WORK OF FICTION

Work of fiction

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

And Another story to be published and completed. Love Me Harder Daddy.

Strictly

prohibited to younger audience/s read at your own risked.

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

SYNOPSIS

Synopsis

          Zero is adopted son of Pia and Zach Scott. He was just week old when they adopt him until he grow fine man, kind, good, handsome. Nang magka-edad siya nalaman niyang adopted siya, pero ni minsan hindi niya iyon naramdaman sa kaniyang mga magulang. Tinuring siya ng mga iyong isang parang tunay na anak.

Ngunit habang tumatagal, habang nagkaka-edad at nagkaka-isip. Hindi na lang isang ama ang turing niya sa adoptive father niya. Hindi na lang haligi ng tahanan ang kaniyang naging pakahulugan dito. Kundi higit pa roon.

Alam niyang una palang mali. Mali na ang lahat, pero kahit anong pigil niya sa kaniyang nararamdaman mas lalong nahahatak ang kaniyang puso palapit sa ama. In the depth of the abyss, Satan knew how much he tried himself to avoid loving his father—fuck hell—he failed.

Credits to the real owner of the media photo.

Got it from Pinterest.

SIMULA

Simula

         MASAGANA ANG MGA luhang nagbabagsakan sa mga mata ni Zero, panay ang kaniyang pag-iyak habang naka-luhod ang kaniyang tuhod sa harap ng puntod ng kaniyang namayapang ina—his adoptive mother.

Mahigit dalawang linggo na itong namayapa simula ng maisipan niyang muling bisitahin.

Sa totoo lang, labis-labis niyang sinisisi ang ina sa pagkawala nito, dahil kung hindi ito nawala, hindi na sana lumalago ang nararamdaman niya para sa ama.

Sapat na sana sa kaniya, na makitang nakangiti ang ama, makitang masaya ito sa piling ng kaniyang ina, pero ngayong namayapa na ang kaniyang ina, at nakita niya kung pa’no maglasing, at mangulila ang kaniyang ama. Ay mas lalong tumindi ang kaniyang kagustuhan na pasayahin ito hindi bilang anak nito, kundi higit pa roon.

“Mom…?” tawag niya sa puntod ng ina. “Bakit naman ganito? Bakit mo naman agad kami iniwan? Ang daya mo naman. Pa’no si Daddy? Pa’no ako.? Shit! Mom, i love my Dad, not because he’s my adoptive father, but because i saw him as a lover, at ikaw lang ang aking nag-iisang rason para pigilan ang nararamdaman ko. As long as your alive alam ko ang dapat kalagyan ko! But now you’re not, ang lintek na pusong ito, nagkaroon ng tyansa upang mas lalong tumibok para kay Daddy, dahil wala kana. Wala ng rason para pigilan pa ang nararamdaman ko. Why do i have to end like this?” napasambunot siya sa sariling buhok. “Fuck shit!”

Mariin ang naging pagpikit ng kaniyang mga mata. Mahirap para kay Zero na tanggapin ang lahat, tanggapin na wala na ang Ina niya.

Bakit? Dahil hanggang ngayon hindi parin niya alam kung anong gagawin niya, sa lintek na pusong ito, walang iba kundi itibok ay ang ama.

Alam niyang mali ang anumang nararamdaman niya para sa ama, pero hindi parin niya magawang diktahan ang sarili sa tamang landas na nararapat niyang tahakin, lalo’t wala ng dahilan para pigilan pa ang nararamdaman niya.

“Why do you have to end like this? Why do i have to left alive?”

Napasambunot si Zero sa sariling buhok dahil sa prastrasyong nararamdaman niya. Gusto niyang umalis muna at muling bumalik sa America upang doon na muli ituloy ang kaniyang pag-aaral, pero may kung anong pumipigil sa kaniya sa tuwing nakikita niya ang kaniyang ama.

Sobrang hirap sa kaniyang dibdib, naninikip ang dibdib niya sa tuwing makikita ang ama na wala sa sarili. Lulon ang isip ng puno ng sakit. Malayo ang takbo ng isip, at kung ano-ano pa.

Masama na siyang anak kung iisipin ng iba, sa pagtatanim niya ng galit para sa kaniyang ina at pagkaka-gusto niya sa kaniyang ama, pero kahit anomang pigil niya sa damdamin ay ang ama at ama parin ang tinatakbo ng kaniyang puso. Ang ina at ina parin ang sinisisi niya kung bakit ngayon malaya ang kaniyang buong pagkatao na mahalin ang ama sa patago.

Habang tumatagal ang mga araw, linggo na wala ang kaniyang ina. Mas lumalawig ang nararamdaman niya para sa kaniyang ama.

Sobrang hirap, kahit anong pigil niya ay mas lalo lang napapalapit ang kaniyang loob dito. Kung pwede lang niyang dukutin ang kaniyang puso at iisantabi ay iyon ang gagawin niya. Pero wala siyang ibang paraan upang madiktahan ang kaniyang damdamin.

Pinunasan ni Zero ang kaniyang pisngi at tinuyo ang dumausdos na luha sa kaniyang mga mata.

“I’m sorry, Mom. I’m sorry.” iiling-iling niyang sambit sa puntod ng namayapang ina. “I—I have no right to planted anger on you. You raised me good and well-mannered. Ako lang talaga ’yung may diperensya. I can’t help myself falling for him, for my dad. I can’t just ignore my feelings or throw it away. It’s so fucking hard, i don’t know how.”

Kung puwede lang ni Zero diktahan ang kaniyang puso sa mga dapat at hindi dapat gawin ay nagawa na niya, pero talagang walang sinoman ang maaring dumikta sa damdamin, lalo’t kung ang taong tinitibok ng puso mo ay walang ibang ginawa kundi ang magpakabuti. Kaya mas lalong nahuhulog ang kaniyang loob sa ama.

Inayos ni Zero ang kaniyang sarili. Tumayo na siya sa pagkaka-luhod. Pinagpagan niya ang dumi dulot ng buhangin na dumikit sa kaniyang tuhod. Medyo nakaramdam siya ng hapdi ng maalis na iyon.

Matapos makapag-paalam ni Zero sa kaniyang ina at makahingi dito ng paumanhin ng ilang ulit ay tinahak na niya ang daan palabas ng naturang libingan.

Sakay ng kaniyang kotse pabalik sa kanilang tahanan.

Sa edad na dise-otso ay marunong na siyang magmaneho. Pasalamat niya ang lahat ng ito sa kaniyang ama na walang sawang nag-turo sa kaniya upang magmaneho.

Sa edad na labing lima, ay doon siya unang tinuruan ng kaniyang ama kung pa’no patakbuhin ang sasakyang panlupa. Dahil nga mataas ang pagiintindi niya ay madali niyang natutunan ang pagmamaneho.

May lisensya na rin siya, iyon din ay sa tulong ng kaniyang ama.

Dapat nga ay magpasalamat si Zero sa mga umampon sa kaniya, nagbigay ng lahat-lahat ng kaniyang pangangailangan.

Kundi dahil sa kabutihan ng mga ito, hindi niya alam kung saan siya pupulutin. Lalo’t naikwento sa kaniya ng namayapa niyang ina ang buhay noon ng kaniyang tunay na ina.

Kung saan bunga lang siya ng hindi mabilang na pagkakamali.

Isang bayarang babae ang kaniyang ina, kung kani-kanino ito pumapatol basta ba’y may pera. Kaya hindi na niya alam kung kaninong binhi ang pinanggalingan niya.

Ayaw ni Zero malaman ang pangalan ng kaniyang tunay na ina, lalo’t kinamumuhian niya ito sa pagpapa-ampon sa kaniya na animo’y parang hayop na basta-basta na lang ipinamigay kung kani-kanino. Pero dahil hindi madamot ang kaniyang adoptive father, binigyan parin siya nito ng pagkakataon upang makilala ang tunay na ina.

Mercedez, iyon ang pangalan ng kaniyang Ina. Nakita na rin niya ang litrato nito, maganda, maputi, at masisigurong matangkad, pero ni minsan ay hindi niya ito naisipang pangulilaan. Dahil batid niyang lahat ng pagkukulang ng kaniyang tunay na ina ay agad napalitan ng kaniyang ina-inahan.

Una, noong malaman niyang ampon siya, nagalit siya, pero nawala agad iyon dahil narealise niyang walang dapat ikagalit.

Napukaw ang pagliliwaliw ni Zero ng marinig niya ang pag-tunog ng telepono niya. Napatitig siya sa screen ng selpon at natamaan ng kaniyang mata ang mensaheng pinadala ng kaniyang ama.

Mabilis niyang hinablot ang telepono at sinilip ang mensahe.

I love you, my son, Zero.

Naipikit ni Zero ang kaniyang mga mata ng mabasa ang mensahe ng kaniyang ama. Mababatid niyang sa mensaheng iyon, ay nasisiguro niyang lasing na naman ang kaniyang ama.

Ito ang palagi niyang nababasa sa mensahe sa telepono niya o ’di kaya naman ay lumalabas sa bibig ng kaniyang ama sa tuwing may inom ito.

Batid niyang ginagawa ito ng kaniyang ama, upang iparamdam sa kaniya na mahal na mahal siya nito, hindi bilang kung ano man na sumadsad sa linya. Kundi bilang tunay nitong anak.

Hindi na siya muling babalik ng America.

Kahit mahirap pigilan ang nararamdaman niya ay gagawin niya hangga’t kaya niya. Kahit sumasakal sa kaniyang dibdib ang mga nangyayare ay kailangan niyang tiisin para muling bumalik ang sayang dating naroon sa mga labi ng kaniyang ama.

Ang manatili si Zero sa tabi ng kaniyang ama bilang anak nito ay talagang makakapagpa-bawas sa lungkot na tinatamasa nito. Kaya’t hindi niya iiwang mag-isa ang ama. Kailangan siya nito, bilang isang anak.

Nahilot ni Zero ang kaniyang sentido ng bahagyang manakit iyon. Mukhang bagong problema at tiisin na naman ang gagawin niya.

Maneho niya ang kaniyang sasakyan pabalik ng kaniyang tahanan, dahil batid niyang naroon nag-hihintay ang kaniyang ama na kailangan ng kalinga niya, bilang isang anak nito.

Mahigit isang oras ang ginugol ni Zero bago siya nakarating, lalo’t malayo-layo din sa bahay na tinitirhan nila ng ama ang puntod ng kaniyang ina.

Mabilis siyang pumasok sa loob ng bahay matapos makalabas ng lulan niyang sasakyan kanina.

Ramdam niya ang kalabog ng kaniyang dibdib. Hinanda na niya ang kaniyang sarili upang mag-tiis sa paparating na namang tiisin.

Natagpuan ni Zero ang ama niyang si Zach naka-upo sa sahig, nakasandal ang ulo ang kalahating katawan at ang ulo nito sa sofa habang tangan ang bote ng alak. Ang iba pa’y nagkalat sa sahig, ubos at wala ng mga laman.

Makita sa ganitong sitwasyon ang nag-aruga sa kaniya ama ang pinaka-masakit sa dibdib na pangyayare sa buhay niya.

Makikita ang lungkot sa singkit na mga mata ni Zach, naglalakihan na rin ang bumubukol sa ilalim ng mga mata nito. Halatang-halata na rin ang itim sa ilalim ng mga mata. Patunay lamang na ilang araw o linggo na itong hindi maayos ang tulog.

Kung miserable ang buhay niya, may miserable siguro ngayon ang buhay ng kaniyang ama.

Ginawang pampunas ni Zero ang kaniyang ibabaw ng kamay ng hindi niya namalayan na pumatak na pala ang nangingilid na luha sa kaniyang mga mata.

Sa totoo lang, hangad niya na muling makita ang masiglang ngiti sa mga labi ng kaniyang ama. Hangad niyang muling bumalik ang dati nitong sigla noong buhay pa ang kaniyang ina, pero ngayong wala na ang ina, mahihirapan siyang muling makita ang mga hangad niyang mapagmasdan.

Malakas ang napakawalang buntong hininga ni Zero, kumilos at inapura niya ang kaniyang sarili. Mabilis niyang pinaunlakan ang sarili upang tulungan ang amang makatayo.

“Dad, you’re drunk again.” aniya at inagaw sa ama ang bote ng alak.

Pupungay-pungay ang pumupislit na singkit nitong mga mata. Animo’y nanunuri kung sino ang kaharap, pero mukhang mabigat ang talukap ng mga mata ni Zach, hindi nito matanaw, ang naisin nitong matanaw.

Isinampay ni Zero ang kamay ng kaniyang ama sa kaniyang balikat, pagkatapos ay inalalayan niya ito patayo.

Gumegewang-gewang na inihatid niya ang kaniyang ama patungo sa silid pahingahan nito.

“Dad, stay still. Let me carry you.” sambit niya.

Naging mahirap para sa kaniyang alalayan ang kaniyang ama. Bukod sa mabigat ito, ay hirap din siya, dala ng hagya na nitong pagkontrol sa sarili.

Naidiposito niya ang kaniyang ama sa silid higaan nito ng marating niya ang silid ng ama.

Sumilay ang mapait na ngiti sa kaniyang mga labi. “hindi dapat ganito kapait ang dinaranas mo, dad. I’m sorry.” bulalas niya sa hangin.

Naikunot ni Zero ang kaniyang noo ng malamang ilang minuto na pala niyang pinagmamasdan ang ama. Lilisanin na sana ng tingin niya ang mukha nito ngunit naagaw ang kaniyang pansin sa paggalaw ng mga labi ng amang si Zach.

Dala ng kuryosidad, bahagya niyang inilapit ang kaniyang tainga sa mismong bibig ng kaniyang upang marinig ang sinasabi nito.

“I love you…” rinig niyang mahinang bulalas ng ama.

Nagpawala siya ng buntong-hinga. “I wish it’s true.” sambit niya akmang ilalayo na niya ang mukha ng makita niyang bahagyang nagmulat ang singkit nitong mga mata.

Dala ng tindi ng pagkalabog ng kaniyang dibdib ay napalunok siya. Dahil sobrang lapit ng mga labi niya sa mga labi nito, ga-ilang hibla lang ang layo niyon.

Nagulat na lang si Zero ng sapuin ng kaniyang amang si Zach ang kaniyang magkabilang pisngi. Sinakop ng mainit at amoy alak nitong bibig ang kaniyang mga labi.

Ramdam niya ang lambot ng labi ng kaniyang ama, dahilan upang matigilan siya at animo’y naging bato sa kinatatayuan…

Labing walong taong gulang siya ng mga panahong iyon samantalang apatnapu’t limang taong gulang ang ama niyang si Zach, ng malasap niya ang mga labi ng kaniyang ama na bumuhay sa natutulog na init ng kaniyang katawan.

They have 27 years age gap.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 1

Kabanata 1

YEARS AGO…

         WALANG ANUMANG kasing saya ang matatawaran sa mga labi ni Zach at ng kaniyang asawang si Pia ng matanggap nila ang sanggol na naging daan kung pa’no mapatibay ang kanilang pagsasama.

Isang linggo palang sa pagkaka-anak ang sanggol na si Zero, simula ng ampunin siya ng nagbukas palad niyang mga tinuturing na magulang.

Bilang isang bunga ng sandamakmak na pagkakamali si Zero, dala ng kapusakan ng kaniyang ina ay hindi siya nito nagawang matanggap. Hindi rin siya nito kayang bigyang pansin, dahil ika nga ng tunay niyang ina, magiging pasanin lang nito ang bata kapag nagkataon.

At dahil na rin sa kakulangan ng pera pinansyal pantustos ng sanggol na si Zero ay nagawa siyang ipaampon ng tunay niyang ina sa mag-asawang si Zach at Pia Scott.

Sa kabilang banda, labis nga ang tuwa ng mag-asawa dahil sa wakas na tupad din ang pangarap nilang magkaroon ng anak. Hindi man nanggaling sa kanila ay masaya parin ang mga ito sa pagkakaroon ng anak na magsisilbing kulay sa kanilang mundo.

May dipirensya si Pia kaya kahit anong pagtatalik nilang dalawa ng kaniyang asawa ay hindi niya maibigay ang hinihingi nito. Hindi niya magawang punan ang kulang sa buhay nito.

Ganun pa man, naramdaman ni Pia na kailanman ay hindi naging hadlang ang diperensya niya sa pagbubuntis upang mauwi ang kanilang pinagsamahan sa wala.

Gayunman, masakit parin para sa damdamin ni Pia na hindi niya maibigay ang gusto ng asawa kahit pa nga tanggap na nito na hindi sila magkakaanak.

Ginawa niya lahat ng paraan upang magkaroon ng kulay ang kanilang mundo.

At iyon, dumating si Zero sa kanilang buhay. Bilang isang paslit.

Masaya ang bawat ngiting tinatapon ni Zach habang kalong-kalong niya sa kaniyang bisig ang sanggol. Hindi siya makapaniwala, kahit hindi niya anak. Ramdam na ramdam niya ang pakiramdam ng maging isang ama na matagal na niyang hinahangad.

“Are you happy, aren’t you?” nakangiting tanong ni Pia.

Malugod naman at ubod tamis ang ngiting sumilay sa mga labi ni Zach. “More than happy.” ika nga niya bago dumukwang at hinalikan ang noo ng kaniyang asawa.

Para kay Zach, hindi iba ang kaniyang naging pagtingin sa sanggol na si Zero, tinuring niya itong parang tunay na anak, gayun din naman ang pagturing ni Pia sa sanggol.

Dumagundong ang masasayang lumipas na taon at buwan ng kanilang pag-aaruga sa bata. Mahirap man para sa kanilang dalawa dahil wala pa silang kasanayan, ngunit ang makita ang ngiti sa mga labi ng sanggol. Siyang animo’y pampawi ng hirap at pagod na nararamdaman nilang mag-asawa.

Subabay ng mag-asawang Pia at Zach ang sanggol hanggang sa pag-edad nito. Doble-doble subaybay, kalinga at pag-aalaga ang kanilang ginawa hanggang ang sanggol ay naging bata.

Isang kontento ngiti ang sumungaw sa mga labi ng mag-asawa, sa tuwing pinagmamasdan nila ang nag-silbing kulay sa kanilang relasyon.

Sa edad na walong taong gulang, lumaking mabuting bata, mabait, mapagmahal, at napakalambing na anak si Zero. Hindi mawawala ang kaniyang katalasan ng isip at ang kahalina-halinang itsura.

Kapansinpansin ng bawat tao’ng nakakasalamuha niya ang pagkahumaling ng mga ito sa kaniya. At talaga namang nagbigay saya ito para sa kaniya.

Bitbit ang bag niya. Lumabas siya ng sasakyan pinaglulanan niya kanina. Inalalayan pa talaga siya ng inang si Pia sa kaniyang pagbaba.

Lumabas din ng sasakyan si Zach na may kontentong ngiti sa mga labi. Dinaluhan niya ang kaniyang anak at yumuko upang magkapantay sila ng bata.

A cheerful smile was made by Zero’s lips while looking at his parents especially at his dad.

“Hey,” pukaw ng ama sa kaniyang atensyon. “be a good boy, okay?” perpektong matamis na ngiti ang sumilay sa mga labi ng ama.

“Yeah, dad.” isinukbit niya ang kaniyang mga kamay sa matitipunong balikat ng ama, pagkatapos ay inilapat niya ang kaniyang mga labi sa magkabilang pisngi ng kaniyang ama. Sa noo nito, sa tulis ng matangos nitong ilong, sa walang balahibo nitong baba, hanggang sa halikan niya ang mga labi ng ama. ’Yung halik na may tunog, inosente at walang malisya. ’Yung halik ng isang anak sa kaniyang ama.

“Good boy,” ginulo ng kaniyang ama ang kaniyang buhok habang masingkit ang mga mata nito dahilan ng matamis na pag-ngiti.

“Wala ba akong kiss, dyan, baby Zero?” anang Pia at yumuko din upang magkapantay silang dalawa ng ina.

Tinanggal ni Zero ang yakap niya sa kaniyang ama at inilipat ito sa kaniyang kunwaring nagtatampong ina. Pinupog niya ng halik ang kaniyang ina, maririnig ang tunog ng bawat paghalik niya hanggang sa halikan na niya ang labi ng ina.

Malambing siya nitong hinalikan sa noo, ganun din naman ang ginawa ng kaniyang ama.

Bilang isang bata na busog ng pagmamahal ng kaniyang mga magulang. Wala ng iba pang hihilingin si Zero kundi ang makasama pa ang mga ito ng pang-habang buhay.

“Go big boy,” anang ina. “Go to your class, bring us full of achievements.” masayang pagpapataas ng ina sa kompyansa niya para sa sarili.

Matamis ang naging pagngiti ni Zero. “Yes, mum. I will..” maligayang sagot niya.

“I love you, son.” anang ama dahilan para mapabaling siya dito.

Niyakap niyang muli ang ama maging ang kaniyang ina. “I love you too, mom, and dad.”

Hila-hila ni Zero ang de-gulong niyang bag na may tatak ng kaniyang paboritong cartoon movie na spiderman, kung saan para sa kaniya. Iyon ang daddy niya.

Isang doktor ang kaniyang ama, kaya naihalintulad niya ito sa paborito niyang character sa palabas na pinanunood niya, dahil tulad ni Spiderman, mahilig din sumagip at magligtas ng buhay ang kaniyang ama. Kaya’t para sa kaniya, isa itong superhero.

Kumawaykaway si Zero ng muli siyang pumihit patalikod upang magpaalam sa mapagmahal niyang mga magulang upang magsimula ulit matuto sa panibagong hakbang na kaniyang tatahakin.

Masayang kumaway si Zach habang tanaw ang maliit niyang paslit na papasok sa paaralan nito..

Hindi niya maiwaksi ang matatamis niyang pagngiti.

Bilang isang ama sa anak na inaring kaniya, masarap sa pakiramdam at animo’y nalulunod ang kaniyang pusong makita ang batang lumaking busog sa pagmamahal nila.

Kailaman ay hindi niya naramdaman ang pagsisising inampon nila ang bata, at inaring kanila. Dahil kahit kailan, hindi niya pagsisihan na sa buong buhay niya, naramdaman niya kung pa’no maging isang ama. Sa buong buhay niya naramdaman niyang maging masaya kahit papa’no.

Matapos mawala sa paningin ni Zach ang batang si Zero, ay inaya na niya ang kaniyang asawa papasok sa kotse upang pumasok sa kanilang trabaho.

“You seems very happy, honey.” puna ni Pia.

Binalingan niya ito ng tingin. “just like the way you felt.” sagot niya, sinapo ang pisngi ng asawa at hinalikan ito sa mga labi.

Kontentong pagtugon na halik ang ibinalik naman ni Pia para sa kaniyang asawang si Zach. Parang kailan lang. Napaka-bilis ng mga nagdaang panahon.

Lumalaki na ang kulay ng kanilang mga mundo. Kay sarap sa pakiramdam.

Umaandar ang sinasakyan ng mag-asawa hanggang sa marating nila ang kanilang destinasyon.

Habang nasa klase, abala si Zero sa pag-iintindi sa mga tinuturo ng kaniyang guro.

Sa edad na walang taong gulang, sa ikalawang baitang sa elementarya, ay mababatid na agad sa kaniya ang pagka-pursigido niya.

“Bilang simula ng unang pasukan, pamilyar na kayo sa ginagawa tuwing unang pasukan, ’di ba mga bata?” anang guro.

Sumang-ayon naman siya ngunit ang iba sa kaniyang mga kaklase ay mukhang naguluhan.

“Hey,” pukaw sa kaniya ng seatmate niya.

Binalingan naman niya ito ng tingin, ngumiti ang magandang hulma ng kaniyang mga labi. “Ano ’yun?” tanong niya sa katabi.

“Ano ’yung sinabi ng guro na’ten?” tanong nito sa kaniya, na animo’y nahihiyang napakamot pa sa ulo. Kung umasta ay animo’y matanda na.

“Sa unang pasukan, ’di ba kailangan na’teng pumunta sa unahan tapos ipapakilala na’ten ang mga pangalan na’ten?” aniya sa katabi.

“Ganun ba? Nakakatamad naman.” biglang nag-iba ang timpla ng bata, sumimangot na animo’y tamad na tamad sa mga napakinggan.

Nagsimulang ipaliwanag ng guro ang kanilang mga dapat gawin. Hindi nga siya nagkamali, bilang unang pasukan, inalalayan ng kaniyang guro silang mga estudyante nito upang ipakilala ang sarili sa unahan.

Walang anumang naramdamang kaba  at hiya si Zero ng siya na ang magpapakilala. Busog ata siya ng mga pang-e-engganyo ng kaniyang mga magulang upang mapataas ang kompyansa niya sa kaniyang sarili.

Kaya para sa kaniya ang kaba at hiyang ay hinding-hindi niya naramdaman ng mga oras na iyon.

Bilang isang bata, maligaya niyang pinahayahag ang kaniyang sarili sa unahan. “Hello, I am Zero Scott, 8 years old, son of Pia and Zach Scott. Nice meeting you all.”

Tumapat ang mga mata ni Zero sa kaniyang katabi at bingyan niya ito ng malambing na ngiti. ’Yung ngiti ng isang batang naghahanap ng kaiibiganin.

“Thank you so much, little Zero.” anang guro at pinapunta na siya sa kaniyang sariling upuan.

“Kaya mo ’yan.” aniya sa katabing bata na nagtanong sa kaniya kanina, dahil ito na ang susunod na magpapakilala.

“Hi, Tyson Wilbert Zuckerberg. Nice meeting you.”

Mababasa ang kabang nararamdaman ng batang si Tyson ng magpakilala ito.

Sa kabilang banda, ngiti naman ang sumungaw sa mga labi ni Zero ng makita niya ang namumula-mulang pisngi ni Tyson. At doon sa murang edad nakaramdam siya ng luksong dibdib…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 2

Kabanata 2

       NAGING TAMPULAN NG INGGIT si Zero ng kaniyang mga kakaklase sa pagiging sobrang malapit niya sa kaniyang mga magulang, lalo na sa kaniyang ama.

Kinaiingitan siya ng mga kaklase, sukat ba naman na lagi siyang hatid sundo ng kaniyang ama. Kahit nga may sarili siyang driver ay mukhang wala naman ding pakinabanga ito dahil sa sigasig ng kaniyang amang ihatid at sunduin siya sa kaniyang pagpasok.

“My son, are you hungry? Do you want to eat something?” tanong ng kaniyang ama habang hawak-hawak nito ang kaniyang kamay, inaalalayan sa paglakad palabas ng kaniyang eskwelahan.

Tumingala siya upang maabot ng kaniyang tingin ang mukha ng ama. “Yeah, dad. I’m hungry, and i want to eat my favorite cooked food of yours.” nanlalaway na pagbanggit niya sa pangalan ng pangkaing paboritong lutuin ng kaniyang ama para sa kaniya.

Ngumiti ang amang si Zach ng mabatid niya ang gustong kainin ng anak niya. Mukhang kailangan niya itong pagsilbihan ngayong hapon at ipagluto ang pagkaing paborito nito na naging paborito na rin niyang lutuin.

“You mean…?”

“Waffle topped with hot chocolate.” sabay banggit ng mag-ama at nag-tawanan na lang ang huli.

Bitbit ni Zach ang dalang bag ng anak, patungo sa pinagparadahan niya ng sasakyan.

“Zero…” tawag kay Zero ng kaibigan nitong si Tyson.

Simula ng mga araw, linggo, at buwang lumipas, si Tyson na ang naging kaibigan ni Zero. Masarap kausap at palatawa ang kaibigan, kaya mas lalong napalapit siya dito at inaring kaibigan.

Tumigil si Zero sa paglalakad dahilan para matigilan din ang kaniyang ama. Hinarap niya ang si Tyson.

“Aalis kana?” tanong nito sa kaniya.

“Oo eh. Sunusundo na ako ni Daddy.” aniya na tinuturo pa ang kaniyang ama na nakangiting nakikinig lang sa kanilang dalawa.

“Hello po. My name is Tyson po.” pagpapakilala ni Tyson sa ama ni Zero.

Ngumiti naman ang amang si Zach at ginulo ang buhok ng kaibigan ng kaniyang anak. “i’m Zach, Zero’s father.” anang ama.

“Ano nga pala ang pinunta mo? Bakit mo’ko tinawag?” tanong ni Zero kapag-kuwan.

“Wala na,” anang batang si Tyson. “saka kona lang sabihin sa’yo bukas, aalis na kayo ng daddy mo e.”

Napatango-tango na lang si Zero at nagpaalam na sa kaniyang kaibigan. Maging ang kaniyang ama ay ganun din ang ginawa. Nagpaalam din ito sa kaibigan niya.

Sakay ng kotse pabalik sa kanilang tahanan. Nagmamaneho ang kaniyang amang si Zach habang siya naman ay pinagmamasdan ang mga nadadaanan.

“How’s your day?” tanong nito kapag-kuwan.

Nilingon niya ang kaniyang ama at matamis siyang ngumiti. “It’s good dad, i met a lot of friends. I’m so happy.” sagot naman niya.

“That’s good son,” ginulo ng kaniya ang ama ang kaniyang buhok. “Pawisan kana.”

Kumuha ng towel ang ama niya at pinunasan nito ang kaniyang noo, napapangiti siya sa pinapakitang pag-aaruga ng ama. Hanggang ngayon hindi parin kumukupas.

“Who’s that Tyson again? Your friend?” curious na sambit ng ama.

“Yes, dad.” sagot naman niya.

“Alam mo naman ang lagi kong paalala sa’yo ’di ba? Masayang makipag-kaibigan. But always remember to chose friends with good intentions.” paalala pa nito sa kaniya.

Tumango-tango naman siya. “I know dad, and Tyson is a good friend of mine. Rest assured.”

Ilang minuto pa ang lumipas, nakarating din silang dalawa ng kaniyang ama sa kanilang tahanan. Sabay silang lumabas ng kotse matapos nitong maiparada ang sasakyan.

Magkahawak kamay pa silang dalawa ng kaniyang ama papasok ng bahay.

“Dad, magbibihis lang po ako. Make sure to cook waffle for me, huh?”

“Sure, son. Go.” nakangiting anang ama.

Pinaunlakan din naman niya ito ng pag-ngiti. Diretso siya sa kaniyang sariling silid. Nag-tungo siya sa loob.

Hinubad niya ang lahat ng saplot sa kaniyang katawan, at inilagay ang lahat ng kaniyang lamog sa basket, pagkatapos ay binihisan niya ang kaniyang sarili ng damit pang-bahay.

Matapos maayos ni Zero ang kaniyang sarili. Lumabas na siya ng kwarto at agad tinungo ang kusina. Naroon na ang kaniyang ama. Nag-luluto ng pagkain paborito niya.

“Dad, please make sure na kasing sarap ’yan ng luto mo dati, huh?” aniya ng malapitan ang ama.

Ginulo nito ang buhok niya. “of course son. I will.”

Ngumiti naman siya. “Dad can i see it?”

“Of course.” binuhat siya ng kaniyang ama upang makita niya ang niluluto ng kaniyang ama. “Ano? Malapit ng maluto ang pagkain mo ’di ba?” anang ama na hinalikan pa siya nito sa pisngi. ’Yung halik na may tunog.

“Mukhang masarap nga dad,” sagot niya. Niyakap niya ang kaniyang ama at hinalikan niya ito sa pisngi.

“Hmm.. sweet naman ng anak ko.” tudyo nito.

Namula na lang ang kaniyang pisngi sa puna ng kaniyang ama.

Mahigit isang oras bago naluto ang paborito niyang kainin. Narito siyang dalawa ng kaniyang ama sa salas, nasa ibabaw ng lamesa ang mga pagkaing niluto ng ama para sa kaniya.

Kinuha ni Zach ang hot chocolate at inilagay niya ito sa waffle upang mas lalong maging masarap ang kaniyang niluto.

Nakangiti si Zero habang pinagmamasdan ang kaniyang ama.

“Dad, are we going to wait for mom before start eating, aren’t we?”

