusog na batang ito na Daniel. Kinurot ko ang pisngi niya.

“Hehehehe!” hagikhik ni Daniel. “Ohhhh,” manghang wika ni Daniel saka hinawakan ang tiyan ko. Pinipindut pa niya ang tiyang gamit ang index finger niya. “Why is it soft?” tanong ni Daniel na para bang ang laking misteryoso nang tiyan kong hindi matigas.

“Wala akong abs, Baby Daniel.”

“Uncle come here.” Mula sa pagkakasandal ay lumakad si Lorcan papalapit sa amin ni Daniel. Tumabi si Lorcan sa akin. Nang maabot siya ni Daniel si Lorcan ay walang ano-ano’y itinaas ni Daniel ang tshirt ni Lorcan.

“It’s very hard.” komento ni Daniel nang mahawakan niya ang matigas na tiyan ni Lorcan. Pabalik-balik ang tingin ni Daniel sa tiyan ko at sa tiyan ni Lorcan.

Nagulat ako nang bigla akong niyakap ni Daniel. Bumilog ang mata kong tiningala ang tangkad ni Lorcan.

“I like yours than uncle’s tummy . . . .”

Binalik ko ang tingin ko kay Daniel na nakayakap ang malulusog niyang braso sa bewang ko. “Clay, Clay ang pangalan ko baby.” Ni hindi man lang ako pinakilala ni Lorcan sa pamangkin niya.

Ngumuso si Daniel at tiningala ako. Ginulo ko ang buhok niya.

Nang matapos akong magbihis ay sabay kaming lumabas sa silid ko. Hawak ni Lorcan ang kamay ni Daniel palabas. Nauna nang naglakad sina Lorcan at Daniel. Habang naglalakad kami sa hallway ng second floor ay nilingon ako ni Daniel saka kumalas sa pagkakahawak ni Lorcan. Lumapit ito sa akin.

Natawa ako nang makarating si Daniel sa harap ko. Pinagsiklop niya ang kamay niya saka ngumuso. Mas nagiging cute siya tuwing ngumunguso siya.

Nag-squat ako sa harap niya.

“May kailangan ka ba, baby?” tanong ko at inayos ang malambot, maitim at tuwid niyang buhok.

Nag-puppy eyes siya. “Can you . . .  carry me?” napangisi ako dahil sa sinabi niya.

Inayos ko ang bag ko. “Oo naman. Halika ka.” ani ko saka binuhat si Daniel. May kabigatan nga si Daniel. Malusog e. Buti na lang hindi na gaanong masakit ang bewang ko. Salamat sa cold shower.

“Daniel, your uncle is very thin he—”

Pinutol ko si Lorcan. “Ayos lang.”

Nanliit ang mata ni Lorcan at umiling.

Pagkarating namin sa dining room ay may nakahanda ng agahan. Nilapag ko si Daniel sa upuan kung saan malapit kay Lorcan at sa tabi naman ni Daniel ako umupo.

“Lorcan, sinong nagdala ng pamangkin mo rito?” tanong ko kay Lorcan nang matapos niyang lagyan ng pagkain ang plato ni Daniel.

“My mom and dad.” payak niyang sagot.

Napakurap ako ng ilang beses bago tumingin kay Daniel saka bumalik kay Lorcan ang atensyon ko.

“N-nandito ang mga magulang mo?” pagkukumpirma ko. Tumango siya. “Alam ba nilang . . . .”

Hindi ko magawang tapusin ang pangungusap ko. Kinakabahan ako. Kinuha ko ang tubig sa mesa saka nilagok iyon.

“They don’t know about you, but I’ll introduce you to them when they get back from office.” anito.

Diyos ko!

“N-naku Lorcan h-hindi na . . . ano pupwede naman akong do’n muna sa bahay namin habang nandirito ang mga magulang mo.”

Nilapag niya ang kanyang kubyertos.  Tinungkod ang kamay sa mesa. Kita ko ang pag-igting ng panga niya.

“Why are you going to your house?”

“Lorcan baka kung ano ang isipin ng mga magulang mo.”

Ano na lang ang iisipin ng mga magulang niya na nagpapatira siya ng ibang tao rito sa mansyon nila. Tapos, ano na lang din ang sasabihin ng mga magulang niya kapag nalaman nila ang dahilan kung bakit ako nandirito?

“Iisipin? About what?” litong usal ni Lorcan. Para bang wala talaga siyang ideya.

“Lorcan naman nagpatira ka ng ibang tao sa mansyon ninyo. Tapos-”

“Why would they care? This is my house not theirs. My house, my rules.” seryoso at may diin niyang saad. “I can bring whoever I want in this house, and they cannot do against that.”

Natahimik na lang ako sa sinabi ni Lorcan. Itinuon ko nalang ang pansin sa pagkain sa harap ko.

Hindi ko na nalalasahan ang mga kinakain ko. Ang utak ko ay nasa mga magulang na ni Lorcan. Ano naman kasi ang nasa tuktok ng lalaking ito at ipapakilala niya pa ako sa mga magulang niya?

Bumalik ang huwisto ko nang may yumugyog sa braso ko. Tiningnan ko si Daniel na nakatingala sa akin.

“Hmm?”

“U-uncle Clay, c-can . . . .”  Binuhat ko si Daniel saka dinala sa hita ko.

“Baby may gusto ka bang sabihin sa akin?” malambing kong tanong sa kanya. Saglit na nawala ang isip ko sa mga magulang ni Lorcan.

Ngumuso siya.“ C-can I call you . . . papa?“ tanong nito saka nilaruan ang butones ng uniform ko. 

Noon pa man ay gusto ko na talaga ang mga bata. Ako lang kasi ang anak ni Mama Ellen, walang kalaro, walang kaaway, at walang katulong sa mga gawaing bahay. Ang lungkot din kaya ng nag-iisang anak ka lang. Kagaya ngayon wala akong karamay sa mga nangyayari sa buhay ko. Walang karamay sa hirap at ginhawa. Walang masasandalan. Walang mapagsasabihan.

Ngayon itong si Daniel. Hindi lang kapatid ko magiging anak-anakan ko pa.

“O-oo naman, baby.” masayang sagot ko.

“Yey! Did you hear that uncle I have papa now!” masayang wika ni Daniel saka ako niyakap. Gumanti ako ng yakap kay Daniel.

Tiningnan ko si Lorcan na nakatitig lang kay Daniel na nakayakap sa akin. Ilang sandali ay iniwas niya ang tingin sa bata.

---

“Baby, uuwi naman ako mamaya, e. Maghintay ka na lang dito, ha.” pag-aalo ko kay Daniel.

Mula kanina ay hindi na siya umalis sa kanduangan ko. Ayaw na niyang bumitaw sa akin. Ngayon ay yakap-yakap niya ang hita ko dahil gusto na niyang sumama sa akin sa eskwelahan.

“Daniel behave,” pangangaral ni Lorcan kay Daniel.

“Noooo,” umiiling na kontra ni Daniel kay Lorcan.

“Daniel your . . .  p-papa will go to school.” ani naman ni Lorcan.

“Then I will also go to papa’s school too.”

Bumuntonghininga ako saka kinuha ang kamay ni Daniel na nakakapit sa hita ko bago siya binuhat. Nakita ko na naluluha na si Daniel.

“Okay, isasama na kita pero dapat behave ka roon.”

“Yes, yes, yes, I will.” masiglang sabi ni Daniel saka yumakap sa leeg ko.

“Perkin you can’t bring my nephew to your school. It’s . . . .” napailing si Lorcan ng ’di niya matapos ang sasabihin niya.

“Lorcan h’wag kang mag-alala kaya kong bantayan si Daniel. Saka half day lang ang klase ko ngayon.” pakiusap ko sa kanya.

“No Perkin. I will not risk my nephew—”

“Lorcan naman anong risk pinagsasabi mo. Sa school lang naman.”

“Even if I—”

“Uncle, pretty please.” sabay na dumapo ang tingin namin ni Lorcan kay Daniel. Pinagsiklop niya ang kamay niya saka nakikiusap na tumingin sa uncle niyang matigas din ang tuktok.

“Darn it!” mura ni Lorcan kaya pinandilatan ko siya.

“Ano ba may bata!”

“Tssk!”

Kaya ayon sa huli pumayag si Lorcan pero pinasamahan niya kami ng batalyong men in black. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang mga MIB na ito. Basta na lang sila sumulpot kanina.

“Take care of my nephew, Perkin.” pormal niyang bilin. Hindi ko alam pero mukhang paranoid din itong si Lorcan.

Pagdating sa MU ay agad na lumabas ang mga MIB. Pumunta ito sa kani-kanilang posisyon animo’y pinaghandaan na nila ito. ’ Praktisadong-praktisado,’ sabi ko sa isip ko.

’Yong ibang MIB ay nakasakay sa ibang van. Ako ang nahihilo sa mga ito. Ang OA kasi ng uncle nitong ni Daniel.

“Halika ka na, Baby.” anyaya ko kay Daniel.

Binuka nito ang kamay niya na  parang magpabuhat sa akin. Napangiti na lang ako. Binuhat ko nalang ito. Buti na lang at tapos na ang exam namin kahapon.

“Wooww!!! A lot of people.” manghang komento ni Daniel nang makapasok kami sa loob ng MU. May nakasunod din sa amin na dalawang bodyguard. Ayaw ko sana nito pero isa ito sa kasunduan namin kanina ni Lorcan na dapat may laging nakabantay kay Daniel.

“Ngayon ka lang ba nakakita ng ganito ka raming tao, baby?”

Sunod-sunod na tumango si Daniel. Buhat-buhat ko si Daniel habang tinatahak namin ang hallway patungo sa classroom ko. 

“Hoy! Lalaki—”

Napatigil si Harem nang nilingon ko siya. Nanlalaki ang mata niyang pinukol ng tingin si Daniel sa bisig ko.

“Oh my gosh!” Pag-ieksaherada niya. “Kahapon lang kita nakitang may kumuhang yummy na fafa pero di ko aakalain na magkakaanak kaagad kayo.”

Kung hindi ko lang buhat si Daniel ay malamang tinamaan na ito ng kamao ko.

“What a cutie!” Nanggigil na untag ni Harem saka pinisil ang malambot na pisngi ni Daniel.

“Ouch! Don’t pinch me!” Malditong saad ni Daniel kay Harem saka sinimangutan.

“Ahh!” maarteng wika ni Harem saka napahawak sa puso niya na para bang nasaktan siya sa sinabi ni Daniel.

Natawa ako kasi ilang beses ko nang pinisil ang pisngi ni Daniel pero ngumunguso lang siya sa akin tapos nang si Harem na, naging maldito na.

“Halika ka na Harem ipapaalam ko pa sa mga prof. natin na may dala akong bata.”

Taimtim niya akong tiningnan.

“Hmm, oo na ikukwento ko sayo sa susunod.” Alam ko na kasi sa paraan pa lang ng titig niya. Alam ko na na nanghihingi na siya ng explanation ko.

“Ewan ko kung kailan ’yang susunod na ’yan, Clay. Nakakatampo ka na. Hindi ko na alam kung ano na ang nangyayari sa buhay mo. “ malungkot niyang wika.

Nahabag naman ako sa sinabi niya.

“Basta pangako sasabihin ko rin sa’yo.”

Bumuntonghininga siya saka tumango sa akin. Kukunin sana ni Harem sa bisig ko si Daniel pero niyakap lang ni Daniel ang braso niya sa leeg ko at inirapan si Harem.

“Ikaw’ng bata ka isusumpa ko! Ako ang makakatuluyan mo!”

Ewan ko kung paano ko nagawa pero natampal ko ang bibig ni Harem dahil sa winika niya.

“Hahahaha! That’s right papa hit him mooorrreeeee!” Pagchi-cheer ni Daniel at tumawa.

Wala na kaming masyadong ginagawa sa school dahil malapit nang ma-end ang semester. Iyong mga projects na lang na hindi natatapos ang mga ginagawa ng ibang mga classmates at blockmates ko. Mabuti na lang din at okay lang sa mga prof. na may bata akong dala-dala.

Pauwi na kami ng maalala ko ang sinabi sa akin ni Harem kanina sa school canteen. Huminga ako ng malalim saka tiningnan si Daniel na natutulog at nakaunan sa hita ko. Hawak niya pa ang kamay ko. Hindi ko maipaliwag pero parang takot si Daniel na mawala ako. Kakakilala lang namin pero ganito na siya sa akin.

Biglang pumasok sa isip ko ang pinag-usapan namin ni Harem.

“Clay kaninong mga MIB ang nasa labas ng school at ’yang mga ’yan.” Nginuso ni Harem ang dalawang bodyguard na nakabantay sa pintuan ng classroom.

“Ahm, bodyguard ’yan ni Daniel at saka yong sa labas ay kasama rin nila iyon.” Kaswal kong wika saka binigyan ng chocolate si Daniel.

“Thanks, papa!”

“Clay akala ko nagkamali lang ako kanina ng dinig pero bakit papa ang tawag n’yan sa’yo.” Pagtutukoy ni Harem kay Daniel na busy sa chocolate.

Kinuwento ko sa kanya ang nangyari kaninang umaga bago ako pumunta rito sa MU. Natawa pa siya nang banggitin ko ang sinabi ni Daniel kanina na soft ang tiyan ko.

“Hahahahaha! Bakit ka kasi walang abs!” Tapos tumawa na naman siya. Napapalakpak pa siya sa kamay niya sa tuwa!

Baklang ’to!

“Pshh!! Ikaw? Akala mo naman meron ka g*go!”

“Hoy! Nagsisimula na akong mag-work out ’no.” angal niya. “Pero, Clay, kilala mo ba talaga ang tiyuhin ni Daniel na napakasungit.” Mayamaya ay biglang naging seryoso ang tono ng pananalita ni Harem. “Clay, hindi ko alam kung papaano mo nakilala ang tiyuhin nito na napaka-yummy pero mag-iingat ka. Hindi ka man lang ba nagtataka kung bakit ang daming bodyguard ang dala ninyo ngayon?”

Niisip ko rin naman iyon. Pero ano naman kung marami ang bodyguard di ba? Pwedeng concern lang si Lorcan sa pamangkin niya. Alam ko naging OA lang si Lorcan dito. Tapos itong si Daniel halatang hindi nai-expose sa mga maraming tao. Parang hindi siya lumalabas ng bahay nila.

“Harem natural lang naman siguro ito dahil mayaman na businessman ang tiyuhin niya. Hindi talaga maiiwasan na may mga threats sa pamilya nila.”

“Ewan ko sayo Clay basta iba—aishh! Basta iba ang kutob ko.”

Napasandal ako sa kinuupuan ko. Aminado akong marami ang misteryo kay Lorcan pati na nga rin sa loob ng mansyon niya, lalo na sa third-floor ng mansyon. Marami siyang tinatago hindi lang si Lorcan pati na ang mga kaibigan niya. Pumikit nalang ako.

Nakakatawang isipin na noon lahat ng trabaho kaya kong pasukan h’wag lang ang ganito pero heto na ako ngayon parang isang bayaran na rin. Pero sa tuwing naiisip ko si mama alam ko magiging worth it din lahat ng ito. Maging maayos lang muli si Mama, ayos na sa akin iyon.

CHAPTER 16

Chapter 16

Lorcan’s Pov

I massages my temple as I sat on the sofa in my living area. Kakagising ko lang. Dahil masyadong napahaba ang usapan namin nila mom at dad. Now, that our enemies are slowly moving I should be ten times more cautious. Mariin akong napapikit  habang inaalala ko ang mga nangyari at naging usapan namin ni dad at mommy kanina.

Waters were dripping off my body as I came out from the bathroom adhesive to Perkin’s room. I was busy wiping off the water on my body when I heard three knock on my door.

I groaned. It’s two in the morning for God sake!

“What?” I spat as I opened the door. And there, I saw Alfonso professionally standing before me.

“I just received a message from Mr. Stevan, Lorcan. They’re on the way here.” Pormal na sagot ni Alfonso.

“Shto?” my voice raised. (What?)

He stand firmly. “I’m sorry to inform you late, Lorcan. I actually went here earlier but were busy . . . .” he trailed.

I was about to say something when the phone on his hand vibrated. He looks at it before turning his eyes t me.

“They’re already here,” he informed me.

---

“What the h*ll dad, mom! Why did you bring Daniel Earl here? And wow! You didn’t even ring me about this?” I exclaimed as my father, Stevan, and my mother, Hilda settled on the long couch.

“Dobroye Utro, son.”

“Dobroye Utro, Lorcan.”

I sighed when I heard them. I can’t even say good morning to them.

Daniel was sleeping in my room as soon as they arrived. The poor child was exhausted from the long trip and was dozing.

“Are you this busy son that you even forget to wear a tshirt?” Dad snorted after a while.

I stormed out from the room.

F*ck! I forgot! I gritted my teeth. Nakalimutan ko na lang ang mag-shirt because of shock. Hindi naman sa hindi sila pwedeng pumunta rito sa pamamahay ko. All I care was thier safety! They should have informed me beforehand so that my men can escort them.

Agad akong bumalik sa meeting room nang makapagbihis.

“So-”

Dad cut me off.

“I heard your hotel lost millions?” Dad asked when I entered the room with a shirt on.

“Hmm, it reaches billion, dad.” pagtatama ko.

“So, did you catch the culprit?” singit ni Mommy.

I sat on a single sofa.

“No not yet, but Alfonso is working on it and I also have another men working on it. I just can’t rely everything on Alfonso.”

“That’s good then.”

“Horosho! Mind telling me why you are here? Is something came up?”

I shook my head. Hindi na kami nakapagkamustahan dahil ang topic kaagad na in-open ni daddy ay ang tungkol sa business ko.

Though, we also talked through phone but not that often.

Mommy sighed. She looks at dad before turning her eyes to me. Mommy sigh in disbelief.

“It’s getting more dangerous in our home in Russia Lorcan. Our ancestral home near in Baikal Lake was bombed,” Mommy said melancholy. Mommy used to love our ancestral house there because it is peaceful and far from busy street of the capital. “Our mansion in Perterburg was attacked as well. That’s why we brought Daniel Earl here. Maybe in your hands he will be safer than in our hands. Here you have your friends and Alfonso.”

I averted my eyes on the tiling floor. D*mn it!

“What were their intentions?” pagtutukoy ko sa mga sumalakay sa kanila sa Russia.

“We don’t know, son. All they did was burned our houses into ashes. Luckily only few of our men was dead.” ani ni dad.

This happened again. The war between the different organizations. I closed my eyes. Before, I lost the most precious people in my life, my grandma and grandpa. That time I couldn’t even pull a trigger to their heads. I was so naive that time. Even after so many years that passed the pain, the longingness it still lingers.

My grandparents were like my parents. Before I grew up with them on my side. They took take care me and love me like their own child. I am closer to my grandparents than to my own parents. But when they got killed and after that I went to Russia and lived with my parents, then I came back here again during my high school years.

I was awakened from my deep thoughts when I feel someone entered the house. Even if my eyes were closed, I can still feel them. I wasn’t trained for nothing. I open my eyes and I saw mom and dad sauntering towards me.  Umayos ako ng upo.

“Where’s Daniel, Lorcan?” tanong ni mommy nang makalapit siya. She sat beside my father. I couldn’t help but to admire my parents love from each other. Even through time their love and affectionate to each other doesn’t wither.

I don’t believe in love anymore but every time I saw them it slaps in my face that love really do exist in this world. But one thing I am sure of, I don’t want to feel love again.

“Daniel go to school.”

“Shto?” gulat na tanong nilang dalawa.

“Yeah, he did.” I lazily said.

May narinig kaming dumating na mga sasakyan. I guess they already here. Pagkatapos ay may narinig akong mga tawanan. Tawanan nila Daniel at Perkin galing sa labas. I was taken aback. Did I really hear Daniel laugh? Based on his personality he isn’t like that. Daniel is like a little version of me. I turned my eyes to my parents who’s also startled.

“Baba muna baby. Ang sakit na nag balakang ko.” Perkin said when they entered grand parlor.

“Oh! I’m sorry papa.”

Clayton’s Pov

Pagdating namin sa mansyon ni Lorcan ay pinagbuksan kami ni Daniel ng pintuan ni Alfonso. Ewan ko ba kung ano ba talaga ang trabaho nitong si Alfonso, siguro all around. Minsan driver, minsan serbidor, minsan bodyguard, minsan secretary. Tssk! Siguro kulang na lang maging janitor siya. Kaso sa tagal ko rito hindi ko pa ito nakakausap maliban noong sinundo niya ako sa bahay namin. Ewan ko ba parang galit siya sa akin. Pero baka naman feeling ko lang iyon dahil hindi niya ako pinapansin.

Umiling na lang ako saka napagdesisyonan na pumasok sa mansyon habang buhat-buhat si Daniel.

Nang maibaba ko si Daniel ay nag-unat ako. Tang*na! Ang sakit ng balakang ko kakabuhat sa bata. Pareho lang sila ng uncle niya pinapasakit ang balakang ko pero sa ibang paraan nga lang.

“Oh! I’m sorry, Papa.”

Natawa na lang ako. Pati sa paghingi niya ng sorry ay ang kyut niya. Lalo na pag-pinapalobo niya  iyong pisngi niya. Ginulo ko ang buhok ni Daniel.

Pagkapasok namin ni Daniel sa mansyon ay may nakatingin sa aming mga tao kaya naman nilibot ko ang aking mga mata ko sa paligid. Napatalon ako sa gulat nang nakita ko si Lorcan sa kabilang banda na nakatayo kasama ang medyo matatanda nana babae at lalaki.

Pinakatitigan ko ang mga ekstrangherong tao na kasama ni Lorcan. Ang babae ay  maputi na parang papel sa puti. Iyon ang nagtingkad sa kagandahan niya at ang matangos na ilong ng babae. Ang mata niya ay parang ’yong mga mata sa mga kontrabida sa mga pelikula sa tuwing nakikita nila iyong mga kinaiinisan nilang tao. Ang ilong niya ay kapareho nong kay Lorcan. Tapos iyong lalaki naman ay kamukhang-kamukha ni Lorcan pero ito ay matanda na nga lang. Saka ko pa bumuhos sa akin na ang mga nakikita ko ngayon ay ang nga magulang nito.

Napaatras ako. Ano? Tatakbo na ba ako?

“Momma, dada!” tawag ni Daniel saka tumakbo papalapit doon sa kanila. Ako naman ay pinako nasa kinatatayuan ko at hindi maalis ang mata sa kanila.

Nanginginig ang tuhod ko na hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Naghalo na ang kaba, gulat at takot. Takot na baka kung ano na ang sabihin nila. Pero hindi naman siguro nila alam kung ano ang dahilan kung bakit ako nandirito.

“Who is this guy, Lorcan?”

Gusto ko na sanang tumalikod at pumunta kahit saan basta wala sila kaso nagsalita ang hula ko na mama ni Lorcan.

Napalunok ako. Parang may kung ano sa lalamunan ko na bumara.

“Come here, Perkin.” utos ni Lorcan. Kinamay pa ako na palapitin sa kanila.

Gusto kong kung ihakbang ang paa ko pero hindi ko iyon maigalaw. Gusto ko itong ihakbang ngunit hindi dahil utos ni Lorcan. Kundi dahil gusto kong umalis sa lugar na ito.

“Papa, come,” bumaba ang tingin ko sa kamay ni Daniel na nasa kamay ko at hinihila niya ako papunta sa direksyon nina Lorcan. Tumingin ulit ako kay Lorcan saka ako umiling. Naningkit ng husto ang mata niya.

“Come. Here.” may diing wika niya.

Nagpatianod ako kay Daniel. Tumabi ako kay Lorcan at yumuko. Hindi ko kayang tingnan sa mga mata ang kanyang mga magulang.

“Mom, dad this is Clayton Perkin—frie-guest of mine.”

Mahabang katahimikan ang namayani sa amin. Hindi ko magawang iangat ang ulo ko. Pinipisil ko ng husto ang aking kamay dahil sa panlalamig at manginginig no’n.

“Lorcan . . . what’s the meaning of this?” mayamaya ay gulong tanong ng ama niya.

Doon ko nainangat ang tingin ko. Seryoso at hindi ko mabasa ang ekspresyon sa mukha ng ama ni Lorcan na ang mga mata ay nakatingin sa akin. Ang ina niya naman ay may lungkot at parang galit ang dumantay sa mga mata nito. Hindi ko sila maintindihan. Bakit sila ganito makatingin sa akin? Anong nagawa ko?

Bumaling ang tingin ng ina ni Lorcan sa kanya. “Lorcan,” seryosong sambit niya sa pangalan ng anak niya.

Tumingin din ako kay Lorcan. Na ngayon ay nakikipagpaligsahan ng titigan sa kanyang ama. Umiling ang ama ni Lorcan saka bumuntonghininga at nilagay ang dalawang kamay sa baywang saka yumuko.

Umiling ito ito. “Hmm, you’re old enough, Lorcan. I know you know what you’re doing, but I hope you won’t regret this.” anang ama niya. Tumingin muli ito sa akin. Kinilabutan ako nang tumingin siya sa akin pero iba na ang ekspresyon sa mukha niya. Ang bilis magbago. “I’m Stevan, Lorcan’s father,” pagpapakilala niya sa akin. Natulala ako parang wala lang nangyari kung makaasta siya parang iba na siyang tao. “This is my wife, Hilda.” pagpapakilala niya naman sa asawa niya na ina ni Lorcan.

“H-hello po, ma’am, sir.” bahagya pa akong yumuko.

Tipid lang na ngiti ang ibinigay ng ina ni Lorcan sa akin.

---

“Jhera,” tawag ko kay Jhera. Nandito ako ngayon sa kitchen at tumutulong sa ginagawa nila rito. Kahit na masama ang tingin ni Esmeralda sa akin. Binalewala ko nalang iyon. Kaysa naman do’n ako sa awkward na lugar kung saan ang mga magulang ni Lorcan sa living area. Buti nga napakiusapan ko si Daniel na may gagawin lang ako. Ayaw na atang mahiwalay ng batang iyon sa akin.

“Hi crush,” magiliw niyang wika. Napangiwi ako sa kanya. Ewan ko kung biro niya ba iyang crush-crush niya sa akin. Dahil tingin ko parang hindi naman.

“Jhera,” tawag ko na naman sa kanya. Itinaas niya ang dalawang kilay niya sa akin habang nagpupunas ng pinggan. Itinigil ko ang pag-aarrange ko sa baso roon sa glass rack. “Diba matagal ka na rito?” Lumapit ako kay Jhera.

“Oh, oo bakit?”

Nagdadalawang isip ako kung dapat ko bang itanong ito o hindi. Pero bahala na.

“Ano . . . ahm, may napapansin kabang kakaiba sa mansyon na ito o kina Lorcan? Sa mga kaibigan niya.”

Nakita ko kung paano naestatwa si Jhera sa kinatatayuan niya.

“Clayton . . . bakit mo naman i-iyan na tanong?”

“Jhera alam ko wala akong karapatan na magtanong dahil . . . ano b-bisita lang ako rito. Pero wala ka bang napapansin bakit hindi tayo pinapaakyat d’yan sa third floor tapos . . . .” Napatigil ako saglit. “Basta iba kasi ang nararamdaman ko rito.”

“Clayton, ikaw na nga mismo ang nagsabi bisita ka lang dito. Aalis ka rin dito, kaya, bakit nagiging kuryoso ka sa mga bagay-bagay rito? Huwag kang mag-alala dahil paglabas mo rito mawawala rin ’yan. Mas mabuti ng wala kang alam kaysa may alam ka, mas delikado iyon.”

Dahil sa sinabi ni Jhera mas lalo na tuloy akong naging kuryoso. Mas dumami pa tuloy ang tanong sa utak ko.

“Pero Jhera wala ka bang napapansin na kakaiba rito sa-”

“Perkin, what kakaiba did you noticed in my house?”

Naputol ako nang may nagsalita sa likod ko. Napalunok ako. Narinig kaya niya ang pinag-uusapan namin ni Jhera nito lang? Tsk!

CHAPTER 17

Chapter 17

Clayton’s Pov

MAAGA akong nagising dahil nauhaw ako. Kaya tahimik akong bumaba ng hagdan para uminom ng tubig sa kitchen. Ewan ko ba kung maaga ba akong nagising o wala lang ba talaga akong tulog. Kada-pikit ng mata ko mukha ni Lorcan ang aking nakikita. Ayaw ko naman siyang laging iniisip pero iyon yung nangyayari. Laging laman ng isip ko ang simpleng pagtaas ng gilid ng labi niya. ’Yong simpleng paggalaw ng bibig niya. ’Yong simpleng pagtawag niya sa apilyedo ko. Parang call sign na niya iyon sa akin. Well, kung hindi iyon call sign niya sa akin, para sa akin call sign na iyon.

Aaminin ko na hindi na gusto itong nararamdaman ko para kay Lorcan. Ewan ko. Ito ’yong unang pagkakataon na nakaramdam ako ng ganito. Iyong pakiramdam na tumitigil ang oras sa paligid mo pag nandyan siya. Iyong pakiramdam na pag nand’yan siya. At tumitibok na ang puso mo. Na sa simpleng aksyon na ginagawa niya may meaning sa akin. Iyong pakiramdam na para kang laging nalalagutan ng hininga pag nasa malapit ang taong nagpapatibok ng puso mo. Ilan lang yan sa mga nararamdaman ko pag nasa tabi ko si Lorcan.

Sobrang takot ang naramdaman ko kagabi. Dahil akala ko kung ano na ang sasabihin niya nang marinig niya ang tanong ko kay Jhera.

“Perkin, what kakaiba did you notice in my house?”

Pigil hininga akong humarap kay Lorcan. Gamit ang blankong ekspresyon niya ay pinakatitigan niya ako gamit ang berde niyang mata na parang kumikisap sa paningin ko. Nagawa ko pa ’yang mapuna sa sitwasyong ito.

“What?” sunod niyang untag.

Nangangapa pa ako kung ano ang isasagot ko sa kanya.

“Jhera, go to the dining room.” may awtoridad niyang utos kay Jhera.

Sa gilid ng mata ko ay nakita kong nagpunas ng kamay si Jhera saka yumuko at umalis. Gusto kong abutin ang kamay ni Jhera at sabihin sa kanya na wag akong iwan dito. Kaso nakaalis na ito.

Humakbang si Lorcan papalapit sa akin. Sumandal ako sa sink at iniwas ang tingin sa kanya.

“Answer me.” he demanded. Pinagkrus niya ang mga matitipuno niyang braso sa harap ng kanyang malapad na dibdib. Habang ganun pa rin ang ekspresyon ng mukha niya.

“A-ano kasi . . . pakiramdam ko ang daming misteryo ng mansyon mo . . . pati na ikaw at ng mga kaibigan mo. Parang ang dami niyong sekreto.” sa wakas ay sagot ko. Sinabi ko na sa kanya ang totoo wala rin naman akong iba pang maisip na palusot. Saka kung papaalisin niya ako sa bahay niya dahil nagtatanong ako. Mas pabor iyon sa akin dahil makakalaya na ako rito kaso iniisip ko naman si Mama. Pero kung ang damdamin ko ang tatanungin, ayaw ko nang umalis dito.

“What mysterious things?” Maa bumaba ang tono ng boses niya ngayon. Ang sexy. Palihim kong kinurot ang kamay dahil sa naisip.

“K-kagaya ng sa 3rd floor. Bakit bawal pumunta roon? Nagtataka lang naman ako saka tao rin ako naku-curious din.”

Binaba niya ang kamay niya na galing sa malapad niyang dibdib saka humakbang na naman papalapit sa akin. Napalingon ako kung may maaatrasan ba pa ako pero dead end na.

Gamit ang matigas niyang braso ay kinulong niya ako sa pagitan no’n. Nilagay niya ang kamay sa gilid ng sink. Binaba niya ang ulo at nilebel sa ulo ko. Naririnig ko ang tibok ng puso ko. Nakakabingi na ang tibok ng puso ko dahil sa lapit ng mukha namin.

Napapikit ako ng mariin nang inilapit niya pa ang mukha sa akin. Akala ko ay hahalikan niya ako pero sa pagkadismaya ko ay may binulong lang pala siya.

“In the right time, I’ll bring you there,” anang niya saka dinilaan ang ibaba ng tenga ko. Napakapit ako sa suot niyang tshirt. Wala akong pakialam kong nagusot iyon.

He licked and sipped my skin.

“L-lorcan, baka makita tayo ng mga magulang mo.” wika ko pero parang naging ungol na ang dating no’n.

Naramdaman ko sa leeg ko ang mainit niyang hininga saka niya nilayo ang mukha sa leeg ko pero nanatiling kulong ako sa mga braso niya. Nagbigay siya ng distansya sa katawan namin.

“They’re upstairs.”

“K-kahit n-na.” Binaba niya ang tingin sa kamay ko na nakakapit sa kanya. Parang napapaso kong inalis ang kamay ko roon. Jusko, Clayton!

Ano na lang ang sasabihin ng mga magulang niya kung makita kami. Baka paalisin ako ng ’di oras dito. Basi kasi sa tingin ko sa mga magulang niya walang pag-aalinlangan akong papaalisin ng mga no’n.

“How about ’ya? What are doing here? Why did you leave?” tanong niya.

I scoffed. Hindi niya ba nahahalata na ang awkward kaya roon. Sila lang ’yong nag-uusap tapos si Daniel ay maagang natulog dahil puyat. Puyat kahit na buhat-buhat ko lang.

“Anong gusto mong gawin ko? Ang makinig sa usapan ng may usapan?” umiling ako. “Hindi ako pinalaki ng mama ko na walang modo, Lorcan.”

“That’s why you do the dishes here?”

“Malamang baka isipin ng mga magulang mo wala akong ginagawa rito.”

“Wala ka naman talagang ginagawa dito.” walang preno niyang sabi.

“E, ayaw mo kasi akong patulungin sa kanila!” Tumaas ang boses ko nang hindi ko namamalayan. Natuptop ko naman ang bibig ko.

“Because, I did not hire you to be one!” His voice became more rough and stoic.

Napakurap ako. Sampal ng katotohanan na naman.

---

“Clayton,” nilapag ko sa island counter ang pitsel ng tubig at baso nang makita ko ang ina ni Lorcan na si ma’am Hilda, na pumasok sa kitchen suot pa ang satin niyang pagtulog na sumasayad sa sahig.

“Good morning po, ma’am.” Bahagya kong niyuko ang ulo ko. Paggalang ko rito.

“Hmm, good morning!” Lumapit siya sa akin. Akala ko kung ano na. Iinom din pala siya ng tubig.

“I’m sorry about yesterday, Clayton,” wika niya.

Iwiniwasiwas ko ang kamay ko sabay iling.

“Naku ma’am, bakit po kayo humihingi ng tawad?”

“Hmm, dahil sa inasta ko sayo kahapon, Clayton. Alam ko na guest ka ng anak ko pero hindi yata naging maganda ang unang impresyon mo sa akin at ako rin sa’yo.”

“Naku ma’am wala po iyon sa akin.” ani ko sa kabila ng nagulat ako nang marinig ko na nagtatagalog siya. Para kasing sa hitsura niya ay hindi iya maalam sa Tagalog.

“You’re such a good and adorable boy, Clayton.”

Muntik na akong masamid sa sarili kong laway. Parang bata naman ang dating sa akin no’ng adorable. Okay na sana kung gwapo.

Hilaw akong ngumiti kay ma’am Hilda. “Salamat po.”

“Matagal ka na ba rito?” tanong niya nang may pag-aalinlangan sa boses.

“Magtatatlong buwan na po, ma’am . . . .” sagot ko. “Pasensya na po ma’am huh. Pero marunong po pala kayong magtagalog.”

Tumawa siya. Pati pagtawa niya tunog mayaman.

“Oo, naman lumaki ako rito. Actually, maraming nagtanong sa akin n’yan. Hindi kasi halata sa akin na marunong akong magtagalog because of my appearance. I am half-russian, half-filipino that’s explain my looks.”

“Ahh, kaya po pala.”

“Ikaw rin naman, Clayton you look like you have a foreign blood as well.”

“Ah, oo po ma’am ang ama ko po ay foreigner, isang british po.”

“Hmm,” she hummed. “What do you think of my son?”

“P-p-po?” Nauutal kong tanong.

Umiling si ma’am Hilda. “I mean, anong tingin mo sa anak ko. Tutal matagal ka na rito siguro may ideya ka na sa anak ko.”

Napaisip ako kung ano ang sasabihin ko kay ma’am Hilda. Bumuntonghininga ako bago sumagot.

“M-mabait naman po pero laging seryoso,” pagsisimula ko. “Ano rin po masyadong demanding tapos kung ano ang gusto niya iyon dapat ang masusunod at makakatakot din po minsan dahil sa sobrang seryoso niya . . . .” mapatigil ako sa pagsasalita nang makita ko na nakangisi sa akin si ma’am.

“B-bakit po?”

Nakatingin na ngayon si ma’am Hilda sa likod ko. Nagtataka akong sinundan ang tingin niya. Napapitlag ako nang makita ko si Lorcan na parang model na nakahilig sa hamba ng pintuan, papasok ng kitchen. Tang*na!

“Wow! Talking behind my back, huh.” patuya niyang saad saka tumalikod.

“Hala,” sambit ko.

“Tssk!” sagitsit ni ma’am Hilda. Napalingon ako sa kanya. “My son didn’t’t change even a bit.” Lumapit siya sa akin saka niya inabot ang ulo ko. Ginulo niya ang buhok ko. “Don’t call me ma’am, tita would be very fine.” Then she assuredly put a smile on her cupid’s bow lips.

“S-sige po, ti-tita.” Ngumiti si tita saka umalis. Pinanood ko siyang lumabas sa kitchen. Malalim na hininga ang kumawala mula sa akin. Bigla ay namiss ko si mama. Sana ay gumising na siya.

Hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na makausap ang ama ni Lorcan. At wala rin akong balak na makipag-usap sa kanya. Iba kasi ang tingin sa akin ng ama ni Lorcan hindi ko lang mahinuha kung anong klaseng tingin iyon. Sapat na sa akin si tita Hilda. Saka nakakatakot din ang dating ni sir Stevan parang si Lorcan lang pero mas mapanganib pa rin kung tumingin si Lorcan.

Dumating ang araw ng paglipad nina tita at sir Stevan. Hinatid sila nina Lorcan at Daniel sa airport. Buti nga sumama si Daniel dahil gusto pa sana akong pasamahin mito sa airport pero grabe naman din iyon hindi ako parte ng pamilya nila. Nakakahiya kung sasama ako.

Komportable akong umupo sa sala at nanood ng TV, wala kasi akong magawa kaya kahit nakakapagod at nakakaantok ang palabas ay pinagtiyagaan ko na. Wala rin namang gagawin dito. Kung tutulong ako sa gawain sa garden ay hindi ako pinapayagan ni Ronnie. Tapos ayaw ko namang tumambay sa pool side dahil may bad memories ako roon.

Malapit na akong makatulog nang biglang may narinig akong iba’t ibang boses. Hininaan ko ng volume ang TV. Saka ko narinig ang boses ni Colt mula sa labas. Sabay na pumasok sila Lorcan. Si Daniel ay nasa bisig ni Colt kasama ang mga kaibigan ni Lorcan.

“Pareng Clayton,” maingay na tawag sa akin ni Colt. Tapos ay dumapo ang tingin niya sa pinanood ko. “Anong palabas ’yan?” nakangiwing tanong niya.

“P-poror-”

Naputol ako ng sumigaw si Daniel. “Pororo, I like it!” bulaslas ni Daniel saka bumaba sa bisig ni Colt at lumapit sa akin saka kumandong.

“You also like them papa?”

Napangiwi ako. Napilitan lang naman akong panoorin ito. Wala naman akong hilig sa mga ganito pero ayaw kong alisin ang ngiti sa labi ni Daniel. “O-oo, Baby,” alam ko namang masama ang magsinungaling pero shallow lies lang naman ito. At para kay Daniel papanoorin ko ito.

“Woahh! Thought so,” magiliw niyang wika saka itinuon ang mata sa TV sa harap namin.

“D*mn! Did just heard Daniel Earl call you papa, pareng Clayton?” Napalingon ako sa gawi nila na ngayon ay manghang nakatingin sa akin. Si Lorcan lang pala ang hindi. Kahit si Raphael ay parang nagulat din.

Isa-isa silang umupo.

“Ah, oo,” sagot ko nang makaupo sila.

“Wow!” Desmond beamed.

“Just wow,” segunda naman ni Colt.

“Just d*mn!” panunuya naman ni Daniel. Kahit na nakatoon ang mata sa TV.

“Daniel bad iyan.” Ani ko.

Ngumuso siya at tumingala sa akin. “Sorry papa,” paglalambing niya. “But I heard uncle handsome said it. I guess his bad.” paghinuha ni Daniel.

Narinig ko naman ang kanilang mga tawa.

“Huwag kasing magmura pag may bata.” pangangaral ko kay Colt. Napamaang siya sa akin.

“Shi-” pinandilatan ko siya. “Shi-shizz!”

“Daniel, who’s you’re favorite among us here?” mayamaya ay tanong ni Desmond. Akala ko ako lang ang naghihintay ng sagot pero nang ilibot ko ang tingin ko. Lahat pala kami ay nag-aantay sa sagot ni Daniel.

“Of course, you’re all my favorite . . . .” lahat yata kaming nakikinig ay nakahinga ng mabuti dahil sa sagot ng bata. Kahit na kakakilala ko lang sa bata madali siyang napamahal sa akin. Siguro dahil na rin malapit siya sa akin. “But I have the most favorite person already and that is my papa Clayton.” mayamaya ay dugtong ni Daniel.

Nakita ko kung paano napapikit sa kani-kanilang mata ang mga kaibigan ni Lorcan. Ganun na lang siguro rin sila ka-close sa bata pero hindi nila inaasahan ang naging dugtong nito.

“Talaga baby ako ang favorite mo?”

Humarap siya sa akin. “Yes, papa because you spoil me, and you carry me all the time and I love your smell.” Dahil naging sagot ni Daniel ay pinugpog ko siya ng halik. Wala akong pakialam sa mga nakakamatay ng tingin nina Colt, Desmond, Raphael, and Laszlo.

Sa mansyon ni Lorcan nakikain ang mga kaibigan niya. Pagkatapos kumain ay ako ang nagpatulog kay Daniel nang mapagod ito kakalaro. Nang makatulog na si Daniel ay iniwan ko siya sa silid na katapat lang sa akin. Sa 3rd-floor naman ay nando’n sina Lorcan at ang mga kaibigan niya tapos si Alfonso rin. Ewan ko kung ano ba talaga ’yang si Alfonso parang all around servant. Butler. Ganun.

Malalim na ang tulog ko nang may maramdaman akong parang sumisipsip sa nippls ko. Naalimpungatan ako pero hindi ko binuka ang aking mga mata dahil antok na antok pa ako. Ang paulit-ulit na sipsip at kagat sa nippls ko ang nagpabukas sa mata ko.

Madilim ang kwarto kong saan ako dahil nagpapatay kasi ako ng ilaw. Hindi kasi ako nakakatulog pagbukas iyong ilaw.

“Uhm,” ungol ko.

Itinungkod ko ang siko ko. “Already awake,” anang ni Lorcan habang hindi nilulubayan ang nippls ko. Napapapikit ako. Basang-basa na ang nippls ko sa laway niya.

“Lor-lorcan,” nahihirapang wika ko.

“You like this?” tanong niya at biglang pinasok ang daliri niya sa ass hole ko. Umawang ang bibig ko. Kailan pa ’yon nasa loob ng shorts ko?

“You like it?”

Para akong tangang tumango-tango sa kanya. Binangon ako ni Lorcan saka kinandong sa bahagyang nakabuka niyang hita.

“Uhh, uhmm,” wala na yatang ibang lumalabas sa bibig kundi mga ungol na lang. Nilabas ni Lorcan ang kahabaan ko at kiniskis iyon sa kahabaan niya. Mas lalong nagliliyab ang katawan ko dahil sa ginawa niya.

“T-tang*na, Lor-lorcan pleaseee,” gustong-gusto ko nang nasa loob ko siya.

“Please, what?”

Iyong bibig niyang nasa nippl*s ko kanina ay unti-unti iyong naglakbay patungo sa balikat ko. Hanggang sa bumalik ang mainit niyang labi sa leeg ko. Sa tenga. Sa panga. Iyong namamasang halik niya ay mas lalong nagpasiklab sa akin. At hanggang sa matagpuan nito ang labi ko.

“I-ipasok mo na, Lorcan.” hapong-hapong saad ko. Pinatong ko ang ulo ko sa tumataas-baba niyang balikat.

Hindi ko alam kong nakailing labas-pasok na si Lorcan sa akin. Luhod, dapa ang ginagawa ko.

“Ma-mahal kita, Lorcan.”

Napako ang kamay ko na nasa headrest nang aksidenteng lumabas sa bibig ko ang mga katangang iyon. Iyong malalalim na baon at hugot ni Lorcan galing sa likod ko ay natigil din. Huli na para mabawi ko ang nasabi ko.

Hinugot ni Lorcan ang kahabaan niya at padarag akong hinarap sa kanya. Nakagat ko ang labi ko sa higpit ng hawak niya sa palapulsuhan ko.

“What did you say?” mula sa munting ilaw na galing sa buwan ay nakikita ko ang pag-igting ng panga niya. Nagtatagis ang ngipin niya sa galit.

“Lor- Lorcan.”

“Sagot.” malamig niyang wika. “Did I hear you right?”

Umiwas ako ng tingin sa kanya at tumango.

“Mahal mo ako?” di makapaniwalang tanong niya.

“Mahal kita Lorcan-”

“Darn it!!!” galit niyang mura.

“Lorcan-”

“Don’t you dare said that again! Don’t you ever say that you.love.me. Maliwanag?”

“Pero ito iyong nararamdaman ko sa-”

“You’re just confused about that dmn feeling of yours. If you feel in heat whenever I am near to you. If you feel that your is heart throbbing because I fck you. Well, I’ll tell you. It’s just lust that you feel.”

Walang salita ang kayang ipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Hiya, paghihinagpis, at pagkadismaya. Mabuti na lang at walang ilaw dahil hindi niya nakikita na umiiyak ako. Sa sinabi niya para bang sakit ang salitang mahal, para pagsalitaan at kamuhian niya ako ng ganun.

“I’m sorry. Patawad, Lorcan, o-oo ’di ko na babanggitin.”

Walang imik siyang umalis sa kama at pumasok sa kwarto niya. Bakit ko ba naman nasabi iyon. Ha! Nadala na naman ako sa bugso ng damdamin ko. Tang*na.

Tang*na sa lahat ng nangyari.

Tang*na dahil sa puso ko.

Tang*na dahil mahal ko si Lorcan.

Isa kang malaking tang*na Lorcan.

Gusto ko siyang sigawan. Gusto ko siyang sigawan kung wala na ba siyang ide-demonyo pa.

Hindi ako naglinis ng katawan. Hindi ako nagbihis. Hubo’t hubad kong niyukyok ang katawan ko at tahimik na umiyak. Ito lang ang kaya kong gawin. Ang hirap palang magmahal ng ganito.

CHAPTER 18

Chapter 18

Clayton’s Pov

UNANG araw ng semestral break pero heto ako. Nakahiga sa kama at masama ang pakiramdam. Nilalamig ako ng husto. Ngayon pa ako nagkasakit kung kailan gusto kong pumunta sa Lattea. Bigla ko kasing namiss kasi si Ate Kris at ’yong trabaho ko roon.

Pagod kong minulat ang mata ko. Kumunot ang noo ko nang makita ko ang katawan ko na nakabihis na ako. Sa pagkakaalala ko kagabi ay natulog akong hubo’t hubad. Tinagilid ko ang ulo ko at inalala kung sino ang maaaring nagbihis sa akin. Hindi maaaring si Jhera! Tang*na lang. Sino naman kaya si Lorcan? Pinilig ko ang ulo ko. Mas maniniwala pa siguro akong si Jhera na lang dahil malabo namang si Lorcan. Sa nalaman niya kagabi posibleng paalisin na ako no’n dito sa mansyon niya.

Bakit ko nga naman kasi nasabi iyon? Pahamak talaga ang bibig ko kahit kailan.

Ang lamig ng pakiramdam ko pero ang init ng hininga ko. Tssk! Bwesit na lagnat! Mahina akong bumangon dahil pakiramdam ko ang bigat at pagod ng katawan ko.

Pagkatapos kong mag-cr ay lalabas na sana ako nang biglang nanghina ang tuhod ko. Akala ko masasalampak ako sa tiles pero may matigas na braso mula sa likod ko ang sumalo sa akin. Mabilis ang kilos kong umalis sa kamay ni Lorcan. Humarap ako sa kanya. Nakita kong naka-jeans lang siya at walang damit pang itaas. Halatang bagong ligo siya dahil basa pa ang buhok niya. Tumalikod ako sa kanya saka inabot ang busol.

“You have a fever?” tanong niya bago pa ako makalabas.

Hindi ako humarap sa kanya. “Uhmm,” tugon ko sa kanya.

“Ipapaakyat ko rito si Jhera to take care of you.”

Hinarap ko siya dahil sa sinabi niya. “H-hindi na kailangan Lorcan, kaya ko ang sarili ko.” Pagmamatigas ko.

“It’ s an order.” Pinal niyang wika.

“Pero kasi . . . .”

“If you don’t want to be a burden then you should at least wear something before you doze off!”

Umiwas ako ng tingin sa kanya. Kagabi ay ibang iba siya tapos ngayon, ano ’tong paandar niya?

“Kung nag-aalala ka dahil nilalagnat ako-”

“Don’t misunderstood me again, Perkin. I’m not worried about you! I’m just worried about Daniel because his looking for you! What if he catches your cold? That’s.all. I am. concern. with.” may diin niyang saad.

Halos matawa ako sa sarili ko. Bakit ko nga ba sinabi na nag-alala siya sa akin? Ano niya ba ako? Parausan lang na pagkatapos gamitin iiwan na lang at kukunin na naman kung kailan kakailanganin niya. Ganun lang ako sa kanya.

“Ah, o-oo nga pala,” huminga ako ng malalim. “S-sige kung ’yan ang gusto mo.”

Lumabas ako ng CR at sumandal sa pintuang nilabasan. Napatawa ako nang mapait sabay ng pagtulo ng luha sa mga mata ko. Sa ganito lang ako magaling. Nagpadausdos ako sa pintuan saka niyakap ang tuhod. Tinago ko ang mukha ko at ko at tahimik na umiiyak. Walang awa rin talaga si Lorcan kahit na sa mga salita niya ang sakit. Hindi man lang ba niya inisip na may lagnat ako. Sana  fi-in-lter man lang niya ’yong sinabi niya.

“CLAYTON!” pag-angat ng ulo ko ay nakita ko si Jhera na may dalang tray. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang damit ko. Bago sumubok na tumayo.

“Oi, dahan-dahan lang,” anang ni Jhera saka inalalayan akong tumayo.

“Salamat.”

“Heto, kumain ka tapos inumin mo itong gamot. Hay, ang init mo. Ano bang ginawa mo at nagkalagnat ka?”

Isang beses kong iniling ang ulo ko saka kinuha ang pagkain sa side table at kumain. Umupo si Jhera sa kama at nagsalita ng kung ano-ano. Puro lang tango ang sagot ko sa kanya. Hanggang sa matapos akong kumain.

“Sige ibaba ko na ito, magpahinga ka d’yan para gumaling ka na. Pinapahirapan ako ni Daniel, e.”

Puyat lang akong ngumiti sa kanya. Nang umalis si Jhera ay natulog nalang ulit ako.

Paggising ko ay alas syete na nang gabi kaya kumukulo na ang tiyan ko. Bumangon ako. Buti na lang at naging maayos na ang pakiramdam ko. Wala na iyong init ko pero medyo mahina pa rin ang katawan ko. Mas mabuti kaysa kanina nang gumising ako.

“Papa!” tumingin ako sa pintuan nang bumukaa iyon at pumasok si Daniel na kasunod si Jhera.

Tumakbo siya patungo sa kama ko pero pinigilan ko siya. “D’yan ka lang, Baby,” pagpigil ko sa kanya.

Agad na lumukot ang mukha niya. “Why?” Humaba ng nguso nito.

“May lagnat si Papa kaya bawal ka lumapit. Baka mahawa ka.” saad ko sa kanya.

“Okay,” bumuntonghininga siya bago tumingin kay Jhera na may dalang pagkain. “Hey! You! Get me a chair!” Tinuro niya pa si Jhera.

Huminga ng malalim si Jhera at nilapag ang dalang tray ng pagkain bago kinuha ang isang upuan. Nilagay niya sa tabi ng kama ko ang silya.

“Ayan na po, kamahalan.” sarkastiko na saad ni Jhera sa bata. Nagkibit balikat lang si Daniel saka umupo roon sa upuan na parang hari. Bumaling sa akin si Jhera. “Hindi na kita nagising kanina kasi ang himbing na nang tulog mo saka tsi-neck ko naman ang temperature mo at bumaba naman. Kaya siguro maayos-ayos na ang pakiramdam mo.”

Tumango ako kay Jhera. “Salamat.” sabi ko sa kanya. Sinuklian niya rin ako ng tango bago yumuko at lumabas sa kwarto.

“Papa, you should get better.”

“Hmm.”

“And papa bring me to the mall.”

Napatigil ako sa pagsubo dahil sa sinabi ni Daniel. “Bakit gusto mong dalhin kita sa mall?”

“I just want to . . . I actually saw it on TV, I think it’s fun there.” Aniya na para bang wala siyang kaide-ideya kung ano ang mall.

“Baby, hindi ka pa ba nakakapunta sa mall?”

Naliit ang mata ko. Anong silbi ng yaman nila kung hindi man lang siya nito nadadala sa mall?

“Nope,” maikli niyang sagot. “That’s why I want you to convince uncle, Papa that I want to go to the mall. Only you, can convince that uncle of mine po.” Nakasimangot niyang sabi saka kumikibot pa ang maliit na bibig. Napailing ako. What a brat! Pakiramdam ko sa akin lang malambot ang batang ito. Pero imposible namang mapilit ko si Lorcan sa gusto ni Daniel. Lalo na ngayon na may balak akong iwasan na si Lorcan. Para maka-move on na ako.

Mabilis ko siyang nagustuhan, mabilis ko siyang minahal, kaya alam ko rin na mabilis lang na mawala ang nararamdaman ko para sa kanya. Sana . . .

Mabuti na lang at di rin nagtagal ang lagnat ko at naging maayos na ang katawan ko. At kagaya ng naging plano ko na iwasan si Lorcan sa abot ng makakaya ko. Nagawa ko naman. Hindi ko nga alam na kung kailan ko pa siya ayaw makita e, ’yon naman ang oras na lagi ko siyang nakikita. Parang sinusubukan talaga ako ng tadhana. Parang lumiliit itong mansyon niya pagnandito siya.

Pag nagkikita kami o magkakasalubong man lumalabas ang pagiging secret agent ko. Nagkakausap lang kami pagtinatanong niya ako. Kung ano ang tanong niya iyon na ang sagot ko. Ganun ka simple pakinggan pero sobrang nahihirapan na ako. Dahil sa pag-iwas at paglayo ko sa kanya parang mas lalo pa yatang lumalalim itong nararamdaman ko para sa kanya. Sa bawat talikod ko sa kanya ay ako ang nasasakatan—ako nagdurusa. Ako ang may gusto nito. Ako ang nagplano nito pero mukhang palpak dahil sobrang namimiss ko na siya. Kahit isang beses simula noong nilagnat ako wala ng nangyari sa amin. Nakakamiss iyong init niya.

Ngayon ay susubukin ko na naman ang sarili ko. Nandito ako ngayon sa harap ng pintuan papasok ng kwarto niya. Susubukan ko siyang kausapin na ipapasyal ko si Daniel sa mall. Ako na kasi anh naaawa sa bata araw-araw na akong kinukulit na gusto niyang pumunta sa mall. Naalala ko na naman ang unang bese na pumasok ako sa kwarto niya para pakiusapan siya na bumalik ako sa eskwela. Hinawakan ko ang dibdib ko saka huminga ng malalim. Akmang hahawakan ko na ang busol nang bumukas ang pinto. Napatingala ako. Nakita kong nakakunot noo si Lorcan na nakatingin sa akin.

“A-ano . . . .”

Tinaasan niya ako ng kilay.

“Ka-kasi-”

“Come on in.” wika niya bago bumalik sa loob.

Pumasok ako sa kwarto niya saka sinara ang pintuan. Nakade-kuatro siyang umupo sa sofa na nasa paanan ng kama niya. At sumandal siya roon habang bukas ang mga brasong nakapatong sa arm rest. Dipinang-dipina tuloy ang malalapad niyang dibdib na bumabakat sa suot niyang button down shirt.

Naglakbay ang mata ko sa buong katawan niya. Bigla ko tuloy’ng naalala ang unang pagkakataon na may nangyari sa amin. Talagang nagustuhan ko iyon. Iyong sensasyong naramdaman ko at lahat-lahat. Napalunok ako nang biglang parang umiinit ang pakiramdam ko.  Pero naputol ang pag-iisip ko sa nakaraan nang malakas na tumikhim si Lorcan.

“You’re making me hard the way you stare at me, Perkin,” aniya. Bumalik ang mata ko sa kanya. May mapaglarong ngiti sa labi niya. Ngayon ay ako na naman ang tumikhim. “You want us to f*ck? Come.” Then he gestured me to come near him.

Napamaang ako sa kanya. Ganun ba ako kahalata?

Umiwas ako ng tingin. “H-hindi ’yan ang pinunta ko rito.”

“Then don’t look at me like you want me inside your hole.” deretsong wika niya.

“Pumunta ako rito para sabihin sa’yo na gusto kong dalhin sa mall si Daniel,”

“You know I will not let you, right?” saka niya pinagkrus ang braso sa harap ng dibdib niya.

“Lorcan, araw-araw akong kinukulit ng bata tapos sinabi niya pa na hindi pa siya nakakapunta sa mall. Gusto ko lang naman maranasan niya.”

“Still hindi ako papayag.” he said in finality.

“Pero kasi Lorcan ngayon lang naman at sa-”

“Is this the reason why you’re here? Talking to me na parang hindi mo ako iniiwasan these passed few days?” he snapped. “You thought hindi ko mapapansin? Will it’s f*cking obvious!”

Niyuko ko ang ulo ko. Paano napunta ang usapan sa ganito. Gusto ko lang namang magpaalam sa kanya.

“Cat got your tongue?”

Tinuon ko ang mata ko sa sahig kung saan nakikita ko ang repleksyon niya na nakatuon sa akin.

“Wag mong iniiba ang usapan.”

“Answer me. Why are you avoiding me?”

Sa tanong niyang iyon ay halos mapatawa ako. Hindi pa ba halata na kaya ko siya iniiwasan dahil sa nararamdaman ko sa kanya? Gulat nga ako na hanggang ngayon ay nandirito pa ako sa mansyon niya at hindi niya ako pinaalis pa.

Tumingin ako sa kanya at sinalungat ang matatalim niyang tingin.

“Dadalhin ko si Daniel sa mall.” pagbabalik ko sa paksa namin at hindi sinagot ang tanong niya.

“Answer me and I will let you,” seryoso niyang saad.

“Ano?”

“You heard me.”

Pinadaan ko ang kamay ko sa buhok ko dahil sa pagkasiphayo. Hindi niya pa rin tinatanggal ang berdeng  matang nakatutok sa akin.

“Sige basta dadalhin ko ngayon si Daniel sa mall.” Para kay Daniel kung bakit ko ito ginagawa. Wala akong nakuhang sagot mula sa kanya.

“Alam mo na kung ano iyomg nararamdaman ko para sayo diba?” kumunot ang noo niya pero nagpatuloy ako. “Mahal kita . . . kahit na bawal iyon sa kasunduan natin-”

“I said you are just confused with your feelings towards me and don’t misunderstand everything-”

Pinutol ko siya. “Wala kang magagawa kung ano iyong nararamdaman ko. Wala kang karapatan husgahan kong ano ang nararamdaman ko. Kasi wala ka naman talagang alam. Damdamin ko ’to,” tinuro ko ang dibdib ko. “Kaya alam ko kung ano ang sinabi nito. At sa para sabihin ko sayo . . . kaya kita iniiwasan dahil nga ayaw mo at saka hindi ko naman gusto ito. Huwag kang mag-alala dahil kaya lang naman kita iniiwasan dahil iyon lang ang nakikita kong paraan para mawala itong nararamdaman ko para sayo. H’wag ka ring mag-alala dahil kung gusto mong ilabas iyang libog mo. Nand’yan lang naman ako sa kabilang kwarto. Dahil gaya ng sabi mo kahit kailan mo gusto sa umaga, tanghali, hapon, gabi, hatinggabi o kung ano pa, kung mong ilabas iyang libog mo nandito lang naman ko. Dahil iyon naman ang dahilan kung bakit ako nandirito sa mansyon mo ang maging parausan mo. Pero h’wag lang ngayon may lakad kami ni Daniel siguro mamaya pagnakauwi na kami.” halos kapusin ako sa hininga nang tumigil ako sa pagsasalita.

Without breaking our eye contact he abruptly rise then sauntered towards me and cruelly grip my wrist. Napaatras ako sa biglaang pagkilos niya hanggang sa napasandal ako sa malamig na dingding.  Pilit kong inaagaw ang kamay ko mula sa kanya pero mas lalo lang humihigpit ang kapit niya roon.

“Lorcan ano ba!”

Nag-aalab sa galit ang mata niya. Hindi siya maintindihan bakit siya ganito. Anong problema niya?

“Ang sabi ko naman diba mamaya na dahil may lakad ako. Alam kong wala akong karapatang humindi pero pakiusap naman kahit ngayon lang!”

“Do you know what the f*ck are you saying just now!”

“Ano?” naguguluhang tanong ko. Naduduling na ako sa lapit ng mukha namin. Nagsusukatan na kami ng tingin.

“Darn it!!!” mura niya saka marahas na binitawan ang kamay ko. Napahawak ako sa palapulsuhan ko na namumula dahil sa hawak niya kanina. He ran a hand on his hair frustratedly. “Leave.”

Hindi niya naman kailangang sabihin iyon dahil aalis talaga ako. Dahil kung hindi ako aalis ay baka doon ako sa harap niya mag-nguwa.

CHAPTER 19

Chapter 19

Clayton’s Pov

TULALA ako habang naghihintay kung kailan matatapos si Daniel kaka-shoot doon sa basket. Nandito kami ngayon sa arcade ng mall kung saan ko siya dinala. Hindi mawala sa isip ko iyong mga binitawan kong salita kay Lorcan. Minsan naisip ko na rin na i-staple itong bibig ko. Kung ano-ano na rin kasi ang lumalabas. Pero hindi ko na mababawi pa iyon at siguro mas nakakabuti na rin na malaman niya iyon. Para na rin sa ikakatahimik ko.

Ang hindi ko lang mawari ay kung bakit ganun na lang ang reaksyon niya. Bakit siya pa iyong galit? Galit ba siya na pinamukha ko sa kanya na f*ckboy siya? Magkahalong saya at lungkot ang nararamdaman ko. Saya dahil naamin ko na mahal ko siya at lungkot kasi iyong pagmamahal ko hindi niya iyon kayang suklian. Masakit pero kailangan kong tanggapin na sa unang pag-ibig ko ay bigo. Hindi ako naniniwala sa first love never dies na ’yan dahil kaya kong patayin itong nararamdaman ko sa kanya. Hindi nga lang siguro iyon magiging madali.

Hindi ako makapaniwala na iibig pala ako sa isang lalaki. Kaya siguro noon ay hindi talaga ako nagkainteres sa mga babae. Dahil lalaki pala ang gusto ko. Pero pagtumingin naman ako sa ibang lalaki wala naman akong nararamdaman. Para sa akin parang wala lang. Aaminin kong gwapo si Lorcan pero marami naman akong lalaki na kilala na gwapo rin kaso wala akong maramdaman sa kanila. Tanging si Lorcan lang ang nagpapatigil sa oras at sa paligid ko. Siya lang ang lalaking kayang magpakapos ng hininga ko. Siya lang ang kayang pahatawin ang puso ko sa saya at sakit pero kahit ganun mahal ko pa rin siya.

Hindi ko naman inibig na magkagusto sa kanya pero heto ako hindi na halos makaahon. Lunod na lunod na. Gag* siya pero gusto ko, mahal ko. Kaya ngayon sa mga nasabi ko kanina kay Lorcan.  Hindi na siguro ako magugulat kung pag-uwi namin nasa gate na iyong mga gamit ko.

Ang yugyug sa kamay ko ang nagpukaw sa akin sa malalim ba pag-iisip. Bumaba ang tingin ko kay Daniel na naka cap at face mask. Ayaw kasi siyang palabasin ni Ronnie kanina nang walang suot na ganito. Ako tuloy iyong naiinitan para sa bata. Akala ko si Ronnie ay isang simpleng hardinero lang, pwede rin pa lang driver at bodyguard. Siya iyong pinasama sa amin ni Alfonso kanina. Iyon daw kasi ang bilin ni Lorcan pero syempre hindi ko na pinasama si Ronnie rito sa loob nandun lang siya sa sasakyan.

“Papa, hindi ka po nakikinig sa akin. I’m sad.” tapos ay ngumuso siya.

Pinantayan ko ang tangkad niya saka ginulo ang buhok. Ang kyut-kyut talaga ng batang ito. Pwede ko nang kidnap-in ito at hingan ng ransom si Lorcan pero syempre sa kulungan lamg ang bagsak ko.

“May iniisip lang si papa,” ani ko.

“Do you regret bringing me here, Papa?”

Mabilis akong umiling sa sinabi niya.

“Hindi. Nagugutom ka na ba?” tanong ko sa kanya bago tumingin sa suot kong mumurahing relo. Malapit nang mag alas syete ng gabi.

Tumango si Daniel at humawak sa laylayan ng damit ko upang magpabuhat. Bago ko siya mabuhat nagvibrate iyong phone ko sa aking bulsa kaya kinuha ko iyon.

From: Ronnie Oras na para umuwi.

May number si Ronnie sa akin,  kinuha niya kanina para daw ma-contact niya ako at ma-contact ko rin siya.

To: Ronnie Papakainin ko lang si Daniel tapos labas na kami.

Reply ko kay Ronnie saka binalik ang telepono sa bulsa dahil two percent na lang ang cellphone ko.

Pinakain ko si Daniel sa isang restaurant saka nilinisan at binihisan sa cr. Buhat-buhat ko si Daniel habang bumababa ako sa parking lot. Sa ’di inaasahang pagkakataon ay nagkasalubong kami ni Jersey. Kaya nilapag ko muna si Daniel.

“My goodness Clay! Kailan ka nakaanak ng ganito ka kyut.” eksaherada ni Jersey at kinurot ang pisngi ni Daniel pero tinampal naman ng malditong bata.

“Don’t touch me!” maarte nitong saad kay Jersey saka tumalikod.

Kinuha ni Jersey ang braso ko saka tumalikod kami bahagya kay Daniel. “Ano ’yan? Kaninong bata iyan?” pasigaw niyang bulong sa akin.

“Ano ka ba pamangkin yan ni Lorcan.” sagot ko sa kanya at sinilip sa likod si Daniel na nakatalikod din sa amin ni Jersey.

Mahina akong napamura nang kinurot ni Jersey ang braso ko. Pinandilatan ko siya sa mata ko.

“Anong pamangkin?” bulong niya. “Walang kapatid si sir. Only son siya!” Kumunot ang noo ko sa kanya.

“Siya ang nagsabi Jersey saka uncle kaya ang tawag niya kay Lorcan.” ani ko.

Umiling si Jersey saka bumuntonghininga. “Bahala ka. Basta walang kapatid yang si sir.”

Napaisip ako bigla sa sinabi ni Jersey. Wala nga namang kapatid iyang si Lorcan dahil noong nagkukwentuhan kami ng mama niya wala naman siyang nabanggit na kapatid nito o ano. E, kaninong bata iyang si Daniel kung ganun? Malabo naman kung anak ni Lorcan si Daniel. Pero may posibilidad din naman. Kung ganun sino at nasaan iyong ina ng bata? Napapikit ako sa rami ng katanungan ng utak ko. Nababaliw na ako.

“Oi, si Harem talak nang talak sa akin. Nagtatampo raw siya sa’yo kasi pakiramdam niya ang dami mo raw’ng nililihim sa kanya. ’Yong bakla pakiramdam ko nanghihinala na rin sayo, Clay. Kaya sana . . . sana masabi mo rin sa kanya dahil pakiramdam ko naman mapagkakatiwalaan siya.”

Huminga ako ng malalim. “Sasabihin ko rin sa kanya pero ’di pa ngayon.”

Tumango sa akin si Jersey saka tinapik ang balikat ko. “Sige alis na ako may date pa ako.” sabi niya. Ngumisi lang ako at tiningnan siyang paalis. Nang ’di ko siya matanaw binalingan ko si Daniel. At halos tumakas ang dugo ko sa katawan nang pagtalikod ko upang tingnan si Daniel ay wala na siya sa kinatatayuan niya kanina.

Tang*na!

“Daniel!” sigaw ko sa pangalan niya at ginagala ko rin ang paningin sa aking paligid. “Daniel! Baby, lumabas ka na kung saan ka man nagtatago. ’Di magandang biro ito. Gabi na kailangan na nating umuwi.”

Iniisa ko ang mga sasakyan doon sa parking lot na malapit sa akin kaso wala akong makita kahit na animo ni Daniel. Tangna naman nasaan na Ang batang ’yon. Napapikit ako nang maalala ko na tinanggal ko pala ang face mask at cap niya noong binihisan ko siya sa cr. Ayaw ko sa naiisip ko pero tangna na lang! Paano kung nakidnap siya? Ang lakas na nang tibok ng puso ko habang hinahanap si Daniel sa parking lot. Napapakagat labi ako dahil nilalamig na ako sa kaba.

Tumigil ako. Hinihingal ako habang nililibot ko ang tingin ko sa buong parking area. Napapikit ako at ginulo ko ang aking buhok  nang hindi ko mahanap si Daniel.

Nanginginig ang kamay kong kinuha ang telepono sa bulsa ko. Tinawagan ko si Lorcan. Isang ring lang at sinagot agad niya ang tawag ko na para bang inaabangan niya ang pagtawag ko.

“L-lorcan,” nagpapanic kong wika.

Hindi siya nagsalita.

“Lor-lorcan,” hindi ko alam kong ano ang unang sasabihin ko sa kanya. Ako ang magpumilit na dahil dito ang bata kahit na ayaw niya. Kaya ngayon mukhang mapapahamak pa ako.

“What?” malamig niyang tanong.

“Kasi . . . .”

“Just f*cking say it Perkin. You’re wasting my time!”

“Kasi Lorcan, m-mukhang nawala ko ata si Daniel.”

Isang mahabang katahimikan ang namayani sa amin akala ko nawala na siya sa kabilamg linya.

“Daniel . . .  what?” bulyaw nito.

“N-nawala ko ata si Daniel.” ulit ko.

“Don’t kid around Perkin. It’s not funny at all!” may riin niyang wika.

Pumikit ako. “S-sana nga biro ko lang Lorcan pero kasi-”

“KASI! WHAT??” halos mabingi ako sa sigaw niya.

“Nag-usap lang naman kami ni Jersey ay ni Jason sandali tapos paglingon ko wala na si Daniel. Lorcan hindi ko naman ginusto na-”

“F*ck you, Perkin! Kung anuman ang mangyari sa an-pamangkin ko. Mapapatay kita. Huwag kang umuwi rito hangga’t hindi nahahanap ang pamangkin ko!”

Pagkatapos no’n ay binaba niya ang tawag. Tatawagan ko sana ulit siya pero na-off na iyong telepono ko. Sa sobrang frustration ko nahagis ko ang aking telepono. Bakit ngayon pa siya na lowbat? Nang mahimas-masan ako ay kinuha ko ang nagkalat na telepono ko. Halos wala na akong pambili pero nahagis ko pa ng ’di-oras ang cellphone ko. Tang*nang buhay!

Pumunta ako sa CCTV room ng mall at pinareview ko sa kanila ang CCTV sa parking lot. Ang lamig ng aircon sa CCTV room ay hindi na gumagana sa akin. Panay na ang pahid ko sa malamig na pawis na lumalabas sa katawan ko.

“Naku Sir under construction po pala ang mga CCTV sa parking lot. Pinalitan po kasi iyon-”

Hindi ko pinatapos sa pagsasalita ang nakabantay roon sa CCTV room at umalis ako para hanapin si Daniel.

Alas diez akong umalis sa mall nang hindi ko talaga mahanap doon si Daniel. Sumakay ako nang taxi patungo sa Marcet Village. Pagdating ko roon ay hindi ako pumasok sa loob ng village umupo lang ako doon sa malapit sa guard house. Pinahid ko ang luha na lumabas sa mata ko. Bakit ko ba kasi binitawan si Daniel? Hindi sana siya nawawala ngayon. Bakit ko baka kasi siya nilapag kong pwede naman kaming mag-usap ni Jersey na buhat-buhat ko siya. Yumuko ako at ginulo ang buhok.

Pag may mangyaring masama kay Daniel hindi ko mapapatawad ang sarili ko. Kanina ay dumaan ako sa prisento upang i-report sa kanila iyong nangyari pero tang*nang mga pulis din dahil hihintayin pa ang 24 hours. Walang silbi rin!

Lorcan’s Pov

Nang umalis sina Perkin kasama si Daniel pumunta ako sa third floor ng bahay. Binuhos ko ang oras ko sa mga dapat kong gawain. From checking the sales of my businesses. Checking emails from different mafia bosses around the globe. And my recent transanction from overseas and inside the country.

I lay my back when I remember the things that Perkin said. Why does he need to say all those stuff? Kinukonsensya niya ba ako? And then why do I care? Why Am I thinking those stuff? Why am I being affected? F*ck it! That Perkin really loves to give me a headache.

I glance at my watch and it’s already 8 PM. Tinawagan ko si Alfonso.

“Wala pa ba sila?”

“Wala pa Lorcan.” Nang marinig ko ang sagot niya binaba ko ang cellphone ko. What took them so long?

My phone rings. Pekin is calling me.

“L-lorcan,” rinig kong saad niya sa kabilang linya.

Hindi ako nagsalita.

“Lor-lorcan,” he stuttered.

“What?” malamig kong tanong.

“Kasi . . . “ he trailed.

“Just f*cking say it Perkin. You’re wasting my time!” I already lose my patience. I really hate it when he speaks like this.

“Kasi Lorcan . . . m-mukhang nawala ko ata si Daniel.”

Napatayo ako mula sa aking pagkakaupo sa swivel chair ko. Hindi ako makapagsalita.

“Daniel . . . what?”

“N-nawala ko ata si Daniel.”

“Don’t kid around, Perkin. It’s not funny at all!” I hissed.

“S-sana nga biro ko lang Lorcan pero kasi-” I cut him off.

“KASI! WHAT??” I roared.

“Nag-usap lang naman kami ni Jersey ay ni Jason sandali tapos paglingon ko wala na si Daniel. Lorcan hindi ko naman ginusto na-”

“F*ck you, Perkin! Kung anuman ang mangyari sa an-pamangkin ko. Mapapatay kita. Huwag kang umuwi rito hangga’t hindi nahahanap ang pamangkin ko.” I ended the call.

When I said it. I really meant it. I kill people. I can kill people like they’re sort of animal. Fourteen years ago, I promised to my grandparents grave that I kill whoever tries to hurt my family. And if anything will happen to Daniel. I will destroy them. I will crush them.

Darn it! How did Daniel gone? I have my men around them.

Bumaba ako at nakasalubong ko si Alfonso na papasok sa loob ng meeting room.

“Saan ka pupunta Lorcan?” tanong niya at hinawakan ang balikat ko.

Tiningnan ko ang kamay niya saka marahas iyong kinuha.

“Daniel is gone. My son is gone, Alfonso. That’s why don’t block my way.”

“Kasama siya ni Clayton-”

“He lost him.” I said and left him.

“Ilabas ang sasakyan ni Lorcan!” sigaw ni Alfonso.

I didn’t wait long at pumarada sa harap ko ang aking sasakyan. Agad na bumaba ang isa sa mga tauhan ko at akmang sasakay na ako roon nang dumating ang sports car ni Desmond. Lumabas si Laszlo roon at kasama at karga niya si Daniel na mahimbing na natutulog.

Padarag kong isinara ang kotse.

“Alfonso bring Daniel to his room.” utos ko kay Alfonso at sinunod niya naman agad.

Ngiting-ngiti si Desmond na nakatingin sa akin. Tumabi si Laszlo sa kanya.

Before he can dodge my fist already landed hard on his face. At sinunod ko si Laszlo. Laszlo dodged my first attack pero hindi niya nasangga ang sunod na suntok ko sa mukha niya.

“F*ck, my nose.” reklamo ni Desmond. The blood rolled from his nose.

Ngumingiwi naman si Laszlo habang hinahawakan ang panga niya.

“Bakit nasa inyo ang anak ko?” kalmado kong saad sa kanila na para bang hindi ko sila nasuntok.

“D*mn it parang nabasag ang ngipin ko.” si Laszlo na parang walang narinig mula sa akin.

“Answer me!”

“F*ck, sagutin mo, Desmond. You’re the mastermind.” pagtutulak ni Laszlo kay Desmond. Then Desmond starts narrating what happened.

“Does Clayton already here?” tanong ni Laszlo.

“He is not here.”

“D*mn! So he is still on the mall?” Desmond inquired.

“What do you think so, Desmond Bunsen?” I sarcastically spoke.

Pumasok kami sa loob. I try contacting Perkin, but his phone is off.

“You two,” tumingin sila sa akin. Nakaupo kami ngayon sa salas. “Look for Perkin.”

“I already called my men they are now on their way to the mall.” sagot ni Desmond habang naglalagay ng ice pack sa ilong niya.

It’s already 10 in the evening but there still no trace of Perkin.

“D*mn it! Your men can’t still find him, Desmond?” Naiirita ko nang tanong.

“Wala raw sa mall, e.” he answered.

After a while, may narinig kaming sasakyan na dumating. Sabay kaming tatlo na lumabas upang tingnan kong sino iyon. And there I saw Colt arrived and he is carrying Perkin on his back.

My jaw clinched at the view. It’s sore to my eyes.

“Let me carry him to his room.” Lumapit ako kay Colt.

“Ako na.” ani Colt at pumasok sa loob. My hand clinched into fist.

CHAPTER 20

Chapter 20

Clayton’s Pov

NAALIMPUNGATAN ako dahil sa pamamanhid ng kamay ko. Akmang iaangat ko ang aking kamay nang maramdaman ko anng mabigat nito. Dahan-dahan kong minulat ang mata ko. Nakita ko si Daniel na mahimbing na natutulog at nakaunan sa braso ko. Kaya pala. Tumagilid ako at inayos ang ulo niyang nakaunan sa aking braso.

Hinaplos ko ang buhok niya. Natakot talaga ako kagabi dahil akala ko nawala na siya. Buti ay sina Desmond lang pala ang kumuha sa kanya. Kung hindi man, hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Malilintikan talaga ako sa tiyuhin niya.

Hindi ko magawang magalit kay Desmond at Laszlo sa ginawa nila pero tinakot talaga nila ako ng husto. Naalala ko tuloy iyong nangyari kagabi.

FLASHBACK

Nakaupo lang ako sa gilid ng guard house sa Marcet Village. Ayaw kong pumasok doon dahil hindi ko pa nahahanap si Daniel. Niyakap ko ang tuhod ko dahil malalim na ang gabi at malamig na.

“Sir papasok po ba kayo sa loob. May hinihintay pa po kayo?” tanong ng guard sa akin. Pang ilang beses na niya akong sinabihan na pumasok sa village.

Umuling ako sa kanya.

May paparating nan kotse kaya tinakpan ko ang aking mata. Tumigil ito sa tapat ko at bumusina ng malakas. Walang modo!

“Hey! Clayton!” Napatayo ako nang makilala ko kung kaninong boses iyon.

“Oi, Colt.” tanging usal ko.

“Why don’t you get in? Kanina ka pa hinahanap nina Desmond.”

Kumunot ang noo ko sa kanya. “Bakit nila ako hinahanap? Si D-daniel iyong nawala ko Colt. Sa tingin nakidnap siya.” nag-aalalang saad ko.

“Sumakay ka na ihahatid kita sa bahay ni Lorcan.” utos niya.

“Hindi pwede Colt. Hindi pa mahanap si Daniel.”

“You have your phone?” tanong niya.

Umiling ako. Nasira na iyong telepono ko.

“Just get inside.”

Wala akong nagawa at pumasok ako sa kotse  niya. Pero hindi niya pa kami umuusad. Nakakandar lang iyong makina ng kotse niya.

“Sa iyo lang siguro muna ako, Colt habang hindi pa nakikita si Daniel.” ani ko.

Tamad siyang umiling. “Nasa bahay na ni Lorcan si Daniel.”

“Ano?” Gulat akong napatingin dito.

“Si Desmond ang kumuha kay Daniel no’ng nasa mall kayo. And the rest is history,” napakakaswal niyang saad na para bang walang nangyari. Tapos ako halos mabaliw na sa kakahanap kay Daniel. “They’re just pranking you.” he glanced at me.

“Sinong kasama niya?”

“Si Las,” sagot niya sa akin.

Bumalik ako sa pagkakasandal sa kinauupaun ko. Nakahinga ako nang maluwag. Mas mabuti ng sina Desmond at Laszlo ang kumuha kay Daniel kaysa naman nakidnap talaga. Dahil kung ganun siguro maghuhukay na ako sa sarili kong libingan. Saka tingin ko naman hindi hahayaan ni Lorcan na mawala ang pamangkin niya. No’ng nasa school nga lang kami ang daming MIB ang sumama sa amin. Tapos itong mall si Ronnie lang ang pinasama niya.

Pini-flex ko ang leeg ko dahil sa pagod ko ngayong gabi.

“Let’s go.” wika ni Colt saka pinausad ang sasakyan niya.

END OF FLASHBACK

“Sorry baby,” bulong ko kay Daniel saka dahan-dahan kong kinuha ang aking braso dahil naiihi na ako.

Pagkatapos kong mag-cr ay nag-toothbrush at naghilamos na rin ako bago lumabas. Hindi pa ako nakakalabas sa cr ay pumasok bigla si Lorcan sa cr na nakatapis lang at nagpupunas sa buhok niya gamit ang isa niyang kamay. Bago pa magtagal ang mata ko sa kanyang katawan ay umiwas na ako.

“A-ano, sorry kagabi. Sina Desmond at Laszlo lang pala ang kumuha kay Daniel. Sorry kung pinag-alala kita. Hindi na iyon mauulit.” Sumulyap ako sa kanya. Naninimbang ang tingin nito sa akin.

“Talagang hindi na mauulit dahil wala nang susunod.”

Lumunok ako bago marahan na tumango at lumabas ng cr. Nang makalabas ako sa cr napatingin ako pintuan na nilabasan ko. Ang hirap naman ng ganito. Hindi ko naman talaga siya maiiwasan dahil nandito kami sa iisang bahay, iisang cr pa. Ang dali ko lang na hulog sa kanya kaya dapat madali lang itong mawala. Bwesit! Siguro kung sa babae ako nagkagusto at nagmahal hindi sana ganito ito kahirap. Dahil kung may gusto man akong babae handa akong ligawan siya, suyuin siya pero iyong ganito wala akong magagawa, e. Ang nag-uugnay lang naman sa amin ay ang kontrata namin. Nakakabaliw na ito.

“Papa,” hinarap ko si Daniel na hindi ko man lang namalayan na nasa likod ko pala.

Yumuko ng husto ang bata. Pinantayan ko ang tangkad niya.

“Good morning baby,”

“Oh!” Nagulat ako ng bigla niyang pinalupot ang maliit at malusog niyang braso sa leeg ko.

“Papa sorry. Sorry for leaving you last night. Uncle handsome made me do it, Papa.” Sumbong niya sa akin.

Binuhat ko siya saka umupo sa paanan ng kama. Inayos ko ang posisyon niya sa hita ko.

“Sa susunod h’wag mo nang gawin iyon, huh. Pinag-alala mo ako. Akala ko nawala ka na.” sabi ko sa kanya habang sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko.

Sinubsob niya ang mukha niya sa dibdib ko at tumango. “Sorry papa. I love you.” malambing niyang saad.

Hinalikan ko ang tuktok niya. “I love rin baby.”

Hindi ko na rin yata kayang iwan ang batang ito. Alam ko na darating din ang araw na kailangan ko siyang iwan dahil may buhay rin naman ako pagkatapos dito. Sana lang kayanin kong iwan siya. Napamahal na rin kasi siya sa akin sa loob ng kaunting na panahon.

“You will not leave me naman papa, diba?” ani Daniel at tiningala ako.

Hindi ako makasagot sa tanong niya. Aalis ako rito. Ayaw ko siyang paasahin.

“You will not leave naman papa, diba, like what my mommy did.” Hinawakan niya ang pisngi ko. “Right? Hindi mo ako iiwan diba, Papa? Cuz, I will not leave you.”

“O-oo naman h-hindi kita iiwan.” Sa wakas ay sagot ko rito. Niyakap ko siya.

‘Sorry, baby.’

Lorcan’s Pov

Pagdating ko sa headquarter namin. Kaagad akong sinalubong ni Raphael. At sinabayan ako sa paglakad patungo sa sekretong elevator nitong hotel kung saan ang isa saheadquarter namin.

“Nasaan si Alfonso? Nitong nakaraan hindi yata iyon sumasama sayo?”  aniya sa akin.

“Siya ang uma-tend sa meeting ngayon,” simpleng sagot ko sa kanya at diretso ang mata sa daan.

“Don’t trust everything to Alfonso Lorcan.” he said.

I glanced at him. “I know that.”

Si Raphael na ang nagbukas sa elevator at sabay kaming pumasok sa elevator siya na rin ang nagpindut sa button pantungo sa underground nitong hotel na kami lang din ang nakakaalam.

Tahimik kaming dalawa hanggang nakababa kami. Pagbukas ng elevator nakita ko sa si Colt na bored na nakaupo sa isang silya at mukhang puyat. Si Laszlo naman ay nasa tabi ni Colt at nakahulukipkip. Samantalang si Desmond ay nakatayo sa tapat ng transparent glass na ang mata ay na kay Santos lang. 

Si Niel Santos, ang tumakbo sa pera ng hotel ko. Finally, my men got him in Isabela. But the money is not with him anymore.

Simple lang naman ang laman ng headqurter namin may mga computers na nakakonektado sa lahat ng data base sa buong mundo at pati na rin ang mga CCTVs. May mga iba’t ibang klaseng armas na nakasabit sa dingding. May isang malaking monitor din kami dito na kita ang buong bansa sa mundo. Dito namin namo-monitor ang iba’t ibang nangyayari sa aming nasasakupan. Tapos isang malaking transparent glass lang ang nakaharang patungo sa torture room kung saan si Niel.

“Lorcan,” tawag ni Las sa akin habang naglalakad ako sa kinaroroonan ni Niel Santos na nakaupo sa isang metal na silya. Ang kamay nito ay magkahiwalay at  nakaposas sa mesa. Ang handcuffs ay konektado lang sa mesang gawa rin sa metal.

Pumasok kami roon sa torture room. Soundproof ito, kaya  kahit anong sigaw rito ay hindi naririnig sa labas.

Kumuha ako ng silya at umupo sa tapat ni Niel Santos sina Las at Colt nasa kanan ko at sina Rap at Desmond naman ay nasa gilid ng mesa. Tinupi ko ang suot kong long sleeve hanggang sa siko ko.

“Pakawalan ninyo ako rito!” sigaw ni Niel habang sinusubukan niyang kumawala doon sa pagka-handcuff niya sa mesa.

Sumandal ako sa kinauupuan ko. “Is this how you great your boss?” tamad kong wika.

“Bakit niya ba ako hinuli? Wala akong ginawang masama?” parang baliw niyang saad.

“At this kind of situation nagsisinungaling ka pa?!” Galit na sigaw ni Colt.

“A-anong nagsisinungaling?” pagmaang-maangan ni Niel.

“Bullsht!!! You ran with the money in your hands, fcker!” Raphael shouted.

“Sabihin mo sino ang nag-utos sayo?” Kalmadong tanong ni Las.

“WALA AKONG SASABIHIN SA INYO!” Niel shouted.

“Tssk! Makakaalis ka ng buhay dito kung magsasabi ka ng totoo.” Ani naman ni Desmond.

“WALA NGA SABI-”

BANG!!!

Hindi natapos ni Niel ang pagsigaw niya ng binunut ko ang baril sa likod ko at pinaputok iyon. Just inch away from his head. Nakita kong namutla siya sa ginawa ko.

“I really hate it when someone is yelling in front of me.” blankong saad ko at ngayon ay tinutok ko ang baril sa kanyang ulo.

“Wala kayong mapapala sa akin patayin niyo man ako!” halos lumuwa na ang ugat niya sa leeg.

Padarag kong binagsak ang baril sa mesa at tinungkod ko ang siko roon saka bahagyang niyuko ang ulo ko bago magsalita.

“Tell me. Sino ang nag-utos sayong kunin ang pera ng hotel ko. It’s okay if you cannot give the money back just tell me who-”

“WALA NGA SABI AKONG SASABIHIN SA INYO!” He shouted on the top of his lungs.

Sa loob ng torture room ay mayroon ring iba’t ibang klaseng pang-torture mapa-electronic man ’yan o hindi. Tumayo ako ay kinuha ang isang kutsilyo doon.

“Sasabihin mo o sasabihin mo?” wika ko.

Malademonyong tumawa si Niel.

“Ito pala ang totoong trabaho mo Lorcan? Pumapatay ka rin ng tao para sa pera? Ito ba ang dahilan kong bakit napaka-makapangyarihan mo? Nasisikmura ba ng mga magulang mo itong ginagawa mo? Ang anak mo, alam ba niya na ang ama niya isang mamamatay tao-” hindi ko na pinatapos si Niel at tinusok ko ang kutsilyo sa kamay niya. “AH-AHHH!” habang nakabaoon sa kamay niya ang kutsilyo, pinaikot ko ito dahilan kong bakit napasigaw na naman si Niel.

“Ano hindi mo pa sasabihin?”

“W-wala akong s-sasabihin sa’yong d-demonyo ka!” hinihingal niyang sigaw.

“Lorcan mukhang ’di talaga ’yan magsasalita.” kalmadong untag ni Laszlo.

Kinuha ko ang kutsilyo sa kamay ni Niel. Nilagay ko ang duguang kutsilyo sa mesa tapos ay bumalik ko kinauupuan ko kanina. Inabot ko ang baril doon.

“I know you have a lovely wife and a daughter, yes?” I smirked at him.

“Lorcan,” tawag ni Rap sa akin pero binalewala ko siya. Dahil ang atensyon ko ay nakay Niel lang. How funny his expression is! Agad kong nakita ang nag-aalab na galit at pangamba sa mukha niya. Pathetic!

“Wa-wag ang pamilya ko! LORCAN!!!” he yelled.

“Nah! Dapat inisip mo muna ang pamilya mo bago ka pumasok sa ganito, Niel. Nakasunod ngayon ang tauhan ko sa pamilya mo isang tawag ko lang sa kanila goodbye.” Then I shrugged my shoulders.

“Demonyo ka talaga! Pati pamilya ko idadamay mo! Ha! May tauhan ang boss ko na nakabantay sa kanila kaya alam kong ligtas ang pamilya ko.”

I secretly laugh. Ngayon na sinabi niya na may boss siya sapat na iyon sa akin at may nakabantay pa sa pamilya niya. Madali na sa akin na makilala ang boss niya o ang grupo nila.

“Very well said thank you for the information!” sabi ko at dalawang beses na pinaputukan ng baril si Niel sa ulo.

May tumalsik pang dugo sa akin.

D*mn it!

“Lorcan, h’wag mong sabihin na idadamay mo ang pamilya ni Niel?” tanong ni Rap sa akin habang papalabas kaming lahat sa elevator.

I looked at the blood stain on my long sleeves.

“Syempre paing ko lang iyon sa kanya and besides hindi naman totoo na may tauhan akong nakasunod sa pamilya niya.” sagot ko sa kanya.

“E, paano ’yan hindi natin alam kung sino ang boss niya o kung saang mafia siya nagtatrabaho?” Tanong ni Las.

Tumigil ako sa paglalakad at tumingin kay Las. “Ikaw . . .  bantayan mo ang kilos ng pamilya niya. Anytime pwedeng lumapit sa kanila ang tauhan ng kung sinuman ang boss ni Niel. Keep your eyes on them. That’s your assignment.”

CHAPTER 21

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 21

Clayton’s Pov

“AHH, ohh, ah!” ungol ko habang nagtataas-baba ang kamay ko sa aking kahabaan. Nandito ako ngayon sa loob ng cr habang nagmamariang palad. Araw-araw naman talaga itong ganito pero ang kaibahan lang ngayon ay dahil doon sa panaginip ko. Kaya ayon, nagising ako ng dis-oras ng gabi para mailabas ’tong libog ko sa katawan. Nanaginip kasi ako na walang habas akong inaangkin ni Lorcan. Bwesit! Ilang araw na bang walang nangyayari sa amin ni Lorcan? Umabot na ba ng linggo?

Napasandal ako sa salamin sa sink habang hinahabol ang hininga ko. Tang*na, bakit hindi ako nilalabasan? Napapikit ako ng mariin. I roughly run my one hand on my length up and down for a minute. Napapasabunot ako sa sarili kong buhok. Biglang pumasok sa isip ko iyong naging panaginip ko.

Lorcan was smacking my butt while thrusting his length in and out of my hole. I remember how his handful hands finds its way to my length and masturbate it.

“Ahhhhh,” napakagat labi ako nang lumabas ang mainit-init na katas mula sa pagkalalaki ko. Pagod akong huminga at sumandal sa malamig na salamin. Pagod din akong tumingala. Ilang minuto o siguro umabot na ako ng oras dito sa cr pero hindi talaga ako nilabasan. Tapos ngayon na naalala ko lang kung paano ako angkinin ni Lorcan sa panaginip ko nilabasan agad ako.

Inis akong napabuga ng hangin mul sa bibig.

“Nice view,” halos mahulog ako sa sink nang marinig ko ang boses ni Lorcan. Dumapo ang mata ko kay Lorcan na nakakrus ang braso sa harap ng malapad niyang dibdib habang nakasandal sa hamba ng pintuan papasok dito sa cr. Tang*na, ang sexy niya tingnan sa kulay itim niyang slacks habang iyong long sleeve niya ay nakatupi hanggang sa siko niya. Nakabukas pa ang apat na butones no’n.

Sinundan ko mainit na tingin ni Lorcan. Namutla ako nang ma-realized kong nakatingin siya ngayon sa pagkalalaki ko na unti-unting lumaylay pero parang may sariling buhay iyon na unti-unting tumigas. Bakit ngayon pa!?

Bababa na sana ako nang mabilis na nakarating sa harapan ko si Lorcan saka hinapit ang bewang ko at binalik ako sa pagkakaupo ko sa sink.

“Not too fast, darling,” aniya habang ilang pulgada lang ang layo ng labi niya sa labi ko. Bakit parang inaakit niya ako sa paraan ng pagsasalita niya?

Agad namang humataw sa tibok ang puso ko. Hindi dahil sa kaba, hindi dahil sa takot, hindi dahil sa hiya kundi dahil sa pananabik.

‘Tang*na, Clayton!’ Mura ko sa sarili ko.

“You’re having a hard time masturbating yourself, huh.” panunuya ni Lorcan at inaamoy ako.

“L-lorcan,” halos kilabutan ako sa sarili kong boses. Simpleng usal ko lang sa pangalan niya pero naging ungol pa. Halatang sabik!

“You want me to eat you?” wika nito at pinapalandas ang dila niya mula sa likod ng tenga ko pababa at paitaas. Tapos ay punukol niya ako nang tingin gamit ang nag-aalab na mata niya. How I like the way those green eyes gazes at me. It awken something unworldly deep within me

“You want me to?” ulit ni Lorcan at hinubad ang pang itaas kong damit. Hindi ko alam na ang sexy pala ni Lorcan kapag nang-aakit sa gitna ng gabi! Bahagya ko siyang tinulak dahil parang ’di ako makahinga sa lapit naming dalawa.

Tumango ako sa kanya pero agad din akong umiling. He sexily laughs. Tumingin ako sa kanya. Naramdaman ko ang pag-init ng mga pisngi ko.

“You want me or not?” kasabay no’n ang pagdapo ng isang kamay niya sa aking pagkalalaki. Napapikit ako sabay kagat sa labi ko. “Your mind says no, but your body says yes.”

Bahagya niyang pinipisil ang hita ko pataas at pababa. Pabor sa kanya iyon dahil ang shorts at brief ko ay nasa tuhod ko na.

“Tang*na, Lorcan! Kung gusto mo gawin mo na!” Buong lakas kong wika kay Lorcan at tiningnan siya ng masama. Umangat lang ang gilid labi nito saka sinunggaban ako ng halik. Mapupusok na halik ang binigay niya sa akin. Nag-iispidahan ang labi namin habang ang malilikot niyang kamay ay di naman mapirmi sa isang lugar sa katawan ko.

Ang kamay ko naman ay parang may sariling isip na hinahanap ang butones ng damit niya. Our moves are kinda rough and harsh. Halatang sabik sa isa’t isang init. Nang magtagumpay ako sa pag bukas ng long sleeve niya agad na gumapang ang kamay ko sa matigas niyang tiyan at dinadama iyon. Ang labi naman namin ay hindi naghihiwalay.

Sinandal ako ni Lorcan sa salamin sa likod ko. Tinungkod niya ang isang kamay sa salamin habang ang isa naman ay dumapo sa pagkalalaki ko at pinapaligaya rin iyon. So good at multi-tasking.  Mas naging malalim at mapusok na ang halikan namin na para bang wala ng kahit hangin ang nakakadaan sa pagitan naming dalawa. Biting each other’s lips. Sucking. Nipping. Sucking. Nipping.

“Der’mo!” anang ni Lorcan nang pakawalan niya ang labi ko. “Open your eyes,” utos niya sa akin na agad ko namang tinupad.

Dahan-dahan niyang binaba ang ulo roon sa kahabaan ko na parang flagpole na nakaurok at naghihintay ng atensyon. Habang binababa niya ang labi, hindi tinanggal ni Lorcan ang eye contact naming dalawa. Na siyang nagpa-alab lalo sa init na naramdaman ko. Tang*na! Bakit parang ang bagal ng kilos niya! Bakit parang lahat ng ginagawa niya ay nasa slow motion?

Nilabas ni Lorcan ang dila niya tapos ay dini-dilaan niya ang kahabaan ko na para bang isa iyong ice cream and his one hand is on my balls.  Lahat ng ginagawa ni Lorcan ay bukas ang mata ko na nakatingin sa kanya. Ilang sandali pa ay isinubo na niya iyon.

Ang tuktok pa lang ng pagkalalaki ko ang nasa bibig ni Lorcan pero halos nagsiliparan na ang kaluluwa ko sa katawan. Hanggang sa buong pagkalalaki ko na ang pinasok niya sa kanyang bibig. Ang isang kamay ko ay napasabunot sa buhok ko habang ang isa naman ay napakapit doon sa gripo ng sink.

“Oh, ahh,urgh!” Malakas kong ungol.

Inilabas niya ang kahabaan ko galing sa bibig niya. Kaya napatingin ako kay Lorcan. May pre-cum doon bibig niya. “You’re this hard, huh.” aniya nang hawakan na naman nito ang kahabaan ko. Wala akong pakialam sa kung ano pa ang sinasabi ni Lorcan dahil ang utak ko ay natatakpan na ng makamundong pagnanasa ko. Pinaglalaruan kamay niya pagkalalaki ko saka tinutukso ang maliit na butas no’n.

“Ahh, yes . . . .”

Napahawak ako sa long sleeve niya. “L-lorcan pwede bang mag shower muna ako?” Hapong tanong ko sa kanya at pinagpahinga ang ulo ko sa balikat niya. Ang kamay nito ay pinaglalaruan pa rin ang kahabaan ko. Basang-basa na iyon dahil sa magkahalong katas ko at laway niya.

“H-hintayin mo lang ako sa-”

“Why bother on waiting, when we can take a shower together?” Anang niya saka ako binuhat at dinala sa shower room.

---

Napabalikwas ako nang mapansin kong nakahiga ako sa hindi pamilyar na kama. Isang malaking kama. Agad ko namang naitakip sa katawan ko ang kumot na nahawakan ko. Sinilip ko kung may sapin ba ako sa ibaba ko pero lumaki ang mata ko nang makita ko wala akong suot na kahit ano. Tang*na! Bumaling ako sa tabi ko at nakita ko si Lorcan na kumportableng nakadapa at mahimbing ang tulog.

Hindi ko namalayan na nakalapit na pala ako sa kanya at tinititigan ko na ang mukha niya. Lihim akong napangiti dahil kahit na tulog si Lorcan ay nakakunot noo siya at parang may hindi magandang panaginip. Tinungkod ko ang isang kamay ko saka inabot ang mukha ni Lorcan. Hinaplos ko ang mukha niya . . . ang mukha ng taong mahal. Gamit ang daliri ko t-in-race ko ang bawat anggulo ng mukha niya.

“Ngayon. Papaano kita hindi mamahalin kong pati sarili ko hindi ko mapigilang hindi ka mahalin, Lorcan.” mahinang wika ko. Uminit ang bawat sulok ng mata ko saka mapait akong ngumiti. “Sa bawat sabi ko na kakalimutan ko na ang nararamdaman ko sayo mas lalong lumalalim ang nararamdaman ko para sa’yo. The more I want to forget you the more I remember you, Lorcan.” Madamdamin kong wika kay Lorcan na tulog.

Gumalaw si Lorcan kaya naging mabilis ang kilos ko at inilayo ko kaagad ang sarili ko sa kanya. Buti hindi siya nagising. Kaso sa paglayo ko kay Lorcan ay may nahagip na matigas na bagay ang kamay ko. Agad kong tiningnan kung ano ang matigas na bagay na iyon. Hinawi ko ang makapal na kumot na nakatabon doon.   Pagkakita ko kung ano iyon awtomatik akong napaatras. Bakit may baril sa kama ni Lorcan? Bago pa man magising si Lorcan ay nagkukumahog na akong pumasok sa cr. Agad akong napahawak sa gilid ng sink at tiningnan ang sarili ko na putlang-putla. Anong ginagawa ng baril na iyon doon? Matagal na ba iyon doon?

Ipinilig ko ang aking ulo saka huminga ng malalim. Isang business tycoon si Lorcan natural lang siguro na may ganun siya. Pagkaka-usap ko sa aking sarili. Naghilamos ako. Saka ko napagtanto na wala nga pala akong suot. Nang ilibot ko ang tingin ko sa cr agad kong nakita ang mga nagkalat na damit ko at ni Lorcan sa sahig. Isa-isa ko iyong pinulot. Sinout ko ang boxer ko dahil maliligo na rin naman ako. Itutupi ko na sana ang puting long sleeve ni Lorcan ng may nakita akong pulang mantsa roon. Tiningnan ko iyon ng mabuti at nang hindi ako ma-satisfy ay inamoy ko iyon. Kumunot ang noo ko sa sama ng amoy no’n. Agad ko iyong tinapon. Bakit may dugo ang damit ni Lorcan? Tapos may baril pa siya. Mamamatay tao ba si Lorcan? May pinatay ba siyang tao? Napalunok ako. Hindi ko nga talaga kilala kung sino si Lorcan Lavoisier.

Hanggang sa matapos akong mag-shower, nakakain na, at nakikipaglaro na kay Daniel dito sa may poolside ay tulala ako at malalim ang iniisip. Ginulo ko ang aking buhok sa frustration. Una may nangyari sa amin ni Lorcan tapos iyon ang unang beses na roon ako nakatulog sa kwarto niya. Sunod iyong baril sa ilalim ng kobre niya. Tapos iyong mantsang dugo sa damit niya. Ngayon-ngayon lang din ay dumating sina Colt at dumiretso sila sa third-floor ng bahay. Hindi naman sa ayaw ko pero hindi nga nakasabay si Lorcan sa breakfast namin ni Daniel.

“Papa, are you okay?” tanong ni Daniel sa akin at tumigil sa pagkukulay roon sa coloring book niya.

Pagod akong ngumiti kay Daniel. “Ayos lang si Papa, baby.”

Tumango si Daniel at binalik ang mata sa coloring book niya. Tinitigan ko si Daniel. Naalala ko ang sinabi ni Jersey na walang kapatid si Lorcan. Tinitigan ko ng mabuti si Daniel. Pareho sila ng mata si Lorcan pero ganito rin naman ang kulay ng mata ng ama ni Lorcan, si Sir Stevan. Ang pagkakaiba lang ni Lorcan at Daniel ay ang kulay ng buhok. Maitim kasi ang kay Daniel tapos kay Lorcan ay magpagkakulay brown. Bakit ngayon ko lang ito napansin? Maaaring anak nga ni Lorcan si Daniel. Iyong labi, kilay at minsan sa ekspresyon ng mukha lalo na kapag kumukunot ang noo ni Daniel ay parang si Lorcan nga.

“Clayton!” Napalingon ako sa aking likuran nang may tumawag sa pangalan ko. Nakita ko si Desmond at Laszlo na magkasama at papalapit sa kinaroroonan namin ni Daniel. Nang makalapit sila tumayo ako at bahagyang yumuko.

“Desmond,” ani ko kay Desmond saka tumingin naman kay Laszlo. “Laszlo.”

Nginitian ko sila.

“I’m sorry,” wika ni Desmond. “I’m sorry about the other night Clayton. Biro lang naman sana iyon kaya lang. Muntik ka pang mapahamak dahil sa biro namin ni Las. We’re sorry.”

“I am sorry too, Clay-”

“Hala, ano, ayos na iyon . . . h’wag n’yo na lang uulitin.” sapaw ko at ngumiti sa kanila. “Ang totoo nga n’yan nagpasalamat ako na kayo ang nakakuha kay Daniel kasi kung ibang tao iyon baka napahamak na ang bata. Kaya no’ng sinabi sa akin ni Colt na kayo ang kumuha kay Daniel. Nakahinga ako ng maluwag dahil alam ko nasa mabuting kamay si Daniel. At siguro ay napabayan ko si Daniel. Kaya wala kayong dapat na ihingi ng tawad. Ayos na, tapos na rin naman iyon.”

Nakita kong nagkatinginan si Desmond at Laszlo saka napailing silang dalawa.

“D*mn it! You’re really so kind, Clayton. You know that?” ani Desmond.

“Hindi ko masisisi si Colt kung bakit naging close kayo.” ani naman ni Laszlo.

Ngayon ay ako na naman ang napailing dahil hindi ko talaga aakalain na ang mga mukhang banyaga na ito ay magaling magtagalog. Magugulat siguro ang ibang Pilipino pagnakasalamuha ang mga ito tapos nagsasalitan ng tagalog.

“Perkin,” tawag ni Lorcan. Naitikom ko ang bibig ko. “Pack your things.”

Napakurap-kurap ako dahil sa sinabi ni Lorcan. Pinapaalis na niya ba ako? Napatingin ako kay Daniel na mabilis na lumapit sa akin. Humawak ito sa kamay ko.

“Why is Papa packing his things? Is he leaving? Are you kicking him out, uncle?” Diretsong wika ni Daniel kay Lorcan.

Napairap sa ere si Lorcan sa sinabi ni Daniel.

“We’re going to La Union.” sagot ni Lorcan.

CHAPTER 22

Chapter 22

Clayton’s Pov

SA araw na sinabi ni Lorcan na mag-impake ako dahil pupunta kaming La Union ay sinunod ko ng tahimik ang utos nito. Nag-impake ako ng iilang damit ko na dadalhin. Iilan pero dalawang pares lang naman ng damit ang dala ko. Saka wala namang sinabi si Lorcan kung saan talaga kami sa La Union pupunta. Basta La Union ’yon. Tulala akong pinagmamasdan ang bag ko na nasa ibabaw ng kama. Hindi kasi mawala sa isip ko iyong mga nakita ng mata ko kaninang madaling araw.

Gusto kong magtanong dahil parang nababaliw na ako kung sasarilihin ko ito pero hindi ko naman kayang tanungin si Lorcan. Baka sabihin pa no’n ay nanghihimasok na ako sa sarili niyang buhay. Napaisip tuloy ako. No’ng sinabi kaya ni Lorcan na papatayin niya ako kapag hindi ko makita si Daniel . . . siguro ay mapapatay niya talaga ako? Alam ko na na mukhang walang awa at malupit si Lorcan pero, ang pumatay? Diba, mukhang sobra naman ata iyon. Kaya siguro habang nandirito ako dapat siguro sundin ko na lang lahat ng gusto ni Lorcan at dapat hindi ko na siya sasagutin dahil baka isang putok lang ng baril niya lumumpasay na ako. Bumuntonghininga ako saka nagdesisyong lumabas sa silid at bumaba dahil baka hinihintay na nila ako. Sasama rin kasi ang mga kaibigan ni Lorcan.

Nagulat na lang ako ng pagdating ko sa sala ay nakahilera na ang tatlong maleta roon. Kunot ang noo kong pinagmamasdan iyon. Kung maka-impake naman parang aalis lang ng bansa! Ano naman kaya ang laman ng mga ito?

“You’re here. Are you ready?” ani Lorcan sa likod ko na mukhang kakababa lang, sunod sa akin. Tumango ako sa kanya. Kinunutan niya ako ng noo kaya iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Kahit na saang anggulo ko talaga tingnan sinasabi ng utak ko na maaaring pumapatay talaga ng tao si Lorcan kaso iba ang sinisigaw ng kabilang utak ko, na hindi iyon magagawa ni Lorcan. Pero, ano iyong mga nakita ko? Wala naman talaga akong matibay na ibedensiya na magpapatunay na mamamatay tao si Lorcan.  Pero iyon lagi ang laman ng utak ko. Natatakot ako para sa sarili ko dahil pumasok ako sa ganito na hindi ko man lang talaga alam kung hanggang saan ito. Hindi ko kilala ang isang Lorcan Lavoisier.

“’Yan lang ang dadalhin mo?” Taas kilay niyang tanong. Naibalik ko ang mata ko sa kanya.

Tumango ulit ako. Nakita ko kung paano niya kinuyom ang kanyang kamao. I saw how the viens pf his arms protruded. Nagtatagis ang bagang niya na para bang pinipigilan niya ang sarili niya. Tumalikod ako sa kanya at pumunta sa kitchen. Naghanda ako ng mga finger foods para sa amin ni Daniel. Nilapag ko ang bag ko saka nagsimula ng magprepare ng maaaring finger foods na magagawa at madadala ko. Siguro may mga fastfood naman siguro kaming madadaan kaya kaunti lang ang hinanda ko. Nagdala rin ako ng water jug na puno ng tubig. Nilapag ko ang pitcher ng tubig.

“Hey, Clayton!” Napalundag ako nang may nagsalita. Nakita kong pumasok sa si Desmond sa kitchen dala ang saeiling water jug.

“Oh, Desmond kukuha ka ng tubig?” tanong ko sa kanya saka tinulak ang pitcher na may malamig na tubig.

“Ah, yeah,” aniya at kinuha ang pitcher. Pagkapuno ng water jug niya ay napako ang tingin niya sa lunch box na nasa harapan ko. “Foods, dadalhin mo?”

“Oo,” maikling sagot ko.

“You know you don’t have to do that we can stop when we’re hungry or drive thrus you know,” aniya.

Ngumiti ako sa kanya. “Para kay Daniel yan baka lang naman magutom siya sa daan tapos walang restaurant.”

“You’re really so fond of Daniel Earl, huh.”

Ngumiti ulit ako sa kanya at tumango. “Oo saka hindi mahirap mahalin iyong bata.” Napangiti ako nang pumasok sa isip ko si Daniel.

“Hmm, yeah, but what if you’ll leave here, Clayton? Daniel hates it when people he loves or special to him left him.”

Hindi ako makasagot kay Desmond. Tinanong nga ni Daniel sa akin ’yan at napa-oo naman ako. Ang totoo ay hindi ko nga alam kung ano ang gagawin ko pagdating ng panahon na iyan.

“Don’t get me wrong Clayton but maybe it’s better if you distance yourself from them, from Daniel and Lorcan. I know your agreement to Lorcan, but you can keep that agreement while putting line between the two of you.” seryosong wika ni Desmond. Napatitig ako sa kanya.

“Bakit mo ’to sinasabi Desmond?”

“I’m just making it easy for you,” anito at napapikit siya.

“Huh?” gulong tanong ko.

“I mean you’re f*cking so kind Clayton, you’re innocent. I can see it and feel it that’s . . . .” umiling si Desmond saka napayuko na para bang may malaki siyang problema. “You shouldn’t love him, Clayton. You shouldn’t love Lorcan. You don’t know him; you don’t know how dangerous man he is.”

“Desmond.” Tawag ko sa kanya. Ba’t alam niya na mahal ko si Lorcan? “Mas ginugulo mo ako Desmond sabihin mo kasi ng maayos. Ano naman ngayon kung mabait ako? May masama ba roon? Saka bakit alam mo na mahal ko si Lorcan?”

“It’s obvious as f*ck. You know what let’s not talk about it, Clayton. But I am sorry in advance. Sorry.” aniya at iniwan akong naguguluhan dito sa kusina. Natampal ko ang palad sa aking noo. Tapos naalala ko pa na noong pumunta si Colt sa bahay ay humingi rin ng sorry si Colt. Ano bang problema nila?

Sina Colt, Desmond, Laszlo, at Raphael ay kanya-kanyang dala na kanilang mga sasakyan. Samantalang ako ay nakisakay sa kotse ni Lorcan at nasa likod si Daniel. Ar ako ay nasa shotgun seat. Si Daniel ay naaaliw sa cellphone at ako naman ay panay ang buntonghininga habang nakatingin lang sa labas ng bintana.

Mahaba ang byahe at nagutom sina Laszlo kaya tumigil kami sa isang mamahaling restaurant pero nagpaiwan lang ako sa sasakyan. Ayaw rin sanang sumama ni Daniel dahil hindi ako sumama buti na lang at napasama ito ni Colt. Hindi rin naman nila ako pinilit na isama sa loob. Pakiramdam ko kasi kung kasama ko sila ay parang hindi ako makahinga. Oo nga’t kaibigan ko na si Colt pero may kung ano kasi na parang harang sa pagitan namin. Siguro dahil mayaman sila, siguro dahil naninibago rin ako.

Kinuha ko sa lunch box ang dala kung finger foods saka iyon ang kinain ko. May dala naman akong tubig kaya walang kaso na iyon. Pagbalik ni Lorcan ay nagtaka ako kung bakit hindi niya kasama si Daniel akala ko ay susunod lang si Daniel kaya tahimik lang ako.

“Here,” ani Lorcan at binigay sa akin ang isang bote ng maiinom na hindi ko naman alam kung ano ang pangalan basta parang coke lang naman pero pinasosyal lang ang lalagyan.

Tumingin ako kay Lorcan na parang nagtatanong.

“D*mn it! It’s yours.”

Tahimik ko iyong kinuha sa kamay niya at ininuman. Pinaandar na niya ang sasakyan. Hindi na lang ako nagsalita.

Lorcan’s Pov

“D*mn it! It’s yours.” I shouted.

This dmn man seating next to me. He was getting on my nerves! Kagabi o madaling araw na ba iyon, whatever it is. Maayos naman siya sa akin. He talks to me pero simula kanina ay hindi na siya nagsasalita or maybe sa akin lang. It’s not that I want him to talk to me but dmn it. I wanna grab his throat right now.

Lately his all in my mind and even in my dreams. And it creeps me out. I don’t know what’s happening to me, but I always think of him of him. Perkin’s face suddenly pop-up in my mind when I am at work, in my meetings, or even when I am listening to someone. Bigla na lang sa paningin ko si Perkin na ang nakikita ko and then I dream of fcking him and after that I really wanna fck him til he passed out. I know I have a weird habit but what’s happening now is beyond that I don’t like this! I don’t f*ck like what’s going on in my mind and body.

One time I went on an exclusive bar dahil pakiramdam ko kaya ko lang siguro naiisip si Perkin dahil siya na lang lagi ang nakikita ko. I went on the bar looking someone that I could get laid off. But then when I found someone and when we are having a hot kiss Perkin’s face, again, showed in my mind in the end, I end up not f*cking that guy I found on the bar.

“Lorcan, saan si Daniel?”  he asked.

I scoffed.

“Good! Nagsasalita ka naman pa pala.” I sarcastically said.

Finally! He speaks!

“Ano . . . nasaan na si Daniel?” he asked again.

“Daniel’s with Desmond.”

Then that’s it. He kills our conversation with just one nod. This man is really killing me. F*ck!

Clayton’s Pov

Humigit apat na oras din ang byahe namin. Napansin ko ang isang malaking bahay lang ang nakatayo rito sa tabing dagat. May mga bahay kaming nadaanan pero medyo malayo-layo ang mga iyon mula rito. Hindi ko na hinintay na pagbuksan ako ng pinto ni Lorcan dahil nauna na akong lumabas sa kanya. Aasa ba ako na pagbubuksan niya ako? Tssk!

“Wow! Sea! Papa look!” sigaw ni Daniel saka tumakbo sa akin.

“Una mo bang nakakita ng dagat, Baby?” tanong ko sa kanya saka siya binuhat at hinarap siya sa dagat na kulay asul.

“Nope, but it was the first time to see it closely.”

May mga taong MIB na lumapit sa amin at kinuha ang mga dalang maleta nila. Ang bahay ay two-storey lang kaso napakalapad no’n. Kulay puti ang pintura nito sa labas at may mga upuan sa labas na fully furnished na mga kahoy.

“Lorcan ito lang ba ang rest house mo rito sa La Union?” tanong ni Laszlo nang makalapit siya sa amin. Ni hindi ko man namalayan na nasa tabi ko pala si Lorcan dahil abala ako sa kakatingin sa bahay.

“No, I have one.” simpleng sagot naman ni Lorcan.

“Where?” Segundang tanong pa ni Laszlo.

“Why are you asking about my stuff, Las?” masungit na ani ni Lorcan.

“Nothing I’m just finding a place where I can hide.” payak niyang sagot kay Lorcan.

“Tara na sa loob!” sigaw ni Colt sa amin nang makarating na sila ni Desmond sa malaking parlor ng rest house.

“And why are you hiding?” singit ni Raphael sa kanya.

“Dad and mom wants me to go back to Greece and I don’t want to go there. Being a royalty suck so much.” Problemado nitong untag.

Oo nga pala prinsipe nga pala itong si Laszlo. Iniwan ko sila roon saka tumungo nasa rest house. Hindi ako pagod sa byahe at sina Lorcan naman ay nagpahinga. Si Daniel rin ay nakatulog na. Napansin kong walang babae na katulong dito puro lalaki lang.

Nagkukulay kahel na ang paligid dahil wa papalubog na araw. Napagdesisyonan kung lumabas at pumunta sa dalampasigan.

“Sir, saan po kayo pupunta?” tanong sa akin ng isang lalaki na isa sa mga tauhan ni Lorcan dito.

“D’yan lang sa labas, sa may dalampasigan lang magpapahangin.”

“Huwag ag po kayong lalayo rito.” bilin nito kaya tumango ako sa kanya at tinalikuran.

Hinubad ko ang suot kong tsinelas saka naglakad sa tabing dagat na abot ang hampas ng dagat sa paa ko. Nakakarelax din ang ganito. Napakagandang pagmasdan ang ulap na kulay kahel.  Dagdagan pa ng magandang tanawin. Nakakawalang problema sa ganda.  Nakalayo na ako sa rest house kaya tumigi munal ako. Umupo ako sa buhangin at tinatanaw ang dagat na hindi ko alam kung hanggang saan ang dulo no’n. Nakakaantok ang ihip ng hangin. Para akong dinuduyan nito. Hanggang sa tuluyan na akong nilamon ng antok.

“PERKIN!” Napabalikwas ako nang marinig ko ang dumadagundong na boses ni Lorcan.

Tumayo ako at pinagpag ang buhangin sa tshirt at shorts ko. Nakita ko si Lorcan na malalaki ang hakbang patungo sa akin. Nakikita ko siya dahil sobrang liwanag ng bilog na buwan.

Nang makalapit siya sa akin ay agad niyang hinablot ang braso ko. Napangiwi ako sa higpit ng pagkakahawak niya.

“Are you crazy!? Why are you here? Can’t you sleep inside the d*mn house?”

Hindi ko alam kung ano ba dapat ang mararamdaman ko takot ba dahil galit si Lorcan o kung sa anong kayang gawin niya sa akin. Pero mas pinili kong manahimik at hindi siya sagutin.

Inagaw ko ang braso ko sa kanya at nauna nang maglakad sa kanya pero ilang hakbang lang ang nagagawa ko nang nahuli na naman niya ang braso. Pahablot niya akong hinarap sa kanya.

“Hindi ka ba talaga magsasalita!” sigaw niya pero nanatili akong walang kibo.

Natatakot ako na baka kung ano ang lumabas sa bibig ko. Nasasaktan ako sa ginagawa sa akin ngayon ni Lorcan. Galit lang naman siya dahil lumayo ako sa bahay. Ano pa bang aasahan ko? Na galit siya dahil sa pag-aalala sa akin? Hindi niya ako gusto. Hindi niya ako mahal. At tama na siguro iyong dahilan para pagtibayin ko ang pasya ko na hanggang sa maaari ay layuan ko siya. d Dapat din na tandaan ko na ka-s*x buddy niya lang ako. Tapos dagdagan pa sa sinabi ni Desmond kanina. Sapat na siguro iyon.

“Gusto mo bang mag s*x tayo? Huwag dito walang condom at lube rito.” pagod kong wika sa kanya. “Ahh!” Sigaw ko ng sapilitan niya akong inilalit sa kanya.

“What the f*ck are you saying!” may diin niyang sabi, nagpipigil na huwag sumigaw. Nakita ko ang paggalaw ng panga niya sa galit.

“Lorcan aminin mo man o hindi kaya mo lang naman ako dinala rito dahil sa kontrata diba? Maliwanag pa sa sinag ng buwan iyon.”

“Why are you like this? Why are you suddenly talking about the contract!”

Tumitig ako sa nag-aapoy niyang mata sa galit. “Dahil iyon naman talaga. Gusto ko ulit humingi ng tawad sayo dahil alam ko lumagpas ako sa nakasaad doon sa kontrata natin. Patawad kung minahal kita kahit bawal.” Nakita ko ang pagbabago sa ekspresyon ng mata niya at lumuwag din ang pagkakahawak niya sa akin. Kinuha ko ang oportunidad na iyon upang bigyan kami ng distansya sa isa’t isa.

“Sa totoo lang Lorcan hindi ko alam kung papaano ako umakto sa harap mo. Gusto kitang iwasan dahil sa nararamdaman ko para sa’yo. Pero nakatali ako sa kontrata natin.” Kinagat ko ang labi ko dahil nag-aabang nang tumulo ang luha ko. “Noong sinabi ko sa’yo na iniiwasan kita dahil sa nararamdaman ko. Iyon lang ang nakikita kung solusyon upang mawala itong nararamdaman ko sa’yo. Seryoso ako roon, Lorcan. At ipagpapatuloy ko iyon. Hindi naman siguro kailangan na mag-usap pa tayo kung gusto ng sx, mag-sx tayo wala akong problema roon. Dahil malapit naman sigurong gumising ang mama ko at masaya ako roon kahit sa ganito ako bumagsak.” Pinunasan ko ang luha na dumaloy sa pisngi ko. “Mahirap kang . . . mahirap kang kalimutan, Lorcan. Kasi malalim na ang pagkahulog ko sa’yo pero wag kang mag-alala. Dahil paninindigan ko ang mga sinabi ko sayo. Mawawala ka rin sa puso ko at sa buhay ko. Makakalimutan ko rin ang nararamdaman ko para sa’yo. Hindi lang siguro agaran. For the last time, Lorcan hayaan mo akong sabihin sayo na mahal kita kahit ang hirap mong mahalin.” Kasabay no’n ang pag-agos ng panibagong luha sa pisngi ko. Ngumiti ako sa kanya saka siya tinalikuran at binaybay ang daan pabalik sa rest house.

Sa bawat hakbang ko ay tumutulo ang luha ko. Kahit na panay ang punas ko, Tumutulo pa rin ito. Kakarelax ko nga lang kanina e. Tapos ito na naman. Papaano ko mai-enjoy ito ngayon.

“Clay-clayton.”

Napatigil ako sa paglalakad nang  marinig ko si Lorcan na tinawag ako sa pangalan ko, hindi sa apelyido ko. Hindi ko siya nilingon. Hanggang sa naramdaman ko siya sa aking likuran at niyakap ako mula sa likod tapos ay ipinulupot ang kamay niya sa bewang ko.

“L-lorcan.” Mahinang wika ko sa pangalan niya.

“Please . . .”

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Nanatili siyang nakayakap ako mula sa likod ko.

“Ano?” tanong ko.

“Please, don’t stop . . . .”

Akmang kukunin ko ang kamay niya na nakapulupot sa akin nang mas humigpit iyon.

“L-lorcan umayos ka. Ayusin mo yang pinagsasabi mo.”

“Please, can you-”

“Umayos ka, Lorcan.”

“Please, Clayton Perkin. Don’t stop loving me.”

“Tangna naman nito Lorcan. Ginaggo mo ba ako!”

Ano ’to matapos ko sabihin sa kanya ang lahat ng iyon. Tapos ito ang gagawin niya? Ginag*go nga talaga ako nito.

Pinaikot niya ang katawan ko.

“I’m f*cking serious here, Perkin.”

Balik na naman sa Perkin.

“Lorcan-”

“I like you.” Putol niya sa akin.

“Huh?”

“I said, I like you. So don’t stop loving me. I know . . . maybe you’re flustered because of what I’ve said to you, but trust me when I said, I like you, Perkin.”

CHAPTER 23

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 23

Clayton’s Pov

“L-LORCAN, nasaan ang mga tao rito?” nanginginig kong wika kay Lorcan habang nakayakap ang kamay ko sa leeg niya. Nakakulambit naman ang mga binti ko sa bewang niya habang binabaybay namin daan patungo sa kwarto. Nagtataka lang kasi ako dahil pagpasok namin sa rest house walang tao. Wala na akong nakikita na mga tauhan niya.

“They’re just somewhere hiding.” Pormal niyang saad.

“A-ano? Ibig sabihin maaaring nakita nila tayo?” Tumango siya. “Papaano y-yan?” Nakagat ko ang labi ko nang maalala ko ang nangyari kanina roon sa dalampasigan. Grabeng halikan din iyon tapos hindi ko man lang alam na may nakamasid pala sa amin. Saan ko ngayon ilalagay ang hiya ko?

Tumigil si Lorccan sa paglalakad. “Anong papaano ’yan, Perkin? They can watch us flirt with each other. Besides my men are not like that. They know the word privacy.”

Napangiwi ako sa sinabi ni Lorcan privacy raw e, ginawa namin iyon sa public place, tssk!

“Shall we continue, then?” anito nang makapasok kami sa isang silid. Nilapag niya ako sa kama at nakatayo siya sa harap ko. Nakagat ko ang aking dila sa loob ng bibig ko dahil sa sinabi ni Lorcan. Ngayon pa talaga siya magtatanong kung itutuloy ba namin iyong naputol na halikan namin doon sa tabing-dagat. Nais kung kutusin ang sarili ko dahil mula kanina ay kinikilig ako sa malambing at mahinahon na boses ni Lorcan. Nawala lahat ng agam-agam ko nang sinabi niya kanina na gusto niya rin ako. Iyong takot ko ay kusang umalis sa katawan ko. Ganito ko siya kamahal at gusto na ultimo ang mga pangamba at takot ko sa kanya ay nalusaw sa isang iglap lang.

“Don’t f*cking tell me Perkin that you’re backing out. You suggest that we do it in here and now-ack.”

Hinila ko ang tshirt niya at pinutol ko siya gamit ang bibig ko. Naramdaman ko na ngumisi siya sa gitna ng halik ko sa kanya.

He pulled his lips just inches away from mine. His green orbs locked onto mine “I take back my words that you’re slowly learning. It’s not how you kiss you just don’t put your lips on mine. What are we? A teenager?”

Gumapang ang init sa leeg ko patungo sa aking mukha dahil sa winika ni Lorcan. Dapat talaga nanood ako kung papaano humalik!

Lorcan angle his face and crashed his lips to mine. Kusang pumikit ang mata ko. Naisampay ko ang kamay ko sa balikat.  Itinutudyo niya ang dila niya sa aking bibig. Ibinuka ko ang bibig ko at napakapit ako ng mahigpit sa tela ng tshirt niya nang ipasok nito ang dila sa aking bibig.

“Ahh, uhmm.”

Ang isang kamay ni Lorcan ay dumapo sa likod ng ulo ko para mas pailalimin pa ang halik niya sa akin. Hindi naghiwalay ang labi namin nang dahan-dahan niya akong hiniha sa malambot na kama. Napapasabunot ako sa buhok niya dahil sa kanyang halik. Halos ’di ko na masabayan ang mga mapupusok na galaw ng bibig niya. Kagatan ng labi. Sipsipan ng dila.

Naghahabol hiningang naghiwalay ang mga labi namin ni Lorcan. Nasa ilalim niya ako. Siya naman ay nasa  pagitan ng nakabuka kong hita. Bumaba ang mata ko sa umbok niya.

“That’s how hard I am, Perkin.” untag niya na parang alam ang nasa isip ko.

Napalunok ako.

“Your lips are bleeding,” aniya kaya lumipad ang kamay ko roon.

“H-hindi naman ito iyong una,” ani ko.

“Can’t help it you have, the sweetest lips I’ve ever tasted.” sabi niya saka hinubad ang pang-itaas na damit. Hanggang ngayon ay manghang-mangha pa rin talaga ako sa kanyang mala adonis na katawan. Tamang-tama lang kasi. Hindi kagaya ng mga nakikita ko sa mga magazines na nakakaumay na. Ang sa kanya tama lang. Parang gusto ko na iyong kunan ng larawan saka tingnan buong araw.

“Liking the view?” tukso nito sa akin. Kusa namang tumango ang ulo ko sa kanyang sinabi. Tumawa si Lorcan. Iyong tawa na nagpadagdag sa init na nararamdaman ko. “Don’t worry. It’s now yours.” Kinuha nito ang kamay ko tapos dinala sa matigas niyang katawan.

Ang init niya rin. “Can you feel my heat?”

“O-oo,” kinagat ko ang labi ko nang pinaglakbay niya ang kamay ko sa katawan niya. Tracing his wonderful and almost edible abs.

“Your soft hand fits to my body so well.” Bunyag bago yumuko at hinuli muli ang bibig ko. After the hot and rough kisses, Lorcan’s lips travel down to my earlob down to my neck. His biting and sucking my skin so bad. Hindi na siguro ako magtataka kong bukas puno na sa kiss marks ang buong leeg ko.

“Hmm,” pagpipigil ko sa aking ungol.

Hinubad niya ang tshirt ko at tinapon iyon. Ngumisi siya sa akin saka dumapo ang isang kamay niya sa nipple* ko. Pinisil-pisil niya ito at pagkuwan ay minamasahe. Tinakip ko sa aking bibig ang isang kamay upang pigilan ang mga ungol ko. Akala ko sa mga babae lang gumagana ang ganoon. Iyong minamasahe ang kanilang dibdib. Hindi pa nga ni Lorcan pinagbibigyan ng pansin ang pagkalalaki ko sa baba pero may katas na na lumabas doon.

Bukas ang mata kong habang dinidilian ni Lorcan ang utong ko. Tapos ay nakatingin pa siya sa akin. Nilalagnat na yata ako sa init ng naramdaman ko. Iyong pagnanasa na nararamdaman ko ay patuloy na tumataas.

“L-lorcan, urgh,” halinghing ko nang sinipsip na niya ang utong ko at kinagat-kagat ng maliliit. Iniwan ni Lorcan ang utong ko at umalis sa pagkadagan sa akin. Bumangon rin ako mula sa pagkahiga ko. Hinubad niya ang kanyang shorts at walang iniwan kahit isang saplot sa katawan. Hindi siguro ako masasanay sa sandata ni Lorcan kahit na ilang beses ko na itong nakita. Walang kahirap-hirap akong binuhat ni Lorcan at isinandal sa headboard ng kama.

“Oi!” Tanging usal ko nang walang habas niyang binaba ang shorts at brief ko.

“So wet, huh,” panunuya nito.

Tuluyan na niyang hinubad sa akin ang shorts at brief ko sa akin saka basta na lang iyon tinapon kung saan. Pinagsiklop ko ang binti ko sa hiya.

“Now you’re shy,” aniya saka pinaghiwalay ang hita ko. Lumuhod sa pagitan ng nakabuka kong hita.

Napakapit ako sa kobre ng kama ng hawakan ni Lorcan ang kahabaan ko at itinaas baba ang kamay niya roon. Wala akong mapagsidlan sa nararamdaman ko tanging nagagawa ko lang ay ang huminga ng malalalim at humalinghing. Dahan-dahan ang galaw ng kamay niya hanggang sa maging marahas iyon. Nakakapit ang isang kamay ko sa kobre ng kama at ang isa naman ay nasa uluhan ko. Hindi magtagal at nilabasan na naman ako. Ang katas ko ay nagkalat ko at sa katawan ni Lorcan.

“That fast, huh,” aniya at binaba ang bibig sa pagitan ng hita ko.

“L-lorcan h’wag,” pigil ko sa kanya. Pero hindi siya nakinig sa akin. Tumaas lang ang gilid ng labi niya sa akin saka dinilaan ang ulo ng kahabaan ko habang hindi inaalis ang mata sa akin.

“Mmhhp, ngh,” malalalim at nagpipigil sa hininga kong ungol.

“You like it?” he asked and licked his lips with my semen. “Does it feel good?”

“Uhh, o-oo,” hapong sagot ko sa kanya.

Hinalikan niyang muli ang bibig ko bago muling sinubo ang pagkalalaki ko. Nalalasahan ko lang sarili kong katas sa labi niya. Buong pagkalalaki ko na ang ipinasok niya sa kanyang bibig saka siya gumalaw roon.

“Ahhh, a-ahh, ohh, s-sige pa Lorcan bilisan pa.” Napasigaw ako sa liyaga na binibigay ni Lorcan sa akin. At hindi naman ako na dismaya nang sinunud niya ang gusto ko. His other hand were busy playing with my balls. Magaling si Lorcan sa multi-tasking. Ang sarap lang kapag nilalaruan ng dila niya ang maliit na butas sa ulo ng aking kahabaan. Nawawala na ako sa aking sarili.

Hindi ko na alam kung saan ako kakapit dahil sa nararamdaman kong sarap at pagnanasa. ilang saglit pa ay may naramdaman na akong kakaiba na namumuo sa kaibuturan ko at parang sasabog na iyon. Nakakabaliw. Hanggang sa ang isang kamay ko ay nasa ulo na ni Lorcan at sinasabutan siya sa sarap.

“L-lorcan, ayan na s-sige pa malapit,ahh, m-malapit na ako.”

Lumaylay ang balikat ko nang pumulandit muli ang katas ko. Bumilog ang mata ko kay Lorcan nang ’di niya niluwa ang katas ko na nasa bibig niya. Ninulunok niya iyon.

“Lorcan!” Nagulantang kong wika.

“It’s f*cking delicious, Perkin.” Kahit na pagod ay pinunasan ko ang bibig ni Lorcan na may nasamid na katas ko roon. Madungis! Madungis pero ang sarap lang tingnan.

“Uh, saan ka pupunta?” tanong ko kay Lorcan na bumaba sa kama.

He smirked.

“I’ll just wash my mouth and get the condoms and lubes.”

Lumabas si Lorcan sa banyo saka kinuha niya iyong isang maleta. Parang humiwalay ang kaluluwa ko nang makita ko ang laman ng maleta. God good! Puro condoms na iba’t iba ang flavor at mga lubes ang laman no’n. Ako ang kinabahan sa nakikita ko ngayon. Hindi ko alam kong ilang condom ang kinuha roon ni Lorcan. Lumapit siya sa kama. Tinapon doon ang mga condom. Hindi ko na iyon binilang pa.

“L-lorcan, p-pwede naman sigurong dalawa l-lang?” Kinakabahan kong wika.

“Tssk! It’s not enough to satiate me.”

“Lorcan, alam mo naman na nagpapass out ako kahit nga isa o dalawa.”

“You’ll take a little rest then we do it again when you gain your consciousness and energy, simple.” nagkibitbalikat siya at umakyat sa kama saka ako sinukop ng malakas at matigas niyang braso. Pinaupo niya ako sa hita niya. “Don’t worry, I’ll do the labor as always.” Kung ganito lang si Lorcan palagi ayos lang kong lagi niya akong kainin at puyatin.

Muli ay napuno na nang ungol at sigaw ko ang buong kwarto. Sana lang ay ’di ko nagising iyong ibang natutulog dito dahil sa ingay ko. Inangkin ako ni Lorcan galing sa likod. Nang malabasan ako ay hinubad niya iyong condom saka tinapon at kumuha na naman siya ng iba saka sinuot sa kahabaan niya. Hindi ba ’yan napapagod? Gusto kong itanong iyan kay Lorcan na parang wala ring kapaguran.

Umupo si Lorcan. “Come,” aniya.

Pagod akong nakahilig na sa kama pero nagawa ko pa ring sumunod sa gusto niya.

Gumapang ako tungo sa kanya.

“Put it in,” mando niya.

“Nang na-nakaupo ka?” Hindi ko makapaniwalang tanong sa kanya.

“Hmm, come near me. I’ll guide you.”

Mas lumapit pa ako kay Lorcan. Sumakay ako sa kanya, sa nakabuka kong mga hita ay nasa gitna no’n si Lorcan. Nilagay niya sa kanyang balikat ang mga kamay ko. At hinawakan niya ang bewang ko at dahan-dahan ay ibinaba niya ang aking bewang hanggang sa naramdaman ko ang ulo ng ari niya sa pwetan ko. Napapitlag ako at napatingin doon.

“D*mn, does it hurt?”

Tumingin ako kay Lorcan na bakas ang pag-aalala sa mukha. Ngumiti ako sa kanya saka hinawakan ang mukha niya.

“Hindi.”

“Good,” pagkatapos niyang banggitin iyon ay walang ano-ano’y ipinasok niya ang kanya sa pwetan ko. Napasigaw ko. Naginginig ang tuhod ko.

“Move your ass, Perkin just slowly then after that you can do it faster.”

Sinunod ko ang sinabi niya pero hindi ko magawang bilisan dahil sa pangingig ng tuhod ko at sa pagod na rin. Hindi nakuntento si Lorcan kaya ihiniga niya ako sa kama without pulling his length on my ass hole.

Isinampay niya ang isang binti ko sa kanyang balikat saka ako inangkin ng paulit-ulit ko. Hard, rough and deep.

Hindi ko alam kung ilang beses akong paulit-ulit na inangkin ni Lorcan. Dahil nagpapass-out ako. Pero sa tuwing nagkakaroon ako ng malay kinukuha ni Lorcan ang pagkakataon na iyon upang angkinin muli ako hanggang sa mawalan na naman ako ng ulirat. Wala akong lakas na tanungin si Lorcan kung hindi ba siya natutulog at nagpapahinga dahil wala na talagang lakas ang katawan.  Hinahayaan ko siya sa ginagawa niya dahil gusto ko rin naman. Ang tanging nagagawa ko lang ang sumigaw sa sarap at ligaya hanggang mamaos ako.

Maliwanag na ang paligid pagkagising ko. Salamat naman dahil hindi ako nagising dahil sa pag-angkin ni Lorcan. Inaasahan ko na na papagurin ako ni Lorcan kagabi pero ang ’di ko inaasahan ay ang hindi ko magawang tumayo sa kama. Wala na talaga. Hindi ko na maramdaman ang pwetan ko. Ang bewang ko ay masakit din. Higit pa sa roon sa unang pagtatalik namin, ang sakit ngayon.

Hindi ko alam kung paano ako nito iihi. Tangnang Lorcan! Saan ako iihi nito? Dito sa kama? Wala pa naman ang ggo at ang salarin kung bakit ako hindi makatayo. Nasaan kaya iyon? Paulit-ulit akong huminga ng malalim saka mahinang gumapang sa kama. Problema pa sa akin kung papaano ako nito ngayon bababa sa kama. Inabot ko ang kamay ko sa sahig upang itungkod iyon doon pero napamura ako nang paggalaw ko ay nahulog ang buong katawan ko sa sahig. Kumalampag ako sa sahig.

“P*ta ang sakit!” sigaw ko.

Nakadapa ako sa sahig nang bumukas ang pintuan. Napatingala ako kung sino iyon. Inirapan ko siya. Si Lorcan lang naman ang pumasok at may dalang tray ng pagkain. Sinara niya ang pinto gamit ang paa niya.

“What the f*ck are you doing?” Napapikit ako.

“L-lorcan.”

“What? Tell me.”

“Bwesit ka ’di ako makatayo dahil walang lakas ang katawan ko! Ihing-ihi na ako,” nagpipigil sa inis kong saad sa kanya.

Mabilis niyang nilapag ang tray na dala sa table rito sa loob ng kwarto at lumapit sa akin.

“You should have wait for me.” magaling niyang suhestiyon.

“Hihintayin ka? E, wala ka nga rito nang magising ako malay ko ba kung saan ka na?”

“Kumuha lang ako nang makakain mo. I just remember, wala ka pa lang dinner last night.” sagot niya. Sinikop niya ang katawan ko. Kinarga niya ako ng pang-bridal style. Si Lorcan na ang nagbaba sa boxer ko at humilig lang ako sa kanya habang umiihi ako. Wala talaga akong lakas e. Sinabi ko sa kanya na gusto kong maligo kasi ang lagkit ng katawan ko. Kaya pinaliguan na niya rin ako. Para lang akong bata na inaalagaan niya. Ang ganda lang sa pakiramdam ng ganito. Alagang-alaga.

Binuhat niya rin ako pabalik sa kama at siya na rin ang kumuha ng masusuot ko.  Sabay kaming kumain ng agahan. Ito iyong tinatawag nilang breakfast in bed. Nagtanong ako kung hindi ba ako hinahanap ni Daniel. Ang sabi niya naghanap daw pero nadala naman nila Colt nang maligo ito sa dagat.

Ngayon ko lang naiisip. Paano ako nito ngayon maliligo sa dagat kung ganito ang kalagayan ko? Nakakainis naman. Minsan na nga lang makapunta sa dagat.

“Are you done eating?” tanong ni Lorcan nang ilapag ko ang paa ng manok na hindi ko na maubos. Pangatlo na naman din iyon.

“Busog na ako. Hmm, nag-order kayo nang pagkain?”

“No, I cook for you.”  payak n’yang sagot at niligpit nito pinagkainan namin.

Napangiti ako. Hindi ko alam may ganitong side pala si Lorcan. Ang sweet lang. Hulog na hulog na naman.

“Talaga kahit iyong sa gravy ikaw naghanda n’yan?”

Itinabi niya iyong tray saka tumingin sa akin.

He shrugged. “Yes. Why did you like it?”

Tumango ako sa kanya. “Oo, ang sarap kaya.”

“Wow! Really?” ’Di makapaniwalang wika niya.

“Oo nga ’di mo ba tinikman?”

“I don’t like gravy.”

“Nah, dapat tikman mo!” sabi ko tapos inabut ang saucer na may gravy pa. “Ito tikman mo.”  saad ko saka inilapit sa bibig niya pero mabilis niyang naitulak iyong saucer pabalik sa akin. Hindi ko iyon inaasahan kaya may natapon na gravy sa damit ko.

“Hala!” Tumingin ako kay Lorcan na gulat rin kaso napalitan iyon ng ngisi. “A-anong iniisip mo?”

“I have an idea.”

Kinuha niya sa kamay ko ang saucer at nilapag iyon tapos ay hinubad niya ang damit ko. Tinulak niya ako pahiga sa kama. At mabilis niya ring hinubad ang pang ibaba ko na kakabihis ko lang.

“Oi, oi, Lorcan.” Pagpuprotesta ko.

Mas ngumisi lang siya at kinuha ulit ang saucer saka binuhos sa dibdib ko ang gravy patungo sa tiyan ko at pababa pa.

“Lorcan!”

“Stay still let me eat you with . . . a dmn gravy.” Aniya saka tininangnan ako na para bang nakakatakam na putahe sa harap niya. “Fck it! You look so f*cking delicious, Perkin. What a luscious meal I have for breakfast. Perfect for breakfast in bed. “ Malibog nitong untag at saka ako kinababawan bago sinimulan niyang sipsipin iyong gravy na kinalat niya sa katawan ko.

CHAPTER 24

Chapter 24

Clayton’s Pov

NAPANGITI ako nang magising ako at nakita kong tulog na tulog pa rin si Lorcan sa aking tabi. Napaunan ako sa dibdib niya at nakagapos ang kamay ko sa katawan niya. Hindi ko aakalain na darating ang araw na ito. Na magugustuhan din ako ni Lorcan. Kahit na gusto niya pa lang ako. Handa akong hintayin siya. Ngayon pa ba na gusto niya na ako. Wala mang kasiguraduhan na mamahalin niya ako hanggang sa dulo nito at least wala akong pagsisisihan kasi ginawa ko naman ang gusto ko. Alam ko na muntik ko nang isuko ang pagmamahal ko sa kanya pero ngayon na gusto niya ako may lakas na ako na ipaglaban ito.

Itinaas ko ang kamay ko at pinasadahan ang buhok niya gamit ang kamay ko. Gusto kong tumabling ngayon dahil sa sobrang galak na nararamdaman ko at sa kilig. Hindi ko tuloy maiwasang pamulahan ng mukha tuwing naiisip ko ang nangyari kagabi. Hindi ko pa man kilala g lubos si Lorcan pero handa akong kilalanin siya at tanggapin siya ng buo at walang tapon.

Sabay na gumalaw at umungol si Lorcan saka niyakap ako. Wala pa pa rin pala kaming saplot sa ilalim ng makapal na kumot. Jusko! Iyong pinagmamalaki ni Lorcan sa baba ay tumutusok na sa tiyan ko. Ako naman ay tinatayuan din. Ayst!

Napasimangot ako at tiningala si Lorcan na iniipit ako sa yakap niya. Sinubsob ko ang mukha ko sa malapad niyang dibdib.

“You are enjoying it, huh?”

“Oi!” sambit ko na parang nahuli na may ginawang kasalanan.

“Mararamdaman mo ba ako?” bulong niya sa akin na nagpapula sa mukha ko. “Wanna do something about it?” panunukso niya sa akin.

“L-lorcan naman gusto ko ring lumabas.” halos pabulong kong saad.

“I promise. Hindi ka magpapass-out.”

Sumimangot ako.

He laughed and greeted me. “Good afternoon,” yumuko ito upang halkan ako ng malalim. Ako ay hinihingal pa sa ginawa namin halik. Buti at tinutuo niya iyong sinabi niya dahil naka isang round lang kami. Hindi ako masyadong pinagod at hindi nagpass-out.

“Hala! Hapon na pala!” gulat kong untas pagkatapos ng halik niya. Ngayon lang talaga nag-sink in sa utak ko ang oras!

“Yeah, you sleep so tight earlier, Perkin.” Aniya saka ako pinitikan sa noo. Pagkatapos niya akong halikan at angkinin, ngayon naman pinipitikan!

Abusado porket alam niyang tiklop ako sa kanya.

“Naku naman si Daniel hindi ba ako hinahanap? Sina Colt hindi ba nila ako ninahanap?” Sunod-sunod kong tanong sa kanya.

“No, si Daniel ay nalibang sa dagat. Sina Colt naman nag-ienjoy rin dito. Once in a blue moon lang kami nakakalabas that’s why,” pahayag niya.

“A-alam ba nila kung bakit hindi . . . .” napansin ni Lorcan ang pag-aalinlangan ko.

“Trust me when I said that my friends don’t like sticking their nose on others business.”

Napakagat ako sa loob ng bibig ko. “Kahit na nakakahiya.” mahinang usal ko.

“You’re shy because of what we have?” seryosong tanong niya.

Agad akong umiling sa kanya. “A-ano hindi. Kasi naman hindi na ako nakakalabas dito. At bakit ko naman ikakahiya kung ano ang meron tayo . . .  baka nga ikaw pa Lorcan ang mahiya. Kilala kang tao Lorcan. Wala man akong alam sa mundong ginagalawan mo pero alam ko maraming tao ang tataas ang kilay dahil sa atin.”

Napabuntong hininga si Lorcan at sinuklay ang buhok ko gamit ang daliri niya.

“I really don’t know what it is to be like this . . . like what we have Perkin, but I will not let anyone shake me. Who cares about what they think about us? If we don’t step on others business, then it’s fine. I don’t need their approvals just to have you.”

“P-pero Lorcan papaano mo nalaman na g-gusto mo na ako?”

Pinukol ako nito ng mabibigat at seryosong tingin. Tuloy gusto kong bawiin iyong tanong ko sa kanya. Baka kasi bawiin pa niya iyong sinabi niya kagabi at mumu-rahin ako riyo ngayon ng ’di oras.

Tapos ay umarko ang kilay niya at nginisihan ako.

“You would never believe it but I don’t know when I started liking you and how did I like you, Perkin. Nagsimula ko lang itong mapansin noong hindi mo na ako kinakausap. Siguro na-realized ko noong sinagot-sagot mo na ako. Lahat ng sinabi mo noon tumagos sa akin. Hindi naman ako ganun noon, na naapektuhan sa mga pinagsasabi ng ibang tao, but when it comes to you lahat ata naaalala ko at nakakabaliw. Then you started to envade in my mind whenever I was, your face suddenly pop-up worst is minsan naiisip ko na ikaw iyong nasa harap ko kahit na hindi naman. Even in my dreams it’s all about you. My mind wants you so does my body. You colonized my entire body, Perkin.”