“Wala ang mommy mo, may trabaho pa siya at mukhang hindi siya makakauwi. So we shouldn’t wait for him. Lalo’t alam kong gutom na ang tiyan ng anak ko.”

Nagpupumiglas siya ng kilitiin siya ng kaniyang ama. “Stop it, dad. Stop it.” saway niya sa kaniyang ama habang hindi mapigilan ang kaniyang pag-tawa.

Agad din namang tumigil ang kaniyang ama. Inayos siya nito ng upo at sinimulan siyang subuan.

Sinusubuan siya ng kaniyang ama. Dahil sa ingat ng pag-aalalaga nito sa kaniya ay talagang sinisigurado ng kaniyang ama na malamig ang pagkaing isusubo sa kaniya.

Hinihipan pa nito bago isubo.

Kitang-kita niya kung gaano ka alaga ang kaniyang ama sa kaniya. Kaya sa dalawang magulang niya, mas paborito niya ang ama.

“Masarap ba?” tanong nito matapos siyang subuan.

“Pinaka da-best na luto na natikman ko. Sobrang sarap, dad.” papuri ni Zero habang ninanamnam sa kaniyang dila ang sarap ng pagkakaluto ng kaniyang ama sa pagkaing pinatikim sa kaniya.

“Binola mo pa ako.”

Kinahiligan na ng kaniyang ama na guluhin ang buhok niya. Nasanay na rin naman siyang ginugulo nito ang buhok niya.

Matapos nilang kumain, niyapos niya ang kaniyang ama at hinalikan niya ito sa pisngi. “The best father-chef in the whole world.” nakayapos na aniya habang yakap-yakap ang ama.

“And the sweetest son in the whole world.” pakikisabay ng amang si Zach sa kakulitan ng anak nito.

Naramdaman ni Zero ang paghalik ng ama sa kaniyang noo at sa magkabilang pisngi, bago nito hinalikan ang kaniyang mga labi. ’Yung halik na gustong-gusto niya, lalo’t halik iyon ng pagmamahal ng kaniyang ama. Ang malambing at matunog na halik ng ama.

“Saan mo gustong pumunta?” tanong nito.

Sa pagkakataong iyon, napangiti na naman siya. Sa murang edad medyo na gagamay na niyang intindihin ang mga nangyayare.

Nalaman niyang kahit pagod ang kaniyang amang si Zach sa trabaho nito bilang isang doktor ay hindi ito, nawalan ng oras sa kaniya. Dito niya mas lalong ninahal ang ama. Mahal, mahal na mahal.

“Ayoko pong lumabas, dad. Magbihis na lang po muna kayo tapos samahan niyo po akong manood ng paborito kong cartoon.”

“Then i’ll go get changed. Wait for me here.”

Maligaya at nagmamadaling pumuslit paalis ang kaniyang amang si Zach patungo sa kwarto nito, upang magpalit ng damit.

Ilang minuto lang ay bumalik ang kaniyang ama. Tanging puting sando at short lang ang suot nito.

Tumabi ito sa kaniya at sinimulang paganahin ang tv na panonooran nila ng paborito niyang palabas.

Ginawa niyang unan ang mga hita ng kaniyang ama. Ilang taon palang siya, ito na ang nakasanayan niyang gawin tuwing manonood silang dalawa ng ama ng paborito niyang palabas.

Tutok ang kaniyang mga mata sa palabas ng mag-simula na itong umere. Talagang pagdating sa paborito niyang panoorin, walang kahit isang scene ang lumalampas sa kaniyang mga mata.

“Dad..” tumingala siya samantalang tumungo naman ang ama upang magtama ang mga tingin nilang dalawa. “Do you know you’re a superhero for me?”

Nakangiting nagkunot noo naman ang ama. “And why is that, my son?”

“’Cause you are like Spiderman, superhero. You saved uncountable lives.” aniya. “you’re my superhero.”

Ngumiti si Zach. Banayad niyang hinamas ang buhok ng kaniyang anak habang kontento ang mga ngiti sa kaniyang mga labi. “of course, son. It’s my duty to help people. Isa pa, binabayaran din naman ako sa mga tulong na nagagawa ko. So i’m not totally a superhero.”

“You’re not, but you’re.”

Kontentong ngiti ang sumilay sa nga labi ni Zach, alam talaga ng kaniyang anak kung pa’no siya pangitiin.

Ginulo niya ang buhok nito at hinalikan sa noo. “Sweet little baby,”

Maligaya naman ang naging pagngisi ng bata.

Natapos ang kanilang panunood, talagang masayang-masaya si Zero kahit ilang beses na niyang pinabalik-balik panoorin ang palabas.

Malugod naman siyang sinasamahan ng ama na hindi tumututol sa kaniyang mga gusto.

Binuhat siya ng ama. “Let’s take a shower, son. Para maaga na rin tayong makatulog at may pasok kapa bukas.” paalala ng kaniyang ama.

Iniyapos ni Zero ang kaniyang braso sa leeg ng ama, at hinayaan niya itong magpaka-ama pa sa kaniya…

Walong taong gulang si Zero samantalang tatlongpu’t limang taong gulang ang kaniyang amang si Zach, ng malaman niya ang sarap ng pagmamahal ng kaniyang ama.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 3

Kabanata 3

       ANG MAKASABAY MALIGO ama niyang si Zach ay walang malisya para sa kaniya. Dahil sa murang isipan, wala pa sa kaniya ang mga bagay-bagay na nakikita niya. Ipinagsasawalang bahala na lang niya ang lahat. Lalo’t nakasanayan na niya simula pagkabata na makasabay ito sa pag-ligo, makatabi sa pag-tulog, mahalikan ang mga labi ng ama.

Lahat iyon para kay Zero ay tinuring lang niyang gawain ng magpapamilya.

Tulad na lang ngayong gabi, matapos nilang maubos ang waffle na niluto ng kaniyang ama para sa kaniya ay sinabay na siya nitong maligo.

Nasa bath tub siya habang ang kaniyang ama ay nasa shower room. Suot lang nito ang nagninipisang tela ng suot nitong boxer short. Habang siya naman ay tanging brief lang.

Matapos makapag-shower ng kaniyang ama ay siya naman ang pinag-tuunan nito ng pansin. Siya naman ang pinaliguan nito.

Kinuskos nito ng sabon ang kaniyang katawan, hinayaan lang naman niya ang ama na gawin ang naisin nito.

Ang ama na rin niya ang nag-bihis sa kaniya matapos siyang maligo. Ito naman ay nag-bihis din sa pamamagitan ng manipis na bath towel na tumatabon sa kaselanan ng ama.

Matapos makapag-palit ay lumapit siya sa ama at hinawakan niya ito sa kama.

“Let’s go dad, let’s comb your hair.”

Pina-upo ni Zero ang kaniyang ama sa gilid ng kama. Kinuha niya ang suklay at lumapit sa kaniyang ama.

Seryosong sinuklay niya ang buhok nito. Siniguradong perpekto ang pagkaka-ayos ng buhok.

“Dad, who do you think is more handsome, you or me?” tanong niya kapag-kuwan.

Ngumiti naman ang kaniyang ama at bahagya nitong pinisil ang kaniyang pisngi. “of course, i’m more handsome.” sagot ng ama.

Wala namang naging pagtutol si Zero ukol doon, sa murang edad niya, batid naman talaga niyang guwapo ang kaniyang ama saang anggulo man tingnan.

“I’m handsome and you’re adorable.” pagpapatuloy pa nito dahilan para lumawak ang kaniyang pag-ngiti.

Sukat ba talagang maramdaman niyang mahiya sa papuring natanggap niya sa kaniyang ama, sa ganitong edad?

Ang alam lang ni Zero naligayahan siya sa papuring iyon ng ama.

Kahit kailan ni hindi niya naramdaman na nagsalita bitaw ito ng salitang makakapagpa-down sa kaniya. Lagi nitong bukang bibig ang mga papuring nagdadagdag ligaya sa kaniyang pagkatao.

“’Yan, guwapo kana, dad.” aniya. “ako naman ang suklayan mo.”

Tinanggap ni amang si Zach ang suklay at may bakas na ngiti sa kaniyang mga labi habang sinusuklay ang buhok ng makulit niyang anak ngunit napaka-lambing niyang anak.

“Right there. Yeah, adorable.” nag-eye-to-eye contact silang dalawa ng ama.

Puro at malinis na mga titig ang pinapakawalan nilang dalawa.

“Gusto mo pa bang kumain? Or tutulog kana? Nagugutom kapa ba?” tanong ng ama.

Mabilis namang umiling si Zero, patunay na siya’y busog pa, sa dami ng kaniyang mga nakaing, waffle na niluto ng kaniyang ama.

“Tutulog na po ako, pero darating po ba si mommy? I missed him.” inosenteng turan niya.

“Your mom..,” umaktong nag-iisip ang ina at umiling-iling. “Let’s try to call her.”

Umupo ang batang si Zero sa tabi ng kaniyang ama sa gilid ng kama habang pinagmamasdan niya ito habang tinatawagan ang ina.

Ilang pag-ring bago sumagot ang ina.

“Hey, hon?” ani Zach sa kaniyang asawa.

“Honey..” maririnig sa boses ni Pia ang konting pangungulila sa kanilang dalawa. Medyo pagod din ito.

“How are you? Tired?” nag-aalalang tanong niya sa asawa.

“A li’l bit.” sagot naman ng babae. “Kamusta ang anak na’ten? Kamusta si Zero?”

Bumaling ang ama niyang si Zach ng tingin sa kaniya.

“Zero is good. Talk to him.”

Inabot sa kaniya ng ama ang telepono nito na mabilis naman niyang tinanggap. Dama ang pangungulila sa ina, lalo’t hindi siya sanay na wala sa tabi ang mga mahal sa buhay. Pa’no pa kaya kung ang kaniyang ama na ang nawala sa tabi niya?

“Hello, mom?” masiglang pagbati niya sa ina. “Kamusta po kayo? Uuwi po ba kayo? Missed na missed kana namin ni Daddy.” aniya dahilan ng mahinang pagtawa ng kaniyang ina.

“Missed mona agad ako, baby? Wala pa namang isang araw akong nawawala. By the way i missed you too, baby.”

Bilang isang batang makulit at masiyahin, kinwento ni Zero ang lahat ng mga nangyare sa kaniya ngayong araw. Simula sa pagpasok niya sa school, sa pag-aaruga sa kaniya ng ama. Lahat-lahat ay naikwento niya sa ina dahilan para humaba ang kanilang pag-uusap.

Masaya si Pia na marinig ang kadaldalan ng kaniyang anak. Nadadala tuloy siya at maging siya na rin ay nakakaramdam ng pangungulila para sa mahal niyang asawa at anak.

“It’s getting late, you must go to bed and sleep. ’Di ba may pasok kapa bukas? And remember, you have to bring achievements.”

“Yes, mom. Ibaba kona po, i love you po.”

“I love you too, anak. Parinig nga ako ng halik na may tunog?”

Hinalikan niya ang telepono ng kaniyang ama kung pa’nong paraan ng paghalik ang gusto niyang ina niya. Naglikha iyon ng tunog tulad ng gusto ng ina.

“Goodnight, mom. Bye. I love again.”

“Goodnight, son. I love you too. Bye.”

Matapos makapag-paalam sa isa’t-isa. Ibinigay na ni Zero ang telepono sa kaniyang ama.

At dahil narito siya sa loob ng kwarto ng kaniyang mga magulang ay kinailangan na niyang magpaalam sa ama upang pumunta sa sarili niyang kwarto.

Hinarap ni Zero ang kaniyang ama at mahigpit niya itong niyakap. Pinupog niya ng halik ang mukha ng ama niya. “Goodnight, dad. I love you so much.” aniya tsaka hinalikan ang mga labi nito. ’Yung halik na may tunog, puro, inosente, at walang bahid ng malisya.

Sinapo ng kaniyang ama ang kaniyang mukha. “I love you too, son.” turan nito bago siya halikan sa noo.

Napapikit siya at dinama ang pagmamahal ng kaniyang ama.

Masaya ang bakas ng kaniyang pag-ngiti ng magpaalam na siya sa ama. Akmang lalabas na siya ng kwarto ng mga magulang ng siya’y matigilan ng tawagin siya ng ama.

“Come here, son. Sleep with me. Wala akong katabi e.” anang ama.

Ngumiti lang naman ang magandang hulma ng kaniyang mga labi bago nilapitan ang kaniyang ama.

Humiga siya sa kama at ganun din naman ang ginawa ng kaniyang ama.

Mahigpit niyang ni Zero ang katawan ng ama. Kahit hagya na niyang mayapos ng todo ang katawan nito, dahil sa laki nito at maliit lang ang haba ng biyas ng kamay niya. Kaya tanging ang matitigas na abs lang nito ang naabot ng pagyakap niya.

“Dad,”

“Hmm..?” turan nito.

“You forget, story time.”

Tumawa si Zach at simpleng nagpakawala ng buntong hininga. Kinuha nito ang storyang pambata sa bedside table na naiwan doon simula ng mga panahong nakatabi niya sa pag-tulog ang mga magulang.

Nagsimulang magkwento ang kaniyang ama, habang siya naman ay tahimik lang pinapakinggan ang mga bawat pag-bigkas ng kaniyang ama. Hanggang sa unti-unting bumigat ang talukap ng kaniyang mata at doon niya naramdaman n nahimlay na siya sa pagka-tulog.

Itiniklop ni Zach ang librong binabasa niya ng mapagmasdan ang kaniyang anak na mahinang humaharok habang yakap siya nito.

Ibinalik niya ang babasahin sa dati nitong kinalagyan pagkatapos ay ibinaling ang tingin sa anak.

Inilapat niya ang kaniyang mga labi sa noo nito. “I love you son, i love you.”  turan niya, napa-iling at ipinikit na rin ang kaniyang mga mata hanggang sa nahimbing siya sa pagkakatulog.

Isang magandang pagputok ng sinag ng araw. Mga matutunog na halik ang naririnig niya. Tumatama din ito sa kaniyang pisngi.

Ng buksan ni Zero ang kaniyang mga mata, napagtanto niyang ang mga halik na iyon ay nagmula sa mapag-mahal niyang ama.

Good Morning, big boy.“ anang ama na matamis ang ngiting bumukas sa manipis nitong mga labi.

Inunat niya ang kaniyang katawan at kinusot-kusot ang kaniyang mga mata, hanggang bumalik siya sa sariling wisyo.

“Good morning, dad.”

Inalalayan siya ng kaniyang ama pabangon. “Let’s go to the dining room. And the breakfast is well already prepared.”

Binuhat siya ng kaniyang ama, hinayaan naman niya itong dalhin siya hanggang sa marating nila ang dining room.

Sabay silang kumain ng kaniyang ama. Tinuring siyang animo’y sanggol ng kaniyang mahal na ama habang sinusubuan siya nito, inaalalayang kumain.

Wala ng ibang mahihiling si Zero, ang pagiging perpektong ama sa kaniya ni Zach ay lubos-lubos na. Naramdaman niya ang ilang walang pagmamahal nito.

Tulad ng dati ay sumabay na rin sa kaniya ang ama sa pag-ligo. Inalalayan siya nitong masuot ang uniporme niyang pampasok.

Sinuklayan ni Zero ang buhok ng kaniyang ama, samantalagang ganun din naman ang ginawa nito sa kaniya.

Masaya ang kaniyang mga pag-ngiti. Na animo’y abot langit ang ngiti dahil ngayong araw na ito. Walang nag-bago, tulad ng dati ay iyon at iyon parin ang nararanasan niya.

Sa katunayan nga lang, mas sumobra pa ang binibigay nito sa kaniya.

Tiyak na si Zero na naman ang laman ng mga usap-usapan ng kaniyang mga kaklase, tampulan ng inggit at paghanga na naman ang matatanggap niya sa mga iyon.

Walang taong gulang siya ng maramdaman niya ang espesyal na trato ng ama niyang si Zach sa kaniya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 4

Kabanata 4

       SUMAPIT ANG IKA-siyam, sampo, labing-isang kaarawan ni Zero. Lahat iyon ay naging espesyal para sa kaniya. Lahat-lahat, as-in-lahat.

Sa mga lumipas na taon. Mababasa ang animo’y bukang bulaklak sa tamis ng bawat pagsungaw ng ngiti sa mga labi niya.

Sa bawat kaarawan niya, sa bawat paglasap niya ng buhay sa piling ng mga magulang lalong-lalo na sa kaniyang ama, ay sadyang walang humpay na ligaya ang dulot sa kaniya.

Tulad na lang ngayon. Ang pagsapit ng ika-labing-isang kaarawan niya. Kung saan, siya na siguro ang pinaka-masayang bata sa buong mundo.

Nakangiti siya habang pinagmamasdan ang kaniyang mga kaklaseng nagsi-datingan para sa kaniyang birthday celebration. Syempre, bagong taon, bagong kaklase.

Ngunit sa lahat-lahat ng nagdaang kaibigan ni Zero, isa lang ang nanatili sa kaniya hanggang sa magtagal silang dalawa hanggang ngayon.

Karamay, kalaro, kaibigan, at tinuring niyang kapatid si Tyson, kasama niya ito sa lahat-lahat ng anumang gawin niya, pilyo man iyon o hihdi.

Zero’s dad and mom throw a birthday celebration, of course. Motif niya ay ang paborito niyang character sa paborito niyang palabas. Spiderman.

Nagsimula ng mag-start ang party, kumain na rin ang mga inimbitahan niyang um-attend sa birthday party niya. Talagang masayang-masaya siya. May clown pa talagang binayaran ang mga magulang upang mag-perform sa unahan.

Sumapit ang oras na mag-bo-blow na ng candle sa mamahaling cake si Zero. Kasama niya ang mga magulang niya. Sa tabi niya ang daddy Zach niya, samantalang sa kabilang tabi naman niya ang mommy Pia niya.

“Make a wish, baby Zero.” anang ina.

“Yeah, come-on big boy, make a wish.” anang ama.

Bumaling si Zero sa kaniyang mga magulang at pagkatamis-tamis siyang ngumiti. ’Yung ngiting makikita lang sa isang batang napuno ng saya sa buhay.

Bumaling si Zero sa cake bago niya ipinikit ang kaniyang mga mata. “I wish to be with my parents forever.” he whispered before he blow the candle.

Rinig niya ang palakpakan ng mga nanonood. At syempre ang palakpak ng mga magulang niya bilang suporta. Hinalikan siya ng kaniyang mga magulang sa magkabilang pisngi.

Napuno ng kagalakan ang puso ni Zero. Animo’y busog na busog siya ng sayang nararamdaman. Napakapit tuloy siya sa puso at sinapo ’yon. Medyo hindi niya ma-handle ang sarap ng pakiramdam na tinatamasa niya.

Ilang oras pa ang lumipas, natapos na rin ang birthday celebration ni Zero, nagpaalam na sa kaniya ang mga dumalo maging ang kaniyang kaibigan si Tyson. Nakipag-apir pa ito sa kaniya bago umuwi dahil sinusundo na raw ito ng mga magulang nito.

Sayang nga lang, hindi nakita ni Zero ang magulang ni Tyson, sana man lang nakilala niya.

Naligo na si Zero, matapos ay nagbihis na siya ng damit pantulog. Narito siya sa loob ng kwarto niya kung saan nakatambak lahat ng regalo sa kaniya ng mga dumalo. Hindi niya agad iyon binuksan, lalo’t wala pa roon ang regalo ng daddy niya.

Lumabas siya ng kaniyang kwarto at kumatok sa kwarto ng mga magulang. Nagbukas naman iyon, binuksan ng mommy niya.

Nakangiti naman siyang pinapasok ng ina. “Are you happy?” ask Pia.

“More than happy.” he answered.

Sinapo ng kaniyang ina ang kaniyang pisngi at hinalikan siya nito sa noo at sa magkabilang pisngi. Hinalikan din siya ng kaniyang ina sa mga labi.

“Na’san ho si Daddy?” tanong niya kapagkuwan.

“Naliligo pa ang daddy mo. Maya-maya matatapos na rin ’yun.”

Ngumiti naman siya. “Mom, can i sleep with you?” he asked.

Ngumiti naman ang Ina at siyempre bilang kaisa-isang anak ng mga ito, pinahintulutan ng kaniyang ina ang request niya.

Malaki naman ang k’warto, kaya kasiya sila.

Nakasampa na si Zero sa kama kasama ang kaniyang ina ng lumabas ang daddy niya. Nakatapis ito ng manipis na towel. Tumingin ito sa gawi nila, ng mapansin siya ay agad ngumiti ang daddy niya.

“Nandito ka pala, my son?” anang ama.

“Yes, dad.” he answered.

Hindi alam ni Zero kung ano itong ginagawa niya. Basta naramdaman na lang niya ang sariling pinanonood ang kilos ng daddy niya.

For the first time, he gulped. Yes, he did. Nakaramdam din siya ng kuryente sa kaniyang katawan na dumadaloy patungo sa kaniyang puso. Parang may thunder na tumama sa puso niya, dahilan para sobrang bilis ng maramdaman niya.

Hindi niya alam kung bakit, kung anong nangyayare. Iniwas na lang niya ang kaniyang tingin sa ama. Ibinaling niya ang kaniyang tingin sa ibaba habang takang-taka sa kaniyang mga nararamdaman.

Hindi namalayan ni Zero na nakasampa na pala ang daddy niya sa kama, kung hindi pa siya nito hawakan at magsalita ay baka kanina ka siya nakatitig sa bedsheet ng kama.

“Why are you here, son? Dito ka matutulog sa’min?” tanong ng kaniyang ama.

Inangat naman ni Zero ang kaniyang mukha dahilan upang magtama ang mga titig nilang dalawa ng ama. He felt a different and unknown feelings that is new to him. Looking at his daddy Zach eyes, it felt kind of weird.

Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang nakatitig sa kaniyang ama. Kung hindi pa nito sapuin ang kaniyang pisngi ay hindi pa siya makakabalik sa sariling wisyo.

“Are you okay, son? Something wrong?”

Zero gulped and shooked his head. “Nothing dad.” sobrang confused siya ng mga oras na ’yon. Hindi niya alam ’yung unfamiliar feelings na nararamdaman niya towards his dad.

Ganun pa man, ay ipinagsawalang bahala na lang niya kung anoman ’yon. He just swear that he’ll don’t mind it.

“Daddy, ’yung gift ko nga pala. Hindi mopa nabibigay sa’kin.” sabi niya ng maiisantabi ang mga pagbabago sa kaniyang katawan.

“Yeah, your gift.” Zach messed his hair. “Maari ko bang kalimutan ’yon?”

Bumaba si Zach ng kama at may kinuha ito sa drawer bago muling bumalik sa kanila.

“Here. Open it.” inabot ni Zach kay Zero ang regalo nito sa kaniya. “Hindi ko agad nabigay sa’yo, dahil gusto ko ako ’yung huling magbibigay ng regalo sa’yo. For it to make it special.”

Napangiti naman si Zero dahil doon. Binuksan niya ang regalo ng kaniyang ama. Doon bumulaga sa kaniyang mga mata ng k’wintas na may araw na pendant. Kulay silver iyon.

Manghang-mangha at the same time, sobrang pinanlulukaban siya ng saya habang hawak-hawak niya ang k’wintas na regalo ng kaniyang ama.

Hindi pa nabubuksan ni Zero ang mga regalong natanggap niya sa mga dumalo sa birthday niya, yet he claimed that this gift given by his dad was the most special, beautiful and best gift ever he had received.

“Isuot ko sa’yo, baby Zero.” sambit ni Pia, ngunit mabilis siyang umiling.

“Mom, p’wede bang si Dad na lang ang mag-suot?”

Hinayaan lang naman siya ng kaniyang ina. “Okay, okay, as you wish, my baby.”

Inabot ni Zero sa kaniyang daddy ang regalo nito sa kaniya, tumalikod siya at ito na ang nagsuot sa kaniya ng k’wintas.

“You know why i give this sun necklace to you?” his dad asked.

“Why?”

“Because for me—for us. You are our sunshine. Simula ng dumating ka sa buhay namin ng mommy mo, everything changes. Nagkaroon ng kulay ang mundo namin. You give us light, our sunshine.”

Napangiti siya sa tinuran ng kaniyang ama. Sa edad na labing isang taong gulang ay naiintindihan na niya ang ama niya. Naintindihan niya ang sinambit nito.

Matapos masuot ang k’wintas ay bumaling siya sa ama at mahigpit niya itong niyakap. “Thanks, dad.”

Balik yakap naman ang tinugon ng kaniyang ama, habang hinihimas-himas nito ang likod niya.

Matapos ang yakap, ay bumaling naman si Zero sa kaniyang ina, maging ito ay niyakap din niya. “Thanks, mom for everything.” buong puso niyang sambit habang mahigpit na yakap ang ina.

Sinapo nito ang magkabilang pisngi ni Zero at hinalikan siya sa noo. “You’re welcome, my baby. I love you.”

“I love you too, mom.” hinalikan niya ang ina sa mga labi. Bumaling din siya sa ama at maging ito ay binigyan din niya ng halik.

Lumapat ang mga labi niya sa mga labi ng ama. Ramdam na ramdam niya ang lambot niyon. At ang kakaibang sensasyon pinanlulukaban siya.

Mabilis niyang kinalas ang halik. Masyado kasing iba ang dating niyon sa kaniya. At sobrang bilis ng pagtibok ng puso niya.

Nagsimula na silang matulog pagkatapos. Nakayapos sa kaniya ang kaniyang mga magulang.

Hindi siya makatulog ng mga panahong ’yon. Okupado ang isip niya, samantalang distracted naman ang buong pagkatao niya ng bawat malalanghap niya ang amoy ng kaniyang ama.

Mabango at sobrang animo’y nakaka-adik amoyin. Nagbibigay iyon ng kakaibang pakiramdam na nakakapagpa-awkward sa kinalalagyan niya. Sa sitwasyon niya.

Sobrang gulong-gulo na siya, hindi niya alam kung bakit at ano itong nangyayare sa pagkatao niya? Para siyang sinaniban ng kung ano. Lahat bago sa kaniya at hindi siya sanay.

Pa’no nga ba naman siya masasanay? E bago palang sa kaniya ang mga pakiramdam na ito.

Isa lang ang nasa isip niya ng mga araw na iyon. Hindi na komportable si Zero sa na makatabi ang ama, mahalikan ito sa mga labi. Sa murang edad, inakala niyang ito ang paninimula ng kaniyang pagbibinata, kaya siguro ilang na siya sa ama. Pero bakit sa kaniyang ama? ’Yun ay hindi niya alam..

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 5

Kabanata 5

      DAY AFTER DAY, hindi nagbago ang kaniyang mga magulang kung pa’no siya itinatrato noon hanggang ngayon. Mas ramdam pa nga lalo ni Zero ang pagmamahal ng mga ito sa kaniya. Hindi lang isang beses, dalawa, tatlo, kundi ilang libong beses niyang naramdaman ang mainit ng pagmamahal at pagkalinga ng mga ito sa kaniya.

Blessing para sa kaniya na dumating siya sa buhay ng mga ito. Pasalamat siya sa nasa Itaas sa pagbibigay sa kaniya ng mga magulang na walang ibang inintindi kundi ang paulanan siya ng hindi matawarang pagmamahal ng mga ito.

Ngunit habang sumisilay din ang mga araw, nakakaramdam na si Zero ng kakaiba sa kaniyang katawan. Hindi niya ito magawang pangalanan, ngunit naniniwala siyang kung anoman ’yon ay dapat niyang iisang tabi.

Tulad ng mga nakaraang taon, ganun pa rin at mas lalong dumadagdag pa ang masasayang araw para kay Zero. ’Yun nga lang, medyo nakaramdam na siya ng uncomfortable.

Madalang na siyang tumulog katabi ang kaniyang mga magulang.

Pero dahil mukhang hindi naman mahalaga ang kaniyang nararamdaman, ipinagasawalang bahala na lang niya ito.

Narito si Zero sa salas habang kasamang nononood ang kaniyang amang si Zach, dahil linggo naman at pahinga niya sa school, pahinga niya sa pag-aaral.

Tulad ng dati, nakahiga parin si Zero sa lap ng kaniyang daddy, lalo’t iyon na ang nakasanayan niyang gawin una palang.

Nilalaro niya ang k’wintas na binigay ng kaniyang ama habang tutok ang kaniyang sarili sa panonood.

Habang nasa kalagitnaan ng panonood, naikunot niya ang kaniyang noo. Ng may kakaiba siyang maramdamang matigas na bagay na dumikit sa kaniyang tainga. Napalunok siya sa hindi niya malamang kadahilanan. Literal ang kaba at pagkalabog ng kaniyang puso.

Kaya hindi na maramdaman ang weird na hard thing na ’yon ay mas pinili na lang niya ang kaniyang sarili, i-usog ang kaniyang ulo pababa sa mga hita ng binata upang hindi na maramdaman kung anoman ang naramdaman kanina.

Abala si Zach sa kaniyang telepono, kausap niya ang kaniyang asawa sa text-text, medyo may pagka-erotic din ang kanilang pinag-uusapan, kaya expected na magkaroon ng reaksyon ang kaniyang pagkalalaki. Medyo tumigas iyon na siyang naramdaman ni Zero kanina.

Dahil nga abala, hindi na niya nagawang pagtuunan ng pansin ang anak na nakapansin sa matigas na bagay na ’yon.

Nang sumapit ang gabi at ng si Zero ay magutom, ay agad siyang inasikaso ng kaniyang ama. At dahil ang turing pa ng kaniyang ama sa kaniya ay isang batang paslit, ay sinusubuan parin siya nito.

Hindi na rin naman siya tumututol. Lalo’t ito talaga ang nakasanayan niyang gawin ng kaniyang ama sa kaniya simula ng magsimula na siyang kumain.

Habang sinusubuan, hindi niya magawang iiwas ang kaniyang tingin sa kaniyang ama. Napapangiti siya pagkatapos.

“Dad..?” tawag niya sa ama dahilan para pagbalingan naman siya nito ng pansin. “i love you.” ang salitang lumabas sa kaniyang bibig.

Ngumiti naman ang amang si Zach ay sinapo niya ang pisngi ng anak. Dumukwang siya at hinalikan ang malambot, maliit at manipis na mga labi ng anak. ’Yung halik na may tunog. ’Yung halik ng pagmamahal ng isang ama sa kaniyang anak.

Samantalang si Zero, nagkaroon ng ibang pakahulugan sa halik na iyon. Hindi niya namamalayan na unti-unting nababahiran ng dumi ang kaniyang kainosentehan. Unti-unting kumakalat ang dumi sa puro at puti niyang kainosentehan.

Dapat ba niya itong maramdaman? Dahil sa murang isipan, hindi na lang iyon pinansin ni Zero.

Para kay Zero, isa marahil sa kaniyang pagbibinata kung bakit siya nakakaramdam ng ganoon. And again, he just ignore it.

Sa umaga, paggising may natatamong halik sa mga labi si Zero galing sa kaniyang mga magulang. Pagpasok ng school, halik parin ng mga ito ang tinatamo niya, sa kahit anomang oras. Halik sa labi ng kaniyang mga magulang ang natatanggap ni Zero. Ito kasi ang paraan ng mga magulang ni Zero upang iparamdam sa kaniya mahal na mahal siya ng mga ito.

Alam naman ’yon ni Zero bilang siya na anak ng mga ito, pero habang lumilipas ang mga araw. Unti-unting nababahiran ang kaniyang kainosentehan. Which is para sa kaniya ay normal lang talaga niyang maramdaman dahil nga ika niya sa kaniyang isip. Epekto lang ’yon ng kaniyang pagbibinata.

Lumipas ang mga araw pa at napagpasiyahan na ng mga magulang ni Zero na oras na para ipatuli siya sa doctor. Sa edad na labing isang taong gulang ay pumayag na rin siya. Lalo’t sabi ng kaniyang amang si Zach na ang tuli ay parang kagat lang ng langgam.

Kaya kahit kinakabahan si Zero ay hindi niya iyon alintana. Basta ba’y narito sa kaniyang tabi ang ama, lahat ng mga kinakatakutan niya ay nakakayanan niyang harapin.