Hindi ko mapigilang maluha dahil sa mga sinabi ni Lorcan. Hindi man niya sabihin na mahal niya ako pero parang iyon ang pinaparating niya. Alam ko konti na lang at mamahalin niya rin ako ng buo na masasabi niya rin na mahal niya ako. Hindi ko lang maintindihan kung ano ang pumipigil sa kanya.

“D*mn it! Why are crying like a baby, Perkin.” He hissed and wiped my tears.

“M-masaya lang ako.” Sumisinghot kong saad.

“Unbelievable,” mangha niyang sabi saka ako niyakap.

“Lorcan, anong tawag sa relasyon mayroon tayo?” tanong habang yakap-yakap siya.

“Hmm,” aniya na parang nag-iisip. “Honestly, I don’t know I don’t want to put label on this, Perkin. I don’t want to be in a relationship with you just because I like you. This may be sound so selfish, but I want to stay on what we have right now. Kaya nga sinabi ko sayo na sana makapaghintay ka until the time that I will love with all of my might. I am already old enough, Perkin. I’m not a teen anymore na basta-basta na lang pumapasok sa relasyon. And it is also my first time to like a man. That’s why I don’t want to rush things . . . i-is that okay with you?” Sa huling winika ni Lorcan ay may pag-aalinlangan doon.

Umalis ako sa pagkakayakap niya at umupo sa kama saka siya hinarap na nakahiga pa rin at nakatututok sa akin.

I cupped his face and kiss him. “Oo naman.”

Pagkatapos naming maligo ni Lorcan ay sabay kami na lumabas sa kwarto. Suot ko ang isang taslan shorts na kulay blue at sa itaas naman ay isang itim na tshirt. Si Lorcan ay naka sleeveless shirt lang at pinaresan ng kanyang swimming trunks na stripe.

“Lorcan kailan pala tayo uuwi?” tanong ko kasi ito na lang ang damit na natitira sa akin.

“I don’t know it depends.”

“Hala, siguro mauuna na lang akong umuwi nito.” saad ko dahilan upang matigil si Lorcan sa paglalakad niya.

“What? Bakit ka mauunang umuwi?”

“Lorcan, dalawang pares lang ng damit ang dala ko.”

“Very simple problem you can wear my clothes. Sabay tayong uuwi.” he said in finality. Tapos ay nagppatuloy siya sa paglalakad. Pumunta kami sa dagat kung saan sina Colt. Nakita ko na paparating sina Raphael at Laszlo na seryoso ang mukha.

“Pareng Clayton!”

“Papa!”

Natawa ako ng sabay na sumigaw si Colt at si Daniel nang makita ako. Kasama nila si Desmond. Gumagawa sila ng sandcastle. Tssk! Napailing ako parang mga bata lang.

“Puntahan mo muna sila Colt.” sabi ni Lorcan at tumango ako sa kanya. Tipid kong nginitian si Raphael at Laszlo. Si Laszlo lang ang ngumiti sa akin si Raphael naman ay nanatiling seryoso ang mukha. Ayaw ko na lang pansinin ang mga malalamig na titig ni Raphael.

“Papa, are you sick?” tanong agad ni Daniel sa akin nang makalapit ako sa kanila. Umupo ako kagaya nila.

“No . . . p-pagod lang si Papa, Baby,” sagot ko kay Daniel at napasulyap din ako kina Colt at Desmond. Si Colt ay nakitaan ko ng may nakakalokong ngiti sa labi habang si Desmond naman ay napabuga ng malalim na hininga.

“Oh, but why uncle said he needs to take care of you.”

“K-kasi ano ba-” naputol ako nang biglang nagiba ang itinatayong sandcastle nila Daniel sa sipa ni Colt. Agad na lumipad ang atensyon doon ni Daniel na ipinagpapasalamat ko ng lihim. Wala kasi akong maisagot kay Daniel. At itong si Lorcan naman, bakit iyong pa ang sinabi sa bata?

“Opps! sorry,” ani Colt.

“You’re bad, Uncle handsome. Why did you kick our castle?”

Sumimangot si Colt. “Hindi nga sinasadya, e.”

“Pareng Clayton buong hapon tayong nasa kama ah. Sobrang pinagod ka ba ng boss namin.” Inakbayan ako ni Colt. “Anong masasabi mo sa boss namin.” bulong niya pa.

Nasiko ko tuloy siya pero tumawa lang ito. Tiningnan ko si Desmond at si Daniel na masayang naglalaro sa dagat. Tinuturuan ni Desmond si Daniel kung paano lumangoy. Nakakatawa lang ang mukha ni Daniel nakasimangot habang kinakampay ang kamay sa tubig. Halatang napipilitan lang siya pero ginagawa niya pa rin.

“Daniel Earl is our baby.” mayamaya ay wika ni Colt sa tabi ko at hindi niya pa talaga kinukuha ang kamay niya sa balikat ko. Wala rin namang malisya iyon.

“Colt,” tawag ko sa kanya. Lumingon siya sa akin. “Anak ba ni Lorcan si Daniel?”

Ngumisi siya saka binalik ang tingin sa dagat. “Bakit mo naman nasabi ’yan?” balik niyang tanong sa akin.

“Hindi ko lang binigyan ng pansin noong una pero kasi sabi ni Jer-Jason iyong kaibigan ko na nagtatrabaho sa hotel ni Lorcan. Nasabi niya sa akin na wala naman daw’ng kapatid si Lorcan. Kaya papaano niya naging pamangkin si Daniel? Saka magkamukha kaya silang dalawa pero kung anak ni Lorcan si Daniel, bakit uncle ang tawag niya kay Lorcan?”

He squeezed my shoulder. “Ask Lorcan about that.” payo niya.

Napatingin ako sa gawi ni Lorcan. Seryoso silang nag-uusap ni Laszlo at ni Raphael. Napatingin si Lorcan sa gawi namin ni Colt kaya ngumiti ako sa kanya. Pero nagtaka ako kung bakit pinandilatan niya ako sa mata niya saka tinuro niya iyong balikat niya. Napangiwi ako anong ginagawa niya?

“Huh?” I muttered. Tapos tinuro na niya naman ang balikat niya. Mas kumunot tuloy ang noo ko. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya at tinuon na lang ang pansin sa dagat.

“F*ck it!”

“Lorcan,” sambit ni Colt nang marinig ang mura ni Lorcan.

“Hands f*cking off Colt.” Lorcan glared.

“Ah, yeah, hehehehe,” si Colt. “Sige puntahan ko muna sila Desmond”

Tumayo ako at pinagpag ang shorts ko.

“Bakit hindi mo tinanggal ang kamay ni Colt sa balikat mo.” he barked.

“Huh?”

“Huh?” panggagaya niya sa akin.

“Hay, wala naman sa akin iyon saka kaibigan mo si Colt, Lorcan.”

“Kung wala sa iyo iyon, sa akin meron. Kaya h’wag kang magpapagawak kahit kanino.”

Napabuntong hininga ako. Hindi ko alam kong kikiligin ba ako o maiinis. Ang OA naman ng hindi magpapahawak.

“Don’t give me that f*cking look, Perkin. I am territorial.”

“E, ikaw h’wag ka ring magpapahawak sa iba akin ka na rin.” taas noo kong sabi.

“That’s f*cking easy.” Taas-noo niyang saad. “You better keep your word, Perkin. Or else I will not let walk for a week.”

Sabay-sabay kaming kumain ng hapunan at pagkatapos ay nag-stay kami salas. Nanood kami ng cartoons. Si Laszlo ay umalis pagkatapos naming kumain na sinamahan ni Raphael.

“Kung ako ang nasa posisyon ni Las naku matagal na akong lumipad ng Greece.” ani Colt.

“E, hindi ikaw iyon. Iyon ang problema.” pambabara naman ni Desmond.

“Ayaw niyang umupo sa trono niya kaya wala tayong magagawa roon.” dagdag naman ni Lorcan na nakatoon ang mata sa TV. Nasa pagitan naming dalawa si Daniel na nakatutok din sa telebesyon.

“Kaya nga siya sumali sa atin, diba dahil gusto niyang takasan iyong responsibilidad niya. But he cannot hide forever.” ani pa ni Desmond.

Pagkatapos ng ilang pag-uusap ay nagkanya-kanya nang paalam sina Desmond at Colt dahil napagod daw sila kakalaro kay Daniel. Si Daniel nga ay nakatulog din habang nanonood ng TV.

“Lorcan, may tanong sana ako.”

“Fire away.” tugon niya at hininaan niya ang volume ng TV. Inayos niya rin si Daniel na nakaunan sa hita niya at itinanday ang niya paa ni Daniel sa hita ko.

“Anak mo ba si Daniel?” tanong ko dahilan para matigil siya at tumingin sa akin. “A-ano ayos lang kung ayaw mong sagutin.” bawi ko.  Nakita ko kasi kung paano gumalaw ang panga niya.

Binaba niya ang tingin kay Daniel na mahimbing na natutulog. Sinuklay niya ang buhok ng bata. Ngumiti siya. Iyong ngiti na may halong saya at lungkot.

“Yes, Daniel is my son, Perkin.” pag-amin niya saka tumingin sa akin.

Inaasahan ko na ang maari niyang isagot pero iba rin pala ang pakiramdam pag siya talaga iyong nagsabi.

“Bakit uncle ang tawag niya sa iyo?”

Sumandal siya sa sandalan ng sofa at tumingala. Nagtaas-baba iyong adams apple niya.

“Lumaki si Daniel kina Mommy at Daddy sa Russia. Minsan ko lang siyang madalaw roon dahil sa trabaho ko. Sanggol pa nga lang siya mula noong dinala ko siya doon. It’s not that I cannot raise my own child. Iyong mga panahon na iyon ay marami lang talaga ang nangyari sa buhay ko na kinakailangan kong ilayo ang anak ko sa akin . . . ilayo sa buhay na mayroon ako.” binaling niya ang mata niya sa akin. “Do you still love me despite what you heard?”

Kinuha ko ang kamay niya at hinawakan ko iyon. “Masaya ako Lorcan na sinabi mo sa akin ang totoo dahil isa lang ang ibig sabihin no’n handa kang buksan ang buhay mo, ang puso mo para sa akin. Kahit na lalaki ako at lalaki ka. Hindi naman porket nalaman ko na may anak ka mababawasan o mawawala na iyong feelings ko sa’yo. Sa totoo ay mas lalo akong humanga sayo bilang isang lalaki. Hindi ako nagsisisi na minahal kita.” buong puso kong wika.

Ngumiti siya sa akin saka hinila ang ulo ko upang gawaran ng matamis at banayad na halik. “Thank you.” bulong niya.

Naghiwalay ang labi namin nang hinihingal kaming pareho. Saka nanatiling magkalapat ang noo namin sa isa’t isa.

Natulak ko si Lorcan ng gumalaw si Daniel. Natawa si Lorcan dahil sa inakto ko.

“Bwesit ka. Bakit ka nanghahalik e, may bata rito.”

“E, bakit ka nagpapahalik?”

Sinamaan ko ito ng tingin.

“Lorcan, bakit pala Perkin ang tawag mo sa akin?”

“Tssk! Everyone is calling you Clay and Clayton, but I want to call you something, something that I only speak of and call you.”

“Ehh,” ako.

“Why don’t ya like it?” panunukso niya sa akin.

“H-hindi naman.” nauutal kong wika. Uminit tuloy ang tenga ko.

“Want me to call you, honey? Darling? Sweetie? Amore? Baby, perhaps?” Tumigil ito nang makita akonh pulang-pula. “D*mn you are really cute when you blush, Perkin.”

“Tigilan mo na ang kakatukso mo Lorcan.”

“Hahahaha, can’t help it, baby.” tinakpan ko ang tenga ko dahil kung ano-ano na lang ang lumalabas sa bibig ni Lorcan. Sinong mag-aakala na ang ruthless and aroganteng Lorcan na nakilala ko noong una ay may ganitong side pala?

Ilang sandali pa ay tinanggal ko na ang kamay ko sa tenga ko at namumula pa ring tumingin sa kanya.

“I have a question, Perkin.”

“Oh, ano iyon?”

“What is your wildest dream. Gusto ko iyong hindi lahat kayang gawin.” demanding na tanong niya.

“Anong klaseng tanong ’yan, Lorcan.” reklamo ko.

“Just answer it or I’ll f*ck you tell you drop.”

“Hay! Ang bibig mo nga may bata, Lorcan.” sabi ko at nagkibit lang siya ng balikat. “A-ano gusto ko haranahin ako.”

“What?” he exclaimed. Ngayon siya naman ang pinandilatan ko ng mata. “That’s f*cking old, Perkin.”

“Kaya nga hindi na lahat gagawin ’yan. Iyan iyong tanong mo, e. Ikaw ba anong sa’yo?”

“I want you to blow me.” pag-amin niya.

“Oh, blow you lang. Pwede kitang ihipan ngayon din.” offer ko.

Napairap si Lorcan sa akin.

“I mean I want you to eat my dck. A fcking blowjob, Perkin. Plus, I want to f*ck you in every corner, dining room, living area, kitchen name it. That’s how crazy I am to you, Perkin.”

Napatayo ako ng di-oras saka napahawak sa dibdib ko. Muntik na akong atakihin sa puso dahil sa bulgar ni Lorcan.

Blowjob? Kaya ko ba iyon? Kaya ko bang ipasok sa bibig ko ang . . . napatingin ako sa umbok niya. Hindi yata kakasya iyon sa bibig ko. Baka mapunit lang ang bibig ko. Tapos anong sinasabi niya na f*ck me in every corner. Addict din talaga ito!

CHAPTER 25

Chapter 25

Clayton’s Pov

BINABANGUNGOT talaga ako sa blowjob na sinasabi ni Lorcan halos hindi ako patulugin. Maya’t maya ako nagigising. Buti na lang at hindi na rin binubuksan ni Lorcan ang topic na iyon. Sa katangahan ko pa ay nagsearch pa talaga ako kung papaano ang blowjob kaya ayon dumagdag sa bangungot ko. Minsan nga ay tinatawag ako ni Lorcan pero nakatulala lang ako. Iniisip ko kasi ang blowjob at ang alaga ni Lorcan. Parang mahihimatay na ako. Tapos naiisip ko palang na magsi-s*x kami sa kahit saang anggulo at sulok ay pinamumulahan na ako. Ano kaya ang pakiramdam no’n?

Sa mga sumusunod na araw ay naging maayos naman ang takbo ng araw ko dahil hindi ako masyadong pinapagod ni Lorcan at nakakalangoy na rin ako sa dagat. Sulit na iyong sem break ko. Nagtagal kami ng ilang araw sa rest house pero sina Colt at Desmond ay nauna ng umuwi sa amin dahil marami pa raw silang gagawin. Naiwan kaming tatlo ni Daniel at Lorcan. Masaya ako sa naging bakasyon namin.

“Baby Daniel kong ang papa mo ba si uncle Lorcan mo. Gusto mo ba iyon?” tanong ko habang nakahiga ako sa sun lounger at katabi ko si Daniel. Si Lorcan kasi naliligo sa dagat.

“It’s fine.” wala sa sariling sagot ni Daniel.

“Gusto mo bang tawagin siyang daddy?” tanong ko pa sa kanya.

“I don’t know.” inosente niyang sagot sa akin.

“Anong- bakit, I don’t know baby?”

“Buhat.” Binuka niya ang dalawang kamay. Bumangon ako sa pagkakahiga at binuhat siya bago kinandong paharap sa akin.

“I want- I want to call Uncle Lorcan . . . my Daddy, but does he want it? What if he’ll get mad? I am afraid of him, papa.”

“Naku baby hindi magagalit ang dad- uncle mo. Saka h’wag kang matakot sa kanya mabait ang uncle mo.”

“I know that he is my father, Papa.” pabulong na saad ni Daniel saka niyakap ako.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa bata. Alam niya na ama niya si Lorcan. Pero, bakit uncle pa rin siya nang uncle? Ako ay maagang iniwan ng ama at mahirap iyon. Iyong pumapasok ako sa school tapos nakikita ko iyong iba na hinahatid ng kanilang ama tapos ako wala. Nakakainggit ang ganun. Iba pa rin talaga pag may ama ka.

“What happened?” tanong ni Lorcan na ngayon ay nagpupunas ng buhok sa harap ko. Umupo siya sa katapat na sun lounger.

“Lorcan,” itinaas niya iyong isang kilay niya sa akin. “Sorry-sorry nakialam ako.”

“Why are you sorry? Tell me what really happened.” aniya at kinuha si Daniel sa akin.

“Daniel,” kinandong niya rin si Daniel. “Why are you crying? I thought you’re a big boy. Big boys don’t cry.” pag-aalo niya sa bata na tahimik na umiiyak.

“Perkin?” patanong na tawag sa akin ni Lorcan.

Yumuko ako at pinagsiklop ang kamay ko. “T-tinanong ko kasi siya kanina kung-kung gusto ka ba niyang tawaging d-daddy, pero Lorcan alam niya na ikaw ang ama niya.”

Tumingin ako kay Lorcan.

“D-daniel,” nangangatal na saad ni Lorcan. Ngayon ko lang siya nakitang sobrang takot at nangamba ng ganito.

“D-d-daddy.” ani Daniel saka humagulhol at niyakap si Lorcan.

Napaluha ako habang tinitingnan silang dalawa. Niyakap din ni Lorcan si Daniel ng mahigpit. May luhang kumawala sa mata ni Lorcan. Lumuluha ang mata niya habang nakangiti ang labi. Iyong takot at pangamba sa mata niya ay nawala nang tawagin siyang daddy ni Daniel.

“D*mn, I-I’m so sorry, son. Daddy is very sorry. I’m sorry.” Iyon ang paulit-ulit na sambit ni Lorcan habang niyayakap ang anak niya. Pinunasan ko ang luha ko at tumayo gusto ko silang bigyan ng oras sa isa’t isa.

Pumunta ako sa kusina at naghanda ng maaaring kainin. Ewan ko kung bakit ang emosyonal ko ngayon. Siguro ay namimiss ko lang rin ang ama ko. Kahit na sinasaktan niya noon si mama namimiss ko pa rin siya. Kahit na pinagbubuhatan niya rin ako ng kamay.

Ang ganda lang sa mata iyong nakita ko kanina na magkayakap si Lorcan at si Daniel. Kulang na lang ng ina at kompleto na sila. Napalunok ako nang maiisip ko na kompleto silang pamilya. Sino kaya ang ina ni Daniel? Buhay pa kaya ito? Ang sama ko na siguro kung ihihiling ko na sana ay wala na ang ina ni Daniel. Dahil kung buhay ito maaaring bumalik ito sa buhay nila. Tapos, paano na ako? Ano na ang mangyayari sa akin?

Pinuno ko ng hangin ang naninikip kong dibdib. Pinunasan ko muli ang luha na kumawala sa mata ko. Napaigtad ako ng may biglang yumakap sa bewang ko. Sa amoy pa lang at sa braso na nakagapos sa akin alam ko na na si Lorcan ang yumakap sa akin.

Ibinaon niya ang ulo sa leeg ko at hinalik-halikan ang leeg ko ng maliit. Ikiniling ko ang ulo ko para maging malaya ang  siya roon. Nagtayuan naman ang mg balahibo ko.

“Why did you leave us?” malambing niyang tanong.

Nilagay ko ang kamay ko sa kamay niya na nasa tiyan ko.

“Gusto ko lang kayong bigyan ng oras sa isa’t isa.”

Tumaas ang halik niya patungo sa tenga ko saka sinipsip niya ang likod ng tenga ko. Napapikit ako.

“Then why are crying? Want me to cuddle you? You want to sit on my lap as well, hmm?” sabi niya sabay ikot sa akin. Kinulong niya ako gamit ang matitigas niyang braso. Itinungkod niya ang kamay niya sa counter. Hindi man lang nag-abalang magdamit pang itaas.

“Why are you crying, Perkin?”

“N-namimiss ko lang din s-siguro ang ama ko.” sinalungat ko ang matatalim niyang tingin sa akin. Umigting ang panga niya. “Maliit pa lang ako Lorcan i-iniwan na kami ng ama ko. Iniwan niya kami ng mama ko. Naghirap kami. Siguro kung nandirito siya baka wala ako rito ngayon. Sa kabila ng ginawa niya sa amin ni mama namimiss ko pa rin siya.”

Kinabig niya ako at niyakap. Wala siyang sinabi niyakap niya lang ako hanggang sa huminahon ako.

“Lorcan si-”

“Shhsh, nagsisisi ka ba na nakilala mo ako?”

Bahagya ko siyang tinulak at tumingala sa kanya. Tiningnan ko ang berde niyang mata na parang nangungusap. Umiling ako sa kanya. “Sa lahat ng nangyari Lorcan wala akong pinagsisihan. Hindi ako nagsisisi na nakilala kita at minahal. Naguguluhan din naman ako kasi akala ko talaga noon ay babae ang gusto ko. Oo naguluhan ako pero hindi ako nagsisisi, Lorcan.” pagtatapat ko sa kanya.

“Thanks God!” sabi niya tapos niyakap na naman ako.

“Perkin, hindi-hindi mo man lang ba tatanungin if who’s Daniel’s mother?”

Bumitaw ako sa pagkakayakap sa kanya. Hindi pa ako handa sa usaping iyan.

“Hey!” pagkukuha niya sa atensyon ko. Kinulong niya ang mukha ko gamit ang palad niya.

“A-ano hindi ko kasi alam kung ano ang-”

“It’s okay if you don’t ask but I’ll still tell you. Of course, now that I like you, I will try, I will try to share to you everything. I will open my life and my heart for you, Perkin.”

Nakakalunod ang paraan ng pagtitig ni Lorcan sa akin. Para akong hinihila ng mga mata niya.

“Lorcan.”

“Daniel’s mother left him the time she gives birth to him. Hindi ako nando’n noong pinanganak niya si Daniel dahil sa trabaho ko. Pagdating ko sa hospital wala na siya. Nag-iwan na lang siya ng sulat na umalis na siya ng bansa at h’wag ko na raw siyang hanapin. I can’t blame her tho’ cuz from the very beginning ayaw na niyang mabuntis, gusto niyang i-abort ang baby who is Daniel. But I pleaded na h’wag niyang ipakuha ang bata. And in exchange she will leave the child to me at hindi siya makikialam. Daniel’s mother is now a known international model. She leaves her child for her passion.”

“Mahal mo pa rin ba siya?” Diretsong tanong ko sa kanya. Sa nakikita ko sa mata niya parang may nararamdaman pa kasi siya sa ina ni Daniel. May sakit pa rin sa mata niya habang sinasabi niya iyon sa akin. Kaya ba hindi ang hirap makapasok sa puso niya dahil may nagmamay-ari pa roon. May matagal na pa lang nakakulong doon na hinding-hindi niya kayang pakawalan?

“Perkin.”

Bumitaw ako sa kanya at umiwas ng tingin. Bakit hindi niya masagot? Oo at hindi lang naman ang maaaring isagot doon, ah. Hindi iyon ang sagot na nais kong marinig. Simpleng pagtawag niya lang sa akin pero kakaiba ang sakit na dala. Mabibigat na hininga ang pinapakawalan ko dahil parang may punyal na tumusok sa puso ko. Nilalabanan ko rin ang namumuong luha sa mata ko.

“A-ayos lang.” ani ko at humakbang papaalis.

“Wait Clay-” naputol si Lorcan nang biglang pumasok sa kusina si Daniel. Halos pasalamatan ko si Daniel sa pagdating niya.

“Papa, daddy!”

Nagpatuloy ako sa lakad nang maabot ko si Daniel ay ginulo ko ang buhok niya. “Dun ka muna sa daddy mo baby magliligpit lang ako ng gamit ko.”

“D*mn it! Perkin.” rinig kong tawag ni Lorcan pero nagpatuloy ako.

Pagdating ko sa silid ay agad kong hinanap ang bag ko at niligpit ang mga dinala kong damit. Kung hindi pa aalis dito si Lorcan siguro ay mauuna na ako dahil may enrollment pa ako para sa susunod na sem. Rason ko na lang iyon.

Napalundag ako nang bigla kong narinig ang pabagsak na pagsara ng pintuan. Lumingon ako at nakita ko si Lorcan na nagdidilim na ang mata na nakatingin sa akin. Agad kong binaling ang pansin ko sa aking bag. Tssk! Napasok ko na pala ang lahat ng damit ko!

“I called you hindi mo ba ako narinig.”

Hinarap ko siya at ngumiti ako ng hilaw sa kanya. Umupo ako ng maayos sa gilid ng kama. He sauntered towards me.

“A-ano.”

“Are you jealous?” tanong niya saka pinaghiwalay ang binti ko sa isa’t isa. Hindi man lang ako binigyan ng oras para isara ulit iyon nang iharang niya ang tuhod doon at inilapit ang katawan sa akin. Yumuko siya dahilan para maglapit ang mukha naming dalawa. Umatras ako para ilayo ang katawan ko sa kanya.

“Don’t be jealous. Matagal na siyang wala sa buhay ko.”

Matagal ng wala sa buhay mo pero nand’yan pa rin sa puso mo.

“Why are you packing?” tanong niya at sinilip ang bag ko na nasa gilid namin.

“A-aalis . . . uuwi na ako. Mauuna na lang ako sa inyo. Magku-commute na lang siguro ako. May enrollment pa kasi para sa second sem.”

“As in now?” maarteng tanong niya.

“O-oo ngayon na kailangan ko nang umalis.” sagot ko sa kanya. Hapon na at kung uuwi ako hindi na rin naman ako makakapag-enroll. Pagdadahilan ko na lang iyon.

Tumayo ng maayos si Lorcan. “Okay, wait for me we’re going home, now.” Tatayo na sana ako ng hulihin niya ang mukha ko at hinalkan. “Don’t be jealous, okay? Your expressions when you are jealous is making hard, darling.”

Tahimik lang kami sa byahe si Lorcan naman na papahead bang sa music. Minsan ay nagha-hum pa siya. Medyo malayo na ang naging takbo namin nang biglang pinitay ni Lorcan ang music saka panay ang tingin nito sa likuran namin. Napansin ko ang paging balisa niya. Mas naging mabilis din ang takbo niya sa sasakyan.

“Lorcan may problema ba?” nag-aalalang tanong ko sa kanya.

“Can you unfasten your seatbelt, Perkin and please tabihan mo si Daniel sa likod.” seryoso niyang sambit.

“Lorcan sabihin mo muna sa akin may problema ba? Bakit panay ang tingin mo sa likod?”

“D*MN IT!!! JUST FOLLOW WHAT I SAID!” Bulyaw niya sa akin.

Napasandal ako sa salamin ng bintana. Sa gulat ko sa kanya. Parang ibang Lorcan ang nakita ko. Nasaan na iyong Lorcan na malambing, sweet at clingy.

“Perkin,” tawag niya sa akin at aabutin na niya sana ang kamay ko ng iniwas ko iyon sa kanya.

“S-susunod na.” Nanginginig kong ani. Hindi ko siya hinayaang hawakan pa ako.

“Perkin, I’m so sorry. I didn’t mean to shout at you. It’s just that there are cars following us.”  wika ni Lorcan at tiningnan ako doon sa salamin sa harap.

Napatingin ako sa likod namin at totoo nga may tatlong itim na sasakyan na nakasunod sa amin. Napansin ko na iyan kanina pero hindi ko aakalain na kami ang sinusundan ng mga sasakyang iyon.

“Sino sila, Lorcan?” kinakabahang saad ko. Niyakap ko ang natutulog na bata.

“Maybe one of my enemies.”

Mas binilisan pa ni Lorcan ang takbo niya. Ako naman ay panay ang tingin sa likod namin. Sumusunod nga sa amin ang mga sasakyan sa likod.

“Don’t look at them, Perkin.”

“AHH!” sigaw ko dahil sa gulat nang may narinig akong putok ng baril.

“F*ck it! Drop Perkin, drop!” utos ni Lorcan na sinunod ko naman habang yakap-yakap si Daniel.

“L-lorcan,” nanginginig na ako sa takot. Para kasing nangyari na ito sa akin noon. Hindi ko lang maalala kung saan at kailan.

“Don’t be scared. I’ll protect the two of you. Okay?”

“P-papa, what’s happening?” nagising si Daniel.

“Shshh, matulog ka l-lang baby. P-papa and daddy is here.”

“Rap, can you track me? Yes, d*mn it we’re tailed, Rap. There are three cars following us. I don’t know how many they are. Send back up please. I am with Perkin and Daniel.” rinig kong ani ni Lorcan.

Niyukyok ko na ang sarili ko dahil pinaulanan na kami ng bala. Si Lorcan naman ay nakita kong nakikipagpalitan na rin ng bala sa likod.  Hindi nagtagal at may narinig na akong helicopter at nagpaulan na rin ng bala.

“Sh*t!” mura ni Lorcan.

Sumilip ako kay Lorcan. Namutla ako nang makita kong duguan ang balikat niya. Jusko!

“L-lorcan.” mahinang tawag ko sa pangalan ni Lorcan. Parang nawalan ng lakas ang katawan ko. Nangatal ako at nanginginig ang kalamnan ko. Nagsimula ng dumilim ang paningin ko. Bago pa ako tuluyang lamunin ng dilim ay nakita kong tumingin sa gawi ko si Lorcan. Hanggang sa nilamun na ako ng kadiliman. Bumuka ang bibig ni Lorcan pero wala na akong narinig sa mga binibigkas niya.

CHAPTER 26

Chapter 26

Lorcan’s Pov

I murmured countless of cuss when the bullet pierced on my flesh. But of course, I don’t want  Perkin nor my son to know that I am wounded because they’ll just get worried. I winced when my fresh warm blood flowed like a stream. D*mn it!  They’re really scared right now and were trembling. Perkin is trembling. Daniel is just listening to the rain of bullets like music. He grows up hearing bangs of bullets and even bombs that’s why he is not afraid. Hindi lang niya alam na delikado na ang sitwasyon dahil marami pala nasa loob ng sasakyan na nakasunod sa amin. I am thankful that Rap came on time.

I glanced at Perkin and my son who is at the back. In a fleeting moment my eyes and Perkin’s eyes meet. I clinched my jaw when I saw his eyes. Mixed of emotions filled on his eyes. Fear. Worry. He is restless. His eyes moved down and settled on my shoulder.

“L-lorcan,” he stammered. I almost lift my hand on the stearing wheel when I saw him slowly closed his eyes.

What the f*ck happened? Natamaan ba siya ng baril? Darn! My car is bullet proof that’s why it’s impossible to happen.

“PERKIN! CLAYTON!” he just opened his mouth, but no words come out. Hindi ako nagdalawang isip na ihinto ang sasakyan sa gitna ng daan. 

I don’t mind my wound at all it’s just a bruised compared to what I got before. For now, all I care and think is Clayton who lost his consciousness.

I moved at the back.

“D-daddy, what’s happening to papa? Why is he sleeping? Did he got scared and sleep?” Daniel asked but I don’t respond instead I lifted him. Pinaupo ko siya ng maayos dahil nadadaganan na siya ni Clayton. Right after, I check Clayton’s body and to my surprise wala naman siyang tama ng baril kahit na isa. I moved him and made him rest on my arms.

“Dad, you’re bleeding so much.”

I stared at my son who is sitting and remained calm. That’s my son.

I turned at Raphael who opened the car. “Lorcan, what happened? Why did . . ..” he stop on midair when he saw Clayton on my arms unconcious. “Dang! Natamaan siya?”

“Nope, he just lost his consciousness a while ago please get a medic.” I want to scream at Raphael when he did not move. Grabeng pagpipigil ko na nga rito na wag magwala dahil nandito ang anak ko.

Raphael just looks stunned at me. D*mn!

“Rap move now and get the medic.right.now!” Saka lang nakagalaw si Raphael.

“Get your *ss on the helicopter. Ako na ang magda-drive sa sasakyan mo pauwi.” Sa wakas ay nakapagsalita na ito.

I nodded.

“Did you know who attacked us?” I asked him.

He sighed. “Let’s just talked at home. You’re bleeding. You’re the one who needed a medic not that guy.” He is pertaining to Clayton. From the very beginning Raphael really don’t like Perkin. So do I but d*mn boy he got me bad. Hindi ako nangkomento pa kay Raphael at tinalikuran siya.

While we are on the air one of the paramedics is tending my wound, I asked him.

“How is he?” Tiningnan ko si Clayton na wala pa ring malay. Si Daniel naman ay hindi maialis ang mata sa Papa niya mula pa kanina. Nang dalhin si Clayton ng mga paramedic dito without my command or cue, Daniel immediately got off from the car and followed him.

“He is stable sir. Dahil lang siguro po iyon sa sobrang takot niya kanina kaya nawalan siya ng malay.”

I let out a deep sighed.

“Tapos na po.” I nodded and he settled on the other side.

I sat near to where Daniel and Clayton were.

“Dad, when will papa wake up?” Daniel asked innocently and worriedly.

“Later, papa is just resting.” I replied to my son and messed his hair which he like it everytime I did it to him.

Lumapag ang helicopter sa helipad ng isa sa mga hospital ng pag-aari ko, which is ang LCL Main Hospital. Dito rin nakaconfine ang ina ni Clayton. Nadala na si Clayton sa isang pribadong room at nakatulog na lang ang anak ko ay hindi pa rin ito nagigising.

D*mn it! Akala ko ba okay lang siya. E, bakit hanggang ngayon wala pa rin siyang malay. I am near on calling a doctor. Why is he not awake!

I was busy entertaining myself, walking back and forth when the door plung open, Desmond and Colt rushed inside.

“Sh*t!” Desmond cussed.

“Pareng, Clayton,” ani naman ni Colt.

Mahina kaming nag-uusap sa isang sulok dahil baka magising si Daniel na natutulog pero minsan ay napapalakas na talaga ang boses ko.

“Wala pa rin siyang malay until now?” Colt is asking the f*cking obvious!

I groaned.

“Sh*t! Relax Lorcan magigising din si Clayton.” reklamo na ni Desmond.

“Better be dahil iyon ang sinabi ng paramedic kanina at ng doktor pagdating namin dito. But look . . .  the h*ll. Hindi pa rin nagigising si Clayton. I am closed to blow this hospital!” Nanggigigil kong untag.

I felt anxious and worried right now.

“Tssk! Always remember ospital mo ito!” Colt uttered.

“I f*cking know that.”

“L-lorcan,” I almost flipped when I hear Clayton’s voice.

“Perkin, dmn it! You’re awake!” I immediately went to him and when I finally reach him without further ado, I kissed him. A fcking lip lock!

I heard someone who cough, but I didn’t’t mind it. Nilubayan ko lang ang labi ni Clayton nang siya na mismo ang nagtulak sa akin. His face is now red as hll. Fcking cute!

Clayton’s Pov

Kung hindi ko lang narinig ang tikhim ni Colt ay hindi ko natulak si Lorcan. Naibaba ko ang ulo ko. Oo, alam ko na alam nila kung ano kami ni Lorcan pero di naman kasi kami ganito sa harapan nila. Saka wala rin siguro silang alam na . . . aherrm gusto na rin ako ni Lorcan.

“Hey,” tawag ni Lorcan sa akin. Inangat ko ang aking ulo mula sa pagkakayuko. “Are you okay? You’ve got me so worried, why did you lose your consciousness earlier?” mahinang tanong niya habang hinahaplos ang gilid ng pisngi ko gamit ang likod ng kamay niya.

Who would think na magiging ganito sa akin si Lorcan? Sobrang gaan at sarap lang sa pakiramdam. Parang may kung ano sa tiyan ko na nagwawala. Siguro ito iyong sinasabi nila na butterfly in your stomach. Hindi ko aakalain na lalaki rin pala ang magpaparamdam sa akin ng ganito.

I felt my cheeks flushed!

Dahil sa sinabi ni Lorcan. Napatingin ako sa balikat niya kung saan ko nakita ang tama ng baril. Bumangon ako. Itinaas ko ang damit niya upang masilip kung ayos na ba iyon.

“I’m fine,” bulong nito sa akin.

Hindi ko mapigilang yakapin siya. Natakot talaga ako kanina. Akala ko mamamatay na kami roon . Iyong mga putok ng baril ay parang naririnig ko pa rin ngayon. Tapos nakita ko pa na may sugat na si Lorcan. Naghalo na iyong takot at kaba ko. Tapos may haematophobia pa ako. Kaya nga noong nakita ko ang dugo na dumaloy sa kamay ni Lorcan ay nawalan ako ng malay.

“Natatakot ako Lorcan.” emosyonal kong saad.

Niyakap ako ni Lorcan pabalik. “I’m here. Hindi ko hahayaan na mangyari ulit iyon. I will protect you.”

Umayos ng upo si Lorcan sa hospital bed nang pakawalan ko siya.

“Were you afraid as well?  Kaya ka nawalan ng malay kanina?” matamang tanong niya sa akin.

Nakita ko sa gilid na nakamasid lang sila Colt at Desmond.

“May haematophobia ako.”

“Bloody! You should have closed your eyes.” His voice echoed in the whole room.

“Nakita ko na e.”

Napabuntonghininga ako nang makita kong napahilot siya sa matangos niyang ilong.

Pinukol niya ako ng matalim na tingin. “You’ll be the death of me, boy.”

Ngumiti lang ako sa kanya.

Tumikhim si Colt at lumapit sa amin ni Lorcan.

“Buti na lang gumising kundi abo na itong building na ito ngayon.” biro ni Colt. Tumingin si Lorcan sa kanya ng masama. Nagkibit ng balikat naman si Colt.

“Huh?”

“Wala. Ibig lang n’yang sabihin na mabuti na lang nagising ka na dahil uuwi na tayo.” ani Desmond.

Bago kami umalis sa ospital ay dinalaw ko muna si mama kasama si Lorcan. Si Daniel ay natutulog at binabantayan nina Desmond at Colt. Pero si Lorcan ay hindi pumasok sa loob ng kwarto kung saan si mama. Hindi ko na man din siya pinilit pa. Okay na na sinamahan niya ako.

Habang binabaybay namin ang daan pauwi napapatingin ako sa likod namin. Preskong-presko pa kasi iyong nangyari sa amin. Nininerbyos na ako kapag may nakikita akong itim na sasakyan sa likod namin. Panay rin ang pisil ko kamay ko.

“Perkin, relax,” ani Lorcan saka hinawakan ang kamay ko. Pinahilig niya ako sa balikat niya. Sinundo kasi kami ng isang limo kanina roon sa ospital. Sa likod namin si Daniel na tulog pa rin. Ang gara lang kasi nitong limo niya dahi may parang maliit na kama sa likod. Sabi ni Lorcan pina-customize niya raw ito.

Binaon ko ang ulo ko sa balikat niya. Ang bango.  “Bakit nila ginawa iyon Lorcan? Bakit nila tayo pinagbabaril?”

Sinusuklay ni Lorcan ang buhok ko gamit ang daliri niya. “They’re after me. It’s just that magkasama lang tayo kanina.”

“Anong habol nila sayo? Bakit ka nila tinutugis?”

Tumigil si Lorcan sa pagsuklay sa buhok ko.

“You want to know why they’re chasing me?”

Inangat ko ang aking ulo upang tingnan siya. Napalunok ako.

“O-oo, gusto k-kung malaman.”

Nakita ko ang paggalaw ng panga niya.

“Won’t you run away from me if you know who really am I? Are you still willing to love me when you know who I am?”

Hindi agad ako nakasagot kay Lorcan. Sino ka ba talaga Lorcan Cruixxe Wyatt Lavoisier?

---

“Anong . . . bakit mo ako dinala rito, Lorcan?” takang saad ko sa kanya nang dalhin niya ako sa third-floor ng bahay, for the first time. Pagdating namin sa mansyon ay akala ko ihahatid niya ako sa silid ko pero nagulat na lang ako na rito niya ako dinala.

Normal na palapag lang naman pala rito. Akala ko naman kung may ano rito. Nga lang isang pinto lang ang meron dito. Binuksan ni Lorcan ang malaking pintuan na gawa sa kahoy.

“You want to know me, right?” aniya at kinuha ang kamay ko. Inaya niya ako sa loob. Hindi ako sumagot sa kanya pero nagpaubaya lang ako.

Pagkapasok ko ay parang opisina lang naman itong kwarto. May mesa may dalawang mahaba na sofa na may center table na gawa sa babasaging salamin. Sa likod ng swiveling chair ay natatakpan ng napakaraming libro na nakahanay sa isang malaki at mahaba na aparador. Wala namang kakaiba rito.

“Ito na iyon?” ’Di na ako nakapagpigil sa pagtanong.

Ngayon ay si Lorcan na naman ang hindi sumagot pero lumapit siya doon sa mga libro. He gestured me to come near him. Lumapit naman ako sa kanya. Akala ko ay kukuha lang siya ng libro nang paghila niya doon sa isang aklat ay biglang gumalaw ang aparador. Naiatras ko ang isang paa ko. Agad naman naagap ni Lorcan ang kamay niya sa bewang ko. Umayos ako ng tayo.

“Halika,” wika niya at ginaya ako papasok doon. Pagkapasok namin sa pasilyo ay awtomatik na bumukas ang mga ilaw sa na kulay pula. Naglakad kami sa isang mahabang pasilyo, hanggang sa umabot kami sa isang hagdanan pababa. Namangha ako ng sa bawat apak ko sa hangdanan ay umiilaw iyon.

“Wow!” Parang bata kong sambit.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Lorcan.

Nang sa wakas ay narating na kami sa huling baitng ng hagdanan ay wala akong makita kahit na isa dahil sa dilim.

Kumapit ako sa damit ni Lorcan nang humakbang siya. Tang*na wala nga akong makita tapos iiwan pa ako!

“Are you ready?” biglang tanong ni Lorcan.

“Huh?” tanong untas ko.

May pinindot si Lorcan sa dingding at paunti-unti ay umilaw ang buong silid. Natakpan ko ang mata ko gamit ang isang kamay dahil sa lakas ng ilaw. Nang makabawi ako ay napabitaw ako sa pagkakahawak ko sa damit ni Lorcan. Umawang ang bibig ko sa nakikitang laman ng buong silid. Mga iba’t ibang klaseng armas! May mga mahahaba at malalaking armas. May mga . . . ano iyon? Mga iba’t ibang klase ng kutsilyo at espada! Hindi ako ignorante sa mga ito dahil napapanood ko ito sa mga action movies! May mga granada pa!

Bumaling ako kay Lorcan na sa hula ko ay kanina pa nakatingin sa akin. Tumingin ako sa kanya ng may pagtatanong sa mukha. Hindi ko alam kung bakit niya ito ipinapakita sa akin. Ito ba ang tunay na siya? Ano siya kriminal? Isa ba siya sa mga malalaking sindikato sa bansa?

“Sa iyo ang mga i-ito?”

“What do you think?”

Napaatras ako ng ilang hakbang.

“I thought you won’t run away.”

Umiling ako sa kanya. Saka pinigilan siyang lapitan ako.

“Bakit may ga-ganito ka? Ano ba talaga ang trabaho mo? Businessman ka ba talaga?”

Pagak siyang tumawa. “That’s . . . that’s an absurd question, babe. Of course, I am a businessman. I won’t come this far if ain’t for my businesses.”

“E-e, bakit may ganito ka? Kailangan ba ng ganito basta businessman ka?” Tapos ay tumingin ako sa mga baril sa harapan ko.

“I am . . . I am a mafia boss, Clayton.” tinawag na niya naman ako sa pangalan ko. Seryoso talaga siya.

Humarap ako sa kanya at nagtanong. “Ano?”

“I am a mafia boss,” pag-uulit niya.

Mafia boss? Ano ito nasa pelikula kami? Sa drama? Napatawa ako.

“A-alam mo Lorcan joker ka rin.” ani ko habang tumatawa. Ayaw kasing tanggapin ng utak ko iyong sinasabi niyang mafia boss siya.

“I am not kidding, Perkin. Have you seen the pictures on our way here?” wika niya. Naalala ko iyong mga lumang larawan sa dingding doon sa pasilyo. “Those are my ancestors. They are also a mafia boss during their time. And I am the descendant. My power comes from them, but I built my own name in the business industry.”

Lumapit ako sa kanya saka hinawakan ang laylayan ng damit niya. Tumingala ako sa kanya. “Nagbibiro ka lang naman di ba, Lorcan?” May panginginig doon sa boses ko.

“I’m afraid, I’m not, babe.”

Dahil sa sinabi niya ay parang nanghihina ako. Kusang nawalan ng lakas ang katawan ko.

“P-pumapatay ka ng tao? Ilan na ang napatay mo?”

“Yes, and to answer the latter question, I don’t know how many people I killed. Pero hindi ako pumapatay ng mga inosenteng tao, Perkin. Yes, we do illegal and legal deeds but that is for humanity. For peace. I know it’s hard to believe, babe. But I live for that. This responsibility is already on my shoulder the day I was born.”

Wala akong imik sobra-sobra itong nalaman ko ngayon. Kung pumapatay nga siya ng tao ibig sabihin no’n. No’ng panahon na sinabi niya sa akin na mapapatay niya ako.

‘I’ll behead you.’

Iyong mga banta niyang iyon ay magagawa niya sa akin?

“I-yong mga sinabi mo sa akin noon na mapapatay mo ako ma-magagawa mo nga pala iyon?”

Lumapit siya sa akin. “You know I cannot do that to you, Perkin. This is who really Lorcan Cruixxe Wyatt Lavoisier is. If you think that education is your weapon in fighting for life, I used guns to fight on my own life.”

Sa kabila ng lahat na nalaman ko bakit gusto ko pa rin siya. Mahal ko pa rin siya. Sa halip na matakot at tumakbo ako heto ako. Humahangang nakatingala sa kanya. Ang takot na naramdaman ko ay napalitan ng takot na baka isang araw bigla na lang siyang mawala sa akin. Marami akong kaagaw sa kanya. Sa trabaho niya, sa mga tao sa paligid niya. Paano kita maipaglalaban kung ganitong klaseng tao ka Lorcan? Paano? Isa lamang akong hamak na mag-aaral sa paaralan na pag-aari mo pa. Ang layo-layo mo sa akin.

“Pa-papaano kita ipaglalaban sa mga tao kung . . . kung-”

“Shshh,” anang niya saka tinakpan ang bibig ko gamit ang hintuturo niya. “Just stay with me. Stay by my side. That’s the only thing you have to do. Nothing more.”

“Mahal na mahal pa rin kita Lorcan kahit na sa kabila ng mga nalaman ko ngayon.”

“I know . . . I know, babe.” Napapikit ito at saka ako niyakap.

Hihintayin ko ang araw na masasabi mo sa akin na mahal mo na rin ako Lorcan.

CHAPTER 27

Chapter 27

Lorcan’s Pov

“NAKILALA mo ba Rap ba kung sino iyong nang-ambush sa amin?” came my question to Rap nang makaupo kami. Si Laszlo lang ang wala rito dahil nandun siya sa ancestral house ko sa La Union.

“I’m sorry to tell you Lorcan but hindi ko sila nakilala. All the men were dead. I just recover some bullets and arms they used. It’s . . . it’s strange.” he wondered and hold his chin.

“Yeah, it’s strange Lorcan I examine and study their weapons. It has a symbol of leon’s head. Maybe hindi mo nakita kase medyo madilim na no’ng nangyari ang ambush, but the cars they used it has a leon’s head too.” then Desmond opened his laptop and showed me the pictures.

I pursed my lips.

“Hindi pa tayo nakakita ng ganito dati, ah.” Colt said while eyeing the laptop closely.

“We cannot identify them Lorcan. But we will dig more.” Desmond stated.

“If they’re targeting Lorcan maybe it’s one of your enemies Lorcan. Or another mafia organization wants you down.” Rap puzzled. “May natatandaan ka bang mga nakalaban o may atraso ka ba dati na-”

“Rap, if we’re going to talk about that, I can’t count how many enemies I have alive and dead. You know that.” I cut him off.

“Pero hindi ba kayo nagtataka kung bakit alam n’yan kung saan si Lorcan. Diba, sekreto lang naman iyong outing natin sa La Union?” What Colt said makes sense. How does this people know where I am?

Isasara na sana ni Desmond ang laptop nang pigilan siya ni Colt. “Teka lang.” pigil niya saka kinuha ang laptop. His forehead creased. “Hindi niyo ba ito napansin Desmond, Rap.”

“What?” -Rap.

“Ito,” sabi ni Colt at ipinakita niya iyong sasakyan ko na puno na ng bullet holes. “Hindi niyo ba napansin na karamihan sa pinapatamaan ay ang likod lang.”

“Of course, nasa likod sila how could they aim in the front.” Rap reasoned.

“Nope, always remember Rap tatlo ang sasakyan nila and based on the pictures their cars is way good than Lorcan’s. They used a cars like mine that I’ve been using when I have emergency which runs like in fast and furious. Knowing they have this kind of cars they can overtake Lorcan’s car but as you said they were just at the back that means one thing they’re aiming only the people in the back. And if I were them, I will aim the car tires however as you can see, Lorcan’s car is all well except for the hundreds bullet holes.”

“Do you mean . . . .” Desmond trailed.

“That only means one thing it’s either pareng Clayton or Daniel is the target.” and Colt concluded.

“Fck, it fcking makes sense.” Demond declared.

I massaged the bridge of my nose. F*ck it! I’m now convinced that there’s really a traitor in this group in my house. Now, I remember Niel Santos, were they connected? Sunod-sunod na ang mga pangyayari hindi ko papalampasin ito. That traitor, I will surely hunt you down.

“But how about Niel Santos family. Any suspicious movement?”

“Oh, yeah, since Las was in La Union and hiding his ass. May tauhan akong nakasunod sa pamilya ni Niel simula noong nilibing siya. Pero wala namang kakaibang kinikilos ang pamilya niya at wala ring tao na kahina-hinala na lumapit sa kanila.” Si Raphael ang sumagot.

“Just keep an eye on them.” I demanded. “Pakidagdagan na rin ang taong bumabantay kay Clayton and in my house . . . choose the most realible men that you have. I think there’s a traitor in this house.”

Clayton’s Pov

Napahilot ako sa aking sintido ko nang makita kong wala na ang mga gamit ko sa silid na tinutuluyan ko rito sa mansyon. Ginawa talaga ni Lorcan kung ano ang gusto niya. Nagsimula na kasi ang bagong semester at galing akong MU. Pagdating ko rito dumiretso agad ako sa kwarto para magbihis pero ito na ang dadatnan ko wala na ang mga damit ko. At isa lang ang may gawa nito si Lorcan. Wala ng iba pa. Nagtalo pa nga kami nito noong isang araw.

Pagod akong umunan sa braso ni Lorcan, siya naman ay hinihingal pa. “Perkin, what about sharing a room with me.” masaya niyang wika sa akin.

Umingos ako. “Hindi pa ba sapat na nasa kabilang room lang ako?”

Gumalaw siya at mas nilapit ako sa katawan niya. Iyong daliri niya ay gumuguhit ng maliliit na bilog sa braso ko. Nakakakiliti!

“I like the thought of having you here in my room everytime I went home.”

“Ayaw ko!” matigas kong saad sa kanya.

“Why ayaw mo?” naiinis niyang tanong.

Halos matawa ako sa pagkasabi niya no’n. Ang conyo! Hindi bagay para sa isang mafia boss.

“Baka kung ano na ang isipin ng mga kasambahay kung magsasama pa tayo sa iisang kwarto Lorcan.” pagpapaliwanag ko sa kanya.

“What the fck! Don’t give them a dmn!”

“Lorcan hindi nila alam k-kung paano at bakit ako nandirito. Baka kung ano ang-WAAHH!” napasigaw ako sa gulat ng bigla akong kinabig ni Lorcan at sa isang galaw niya lang sa kamay niya ay napunta na ako sa ibabaw niya. Napadapa na ako sa ibabaw niya. Wala pa kaming saplot kahit isa at nararamdaman ko ang alaga niya sa ibaba na nabubuhay na naman.

“They’re just my people Perkin. Don’t mind them and besides we are dating.”

Yeah, right. We are now officially dating. Dating with f*cking.

“Kahit na Lorcan dito sa Pilipinas hindi pa masyadong tanggap ang ganitong klaseng relasyon mayroon tayo. Ang iisipin ng ibang tao na pareho tayo mga lalaki tapos ganito t-tayo. Alam mo na mga pinoy iba na agad ang iisipin sa atin o baka mandiri sila sa atin.”

Sabay akong binuhat ni Lorcan nang sumundal siya sa headboard ng kama niya. Yumuko siya at hinalikan ang noo ko.

“Yeah, I know that. But if we’re going to live with that thought, how we can be happy. How can we be genuinely happy if we think about them. Tayong dalawa ang may alam kung ano talaga tayo, hindi sila. Tayo ang nagdidikta sa kung ano ang gusto at nagpapasaya sa atin. Kaya bakit natin sila iisipin? Okay, given na mag-iisip sila ng hindi maganda sa atin. May mabuti ba iyong idudulot sa atin? Diba, wala? So why would we? This is what we like. This is what makes us happy. So, f*ck with their thoughts.”

“Lorcan-” he cut me off when he sealed his sinful lips on mine.

Enebe! Ang aga pa!

“You’re trying to change the topic here, Perkin. Now, you’ll going to share a bedroom with me.”

“Ayaw ko nga.”

Iyon ang huling sinabi ko sa kanya pero mukhang di talaga nakinig ang lalaking iyon. Kung ano ang gusto niya iyon dapat talaga ang nasusunod. Tssk! Ano pa ba ang aasahan ko kay Lorcan?

Pagkapasok ko sa kwarto ni Lorcan ay nakita ko siyang hinahalungkat ang mga gamit ko.

“Lorcan,” ani ko at lumapit sa kanya. “Anong ginagawa mo?”

“I’m just checking your things. And it’s kinda old, want me to buy you clothes?” Offer niya sa akin. Umiling ako sa kanya saka pinagpupulot ko ang damit ko na nagkalat sa kama niya.

“Lorcan, ayos lang ba talaga na rito ako sa kwarto mo? Paano si Daniel? Bata pa siya Lorcan ’di pa niya ito maiintindihan.”

Kinuha niya ang kamay ko saka pinaupo ako sa hita niya. Sunod niyang hinubad ang bag ko at nilagay iyon sa tabi.

“Daniel is a smart kid. Soon malalaman niya rin at ipapaintindi rin natin kung kinakailangan.”

Pinalobo ko ang bibig ko bago siya niyakap.

“Teka, ’bat pala ang aga mong umuwi ngayon?” May pagtataka kong wika at kumalas sa yakap.

“First is ito, I want your things in my room para pagdating mo wala ka ng choice and it work naman. Second, pupunta akong Batangas to check my newly build hotel before its grand opening.”

“Hanggang kailan ka dun?”

“Two or three days.”

“Hmm, mag-iingat ka roon tapos magdala ka rin ng maraming tauhan mo baka may humarang na naman sa’yo sa daan, e.” paalala ko sa kanya. Malalim siyang huminga at pinaglaruan ang butones sa polo ko.

“You too and look for Daniel.” sabi niya bago tumayo at buhat ako.

“Teka, ibaba mo ako!” May mapaglarong ngiti ang puminta sa labi niya. “Lorcan, ano ba!? Ibaba mo ako!”

“You really like to shout, huh. Let’s hear more and louder than that at the shower room.”

---

Maagang bumyahe si Lorcan pa Batangas kinabukasan kasama si Alfonso. Mayamaya ay dumating si Colt habang hinahanda ko ang bag ko at kasama ko si Daniel na para akong binabantayan.

“Tito handsome!” masayang sigaw ni Daniel nang makitang papasok si Colt.

“Hey, there little boy.” salubong naman ni Colt.

“Colt nakaalis na si Lorcan.” Ani ko.

“I know,” sabi niya sa akin.

“E, bakit ka nandirito.” Isinukbit ko ang bag sa aking balikat.

“I’ll be your driver for the mean time.” Payak niyang sabi.

“Ano? H’wag na may mga driver naman si Lorcan dito. Naabala ka pa.”

“Nope, si Lorcan mismo ang kumausap sa akin. So, if you’re ready, let’s go.”

“What? I want to go too.” protesta ni Daniel.

Nag-squat ako at ginulo ang buhok niya. “Mag-aaral ako, baby, tapos ikaw rin mag-aaral ka dito with your tutor and ate Jhera.” Ngumuso si Daniel.

“I don’t like Jhera, Papa. She’s very noisy and she . . . .” hindi niya maituloy ang sasabihin niya. Para bang nahihirapan siyang banggitin kung ano man iyon. Nagmana rin talaga itong si Daniel kay Lorcan. Mabuti at may galang lang sa taong gusto nila.

“Ano, baby?”

“I heard her talking to Esmeralda and I ask her as well and she said it was all true. She likes you papa, and she wants you to be her boyfriend.” Parang naluluha na siya.

Napapikit ako. Iyong bibig talaga ng babaeng iyon kahit kailan!

“S-sinabi niya iyon sa’yo? Nagbibiro lang iyon h’wag kang maniwala.” alo ko rito.

Yumuko siya at nilalaro ang sariling daliri. “She s-said she like you and you will gonna be her boyfriend. Papa, she’ll take you away from me and daddy. Maybe you should be my daddy’s boyfriend before it happens.”

Sa byahe namin ni Colt ay ukupado ang utak ko sa sinabi ni Daniel. Paano niya nasabi iyon? Alam niya ba ang sinasabi niya? Nasasabi niya lang iyon dahil ayaw niya akong mawala? Ganun na ba kalawak ang pag-iisip ni Daniel para sabihin iyon? Tapos iniisip ko pa si Lorcan. Baka kasi mangyari na naman ang nangyaring insidente sa amin. Nakakatakot iyon. Alam ko naman na kaya niya ang sarili niya at trabaho lang ang pupuntahan niya roon pero nag-aalala pa rin ako.

I sighed.

“Dang! Stop sighing, Clayton.” reklamo ni Colt.

“Di ko kasi mapigilang isipin iyong sinabi ni Daniel.”

“He’s just a kid. He just said it out of his mind.”

“Alam ko naman iyon saka iniisip ko rin si Lorcan.”

Hindi na muling nagsalita si Colt.

“Alam ko na Colt kung ano ba talaga si Lorcan. Alam ko na na mafia boss pala siya.”

Muntik nang mauntok ang ulo ko nang biglang nagbreak si Colt.

“Tang*na naman Colt papatayin mo ba ako?” Galit kong baling sa kanya nang makabawi ako sa gulat.

“A-alam mo na mafia boss siya?”

“Oo, sinabi niya sa akin.” Kaswal kong sagot. Naging malikot ang ulo ni Colt at napahilamos sa kanyang mukha gamit ang palad niya.

“Clayton, alam mo ba kung gaano kadelikado iyong ginagawa ng g*go kong kaibigan?”

“Di kita maintindihan, Colt.”

“Clayton, maaring ikapahamak ni Lorcan iyan. Nababaliw na ba ang g*gong iyon.” panghihimutok ni Colt at hinampas ang manibela ng sasakyan niya.

“Colt-”

“Clayton, bawal sabihin sa iba kung sino talaga siya. Bawal iyon sa organisasyon, Clayton. Maaari siyang parusahan sa ginawa niyang iyon. You better keep it on yourself, Clayton. What Lorcan did may cause chaos.”

Ngayon ko lang nakita si Colt na sobra kaseryoso at kung magsalita siya ay parang naging ibang tao siya. Umiiba ang awra niya. Kaya hanggang sa umabot kami sa MU ay wala kaming imikan. Nagbilin lang siya paglabas ko sa benz niya na susunduin daw niya ako. Hindi na rin naman ako nagprotesta pa roon.

Buong hapon akong tulala at nalulunod na ang utak ko sa dami ng iisipin. Dagdagan pa ni Harem na pinaulanan ako ng mura dahil ’di raw ako nagre-reply sa kanya. E, paano naman ako makakareply, nasira na nga iyong phone ko. Hindi pa ako nakabili ng bago. Kaya, ilang sermon ulit ang tinamo ko sa kanya. Pero niisa no’n walang pumasok sa utak ko dahil lumilipad ang utak ko sa iba. Iba ang iniisip ko. Binagabag ako sa sinabi ni Colt.

Gaya ng sinabi ni Colt sinundo niya ako at hinatid sa mansyon ni Lorcan. Pagdating ay bumaba ako, nag-offer pa ako na pumasok siya kahit na sanay naman silang magkakaibigan na basta’t basta na lang pumasok sa isa’t isang pamamahay. Humindi siya dahil may trabaho pa raw siya. Nahiya naman ako roon. Pakiramdam ko ang laking pabigat ko.

Hindi ko alam kung bakit pero parang naninibago ako pagkapasok ko sa mansyon. Dati naman ay tahimik na ang mansyon ni Lorcan. Pero ngayon iba talaga, kung tahimik noon mas lalo na ngayon. Dire-diretso ako sa pagpasok nang may nakita akong nakatalikod na babae na hanggang bewang ang mahaba at kulay kape niyang buhok at may kulot sa dulo. Nakasuot siya ng pulang fitted dress na humuhulma sa katawan niyang ubod ng ganda. Dagdagan pa sa heels niyang nakakamatay sa taas. Matangkad na siya pero mas tumangkad pa lalo dahil sa nakakamatay niyang heels. Likod palang mahuhulaan mo na talagang maganda siya.

Paglingon niya sa akin ay parang lahat sa paligid ko ay nag-slow motion. Laglag ang panga ko sa ganda ng babae na nasa harapan ko. Heart-shape face, napakapulang labi na kagaya sa damit niya, matangos na ilong at mahahabang pilik mata. Diyosa ang babaeng ito! Gusto ko tuloy’ng lumuhod sa harap niya at dasalan siya.

“Who are you?” Napawi ang paghanga ko sa kanya nang magsalita ito. Sa tono niya ay may pangmamaliit doon at pagkamaldita. Mapanghusga!

“Sino po kayo?” Imbes na sagutin siya ay tinanong ko siya. Napalingon ako sa paligid ngunit walang mga maid na nagpalakad-lakad at naglilinis.

“You must be one of the house boys, no?” tinaasan niya ako ng kilay saka pinag-krus niya ang braso sa ibabaw ng mala-pakwan niyang dibdib!

“H-hindi po ako boy rito.”

“Then what are you doing in my boyfriend’s mansion?”

CHAPTER 28

Chapter 28

Clayton’s Pov

UMAWANG lang ang labi ko habang tulalang nakatingin sa babaeng nasa harapan ko na hinangaan ko kanina. Hindi ko maigalaw ang akinh paa, para akong pinako sa kinatatayuan ko.  Boyfriend? Sa mansyon ng boyfriend niya? Baka naligaw lang ang babaeng ito? May namumuo naman talagang ideya sa utak ko kung sino ang babaeng nasa harapan ko ngayon ayaw ko lang tanggapin.

Humakbang siya papalapit sa akin. Habang nakakrus pa rin ang braso niya. “For a house boy, you have a nice complexion.” Pagkokomento niya. “But I don’t feel good about you.”

Gusto ko siyang tanungin. Gusto kong magsalita pero parang may nakabara sa lalamunan ko. Naisara ko ang bibig ko.

“Clayton!” Dahil sa tawag na iyon ni Esmeralda. Doon ko lang nagalaw ang katawan ko. Nilingon ko si Esmeralda na laging seryoso ang mukha at kumukulubot na konti. Inabot niya ang braso ko at itinago ako likuran niya.

“Woah! Your son Esme?” anang ng babae.

Hindi iyon pinansin ni Esmeralda. “Muli Lindsey umalis ka na rito dahil wala rito ang hinahanap mo. Wala rito si Young Master.” Bumaling ang mata ko kay Esmeralda bago tuminging muli sa babae na si Lindsey. Si Lorcan ang hinahanap niya.

“I can wait for him.” Nakangising saad niya.

“Umuwi ka na lang muna sa inyo o sa penthouse mo. Sasabihin ko na lang kay Young Master kapag nakauwi na siya na pumunta ka rito.” suhestiyon ni Esmeralda.

“Esme, just so you know I have a room here. So I.will.wait for.Lorcan.here.” May diing pagkakasabi niya.

“Clayton, umakyat ka na sa silid mo.” utos ni Esmeralda habang hindi tinatanggal ang paningin kay Lindsey. Dumaan sa mukha ni Lindsey ang gulo at pagkabigla dahil sa inutos ni Esmeralda.

Tahimik akong umalis doon at umakyat sa taas. Panay ang sulyap ko sa kanilang dalawa habang paakyat ako. Nagsusukatan sila ng tingin. Nang makarating ako sa ikalawang palapag ay narinig ko ang muling pagsasagutan nila. Nagtago ako sa dingding upang marinig ko sila. Alam ko naman na bawal ang makinig sa usapan ng may usapan pero nagsisigawan na naman sila.

“Lindsey-”

“You call me madame,” rinig kong pagpuputol ni Lindsey kay Esmeralda.

Tumawa ng nakakainsulto si Esmeralda. “Bakit kita tatawaging madame? Matagal na kayong hiwalay ni young master! Noon pa man Lindsey unang beses pa lang kitang nakitang tumapak sa mansyong ito ayaw ko na sa pagmumukha mo. At nadagdagan iyon noong iniwan mo ang amo ko at ang anak mo sa kanya. Ngayon. Anong karapatan mo dito para tawagin kitang . . . .” nagpabitin pa ng ilang sandali si Esmeralda. “Madame?”

“You. B*tch!”

“Huwag mo akong matawag na ganyan Lindsey. Tandaan mo matanda pa rin ako sa’yo.” Nakakamangha talaga itong si Esmeralda. Taas-noo niyang sinasagot itong babae.

“What is that boy doing upstairs? He supposedly on the maid’s quarter! No one’s allowed to go their e-except-”

“Hay! Napakaganda mo sanang babae Lindsey pero may pagkatanga ka rin. Sa tingin bakit siya nando’n? At ano naman sa’yo iyon? Hindi kung sino-sino lang ang lalaking sinasabihan mo ng house boy dahil ang lalaking iyon kahit kailan ay hindi pa nakakahawak ng basahan sa panahon ng nandito iyon.”

Nang marinig ko si Esmeralda ay napayuko ako at napatingin sa kamay ko. Totoo nga iyong sinabi niya. Hindi pa nga talaga ako nakakahawak ng basahan simula noong nakatungtong ako rito. Gusto-gusto ko na tumulong sa gawaing bahay kaso hindi nila ako pinapayagan dahil hindi naman daw ako katulong dito. Pero kahit na ganun, nais ko pa rin sana silang tulungan.

Sinilip ko sila Esmeralda at Lindsey sa baba. Nakita kong nagtaas-baba ang balikat ni Lindsey.

“W-what? Who . . . who is that guy? Who is he in this household?”

Halos malagutan ako nang hininga ng tumingin si Esmeralda sa direksyon ko. Mabilis akong bumalik sa pagkakatago ko. Hindi ko alam kong nakita ba ako ni Esmeralda.

“Huwag na Lindsey dahil baka atakin ka sa puso. Kaya kung ayaw mong ipakaladkad kita sa mga tauhan dito sumunod ka sa akin. Ako ang mayordoma rito.”

Pagkatapos kong marinig iyon ay pumunta ako sa kwarto ni Lorcan. Pero hindi pa ako nakapasok ay sinara ko ulit ang pinto at doon pumasok sa silid ko nung dati. Nilagay ko sa isang silya ang bag ko ang binagsak ang katawan ko sa kama.

Iyong Lindsey . . . siya ang girlfriend ni Lorcan na ina ni Daniel na umalis ng bansa para sa pangarap niya. Iniwan niya ang anak niya pagkatapos niya itong iluwal. Kilala niya kaya ang anak niya? At bakit siya bumalik ngayon? Anong kailangan niya at bakit nandito na naman siya? Babalikan niya iyong iniwan niya? Babalikan niya ang dating sinayang niya? Iyong tinapon niyang pamilya ay pupulutin niya ba ulit?

Alam na kaya ni Lorcan na nandito na si Lindsey? Masama na kung masama pero dinadasal ko na sana hindi na lang muna umuwi si Lorcan. Threat kasi sa akin ang pagbalik ni Lindsey. Dahil ako mahal ko si Lorcan pero siya hindi ko pa alam. Wala akong karapatan pa sa kanya. Hindi ko alam kung papaano ko siya hahawakan at ipaglalaban. Mukha pa lang ni Lindsey wala na ako roon tapos may anak pa sila.

Pumikit ako at itinakip ko ang braso sa mata ko. Nawala na sa isip ko ang oras at nakatulog ako. Gabi na nang magising ako. Hindi ko ata kayang nandirito mababaliw ako. Suot ko pa ang uniform ko at napagdesisyonan na umalis na sana nang bumukas bigla ang pintuan.

“Clayton,” tawag sa akin ni Esmeralda. Ito ata ang pangalawang beses na tinawag niya ako sa pangalan ko. Hindi siya pumasok nanatili lang siya sa hamba ng pintuan.

“Ano po iyon?”

“Anong ano po iyon!? Bumaba ka at kumain. Nakailang balik na rito si Jhera at hindi ka raw sumasagot. Anong minumukmok mo d’yan?” Nakapameywang niyang bulyaw sa akin. Kahit kailan talaga itong si Esmeralda parang laging galit sa mundo at sa paligid niya.

“M-amaya na. Hindi pa kasi ako gutom.”

Bumuntonghininga siya. “Nasa baba si Lorcan hinihintay ka.”

“Huh?”

“Oo umuwi ang amo ko kaya kung ayaw mong siya ang pumunta rito bumaba ka na.”

Kanina pa ay dinasal ko pa na sana h’wag siyang umuwi pero bakit ngayon ay umuwi siya. Gustong-gusto niya bang makita ang girlfriend niya?

“Hindi ako kakain busog ako.” ani ko saka tinalikuran si Esmeralda at bumalik sa kama.

“Clayton, mahiya ka nga! Pinaghihintay mo si Young Master sa baba!”

“Sabing ayaw-”

“Mong kumain.”

Awtomatik na lumingon ang ulo ko sa pinanggalingan ng boses. Si Lorcan ay nakatayo sa may pintuan at walang kabuhay-buhay na nakatingin sa akin.

“Leave us alone Esmeralda.”

Nang makaalis si Esmeralda ay binagsak niya ang pintuan. Siniksik ko ang katawan ko sa may headboard ng kama saka niyakap ang binti ko at pinatong ang ulo ko roon.

“You’ve seen Lindsey and now you are sulking like a baby.”  aniya pero hindi ako nagsalita. Tapos ay lumapit sa kama.

“It’s already 10 in the evening and you’re not eating. Why are doing this to yourself? What do you want? What the h*ll are you thinking?” Umuga ang kama ng umakyat siya. Inangat ko ang mata ko sa kanya. Hinubad nito ang kanyang coat at iniwan ang puting polo shirt.

“Are you . . . jealous? Perhaps?”

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya.

“Perkin, listen. Lindsey is just part of my past no need to be jealous and sulk. I don’t know what she is up to para bumalik dito, but one thing is for sure. Wala na kami matagal na.” paliwanag niya. Hindi pa rin ako nagsalita. “D*mn it! Why am I explaining this to you.” bulong niya pero rinig ko.

“Ba-bakit ako magseselos saka umuwi ka dahil bumalik na siya.”

“F*ck! Of course not! I went home because I thought you would runaway knowing you that’s close to possible, right?”

“Anong gagawin mo ngayon na nandirito na siya. Sabi niya sa akin boyfriend ka raw niya.”

“So, you two talk?”

Inunat ko ang binti ko bago umiling sa kanya. “Hindi, siya lang ang salita nang salita. Lorcan, pag ba sinabi niya na bumalik ka sa kanya, babalikan mo siya?”

“No,” he abruptly answered.

“Hindi mo ba iniisip na maaaring mabuo na ang pamilya mo ngayon na bumalik na siya.”

“I don’t need her. I can raise my son alone.” Diretong wika niya. Walang pagdadalawang isip iyon.

“Pero-”

“The day she left me and my son is the day that I started to forget her. And on that day, we cut off all of our communication. Even once she didn’t come to see her son. So, how can an incompetent woman be a mother to my child? Trust me when I said we’re done long time ago. Like what I said, I like you and I meant every word I said.” madamdamin niyang sabi.

“Pero paano nga-”

Naputol ako nang lumapit siya sa akin saka walang kahirap-hirap akong binuhat at inupo sa hita niya.

“Lorcan-” dinampian niya ng halik ang labi ko.

“Stop with your pero and pero. I will talk to her tomorrow, and I will tell her to stop interfering with my life. I will also tell her that I like someone. Someone who loves to sulk and easily gets jealous.” Tukso niya sa akin.

“H-hindi nga ako nagseselos.”

“Yeah.” pagsasang-ayon niya sa akin pero halata naman sa mukha niya na hindi siya naniniwala.

Nagpahatid si Lorcan ng hapunan sa silid ko. Hindi na kami lumipat pa sa kwarto niya. Maayos naman akong nakakain ng hapunan pero si Lorcan ako naman ang ginagawang hapunan niya. Buti napakiusapan ko si Lorcan na may pasok na ako dahil baka hindi na naman ako makatayo nito kinabukasan. Kaya kahit na pagod ako bunga ng ginawa niya nakatulog pa rin ako ng may ngiti sa labi.

Naalimpungatan ako dahil may narinig akong nagsasagutan sa labas. Inaantok akong bumangon saka lumabas sa silid upang tingnan kung sino iyong nagsasagutan. Umagang-umaga pa, ah.

“You want to see the child you abandon? I will let you see him but-”

“I just want you back, Lorcan! And I don’t care about that child!” “Lorcan?” tanong ko nang makalabas ako sa kwarto. Lumingon sa akin si Lorcan na nakatopless pa at suot ang itim na slacks niya kahapon. Namumula ang mata niya sa galit.  Nawala ang antok ko nang makita kong si Lindsey ang babaeng nasa harapan ni Lorcan.

“Pero-” hindi natuloy ni Lorcan ang pagtawag sa akin nang sumigaw si Lindsey.

“YOU! WH*RE!” Napatingin siya sa akin mula ulo hanggang sa paanan ko. Sinunod ko ang tingin niya. Ngayon ko lang napagtanto na ang suot ko lang ay ang polo shirt ni Lorcan kagabi.

Susugurin na sana niya ako nang niyakap ni Lorcan ang bewang niya upang pigilan siya sa pag-atake sa akin.

“Let go of me, Lorcan. Ito ba! Ito ba ang pinalit mo sa akin, Lorcan! Really? A dmn homo! Is he your whre, Lorcan?”

Natuptop ko ang labi ko nang marahas na iniharap ni Lorcan si Lindsey sa kanya at walang pagdadalawang isip na sinampal. Agad namang nagmarka sa magandang mukha ni Lindsey ang malaking kamay ni Lorcan.

“You’re testing my patience woman! Who the hll are you to call him whre? When you’re the one who’s wh*re here! As if I don’t know that you sell your body just to get on that modelling abroad that you flaunted. Last night, I decided to talk to you nicely, but I guess I cannot do it.”

Nagtataka akong bumaling kay Lindsey nang tumawa siya. “Alam ko Lorcan na nasasabi mo lang iyan dahil mahal mo pa rin ako hanggang ngayon. Don’t deny it. Kaya nga diba, hindi ka makamahal ng iba dahil alam mo na nakatali pa rin sa akin?”

Napatingin naman ako kay Lorcan na nagtatagis na ang bagang at nakakuyom ang kamao. Namumula na ang lalaki dahil sa galit.

“Just so you know. I’m so much grateful to you for leaving me years ago Lindsey. For a harlot like you? Don’t you think your so much full of yourself?”

Pero hindi nagpatinag si Lindsey. “Aminin mo na kasi na hanggang ngayon mahal mo pa rin ako-”

“I f*cking like and love someone and that’s definitely not you.” Lumingon sa akin si Lorcan. “You get ready Clayton. You still have a class remember?” Tumango ako kay Lorcan.

Wala sa sarili akong pumasok ulit sa kwarto. Natapos akong naligo at magbihis na parang nakalutang lang. Wala ako sa sarili ko. Paglabas ko sa kwarto ay wala na si Lorcan at Lindsey sa hallway. Bumukas ang katapat na kwarto at lumabas si Daniel na naka-pj pa at kinukusot ang mata. Buti hindi siya nagising kanina.

Wala nga talagang interes si Lindsey sa anak niya dahil kahapon at hanggang ngayon ay si Lorcan lang ang hinanap niya. Hindi man lang niya hinanap ang anak na kanyang iniwan. Makapal din ang mukha niyang bumalik dito at magpakita sa taong iniwan niya noon.

“Good morning, Papa.” bati sa akin ni Daniel saka nagpabuhat.

“Good morning, baby.”

Hinalikan ko ang pisngi niya at binuhat siya pababa. Sabay kasi kaming kumakain. Pagkababa namin ay nakita kong palabas na si Lindsey. Lumingon siya sa direksyon kung saan si Lorcan. Alam ko na kahit si Lorcan ang tiningnan niya ay nakita niya rin ako at si Daniel pero umirap lang siya at tumalikod.

“Lorcan.”

“Daddy, good morning.”

Lumapit si Lorcan at kinuha si Daniel sa akin. Hinalikan niya ang noo ni Daniel. Bumaling siya sa akin.

“I’m sorry about earlier,” umiling ako sa kanya. Hindi niya naman iyon ginusto.

Wala namang masyadong ganap sa klase maliban sa discussion at quizzes. Hindi ako nakapag-aral kagabi. Pero mabuti na lang at mabait at masipag ding mag-aral itong si Harem. Pagkalabas namin sa huling subject namin ay magpapasalamat na sana ako sa kanya dahil nagbigay siya ng ilang sagot sa akin. Kaso naunahan na niya ako.

“Libre mo ko, oi. Hindi libre iyong pagbigay ko ng sagot sa’yo. May hot papa ka nga d’yan e.” Umingos siya saka ako hinila. Akala ko sa canteen lang kami kakain pero ang bakla dinala ako sa ilang mamahaling kainan. Akala mo naman siya ang gagastos.

“Hoy, doon na lang tayo sa turo turo h’wag dito. Baka hindi tayo makalabas dito ng ’di oras e.” reklamo ko sa kanya nang nasa pintuan na kami.

“Hoy! Yayamanin ’yong sugar daddy mo, ’no.”

Nasuntok ko siya sa tiyan niya. “G*go ka, anong sugar daddy ka d’yan?”

Oo nga’t binigyan ako ni Lorcan ng debit card pero ayaw ko namang waldasin iyon. Siya na nga iyong gumagastos sa ospital ni mama tapos dadagdagan ko pa. Ayaw kong isipin niya na pera ang habol ko sa kanya. Wala ngang silbi itong debit card na binigay niya dahil nagbabaon naman ako. Tsaka hindi naman masyadong mabigat ang fare kung magku-commute ako. Tapos hatid sundo pa ako minsan. Tssk!!!

“Sige na rito na tayo, Clay. Ayaw ko nang pumunta roon sa turo turo baka akala nila hindi natin kaya rito. Ayaw kong magmukha tayong mahirap.”

Lihim akong napairap dahil sa sinabi niya.

“Sige na nga pero ito na ’yong una at panghuli, ah.”

“Wahh! The best ka talaga Clay! I love na talaga. Mwuah!”

Halos malula ako nang tingnan ko ang menu. Tumataginting na isang  libo lang naman  ang isang serving ng ulam nila rito at iyan na iyong pinakamura rito. Jusko! Mabubutas ang bulsa sa kung sino man ang kumain dito. Nailapag ko ang menu dahil sasakit ata ang ulo ko sa mga presyo.

“Ano napapili ka na?” masayang tanong ni Harem. Umiling ako sa kanya. “Sige ako na lang o-order para sayo,” sabi niya at nagbuklat na naman sa menu.

“Clayton?”

Nag-angat ako ng tingin sa tumawag sa akin. Si Desmond pala.

“Uy, Desmond.” ani ko pabalik sa kanya.

“Fancy seeing you here. You’re with someone?”

Malakas na tumikhim si Harem. “Ah, kaibigan ko Desmond si Harem. Harem si Desmond.” Pagpapakilala ko sa kanila. Naglahad ng kamay si Harem kay Desmond pero hindi iyon tinanggap ni Desmond. Tipid lang na yumuko si Desmond kay Harem bagkus ay bumaling ulit siya sakin.

“Order anything you want, Clayton. It’s on me.”

“Naku h’wag na.” Pagtatanggi ko.

“No, just think of it as my treat for you, okay.” aniya saka tinapik ang balikat ko at umalis.

“Ah, bwesit siya, isang magandang dyosa ang tinalikuran niya.” paghihimutok ni Harem.

Kaya ayon sa pagkain namin ay puro reklamo lang ang nasabi niya tungkol kay Desmond. Buti nga nilibre pa kami. Pagkabalik namin sa MU ay nagtaka kaming pareho ng may mga taong nagkompulan at dahil tsismoso si Harem pati ako ay hinila niya roon sa dagat ng estudyante.

“Wow, grabe ang ganda niya talaga.”

“Sino kaya ang hinahanap niya.”

“Balita ko nga rito daw yan nag-aral noon.”

“International model ’yan,cdiba?”

“Oo, isa nga ’yan sa mga Victoria Secret Angels.”

Ilan lang yan sa mga bulong-bulongan ng mga estudyante na naririnig ko. Nakipagsiksikan kami ni Harem. Umawang ang labi ko nang makita ko na si Lindsey iyon. Anong ginagawa niya dito?

“Everyone, do you know someone named Clayton?” anunsyo niya sa mga estudyanteng nasa kanyang harapan.

Umatras ako pero di ako makaatras dahil sa dami ng tao.

“Clayton ikaw ata ang hanap?” Dahil sa sinabi ni Harem ay lahat ata ng ulo ng mga estudyante ay napunta sa akin. Pinagpapawisan ako ng malamig sa hindi ko malamang dahilan.

“Nandito siya! Iyong Clayton, miss Lindsey!” hindi ko kilala at matukoy kung sino ang sumigaw no’n dahil sa dami ng tao. Handa na akong umalis. Handa na akong banggain iyong mga estudyante sa daan ko nang makita ako ni Lindsey na nakangisi sa akin.

“There you are.” Lumapit siya sa akin. Kusang humawi ang mga estudyante sa bawat hakbang niya. Nang makalapit siya sa akin ay ngumisi siya bago bumaling sa mga estudyante na nakapalibot sa aming dalawa.

“Ladies and gentlemen. This boy is a hooker! A dmn whre who’s f*cking the father of my child for money. Selling his body to get a penny!” Pagkatapos niyang isigaw iyon ay ngumisi siya sa akin. Iyong mga estudyante ay nagkanya-kanyang bulongan. Pero iyong mga bulong nila ay parang bala na tumatama sa akin. Nasasaktan ako sa bawat masasamang salita na binibitawan nila. Nakakapanghina.

“You are clinging on the wrong person, Clayton Perkin. Lorcan is mine.”

CHAPTER 29

Chapter 29

Clayton’s Pov

NAGISING ako na uhaw na uhaw ako parang natuyuan ata ang lalamunan ko. Nagising na naman ako sa isang pamilyar na silid halos ilang araw pa lang no’ng huling narito ako. Nasa ospital na naman ako. Suki na ata ako rito sa LCL hospital.

“Clayton buti nagising ka na.” Bungad ni Harem at binigay sa akin ang isang baso ng tubig. Bumangon ako at umupo bago tinanggap ang baso ng tubig. Inibus ko ang isang baso ng tubig.

“Harem-”

Pinutol niya ako. “Nakakatampo ka.” malungkot niyang wika.

Hawak ng dalawa kong kamay ang baso, binaba ko ito at yumuko. “Sorry Harem, sorry talaga.”

“Alam mo bang wala akong nagawa kanina habang pinagsasalitaan ka ng babaeng iyon ng hindi maganda? Hindi ko alam kung papaano kita puprotektahan kung ako mismo hindi alam kung ano na ang nangyayari sayo.”

“Harem.”

“Siguro kasalanan ko rin. Siguro hindi ako naging mabuting kaibigan.”

Nilagay ko ang baso sa maliit na mesa sa gilid ko at inabut ang kamay niya. “Hindi. Huwag kang magsalita ng ganyan, Harem. Ako ang hindi naging mabuting kaibigan. Marami akong nililihim. Ang hirap lang kasi ng sitwasyon ko. Kung alam,” tumigil ako saglit para punasan ang luha na dumaan sa pisngi ko. “Kung alam mo lang Harem kung gaano ko kagustong sabihin sayo ang lahat p-pero kasi bawal hindi pwede. Nahihirapan na rin naman ako. Kaya sa nangyari ngayon kasalan ko rin siguro. Siguro ito na iyong bayad dahil sa pagsisinungaling ko.”

“Tumigil kang lalaki ka!” Umupo si Harem sa hospital bed at hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ko. “Huwag na nating pagtalunan kung sino ang may kasalanan sa atin o kung sino ang nagkulang sa pagkakaibigan nating ito. Basta ang importante ayos ka lang at hindi ako naniniwala sa sinasabi ng babae kanina. Alam ko may dahilan ka. Kaya iintindihin kita, Clay. Nandito lang ako.  Alam mo bang nung nawalan ka nang malay. Wala ni isa ang dumalo sa’yo. Lahat sila ay parang nandidiri sayo.” Mapait akong ngumiti sa kanya. Ano pa ba ang aasahan ko?

“H-harem, t-totoo iyong sinabi ng babae kanina. T-totoo iyong sinabi ni Lindsey kanina. Ginamit ko ang katawan ko para sa pera. K-kaya kung nandidiri ka sa akin Harem, ayos lang.”

“Naiintindihan kita, Clay.” Binitawan niya ang kamay ko saka huminga siya ng malalim. “Sa panahon na kailangan mo ako wala akong nagawa. Wala akong natulong. Alam ko naman na hindi mo gagawin iyon kung hindi kailangan ni tita, ng mama mo, diba? Kilala kita higit man sa iba dyan kaya hindi ako nandidiri sayo. Dahil alam ko, hindi ka naman ganoong tao. Alam kong hindi ka kagaya ng sinasabi ng babae kanina.”

Ngumiti ako saka niyakap si Harem. Muling tumulo ang mga luha ko. Saan pa ba ako makakahanap ng ganitong klaseng kaibigan sa mundo.

“Salamat. Salamat, Harem.”

Kinuwento ko sa kanya kung papaano ko nakilala si Lindsey at kung bakit ganun na lang ang reaksyon ni Lindsey sa akin. Nagtanong pa siya kung ayos lang ba raw na malaman niya ang lahat ng sinabi ko sa kanya, e sinabi ko raw kanina na hindi pwede. Syempre sinabi ko na kakausapin ko si Lorcan. Siguro maiintindihan niya iyon saka kumalat na school iyon. Ang hindi lang alam nila ay si Lorcan iyong lalaki ko. Kinuwento ko rin sa kanya na nagustuhan ko si Lorcan na nahulog din ako sa lalaki kinalaunan. Ang bakla kung kaibigan kinikilig pa.

“Alam mo bet ko talaga iyang mga ganyang galawan ni Lorcan. Urrgh!!! Saan ba ako makakahanap ng ganyan?” napu-frustate niyang sabi.

“Baka kasi babae talaga ang para sayo.” Biro ko. Mas lalo tuloy siyang nainis.

“Nah! Ikaw na dati babae ang hanap lalaki ang nakita. Tapos ako na lalaki ang hanap babae . . . ahh! Hindi pwede!”

Natawa na lang ako sa kanya. Dahil kay Harem gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko masyadong naisip iyong nangyari kanin dahil sa mga rants niya na walang katapusan at walang patutunguhan nakakalimutan ko kahit saglit ang mga problema ko. Sobrang pasasalamat ko na nakakita ako ng ganitong klaseng kaibigan. Isa lang pero totoo.

“Pero Clay magpakatatag ka h’wag kang papatalo sa bruhang iyon. Maganda lang iyon. Wala lang iyong sandata na kagaya sa atin. Walang makakapantay sa sandata mo na kinakain ni papa Lorcan.” Nasuntok ko na naman siya. Grabe rin kasi ang bibig nito.

“Pero seryoso nga wala na sila ni Lorcan kaya h’wag kang matakot doon. Ngayon pa ba na label na lang ang kulang sa inyo ni Lorcan.” seryoso niyang sabi sa akin.

“Salamat, Harem. Salamat talaga. Hindi ko talaga alam ang gagawin kung wala ka.” buong puso kong pasasalamat ko sa kanya.

“Hay! Ano pa’t naging kaibigan mo ako?” anito at umingos. “Pero, ewan ko talaga sa inyo ni Lorcan, Clay.  Naghahalikan at nagkakantutan na kayo pero wala pa ring label, tssk!” dagdag niya at umiling.

Hindi ako umimik sa kanya. Ano naman ngayon kung walang label at least masaya ako at sigurado akong wala akong pagsisihan. Ayaw ko ba no’n araw-araw ako may dilig.

“Pero infairness din sa inyo ni Lorcan walang label pero kung makaasta ay parang mag-asawa na. Kung nakita mo lang siya kanina-”

“Nando’n si Lorcan?” gulat kong sambit.

“Oo,” inis na sagot niya sa akin. Ganito talaga kaming dalawa ni Harem. Panay ang talakan, pikonan, inisan pero sa bandang huli magkaibigan pa rin. “Ewan ko kung paano niya nalaman, sweetie pie, pero pagdating niya parang naagaw niya talaga ang spotlight.”

“Talagang pumunta si Lorcan? Nakita niya ako?” ’Di pa rin talaga ako makapaniwala. Bakit bigla ata siyang napapunta ng MU?

“Tangna naman Clay, oo nga! Saka tauhan ata niya ang tumulong sa akin kanina. Bwesit sa paningin lang dahil bago ka dinala rito sa ospital may pa halik pa sa noo si papa Lorcan. Tangnang walang label ang meron kayo! Para akong sinuntok ng katotohanan na single ako.”

Ngumuso ako sa kanya. Nagpipigil sa kilig.

“Hey!” Nagtatawanan at kapwa kami lumuluha sa kakatawa ni Harem nang may biglang pumasok sa room. Hinihingal. Luwag ang necktie. Magulo ang buhok pero tang*na naluluha ako sa kagwapuhan ng lalaking pumasok ngayon. Parang gusto kung lumipad at lumambinit kay Lorcan. Pero syempre hindi ko kayang gawin iyon.

“Lorcan,” tawag ko sa kanya. Isinara niya ang pinto. Si Harem naman ay tumikhim at umalis sa pagkakaupo sa kama.

Lumapit si Lorcan at umupo sa kinauupuan kanina ni Harem. Hinalikan ni Lorcan ang noo ko. “Ayos na ba ang pakiramdam mo?”

“Ah, oo hehehe.” Hilaw akong ngumiti sa kanya.

“Eheem!!” Sabay kaming napatingin ni Lorcan kay Harem sa tabi. “Aalis na ako, ha. Mag-iingat ka, sweetie pie. I love you.”

“Mag-iingat pa ka rin at I love-” napatingin ako kay Lorcan na nakataas pala ang kilay sa akin. “Hehe, sige ingat ka.”

“You are really close to that guy, ’no?” wika ni Lorcan nang makalabas si Harem.

“Umm, sobra. Siya lang ang kayang pataasin ang presyon ng dugo ko. Kaya mahal ko iyon.” Sinabayan ko ng tango.

Isang mahabang katahimikan ang namayani sa aming pagitan.

“Perkin.”

“Lorcan.”

Nagkasabay pa kami.

He smirked. “Okay you go first.”

“Ano. . . s-sinabi ko kay Harem ang lahat. Lahat-lahat sinabi ko pati iyong kontrata natin sinabi ko na sa kanya. Sorry.”

Narinig ko ang malalim niyang hininga.

“It’s okay. It’s fine.”

“Diba sabi mo may punishment.” Ngusong sabi ko.

Inipit niya ang labi ko at hinalikan.

“Let’s not talk about punishment.”  Nilapit ang labi sa tenga ko. “I know you will like my punishment.”

My face redden.

Nabanggit ko kay Lorcan na natatakot akong pumasok sa MU dahil sa nangyari. Natatakot ako sa mga tao. Hindi naman ako natatakot sa sasabihin nila. Natatakot ako sa kung ano ang gawin nila. At iyong scholar ko. Baka mawala iyon sa akin. Pero sinabi niya na naayos na raw niya ang gulo sa MU at sinisigurado niya rin na walang tao ang makakasakit sa akin. Hindi ko alam kung papaano niya iyon gagawin pero nagtitiwala ako sa kanya.

“Paano na si Lindsey, Lorcan?” tanong ko sa kanya habang nagmamaneho siya.

“I don’t know why she acted like this to be honest. But I already settle everything. I just hope totoo ang sinasabi niya na titigil na siya. She just wants money from me. She told it me personally, so feed her enough money.”

Kumunot ang noo ko bakit kakailanganin niya ng pera kung mukha naman siyang mayaman? Tapos international model pa.

“She’s spending millions in just one day that’s why.” Sabi niya na para bang nababasa niya ang iniisip ko.

“Oi, hindi ito ang daan papuntang Marcet Village, ah.” Nagtataka kong sambit saka bumaling kay Lorcan.

“We’re going to Batangas.” Simpleng sagot niya.

“Hala, bakit? Si Daniel?”

“Desmond and Colt will be in my house while we’re in Batangas. They will babysit Daniel. And you said that you’re afraid to go to MU. So, we’ll just spend days in Batangas to cool down the issue and for you to relax. I have unfinished work there as well.”

Muntik na akong mapaismid sa relax na sinasabi niya. Hindi ako naniniwalang makakarelax ako doon. Nagtake-out rin kami sa nadaanang fastfood chain.

“Clayton.” Napaayos ako sa aking pagkakaupo dahil sa pagtawag niya sa pangalan ko.

“Uh?” Saka uminom ng tubig na nakita ko sa compartment niya.

“Let’s make this official. Let’s be partners.”

Sa gulat ko dahil sa sinabi ni Lorcan, nabuga ko ang tubig na iniinom. May ibang tubig na pumasok sa ilong kaya medyo humamdi ang ilong ko. Napaubo ako sabay tapik sa dibdib ko. Tang*na naman!

“F*ck!” Mura ni Lorcan saka mabilis na itinabi ang sasakyan. “Hey, look at me.” Hinawakan niya ang mukha ko at iniharap sa kanya. Hindi na ako nag-abala pang tanungin kung saan galing ang tissue na pinangpunas niya sa akin. Kunot noo niya akong pinunasan. “Why are you so careless?” Habol niya pa.

Tang*na naman, oh. Bakit ba kasi bigla-bigla siyang magsasalita ng ganun ’yan tuloy basa na ang damit ko. Ang uniporm ko pala.

“Are you okay? Does your nose hurt?” Iniinspeksyon nito ang buong mukha ko.

“A-ayos lang ako.”

“You want to change your shirt? It’s wet. I have a spare tshirt at the back. Get change.” Utos niya sa akin.

Pumunta ako sa backseat saka hinanap ang damit na sinasabi niya sa akin. Totoo nga may iilang t-shirt siya rito. Habang tinatanggal ko ang butones ng uniporme ko ay nagulat ako na kinuha ni Lorcan ang kamay ko at siya na iyong nagtanggal sa mga natitirang nakabotones.

“You heard earlier, yes?” usisa niya sa akin nang matapos niyang tanggalin lahat ng butones. Siya na rin ang naghubad sa uniporme ko. Para akong bata na binibihisan ng nanay ko.

“O-oo.”

“That’s why you choke?”

“O-oo, nangbibigla ka kasi.” Pagsisi ko sa kanya. “Tapos hindi magandang biro iyon.”

“I’m serious, Perkin.” aniya at ipinasuot sa akin ang spare niyang t-shirt.

‘Ang laki naman.’ Pipi kong reklamo.

“Let’s make this official, Perkin.” Hindi ako makasagot sa kanya. “A-ayaw mo ba?” Nautal niyang tanong. Nauutal din pala ang isang mafia boss.

“Ano . . . kasi baka nadala ka lang sa nangyayari ngayon. Dahil sa pagdating ng e-ex mo.”

Totoo naman ah. Baka nasasabi niya lang iyan dahil gusto niyang ipakita sa ex niya na nakamove-on na siyang talaga. Baka dala lang ’yan sa bugso ng damdamin niya.

“No. It’s not about that. I already thought about it before she came into the picture Perkin. I already forgot her long time ago. Like what I said it’s you, I adore with. You set my heart on fire, Perkin.”

Mas lumapit siya sa akin. Iyong kamay niya ay nasa loob na ng tshirt ko at gumuguhit na ng maliliit na bilog sa likod ko.

“Lorcan,” sambit ko sa pangalan niya.

“Yes?” Parang wala niyang sagot.  Iyong kamay niya ay nagiging malikot na.

“Umayos ka.”

“What?” Taka niyang tanong.

Ngumiwi ako sa kanya. Nagpapatay malisya pa.

“L-lorcan, alam ko at alam mo na mahal kita, diba pero ’di naman kailangan na mahalin mo ako dahil mahal kita. Hindi mo kailangang sabihin na mahal mo ako para lang mapasagot ako. Alam ko na-”

“Shhsh, stop talking about that. I meant every word I said, Perkin. Believe it or not. I’m not a teenager who loves to play with love. I’ve been there, Perkin.”

“Lorcan.”

“It’s okay if you can’t answer me yet. I’ll wait for you. You waited for me maybe it’s time for me to wait for you too.”

“Hindi!” Mabilis kong agap sa kanya. Tinaasan niya ako ng kilay. “S-sige ta-tayo na.” Sabi ko habang unti-unting humina ang boses.

“I don’t hear you.”

“Eehh!”

“What?” Taas kilay niyang sambit.

“Sige na tayo na.” Mabilis kong sabi. Nakita ko ang multong ngiti sa labi niya pero binawi niya iyon.

“N-napipilitan ka lang.” Napapadalas ata ang pagkautal niya ngayon.

“Boyfriend na kita. Sa’yo na ako.” wika ko at hinalikan siya.

“Officially?” tanong niya habang nakatagpo ang noo at ilong namin.

“Officially yours.” Nakangiting sagot ko sa kanya.

“D*mn, now that your mine let’s forget about our contract. Contract void.” Ngumiti kami pareho saka muling naghalikan ng walang pagpipigil. Sinabi ko naman na basta sa mga outing-outing o bakasyon basta kasama ko si Lorcan walang relax-relax na mangyayari sa akin.

CHAPTER 30

Chapter 30

Clayton’s Pov

NAITAKIP ko sa aking mata ang braso ko nang pagkagising kong tumama sa akin ang sinag ng araw. Napakamot ako sa aking leeg at tinulakbong ang kumot saka muling pinikit ang mata. Jusko! Gustong-gusto ko pang matulog. Heto na naman po ako sa problema ko. Itong pagod na pagod ako kahit na kakagising ko pa lang sa umaga. I think I need enervon.

“Ugrrhhhh!!!” Inis kong sambit dahil kahit anong gawin ko hindi na ako makabalik sa tulog ko. Tangna. Ito ’yong pakiramdam na gustong-gusto matulog ng katawan ko pero iyong diwa ko tangna parang nakalaklak ng isang pack ng 3 in 1 coffee! gising na gising! Bwesit na bwesit na ako.

Dahil hindi maganda ang gising ko pikit matang pinagpapatid ko ang kumot at unan.

“You look like a baby throwing a tantrum, Perkin.” Napamulat ang ako nang marinig ko ang boses ng dahilan kung bakit hindi maganda ang gising ko. Kung hindi niya ako pinagod magdamag hindi sana magiging ganito ang gising ko. Naglakad siya patungo sa akin habang binabatones niya ang button down shirt niya. Sumampa siya sa kama at hinalikan ako. “Good morning, babe.” Umalis din siya sa kama at bumalik sa harapan ng malaking salamin.

Sumimangot ako sa kanya. “Walang good sa umaga ko. Kaya bad morning!”

“Why? Don’t you like good morning kiss? Do you prefer good morning s*x instead?” Tukso niya sa akin. Tumingin siya sa rolex watch niya. “I still have time.”

Napapikit ako sa inis sa kanya. Hindi ba pa sapat na halos hindi na niya ako pinapatulog! S*x addict!

“Hindi, ’no! P-pagod ako.” Mahinang saad ko. Narinig ko ang pagtawa niya.

Nakita kong nahihirapan siyang itali iyong necktie niya. Kaya napagdisesyonan kong tulungan siya.

“Ako na mag-aayos sa necktie mo.” Pagbobolyuntaryo ko.  Tumayo ako sa kama. Pero laking gulat ko na nakaboxer lang pala ako. Napatingin ako sa ibaba ko bago tumingin kay Lorcan. Tang*na! Tssk! Boyfriend ko na siya kaya walang malisya na ito. Nagkailang score na siya sa akin, ’no! Nakita na niya ang lahat-lahat sa akin. Kaya kampante akong naglakad sa ibabaw ng kama upang lapitan siya. Pero hindi pa man ako nakakarating sa paanan ng kama ay lumapit na siya roon at binuka ang malaki at matitigas niyang braso. Jusko! Anong nagawa ko sa past life ko at biniyayaan mo ako ng ganito ka gwapong lalaki? Ahhh! I feel blessed.

Na-excite tuloy ako. Nawala bigla ang inis ko kanina. Niyakap ko ang braso ko sa leeg ni Lorcan at pinulupot ang binti ko sa bewang niya. Naglakad siya at pinaupo niya ako sa mesa na nasa harapan ng malaking salamin. Inayos ko ang necktie niya.

“Hindi ka marunong mag-ayos ng necktie?” tanong ko sa kanya at tumingin saglit sa mata niya.

“Hmm.” Sagot niya.

“E, sino ang nag-aayos ng necktie mo?” Nagtataka kong tanong sa kanya.

“Sometimes Alfonso did it. Sometimes my secretary.” Dahil sa huling sinabi niya nahila ko ng malakas ang necktie niya kaya napaubo siya ng wala sa oras.

“F*ck! Are you trying to kill me, babe!”

“G*go ka! Sinong secretary ’yan!”

Ang inis sa mukha ni Lorcan kanina ay napalitan ng nakakalokong ngiti.

“Are you jealous again?”

“Oo.” Walang pagdadalawang-isip kong sagot sa kanya.

“Dang! You’re so adorable babe.” Pinagpugpog niya ng halik ang mukha ko. Inis kong hinuli ang mukha niya. Wala pa akong hilamos!

“Tumigil ka! Sinong secretary iyan?” Umagang-umaga pinapataas ang presyon ko!

“You don’t have to be jealous actually but on the bright side I like you being possesive and jealous. But yeah, my secretary? Elias is 54 years-old and he used to be my dad’s secretary. I see him as my dad, Perkin.”

Napanguso na lang ako dahil sa inakto ko kanina. E, nagseselos ako eh. Buti na lang lalaki at matanda na. Hindi ako umimik at inayos na lang ulit ang necktie niya.

“Ayan na tapos na,” masayang saad ko.

“I would love if you did this to me every day.” He beamed.

Nilagay ko ang braso ko sa balikat niya. “Oo naman gagawin ko ito sayo araw-araw.”

Niyakap niya ako. Niyakap ko rin siya pabalik. “I don’t feel like working. I wanna be with you all day, Perkin.” Kinikilig naman ako dahil parang bata si Lorcan na naglalambing sa mama niya. Shocks!

“Parang gusto ko rin ’yan Lorcan pero ano naman ang gagawin natin?” tanong ko habang yakap-yakap pa rin siya.

“Cuddle, kissing, making love.” At dahil na naman sa sagot niya napabitaw ako sa yakap namin. Wala talagang alam gawin ang lalaking ito. Ibenta ko na lang kaya itong si Lorcan? May mag-mine kaya? Kidding!

Ngumisi ako. “Ay hindi ko na pala gusto. Sige na Lorcan pumasok ka na sa trabaho para sa future natin, ah. Work hard.” Pagtataboy ko sa kanya.

“I thought you want me here as well. Also, I don’t have to work my ass off that much for our future. I am a billionaire, Perkin. Your boyfriend is a freaking billionaire. And I am the boss.”

Umiling ako sa kanya. Papagurin na niya naman ako hanggang sa hindi na naman ako makakalakad ng maayos. “Hindi na, sige na, alis na dahil pagod ako at inaantok pa ako. Sige na.”

Hinalikan niya akong muli.

“Okay. I’ll have your breakfast delivered here.” aniya na ipinagdiriwang ng katawan ko.

“E, ikaw?” Pagtutukoy ko kung saan siya kakain.

“I’ll eat in the restaurant below. As much as I want to have a breakfast with you but you’re tired. So, get rest.”

Nagsisi naman ako. Sayang sabay sana kaming kakain. Pero sige na lang.

Iniindak ko ang binti ko.

“Ingat ka Lorcan. Huwag kang papaagaw. Tandaan mo akin ka na!” sigaw ko nang makarating siya sa pintuan. Nilingon niya ako at ngumiti.

“Of course, babe.” Ngumiti ito sa akin ng matamis.

Hindi na ako naghintay pa nang matagal at dumating na ang agahan ko. Pagkatapos kung kumain ay isinara ko ang makakapal at mahabang kurtina saka natulog ulit ako. Nagising ako mga bandang alas dos ng hapon. May nakita akong pagkain sa table at tatlong malalaking paper bag. Tapos may bill pa sa table. Hindi ko na binilang kung ilan.

Masigla akong bumangon at tiningnan kung ano iyon. Ang isang paper bag ay mga pang summer clothes,  boxers, at iba pa. Ang isa naman ay sandal na pang beach. Tapos ang isa naman ay halos maitapon ko. Tang*na talaga si Lorcan. Ipina-deliver ba niya ito rito?! Mga lubes at condoms ang laman ng isang paper bag. Pinapakyaw ba ni Lorcan ang mga botika ng condom?

Kumain ako at pagkatapos ay naligo ako. Nagbihis ako ng isang cotton shorts at pinarisan ko ng isang floral polo iniwan kong bukas ang dalawang botones no’n. Para seductive! Pero syempre biro lang. Buto’t balat lang ang makikita mo sa katawan ko. Sinuot ko ang isa na kulay itim na sandal. Dalawa pala ang sandal, iyong isa ay puti tapos malaki siya hula ko kay Lorcan iyon.  Kumuha rin ako ng ilang bills dahil debit card ang meron ako, hindi naman ako nagwi-withdraw ng pera dito. Para pang-feeling rich lang itong debit card mayroon ako.

Bumaba ako at pumunta sa dalampasigan. Ang sarap talaga sa pakiramdam ng ganito. Nakakawala ng stress ang dagat. Maraming mga turista. Maraming nakabikini lang tapos marami ring mga foreigner.

Napansin kong may nagbibinta ng mga souvenir sa ’di kalayuan kaya pumunta ako roon para mamili para kay Daniel. Pasalubong ba. Para hindi sumama ang loob dahil iniwan namin ni Lorcan. Ganito kasi si mama noon sa akin, e. Pag-umaalis siya iniiwan ako sa kapitbahay namin syempre tampo-tampuhan ako noon dahil gusto kong sumama. Tapos pag-uwi niya may pasalubong na siya pambalubag loob. Napangiti ako nang maalala ko kung gaano ka simple at saya ang buhay namin noon.

Nang may bili na ako. Makangiting naglakbay naman ako pabalik sa resort. Malapit ng magdilim.

“Hey!” Naitaas ko ang kilay ko nang tawagin ako ng isang lalaki. Lumingon ako sa likod ko baka kasi nag-assume ako na ako tapos hindi pala ako. Ganyan pa naman tayo minsan. Nag-aassume tayo, kaya tayo nasasaktan.

Bumaling ulit ako sa lalaking banyaga at tinuro ko ang aking sarili.

“Yeah, you.” Lumapit ito sa akin.

“Kilala mo ako?” tanong ko.

“I don’t but I wanna know you.” Ay tang*na direct to the point.

‘Sorry ka kuyang foreigner, taken na me.’

“Hehehehe,” hilaw kong ngiti sa kanya.

“I saw you earlier and you caught my attention.”

Hilaw ulit akong ngumiti. ‘Sorry talaga kuya. Wala akong interes sa’yo at kung ikaw na-caught ko ang atensyon mo, p’wes ako, hindi.’ Gusto ko sanang sabihin iyan sa kanya.

“Are you available tonight? Let’s have a dinner.” yaya pa nito.

“No, no, no, sorry I’m not available.” Because I’m taken. Gusto pa sanang idagdag.

“But you’re alone. Maybe having me will-”

“Maybe having you what?” May biglang sumabad sa amin sa likod ko at hinapit ang bewang ko.

“Oh! Who are you?” turan ng foreigner kay Lorcan.

“I’m his boyfriend so back off.” Tumingin ako kay Lorcan. Bakas sa mukha niya ang inis. Nakabihis na pala. Nakashorts at polo lang din siya kung sa akin bukas ang dalawang butones siya naman apat talaga. Bakit nagsuot pa siya n’yan? Naka-sandal na rin siya. Ngayon ko lang napansin parang couple pala itong suot namin ngayon! Tang*na kinikilig ako sa kabila ng inis ni Lorcan.

Sa kabilang banda, ang foreigner naman ay nagulat dahil sa sinabi ni Lorcan tumingin siya sa akin na parang nanghihingi ng kompirmasyon mula sa akin. Tumango ako sa kanya.

“Ohh, I’m so sorry. Sorry.” anito at umalis.

Umikot ang ulo ko upang sundan ang kawawang foreigner. Narinig ko naman ang paggitgit ni Lorcan sa ngipin niya.

“Don’t tell me you have a crush on that ugly creature!”

“Ay! Lorcan grabe ka naman hindi naman sa ugly creature. Gwapo nga iyon, e.” alma ko sa kanya.

“So you have a thing on him nga.” Medyo tumataas na ang boses niya.

“Ano? Hindi, wala.” Tanggi ko dahil wala naman talaga.

“But you said his gwapo.” pagrereklamo niya.

“Oo humanga lang naman.” pag-aargumento ko.

“So who’s much gwapo him or me?” Tanong niya. Natawa ako sa tanong niya anong klaseng tanong iyan. Parang pinagbibilang lang ako n’yan ng one-to-ten, e.

“Syempre ikaw boyfriend kita e. Wala ng mas gugwapo pa sayo.” Mabilis kong sagot sa kanya. ’Di na kailangang pag-iisipan pa iyon talagang siya. Si Lorcan na ang pinakagwapo sa mata ni Clayton Perkin.

“You better be.”

Tumango ako at ngumit sa kanya.

“Let’s go. We will be having our dinner.”

Pumasok kami sa isang mamahaling kainan. Habang naghihintay kami ng order namin ay tumunog iyong cellphone niya. Kinapa niya ito sa bulsa ng short at sinagot iyon.

“Babe, Perkin sit beside me. I’m having a facetime with Daniel.” Magkaharap kasi kami ngayon sa iisang four-seater na mesa.  Tumayo ako at umupo sa tabi niya. Sumenyas pa siya na sa hita raw niya ako umupo. Tssk! Akala niya sa akin? Ang landi rin talaga nito!

“PAPA, DADDY!!!” Masayang tawag ni Daniel sa amin ni Lorcan.

“Hi, baby! Kumain ka ba? Hindi mo ba inaaway si ate Jhera?”

“Daniel Earl, you behave.“seryosong saad ni Lorcan.

Nakita kong ngumuso si Daniel. Kapag ganyan alam ko talaga na nagtalo na naman sila ni Jhera. Ayaw na ayaw niya talaga kay Jhera. Ika nga niya maingay raw. Ako naman may pagkamaingay rin pero gusto niya.

“I’m done eating na po, Papa. I ate with uncle handsome Colt, Desmond, and Raphael.”

“Very good, baby! Dahil d’yan uuwi na kami bukas.” Wala sa sarili kong sabi. Napa-yehey naman si Daniel.

“That’s good, Papa. Cuz, I miss you na po, Papa.”

“Daniel daddy’s still have a work here. Maybe on the next day we will be home.” singit ni Lorcan. “But daddy papa said-” makikipagtalo pa sana ang bata pero pinutol ni Lorcan.

“Don’t believe your papa.”

Nakita kong nalungkot ang bata.

“Lorcan.” Nakurot ko ang gilid niya. Pero parang wala lang iyon sa lalaki.

“Don’t worry Daniel your papa buys you a lot of toys and souvenirs.” ani Lorcan na nagpaliwanag naman sa mukha ni Daniel. Tssk!

“Wow! Really, Papa?”

“Oo, baby.”

“Tama na ’yan.” Narinig ko ang boses ni Colt.

“Sige na, Lorcan papatulugin na namin si Daniel.” Paalam naman ni Colt. Hindi talaga nakatakas sa mata ko ang tingin ni Colt sa akin. Naitikom ko ang bibig ko at simpleng tumango sa kanya.

Galit pa ba si Colt sa akin? Hindi ko naman pinilit si Lorcan na sabihin iyon, e. Saka hindi naman siguro malalaman ng head nila na sinabi sa akin ni Lorcan na mafia boss siya. Kung walang magsasalita hindi nila malalaman iyon kaya kampante ako na walang mangyayaring punishment para kay Lorcan.

CHAPTER 31

Chapter 31

Clayton’s Pov

“HALA, ikaw ang nagpalit ng bed sheet?” Bulaslas ko agad nang magising kinaumagahan. Nakaunan pa ako sa malalakas na braso ni Lorcan.

“Uhmm,” aniya sa inaantok na boses. “Go back to sleep Perkin.” Habol niya tapos ay niyakap niya ako. Isiniksik ko naman ang katawan ko sa kanya.

Tangna! Naalala ko ang nangyari kagabi sa amin ni Lorcan. Sa lahat ng, ehhermm, love making namin ni Lorcan habang nandito kami sa Batangas sa tingin ko iyong kagabi ang nakakahiya sa lahat. Sht lang! Kasalanan din naman ni Lorcan kung bakit nangyari iyon, e. Naiihi kasi ako habang ginagawa namin iyon. Sinabi ko naman sa kaniya na naiihi ako pero hindi siya nakinig sa akin. Kaya ayon naihi ang sa kama ng ’di oras. Nakakahiya talaga.

“Pati ba sa damit ko, ikaw ang nagbihis sa akin?” tanong ko habang nakayakap pa rin sa kanya. Ang sarap talaga yakapin ng katawan niya lalo na kapag kagaya ngayon na topless niya. Lihim na malandi rin ako.

“Yeah, who else.” Inaantok niyang sagot sa akin.

“Ehh.”

“Why? Don’t tell your ashamed?” anito at walang kahirap-hirap ako nitong pinatong sa ibabaw niya. Hindi ako makatingin sa kanya. Uminit ang mukha ko. Dagdagan pa na nararamdaman ko ang umbok niya. Jusko! Gising na gising.

“F*ck! You’re so adorable, babe.” bunyag niya at tuwang-tuwa.

Sinuntok ko ang dibdib niya pero tawa pa rin siya nang tawa.

“Sinabi ko naman kasi sayo na naiihi ako pero ’di mo ako pinakinggan, g*go ka.” Ayon namura ko tuloy siya.

“Well, I don’t care if you peed everytime we make love. “ Ngayon ay nasampal ko na naman ang malapad niyang dibdib. G*go talaga!

“Nakakadiri kaya iyon, Lorcan.”

Isinandal niya ang ulo roon sa headboard ng kama. Kaya parang nakayuko siya ngayon sa akin. Pinaglalaruan ang buhok ko.

“Well, I find it hot.” amin niya sa akin. “I find it hot when I’m banging you from the back and I’m masturbating you then you peed. It’s so f*cking hot for me babe.” Napapakagat labi pa siya habang sinasabi iyon sa akin.

Napailing na lang ako dahil sa sinabi niya. Iba rin talaga tumakbo ang utal nitong si Lorcan. Iba rin ang s*x fantasies niya.

Tinukod ko ang kamay ko sa dibdib niya saka umahon at umalis sa ibabaw niya.

“Where are you going?”

“Anong oras na may trabaho ka pa.” untag ko at binuksan iyong kurtina. Ang taas na ng araw.

“Tapos na ang meeting ko kahapon.” Nagmartsa ako papalapit sa kama kung saan nakahiga pa rin siya. Nakasunod ang mga mata nito sa bawat galaw ko. Nilagay ko ang kamay ko sa aking baywang.

“O, e bakit hindi tayo umuwi kahapon, Lorcan! Dapat umuwi tayo kahapon. Alam mo naman na nalulungkot na di Daniel doon sa bahay.” Galit-galitan kong saad.

“Uy!” sigaw ko nang hilain niya ako at kinababawan. “Lorcan!”

“I wanna spend a day with you Perkin. Is that bad?” malambing niyang tanong saka nilagay ang lahat ng bigat ng katawan niya sa akin. Anak ng! Ang bigat niya.

“L-lorcan hindi a-ako maka-makahinga, g*go!”

Mabilis naman siyang umalis sa ibabaw ko. Ngumisi siya sa akin at saka ako binuhat sa paaran na parang bagong kasal. Madali ko namang naisampay ang kamay sa balikat niya.

“Let’s take a bath together.” anunsyo niya at nagmartsa papuntang bathroom.

“Oi, ikaw na ang ma-una, Lorcan.” wika ko.

“Mmm, nope.” Tanggi niya.

“Let’s take a bath together. Always remember babe, conserve water.”

At ayon sabay kaming naligo dalawa at walang conserve-conserve water dahil sa tingin ko parang naging times-four ang paggamit namin sa tubig. Tapos hindi naman ligo lang ang nangyari sa bathroom.

Pagkatapos naming maligo ay umalis si Lorcan saglit dahil may tumawag daw sa kanya. May emergency roon sa hotel and resort na pinapatayo niya.

Ngayon natagpuan ko ang sarili ko na nakahawak sa  kamay ni Lorcan. Nandito kami sa mall upang bumili ng bago kang cellphone. Pinagalitan pa ako dahil hindi ko agad sinabi na nasira ko raw ang cellphone ko. Tssk! Ang mahirap pa hindi ko siya napilit na android ang gusto kong cellphone. Hindi ko naman kasi masyadong nagagamit ang cellphone. Hanggang sa ang binili niya ay  ang latest na iphone. Sh*t! Parang gusto kong itago na lang ito. Huwag na lang gamitin dahil sa sobrang mahal.

“Mag-window shopping tayo, Lorcan.” anyaya ko rito. Noon kasi ito ang laging ginagawa namin ni Harem kapag may vacant kami. Kahit na may pera si Harem hindi iyon masyadong nagwawaldas ng pera. Kapag sinumpong lang.

“Why window shopping when we can buy anything you want.” Tamad niyang sabi sa akin.

Napangiwi naman ako sa sinabi niya.

“Huwag na nga lang.” Nag-iinarte kong untag t iniwan siya.

“F*ck!” Rinig kong mura nito sa likod ko. Napangisi naman ako. “Okay, okay let’s window shopping.” Pagsuko niya sa akin. Tuwang tuwa naman ako. Hindi ko na namalayan kung ilang oras kaming palakad-lakad lang. Hanggang sa nakarating kami sa isang jewelry shop.

“Wow!” Hindi ko mapigilang sambit. Ang gaganda ng alahas nila.

“You want that.” Napatalon naman ako sa gulat nang magsalita si Lorcan sa likod ko.

“Kabayo ka Lorcan h’wag kang nanggugulat.” Nginisian niya lang ako.

“Let’s get inside.” Hinila niya ako papasok sa jewelry shop.

“Ay Lorcan diba window shop lang.” paalala ko at sinubukang bawiin ang kamay ko sa pagkakahawak niya.

“Nope this time . . . ako ang masusunod.”

“Good afternoon, sir.” bati ng babae.

“Choose anything you want.” Binalewala ni Lorcan ang bati ng babae. I apologetically smile to her.

“Ayaw!” Matigas kong saad.

“D*mn!” Nagpipigil galit niyang sabi.

“Just choose one babe. For me? Please?”

Ay akala ko naman sa akin para sa kanya pala. Bakit ’di niya sinabi kaagad nagmatigas pa ako? Tssk!

“Sige,” masaya kong wika saka nagsimula ng mamili ng jewerly para kay Lorcan.

“Ito miss pwede patingin nito.” Turo ko sa isang kwintas na silver.

“Lorcan halika.” Tawag ko kay Lorcan na tumitingin din sa mga alahas. Lumapit siya sa akin. Kinuha ko ang kwintas sa box na lalagyan no’n at sinukat kay Lorcan. Wow! Bagay na bagay. Nang maisukat ko iyon kay Lorcan ay tiningnan ko kung magkano iyon at halos mawalan ako ng malay sa presyo 1.5 million para sa maliit na kwintas na ito? Nabwesit ako at kinuha sa leeg ni Lorcan ang kwintas.

“Oh, you don’t like it?”

“Hindi nabwesit ako sa presyo. May ganun naman sa divisoria e. Tapos dito milyones.” Panghihimutok ko. “Tara alis na tayo.”

“Nope let’s buy it.”

“E, ang mahal.” Alma ko sa kanya.

“It’s okay. It’s for me naman. Just sit there ako na ang bahala rito.“Tinuro niyo ang isang sofa sa loob ng shop. 

Pagkatapos namin doon sa jewelry shop ay kumain kami sa sinabi niyang pina-reserved niya raw na restaurant. Sabi pa niya hindi raw nakakapasok sa restaurant na iyon ang walang reservation. Tssk! Edi kasalanan na nila iyon kung wala silang benta. Basta ako magkaka-restaurant pasok lahat basta may pambayad at walang utang-utang.

Kahit na hindi ko naman alam kung pinagpapasok ko sa bibig ko kanina ay nabusog naman ako. Steak lang ata ang kilala kong nakain ko kanina.

Aalis na sana kami ni Lorcan ng may nadaanan kaming isang tattoo shop. Tumigil si Lorcan sa harap no’n kaya ganun din ang ginawa ko.

“Want to have a tattoo, babe?” pagbaling nito sa akin.

Mabilis akong umiling. “H-hindi.” Nautal kong sagot. Ang sakit n’yan. Umiiyak nga ako noon sa simpleng karayum lang. Kaya ayaw ko noon kapag may libreng injection sa school, e. Damay-damay kasi kaming lahat.

“I want to have a tattoo come on. Samahan mo ako.” Kinuha niya ang kamay ko at pumasok kami sa shoo.

“Lorcan, bud,” bati ng lalaki na halos napuno ang katawan ng tattoo.

“Bud,” ani naman ni Lorcan.

“Magpapa-tattoo ka or itong kasama mo?” wika ng lalaki at tumingin sa akin. Mabilis akong umiling sa kanya.

“Nope, ako.” Sagot naman ni Lorcan. “Oh, by the way bud this is Clayton my partner, my boyfriend.” Pagpapakilala ni Lorcan sa akin doon sa lalaki.

Bumilog ang mata ng lalaki dahil sa sinabi ni Lorcan. Nang makabawi siya gulat ay bahagya siyang tumawa at kinuha ang kamay ko.

“Liam, Lorcan’s friend.” Pagpapakilala niya sa sarili niya.

“Nice to meet you.”

“It’s my pleasure.”

Tapos ay may kinuha siyang parang isang catalogue at binigay kay Lorcan. Tinanggap naman iyon boyfriend ko.

“Anong ipapa-tattoo mo, bud?” Tanong ni Liam kay Lorcan. Ako naman ay inabala ko ang sarili ko sa pagtingin sa mga picture sa loob ng shop. May naka-hang kasi na mga pictures. Siguro ito iyong nagpapa-tattoo rito at kinunan niya ng larawan.

“Bud, I’ll have my partner’s name to be tattoed.”

Binalingan ko si Lorcan na nakatingin sa akin. Nilapitan ko siya at umupo sa silya na katabi niya.

“Anong pangalan ko?” I seriously asked him.

Napansin ata ni Liam na kailangan naming mag-usap ni Lorcan. “I’ll give you time to think.” Ani Liam at umalis.

Tumango si Lorcan sa kanya. Kinuha niya ang kamay ko at pinagsiklop iyon sa kanya.

“I want your name engrave in here, Perkin.” Tinuro niya ang bandang dibdib niya.

“Pero Lorcan-”

“Please, just let me.”

“Pero kasi Lorcan. Ano . . . narinig ko kasi na-“

“Na what?” Tanong niya at hinimas ang mukha ko.

“N-narinig ko kasi na kapag daw ipina-tattoo mo ang pangalan ng partner mo hindi raw kayo magtatagal. Sabi nila maghihiwalay raw kapag pina-tattoo mo ang pangalan ng partner mo. Ayaw ko n’on, Lorcan.”

Bumuntonghininga siya at niyakap ako nang makita niya na lumuha ako.

“Shshh, that’s not gonna happen. I promise you. I will prove to you that it’s not true. That was just a mere heresy, babe.”

“K-kung magpapa-tattoo ka sa pangalan ko, gusto ko rin mayroon ako. Gusto ko, gusto ko pangalan mo rin.”

He smiled and cupped my face before kissing me.

Si Lorcan ang unang nagpa-tattoo. Sinabihan niya ako kanina na huwag daw akong tumingin dahil baka mawalan na naman ako ng malay pagnakakita ako ng dugo kaya ako ay nasa tabi niya lang hawak ang kamay niya. Sa may dibdib niya talaga nilagay ang buong pangalan ko. Nang tumunog ang machine ay parang gusto ko ng tumakbo palabas. Si Lorcan naman ang nagpa-tattoo pero parang ako ang nasasaktan kahit na naririnig ko lang ang makina. Mga ilang oras lang at natapos din si Lorcan. Nang matapos siya ay umalis si Liam kasi may kukunin lang daw siya. Naiwan kaming dalawa ni Lorcan dito sa kwarto.

“Masakit ba?” Tanong ko sa kanya.

“Nope.” Namumula siya. Jusko!

Ewan ko kung ano ang pumasok sa utak ko pero hinalikan ko ang tattoo niya.

“Better.” Ani Lorcan. Ngumiti ako sa kanya. Tapos ay kinunan ko ng picture ang tattoo niya na pangalan ko. Tapos niyaya ko siyang magselfie kami. Ayaw niya sana pero napilit ko siya sa ilang shoots. Hindi nga lang alam kung papaano ngumiti. Tapos ay ginawa kong wallpaper ang picture naming dalawa na naka-peace sign ako at nakataas naman ang kilay niya. Syempre kita ang tattoo niyang pangmalakasan.

Nang ako na ay hinawakan din ni Lorcan ang kamay ko.

“A-ahh!! Lorcan!” sigaw ko. Ewan ko siguro narinig ng buong mall ang boses ko. Tang*na!!!!! Ang sakit! Scam ang sinabi ni Lorcan na hindi masakit.

“Ahh!!! Ang sakit!” sigaw ko na naman.

“Dmn it! Liam please stop.” Pigil ni Lorcan at awtomatik naman na tumigil si Liam. Pinunasan ni Lorcan luha ko. Oo umiiyak ako sa sakit tangna! Niyakap niya ako. “It’s okay if hindi mo kaya. Let’s just go home.”

“A-ano? Huwag kaya k-ko. M-masakit lang talaga.”

“Yeah, that’s why uuwi na tayo.”

“Hindi,” pagmamatigas ko sa kanya at bumaling kay Liam. “Liam i-ituloy mo.” Napatingin ako sa karayom. Jusko! Tumingin si Liam kay Lorcan na parang nanghihingi ng permiso rito.

“Are you really sure, babe? I don’t mind kung hindi mo kaya.”

“H-hindi lalaki ako. Kaya ko.”

Kaya ayon pinagpatuloy ni Liam ang pagguguhit sa pangalan ni Lorcan sa likod ko, sa may balikat. Ang pinalagay ko ay Lorcan L. lang. Hindi ako gumaya kay Lorcan na buong pangalan ko ang nilagay sa dibdib niya. Ang haba kasi ng surname niya. Natapos nga ang tattoo ko pero mugto naman ang mata ko. Nag-offer pa si Lorcan na mag-selfie raw kami pero ayaw ko na dahil halos hindi na kita ang mata ko dahil sa pamamaga nito. Kaya ang kinunan niya ng larawan ay ang tattoo ko na lang sa likod ko.

Pagdating naman sa hotel kung saan kami tumutuloy ni Lorcan dito sa Batangas ay may lumapit sa kanya na lalaki at may binulong. Tumango si Lorcan sa lalaki. Akala ko pupunta kami sa suite namin pero nagdiretso kami sa lakad namin.

Sisigaw na sana ako ng may biglang pumiring sa mata ko mabuti at narinig ko si Lorcan.

“Relax, babe.”

Iyon lang ang huli kong narinig tapos ay tumahimik na ang paligid.

“Sir, lumakad po tayo dahan-dahan lang.” ani ng isang boses ng babae at hinawakan ang kamay ko. Wala akong makita! Sh*t!

Hindi ko alam kung saan kami patungo nito pero ilang minuto lang ay tumigil na kami. Tapos ay kinuha ang piring ko sa mata.

Tapos ay may narinig akong mahinang musika. Tumugtog ang kantang Nobody Compares To You by Gryffin.

Napatakip ako sa bibig ko gamit ang aking kamay nang makita ko kung ano ang nasa harapan ko. Parang may sariling isip ang luha ko basta na lang itong tumulo mula sa mga mata ko ng walang tigil. Pinahid ko ang luha sa pisngi ko pero walang silbi dahil maya’t maya ang labas ng mga luha ko.

Noon kapag nakakakita ako ng ganito ay napapaismid ako at napapairap pero ngayon ay hindi ko na magawa. Surprises like this is not really my type pero ngayon para akong dinuduyan sa ulap.

May maliit na daanan at ang gilid nun ay nandun ang mga scented candle na nakalagay sa maliliit na baso. May mga ilaw rin sa paligid at mga christmas lights na kulay puti. Sa dulo ay nando’n si Lorcan na nakasuot na ngayon ng puting polo at may hawak na bulaklak. Isang malaking bouquet ng rosas na kulay pula.

Nagtuloy ang pagtugtog ng music hanggang sa chorus no’n.

Bawat hakbang ko ay umiiyak ako sa saya patungo kay Lorcan na naghihintay sa akin at sinasabayan pa ng musika.

“Ano ’to?” Mahinang garalgal ko nang makalapit ako sa kanya.

“It’s my little suprise for my one and only baby. My little puppy.” anito at hinalikan ang noo ko bago binigay sa akin ang bulaklak.

Sa likod niya ay may table pala na may pagkain. Umupo kami ni Lorcan at kumain. Nagtataka ako dahil usually kasi maraming tao ngayon dito tabing dagat. Pero ngayon walang tao. At sinabi ni Lorcan na pansamantala niyang pina-close ang buong resort para dito. I feel so special and love by the man who’s sitting across to me.

“Kailan mo ito pinlano?” tanong ko habang hawak ang wine glass. Sumipsip ako roon.

“Remember, when I went outside after we took a bath? I instructed and gave my plan to the hotel’s manager and they did all the things.”

Napatango ako sa kanya.

“Ilan ang binayad mo?” Usisa ko. Mahina siyang tumawa.

“Let’s not talk about that. You might faint.”

Mayamaya ay may narinig akong mga instruments. Ngayon ko lang napansin na may mga orchestra pala.

“Can I have a dance to the cutest and most adorable man in my life?”

Buong puso kong tinanggap ang kamay ni Lorcan at sumayaw kami kasabay sa mahinang musika. Hindi naman talaga iyon sayaw kung tatawagin dahil magkayakap lang kami at mahinang sini-sway ang katawan namin synchronously with the music. Ilang saglit pa ay bumitaw si Lorcan at may kinuha sa bulsa niya. Ang maliit na box na kinuha niya ay kagaya ng box doon sa jewelry shop na binilhan namin ng necklace niya.

“Lorcan.” awat ko.

“Accept this.” Kinuha niya ang kwintas doon at sinuot sa akin. “This is my first gift for you so it must be special.”

Naku ito iyong napili ko kanina na 1.5 million na kwintas. Tapos pinakita niya rin sa akin ang kwintas niya na pareho sa akin. Jusko! Three million ang binayaran niya kanina roon!

“Lorcan, ang mahal naman nito.”

“Tssk! Let’s not talk about money here and how much is that and this. I did this to make you happy and feel you that you are important and special to me.”

“Mahal kita, Lorcan. Mahal na mahal kita at ’di naman sana kailangan ng mga ’to.” ani ko at niyakap siya. Umiiyak na naman ako.

Tapos ay may biglang pumutok sa ibabaw namin. May fireworks pa pala. Napatingala kami ni Lorcan doon. Mga 5 minutes din ang fireworks display.

“I love you, babe, and nobody compares to you.” Si Lorcan at hinalikan ang noo ko.

“Mahal din kita, Lorcan. Sobra.”

CHAPTER 32

Chapter 32

Clayton’s Pov

PAGBALIK namin ni Lorcan sa Manila, sa mansyon niya ay bumalik na rin sa rati ang daily routine namin. Ang nabago lang siguro ay lagi na naming kasama ni Daniel si Lorcan kumain sa umaga at gabi. Kapag naman natatagalan siya sa trabaho ay nagt-text siya sa akin na huwag na siyang hintayin. Syempre dumoble ang landian namin ni Lorcan.

Nung pumasok ako sa MU. Totoo nga ang sinabi ni Lorcan na inayos na niya ang lahat. Pagkapasok ko ay parang wala lang nangyari ang mga estudyante, parang walang pumutok na issue sa akin. Akala ko nga ipapatawag ako ng guidance or ng dean ng school pero wala naman. Kaya naging maayos lang ang daloy ng buhay ko sa MU.

Mabilis lang ang paglipad ng panahon at binibisita ko rin si mama sa ospital. Ang sabi ng doctor niya ay stable naman daw si mama at nagpapakita na raw ng signs na malapit na siyang magising na kinasaya ko ng sobra.

Isang araw ay half-day lang namin at dumiretso ako sa mansyon ni Lorcan. Naalala ko kasi na hindi pa ako nakakabisita sa opisina niya. Kaya pagka-uwi ko ay nagluto ako ng menudo. Isu-surprise ko siya. Dadalhan ko siya ng lunch sa opisina niya. Sana lang wala pa iyong lunch.

“Papa, what are you doing?” tanong ni Daniel na kakapasok lang sa kusina.

Tinikman ko ang luto ko at tinakpan iyon. Pinatay ko ang apoy bago sumagot kay Daniel.

“I’m cooking for your daddy’s lunch, baby.” Sagot ko rito. Hinubad ko ang apron ko at pinaupo ko si Daniel sa isang upuan. “Huwag malikot ah, baka mahulog ka.” Paalala ko sa kanya. Magiliw naman siyang tumango sa akin.

“I wanna taste it papa.”

“Sige wait lang,” ani ko at kumuha ng pinggan. Kumuha na rin ako ng rice na niluto ko rin.

“Clay!” Napaigtad naman ako nang biglang sumigaw si Jhera.

“Jhera,” ani ko.

“What are you doing here?” Malditong tanong ni Daniel habang nakakrus ang maliit braso.

“Ay! ay!ay! Ang mahal na prinsipe. Uy, maghuhugas ako ng pinggan. Inutusan ako ni Esmerald.” katwiran naman ng babae.

“I don’t really like you. Get out!” sigaw ni Daniel kay Jhera.

“Oi! oi!oi!-”

Naoutol si Jhera nang pabagsak kong nilapag ang babasaging pinggan sa counter dahil naririndi na ako kanilang dalawa. Napatigil naman sila. Inayos ko ang upo ni Daniel.

“Baby ito kumain ka.” Binalingan ko si Jhera na nagmi-make- face kay Daniel.

“Ugly creature!” wika ni Daniel.

Nagmana talaga sa ama!

“Baby h’wag mong tawagin ng ganyan si Ate Jhera. Masama ’yan Ate mo siya-”

Pinutol niya ako. “I don’t have an ate who look like her! She’s ugly nga papa it’s true can’t you see it. Short hair doesn’t suit her. She looks like a rotten mushroom.” Aatakehin ata ako sa puso nitong si Daniel.

“Kahit na baby don’t call her that. It’s bad. I thought you’re a good boy.” pangangaral ko sa kanya.

“No! Daniel Earl is a good boy only to his papa.” sagot niya sa akin.

“Tingnan mo. Tingnan mo ’yan, Clay! Ang-”

“Jhera!” napatigil si Jhera at tumingin sa akin. Maarte niyang nilagay sa likod ng tenga niya ang kanyang takas na buhok. “Huwag mo kasing iniinis ang bata. Alam mo naman na pikon iyan at mainit ang dugo sa’yo.”

“Ang sarap kasing asarin, e.”

“Tigilan mo kung gusto mo pang magtagal dito. Alam mo bang sinasabi niya kay Lorcan na sisantehin ka raw.” pag-amin ko sa kanya.

Lumapit sa akin si Jhera. “Talaga crush- ay este, Clay?”

“Oo, kaya umayos ka d’yan.”

Napakamot siya sa ulo niya.

“Baby aalis lang ako saglit ah. Pupuntahan ko lang si daddy sa opisina niya.” Pagpaalam ko kay Daniel na naglalaro.

“Will you be home or not?” 

“Ay, oo naman uuwi ako kaagad.”

“Really? You won’t go on a trip with dad like before.”

Nilapitan ko siya. Naniniguro na siya. Ayaw na niyang maulit iyong pagpunta namin ni Lorcan sa Batangas at naiwan siya rito. Nagtampo rin siya dahil doon e.

Hinalikan ko ang noo niya. “Oo pangako ’yan. Uuwi ako at si daddy mo.” ani ko at kinurot ang namamawis niyang ilong kahit na may aircon.

“Jhera, pakitingnan ang bata ah. Madali lang ako ihahatid ko lang ito kay Lorcan.” bilin ko kay Jhera na nakatutok sa cellphone niya.

“Oo crush mag-ingat ka.” Wika niya habang ang mata ay nasa cellphone pa.

“Jhera ah. Ang bata wag cellphone.”

Hinatid ako ng isang sasakyan ni Lorcan doon sa opisina niya. Ang driver ay iyong laging naghahatid at sundo sa akin sa MU. Bumaba ako sa harap ng isang matayog na gusali.

“Kuya hintayin niyo lang po ako mabilis lang naman po ako.” saad ko kay kuya na sa tagal ko sa mansyon ni Lorcan ay hindi ko pa rin siya kilala.

“Sige po, Sir.” sagot sa akin ni kuya.

Tumalikod ako sa kanya at papasok na sana ako ng harangan ako ng guard.

“Saan kayo, Sir?” tanong nito.

Tssk! Hindi ba obvious na papasok ako sa loob?

“Sa loob kuyang guard.” sagot ko naman.

“Anong sadya mo, hijo? May ID ka ba?”

Ay! Hindi ko dala ang ID ko. Bwesit naman.

“Kuya kilala ko ang boss ninyo rito. Pakitawagan po sabihin niyo po nandito si Clay-”

“Ay naku hijo lumang alibi na ’yan.”

Anak nang!

“Papasukin mo siya kilala siya ni Mr. Lavoisier.” Napalingon ako sa likod ko ng may nagsalita na babae.

“Oh!” Tanging usal ko.

“Halika sumama ka sa akin.” Sumunod ako sa babae. Nakita ko naman ang pagkunot noo ni kuyang guard. Sinabayan ko ang babae sa lakad niya. Para kasing nakita ko na siya hindi ko lang matandaan kung saan at kailan.

“Hmm, nagkakilala na tayo, hijo. Ako iyong . . . ako iyong tumulong sa mama mo noong inatake siya. Ako ang nagdala sa kanya sa ospital.” Tang*na! Bakit ko nakalimutan? Oo nga siya nga iyon.

“Hala sorry po. Nakalimutan ko po talaga. Saka ang mukha niyo lang po kasi ang pamilyar sa akin. Hindi ko po kasi nakuha ang pangalan mo noong panahon na iyon. Sorry po.” hingi ko ng tawad.

She tapped my shoulder. “It’s okay. By the way, I’m Ivon.” Pagpapakilala niya sa akin.

Inabut ko ang kamay niya. “Ako si Clayton. Clay na lang tawag mo sa akin.”

“Nice to meet you again, Clay.”

Ngumiti ako sa kanya. Pumasok kami sa elevator at siya na rin ang pumindot sa up button at sa kung saang floor kami.

“Dito ka nagtatrabaho . . . Ivon?” Nahihiya akong tawagin siyang ate e. Para kasing hindi bagay sa kanyang tawagin siyang ate.

“Ah, uhmm yeah dito.” tugon nito sa akin. Hindi na lang ako umimik kasi parang hindi siya komportable sa tanong ko. Bumukas ang elevator at lumabas ako pero hindi siya sumunod sa akin.

“Hindi ka-”

“Hinatid lang kita. Sige na. Walang ibang pintuan dyan kondi ang office lang ni Mr. Lavoisier.” saad niya at ngumiti sa akin.

“Sige, sige salamat at salamat ulit sa pagtulong noon sa mama ko.”

Tipid siyang ngumiti at yumuko bago sumara ang elevator. Sabi ni Ivon walang iba pinto rito kundi ang opisina na ni Lorcan. Oo nga may isang double-door pero sa gilid naman ay may lalaking nakaupo at nakatutok sa monitor.

“Good afternoon po! Nandito po si Lorcan?” tanong ko sa lalaki. Nakasuot siya ng salamin kaya hinubad niya ito.

“Oh, you have an appointment with Mr. Lavoisier?” Balik nitong tanong sa akin.

“Ay, wala po,” hindi ko matuloy ang sasabibin ko at napatingin ako sa dala kong paper bag na lamang lunch ni Lorcan.

“Para kay Mr. Lavoisier ’yan?” He asked me, pertaining to the paper bag.

I nodded. “Oo pwede pakibigay na lang lunch niya ’yan.” Ani ko at inabot sa kanya ang paper bag.

Iwiniwasiwas niya ang kamay at umiling. “You must be . . . .” he trailed. “Clayton Perkin?”

Nahihiya akong tumango sa kanya. “I’m Elias his secretary.” Tapos nakamayan kami. “Okay wait a sec.”

“Hello sir, Mr. Perkin is here, Sir. Papaalisin ko po ba or papasukin ko na siya, oh okay sir. Okay sir, copy.”

“Saglit lang hintayin muna natin lumabas ang mga investors.”

Mayamaya ay lumabas ang ilang mga matatandang lalaki galing sa double-door.

“Sige na pumasok ka na.” Giniya niya ako roon sa double-door

“Salamat.”

“Babe!” Napatalon ako sa gulat ng biglang may humawak sa baywang ko. Tang*na buti na lang at mahigpit ang pagkakahawak ko sa paper bag.

“Ano ba h’wag ka ngang manggulat! Baka sa susunod masuntok na kita.”

“Yeah,” aniya at hinuli ang mukha ko at sinimulan akong halikan. Gamit ang dalawang malalaki niyang kamay ay hinawakan niya ang baywang ko at inilapit ako lalo sa katawan niya at pinalaliman pa ang halik namin. Naghiwalay lang ang labi namin nang kapusin kami sa hininga.

“D*mn it. I wanna eat you.” kompisal niya at hawak-hawak pa rin niya ako.

“Oh, tamang-tama gutom ka may dala akong lunch para sa’yo.” Lumayo ako sa kanya. Baka saan pa kami makarating kapag hinayaan ko siya. Pumunta ako sa mesa niya at niligpit ang nagkalat na mga folders doon. Tinabi ko iyon at nilabas ang dala kong lunch para sa kanya.

“I thought you would be my lunch.” Pagmamaktol niya at niyakap ako galing sa likod. Hinalik-halikan niya pa ang batok ko. Sorry siya hindi ako bibigay. Nasa baba si kuyang driver naghihintay sa akin.

“Mamaya na iyan kain ka muna.” suway ko at inalis ang kamay niya sa pagkakayakap sa akin. Pinaupo ko siya sa swivel chair niya. “Tikman mo luto ko.”

“It would taste wonderful if I will eat you, babe. Please?” nag-puppy eyes pa siya. Hindi naman bagay sa kanya.

“Hindi nga sabi. Mamaya na. Sa dinner, sa dinner na lang.”

“F*ck! Really? You better not take back your words, Perkin.”

Tumango ako sa kanya. Kinuha ko sa bulsa ko ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. Stolen. Stolen pero gwapo pa rin kahit saang anggulo.

Nakailang subo siya at nilapag ang kutsara at tinidor. Tapos ay pinisil-pisil niya ang kamay niya. Nilagay ko sa mesa niya ang cellphone ko.

Kinuha ko ang kamay niya. “Anong nangyari sa kamay mo? Masakit?”

“Nope, nangangalay lang siguro kakapirma sa mga documents.” Nakita ko ngang tambak ang lamesa niya ng folders. Kawawa naman ang boyfriend ko.

“Subuan kita, okay lang ba.” Offer ko.

“Good idea, babe.” Agad niya namang sang-ayon sa akin.

Akmang magsasandok na ako upang subuan siya nang bigla niya akong paupuin sa hita niya, in sideways.

“Lorcan! Buti hindi pa ako nakakuha ng pagkain.”

Ngumiti lang siya at ninakawan ako ng halik at binuka ang bibig niya. Kaya ang nangyari nakaupo ako sa hita niya habang sinusubuan ko siya. Nang matapos niyang ubusin lahat ng dala ko ay pinunasan ko ng tissue ang bibig niya. Tumayo ako at kumuha ng tubig. Pagbalik ko ay pinaupo siya rin ako sa hita niya habang pinapainom ko siya ng tubig.

Matapos niyang uminom ay nilapag ko sa mesa ang baso. Sinampay ko ang aking kamay sa kanyang leeg.

“I love how you take care of me, babe. I love how you spoil me.” Niyakap nito ang kamay sa katawan ko.

“Hehe, ako rin naman,” pag-amin ko sa kanya. Niyakap ko siya at inunan ang ulo ko sa balikat niya.

“You’re tired?” wika niya at hinahaplos ang likod ko.

“Wala lang gusto lang kitang yakapin. Gusto ko lang yakapin ang boyfriend ko.” Sambit ko at isiniksik ang mukha ko sa leeg niya. Ang bango rito. Gusto ko ng dito tumira. Kahit na araw-araw at gabi-gabi ko siyang katabi hindi talaga ako nakaka-get over sa bango niya.

“B-babe, don’t bite me. Always remember sa dinner na.” Si Lorcan nang nakagat ko ang leeg niya dahil sa bango. “You are waking up my sleeping beast down there, babe.”

Akmang dudukutin ko na ang sleeping beast niya nang biglang bumukas ang pintuan. Sabay kaming tumingin doon. Naunang pumasok si Raphael na ngayon ay parang dumoble ang pagkalamig ng paraan ng pagtingin sa akin. Tapos ay sumunod si Colt at Desmond na may seryoso ring ekspresyon sa mukha.

Umalis ako sa pagkakaupo sa hita ni Lorcan. Ewan ko kung alam na ba nila na kami na ni Lorcan. Hindi naman kasi nabanggit ni Lorcan na sinabi niya sa mga kaibigan niya ang tungkol sa amin.

“Pwede bang umalis ka na Clayton.” Malamig na wika ni Raphael na nakatingin kay Lorcan.

“Rap/Raphael!” Sabay na tawag nilang tatlo sa pangalan ni Raphael.

“Si-sige aalis na ako.” ani ko naman dahil nararamdaman ko na ang tensyon sa loob gg silid. Kung dati ay namangha ako sa laki nito. Ngayon naman pakiramdam ko ay naiipit na ako sa liit.

“Ba-Perkin.” pigil sana ni Lorcan.

“A-aalis na ako Lorcan. Naghihintay lang pala sa baba ang driver ko kanina.” Tumayo si Lorcan saka hinalikan ang noo ko.

“Okay take care.” Ngumiti ako sa kanya.

Bahagya akong yumuko sa kanila bago ko sila iniwan. Agad akong sumakay sa elevator para bumaba. Muntik ko ng makalimutan na naghihintay pala sa akin sa baba ang driver ni Lorcan. Tskk! Landi pa kasi e.

Pagkalabas ko sa elevator ay kinapa ako ang bulsa ko dahil tatawagan ko sana si Harem. Pero wala ang cellphone ko sa aking bulsa. Tumigil ako sa paglalakad at inalala ko kung saan ko iyon nakalimutan. Tapos naalala ko na kinunan ko pala ng picture si Lorcan kanina at nilagay ko iyon sa desk niya. Ginulo ko ang buhok ko at bumalik sa elevator. Tang*na! Nagmamadali pa naman ako.

Pagdating ko doon ay wala ang secretary ni Lorcan sa kinauupuan niya kanina. Kaya dumiretso na ako doon sa double-door kakatok na sana ako nang marinig ko ang sigawan nila sa loob kaya nabitin sa ere ka kamay ko.

“F*ck you, Lorcan!” Rinig kong sigaw ni Raphael sa loob.

“And what is it to you, Rap! It’s my life and you don’t have to-”

Rinig ko ang pagkaputol ni Lorcan. Kaya aalis na lang sana ako nang marinig ko ang pangalan ko.

“D*mn it! Did you forget why that Clayton is here?!”

“It’s my choice so back off, Marcet!” Dumagundong ang boses ni Lorcan.

“You know what Lorcan. I thought this plan of yours will success. I thought you would.win.this.battle. but look at you now, so smitten with that d*mn guy. I thought you would never fall for him. I thought it was just part of the plan, so I let you in your craziness. I’m so dissappointed, Lorcan.”

Hindi ko alam kung anong plano ang tinutukoy ni Raphael. Naguguluhan ako. Gusto kong pumasok doon at komprontahin sila kung anong plano. Bakit kasali ang pangalan ko d’yan? Anong ibig sabihin nito?

“Like what I said it’s my choice so f*ck off,” malamig na saad ni Lorcan.