“You’re going to be fine, Zero, my son. Trust me, kagat lang ng langgam.” anang ama na sapo-sapo pa ang kaniyang mukha sabay halik nito sa kaniyang noo.

Ngumiti naman siya at matatag na pumasok sa loob ng silid kung saan naroon na ang Doctor upang magtuli sa kaniya. Gusto sana niyang imbitahan ang kaniyang ama sa loob, ngunit medyo nakakaramdam na siya ng hiya kaya hindi na niya ginawa. It’s just him and the Doctor.

Zero was about to curse when the procedure is starting. Ang pagpapatuli ay parang kagat lang ng langgam, but not in his experience. It’s more than that, talagang ramdam niya ’yung sakit ng hindi na umeepekto sa kaniya ang anesthesia.

His dad lied. Yeah.

But somehow, Zero knew the reason. Alam niyang ginawa lang ’yon ng kaniyang ama just to cheer him up. Upang hindi siya matakot at upang ituloy niya ang dapat niyang gawin.

Went well ang pagtutuli sa kaniya. Ng makalabas sa silid ay isang taas noo ang kaniyang ginawa, habang proud ang kaniyang mga pagngiti.

“Daddy, i’m a grown up man now.” he said still not losing his smile.

His daddy Zach went towards Brix and he messed his hair. “Yeah, my son. You’re a man.”

Katulong ni Zero ang kaniyang ama sa mga dapat gawing gayong bagong tuli siya, hanggang sa paggaling. Ramdam niya ang alaga nito bilang isang ama. Ramdam niya ang suportang ipinukol nito sa kaniya. And he’s so proud of his daddy Zach, so proud and he loved him so much.

“So… Mr so called “grown up man’, kamusta ang tuli mo?” tanong ni Tyson kay Zero. Narito silang dalawa sa loob ng k’warto ni Zero.

Madalas kasama ni Zero ang kaniyang kaibigan, sa lahat-lahat, hanggang pati sa bahay nila ay iniimbitahan niya ang kaibigan.

Basta ang alam lang niya magaan ang loob niya sa binata. May kakaibang luksong dugo siyang nararamdaman para dito, o baka nagkakamali lang siya ng diskripsyon sa nararamdaman? Baka may kakaiba talaga bukod doon?

“Okay naman, dad always took care of me.” proud na niyang sagot. “And you? How about you? Tinulian kana ba?” matagal na niya itong gustong tanungin kay Tyson pero nakakalimutan lang niya, kaya ngayong nagkaroon ng pagkakataon. Hindi na niya palalampasin.

“Baby palang tuli na ako. My parents told me about that. Well, i believe it din naman. Want to see it?” Tyson couldn’t help himself but to teased his friend.

“Serve it. I believe you. Sayang nga lang, hindi mo naranasan ’yung sakit na naranasan ko. You’re parent quite pretty thoughtful.”

“Of course, Zero. My parents do love and adore me so much, just like how your parents loved and adored you.”

Zero couldn’t help himself but to smile. Loved and adored by his parents, was indeed true. More that pa nga ang na-re-recieved ni Zero sa kaniyang mga magulang e.

“Want to play a game?” tanong niya sa kaibigan, and his friend Tyson, nodded. “Wait for me, i’ll call dad to come join us. Magaling si Dad sa larong. He’s always been my support.”

Talaga namang totoo, ang amang si Zach ang parating kalaro ni Zero sa larong ito. It’s an online game, more like Mobile Legends. Defending the assigned tower.

Zero rushed himself to get his daddy Zach. Namataan niya ang kaniyang ama sa kusina na nagluluto ng pagkain.

“Hey, dad.” pukaw niya sa kaniyang ama dahilan para balingan siya nito ng tingin.

“Hey son.”

“Daddy, let’s play online games. Come and play with us.” pangungulit ni Zero habang hawak-hawak niya ang laylayan ng damit ng kaniyang ama.

“I’m cooking, son. Just go on and play with your friends.” anang ama.

“But dad, i need your support. My friends might need it too.” he said sounds pleasing his daddy.

Daddy Zach couldn’t resist Zero’s charm. So he just shut off his cooking, he’ll continue it later para lang mapagbigyan ang hiling ng kaniyang anak.

Pumasok silang dalawa sa loob ng k’warto habang hawak-hawak nila ang kani-kanilang cell phone para sa larong gagawin nila.

And they started playing.

On the other side, Tyson couldn’t get his eyes off his friends Zero and Zero’s dad. Nakikita niya sa mukha ng kaniyang kaibigan ang saya nito habang kasama ang daddy nito. Just like him and his daddy, pero hindi niya inaakalang mas matindi pala ang closure ng mag-amang ito habang pinagmamasdan niya.

They are more like a lover—shit! He’s overthinking..

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 6

Kabanata 6

        ANOTHER THREE YEARS added to Zero’s age. He’s now fourteen years of age. Ang akala niyang buhay na mayroon siya ay ang buhay na pinaka-masayang buhay sa lahat. But he was wrong, ang akala niyang buhay na mayroon siya ay perpekto na sa lahat, pero nagkamali na naman siya.

Nagsimula ’yon ng mga araw na nagkaroon ng awarding sa school na pinapasukan niya. Awarding ng may mga mataas na ranggo sa larangan ng mga matalinong pag-aaral. Isa si Zero sa mga estudyanteng mapaparangalan. Hindi lang siya isa, bagkus siya rin ang nasa itaas.

He’s now a second year highschool student, sa isang pribadong paaralan.

Sinalubong niya ang kaniyang ama at ina ng makita niya ang mga itong papasok sa classroom nila. Niyakap niya ang dalawa. Ginulo naman ng kaniyang ama ang buhok niya, samantalang ang kaniyang ina naman ay hinalikan siya sa mga pisngi.

Magka-iba ang bangko ng mga magulang at ng mga estudyante. Kaya doon din ay nagkahiwalay na sila ng kaniyang mga magulang.

Umupo siya sa bangko katabi ang iba niyang mga kaklase.

“Zero, papa at mama mo?” tanong ng kaniyang kaklase na katabi niya.

“Oo nga, mga magulang mo?” dugsong pang tanong ng isa habang kunot noo na animo’y hindi makapaniwalang mga magulang niya ang mga kasama niyang dumalo para sa espesyal na araw na ito. Ngayon lang kasi nakita ng kaniyang mga kaklase ang mga magulang niya, kaya marahil nagtanong ang mga ’yon.

Usually kasi, kapag sinusundo siya ng ama niyang si Zach, palaging sa labas ng gate na lang siya sinusundo. Hindi noong elementary siya na talagang sinusundo pa siya sa classroom niya tuwing uwian.

“Oo mga magulang ko.” nakangiti niyang sagot.

“Sigurado ka?” tanong pa nito na animo’y hindi na-satisfied sa sagot niya.

Tumango naman siya. “Bakit?”

“Hindi kasi kayo magkamukha. Hindi mo ba ’yun napapansin? Magkaiba lang kasi ang kulay ng balat mo at balat ng mama at papa mo. Nasobrahan ka sa puti, while your mom ay hindi naman gaano. Ang daddy mo naman ay moreno. Saan mo ba nakuha ’yang puti mo?”

“Tsaka ang layo-layo talaga ng mukha mo sa mommy at daddy mo, sigurado kabang sila ang mga magulang mo?” pabirong dugsong pa ng isa.

Ganun pa man, hindi biro ang naging dating niyon kay Zero. Nagsimula siyang mapa-isip. Bakit nga? Dahil kung talagang ididikit siya sa kaniyang mga magulang ay hindi talaga sila magkamukha. Ni kahit isang hawig man lang niya sa mga magulang ay wala talaga.

Hanggang matapos ang awarding ay ’yon parin ang gumugulo sa kaniyang isipan.

Marami siyang mga natanggap na award ngunit hindi siya nakaramdam ng saya. Hangga’t narito pa, bumabagabag sa kaniyang loob ang mga gusto niyang tuklasin, napipigilan niyon ang kaniyang sariling mag-diwang.

Pagkalabas nila ng classroom at pagkauwi nila ng bahay ay talagang masayang-masaya ang mga magulang niya. Samantalang siya ay hindi mapakali.

“Mom, Dad, magbibihis lang po ako.” nakangiting tugon niya sa mga magulang kahit pa nga gulong-gulo talaga ang kaniyang isipan.

Matapos matanggap ang pagpapahintulot ng kaniyang mga magulang ay daglian siyang pumasok sa loob ng silid niya.

Dahil nga okupado ang kaniyang isip, hindi na siya nakapag-bihis. Na-upo na lang siya sa gilid ng kama niya. Ayaw niyang maniwala sa mga haka-haka ng kaniyang mga kaibigan, pero may posibilidad parin naman na dapat siyang maniwala. Lalo’t minsan na niyang marinig ang usapan ng kaniyang Ina at ang kaibigan nito, na pinag-uusapan ang pagbubuntis.

Tandang-tanda pa niya noon ang sinabi ng kaniyang ina. “Sana naranasan ko rin ’yang naranasan nyo.”

Doon pumasok sa kaniyang isipan ang ilang mga tanong na nakapagpapagulo sa kaniyang isip.

Pa’no ito nasabi ng kaniyang ina kung nandito naman siyang sa pagkakaalam niya’y pinagbuntis siya nito. Pero pa’nong nasabi ’yon ng kaniyang ina? Saan siya lumabas?

Hindi siya mangmang para ’di magkaroon ng konklusyon sa kaniyang isip.

Medyo nakaramdam siya ng panghihina ng maisip na baka ampon lang siya. Ampon lang ba siya? ’Yon ba ang totoo?

Ganun pa man, hindi magkakaroon ng malinaw na kasagutan ang mga tanong niya sa isip kung haka-haka lang naman niya ang isasagot niya sa mga tanong niya. Mas mabuting manggaling ’yon sa mga magulang. Mas mabuting komprontahin niya ang mga ito, upang malaman ang totoong estado niya sa pamilyang ito.

Nagsimula na siyang magbihis, matapos ’yon ay bumaba na siya. Naabutan niya sa kusina ang kaniyang mga magulang naglalambingan sa isa’t-isa habang nagluluto.

Mabilis naiwas ni Zero ang kaniyang tingin sa mga ’yon. Sa hindi malamang dahilan, naramdaman niyang animo’y kinurot ang kaniyang puso sa mga tagpong nakita niya.

Bakit nga ba? Bakit siya nakakaramdam ng ganito, samantalang bata palang siya ay likas na niyang makitang naglalambingan ang kaniyang mga magulang sa isa’t-isa. At kung hindi siya nagkakamali. Sa kaniyang pagkakatanda ay masaya siya tuwing nakikita ang mga magulang sa ganoong posisyon, noon, pero ngayon bakit parang nagbago na? Bakit?

“Oh, hi, son.” napukaw ang kaniyang pag-iisip ng mapansin siya ng kaniyang amang si Zach. Lumapit ito sa kaniya at ginulo nito ang kaniyang buhok. “Nagluluto kami ng mga masasarap na pagkain na paborito mo para i-celebrate ang mga award na natanggap mo.”

Lumapit naman sa kaniya ang ina niya, niyapos nito ang kaniyang ama. “That’s right, I and your dad, prepare something special for you, baby.”

Zero couldn’t get his eyes off his mother hands wrapped on his father’s body.

Mabilis niyang iniwas ang kaniyang tingin dito ng makaramdam na naman siya ng kakaiba na hindi naman niya alam kung ano iyon at baka niya nararamdaman.

Sometimes, even the most intelligent person ay hindi rin nabibigyan ng kasugutan ang mga nararamdaman, kung lalo’t ito’y bago palang sa kanila.

Ngumiti na lang siya ng pilit.

Muling nagsimulang magluto ang kanilang mga magulang, habang siya naman ay nakatingin lang sa likod ng mga ito.

Zero couldn’t stand looking at them being sweet to each other for too long. Kaya aalis na sana siya ng tawagin siya ng kaniyang ama.

Nagtatanong na nilingon naman niya ang mga ito. “Why dad?”

Lumapit sa kaniya ang kaniyang ama na bahagya pang-yumuko. Titig na titig siya sa kaniyang ama habang may kakarampot na distansya sa pagitan nilang dalawa. “Do you want to cook with us?” tanong nito habang ang hininga ay tumatama sa ilong niya. Amoy na amoy niya ang mabangong hininga ng ama. Amo’y fresh mint na tipong kakapag-toothbrush lang.

Naramdaman ni Zero ang mabilis na pag-tibok ng kaniyang dibdib. Hindi sa normal nitong pagtibok.

Awtomatiko siyang napatango-tango wala sa sariling wisyo. Still looking at his daddy Zach.

Kahit umalis na ang ama niya ng may kunin ito ay hindi parin magawang i-alis ni Zero ang kaniyang mga mata sa ama.

Bumalik itong muli. Bahagya na namang yumuko and this time, sinusuot na nito sa kaniya ang apron. Bahagya pa itong animo’y yumakap sa kaniya habang tinatali nito sa kaniyang likod ang apron.

Sobra-sobra at animo’y nagkakarera sa bilis ang kaniyang puso sa bilis ng tibok niyon. Gusto na nga niyang itulak ang ama palayo sa kaniya sa takot na baka marinig nito ang kalabog ng dibdib niya, pero hindi niya nagawa. Animo’y nahipnotismo at hindi magawang makagalaw.

“Done.” sabi ng kaniyang ama dahilan para mauntag siya sa mga tila panaginip.

Bumalik siya sa sariling wisyo, mabilis niyang iniwas ang kaniyang tingin sa ama. “Ah, okay dad.”

He tried himself to stop feeling those fucking strange feeling he felt when his dad was near him, pero kahit anong gawin niya. Still, hindi niya magawang pigilan.

Inakbayan siya ng ama.

Simpleng pag-akbay pero halos dagundongin na ang kaniyang dibdib sa hindi niya malamang dahilan. God!

Iwinaksi ni Zero ang mga isipin na hindi niya dapat iniisip. Pinilit niya ring sibukang iwaksi ang mga nararamdaman.

Nagsimula silang tatlo na magluto. At dahil nga mas close siya sa kaniyang ama, ito ang lamang na nagturo sa kaniya ng mga dapat gawin. Ito rin ang madalas niyang lapitan kahit pa nga nakakaramdam siya ng kakaiba at bago sa kaniya.

Kung siya’y papipiliin, kung sino ang kaniyang pipiliin. Iyon ay ang kaniyang ama. Dahil una palang, ama na niya ang mas nakikitaan niya ng pagmamahal na ibinibigay nito sa kaniya.

Tuwing kahit anong okasyon na nangyayare sa buhay niya naroon ang kaniyang amang si Zach upang sumoporta. Graduation, awarding, sports training, at maging pati sa pagpapatuli ay naroon din ang kaniyang ama. Kaya siguro ang ama ang pumasok sa kaniyang isip na piliin.

“You’re doing great, my son. This is your reward.” pinahiran siya ng kaniyang ama ng icing ng cake na kanilang natapos gawin.

“Dad!” reklamong niyang ganiyan. Kumuha din siya ng icing at pinahid din niya iyon sa kaniyang ama havang tatawa-tawa.

“Naglaro na naman ang mag-ama ko.” nakangiting singit ng kaniyang ina dahilan para pahiran ito ng icing ng ama niya.

Hanggang ang kulitan nilang dalawa ng mag-ama ay napalitan ng kulitin ng ama niya at ng kaniyang ina.

In the end, he just watched them. He again felt the strange feeling, he felt earlier when his mom was so close to his dad doing sweeter than sweet.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 7

Kabanata 7

        LUMILIPAS ANG MGA ARAW nagsisimula ng mabuhay si Zero sa takot. Bakit hindi? Kase habang lumilipas ang mga araw at gabi mas lalo siyang natatakot sa kaniyang mga nararamdaman. Natatakot na siya sa kaniyang puso, natatakot na siya sa kaniyang isip. Natatakot na siya sa lahat ng parte ng kaniyang katawan.

Habang lumilipas ang mga araw at gabi hindi na niya naiintindihan ang kaniyang sarili. Alam na alam niya na siya at ang kaniyang amang si Zach ay magka-dugo. Alam na alam niya iyon sa kaniyang sarili. Magkadugo sila! Magkadugo sila!?

Pero bakit ganun? Parang may regret si Zero sa kaniyang buhay. Parang nire-regret na niya ngayon na naging ama niya si Zach. Kung dati ay blessing sa kaniya at iyon na ang pinaka-magandang nangyare sa kaniyang buhay ng dumating ang kaniyang ama sa buhay niya, pero habang tumatagal, hindi na siya naliligayahan. Nagsisimula na siyang mab’wisit sa kaniyang sarili. Nagsisimula na siyang mainis, magalit, at kung ano-ano pang negatibong reaksyon.

Malinaw na malinaw sa kaniya na mag-ama silang dalawa ni Zach. Malinaw na malinaw na mag-ama silang dalawa!! At iyon ang totoo, iyon ang dapat niyang isiksik sa kaniyang isip, pero bakit gan’un? Bakit ganun?! Bakit kung ano-anong bago at walang siyang kaide-ideya sa mga nararamdaman niya para sa ama.

It could it be part of his maturing stage? Could it be he just love his dad Zach, because he’s his father? Shit! This is so fucking bullshit!

“Zero, are you okay?”

Nauntag ang kaniyang sarili sa reyalidad ng marinig niya si Tyson na kanina pa pala siya kinakausap ngunit dahil nga wala siya sa sarili ay hindi niya nagawang marinig ang mga pagpukaw nito.

Napakamot si Zero sa kaniyang kilay ng makabaling siya sa kaniyang kaibigan. “Yeah, yeah… Okay.. i’m okay.” sagot pa niyang ganiyan.

Nakita naman niya ang pagtawa ng kaniyang kaibigang si Tyson. Alam niyang sa pagtawa nito ay alam na niyang hindi ito naniniwala sa kaniyang sinagot.

“You’re okay, aren’t you? Alam ko kapag ayos ka lang o hindi. And i guess—mean i think, you’re not really okay. Care to tell me your burden, i might help you.” anang si Tyson na mukhang seryoso sa mga binitiwan nitong salita.

Zero believed in Tyson’s words anyway. Sa daming taon na ba na magkasama silang dalawa ni Tyson magkaibigan silang dalawa, ay malaki na ang tiwalang ibinigay niya dito. Ganun kalaki? More than what you think. Parang mas pinagtitiwalaan pa nga niya ito kaysa sa kaniyang sarili. Sa tuwing hindi niya naiintindihan ang kaniyang sarili, ito ang gumagawa ng paraan upang ipaintindi sa kaniya.

Oh, Tyson, oh, Tyson.

“I’m… I’m just.” napakamot si Zero sa kaniyang buhok. Hindi niya magawang isiwalat sa kaniyang kaibigan ang kaniyang nararamdaman.

Ayaw niyang malaman nito? O ayaw lang niyang mabigyang linaw nito ang kaniyang nararamdaman? Shit! This is really hard for Zero. Really hard.

“Forget it. It’s not big deal. I can handle it by myself. Don’t you worry.” sambit niya bago iniwas ang tingin sa binata.

Diretso siyang tumingin sa Lecturer sa kanilang harapan. Ipinagtuon niya ang kaniyang pansin sa mga itinuturo nito kahit pa nga sobrang hirap para sa kaniyang gawin iyon. Tch!

Ilang oras bago natapos ang pagtuturo. Inimpake na niya ang kaniyang mga notebook at iba pang gamit na nailabas niya sa kaniyang bag. Pagkatapos ay lumabas na siya kasama ang kaniyang kaibigang si Tyson.

“Zero..?” pagtawag ni Tyson sa kaniya dahilan para mapabaling siya ng tingin dito.

“If you’re asking me about earlier. I’m really okay, you don’t need to worry about that. I can handle it m—”

“I know you, Zero. I know, i’m not asking about that. I just… you know asking you to hang out with me.”

Napakamot siya sa kaniyang ulo. “I’m sorry, Ty. I have a dinner with my parents.”

Napakamot naman ng ulo si Tyson na animo’y nahiya na tinanong pa nito ang kaibigan nito na makipag-hang-out. Lalo’t alam na alam ni Tyson na kailanman ay hindi nagawang ipagpalit ni Zero ang pamilya kaysa sa kahit ano pang bagay.

“It’s okay, Ze. We still have a lot of time na free kang yayain.”

Napangiti na lang si Zero at sabay na silang dalawa ng kaniyang kaibigan si Tyson.

Narating nila ang labas ng gate. Matapos niyang makapag-paalam sa kaniyang kaibigan ay tinanaw na niya ang paligid hinahanap ang kaniyang ama. Tulad ng dati ay naroon parin nakapara ang kotse nito sa dati nitong pinagparahan tulad ng mga araw na sinusundo siya ng kaniyang ama.

Expected na niya ang kaniyang ama lang ang susundo sa kaniya. Sa mga lumipas baga naman na taon ay alam na niyang ang kaniyang ama lang ang palagiang sumusundo sa kaniya. Ang ina naman niya ay madalang siyang sunduin at madalang din siyang ihatid. Busy raw ito ika nga.

Hindi naman iyon ikinatatampo ni Zero bagkus pabor pa nga para sa kaniya na ang ama ang maghatid sa kaniya. Para kasing sa tuwing ang ama ang naghahatid ay kakaibang overwhelmed ang nararamdaman niya. But that doesn’t mean na hindi niya ’yon nararamdaman kapag ang ina na ang naghahatid o nagsusundo sa kaniya. Nakakaramdam parin naman siya ng overwhelmed feelings, but much way satisfied when it is come to his dad.

Honestly, Zero both love his parents. Siguro talagang paborito lang niya ang kaniyang ama kaysa sa kaniyang ina, but still he love them both.

“Hi, my son. Good afternoon, how’s your day?” asked by his Dad Zach.

Ito ang paboritong tanong ng kaniyang ama kapag susunduin na siya. Ilang beses na nga ba niya itong narinig? Paulit-ulit na, pero ganun pa man ay hindi siya nakakaramdam ng pananawa sa boses ng ama. Sa mga tanong nito ng paulit-ulit. Sa paglalambing nito at sa kung saan-saan pang bagay na ginagawa nito o sinasabi para sa kaniya.

“I’m okay dad. And you know, my day still usual.” sagot pa niyang ganiyan.

Pumasok siya ng kotse matapos siyang pagbuksan ng pinto ng kaniyang mahal na amang si Zach.

Ngumiti siya ng makapasok at maisara na nito ang pinto. Habol niya ng tingin ang ama. Well hindi naman nito malalaman na hinahabol tingin niya ito, lalo’t tinted ang bubog ng salamin ng sasakyan.

Malaya siyang napagmasdan ito kahit sa konting saglit lang. And with that, heto na naman ang hindi usual feelings na madalas na niyang nararanasan pero hindi parin niya malaman ang tawag doon.

Kinalma niya ang kaniyang sarili.

“Dad, happy anniversary sa inyong dalawa ng mommy.” nakangiting sambit niya sa ama ng makapasok ito sa loob ng kotse.

Bumaling ito ng tingin sa kaniya, pinasilay ang ngiting pinaka-gusto niyang makita sa buong mundo. Mas gugustuhin pa nga niyang makita ang ngiti ng kaniyang ama kaysa sa ngiti ng paborito niyang artista. Somehow his dad, Zach, smiles makes him felt calm, loved, and excitedly happy.

Dumukwang ang kaniyang ama at sinapo nito ang kaniyang pisngi. Naramdaman niya ang init ng palad nito sa kaniyang pisngi. Tila animo’y si medusa ito na nakapagpabato sa kaniya sa kinatatayuan habang ang kaniyang puso naman ay sobrang bilis ng naging pagtibok. Daig pa nito ang nakikisabak sa makahabol hiningang karera.

Napapikit siya ng halikan siya ng kaniyang ama sa kaniyang noo at sa magkabila niyang pisngi. Saka lang niya naimulat ang mga mata ng hindi na niya ito maramdaman na humahalik sa kaniya.

Natagpuan ni Zero ang mga mata ng kaniyang amang si Zach na seryosong nakatitig sa kaniya. May kontentong pagtingin ito sa kaniya bilang ama.

“Son, can i kiss your lips, like before?” his dad Zach said sounds like asking for permission.

Hindi alam ng kaniyang ama kung anong epekto ng mga sinabi nito sa kaniya. Para siyang mababaliw, para siyang mawawala sa kaniyang sarili. Dagdag pa roon ang puso niyang ubod bilis ng pagtibok sa puntong hindi na niya alam kung anong sasabihin. Basta nakatitig lang siya sa mga mata ng ama, gusto man niyang sabihin ang nasa loob ng kaniyang dibdib, ngunit tila ba’y wala siyang lakas na sumagot kahit pa nga isang letra pa iyon sa alpabetika, hindi parin niya magawang bigkasin.

“Okay, okay, mukhang binata na talaga ang anak ko. Ayaw ng magpahalik sa labi e.” matawa-tawang sabi ng ama na animo’y isang malaking biro lang ang hiningi nitong permiso sa kaniya na hindi niya nasagot. “I love you, son.” sabi pa ni Zach na ganiyan matapos nitong maging seryoso at doon ay muling hinalikan nito ang kaniyang pisngi.

Again and again, para na naman siyang nakakita ng multo ng marinig niya ang tatlong salita na paulit-ulit naman niyang naririnig sa bibig ng kaniyang ama, but this time, pakiramdam niya ay hindi lang iyon salitang labas sa ilong. Zach saying ‘i love you’ to him. He felt it in a romantic way.

Sure. Animo’y tila ang pagbigkas nito ng mahal siya nito ay dumating sa kaniya na hindi bilang ‘i love you’ ng isang ama sa kaniyang anak. Tila animo’y higit pa roon.

’Yun nga ba ang gusto iparating ng kaniyang ama? O siya lang itong binabahiran ng dumi ang mga aksyon at salita ng kaniyang ama?

Zero was just fourteen years old when he felt a romantic way with his dad Zach.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 8

Kabanata 8

         A SIMPLE DINNER but full of love. Iyan ang pinagsasaluhan ng pamilya Scott sa isang sikat na restaurant na nag-ngangalang ‘Gord Deluxe Cuisine’. Talagang pina-set pa ng kaniyang amang si Zach ang maganda at romantikong pribadong dining table para sa kanilang tatlo.

They are happily eating, and happily sharing each other’s company. Sobrang saya ni Zero ng mga panahong iyon, masaya nga ba siya?

“Son, you have to eat more. I don’t want to see you losing weight.” anang ama niyang si Zach pagkatapos ay nilagyan siya ng ama ng pagkain sa kaniyang plato.

Napangiti na lang siya at magiliw na nagbigay pasalamat sa kaniyang ama.

Simula ng sumama si Zero sa kaniyang ama dito upang iganap ang anibersaryo ng mga ito ay walang ginawa ang kaniyang puso kundi ang magtumibok ng mabilis sa tuwing ang pinsin ng kaniyang ama ay ibinibigay sa kaniya.

Sa totoo lang sa mga puntong ito, lahat ng ginagawa at sinasabi ng kaniyang ama sa kaniya ay hindi niya napipigilan ang kaniyang sarili kundi ang bigyang iba pang kahulugan ang mga iyon. Para bang pakiramdam niya ay hindi iyon ginagawa ng kaniyang ama dahil siya ang anak nito. Para mas pakiramdam niya ay ginagawa ito ng kaniyang ama ng higit pa sa relasyon meron sila.

Binibigyang bahid ng dumi ba talaga niya ang mga aksyon ng ama o sadyang tama ang nararamdaman niya?

Nagtuloy lang siya sa kaniyang ginagawang pagkain habang inaakupa ang kaniyang isip ng mga bagay na yaon.

“Love..?” anang kaniyang amang si Zach.

Hindi napigilan ni Zero ang kaniyang sarili kundi ang itaas ang kaniyang ulo at lingunin ang ama. Para siyang wala sa sariling inisip na ang pagtawag ng kaniyang ama ay para sa kaniya. Saka lang niya napagtanto ng makita itong hindi sa kaniya nakatingin, kundi nakatingin sa kaniyang ina.

Pareho nagkatitigan ang kaniyang mga magulang sa isa’t-isa. ’Yung titig na puno ng pagmamahal. Puno ng ningning-ningang mga bituin ang mga mata. Masasabing labis talagang mahal ng mga ito.

“Do you still remember the first day i met you?” panimula ng amang si Zach.

Napangiti naman si Pia ng maalala niya ang mga araw na tinutukoy nito. Kung saan nagkakilala silang dalawa sa grocery store na pinag-aagawan ang isang bagay na nag-iisa na lang na naroon. At dahil kapwa nila gusto ang bagay na ’yon ay talagang hanggang kamatayan ay hindi sila kapwa magpapatalo sa isa’t-isa. Kaya ang ending kapwa silang napunta sa pulisya dahil tumawag raw ang may-ari ng grocery na pareho daw silang nag-iiskandalo sa grocery store nito.

Pia missed that day very much. Kung hindi siya nakipag-agawan kay Zach noong mga panahong iyon baka wala sila ngayon kung nasaan na ang relasyon nilang dalawa ngayon.

“Yeah, i remember that day, love.” nakangiting sambit ni Pia.

“Actually, hindi ko naman talaga intensyon na agawan ka ng mga panahong iyon, because when the day i saw you, that day i believed that ‘first love at first sight’ was true. Alam mo bang noong mga araw na ’yon, ika ang pinaka-magandang babae sa buong mundo na nakilala ko—i mean hanggang ngayon, ikaw parin ang pinaka-magandang babae sa buong mundo na nakilala ko.”

Pia feeling flattered at what Zach was just confessed.

“’Yun na nga. It’s not my intention na makipag-agawan sa’yo ng mga panahong iyon. I just.. you know.. want to see you fighting for the things you wanted to have. And you fought for it. Kahit pa nga hanggang sa pulis ay pilit mong pinagtatanggol ang sarili mo. Na kesyo, ikaw ang na-una sa bagay na ’yon. Na kesyo, inagaw ko lang sa’yo. You’re a strong woman i’ve met.”

“That day, i realized that you’re really the one for me. So i asked you many times, to have breakfast, lunch, and dinner with me. Pakipot ka pa nga no’n.” natawa ang kaniyang ama maging ang kaniyang ama. “Dahil ni isa ay wala kang naging pagpayag. Kesyo, busy ka, marami kang gawa. But still… Hindi ako sumuko, because i really love you. I really do.” makikita talaga kay Zach kung gaano niya kamahal ang asawa. Kung gaano ka totoo ang kaniyang mga tinuran.

“Hanggang ngayon, Pia. Ikaw parin. ikaw at ikaw parin ang mahal ko. Happy anniversary, Pia. I love you and do accept my gift for you.” inilabas nito ang tinutukoy na regalo at binuksan.

Rectangle ang shape ng pinaglagyan ng regalo ng kaniyang ama. Maliit lang ’yon kaya mahuhulaan agad kung anong laman. It was a necklace.

A silver shimmering necklace with the shining moon like pendant.

Tumayo si Zach at nag-tungo sa likod ni Pia kung saan doon ay isusuot na niya ang regalo sa kaniyang asawa.

Pia was speechless. She felt really loved by his husband, so much.

Nasuot nito ang k’wintas kaya bumalik na si Zach sa kaniyang upuan.

“Do you know why i gave you necklace with a moon like pendant on it?” asked by Zach.

Walang ideya ng mga panahong iyon si Pia. At dahil nga hindi parin siya makapagsalita sa sobrang sayang nararamdaman ay umiling-iling na lang siya bilang sagot sa tanong nito.

“I gave you the moon like necklace, because for me you’re the most beautiful moon in the sky. I can’t get my eyes on it. Ang sinag niya ay nagbibigay ng liwanag sa langit. Ang ganda niya ay nakakapagpa-bighani ng mga sinomang titingin. You’re always be my moon at my darkest night, and if you disappear. I am willing to wait for you until you come back. And if you didn’t. I am willing to follow you. That’s a promise.”