“Fck you! You wasted the years of waiting and planning for this asshle! From the very beginning its crystal as clear that you’ll be just using Clayton to lure his father. From the very beginning you know better that it was for revenge! From the very beginning you know it was a play idi*t!” sigaw ni Raphael

Hindi ko na nakayanan tatalikod na sana ako at baba na lang pero parang may kung anong humatak sa akin at binuksan ko iyong double-door. Lahat sila ay nagulat sa pagpasok ko. Si Lorcan ang unang tumayo si kinauupuan niyang leather na single sofa tapos sabay na tumayo si Colt at Desmond. Tiningnan ko si Raphael na walang emosyon ang mukha at malamig ang tingin sa akin.

“B-babe,” nauutal na saad ni Lorcan. Sa center table ay may nakita akong mga stolen pictures ko sa school, sa Lattea noon, sa bahay namin at iba pa.

“B-babe,” ani Lorcan at humakabang papalapit sa akin.

“Lumapit ka sa akin at mapapatay kitang g*go ka.” malamig kong saad sa kanya at tumulo ang luha ko.

CHAPTER 33

Chapter 33

Lorcan’s Pov

RIGHT after Perkin leave. Lumapit ako sa kanila. Umupo ako sa isang single sofa. Si Colt at Desmond naman ay magkatabi silang  umupo sa kanan ko. Si Rap ay nanatiling nakatayo na may hawak na brown envelope.

“What is it and why are you so serious?” I asked them. No one answer, but Rap rummage the envelope on his hands. Then he withdraw the pictures on the center table. What the f*ck!

“What’s the meaning to this.” I tried my utmost best not to burst.

“What is that?” Rap mocked me. “I just wanna remind you, your plans. Your goal, your objectives, moroon.”

I gritted my teeth.

“Raphael don’t meddle with my business-”

“Fck you, Lorcan! Don’t meddle with your business? Screw you! But we’re also part of it. From the start of the plan, we are part of it. How the fck can you say that when we are part of the business!” He shouted.

“Rap calm down we talk about-”

“You shut the f*ck up Colt.” he screamed and pointed, Colt. “You know this first, but you never told us and now look what happened to our dear friend.” Then he glared at me.

“Just let him. Lorcan has plan and always remember Rap he still the boss here.” Desmond butted.

“You’re all are dmn idits! Can’t you see it. Our boss is smitten! It’s crystal as f*cking clear that he forgets his true intention and agenda why that Clayton-”

“Don’t cuss at him!” I l boomed. “You better not speak ill of Clayton, Rap.”

“Just! Wow!” He sarcastically said.

“Rap please we cannot talk properly if you are enraged.” Colt injected but Rap didn’t listen to him.

“F*ck you, Lorcan!” But instead, he cussed me again.

“And what is it to you, Rap! It’s my life and you don’t have to-”

He cut me off. “D*mn it! Did you forget why that Clayton is here!”

D*mn it! This is maddening!

“It’s my choice so back off, Marcet.” I hold a bit more of my patience for him.

“You know what, Lorcan. I thought this plan of yours will success. I thought you would.win.this.battle. but look at you now, so fcking smitten with that dmn guy. I thought you would never fall for him. I thought it was just part of the plan, so I let you in your craziness. I’m so dissappointed, Lorcan.”  He emphasizes.

“Like what I said it’s my choice so f*ck off.” malamig kong sabi sa kanya. This is infuriating me.

“Fck you! You wasted the years of waiting and planning for this asshle! From the very beginning its crystal as clear that you’ll be just using Clayton to lure his father. From the very beginning you know better that it was for revenge! From the very beginning you know it was a play idi*t!” sigaw ni Raphael.

And that’s it, all the patience that I am holding get out of my hands. My hands are shaking! I wanna punch him this time, but before I could stand the door opens and Clayton came in with red eyes. Based on his expressions he heard us. He heard us. I stand and call him, but he did not listen. I step my foot to come near him, but in just one step he stopped me.

“Lumapit ka sa akin at mapapatay kitang g*go ka.” He said coldly and his tears rolled down to his cheeks. My heart prickle at the sight of him crying. But what me made afraid was his cold expression and voice. Right there I knew . . . I’m screwed.

Clayton’s Pov

“Pareng C-clayton-” pinandilatan ko si Colt kaya napatigil siya.

“H’wag na h’wag mo akong tatawagin sa pangalan na yan Colt.”

Nilinlang nila akong lahat. Lahat sila dito! Pati na ang lalaking akala ko . . . akala ko mapagkakatiwalaan ko. At .ahal ako na akala ko hindi ako kayang saktan. Ang lalaking nangako sa akin. Pero siya rin ang lalaking babasag sa akin ng ganito.

“Babe-”

“Ptangna mo! H’wag mo akong tawaging babe! Sinungaling ka!” bulyaw ko kay Lorcan. Hahakbang na naman sana siya pero umatras ako at muling sinigawan siya. “Tang*nang h’wag ka ngang lalapit, diba!”

“F*ck! Let me explain-”

Pinutol ko siya. “Anong ipapaliwanag mo? Anong hindi pa klaro sa sinabi ni Raphael.” Saglit kong tiningnan si Raphael at muling tumingin ko sa kanya.

“Sumagot ka sa akin Lorcan. Oo at hindi lang ang sagot. Kilala mo ba ako sa simula pa lang? Plano lang ba ang lahat?”

“Perkin-”

“Oo at hindi, Lorcan!”

Napahilamos siya sa palad niya. “O-oo.”

“Salamat sa sagot mo.” Tumawa ako pero wala iyong ka-humour-humour. “Ngayon sabihin mo sa akin. K-kasama ba sa plano mo  sina J-jason at iyong Ivon, kasabwat mo rin ba iyon?”

“Y-yeah,” mahina niyang sagot na nagpadagdag sa sakit at bigat ng dibdib ko. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa pisngi ko. Kaya hindi ko namalayang nakalapit pala sa akin si Lorcan. Hinawakan niya ang balikat ko pero mabilis ko siyang itinulak at sinuntok. Para siyang walang lakas sa katawan dahil napaatras siya. Humakbang ako papalapit sa kanya at sinuntok ko ulit siya ng dalawang beses. Hindi siya nanlaban hinahayaan niya lang akong suntukin siya. Natumba siya kaya mabilis ko siyang kinababawan at kinuwelyuhan.

“Sabihin mo sa akin. Bakit mo ito ginagawa sa akin?” wika ko habang tumutulo ang luha sa suot niyang pulo. Sinubukan niya ako hawakan pero winaksi ko lang ang kamay niya. Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kuwelyo niya. “Sagutin mo akong g*go ka!”

“B-babe-” naputol siya nang niyugyog ko siya gamit ang pagkakahawak ko sa kuwelyo niya.

“Sagutin mo ako ng hindi mo ako tinatawag na babe. Isang babe mo pa at hindi ko alam kung ano ang maaaring gawin ko sayo.” Malamig kong untag.

Namumula na ang mata ni Lorcan. Huminga siya ng malalim. “Christiano Perkin.” anito, kaya kumunot ang noo ko dahil alam niya ang pangalan ng ama ko. “Your, your father killed my grandparents. You know how much I treasure my grandparents that’s why when I get to know that Christiano killed them. I made my mind to get revenge. But then he vanished. That’s why, that’s why I am using you to lure him. But that was an initial plan. Coz, everything changed ba-Perkin, I love you and-”

“Sa tingin mo maniniwala pa ako sa mga sinasabi mo, ha!?” Pinutol ko siya.

Bakit naman papatayin ng ama ko ang mga grandparents niya? At kung gusto niya ng hustiya dapat sa kamay ng mga pulis niya iyon ipaubaya hindi, sa kamay niya.

“Perkin.”

Susuntukin ko na sana siya pero naramdaman ko ang malamig na metal sa sintido ko. Paglingon ko ay may nakatutok sa akin ang baril na hawak ni Raphael. Tumayo ako at hinarap si Raphael. Hinawakan ko ang kamay ni Raphael at mas idiniin ko ang baril sa noo ko.

“How dare you lay your hands on Lorcan.” malamig niyang saad at diin ang baral sa noo ko.

“Papatayin mo ako? sige lang!” Panghahamon ko sa kanya. “IPUTOK MO!” sigaw ko sa kanya pero wala man lang nagbago sa ekspresyon niya. Lahat sila dito ay niloko ako wala akong kakampi sa silid na ito. Kaya hindi ako pwedeng maging mahina sa harapan nila. Kahit na kumakabog na ang puso ko at nanginginig na ang kamay ko. Nilalakasan ko ang loob ko.

“F*CK! PULL THE TRIGGER RAP AND I WILL NOT THINK TWICE TO KILL YOU, TOO.” bulyaw naman ni Lorcan.

“Tang*na, Rap put the gun down.” alma na ein ni Colt sa kaibigan.

“IPUTOK MO!” Kahit na lumuluha ako ay may lakas loob pa rin akong sigawan si Raphael.

Galit na inagaw ni Raphael ang kamay niya sa akin.  Tinapon niya ang baril doon sa upuan saka tumalikod ito at ginulo ang buhok niya.

Pinunasan ko ulit ang luha na walang tigil kakaagos. Ayaw kong umiyak pero ang trayador kong mata hindi nauubusan ng luha. Kinuha ko ang cellphone sa desk ni Lorcan at nilagpasan ko siya dere-deretso ang hakbang ko papunta sa pintuan at naramdaman ko ang pagsunod nito sa likod ko. Kaya nang makarating ako sa harap mismo ng pintuan ay taas noo ko siyang hinarap. Walang puso kong hinablot ang kwintas na binigay niya sa akin at tinapon ko iyon sa kanya. Tumama iyon sa dibdib niya bago nahulog sa sahig. Yumuko siya roon.

“H’wag na h’wag mo akong sundan. At kung sa inaakala mong hindi ko alam na marami ang matang nakasunod sa akin. P’wes para sabihin ko sa’yo alam ko, Lorcan. Kaya subukan mong pasundan ako at hindi mo na ako makikita kahit kailan.”

“Perkin, let’s talk properly not like this.”

Hindi ko siya sinagot at umalis sa building na iyon. Hanggang na natagpuan ko ang sarili ko sa isang parke na tahimik. Umupo ako sa sementong upuan doon at humagulhol ng iyak. Iyong mga taong pinahalagahan ko, pinagkatiwalaan ko, at minahal ko. Niliko lang ako. Pinaikot lang ako. Hindi ko alam kung ano na ang gagawin ko ngayon.

Nawala sa utak ko ang oras at kung hindi lang nag-ring ang cellphone ko ay hindi ako gumalaw sa aking kinauupuan. Alas sais na pala ng gabi. Gusto ko tuloy’ng itapun ang cellphone nang makita ko ang wallpaper ko. Ptangna!

Suminghut ako bago sinagot ang tawag galing sa ospital kung saan si mama.

“Hello po.” sumisinghot kong sagot sa tawag.

“Kayo po ba si Clayton Perkin?” Tanong ng isang babae sa kabilang linya.

“Oo po.”

“Ako po pala ang nurse ng mama ninyo tumawag lang po ako sa inyo Mr. Perkin upang sabihin na  gising na po ang mama niyo at kung makakapunta ka ngayon dito sa ospital pwede mo  siyang puntahan at makausap.”

Nagpasalamat ako sa nurse tumawag sa akin bago binaba ang tawag. Dali-dali akong pumunta sa malapit na waiting shed upang maghintay ng sasakyan patungong LCL Hospital.

Lorcan’s Pov

Lahat ng bagay na nahawakan ko ay ipinagtatapun ko. Basag ang mga vase, nasira ang mesa ko at basag na rin ang center table na siyang huli kong hinagis. Mahigpit kong kinuyom ang kwintas na tinapon ni Clayton sa akin kanina. Hindi ko siya nakitang nagalit ng ganoon. Hindi ko siya nakitang tumingin sa akin ng sobrang lamig na parang hindi na niya ako kilala. Parang ibang Clayton ang nakita ko kanina. It looks like I’ve seen the different version of my baby, my babe.

“Masaya ka na, Rap? Is this what you want?” I roared.

“It’s not my fault na hindi mo pala sinabi sa kanya ang lahat. Kung sinabi mo ang lahat sana hindi ito nangyari.” He retaliated.

Raphael’s really a monster. He looks like he doesn’t have an ounce of conscience left in his body. How can he be like this? I almost laugh at myself upon my question. We grew up together so if he is not as cold and monsterlike then his not Raphael Marcet.

“If you love him, you shouldn’t keep a secret to him!” He added.

Wow! He is so good at putting salt on my wound.

I sauntered towards him. Kinuwelyuhan ko siya. “If you didn’t meddle then none of this will happened! I have plans on telling him but slowly not like this! It’s like putting a bomb in front of him! You punk!”

“It’s not my fault! You f*cking wanker!” si Rap at kinuwelyuhan ako. We’re close in punching and beating each other but Colt middles us.

“P*ta! Tumigil kayo!” Colt injected and pushed me away from Rap while Desmond is pulling Rap away from me.

“Wala kang alam kaya wala kang karapatang sabihin yan!” Dinuro ko siya at pilit na lumalapit sa kanya but Colt is pushing me away from Rap. “Yes! I have my own fault, I admit that. But I have plans on telling him the whole dmn true because I fck . . . .” the hot liquid trickled down to my cheeks. “I . . . I love the guy who left in this room. I love Clayton so much. I love him that I could forgive his father for what he did to my lolo and lola. That’s how much I love him.”

Colt halted. When he saw my tears. He looks mortified than shock. He never saw me cry. No. They never saw me cry. Even Raphael, he didn’t saw me cry not until this moment.

I unconsciously walk towards the door while still holding Clayton’s necklace. It’s not over yet.

“Lorcan, where are you going?” I heard Desmond asked. Now, he speaks after the d*mn messed. I bet he was also shock from everything he learned today.

“I’ll chase my love, Desmond.”

“Lorcan, I know I’m not in the right place to say this but if you follow and find Clayton right now. Hindi kayo makakapag-usap ng maayos. Galit pa siya. Madadagdagan lang ang galit niya sa’yo. So, please just give him some space and time. He needs it.”

Nilingon ko si Colt. “Then what will I do Colt?” I asked hopelessly.

“Sinabi niya sa’yo kanina na h’wag mo siyang sundan pero hindi niya sinabi na maghiwalay na kayo. You can still fix this, Lorcan. Just wait for him, time will come, and he will be ready to talk and listen to you—listen to your reasons.”

CHAPTER 34

Chapter 34

Clayton’s Pov

“MAMA,” naiiyak kong tawag kay Mama. Niyakap ko si Mama na nakahiga sa hospital bed. Mahigpit ko itong niyakap. At doon ako humagulhol ulit ng iyak. Sa kabila ng nangyari sa araw na ito ay may mabuti rin akong narinig na balita at iyon ay ang paggising ni mama.

Hinagod ni mama ang likod ko na siyang nagpaiyak lalo sa akin. Kailan na kailan ko ang init ng yakap ni mama. Siya lang iyong taong alam kong hinding hindi ako kayang saktan.

“Ano ba ’yan, Clayton. Na gising na nga ako pero kung makaiyak ka ay parang namatay naman ako.” Umalis ako sa pagkakayakap kay mama at tiningnan siya ng mabuti. Maayos na maayos na siya. Ang mama ko.

Ngumuso ako.

“Mama h’wag ka ngang magsalita ng ganyan. Alam  mo naman na ikaw  na lang ang taong meron ako.” I sobbed.

Pinunasan ko ang aking luha at umupo sa silya na nasa tabi ni Mama Ellen. “Mama, maayos na po ba kayo? Wala na bang masakit sa inyo?” nag-aalalang tanong ko kay mama.

Ngumiti sa akin si mama at ginulo ang buhok ko. “Oo, maayos na ako. Kahapon pa nga ako nagising pero hindi ka pa siguro sinabihan ng nurse dahil bente-kuatro oras nila akong inobserbahan. Hindi raw kasi naging madali ang operasyon ko tapos sa ilang buwan lang ay nagising ako. Pero sabi nila maayos na ako at iyon rin naman ang nararamdaman ko anak. Maayos na ako. Kung ako nga ang pasasabihin gusto ko ng umuwi sa bahay. Namiss ko ang luto mo anak.” Masayang saad ni mama. Pilit ko siyang sinuklian ng ngiti.

Naalala ko kasi na pinagluto ko si Lorcan kanina. Kung siguro hindi ako pumunta sa opisina niya. Kung siguro hindi ko siya pinagluto at hindi ako nagtagal doon siguro hindi ko malalaman ang lahat ng malaman ko ngayon. Siguro patuloy pa ring maglilihim sa akin si Lorcan at ako naman walang ka alam-alam. Patuloy nila akong lolokohin.

“Anak,” pagpukaw sa akin ni mama napalalim ata ang pag-iisip ko.

“Ma? May sinasabi ka po?” tanong ko kay mama at ngumiti.

“Ang sabi ko, hindi mo ba kasama ang kaibigan mo na tumulong sa’yo. Iyong nagpautang sayo para sa operasyon ko?” Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko dahil sa sinabi ni mama. Nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Naluluha na naman ako.

“A-ano ’ma nagmamadali kasi akong pumunta rito kaya hindi k-ko po siya nabalitaan. S-siguro bukas o sa ibang araw, ’ma. Busy rin kasi i-iyon.” nauutal kong sagot.

“Ahh, sayang naman. Anong pangalan niya anak?” usisa niya. “Ano ’ma,” nag-isip ako ng ibang pangalan ayaw kong sabihin na si Lorcan pero hindi ata gumagana ng maayos ang utak ko ngayon. “L-lorcan po, Lorcan Lavoisier.”

“Hmm, parang tunog mayaman talaga ang pangalan. Lalaki pala, may asawa’t anak na ba iyan, Clayton?” tsika na pa ni Mama. Gustong-gusto kong sabihin kay Mama na h’wag naming pag-usapan ang lalaki pero ayaw ko naman na kung ano na naman ang maging tanong niya.

“Ah, oo po, l-lalaki po walang a-asawa pero may anak na.”

Iyon ang huling pag-uusap namin ni mama. At naging tahimik kaming pareho. Siguro naramdaman ni mama na hindi ako komportableng pag-usapan ang lalaki. Yumuko ako. Sorry ’ma. Yan ang nais kong sabihin sa kanya ngayon pero hindi ko magawa.

Naiangat ko ang mata ko kay mama nang hawakan niya ang kamay ko. “Anak, may problema ka ba?”

Hinawakan ko rin ang kamay ni mama. “Wala, ’ma. Wala po.” tanggi ko sa kanya.

“Napansin kong malalalim ang mga hininga lng binibitawan mo mula kanina.” Pinisil ni mama ang kamay ko. “Patawarin mo ang mama anak nang dahil sa akin nahihirapan ka ng ganito. Patawarin mo sana ang mama.” Agad kong pinunasan ang luha ni mama.

“’Ma, hindi niyo naman po ginusto na magkasakit. Saka anak niyo po ako may responsibilidad po ako sayo inyo bilang anak ninyo. Kaya wala po kayong dapat ihingi ng tawad.” saad ko kay mama at niyakap ko siya. Miss na miss ko talaga si mama.

Muli ay namayani sa amin ang katahimikan.

“Ma, si . . . si papa po ba noon. Ano po ang trabaho niya?” mayamaya ay tanong ko kay mama.

Nakita kong dumaan sa mata ni mama ang pag-alala, lungkot at takot? Hindi ko ito mapaliwanag.

“Bakit bigla mong natanong ’yan, anak?”

“W-wala lang po. Kasi ’ma kung nandirito lang po siguro si Papa Chris hindi po-” Dahilan ko sana iyon kay mama pero ang totoo ay gusto kong malaman kong pumapatay ba talaga ng tao ang ama ko. Kaso nahihirapan akong buksan ang ganoong topic. Presko pa kasi ang mg nalaman ko ngayon mula kina Lorcan.

Bumuntonghininga si Mama. “Hindi ko alam kung ito ba ang tamang panahon para sabihin ko ito sayo anak . . . pero si papa Christiano mo . . . hindi siya ang tunay mong ama.”

Napakurap-kurap ako. Totoo ba iyong narinig ko?

“Po?” Kumunot ang noo ko.

“Si Christiano, anak, hindi mo siya tunay na ama.”

“’Ma p-papaanong hindi po-”

“Si Christiano at ang tunay mong ama na si Caspin ay magkaibigan. Schoolmate kami noon at klasmet naman sina Christiano at si Caspin. Noon pa man ay may gusto na ako kay Caspin. Mabait kasi si Caspin, masipag at crush iyon ng bayan dati kung tawagin namin at mayaman pa. Tapos si Christiano naman ay parang anino lang siya ni Caspin tapos mahirap lang din siya. Nanligaw sa akin noon si Christiano, siya ang unang nanligaw sa akin tapos si Caspin ay nanligaw rin sa akin kalaunan. Syempre, may gusto na ako kay Caspin kaya siya ang sinagot ko. At doon na nagsimula ang away nilang dalawa. Hanggang sa nag-graduate sila ng highschool at ako ay naiwan pa. Pero patuloy ang relasyon namin ni Caspin, ang tunay mong ama. Pero pagka-graduate ko ng highschool ay nabuntis ako sa’yo, anak. Ayaw ng pamilya ni Caspin sa akin dahil hindi naman ako anak mayaman at orphan pa. Kaya iniwan ni Caspin ang pamilya niya at nagtanan kami pero hindi rin nagtagal ang pagsasama namin dahil namatay siya sa pinagtatrabahuan niya ng construction.” tumigil si Mama saglit. Parang nagri-reminisce siya sa nakaraan nila Papa. At nasasaktan pa rin.

“Hindi ko matanggap na patay na ang papa mo. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa buhay kung wala siya. Hindi ko alam kung papaano kita palalakihin ng walang ama. Natatakot ako noon kasi bata pa ako noong nabuntis ako. Kaya noong dumating si Christiano muli sa buhay ko ay tinanggap ko siya. Noong una ay mabait siya hanggang sa noong pinanganak na kita at unti-unti ka nang lumalaki. Isang beses nun nakita kong sinaktan ka niya kaya nag-away kami pero ’di ko aakalain na simula na pala iyon ng kalbaryo ko sa buhay. Oo, nabigyan tayo ni Christiano ng kahit papaano maayos na buhay pero alam ko na sa sindikato iyon at lihim din niya akong sinasaktan noon. Kaya noong bigla siyang nawala sa buhay natin ay nasabi kong masaya ako na nawala siya. Masaya ako na nawala siya kasi wala ng mang-aabuso sa akin at hindi ka na rin niya masasaktan, anak.” pagpapatuloy ni mama.

Wala akong masabi sa kinuwento ni mama. Buong buhay ko ay akala ko siya talaga ang ama ko. Oo, bata pa ako nung iwan niya ako pero kahit kailan hindi ko makakalimutan ang mukha niya. Noon din ay nakita kong sinasaktan niya rin si mama pero hindi ko pa lubos maisip kung bakit niya iyon ginagawa kay mama at sa akin.

“Ma, bakit ka niya sinasaktan? At ako? Bakit niya iyon nagawa sa atin. Diba, mahal ka niya. Bakit ka niya sinasaktan noon?”

Naawa ako kay mama. Sa mga sakit at paghihirap niya noon. Grabe rin ang pinagdaanan niya.

“Kasi kahit na kinasal kami. Ang laman pa rin ng puso ko noon at hanggang ngayon ay ang ama mo pa rin na si Caspin. Hindi niya iyon matanggap kasi na kahit na patay na si Caspin ’di niya ito mapalitan sa puso ko. Kahit wala na ang ama mo, pakiramdam niya karibal niya pa rin ito. At sinasaktan ka niya dahil sa mata niya nakikita niya si Caspin sa iyo. Kinamuhian ko ng lalo si Christiano dahil nalaman ko na hindi pala totoo na namatay ang ama mo sa trabaho niya dahil pinatay siya ni Christiano.” Kompisal ni Mama sa akin.

Niyakap ko si mama. Tang*na! Buong buhay ko siya ang kinilala kong ama pero hindi pala tapos siya pa ang pumatay sa ama ko. Nanginginig ang kamay dahil sa galit na nararamdaman ko para kay Christiano.

“Caspin, Caspin ang pangalan ng papa ko, ’ma?” Muling sambit ko kay mama.

“Caspin Ricafuente ’yan ang buo niyang pangalan.”

Lumabas ako sa ospital at nagpahangin. Sobra-sobra ang mga pasabog ng araw na ito. Galit ako kay Lorcan at kay Christiano na inaakala ni Lorcan na ama ko at nadamay pa ako. Kinuha ko ang cellphone sa bulsa ng shorts ko at sinimulan kong hanapin sa social media ang maaring kamag anak ni papa pero wala akong nakita. Ni hindi ko man lang nakita ang mukha niya. Kung sinabi ni mama na naaalala ni Christiano ang mukha ng tunay kong ama sa akin. Ibig sabihin no’n ay magkamukha talaga kami ni Papa Caspin.

Punong-puno ang dibdib ko sa emosyon at gusto ko itong ilabas pero wala akong tao na mapaglalabasan. Si Jersey na kaibigan ko ay kasabwat din ni Lorcan. Hindi ko alam na kaya palang gawin iyon sa akin.

“Hello, sweetie? Ikaw ba ’to?”

Boses palang ni Harem ay napangiti ako.

“Harem,” namamaos ang boses ko.

“Teka bumirit ka ba at nagkaganyan ang boses mo?”

“Hindi.” Natawa ako sa gitna ng paninikip ng dibdib ko.

“Wait h’wag mong sabihin na nagkaganyan ang boses mo dahil umiiyak ka?”

“Edi hindi ko sasabihin.”

“Sandali, saan ka ngayon?” tanong niya.

“Nandito. Nandito sa malapit sa ospital kung saan si mama.”

“Sige hintayin mo ako d’yan. Pupuntahan kita. Huwag kang aalis d’yan. Okay?”

Nagtext ako kay Harem na nasa labas ako ng isang convenience store sa tapat ng LCL Hospital. At ’di nagtagal ay dumating siya na naka-slippers lang, white tshirt na malaki at pinaresan niya ng isang blue na cotton shorts. Cellphone at wallet lang ang dala niya.

“Jusko! Anong nangyari sa mata mo sweetie!” yan agad ang bungad niya sa akin nang makalapit siya. “Pinakain mo ba sa bubuyog ang mata mo?”

“H-hindi. Ano ka ba!”

“Teka kumain ka na ba?” tanong niya. Umiling naman ako. Sa mga nangyari ngayon at sa mga nalaman ko di ko na maisip pa ang kumain. “Sige hintayin mo ako dyan. Bibili lang ako ng makakain mo. Jusko! Ang payat mo na nga nagpapapayat ka pa.”

Sinundan ko siya ng tingin nang pumasok siya sa loob ng convenience store at pumili ng pagkain. Walang masyadong customer kaya madali lang siya sa loob.

Nilapag niya ang binili niyang pagkain at mineral water. “’Yan kainin mo tapos saka tayo mag-uusap at h’wag mo akong bigyan ng sagot na ‘wala ito’, ‘sa susunod na lang’, ‘sa tamang oras’, dahil hindi ko ’yan matatanggap.”

Tumango ako sa kanya at sinimulan ng kumain. Akala ko ay patatapusin niya akong kumain bago niya ako simulang tanungin pero nagkamali ako.

“May nangyari ba? Ay, hindi malamang may nangyari dahil sa pamamaga ng mga mata mo. So, anong nangyari?” pag-iiba niya sa kanyang tanong. Nilagay niy ang kamay sa mesa. Tumigil ako sa pagsubo at uminom ng tubig.

“H-harem hindi ko ata kayang sabihin sa iyo, e.” Paputol-putol kong sambit. Nagsimula nang mag-init ang sulok ng mata ko. Hindi ko kayang sabihin sa kanya ang nangyari kanina roon sa opisina ni Lorcan ng hindi umiiyak.

“Harem, ang sakit, ang sakit dito,” wika ko at tinuro ang bandang puso ko. Tuluyan ng kumawala ang mga luha ko. Akala ko tapos na akong umiyak. Akala ko wala na akong mas iiyak pa pero mali ako.

Tumayo si Harem at umupo sa katabing upuan. Niyakap niya ako. “Shhhsh,” pag-aalo niya sa akin. Pero mas umiyak lang ako. Kumapit ako sa tshirt niya at doon bumuhos ng iyak. Ptangna! Bakit ganito kasakit? Noon, hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong umiiyak kapag nagb-break. Sinasabi ko pa na ka-OA-han lang kaso heto ako hindi pa man kami naghihiwalay ni Lorcan pero sa mga nalaman ko kanina baka lahat ng ipinakita ni Lorcan sa akin ay parte lang talaga ng plano niya—nila.

“Alam kong nasasaktan ka na, pero, Clay, ano bang nangyari?” aniy habang hinahagud ang likod ko.

Nag-ipon ako ng hangin saka sinimulan kong isaysay sa kanya ang nangyari kanina sa opisina ni Lorcan. Wala akong pinalagpas na detalye!

Napanganga siya. “So, sa simula pa lang kilala ka ni papa Lorcan at ginamit ka niya para sa mapalabas iyang ama mo? At alam ito ni beshie Jersey? Part siya ng malaking scam na ito?”

Tumango ako sa kanya.

“EH, MGA MALALAKING SH*T PALA SILA EH! ANO SUGURIN NATIN?!” Hinawakan ko ang kamay niya nang akmang tatayo na siya at handa nang magwala. Pinaupo ko ulit siya.

“Ano puntahan natin si pap- Lorcan! Nakakabwesit ah!” sabi niya habang hinihingal.

“Ayaw ko siyang makita ngayon, Harem.” usal ko. Kinapa ko ang kwintas na binigay sa akin ni Lorcan pero naalala ko na binato ko pala iyon sa kanya kanina.

“Hay! Oo nga naman! Ano sa bahay ka na lang muna namin makitira.” alok niya sa akin.

Umiling ako at matamlay na ngumiti. Pagod ako ngayon pero gusto kong do’n muna ako kay mama. “Harem, gising na si mama.” Pag-iiba ko sa usapan namin.

At kumagat naman siya. “Oh, talaga mabuti naman. Bukas ko na lang bibisitahin si Tita, Clay. Hindi maganda ang ayos ko ngayon saka magdududa iyon kapag nakita kang ganyan na naman.”

Tumango ako sa kanya. Tumawid kaming dalawa ni Harem sa LCL hospital. Pero hindi kami pumasok sa loob. Imbes ay roon lang kami sa gilid ng ospital kung saan walang tao at tahimik. Dito kasi ay may sementong upuan na nakaharap sa isang daan na tahimik at maliit lang. Kailangan ko ito ngayon. Kailangan ko ng katahimikan para makapag-isip isip ako. Ihahanda ko rin ang sarili ko dahil kukunin ko na ang mga gamit ko sa bahay ni Lorcan. Kailangan ko ng lakas!

“Pero, Clay hindi ako naniniwala na hindi totoo ang mga ipinapakita ni Lorcan sa iyo. Sige sabihin na natin na pinalano niya talaga ito. Kasi iyong paraan ng pagtingin niya sa’yo. Sa mga pag-aalala niya sa’yo hindi iyon piki, Clay. Nakita ko mismo kung paano ka niya alagaan at tingnan. Totoo lahat ng iyon, Clay. Kaya kung anuman ang maging desisyon mo sa relasyon ninyo pag-isipan mong mabuti. Kasi kung ako ang pasasabihin. Nakikita kong mahal na mahal ni Lorcan, Clay.” ani Harem.

Tiningnan ko lang siya at wala akong sinabi.

“Hindi mo na ba siya mahal?” tanong niya bigla.

Yumuko ako at pinatid ang bato sa may paanan ko. “Tssk! Syempre mahal ko anong akala mo basta-basta lang nawawala itong pagmamahal ko sa kanya.”

Natahimik kaming dalawa.

“Naku malamig na, Clay pumasok ka na at bukas ay dadalaw ako rito. Magdadala ako ng damit para sa’yo.” anito mayamaya.

Tumango ako sa kanya. At nang lalakad na sana kami ay may biglang SUV na huminto sa harap namin at doon lumabas ang nasa limang lalaki na nakabangut. Pareho kami ni Harem na napaatras. Wala kaming matakbuhan ng pinalibutan nila kami.

Pero dahil matigas ang ulo ko sinubukan kong tumakbo kaso mabilis akong nahawakan ng dalawang lalaki. Nagpupumiglas ako pero malalakas sila kumpara sa akin.

“Ano ba bitawan n’yo ang kaibigan ko!” Pagwawala ni Harem at lumapit sa akin. Pilit akong inaagaw ni Harem sa mga humahawak sa akin pero agad na hinila ng ibang tao si Harem. Nanlaban si Harem pero sinikmuraan siya ng mga ito saka pinagsusuntok.

“ANO BA TIGILAN N’YO-” agad akong natahimik nang maramdaman ko ang karayom na bumaon sa batok ko. Ilang segundo lang ay naramdaman ko na ang panghihina sa katawan ko. Parang nangangalay ang buong katawan ko hanggang sa namanhid ito at unti-unti na akong kinain ng kadiliman.

‘Mama,’ ang huling nasambit ko.

CHAPTER 35

Chapter 35

Clayton’s Pov

“MY dear son.”

Bata pa lang ako nang iwan ako nang tao na nasa harapan ko ngayon. Pero itong mukha niya, hinding-hindi ko makakalimutan. Oo nga’t medyo kumulubot na ang mukha niya pero malabo kong makalimutan ang mukha niya. Isa siya sa taong importante sa akin noon kahit na sinasaktan niya si Mama. Minahal ko pa rin siya dahil siya ang akala ko ama ko. Hindi ako naniwala sa sinabi ni Lorcan na siya ang pumatay sa lolo’t lola niya pero sa sinabi ni mama kanina. Malamang magagawa niya iyon. At itong ginawa niya sa akin ngayon malamang papatayin niya rin ako rito ngayon.

Puro na galit ang pagkamuhi ang nararamdaman ko sa kanya ngayon. Kapag ako nakawala sa pagkakagapos ko rito siya ang unang-una kong papatayin. Hayop siya!

‘Ptangnang g*go ka pakawalan mo ako rito!’ Gusto ko iyang isigaw sa pagmumukha niya pero hindi ko magawa dahil may busal ang bibig ko. Wala siyang karapatang tawagin akong anak kung sa simula pa lang ay hindi niya naman ako tiningnan bilang anak.

Sa likod ni Christiano ay nando’n si Lindsey at si Alfonso. Oo, ang Alfonso na kanang kamay ni Lorcan ay isang traydor! Pinagkatiwalaan siya ni Lorcan ng lubos pero ito ang igaganti niya. Napakawalang hiya rin niyang nilalang. Wala kaming maayos na kumunikasyon at inter-aksyon ni Alfonso pero hindi pumasok sa isip ko na magagawa niya ito sa amo niya.

Tapos itong si Lindsey naman, ano itong katangan ang ginagawa niya’t kumampi pa talaga siya sa mga taong ito. Mga demonyo! Nang magtagpo ang mata namin ni Lindsey ay agad siyang nag-iwas.

’Huh! Walanghiya ka ring babae ka! Porket ‘di ka pinili ay bababa ka sa ganito.’ Tskk! Halos kutusin ko na rin ang sarili ko. Wala akong karapatang ipamukha kay Lindsey na hindi siya pinili. Dahil ako nga pinili pero niloko lang din naman. Pinaglaruan lang din naman.

“How’s my son?” ani Christiano at nagmartsa palapit sa akin. Inabot niya ang buhok ko pero mabilis kong inilag ang aking ulo. Nandidri ako sayong animal ka!

“MMM, HMM!” Halos lumuwa na ang ugat sa leeg ko.

‘BWESIT!’ Bwesit itong telang nilagay nila sa bibig ko.

“Why do my son become a wh*re?”

Wh*re? King ina mo!

Nakaupo ako sa semento. Nakagapos ang paa ko at ang aking mga kamay naman ay nakagapos sa aking likuran. Nakagapos pa ang katawan ko sa isang poste. Tang*na! Ang hapdi na ng paa at kamay ko kakapumiglas.

Tinanggal ni Christiano ang busal sa bibig ko. Napahinga ako malalim. Pinuno ko nang hangin ang loob ko dahil parang kinapus ako sa hangin kanina dahil sa busal sa bibig ko.

Pwee! Dinuraan ko si Christiano na naka-squat sa harapan ko. Tumama iyon sa mukha niya. Napangisi ako. Sarkastiko siyang ngumisi at pinunasan ang laway ko na nasa mukha niya gamit ang kanyang kamay. Tiningnan niya ang kamay niya na ngayon ay may laway ko na. Mayamaya ay walang ano-ano’y isinampal niya sa mukha ko ang kamay niya na ginagamit niyang pamunas sa kanyang mukha.

Pakiramdam ko ay nahiwalay ang ulo ko sa aking katawan dahil sa lakas ng sampal niya. Uminit ang pisngi ko kung saan niya ako sinampal. Namanhid ang buong mukha ko at nalalasahan ko ang sariling dugo sa loob ng bibig ko. Hindi ako dapat makakita ng dugo! Kaya ang ginagawa ko nilunok ko iyon.

“After a long time, that’s how you’d great your father-”

“PTANGNA MO! Ikaw dapat ang tanungin ko n’yan! Ganito mo ba salubungin ang anak mo?! Pero sabagay hindi nga naman ikaw ang tunay kong ama, diba?” sigaw ko sa pagmumukha niya, nakita kong nagulat rin siya sa sinabi ko. Nagulat ba siya na alam ko na ang totoo? “Nagulat ka? Oo alam ko na ang totoo. Alam ko na lahat. Kaya h’wag ka nang magmaang-maangan pa. Wala na yang silbi!”

“Sinabi na pala ng magaling mong nanay ang totoo. Alam mo na rin ba ang totoong nangyari sa ama mo?” panunuya niyang taong. Iniinis at ginagalit niya talaga ako. At nainis naman talaga ako. At galit na galit na rin ako.

“Oo, alam ko. Kaya nga gusto kitang patayin ngayon!” Hindi ko namalayang sa galit at pagtitimpi ko ay tumulo na pala ang luha ko. Gusto kong iganti ang ama ko! Gusto kong gawin ang ginawa niya sa ama ko! Nang dahil sa kanya hindi ko na kailanman makikita ang ama ko! Ngayon. Ngayon ko lang mas naintindihan. Mas lubos na naunawaan ang nararamdaman na galit ni Lorcan sa kanya. Sorry, Lorcan pati pamilya mo nadamay sa kabaliwan ng lalaking ito.

“Let’s see if you can do that in your state right now.” wika niya at nginisihan ako.

Pilit ko siyang dinadakmal perowala iyong saysay dahil lang ang kamay ko naman ay nakagapos. Sobrang higpit pa ng pagkakatali nila sa akin.

“Duwag ka!” sigaw ko sa kanya.

“Ano kaya ang magiging reaksyon ni Lorcan Lavoisier kapag nakita ka niyang ganito. It would be fun, no?”

Parang lahat ng dugo ko sa katawan ay pumunta sa ulo ko. Bakit ang hilig niyang mangdamay ng ibang tao? Kung may problema siya sa akin, sa akin dapat siya magalit.

“Huh, at bakit mo naman iyan naisip. Oi, parausan lang ako sa lalaking iyon. Sabi mo nga, diba isa akong p*ta! Malamang walang pakialam iyon sa akin.” matapang kong saad.

Tumayo siya at humalakhak ng parang demonyo. “Sa tingin mo maniniwala ako sayo? Kaya ka niyang bigyan ng milyones na kwintas. Hindi mo ako maloloko, Clayton. Alam kong may relasyon kayong dalawa.” Nanlaki ang mata ko. Bakit pati iyong kwintas alam niya? Sinulyapan ko si Alfonso. Tssk! Malamang siya iyong nagsabi, traydor!

“Prfft! Hoy! Ginagamit lang ako ni Lorcan para sa kaalaman mo. At tinapos ko na ang relasyon namin bago mo pa ako kinidnap. Malas mo lang.” Hindi ako nagpatinag sa kanya.

“Oh, let’s see.” Lumingon siya kay Lindsey. “Call Lorcan. Tingnan natin kung hindi iyon magwawala kapag malaman niya ang pinakamamahal niya ay nasa kamay ko. Make sure to tamper our location mautak pa naman sila.”

Agad naman iyong sinununod ni Lindsey at ilang ring lang ay may sumagot kaagad. Tang*na! Bakit niya sinagot?!

“Lorcan,” aniya sa cellphone.

Isang mahabang katahimikan muna ang namayani bago makapagsalita ang nasa kabilang linya.

“F*ck you! Christiano?”

Naka-loud speak ang cellphone kaya rinig na rinig ko iyong boses ni Lorcan.

“You really have a good memory, yes?”

“D*mn you! You’ll pay for what you did-”

Pinutol ni Christiano ang pagsasalita ni Lorcan. “Ayaw mo bang malaman kung sino ang nasa kamay ko ngayon?”

“What do you mean?”

“Your lover boy is in my hands.” sagot niya kay Lorcan at nginisihan ako.

“Clayton, are you there?” sigaw ni Lorcan sa kabilang linya. Hindi ako nagsalita.

‘H’wag na h’wag kang magpapauto sa mga taong ito, Lorcan. Kahit naman galit ako sa’yo, hindi kita hahayaang gamitin ka ng lalaking ito.’

Nanatili akong tahimik.

“CLAYTON!!”

‘Lorcan,’ tanging sambit ko sa aking isip.

“Magsalita kang p*ta ka!” Galit na sigaw ni Christiano sa akin pero hindi ako nagsalita.

“Christiano! H’wag na h’wag mo siyang sasaktan! Anak mo pa rin siya!” sigaw naman ni Lorcan.

“Pagsalitain ’yan.” utos ni Christiano sa tauhan niya.

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin sa pagpasalitain nang lumapit ang isang lalaki sa akin ay agad akong sinikmuraan kaya napaungol ako. Napaubo rin ako sa lakas ng suntok ng lalaki sa akin.

“Dang it! CLAYTON!!! Don’t you f*cking dare lay a hand on him!”

“Now that you hear him. Kung gusto mong makita pa itong may buhay. Give me a money and step down as a mafia boss in Asia.” ani Christiano.

“F*ck you! Hindi pa ba sapat ang perang ninakaw mo sa akin!”

“Madali lang akong kausap, Lavoisier.”

“LORCAN H’WAG KANG MANIWALA SA KANYA AT WAG MONG ISUKO ANG PAGIGING MAFIA BOSS MO PARA SA AKIN! H’WAG NA H’WAG MONG GAGAWIN IYAN PARA SA AKIN!” Buong puso kong sigaw.

Sa galit ni Christiano ay natapun niya ang cellphone at agad akong sinakal. Napapikit ako sa sakit. Ptangna!

“This mouth of yours!” Aniya at mas hinigpitan pa ang pagkakasakal sa akin. Napaubo ako nang padarag akong pakawalan ni Christiano.

“Ako na. Ako na ang magbabantay sa kanya rito.” Mayamaya ay bulontaryo ni Lindsey nang sinabi ni Christiano kung sino ang magbabantay sa akin dito sa loob.

Masama ko siyang tinapunan ng tingin. Ano nang nangyari sa international model na ito. Lumabas na ang lahat at naiwan si Lindsey kasama ako. Agad siyang lumapit sa akin at sinuri ang kamay ko sa likod.

“Anong ginagawa mo?” may diin kong tanong.

Pumunta siya sa harapan ko. Kumunot ang noo ko nang makita kong naluluha at parang may guilt sa mukha niya. Anong laro ito?

“Sorry. I’m so sorry, Clayton.” Lumuhod ito sa harapan ko.

“A-anong pag-arte iyan, Lindsey!” Akala niya ba nakakalimutan ko na ang ginawa niya sa akin sa MU?

“Sorry. I am so sorry. Hindi ko naman alam na aabut sila sa ganito. Bakit kasi hindi mo pa iniwan si Lorcan.” Paninisi niya sa akin. Tingnan muna lumabas din ang tunay na kulay.

“Hah! Lumabas din ang tunay mong kulay.”

Umiling siya sa akin. “Hindi. Hindi mo ako naiintindihan, Clayton.”

“Anong hindi ko maintindihan, Lindsey? E, itong ginagawa mo malinaw naman na para ito makuha mo si Lorcan, diba?”

“No! Wala akong balak. Noon pa man na bumalik kay Lorcan, Clayton. Kung may babalikan man ako, iyon ay ang anak ko. Hindi si Lorcan. Clayton no’ng nasa ibang bansa ako wala na akong balak pa sanang bumalik dito. Pero tumawag sa akin si Alfonso makalipas ang ilang taon kong paninirahan sa ibang bansa. Sinabi niya sa akin na kailan ko daw’ng umuwi rito dahil kailangan niya ako-” emosyonal niyang saad pero pinutol ko siya.

“At umuwi ka naman.”

Sinamaan niya ako ng tingin. “Kung alam mo lang kung gaano ko ka ayaw nang umuwi rito. Masaya na ako sa mga larawan na nakikita ko kay Daniel kaya ayaw ko na sanang umuwi pero binantaan niya ako, Clayton. Binantaan ako ni Alfonso na kung hindi ako uuwi, sasaktan niya ang anak ko.” wika niya at bumuhos ang mga luha.

“L-lindsey.”

“Clayton walang kasing sama iyang si Alfonso. Alam mo bang noong isinilang ko si Daniel ay ayaw ko nang umalis ng bansa pero, Clayton. Alfonso made me do it. Kahit na ang kawawang sanggol na walang kamuwang-muwang ay idadamay niya kung hindi ako aalis ng bansa.”

Naguguluhan ako. Bakit ito ginagawa ni Alfonso?

“Bakit niya iyon ginawa?” gulong tanong ko.

Mapakla siyang tumawa at pinalis ang luha niya. “Hindi mo pa rin talaga na gets. Alfonso is obsessed with Lorcan, Clayton. Ayaw niyang may ibang taong napapalapit kay Lorcan at mas lalong ayaw niya na may mahal si Lorcan. Naalala mo ba ang nangyaring pag-ambush sa inyo nung galing kayong La Union?” tanong niya sa akin. “Kung sana noon matapos ang pag-ambush niya ay nilayuan mo si Lorcan hindi ka siguro aabut sa ganito.”

Halos hindi tanggapin ng utak ko ang mga pinagsasabi ni Lindsey. Papaanong? Si Alfonso? May gusto siya kay Lorcan? E, bakit nakipagsabwatan iyon kay Christiano? Hindi ko talaga alam kung ano rin ang tumatakbo sa utak ng Alfonso na iyon. Patahimik-tahimik lang iyon pero dahan-dahan na niya palang hinihila pababa si Lorcan? Para ano?

“Anong mapapala niya at bakit nakipagsabwatan siya kay Christiano?”

Umupo si Lindsey sa semento. Hindi ko aakalain na ang isang international model na may mala-dyosang mukha ay nakaupo ngayon sa maruming sahig na parang wala lang sa kanya. Ibang-iba siya sa Lindsey na unang nakita ko.

“Of course, Christiano is asking for money, and he wants Lorcan to step down as a mafia boss. After that, maybe Alfonso thinks that if Lorcan’s already broke lalapit ito sa kanya. Nabulag lang siya sa sobrang pagkagusto niya kay Lorcan. Hindi niya alam that Lorcan was born with billions on his hands.” pagkukwento niya sa akin.

Natahimik kaming pareho.

“Bakit mo ito sinasabi sa akin, Lindsey?” tanong ko sa kanya matapos ang mahabang katahimikan namin.

“Sa oras na pinasok ko ito, alam kong wala na akong kawala pa, Clayton. Kaya ko sinasabi ang lahat ng ito ngayon kasi,” lumapit siya sa akin at hinawakan ang binti ko. “Itatakas kita rito. Dapat malaman ni Lorcan na si Alfonso ang traydor sa grupo nila. Dapat hindi siya magtiwala roon. Dapat mo ring makalaya rito, Clayton kasi n-naghihintay ang anak ko sa’yo.” wika niya at umiyak na naman.

“Nakita ko kung papaano mo alagaan ang anak ko. Nakita ko kung gaano mo kamahal ang anak ko at nakikita ko rin na gustong-gusto ka ng anak ko. Kaya kahit na anong mangyari. Pangako. Itatakas kita rito. Ito lang ang tanging paraan para makabawi ako sa ginawa ko sa iyo, sa inyo ni Lorcan.”

Napaismid ako sa sinabi niya. “Ginamit lang din naman ako ni Lorcan-”

“Hindi ako naniniwala na ginagamit ka lang niyang talaga. Kita ko sa mata ni Lorcan Clayton. Nakita ko kung paano ka niya tingnan. Kaya ipupusta ko buhay ko mahal ka n’on. Siguro sa unang plano niya ay gamitan ka pero sa huli minahal ka rin niya.”

Ayaw ko munang isipin iyon.

Umiling ako sa kanya. “Kung itatakas mo ako rito sumama ka. Magpakita ka kay Daniel.” anyaya ko sa kanya.

“Gusto ko, Clayton pero wala akong mukha na ihaharap sa anak ko. Wala akong mukhang ihaharap sa kanya matapos ko siyang iwan pagkaanak ko sa kanya.”

Hindi ko siya sinang-ayunan doon.

“Pero hindi mo naman gusto iyon.”

Matamlay siyang ngumiti. “Hindi ko nga gusto pero nagpakaduwag naman ako.”

“Dahil gusto mo lang naman siyang protektahan. Lindsey matalinong bata si Daniel. I’m sure maiintindihan ka no’n.”

Bumuntonghininga siya at umiling. “H’wag na nating pag-usapan ’yan. Ang pagtakas mo ang pag-usapan natin.”

“T-teka lang Lindsey iyong kaibigan ko nasaan siya?” tanong ko sa kanya nang maalala ko si Harem.

“Anong kaibigan? Ikaw lang mag-isa ang dinala rito ni Alfonso.” kunot noo niyang sagot sa akin.

Jusko! Nasaan na ang kaibigan ko?

“Gaano na ako katagal dito?”

“Two nights and one day na. Kaya bukas ng gabi kita itatakas dito kapag nakatulog na ang mga bantay sa labas.”

“Delikado ang gagawin nating ito, Lindsey.” may takot at pag-aalala kong sambit.

“Magtiwala ka sana sa akin Clayton na gagawin ko ang lahat makatakas ka lang dito. Basta ipangako mo na aalagaan at mamahalin mo ang anak ko at protektahan mo siya. Iyon lang.”

CHAPTER 36

Chapter 36

Lorcan’s Pov

I didn’t sleep even a wink last night. Eversince, Clayton’s and I were together it was the first time that he didn’t sleep beside me nor in my house. Plus, Daniel was throwing tantrum last night when I arrived. He’s looking for Clayton, I tried to give him the best alibi that I got, but Daniel is resisting my reasons. He did not buy my alibi.  He is accusing me that his papa is not in the house because of me. Which is f*cking true.

Last night, I laid on my bed with beer cans not with Clayton. I know I made a huge mistake for keeping such secret on him. I am human too. I am a human who loves him so much that it could kill me if he slips in my hands that’s why I choose not to tell him but just d*mn it! Now, I don’t know how I can win him back. He lost his trust in me. I know loves me so much, but Clayton is not a fool himself. He is not a type of man who loves to fool out of himself. Clayton knows when to fight and not to fight and that is what I am afraid of. I’m afraid that he’ll realized to leave me instead of listening to my reasons. I can take bullets, but I cannot take the thought of him leaving me alone. He spoiled me, he showed me love that I’ve never felt before.

“Daddy,” I snapped from my thoughts when my son pulled the hem of my shirt. I’m in grand parlor looking at the morning horizon and of course waiting for Clayton to come home. I know even if he despises me so much, he will still come here.

I lowered a bit and lifted him. “What is it son?” I asked him and gave him a peck on his chubby cheeks. Even if my mind is in haywire there’s still Daniel who’s keeping me sane from time to time.

“When’s papa gonna go home? You said he’ll come home if I sleep? I already did slept dad but why papa is still not home?” I hugged my son and have him rested on my shoulders. My shirt becomes wet because of his tears. My brushed his back to calm him down.

“I want papa. I want papa, daddy. I want papa.” he sobbed.

“Shhsh, daddy’s gonna bring papa home. Just give daddy a time, huh.” I consoled him.

He nodded his head and buried his face on my neck. My poor son is still sobbing.

When afternoon came, my foot and hands is now itching so much. I cannot stay in my house and just wait for Clayton to come over. If I must chase him to h*ll, I will follow him. I get in on my car and starting the engine when my phone rings. I immediately answered it. Hoping that it’s Clayton.

“Hello?” I answered the phone.

“Lorcan,” my brows went furrowed when I hear Dr. Ruiz voice instead of Clayton. I look at the caller’s ID and yeah, it’s Ruiz not my man’s number. Dr. Ruiz is our family doctor and Clayton’s mother doctor too.

“Why’d you call?”

“I just wanna inform you that Mrs. Perkin is already awake. She woke up the other day. But we inform her son just yesterday after our 24-hour observations.” he explained.

“Really? Then is Clayton there? I mean her son?” I intriguingly asked him.

“Ah, yes he went here last night but-”

“But what?”

“He’s not in Mrs. Perkin’s room when I went there earlier and wait a bit . . . .” he informed me. “Lorcan, I asked her attendant nurse and since last night Mr. Perkin did not went back, up until now. His mother actually looking for him.” He added.

“Okay.” I said and turned off the call and start my engine again and drove into the hospital.

The moment I stepped in the hospital everyone greeted me. But none of them recieve my response. I don’t bother to response them even a single nod.

“Lorcan, what are you doing here?” Ruiz greeted me when I bumped him on the hallway.

“I need . . . I’m visiting Mrs. Perkin.”

“Oh, want me to accompany you?” he offered but I refused.

“No thanks, I can handle it myself.”

He tapped my shoulder and bid his farewell.

I’m in front of Clayton’s mother’s room. Still figuring out if I should come inside or not. At the end I went inside and there I saw his mother who laying on the bed and is eyeing on the television but when I came in she eyed me from head to toe.

I clinched my jaw.

“Oh, anong sadya mo dito, hijo? May hinahanap ka ba?” she weakly queried.

I swallowed before strutting towards her bed.

“Hello ma’am.” I said when I reached her.

She’s as old as my mother and her white hair is already showing but her beauty still exudes. Clayton was handsome with his black straight hair, small face, and kissable lips. Though he was really pale. My babe was handsome yet not that musculine.

“Kilala mo ba ako, hijo?” tanong niya at bumangon. I immediately helped her. Nahihirapan kasi siya. “Salamat.”

“Ako . . . po si Lorcan-” I didn’t able to finish when she interjected.

“Oh! Ikaw si Lorcan, Lorcan Lavoisier? Kaibigan mo ang anak kong si Clayton, diba?” she beamed.

I awkwardly nodded my head. I want to tell that I’m not just a friend of her son. I’m his lover. But I don’t want her to have another attack.

“O-oo ako nga, po.”

I jerked when she reached my hand and squeezed it a bit. She smiles. Oh, boy! That smile, it is the same with Clayton when he smile.

“Hindi ko alam kung ilan ang utang ng anak ko— namin sayo hijo pero maraming salamat pa rin sa pagtulong sa anak ko. Maraming salamat sa pagpapahiram ng pera mo sa anak ko. Hindi ko pa alam kung papaano ka namin mapapasalamatan pero pangako mababayaran ka rin namin. Maraming maraming salamat talaga sa’yo napakabuti mong tao.” she sincerely said.

I quite taken a back. I felt guilty. I used her too. Ginamit ko rin siya, ginamit ko ang kalagayan niya para makuha ko ang gusto ko. I feel so bad. I don’t deserve her kindness and gratitudes.

Pareho sila ni Clayton na laging iniisip ang pera, na laging iniisip kung magkano ’yan at magkano iyon. I don’t know why they always think of money first instead of their own. Maybe I don’t understand it because eversince hindi ko pinoproblema ang pera. What I want is always what I get. I don’t care of how much is as long as I get what I want.

“No, h’wag niyo poong isipin ang pera. The important thing is your now okay and please focus on your recovery ma’am. Nag-aalala po ang anak ninyo sa inyo.” I said and gave her the best smile I could grant.

“Huwag mo na akong tawaging ma’am hindi iyan bagay sa akin. Tawagin mo na lang akong tita dahil magkaibigan naman kayo ng anak ko. Ay! Teka nakita mo ba ang anak ko?”

D*mn!

“H-hindi, ho. Last time na n-nakita ko siya ay kahapon.”

Dumaan ang pag-aalala sa mukha niya. “Naku nasaan na naman kaya ang batang iyon. Baka naman nagbabanat na naman iyon ng buto kakatrabaho.” she thought.

“Kailan po siya huling pumunta rito?” I tried my best to remain calm in front of her.

“Kagabi hijo tapos hanggang ngayon ay hindi pa rin siya bumabalik. Naku naman nasaan na kaya ang anak kong iyon nagsusuot.” nag-aalala niyang saad.

“Ahm, ma-I mean tita, aalis na po ako. I’ll visit n’yo na lang ho next time.”

She smiled. “Sige hijo mag-iingat ka.”

“Goodbye, Tita.”

---

“Hello, Desmond can you hear me.” I asked. I have my earpiece on. I am driving right now, on the way to Clayton’s house.

“Yes, bud” Desmond on the other line.

“Desmond, can you track where Clayton is? And make it faster.” I demanded.

“Wait bud, I thought you’ll wait-”

“Just do as I said Desmond, kagabi pa si Clayton nandun sa hospital where his mom is confine, but until now, he hasn’t visited his mom. And I know him, hindi ganun si Clayton.”

I hear a loud sighed from him. “Okay on it.”

“And Desmond can you call Colt and tell him to go to MU and find Clayton there.”

“Wait, you think that Clayton is lost? Or-”

“I don’t know but I have a bad feeling about this. I hope my feeling is not right.”

“Okay.”

I tried calling Alfonso who is in Batangas, but he is not answering his phone. Dmn that bstard! After a while Desmond speak on the line. “Bud, I can’t track him. I can’t track his phone.”

Nahampas ko ang manibela ng kotse. “Try to track his-” I stop when I remember that he is not wearing the necklace that I gave him. Dmn it! I put a tracking device on his necklace on purpose and now that I needed it. It’s fcking useless!

“What bud? Track his what?”

“Nevermind, can you find him using the CCTV around my hospital? I think he didn’t went far knowing that his mother is already awake.”

“Okay give me a sec.”

When I reached to his house. Ang bahay nila ay tahimik naman at wala ring bukas na ilaw kahit na isa. But I try my luck. I knock on the door several times pero wala talagang tao. Halata rin na walang tao ang pumasok o pumunta rito except me.

‘Fck it! Where the hll are you, Clayton!?’

“Lorcan, at 9pm Clayton is in the convenience store right in front of the LCL hospital with his friend? And then at 9:59pm they leave the convenience store, and they went back to LCL but I already look at your hospital’s CCTV’s there no trace of Clayton entering the hospital. Based on my calculation if they leave 9:59pm at the conveniece store. Surely at 10: 09pm he is already inside the hospital but wala si Clayton. Even in the hospital lobby. I already look at the CCTV nearby, but I can’t find him.”

I took the earpiece in my ears and dumped it. Frustatingly, I ran my fingers on my hair and went back on my car. My phone rang and I answered it.

“Lorcan,” it’s Colt.

“Hmm,” me.

“I already look for Clayton in the university, but he is not there even his friend Harem is not there. I also went to Lattea where he worked before, but his not there. I even look at the cctv to make sure but wala talaga Lorcan.”

I ended the call and slam my head on the steering wheel. Where the h*ll are you, Clayton?!

When I went home. Raphael, Desmond, Colt, and Laszlo who used to be in La Union is here in my house, in my living area. And beside Laszlo is a boy that I don’t bother to know who he is.

“Clayton is f*cking lost!”

“Did you reach Alfonso, Lorcan?”-Raphael asked.

“Yes, but the b*stard didn’t answer my call.”

“He’ll not going to answer it of course.” Laszlo sluggishly said. I saw he dropped his hands on the thigh of the boy his with but the boy immediately slaps his hands. He just winked at the guy.

“What do you mean?” Colt asked him.

“When I was in La Union, I secretly monitored Alfonso’s businesses whenever his out of sight of Lorcan. At first my men didn’t notice it and of course Rap’s men as well but he cannot escape from my eyes. Maybe he feels that there’s someone who’s following him that’s why he used other men to do his deed. And that is his driver, his driver named Norman who is Niel Santos cousin. D*mn man! It’s useless and too late already but I still want to tell it. Si Alfonso rin ang nag-utos kay Niel na maglabas ng pera sa hotel mo, Lorcan. Right there I ordered my men to follow both Norman and Alfonso and what shock me the most is Alfonso is forming his own mafia organization and he’s behind the ambushed in La Union.” Laszlo stated and what I’ve heard makes my blood boil. Because of too much resentment I feel for Alfonso. I kicked the center table before flipping it and it crashed.

“DMN IT!!! THAT BSTARD! I GAVE HIM A CHANCE TO CHANGE! I GAVE HIM A TIME TO CONFESS HIS DIRTY SECRET BEHIND MY BACK BUT HE STILL CONTINUE AND NOW WHAT?? DON’T F*CKING TELL ME HE KIDNAP, CLAYTON!” I raged.

“I’m not sure but there’s a high chance that he did.” Laszlo said and that’s it. I will kill that b*stard! I trust him!

“Lorcan, calm down first I know we can still find Clayton. His friend Harem kasama niya si Clayton the night he’s gone. And I know where Harem is.” Desmond said. “I figured out that it’s Harem because of Colt. And Harem is currently hospitalized. He is badly injured and based on his state it’s due to hard beating.”

I gritted my teeth.

“Is my son already asleep?” tanong ko mayamaya.

“Yeah, I played with him so that he will be exhausted, and he cannot throw a tantrum when you went home.” Raphael said.

I sat on couch and trying to calm my nerve that is trembling in rage righ now.

I was about to go upstairs para puntahan ang anak ko nang magring ang cellphone sa bulsa ko. I quickly answered the unknown call.

“Lorcan,” the man on the other line spoke. My hands shake. This voice! This f*cking voice.

I cannot speak for a minute. How can I forget the man who killed my grandparents. That demon.

“F*ck you! Christiano?” I hissed over the line.

“You really have a good memory, yes?” Christiano said.

“D*mn you! You’ll pay for what you did-” he cut me off.

“Ayaw mo bnag malaman kung sino ang nasa kamay ko ngayon?” panunuya niya. I already have a hunch kung sino ang nasa kanya.

“What do you mean?” I angrily asked.

“Your lover boy is in my hands.” Halos masira na ang cellphone ko sa higpit ng pagkakagawak ko.

“Clayton are you there?” I shouted hoping that he’d answer me.

“CLAYTON!!”  I shouted again but I hear none.

“Magsalita kang p*ta ka!” I heard Christiano shout too.

“Christiano! H’wag na h’wag mo siyang sasaktan! Anak mo pa rin siya!” Sigaw ko.

“Pagsalitain ’yan.” rinig kong saad ni Christiano.

After a while I heard Clayton’s voice. He’s groaning and coughing.

“Dang it! CLAYTON!!! Don’t you f*cking dare lay a hand on him!” It’s infuriating that I’m not there to protect him.

‘My babe.’

“Now that you hear him. Kung gusto mong makita pa itong may buhay. Give me a money and step down as a mafia boss in Asia.” ani Christiano.

“F*ck you! Hindi pa ba sapat ang perang ninakaw mo sa akin!” I retaliated.

“Madali lang akong kausap Lavoisier.”

“LORCAN H’WAG KANG MANIWALA SA KANYA AT H’WAG MONG ISUKO ANG PAGIGING MAFIA BOSS MO PARA SA AKIN! AT H’WAG NA H’WAG MONG GAGAWIN IYAN PARA SA AKIN!” I heard Clayton shouted.

Before I could speak again there’s a loud noise that I heard from the other line.

“D*mn it! Did you get his location?” I faced them again. I saw Desmond and Raphael working on their laptops.

“Good thing kinausap mo siya ng matagal. He tampered his phone, but I guessed his IT workers is not that strong and quicked handed as we are.” Rap smirked.

CHAPTER 37

Chapter 37

Lorcan’s Pov

“REALLY Lorcan you will go there without even having a plan? When did you become this stupid?” Rap remarked as if I am really the dimwitted person in front of him.

The moment he said where exactly Clayton’s location is. I gather myself and was ready to storm there but he spoke that’s why I halted and look at him who is mockingly batting me with a sarcastic face.

“What about it Rap, Clayton is in danger in Christiano’s hands. I just cannot sit here and do nothing!” I barked.

“Oo nga bud. We should plan this out. Ikaw na nga ang nagsabi na nasa kamay ngayon ni Christiano si pareng Clayton. Mas delikado iyon kapag basta’t basta ka na lang susugod doon. We’re here we will help you. We’ll get Clayton out there.” Colt stated.

“F*ck it!” I exclaimed and went back on the couch. I unbotton the three successive bottons of my shirt. I feel suffocated! I saw the boy who is sitting next to Laszlo flinched and excuse himself.

“First thing first Lorcan. We cannot go there via helicopter it’s too noise and they can immediately notice us. So, we will travel via cars only we cannot also used AK45 guns and machine guns. Those guns are too loud. It might endanger Clayton more. So, we have to used swords, rifles, handgun and just put a silencer to it. It would be advantage for us. Also, it’s our advantage as well to attack outside silently for Clayton’s safety in that way they cannot harm Clayton if they’re oblivious to what’s happening outside.” Laszlo explained his plan which I gladly recognized.

“That’s right let’s do that. Let’s attack silently and once Clayton is in our hands. We can do the noise game.” Desmond seconded. Noise game, ibig niyang sabihin doon ay pwede na naming gawin lahat ng gusto namin, may it be a silent, loud, and explosive attack.

“This is spicing me up. Ang tagal ko ng hindi nakakahawak sa katana ko.” Colt said like it’s just a f*cking game.

“We’re only going there with one goal and that is to save my man. After that you do whatever, you want to do with them.” I said in finality.

“Tomorrow afternoon tayo babyahe patungo roon. We’ll get there at night, it’ll be our benefit to move at night since we have a high tech equipments that we used during night attack.” Desmond added.

“D*mn it! I like that.” Laszlo said. Laszlo loves to kill bloodily.

Clayton’s Pov

“Clayton kumain ka muna.” Aya ni Lindsey na may dalang tray ng pagkain.

“Lindsey kailan mo ako itatakas dito?” Imbes ay tanong ko sa kanya.

Lumapit siya sa akin at nilapag ang pagkain ko sa sahig. Habang tumatagal ako rito ay hindi ako napapakali. Kinakabahan ako sa bawat minuto na tumatakbo. Dahil alam ko habang tumatagal ako rito ay lalong nasa peligro buhay ko. Alam ko naman na kahit na magbigay ng pera at isuko pa ni Lorcan ay pagiging mafia boss niya ay hindi ako papakawalan dito ni Christiano. Hindi ako ganun katanga para hindi iyon malaman. Isa lang akong paing para kay Lorcan. At bwesit na Lorcan kinagat naman sana lang umakto pa iyon sa wastong pag-iisip at hindi iyon nagpadalos-dalos sa kilos niya. May pagka-impulsive pa naman iyon.

Tumingin ako sa pagkain. Namiss ko si Daniel. Hindi ko na naman natupad ang pangako ko sa kanya na uuwi ako. Sana ay hindi iyon magtampo sa akin. Kung makakalabas lang ako rito ng buhay babawi ako sa kanya. Pangako hindi na ako aalis sa tabi mo baby. Tapos si mama pa sana naman ay ayos lang siya at hindi ako masyadong iniisip. Kakagising palang naman no’n.

“Hey,” tawag sa akin ni Lindsey na nagpabalik sa akin sa reyalidad. “Are you thinking of someone?”

Tumango ako sa kanya at ngumiti. Buti na lang talaga at nandirito si Lindsey dahil kung wala baka no’ng unang gising ko pa lang dito ay nabaliw na ako.

“Oo, iyong Mama ko at si  Daniel.”

“You’re really close to my son, huh?” tukso niya sa akin. Pero alam ko sa tuksong iyon ay may halong inggit.

“Oo, madali lang kaming nagka-close ni Daniel, Lindsey.” anang ko at nagsimulang magkwento sa kanya kung paano kami unang nagkita ni Daniel. Tumawa pa siya nang mabanggit ko na mas gusto ni Daniel ang t’yan ko kaysa kay Lorcan. Kung sana sa ganitong  paraan ko nakilala si Lindsey maiisip ko sigurong lumayo na lang kay Lorcan at ipaubaya siya kay Lindsey. Masayahin at madaldal si Lindsey hindi lang halata sa mukha niya kasi mukhang suplada.

“You are really so fond of him.”

Ngumisi ako. “Hindi naman kasi siya mahirap mahalin, Lindsey. Saka kung magpakilala ka sa kanya alam kong gustong-gusto rin iyon ni Daniel. Promise kapag nakalabas ako at ikaw rito ipakikilala ko kayong dalawa sa isa’t isa. Saka natural lang naman iyon dahil mag-ina kayo.”

“Hmmm,” aniya at tumango sa akin. “Madali lang mahalin si Daniel?”

“Oo,” agaran kong sagot.

“Kagaya ng madaling mahalin ang ama niya?”

“Oo-ay este . . . .” huli na para bawiin ko ang nasabi ko. Iniwas ko ang mata ko kay Lindsey na may nakakalokong ngiti sa bibig niya.

“Uy, anong-”

“Haha, wala you’re just very cute. No wonder Lorcan fall for you.”

Hindi ko siya kinibo at mas piniling kumain na lang. Mabuti’t si Lindsey ang nandirito dahil kinakalasan niya ang kamay ko mula sa pagkakagapos kapag kumakain ako.

“Clayton, babalik ako rito. Babalikan kita at do’n na kita itatakas kapag napatulog ko na ang mga tao sa labas ng silid na ito.” Bilin niya sa akin pagkatapos kong kumain.

“Basta maghintay ka lang, huh.” aniya habang ibinabalik ang lubid sa kamay ko. “Naku, sigurado ako kapag nakita ni Lorcan itong pasa mo sa mukha at itong sugat mo sa kamay magwawala iyon.” pahabol niya pa.

“Hindi ka nakakasigurado d’yan, Lindsey. No’ng makidnap ako nang gabing iyon nag-away kami ni Lorcan. Nalaman ko kasi na sa simula pa lang ay pinlano lang ni Lorcan ang lahat. Na kilala niya pala ako sa una pa lang. Tapos iyong mga tao sa paligid ko niloko lang ako pati ng kaibigan ko. Malaki ang away namin ni Lorcan, Lindsey kaya malabong mangyari iyang sinasabi mo.” malungkot kong saad.

“I guarantee you. Ngayon nagpapaplano na iyong si Lorcan kung papaano ka ililigtas. I know nalaman na nila ang location mo kahapon pa lang.” She smiled before she leaves the room.

Nagalit ako kay Lorcan dahil ginawa niya akong tanga. Niloko niya ako. Pakiramdam ko ginawa niya lang ang lahat para pasakayin ako. Kaso sa kabila no’n, natatakot din ako na ang mga pinapakita niya sa akin ay piki. Hindi ko matatanggap iyon. Kaya kapag nakita ko lang si Lorcan pakikinggan ko na siya.

Malalim na ang tulog ko nang naramdaman ko na yumayanig na ang mundo ko. Akala ko lindol, ’yon pala ay niyugyog lang ni Lindsey ang balikat ko.

“Ano?” Inaantok kong untag.

“Tsk! Umayos ka d’yan, Clayton. Get yourself together. Tulog na ang mga bantay sa labas.” aniya at nagmamadaling kinakalas ang lubig sa likod ko. Nang matapos siya sa kamay ko lumipat siya sa paa ko. Tatayo na sana ako ng nabuwal ako. Nabigla ata ang paa ko sa tagal kong nakaupo lang sa sahig.

“Oh, are you okay?” si Lindsey at tinulungan akong tumayo.

Tumango ako sa kanya. Inakay niya ako.

“Just hold on me.” sabi niya, sinampay ang braso ko sa kanyang balikat at nilagay niya ang kanyang isang kamay sa bewang ko para alalayan ako. King ina! Ako ang lalaki rito!

“L-lindsey kaya ko naman.”

“Hay! Huwag na matigas ang ulo. Baka magising na iyong mga bantay.” suway niya sa akin.

“Nasa 4th floor tayo nitong factory, Clayton kaya mas mabuting humawak ka sa akin para mas mabilis ang kilos mo.”

Nagpaubaya na lang ako sa kanya.  Paglabas namin ay nakita kong nakahandusay na sa sahig ang apat na lalaki. Ang himbing ng tulog. Napaigtad kaming pareho ni Lindsey ng gumalaw ang isang lalaki. Akala ko kung ano na may lamok lang pala sa mukha niya.

Dahan-dahan kaming bumaba sa hagdanan, takot na baka gumawa ng ingay. Atat na atat na akong makarating sa ground floor. Kinakabahan kasi ako sa ginagawa namin ni Lindsey. Pero ilang saglit lang ay may narinig na kaming mga kalabog hindi lang namin matukoy kung saan. Huminto kami at pinagmamasdan ang aming paligid.

“Ano iyon? Narinig mo ba ang mga kalabog, Clayton?” kinakabahang tanong ni Lindsey sa akin.

“Oo, baka nagising na iyong mga tao roon sa itaas.” hula ko naman.

“Halika bilisan na natin.” Saad niya pero ilang hakbang lang ang nagawa namin ay napatigil naman kaming dalawa nang may dalawang lalaking humarang sa amin. Binitawan ako ni Lindsey.

“Umalis ka na Clayton bumaba ka na. Ako na ang bahala rito.” utos niya sa akin.

“Hindi Lindsey. Hindi kita-”

“Bumababa ka na at h’wag kang dadaan sa entrance dahil maraming bantay roon. Sa fire exit ka dumaan walang bantay roon.” Aniya sa akin habang ang mga mata ay nasa mga lalaking humarang sa amin. Sumugod ang isang lalaki sa amin at mabilis akong tinulak palayo ni Lindsey. Namangha ako nang masangga niya ang kamao ng lalaki. Tumingin siya sa akin. “Basta tandaan mo iyong sinabi ko sayo. Ang pangako mo sa akin.” ngumiti siya sa akin at nakipagbakbakan doon sa dalawang lalaki na sinusubukan akong hulihin. Kumukuha ako ng lakas doon sa dingding. Dahil mahina pa rin talaga ang tuhod ko. Nangangatog pa.

Nakababa na ako at nasa second floor na ako ngayon. Tumigil ako saglit upang kumuha ng hangin. Luminga ako sa paligid upang hanapin ang hagdanan pa baba. Ang laki naman kasi ng building na ito. May mga naglalakihan at lumang makina pa.

Third Person Pov

Sa kabilang dako, ang kampo naman ni Lorcan ay palihim na na umaatake sa labas ng building. Nang malinis na nila ang labas ay nauna na si Lorcan patungo sa loob.

“Let’s separate para mahanap natin ng mabilis si Clayton.” mando ni Lorcan sa mga kaibigan niya. Si Laszlo ay umalis na upang tingnan ang paligid kung may nakaplanta bang mga bomba sa loob at labas ng lumang gusali.

Tumango sina, Desmond, Colt at Raphael kay Lorcan. Pero bago pa sila maghiwa-hiwalay ay nagsalita muli si Lorcan. “Please bring Clayton without a scratch.” Ang mga kaibigan ni Lorcan ay tumango at  ngumiti sa kanya.

Malaki kasi ang gusali kaya kailangan nilang maghiwa-hiwalay at maraming ring pintuan palabas at papasok. Nang makapasok si Lorcan sa gusali ay agad niyang pinagbabaril ang mga bantay bago pa ito makalaban sa kanya gamit ang M4A1 na armas niya. Hindi inaasahan ni Lorcan ang dami ng tao sa loob.

Dahan-dahan lang ang galaw niya habang nagmamanman sa paligid niya. Nakita ni Lorcan ang isang anino kaya sinundan niya ito at sa likod pa lang ng taong sinusundan niya ay kilala na niya ito, si Alfonso.

Papuputukan na niya sana ito nang maubos ang bala ng M4A1 niya kaya tinapon niya ito at kinuha ang viper engineering mamba niya na nakatago sa kanyang likod. Agad niyang pinatamaan ang tuhod ni Alfonso na tamang-tama naman sa pagharap nito sa kanya at tinutukan siya nito ng baril.

“TANG*NA PINASOK TAYO!!!” May isang taong sumigaw pagkatapos magpaputok ni Lorcan gamit ang mamba niya.

Mabilis ang kilos ng mata at kamay ni Lorcan at pinaputukan ang kamay ni Alfonso dahilan para matapon ang baril nito’t napaluhod.

“Lorcan, wala rito sa 4th floor si Clayton pero may naiwang lubid dito na hula ko ay ginamit kay Clayton.” rinig ni Lorcan galing sa earpiece na suot. Si Colt iyon.

“Where’s Clayton?” agad na tanong ni Lorcan kay Alfonso na nakaluhod ngayon at umaagos ang dugo sa tuhod at kamay.

Ngumisi si Alfonso kay Lorcan. “HAHAHA, talagang gusto mo ang malanding lalaking iyon!” sigaw ni Alfonso.

Nanginginig naman ang kamay ni Lorcan habang tinutukan ng baril si Alfonso. Kating-kati na ang kamay niyang patayin ang taong nasa harap niya.

“You’re wrong. I just don’t like him, but I love him as well.” Walang awang ani ni Lorcan.

Nakita ni Lorcan sa peripheral vision niya na may mga lalaking papalapit kaya kinuha niya ang isa pang baril sa likod niya at pinagbabaril iyon.

“Maswerte ka kung madadatnan mo pa ang mahal mo ng buhay, Lorcan.” Demonyong ani ni Alfonso. Sa galit ni Lorcan ay binaril niya ito sa dibdib at napahiga ito. Nilapitan ni Lorcan si Alfonso.

Itinuon ni Lorcan ang muzzle ng mamba niya sa sintedo ni Alfonso. “I trusted you! I give you chance but you disregarded my chances and trust! You waste it asshle! Why the hll are you doing this? Huh?” Lorcan fumed.

“Huh! T-tinanong mo pa yan? You b*stard! A-ako,” nahihirapang saad ni Alfonso dahil lumuluwa na ito ng dugo. “A-ako Lorcan, ako iyong n-nandito simula noon at hanggang ngayon! Pero ang m-minahal mo iyong Clayton Perkin na iyon n-na anak sa p-pumatay ng lolo’t lola mo. G-ginawa ko ang lahat ng ito d-dahil ito lang ang paraan ko upang mapansin mo ako. U-upang tawagin mo ako! Pero naiirita na ako sa Clayton na iyan-”

“When. Kailan ka sumapi kay Christiano kung alam mo naman pala na kinamumuhian ko siya!!?” galit na sigaw ni Lorcan.

Umubo ng napakaraming dugo si Alfonso pero walang paki si Lorcan doon.

“S-simula noong n-nagkamabutihan na kayo ni C-clayton. N-nakita ko siyang nakamasid sa anak niya kaya kinausap ko siya at kumampi ako sa kanya. P-pero Lorcan kung, kung s-sasabihin mo ngayon sa akin na mahal mo ako at i-iiwan mo si Clayton. A-ako ang papatay kay Christiano para sayo Lorcan-”

Hindi na pinatapos ni Lorcan si Alfonso sa pagsasalita nito at binaril niya ito sa ulo. Dilat ang mata ni Alfonso ng mawalan ito ng buhay at iniwan ni Lorcan upang hanapin si Clayton sa 2n floor. Hindi agad na hanap ni Lorcan si Clayton sa 2nd floor dahil sa lawak nun.  Pero nang makita niya si Clayton, nakasandal ito sa dingding. Halata sa mukha nito ang takot at nanginginig din ito habang nakatingin sa harapan nito. Sinundan ni Lorcan ang kung saan nakatingin si Clayton at nakita niya si Christiano na ilang metro lang ang layo sa mahal niya.

Tinutok ni Lorcan ang baril kay Christiano. “CLOSE YOUR EYES, CLAYTON!” sigaw ni Lorcan sabay kabit sa gatilyo ng baril. Nang matamaan si Christiano ay agad na tinakbo ni Lorcan ang distansiya nila ni Clayton na ngayon ay nakayuko at nakatakip sa tenga ang kamay.

“Babe,” anang agad ni Lorcan nang mahawakan niya si Clayton.

Dahan-dahan ay inalis ni Clayton ang kamay sa tenga at hinarap si Lorcan. Manilis na tumulo ang luha ni Clayton nang makita niya si Lorcan na pawis na pawis at hinihingal na naka-squat sa harap.

“L-lorcan,” nauutal na wika ni Clayton at niyakap ang taong nasa harapan niya. Humagulhol si Clayton sa gitna ng yakapan nila. Pero bumilog ang mata ni Clayton nang makita na buhay pa si Christaino at nakatutuk ang baril nito kay Lorcan.

Itutulak na sana ni Clayton si Lorcan pero mahigpit ang pagkakayakap nito sa kanya. At nang pinaputok ni Christiano ang baril ay kusang napapikit si Clayton. Pagbukas ng mata niya ay nakita niya ayos lang si Lorcan. Tiningnan niya ito ng mabuti pero wala itong tama. Napatingin siya sa likuran ni Lorcan at doon niya nakita ang katawan ni Lindsey na nakahandusay sa sahig at lumuluwa na ng dugo.

Parang lasing na inabut ni Clayton ang baril sa sahig. Nakita niya kasing duguan si Lindsey at may phobia siya roon pero kahit na nanlalabo na ang paningin niya at nahihirapan na siya, nagawa niya pang iputok ang baril kay Christiano saka siya nawalan ng malay. Ang huling narinig niya ay ang pagsigaw ni Lorcan sa kanyang pangalan.

SPECIAL CHAPTER 1

OWNED BY A MAFIA BOSS PUBLISHED BOOK

*_*_*_*__

Title: Owned By A Mafia Boss

Author: Amorevolous Encres

Pages: 416

Price:

275

{As of now po (May 6, 2024) ang price po ng book is

165

dahil nagless 40% po ang PSICOM.}

ISBN: 978-621-414-358-0

Blurb :

Clayton Perkin was a poor college boy who was working his ass off to aid his study, but his life turned upside down when his mother got ill.

Clayton only had his mother after his father left them; he remained generous and a good son to her. When his mother got sick, he didn’t have a choice but to find great money for his mother’s hospitalization. The unfortunate event in Clayton’s life brought him to meet Lorcan Lavoisier, the ruthless billionaire, and sign a contract with him to be his bed warmer. And in an instant, he was owned by a mafia boss. For some, it might be a blessing, but for Clayton, it was a curse as he discovered more about his life and Lorcan’s.

*_*_*_*__

Maraming-maraming salamat po sa lahat ng suporta ninyo kung hindi dahil sa inyo aking mga minamahal na engels, hindi ito ma-aachieved ng story ni Lorcan at Clayton. I’ll be forever grateful sa suporta ninyo since nagsulat po ako ng BL. Thank you for being there my engels through ups and downs. This achievement is for all of us! I hope you can support Lorcan and Clayton’s story in paperback too. I love you!!!

CHAPTER 38

Chapter 38

Clayton’s Pov

NAGISING na naman ako sa pamilyar na silid. Ang pinagkaiba lang ngayon ay mas malaki itong silid na ito at malaki rin ang kama. Tapos may mga halaman pa at iba pang dekorasyon. Parang normal na silid lang ito at wala ospital.

Igagalaw ko na sana ang isang kamay ko upang bumangon dahil naiihi ako pero nakita kong mahigpit na hinahawakan ni Lorcan ang apat kong daliri. Nakaupo siya sa isang silya at nakayuko sa kama habang natutulog. Akmang hihilahin ko ang kamay ko nang humigpit lalo ang pagkakahawak niya roon.

Pilit kong inaagaw ang kamay ko sa kanya at bumaba sa kama dahil ihing-ihi na ako. Nagbanyo ako at pagkatapos ay lumabas. Halos tumakas ang kaluluwa ko sa katawan dahil sa gulat nang pagbukas ko sa pintuan ay nakatayo roon si Lorcan at nakahalukipkip.

“L-lorcan,” sambit ko sa pangalan niya.

Isinara ko ang pintuan ng banyo at nilagpasan siya pero nakailang lakad lang ako ay naramdaman ko kaagad ang presensya niya sa aking likuran. Agad na gumapang ang malaki at makalas niya braso sa maliit kong katawan. Napatigil ako.

“I missed you so much, babe.” ani Lorcan at isiniksik ang mukha niya sa leeg ko.

“Lorcan,” anang ko at hinawakan ang kamay niya na nakapulot sa akin. Humigpit ang pagkakayakap niya sa akin at mas isiniksik niya ang mukha roon sa leeg ko.

Ilang sandali pa ay naramdaman ko ang mainit na  likido na dumaloy roon.

“L-lorcan umiiyak ka ba, oi.” wika ko at pilit na gumalaw pero hindi niya ako hinayaan. Gusto kong makita ang mukha niya. Gusto kong punasan ang luha niya.

“Let’s just stay like this for a moment, babe.”

Bumuntonghininga ako at hinayaan siya.

“I-I’m scared . . . I’m scared that you’ll going to leave me, Clayton. The moment that I knew that you were gone. I almost went crazy and I’m not exaggerating it.”

Hinarap ko siya at sa pagkakataong ito ay hinayaan na niya ako. Niluwagan niya iyong pagkakayakap niya sa akin pero nanatiling nakagapos ang mapag-angking braso niya katawan ko.

Pinalis ko ang luha sa mata niya. “Galit ako. Galit ako sa ginawa mo sa akin Lorcan. Galit na galit ako kung alam mo lang. Ginawa mo kasi akong tanga. Niloko mo ako. May marami kang oras para sabihin sa akin iyon pero . . . hindi mo ginawa. Alam mo ba ang pakiramdam ko noong nalaman ko iyon? Pakiramdam ko ay tinalikuran ako ng mundo Lorcan.” Tumakas ang luha sa mata ko. “Pakiramdam ko ang tanga-tanga ko. Ang tanga-tanga ko para hindi mapansin ang lahat ng iyon. Ang tanga ko para hindi makaramdam na bulag ako sa pagmamahal ko sa’yo.” I yelled at pinukpok ang dibdib niya.

“Noon pa lang ay nagtataka na ako kung bakit nagsosorry sa akin si Jersey—si Jason tapos nasundan pa iyon ni Colt noong pumunta siya sa bahay namin. Pero hindi ko masyadong inisip iyon. Tapos iyong babala ni Desmond isinawalang bahala ko iyon. Natabunan iyon ng pagmamahal ko sa’yo. Bulag na bulag ako sa pagmamahal mo.” umiiyak kong saad. Kinabig ako ni Lorcan at niyakap. Umiyak ako ng husto sa dibdib niya wala na akong paki.

“I’m so sorry. I’m sorry, babe, I really am.”

Kumalas ako sa pagkakayakap niya at tiningala siyang muli. “Alam mo ba kung ano iyong nakakainis? Na kahit na anong galit ako, na kahit sa pagkamuhi ko sa’yo ay mahal . . . mahal pa rin kita, Lorcan.” humihikbi kong wika.

“I already reflected what I’ve done to you, babe. I know I was wrong. I know from the very beginning that my plan was wrong. I shouldn’t have involved you into this mess. Yes, I despise Christiano for what he did to my grandparents. I wanted to avenge them, so I used you and your mother’s condition. But I regreted it. I regreted it so much.” aniya at kinulong ang mukha ko gamit ang medyo magaspang at mainit niyang palad.

“ Alam mo ba na hindi ko tunay na ama si Christiano?“ tanong ko sa kanya.

Napayuko si Lorcan. “No, hindi ko alam na hindi mo pala siya tunay na ama. But I already have a hunch since you pull the trigger on his head. So, I told Rap to look over it. I’m so sorry, babe.”

“Did you regret meeting me?” Imbes ay tanong ko sa kanya. Ayaw ko nang pag-usapan ang Christiano na iyan. Dahil sa kanya nagkagulo ang buhay ko.

Mabilis siyang umiling. “Above everything that I did. Meeting you is the most wonderful thing that happened, and I meant every word I said babe. I love you with all of my might. I love you so much, babe.” he steal a kiss. Nanlaki ang mata ko sa ginawa niya. Mukhang natauhan rin siya at napayuko. “I’m sorry, I shouldn’t do that without your consent.”

Lihim akong napangiti. He now very conscious towards his action. Ilang sandali ay nagulat ako nang lumuhod sa harapan ko si Lorcan. Nilunod niya ang dalawang tuhod niya.

“Babe, I know I cause so much pain to you. I didn’t keep my promise but . . . .” he trailed and stared at me. “Please don’t leave me. Please don’t leave me, Clayton.” Nagmamakaawang saad niya.

“Lorcan tumayo ka d’yan,” sabi ko rito at pilit siyang itinayo. Pero malakas siya at mabigat kaya walang silbi ang lakas ko. Anong ginagawa ng mafia boss na ito?

“Ganyan ba ang mga mafia boss, Lorcan? Ganyan ba kayo manghingi ng tawad? And beg someone? Ganito ba?”

Umuling siya tapos yumuko na naman. “No, I don’t beg. I don’t beg someone before. I don’t kneel before until now. I don’t need someone to stay with me . . . .” Bumalik ang mga mata niya sa akin. “Until you came. So, by now you should know that I only do this to you. At hindi ako tatayo rito kapag hindi mo sinabi na hindi mo ako iiwan, na hindi mo ako hihiwalayan.”

“Eh, bahala ka sa buhay mo,” sabi ko at umalis sa harapan niya. Bumalik ako sa kama at humiga room. Akala ko ay tatayo siya pero hindi siya tumayo. Ni hindi siya gumalaw.

“Lorcan,” tawag ko sa kanya.

“What?”

“Hindi ka t-tatayo d’yan?”

“I meant what I said earlier so, no. I will not, not until you say. You’ll not leave me and you’ll not breaking up with me.”

Hindi ko siya pinansin. Susubukan ko kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin. Pero hanggang sa dumating sina Colt, Raphael, Desmond at si Laszlo tapos may isang lalaki pa na nakasunod pala kay Laszlo na gwapo rin, ay nakaluhod pa rin si Lorcan at walang planong tumayo. At walang paki sa mga panauhing dumating. Narinig ko ang mahihina nilang mura pero si Colt talaga ang lumapit doon kay Lorcan.

“F*ck bud, get up.” agarang ani ni Colt nang makita ang kaibigan niyang nakaluhod doon malapit sa pintuan ng cr.

Hindi pa man nakakahawak si Colt kay Lorcan ay nagsalita si Lorcan. “Don’t touch me, Colt.” pigil ni Lorcan kay Colt.

Nalilitong tumingin sa akin si Colt at bumalik sa mga kaibigan niya.

“Lorcan tumayo ka na d’yan.” awat ko na rito.

“I meant what I said earlier, Clayton.” matigas niyang sabi.

Napabuga ako ng marahas na hininga. Tumayo ako sa hospital bed.

Nagmartsa ako tungo kay Lorcan nang mapatid ko ang paa ko buti na lang at malapit sa akin si Desmond at nakahawakan niya ako. Tamang-tama naman na lumingon si Lorcan. Agad na lumaki ang mata niya sa nasaksihan.

“Dang! Don’t touch him, Desmond!”

Tamad akong tinayo ni Desmond at tiningnan ang kaibigan niyang muntik ng mapatayo kanina.

“Really, Lorcan? I just help him.” Nakangiwing wika ni Desmond.

Nilapitan ko si Lorcan. “Tayo na d’yan.” utos ko pero hindi naman siya nakinig.

“Sige na. Oo na. Hindi na.”

“Tssk! Napipilitan ka.” Napahilamos ako sa sariling palad. Kailan pa naging ganito si Lorcan?

“Hay! Sinabi ko ba kanina, na hihiwalayan kita? Sinabi ko ba na iiwan kita? Diba, hindi naman. Kaya tumayo ka d’yan dahil wala naman akong balak iwan at hiwalayan ka.” mahina kong saad pero sapat na iyon para umabot sa kanya. “Oo, nagalit ako per-” hindi ko matapos ang sasabihin ko nang sinunggaban ako ng yakap ni Lorcan.

“Thank you, babe. I love you so much.” Masaya niyang wika. Napailing ako at tinampal ang kamay niya dahil nandirito pa ang mga kaibigan niya. Nakakahiya!

“Nand’yan ang mga kaibigan mo.” wika ko at sabay naming hinarap ang mga kaibigan niya.

“Oh, you’re all here.” pagmaang-maangan niya pa at hinapit ang baywang ko.

“Ah, wala!” sarkastikong saad ni Raphael.

Dahil malaki ang kwartong ito, may sapat na sofa rin dito sa loob. Kaya doon umupo ang mga kaibigan ni Lorcan. Umupo ako sa single couch at nasa gilid ko naman si Lorcan. Nakaupo sa arm rest ng kinauupuan ko habang sina Colt ay sa ilang L-shaped na sofa.

“What brings you all here?” pagsisimula ni Lorcan.

“Of course, we’re visiting Clayton,” si Laszlo. “And I guess he is very well now.”

Hindi ko mapigilang sumulyap doon sa katabing lalaki ni Laszlo na sobrang tahimik. Paulit-ulit ang sulyap ko sa kanya hanggang sa mahuli ako ni Lorcan.

“What the f*ck, babe! Why you keep on stealing glances on that guy?” galit niyang wika.

“E, nagtataka lang ako. Kaibigan niyo ba yan.” nginuso ko ang lalaki.

“Ah, yeah I almost forgot. Clayton this is Ady, he is a house boy roon sa ancestral house ni Lorcan sa La Union.” si Laszlo ang sumagot sa akin. Napatango naman si Lorcan na halatang hindi talaga kilala ang mga kasambahay niya sa rami.

Ngumiti naman ang lalaki. Gwapo talaga pero bakit nagsama ng house boy itong si Laszlo?

“So, yeah we’re here as well dahil narecover na namin ang bangkay ni Christiano. I already check kung sa kanya ba talaga ang bangkay na iyon and yes, it is confirmed sa kanya nga. Pati na rin ang bangkay ni Alfonso.” si Raphael.

Ngayon ko lang naalala si Lindsey nga pala.

“Ah, e, si Lindsey nasaan pala siya?” singit ko.

“Wala na si Lindsey Clayton.” sagot ni Colt sa akin.

Napakurap-kurap ako.

“Ano?” “Wala na siya. Actually hindi kasama si Lindsey nang sumabog ang lumang gusali na pinagdalhan nila sa iyo. Nailabas pa ni Desmond si Lindsey bago sumabog ang gusali at dinala namin siya sa pinakamalapit na ospital doon pero dead on arrival si Lindsey. Sa puso kasi siya tinamaan.” pagpapatuloy ni Colt.

Nagpatuloy sila sa diskusyon nila at ako naman ay lutang dahil sa nalaman ako. Hindi ako makapaniwalang wala na si Lindsey. Oo nakita ko siyang duguan pero hindi ko aakalaing mamatay siya. Sinalo niya ang bala na para kay Lorcan at sa akin. Hindi ko alam na iyong mga sinserong ngiti at tawa niya ay iyon na pala ang huling beses kong makikita. Oo nga’t hindi naging maganda ang unang interaksyon naming dalawa pero malaki ang pasasalamat ko sa kanya at mabuting tao si Lindsey. Namatay siya ng hindi man lang nakapagpakilala sa anak niya. Hindi man lang niya nakasama ang anak niya.

“Babe, are you okay?” bulong sa akin ni Lorcan.

Pilit akong ngumiti sa kanya pero kinunutan niya lang ako sa noo niya. Hindi siya naniniwala sa ngiti ko.

“I think we should talk about this matter next time,” rinig kong saad ni Lorcan.

“Oh, sige.” sang-ayon naman nila.

“I’m going back to La Union.” anunsyo ni Laszlo.

“Really? Kailan mo haharapin ang mga magulang mo Las?” masungit na tanong ni Raphael.

“I’ll find time. I’m not yet ready.” si Laszlo.

“Sige umalis na kayo.” Pagtataboy naman ni Lorcan sa kanila na kinailing ng mga kaibigan niya.

“Talagang aalis na kami.” maartenh untag ni Colt.

Nang makaalis sila ay kinausap ako ni Lorcan. Umupo siya sa harapan ko.

“I know you are not okay.” Kinuha niya ang kamay ko.

“Kasi si Lindsey, Lorcan. Kung siguro ay hindi niya ako sinubukang itakas doon siguro ay buhay pa rin siya hanggang ngayon. Sana nakilala siya ni Daniel. Sana nakasama niya ang anak niya.” Sinisisi ko ang sarili ko sa pagkawala ni Lindsey. Napaiyak ako. Dahil sa akin hindi na makikita ni Daniel ang nanay niya.

“Lorcan, kasalanan ko kung bakit-”

“Shhsh,” si Lorcan at niyakap ako. “It’s not your fault. Don’t blame yourself.”

“Hindi Lorcan-”

“No, don’t blame yourself. No, one pushed Lindsey to do it. She acts on her own will. Don’t you ever blame yourself, okay?” hinalikan niya ang noo ko at niyakap akong muli.

Nakatulog ako sa bisig ni Lorcan. Hanggang sa naramdaman ko na may kumikiliti sa akin. May naglalaro sa nippls ko. Nagising ako na nasa tabi ko si Lorcan at binaba ko ang tingin ko. Nakita kong nasa loob ng damit pang-hospital ko ang kamay ni Lorcan at nilalaro ang aking utng. Napansin ko ring suot ko na ulit ang kwintas na regalo ni Lorcan. Napangiti ako.

“Lorcan, nasa ospital tayo umayos ka.” pinagalitan ko siya.

“I know that babe. But I missed you.” Ngumuso siya. Tssk! Hindi bagay.

“E, ano ngayon? N-namiss din naman kita, ah.” amin ko rin sa kanya.

“I miss being inside you, babe. I miss your tight hole. I miss it so much.“nagpapakyut niyang saad habang iniipit ng darili niya ang ut*ng ko sa ilalim ng damit ko.

Iniwas ko ang mata ko sa kanya. Nagulat ako nang dalhin niya ang kamay ko sa malaki niyang umbok sa pagitan ng hita niya.

“You feel this.” anang niya. “It misses you so much.”

CHAPTER 39

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 39

Clayton’s Pov

ANG paa ko ay humahasa na sa kobre ng kama sa pagpipigil kong huwag gumawa ng ungol. Tang*na! Hindi nagpapigil si Lorcan kahit na nasa hospital kami. Dapat ay nagpapahinga ako pero heto ako ngayon. Bukas na ang pang-itaas kong pampasyenteng damit ng ospital.  Namimilipit at mahigpit na kinakagat ang ibabang labi upang huwag tumakas ang ungol sa bibig ko.

Ang isang kamay ni Lorcan ay ekspertong dumadaos-dos doon sa umbok ko na unti-unti nang nabubuhay. Hinihimas ni Lorcan ang kaselanan ko doon. Hindi niya pa pinapasok ang kamay niya doon sa suot kong pajama pero iyong init na nalilikha niya ay umaabot sa ilalim ng tela.

Nakatungkod ang isang kamay ni Lorcan sa gilid ko habang ang mainit niyang bibig ay nasa ut*ng ko’t kinakagat ng maliit ang paligid no’n. Maya’t maya naman niyang sinusubo iyon. Napakapit ako sa balikat niya.

“L-lorcan h-hindi tama ’to. N-nsa hospital tayo baka may p-pumasok dito.” Naghalong ungol kong saad.

Pinaunan sa akin ni Lorcan ang dalawang unan. Para mas maingat ang katawan ko at madali niyang nagagawa ang nais niya. Niyuko ko siya habang abala siya roon sa pagpapaligaya sa ut*ng ko.

“You want me to stop?” tanong niya at hindi nilayo ang bibig doon sa namumula at namamasa ko nang nippl*s! “But why does your friend down there like it, babe.” aniya at sinakpo bigla ang pagkalalaki.

“Ughhh!”

“Look, you’re already dripping, babe. I just barely touch you.” nang-aakit niyang wika.

Napatingin ako doon sa baba ko at tama siya basang-basa na ako doon. Bumakat iyon sa suot kong pajama. Tang*na! Hindi pa pinasok ni Lorcan ang kamay niya roon, ah!

Binalik ni Lorcan ang bibig sa nippl*s ko at pinalipat-lipat ang bibig niya sa dalawa kong tetilya. Nang magsawa siya roon ay bumaba ang bibig niya. Pero ang bawat galaw ng bibig niya ay nag-iiwan ng pula sa katawan ko. Ikaw ba naman ang kagatin at sipsipin.

“Uhmm, mmm, ohmm.” kinagat ko ang kamay ko upang huwag ungol.

“Let me hear your moan, babe. I miss it.” aniya at hinalikhalikan ang tuktok ng pagkalalaki ko.

“T-t-tang*na mo! Baka may makarinig!” pabulong kong sigaw sa kanya.

Ngumisi siya sa akin at umupo sa paanan ko. Walang kahirap-hirap niyang inangat ang balakang ko. Ang pwetan ko ay nasa may hita na niya. Walang habas niyang hinubad ng sabay ang brief at pajama kong suot. Itinapon niya iyon kung saan. Hinubad din niya ang pang-itaas niyang damit. Kitang-kita ko tuloy ang pangalan ko na nakasulat doon sa dibdib na nagpadagdag sa kagandahan ng katawan niya.

Nagulantang ako ng bigla niyang hawakan ang hita ko at ingat iyon. Ngayon ay nararamdman ko ang init ng hininga niya sa pwet ko.

“L-lorcan, anong- a-anong gagawin mo- a-ahhh, L-lorcan h’wag d’yan h-h’wag . . . .” pagpipigil ko sa kanya pero pinagpatuloy niya pa rin. Sinusundot ng dila niya ang as*hole ko na kinayanig ng buong katawan ko. Nanginginig ang hita ko na hawak-hawak niya.

“Ahhhh,ahhh, nghl, hmm,” awang ang bibig ko sa ginagawa ni Lorcan doon.

Pagkatapos doon ay nanggigil niyang kinagat ang pwetan ko. Hindi ko namalayan na nilabasan ako. Isinampay ni Lorcan ang isang binti ko na naginginig sa kanyang balikat saka pinasok niya ang isang daliri doon sa assh*le ko. Wala sa sarili kong naiangat ang aking pwetan.

“You’re very tight, babe.” usal niya at pabalik-balik na pinadaanan ng labi niya ang hita kong nakasampay sa kanya. Hanggang sa dinagdagan niya ng isang pang daliri ang loob ko.

“L-lorcan, i-ipasok m-mo na,” napapapikit ako at hindi ko alam kong saan ko ibabaling ang ulo ko. Pinagpapawisan ako kahit na may aircon naman.

“Let me loosen you a bit, babe.” Hiningal na wika ni Lorcan. “We didn’t do it for a while I don’t want you to get hurt.” si Lorcan na ngayon ay tatlong daliri na niya ang ipinasok niya room. At ilang minuto lang ay muli na naman akong nilabasan.

Awang ang bibig ni Lorcan nang ibaba niya ang zipper ng suot niyang black jeans. Sunod niya namang nilabas ang kahabaan niya na ngayon ay tayong-tayo na, bumabakat ang mga ugat no’n. Ilang taas-baba ang ginawa ni Lorcan sa kanyang kahabaan at pino-sisyon iyon sa pwet ko.

Bumangon ako at itinungkod ko ang dalawang kamay ko sa kama. “O-oy, teka lang Lorcan ang condom?” tanong ko sa kanya ng hindi siya magsuot ng condom. Baka kasi nakalimutan niya sa pagmamadali.

“We should try barebacking babe.”

“P-pero-”

“You’re clean, so am I. Besides, I don’t go around and f*ck. So it is safe,” sabi niya at pinasok ng buo ang pagkalalaki niya roon.

“AHH!!!” malakas kong sigaw. Pakiramdam ko ay humiwalay ang pwet ko sa isa’t isa. Tumulo ang luha ko sa sakit. Tang*na! Bakit hindi niya dinahan-dahan?

“Sh*t!” mura ni Lorcan. Itinabi niya ang binti ko na nakasampay sa balikat niya. Gumapang siya sa akin. At hindi muna gumalaw. Pakiramdam ko ay mabibiyak talaga ang pwetan ko kapag gumalaw siya doon.

“A-ang sakit, bakit hindi mo dinahan-dahan?” umiiyak kong sabi.

“Shush, d*mn it sorry. I just missed you so much and I lose control . . . a bit.” pagpapakalma niya at hinalikan ang noo ko, mata, ilong, baba at sa labi ko. Habang inangkin niya ang labi ko ay gumagalaw rin ang balakang niya ng dahan-dahan. Dini-distract lang niya ako sa pamamagitan ng halik niya. Nang sa gayon ay mabaling ko ang aking atensyon s mga labi niya. Hanggang sa unti-unti nang bumibilis ang pag-angkin niya sa akin. Na ultimo ang hospital bed ay sumabay na sa galaw namin. Napuno ng haling at ungol namin ang buong silid.

---

“Ahh!!!” Iyak ni Harem ang nagpagising sa akin. Nagulat pa ako nang makita ko si Harem na may benda sa ulo niya at may cast din ang kamay niya.

“H-harem, anong-”

“Clay hindi na ata ako nito magkakajowa. Tingnan mo ang mukha ko.” anang niya ay sinipat-sipat ang mukha niya. “Wala na, wala na ang maganda kong mukha. Hindi na ako makakahanap nito ng kagaya kay papa Lorcan na nakahiga dyan sa tabi mo. Jusko! Kahit sa-” Dahil sa sinabi ni Harem ay napalingon ako kay Lorcan na walang pang-itaas at nakadapang natutulog o nagtulog-tulogan. Tinakpan ko ang bibig ng kaibigan mo. Jusko, naman!

“Ang ingay mo, may natutulog naman pa lang tao.” supi ko kay Harem.

“Inggit na inggit na talaga ako sa’yo, Clayton. Saang lupalop ba ng pilipinas ako makakahanap ng ganyan.” Nginuso niya pa si Lorcan sa tabi ko.

Bumangon ako. Buti at maayos na ang damit ko. Siguro ay inayos ni Lorcan.

“Huwag ngang iyan ang pag-usapan natin.” Paglilihis ko sa usapan namin. “Sabihin mo sa akin. Anong nangyari dyan sa mukha mo at sa kamay mo?” nag-aalala kong tanong.

“P*sting mga tao iyon! Pagkatapos kang kunin ay binugbog ba naman ako. Na ospital din ako rito, Clayton.”

“Alam ba ng mga magulang mo ito?”

Tumango siya. “ Oo alam na nila. Nagwarla ang pudra ko, Clayton. Nang makita niyang nasira na ang magandang feys ng anak niya.“ hindi ko alam kong matatawa ba ako sa sinabi niya o hindi. Naawa ako na natatawa sa kanya.

“Buti nga ayos ka lang.” Bigla ay sumeryoso siya.

“Oo,” sagot ko sa kanya.

“Alam mo ba noong pinasok ka na sa sasakyan Clayton ay gusto ko talagang maging si Darna at sundan ka pero hindi ko talaga maitayo ang katawan ko at hinang-hina rin ako. Nawalan nga ako ng malay at pagkagising ko. Myghad! Nasa heaven na ako este sa ospital na ako. Alam mo bang gustong-gusto kong puntahan iyang si Papa Lorcan para ipaalam na nakidnap ka. Pero sis, hindi ako matayo dito sa ospital. Bedridden ako ito. Gusto ko ngang umalis na rito e, pero hindi ko nalang ginawa kasi ang gagwapo ng mga nurse rito, Clay. Jusko! Dito pala napupunta ang mga gwapong nurse at doctor! Nako!” Nagulat ako nang hawakan niya ang dalawang kamay ko. “Clayton alam mo naman na masyado akong mapagbiro diba. Pero sorry talaga hindi kita naligtas sa mga bwesit na tao na iyon.” napangiti ako sa sinabi niya.

“Hay! Ewan ko sayo Harem nagkaganito ka nga ’yan pa ang iniisip mo. Buti at ayos ka na saka h’wag ka ngang mag-sorry, kita mo na nga iyang nangyari sa’yo. Ano? Ayos ka na ba talaga?”

“Oo, ayos na ako at makakalabas na ako mamaya kaya pinuntahan kita rito.”

Bumilog ang mata ko. Akala ko ni-lock iyon ni Lorcan. “Hindi ba nakalock ang pintuan?”

“Hindi naman kaya nakapasok ako. Tapos ang nadatnan ko magkatabi kayo at wala pang pang-itaas si Lorcan. Nako, nako. Alams ko na.”

Uminit ang mukha ko dahil sa sinabi ni Harem.

“Sus, nahihiya ka pa!” May panunukso niyang wika tapos ay umiling-iling pa siya.

“Sige, Clay aalis na ako. Pumunta lang naman ako rito para kumustahin ka at mukhang ayos ka na naman. Naka-score na nga ang natutulog d’yan, e.” saad niya at niyakap ako bago umalis.

Nilingon ko si Lorcan na nakadapang natutulog. Buti’t nagkasya kami sa kama pero isang galaw lang hulog ka na rin naman.

Humiga ulit ako at tinitigan ang natutulog na si Lorcan. Napangiti ako at sinuklay ko ang buhok niya. Kahit na kasalanan ng taong ito kung bakit masakit pa ang pwet at bewang ko ay napangiti pa rin ako.

“Am I really that handsome in your eyes, babe?” anang ni Lorcan habang nakapikit ang mata.

Napaatras ako sa gulat. Akala ko ay mahuhulog ako pero mabilis na hinawakan ni Lorcan ang baywang ko at siniksik ako sa katawan niya.

“Be careful.” aniya.

Ngumisi siya sa akin. Pero tinampal ko ang dibdib niyang matigas. “Bwesit ka. Akala ko ni-lock mo ang pintuan. Pero sabi ni Harem hindi raw naka-lock.”

“I locked it, pero nang matapos tayo ay hindi ko na ni-lock.” ani niya sa akin.

“Talaga?” paninigurado ko.

Pero imbes na sagutin ako ay kinababawan niya ako. “Yes.” anang niya at sinunggaban ang leeg ko. “Want another round?” agad kong sinuntok ang tagiliran niya. “G*go! Masakit pa ang pwet ko, ang balakang ko.” Tumawa siya doon sa leeg ko. Kinalabutan naman ako roon.

Nang biglang bumukas ang pinto ay agad kong naitulak si Lorcan. Nahulog siya sa sahig. Akala ko ay wala siyang pang-ibabang damit kaya bumangon ako pero buti na lang at suot niya ang black jeans niya.

“What the h*ll son!” rinig kong mura ng ama ni Lorcan na kakapasok lang at kasama si tita Hilda na gulat ring nakita ang anak na nasa sahig.

Di ko mabilang kung ilang beses na akong napalunok mula nang dumating ang mga magulang ni Lorcan kani-kanina lang. Nagsuot ng shirt si Lorcan. Ngayon ay nakaupo kami ni Lorcan sa kama habang ang mga magulang niya naman ay prenteng nakaupo sa upuan na nasa harapan namin at taimtim kaming pinagmamasdan.

“What? Are we going to stare to each other?” nasiko ko si Lorcan dahil sa sinabi niya.

Napa-ahw naman siya.

“Ano ’yong nakita namin kanina?” ang mama ni Lorcan ang nagtanong.

Napalunok na naman ako. Jusko! Parang lalabas na ang puso ko sa lakas ng kabog nito.

“Obviously, we’re flirting to each other.” nasuntok ko na talaga si Lorcan dahil sa sagot niya sa magulang niya.

“BABE!” napasigaw siya. Pinanlakihan ko siya ng mata. “What?”

Ay! Bwesit na talaga.

“You’re in a relationship?” hindi makapaniwalang tanong ng mama ni Lorcan. Nakina-putla ng mukha ko.

“Yes, mom and if you’re going to meddle in our relationship. Ngayon palang sinasabi ko sa inyo . . . mom, dad h’wag niyo nang subukan.” si Lorcan sa magulang niya.

“Lorcan!” sigaw ko sa kanya.

“What, babe? I’m just stating the fact here.” proud niyang sabi sa akin.

“WOAH! REALLY?” napatanga ako kay tita Hilda ng natalon pa siya.

“You calm down, hon.” ang papa ni Lorcan sa asawa niya.

Napatakipnsa bibig niya si Tita Hilda.

“Ah, I’m so happy.” ang ina ni Lorcan at sinugod ako ng yakap. “Wow!”

“Mom, you’re choking my boyfriend.” si Lorcan at pinaghiwalay kami ng mama niya.

“Tssk!”

“So, you’re okay with us?” tanong ni Lorcan sa mama niya.

“Yes!” ang mama ni Lorcan.

“How about you dad?” napatingin din ako sa ama ni Lorcan.

Matagal bago nagsalita ang ama ni Lorcan. “You’re old enough, Lorcan. You know what you are doing. Besides, you already have an heir so who am I to meddle with your happiness.”

Bumaba ng kama si Lorcan at niyakap ang ama niya na gulat na gulat sa ginawa ng anak niya.

“Thank you, dad.” si Lorcan tapos ay bumaling siya sa mama niya. “Thanks too, mom.”

“Salamat po, tita H-hilda at s-sir Stevan.” nauutal kong pasasalamat sa kanila. Akal ko hindi nila kami matatanggap ni Lorcan.

“Welcome to our small family, Clayton.” nanggigil na saad ni tita.

“Maybe you should call me tito, Clayton.” ang ama ni Lorcan. Pagkatapos iyong sabihin ni tito ay tinanong siya ni Lorcan kung ano ang ginagawa ng mga ito sa bansa. Nalaman daw kasi nila ang nangyari kaya agad silang lumipad dito. At nalaman din nila ang ginawa ni Alfonso at ang pagkamatay nito at pati na ni Christiano.

Hindi ko mapigilang mapangiti. Si Mama Ellen na lang. Sana naman ay matanggap kami ni mama. Alam ko noon pa man ay ipinapares na ako ni Mama sa iba’t ibang babae na kilala niya. Kaya sana matanggap niya na hindi babae ang gusto at mahal ko, kundi ay isang lalaki.

Niyakap ako ni Lorcan. “I’m so happy, babe.”

CHAPTER 40

Chapter 40

Clayton’s Pov

“CLAYTON, sorry. I’m so sorry.” Nangingiyak na hingi ng tawad sa akin ni Jersey.

Nandito kami ngayon sa canteen ng ospital. Patungo na kasi sana ako ng hospital room ni mama nang dumating si Jersey. Inaya niya ako rito sa canteen ng ospital para daw makapag-usap kami.

“Clay, naipit lang din ako noon. Kailangan ko rin kasi ng pera at nando’n si Sir Lorcan. Inalok niya ako ng pera kapalit no’ng pagsabi ko sayo about sa trabaho. Hindi ko talaga intensyong lokohin ka ng ganito, Clay. Alam ko galit ka siguro ngayon dahil sa ginawa ko sa’yo. H’wag kang mag-alala tanggap ko iyon at maghihintay ako hangga’t mapatawad mo ako.”

Huminga ako ng malalim. Si Jersey ay isa lang sa mga taong ginamit lang din ni Lorcan upang makamit niya ang gusto niya. Ang kagustuhan ni Lorcan na makapaghiganti kay Christiano. Napatawad ko nga si Lorcan na siyang grabe ang ginawa sa akin. Si Jersey pa kaya ang hindi ko kayang patawarin? Oo, nagalit ako sa kanila pero ayaw ko kasing ikulong ang sarili ko sa ganito. Ayaw kong mapuno sa galit ang puso ko. Ayaw kong magtanim ng galit sa puso ko. Kaya sa huli ay pinatawad ko rin si Jersey. Nagpaalam din siya sa akin na aalis pala siya ng bansa dahil may nakuhang trabaho ang magulang niya sa ibang bansa at doon na raw sila titira

Nasa sasakyan kami ni Lorcan, pauwi sa bahay nmin ni Mama. Ako ay nasa shotgun seat habang si mama Ellen naman ay nasa likod. Nakita ko na hindi maipirmi ni Lorcan ang mata niya sa daan. Panay ang sulyap niya kay mama sa likod. Hindi naman nakasama si Daniel dahil sumama siya kina tita Hilda at tito Stevan sa mansion nila. May sariling mansyon kasi ang mga magulang ni Lorcan.

Kaka-discharge lang kasi ni mama ngayon tapos nagpresenta si Lorcan na siya na ang maghahatid kay Mama sa bahay. Nabanggit sa akin ni Lorcan na nakausap at nagkakilala na pala sila ni Mama no’ng dumalaw siya kay Mama. Nakiki-tita na rin si Lorcan sa mama ko.

Napangisi ako nang makita kong pinagpapawisan si Lorcan sa kabila ng aircon sa sasakyan. Ako rin naman ay kinakabahan. Nakapag-usap na kasi kami ni Lorcan at nakapagdesisyon kami na magpapakasal kami. Haha! Syempre biro lang ’yan. Napagdesisyonan namin na ngayon namin sasabihin kay Mama ang tungkol sa relasyon namin.

“Lorcan, ayos ka lang ba?” tanong ko nang makita ko ang pawis niya. Hindi ko napigilan ang sarili ko na punasan ang pawis niya. Ang lamig ng pawis ni Lorcan. Nininerbyos ata.

“I’m okay ba- Clayton.” Muntik na niya akong tawaging babe.

Kahapon ay umuwi ako sa bahay dahil nga lalabas na si Mama sa ospital pagkatapos ng ilang buwan niyang pananatili sa ospital. Naglinis ako sa bahay at pinasamahan din ako ni Lorcan ng iilang mga katulong para tulungan ako. Bumili na rin ako ng mga groceries.

“’Bat ang tahimik ninyong dalawa d’yan.” Mamaya ay komento ni mama. Napansin din ni mama ang di namin masyadong pag-uusap ni Lorcan.

“Ah, hehehe, wala lang ’ma.”

Tipid naman na ngumiti si Lorcan. Nanginginig ang mga labi niya.

Pagdating sa bahay namin ay si Lorcan na rin ang nagdala sa iilang gamit ni Mama papasok sa bahay. Actually, may personal nurse na h-in-ire si Lorcan para kay mama. Mamaya raw ay darating na iyon.

“Nako maraming salamat sa’yo, Lorcan.” pasasalamat ni mama kay Lorcan. Nang makapasok na kami sa bahay.

“W-walang anuman po iyon, T-tita.” Nauutal na saad ni Lorcan.

“Nako na-miss ko itong bahay natin. Pakiramdam ko ay ilang taon ako sa ospital.” Masayang wika ni mama.

“Mama, magluluto lang po ako ng tanghalian natin.”

“Hala, oo nga pala.” si Mama at binalingan si Lorcan na abala ang mata sa mga naka-hang na mga picture frames. “Lorcan, hijo kung wala kang gagawin. Dito ka na kumain.” pag-alok ni Mama kay Lorcan.

“S-sige po.”

“Alam mo ba Lorcan na magaling magluto iyang anak ko.” pagkukuwento ni mama kay Lorcan.

“Oo-I mean talaga po?” Napangiti ako dahil nnaginginih ang boses ni Lorcan.

Iniwan ko na si Lorcan at si Mama doon sa maliit naming sala at pumunta ako sa kusina namin. Mabuti na lang talaga at nakapag-grocery ako. Hinanda ko na ang mga sangkap para sa pagluluto ko pagkatapos kong magsaing ng kanin. Ginataang manok lang ang lulutuin ko.

At habang nags-slice ako ng mga rikados ay napaigtad ako nang may yumakap sa bewang ko.

“Lorcan,” bulong kong sita sa kanya. “Si mama baka-”

“Shushh, she went to her room.”

Hinarap ko si Lorcan. “Sasabihin ba talaga natin ngayon kay mama?”

“It’s up to you. I can still wait till you’re ready to tell your mom.”

“Kinakabahan lang naman kasi ako.”

“Don’t worry. I’m here.” sabi niya at hinalikan ang labi ko.

---

Nabibingi ako sa katahimikan habang kumakain kami. Tanging tunog lang ng mga kobyertos ang naririnig ko. Napapraning na siguro ako pero iniisip ko na pinapakiramdaman lang kami ni mama. Pakiramdam ko ay binabantayan ni mama ang kilos namin ni Lorcan.

Hindi ko alam kung paano namin nalampasan ang tanghalian namin. Tinulungan ako ni Lorcan na maghugas ng mga pinagkainan namin kahit na hindi naman siya marunong. Nag-aaksaya lang siya ng tubig!

“May sasabihin ka ba Clayton?” anang ni mama. Magkaharap kami ngayon dito sa maliit naming tanggapan. “Lorcan?” Tumingin si Mama kay Lorcan. Naramdaman ko na ang kabang nararamdaman kanina ni Lorcan dahil pinagpapawisan na din ako ng malamig ngayon.

“M-ma, kasi, kasi a-ano . . . .” hindi ko ata kayang sabihin kay mama.

“Ano’ng ano, Clayton?” Ngayon lang ako kinabahan ng ganito sa harap ni mama. Ang hirap lang kasi dahil noon pa man ay babae na ang gusto ni mama para sa akin. Tapos ngayon heto ako lalaki ang karelasyon. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Magsisimula ba akong sabihin kay mama na wala akong interes sa mga babae o sasabihin ko na may nobyo ako.

“Tita-” nagsalita si Lorcan. Akala ko ay siya na ang magsasabi kay mama kaya hinawakan ko ang kamay niya. Gusto ko kasing ako ang magsabi kay mama. Nakita ko ang mata ni mama na nakatingin sa kamay namin ni Lorcan, kaya binitawan ko iyon.

“M-ma, mama kasi-”

“Na ano Clayton? Na hindi mo lang kaibigan si Lorcan?”

Napalunok ako sa sinabi ni mama.

“Mama.”

“May magkaibigan ba na lalaki tapos naghahalikan at nagyayakapan ng kagaya sa inyo?” Walang emosyong saad ni mama. Napayuko ako nang maramdaman kong uminit ang sulok ng mata ko. Alam kong mangyayari ’to hindi kami matatanggap ni mama.

“Tita, we’re sorry. We’re sorry for keeping our relationship a secret. Gusto lang po ni Clayton— namin ni Clayton na sabihin sa inyo kapag maayos na po kayo kaya nilihim po namin ito sa inyo. Hindi po namin intensyong ilihim ito ng matagal sa inyo. At seryoso po ako sa anak ninyo. I love him po. I love your son, tita.” matapang at pormal na wika ni Lorcan.

“Clayton, wala ka bang sasabihin sa akin.” si mama.

Pinalis ko ang luha saka inangat ang tingin ko kay mama. “Mama, sorry po. Sorry po ’ma. Alam ko po na noon pa man po ay ipinapares n’yo na ako sa mga babae pero ma wala talaga akong interes sa mga babae. At, oo n-nobyo ko po si Lorcan m-matagal na po. Totoo po ang sinabi ni Lorcan na wala po kaming intensyon na ilihim po ito sa inyo. Natatakot lang ako na baka hindi niyo po kami matanggap. Natatakot po ako na baka hindi niyo po ito matanggap. Mama, mahal ko po si Lorcan. ’Ma sana-” napatigil ako nang bigla akong niyakap ni mama.

“Hay! Dapat ay sinabi mo ito kay mama. At bakit naman hindi kita matatanggap. Anak kita at ikaw lang iyong masasabi kong pag-aari ko, anak. Kaya kahit ano ka pa ay tatanggapin kita. Tatanggapin kita ng buong-buo.” Bumaling si mama kay Lorcan sa tabi ko. “At syempre tatanggapin ko kung sinuman ang gusto ng anak ko. Ma-lalaki o babae man.”

“Thank you! Thank you so much, Tita.” saysay ni Lorcan at halos luhuran si Mama sa tabi ko.

“Hay! Pwede mo akong tawaging mama rin Lorcan. Para dalawa na rin ang anak ko.” Masayang wika ni mama na agad namang sinang-ayunan  ni Lorcan.

“So, m-mama, ahm, Clayton and I are living together in my house. Actually, from the very beginning po.”

“Ayos lang ’yan sa akin. Hahaha! Hindi naman nabubuntis ang anak ko, e.” biro ni mama na kinapula ko. “Basta tapusin mo ang pag-aaral mo, Clayton. Saka mahiya ka rin kay Lorcan. May natapos na iyong tao tapos ikaw wala.”

“Oo naman po!” alma ko.

“It’s okay actually, ’ma. Mabubuhay ko po si Clayton kahit wala po siyang natapos. Kahit na maupo lang po siya sa bahay ko ayos lang.” paggatong naman ni Lorcan kay mama.

“Pero, salamat ’ma dahil tanggap niyo po kami at iyong pagkatao ko po.” seryoso kong saad kay mama.

“Alam mo ba Clayton na kaya kita nirereto sa mga babae noon kasi noon pa man ay napansin ko na nailap ka sa mga babae. Kaya may kutob na ako na ganyan ka. Hindi na ako nagulat sa sinabi mo ngayon. Saka ina mo ako galing ka sa akin. Kaya alam na alam kita. At napansin ko rin ang paraan ng pagtingin mo kay Lorcan, sa paraan ng pag-alaga mo sa kanya.”

Tiningnan ni mama si Lorcan. “Ikaw Lorcan. Gwapo kang lalaki, may tindig, at idagdag pa na mayaman ka maraming babae ang maghahabol sa iyo. Pero sana manatili kang tapat sa anak ko. At sana iyang sinasabi mong pagmamahal ay totoo iyan.”

“I already said it many times, ’ma. But when I said I love Clayton. I really meant it. I will love him forever. I promise you that, ’ma.” feel na feel na talaga ni Lorcan ang pagma-mama niya kay mama Ellen.

“Dapat lang Lorcan. Alam mo bang iyakin itong anak ko?”

“Alam ko po, ’ma.”

“Alam mo bang magaling magluto itong anak ko?”

“Alam ko po, ’ma.”

“Alam mo bang masarap ding mag-alaga ang anak ko?”

“Oo ’ma alam ko ’yan. Sobrang sarap po magmahal ng anak ninyo.” May halong tuksong ani ni Lorcan. Malandi!

Ayon. Ako ang nasa gitna nila ni mama at silang dalawa lang ni Lorcan ang nagsasalitan ng tanong at sagot. Para na akong naging hangin sa pagitan nilang dalawa.

Kung walang kumatok sa pintuan namin ay hindi matitigil si mama at si Lorcan sa pagsasalitan ng salita. Ako na lang ang tumayo at bumukas sa pintuan. Nagulat ako nang bigla akong yakapin ng babae na bagong dating. Matagal na ang huli kong kita sa kanya pero hindi ko pa rin siya makakalimutan. Si Allison. Iyong dating nurse ni mama.

“Clayton, grabe ang ganda mo talaga.” barakong saad ni Alli saka niyakap na naman ako. Para talagang lalaki ang galawan ni Alli.

“Alli,”

Isang malakas na tikhim ang nagpahiwalay sa amin ni Alli.

“Ay sir. Allison Madrigal po. Alli for short.” Nilahad ni Alli ang kamay kay Lorcan.  Tinanggap naman iyon ni Lorcan.

“Oy, Alli, anong ginagawa mo dito?” sumingit si mama saka binaba ang tingin sa dalang maleta ni Alli.

“Haha, tita Ellen ako po ang personal nurse ninyo.”

“Huh?” gulat na sambit ni mama.

“Ma, she’s your personal nurse. I hired her so that their’s someone professional who can look for you if Clayton is not around.” paliwanag ni Lorcan kay mama. Tumanggi si Mama dahil wala naman kaming pangsuweldo kay Alli pero inako na iyon ni Lorcan. Matigas si Mama at ayaw talaga pero sa huli ay napapayag ito ni Lorcan dahil bayad na pala si Alli for one year.

“Naku, Lorcan. Hindi mo kailangang gawin ito. Hindi naman ako bata para-”

“It’s for your own good, ’ma. Just accept it na lang po.”

“Hay! Sige na nga.”

Sa pagbabalik ko sa skwela ay akala ko d-in-rop na ako dahil sa dami na ng absent ko pero mabuti’t hindi naman. Madami lang akong hahabuling quizzes, exams at mga projects. Mabuti na lang din talaga at nandirito si Alli para kay mama. At naiintindihan naman ni mama na marami akong ginagawa sa para sa pag-aaral ko. Bumalik sa dati ang buhay ko. Iyong buhay na wala akong pinoproblema kundi ang klase ko lang. Hindi na rin ako bumalik pa sa part time job ko sa Lattea dahil hindi pumayag si Lorcan. Humanap ako ng kakampi, si mama pero kampi na pala siya kay Lorcan. Pero doon naman ako nags-study at gumagawa ng mga assignments at projects ko sa Lattea. Maya’maya rin ang pagpunta ko sa mansyon ni Lorcan hindi lang dahil kay Lorcan kundi pati na rin kay Daniel. Bumalik na kasi sa Russia ang sina Tita at Tito.

“Papa!” Pagbukas ko ng pintuan isang gabi ay si Daniel ang bumungad sa akin na umiiyak. Nakaternong pajama ito halatang handa ng matulog. Nakasunod nito na si Lorcan na naka-sweat pants, sleeveless shirt na kulay puti at pinatungan lang ng cardigan at saka naka-tsinelas pang bahay lang din si Lorcan pero ang lakas ng dating. Ang lakas ng dating ng boyfriend ko.

“Lorcan, anong nangyari sa bata?” tanong ko rito at kinarga si Daniel. Hinagod ko ang likod nito, sinusubukang patahanin sa pag-iyak.

Pinatuloy ko sila.

“He cannot sleep and he’s looking for you.” pagod na saad ni Lorcan at hinilot ang ilong niya.

“Kanina ba pa ito umiiyak?”

“Yeah, I try to cheer him up, but he still wants you. Ayaw ko sanang pumunta rito dahil alam kong natutulog na kayo pagdating namin, but Daniel is so stubborn you know him.”

‘Oo, kagaya niya stubborn.’

Inaya kong maupo si Lorcan.

“Papa, why don’t you go home with us? Please, go back to our house, Papa.” si Daniel na nasa kandungan ko.

“Daniel, behave you know your papa cannot-”

“NO! I WANT PAPA!” Napahilamos si Lorcan sa palad niya at namumula na.

“Oh, Clayton?” Si mama na lumabas galing sa silid niya kasunod niya si Alli. Nagising ata.

“Ma,”

“Good evening, ’ma.” Tumayo si Lorcan at nagmano kay mama.

“Jusko! Gabing-gabi Lorcan bumyahe ka? At ito ba ang anak na sinasabi mo?” Pagbaling ni Mama kay Daniel.

Nabanggit kasi ni Lorcan si Daniel kay mama at ako rin naman pero ngayon lang niya ito nakita sa personal. Lumapit si mama sa pwesto ko.

“Papa, daddy, who is she?” tanong ni Daniel. Pinunasan ko ang luha nito.

“She’s your papa’s mother, Daniel.” sagot ni Lorcan sa at umupo sa ibang sofa.

“So, she is my other grandma?” inosenteng tanong ni Daniel.

“Oo, grandma mo rin siya, baby.”

“Wow!” Lumiwanag ang mukha ni Daniel. “I have a lot of grandmas.”

Kinuha ni mama si Daniel sa akin at agad naman na lumapit si Daniel kay mama.

“Bakit umiiyak ang apo ko?”

“Grandma, I just miss my Papa. I want papa in our house, grandma.” pagpapaawa ni Daniel kay mama.

“Gusto mo na roon ang Papa mo sa inyo?” Pagkakausap ni Mama sa bata.

“Yes, grandma.”

“Pero nand’yan naman ang daddy mo.” Tumingin pa si mama kay Lorcan.

“Kukuha lang ako ng gatas,’ma.” Tumayo ako upang ipagtimpla ng gatas si Daniel.

“Mas mabuti pa, Clay.” sang-ayon naman ni Mama.

Pagbalik ko ay binigay ko ang gatas kay Daniel na ininom niya naman lahat.

“Papa, please let’s go back to our house. I don’t like Jhera, Papa. I don’t like that rotten mushroom.” Tapos naiiyak na naman siya. Kinuha ko siya kay mama.

“Shushh,” pag-aalo ko kay Daniel.

Tumayo si Lorcan. “I’m really sorry for disturbing your night, ’ma.” Lumapit siya sa akin. “I’m sorry, babe.” bulong niya sa akin.

Kukunin na niya sana si Daniel sa akin nang humigpit ang pagkakayakap ni Daniel sa leeg ko.

“No, daddy. I will not go with you without papa! If papa Clayton is staying here, then I’ll stay here.” pagmamatigas ni Daniel.

“Daniel Earl!” tumaas ang boses ni Lorcan. “You said when you see your papa. Will go home immediately.”

“Lorcan h’wag mong pagtaasan ng boses ang bata!”

“Babe-”

Naputol si Lorcan ng sumingit si Mama. “Naku Clayton, anak. Mas mabuti siguro na dun ka muna kina Lorcan. Tingnan mo ang bata mas gusto ka pa ata niyan kaysa sa anak kong si Lorcan.” anang ni mama.

Biglang pumasok sa isip ko ang huling bilin sa akin ni Lindsey. Basta iyong pangako mo. Aalagaan at mamahalin mo ang anak ko at poprotektahan mo siya.

“Pero paano ka, ’ma.” Kahit may reponsibilidad ako sa pangako ko kay Lindsey meron pa rin si mama na kailangan ako.

“Anak, nandirito naman si Alli at kapag kailangan namin ng tulong may telepono naman.” sabi niya. “Kaya sige na, sumama ka na sa kanila. Ligpitin mo na ang kailangan mong dalhin doon.” Nilapag ko muna si Daniel at kinuha ang bag ko at mga gamit sa school. May mga damit pa naman ako roon sa mansyon ni Lorcan kaya hindi na ako nagdala pa.

“Mama, thank you so much.” Pasasalamat naman ni Lorcan kay mama.

“Sus, wala ito Lorcan saka parang anak na rin kita kaya parang apo ko na rin iyang si Daniel. Mag-iingat kayo sa byahe malalim pa naman ang gabi.” bilin ni mama.

Bumalik ako sa sala at kinarga si Daniel. Kinuha naman ni Lorcan ang bag ko at siya na ang magdadala.

“You’re going home with us, Papa?” ’Di makapaniwalang tanong ni Daniel. May excitement din doon sa boses niya.

“Oo, kaya behave ka na.” Nilingon ko si mama. “Ma, mag-iingat ka po at Alli please pakibantayan si mama.” bilin ko rin sa kanila.

“Daniel is so happy po, Papa.” sabi niya at niyakap ang leeg ko gamit ang malulusog niyang kamay.

“Daddy is happy too.” singit naman ni Lorcan.

Napaismid ako dahil sa sinabi ni Lorcan.

CHAPTER 41

Chapter 41

Clayton’s Pov

MATAAS na ang araw pero heto pa rin ako nakahiga pa rin sa kama kasama si Lorcan. Nakaunan ako sa dibdib ni Lorcan at nilalaro ng kamay ko ang nippls niya. Wala lang trip ko lang gawin. Ang sarap kasi sa kamay. Ang sarap sa kamay na pinipisil ko ang naninigas niyang utng. Wala naman kaming ginawa ni Lorcan kagabi natulog lang kami sadyang tinamad lang talaga kaming bumangon ngayon.

“If keep doing that babe you might not be able to walk for a day.” Pagtukoy niya sa ginagawa ko sa nippl*s niya.

Tiningala ko siya. “Huwag kang ano d’yan, Lorcan saka ang sarap kasi laruan ng nippls mo.” sabi ko at kinurot ko ang nippls niya.

Pinanlakihan niya ako sa kanyang mata niya pero nginisihan ko lang siya. Simula nang dumating ako rito ay rito na muli ako sa kwarto niya natutulog. Pinapatulog ko lang si Daniel sa silid niya tapos ay dito ako natutulog. Wala man si Lorcan o meron dito niya ako pinapatulog sa ilid niya.

“Want a good morning s*x? Was the kiss not enough?” tanong niya sa akin. Pagtutukoy niya sa nangyaring halik kanina. Nagising ba naman ako na may kumakagat na sa labi ko.

Tinampal ko ang tiyan niyang matigas kaso tinawanan niya lang ako. Kapag natutulog si Lorcan ay naka-boxer shorts lang kasi siya at nasanay na naman ako roon. Samantalang ako naman ay syempre nags-shorts or pj ako tapos sleeveless shirt or cotton shirt. Binilhan din ako ni Lorcan nga mga ternong pj kaya iyon din ang sinusuot ko minsan. Hindi ako sanay magsuot ng terno pero unti-unti na akong nasasanay. Tulad ngayon nakaternong pj ako.

“Oi!” lumagapak ang palad ko sa kamay ni Lorcan na gumapang papunta pwetan ko. “Bumangon ka na, Lorcan. May trabaho ka pa.” sabi ko sa kanya.

Pero imbes na bumangon ay kinababawan niya ako at nilagay ang magkabilang kamay sa pagitan ng ulo ko.

“You wake the sleeping beast, babe. You must take responsibility to it.” bumaba ang tingin ko sa pagitan ng hita niya. Oo nga gising na gising na.

Hinawakan ko iyon. “F*ck!” malutong niyang mura nang dumapo ang kamay ko doon.

“Humiga ka, Lorcan.” utos ko sa kanya.

“What?” naiinis niyang sabi. Nabitin kasi.

“Higa.” Muli kong utos.

Labag sa loob siyang humiga ulit sa kama inunan niya pa ang braso niya.

“I’ll give you a head,” deretsong wika ko na kinalaglag ng panga ni Lorcan Cruixxe Lavoisier.

“B-babe,” nauutal niyang untag. Umupo si Lorcan at sumandal sa headboard ng kama. Gumapang ako at pinaghiwalay ko ang binti niya at nag-settle ako sa pagitan ng nakabuka niyang hita. Ito ang unang beses na naging aggressive ako kay Lorcan kaya laglag ang panga niya sa akin ngayon.

Binaba ko ang ulo ko at hinalikan ang kargada niya na nakatayo sa loob ng kanyang boxers. His huge manhood twitched, tiningala ko si Lorcan na awang ang labi ngayon at panay ang hingang malalim.

“It twitched Lorcan,” mangha kong saad habang ang labi ko ay halos nakadikit lang sa umbok niya.

“Yeah, he’s excited, so go on, babe.”

Binalik ko ang atensyon ko roon sa pagkalalaki niya. Hinawakan ko ang waist band ng boxer niya at binaba iyon. Napamura ako ng tumama sa mukha ko iyong pagkalalaki niya na namamasa. Tang*na! Sampalin ba naman ako ng kahabaan niya.

“Sh*t! Babe, are you okay?”

Ngumiti ako kay Lorcan. “Excited nga.” sambit ko at hinalikan ang ulo ng pagkalalaki niya. Akmang isusubo ko na ito nang biglang bumukas ang pintuan. Ewan ko kung paano ko nagawa iyon at mabilis pa siguro ako kay the flash na napaupo ng maayos at tumalikod kay Lorcan. Tumingin ako pintuan. Dikit na dikit ang mga binti ko at pinagsiklop ko ang aking mga kamay.

Si Lorcan naman sa likod ko ay nagpaulan ng mahihinang mura. ‘Sorry, Lorcan nabitin ka.’

Agad na niluwa no’n si Daniel na kinukusot ang mata.

“Papa?” tawag ni Daniel sa akin at sumampa sa kama. Kumilos ako at inalalayan ko siyang makaakyat sa kama.

“Daddy,” tawag naman ni Daniel sa ama niya na nakatakip ang isang unan sa kahabaan niya.

“Good morning, son,” bati ni Lorcan sa anak niya. Parang walang nangyari, ah.

“Morning too, dad.” Inaantok pang saad ni Daniel. Humiga si Daniel at inunan ang binti ko. Sa lahat pa nang pakakataon na pumunta si Daniel dito ay ngayon pa talaga. Ngayon pa na naglakas loob na akong bigyan ng maganda at di makakalimutang blowjob si Lorcan pero hindi naman natuloy.

“I’ll just take a very cold shower, babe.” bulong ni Lorcan sa akin at hinalikan ang noo ko saka pinatakan din ng halik si Daniel.

Bago siya tuluyang bumaba sa kama ay bumulong pa siya. “Later, I want my blowjob so get ready.” bulong niya sa akin na kinainit ng tenga at pisngi ko.

Kaya na namang maligo ni Daniel ng mag-isa pero dahil nandirito ako. Ako na ang nagpapaligo sa kanya. Naligo na rin ako kasi nabasa na ako. Walan namang pasok ngayon kasi weekend. Karga ko si Daniel habang binabaybay namin ang hagdanan pababa.

Pagdating namin sa dining room ay nandun na si Lorcan at nagbabasa ng morning news. Binaba niya ang newspaper nang mapansin niyang dumating kami.

“Daniel you shouldn’t let your Papa carry you.” ani Lorcan habang binababa ko si Daniel sa upuan niya.

“Lorcan, ano ka ba. Ayos lang naman.” Pagliligtas ko naman kay Daniel na ngayon ay ’di maipinta ang mukha na nakatingin sa ama.

“You’re so thin, Clayton. I don’t want mama Ellen to think na hindi kita inaalagaan dito.” aniya.

Umirap ako sa kany at bumaling na lang kay Daniel at saka nilagyan ng pagkain ang plato ni Daniel.

Sinilbihan ko rin si Lorcan dahil nakabusungot na rin ang mukha sa akin. Tumayo ako at sinilbihan siya. Tinapik ko ang balikat niya, “Walang blowjob kung papagalitan mo si Daniel, sige ka.” Panakot ko sa kanya na kinapula ni Lorcan. Lihim akong napangiti. Umupo ulit ako sa upuan ko at inasikaso si Daniel.

Napabuga ito malalim na hininga.

“You better get ready your mouth and your hole below Clayton. I will not let you walk. You’ll be bedridden, mark my words.” aniya sa akin nang matapos siyang kumain at handa ng umalis patungo sa opisina niya. Hinalikan niya ang ulo ko.

“Bye, son. Huwag mong pupuyatin ang Papa mo, okay? And sorry about earlier.” Hingi ng tawad ni Lorcan sa anak at hinalikan din ang ulo nito.

“Bye dad.” Mabilis naman na nagbago ang ekspresyon ni Daniel saka nginitian ang ama. Hindi ko maiwasang hindi ikumpara si Lorcan at Daniel. Bata pa lang si Daniel pero kung kumilos ito ay parang si Lorcan na. Nagpapa-baby lang naman si Daniel kapag nandirito ako. Sa akin lang din siya nagpapalambing.

“Mag-ingat ka sa pagda-drive Lorcan.” matamis ko siyang nginitian at kinawayan.

“Just get ready when I get home.” sabi niya na kinawala ng ngiti ko. Bwesit talaga!

Nang dumating sa bahay ang tutor ni Daniel ay nakabantay lang ako sa kanila at hinandaan din sila ng meryenda.

“Naku, Clay iyang si Daniel kapag ako ang nagbabantay sa kanya kapag nandidito na ang tutor niya naku, sasakit ang ulo ko. Panay lang kasi ang laro n’yan at hindi nakikinig sa tutor niya.” kwento ni Jhera sa akin habang gumagawa ako ng sandwich.

“Haha, ganyan lang ’yan sa mga taong ayaw niya, Jhera.” wika ko.

Narinig ko naman ang pagngisi ng sarkastiko ng Jhera. “Sa bagay gustong-gusto ka nga ni Daniel. Mag-ama nga sila ni sir ano.” May panunukso niya sa akin.

Alam na ni Jhera na may relasyon kami ni Lorcan. No’ng una niyang nalaman ay nag-inarte pa siya na nasasaktan daw siya dahil may jowa na raw ang crush niya. Alam ko naman na biro lang niya iyon. Pero iyong pagka-crush raw niya sa akin ay totoo raw. Ewan ko talaga sa babaeng ito.

Si Esmeralda ay medyo bumait na rin sa akin. Medyo dahil minsan ay nasisigawan pa rin ako pero nasanay na rin ako. Na-immune na kumbaga. Siguro dahil matandang dalaga si Esmeralda kaya mainitin ang ulo. Sa lahat ng katulong dito ang nakikilala ko lang talaga ay sina Esmeralda, Ronnie at Jhera lang. Iyong iba kasi ay masyadong tutok sa trabaho hindi ko sila nakakausap at saka mailap.

Pagsapit ng hapon ay nakaupo kaming dalawa ni Daniel sa sala at nanood ng cartoons. Pero kumunot ang noo ko nang marinig ko ang tunog ng sasakyan ni Lorcan. Ilang minuto lang ay hindi nga ako nagkamali dahil pumasok si Lorcan at halatang nagmamadali.

“Daniel, can I borrow your Papa?” sugod niya kaagad sa amin ni Daniel.

“Okay,” wala namang problemang saad ni Daniel.

Kinuha ni Lorcan ang kamay ko at dinala niya ako sa taas. Pumasok kami sa kwarto namin at doon ako sinunggaban ng halik. Ay! Tang*na! Ito ba ang inuwi niyang ng maaga?

“T-teka lang,” pigil ko at nilayo saglit si Lorcan sa akin. Hinihingal ako kaka-akyat sa hagdanan, e. Huminga ako ng malalim saka nagsalita muli. “Ito ba ang inuwi mo ng maaga?” tanong ko sa kanya.

“One of the reasons why.” anito at muli na naman akong sinugod ng halik. Hanggang ang halikan namin ay nauwi sa hubaran ng damit at pag-angkin sa akin ni Lorcan.

“Nakalimutan mo ba na bibigyan pa kita ng blowjob?” tanong ko nang mahiga kami sa kama. Nakatatlong round lang kami. Nakahiga kami sa paborito kong posisyon iyong nakaunan ako sa dibdib niya.

“I’ll get my blowjob once I go back here.” wiko ni Lorcan na kinabangon ko.

“Aalis ka?” tanong ko. Wala pa kaming saplot kahit isa sa katawan. At wala akong paki kung wala kaming saplot ngayon.

“Yes,” tugon niya sa akin.

“Bakit biglaan naman ’yan?” Ngumunguso kong saad. Bumangon si Lorcan at hinuli ang nguso ko at dinampian ang halik. Nilagay ang malaki niyang palad sa leeg ko.

“Babe, it’s only three days.” Natatawa niyang saad.

Hinampas ko ang dibdib niya. “Kahit na, ang bigla naman.”

“I have a business conference at Italy. Kailangan ako room dahil isa ako sa speakers. Don’t worry. I’ll bring a lot of souviners.”

Ngumuso ako lalo. Hindi ako nadadala sa mga ganyan.

“Huwag na basta umuwi ka kaagad.” Ito ata ang unang beses na magkakalayo kami ni Lorcan sa buong relasyon namin. Tapos ang layo pa ng Italy.

Hinalikan niya muli ako at hiniga sa kama saka pumaibabaw sa akin. “I really love your small body, babe. It fits well in my hands.”

“Kailan ang alis mo?” tanong ko sa kanya.

“9 pm.”

---

Nagpaalam din si Lorcan kay Daniel naiiyak pa nga ang bata. Naawa tuloy ako. Nandito kami ngayon sa labas at papaalis na si Lorcan patungong NAIA.

“Bakit hindi na lang kayo sumama sa akin?” sabi ni Lorcan at umiling ako. May klase ako at baka makadisturbo rin kami sa gagawin niya doon.

“Huwag na Lorcan saka may klase ako. Ayaw kong abusuhin ang kabutihan ng mga prof ko.” Binalingan ko si Daniel. Pinantayan ko ang taas niya. “Don’t worry, baby. Nandito naman si Papa hindi kita iiwan saka tabi rin tayong matutulog.” pag-aalo ko sa bata at kinarga ito.

“Sige na umalis ka na. Bumyahe ka na. Mag-iingat ka.” Malungkot kong turan kay Lorcan.

Binuksan ni Lorcan ang sasakyan niya at pumasok doon, handa na siyang umalis pero muli siyang lumabas ng sasakyan at bumalik sa amin ni Daniel. Mariin niyang hinalikan ang noo ko.

“I love you, babe. I love you so much. I wish I could bring the two of you.” aniya at sabay kaming niyakap ni Daniel.

“I love you. I love you too. Tumawag ka kapag nakarating ka na roon, ah.”

“I will.”

Hindi ko namalayan na tumulo na pala ang luha ko. Tahimik kaming pumasok ni Daniel sa loob ng bahay. Umakyat kami sa ikalawang palapag at pinatulog ko na si Daniel.

Mabilis na tumakbo ang oras. Pero ang hindi inaasahan sa lahat ay ang balitang nagpaguho sa mundo ko. Ang balitang nagpawasak sa puso ko ng pinong-pino. Hindi ko aakalain na iyon na pala ang huling pagkikita namin ni Lorcan. Hindi ko inaakala na iyon na pala ang huling halik namin ni Lorcan. Hindi ko inaasahan na iyon na pala ang huling pagkakataon na makikita ko siya. Hindi ko inaasahan na iyon na pala ang huling beses na maririnig ko ang ‘I love you’ niya sa akin. Hindi inaasahan na sa ganitong paraan matatapos ang relasyon namin ni Lorcan. Bakit ganito? Bakit kung kailan masaya na kami? Masaya na kami, pero bakit ganito? Bawal ba akong sumaya man lang! Anong nagawa ko upang maranasan ko ito?

CHAPTER 42

Chapter 42

Clayton’s Pov

NAKANGITI kong sinagot ang tawag ni Lorcan. Kagagaling ko lang sa MU at nagbibihis ako ngayon dito sa kwarto namin.

“Babe, can you turn on your camera?” tanong ni Lorcan sa kabilang linya.

Tinatanggal ko ang butones ng uniporme ko at ni-loud speaker ko lang ang cellphone ko na nasa bedside table. Tumigil ako sa pagbukas ng uniporme ko at pinulot ko ang cellphone.

“Naghuhubad ako ngayon, Lorcan.”