Pia was so touched. Alam na alam talaga ng kaniyang asawang si Zach kung pa’no nito patitibukin ang kaniyang puso. Sobra-sobra siyang masaya ng mga panahong iyon. Sa puntong mahal na mahal talaga niya ang asawa. Sa puntong hindi siya nagsisising ito ang pinakasalan niya. She love him so much, she love him very much, she love him for all eternity.

“I love you, Zach.” Pia said sincerely like a book expressing all her feelings towards him.

“I love you more.” Zach said equal sincere, love and excitement.

Dumukwang ito at ng akmang hahalikan na nito ang asawang si Pia ay may nagsalita dahilan para maudlot ang kanilang dapat ay halikan.

“I have to go to the restroom. Please excused me.” ani Zero na hindi na niya hinintay ang pahintulot ng kaniyang mga magulang. Tumayo na siya at tinahak ang daan patungo sa restroom kahit pa nga wala naman siyang nararamdaman sa sarili. Na gusto niyang maglabas ng tubig o dumi sa katawan. Siguro nga, maglabas ng tubig ang gagawin niya.

Pagpasok na pagpasok palang niya sa restroom ay mabilis niyang isinara ang pinto. Sa puntong sobrang bigat ng pakiramdam niya. Animo’y may kung anong mabigat na bagay ang dumagan sa kaniyang puso.

Hindi siya makahinga ng maayos. Parang pinipiga ang puso niya at sobrang sakit ng dulot nito sa buong pagkatao niya. Walang pinalagpas, abot sa kahit anong parte ng kaniyang katawan ang sakit. Maging sa dulo ng kaniyang kuko ay nasasaktan siya.

Bakit nga ba? Ano nga bang dahilan? Anong kadramahan ang ginagawa niya?

Nagpakawala siya ng malakas na buntong hininga. Walang siyang ideya. Walang ideya o natatakot lang siyang isiwalat sa sarili ang lintek na nararamdaman niyang ito?

Muli niyang naalala ang mga tagpong nakita mismo ng kaniyang mga mata. Mga tagpong animo’y dumudurog ng paulit-ulit sa kaniyang puso. Animo’y tila ilang milyong karayom ang dahan-dahang tinusok doon dahilan para ilang milyong beses din niyang naramdaman ang sakit.

Inggit? O baka naman selos itong nararamdaman niya. Pa’no ba namang hindi. Tandang-tanda niya na binigyan siya ng regalo ng kaniyang ama ng necklace na may araw na pendant. Kung saan raw siya raw ang nagsisilbing liwanag sa madilim na buhay ng kaniyang ama. Tapos ngayon malalaman niyang buwan na pendant ng necklace naman ang binigay nito sa kaniyang ina.

Ewan, siguro talagang nagseselos siya, sa puntong gusto niya itong tanungin kung sino ba ang importante sa buhay nito. Kung ang araw o ang buwan? Sa puntong iyon tila nakikipag-kompetensya siya sa ina na ’di naman niya dapat ginagawa.

“ You’re always be my moon at my darkest night. And if you disappear. I am willing to wait for you until you come back. And if you didn’t. I am willing to follow you. That’s a promise.“

Mga katagang binigkas ng kaniyang amang si Zach sa kaniyang ina na nakapagpa-pira-piraso sa kaniyang puso. Masakit—sobrang sakit. Hindi niya ito dapat nararamdaman pero bakit ganun? Bakit nagseselos siya? Bakit nasasaktan siya? Bakit hindi niya matanggap ang sinabi ng ama niya para sa ina?

’Di ba bilang anak ng mga ito dapat masayang-masaya siya dahil nakikita niya sa mga magulang ang pagmamahalan ng mga ito sa isa’t-isa? Pero bakit taliwas sa dapat niyang maramdaman ang kaniyang nararamdaman?

Inggit. Selos. Sakit. Tatlo lamang iyan sa mga nararamdaman niya ngayon. Bakit nga ba? Iyan ang ilang ulit niyang tinatanong sa kaniyang sarili. Bakit nga ba? Bakit?!!

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 9

Kabanata 9

           “ You’re always be my moon at my darkest night. And if you disappear. I am willing to wait for you until you come back. And if you didn’t. I am willing to follow you. That’s a promise.

“

Ilang ulit na ba ’yang naglalakbay sa isip ni Zero? Sa ngayon sa sobrang dami ng naging paglalakbay niyan sa isip niya ay hindi na niya magawang matandaan kung ilang beses na.

Isa. Dalawa. Tatlo. O baka naman sampo?

Bakit nga ba? Bakit paulit-ulit iyang bumabalik sa alaala ni Zero? Ano bang meron d’yan!

Fuck! Fuck! Fuck!

Sa ngayon iyang mga salita na ’yan ang pinaka-ayaw niya sa mundo. Diyan niya naramdaman ang mga negatibong pakiramdam na hindi niya dapat nararamdaman.

Ina niya si Pia at ama niya si Zach, dapat bilang isang anak maging masaya siya sa kinalabsan ng pagmamahalan ng kaniyang mga magulang, pero kung susumahin ang pagkatao ni Zero. Hindi niya magawang maging masaya. Sa halip inggit at selos ang naramdaman niya na hindi naman niya alam kung bakit. Hindi alam o ayaw ko lang malaman ang totoong dahilan?

Natakpan ni Zero ang kaniyang mukha gamit ang kumot. It’s getting even more frustrated. Like shit! This is totally shit!

Maging pati sa kaniyang pagtulog ay hindi siya pinatutulog ng mga isipin. Ng mga salitang iyon na ibinigkas ng kaniyang ama sa kaniyang ina. Ng inggit at ng selos.

Nakakainis. Nakaka-frustrate. Nakakab’wisit!

Tinapon niya ang unan ng siya’y mahirapang huminga. Bumangon siya at lumabas ng k’warto niya. Gawain kasi niyang lumabas ng k’warto sa tuwing hindi siya nakakatulog. At sa tuwing nangyayare iyon, pumupunta siya sa k’warto ng kaniyang mga magulang upang doon magpalipas ng gabi.

Pakiramdam kasi ni Zero sa tuwing yakap siya ng ama ay nagiging komportable siya hanggang sa tuluyan na niyang ipikit ang kaniyang mga mata at makatulog.

Nasa labas siya ng pinto ng k’warto ng mga magulang ng akmang kakatok na sana siya ng bigla siyang makarinig ng pamilyar na mga tinig na tanging sa mga palabas sa TV lang niya noon napapakinggan. ’Yung mga daing, ungol at halinghing. ’Yung tinig ng mga pagnanasa para sa isa’t-isa.

At the age of fourteen years old, malinaw na malinaw kay Zero ang mga napapakinggan niyang mga tinig. Malinaw na malinaw para sa kaniya ang mga nangyayare sa loob kahit pa nga hindi niya iyon nakikita.

Sex? Or should they call it make love?

Inagaw ni Zero ang kaniyang kamay na akmang kakatok sana. Parang namilipit ang kaniyang buong pagkatao sa sakit na sa kaniyang puso nagsimula.

Ang hindi na naman malamang pakiramdam ay naramdaman na naman niya sa pagkakataong narinig niya ang mga ungol ng pagnanasa na nagmumula sa loob ng silid ng mga magulang niya.

Nagkakaroon palang siya ng imahenasyon sa kaniyang isip ay hindi na niya mapigilan ang kaniyang sarili kundi ang daingin ang sakit sa kaniyang dibdib.

Was he just overreacting? No, he wasn’t.

Alam naman na’ten na kapag ang taong minamahal na’ten ay may minamahal na iba, doon mas lalong dumurugo ang ating mga puso. Kapag ang ating mahal ay gumawa ng kahit simpleng kasweetan sa iba ay hindi na’ten mapigilan ang sariling masaktan. Kahit pa nga maliit lang na bagay iyon. Kahit pa nga simple lang at wala namang malisya. As long as nakikita o naririnig na’ten kahit simpleng ka-sweetan pa ’yan, o ’di kaya naman ay kahit simpleng care pa ’yan as long as sa iba niya ginagawa, hindi na’ten mapipigilan ang ating sarili kundi ang makaramdam ng selos. Overreacting man tawagin, nagmahal lang tayo at hindi na’ten matatanggap na ihati sa iba ang mga saya na nadanas na’ten sa mga taong pinakamamahal na’ten. Ika nga, “Ipagdadamot ko kasi mahal ko. Ikakasakit ko kasi mahal ko. Mahal ko kaya akin siya ng buo.” ’Yun ay kung ang mahal mo ay mahal karin.

Sobrang hirap kasing magmahal ng taong hindi naman ikaw ang minamahal. Para kang hinalintulad sa araw anoman ang pilit mong paghabol sa buwan ay hindi mo parin magagawang maabutan. Patuloy na may malaking distansya sa inyong dalawa. Kahit anong pilit mo pang lapitan ang buwan, kailanman ay hinding-hindi mo parin magagawa.

Going back, still hindi parin alam ni Zero kung bakit siya nakakaramdam ng ganito. Kung bakit masakit dito sa loob ng kaniyang dibdib. Kung bakit tila sinasakal at naninikip iyon.

Bakit nga ba? Narinig lang naman niyang umuungol ang mga magulang niya sa sarap na dinadanas ng mga ito, ’di ba? Bakit kailangan niyang makaramdam ng sakit.

Hindi namalayan ni Zero ang tumulong luha sa kaniyang mga mata. Ng sapuin niya ang mukha ay naramdaman niya ang basang pisngi dulot ng pag-luha.

And the fuck! He keep on asking why? Why the hell? Why the fuck? Why the shit!

Hindi niya maintindihan ang kaniyang sarili. Ewan, basta ang alam lang niya nasasaktan siya. Basta ang alam lang niya ayaw niyang makita o marinig ang pagiging sweet ng mga magulang. Kase habang pinagmamasdan niya ito, habang naririnig niya ang mga ito. Hindi niya mapigilan ang sarili kundi ang makaramdam ng sakit. Mentally and emotionally.

Kinabukasan, sabado, walang pasok si Zero. Malaya siyang magkaroon ng bonding sa kaniyang mga magulang. Matapos ang limang araw sa paaralan. Sa wakas masusulit na rin niya ang araw na kasama niya ang mga magulang. Ang mga magulang ba kamo? O ang magulang?

Maagang naligo si Zero pagkatapos ay nagbihis siya ng damit pang-bahay. Sinuri niya ang kaniyang itsura sa salamin. Handsome as ever. Adorable and cute as well.

Napangiti na lang siya sa isiping hindi naman siya ganito noong mga nakalipas na taon. Dati rati kasi, wala naman siyang pakialam sa kaniyang sarili kung pangit man siya o hindi. Kung magulo ang buhok niya o hindi. Kung dugyot man siya o hindi. Wala siyang pakialam ng mga panahong iyon. Pero ika nga, ’everything changes“ kahit sino at kahit ano p’wedeng magbago. Walang permanente sa mundo. It will fade away sooner or later.

Kahit nga ang pagmamahal nagbabago din. Gaano mo man kamahal ang isang tao makakalimutan mo rin ’yon kapag lupa na ang kumain sa katawang tao mo. Hindi mo magagawang madala ang pagmamahal mo sa taong ’yun kung nawalan kana ng buhay.

Matapos mapagmasdan ni Zero ang kaniyang sarili sa salamin ng humigit kumulang sampong minuto ay lumabas na siya ng malamang nasa ayos na naman ang kaniyang itsura.

Naabutan niya ang kaniyang mga magulang na si Pia at Zach sa dining room kung saan ang mga iyon nagsisimula ng mag-almusal.

Well, hindi naman siya nakaramdam ng galit patungkol doon. Alam niyang madalas talagang maunang mag-almusal ang kaniyang mga magulang lalo na ang kaniyang ina tuwing may important meeting ito sa kompanya nito.

Alam niya ang ina, mas importante dito ang business kaysa sa family bonding.

Bilang isang maunawaing bata, naiintindihan naman niya ang rason ng kaniyang ina. Kaya nothings big deal.

“Hi mom, hi dad.” pukaw niya sa atensyon ng dalawa dahilan para mabaling ang gawi ng mga ito sa kaniya.

Maaliwalas ang itsura ng kaniyang mga magulang. Masayang pagmasdan ang mga ngiti sa mga labi ng mga ito. Ganun pa man ay hindi magawang maging masaya ni Zero sa tuwing iisipin niya ang dahilan ng saya ng mga ito. Ng aliwalas ng mukha ng mga ito.

Dahil sa ‘make love’ na ginawa ng mga ito, tama ba si Zero?

“Hi, son.” lumapit siya sa kaniyang ama at ginulo nito ang kaniyang buhok na mga ilang minuto niyang sinuklay at inayos. Well, hindi naman masyadong nagulo, bagsak kasi ang kulay itim niyang buhok kaya medyo nagulo lang.

Isa pa, kahit naman magulo pa ’yon ng todo, kung ang kaniyang ama ang naggulo niyon, walang problema iyon para kay Zero.

“Hi, dear.” maligayang anang inang si Pia at siyang pagsapo naman nito sa kaniyang mukha. “Halika, kain kana. We’re sorry, hindi kana namin hinintay may meeting with the board member kasi ako e. Sorry dear.”

Sumilay ang mahigit isang pulgadang ngiti sa mga labi ni Zero. “It’s okay mom. I don’t mind.” Well i’m used to it.  Ang kaniyang balak imungkahi pero ipinanatili na lang niya itong isang bulong lang

Matapos maka-upo ni Zero sa bangko paharap sa magkabilang gilid ng mga magulang. Bale ang ina at ama niya ang magkaharap sa isa’t-isa samantalang siya ay kaharap ang mga gilid ng mga ito.

Mabilis siyang nilagyan ng plato ng katulong sa lamesa sa harap niya.

“Kain ka anak.” nilagyan ng kaniyang ama ng masasarap at paborito niyang pagkain ang pinggan niya na labis niyang ikinatuwa. Para na naman sa kaniya, ginagawa ito ng ama hindi dahil anak siya nito kundi higit pa roon.

Nagbibigay pakahulugan sa mga bagay at binabahirang dumi ang mga bawat aksyon at salita ng ama? Iyon si Zero.

Nilagyan din ng kaniyang ina ng pagkain ang pinggan niya. At bilang isang mabuting anak, tinanggap na rin niya.

“Eat more, my dear.”

Kahit pa nga iyon ay animo’y labag sa kaniyang kalooban. Kahit animo’y hindi niya nagustuhan ang aksyon ng kaniyang ina. Tinanggap parin niya bilang pagiging mabuti nito sa kaniya.

For some reason, nasurpresa ni Zero ang kaniyang sarili. Dati rati kasi ay masaya siya sa tuwing pinagsisilbihan siya ng kaniyang ina kahit pa nga simple lang ’yon, pero ngayon hindi na niya magawang maging masaya. Bagkus ay nakakaramdam pa siya ng inis somehow.

Still asking himself, why? Why do everything changes?

Zero is just fourteen years old when he got his first tears.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 10

Kabanata 10

        HINDI MATATAWARANG saya ang naramdaman ni Zero ng magpaalam na paalis ang kaniyang ina papuntang trabaho nito. Iyon din ang dahilan kung bakit siya nasorpresa. Pa’no ba naman, sino ba namang anak ang matutuwa kapag umalis na ang kaniyang ina? Kahit sinong anak ay hindi magagawang maramdaman ang nararamdaman ni Zero ngayon lalo’t kay buti ng pakikitungo ng kaniyang ina sa kaniya. Yet dahil lang sa simpleng pagpasok nito sa trabaho nagawa na agad niyang magdiwang sa saya? Anong klaseng anak matatawag siya?

Ganun pa man ay hindi magawang masisi ni Zero ang kaniyang sarili. Hindi niya alam kung bakit niya iyon nararamdaman. Sisihin man siya ng mundo, he still got no idea why he felt that way.

Dahil ba masyado na siyang napapalayo sa ina? Ano? Anong dahilan? He still got no clue for that. Still clueless.

Ipinagsawalang bahala na lang niya ang mga nararamdaman. At inaya na niya ang kaniyang ama papasok sa loob ng bahay nila dahil nga hinatid lang naman nila ang mga magulang sa labas ng bahay at nagpaalam dito.

“Dad, wala ka bang pasok ngayon? Wala ka bang pasyente?” tanong niya sa ama habang tinatahak nila ang daan papasok.

Sure. He need to asked his father first before asking him to bond with him, like you know. They usually does.

“May pasiyente ako ngayon.” sambit ng ama dahilan para makaramdam siyang agad ng lungkot sa dibdib niya. “But.. s’yempre you’re more important than my job. Wala na nga ang mommy mo sa tabi mo pati ba naman ako mawawala pa sa’yo.”

That made Zero smile widely. Like the words came from his father’s mouth was the best and good words he’ve had ever heard.

“I’m sorry, may importanteng lakad ang mommy mo. So.. hope you don’t mind na ako lang ang kasama mo—”

“I don’t mind it, dad. I’m happy to be with you.” pagputol niya sa iba pang sasabihin ng kaniyang ama.

Totoo naman talaga ang itinuran niya. Talaga namang masaya siya kasama ang kaniyang ama. At lalo siyang mas masaya na ito lang ang kasama niya.

Sa kabilang banda ngumiti naman si Zach sa tinuran ng kaniyang anak. Ramdam na ramdam talaga niya ang pagmamahal ng kaniyang anak sa kaniya.

Ginulo niya ang buhok nito. “So.. want to have a movie marathon?” anang ama.

“Yes. Yes dad. Sure.” mabilis na sagot ni Zero na talagang excited na sa mga magaganap. Halos nga mapunit na ang kaniyang mga labi sa pag-ngiti. Ngayon kasi, walang hadlang para makasama niya ang ama. Walang paaralan, walang ina, at tanging silang dalawa lang. God! So happy.

“You seems excited, huh? So.. want to watch spiderman? The usual?”

Umiling siya. Growing s’yempre, paiba-iba na rin ang dapat gustong panoorin.

“I want to watch movie not the usual movie i had watched. I’m sick of it, dad. I don’t like cartoons anymore. Green Inferno movie or something like that.”

“Okay. Okay.”

Inakbayan siya ng kaniyang ama at nagsimula na silang maglakad patungo sa salas kung saan doon nila gaganapin ang kanilang panonood.

They decided to watch ‘Wrong Turn’. Actually Zero just decided it for himself. Iyon daw ang gusto niyang panoorin, maganda raw kasi iyon sabi ng kaniyang kaibigang si Tyson. So… He’ll try to watch it with his dad by his side.

“Are we really going to watch this?” anang ama na mukhang hindi satisfied sa panonoorin nila. “Wrong turn has explicit scene there’s also a romantic scene—sex scene not suitable for your age.”

“It’s okay dad. I’m already a teenager.”

At dahil talagang mapilit si Zero, walang nagawa ang amang si Zach kundi ang pagbigyan ang gusto ng kaniyang anak.

May pangamba nga lang si Zach sa kanilang panonoorin. Bukod sa may mga mararahas na pangyayare ay may sex scene din na involved. Nangangamba siya na baka madungisan ang ka-inosentehan ng kaniyang anak.

Zach prepared Zero as an innocent kid with a pure mind.

Napailing-iling na lang si Zach, alam naman na niyang hindi niya mapipigilan ang takbo ng oras. Tatakbo iyon ng tatakbo hanggang sa magbinata na ng tuluyan ang anak. Alam niyang hindi niya mapipigilang mapanatili ang kainosentehan nito. Mababahiran at mababahiran din ang binata.

Nagsimula na ang palabas.

Tumabi ng upo si Zero sa kaniyang ama tulad ng dati.

Nasa kalagitnaan na sila ng panonood ng makaramdam si Zero ng ngalay. Malaki naman ’yung sofa na kinalalagyan nila kaya humiga siya at ang mga hita ng ama ang ginawa niyang unan. Tulad ng dati. Tulad noong maliit pa lamang siya.

Napunta ang kanilang pinapanood kung saan nagsisimula ng mag-init ang mga karakter sa pinanonood nila. Dito na naganap ang “sex scene” kuno na tinutukoy ng kaniyang ama.

At bago pa man mabahiran ng dungis ang kaniyang mata ay naging madilim ang kaniyang paningin. Sukat ba naman na takpan ng kaniyang ama ang kaniyang mga mata upang hindi niya makita—mapanood ang mga nangyayare.

“SPG, don’t watch.”

“Dad, i’m a grown up man. SPG, i don’t care.” sambit pa niyang ganiyan ngunit still hindi siya hinayaan ng kaniyang ama na panoorin ang mga kakatwang pangyayaring iyon.

Walang nagawa si Zero kundi hayaan lang ang ama niyang takpan ang kaniyang mga mata gamit ang palad nito.

At dahil doon, hindi napigilan ni Zero ang mapangiti sa loob-loob niya. How caring his dad was.

Sa kabilang banda, nagsimulang mag-tumibok ang kaniyang puso ng maamoy niya ang mabangong nakaka-adik na amoy ng kamay ng ama.

Para tuloy gusto niyang manatili na lang ang kamay nito sa mukha niya ng pang-habang buhay upang magawa niyang malanghap ng ilang paulit-ulit ang mabangong amoy niyon.

Sa pagbilis ng pagtibok ng kaniyang puso, sa nakakahuling amoy ng amang si Zach. Naramdaman na lang ni Zero na animo’y tila nag-iinit ang kaniyang katawan sa hindi niya malamang kadahilanan.

’Yung init na hindi dahil mainit ang paligid niya, kundi dahil sa katawan niya mismo nanggagaling ang init. Naglalabas ng apoy ang kaniyang katawan na kung tawagin ay apoy ng pagnanasa.

Wala siyang ideya kung bakit. Basta naramdaman niya ang init at ang paninimulang makaramdam ng sensasyon.

Sobrang kinakabahan siya ng mga araw na ’yon. Sobra-sobra.

Ganun pa man ay pinigilan niya ang kaniyang sarili. Kahit medyo nahirapan siya ay ginawa parin niya.

Natanggal na ng kaniyang amang si Zach ang kamay nito sa mukha niya. Ngunit ang amoy ay tila dumikit pa yata sa kaniyang ilong. Kahit tanggal na ay naamoy parin niya. Sobrang nakaka-adik. Naadik siyang langhapin.

Matagal bago siya naka-recover. Matagal bago siya nakabalik sa kaniyang katinuan na minsan na siyang lunurin, mabuti na lang ay mabilis niyang naiahon ang kaniyang sarili. Kapag nagkataon baka hindi na niya alam kung anong magagawa niya.

Nagtuloy sila sa panonood. Inakbayan siya ng ama na animo’y nagdala ng malakas na bultahe ng kuryente tumagos hanggang sa kaloob-looban ng kaniyang puso.

Mainit sa kaniyang pakiramdam ang palad ng ama. Kakaibang sensasyon ang dulot niyon sa kaniyang pagkatao. Narito’t bumalik na naman ang pakiramdam niya na nalulunod ang kaniyang katinuan. Sobrang bilis ng dagundong ng kaniyang puso, pero ganun pa man, masaya siya sa mga tagpong iyon.

Simpleng pag-akbay ngunit kakaiba na ang hatid sa kaniya.

Ganiyan tayong mga nagmamahal. Kahit simpleng aksyon, simpleng salita lang ang ibigay sa’ten ng mga taong minamahal na’ten, hindi na agad na’ten magawang mapalagay. Para tayong nawawala sa ating mga sariling katinuan. Para tayong kinakain ng labis-labis na ligaya’t kilig.

Going back to Zero. His heart was pounding rapidly fast but still this scene gives him so much sensation and too much pleasure and happiness.

Totoo pala ’yung pakiramdam na pagkasama mo ’yung taong mahal mo, pakiramdam mo ligtas ka sa bisig niya. Pakiramdam mo lahat ng problema kaya mong harapin as long as nariyan siya sa tabi mo. Sumusoporta.

“Wait a minute son. I’ll go get something to eat.” anang ama.

Umalis siya sa pagkakahiga sa hita ng ama. Pagbalik nito may dala na itong pagkain, muling umupo sa kaniyang tabi.

Kinuha ng kaniyang ama ang ulo niya at muling inihilig sa mga hita nito. And that moment, napuno siyang muli ng ligaya sa simpleng ginawa ng kaniyang ama. At sa huli, binigyan niyang muli ng bahid ng dumi ang aksyon nitong ginawa. Muli pakiramdam niya hindi iyon ginagawa ng kaniyang ama bilang ama niya, kundi bilang higit pa roon.

Was he overreacting again? Assuming? Well you can’t blame Zero, iyon kasi ang nagiging dating sa kaniya ng bawat aksyon o salita man ng ama.

Sinusubuan siya ng pagkain ng kaniyang ama habang nakahiga siya sa mga hita nito. Gawain pa nga ba ito ng mag-ama? Well that was right, kung walang malisya, walang mali.

Sa tuwing nagkakaroon ng malalaswang aksyon sa palabas, palagiang tinatakpan ng kaniyang ama ang kaniyang mga mata upang hindi niya iyon mapanood.

Actually kahit hindi naman iyon gawin ng amang si Zach dahil ang totoo hindi na nagawang makapag-focus ni Zero sa kaniyang pinanonood. Naging okupado na ang kaniyang isip sa bawat aksyon ng kaniyang ama.

Nalulunod siya sa kasiyahan, nalulunod siya sa pagbibigay malisya sa mga aksyon nito. Sana sa huli hindi siya malunod kung saan kahit anong gawin niya ay hindi na niya magawang maka-ahon pa.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 11

Kabanata 11

         SINULIT NI ZERO ang mga panahong kasama niya mag-isa ang ama. Ang mga panahong sila lang dalawa.

Sa mga nakaraang taon, talaga naman na madalas niya itong kasama sa totoo lang. Ewan kung bakit ngayong taon na ito, para gusto-gusto niyang sulitin na kasama pa niya ito na silang dalawa lang. Ang sarap-sarap kasi sa pakiramdam na solong kasama ang kaniyang ama.

Lalo’t bilang isang anak. Ramdam na ramdam ni Zero kung gaano siya kamahal ng kaniyang ama. Kung gaano ito kaalaga sa kaniya. Ewan, dati pa naman ito ginagawa ng kaniyang ama sa kaniya, ngunit parang ngayon lang niya mas na-appreciate.

Ganun pa man, nararamdaman ni Zero na habang tumatagal. Palala ng palala ang kaniyang nararamdaman. Palagian na niyang nararamdaman ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Palagian na niyang nararamdaman na animo’y kasali ’yon sa karera o ’di kaya naman ay may mga kabayo sa loob ng kaniyang dibdib na nagpapabilisan, nag-uunahan.

Tulad na lang ngayon, matapos nilang manood ng palabas, inaya niya ang kaniyang ama na mag-swimming silang dalawa sa kanilang swimming pool. Lalo’t maganda ang panahon, tamang-tama lang ang init at talagang nakaka-presko kung sakaling mali-ligo sila.

Nagpalit na nga si Zero ng swimming trunk niya. Ganun din naman ang kaniyang amang si Zach na nakapang-swimming trunk din. Doon sila nagkita ng kaniyang ama sa swimming pool.

Naka-upo si Zero habang ang kaniyang paa ay nakababad sa tubig at hinihintay niya ang pagdating ng ama na kukuha lang daw ng makakain matapos makapag-bihis.

Mabilis napukaw ang kaniyang atensyon ng makita niya ang ama sa gilid ng kaniyang mga mata. Bumaling siya dito at doon nasigurong ama nga niya ito.

May dala itong mga pagkain kaya bilang isang mabuting anak. Tumayo siya at kinuha ang iba nitong dala.

Tamang-tama sa panahon ngayon. Sakto at mainit kaya nagdala ang ama niya ng ice cream para sa kanilang dalawa.

Umupo silang dalawa sa pinag-upuan niya kanina habang babad ang mga paa nilang dalawa sa tubig.

Binuksan ni Zero ang ice cream na bigay sa kaniya ng ama ganun din naman ang ginawa nito. Masaya nilang kinain ang ice cream. Paminsan-minsan nagtitikiman sila ng sorbetes na hawak ng isa’t-isa.

“Son, open your mouth.” anang ama na bahagyang inilapit sa kaniya ang kutsara nito na may lamang ice cream.

Agad naman niya iyong sinunggaban at ipinasok ang kutsara na may sorbetes sa kaniyang bibig. Napapikit siya ng malasahan ang sarap niyon.

Nakakapagtaka nga lang kung bakit mas tila animo’y lalo itong sumarap. Dahil ba sa talagang masarap ang sorbetes o sa isipin niyang masarap ito dahil ang kutsarang gamit ng kaniyang ama ang kutsarang ipinansubo nito sa kaniya?

Sa isiping iyon, heto na naman’t hindi na naman naging normal ang pagtibok ng kaniyang puso. Tila nalulunod siya sa damdaming hindi naman niya mapangalanan.

“Dad, open your mouth too.” ani Zero na bahagyang inilapit din sa amang si Zach ang kutsara na may sorbetes.

Ngumiti naman ang kaniyang ama at mabilis nitong tinanggap ang kaniyang sinubo pagkatapos ay ginulo nito ang kaniyang buhok. “You look adorable, son.” papuri nito na tagos sa kaniyang puso.

Walong daang boltahe ng kuryente siguro ang dumadaloy sa kaniyang puso dahilan ng pagiging aggresibo nito sa pagtibok. ’Yung tibok na tila wala ng bukas, na talagang kailangan ng itibok ang dapat itibok.

Ngumiti siya sa ama kahit pakiramdam niya ay nahihiya siya sa mga tagpong iyon. Ngunit bakit nga ba naman siya mahihiya? Ama naman niya ’to, ’di ba?

Ganun lang ang kanilang ginawa hanggang sa maubos nila ang sorbetes. Nilapag nila ito sa kung saan at nagsimula na silang dalawa sumulong sa tubig.

At dahil hindi siya marunong lumangoy at medyo malalim din ang tubig ay gabay siya ng ama. Gabay siya nito, tinuturuan ng mga taktika sa paglangoy.

Sa mga momentong iyon, parang ayaw matuto ni Zero. Kase alam niyang kapag natuto siya, hindi na siya magagabayan ng kaniyang ama. Ganun pa man, hindi umayon sa kaniya ang tadhana. Sa galing ba naman ng kaniyang amang mag-turo ay talagang paunti-unti ay natutunan din niya.

Ngayon nakikipag-sabayan na siya sa ama sa paglalaro. Iyon ang dagdag sa masayang bagay na nangyare sa kaniyang buhay.

“Stay here, Zero. I’ll go get you some towel.” anang amang si Zach.

Umahon na ito at umalis na. Tanging likod na lang ng kaniyang ama ang nakikita hanggang sa tuluyan na itong nawala sa kaniyang paningin.

Habang wala ang ama. May pilyong isip ang pumasok sa utak ni Zero. Sasagipin

kaya ako ni Daddy kung sakaling

magpanggap

akong nalulunod? tanong ni Zero sa kaniyang isip bago sumilay ang mapaglarong ngiti.

Sa totoo lang, alam naman na ni Zero ang sagot sa kaniyang tanong. Siya pa, na mahal na mahal ng kaniyang ama, hindi sasagipin? Of course not!

Ganun pa man, gusto parin niyang malaman kung anong paraan ang gagawin nitong pagsagip.

Nagtungo siya sa malalim na parte ng swimming pool. At dahil nga marunong na siya mag-langoy ay hindi hadlang ang lalim upang makapunta siya roon. It all thanks to my dad. And to me as well for being fast learner.

Nang mamataan ni Zero ang amang si Zach. Mabilis siyang umaktong nalulunod.

“D-Dad He-Help me.” sigaw pa niyang ganiyan habang tinutuloy ang pag-akto.

Sa kabilang banda. Namilog naman ang mga mata ni Zach ng makita nito si Zero na nagkukumahog umahon pero hindi nito magawa.

Walang pasabi-sabi, dala ng sobrang pag-aalala sa kalagayan ng kaniyang anak. Naitapon ni Zach ang dala niyang towel at mabilis na tumakbo, sinisid ang tubig habang kitang-kita niya kung paano lamunin ng tubig ang kaniyang anak.