Inipit ko sa tenga at balikat ko ang cellphone saka naglakad tungo sa walk in closet namin. Tuluyan ko nang nahubad ang uniporme ko. Kumuha ako ng bakanteng hanger at hina-nger ko ang uniporme ko.

“It’s okay, babe. I wanna see you.” Hinawakan ko ang cellphone at in open ko ang camera. Kumaway ako sa kanya sa camera. Ito ang pangalawang araw na nasa Rome, Italy si Lorcan. Bukas ang huling araw niya roon and the day after tomorrow na ang byahe niya.

“Are you seducing me, babe?” anito sa akin. Nakahilig siya sa isang railings. Hula ko ay nasa balcony siya ng hotel na tinutuluyan niya roon. Ipinakita niya kasi sa akin no’ng isang araw ang buong room niya nang dumating siya roon. Sinisigurado ko ring walang babae. Syempre biro lang, alam ko naman na hindi ako ipagpapalit ni Lorcan sa mga italyana o italyano pa ’yan. Sapat na ang briton at may pagka-tsinito na kagaya ko sa kanya.

“Sabi ko naman sa’yo na naghuhubad ako. Kakarating ko lang galing sa MU.” tugon ko sa kanya.

Nilagay ko ang cellphone sa isang divider namin dito sa walk in closet saka tumalikod ako upang kumuha ng damit na maiisuot ko.

“Babe, can you wear my shirts please.” Taas ang kilay ko na hinarap ang aking cellphone . Nakita kong nakangising aso si Lorcan.

“Ayaw ko nga! Ang lalaki ng mga damit mo nagmumukhang dress iyan kapag sinusuot ko.” ang aking katwiran.

“But still it look hot on you.” Kahit saan atang lupalop ng mundo ilagay itong si Lorcan ay manyak t malandi rin talaga.

Inikutan ko siya ng mata ko at sinuot ang damit na napili. Hindi ko siya sinunod sa gusto niya.

“Kumain ka na ba d’yan?” tanong ko sa kanya.

“Not yet. After this call I will eat my lunch,” sagot niya sa akin.

“Sige h’wag mong kakalimutang kumain.”

“I should be the one who’s telling you that.”

Kinuha ko ang cellphone at naglakad patungo sa kama at doon ako umupo.

“Wala ka bang ginagawa ngayon?”

“Hmm, mamaya pa magsisimula ang conference. I miss you, babe.”

Napangiti ako. “Ako rin. Miss na rin kita, Lorcan.”

“D*mn it. I wanna go back there. I miss your lips, I miss your scent, I miss your body, I miss everything about you, babe.”

“Kaya dalian mo d’yan.” nguso kong saad sa kanya.

“I love you, Clayton.”

“I love you, Lorcan.”

Nagtagal lang ng kalahating minuto ang pag-uusap namin ni Lorcan dahil kakain pa siya at maghahanda pa siya para sa conference. Tatawag na lang daw siya mamaya pagkatapos ng conference nila.

Lumabas ako ng kwarto at bumaba. Pinuntahan ko si Daniel na nagtatampisaw sa pool kasama si Jhera na nag-ienjoy rin.

“Baby, tama na yan. Hapon na baka magkasakit ka.”

“Papa!” malakas niyang sigaw.

Kumuha ako ng tuwalya na nando’n sa lounger. Naglakad ako papunta sa gilid ng pool malapit sa kanya. Hinalikan ko ang pisngi nito saka siya nilabas doon sa pool. Pinunasan ko si Daniel.

“Clay ako na,” pagpiprisenta ni Jhera.

“Huwag na Jhera ako na rito. Magbihis ka na rin at pakihanda na lang ang table papakainin ko na si Daniel pagkatapos dito.” utos ko sa kanya.

Mabilis naman na tumalima si Jhera.

“Papa, we’ll call daddy po ba?” tanong ni Daniel habang pinupunasan ko ang buhok niya.

“Oo, kaya kakain ka na para later mag-uusap kayo ni daddy.”

I hug him with the towel at dinala siya sa taas para bihisan.

“Papa, you’ll not gonna leave me naman po, diba po.” Hindi ko mapigilang mapangisi dahil sa paggamit niya ng ‘po’. Pero nagtaka ako sa biglang tanong niya sa akin.

“Bakit mo naman ’yan nasasabi, babyOf course, hindi ka iiwan ni papa. Never.” Diniin ko ang word na ‘never’. May pangako ako sa nanay mo Daniel at ’di ko iyon bibitawan. At kahit na hindi iyon sabihin ni Lindsey ay wala akong balak na iwan ang batang ito.

“I didn’t see my Mommy, Papa. And all I have is you and daddy that’s why I don’t want you to leave me like what my mommy did to me. And daddy did back then.” Nakita ko ang lungkot at takot sa mukha niya.

Napakurap-kurap ako sa sinabi ni Daniel. Ang bata niya pa para maranasan ang mga ganito. Bata pa siya pero iba na siyang mag-isip.

“Baby, hindi gusto ng mommy mo na iwan ka. Alam ko iyon.” ‘Kasi sinabi niya iyon sa akin.’ Nais ko sanang idagdag iyan. “Saka hindi ka iiwan ng daddy mo. Love ka ni daddy kaya hindi ka niya iiwan.”

“Do you love me, Papa?” Wala ng emosyon ang mukha niya ngayon.

“Oo naman. Love na love kita.” Agad kong sagot sa kanya.

Hinawakan ko ang balikat niya at saka siya niyakap siya. Isa sa ayaw kong nakikita ay ang ganito si Daniel. Na parang ang bigat ng dinadala ng dibdib niya.

Kinagabihan ay nag-video call kami ni Lorcan at masiglang nakipag-usap si Daniel sa ama niya. Sasaya sana ako na nakita ko siyang ganito. Pero dahil sa sinabi niya sa akin kanina parang ayaw kong maniwala sa ipinapakita ngayon ni Daniel. Pakiramdam ko pinipiki niya lang iyong mga ngiting binibigay niya kay Lorcan. Ano nang nangyayari sa baby namin?

Pagkatapos mag-usap nila ni Lorcan ay pinatulog ko si Daniel. Nag-usap din kami Lorcan pero hindi ko binanggit sa kanya ang mga napapansin ko kay Daniel. Ayaw kong mag-alala siya habang nasa malayo siya. Sa makalawa ay uuwi na rin naman siya kaya sa pag-uwi ko nalang ito sasabihin sa kanya. Nasasaktan ako para kay Lorcan. At nasasaktan din ako para kay Daniel. Ayos naman sila pero dahil sa fear ni Daniel parang may invisible barrier sa pagitan nilang mag-ama.

Sa sumunod na araw ay excited ako dahil uuwi na si Lorcan at nakikita ko rin na masaya si Daniel. Sana totoo iyong nakikita kong ngiti niya. Sabi ni Lorcan darating daw siya ng 5 pm dito. Kaya nakapaghanda pa ako pagkadating ko galing sa school. Hindi muna ako kumain kasi gusto ko na sabay kami. Bandang alas sais ay hindi pa rin dumating si Lorcan kaya pinakain ko na lang si Daniel. Tulala si Daniel habang sinusubuan ko siya. Kapag tinatanong ko siya ay doon lang niya ako sinasagot. Nagtatampo na naman ito sa ama niya. Dapat kasi hindi ko na lang sinabi sa bata na sabay kaming kakaing tatlo. Pakiramdam ko ay kasalanan ko kung bakit naging matamlay si Daniel.

Inutusan ko si Jhera na ligpitin muna ang mesa. Hindi pa ako kumakain dahil hihintayin ko si Lorcan. Baka na traffic lang iyon or na delay ang flight. Kaya minabuti kong ipaligpit muna ang mga pagkain saka ko na lang iinitin iyon pagdating ni Lorcan.

Sa salas ako naghintay kay Lorcan. Hanggang sa nakatulog ako kakahintay sa kanya.

“Clayton, kumain ka muna at doon ka sa kwarto ninyo matulog, h’wag dito.” Ginising ako ni Esmeralda.

“Hindi po, dito lang po ako. Hinihintay ko po kasi si Lorcan ngayon kasi ang dating niya.” saad ko at bumangon sa sofa. Hindi ko mawari kung bakit ako kinabahan bigla. Ang lakas ng tibok ng puso ko.

“Sige kung ’yan ang gusto mo pero kumain ka na alas diez na nang gabi. Maghapunan ka na.” Napatingin ako sa malaking wall clock. Alaz diez na nga pero, bakit wala pa rin si Lorcan?

Tiningnan ko ang cellphone ko pero wala naman akong natatanggap na message galing sa kanya. Sinubukan kong tawagan siya pero hindi ko naman ma-contact ang cellphone niya.

“Kakain po ako mayamaya hihintayin ko lang po ng ilang sandali si Lorcan.” saad ko kay Esmeralda. Bumuntonghininga siya at iniwan ako.

Ilang minuto ang nakalipas ay may narinig akong mga tunog ng sasakyan kaya mabilis akong tumayo at tumakbo palabas. Kumunot ang noo ko nang makita ko sina Rap, Desmond, Colt at Laszlo. May kanya-kanya pa silang sasakyan.

Nagkatinginan sila nang makita akong nasa grand parlor. Napatingin sila sa isa’t isa bago naglakad papasok. Tiningnan ko kung meron pa bang susunod. Baka kasi nahuli si Lorcan. Pa-espesyal pa naman iyon minsan.

“Colt si Lorcan?” Alam ko naman na si Lorcan lang ang pumunta sa Italy pero baka sila ang sumalubong kay Lorcan sa airport.

“Pumasok muna tayo, Clayton.” seryosong saad niya sa akin.

Iba ang nararamdaman ko sa kanila ngayon. Kung seryoso silang mga tao nang makilala ko sila ngayon ay mas sumeryoso pa sila. Ramdam na ramdam ko ang madilim nilang awra.

“Bakit nandito kayo? Gabing-gabi na.” Binasag ko ang katahimikan sa amin nang makaupo na kami sa sala.

“Ahmm, hinihintay niyo rin ba si Lorcan? Nako hindi pa nga dumadating e. Hinihintay-”

“Did you watch the news?” biglang singit ni Raphael sa tabi na kinaputol ko.

“A-anong news?” nauutal kong tanong. Ewan kung bakit ako nauutal e, nagtatanong lang naman si Raphael.  Bakit ako tinatanong ng balita nitong si Raphael? “Hindi talaga kayo nanood ng news?”

“Deretsuhin mo na ako, Raphael. Anong nasa news?”

Litong-lito ako. Pumunta lang ba sila rito para maki-tsika tungkol sa balita sa TV.

“There’s a plane crashed.”

Kumabog ang puso ko sa sinabi ni Raphael. Isa-isa ko silang tiningnan nag-iwas sila ng tingin sa akin. Maliban kay Raphael na walang awa akong pinupukol ng matatim niyang tingin. Huminga ako ng malalim sa gitna ng paninikip ng dibdib ko.

“A-ano naman kung meron.”

“Have you ever wondered why Lorcan is still not home?” tanong niya sa akin.

Ayaw ko na sa mga lumalabas sa bibig nitong si Raphael.

“Na traffic lang iyon,” matigas kong saad.

“You already have a hunch, yes?”

Napatayo ako dahil sinasabi niya. Napipikon na ako. Ayaw ko na talaga sa mga pinagsasabi niya.

“Kung wala kang mabuting sasabihin umalis ka dito!” Galit kong tinuro ang napakaluwag na pintuan. Kusang tumulo ang luha sa isang mata ko. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa galit na nararamdaman ko.

“Clayton . . . .” si Colt na namumula ang mata.

“Ano?” Naiinis ko nang tanong.

“Lulan ng eroplanong nag-crash si Lorcan, Clayton. Ayaw rin naman namin nito. Hindi rin namin matatanggap ito ng madali pero malaki ang posibilidad na wala na si Lorcan.” mahinang saad ni Laszlo.

“A-a-ano?” pumipiyok kong tanong at parang talon ng tubig ang mata ko sa luhang lumalabas dito.

“Ang eroplanong nag-crash ay isang pribadong sasakyang panghimpapawid na pagmamay-ari ni Lorcan, Clayton.”

“So, ibig ninyong sabihin wala na si L-lorcan? D-dahil nag-crash ang eroplanong iyon. B-baka sumakay lang si Lorcan sa isang public airplane.” pagrarason ko. Ayaw mag-sink sa utak ko ang ideyang sakay si Lorcan doon sa eroplanong iyon. At wala na siya.

“Sasabihin ba natin sa kanya?” rinig kong tanong ni Desmond sa katabi niyang si Laszlo.

“Anong sasabihin? Sabihin mo na Desmond, kung may gusto kang sabihin sa akin!” galit kong wika. Pilit kong pinupunasan ang pisngi ko.

Humugot ng malalim na hininga si Desmond. “Ang totoo n’yan Clayton m-may planong magpropose si Lorcan sa’yo. Kung sinabi niyang alas singko ang dating niya rito. Ang totoo n’yan ay alas kuarto ng hapon ang dating niya. Ginamit niya ang private plane para madali siyang makauwi rito sa Pilipinas. Plano niyang magpropose sa’yo sa La Union, doon sa rest house na pinuntahan natin noon. Actually, kaming lahat . . . .” tiningnan niya ang mga kaibigan niyang naka-tux. “Kaming lahat ay galing pang La Union. Kami ang nag-set up nang lahat ng kailangan ni Lorcan sa proposal niya sa’yo pero nakatanggap kami ng balita na ang private plane ni Lorcan ay nag-crash. Hindi pa namin alam ang lahat ng nangyari pero basi sa nalaman namin ay sumadsad daw ito bago sumabog.”

Sa pangangatog ng tuhod ko ay sumalampak ako sa sahig. Nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Hindi ito pwede. Hindi ito maaari! Panaginip lang ito. Pinagsasampal ko ang mukha ko baka sakaling magising ako sa napakasamang panaginip na ito.

Nagulat ako nang may biglang humawak sa dalawang kamay ko, dahilan kung bakit napatigil ako sa pagsampal sa aking mukha. Hindi ko na maramdaman ang mga sampal ko sa aking  mukha. Dahil ang sakit na nararamdaman ng puso ko ngayon ay walang kapantay.

“Clayton stop hurting yourself.” May riing pigil ni Colt sa akin.

“Hindi.” Umiling ako. “Buhay pa si Lorcan. Alam ko ’yan. Wala pang bangkay niya kaya hangga’t wala ang bangkay niya . . . .” hindi ko matapos ang sasabihin ko hindi ko kayang magbitaw ng ganoong salita lalong lalo na kay Lorcan. Hindi ito maaari.

“Pupunta kami roon sa pinagsabugan ng eroplano, nauna na ang mga tauhan namin. Pumunta lang kami rito para ipaalam sa iyo ito.” ani Raphael.

“S-saan iyan?” Pagtutukoy ko kung saan ang lugar na sumabog ang eroplano.

“Malapit sa paraoir manmade forest sa Balaoan,” sagot ni Laszlo.

“S-sasama ako . . . .” anang ko at sinubukan kong tumayo.

“Maiwan ka rito, Clayton. Walang maiiwan kay Daniel. Hahanapin ka n’on. Huwag kang mag-alala kapag nakita na namin ang katawan ni Lorcan, kapag nakompirma na namin, babalitaan ka namin. Pakiusap Clayton magpakatatag ka at h’wag mong iwan si Daniel.” Mas napahagulhol ako dahil sa sinabi ni Colt sa akin. Si Daniel. Papaano ko ito sasabibin sa kanya? Anong gagawin ko? Nababaliw na ako. Hindi ko na alam kong ano ang dapat kong gawin.

Umalis ulit silang upat at naiwan akong mag-isa. Napatingala ako sa napakataas na ceiling ng bahay at yumuko ulit saka umiiyak nang umiyak.

“Papa?” Mabilis kong binalingan si Daniel na nakahawak ang kamay sa railings ng hagdanan, nasa huling baitang na siya. Kailan pa siya dyan?

“Why are you crying, Papa?” Lumapit siya sa akin saka ako niyakap. “Papa, stop crying. Did you fight with daddy?” saad niya habang yakap-yakap ako. Sana nga nag-away na lang kami ni Lorcan. Pero hindi, e. “Don’t worry papa, daddy is our enemy na.” Pag-aalo pa ng bata sa akin. Kinagat ko ang labi ko at tumingala na para bang sa paraan na iyon ay hindi tumulo ang luha ko pero ako lang ang nadismaya.

Binalik ko sa kwarto si Daniel at pinatulog ulit. Tinabihan ko siya pero hindi ako makatulog. Iyak lang ako nang iyak. Ayaw kong umiyak kasi baka pati si Daniel ay umiyak na rin pero kusang tumutulo ang luha ko. Nakatagilid lang ako at pinagmamasdan si Daniel na natutulog habang ang luha ko ay parang may sariling isip na lumalabas sa mga mata ko.

Kinabukasan ay dumating si Laszlo sa bahay at sinabi niya sa akin na may na-recover daw silang tatlong katawan ng tao. Sinundo ako ni Laszlo dahil may nakita rin daw silang mga bagay na maaaring alam ko raw. Iniwan ko saglit si Daniel kay Jhera sa mansyon. Wala akong hapunan kagabi at ngayon ay isang subo lang ng kanin ang nakain ko dahil hindi ko nalulunok ang mga pagkain.

“Clayton, magpakatatag ka.” ani Laszlo pero minabuti kong h’wag nang magsalita dahil baka bumuhos na naman ang luha ko. Pinikit ko ang nanghahapdi kong mata saka pinisil ang nanginginig kong kamay.

Sobrang bilis ng pagpapatakbo ni Laszlo kaya mas madali kaming nakarating sa Balaoan kaysa usual na byahe.

“Alam na ba ito ni tita Hilda ito?” tanong ko habang bumababa sa sasakyan.

“Yes, kagabi namin pinaalam sa kanila. By now, nasa byahe na iyon pauwi rito.” sagot niya.

Naglakad pa kami ng ilang metro bago nakarating sa parang may mga tent ding tinayo. Maraming tao, may iba ring mga rescuers din. Binigyan ako ni Laszlo ng face mask at sinuot ko iyon.  Ginaya ako ni Laszlo sa isang tent, nasa loob sina Rap, Desmond, at Colt. Awtomatik na napaatras ang paa ko nang makita ko ang mga katawan na nakahilera. Napatakip ako sa bibig ko na may face mask. Hindi na makilala ang katawan dahil sunog na ito.

“S-sino ang mga ’to?” tanong ko sa kanilang apat.

“Clayton may mga nakuha kami sa katawan nilang mga accessories. Tingnan mo kung may pamilyar ba sa’yong accessories d’yan.” wika ni Desmond.

Binalik ko ang mata ko roon sa mga katawan. Sa uluhan nila ay nando’n ang sinasabi ni Desmond na mga accessories na recover nila. Naglakas loob akong lapitan ang mga iyon.

Napakapit ako sa taong pinakamalapit sa akin nang makita ko ang pamilyar na kwintas. Ang couple necklace namin ni Lorcan.  Nailing ko ang ulo ko.

Inabot ko ang necklace dahil baka kapareho lang pero hindi, e. Kay Lorcan talaga iyon. May initial ko iyon. Niyakap ko ang necklace saka humagulhol ng iyak. Tinanggal ko ang face mask ko.

“H-hindi!!! Hindi ’to maaari, Lorcan!!” sigaw ko.

Narinig ko ang mura nilang apat at ang pagtawag nila sa pangalan ko. Pero namanhid na ang katawan ko, namanhid ang buong pagkatao ko. Hanggang sa unti-unti lumabo ang paningin ko at wala na akong marinig sa paligid ko. At tuluyan ng bumagsak ang katawan ko.

CHAPTER 43

Chapter 43

Clayton’s Pov

“CLAYTON anak,” salubong sa akin ni tita Hilda nang tama namang nagising ako at papasok sila. Nandito kami sa resthouse nila ngayon. Nakasunod sa kanya si Tito na hindi ko maipaliwanag ang ekspresyon ng mukha.

Lumuluhang sinugod ako nang yakap ni tita. Tumayo ako at sinugod rin mahigpit na akap si Tita. Nawalan ako ng malay kanina at dito nila ako dinala. Pinagalitan pa ako ni Raphael dahil nalaman kasi nila na wala akong maayos na kain. Si Daniel ay kinuha na ni Colt sa mansyon.

Muli na naman akong umiyak. Ayaw kong tanggapin na wala na si Lorcan ang hirap. Sobrang hirap. Pina-test nila ang katawan ni Lorcan kung sa kanya ba talaga ang katawan na iyon at ptangna! Sa kanya nga.

“Sshh! Tahan na, anak.” pag-aalo sa akin ni tita Hilda na umiiyak din.

“Clayton, anak.” Tawag sa akin ni tito Stevan. Lumapit siya sa akin at ti-nap ang balikat ko. “Be strong, son.”

Umiling ako. “H-hindi tito hindi po iyon bangkay ni Lorcan. Hindi pa po patay ang anak ninyo, hindi pa po patay ang boyfriend ko.  Hindi po sa kanya iyon,” patuloy sa pag-agos ang luha ko. Pagod na pagod ako kakaiyak pero wala akong ibang magawa.

“Anak, magpakatatag ka. M-mahirap din sa amin ito. Nag-iisang anak n-namin si Lorcan. He’s our unico hijo, but w-we must a-accept this. E-even if it hurts, we h-have to accept it na w-wala na siya. Na wala na ang a-anak ko, ang b-boyfriend mo.”

Umupo kami ni tita. Si tito naman ay pumunta sa kusina. Pinalis ni tita ang luha sa pisngi niya. Pero kagaya ko ay patuloy rin sa paglabas ang luha niya.

“Alam mo ba na tumawag sa amin ang anak namin na magpo-propose siya sa iyo?” Magkahalo ang lungkot at ngiti ang binigay sa akin ni Tita. Kinuha niya ang kamay ko saka pinisil niya iyon.

“N-nasabi po s-sa akin nina Desmond,” nauutal kong saad.

“We’re very glad that finally our son decided to get married. We supported him to his decision. Do you know that I was the who choose his proposal ring? I choose that ring because I know you will love it and it will fit you well.” Tita whispered and wiped her tears.

Dumating si Tito na dala ang isang pitcher at may dala rin siyang babasaging baso.

“Drink, hon. You said your thirsty earlier.” si Tito at binigyan ng tubig si tita.

“You should also drink, son. You cried so much.” Binigay sa akin ni tito ang isang baso ng tubig. Tinanggap ko iyon gamit ang dalawang kamay ko pero hindi muna ako uminom. Hawak ng dalawang kamay ko ang baso, binaba ko ito sa hita ko. Nakita ko ang repleksyon ko sa tubig. Parang kinagat ng ilang bubuyog ang mata ko sa pamumugto nito. Namumula din ang mata ko. Nakakatulogan ko ang pag-iyak ko. Ayaw ko nang umiyak. Nakakapagod na pero ang traydor kong luha ayaw magpa-awat.

Gusto kong maging matapang para sa sarili ko at para kay Daniel kaso hindi ko pa kaya. Kaya ngayon hinahayaan ko na ang luha kong tumulo nang tumulo dahil gusto ko nang matapos na ito. Gusto kong ibuhos lahat ng luha ko ng isang byahe lang para hindi na ako umiiyak mamaya, mamayang gabi, sa madaling araw, bukas at sa sumunod pang araw.

“It is also very hard for us to accept that our son died in this way, Clayton. But what can we do? It’s his fate. Its God will.” Tumingin ako kaya tito.

God’s will . . . god’s will. Bakit ganito? Alam ko hindi ako masyadong maka-diyos pero deserve ko ba talaga ang lahat ng ito? Karapat-dapat ko bang maranasan lahat ng ito? Ang sakit na walang makakapantay! Minsan lang akong umibig pero ito pa ang magiging ending. Minsan lang akong magmahal pero bakit ganito kasakit. Sa unang pag-ibig ko pa talaga.

Gusto kong tanungin ang diyos kung ano ang kasalanan ko kung bakit niya ako pinaparusahan ng ganito. Gusto ko siyang tanungin kung bakit hinayaan niya pa akong pasayahin saka naman ako sasaktan ng ganito. Ayaw ko mang kwestsunin siya sa tadhana na binigay niya sa akin pero sa nangyayari sa buhay ko ngayon . . . gusto ko iyong itanong sa kanya.

Gusto kong makarinig ng rason para maibsan ang sakit na nararamdaman ko. Dahil sa tingin ko maliit na lang ang kulang at mababaliw na ako. Mababaliw na talaga ako.

“P-papa!” Hindi ko namalayan na dumating na pala sina Colt at Daniel.

Hindi nilapitan ni Daniel ang kanyang lolo’t lola nilamapasan niya lang ang mga ito at niyakap ako.

“Baby.”

“Please don’t cry, Papa. I know daddy is bad. He leaves us. He leaves me again. He leaves you, Papa. Daddy is bad. He is bad.” sunod-sunod na wika ni Daniel sa dibdib ko.

Bumitaw ako sa yakap namin at tiningnan ko ang mukha niya. Nasasaktan ako sa nakikita ko sa mga mata ng anak ko. Puno iyon ng galit. Pighati. Pagkadismaya.

Sinuklay-suklay ko ang buhok niya. “Baby, hindi bad si daddy. Hindi gusto ni daddy na iwan ka. Love ka ni daddy kaya h’wag mong isipin na bad siya. Hindi rin gusto ni daddy na iwan ka.” pag-aamo ko sa kanya.

Ramdam ko ang pighati ng anak ko sa pagkawala ng ama niya pero wala akong nakitang luha sa mga mata niya. Wala akong nakita kahit na nagbabadyang luha. Jusko!

“Baby, if you want to c-cry you can cry. You can cry on papa’s arms,” sabi ko sa kanya.

Walang emosyon ang mata niyang tumingin sa akin. “I don’t want to cry, Papa. My eyes can’t cry. There’s no tears coming.”

Ako ang naluha sa sinabi niya. Kinuha tita si Daniel at niyakap niya ang kawawang bata. Yumakap lang si Daniel kay tita at tito pero hindi ito umiyak. Tumayo ako at tumalikod sa kanila. Bumuhos na naman ang luha kong walang kapaguran.

Napatingin ako sa kamay na lumapat sa balikat ko. Tiningnan ko kung kaninong kamay iyon, kay Colt ang kamay na iyon. Niyakap niya ako. Umiyak ako sa balikat niya at mas lalo akong naiyak sa paghagod niya sa likod ko. As if he’s saying that I can cry on his shoulders.

Hindi pinatagal nila tita at tito ang labi ni Lorcan. Kinabukasan din ay pina-cramate namin ang bangkay ni Lorcan pagkatapos ng funeral ceremony. Marami ang taong dumalo hindi ko na makilala ang mga iyon. Kaunti lang ang kilala ko sa mga taong dumalo. Si mama rin ay dumalo kasama si Alli at Harem. Syempre sina Jhera, Esmeralda, Ronnie at iba pang katulong sa mansyon ni Lorcan ay nando’n din. Nakiramay din si Jersey sa akin.

Buong araw ay kasama ko si Daniel. Hindi siya lumalapit sa iba. Kahit kina tita at tito. Kahit sa huling paalam namin ni Lorcan ay hindi talaga umiyak si Daniel. Malungkot lang ang mukha niyang tinitingnan ang kabaong ng ama niya.

Pagbalik namin sa mansyon ay parang ang laki ng nagbago sa bahay sa ilang araw lang na nawala ako rito. Ibang-iba sa pakiramdam. Mabigat.

Hindi man madali sa akin pero nagpatuloy ang buhay ko. Sinabi ni mama na kung nahihirapan ako rito sa bahay ni Lorcan ay umuwi daw muna ako at dalhin ko raw si Daniel doon. Baka raw doon madali kong makalimutan si Lorcan, dahil wala akong masyadong alaala ni Lorcan sa bahay namin. Pero nagkamali si Mama, kahit saang anggulo ng bahay namin ay naaalala ko pa rin si Lorcan. Kagaya lang dito sa bahay niya.

Sina tita at tito ay sinuportahan din sana ang desisyon ni mama pero ako ang tumanggi. Ayaw kong masyado akong iniisip ni mama. Dahil kapag nasa bahay ako araw-araw niya akong nakikitang malungkot at malayo ang iniisip. Hindi rin bumalik sa Russia sina Tita at Tito roon sila tumuloy sa kanilang mansyon.

Alam ko naman na lilipas din ang lahat ng ito. I just need time to heal and mend my heart and myself. Nagpatuloy ako sa pag-aaral ko. At bawat araw ay pinipilit kong maging maayos para kay Daniel na itinuri ko nang anak. Hindi man galing sa akin. Pero parang anak ko na rin siya.

To forget Lorcan, I try to do the things that I didn’t did before. I did go to bar. Uminom ako. Nagpakalasing ako dahil baka kinabukasan pagkagising ko maayos na ang lahat na mawawala ang pangungulilang nararamdaman ko kaso wala rin, ganoon pa rin.

Biernes ng gabi ay inaya akong uminom ni Harem sa isang exclusive bar. Pinatulog ko lang si Daniel at umalis ng mansyon para pumunta sa sinabing bar ni Harem. Pagdating ko roon ay nando’n na si Harem na parang may tama na ng alak. May kasama siyang ibang lalaki na hindi ko kilala. Masaya akong nilapitan ng tipsy na si Harem at pinakilala niya ako sa mga tao kasama siya.

Umupo ako sa sofa roon at uminom din medyo nasasanay na ang katawan ko sa mga alak kakadalaw ko sa bar. Ang alak ang naging kaibigan at karamay ko gabi-gabi para makatulog lang ako.

Napapitlag ako nang may lalaking umupo sa tabi ko dala ang baso niyang may alak.

“You’re new here?” tanong niya sa akin.

Ayaw ko man siyang pansinin pero ayaw ko namang maging bastos na kausap kaya nirespetuhan ko siya ng sagot.

“Ahm, oo.” tugon ko at nilagok ang alak. Mabilis ang pagkalat ng init no’n sa lalamunan ko.

Hindi ko siya pinansin at nag-order ako ng isa pang baso ng isang hard cocktail, screwdriver. Nang maibigay sa akin ng bartender ang inumin ko na nakalagay sa isang high ball glass. Inabot ko iyon pero nabitin ako nang may naramdaman akong kamay na gumapang sa pwetan ko. Mabilis akong tumayo at sinuntok ang lalaking humipo sa akin.

“G*go! Ang sakit no’n, ah!” Galit na bwelta ng lalaki habang nakatingin sa akin at nakahawak sa panga niyang nasuntok ko.

G*go, walang pwedeng humawak sa akin maliban sa isang tao na hindi ko na kailanman makikita pa.

Sinugod niya ako ng suntok pero nakailag ako sa unang suntok niya kaso ang sumunod niyang suntok ay hindi ko nailagan kaya sumalampak ako sa sahig mabilis naman na naagaw namin ang atensyon ng mga tao roon.

Nilapitan ako ng lalaking humipo sa akin at inambahan ng suntok pero hindi iyon dumating sa akin.

“You b*stard!” bulyaw ni Colt atsaka sinuntok ang lalaki at sunod na sinipa sa tiyan. Agad namang lumipad ang lalaki sa isang table. Napatili ang mga tao sa table na iyon.

Nagulat ako nang may umalalay sa akin na isang lalaki na hindi ko kilala.

“F*ck! Colt stops that!” anang niya kay Colt. Pero hindi nagpaawat si Colt buti na lang at dumating ang mga bouncer.

“Anong ginagawa mo sa ganitong klaseng lugar, Clayton!!” sigaw ni Colt sa akin nang makalabas kami sa bar. Naiwan ang lalaking tumulong sa akin kanina na sa hula ko ay kakilala ni Colt.

“Anong klaseng tanong ’yan, Colt! Bawal na ba talaga ako sa ganitong lugar!” alma ko sa kanya.

Uminit na rin ang ulo ko.

“Even if! Tingnan mo na kung ano ang nangyari doon! Paano na lang kung wala ako sa lugar na iyon!” he shouted on the top of his lungs.

“Ptangna! Colt . . . .” tumulo ang luha ko sa galit. “Sana hinayaan mo na lang akong mabugbog doon kung ganito ka man lang din. Mas mabuti na nga iyon, e. Mas mabuti na ngang mamatay din ako para matapos na itong paghihirap ko. Tang*na!” I thundered. I wipe the tears that trickled on my cheeks.

Kinuwelyuhan ako ni Colt na nanlilisik ang mata sa galit. “You punk! Ano? Gusto mong sumunod kay Lorcan? Iiwan mo rin si Daniel kagaya ng ginawa ng ama niya. Ano!!!?” Iniwas ko ang tingin ko sa kanya. “Ano!?” Niyugyog niya ako.

Hindi ako makapagsalita sa kanya. “You wanna die? I can pull a trigger to you. I’m willing to be a criminal for you.” Nanghahamon niyang saad sa akin.

Tumulo ang luha ko.

“D*mn it! Move on, Clayton! Move on!” Sa sigaw niyang iyon ay napaigtad ang tenga ko.

Pagak ko siyang tinawanan habang tumutulo ang luha ko. “Ptangna naman, Colt! Hindi mo ba nakikita na pinipilit kong mag-move on!? Kung alam mo lang kung gaano ko kagustong kalimutan si Lorcan! G*go!” bwelta ko sa kanya.

“F*ck! Colt stops that,” awat ng lalaki na tumulong sa akin kanina. “Are you nuts?” anang ng lalaki kay Colt.

“Are you okay?” tanong ng lalaki sa akin. Tumango ako sa kanya.

Hinatid nila akong dalawa sa mansyon. At sa mansyon ko na naalala na hindi pa pala ako nakakapagpaalam kay Harem. Kaya t-in-ext ko siya at binalik ang cellphone ko sa aking bulsa.

Sa sumunod na araw ay papauwi na ako at nilakad ko lang daan mula sa entrance ng Marcet Village patungo sa mansyon ni Lorcan. Hindi kasi nakakapasok sa Marcet Village ang mga sasakyang walang membership sa loob. Hindi ako nagpasundo. Kaya nag-commute lang ako.

Habang naglalakad ako sa sidewalk ay may napansin akong lalaki na naglalakad sa kabilang sidewalk. Wala sa isip akong tumawid sa kabila si Lorcan. Si Lorcan ang lalaking naglalakad sa kabilang daan. Pero hindi pa ako nakarating sa kabilang sidewalk nang may rumaragasang sasakyan ang paparating sa akin. Napako ang paa ko sa semento at hindi ako makagalaw. Naipikit ko ang mga mata ko at hinintay ang pagtama ng sasakyan sa akin.

“Dang it!” Napadilat ako dahil sa malutong na mura. Minulat ko ang mata ko. Nakita kong si Raphael pala ang may-ari ng sasakyang iyon. Bumaba ito sa sasakyan niya. Nilapitan niya ako.

“Are you having a death wish?” tanong niya agad sa akin. Tinalikuran ko siya at tumingin sa lalaki na parang si Lorcan. “Hey!” hinawakan niya ang kamay ko.

“Si Lorcan, Raphael.” Natatawa na naiiyak kong wika sa kanya at tinuro ang lalaki na naglalakad.

“What?” Sinundan niya ang kamay kong nakaturo sa lalaking nakatalikod at naglalakad.

“D*mn it! Clayton! That’s not Lorcan. Lorcan is dead.”

“Hindi! Si Lorcan nga iyon.” giit ko at binawi ko ang kamay ko sa kanya. Para puntahan ang lalaki. “Si Lorcan nga iyon.”

“F*ck it! Hey you!!” sigaw ni Raphael kaya lumingon ang lalaki na may pagtataka ang mukhang hinarap kami ni Raphael. “See? He is not Lorcan. Lorcan is dead.” ulit niya pa talaga.

Tama siya, hindi nga si Lorcan iyon. Niloloko lang ako ng mata ko. Niloloko lang ako ng isip ko, ng puso ko. Niloloko ko lang ang sarili ko. Dahil wala na nga si Lorcan. Wala na.

CHAPTER 44

Chapter 44

Clayton’s Pov

“PAPA, can I play with my friends?” tanong ng anak ko. Kakapasok lang nito sa kwarto ko habang nagtutupi ako ng damit ko rito sa kama. Ang tagal ko na kasing hindi nakakapagtupi ng damit ko. Nagsama na ang damit pambahay at damit panglakad ko. Hindi kasi ako komportableng pinapatupi ko sa ibang tao ang damit ko.

Tumingin ako sa kanya saglit. “Saan kayo maglalaro, baby?” sagot kong tanong sa kanya. Lumapit siya sa kama at niyakap ako mula sa likuran ko. Naglalambing ang anak ko.

“D’yan lang sa basketball court, ’pa. Hindi naman po ako lalabas ng village dahil dito lang din naman po ang mga kalaro ko.” aniya saka kiniskis ang mukha niya sa likod ko.

“Sige, basta wag mong kakalimutang umuwi kapag tanghalian na.” bilin ko sa kanya.

“Yes!” Masaya niyang sambit at hinalikan ako sa pisngi ko. “Thank you, ’pa.”

“Basta h’wag lalabas ng village at h’wag kakalimutan ang bilin ko,” mahigpit kong bilin sa kanya. “Ipapahatid ba kita o gusto mong ako na ang maghatid sa inyo roon.” Pahabol ko pa.

“No, pa, I’l let kuya Ronnie drive me there na lang, pa.” Tumango ako sa kanya at hinalikan ang noo niya.

Napangiti ako habang tinitingnan ko ang anak ko, si Daniel na palabas ng silid ko. Hindi ko lang namalayan limang na taon na pala ang nakakalipas mula nung nawala si Lorcan. Unti-unti nang nagbibinata ang ang baby ko. Binalik ko ang pansin ko roon sa pagtutupi ko ng mga damit ko. Nahagip ng mata ko ang picture frame na maglalaman ng larawan ni Lorcan. Mapait ako napangiti. Kung nasaan ka man ngayon Lorcan sana’y masaya ka. Sana nakikita mo kung ano at saan na ako ngayon. Kung buhay ka lang siguro masasabi kong proud ka na siguro sa akin ngayon. May-ari na ako ng restaurant. Nakapatapos na ako ng dalawang kurso. Sana masaya ka kung saan ka man ngayon sa mga nakamit ko sa buhay.

Bumuntonghininga ako habang inaalala ko ang mga paghihirap ko simula nung nawala si Lorcan. Iyong mga pagkakataong nakakakita ako ng away, bumagsak ako sa subjects ko, iyong mga pagkakataong sinusubukan kong kunin ang buhay ko.

Pinalis ko ang luha ko.

Hanggang ngayon ay lumuluha pa rin ako kapag naalala ko si Lorcan pero hindi na kagaya noon. Oo, nasasaktan pa rin ako hanggang ngayon pero hindi na gaya ng dati. Hindi naman siguro ito nawawala lalo na kapag tunay mong mahal ang tao. Mahirap pero nakayanan ko. Naka-survive ako. Nawala si Lorcan pero hindi ang nararamdaman ko para sa kanya, hindi ang pagmamahal ko sa kanya.

Itong mga success ko ngayon ay utang ko ito kay Lorcan. Dahil ginawa ko siyang inspirasyon sa lahat ng bagay na ginagawa ko. Naalala ko pa noon no’ng isang araw ay dumating ang abogado ni Lorcan dala ang last will ni Lorcan. Hindi ako makapaniwala na binilin ni Lorcan ang mansyon niya sa akin, iyong resort na pinatayo niya sa Batangas ay pinangalan at binilin pala niya iyon sa akin tapos iyong iba pa niyang mga assets.

Pero ang lahat ng iyon ay hindi ko ginalaw dahil gusto kong patunayan na kahit wala ang suporta at pera ni Lorcan ay kaya kong tumayo sa sarili kong paa. Ilang beses pa nga akong pinagsabihan ni tita Hilda at tito Stevan na tanggapin ko ang mga binilin sa akin ni Lorcan pero ayaw ko. Ihahanda ko lang ang mga iyon para kay Daniel. Hindi naman kasi kami nakasal ni Lorcan at pakiramdam ko ay hindi dapat iyon. Hindi talaga. Pero iyon naman ang nakalagay sa last will ni Lorcan at nakatatak doon ang pirma saka ang thumbnail niya. Walang makaka-void no’n.

Nagtatrabaho pa rin ako, ako pa rin ang tumustos sa pag-aaral ko noon. Late pa akong naka-graduate dahil binalikan ko pa ang mga subjects na bumagsak ako. Pero sa awa ng diyos ay nakatapos din naman ako. Pagkatapos no’n ay nagtrabaho ako sa isa sa mga restaurant ni Raphael. Tapos nag-aral din ako ng culinary dahil doon talaga ako sasaya sa pagluluto.

“Clayton.” Pagbaba ko ay nakita ko si Jhera na malaki ang tiyan. Oo buntis siya. Nabuntis ng walang ama, ewan ko sa babaeng ito.

“Hmm?”

“Saan ang punta ng anak mo?” tanong niya sa akin.

“Maglalaro lang daw d’yan sa court.”

Hawak-hawak ni Jhera ang balakang habang naglalakad siya. Sobrang laki na kasi ng tiyan niya. At araw na lang ang bibilangin para manganak siya. Naalala ko noong araw na nalaman niyang buntis siya. Ngumuwa siya nang ngumuwa dahil hindi niya matanggap na nabuntis siya sa isang seks lang daw. Tapos hindi niya pa kilala ang ama ng bata dahil daw lasing siya nang may nangyari sa kanila at madilim din daw ang lugar na iyon. Pinagtangkaan pa niyang kunin ang bata dahil ayaw niyang magkaroon ng anak ng walang ama tulad niya. Buti nalang nadala siya sa mga payo at mga salita ni Esmeralda. Hindi raw niya kasi kayang buhayin ang bata ng mag-isa kaya ako na ang nagprisenta sa kanya na secure na ang pag-aaral sa anak niya hanggang college.

“Grabe Jhera ang laki na talaga ng tiyan mo, ano?” manghang saad ko. Hindi talaga ako makapaniwala sa liit na babae nitong si Jhera tapos parang limang kilo o higit pa ang laki at bigat ng tiyan niya. Ako tuloy ang nababahala at nag-aala sa kanya.

“Oo nga e. Malapit ring lumabas itong bubwit dito,” sabi niya at hinihimas niya ang tiyan.

“Pwede ko bang hawakan?” tanong ko sa kanya.

“Aba, oo naman,” ani niya at lumapit sa akin.

Nilagay ko ang kamay ko doon sa tiyan niya. Napaigtad ako nang maramdaman ko ang paggalaw sa loob ng tiyan niya.

“Naramdaman mo iyon? Gumalaw, ’di ba?”

Tumango ako sa kanya.

Inalis ko ang kamay roon sa tiyan niya at umayos sa pagkakatayo. “Mas mabuti siguro Jhera kung h’wag ka ng gumalaw-galaw ngayon. Because anytime baka manganak ka na. At saka ihanda mo na rin ang kakailanganin mo sa panganganak mo.” paalala ko sa kanya.

“Basta ang usapan ikaw ang ninong, ah.”

“Oo naman.”

Napahinga siya ng maluwag. “Mas mabuti na ikaw ang ninong Clayton dahil sigurado na ako na may matatanggap na regalo ang anak ko pasko-pasko at sa tuwing bday niya kasi yayamanink. “ Natatawang wika niya.

Natawa na rin ako sa sinabi niya sa akin. Kahit kailan talaga ang babaeng ito.

“Sira ka talagang babae ka. Mag-matured ka na oi dahil may anak ka na.” saad ko at tinuro ko ang malaking tiyan niya. Hindi siya nagpa-ultrasound dahil gusto niyang ma-surprise sa gender ng baby niya. Kaya iyong mga binili kong mga damit para sa baby niya ay unisex.

“Totoo naman talaga Clayton e. Kasi alam mo ba noon wala talaga akong natatanggap na nga bday gifts o mga christmas gifts mula sa mga ninang at ninong ko. Kaya tuwing pasko tutunganga lang ako noong bata pa ako.” Pagkukwento niya sa akin.

Mga bandang alas onse ay umuwi na si Daniel na pawis na pawis pero nagawa pa akong yakapin at halikan.

“Daniel maligo ka na roon at magbihis para makakain ka na ng tanghalian.”

“Yes, ’pa.” Magiliw nitong untag at nag-jog papuntang ikalawang palapag ng bahay.

Mabuti na lang at lumaking masayahin ang anak ko. Pagkatapos noong muntik na akong masagasaan ni Raphael. Naisipan kong dalhin at ipakilala si Daniel sa ina niya. Sinabi ko sa kanya lahat ng nalalaman ko tungkol sa nanay niya. Hindi rin siya umiyak doon. Pero isang araw na lang ay niyakap niya ako at doon bumuhos ang luha niya sa akin. Umiyak siya dahil wala na ang ama niya at umiyak din siya dahil hindi man lang niya nakilala ang ina niya. Sinabi rin niya sa akin na ayaw daw niyang nahihirapan ako kaya ayaw niyang ipakita sa akin noon na mahina rin siya. Doon ko napatunayan na iba talaga mag-isip si Daniel. Siguro ay namana niya ito sa ama niya. Humanga ako na tanda niya pa lahat ng nangyari sa buhay niya noon.

“Clayton may tao sa labas hinahanap ka.” tawag ni Esmeralda. Kahit na matanda na si Esmeralda ay patuloy pa rin siyang nagtatrabaho rito. Sinabi ko na sa kanya na papatirahin ko pa rin naman siya rito kahit na hindi na siya magtrabaho pa pero sabihan ba naman ako na pinapalamun ko lang siya at wala raw siyang sakit para hindi magtrabaho.

“Sino po?” tanong ko sa kanya.

Inismiran niya ako. “Aba’y malay ko? Ikaw ang hanap, e.” masungit niyang wika sa akin.

Umalis si Esmeralda. Napabuntonghininga ako at nagdesisyong puntahan kung sinuman ang panauhin ko. Pagdating ko sa grand parlor ay nakita ko ang lalaking nakatalikod sa gawi ko at nakasandal sa kanyang itim na benz. Likod pa lang ng lalaking iyon ay nakikilala ko na kung sino siya.

“Joseff!” tawag ko sa atensyon niya. Lumingon siya sa akin saka binaba ang kanyang aviators. Agad siyang napangiti nang makita niya ako. Kinaway niya ang kanyang kamay sa akin.

Umangat naman ang gilid ng labi ko. Hahakbang na sana ako papunta kay Joseff nang may nagsalita sa likod ko.

“What’s that guy doing here again, Papa?” Nilingon ko ang anak ko na basa pa ang buhok tapos nakakunot ang noo na nakatingin kay Joseff. Hindi lang kasi ito ang unang beses na nagawi rito si Joseff. Minsan ay hinahatid ako nito sa restaurant ko o di kaya’y siya ang naghahatid sa akin pauwi.

“He’s here for me, anak.” sagot ko sa kanya. At mas lalong lumukot ang mukha niya dahil sa sinabi ko. Tumaas ang kilay niya saka binalingan ako.

“Is he courting you, Papa?” deretsong tanong ni Daniel sa akin. Napatanga ako sa tanong niya. Maliban kasi sa palaging paglabas namin ni Joseff ay wala namang ibang pinapapahiwatig siya sa akin ang lalaki. Lumalabas kaming dalawa ni Joseff, matagal na, siguro mag-iisang taon o taon na pero kahit kailan naman ay hindi sinabi ni Joseff na manliligaw o nanliligaw siya sa akin.

Sumulyap ako ng konti kay Joseff bago bumaling sa anak ko at nilapitan siya. Hinawakan ko ang kamay niya. “Anak hindi siya nanliligaw sa akin. Magkaibigan lang kami.” Nginitian ko pa siya para makasiguro.

“Really? He never said na nanliligaw o manliligaw siya sa iyo papa?” t Tinapunan niya ng masamang tingin si Joseff. Komportable kaming nag-uusap dalawa dahil hindi naman kami naririnig ni Joseff sa layo namin.

Masuyo akong tumango sa kanya dahil iyon naman talaga ang totoo.

“Tskk! Wow! How stupid is he,.’Pa. That guy obviously like you. The way he looks at you, I know he likes you a lot. Besides, if he doesn’t like you, he will not be here picking you up or sending you off home every now and then.” Parang malaking tao na saad ng anak ko. Parang nakikita ko si Lorcan sa kanya.

“Anak, hindi naman siguro . . . .” I trailed.

“I’m betting my future here, ’Pa. One day, he will confess to you. I tell you that . . . .” masama pa rin ang tingin niya kay Joseff. “Go with him ’pa. I think he’s waiting for you.”

“Sige saglit lang anak, huh.”

Nilapitan ko si Joseff. Mas lalong lumaki ang ngiti niya sa akin. Napaisip tuloy ako sa sinabi ng anak ko tungkol kay Joseff. May gusto nga ba ang lalaking ito akin?

“Why aren’t you dressed-up? May lakad tayo ngayon, ’di ba? “ ani ni Joseff. Saka ko pa naalala na niyaya niya pala akong manood ng car show ngayon. Nawala sa isip ko!

“Hala! Sorry Joseff nawala sa isip ko. Makakahintay ka ba kahit saglit lang? Magbibihis lang ako.” wika ko sa kanya. And I apologetically smiled at him. He pinched my cheeks na kinagulat ko at niya. Agad niyang nabawi ang kamay. Napakamot siya sa ulo niya.

“Sorry, sige hihintayin kita rito sa loob ng kotse.”

Nag-offer ako na sa loob siya maghintay pero tumanggi na siya.

“Papa, hindi ba tayo sabay mag-dinner later?” tanong ng anak nang pababa ako sa hagdanan, paakyat naman ito. Inaayos ko ang damit kong suot.

“Gusto mo bang sabay tayo?” Ginulo ko ang buhok niya nang makalapit ako sa kanya.

“Hmm, I want to.” sagot niya sa akin.

“Sige uuwi ng maaga si papa at sabay na tayong kakain mamaya.”

Pagkasakay ko sa benz ni Joseff ay humingi ulit ako ng paumanhin sa kanya. Masuyo niya naman akong nginitian. Bago kami makaalis ng mansyon ay kinawayan ko ang anak ko na kunot ang noo na nakatingin sa kotse ni Joseff.

Pagdating namin doon sa sinasabi niyang car show ay marami ng tao. May ilan akong nakikitang artista, politiko, at iba pang kilala sa kani-kanilang industriya. Hindi ko gamay ang mga ganito kaya sumusunod lang ako kay Joseff. Tumunganga lang ako sa tabi nito. Mayamaya ay siguro napansin ni Joseff ang pagkaburyo ko kaya inaya niya ako sa pinakamalapit na kainan doon sa ginanapan ng car show. Wala nga kasi akong hilig sa mga sasakyan.

Nagsalita siya habang hinihintay namin ang aming order.

“Hindi mo ba gusto ang ganong klaseng show?” may pag-aalinlangan sa boses ni Joseff.

“ Sorry talaga Joseff wala akong kwentang kasama sa mga ganun. Hindi ko lang kasi hilig.“ I apologized.

Hinawakan niya ang kamay ko na nasa ibabaw ng mesa. Mabilis kong kinuha ang kamay ko at tinago iyon sa ilalim ng mesa. Ngumiti ng hilaw.

Kinuha niya rin ang kamay niya roon sa mesa. Hindi nakatakas sa mata ko ang pagdaan ng hiya at lungkot sa mukha niya. “It’s okay. I should be the one who apologize I should consider your thoughts before bringing you here.”

Natahimik kami nang damaing ang pagkain namin. Ako ay pinapakiramdaman si Joseff. Naging balisa ako simula nang sinabi sa akin ng anak ko na may gusto sa akin si Joseff. Mas naging sensitive tuloy ako ngayon. Hanggang sa matapos kaming kumain ay tahimik kami.

Nagulat ako nang biglang tumabi sa akin si Joseff pagkatapos niyang mag-powder room. Akala ko ay nakalimutan niya lang ang pwesto niya pero ang mas nagulat ako nang kinuha niya ang kamay  ko na nasa aking hita.

“Clayton, I know we’ve been going out for a long time. And I am waiting for this moment to tell you that I like you, Clayton. I really like you so much. Even way back then in our college years. Please, can you give me a chance to court you?”

Hindi nagkamali ang anak ko. Tama ang anak ko. May gusto nga sa akin si Joseff. Nakanganga lang ako habang tinititigan si Joseff. Hindi ako makapaniwala na may gusto siya sa akin. At simula pa noong college kami?!

Bumalik ang isip ko sa reyalidad nang naramdaman ko ang labi ni Joseff sa labi ko. Dampi lang iyon dahil naitulak ko siya agad. Nasampal ko siya mukha dahil sa gulat ko sa kanyang ginawa.

How could he? How could he kiss me like that?

Naitakip ko ang dalawang palad ko sa aking bibig nang ma-realized ko ang ginawa ko sa kanya.

“So-sorry, Joseff. Sorry talaga nanggugulat ka kasi.”

“No, it’s okay,” hilaw siyang ngumiti aa akin.

“J-joseff, tungkol doon sa s-sinabi mo . . . .”

“Wala akong chance?” Pagpapatuloy niya sa akin.

“Sorry, sorry talaga.”

“Mahal mo pa rin talaga si Lorcan? Hindi mo pa rin ba siya nakakalimutan? What? It’s been 5? Or 6 six years? Can’t you still forget him? Clayton matagal ng patay ang taong iyon. You should find someone better. You deserve better. And don’t restrain your feelings just because you feel obligated because of his son.”

Napono ang utak ko dahil sa sinabi niya. Ginulo niya ang maayos kong pag-iisip. Pinataas niya ang presyon ng dugo ko kaya nasapak ko siya.

Wala siyang karapatang sabihin iyan sa akin. Sino siya para pagsalitaan ako ng ganun? I don’t feel obligated of Daniel. I stay by his side and love him because I want to and he is my son. I stared at him as my own flesh and blood. God knows how much I treasure my baby.

Iniwan ko si Joseff doon at tumawag kay Ronnie na magpapasundo ako. Nawala na ako sa mood. Nangangati pa ang kamao ko. Gusto kong gulpihin si Joseff. Sinayang niya ang isang taong pagkakaibigan namin dahil sa makitid niyang utak. Kailanman walang makakapantay sa pagmamahal ko kay Lorcan. Kailanman hindi mapapalitan ng kahit na sino si Lorcan sa puso ko. Nakatatak na siya sa katawan ko. Literal dahil sa tattoo sa likod ko at nakatatak na rin siya sa puso ko. No one is better when it’s not him. The one and only who owned me from the very beginning. My very own mafia boss. The mafia boss of my heart.

CHAPTER 45

Chapter 45

Clayton’s Pov

INAANTOK kong inabot ang telepono ko na walang tigil kakatunog sa bedside table. Nasagi ng kamay ko ang aking telepono kaya’t kumalabog iyon sa sahig. Napamura ako at pikit matang bumangon. Antok na antok pa talaga ako.

Pilit kong binubuksan ang mata kong tumitiklop dahil sa antok. Nang makita ko ang telepono ko mabilis kong sinagot ang tawag. Hindi ko nasilayan ng mabuti ang caller dahil sinagot ko na ito.

“Clayton?”

Rinig kong saad sa kabilang linya. Bumalik ako sa kama at humiga ulit. Habang nasa tenga ko pa ang cellphone.

“Ohh,” antok kong sagot.

“HOY! Hindi ka pa ba bumabangon d’yan?”

Naikot ko ang eyeballs ko dahil sa boses ni Harem. Nawala ang antok ko sa boses niya.

“’Bat ka ba napatawag, huh?”

“Grabe, masama talaga gisingin ang tulog, ’no?”

“Ibaba ko na ito, Harem.”

“Ay! Ay! Wait, bw*sit ka naman, oh. Alam mo ba kung anong araw ngayon?”

I hissed when I heard his useless and senseless question.

“Tang*na mo! Harem, iyan ba ang tinawag mo sa akin? Ang tanungin ako kung anong araw ngayon?” tumaas ang boses.

“Bwsit talaga. Sige na nga . . . happy birthday, bwsit ka!”

Napabalikwas ako ng bangon dahil sa sinabi niya. Napatingin ako sa calendar sa cellphone ko. Shuta! Birthday ko pala ngayon! April 7 pala ngayon. Na konsensya naman ako dahil sa inasal ko kay Harem. Nawala na talaga sa isip ko.

“Harem,” anang ko. Tumahimik kasi siya.

“Uh,” may pagtatampo roon sa boses niya.

“Sorry na. Nakalimutan ko talaga, e.”

“Hay! Forgiven dahil birthday mo ngayon. My god, twenty-seven ka na, sweetie.”

Napangiti naman ako. “Pumunta ka mamaya sa restaurant ko libre kita kahit anong kainin mo.” pambawi ko na rin.

“Hmm, sige.”

Pagkatapos no’n ay binaba na niya ang tawag. Binalik ko ang cellphone ko sa bedside table. Nandun din ang picture frame ni Lorcan. April 7 ang birthday ko at April 16 naman si Lorcan. Kung sana nandito siya. Ngayong April 16 ay magt-thirty-seven na siya. Even if wala na siya sini-celebrate pa rin namin ang birthday niya.

Sadyang ngayong kaarawan ko ay nakalimutan ko talaga dahil sa badtrip ako kahapon kay Joseff. Kinuha ko ulit ang cellphone ko. Tiningnan ko ang messages ko kung may message ba si Joseff. Bahala siya. Hindi ako hihingi ng tawad sa kanya. Talagang nagalit lang ako sa sinabi niya.

Napapitlag ako nang tumunog ang cellphone ko. Nakita kong tumatawag si mama Ellen.

“Ma,” sagot ko sa tawag.

“Anak, good morning at happy birthday!” Maligayang bati sa akin ni mama.

“Happy birthday, Clayton, ang gwapong anak ni ate Ellen.” Narinig kong singit ni Alli sa kabilang linya.

Napangiti ako.

“Salamat Alli, salamat ’ma.”

“Anak, umuwi kayo ng apo ko rito sa bahay natin. May maliit akong handa para sa iyo.”

“Ma, hindi na kailangan n’yan kayo na lang po ipapakuha ko po kayo d’yan at do’n tayo-”

“Ano ka ba, Clayton! Mahiya ka nandito sina Hilda at Stevan sa bahay inimbitahan ko rin sila. Ang sama naman tingnan kong nandito sila tapos ang celebrant wala.” Hula ko ay nagmamaktol na ngayon si mama.

“Clayton, anak umuwi ka muna rito.” rinig kong wika ni tita Hilda. Masyadong naging close sina mama at tita Hilda na ultimo sinasama ni tita si mama sa mga shopping niya sa ibang bansa.

“Namiss ko na rin ang apo ko,” dagdag pa ni mama.

“Sige po pupunta kami d’yan ngayon ni Daniel.”

Naligo ako at nagbihis para makaalis na kami ni Daniel. Dinaanan ko ang room niya at baka ay hindi pa iyon gumigising. Pero pagpasok ko sa silid niya ay maayos na ang kama niya kaya sinara ko ulit ang pinto at bumaba.

Pumunta ako sa kusina dahil may narinig akong mahihinang boses doon.

“Anak?” Napangiwi ako nang makita ko ang anak ko na madungis.

“Pa!” Gulat niyang sambit.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko at nilapitan siya.

“Well, I’m baking a cake as you can see but I think it’s not edible for you to eat?” ngiwing wika niya habang tinitingnan ang cake na gawa niya. “Happy birthday, pa.” Ginulo ko ang buhok niya.

Bumuntonghininga ako at kumuha ng kutsara upang tikman ang gawa niya. Mukha namang luto kahit na walang maayos na dressing. Akmang kukuha na ako no’n nang pigilan niya ako.

“Pa, maybe you shouldn’t taste it. You’re a chef yourself baka . . . .”

“Luto ito ng anak ko kaya titikman ko.” ani ko sa kanya at kumuha ng maliit na parte roon. Dinala ko ito sa bibig ko at ninanam-nam ko ang lasa. Tama lang sa lasa hindi masakit sa lalamunan ang pagkatamis.

Tiningnan ko ang anak ko na parang natatae na parang ewan na nakamasid sa reaksyon ko.

“How was it?”

“It tastes right. It’s good.”

Nakahinga siya ng maluwag doon saka kumuha rin ng cake na gawa niya. Pati siya ay nagulat sa lasa ng b-n-ake niya.

“Oh, right anak. Maligo ka na at magbihis ka. Pupunta tayo kila mama Ellen.”

“Okay pa, but how about this?” turo niya sa gawa niya.

“Ako na ang bahala rito basta maligo ka na at magbihis. Nando’n na ang grandma at grandpa mo.”

“Okay, pa, happy birthday again.” He said and kissed my cheeks.

Matapos kong dressing-an ang cake at nilagyan ng kaunting design ay nilagay ko ito sa isang box. I want mama, tita, and tito to taste my son’s cake.

“Jhera,” tawag ko sa kanya na paika-ikang naglalakad.

“Uy, Clayton. Aalis kayo?” tanong niya.

“Ah, oo pupunta kami kina mama.”

“Happy birthdy nga pala. Sorry wala akong gift sa’yo.”

“Saan ka pupunta?” tanong ko sa kanya.

Nginuso niya ang labas ng mansyon.

“Papahangin lang,” itinabi ko muna ang cake at inalalayan siya palabas.

“Pa, let’s go.” Ang anak ko nag makababa itong muli.

“Sige Jhera aalis na kami. Kapag may emergency tawag agad kayo sa akin, ah.” Bilin ko sa kanya. Nagpahatid na kami ni Daniel kay Ronnie.

Pagdating ko sa bahay ay nagulat ako nang may pa-confetti pa silang nalalaman tapos may tarp pa. Iyong bahay namin ay pina-renovate ko na rin. Sabi ko kay mama na umalis dito sa aming bahay at bumili ng bago pero tumanggi siya dahil may alaala raw sila ni papa Caspin rito, iyong tunay kong ama.

“HAPPY 27TH BIRTHDAY CLAYTON!!!” sabay nilang sigaw.

Nandito rin pala si Harem. Naging masaya ang araw ko dahil sa simpleng handa nila para sa akin. Naaliw din ako sa iringan nina Harem at Alli. Masyado kasing clingy itong si Harem sa mga tao at itong si Alli naman ay masyadong mailap. Kaya ayon nag-iiringan ang dalawa. Pati sina tito at tita ay natatawa na sa dalawa.

“Happy birthday, anak.” masayang bati sa akin ni tita at niyakap ako saka inabutan ng isang paper bag.

“Naku tita ’wag na po,” pagtanggi ko.

“No, binili ko ’yan for you.”

“Tanggapin mo na, Clayton,” segunda naman ni tito Stevan na nasa tabi ni tita Hilda.

“Salamat po.”

“Para sa anak namin.” masayang ani ni tita.

Wala man si Lorcan pero nanatiling malapit ang loob nila tita at tito sa akin at ganun din ako sa kanila. Masaya ako na kahit na ganun ang naging ending namin ni Lorcan ay nanatiling close kami ng pamilya niya. Kaya parang lumaki na rin ang pamilya ko.

Hindi kami nagtagal doon ng biglang tumawag sa akin si Esmeralda na manganganak na raw si Jhera. Ayaw ko pa mang iwan ang bahay pero nais kong pumunta doon sa ospital. Buti ayos lang kina mama. Sumama na rin sa akin si Daniel.

Pagdating ko roon ay nakita ko si Esmeralda na nakaupo sa labas ng room.

“Esmeralda.”

“Oh, buti nandito ka na, Clayton. Bwesit iyang babaeng iyan. Nakakahiya rito sa ospital.”

“Ho?” takang tanong ko.

“Aba’y ki-lakas makasigaw. Rinig sa buong palapag ang boses niya.” reklamo ni Esmeralda.

“Nakalabas na ba ang bata?” tanong ko.

Napangiti siya sa tanong ko. “Oo, halika ka.” si Esmeralda at ginaya kami papasok sa isang kwarto. Nakita kong hawak ni Jhera ang anak niya.

“Jhera.”

“Clayton, haha tingnan mo ang baby ko ang ganda.” Masaya niyang untag na parang ’di nanganak.

Napatingin ako roo . Babae pala ang baby niya.

“Congratulations, Jhera nanay ka na.”

Nakita kong lumapit si Daniel doon kay Jhera at sinuri ang bata ni Jhera.

“Oh, ano ka ngayon? Maganda ang anak ko, ’di ba?” pagmamalaki ni Jhera.

Tinaasan siya ng kilay ng anak ko.

“So, what if she’s pretty? As if it can make you pretty too.” pambara ng anak ko kay Jhera.

“Tse!”

“I’m stating the fact here. No offence.” kibit balikat ng anak ko.

Totoong magandang bata nga ang anak ni Jhera. Hindi man sa sinasabi kong hindi maganda si Jhera pero kung sinuman ang ama nito ay sigurado akong doon ito nagmana.

Mabuti na lang at pinanganak ni Jhera ang anak niya ng maayos at hindi siya na cesarean. May kalakihan kasi ang bata niya.

“The baby is pretty unlike her mother who look like a rotten mushroom, ’no?” sabi ni Daniel na kina-alburuto ni Jhera napagalitan tuloy siya ni Esmeralda. Hindi kami masyadong nagtagal sa hospital ni Daniel. Si Esmeralda naman ang naiwan sa ospital para may kasama si Jhera. Umuwi kami ni Daniel pagkatapos kong asukasuhin ang bayarin sa ospital.

Nang makarating kami sa mansyon ay gabi na. Ako na ang nagluto ng dinner namin ni Daniel. Mas gusto kasi ni Daniel na ako ang nagluluto.

“Pa, do you miss daddy?” biglang tanong ni Daniel habang kumakain kami.

Nabitin sa ere ang kamay ko sa biglaang tanong niya sa akin.

“Yes, I will always miss your father, baby.” sagot ko sa kanya.

Oo, alam ni Daniel ang relasyon namin ni Lorcan noon. Hindi ko alam na sa bata pa niya ay naintindihan na niya ang meron kami noon ni Lorcan. Pero masaya ako na tanggap niya ako—kami ng ama niya.

“Pa, I know. I said something about that guy Joseff, but if you like him ‘pa, it’s okay with me. I don’t want you to be lonely, Papa. Dad is already gone long time ago and I think it’s time for you to find another man. I don’t want you to imprison yourself with me. I love you and I want you to be happy, Papa. “ he pondered. Kumunot ang noo ko sa biglaan niyang winika.

“Daniel don’t say that, I’m happy. I’m happy being with you. And I don’t like Joseff, I don’t like that tosser.”

Ngumuso siya.

“I’m afraid that you stay beside me ’pa because you feel obligated, and you feel pity because I’m alone. I know, I said something when I was still a baby  but-”

“Stop! Stop! Please, Daniel. I stay by your side because this is what I want. It’s because papa loves you. I love you, baby.” I whispered.

“But why did you don’t have boyfriend yet? I feel na kasalanan ko kung bakit wala kang boyfriend right now, pa.” he said quitely.

Tumayo ako at niyakap siya.

“Because I’m not yet ready.”

Sa gabing iyon ay sa tabi ko natulog si Daniel. Hindi ko alam kung ano ang magtulak sa kanya na sabihin iyon sa akin. Napaka-out of nowhere lang kasi ng tanong niya.

Nagising ako ng mga alas onse ng gabi. Naihi kasi ako pero pagkatapos kong maihi ay nauhaw naman ako. Kaya minabuti kong lumabas at bumaba para uminom.

Binuksan ko ang ilaw ng kitchen.

Kukuha na sana ako ng tubig sa ref nang bigla akong nauhaw ng alak. Nahagip kasi ng mata ko ang whiskey. Para bang sinasabi ng alak na kunin mo ako, inumin mo ako. At ako naman na tao lang na nadadala sa tukso ay kinuha ko ang isang bote ng whiskey.

Dinala ko iyon sa island counter at doon ako uminom ng mag-isa. Bumuntonghininga ako nang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Daniel kanina.

I really miss Lorcan. I miss him so much. Uminit ang sulok ng mata ko habang nakatitig sa baso na may alak.

Naalala ko noon na napagdesisyonan kong patabunan ang tattoo ko. Pero hindi ko magawa dahil naiiyak ako kahit hindi pa nakakarating sa balat ko ang karayum. Kaya hanggang ngayon ay nandito pa rin ang tattoo.

Ang hirap maiwan mag-isa. Ang hirap na ikaw na lang ang nakakaalala sa mga bagay na ginagawa niyo noon. Nilagok ko ang alak. Napapikit ako kasabay ng pagtulo ng luha ko.

‘Happy birthday to me.’ I mumbled.

Tumayo ako upang bumalik na sa itaas dahil baka magising si Daniel at wala ako sa tabi niya. Galing sa pagkaka-upo ko sa highchair ay nailapag ko ang paa ko sa sahig. Kinuha ko ang basong ginamit ko upang ilagay ito sa sink.

Pero parang pinako ang paa ko sa kinatatayuan ko ngayon habang nakatingin ako sa pintuan papasok sa kusina. Humigpit ang pagkakahawak ko sa baso na nasa kamay ko.

Pinaglalaruan na naman ba ako ng malikot kong utak? Malungkot akong ngumiti sa lalaking nakatayo roon. Ang lalaking miss na miss ko. Ang lalaking pinapangulila ko ng husto. Nakatayo si Lorcan doon.

Tumulo na naman ang luha ko. Lasing na siguro ako sa isang baso ng alak.

Wala bang salon sa langit at hindi nakapagpagupit si Lorcan doon? Mahaba na ang buhok niya na nasa balikat na niya ang taas at may balbas na rin siya. Bakit pinabayaan niya ang sarili niya roon sa langit? Kaso, bakit ganun? Bakit mas gumwapo siya ngayon?

“Babe,” wika ng Lorcan na nasa harapan ko na pala. Nahulog ang baso na nasa kamay ko nang hinawakan niya ako. Sa lahat kasi ng panaginip ko hindi siya nagsasalita at mas lalong hindi niya ako nahahawakan.

CHAPTER 46

Chapter 46

Clayton’s Pov

THE glass fell into the granite tiling of the floor, the broken pieces of woundly glass scattered on the floor. I didn’t bother to look where my foot is fixed, it unconconsciously move back on its own without breaking my eyes to the eyes of the guy in front me, whom is meter away from me.

It feels surreal. He feels surreal. It feels surreal but my heart is beating irregularly. I fixed my eyes on his warmth, calloused palm that never leaves my forearms. My tears trickled on cheeks. If it’s dream, I don’t wanna wake up yet. I want to enjoy and cherish this moment with him. The best gift that I received so far.

I swallowed the lump on my throat. I want to speak. I want to hold him but there’s part of me that supressing me not to do it. Because anytime now, he will fade away. Like a smoke in the air.

“I miss you so much. I miss really miss you so much, Lorcan.” I cried. I don’t care if I look like an insane man right in front of him. He sees me in my worst, and I don’t mind it.

“Babe,” he muttered and pulled me in his arms. He snaked his territorial arms around me. I rested on head on his broad chest. It’s really warm.

My tears broke down again. But when I gained my sanity, I pulled my body away from him and staggered backwards. He moves forward but I raised my hands and stop him from coming.

Was this still a dream? Am I still dreaming? Or it’s one of my hallucinations.

He steps forward but his foot brushed on the high chair. He winced.

Napakurap-kurap ako. He is not my hallucination. It’s not a dream. Before I could speak. My knees wobbled. Sumalampak ako sa sahig. He’s about to reach me when my son came in.

“Dad?” Daniel said in confusion. Akala ko ay lalapitan niya ang kanyang ama. Pero nilampasan niya ito at lumapit sa akin. Tinulungan niya akong tumayo. Nanghihina pa rin ang tuhod ko, nanginginig pa rin.

“Son,” Lorcan whispered.

“You’re alive, dad?” hindi pa rin makapaniwalang usal ng Daniel.

Humakbang si Lorcan papalapit sa amin ni Daniel pero nagsalita si Daniel.

“Don’t come near me— us. You’re dead five years ago, why are you here and you look so well?” Hindi maipinta ang mukha ni Daniel sa gulat.

Nawala ang alak sa sistema ko. Nakatitig ako ngayon kay Lorcan na parang nagmamakaawa sa amin ng anak niya na lumapit. Anong nangyayari? Totoo ba ito? Buhay siya? Hindi na ba ito panaginip?

“I’m alive son. Hindi ako namatay.” Lorcan muttered under his breathe.

“To the h*ll with that, are you a con artist? An impostor?” galit na bulyaw ni Daniel habang hawak ang balikat ko. Hindi ko ma-ialis ang mata ko kay Lorcan. “Please, leave the house immediately before I’ll call my uncles.”

“I will not leave. I will not leave in my house, Daniel it’s me your father.” nagsusumamong wika ni Lorcan.

“To h*ll with your-”

“When did-”

“Paano mo mapapatunayan na ikaw si L-lorcan.” sumingit ako sa kanila. Sinipat ako ni Daniel na may pagtatanong sa mga mata.

“Pa, don’t-”

Tumigil si Daniel sa pagsalita nang biglang itaas ng lalaki ang damit niya. Hanggang sa makita ang kanyang dibdib. Ang dibdib niya na may pangalan ko na nakaukit doon.

Si Daniel ay namumula ang mata habang nakatingin kay Lorcan. Kay Lorcan na akala namin ay patay na. Ang taong pinagluksaan ko ng ilang taon. Ang taong pinipilit kong kalimutan noon pero nababalot pa rin ako sa kanya hanggang ngayon.

Akala ko kung makikita ko siyang muli sasaya ako? Ilang beses ko itong pinalangin sa diyos na sana . . . na sana buhay siya pero hindi iyon binigay ng diyos sa akin.  At ngayon na nandito na nga siya, ngayon na natupad na iyon, bakit hindi ako masaya? Bakit hindi saya ang naramdaman ko? Bakit sakit at lungkot?

Limang taon.  Limang taon na wala siya. Limang taon akong naniwala na wala na siya. Pero ngayon buhay pala siya? Tapos parang wala man lang nangyari sa kanya? Anong ginawa niya sa limang taon na wala siya sa piling namin? Saan siya sa mga panahon na iyon? Nakita niya ba kung gaano kami nagluksa dahil sa pagkamatay niya? Nasaksihan niya ba ang mga katangahan ko noon? Nakita niya ba na sobra akong nangulila sa kanya na ultimo pagpikit ko sa mata ko tumutulo ang luha ko.

Hatinggabi pero heto’t ako nag-iimpake ng gamit ko. Aalis ako rito. At walang makakapigil sa akin no’n. Kinuha ko ang pinakamalaking maleta na nakita ko rito sa kwarto. Lahat ng damit ko sa aking wardrobe ay kinuha ko. Kung saan aabut at magkakasya sa maletang nakuha ko, iyon ang dadalhin kong damit.

Hindi na ako nagbihis nagmamadali akong bumaba ng hagdanan. Ni minsan hindi ko maisip na ang haba pala nitong staircase na ito hanggang ngayon. Ang haba pala talaga nito. Pagdating ko sa baba ay nakita ko si Daniel at Lorcan na magkaharap sa sofa pero walang imikan. Nagsusukatan lang sila ng tingin sa isa’t isa.