Sobra-sobrang pag-aalala, sobra-sobra. Sa puntong kung sakaling may mangyare masama sa anak ay ang kaniyang sarili ang sisisihin niya. Lalo’t siya ang nag-iwan sa anak na naliligo doon.

Mabilis sinisid ni Zach ang tubig habang mulat ang kaniyang mga mata. Kita niya sa linaw ng tubig ang kaniyang anak na unti-unti ng lumulubog habang pikit ang mga mata nito.

Natataranta at kinakabahan siya ng malapitan ang anak. Agad niyang niyapos ang katawan nito at mabilis na lumangoy paibabaw.

Agad niyang inahon ang anak na si Zero maging ang katawan niya.

“Son, son. Wake up. Son.” paggising niya sa kaniyang anak habang inuuyog pa niya ang katawan nito. “Anak, gising ka.” sobra-sobra na ang pag-aalala niya dahil sa bawat pag-yogyog niya sa anak ay hindi ito nagigising.

Mabilis niyang ginawa ang paraan ng pagsagip sa mga taong nalulunod. A mouth to mouth.

Tinakpan niya ang ilong ng binata doon walang pag-aatubiling inilapat niya ang kaniyang mga labi sa mga labi ng anak at doon niya ito pinasahan ng hangin.

Naimulat ni Zero ang kaniyang mga mata, namimilog iyon sa gulat ng kaniyang maramdaman ang labi ng ama sa mga labi niya habang pumapasok ang hangin na galing sa bibig nito sa kaniyang bibig.

Tumagal iyon ng ilang segundo bago natapos ng makita ng amang si Zach na gising na siya.

Nawala ang gulat sa kaniya at napalitan iyon ng hiya. Hindi niya magawang tumingin diretso sa mga mata ng ama.

“Are you okay, son? Ano? Ayos ka lang? May masakit ba sa’yo?” tanong ni Zach habang abot-abot langit ang pag-aalalang nararamdaman nito.

Kitang-kita ni Zero sa mga mata ng ama kung gaano niya ito pinag-alala.

“I’m sorry, son. I’m sorry, hindi kita dapat iniwang mag-isa. I’m sorry, son. It’s my fault.” Zach was so worried. Like a father who didn’t want to lose his only precious child.

Niyakap ni Zach ang kaniyang anak.

Ramdam na ramdam ni Zero ang yakap ng pag-aalala nito. Nakaramdam tuloy siya ng guilt habang pinagmamasdan ang emosyong namumutawi sa mga mata ng kaniyang ama.

Hindi ko dapat ginawa iyon.

Niyakap niya pabalik ang amang si Zach ng mahigpit. “I’m sorry, dad. I’m sorry. I’m just pranking you.” sambit niya na animo’y nagsisisi sa kaniyang ginawa.

Sino ba naman ang hindi? Siya ang dahilan ng pag-aalala ng ama na sa puntong sinisisi nito ang sarili. Kaya labis na guilt ang naramdaman niya.

Kumalas ang ama sa pagkakayakap. Halatang naguguluhan sa kaniyang tinuran.

“I’m just pranking you, Dad. I’m just pretending. Hindi ako nalunod, Dad. I’m okay and i’m sorry.” nakatungo siya. Hindi niya magawang makatingin sa ama.

Ganun pa man hindi nakaramdam ng galit si Zach sa ginawa ng kaniyang ama. Sa halip ng dahil doon, na realized na Zach kung gaano niya talaga kamahal ang anak. At kung gaano niya hindi kayang makita ito sa ganoong sitwasyon.

Niyakap pa niya ito ng mahigpit at hinalikan ang buhok ng anak. “Don’t do that again, son. I’m really worried. I love you, son. I love you.”

Nakahinga ng maluwag si Zach. Lahat ng kaniyang pangamba at takot ay unti-unti ng nilasan ang kaniyang katawan.

“How could you be so silly son. I’m really worried.”

“I’m sorry dad and i love you too.”

Mas lalong humigpit ang yakap ng ama sa anak, upang iparating dito na bilang isang ama, lahat ay kaya niyang gawin para dito at iparamdam kung gaano niya ito kamahal sa puntong natatakot siyang mawala ito…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 12

Kabanata 12

        MATAPOS MAKAPAG-LIGO ni Zero ay naghanda na siya sa kaniyang pagtulog. Naka-upo siya sa ibabaw ng kaniyang kama habang hawak ang kaniyang telepono na hindi naman niya alam kung bakit niya ito hawak. Kung ano-ano lang kasi ang kinakalikot niya e wala naman siyang naisipang gawin.

Natulala siya ng maisip niyang muli ang nangyare kanina. Binabagabag siya ng kaniyang kosensya. Nakita kasi ni Zero sa mga mata ng ama ang labis-labis na takot at pag-aalala para sa kaniya.

Napapaisip tuloy siya ngayon kung kamusta na ang kaniyang ama.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga at inilagay sa bedside table ang kaniyang telepono pagkatapos ay tuluyan na niyang hiniga ang sarili at ipinikit na niya ang mata.

Tatlong beses na pagkalabog sa pinto ng k’warto. Naimulat ni Zero ang kaniyang mga mata kasabay niyon ang baritonong boses ng kaniyang ama.

“Son, Zero. Are you still awake?”

Marinig palang ni Zero ang boses ng ama, nakakaramdam na agad siya ng pagkataranta sa puntong tila parang hindi niya alam ang gagawin. Heto’t nagwawala na naman ang puso sa loob ng dibdib.

Huminga ng malalim si Zero matapos makababa ng kama. Diretso siya sa pinto ng k’warto at agad niyang binuksan.

Sumungaw sa kaniyang paningin ang ama.

“Why, dad?” tanong niyang ganiyan.

Napakamot naman ng ulo ang kaniyang ama. Animo’y nahihiya sa gusto nitong isiwalat.

“Hindi umuwi ang mommy mo may mga kailangan pa raw siyang tapusin.” panimula ng ama.

Sa puntong iyon ay alam na ni Zero ang ibig sabihin ng amang si Zach. Alam ni Zero na hindi sanay ang kaniyang ama matulog mag-isa. Nasanay ito na may katabi, hindi dahil takot ito, sadyang nakakaramdam lang ito ng lungkot kapag mag-isang natutulog.

Siguro takot nga. Takot makaramdam ng lungkot.

Lumabas siya ng k’warto at sinarado iyon. Inakbayan niya ang kaniyang ama. “Let’s go, Dad. Let’s sleep together.” aniya at inaya na ang ama patungo sa k’warto ng mga ito habang naka-yapos ang kaniyang kamay sa bewang ng ama.

“You really know me, son.” natatawang turan ng ama but at the same time nahihiya rin sa anak.

Ginulo ni Zach ang buhok ng anak at tsaka ito inakbayan.

“Of course i know you. You’re my dad after all. The best one.” Zero said while looking directly into Zach eyes while smiling genuinely.

Zach couldn’t get his eyes off his son. “Ah, i’m flattered. I love you, son.”

“Of course, i love you too, dad.” responde pa niyang ganiyan.

Humigpit ang akbay sa kaniya ng ama habang ginugulo ang buhok niya. Such a sweet father and son..

Katabi niya ang ama sa pagtulog tulad ng nais nito. Nakayakap siya sa kaniyang ama like a sweet son he was.

“Dad..?” pukaw niya sa atensyon ng kaniyang ama.

Zach who’s breathing hard, hummed.

“I’m sorry about earlier. So for pranking you that way.”

Nakatingala siya kaya ng tumungo ang kaniyang ama ay doon nagtama ang mga mata nilang dalawa ng ama. “It’s okay, son just don’t do it again.” anang ama na pinasilay ang pag-ngiti nito. ’Yung ngiting pinagdikit ang mga labi.

Humigpit ang yakap niya sa ama. “I love you, dad.” aniya bago tumingala at hinalikan ang pisngi ng ama.

“I love you too, son.” buong sinseridad na sambit ng ama sabay halik nito sa kaniyang noo.

Naipikit ni Zero ang kaniyang mga mata at dinama ang halik na ibinigay ng ama.

Sa puntong iyon. Zero was just trying to calm himself down, kahit ang totoo. Sobrang nahihirapan siyang kalmahin ang sarili. Lalo na ’yung puso niyang may sakit na yata. Sobrang bilis na naman ng pagtibok na animo’y gustong sumali ng karera.

Ganun pa man, ipinagsawalang bahala niya ang kakaibang nararamdaman. Basta ngayon masaya siya—masayang masaya sa piling ng ama habang yakap-yakap niya.

Later on, habang lumalalim ang gabi. Mas lumalalim din ang hindi mapangalanang emosyon na nagsisimula ng magsidatingan sa pagkatao ni Zero.

Ang mabangong amoy ng katawan ng ama ay nagbigay ng kakaibang hatid sa kaniya. Tila animo’y naakit siya sa mabangong amoy nito dahilan para maramdaman ang paninimulang pag-init ng kaniyang katawan.

Dagdag pa roon ang pagyakap niya sa ama. Mas nakakadagdag iyon sa kakaibang nararamdaman.

Init ang hatid nito sa katawan ni Zero. ’Yung init na sa buong buhay niya ay ngayon lang niya naranas. Hindi man niya aminin ngunit sa mga tagpong ’yon, nararamdaman niya ang sariling nalulunod sa hindi mapangalanang damdamin.

Ang simulang pag-iinit ng kaniyang katawan ay naghatid ng hindi komportableng tulog sa kaniya. Dagdag pa roon nararamdaman niya ang suddenly erection ng kaniyang pagkalalaki.

Bakit? Iyon ang tanong na paulit-ulit niyang tinatanong sa kaniyang sarili. Wala siyang ideya, walang kaalam-alam si Zero sa nararamdaman.

Hirap man ay pinilit parin niya ang kaniyang sariling makatulog at iniisip na ang mga nangyayare ay dala lang ng parte ng pagbibinata ni Zero..

Kinaumagahan nagising si Zero sa hindi gaanong kahimbing na pagkakatulog ng may maramdaman ang kaniyang hita na animo’y matigas, mahaba at malaking bagay.

Nang imulat niya ang kaniyang mga mata. Natagpuan niya ang kaniyang sarili. Nakayakap ang isang kamay niya sa katawan ng ama ang isang paa naman niya kung saan doon niya naramdaman ang matigas na bagay ay nakadantay sa gitnang parte ng katawan ng ama.

Doon niya nabigyang tanto na ang kaniyang maramdaman ay walang iba kundi ang pagkalalaki ng ama.

Sa isiping iyon halos dagundongin ang kaniyang puso. Halos animo’y isang malakas na kidlat ang saktong tumama dito naghatid ng daan-daang boltahe na naging sanhi ng agresibong pagtibok ng puso ni Zero.

Ilan pang boltahe ng kuryente ang kailangan upang mapagod ang puso niya sa pagtibok?

Hindi maigalaw ni Zero ang kaniyang katawan. Animo’y nahipnotismo siya. Siguro puso lang niya ang malayang nakakagalaw ngayon.

Ilang beses na siyang napalunok, hindi makagalaw sa puntong hindi alam ang gagawin. Pa’no ba naman? Ramdam na ramdam niya ang matigas, mahaba, at malaking pagkalalaki ng ama. Pagkatapos ay ramdam din niya ang paggalaw nito.

Tumingin siya sa kaniyang ama. Mahimbing parin itong natutulog kaya kahit papa’no ay nabawas-bawasan ang kabang nararamdaman.

Sa huli ay nahigit na niya ang kaniyang sarili sa pagkakalunod sa mga emosyong nararamdaman. Dahan-dahan at kabadong-kabado niyang tinanggal ang paa niyang nakadagan sa pagkalalaki ng ama.

Pigil hininga ang kaniyang ginagawa hanggang sa pagkakataong ito ay nagawa na niyang tanggalin ang kaniyang paa.

Gulat na gulat at halos lumuwa ang mga mata ni Zero ng kaniyang matanggal ang kaniyang paa. Doon malayang napagmasdan ng mga mata ang malaking bumubukol sa suot nitong pang-ibaba.

Nang dahil doon para siyang mahihimatay, any moment. Sobrang lakas ng kaba ang naidulot ng simpleng pagbukol ng short ng kaniyang ama na alam niya kung ano ang halimaw na nasa loob nito.

Dumistansiya si Zero sa kaniyang ama ng mga ilang pulgada. Kapag malapit kasi ito pakiramdam niya ay sasabog ang kaniyang puso. Tila ang ama ang isang nawawalang mahalaga at importanteng ingredients upang sumabog na ang katinuan niya.

Buti na lang at nagagawa ni Zero ikalma ang sarili. Kung hindi baka kanina pa siya nahimatay.

Iniwas na niya ang tingin sa malaking umbok na iyon. Pribadong parte iyon ng katawan ng ama. Likas lamang natigasan ito dahil lalaki ito. Lalo’t kagigising lang nito. Talaga namang kahit sinong lalaki ay titigasan sa tuwing gigising.

Morning erection siguro kung tawagin.

Unti-unti sa paglayo ni Zero, napapanatag na niya ang kaniyang sarili. Nawawala paunti-unti ang kaba na animo’y hilakbot na kumain sa kaniyang pagkatao.

Maya-maya pa ay nagising na ang amang si Zach. Hindi alam ni Zero kung ano ang kaniyang ginagawa. Sukat ba naman na magpanggap siyang natutulog habang nakatakip ang kaniyang kamay sa mukha.

Habang gumagalaw ang kama batid niyang gumagalaw din ang ama. Kaba ang hatid nito sa puso ni Zero.

Sobrang hirap palang magpanggap na natutulog. Pakiramdam ni Zero ay anomang oras kakainin siya ng takot na nararamdaman.

Mabilis nagtumibok ang kaniyang puso, tila gusto nitong lumabas sa kaniyang dibdib nang kaniyang maramdaman ang ama na tila lumalapit sa kaniya.

Sa tuwing palapit ay siyang pagdagdag ng kaba. Hanggang sa makalapit ay siyang pagwawala ng puso niya.

Naramdaman niyang humalik si Zach na ama niya sa buhok niya pagkatapos ay tsaka niya naramdaman na umalis na ito.

Pumasok si Zach sa bathroom upang ayusin ang sarili.

Samantalang si Zero naman ay unti-unting lumawag ang paghinga. Napabalikwas pa siya ng bangon habang ang tuon ay nasa pinto ng bathroom.

That was so close.

Grabe, parang nasa horror booth si Zero ng mga araw na iyon. Talagang pigil na pigil ang kaniyang paghinga, ngayon nawala na ang kaniyang ama doon lang niya nahugot ang hangin at malakas itong naibuga.

Kinapa niya ang kaniyang dibdib at dinama ang malakas na pagtibok nito. Konti na lang ay mawawala na talaga siya sa sariling katinuan.

Lahat ng mga bago sa kaniyang pakiramdam ay sa ama lang niya nararamdaman.

Iisa parin ang kaniyang tanong. ’Yun parin at wala ng iba.

Bakit?

Bakit niya nararamdaman ang mga bagay na ito? Bakit ang bilis-bilis ng tibok ng kaniyang puso sa tuwing malapit ang ama? Bakit ganito na lang ang mga nararamdaman niya? Anong mali sa kaniya? Bakit?

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 13

Kabanata 13

         HANDA NA SA PAGPASOK. Suot na ang uniporme, handa na ang mga gamit at nakapag-almusal na si Zero. Handa na siya sa kaniyang pag-alis. At s’yempre tulad noon hanggang ngayon ay hatid sundo parin siya ng ama. Kahit may trabaho ito, siya parin ang first priority ng ama kaya talagang hindi masukat ang kaniyang pagmamahal para dito. Mahal na mahal niya ito, ngayon hanggang dulo.

“Son, ready to go?” tanong ng amang si Zach, hawak-hawak ang tasa sumisimsim ng kape.

Zero nodded.

Hindi na tinapos ni Zach ang kaniyang pagkakape. Lalo’t alam niyang kung tapusin pa niya ay baka ma-late ang anak niya. Isa pa, hindi naman importante ang kape, ang mas importante ay ang pinakamamahal niyang anak.

Lumapit si Zach kay Zero. Natulala si Zero sa sunod na ginawa ng binata. Seryoso lang naman nitong sinuklay ang buhok niya gamit ang daliri ng kamay nito.

Sa pagkakataong ito. Dapat pa bang sabihin ni Zero ang mga nararamdaman niya? Ganun parin, hindi nagbago at nadagdagan pa.

Bigla-bigla ay animo’y nilagyan ng faster machine ang puso niya dahilan para maging mabilis ang pagtibok nito. Parang nagwawalang lasing na puso na gustong kumawala sa kaniyang dibdib.

Titig na titig siya sa ama habang panay-panay ang sunod-sunod niyang paglunok. Maging paglunok niya ay napapakinggan na rin niya.

Like the shit!

Naisip ni Zero, sa pagkakataong ito naging malaya siyang pagmasdan at pakatitigan ang g’wapong mukha ng kaniyang ama.

Ito ang unang beses na natitigan niya ito sa malapitan at tumagal pa ng mga ilang minuto. Halos paruhin na ni Zero ang kabuuhan ng mukha ng ama. Zach’s pointed nose. Natural pinkish heart shape thin lips. Thick brow. Brown eyes. All in all, Zach was to be called ‘the gorgeous handsome father’

Animo’y nahihiyang iniwas ang tingin ng mapansin ni Zero na natapos na ang ama sa pag-aayos ng kaniyang buhok na tumagal ng mahigit ilang minuto. Ramdam tuloy niya ang pamumula ng kaniyang punong tainga, baka nga siguro pati ang kaniyang pisngi ay ganun din.

“Let’s go, dad.” agad niyang pag-aya sa ama na hindi niya magawang tingnan. Sukbit ang bag at nagsimula na siyang maglakad palabas ng bahay.

P

uso, ’wag kang epal! Saway ni Zero sa kaniyang puso ng hindi na niya mapigilan ang mabilis na pagkalabog nito.

“Son..” tawag ng kaniyang ama kaya napatigil siya sa paglalakad.

Nararamdaman ni Zero na humahakbang na ito palapit sa kaniya. Huminga muna siya ng mahigit tatlong beses bago niya hinarap ang ama. Ngumiti na tila walang kakaibang nangyayare sa kaniyang sarili. “what is it, dad—”

Hindi na natapos ang iba pang sasabihin ni Zero ng maramdaman ang palad ng ama sa kaniyang magkabilang pisngi na sumasapo. Ramdam niya ang kakaibang init na nagmula sa palad nito. Lumipat sa kaniyang noo hanggang sa lumipat sa kaniyang leeg. Animo’y sinusuri ang kaniyang lagay.

Kakaibang kiliti ang hatid niyon kay Zero. Lalo na ’yung lumapat na ang mainit na kamay ng ama sa leeg niya.

Nakikita ni Zero na may pag-aalala sa mga mata ng kaniyang amang si Zach habang animo’y sinusuri ang kaniyang lagay.

“You don’t have a fever, but why your cheek turned red?” nagtatakang anang ama habang sinusuri parin ang lagay niya.

Naiwas niya ang tingin dito. Legit ang kabang nararamdaman ni Zero. ’Yung puso niya ay parang bomba na anomang oras ay sasabog. O baka naman sumabog na? Sobra na kasi ’yung pagkalabog. Hindi tuloy niya maiwasang mangamba na baka naririnig na ng kaniyang ama ang tibok ng walanghiya niyang puso.

Tinabig niya ang kamay ng ama. Pinilit niyang salubingin ang mga titig nito kahit pakiramdam niya ay isang araw ang ama na kapag tiningnan ay pamihadong masisilawan.

“I’m okay, dad. I’m okay, don’t worry.” paliwanag pa niyang ganiyan pinilit ang sariling ngumiti kahit medyo nanginginig. Nanginginig sa kaba.

“You sure? Your face so red.” akmang hahawakan ng nag-aalalang ama muli ang kaniyang mukha ay agad na siyang nag-iwas.

“I’m okay dad. I’m really okay. Let’s go.”

Hinawakan ni Zero ang braso ng nag-aalalang ama at hinila na niya ito palabas ng bahay.

“Faster dad, male-late ako.”

Sa kabilang banda. Nag-aalala man si Zach para sa lagay ng kaniyang anak ay ipinagsawalang bahala na lang niya ito. Zero looks okay by the way, seems like nothing to worry about.

Hindi lang talaga mawala sa isip ni Zach kung bakit namumula ng todo ang pisngi ng anak. Wala naman itong lagnat at batid niyang wala rin itong ibang nilalagay sa mukha. Pa’nong namula ang pisngi nito?

Malaki ’yung kotse. Ilang pulgada ang layo ni Zero at ng kaniyang amang si Zach sa isa’t-isa. Ngunit sa mga pagkakataong ’yon para kay Zero napakaliit ng kotse. Pakiramdam niya ang hanging pumapasok sa katawan niya ay ang hanging inilalabas ng amang si Zach.

Hindi naman dapat big deal iyon. Actually, there’s no big deal at all. Hindi lang talaga alam ni Zero kung bakit lahat ng bagay nagiging big deal sa ama.

He’s really going crazy. Maybe he need someone. And a Psychiatrist will do.

Pasimpleng nagpakawala ng buntong hininga si Zero at napagpasiyahang iisantabi ang mga kung ano-anong weirdong nararamdaman niya.

Matapos maihatid ay hinalikan siya ng ama sa noo bago siya bumaba ng sasakyan.

Hindi tulad ng mga nakaraang taon na sa tuwing hahalikan siya ng ama, balewala lang ito sa kaniya. ’Yung tipong wala lang, dahil paulit-ulit lang naman na itong nagaganap. But this year, hindi na lang basta balewala ’yon sa kaniya. Zero started to cherish every moment with his dad. Every action and words that came to his dad. Zero started to cherish them all.

Tila lahat ng mga aksyon, salita nito ay nasisimulan na niyang appreciate-in.

“Bye, dad. Take care.” paalala niya sa ama bago dumukwang at hinalikan niya ang pisngi nito tulad ng malambing na anak sa kaniyang ama.

Masayang ngumiti si Zach dahil sa sinabi at ginawa ng anak. “I will son, you take care too.” pagpapa-alala niya ring ganiyan kapag-kuwan.

Lumabas na ang anak sa kotse kumaway ng mga ilang saglit bago tuluyang pumasok sa loob.

Tanaw lang ito ni Zach sa bintana ng kotse niya sa gilid, habang ang ngiti sa mga labi ay animo’y naka-ukit na doon at mahirap ng tanggalin.

Mahal na mahal talaga ni Zach ang kaniyang anak. Mahal na mahal niya ito sa puntong si Zero ang unang-una sa priority niya.

Sa buong buhay kasi ni Zach, dahil nga hindi siya nabiyayaan ng anak ng kaniyang asawa. Kaya talagang bilang isang lalaki, nakaramdam siya ng kulang. Tila animo’y may kulang sa kaniyang pagkatao. At ng dumating si Zero, lahat ng kulang ay napunan nito.

Kay Zero naramdaman ni Zach ang pagiging buo ng kaniyang pagkatao. Sa anak niya naramdaman kung pa’no maging isang ama. Sa anak naramdaman na maging tunay na ama kahit hindi ito nanggaling sa kaniya. Ang anak ang pumuno ng ligaya at saya sa kaniyang buhay tulad ng ginawang pagpuno ng kaniyang asawa.

Ang asawang si Pia at ang anak na si Zero ay tila isang napaka-mamahaling bagay na kailanman ay kaniyang pag-iingatan. Kahit gaano pa kalaking halaga. Hinding-hindi niya ipagpapalit ang mag-ina niya.

Naniniwala si Zach na ang pagmamahal niya sa asawa’t anak ay ’yung pagmamahal na ’di matatawaran, ’di maipagpapalit sa gaano man kalaking halaga.

Zach loves them very much. He love them more than himself.

Zero was dumbfounded when he got in to his classroom. Nagsisimula na ang klase ngunit wala siya sa sariling isip.

Hanggang saan ba ang nilalakbay ng kaniyang utak? Sa kaniyang pagkakaalam ay hanggang doon ’yon sa pinagtatrabahuhan ng ama. Sa mga panahon kasing ito ay agad niyang na-missed ang ama.

Animo’y gusto ni Zero na muli itong makasama. Hinahanap-hanap niya ang ama kahit pa iba ang nagiging pakiramdam niya pagmalapit ito. Gusto parin niyang nasa tabi lang niya ito. Kasama. Kakulitan. Katabi. Lahat-lahat na siguro ng related sa ama ay gusto niya.

“Zero, okay ka lang?” pagpukaw ni Tyson sa kaniyang nagliliwaliw na isip.

Mabilis siyang nakabalik sa realidad. Agad niyang pinagtuunan ng pansin ang kaibigan.

Naalala niya, si Tyson nga pala ang seatmate niya. Hindi lang ngayon kundi noon ay ito na ang seatmate niya.

Ewan nga, talagang nagkakataon na magkaklase parin sila hanggang ngayon. Loyal, ’no?

Tumango-tango si Zero bilang sagot sa tanong ni Tyson kanina. “I’m okay, i’m just thinking of something.”

Dumukot si Tyson sa loob ng bulsa niya at inabot sa kaniyang kaibigan. Binili niya ito sa store ng may madaanan siya. Marami siyang binili kaso isa na lang ang natira.

Tinitigan ni Zero ang inilahad sa kaniya ng binata. Napangiti siya ng makita ang lollipop sa kamay nito. Agad niyang kinuha, binuksan at isinubo sa kaniyang bibig.

Bilang magkaibigan, ang lollipop ang naging stress reliever nilang dalawa ni Tyson. Para sa kanila, habang supsop nila ang mga ito, mawawala na ang mga isipin sa buhay.

“Thanks, dude.”

This time. Hindi tumalab ang lollipop. He was still kind of lost. Tanging pumapasok lang sa isip ni Zero ng mga panahong iyon ay ang kaniyang ama.

Napailing-iling siya.

Zero think he was no longer him anymore. It feels like he was possessed by someone. This isn’t him anymore. Bago na. Bagong-bago na ang lahat sa kaniya. Iba na. Ibang-iba na ang katauhan, kilos, gawi, at pakiramdam niya.

Nagbago ba talaga siya?

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 14

Kabanata 14

        LABING ANIM NA TAONG gulang. Lahat ng mga bakit na tanong sa sarili ay nagkaroon ng kasagutan. Naging malinaw ang lahat ng mga nararamdaman. Kailangan ba talagang dumagdag ng dalawang taon para mapatunayan ni Zero ang kaniyang tunay na nararamdaman? O baka naman matagal na niyang alam ayaw lang talaga niyang aminin ang totoo. He keep on asking himself ‘why?’. Bakit? Bakit ganun na lang ang kaniyang mga nararamdaman? Bakit labis-labis ang pagtibok ng puso niya sa tuwing malapit ang kaniyang ama?

Lahat nabigyan ng sagot. Hindi na maitatago pa ni Zero ang kaniyang nga nararamdaman sa pagkakataong ito. Malinaw na malinaw ang lahat. Isa si Zero sa anak na nagkaroon ng kakaibang nararamdaman para sa kaniyang ama. Directly speaking, mahal na ni Zero ang kaniyang ama hindi dahil ama niya ito kundi dahil nakikita niya itong isang taong kamahal-mahal, in a romantic way.

Mahal na ni Zero si Zach! Mahal niya ito bilang higit pa sa pagiging mag-ama nilang dalawa!

Labing-anim na taon. Doon napagtanto ni Zero ang kaniyang tunay na pagkatao. Si Zero ay isa sa mga lalaking kapwa gusto ay babae at lalaki. Ang hindi lang niya lubos na maunawaan ay sa dami-rami ng tao—ng mga lalaki at babae sa mundo, bakit pinaglaruan pa ng tadhana ang kaniyang puso na umibig sa kaniyang ama.

Loving his adoptive father was the hardest things his heart decided to do.

Noon din, nang kaniyang mapagtanto na umiibig na siya sa ama sa puntong nakalubog na ang kalahati niyang katawan sa kumunoy. Anomang oras ay maari na siyang lumubog at kainin ng buo. Baka sa pagkakataong ’yon ay hindi na niya mapigilan ang sarili kundi ang tuluyang mahalin ng buong-buo ang ama.

Kaya habang maaga. Pinilit—pinipilit, sinusubukan ni Zero na pigilan ang lintek niyang nararamdaman. This is totally bullshit! The most bullshit one.

Simula noon, hindi na nagawang lumapit ni Zero sa kaniyang ama ng sobrang lapit. Bilang na ang mga araw na nagkakausap silang dalawa. Halos kung mag-usap ay hindi niya hinahayaang mapalapit ito sa kaniya. Pinatigil na rin niya ang paghahatid at sundo nito sa kaniya, kailangan niyang limitahan ang mga araw na magkasama silang dalawa ng ama. Ika nga niya, iyon lang daw ang pinakamadaling paraan upang huwag ng lalong lumago ang kaniyang nararamdaman. Kung dapat niyang maging malamig sa ama ay gagawin niya, iyon lang ang tanging paraan para mapanatili ang tahimik nilang buhay.

Kahit masakit para kay Zero. Sa bawat araw na iniiwasan niya ang ama ay siyang parang pinupunit ang kaniyang puso. Ang bigat-bigat ng kaniyang dibdib. Hindi niya ito gusto, ayaw niyang iwasan ang ama ngunit wala siyang magagawa. Kailangan niyang pigilan ang katangahan ng kaniyang puso bago pa man mapunta sa puntong hindi na niya kayang pigilan.

Unang-una bilang isang anak. Isang kawalanghiyaan ang pagmamahal sa ama ng higit pa sa pagiging ama nito. Isang kabastusan ang mahal ang kaniyang ama lalo’t sa paniniwala ni Zero na siya’y tunay na nanggaling sa kaniyang ama at sa ina. Kaya wala ang dapat na pagmamahal niya ay hanggang sa pagiging ama lang nito sa kaniya, hindi na hihigit pa roon. Kabastusan na ang tawag doon. Kawalang respeto!

Sa pag-iwas ni Zero, hindi niya namamalayan na sa tuwing hugutin niya ang sarili paahon ay parang may kung anong humahatak sa kaniya palubog. Sa bawat pag-iwas niya ay pasakit ng pasakit.

He just hoped he’ll remain Zach’s sweetest and loving son…

…forever.

Pero suntok sa buwan siguro kung mangyare ito. Inilagay ni Zero ang kaniyang sarili sa sitwasyong mahirap na para sa kaniyang umahon. Nasa kumunoy siya na walang kahit anong makapitan upang kahit papa’no ay maiahon niya ang kaniyang sarili. Gayunman, susubukan parin niya. Kung kailangan gamitin niya ang pagpipigil at pagpapahirap gagawin niya, baka sakaling doon magkaroon ng himala at tuluyan na siyang makaahon sa walang patutunguhan niyang nararamdaman.

Nauntag ng tatlong medyo malakas na katok sa pinto ang buong pagkatao ni Zero. Para siyang nawindang ng dahil doon.

“Zero come down. Let’s eat. Wala akong kasabay sa pagkain, maagang umalis ang mommy mo.” baritonong boses ng amang si Zach sa labas ng k’warto niya.

Ilang minuto lang siyang nakatingin sa pinto ng k’warto niya. Gustohin man niya tulad ng dati nilang ginagawa ng ama, pero pa’no? Maaga siyang natalo. Nagkagusto siya sa ama. Minahal niya ito ng higit pa. At ngayon kailangan niyang pigilan ang nararamdaman, kailangan niya itong iwasan hanggat kaya niya.

“I’m..” nakagat ni Zero ang kaniyang pang-ibabang labi ng may kung anong mabigat na bagay na dumurog sa kaniyang puso.

Sobrang hirap ng sitwasyong kinalalagyan niya ngayon. Hirap na hirap siya at kailangan pa niyang magpaka-hirap. Kasalanan niya ang lahat. Kasalanan ng puso niyang sa maling tao ibinigay ang sarili. Sa maling tao pumintig.

“I’m.. i’m sorry dad. I have homeworks to do. Mauna ka ng kumain. Kakain na rin ako mamaya.” pagdadahilan niyang ganiyan habang pinipilit ang sariling mapanatili ang boses na kalmado, na walang itinatago nararamdaman.

“Ano ba ’yang homework mo? Maybe i could help. Let me in, i’ll teach you.” anang amang si Zach na pilit binabalik ang closure nilang dalawa ng anak. Pilit binabalik ’yung kung anomang meron sila noon ng kaniyang anak. Dahil talagang na missed ito ni Zach.

Gusto ni Zach bumalik ang kaniyang anak sa dati. ’Yung close na close sila sa isa’t-isa. Pero bilang ama alam ni Zach ang limitasyon niya. Tumatanda at nagbibinata na ang kaniyang anak, alam niyang hindi niya mababalik ang oras kung saan sobrang close nila sa isa’t-isa. Hindi niya mapapanatiling isang malambing at masiyahing bata si Zero. Tumatanda at nagkakaroon din ito ng isip. Sa puntong wala ng makakakontrol dito maging siya bilang isang ama.

He just hope Zero could stay with him just a li’l bit. He just hope Zero could cuddle him just a quick moment. Pero dahil naging mailap na ang kaniyang anak. Isa na siguro ang kaniyang mga gustong gawin sa pangarap na malabo niyang matupad.

Nasapo ni Zero ang kaniyang puso ng maramdaman niya ang bahagyang pagkirot nito. Ilang buwan na itong nangyayare ng mapagpasiyahan niyang iwasan ang ama. ’Yung pag-iwas niya dito ay parang daan-daang karayom na dahan-dahang tumusok sa dibdib niya. Bawat pagtusok ay talagang ramdam na ramdam niya ’yung sakit.

How could he love his father like that?

“Dad, i’m okay. I can handle it myself. Just go to your work. Baka may pasiyente na kailangan ka.” turan pa niyang ganiyan kahit sobrang hirap, sobrang sakit ng nararamdaman niya sa mga binibitiwang salita.

Ayoko kasing maging pasiyente mo, dad. Hindi mo naman

magagamot

ang puso ko, baka nga mas lalo pa itong masaktan. I’m sorry, dad. I’m sorry.

“Then.. i’ll go.”

Kung makikita lang ni Zero ang mukha ng ama ay talagang makakaramdam siya ng labis na pagkaawa dito. Ang lungkot-lungkot ng mukha ng ama niya. Gusto lang naman nitong magpaka-ama sa kaniya pero sa isang iglap maaga niyang pinutol ang karapatan nito. Maaga niyang tinanggalan ang ama niyang magpaka-ama sa kaniya sa mga ginagawa niyang pag-iwas.

Pero masisisi ba ni Zero ang kaniyang sarili? Nasasaktan din naman siya e. Umiiwas siya dahil natatakot siyang mas lalo pang lumago kung anoman ang nararamdaman niya. Umiiwas siya dahil ayaw niyang magkaroon ng sala.

Kung nasaktan man niya ang ama, mas doble naman ang sakit na nararamdaman niya.

Nagpakawala si Zero ng malakas na buntong hininga. Pinipilit pakalmahin ang damdaming dumudurog sa kaniyang pagkatao.

Nabitiwan niya ang hawak-hawak niyang telepono at napahilamos sa kaniyang mukha.

Ilang oras pa siyang nanatili sa loob ng k’warto niya. Nang makaramdam siya ng gutom doon lang niya napagpasiyang bumangon at lumabas. Siguro naman wala na ang ama niya, ’di ba?

Diretso sa kusina ng makalabas si Zero. Nagulat siya ng makita ang ama niyang nagluluto ng pagkain. Aalis na sana siya gayong hindi pa naman siya napapansin ngunit hindi yata umaayon ang pagkakataon sa kaniya.

“Sir, Zero, kakain na ho kayo?” anang katulong.

Mariin niyang naipikit ang kaniyang mga mata at akmang aalis na ngunit tinawag siya ng ama.

Natigilan siya at unti-unti niya itong hinarap. Mga ilang minuto niyang sinalubong ang titig nito dahilan para maramdaman na naman niya ang pagwawala ng puso niya sa loob ng dibdib. Ayaw na naman nitong tumigil, parang gustong-gustong kumawala.

Ngumiti ang ama. “Eat with me. Nagluto ako ng mga paborito mong pagkain.”

Hindi tumuon ang atensyon ni Zero sa tinuran ng ama. Tumuon ang kaniyang sarili sa ngiti ng ama. Ilang buwan na ba niyang hindi nakita ang mga pag-ngiti nito? Dahil sa mga lumipas na buwan iniiwasan niya ang sarili na huwag makita ang mukha ng ama. Iniiwasan niyang makipagsabay ng titigan dito. Pero ngayon, titig na titig siya. Malaya niyang napapagmasdan ang g’wapong mukha ng kaniyang ama.

Malaya niyang nakikita ang ngiting iyon. ’Yung ngiti! ’Yung putanginang simpleng ngiti na sobrang lakas na agad ng dating sa kaniya. Simpleng ngiti pero ’yung pagkatao niya halos mawindang.

Sa totoo lang, sa mga oras na ’yun gusto niyang tumakbo at takasan ang ama pero napako siya sa kinatatayuan. Unable to move. Still shocked..

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 15

Kabanata 15

      HINDI MAPAKALI si Zero habang kasabay niyang kumain ang ama. Sino nga ba naman ang taong mapapakali, kung kasama nila ’yung taong anomang aksyon ang gagawin ay nakakapagpapa-baliw sa kanila?

“Eat more, my son. I made it just for you.” magiliw na nilagyan ng amang si Zach ang plato ng kaniyang anak ng pagkaing kaniyang niluto para dito. Umaasang sa kaniyang ginagawa ay baka muling bumalik ang anak sa dati nitong gawi. ’Yung anak na malambing at mapagmahal.

Ilang man si Zero ay hindi na lang siya tumutol. Kinain na lang niya ’yung pagkain na nilagay nito sa pinggan niya habang walang imik. Tahimik at hindi nagagawang bigyang pansin ang ama.

“Zero..?” pagtawag nito ngunit hindi siya tumingin. He just ‘hmmm’.

Nalungkot man ang ama dahil sa responde ng anak ay pinilit parin nitong baguhin ang atmospera sa pagitan nilang dalawa. Sinubukan niyang pasiglahin ang usapan.

“Gusto mong mag-movie marathon, son? I have a lot of CD’s—”

“Ayoko, dad.”

“May Green Inferno akong biniling bala. Wrong Turn season 4? What do you—”

“Dad, i’m sorry. I have something else to do.” tumayo na si Zero iniwas niya ang kaniyang tingin sa ama. “I’m full. Gotta go.”

Walang imik na nilisan niya ang hapagkainan. Hindi man niya ito gustong gawin ngunit wala siyang pagpipilian. He has no choice. Makita man niyang malungkot ang ama sa mga pinapakita niya ay hindi parin niya hahayaang mapalapit dito.

Isang malaking pagkakamali ang nagawa ng puso niya. Putangina ina lang. Tatay. Papa. Ama. Daddy. Father. Doon parin siya nanggaling, kaya sobrang hirap na hirap siya sa nararamdaman niya. Sobrang mali ang naging desisyon ng puso niya. Sa dami-rami ng taong mamahalin niya bakit ang ama pa? Bakit?

Hindi lang talaga niya lubos maisip kung bakit tumibok ang lintek na puso niya sa ama.

Ang hirap-hirap e. Hirap na hirap siya sa sitwasyong kinalalagyan niya. Sobrang mali lang kasi. Walang katiting na tama sa mga nararamdaman niya. Kaya kahit gustong-gusto niyang lapitan ang ama, hindi niya gagawin. Kailangan muna niyang ayusin ang sarili. Itama ang mga pagkakamali bago siya bumalik sa dati.

Ahon muna. Ahon lang. Ahon pa. Mawawala din itong nararamdaman niya.

Pumasok siya sa loob ng kaniyang silid habang sapo-sapo ang kaniyang dibdib. Doon ay nabigyang laya niya ang sariling makahinga sa animo’y pagka-suffocate niya kanina.

Napukaw ang atensyon ni Zero ng makita niyang umiilaw ang kaniyang cell phone. Mabilis siyang lumapit doon at sinuri ang cell phone. Nalaman niyang nagpadala ng mensahe ang kaibigan niyang si Tyson.

“Want to hang out with me, Ze?” pagbasa niya sa mensahe.

Huminga siya ng malalim. Maybe being with his friend Tyson was a good thing to do. Pakiramdam kasi niya hangga’t narito siya sa loob ng bahay na ito, ay pakiramdam niya na ang hanging nilalanghap niya ay hanging nilalanghap din ng kaniyang ama. Nakaka-suffocate. Nalulunod ang puso niya.

Zero texted Tyson back. That he’s on his way.

Matapos niyang makapagligo at makapag-bihis ay lumabas na siya ng k’warto. Hindi niya ang ama sa kusina na animo’y wala sa sarili. Mababatid ang lungkot sa mukha nito ngunit hindi iyon napansin ni Zero.

“Dad..?” pukaw niya sa atensyon nito.

Gusto sana ni Zero na hindi na magpaalam sa kaniyang ama, pero dahil sa isiping baka mag-alala ito ay gagawin na rin niya.

Nagliwanag naman ang bakas ng mukha ni Zach ng marinig ang boses ng anak. Humarap siya dito at inilang hakbang bago sila nagkalapit.

Kumunot ang noo ni Zach ng mapagmasdan niya ang ayos ng kaniyang anak. Bihis ito at may kutob siyang hindi ito mananatili sa bahay. Kutob niyang may pupuntahan ito kaya agad na siyang nagtanong. “Saan ka pupunta, son?”

Patagong mahinang humugot ng malalim na paghinga si Zero. Sa pagkakataong ’yon nilabanan niya ang tingin ng kaniyang ama. “Magpapaalam po ako, dad. Lalabas lang po kami ng kaibigan ko.”

Doon nakita ni Zero ang lungkot sa mga mata ng ama. “S..Sabado ngayon, ’di ba—” anang ama na animo’y may gustong idugsong. Alam ni Zero kung anong gusto nitong ipahiwatig. Sabado. Alam niyang ang araw na ’yon ay ang bonding nilang mag-ama. Gustohin man niyang mag-stay pero hindi maari. Hindi pa siguro sa ngayon. Siguro kapag natutunan na niyang turuan ang puso.

“Forget it. You can go, hintayin mo’ko magbibihis lang ako. Ipagmamaneho kita.”

Aalis na sana ang amang si Zach ay hindi iyon pinahintulutan ni Zero. Kinapitan niya ang kamay ng ama dahilan para muli itong bumaling sa kaniya. Doon lang niya tinanggal ang pagkakahawak dahil pakiramdam niya ay nagkaroon ng mabilis na reaksyon ang kaniyang pagkatao. Lalo na ang pusong pinakang gago sa parte ng katawan niya.

“It’s okay, dad. Kaya ko na ho ang sarili. I’m already sixteen. I can handle myself.” naiwas niya ang tingin sa ama kaya hindi niya nakita kung pa’no humulmang lungkot ang mga mata nito. Kung pa’nong nawalan ng luningning ang kislap ng mga mata nito. “I’m going.”

Tinalikuran na ni Zero ang ama at malalaki ang hakbang palabas ng bahay nila.

Nasabi na ba niyang ang makasama ang ama ay ang pinaka-masayang bagay na nangyare sa kaniyang buhay? Ngayon tila binabawi na niya. Ngayon ang makasama ito sa buhay niya, dahil ngayon para kay Zero ang makasama ang ama ay parang kasama na rin niya ang impyerno.

Paulit-ulit siyang nabubuhay sa pagtitiis, pagpipigil, sakit, pagdurusa, takot. Lahat-lahat na yata naramdaman niya. Lahat ng iyon ay walang ibang dapat sisihin kundi ang kaniyang puso. Ito lang at walang iba.

Kahit papa’no ay nagawang malibang ni Zero ang kaniyang sarili habang kasama ang kaibigang si Tyson. Masarap itong kasama, malambing tulad niya. Sa totoo lang, marami talaga silang pagkakatulad ni Tyson kung tutuusin. Hindi na nga niya lubos maisip na maging ang kanilang mukha ay medyo magka-hawig na. Pareho silang g’wapo e.

Gabi na ng matapos ang bonding nilang dalawang magkaibigan. Kahit papa’no nakaramdam si Zero ng saya na kasama ito. Kung p’wede lang niyang turuan ang puso, baka dito na lang niya hinayaan ang kaniyang sariling umibig. Pero kailanman hindi matuturuan ang puso. Magmamahal ito ng mamahalin nito.

Pangit man o g’wapo, mayaman man o mahirap, matanda man o banda, anak man o ama. Heart was unpredictable. Hindi na’ten alam kung kanino nito ibibigay ang una at huling pintig. Hindi na’ten alam kung pa’no ito nagsimula at kung pa’no matatapos.

“I really had a great day with you, Ty. Thank you.” he said biding farewell.

“Naks, s’yempre ako pa? Lakas mo kaya sa’kin.” hinawakan ni Tyson ang kaniyang balikat at hinila siya nito palapit dito. Niyakap. “You’re always welcome, Ze. Next, buddy.”

Kumalas ito sa pagkakayakap habang malawak ang pag-ngiti. Ganting ngiti naman ang ibinalik niya dito.

Sakay ng taxi pabalik sa tahanan ni Zero. Habang mas lalong nararamdaman niya na lumalapit na ang sasakyan sa bahay nila, unti-unti nawawala ang ngiti sa mga labi niya.

Sino ba naman ang masisiyahan kung malalaman mong babalik kana ulit sa pagdurusa at pagpipigil ng nararamdaman! Ang sakit kaya sa dibdib. Ang sakit-sakit umiyak ng pigil. Parang pinupunit ’yung puso. Tagos hanggang kaluluwa.

Nang makapasok sa loob ng bahay ay napaikot niya ang kaniyang tingin. Tumuon ang kaniyang mga mata sa sofa kung saan doon niya nakita ang amang pinagkasiya ang sarili sa mahabang sofa. At dahil nga malaki ang amang si Zach ay hirap ito sa kinatatayuan.

Nalaman na lang ni Zero na humakbang na pala siya palapit dito. Lumuhod siya upang magpantay ang mukha niya at ang mukha ng ama.

Ilang minuto niyang pinakatitigan ang maamong mukha ng ama. Kahit sa pagtulog ay nakikita parin niya ang lungkot nito.

Tumaas ang kaniyang kamay upang hawakan ang pisngi ng ama. Ramdamin ang mainit nitong pisngi.

Nanginginig ang mga daliri ng kamay niya kaya mabilis niya itong binawi. Kasabay ng kaniyang pagbawi sa kamay ay siyang marahang pag-agos ng luha sa mga mata.

Nasasaktan siya sa isiping hanggang pagtitig na lang sa ama habang tulog ito ang magagawa niya. Masakit makitang malungkot ang mga mata ng ama, pero wala naman siyang magagawa. Desisyon niyang pigilan ang nararamdaman kase isa itong malaking pagkakamali.

Humugot siya ng marahas na buntong hininga. Niyogyog niya ang katawan ng natutulog niyang ama. “Dad. Dad, wake up.”

Maya-maya pa ay marahang nagmulat ang mga mata ng ama. Nagniningning ito ng masilayan siya. Kanina pa kasi naghihintay si Zach sa pagdating ng anak. Matinding pag-aalala ang lumukob sa kaniya kahit pa kaya sinasabi niya sa sariling magiging ayos ang anak. Walang masamang mangyayare dito.

Mabilis na napabalikwas ng bangon si Zach. “Kamusta? Kamusta ang lakad mo? May masakit ba sa’yo? Nasaktan ka ba?” tarantang anang ama na sinusuri pa ang katawan niya tumigil lang ito ng sabihin niyang ayos lang siya. “kumain kana ba? Nagluto ako ng pagkain. Tara kain tayo. Iinitin ko ’yung pagkain.”

“I already ate, dad. I just wake you up.”

Nawalan ng luningning ang mga mata ng amang si Zach. But still he tried to change the atmosphere into a better one.

“Uhmm.. so kamusta nga ’yung lakad mo? Nag-enjoy kaba.”

Tumayo na si Zero. Kung dati at may gana siyang ik’wento sa ama ang bawat detalyeng nangyayare sa kaniyang buhay ngayon wala na. Kung gagawin niya ito, mas lalo lang siyang mapapalapit sa ama.

“I’m tired, dad. I’m going to sleep. You sleep too.”

Tinalikuran na ni Zero ang ama. Kahit ang totoo ay kating-kati na ang dila niyang i-k’wento dito ang masayang araw niya, but he don’t want to get near him. Para sa kaniya ang paglapit sa ama ay pagsugat sa sarili. Tila animo’y isa itong patalim na kung subukan niyang hawakan o lapitan masasaktan siya.

Ginagawa niya ito para ’di na lumago ang nararamdaman para sa ama. Ngunit ang hindi niya alam, sa bawat kaniyang pagtulak sa ama ay siyang malakas naman na paghatak nito palapit dito.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 16

Kabanata 16

         ZACH TRIED HIS BEST to get near his son’s Zero once again, like they used to. Sinubukan niyang muli hulihin ang loob nito. Gusto niyang bumalik ang anak na si Zero sa dati nitong pakikitungo sa kaniya. ’Yung lambing at pagmamahal na hinahanap niya dito bilang isang ama nito. Gusto niyang muling maranasan ’yung mga araw na ’yon.

Ngunit tila suntok sa buwan ang mga hiling ni Zach. Alam niyang nagbibinata na ang anak niya.. meaning, hindi na ito ’yung dating bata na naglalambing at nilalambing niya. Ika nga, lahat nagbabago.

Marahil iniisip ni Zach na talagang hindi na angkop sa edad ng anak na si Zero para sa ganoong mga lambingan. Para sa mag-amang lambingan tulad ng nakasanayan nilang gawin.

Siguro kailangan na rin niyang mag-move forward tulad ng ginagawa ng anak niya. Siguro panahon na para itrato ang anak bilang isang binata, hindi bilang isang bata na nakasanayan niyang lambingin.

Likas na sa isip ni Zero na palagi wala ang kaniyang inang si Pia. Sa pagkakaalam niya noon ay masaya siyang wala ang kaniyang ina dahil doon lang niya nasosolo ang kaniyang ama, ngunit ngayon gustong-gusto na niyang muli itong makasama.

Sa mga panahong ’yon, gusto na ni Zero na mamalagi ang kaniyang ina sa bahay nila araw-araw. Ngayon gustong-gusto niyang mayakap ang ina pampalubag loob lang sa kaniyang mga dinaramdam.

Hawak-hawak ni Zero ang kaniyang cell phone na kanina pa niya pinakatititigan habang iniisip kung aabalahin ba niya ang ina sa trabaho nito o ’wag na lang? Hindi pa kasi umuuwi ang kaniyang ina, busy raw ito sa trabaho nito. Kaya ilang oras na siguro siyang naka-upo sa kama hawak-hawak ang cell phone at pinagiisipan kung tatawagan ang ina.

Sa huli ay hindi na rin niya ginawa. Ayaw niyang maabala ito. Baka may importante itong ginagawa.

Inilapag ni Zero ang cell phone sa bedside table at magsisimula na sana siyang matulog dahil nga malalim na ang gabi ngunit nabulabog siya ng ilang malalakas na katok galing sa labas ng kaniyang pinto.

“Zero, my son. Are you still awake?” anang baritonong boses na nagmumula sa bibig ng amang si Zach na mukhang alam na ni Zero kung ano ang pinunta nito.

Wala ang ina ni Zero, kaya alam niyang kapag wala ito ay hindi rin makakatulog ang amang si Zach. Nakasanayan nitong matulog ng may katabi kaya alam niyang nagpunta ang ama upang pakiusapan siyang tabihan ito.

Sa kabila noon, hindi umimik si Zero. Nanatili siyang walang tahimik pinakikiramdaman ang ama.

“I can’t sleep, my son. Can you sleep with me—” napabuntong hininga si Zach. “Goodnight, son.” ang tanging na sambit na lang niya sa isiping tulog na ang anak o ’di kaya naman ay ayaw na siya nitong makatabi.

Sa loob ng k’warto. Narinig ni Zero na tumahimik na sa labas ng kaniyang k’warto. Patunay lang na umalis na ang mahal niyang ama.

Sa pag-alis nito hindi mapigilan ni Zero ang makaramdam ng lungkot. Biglang bumigat ’yung pakiramdam niya, parang napupunit ang puso niya.

Alam ng nasa Itaas kung gaano kagusto ni Zero pahintulutan ang gusto ng ama. Alan niya kung gaano niya gustong makatabi ito sa pagtulog tulad ng nakasanayan nilang gawin. Ngunit natatakot na si Zero. Takot na takot na siya. Takot siyang maramdaman ’yung mga kakaibang pakiramdam. Takot naisiping kapag nilapit niya ang sarili sa ama, parang pinahihintulutan na rin niya ang sariling mahalin ito.

Ayaw niyang malunod ang puso niya sa pagmamahal sa ama. Maling-mali. Isang labis na pagkakamali, kaya kahit masaktan siya, ay dapat tiisin kung iyon ang magiging dahilan ng paglimot niya sa ama. O kahit pagkawala lang ng nararamdaman niya para dito. Upang muli siyang bumalik sa nakasanayan nilang gawin. Walang bahid ng malisya.

Kinabukasan, naramdaman ni Zero na makakahinga na siya ng maluwag. Bakit hindi? Makakaalis lang naman na siya sa bahay na ito kahit sa maghapon lang. Araw na naman kasi ng pagpasok niya, muli ay hindi na naman niya makikita ang ama. Sa puntong gusto man niya itong makita ngunit kailangang pigilan ang sarili.

Saka na lang kapag hindi na siya nakakaramdam ng malisya sa bawat mga salita at aksyon nito para sa kaniya.

Bihis at ayos na si Zero. Mga alas-sais palang ng umaga noon. Alas otso pa naman ang pasok niya. Simula kasi ng mapagtanto niyang mahal na niya ang kaniyang ama, maaga na ang gising niya tuwing may pasok, at kapag wala naman ay magtatanghali na ay hindi pa siya gumigising. Gising siya, ayaw lang niyang bumangon.

Naabutan ni Zero sa kusina ang kaniyang ama na maagang nagluluto. Aalis na sana siya ngunit napukaw niya ang atensyon nito. Nakita siya ng ama.

“Son,” lumapit ito ang ama sa kaniya at magiliw ang mga pinasilay na ngiti. “Going to school? Let’s eat first.” pag-aya pa nito.

Pumihit si Zero paharap sa ama. Sinabayan niya ang titig nito kahit sobrang hirap para sa kaniya. “Sa school na po ako kakain. Sige, Dad, alis na ako.”

Akmang muling pipihit si Zero patalikod upang umalis na ay hindi siya hinayaan ng ama. Kinapitan siya nito sa kamay at pinihit paharap dito.

“Hindi mo man lang ba titikman ’yung niluto ko para sa’yo, Zero?” anang ama.

Ngumiti siya kahit pilit. “Dad, i really need to go. May school project pa akong dapat tapusin e. I have no time for that. Next time na lang siguro.” pagsisinungaling pa niyang ganiyan. Sinubukan pa niyang gawing kapani-paniwala ang dahilan niya at mukhang umepekto naman ito sa ama.

“Kung gano’n. Magbaon kana lang, para hindi kana bumili. Masarap ’yung mga niluto ko.”

Akmang aalis na ang amang si Zach upang ipagbaon siya ng pagkain ay kinapitan niya ang kamay nito. “No need, Dad.” sambit niya bago binitiwan ang braso ng ama. “Aalis na po ako. Male-late na ako.”

“Ihahatid na kita.” ng muling akmang huhubarin ng ama ang suot nitong ay apron ay pinigilan na naman niya.

“No need, dad. I can take care of myself. Don’t worry.”

Kitang-kita ni Zero ang lungkot sa mga mata ng amang si Zach. Ayaw na ayaw niyang makita ang ganoong mga mata ng ama. Mas gusto niyang makita ’yung luningning sa mga mata nito. ’Yung kinang at saya, pero ngayon mukhang siya ang naging dahilan kung bakit nawala iyon.

Umisang hakbang ang ama palapit sa kaniya. Tumaas ang kamay nito at dumapo sa buhok niya.

Hindi magawang makagalaw ni Zero ng mga panahong iyon. Parang mabilis na pinako ang kaniyang paa sa kinatatayuan. Doon din, mabilis rumagasa ang pagtibok ng kaniyang puso.

“Mas g’wapo ang anak ko kapag ganito ang ayos ng buhok.” rinig niyang mahinang sambit ng ama habang inaayos ang buhok niya.

Noong mga panahong ’yon para ilang oras na ’yong ginagawa ng ama kahit ilang segundo palang naman ang lumilipas.

Rinig na rinig ni Zero ang mabilis na pagtibok ng puso niya. ’Yung tibok na tipong galing siya sa malalang pag-e-ehersisyo. Sobrang bilis niyon at sobrang nakakabingi.

Umatras si Zero patalikod dahilan para matigil ang ginagawa ng kaniyang ama.

“Okay na po ’yan. G’wapo naman na ako.” sabi pa niyang ganiyan matapos mahugot ang kaniyang boses sa kaibuturan ng pagkatao niya.

Nagulat na lang si Zero sa huling ginawa ng ama. Niyakap siya nito ng ubod-higpit. ’Yung yakap na nagpapabatid kung gaano nito ka-missed ang anak nito. ’Yung yakap na punong-puno ng pagmamahal at pangungulila.

Ramdam na ramdam iyon ni Zero sa puntong naipikit niya ang kaniyang mga mata. Maging siya ay missed na rin ang yakap ng ama. Maging siya ay sabik na sabik na rin sa ama tulad ng nararamdaman nito.

Tumaas ang kamay ni Zero at handa na sana niyang yakapin ang ama pabalik, ’yung yakap na kasing higpit ng yakap nito. ’Yung yakap na nagpapabatid kung gaano niya kamahal ang ama. Kung gaano siya nangungulila dito, pero natigilan siya ng mag-salitang muli ang ama.

“Take care, Zero. I love you, my son.” anang ama na tinapik-tapik ang kaniyang likod bago ito kumalas sa pagkakayakap sa kaniya dahilan para mabawi na rin niya ang kamay na sana ay iyayakap niya rin dito.

Bago maputol ang yakap ay naramdaman muna ni Zero ang mga labi ng amang si Zach sa noo niya. ’Yung halik na may dig-in. ’Yung halik ng pagmamahal ng ama sa kaniyang anak.

Tumagal ng ilang segundo bago inilayo ng ama ang labi nito sa noo niya.

Kitang-kita ni Zero na nagpunas ng luha ang ama niya at ’yung lungkot na kumikinang sa mga mata nito.

“Go, son. Take care again.”

Tinapik-tapik ng kaniyang ama ang balikat niya bago ito tumalikod at muling nag-tungo sa kusina.

Ilang minutong hindi naka-alis si Zero sa kaniyang kinatatayuan bago niya nahila ang mga paa palabas ng bahay.

Naninikip ang kaniyang dibdib. Sobra siyang nasasaktan. Parang isa-isang pinipiraso-piraso ang puso niya sa tuwing maalala ang emosyon ng ama kanina.

Ang lungkot-lungkot nito sa puntong alam niyang lumuluha ito.

Gusto ni Zero humakbang pabalik at humingi ng tawad sa ama. Pero para saan?

Ang hirap-hirap lang ng sitwasyon niya. Nadadamay ang ama niya ng dahil lang sa pagmamahal niya dito. Ng dahil sa lintek na pagmamahal niya, nasasaktan na niya ang ama.

Ang sakit lang, ang sakit-sakit. Lalo na sa tuwing maririnig ni Zero mula mismo sa ama ang mga salitang mahal siya nito bilang isang anak. Bilang isang anak! At hanggang doon lang ’yon! Parang lalong pinapamukha nito sa kaniya na hanggang anak lang siya. Hanggang pagmamahal lang ng ama ang kaya nitong ibigay sa kaniya.

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 17

Kabanata 17

        TAPOS NA ANG KLASE, napagpasiyahan na rin ni Zero umuwi, pero naisipan muna niyang dumaan doon sa playground na may swing. Kung saan doon siya palaging dinadala ng kaniyang ama noong bata pa siya.

Wala ng tao doon. Wala ng mga bata dahil maghahapon na, ilang oras na lang ay malapit ng lamunin ng gabi ang liwanag.

Binuksan ni Zero ang hawak-hawak niyang lollipop at sinubo niya iyon sa kaniyang bibig. Tulad ng kaibigang si Tyson ay ito na rin ang stress reliever niya. Kapag labis-labis siya nag-iisip ng mga kung ano-anong bagay. Isubo lang ni Zero ang lollipop at sipsipin ang katas nito ay nababawasan na ang isipin niya.

Muli habang nasa kalagitnaan si Zero ng pagliliwaliw ay pumasok sa kaniyang isip ang itsura ng ama niya kanina. Sobrang lungkot nito sa puntong ng dahil doon naramdaman ni Zero na may kung anong nagwasak sa puso niya.

Gayunman ay hindi naman masisisi ni Zero ang kaniyang sarili. Ginagawa niya iyon upang maiwasang lumago ang pagmamahal niya para sa ama.

Hindi nga ba lumalago? Sa tuwing iniiwasan kasi niya ang ama mas lalo niyang nararamdaman ang labis-labis na pangungulila dito, parang sa tuwing pag-iwas pa nga niya ay mas lalong lumalago pa ang pagmamahal niya sa ama.

Ipinikit ni Zero ang kaniyang mga mata ng maramdaman niyang nagsisimula ng pumatak ang malalaking butil na nanggaling sa kalangitan. Umuulan na pero hindi parin kumikilos si Zero upang maiwasang mabasa ng nagbabadyang ulan.

Parang sa mga puntong ’yon gusto niyang saluhin ’yung ulan at makisabay sa nararamdaman niya. Gusto niyang sabayan ito sa pagtangis.

Sa totoo lang, gustong-gusto ni Zero makapag-isa. Pumunta sa lugar na walang tao at doon isigaw lahat ng mga gusto niyang sabihin. Isigaw lahat ng mga kinikimkim niya sa loob-loob niya. Kasi habang tumatagal mas lalo niyang nararamdaman ang bigat sa dibdib niya. Pabigkat ng pabigat sa puntong hirap ng dalhin ng puso niya.

Rumagasa ng mabilisan ang malalaking butil ng patak ng ulan. Nagpatianod lang si Zero sa ulan at hinayaang mabasa nito ang sarili.

Bumagsak ang luha sa mga mata ni Zero kasabay ng pag-agos ng tubig-ulan sa kaniyang mga mata pababa sa kaniyang pisngi.

Ramdam na ni Zero ang lamig na dulot ng tubig ng ulan. May dalang ginaw iyon.

Naimulat ni Zero ang kaniyang mga mata ng wala na siyang maramdamang pumapatak sa kaniyang katawan. Bumungad sa kaniyang paningin ang isang g’wapong lalaki na mukhang anghel. Matangkad ito, maputi, matangos ang ilong, at talagang napaka-g’wapo. Sa tantiya at kalkulasyon ni Zero ay nasa early 30’s na ang binata.

Nakatingin ito sa kaniya na may ngiti sa mga labi nito habang dala-dala ang payong na sumasanggalang sa tubig-ulan upang hindi siya mabasa.

Tumayo na siya at dahil medyo matangkad din naman siya ay hindi na niya kailangang itingala ang ulo ng todo upang magpantay ang tingin nila.

“Hi..” anito sa baritonong boses. He was pertaining to Zero.

Nauntag naman si Zero. “Hello..”

“I have something to give you.” panimula nito. “I’m Rio Anderson, by the way.” inilahad nito ang kamay sa kaniya.

Agad naman niyang tinanggap ang pakikipag-kamay nito. Sa lamig ng kamay niya ay nagawa nitong uminit ng maramdaman niya ang ligamgam ng malambit at malaki nitong palad.

“Here.” inabot ni Rio ang litratong kinuha nito kani-kanina lang. “I know, it’s inappropriate for me, took photo of you. I hope you don’t mind. Maganda lang kasi ’yung view. And made a copy for you.”