“Pa,” napatayo si Daniel nang makita akong hila-hila ang malakeng maleta sa aking likod. “Are you leaving, pa? Sasama ako. Wait for me.” dagdag niya.

Agad ko siyang nilapitan, binitawan ko ang maletang hawak ko at hinuli ko ang kamay niya. “Anak, dito ka lang, doon lang muna ako sa house ng grandma Ellen mo-”

“No! Sasama ako.”

“Anak hindi nga. You,” tumingin ako kay Lorcan na nakatingin lang sa amin ni Daniel. Nakasiklop ang dalawang kamay and it rested on his knees. “You have your father here.”

Tinapunan ng tingin ni Daniel si Lorcan.

“Tssk! Wait for me, pa. I’ll go with you.”

Hindi ko na napigilan si Daniel at kumaripas na nang takbo paitaas. Ang tanging nagawa ko na lang ay sundan siya ng tingin.

“You really want to leave? You can stay here ba-Clayton. Don’t worry hindi ako tatabi sayo. I’ll stay in the guest room.” pagbasag ni Lorcan sa katahimikan namin.

“Hindi na magbabago ang desisyon ko, Lorcan.”

“I can give you time babe- I mean Clayton. I can give you the time that you are asking for. I’ll f*cking wait. I wait till you’re ready to hear me.” Halos magkaawa at lumuhod siya sa akin. Yes, I asked for time and space para ma process ko ang lahat ng nangyayari ngayon.

Nakita ko ang pagsusumamo sa mata niya. Nakita kong nasasaktan siya ngayon. His eyes are telling all of it.

“Hindi ako makakapag-isip ng mabuti, Lorcan kung nandirito ako kasama ka. Napakabigla ng lahat Lorcan. Sobra, na parang panaginip lang lahat ng ito.”

Napalunok siya sa sinabi ko. Pagbaba ni Daniel ay dala niya ang kanyang malaking backpack bag na louis vuitton iyon ang regalo ko sa kanya last year no’ng birthday niya.

“I’ll drive you there.”

Pagpi-presenta ni Lorcan at tumayo siya mula sa pagkakaupo.

“Hindi na, kaya na namin. May marami namang sasakyan paglabas ng village.” pigil ko sa kanyang nais gawin.

Umiling siya bilang pagdisang-ayon sa akin.

“No, I insist it’s already-”

“Pwede ba! Nakayanan nga namin ang limang taon na wala ka, ngayon pa kaya?!” Hindi ko napigilang sumigaw. Mabuti na lang at wala rito sina Jhera at Esmeralda. Ang ibang maids naman siguro’y nasa maids’ quarter natutulog since gabing-gabi na.

Nagagalit ako kay Lorcan pero heto ako nasasaktan din dahil sa sinabi ko sa kanya. Ang tigas kasi ng ulo. Ayaw ko naman siyang sigawan, e. Pero nagmatigas siya. Kaya ayan tuloy. Kasalanan niya rin iyan.

Lumabas na kami ni Daniel sa mansyon. At lalakarin namin ang gate mula rito. Malayo pero kaya naman saka safe naman ang village at saka may mga poste naman ng ilaw kada ilang metro kaya maliwanag.

Sa huling sandali ay sinulyapan ko ang mansyon bago tuluyang lumabas sa matayog na fences ng mansyon ni Lorcan. Nakita ko siyang nakatayo roon sa grand parlor at tinatanaw kami ng anak niya na papaalis. Mabuti at hindi niya pinigilan ang bata.

Hindi ko alam na sa ganitong pangyayari ko pa iiwan ang mansyong tinuri ko nang tahanan. Sa totoo nga ay hindi ko nakikita ang sarili ko na iwan at lisanin ang mansyong iyon dahil marami kaming alaala room ni Lorcan. Pero heto ako’t naglalakad sa mahabang daan ng village kasama ang anak ko, kasama ko siyang iiwan ang mansyon na iyon.

Noong nawala si Lorcan ay wala akong ninais kundi ang mabuhay siya at makasama pa siya. At ngayong nandito na siya hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.  May ginhawa sa puso ko dahil buhay siya at may parte ng puso ko na hindi ko matukoy kung ano ang tinitibok.

“Pa, hindi na ba tayo babalik?” I can sense the uneasiness on Daniel’s tone and he is doubting.

Tiningnan ko si Daniel na nakatingin sa mahabang lalakarin namin palabas. Malayo ang iniisip niya. Siguro ay nabigla at naguguluhan din siya sa mga nangyayari. Kahit naman ako ay naguguluhan na rin.

“Hindi . . . hindi ko pa alam anak, pero kung gusto mo roon. Ayos lang magkikita pa rin naman tayo. Dadalawin pa rin naman kita.”

He shook his head a couple of times. “No, pa, it’s just that. I know you still love, daddy and you miss him as well.”

“Kailangan ko lang ng oras at lugar upang makapag-isip, anak. Nagulat kasi ako . . . nabigla, hindi ko alam. Gulong-gulo ang utak ko ngayon.” Pag-amin ko sa kanya.

Naibagsak ko ang tingin ko sa aking kamay nang maramdaman ko ang init doon. Ang kamay pala ni Daniel ang sumakop doon.

“Don’t worry, ’pa. I will not leave you. I will not leave you alone. I promise you. “

Ngumiti ako sa kanya at ginulo ang kanyang buhok. Kung makapagsalita talaga itong si Daniel ay parang isang malaking tao na. Aakalain mo talagang malaking tao na iyong kausap mo.

Pagdating sa bahay ay gulat na gulat sila mama sa pagdating namin ni Daniel. Mas nagulutang sila nang makaita ang bitbit namin. Kapag kasi napapadalaw kami rito sa bahay ni mama ay mga dalawang araw o tatlong araw lang. Hindi kami nagdadala ng kahit na ano dahil may stock naman kaming damit dito. Kaya ngayon ay kinagulat nila dahil parang mag-i-evacuate kami ni Daniel.

Agad na nagtanong si mama kung bakit daw kami umuwi sa bahay sa ganoong oras at may maleta pa raw’ng dala pero hindi ko muna sinagot si mama. Pagod ako. Pagod na pagod ako. Sinabihan ko na lang si mama na bukas na lang kami mag-uusap. Mabuti at pinakinggan niya ako at siguro nakita rin niyang inaantok na si Daniel. Dito sa bahay namin ay walang kwarto si Daniel kaya tabi kaming natutulog kapag nandirito kami. Maliit lang kasi nga ang bahay namin saka ayaw din ni mama sa malaking bahay, dahi siya naman lang daw ang tao tapos aanhin niya ang malaking bahay.

Kinubukasan ay matagal akong gumising pagkagising ko ay wala na si Daniel sa tabi ko. Naligo ako at nag bihis dahil pupunta pa ako sa restuarant ko.

“Ma, si Daniel?” Unang tanong ko kaagad nang makita ko si mama sa sala namin na nanood ng mga kdrama. Nagtaka ako kung bakit wala si Alli.

“Umalis kasama si Alli, Clayton.”

“Ahh, ganun po ba.”

“Umupo ka Clayton.”

Aalma sana ako kay mama ngunit parang nagiging Super Saiyan na si mama. Kaya wala akong nagawa kundi umupo.

“Anong nangyari bakit ka-kayo nauwi rito ng apo ko ng madaling araw, Clayton? Tapos may dala pa kayong malalaking bag? Maleta? Anong paandar ’to? Hindi ba kayo nakabayad sa tubig doon sa village niyo?” Sinubukan ni mama na magbiro pero hindi ako natutuwa. Wala kong gana.

“Anak, anong problema? Bakit bigla na lang kayong napauwi rito? Alam mo Clayton na alam na alam kita kaya sabihin mo na iyan.” sunod nitong untag nang wala siyang makuhang sagot mula sa akin.

Bumuntonghininga ako upang magsalita nang tumulo ang luha ko. Naalarma si mama.

“Ma, kung ikaw ba malalaman mong buhay si papa pagkatapos ng ilang taon na akala mo patay na siya at pinaglugsaan mo. Anong gagawin mo?” Nagtagpo ang kilay ni mama na hulmadong-hulmado.

“Anong klaseng tanong iyan, anak? Syempre sasaya ako. Magiging masaya ako. “

“Bakit ganito ma . . . .” muling nag-uunahan ang luha ko sa pag-agos. Agad na tumayo si mama at umupo sa tabi ko at saka ako pinahilig sa balikat niya. “Bakit ganito ako? Masaya naman ako na nand’yan na siya pero bakit ganito ang nararamdaman ko, ma? Nasasaktan po ako. Nasasaktan po ako ma.” niyakap ko si mama at umiyak sa kanya.

“Anak, ano ba ang nangyayari?”

“Ma, b-buhay po si Lorcan. Buhay po siya.”

Tinulak ako ni mama ng bahagya upang matingnan ako kung nagbibiro ba ako o hindi sa kanya.

“Anak, ano iyang pinagsasabi mo? Patay na-”

“Ma, buhay nga siya at nandun siya sa mansyon ngayon kaya nandito kami ni Daniel.”

“Anak ang hirap namang . . . .”

Ayaw rin maniwala ni mama. Naguguluhan na rin siya sa mga sinasabi ko. Ikinuwento ko kay mama lahat ng nangyari kagabi. Pati siya napatanga sa sinabi ko. Hindi rin siya makapaniwala.

“E, bakit nandito ka ngayon kung si Lorcan ay nandun pala sa mansyon niya. Hindi ka naman niya pinaalis, ’no?”

Umiling ako kay mama.

“E bat nandito ka nga. Kausapin mo si Lorcan. Ayan na ka naman sa mga disesyon mong pabigla-bigla, Clayton.” Medyo tumaas ang boses ni Mama.

“Ma, hindi ko pa kaya, e. Natatakot kasi ako, ’ma.”

“Jusko!” usal ni mama at muli niya akong dinala sa kanyang bisig. Mama patted my back.

Ilang sandali ay umalis din ako sa pagkakayakap kay mama.

“Mahal mo pa ba siya?” Biglang tanong ni mama. Bumagsak ang tingin ko sa aking mga kamay na nasa hita ko. Tumango ako ng maraming beses. “Oo, ma. Sobra. Mahal na mahal ko po siya.” naluhang saad ko. “Pero nakakatakot na ’ko, ma. Parang ayaw ko na po.”

Sa mga sumunod na araw ay nanatili ako sa bahay namin. Iyong pag-uusap namin ni mama tungkol kay Lorcan ay hindi na nasundan. Si Daniel ay maayos naman sa bahay at lumalabas sila ni Alli dahil naglalaro sila ng basketball sa labas. Hindi na rin nagtanong si Daniel tungkol sa ama niya. Alam ko na gusto niya rin itong makasama pero nanatili siya sa tabi kahit na tinutulak ko siya minsan na umuwi muna siya 

Ako ay nagpatuloy at pumapasok sa restaurant ko na parang walang nanyari. Mabuti nga at hindi nagpapakita sa akin si Lorcan. Halos isang linggo na rin mula nang umalis kami roon sa mansyon.

Pero sa araw na ito ay iba ang nangyari. Pumunta si Lorcan sa restaurant ko nagpagabi ako ng husto. Ako na ang huling lumabas sa restaurant upang paglabas ko wala na siya pero nagkamali ako dahil hinintay niya naman ako sa labas.

“Lorcan,” Tawag ko sa kanya. Iyong buhok niya at naka-bun. He’s cladded with botton down shirt partnered with rugged jeans and a pair of shoes. Even with his simple look he screams wealthiness and arrogance without him knowing.

“Clayton . . .  can we talk now?“ pagsusumamo niya.

Lumunok ako. “P-pwede bang ’wag muna ngayon? Pagod kasi ako.” pagrarason kahit na umupo lang naman ako buong araw dahil distracted ako sa kanya.

“Then, can I at least send you to your home?” Mahina niyang wika pero sapat na upang makarating sa tenga ko. Nag-isip ako saglit. Wala naman sigurong masama sa paghatid lang.

“S-sige.”

Agad niya akong pinagbuksan sa pintuan ng kanyang kotse. Umikot siya at sumakay sa driver’s seat.

Akala ko ay aalis na kami pero kumunot ang noo ko nang hindi niya pa pinaandar ang kotse. Bagkos ay hinarap niya ako.

He held a handkerchief on his pocket and covered it on my mouth. Wala akong nagawa. Hindi ako nakapaglaban sa kanya dahil agad kong naramdaman ang paghina ng sistema ko.

“I’m sorry babe. I cannot just wait for you til you’re ready to hear me. I’m sorry if I have to pull this kind of stuff. Sleep tight,” bulong sa akin Lorcan at naramdaman ko pa ang pagdampi ng labi niya sa noo ko bago ako kinuha ng kadiliman.

CHAPTER 47

Chapter 47

Clayton’s Pov

“LORCAN, saan mo ako dinala?” tanong ko sa kanya. Nakaupo siya sa paanan ng kama. Yukong pinagsiklop niya ang kamay saka itinungkod ang siko sa kanyang tuhod. Para bang nahihirapan siya. Para bang pagod na pagod siya. Malalim din ang pinapakawalan niyang mga hininga.

Ang kanyang button down shirt ay nakabukas ang apat na butones no’n. Kung kanina ay naka-rugged jeans siya ngayon ay nakapang-summer shorts na siya at nakapaa. Ako naman ay ang lagi kong suot na polo tapos jeans at wala na ang suot kong sapatos ang socks ko na lang ang sapin ng paa ko.

“Ano hindi ka ba magsasalita? Yuyuko ka lang dyan?” galit kong wika nang hindi siya magsalita, nang hindi niya ako kinibo.

Pagkagising ko kasi ay nandito na ako sa isang silid na kulay brown ang pintura tapos walang ibang nandidito kundi ang isang kama na may side-table at ang isang sofa na kanina ay kinahihigaan ni Lorcan. Hindi siya tumabi sa akin. Nagising ako na mag-isa sa malaking kama at siya pinagsiksikan ang katawan sa sofa.

Ilang metro ang layo ko sa kanya ngayon habang siya ay nakaupo roon sa kama. Naghisterya kasi ako dahil ikaw ba naman ang magising sa hindi mo kilalang silid. Kaya nagising siya. Nilapitan niya ako pero mas mabilis pa sa ninja ang kilos ko at umalis sa kama.

Hindi ko pa makalimutan na may pina-amoy siya sa akin doon sa panyo niya kaya ako nawalan ng malay. Tapos ito na! nandito na ako sa isang kwarto kasama siya. Sa madaling salita kinidnap niya ako!

“Lorcan magsalita ka! Kinidnap mo ako tapos dinala mo ako dito sa . . . saang lupalop man ito ng Pilipinas!”

Inangat niya ang tingin niya sa akin. Nakita ko kung paano gumalaw-galaw ang panga niya. Tapos iyong ugat niya sa leeg ay bumabakat na. Ano siya pa ang galit? Siya ba itong kinidnap?

His bloodshot eyes pierced through me. “I want . . . .” huminga siya ng malalim. “I want to talk to you.”

Naitampal ko ang kamay ko sa aking noo at napatalikod sa kanya. Kinalma ko ang sarili ko at muli siyang hinarap. Nilagay ko ang kamay ko sa aking baywang.

“Maliwanag kong sinabi sa iyo, Lorcan na TIME and SPACE. Anong salita dun ang hindi mo maintindihan?” Nanggigil kong sigaw sa kanya.

“Babe, I already gave you that. Mamatay ako kakatanaw sa’yo mula sa malayo. Alam mo bang gustong-gusto kitang hawakan ngayon. Alam mo ba kung gaano kita kagustong yakapin at halikan ngayon?” Namumula at nanunubig ang mga mata niya. Ginulo niya ang buhok na hanggang balikat na niya ang haba. “Dmn it! I fcking missed you! The moment I saw you, I want to run to you and have you in my arms. I want to hold you so bad that I think I’ll go crazy if I can’t hold you.”

Kung siya namumula at nanunubig ang mata, ako naman ay nag-uunahan na ang luha ko sa pag-agos. Gusto ko rin siyang yakapin. Gusto ko rin sa piling niya. Gusto ko rin hawakan siya pero natatakot na ako. Natatakot ako. Sobra. Natatakot ako na baka kapag nahawakan ko siya mawawala na naman siya. Na kapag nasanay na naman ako, mawawala na naman siya. Ayaw ko na ng ganun. Ayaw ko na. Ayaw ko nang maramdaman ang mag-isa ulit. Ayaw kong maranasan maiwan ulit. Ayaw ko ng maranasan ulit na paulit-ulit na umiyak. Iyong kahit sa pagtulog mo ay tumutulo ang luha mo. Iyong pakiramdam na para kang sinasakal sa sakit ng damdamin mo. Iyong pakiramdam na parang dinurog-durog ang puso mo sa sakit. What I’ve experienced five years ago was enough for me. Ayaw ko na.

“Babe-”

“Huwag kang lalapit!” pagpigil ko sa kanya nang tumayo siya roon sa pagkakaupo niya. Labag sa loob siyang umupo ulit.

“Sagutin mo ako. Nasaan tayo ngayon?!!”

“We’re . . . we’re in my yacht,” bulong niya.

“Ano? Nababaliw ka na ba?”

Pagod at malungkot siyang ngumiti sa akin. “Yeah, I may be crazy. I’m crazy about you.”

“Ibalik mo ako sa puwerto Lorcan! Ibalik mo ako! May naghihintay sa akin doon.” pagsusumamo ko sa kanya.

“What? You’ll go to that guy? That Joseff?”

I was taken aback. Paano niya nalaman iyan? Saan niya napulot iyan? Wala na akong pakialam doon sa g*go na iyon.

“Hindi! Si Daniel, si mama mag-aalala ang mga iyon sa akin. Alam mo ngayon umiiyak na si mama kakahanap sa akin at si Daniel hahanapin ako nun. Malamang sa malamang.” I ranted pero walang pakialam si Lorcan.

“They know,” he said quitely.

Napahakbang ako ng dalawang beses patungo sa kanya pero nanatili ang distansya ko sa kanya. Pinalis ko ang luha sa pisngi ko.

“Anong ‘they know’? Anong ibig mong sabihin doon?” I asked him.

He looked up. Those green eyes. I admired it very much before and up until now. I still admired those eyes. It’s like a magnet that pulling me to him. I want to touch him. But before I could do that. He opens his mouth.

“I ask their permission before bringing you here.”

I throw a violent reaction. “Bringing me here?? You kidnap me.” I mocked.

“Yeah, I know that. If only you’ll listen to me hindi tayo aabot dito, babe. I just want you to listen to me and I want you back even if we didn’t break up. I want us. I want us the way we used to before.”

Naipadyak ko ang paa ko. “Pumayag si mama?”

“Yes,” he confirmed.

“Sabi mo gusto mo akong makausap? Tssk! Don’t fool me, Lorcan. I know what you want and-”

“BABE! I am true to-”

“Tskk! Let’s get this over at pagkatapos nito iuwi mo na ako. “

Wika ko sa kanya at hinubad ang suot kong polo tapos sinunod kong hinubad ang jeans ko sabay kong binaba ang brief ko. Lorcan look so horrified. Even the distance between us, I can feel his wrath. He is not happy because of what I did. His jaw clinched.

Lorcan’s Pov

I don’t know what drives Clayton, but he just stripped in front of me leaving me speechless. I just watched him. I’m not f*cking happy. I’m not enjoying this! I gritted my teeth and balled my fist.

I abruptly stand and hastily trudged towards him. I grabbed his small waist and threw his body on the bed. His body bounced. He really didn’t gain weight in the past years. But he’s prettier now.  He still a cry-baby. My baby.

I throw him a deadpan look. I sauntered towards the bed and settle above him. I can see through his eyes that he is frightened. He’s afraid. Why? I can feel that his body in shivering.

I grabbed his wrists using my both hands and put it above his head. I lowered my head. He closed his eyes.

I will not kiss him on his lip’s kung hindi kami magkakaayos. “I’m true to my words. I’ll bring you here so that we can talk.” Binuksan niya ang kanyang mga mata na nanunubig. I almost lift my hand to reach his delicate face, but I choose not to. I want him to know and feel how serious am I. “Even if you strip, I will not touch you, babe. I will not touch you kung hindi tayo magkaka-ayos. One more thing, hindi tayo babalik sa port kung hindi tayo magkakaayos. “ With that I stand and turn my back on him. I staggered towards the door.

I closed my eyes when I reach the doorknob. I’m weak with just his tears. I wanna go back and hug him.

“Rest. Magluluto lang ako ng agahan natin.“I said and leave him. I almost give in.

Pumunta ako sa mini kitchenette nitong yate to cook for our breakfast. I plan this. I settle everything before we came here. This is just my plan B. My plan primary was to go to his restaurant and talk to him, but I stayed there almost 10 hours, but I didn’t saw him. And when I saw him, like what I expected he still so stubborn. Ayaw niya pa rin akong kausapin.

Those days na wala siya sa bahay ay nagulat lahat nang housemaid sa bahay na buhay ako may iba na umiyak pa, but one thing is for sure they’re glad that I am alive. Then I talk to my parents and to my friend who’s also surprised and shocked when they saw me. They really thought I am dead five years ago. D*mn it!

Then I went to mama Ellen’s house. I talked to her about my plan. She agreed to my plan pero kung si Clayton na mismo ang ayaw sa akin. Sinabi niya sa akin na ’wag ko na raw guguluhin ito. It was a hard decision for me, but I’ll risk everything for Clayton. I’ve waited and survived for five years because of him and my son. So, I will not waste my time.

After cooking, lumabas ako upang ayain siyang kumain. I know Clayton sasabihin na naman no’n na ayaw niyang kumain. If I have drag him here I will. Pero hindi pa ako nakaka-akyat sa kwarto kung saan ko siya iniwan kanina ay may narinig akong pagbagsak sa tubig. Agad akong naalerto sa narinig ko. Mabilis akong tumungo sa kwarto. Pagkakita ko sa silid ay bukas na iyon. I immediately went there and there I saw the bed was empty.

“F*ck!”

I hurriedly went out and looked for Clayton. That stubborn baby! I almost faint when I saw him. I know I hurt him so dmn much, but does he really resent me this much na hindi niya makaya akong makasama sa isang lugar? I just stared at him swimming on the vastness of the sea. He really thinks he can escape. We’re fcking in the middle of the sea. Tiningnan ko lang siya sa ibaba habang patuloy niyang kinakampay ang kamay niya. Escaping from me, huh? I was about to turn my back to go down, but when I saw him struggling below. Looks like he is drowning! Fck! Dmn it!

Without hesitation and preservation, I jump on the sea without taking off my shirt.

“Magpapakamatay ka ba?!” Sa galit ko ay nasigawan ko siya. Hindi ko sinasadya iyon. I wrapped my hands on his trembling body.

He snakes his both hands on my neck and cry. He is coughing.  “G-gusto ko ng u-umuwi L-lorcan. Please, gusto ko ng umuwi. Umuwi na tayo, please!”

My heart melts. F*ck this!

“Okay, okay, we’ll going home.” I said to calm him down.

When we reached at the stern deck. Una ko siyang pina-akyat at sumunod ako sa kanya. Umupo siya kaya nilapitan ko siya. He hugs his body.

“T-totoo ba iyong sinabi mo. Uuwi na tayo,” mahinang saad niya.

He really knows how and when to wrap me around his fingers.

“Yes, after we can talk.” I whispered.

Agad niya namang inangat ang tingin niya sa akin.

“Lorcan naman! Ito na nga nag-uusap na tayo. Ano pa bang gusto mo! Hindi pa ba ito pag-uusap? Ano bang gusto mong pag-usapan!!?”

I squat in front of him. Pinantayan ko ang mata niyang nagliliyab. Masama talagang galitin ang mga mababait.

“We’ll talk na hindi nagsisigawan. We’ll talk about us. I want us back. I want you back.” I said without breaking our eye. I want him to know how desperate I am to win him back.

His tears flowed like a stream. D*mn it! He’s using it against me.

Yumuko siya. “Paano kung ayaw ko na?”

Sa simpleng mga kataga na iyon ay yumanig ang pagkatao ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. I felt my breath stop.

“Babe, I hear you wrong, right?” I tried to put a little humor on my tone.

Binalik niya ang mata niya sa akin na punong-puno ng luha.

“I think you hear me right.”

“No, babe! Please. No. Hindi ko kakayanin. Hindi ako makakapayag, please, Clayton.” Tinungkod ko ang dalawang kamay ko at yumuko. I can’t help it but to cry as well.

“Ayaw ko na, Lorcan. Ayaw ko na.” inulit-ulit niya pa.

“Why? Why? Give me your reasons. Gusto ko sabihin mo lahat. Lahat-lahat.” I pleaded.

“K-kasi natatakot na ako, Lorcan,” he burried his face on his palm and bawled.

“What? Why are you afraid?

Pinunasan niya ang luha niya but it keeps on flowing. “Ayaw ko na kasi natatakot na ako Lorcan. Natatakot ako na kapag bumalik ako sa’yo mawala ka na naman. Natatakot ako na baka kapag masaya na naman ako, mawawala ka na naman. Natatakot ako na baka kapag nasanay na naman ako sa piling mo, mawala ka ulit. Natatakot ako na baka sa paggising ko isang araw wala ka na naman. Natatakot ako na baka lahat ng ito, isa na naman ’to sa mga ilusyon ko. Dati na akong nandito, Lorcan . . . .” He breathed. “Napakahirap maiwan, Lorcan. Ikaw na ang naging buhay ko. Ikaw na, pero bigla kang nawala, tapos ngayon, nandito ka na pagkatapos ng limang taon. Tapos parang wala lang nangyari. Lorcan napakarami ng nangyari noong wala ka. Napakarami ng nagbago. You’re not even sorry na nawala ka ng limang taon.”

‘Because, you didn’t let me to. I want to tell him that, but I choose not to.’

“Does your feeling for me changed too?” That was a suicidal question for me. Clayton answer could be the cause of my death.

“Lorcan,”

We’re just inches away from each other, but I can’t hardly hear his voice because my heart beat like mad

“Just answer me.” I begged.

With that he covers his face with his hands and broke down. And it hurts like h*ll seeing him like this. If staying beside him means like this, I’d rather choose to stay away from him. If staying beside him means hurting him, I’d rather stay away from him . . . if that what’s make happy. I cannot be selfish.

CHAPTER 48

⚠MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 48

Clayton’s Pov

“LORCAN,” napakahina kong bulong.

“Answer me babe.” muli niyang wika at pinaglapat ang labi niya sa isa’t isa.

Babe pa rin siya nang babe kahit sa nangyayari ngayon. Basang basa kami pero heto kami parang hindi nilalamig.

“Mahal . . . mahal na mahal pa rin kita, Lorcan. Isa lang ang hindi nagbago mula noong nawala ka at iyon ay ang nararamdaman ko sa’yo. Sinubukan kong kalimutan ka. Sinubukan kong burahin ka sa isip at sa puso ko pero hindi talaga. Hindi ko k-kaya.”

Umiling siya. “I don’t understand babe. I don’t understand why you pushed me away when you still love me.” Naguguluhan niyang saad.

Gusto kong abutin ang mukha ni Lorcan at punasan ang luha sa pisngi niya. I also don’t understand myself Lorcan. Gusto kitang balikan na hindi. Handa ba akong sumugal ulit? Handa ba akong sumubok ulit? ’Yan ang mga tanong ko sa sarili ko na ang hirap sagutin.

Hindi ko na nakikilala ang sarili kapag nandirito sa tabi ko si Lorcan. Parang may ginigising siyang kakaiba sa akin.

“Okay. . . .” Naputol ang pag-iisip ko nang bigla siyang magsalita nang hindi ako kumibo. He is also crying. Pinunasan niya ang luha niya. Guminhiwa siya ng malalim at tiningnan ako. Malungkot siyang ngumiti sa akin. “Don’t cry,” aniya at dinala ang kamay niya sa basang-basa kong pisngi at pinunasan ang ako roon.

“Hindi na kita pipilitin. Hindi na kita pipilitin kung ganito man lang din ang mangyayari. Hindi kita pipilitin kong iiyak ka man din sa akin. Ayaw na ayaw kong nakikita kang umiiyak, babe. Ayaw kong nakikita kang mahihirapan at nasasaktan dahil sa akin, C-clayton. You are my weakness and my strength. I will not force you anymore. So don’t cry. I don’t want to see you crying because of me.” he spoke while caressing my face.

How I miss his hands. His hands on me.

“I will not make a promise to not to see you, Clayton because I will still see you— watch you whenever you are. I may be one of those creepy stalkers, but I don’t care anymore. Just let me, okay? Soon . . . soon, I will try to f-forget you. I love you, babe. I love you so much.”

Nararamdaman ko ang panginginig sa kamay niya habang pinapalandas niya ang kanyang magaspang na kamay sa mukha ko.

“Lorcan,”

“Maybe, what we have is toxic love? We poison it’s each other. We hurt each other; we’re hurting each other. Maybe, it’s really right for us to stay away from each other. I love you, babe.” wika niya at hinalikan ang noo ko at sunod na hinalikan ang palapulsuhan ko. “Nobody compares to you babe. No one will be,” bulong niya at pinakawalan ang kamay ko. Tumayo siya.

“Tumayo ka na d’yan. Maligo ka at magbihis mag-aagahan muna tayo bago tayo umuwi. “

Hindi ako kumibo. Hindi ako makapagsalita. Is this really the end? Am I really letting this go? Handa na ba talaga akong mawala ulit siya sa akin? Sabi niya mahal niya ako. Paano kung makahanap siya ng iba tapos mahal ko pa rin siya? Kakayanin ko bang makita siyang may kasamang iba? Kakayanin ko bang may tinatawag na ibang mommy si Daniel? Hindi ko kaya iyon! Hindi ko kaya!

Tumayo ako. At handa na akong pigilan si Lorcan sa paglayo niya sa akin pero napatigil ako nang hinubad niya ang kanyang polo at basta na lang iyon tinapon. Ang mata ko ay napako sa likod . . . sa likod niya na punong-puno ng mga piklat. Piklat na malalaki, may mga maliliit halata doon na parang patong-patong ang mga piklat na iyon.

Mabilis kong inabut ang likod niya. He stiffened. Pinalandas ko roon ang kamay ko. I traced every inch of his scars. His back is full of scars. What is this?

“Clayton.”

Tawag niya sa akin pero hindi ko iyon pinansin. Ang buong atensyon ko ay nasa likod lang niya. Nasa likod lang niya na may mapakaraming piklat. Ilang beses ko nang nakita noon si Lorcan na naka-topless dahil mahilig siya roon. Kahit nga sa pagtulog namin noon ay naka-boxer lang siya kaya alam na alam ko ang bawat anggulo ng katawan niya. Kilalang-kilala ko ang katawan ng taong mahal ko.

Hinuli niya kamay ko na nakahawak doon sa likod niya. “Don’t touch it. Don’t look at it. It’s ugly.” His jaws clinched.

Tuluyan na niya akong hinarap. Nakita ko ang pangalan ko na nakaukit sa dibdib niya. Nakita ko ang pagtaas-baba ng adams apple niya. Tiningnan ko siya sa mga mata niya. Anong nangyari sa kanya? Bakit may ganun siya sa likod niya? Saan galing ang mga piklat na iyon?

“Anong nangyari sa likod mo? Bakit ang d-daming piklat sa likod mo? Saan galing iyan? Anong ginawa mo noong nawala ka?” Pinaulanan ko siya ng mga katanungan na kailanman ay hindi ko natanong sa kanya.

“You don’t have to know,” walang emosyon niyang saad at umiwas ng tingin.

“Sabihin mo sa akin. Sabihin mo sa akin, Lorcan kung ano ang nangyari sa iyo? May karapatan akong malaman kung ano ang nangyari sa’yo noon. Kailangan kong malaman kung bakit bigla kang nawala noon. Tapos inakala pa namin na patay ka.” I mumbled. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanyang mukha. Mas nag-mature siyang tingnan ng may balbas dagdagan pa ng mahaba na niyang buhok.

Huminga siya ng malalim.

“Five years ago . . . .” pagsisimula niya. “Five years ago, alam mong pumunta ako sa Italy for business conference, right? Pagkatapos ng business conference ay tumawag ako kina mommy upang ibalita na magpo-propose ako sa’yo. My mom was the who choose the ring, actually.” He smiled while reminiscing the past.

“After I got the ring, I immediately call my friends about my plan, my surprise for you. I plan on proposing you at La Union, the place where I confess my true feelings towards you. Iyon ang lugar na ’di ko makakalimutan. And I want it to be more memorable that’s why I plan on proposing to you there. But unexpected things happened. On the way to airport. I was caught by our higher ups and our council sa mafia organization. I cannot go and fight them. I cannot fight against them nor defy them at my situation.”

Nararamdaman ko na nahihirapan si Lorcan. Yumuko siya saglit at binalik ang mata sa akin. Bumuntonghininga na naman siya at nilagay ang kamay sa bewang niya.

“B-bakit ka nila hinuli?” mahinang tanong ko.

“We have a code of silence, Omerta. We cannot tell anyone about us . . . me being a mafia boss. Even if it is my lover, I cannot tell him or her about it. But I thwart, I disobey, I defy our rule . . . I defy them the moment I told you about me. I’m so sorry babe that because of me you suffered. I’m so sorry for what happened five years ago.”

“I-ibig mong sabihin dahil doon kaya hinuli ka nila?” Nangatal ang nga labi ko.

“Yeah, I need to pay for what I’ve did. I know even before that I need to pay for what I did but what happened five years ago was beyond of what I think. After I was abducted. I was punished . . . .”

“Punished?” I mimicked.

“Come on. I said don’t cry.” saad niya at pinalis ang tumulong luha sa pisngi ko. Kasalanan ko ba kung bakit siya nahuli? Nagmatigas ako noon. Nag-isip bata ako. Kung sana hindi na lang ako nagtanong at naging kuryoso sana hindi ito nangyari lahat. Pero hindi ko naman alam ang punishment-punishment na iyan. Hindi ko alam na dahil sa katangahan namin noon ni Lorcan ay nauwi kami sa ganito.

“Yes, I was punished. The scars on my back was due to a hundred lashes thrown to me. I was lashed for 1000 times-”

“1000 times? Ganyan ba lala? Ganyan ba talaga karaming latigo?!!” I roared. 

“No, my punishment was doubled,” sagot niya sa akin na nakangiti. Parang baliw naman ’to. Umiiyak pero ngumingiti.Bakit-bakit doubled? Anong doubled? Ang unfair naman niyan?“ I heaved. Naguguluhan ako.

“It’s not unfair, I choose it. The punishment was meant for me and for you. Pero humingi ako ng pabor sa kanila na ako na lang ang sasalo sa parusa mo. Okay lang na ako, basta ’wag lang ikaw ang latiguhin nila. And fortunately, they agreed. Hindi ko kakayanin na pati ikaw ay madamay sa ginawa kong mali. Hindi ko kakayaning makita na nasasaktan ka kaya ako . . . ako ang sumalo sa dapat ay mga lashes mo. I was lashed for almost 7 months. Lash after lash. I passed out and the moment I wake up lashes again, iyon ang nangyari sa akin. Then after, I was bedridden for 1 year and 4 months after my wounds healed, I was also imprisoned. And the first night you saw me . . . kakalabas ko lang ng kulungan nang araw na iyon but I immediately went home. I immediately went to you.”

Nangngangapa ako. Nanginginig ang tuhod ko, ang kamay ko ay ’di ko mapirmi sa panginginig. Sumalampak ako sa sahig ng deck dahil sa panghihina ko. So, all those years . . . sa limang taon na wala siya ay parang buhay pala siyang pinapatay ng dahan-dahan? Hindi lang pala ako ang nagdusa? Hindi lang pala ako ang nangulila. Hindi lang pala ang nasasaktan at mas grabe pa ang naranasan niya. Sa piklat palang niya . . . alam kong grabe na iyon. Halata kasi na malalalim ang mga sugat na iyon. One thousand lashes? How can this man have survived? Supposedly, sa akin pala dapat iyong five hundred lashes? Hindi pa lang ako nakaabot ng one hundred malamang namatay na ako. Tapos siya sobrang dami no’n.

Nag-squat siya at hinawakan ang braso. “Stand up.”

Umiling ako at pinatalikod ko siya. Mabuti at nagpaubaya siya sa akin.

“It’s ugly. It’s disgusting.” saad niya at haharap na sana siya pero hindi ko siya hinayaan.

“H-hindi . . . it’s not ugly and disgusting.” usal ko, pinalandas ko ang dalawang kamay ko roon sa likod niya. Grabeng sakit siguro nito. Anong klaseng sakit kaya ang natatanggap ni Lorcan, ang sakit na naramdaman ni Lorcan nang nilalatigo siya?

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak ko pero dahan-dahan kong nilapit ang mukha ko room sa likod niya.

“B-babe.” Nautal si Lorcan nang maramdaman niya siguro ang hininga ko roon sa hubad niyang likod.

Pinikit ang aking mga mata at dinampi ko ang labi ko roon. Hinalikan ko ang bawat piklat niya roon. Wala akong pinalampas. Naramdaman ko ang paganginig sa katawan ni Lorcan. Nalalasahan ko ang alat sa balat niya dahil sa tubig dagat kanina pero wala akong pakialam. Hinalikan ko ang likod niya na para bang sa paraan na iyon ay naibsan ko ang sakit na pinagda-anan niya noon.

Pagkatapos kong halikan ang mga piklat niya ay niyakap ko siya mula sa likuran niya. Binaon ko ang mukha ko sa likod niya at umiyak ako. Hindi ko lubos maisip ang kanyang mga naranasan sa mga panahon na iyon.

Tinanggal ni Lorcan ang kamay ko roon sa pagkakagapos sa kanya. Lumuhod siya ay binaba ang mukha niya sa mukha ko. Tumatama ang init niyang hininga sa mukha ko. Walang pagdadalawang isip niyang pinaliguan ng halik ang buong mukha ko kahit na may luha iyon.

Pagkatapos niyang gawaran ng halik ang buong mukha ko ay hinawakan niya ang batok ko saka ako siniil ng malalim ngunit nakakahalinang halik. Halik na nakakalilo. Halik na namiss ko ng limang taon. Halik na matagal kong gustong maramdaman. Nagpaubaya ako kay Lorcan. Halos mabali ang leeg ko kakatingala ko upang salubungin ang halik niya. Ikinawit ko ang isang kamay ko sa kanyang balikat. Mayamaya ay kinuha niya ang isa kong kamay na nakatungkod sa deck at nilagay niya iyon sa balikat niya.

Hanggang sa naramdaman ko na lang na parang lumulutang na ako. Binuhat ako ni Lorcan paakyat ng upper deck kung saan ang master’s bedroom habang hindi naghihiwalay ang labi namin. Ang halikan namin ay nagsimula sa mahina na parang ninanamnam namin ang bawat paglapat ng mga labi namin at ang bawat palitan ng laway sa bibig namin hanggang nauwi sa mapupusok na halik na parang bang kung maghihiwalay ang labi namin ay ikakamatay namin.

Dumeretso kami ni Lorcan sa shower room. Binaba niya ako at muntik pa akong mabuwal sa panginginig ng tuhod ko buti na lang at mabilis niyang naagap ang baywang ko. Binuksan niya ang shower at sabay kami na nagpailalim sa shower at naghalikang muli. Hindi ko namalayan ang pagkawala ng saplot ko sa katawan at gano’n din sa Lorcan. Itinaas ni Lorcan ang isa kung binti at pinisil pisil niya iyon. Niyakap ni Lorcan ang malalakas niyang braso sa maliit kong katawan. Naikawit ko ang dalawa kong braso sa leeg niya at lumambinit naman ang dalawang binti ko sa bewang niya. Isinandal ako ni Lorcan sa malamig na tiles ng shower room. Saka mas lalong pinailaliman ang bawat halik niya sa akin. Halos di ko na mahabol ang bawat galaw ng bibig at dila niya. Tapos ay nilipat niya ang mainit niyang labi sa leeg ko. Kagat at sipsip ang iniiwan niya roon. Para bang minamarkahan niya ang leeg ko.

Tanging ungol ko at ang paglagasak ng tubig ang pumuno sa buong shower room.

“I missed you, babe. I fcking missed so much . . . .” kinagat niya ang nippls ko.

“Ah,ah, ughhh! I-I missed y-you too.” Halos di ko na matapos ang bawat salita ko. Salita na may kahalong ungol.

“I love you. I love you, babe.”

Pinasok niya ang middle finger niya sa ass hole ko at nilalabas-pasok niya iyon saka ginalaw-galaw niya rin iyon sa loob ko na nagpatindig sa aking balahibo.

“I l-love, ahh, ahh, I l-love you too, b-babe.” halinghing ko.

Biglang napatigil si Lorcan. Napatigil siya sa pagsipaip sa ut*ng kong naninigas na dahil sa pagsipsip niya roon. Ang daliri niya sa loob ko ay huminto rin sa paglabas-pasok.

“A-ano?” takang ani ko nang tumigil siya.

“What did you say?” tanong niya.

“Ang a-alin doon?”

“The words you said earlier when I said I love you.”

“I love you rin iyon, e.”

Ngumisi siya. “No, I heard you. You call me babe.”

Narinig niya naman pala pinapaulit pa. “Ano naman ngayon?”

“It’s the first time you call me babe. Say it again, say it again, babe. I wanna hear it again and again.”

“Babe, babe, I love you, babe-ahhhhh . . . .” naiyakap ko ng mahigpit ang braso ko sa kanyang leeg. Napasigaw ako nang bigla niyang sinagad ang dalawang daliri sa loob ko.

“So, we’re okay now. You’ll mine again?” anito sa may pang-aakit na boses.

I smiled. “I’ve always been your, Lorcan. Always been yours.”

EPILOGUE

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Epilogue

7 months later

Clayton’s Pov

MASAYA namaing sinalubong ang pasko kasama sina Allison, Lorcan, Daniel, tita Hilda at tito Stevan. Kasama namin silang nagsalubong ng pasko. Si Allison ay hindi umuwi sa kanila dahil ang mga magulang niya ay nasa ibang bansa nagtatrabaho tapos wala naman daw siyang makakasama sa bahay nila kaya mas pinili niyang makasama kami sa pasko. Sina tita at tito naman ay nagpagdesisyonan din nila na dito na rin sa amin magpasko dahil sa katunayan daw ay hindi sila sanay na nagsi-celebrate ng pasko. Kaya nang inaya sila ni mama na rito na sa amin magpasko ay agad silang pumayag.

Sobrang saya ko na dahil ang sa tingin ko ang laki na nang pamilya namin ni mama. Dati rati ay kami lang dalawa ang nagsi-celebrate ng pasko. Konting pancit, kanin, adobong manok, syempre hindi mawawala sa amin ni mama ang ice cream paborito ko kasi ang ice cream. Tapos no’ng sinalubong namin ang pasko ay ang ingay ng bahay namin sa tawanan at kulitan. Mas umingay pa nga nang maghating-gabi dahil nagpaputok ng napakaraming firework at iba pang klaseng paputok ang mga tauhan ni Lorcan sa maliit naming pakuran. Mas naging makulay na ang buhay ko ngayon kaysa dati.

Hindi ko pinagsisihan ang naging desisyon kong balikan ulit si Lorcan. Dahil alam ko sa sarili ko na siya lang ang makakapagbigay ng ganitong klaseng saya sa akin. Sabi niya ‘nobody compares to me’ daw ganun din ako sa kanya, nobody can compares to him. And I know that I will never love this way, again to another man.

Kung papabalikin ako sa past tapos may kakayahan akong baguhin ang takbo ng buhay ko. Iyon ay sana ay maaga kong nakilala si Lorcan. Pero hindi ko kailanman pinagsisihan na nakilala ko siya sa ganoong paraan. Nagsimula kami sa relasyong walang label, sa relasyong akala ko walang paroroonan dahil lalaki si Lorcan at ako rin naman, mayaman si Lorcan mahirap ako, nakilala ko siya sobrang successful na niya tapos ako hindi pa nakapagtapos sa pag-aaral. Pero lahat ng iyon ay hindi humadlang upang mahalin namin ang isa’t isa. Mahirap nga lang kasi sa mga mata ng iba ay hindi pa rin talaga tanggap ang ganitong klaseng relasyon namin ni Lorcan na lalaki sa lalaki pero hindi na namin iyon inisip pa hindi naman sila ang nagmamahalan, eh. Kaya bakit namin pagbibigyan ng pansin.

“Sir, ako na lang po ang magsasara ng restaurant.” Bumalik ako sa reyalidad ng biglang pumasok sa maliit kong opisina ang isa sa mga workers ko. May ilan din akong mga trabahante rito na nagpa-part time job. Tumatanggap ako ng mga part-timer kasi naalala ko ang sarili ko sa kanila noon. Mahirap man pero kakayanin para sa magandang kinabukasan. Isa iyan sa mga lagi kong pinapaalala sa kanila. Your education is your ticket to your bright future. Kaya dapat laban lang. Nadadapa man matuto kang tumayo at lumabang muli. Nasusugatan ka man learn to mend your wounds.

“Sige,” sagot ko sa kanya. Sinabihan ko kasi siya kanina na maaga akong uuwi ngayon kasi tumawag ang mama ko na may lakad daw siya. Kakatapos lang ng pasko. Tapos ngayon hindi ko alam kung saan ang itineracy ni mama basta pinapaaga niya lang akong umuwi.

Palipat-lipat lang kasi ako ng tahanan. Minsan do’n ako sa mansyon ni Lorcan ng isang linggo, tapos uuwi na naman ako sa amin ng isang linggo. Ganun ang naging routine ko pagkatapos naming magkaayos ni Lorcan. Pero minsan naman ay si Lorcan doon na rin natutulog sa bahay namin, sa kwarto ko. Maliit nga lang kasi ang bahay namin. Tapos ay sinusundo din ako ni Lorcan at hinahatid minsan.

Nang araw na iyon ay hindi na ako nagpasundo kay Lorcan kasi maaga akong uuwi. Isang byahe lang rin naman ang layo ng restaurant ko sa bahay namin. Dinala ko ang paper bag na hinatid ni Jhera sa akin kanina rito. Pagbaba ko ay nakita ko ang itim na porsche ni Lorcan sa labas ng bahay namin. Pagpasok ko sa bahay ay tatanungin ko sana si mama kung nasaan si Lorcan pero nakita ko si mama na bihis na bihis tapos may isang handbag na hermes pa sa tabi niya. Nanood sila ng palabas sa telebesyon. Sa kakasama ni mama kay tita Hilda pati si mama ay nahilig na rin sa mga designers’ bags at mga damit except sa mga sandals at shoes.

“Ma? Saan lakad mo?” Imbes ay tanong ko kay mama at nagmano sa kanya at hinalikan ko ang pisngi niya. Hindi ko na lang siya tinanong kung nasaan si Lorcan.

“Ay! Salamat naman at dumating ka na anak. D’yan lang kami ni Hilda anak.” Masayang sagot sa akin ni mama. Ako na ang kinakabahan d’yan sa ‘dyan lang’ ni mama. Kasi isang beses umuwi kami ni Lorcan at Daniel dito tapos wala na si mama at si Alli sa bahay. Nagpaalam si mama na dyan lang daw sila. Pero nang tumawag ako kung nasaan sila sabi niya na Hong Kong daw sila namili lang.

“Saan nga, ’ma.”

“Sa Tagaytay, anak.”

Tumango ako kay mama. Tatalikod na sana ako para magbihis at hanapin si Lorcan baka rin kasi nasa kwarto ko siya, nang mapansin kong ang layo ng iniisip ni Alli. Mula pagdating ko ay hindi niya rin ako napansin. Nakatingin lang siya sa kawalan. Winiwasiwas ko ang kamay ko sa kanya pero wa-epek talaga.

“Hoy!” paggugulat ko sa kanya.

Napatalon si Alli sa gulat. “P*sting! Baklang kabayo!!!”

Napaatras ako sa malakas na sigaw ni Alli sa akin. Napakurap-kurap ako at napahawak sa dibdib ko. Tang*na! Nagulat ako roon, ah.

“Ay! Clayton ikaw pala iyan.” Ngumiwi siya sa akin.

Inirapan ko siya. “Ano bang nangyayari sa iyo? ’Bat ang lalim ng iniisip mo?”

Lumaylay ang balikat niya at napayuko. “Clayton . . . anong gagawin ko? Nabuntis mo ako.”

“Ano?!” Bulaslas ko.

“Alli umayos ka d’yan.” Pagbabanta ni mama.

Nag-peace siya sa akin at kay mama.

“Alli, ’wag ka ngang magbiro ng ganyan. Kahit kailan hindi nga kita nakatabi, e. Saka hindi ako pumapatol sa babae.”

Hindi siya umimik at nagpakawala ng mararahas na hininga. Akmang tatayo na si mama nang magsalita si Alli na nagpatigil kay mama.

“B-buntis po talaga ako, tita Ellen, Clayton.” Amin ni Alli.

“Hindi na ba biro iyan?” Paninigurado ko. Grabe rin kasi mang-trip ang babaeng ito.

Si mama ay nanlalaki ang mata.

“Sana nga, e. Sana nga biro ko lang ito, Clayton. Pero ptangnang bakla bibuntis ako!!!”

“Huh? Sino-”

Naputol ako nang biglang may pumasok sa bahay namin. Si Harem na hingal na hingal. Hindi ko napansin ang paglapit ni Alli kay Harem saka niya ito sinapak. Napatakip ako sa bibig ko.

“Bwesit kang bakla ka! Ggo ka! Bakit mo pinutok! Bakit mo pinutok sa loob ggo ka!” Saka pinaghahampas ni Alli si Harem tapos si Harem ay hindi nanlaban kay Alli di kagaya ng ginagawa niya sa t’wing nagtatalo sila.

“Halika ka. Mag-usap tayo.” hinawakan ni Harem ang kamay ni Alli. Bumaling sa amin ni mama si Harem. “Tita, Clay hihiramin ko muna po ito.”

Sabay kaming tumango ni mama at hinatak na ni Harem si Alli palabas. Jusko! Nakabuntis si Harem? At si Alli pa? Ang parang tomboy na si Alli pa talaga?

“Jusko! Si Harem nabuntis si Alli?” Pati si mama ay gulat din. Bumaling si mama sa akin saka binitbit ang handbag niya. “Anak, aalis na pala ako.”

“Ah, sige ma. Mag-iingat ko kayo at wag mong kakalimutan na tumawag.” Paalala ko kay mama.

“Oo alam ko anak.” sagot ni mama at hinalikan ako. Bago siya umalis ng bahay ay nagsalita siya. “Anak, si Lorcan pala nasa likod ng bahay inaayos ang nasirang tubo ng tubig doon.”

Pumunta muna ako sa kwarto at nagbihis ng pambahay kong damit. Shorts lang at tshirt. Lumabas ako sa silid at pinuntahan si Lorcan sa likod ng bahay namin na sabi ni mama ay nag-aayos ng sirang tubo ng tubig. Kailan pa naging tubero si Lorcan?

Pagdating ko roon ay nakita ko si Lorcan na kumikinang sa pawis niya. Nakatopless lang naman siya habang inaayos ang tubo ng tubig doon. Nakatupi iyong slacks niya hanggang tuhod at nakatsinelas lang din siya. Tapos iyong  tubig na tumatalsik sa katawan niya na parang kristal na sa paningin ko na nakadagdag sa kakisigan ni Lorcan.

Isinandal ko ang katawan ko sa dingding na malapit sa akin saka pinagkrus ko ang braso sa harap ng dibdib ko. Nakangiti kong pinagmamasdan si Lorcan na bumabakat ang ugat sa braso niya at nagf-flex ang muscles sa pag-aayos ng tubo roon.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatanga sa pinakagwapong tubero na nakita ko hangga’t sa bumalandra nasa harapan ko ang na mamasang katawan ni Lorcan.

“You are ogling on the right man, babe.”

Tiningala ako si Lorcan na nakangisi sa akin. Tumayo ako nang maayos at nginusuhan siya. Inipit niya ang nguso ko gamit ang kamay niya saka ako hinalkan.

“Gutom ka na ba?”

Umigting ang panga niya. “Hungry for you.”

“Ayy!” Natampal ko ang dibdib niya. “Umayos ka, tinatanong kita ng maayos.”

“Kumain na ako. May luto sila mama Ellen when I got here.”

Nakasunod sa akin si Lorcan ng pumasok ako sa loob ng bahay. Tiningnan ko ang mesa namin kong ano ang ulam namin. Basta si mama at Alli talaga ang naiiwan dito lagi na lang na ham, bacon, hotdog at mga cornbeef ang ulam. Tssk! Sana ay tumawag na lang sila sa akin para mapadalhan ko sila ng ulam. Kumuha ako ng isang hotdog doon saka ko ito sinubo. Pagkaharap ko ay umiinom ng tubig si Lorcan malapit sa refrigator namin. Nang makita niya ako ay naibuga niya ang tubig na iniinom niya. Sa gulat ko dahil sa nangyari ay naisinubo ko ng buo ang hotdog saka mabilis siyang nilapitan.

“Hmskjdjieowabadk . . . .” wika habang punong-puno ang bibig ko. Tanong ko sana sa kanya kung ayos lang ba siya.

Matalim akong tinapunan ni Lorcan ng tingin saka pinunasan ang bibig niya. Pilit kong nilunok ang ninunguya kong hotdog.

“D*mn it, babe!”

Nang wala nang hotdog sa bibig ko ay nagsalita ako. “Huh? Anong ginawa ko?”

Inirapan niya ako. “Tssk! Wow! The way you suck . . . I mean eat that fcking hotdog it looks like you want to suck my dck, too.”

“Oi! H-hindi, ah.” Depens ko.

Uminit ang pisngi at tenga ko dahil sa sinabi niya. Tinalikuran ko siya at nagmamadaling pumunta sa silid ko at umupo sa kama. Tssk! Ano ba ’to? Ilang beses na namang may nangyari sa amin ni Lorcan pero kapag pinag-uusapan ang ganun ay namumula pa rin ako. Tumitindig talaga ang balahibo ko.

Biglang bumukas ang pinto at niluwa no’n si Lorcan. Narinig ko ang pag-lock niya roon sa pinto.

Seryoso ang mukha niyang naglakad papalapit sa akin. Galit siya dahil doon?

“I want my blowjob now, babe.”

Napalunok ako. Sa totoo lang ay maraming beses na niya iyang hiningi sa akin pero nagrarason ako sa kanya na ’wag muna o ’di kaya ay sa susunod na lang. Mga ganung rason.

Napaatras ako sa kama. G*go galit talaga! Hinawi niya ang paper bag na nilagay ko sa kama kanina. Sumunod ang mata ko doon. Nang makasampa si Lorcan sa kama ay mabilis akong tumayo at kinuha ang paper bag.

“F*ck!!!” Malakas niyang mura. “Babe!!!” pagmamaktol ni Lorcan.

Pinulot ko ang paper bag at bumalik sa kama. Tiningnan ko si Lorcan na namumula na ang mukha niya. Binigay ko ang pinakamatamis kong ngiti sa kanya.

“You look creepy when you smile like that, babe.”

Napangiwi ako. Kinuha ko amg laman ng paper bag. Saka pinakita ko sa kanya ang uniform niya noon sa MU.

“Tsaran!”

“What the fck! Where the hll did you get this?” Hinablot iyon ni Lorcan.

“Nakita nila ni Jhera iyan sa stockroom ng mansyon tapos sabi niya itatapon ba raw nila pero hindi ako pumayag at pinadala ko sa restaurant ko kanina.” Pagkukwento ko sa kanya.

“At anong gagawin mo rito? Throw this.”

“Ayaw.” Pagmamatigas ko at kinuha iyon sa kanya.

“Ano bang gagawin mo d’yan?” Inis niyang tanong. Hanggang ngayon ay nakatopless pa rin siya. At kitang kita ko ang pagtaas-baba ng malapad niyang dibdib tapos iyong ut*ng niyang mapupula.

“Ipapasuot ko ito sa iyo.”

“What!? No way, I would never wear that uniform, babe. It’s too small na.” Reklamo niya at iniling ang ulo niya.

Lumuhod ako at dahan-dahan na lumapit sa kanya. Nang ilang dipa na lang ang lapit namin ay binulongan ko siya. Alam ko kasi na ayaw niya talagang isuot ito. Kaya naghanda na ako ng ipangb-blackmail ko sa kanya na alam kong hindi siya makakatanggi.

“Kung isusuot mo ito. Ngayon ko gagawin ang blowjob. I’ll suck at play with your balls down there too. We’ll play, babe.”

Umatras ako at tiningnan ang reaksyon ni Lorcan na ngayon ay malalalim na lunok ang ginawa. Pati naman ako ay kinakabahan din. Ngayon lang ako nagsalita sa kanya ng ganyan kabulgar. Gusto ko kasi may picture kami na naka-uniform siya at ako rin. Ang kyut kasi isipin, haha.

“Walang bawian? Walang atrasan ’yan, Clayton?”

Lumunok ako. “O-oo.”

“You stummer. Kinakabahan ka? Tssk!” Umiling siya. “You must be, huh.”

Para tuloy’ng gusto kong bawiin ang sinabi ko sa kanya. Parang gusto ko nang umatras. Sa hitsura ni Lorcan ay kinakahaban ako ng husto. Jusko! Ano itong pinasok ko?

Hinablot niya ang uniporme sa kamay ko at pumunta sa cr. Habang kinukuha ko ang uniporme ko upang magbihis din ay naiiyak na ako. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Para naririnig ko na ito. Nakakabingi!

Si Lorcan ay nasa cr kaya sa roon lang ako sa kwarto ko nagbihis. Kasyang-kasya pa rin sa akin ang uniform ko. Sinipat-sipat ko ang pigura ko sa salamin nang biglang lumabas si Lorcan galing sa cr. Ang dating kaba ko ay napalitan ng tawa. Jusko! Napahawak ako sa bibig ko dahil sa pagpipigil sa pagtawa.

Tang*na! Parang puputok na ang butones ng inner button-down shirt ni Lorcan. Tapos iyong blazer parang mahihiwalay na ang tahi! Kaya siguro ang tagal niya sa cr.

“D*mn it, babe! We’re my blowjob now?!” Nilapitan ko siya at tinakpan ang bibig niya. Ano na lang kaya ang sasabihin ng mga kapitbahay namin kapag narinig nila si Lorcan.

“Ano ba!? ’Wag ka ngang sumigaw!” pabulong king supil sa kanya.

Kinuha niya ang kamay ko na nasa bibig ko. “Yeah, I will not shout because later on you will be the one who will scream, cry, and whine because of pleasure.”

Walang ano-ano’y binuhat niya ako na parang bagong kasal at tinapon sa kama ko.

“L-lorcan.” Bumalik ang kaba ko. Tumalbog pa ako sa kama.

Para ng uhaw na uhaw na animal si Lorcan.

“Don’t worry babe. You can still walk for tomorrow.”

Agad siyang sumampa sa kama at tinulak ako pahiga. “T-teka p-picture muna tayo?” Ewan ko kung saan ko nakuha ang lakas ng loob upang sabihin iyon.

“What?” pag-eksahidara ni Lorcan.

“P-picture muna tayo p-please?”

Walang nagawa si Lorcan. Ako ang nasunod. Agad kong inabut ang cellphone ko at tinapa ang camera icon. Lumapit ako sa kanya ang tinapat sa amin ang camera.

“Smile, Lorcan. Smile.”

Nakita kong umirap siya. Hindi siya ngumiti pero at least tumingin siya sa camera. Palit-palit ako ng pose ko nang biglang kinuha ng isang kamay ni Lorcan ang cellphone sa kamay ko at kasabay no’n ang paghawak niya rin sa panga ko at siniil ako ng halik.

“Uhmmm, mmm,”

Tuluyan niyang kinuha ang cellphone at itinabi. Binuka niya ang kanyang hita at s-n-ettle ako sa gitna no’n at patuloy akong hinahalikan. Naghiwalay lang ang labi namin upang kumuha ng hangin. Si Lorcan ay binubuksan ang uniporme ko at ako din naman sa kanya. Natapos na siya sa pagbukas sa akin pero ako ay hindi pa rin dahil nanginginig ang kamay ko at para iyong walang lakas.

Nagsiliparan ang butones ng uniporme ni Lorcan ng bigla niya itong pinunit. Bumilog ang mata ko sa gulat. Pero hindi ko na iyon binigyan pa ng pansin nang siilin muli ako ni Lorcan ng nag-aalab na halik.

Nang maghiwalay ang labi namin ay kinuha ko ang oportunidad na iyon upang itulak na naman siya sa pahiga. Pero itinungkod niya ang siko sa kama. Hinalik-halikan ko ang leeg niya, ginawaran ko rin ng halik ang dalawang nippl*s niyang at pinadaan ko din ang dila ko sa bawat linya ng abs niya. I undo his belt and roll his slacks down until his thigh.

Ang binti ni Lorcan ay nanginginig. Hinaplos ko ang umbok.

“F*ck! You’re good at turtoring me, babe, ughhhh “ ungol niya pa.

Sabay kong binaba ang boxer at ang kanyang brief. Parang ahas na nakawala sa hawla ang alaga ni Lorcan. Ako naman ay hinubad ko lahat ng saplot ko sa katawan. May pre-cum na tumulo galing sa akin. Kanina pa ako basang-basa.

Hinalkan ko saglit ang labi ni Lorcan saka bumaba sa pagkalalaki niya na tumutusok sa tiyan ko. Napalunok ako. Gamit ang dalawang ko hinawakan ko iyon at itinaas-baba ang kamay ko roon.

“Sh*t! Babe . . . .”

Hinalikan ko ang gitnang bahagi ng kahabaan ni Lorcan saka ko iyon pinasok sa bibig ko. Napaluha ako ng tumama iyon sa lalamunan ko pero kalahati lang no’n ang pumasok sa bibig dahil sa haba niya.

“Dammit! Babe, a-are you o-okay?”

Tinango ko ang ulo ko kay Lorcan at sinimulan kong laruan ang kaselanan niya. Ang kamay ko naman ang binigyan ng pansin no’n ang dalawang bola niya. Nilabasan si Lorcan pagkatapos ng ’di mabilang na pag-angkin ng bibig ko roon. Agad na lumabas ang katas ni Lorcan at dumaloy ang iba no’n sa kahabaan niya. Nilabas ko ang dila ko at dinilaan ang borta ni Lorcan naliligo sa kanyang katas. 

Hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili ko sa ilalim ni Lorcan at walang hiyang sumisigaw sa pangalan ni Lorcan at sigaw dahil sa sarap. Lorcan never fails to bring me back and forth to heaven. Ungol doon, ungol dito. Wala na akong paki kung marinig kami ng mga chismosa naming kapitbahay. Walang dilig lang sila.

“I really like missionary position, babe. In this position, I can see your seductive face and your eyes full of desires.” Si Lorcan habang binabayo ako.

“L-lorcan tigil, ohhh, L-lorcan d-dahan-dahan lang, ahh.”  saad ko kay Lorcan dahil naririnig ko na ang gitgit ng kama ko. Parang masisira na iyon kahit anong oras.

“You want me to stop, babe, but your ass is still wanting me. So f*ckin’ tight . . . .” si Lorcan at mas inararo pa ako. Napapapit na lang ako sa kobre ng kama ko. Naalog na yata pati ang kaluluwa ko.

Sa bawat hugot at baon ni Lorcan ay ang paggigit din ng kama ko at kasabay ng pagsabog namin ay ang pagbigay ng isang paa ng kama ko.

“Ahh!!” Napasigaw ako.

“Sh*t!” Si Lorcan ang mabilis akong nayakap.

Tang*na! Bumigay ang kama ko.

Sinuntok ko ang dibdib ni Lorcan. “Bwesit ka sabing dahan-dahan, e. Tingnan mo nasira na ang kama ko.”

“It’s old, let’s buy a new one and a bigger one. Iyong matibay,” aniya at hinalikan ang noo ko. Binuhat niya ako at pinaupo sa isang sofa sa kwarto ko malapit sa bintana. Tang*na. Gabi na pala. Tanging iyong buwan lang ang nagsisilbing liwanag namin ngayon ni Lorcan. Aakalain mong nagsimula kami ng hapon at natapos ng anong oras na nang gabi?

Nakaluhod si Lorcan sa harapan ko habang ako naman ay sinandal ang pagod kong katawan sa sofa. Kinuha ni Lorcan ang kanang kamay ko. Hinalkan niya iyon. Hinalikan niya ang bawat daliri ko.

“Babe, I know marami pa tayong pagdadaan, sinubok na tayo ng panahon at mga pangyayari. Hindi ako naging mabuti sayo noong una. Naging makasarili ako at hindi ko inisip ang ibang tao sa paligid ko. Nasanay ako na wala akong iniisip kundi ang sarili ko at ang pamilya ko lang. Pero no’ng dumating ka . . .  nagbago lahat ng iyon. Lahat ng prinsipyo ko binali ko. Lahat ng pinaniniwalaan kong tama noon ay pinatunayan mong mali ang mga iyon. Babe, mahal na mahal kita. I love you so much. So, here I am in front of you—kneeling in front of you, surrendering my body, soul and heart. Babe, now I will ask you . . .  will you marry me?”

Naglapat ang labi ko at tumulo ang mainit likido sa galing sa mata ko.

“Will you marry me, Clayton Perkin?”

Tumango ako. Niyakap si Lorcan na nakaluhod sa harap ko.

“Nasaan na ang singsing?” tanong ko pagkatapos ko siyang yakapin.

“Pwedeng bukas na lang? Nakalimutan ko ang singsing sa mansyon, babe.” Ngumiti ako sa kanya. Ayos lang naman sa akin kahit walang singsing.

Nag-propose si Lorcan sa akin. Walang singsing, walang bulaklak, walang surprise-surprise gaya ng iba. Wala pa nga kaming saplot sa isa’t isa tapos at sinira pa niya ang kama ko. Pero ito na ata ang pinamagandang proposal na nangyari.

Pagkagising ko kina-umagahan ay wala na si Lorcan sa silid ko. Magagalit na sana ako sa kanya nang nakita ko ang isang post-in-note sa tabi ko.

‘As much as I don’t want to leave my baby, but I have an urgent meeting that I need to attend. Good morning, babe. I love you. <3’

Napangiti ako sa message niya at bumalik sa pagkakahiga ko sa sofa dahil nasira nga ang kama ko. Mga alas diez na nang umaga ako pumunta sa restaurant ko. Tiningnan ko ang cellphone ko kung may mensahe ba si mama sa akin o iyong anak ko pero wala. Nagsasaya siguro sa Tagaytay ang mga iyon at nakalimutan na ako. Nagulat ako nang makita kong closed pa ang restaurant ko. Agad kong kinapa ang susi sa bag ko at naglakad doon. Nagmamadali kong buksan iyon. Pagbukas ko nun ay ang pagbukas din ng ilaw sa na tumama sa akin. Naitakip ko ang braso ko sa mata ko, nakakasilaw.

Nang makabawi ako ay agad kong nakita si Lorcan sa ’di kalayuan na nakatayo suot ang three-piece suit niya. May spotlight din siya kagaya ko. Tang*na ano ’to? Tapos ay narinig ko ang pamilyar na kanta na ‘Nobody Body Compares To  You’. Sobrang dilim ng paligid tanging kami lang dalawa ang nakikita ko.

Napatakip ako sa bibig ko nang makita ko si Lorcan na dahang-dahang naglakad hawak-hawak ang microphone sa isang kamay niya. Hindi niya ito kinanta noon pero ngayon ay kinanta niya.

Thought I saw you at a bar last night

(Oh, yeah-yeah-yeah, oh, yeah-yeah-yeah)

Hid in the bathroom, I just couldn’t stay high

’Cause I took so much time to reset my life

But in just one look, I’m back

Forget that I could have anyone I like

But now all I remember is what we had

Nobody, nobody, nobody compares to you

Somebody, somebody please help me get over you

Tumulo ang luha ko habang pinagmamasdan ko si Lorcan. Anong kagaguhan niya ito? Bakit may pa ganito pa?

’Cause it feels like I’ve been wasting my time

In all the wrong places, on all the wrong faces

Nobody compares to you, ooh-ooh

Nobody compares to you, ooh

Nobody compares to you

Nobody compares to you

Nobody compares to you, ooh

Habang naglalakad siya papalapit sa akin ay biglang sumulpot si Daniel at binigyan ng isang bouquet ng bulaklak si Lorcan. Nakangiti itong tinanggap ni Lorcan habang kumakanta.

What should I do?

Maybe I’ll move away!

(Oh, yeah-yeah-yeah, oh, yeah-yeah-yeah)

Start somewhere new, I’ll let you have L.A.

(Oh, yeah-yeah-yeah, oh, yeah-yeah-yeah)

’Cause I took so much time to reset my life

But in just one look, I’m back

Forget that I could have anyone I like

But now all I remember is what we had

Nobody, nobody, nobody compares to you

Somebody, somebody please help me get over you

Nang makalapit siya sa akin ay binigay niya sa akin ang bulaklak. At kinuha ang isang kamay ko.  Patuloy pa rin siya sa pagkanta. Ako naman ay puro lang iyak. Lagi na lang niya akong pinapaiyak. G*go siya.

’Cause it feels like I’ve been wasting my time

In all the wrong places, on all the wrong faces

Nobody compares to you, ooh-ooh

Nobody compares to you, ooh

Nobody compares to you

Nobody compares to you

(Nobody, nobody, nobody) Nobody compares to you

Nang matapos ang kanta ay niyakap niya ako at hinagod niya ang likod ko. Humihikbi ako sa balikat niya.

“Shhush, don’t cry. You should be happy, babe.” bulong niya sa akin.

Hindi niya ako pinagsalita at niluhod niya ang isang tuhod sa harapan ko. May kinuha siya sa bulsa niya na isang maliit na box na kulay dark blue. Binuksan niya iyon at kuminang ang isang singsing doon na may malaking diamond.

“I know I already asked your hand last night, but I didn’t bring the ring with me. Supposedly, ngayon ako magpo-propose pero hindi na ako nakapagpigil pa gabi kaya natanong na kita. But I still wanna ask you for the second time, babe. Will you marry me?”

“Yes, yes, I will marry you, Lorcan.” Sagot ko sa kanya. Ngumiti siya sa akin at agad niyang kinuha ang singsing at isinuot iyon sa akin. Tumayo siya at niyakap ako at saka  hinalikan.

Pagkatapos ng halikan namin ay biglang bumukas ang lahat ng ilaw kasabay nun ang isang masigabong palakpakan. At doon ko nakita na sobrang dami palang tao at halos puno ng tao ang restaurant ko. Tapos nandidito pala si mama, si tita Hilda, tito Stevan. Sina Colt, Desmond, Raphael, Laszlo, si Alli, Harem, at iyong mga kaibigan ko na partners ng mga kaibigan ni Lorcan.  Sinugod kami ni Daniel at niyakap kaming dalawa.

“I’m so happy for you, pa and for you, dad.” Nakangiting wika ni Daniel at niyakap namin siya ni Lorcan.

“I love you, babe. I love you, Clayton Perkin-Lavoisier.”

“I love you too, Lorcan Cruixxe Wyatt Lavoisier.”

---

The End

CHARACTERS

Manu Rios as Lorcan Cruixxe Wyatt Lavoisier

---

Ranbu Han as Clayton Perkin-Lavoisier

©️ Ctto of this photo.

DM me for photo removal.

---

Based lang po ito sa akin, you’re free to imagine kung sino ang gusto niyong Clayton at Lorcan. But for me it suits them well. HAHAHA.

INOSENTENG PASASALAMAT NI AUTHOR & ANUNSYO

Finally, we made it here. I want to give you guys a nice, unforgettable and memorable story, sana naibigay ng storya nila Lorcan at Clayton iyan. BTW, I write this story na hindi iniisip kung may magbabasa o kung meron bang mag-aabang sa mga updates ko pero sa mga nakikita ko chharrrs meron naman kaya na mu-motivate ako magsulat.

Kaya maraming salamat sa inyong lahat. Bago pa lang ako sa ganitong klaseng genre idagdag pa na bxb at spg pa, hahahaha but I’m proud to flaunt na natapos ko ito kahit na sobrang daming mali ko dito. MARAMING-MARAMING SALAMAT SA INYONG LAHAT! Keep safe po kayong lahat. Mahal ko kayo.

---

BTW, peps I will on haitus for a while, kailangan ko pong mag-move on sa story ni Lorcan at Clayton chaarrss, biro lang po marami po kasi akong pending na mga activities at assignments kaya haitus muna. At sa pagbabalik ko po (last week of June)  ay sisimulan ko na ang

Mafia Series 1 and 2

at idagdag ko po ang story na gagawin ko entitled ’

He Who Conceive

’ of Makaio and Priam. MPREG po siya. Kung may mga tanong po kayo just comment it down po, personal or not sasagutin ko po iyan. Thank you! See yahh!

God Bless Us All

SPECIAL CHAPTER 2

Coming soon…

SPECIAL CHAPTER 3

Coming soon…

SPECIAL CHAPTER: Lorcan x MUS SQUAD

---

“Hmm, hindi naman emergency meeting pero… naisipan namin ni Lorcan na… bago kami lumipad sa Norway. Nais namin na magroad trip at camping tayo.”

“’Yan! Iyan ang gusto ko! Kailan?” Excited na tanong ni Dareen.

“Bukas na sana.”

“Ay, wow! Agad-agad pala.” si Ady.

“Kaysa naman puro plano at hindi nagagawa, di ba?” si Clayton.

“Ay, papaano iyan? Hindi alam ni Desmond.” singit naman ni Finn.

“Edi gumala tayo, ng tayo lang, student! Naalala mo noong magbar tayo dati? Mag-adventure ka kasama kami!” sulsol ni Dareen.

Lumabi si Finn. “Ayaw ko, teacher Dareen. Baka magalit na talaga si Desmond sa akin. Padapain niya ako!”

“Yawa! Papadapain daw!”

“Hahahaha! Tang ina!” Tawa ni Clayton.

“Ayaw mo ba no’n? Etchusera ka!” si Dareen kay Finnick.

“N-natatakot ako!”

“Huwag kang matakot, Student. Parte ’yan ng pagiging maganda natin. Minsan talaga sinasantabi natin ang ganda, minsan kailangan nating dumapa, tumuwad, at sumubo!”

“Talaga—”

“Pisting yawang bibig iyan, Dareen Aizen!” Bulyaw ni Ady kay Dareen na halos sabunutan na ang kaibigan.

“Aysus! Pa-inosente kayo! FYI, tumutuwad, sumusubo, at dumadapa rin kayo! Ako nga ginawa ang lahat! Dapa, subo, tuwad, luhod, at lunok!”

---

Other chapters available: OWNED BY A MAFIA BOSS Part 1 & 2 MUS1 MUS2 and advance updates for ongoing stories…

These special chapters are available only in the Amore VIP Space, our private Facebook group. To access this special chapter(s), as well as advance updates, epilogues, and ongoing stories, there is a small fee before joining the group. The regular payment is 50 php and 35 php for students, just present your school ID.

If you’re interested, please feel free to message me on my Facebook account:

Amore Contaleone.

Thank you so much! I love you all!