Napukunot naman ang noo ni Zero at pinagmasdan niya ang inabot ng binata. Isa itong picture niya kung saan naka-upo siya sa swing, naka-pikit ang mga mata nagpapakabasa sa ulan.

Namangha si Zero sa loob-loob niya. Napaka-ganda lang talaga ng pagkakakuha ng litrato sa kaniya. Alam ni Zero na hindi ito magagawa ng kahit sinong ordinaryong tao. Alam ni Zero na hindi lang isang pro-photographer ang kaniyang kaharap. He’s more than that.

Base sa pagkuha ng litrato. Zero thought Rio was a professional photographer. He’s one hundred one percent sure of that.

“Thank you..” pasalamat niya tsaka iniwas na ang tingin dito. “Gotta go. Nice meeting you, Rio… Rio Anderson.”

“Nice meeting you too kid. Until we meet again. I hope before that, i’ll get to see your precious smile. Para mas lalong maging maganda ’yung kalalabasan ng litrato.”

Nahihiyang pilit na ngumiti si Zero at nagpaalam na. Tumakbo siya doon malapit sa waiting area kung saan hindi siya mababasa ng ulan. At ng may pumarada na taxi ay doon na din ay sumakay siya at nagpahatid sa bahay.

Inisang tingin pa niya ang palaruan bago niya tuluyang iniwas ang tingin dito.

Napatingin siya sa litratong binigay sa kaniya ng lalaki.

“Nice meeting you too, kid. Until we meet again. I hope before that, i’ll get to see your precious smile. Para mas lalong maging maganda ’yung

kalalabasan

ng litrato.“

Pagbabalik sa kaniyang alaala ng mga sinambit ng lalaking nagngangalang, Rio Anderson.

Matapos maka-uwi ni Zero sa bahay nila ay agad tumuon sa kaniya ang nag-aalala niyang ama.

“Bakit ngayon ka lang?” tumingin ang amang si Zach sa kabuuhan ng anak. “Bakit basa ka?”

“School project, dad. Don’t worry, i’m okay.”

“But—”

“Dad, malaki na’ko. Kaya kona ang sarili ko. Please.. don’t treat me like a baby. I’m not a baby anymore. And i don’t want to be treated like that

after all

. “ sambit niya ngunit ang mga huling sinabi ay nagmistulang bulong na lang.

“Okay. Okay. Yes. I’m just worried.”

Hindi na nagsalita pa si Zero. Iniwan na niya ang kaniyang ama at pumasok na siya sa loob ng k’warto niya.

Gusto niyang suntukin ang sarili. Bakit hindi? Muli na naman kasi niyang nakita ang lungkot sa mga mata ng ama sa puntong gusto niyang bumalik at muling mag-sorry dito. But still, hindi niya ’yon gagawin.

Mas magugustuhan pa ni Zero na ipamukha sa kaniyang ama na malaki na siya at kaya na niyang gawin ang lahat ng hindi kailangan ang tulong nito. Sa puntong ’yon hahayaan na siya ng ama. Lalayo na ang loob nito sa kaniya at kapag nangyare iyon baka doon sakaling unti-unti na ring mawala ang pagmamahal niya dito na lumampas sa dapat hangganan.

Nagbihis lang si Zero at mabilis na siyang humiga sa kama niya. Mabigat ang ulo niya at sumasakit din ’yung mga mata niya na para bang naluluha siya.

Sa isiping pahinga lang ay gagaling na. Ipinikit ni Zero ang kaniyang mga mata at doon ay madali siyang kinain ng antok.

Bagsak ang balikat ni Zach. Itinigil na niya ang pagluluto dahil nawalan na siya ng gana. Hinayaan na lang niya na ang katulong ang magpatuloy sa kaniyang niluluto.

Napakamot na lang si Zach sa kaniyang sariling buhok. Bakit ba naman kasi miski maliit na bagay na konektado sa anak ay kailangan pa niyang alalahanin.

Sampal sa kaniya ang katotohanang tinuran ng anak.

“Dad, malaki na ako. Kaya kona ang sarili ko. Please..”

“Sir..” pagtawag sa kaniya ng katulong nila dahilan para mapukaw ang kaniyang atensyon dito.

Wala sa sariling tumingin naman siya dito.

“Maari ba akong maglahad ng saloobin ko tungkol sa inyong mag-ama?” anang katulong na animo’y humihingi ng permisiyon sa kaniya.

Agad naman siyang tumango at ngumiti. “Ano ’yun, manang Letty?”

“Hindi naman ho sa nangingialam ako ’no.” napaigik pa si manang Letty ng bahagya itong matawa. “E baka ganun na nga.”

Nakangiting pinakinggan lang ni Zach ang mga sasabihin ni manang Letty.

“Nakita ko ho kasi kayo ni sir Zero.” paninimula nito. “Ganiyan din ho kasi kay sir Zero ’yung anak ko. Ang lambing-lambing na bata po ng anak ko na ’yun tulad ng nakikita ko kay Zero noong bata pa siya.”

“Bilang mga magulang nila, tayo. Nakasanayan na’tin ang paglalambing ng ating anak, kaya nang-magsimula na silang magkaroon ng isip. Magdalaga o magbinata ay nagbabago na rin ho ang pakikitungo ng mga anak na’tin sa’tin. Nagbabago na po sila. Kaya tayo bilang isang mga magulang na nasanay sa lambing ng ating mga anak ay hirap tayong matanggap ’yung pagbabago nila. Sa puntong pakiramdam na’tin ay hindi na nila tayo mahal. Ganun din ang naramdaman ko noon’g una, tulad ng nararamdaman nin’yo ngayon.”

“Hindi man nila masabi sa’tin na mahal din nila tayo tulad ng palagi na’ting sinasabi sa kanila ay ipinararamdam naman iyon ng mga anak na’tin.

“Kalaunan natanggap ko rin sa sarili ko na ’ito na pala ‘yung anak ko. Na sobrang lambing-lambing pero ngayon ang laki-laki na at naging mahiyain na rin’.” tumawa pa si Manang Letty na animo’y may nakakatawa itong karanasan noong mga panahong kasama nito ang anak.

“Tumatanda rin po ang mga anak na’tin, sir. Nagkakaroon din sila ng isip. Kaya upang matanggap na’tin sa sarili na’tin ang pagbabago nila, kailangan din na’tin humakbang tulad ng ginagawa nila. Hindi na ho sila, sir, ’yung batang malayang naipapabatid sa’tin ’yung pagmamahal nila para sa’tin.”

“Nagbibinata na po, sir, si Zero. Marahil hindi niya nasasabi sa’nyo kung gaano niya kayo kamahal tulad ng ipinapakita niya noon’g bata pa siya. Ay ipinaparamdam naman niya ito sa pamamagitan ng ibang way.”

“Mahal kayo ng anak niyo, sir. ’Wag kayong malungkot diyan. Basta tandaan niyo lang, lalo’t lalaki pa ang anak niyo. Ayaw na ayaw nila na ginagawa silang baby. Madali silang mainis doon, lalo’t nasa stage na sila ng pagbibinata. Basta iparamdam niyo lang, sir, sa anak niyo ’yung pagmamahal niyo. Na hindi tinatrato sila tulad ng paano na’tin sila tratuhin noon’g mga bata pa sila.”

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 18

Kabanata 18

          NAPAGTANTO NI ZACH na ang tinuran ni manang Letty ay tama. I really need to move forward, like, my son, did.

Matapos makapag-ligo at makapag-palit ay lumabas na si Zach. Diretso siya sa dining room.

“Manang si Zero ho?” tanong niya sa katulong na si manang Letty ng makitang wala sa hapagkainan ang kaniyang anak.

“Hindi pa ho bumababa, sir. Kanina pa ho siya nasa k’warto niya.” sambit naman ng katulong na nagsasa-ayos ng mga pagkain sa lamesa.

Balak sana ni Zach na siya na ang mag-tawag sa anak, ngunit hindi na niya ginawa. Sa isiping baka ma-itrato na naman niya ang anak na bata, kung saan sa tuwing hindi ito kumakain ay gumagawa siya ng paraan para lang pakainin ito. Kinululit niya ang kaniyang anak at nilalambing hanggang sa mapapayag na niya ito.

“Manang, pakitawag na lang ho. Sabihin mo ho kakain na.” utos niya sa katulong na natapos na sa ginagawa nito.

“Opo, sir. Sige po.” umalis ang katulong habang si Zach naman ay naghihintay lang upang makasabay ang kaniyang anak sa pagkain.

Maya-maya dumating si manang Letty na bakas sa mukha ang pag-aalala. “Sir.. hindi ho binubuksan ni Zero ’yung pinto. Kanina pa ho ako kumakatok.” sambit ng ginang.

Pinanlukuban ng kaba si Zach ngunit nabawasan iyon ng isiping baka tulog lang ang anak. Ngunit para masiguro, ay kailangan parin niya itong masilip.

Tumayo na siya at nagsimulang lumakad patungo sa k’warto ng anak. Hinawakan niya ang doorknob at pinihit pabukas ngunit naka-locked ’yon.

“Zero! Zero! Kakain na buksan mo ’tong pinto.” pinilit niyang ’wag mag-alala kahit ’yon naman ang nararamdaman niya.

Lumipas ang ilang minuto ngunit walang Zero na nagbukas ng pinto. Walang Zero na umimik sa loob.

Doon na pinanlukuban ng labis na kaba si Zach na baka kung ano na ang nangyare sa anak. Dahil alam niyang kahit tulog ito ay madali itong magising, lalo’t malalakas ang katok at kaniyang pagsigaw. Hindi maaring hindi magising ang anak.

“Manang Letty, kunin niyo ho ’yung susi, dali!” nagpapanic na utos niya sa katulong.

Mabilis namang tumalima si manang Letty, sinunod ang utos ng kaniyang amo.

“Zero! Zero! Are you okay? Zero!” makailang ulit na pagtawag at pagkatok pa ang ginawa ni Zach upang marinig siya ng anak ngunit tila hindi siya nito naririnig. Wala paring nagbukas ng pinto, kaya mas lalo siyang napa-frustrate.

“Sir, ’yung susi ho.”

Inagaw ni Zach sa katulong ’yung susi at agad iyong ipinasok at doon bumukas ang pinto. Malawak niyang binuksan at agad pinasok ang kaniyang sarili sa loob. Dinalunan niya ang anak na nakitang mahimbing na natutulog. Hindi rin nakatakas kay Zach ang panginginig ng katawan ng anak.

As a Doctor, dapat kampante lang, pero ngayon mabilis nagpanic ang pagkatao ni Zach. Sinapo niya ang anak at doon niya napagtantong mataas ang lagnat nito. Basa din ang buhok ng anak dahil sa ulan kanina.

Bilang isang nag-aalalang ama at bilang isang Doctor. Ginawa ni Zach ang nararapat niyang gawin. Pinunas-punasan niya ang basang buhok nito. Binigyan niya rin ang anak ng makapal na kumot upang mabawasan ang ginaw nito. Hininaan na rin niya ang aircon sa k’warto.

Nang masiguro ni Zach na maayos na ang lagay ng anak ay agad siyang lumabas sa k’warto. Pinabantayan muna niya kay Manang Letty ang anak.

Nag-tungo siya sa kusina at mabilis na nagluto ng mainit na pagkaing may sabaw upang ipakain sa anak bago ito uminom ng gamot.

Minadali niya ang kaniyang pagluluto hanggang sa matapos siya. Hindi na niya tinantiya kung masarap ba o hindi ang luto niya. Sa taon ba naman ang binilang na kasama niya ang anak ay alam na niyang sa tuwing may lagnat ito ay nawawalan na rin ito ng panlasa sa pagkain, bumabalik lang sa tuwing gumagaling na ’to.

Kumuha siya ng tray at ipinatong ang sopas na luto niya na nakalagay sa babasaging palalim na pinggan. May kutsara na din doon kasama ang tubig at ang gamot na inihanda niya para dito.

Minadali ni Zero ang kaniyang sarili hanggang sa makarating siya sa loob ng k’warto ng kaniyang anak. Iniintindi ito ni manang Letty ng makita siya ay tsaka ito tumigil at bigyan siya ng daan upang siya na ang umintindi sa anak.

“Zero…” mahinang boses na pag-tawag niya dito.

Sa kabilang banda, hagyang iminulat ni Zero ang kaniyang mga mata. Nabungaran niya ang amang si Zach, bakas sa kinang ng mga mata nito ang pag-aalala para sa kalagayan niya.

“Kain ka muna, hindi kapa kumakain. Nagluto ako ng sopas, para na rin maka-inom kana ng gamot.” anang ama.

“Wala po akong gana. I’ll go back to sleep.”

Akmang matutulog na si Zero ngunit pinigilan siya ng ama.

“Hindi ka p’wedeng matulog ng walang laman ’yang tiyan mo. Hindi ka gagaling sa ginagawa mo. Just eat and take your medicine. Please.. son..”

Hirap man ni Zero imulat ang kaniyang mga mata dahil talagang kinakain siya ng antok, lalo’t ramdam din niya ang pananakit ng buong katawan at ang ginaw na nararamdaman ay nagawa parin niyang sabayan ang titig ng ama.

Nakita ni Zero kung gaano ito nag-aalala sa lagay niya. Hindi siya sanay makita ang ganoong emosyon ng ama.

Kusang napatango-tango si Zero. Sa mga pagkakataong iyon. Hinayaan niya ang amang si Zach, alagaan siya tulad ng mga nakaraang taon’g pag-aalaga nito sa kaniya sa tuwing may sakit man siya o wala. Mas mabuti na ito, kaysa lumala pa ang sakit niya. Mas lalong doon magkakaroon ng pagkakataon ang ama na magpursiging alagaan siya. At kapag nangyare ’yon, muli na naman itong mapapalapit sa kaniya at maging siya ganun din.

Hangga’t hindi pa nagagawang iwaksi ni Zero sa kaniyang puso ang lagpasang pagmamahal niya sa ama ay hindi niya hahayaan ang sariling ilapit at masugatan dito. Hindi niya hahayaan ang sariling malunod sa sariling kahibangan. Malunod sa pagmamahal na tiyak at batid si Zero na kailanman ay hinding-hindi masusuklian.

“Eat more.” inilapit ng ama ang kutsara na may medyo maligamgam na sabaw sa kaniyang mga labi.

Ibinuka ni Zero ang bibig at tinanggap ang sinubo ng ama.

Titig na titig si Zero sa kaniyang ama sa tuwing sinusubuan siya nito. Hinihipan ng amang si Zach kung sa tingin nito ay mainit pa tsaka kapag natiyak na nitong maligamgam na ay tsaka lang nito isusubo sa kaniya.

Sa mga araw na ’yon gustong-gustong sumilay ng mga ngiti sa labi ni Zero. Parang bigla-bigla bumalik lahat sa kaniya. Lalo pati ang nararamdaman niya para dito, na hindi naman talaga nawala. Nagtago lang at ngayon’y umusbong na. Mas lalo pa yatang nadagdagan.

Hindi maisip ni Zero kung anong rason bakit niya minahal ang ama ng higit pa sa pagiging ama nito sa kaniya. Siguro dahil nabusog siya sa labis-labis nitong pag-aaruga? Siguro nabusog siya sa pagmamahal na ibinigay nito? Nabusog siya sa kabutihang ipinapakita ng ama. Binusog siya ng amang si Zach ng labis-labis na lambing, pagmamahal, pag-aaruga, kalinga at marami pang iba.

Siguro kaya minahal ni Zero ang ama ay dahil nakita niya dito ang lahat ng mga katangiang hinahanap ng puso niya. Sino ba naman ang taong hindi mahuhulog sa kaniyang ama? Kung halos nasa kaniyang ama na ang lahat, talagang kahit sino ay mahuhulog.

Pati si Zero. Nahulog siya sa walang hanggang pagkakahulog sa ama. Walang balak sumalo sa kaniya kundi walang iba, ang sarili niya.

“You did well, son.” anang ama na nakangiti. Akmang guguluhin nito ang kaniyang buhok tulad ng nakagisnan nito. Laking gulat ni Zero ng makitang binawi ng ama ang kamay nito at mas piniling huwag gawin ang nakasanayan.

Laking pagtataka ang hatid nito kay Zero. Why did Zach stop doing things he used to do? “Bakit tumigil ang daddy? Why didn’t he mess-up my hair?”

“Water..”

Sa tulong at pag-alalay ng ama. Naka-inom si Zero ng tubig dahil talagang hirap niyang ikilos ang sarili kung siya ang gagawa. Matapos maka-inom ng tubig ay ibinigay sa kaniya ng ama ang gamot makalipas ang ilang minuto.

Ngumiti si Zero at nagliwaliw ng ilang minuto. Naalala lang kasi niya ’yung first time niyang uminom ng gamot na tablets. Hindi siya marunong, kaya talagang alam ng ama kung pa’no siya mapapainom ng gamot.

Minsan dudurugin pa nito tsaka ipapainom sa kaniya. Kailangan pa na may tubig na nakahanda para sa pag-inom niya, lalo’t batid niyang mapait ’yung gamot. Pagkatapos ay bibigyan siya ng matamis na halik ng ama sa buong mukha niya hanggang sa labi. Pangpawala daw ng pait, ika nga nito.

Sumungaw ang maliit na ngiti sa mga labi ni Zero. Ang ngiting naging kay pait. Sinisisi niya ang sarili, siya ang may kasalanan. Kung hindi siya niya binigyang malisya ang mga aksyon at salita ng ama, hindi sana napunta sa puntong minahal niya ito ng lampas sa hangganan ng dapat ay doon lang ang pagmamahal niya.

Hindi na pinatagal ni Zero ang mga sandali. Agad na niyang ininom ’yung gamot pagkatapos ay inilahad ng ama sa kaniyang mga labi ang basong may lamang tubig. At dahil nga mapait, hindi siya sanay sa pait, kinailangan niyang inumin ang tubig upang kahit papa’no, maibsan ang pait sa dila at lalamunan n’ya.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 19

Kabanata 19

         MASUGID ANG NAGING pag-aasikaso ni Zach sa kaniyang anak na si Zero. Nang masiguro niyang ayos na ang lagay ng kaniyang anak ay akmang aalis na siya ngunit natigilan siya ng hawakan ng anak ang kamay niya.

Bumaling siya ng tingin dito. “What’s wrong?”

Nag-dadalawang isip si Zero kung kaniya bang itutuloy ang gusto niya o ’wag na lang. Pero sa huli mas nanaig sa kaniya ang kagustuhan. “Dad.. can you sleep with me? Can you cure my fever using your yakapsul like before?”

Sino ba naman ang hi-hindi? Definitely not Zach. Para sa kaniyang anak, gagawin niya kung anoman ang gusto nitong ipagawa sa kaniya. Ibibigay niya kung anoman ang gusto nitong hilingin sa kaniya. Iyon ang paraan niya ng pagmamahal dito, bukod sa mga ipinapakita niya.

Matagal na rin niyang hinihintay ang pagkakataong ito. Kailangan pa palang magkasakit ang kaniyang anak para muli niyang maranasan makasama ito sa pagtulog. It may be the last, but for Zach, it’ll will be unforgettable.

Tinabihan ni Zach ang kaniyang anak, mabilis naman itong yumakap sa katawan niya. ’Yung yakap na pinakasasabikan ni Zach muling maramdaman. ’Yung yakap ng anak niya sa kaniya.

Hinalikan ni Zach ang noo ng anak sabay bahagyang ngumiti. “Get well soon, son.”

Bilang pagtugon, mas hinigpitan pa ni Zero ang ginawa niyang pagyakap sa ama. Walang anong panukat ang kayang sukatin kung gaano siya nanabik sa ama, kung gaano niya gustong gawin ito matagal na. Ngayon, pinagbigyan lang ni Zero ang kaniyang sarili. Kapag umayos na ang kaniyang pakiramdam ay muli niyang gagawin kung ano ang nararapat niyang gawin. Ang pag-iwas muli dito.

Sa ngayon, susulitin ni Zero ang gabing ito. Ang gabing yakap pa niya ang ama na magsisilbing huli na niyang pagyakap dito.

Idinikdik ni Zero ang kaniyang mukha sa dibdib ng ama. Ramdam na ramdam niya kahit may damit itong suot ang init na nagmumula sa katawan ng ama. ’Yung init na palagi niyang hinahanap-hanap. Dagdag pa roon, ramdam din ni Zero ang pintig ng puso ng ama.

Napangiti siya ng mapait. Nakakaramdam siya ng selos sa puso ng ama. Sana ganito rin kakalma ’yung pintig ng puso niya kapag malapit ang ama? Sana ganito rin kapanatag ang kalabog ng dibdib niya sa tuwing yakap ang ama. Hindi sana siya nahihirapan.

Traydor na puso. Sa maling tao umibig.

Ilang oras pa ang lumipas. Narinig na ni Zach ang mahinang pagharok ng kaniyang anak. Napangiti siya dahil doon at muli pa niya itong niyakap.

“I wish we could stay like this forever, son. I wish you could be my sweetest son forever. I wish this would not end.”

Nangangarap na lang si Zach ng mga bagay na alam naman niyang suntok sa buwan bago mangyare. Ume-edad na ang anak, hindi na ito bata, kaya dapat maging masaya na rin siya.

Kinabukasan maagang nagising si Zero. Magaan na ang pakiramdam niya, humapa na rin ang kaniyang lagnat. Mukhang epektibo talaga abg yakapsul ng amang si Zach.

Unti-unting gumalaw si Zero. Napagtanto niyang yakap-yakap parin pala niya ang kaniyang ama. Naka-baon pa ang kaniyang ilong sa dibdib nito dahilan para malanghap niya ang mabango nitong amoy. Kay akit-akit.

Heto’t bumalik na naman ang pamilyar na nararamdaman ni Zero. ’Yung tibok ng traydor niyang puso. Muli ay gusto na naman siyang traydurin.

Tumingala si Zero at bahagyang lumayo sa ama. Tinanggal na rin niya ang kaniyang kamay na nakayakap dito.

Saglit ay napatitig siya sa g’wapong mukha ng kaniyang ama. Sobrang ang naging pagkalabog ng kaniyang dibdib habang pinagmamasdan ang kaniyang ama ng ganito kalapit.

Ito ang unang beses na napagmasdan ni Zero ang mukha ng kaniyang ama sa malapitan. Ito rin ang unang beses na malakas na kinalabog ang kaniyang dibdib gayong tinititigan lang naman niya ito.

Bumaba ang tingin ni Zero sa mga labi ng ama. Namumula ito at talagang nahahatak at natutukso siya ng mga labi nito.

Ilang beses na ba niyang nahalikan ang labi ng ama? Kung bibilangin ay mahihirapan siya, dahil talagang maraming beses nang lumapit ang labi ng ama sa kaniyang mga labi. Bakit ngayo’y tila gusto niyang mangyare iyong muli?

Hangga’t hindi pa nalulunod si Zero sa mga iniisip ay agad na niyang iniwas ang tingin sa mga labi ng ama. Pilit niyang isinisiksik sa kaniyang isip na mali ito! Mali ang lahat ng ito. Sinong anak ang mate-tempt sa labi ng ama? Kalapastanganan itong nararamdaman niya.

Akala ng iba’y madali lang ang mga nararanasan ni Zero. Ang hindi nila alam ay sadyang hirap na hirap na siya. Hirap na hirap siyang pigilan ang nararamdaman na habang tumatagal ay mas lalong lumalago. Hirap na hirap siyang tiisin ang sariling huwag mapalapit sa ama. Araw-araw, gabi-gabi, oras-oras, minu-minutong nahihirapan si Zero. Kung p’wede nga lang niyang ibalik ang panahon, sana..

Sana hindi kona lang siya naging ama. Sana iba na lang, ’yung amang hindi ganito ka-sweet,

kaalaga

,

kamapagmahal

sa anak. Baka doon, hindi

pumintig

ang

makasalanan

kong puso.

Maingat na bumangon si Zero sa takot na baka magising niya ang himbing na natutulog na ama. Ayaw pa niya itong gisingin at lalong ayaw pa niya itong magising. Batid kasi niyang gagawa na naman ang amang si Zero ng kalambingan nito, mahihirapan na naman siyang pigilan ang sarili.

Matapos maka-paligo, masuot ang uniporme at ang kaniyang bag ay umalis na siya. Leaving a peace of paper engraved a letter to his dad. After that he went outside without saying goodbye. Just a letter.

Maya-maya pa. Nagising si Zach kinakapa-kapa ang kama. Nang wala siyang makapa kundi ang bedsheet ay agad niyang iminulat ang kaniyang mga mata. Naigala pa niya ang mga mata sa kabuuhan ng k’warto. Wala na roon ang kaniyang anak.

Isang mariing buntong hininga ang pinakawalan ni Zach bago siya tumayo. “he’s really grown up.”

Kinuha ni Zach ang cell phone niya sa bedside table. Natigilan siya ng mapansin niya ang papel na naka-ipit sa lampshade sa bedside table.

Out of curiosity. Dinampot niya ang papel. May nakasulat doon kaya inobliga niya ang sariling basahin iyon lalo’t sa unang pahina ay naroon nakalagay ang kaniyang pangalan.

“Dad magaling na po ako. Hindi kona po kayo nagising, na-una na po ako. Salamat sa yakapsul.”

Napangiti si Zach ng kaniyang mabasa ang sulat na iyon ng kaniyang anak. At least nalaman niyang maayos na ito, makakahinga na siya ng maluwag. Less worry na rin..

Mabilis ang naging kilos ni Zach. Nagtungo siya sa k’warto nilang mag-asawa, naligo, at nag-bihis dahil ngayon ay papasok siya ng trabaho. Malulungkot lamang siya kapag nagtigil pa siya sa bahay na ito. Wala ang kaniyang asawa at wala rin ang kaniyang anak.

Habang nasa biyahe, naisipan ni Zach tawagan ang kaniyang inang si Pia. Missed na missed na rin kasi niya ang asawa niyang iyon. Madalang narin kasing umuwi sa bahay nila, puro trabaho ang inaatupag.

Maka-ilang ring bago sumagot ang asawa. “Hey, honey.”

“Hi, honey, musta? Uuwi kaba mamaya?” tanong ni Zach sa asawa.

Pia was busy doing his paper works. Kailangan niyang matapos ngayon ang mga kailangang pirmahan. Isa pa, may business trip din sila bukas, mukhang hindi na naman siya makaka-uwi sa bahay nila.

Missed na missed na rin ni Pia ang kaniyang pamilya. Missed na missed na niya ang kaniyang asawa, lalong-lalo na ang kaniyang anak. Pero hindi pa sa ngayon. Magsasakripisyo siya, magtatrabaho para sa magiging kinabukasan ng nag-iisang anak. Iyon ang paraan niya upang kahit papa’no kung sakali mang mawala siya may kumpanyang ipamamana siya sa anak. And that made Pia the happiest mother on earth.

Kahit adoptive child lang niya si Zero, hindi iyon ang naging pagturing niya. Mahal niya si Zero bilang anak na nagmula sa kaniya.

“Hon, can’t you go home?” tanong muli ni Zach na nakapagpa-untag kay Pia sa mga iniisip.

“I can’t make it, hon. I still have lots of work to do. May business trip din kami bukas. I’m sorry.” said by Pia while flipping those papers he need to study to make sure everything’s alright.

“I see.” sagot ni Zach that tooks one minute. “I love you, hon and i miss you. Please take good care of yourself. Miss kana rin ng anak mo.”

Dahil sa narinig, pasimpleng ngumiti si Pia. “I love you more, Hon. See you soon, bye.”

Tanging pagtunog na lang ng telepono ang narinig ni Zach, hudyat na naibaba na ng kaniyang asawa ang tawag. Nagpakawala siya ng buntong hininga. At tinahak na ang daan patungo sa ospital na kaniyang pinagta-trabahuhan.

Habang nasa trabaho. Hindi mapigilan ni Zach isipin ang kaniyang anak at asawa, especially Zero. This afternoon, pinagbabalakan niyang sunduin sa pinapasukan nito ang kaniyang anak, pero natitigilan siya sa tuwing naiisip ang sinabi ng anak. Ayaw na raw nitong magpahatid sundo pa sa kaniya. Kaya na raw nito ang sarili nito. Binata na raw ito. Wala namang nagawa si Zach kundi ang pagbigyan ang kagustuhan ng anak.

“Doc. Doc, kamusta po ’yung asawa ko. Doc?” nauntag si Zach sa reyalidad ng marinig niya ang boses ng ginang.

Muntik na niyang makalimutan ang sariling trabaho. Napakamot na lang siya sa buhok at itinuon ang pansin sa kaniyang ginagawa..

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 20

Kabanata 20

          MAAGA PALANG AY nag-uwian na ngunit sa mga panahong iyon ay ’di nasisiyahan si Zero. Pa’no ba naman, makakasama na naman niya ang kaniyang ama. ’Di ba nga iniiwasan niya ito… Iniiwasan niya hanggang sa tuluyan ng mawala ang nararamdaman niya para dito.

Nasa swing siya ng mga araw na ’yon ayaw pa niyang umuwi.. gusto muna niyang magpalipas ng oras dito.

Maya-maya, sa kaniyang malalim na pagmumuni-muni. Napukaw ang kaniyang atensyon ng may magsalita sa kaniyang bandang gilid.

“Hindi mo man lang sinabi na dito ka pala pupunta. Sana na samahan kita.” anang baritonong boses sa tungtong ng pagiging binatilyo.

Napukaw ang kaniyang pagmumuni-muni at binigyang tingin ang kaniyang kaibigang si Tyson.

“Ang bagal mo kasi ’e.” ang tanging nasambit na lamang niya.

Umupo si Tyson sa kabilang swing at tinulak ng paa nito ang lupa upang makagalaw ang duyang nilululanan niya.

“So.. you have problems?” banat na tanong ni Ty.

Sa kabila ba naman ng ilang taon nilang pagkakaibigan. Alam na ni Tyson kapag may problema ang kaniyang kaibigang si Zero. Kilala na niya ito.

“Wala akong problema. I’m just here to have some rest..” pagsisinungaling ni Zero.

Sino nga ba ang maniniwala? S’yempre hindi si Tyson. Alam niyang may problema ito, gayunman, hindi niya pipilitin ang sariling malaman ang dinadala ng kaibigan. Hihintayin na lamang niya ang pagkakataong ito na mismo ang magsabi sa kaniya. Baka hindi lang handa ang kaibigan niya.

“Inom tayo sa bahay. Wala ang parents ko. Kaalis lamang nila, bukas pa ang balik.” pag-aaya ni Tyson. Hindi na naman masama ’yon, ’di ba? Malapit na naman sila sa wastong gulang ’di ba? Paminsan-minsa’y subukin naman nila ang pakiramdam ng malalasing. Isa pa, ginagawa ito ni Tyson para sa kaniyang kaibigang si Zero. Pag-iinom lang kasi ang naisip niyang solusyon upang malibang ang kaibigan sa mga pino-problema nito.

Ilang minutong tumitig si Zero kay Tyson.

“If you don’t want.. then don’t, bawal din naman sa’ten ’yun ’e.” pakamot-kamot pa si Tyson sa kaniyang ulo na animo’y nahihiya.

“Let’s go. Let’s drink. Doon na rin ako tutulog sa bahay niyo.” sambit ni Zero na parang wala lamang sa kaniya ang lahat-lahat ng mga posibleng mangyare.

“Let’s go, then.”

Matapos maka-tayo ni Zero. Agad niyang dinukot ang telepono sa loob ng bulsa ng kaniyang suot na pang-ibaba. Pinower off niya ang kaniyang cp upang hindi makatawag ang kaniyang ama. Bago ’yon, nag-text muna siya sa kaniyang ama na hindi siya makaka-uwi’t sa bahay na lamang ng kaibigang si Tyson siya matutulog.

Sakay ng taxi, nakarating si Zero sa bahay ng kaniyang kaibigang si Tyson. Maganda ang bahay. Labas pa lamang ay enggrande na.

Ito ang unang beses na nakatapak si Zero sa bahay ng kaniyang kaibigan. Ang tagal-tagal na nilang magkaibigan ngunit hanggang ngayo’y hindi parin siya nakakapunta sa bahay nito, ngayon pa lamang. Samantalang ito ilang beses ng nakapunta sa bahay niya.

“Ang ganda naman pala ng bahay niyo.” puna ni Zero.

“Thank you, hard working kasi si Mommy and Daddy ’e. So.. ’yan ang resulta.“nakangiting sambit ng kaibigan.

“Wow.. nice.” ang nasambit na lamang ni Zero. “Just like my, Mom. A hard working one’s.

Pumasok sila sa loob. Nagkalat ang mga katulong na nagsisipag-gawaan ng kanilang mga trabaho sa loob ng mansyon. Ang iba’y binabati si Tyson ng magandang hapon sa tuwing makakasalubong nila ang mg ito.

“Saan ho ba kayo kakain ng hapunan, Sir? Sa dining room o sa loob na lamang ng k’warto niyo?” tanong ng matandang babae na lumapit sa kanilang dalawa ni Tyson ng akmang tatahakin na nila ang daan patungo sa k’warto nito.

“Sa dining room na lang, Manang Elspeth. Sarapan niyo ho ng luto. May kasama ho kasi ako.”

Napatango-tango na lamang ang matandang babae na tinatawag ni Tyson na Elspeth habang naka-ngiti. Pagkatapos ay nagpaalam na sa kanila.

“Tara sa k’warto ko..” pag-aya ni Tyson kay Zero.

Tumango lang naman si Zero at sumunod na rin.

Pumasok sila sa nasabing k’warto ng kaibigan. Hindi na namangha si Zero ng kaniyang makita ang ganda ng loob ng k’warto nito. Pa’no ba naman, loob pa lamang ng bahay ay maganda na, kaya’t natitiyak din niya na pati ang loob ng mga k’warto’y magaganda rin.

“Ilapag mo lang ’yung bag mo diyan.” sabi ni Tyson na tinuturo ang lagayan ng bag niya kung saan doon niya inilagay ang bag. Sinunod naman iyon ni Zero.

“Hahanap ako ng damit na kasiya sa’yo. Magkasing katawan lang naman tayo. Para na rin makapag-palit kana.”

Napatango-tango na naman si Zero. Umupo siya sa sofa na naroon at inihilig ang kaniyang ulo sa headboard ng sofa. Ipinikit din niya ang kaniyang mga mata’t ipinagpahinga ang utak.

“Kasiya na siguro sa’yo ’yan.” rinig ni Zero na sambit ni Tyson bago niya naramdaman ang hinagis nitong mga kasuotan na lumapag sa kaniyang mga hita.

Binuksan niya ang kaniyang mga mata. Sinuri ang mga inabot nito sa kaniya. Sa tantiya ni Zero ay kasiya naman sa kaniya ang mga inabot nito.

“Magpapalit lang ako. D’yan ka lang. Feel at home, din pala.” ani Ty bago ito tuluyang pumasok sa loob ng bathroom upang doon na magpalit.

Muling ipinikit ni Zero ang mga mata. Binabagabag parin siya. Oo nga’t nagpaalam siya sa kaniyang ama through text, of course. Pero hindi pa naman niya natatanggap ang pagpayag nito. Kaya heto’t nababagabag siya. Pa’no na lamang kung hindi pala ito pumayag?

Ipinilig na lamang ni Zero ang kaniyang ulo. “Pumayag man si Dad o hindi. Nothing can stop me. Buhay ko ’to. Ako ang

masusunod

. Besides, i don’t want to be with him anymore. Kung p’wede lang na

parati

akong narito sa bahay ni Tyson gagawin ko. Maiwasan ka lang, dad.“ bulong ni Zero sa kaniyang sarili.

Bihis na si Tyson, tanging sando at boxer short lang ang suot nito matapos makalabas ng bathroom. And he looked fresh though. A fresh handsome, dude. Ang ganda din ng built ng katawan ni Tyson, parang hindi siya teenager. Basta, Tyson is hot.

Iniwas ni Zero ang kaniyang mga mata sa kaibigan.

“Ligo kana.. dalawin ko muna sina manang Elspeth. Itatanong ko kung luto na ’yung kakainin na’ten.”

Hinintay ni Zero na makalabas si Gord sa pinto ng mismong k’warto bago siya tuluyang pumasok sa loob ng bathroom. Holding only his plain white T-shirt, and boxers short.

Pagpasok pa lamang ni Zero sa shower room, bumungad na sa kaniya ang mabangong amoy ng loob. Pinag-iwanan ng naligong si Tyson. Ito ’yung amoy ni Tyson ng lumabas ito sa bathroom kanina. Smelled refreshing.. something like that.

Inilapag muna ni Zero ang kaniyang mga damit na susuotin, somewhere, na hindi ’yon mababasa.

After that, he took a shower. Talagang nalinis ng tubig, at sabon ang kaniyang katawan, sana kaya rin nitong malinis ang kaniyang mga nararamdaman.

Bihis na lumabas si Zero sa loob ng bathroom. Hindi niya namataan ang kaniyang kaibigang si Tyson sa loob ng silid, marahil ay may iba pa iyong ginagawa.

Upang mapatay ni Zero ang tumatakbong oras, inilibot na lamang niya ang kaniyang sarili sa buong silid.

Maganda ang disenyo ng k’warto ng kaniyang kaibigan. Bawat disensyo kay giliw tingnan.

Ilang minuto pa. Tumuon na ang mga mata ni Zero sa bedside table, sa ibabaw niyon ay may mga nakapatong na litrato.

Nilapitan niya iyon, you know, being curious right now.

Kinuha niya ang litrato, sabay umupo siya sa gilid ng kama. Unang napukaw ng kaniyang tingin ang litrato ni Tyson, noong ito’y grumaduate ng elementary.

“Ang laki ng ngiti mo dito, bud.” nakangiting bigkas ng kaniyang bibig.

Muli ay binalik niya ang litrato at ang isang litrato naman ang naka-pukaw pa ng kaniyang pansin.

Litrato ’yon ng kaniyang kaibigang si Tyson kasama ang isang magandang babae kung sa tantiya ni Zero’y ito ang ina ng kaniyang kaibigan.

Somewhat, while looking at Tyson’s mother. He felt a strange feelings. He felt warmth that he never felt before. Ang strange ng pakiramdam niya. Parang hinahaplos ang kaniyang puso ng ilang ulit pa habang patuloy lang siyang nakatingin dito.

Who is she? Why the fuck he felt a strange feelings while looking at her? Sino nga ba siya? Kilala ba ni Zero ang babaeng ’yon?

Napukaw ang kaniyang pansin ng marinig ang lumagatik na pag-bukas ng pinto. Pumasok doon ang kaniyang kaibigang si Tyson na may dalang pagkain kasama doon ang ibang mga katulong.

Inilapag nila ang mga pagkain sa mesa sa mini living room dito sa loob ng k’warto ni Tyson.

Sinundan lang ng tingin ni Zero ang mga nagsipasukan hanggang sa ilapag na ng mga ’yon ang pagkain at tuluyan ng umalis.

“Kain na tayo..” lumapit sa kaniyang gawi si Tyson na niyayaya na siyang kumain.

“Bud, who is she?” pinakita ni Zero ang litratong hawak niya na nakalagay sa frame sa kaniyang kaibigang si Tyson. Gusto lang kasi niyang makasigurong nanay nga ’yon ni Tyson. Baka lang kasi may iba pa.

Nakangiting lumapit si Tyson kay Zero. “That’s my mother. Lovely, isn’t she?”

Mother? Why, it felt weirds?

Napukol na lamang ni Zero ng isang pilit na ngiti si Tyson. “She’s lovely, buddy.”

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 21

Kabanata 21

         NAWALA LANG ANG bumabagabag sa isip ni Zero ng sila’y magsimula ng mag-inom. Tagay-dito at tagay-doon ang kanilang ginawa ni Tyson.

Ito ang unang beses ng pag-iinom ni Zero, sa totoo lang wala pa siyang ideya kung pa’no malasing. Unang beses palang ’e. Ngayon palang niya i-e-experience ang alak. Kung ano nga ba ang tama ng alak sa tao kung bakit hanggang ngayo’y paulit-ulit parin itong kinukunsumo ng mga tao. Ano nga ba?

Pinag-umpog ni Zero at ni Tyson ang magkahawak nilang mga baso.

“Cheers.”

“Cheers.”

Sabay nilang nilagok ang kani-kanilang alak.

Kumunot ang noo ni Zero ng kaniyang malasahan ang mapait na alak na gumuguhit sa kaniyang lalamunan. Naningkit pa ang kaniyang mga mata, matapos ay napabuga ng marahas na hangin.

“Hmmm..”

Kumuha ng ginayat na lemon si Zero at mabilis niyang isinubo sa kaniyang bibig. Sabi kasi ni Tyson ay mawawala daw ang kahat ng alak kapag sinimsim ang katas ng lemon. It’s effective, though.

Another minutes passed, Zero was a li’l bit tipsy. Medyo umiikot na rin ang kaniyang paningin. Ramdam na rin ni Zero na tila nagiging hyper siya ng mga araw na ’yon. Para bang kay energetic niya. So.. ganito pala malasing?

“Cheers, Tyson..” sambit niya matapos masalinan ng alak ang kaniyang baso at ganun din naman ang baso ni Tyson. Itinaas niya ang baso at siya na ang nag-umpog niyon sa baso ni Tyson, matapos ay agad niyang nilagok.

Sa pagkakataong ’yon, muling gumihit ang mainit at mapait na likido sa kaniyang lalamunan pababa sa kaniyang tiyan.

Hindi pa siya nasiyahan.. dahil narin siguro sa malaki ang kaniyang pino-problema ngayo’y mas gusto pa niyang magpakalasing.

Kinuha ni Zero ang bote ng alak. Wala ng salin-salin sa baso. Agad na niyang idineretso ang bibig ng bote sa kaniyang bibig upang doo’y tunggain ang alak.

Ibinaba ni Zero ang bote matapos mapag-tantong wala na ’yong laman.

Samantala, hinayaan na lang ni Tyson ang kaibigang si Zero na magpakalasing. Sa isip kasi niya’y ito lang ang kaya niyang ibigay na way upang kahit papa’no ay gumaan-gaan ang pakiramdam ng kaibigan.

Gayonman, sinabayan parin ni Tyson si Zero sa pag-iinom. Kahit pa nga tulad ni Zero ay nalulula na rin siya. Nararamdaman na rin niya ang nararamdaman ni Zero.

“God! Shit!” bulalas ni Zero kapag-kuwan.

Ipinikit ni Zero ang kaniyang mga mata at ipinagpahinga niya ng mga ilang saglit. Hindi inaasahang sa kaniyang pagpikit, makikita niya roon ang maamong mukha ng kaniyang amang si Zach.

Daddy..?

Sa puntong ’yon, nararamdaman ni Zero ang rumaragasang sa bilis ng tibok ng kaniyang puso. Pakiramdam niya sa mga panahong ’yon ay totoong nakikita niya ang kaniyang ama.

Nang imulat niya ay doon niya napagtantong isa lang pala iyong imahinasyon.

Iginala pa ni Zero ang kaniyang paningin hanggang ang tingin niya’y mapunta sa kaniyang kaibigang si Tyson.

“Daddy..?” bulong ni Zero sa kaniyang isip. Sukat ba naman na pagkamalan niyang ang kaniyang kaibigang si Tyson ay walang iba kundi ang kaniyang ama.

Sa gabing ito, iyon ang nakikita ni Zero. Nakikita niya sa kaibigang si Tyson na ito ang kaniyang ama.

Sa sobrang pananabik at naghalo-halong emosyon na matagal ng kinikimkim ni Zero sa kaniyang dibdib ay unti-unti ng kumakawala at ngayo’y bumabalot na sa kaniyang buong pagkatao.

Wala ng inhibisyon sa katawan. Wala ng hiya at walang pag-pigil. Sa puntong lasing si Zero ay hindi na niya mapigilan ang sarili. Para sa kaniya, wala ng tama at mali. Gaano man niya subuking pigilan ngunit mas lalo siyang nadadarang.

“Bud, are you okay?” rinig niyang tanong ni Tyson na hanggang ngayo’y inaakala parin niyang ito ay walang iba kundi ang kaniyang ama.

Nakatitig lang si Tyson kay Zero habang papalapit sa kaniya ang kaibigan. At dahil nga may talab na rin siya ng alak. Wala siyang ideya kung papalapit sa kaniya ang kaibigan.

Ilang hibla na lang siguro ang pagitan ng mukha ni Zero at ang mukha ng kaniyang kaibigang si Tyson. Only inches away.

Bumaba ang mga mata ni Zero sa mga labi ni Tyson. He just feels like he want to kiss him. He want to feel his lips pressed against him.. again.

Gustong muling matikman ni Zero ang mga labi ng inaakala niyang ama. Gusto niyang matikman iyon, in a romantic way.. a romantic kiss.

Walang pasabi-sabi. Agad sinunggaban ni Zero ang mga labi ng kaniyang kaibigang si Tyson. Mabilis iyon dahilan ng pagkagulat ni Tyson.

Zero’s arm wrapped against Tyson nape. His lips pressed against him, deep.

Sumabog ang buong pagtitimpi sa katawan ni Zero. His eyes slowly closing as he deepened the kiss. It was a fucking so good kissed. Maligaya ang buong parte ng katawan niya sa pag-aakalang ang labing hinahalikan niya ay ang labi ng kaniyang ama. Wala siyang ideya na ang ninanakawan niya ng halik ay walang iba kundi ang labi ng kaniyang kaibigan.

As the kissed, deepened. Unti-unting nakakabawi si Tyson sa kaniyang pagkabigla. May tino pa namang natitira sa kaniyang isip pero hindi niya ’yon nagamit upang itulak palayo sa kaniya ang kaibigan. Sa halip pa’y mas pinili ng kaniyang katawan na madarang sa halik na ’yon.

Umaakyat ang walang kapantay na libog at sensasyon sa kaibuturan ni Tyson. Mabilis nadarang ang kaniyang katawan sa halik na sinimulan ng kaniyang kaibigan.

Sinong mag-aakalang sa halik na ’yon, madidiskubre ni Tyson na mayroon pa pala siyang tinatagong emosyon sa loob-loob niya. At dahil lang sa halik na iyon ay nagsilabasan.

Maya-maya pa. Isinabay na rin ni Tyson ang kumpas ng paggalaw ng labi ng kaibigang si Zero sa kaniyang mga labi. Mainit ang tagpong tinugon na rin niya ang mainit nitong paghalik sa kaniya.

Mabilis nag-lumikot ang mga kamay ni Tyson na pumulupot sa bewang ni Zero. Hinapit niya ang binata patungo sa kaniyang tabi at doo’y mas lumalim pa ang halik.

Mas gusto pang lalong malakbay ni Zero ang sensasyong hatid ng halik na ’yon. Gusto pa niyang humakbang pasulong, looking forward to go beyond their limits—to crossed their fucking limits.

Kumalas ang labi ni Zero upang humagilap siya ng hangin dahim sadyang makahabol hininga ang halikan nilang dalawa, ngunit itong si Tyson ay hindi hinayaang makawala ang kaniyang mga labi. Habol-habol parin nito hanggang sa doo’y muling naglapat ang kanilang mga labi.

“Uhmmm..”

Kakatwa ang tunog ng kanilang mga halikan. ’Yung tunog na mas dumadagdag pa sa sensasyong nararamdaman niya. The ecstasy was still there. It was a good feeling.

Tila ayaw ng pakawalan ni Tyson ang mga labi ni Zero, parang magnet ang labi nito na nahahatak ang kaniyang mga labi palapit dito. Nalalasahan man niya ang alak sa bibig nito ngunit hindi iyon naging dahilan para tumigil siya sa kaniyang ginagawa. Mas lalo pa nga ’yong nakapagpa-engganyo sa kaniya na ipagpatuloy ang kanilang mga halikan.

“Uhmmm.. Tyson—Ohhhhhhh.” hindi na napigilan ni Zero ang mapa-ungol ng maglakbay ang mga labi ni Tyson sa kaniyang leeg matapos ang apoy ng kanilang mga halikan kanina. Halik pa lamang ’yon sa leeg ay talagang malakas na ang dating niyon sa kaniya. Parang nagsisimula na agad siyang magdiliryo sa hatid niyon.

Continuously kissing Zero’s neck down to his chest. Bumabalot parin sa dibdib ni Zero ang damit na suot niya. Problema ba ’yon para kay Tyson? S’yempre hindi!

Agad ay mabilis na hinubad ni Tyson ang damit ni Zero at itinapon niya iyon sa kung saan.

Maya-maya pa’y natagpuan na lang nilang dalawa ang kanilang mga sarili sa ibabaw ng kama. Naka-kubabaw si Tyson habang si Zero naman ang nasa ilalim.

Nagkatitigan ang kanilang mga mata kapag-kuwan. Ilang minutong pagtitig ’yon na animo’y nagbabasahan ng kani-kanilang emosyon sa mga mata.

Walang paligoy-ligoy, umangat ang ulo ni Zero at hinuli ang mga labi ni Tyson. Si Tyson naman ay walang ibang ginawa kundi ang desperadong tugunin ang halik na sinimulan ni Zero.

They both shared desperate kisses. Desperate to passionate. Passionate to gentle. Naging malamyos na ang bawat mga halikan ng mga labi nila. ’Yung halik na pinaka-masarap sa lahat. ’Yung halik na dahan-dahan ang bawat paggalaw na animo’y ninanamnam ang sarap ng mga labi ng isa’t-isa.

Matapos ang banayad na halik, muling ibinaba ni Tyson ang kaniyang mga labi sa leeg ng binatang si Zero. Iniwanan niya ng halik ang leeg nito. ’Yung halik na talagang nag-markang pula iyon. Medyo mahapdi nga lang sa pakiramdam ni Zero ngunit masarap parin, naroon parin ang makatirik-matang sensasyon.

Naglakbay pang muli ang mga labi ni Tyson hanggang sa marating nito ang dibdib ng binatang si Zero. Nag-aapoy ang kaniyang mga matang pinakatitigan ang namumula-mulang utong ni Zero. Masarap itong pagmasdan, ’e pa’no pa kaya kung tikman na niya? Upang malaman, sinunod niya ang sariling kagustuhan. Inilabas niya ang kaniyang labi at tinilap ang utong ni Zero. It was tasteless but still good.

Nagtuloy siya sa kaniyang ginagawa. Dinila-dilaan niya ang utong ni Zero pagkatapos ay buo itong ipinasok sa mainit niyang bibig. Pinakilwal ang dila sa utong nito na hindi niya inaakalang magugustuhan niya’t madadarang sa ginagawa.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 22

Kabanata 22

         PIKIT ANG MATA’T BAHAGYANG nakatirik. ’Yan ang nangyayare ngayon kay Zero. ’Yung dating ng ginagawa ni Tyson sa kaniyang utong ay makabuhay-libog. Naroon ang libo-libong sensasyong bumubuhay sa apoy ng kaniyang pagnanasa.

Kanina pa, malinaw na malinaw na para kay Zero na hindi ang imahe ng kaniyang ama ang nakikita niya. Kundi imahe ng kaniyang kaibigang si Tyson.

He’s now aware that this isn’t his father. Hindi ang kaniyang ama ang katalik niya. Sino ba naman kasing ama ang nasa matinong isip na papatulan ang kaniyang anak?

Though gusto ng itulak ni Zero ang kaibigang si Tyson palayo ay hindi niya ginawa.

Sabi niya sa sarili, mas mabuting i-explore niya ang maseselang tagpo sa kaniyang kaibigan kaysa pa sa kaniyang ama.

Sa isiping baka mabaling ang atensyon ni Zero kay Tyson at mawala ang kaniyang nararamdaman para sa ama, ay itutuloy niya kung anoman ang nasimulan nilang dalawang magkaibigan.

Sa pag-aakala ni Zero na kapag natapos ito’y matutuon na niya ang atensyon niya sa kaibigan kaya itutuloy niya. Baka pagkatapos nito’y hindi na ang ama ang tinitibok ng kaniyang puso, baka ang kaniyang kaibigan na. Mas mabuti na ’yon, para less kasalanan.

Mas pipiliin ni Zero na ang mahalin ay ang kaibigan kaysa mahalin ang sarili niyang ama.

It might be bad for Tyson na ginawa niya lang itong trial—rebound para makalimutan ang ama. Hindi naman magtatagal, matututunan naring mahalin ni Zero si Tyson o kahit makalimutan na lang niya ang ama dahil sa kaibigan.

“Uhmmm… Ty.. son..”

Hindi alam ni Zero kung saan niya ibibiling ang kaniyang ulo. Kaliwa man o kanan ay hindi iyon nagiging permanante. Para siyang nawawala sa sarili habang dinidilian at paminsan-minsa’y sinisipsip ni Tyson ang kaniyang utong. Masarap sa pakiramdam. Sobrang sarap na pati ang kaniyang katawa’y napapakilwal na rin.

“Ty.. son. Tyson..” iminulat ni Zero ang kaniyang mga mata ng maramdamang may kakaibang ginagawa si Tyson sa kaniyang utong. Nang kaniyang pagmasdan, namataan niyang nilalaro na ng dila nito ang namumula-mula niyang utong. Walang tigil—walang pahinga. Tuloy-tuloy. “Ohhhh—shit!” he shouted in pleasure.

Halos magdiliryo na si Zero sa kaniyang mga nararamdaman. Paminsan-minsa’y itinutuon niya ang kaniyang tingin sa ginagawa ni Tyson, pagkatapos ay ipipikit niya ang kaniyang mga mata, mapapasigaw—mapapa-ungol sa sarap, habang ninanamnam ang makapigil hiningang mga tagpo.

“Ohhhhhh, Tyson. Bakit ganiyan? Bakit ang sarap? Ohhhhh—hell!”

Napangiti lamang si Tyson sa sinambit ni Zero. “I know, i’m good.” at muling ipinagpatuloy ang kaniyang ginagawa.

Walang mintis ang mga lumalabas na ungol sa bibig ni Zero. Para na siyang ‘the repeater’ na paulit-ulit lang ang pag-ungol.

The pleasure he was feeling was overwhelming. It’s beyond his expectation, so he wanted to explore more and more. Kung saan silang dalawa naman ni Tyson ang kapwa maliligayahan.

Hindi pa nakuntento si Tyson, ang kabilang utong naman ni Zero ang pinag-tuunan niya ng pansin. Iyon naman ang binasa ng kaniyang bibig. Pinaligaya’t binigyang atensyon.

Ramdam ni Zero ang mabilis niyang paghinga. Taas-baba ang kaniyang dibdib ng mabibilis at malalakas. Nakakapag-taka nga lang. Hindi naman siya napapagod pero ganito na lang siya ka-porsigidong kumalap ng hangin upang makatagal sa ginagawa.

“Uhmm.. Tyson.. Goodness. Ahhhh, Ty.”

Kusang nagkiskisan ang mga daliri sa paa ni Zero. Habang ang kaniya namang isang kamay ay mariin ang pagkakahawak sa bedsheet na ngayo’y gusot na sa ginagawa niya. Samantala ang isa naman niyang kamay ay naka-hawak sa sarili niyang buhok. “Ohhhhh, shit!” totoong parang mawawala siya sa sarili hatid ng sensasyong umaapaw na sa kaniyang pagkatao.

His body arched when he felt Tyson’s bite his nipple lightly. The feeling of light bite gave so much pleasure.

“Oh, hell! Ohhh, yeah. Fuck.”

Hinuli ni Zero ang mukha ni Tyson at inalalayan niya ito pataas upang magpantay ang mukha nilang dalawa ng binata. Matapos ay agad na sinakop ng kaniyang mga labi ang mga labi nito.

Kissing Tyson’s lips with lust and wants. Sa paraan ng kaniyang halik ay tila ayaw na niyang pakawalan ang mga labi ni Tyson. Parang gusto lang niyang naka-dikit ito sa kaniyang labi’t gumagalaw.

Inilabas ni Zero ang kaniyang dila at pinapagapang iyon papasok sa bibig ni Tyson. Naglakbay hanggang sa madatnan ang dila ng binata. Doo’y naglaban ang dila ng isa’t-isa. Tila uhaw na uhaw at sabik na sabik sa paraan ng kanilang pakikipag-halikan.

Nagbitaw lang ang halikan ng dalawa ng kapwa nila hagilapin ang hanging natunas sa kanilang katawan.

Maya-maya pa, matapos ang isa pang mainit na tagpo, natagpuan na lang nila ang sariling hubo’t hubad.

Naka-dapa si Zero habang ang binatang si Tyson ay naka-kubabaw sa kaniya. Ito ang unang beses na mangyare ang pakikipagtalik sa loob ng ilang taon. Ngayon lang ito naranasan ni Zero. Kaya’t gusto pa niyang lakbayin ang hangganan nito.

Pikit ang mga mata’t kagat ni Zero ang pang-ibabang labi. Nakasalalay din sa kaniyang mukha ang malambot na unan ng kaniyang maramdaman ang pagkalalaki ni Tyson na kumikiskis sa butas ng kaniyang pang-upo.

“Ohhh! Shit! What the fuck?” medyo nakaramdam pa ng gulat si Zero ng maramdaman niya ang pagpasok ng pagkalalaki ni Tyson na naghuhumindik sa haba’t laki. It just half way in but Zero could already felt the pain sipping through his body.

Masakit. Masakit na masakit. Pakiramdam ni Zero ay may kung anong napunit sa kaniyang loob. Mahapdi. Mahapdi na mahapdi. Pakiramdam niya’y pinupunit ang kaniyang loob.

“Ty.. Tyson.. shit!” mariin ang ginawa niyang pagkagat sa kaniyang mga labi habang pikit ang mga mata. Mahigpit din ang pagkaka-kuyom ng kaniyang kamao. Sa puntong ’yon, gustong niyang itulak si Tyson palayo sa kaniya, upang makapag-pahinga’t maka-adjust siya sa kahabaan ng binata, pero hindi niya ginawa. Pakiramdam niya’y kapag gumalaw pa ang pagkalalaki ng binata’y hapdi lamang ang magiging hatid sa kaniya.

Nanginginig ang tuhod ni Zero. Ramdam na ramdam niya ’yon. Animo’y natatakot siya sa mga posibleng mangyare. Matapos pa’y, dumagdag pa itong malakas na tibok ng kaniyang puso. ’Yung tibok na sobrang bilis, parang kapag hindi iyon tumibok ay mawawalan siya ng hininga.

On the other hand, Tyson’s seems frustrated. Ito rin ang unang beses ng kaniyang pakikipag-talik. Wala siyang ideya sa mga napapanood—well, meron naman siguro. May source naman siya, ang internet. Marami na siyang napanood ng pagtatalik ng lalaki’t babae. Akala niya’y madali lamang. Pero ganito pala kahirap lalo’t lalaki pa ang kaniyang kaniig.

Masakit sa pantog, at tila mababali ang pagkalalaki ni Tyson kapag pinilit pa niyang ipasok at isagad pang lalo. Bakit? Hindi naman niya inaakalang ganito kasikip ang butas na kaniyang papasukin.

Parang lubid at karayom. Ang pagkalalaki niya’y lubid, samantalang butas ng karayom naman ang kaniyang papasukin. Kaya’t mahirap talaga para sa kaniya na maisagad ang pagkalalaki sa loob ni Zero.

Pinagpapawisan na si Tyson, naroon parin siya sa ganoong posisyon. Hindi gumagalaw. Hindi nga niya alam kung bakit natigil na siya. Siguro’y dahil batid niyang nasasaktan na si Zero.

Mayroon sa loob-loob niyang ayaw masaktan ang kaibigan. Hindi maaring siya ang maging dahilan kung ba’t ito nasasaktan.

“Zero.. are you okay? Do you want me to move in or i’ll just move it out?” Tyson’s face was really worried. It might be hard for him to deal with this situation.

Ibinukas naman ni Zero ang kaniyang mga mata’t tumingin sa kaniyang likod. “Go, move in. Don’t mind me, Ty. Just fuck me.” Zero said kahit gustong-gusto na niyang ipatanggal kay Tyson ang pagkalalaki nito.

Narito na ang opportunity, he’ll grabbed this. Ito ay para sa kaniya rin. Ito’y para mawala na ang nararamdaman niya para sa ama. Maano’t konting sakripisyo. Kahit masakit, para ito sa kaniya. Kakayanin, kakayanin niya.

Mas lalo pang dumagdag ang sakit na nararamdaman ni Zero ng magsimulang pumasok ang naghuhumindik sa haba at laking pagkalalaki ni Tyson sa kaniyang loob.

Imagine, wala pa sa wastong edad si Tyson ngunit mahigit walong pulgada na ang kargado niya. What a nice, dick.

Halos mariin ang ginawang pagpikit ng mga mata ni Zero sa sobrang sakit at hapdi ng kaniyang nararamdaman sa kaniyang loob. Kagat niya ang pang-ibabang labi na hindi pinapansin kung may sugat na ba ’yon. Basta, he wanted to overcome this fucking pain.

This is for me. I can do it.

Hirap man si Tyson sa kaniyang ginagawang pagpasok ay pinilit parin niya ang sarili.

How could he be so tight?

“Zero let me in, hayaan mong pumasok ako. ’Wag mong pigilan.” sambit ni Tyson.

“Wh.. what d-do you mean?” sagot naman ni Zero sa pagitan ng nasasaktan.

“Just let me in..” fuck! Tyson being so frustrated right now. How to say this? “Hayaan mo lang na pumasok ang ari ko sa’yo. ’Wag mong pigilan.”

Matagal na pinag-isipan ni Zero ang mga nabanggit sa kaniya ni Tyson. What are he talking about? Let Tyson in? ’Wag pigilan? But how?

It took five minutes. Just a fucking five minutes, before, Zero, understand. Ang tinutukoy pala ni Tyson ay hayaan ang pagkalalaki nitong pumasok sa loob niya. ’Wag gawing makipot pang lalo ang daanan ng pagkalalaki nito(his ass hole). He have to spread his ass hole and let Tyson in.

At ng kaniyang ginawa ’yon, tuluyan ngang naisagad ni Tyson ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob. Sasagad na sagad. Naroon parin ang hapdi’t sakit na nararamdaman niya. Pinigilan muna niya si Tyson na huwag gumalaw hangga’t hindi pa siya nasasanay sa pagkalalaki nito.

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

Congratulate me,

nagamay

kona ulit ’yung story. Sana tuloy-tuloy na.

Sobrang sorry sa mga naghihintay. Study is much more important to me now. Please do understand. I love you.

KABANATA 24

Kabanata 24

        NANG MARAMDAMAN NI Tyson na nasasanay na si Zero sa kaniyang kahabaan at sinimulan na niya ang pangalawang hakbang. Hinugot niya ang pagkalalaki, mga kalahating pulgada pagkatapos ay muli niyang ibinaon. Ganoon lamang ang kaniyang ginawa upang mas masanay pang lalo si Zero sa kaniyang kahabaan.

“Uhmmm. Ty..”

Hinugot muli ni Tyson ang kaniyang pagkalalaki, but this time. Hinugot na niyang buo pagkatapos ay ipinasok niyang muli. Medyo madulas na ang loob nito kaya madali na para sa kaniyang pagkalalaking pumasok ng walang problema.

“Ohhhhhhh—fuck!” ungol ni Zero ng maramdaman niyang sumagad ang pagpasok ng pagkalalaki ni Tyson sa kaniyang loob na kanina lamang ay hinugot na nito.

Unti-unti, ang hapdi’t sakit na naramdaman ni Zero ay naglalaho na lamang ng parang bula hanggang sa tuluyan na ngang mawala. Wala ng iba pang nararamdaman kundi ang sarap sa pakiramdam.

Bawat pag-hugot at baon ay hindi niya maiwasang mapa-ungol, maitirik ang mga mata, maikuyom ang kamao’t, maiunat ang mga daliri sa paa.

Sinong mag-aakalang pagkatapos ng sakit na naramdaman ni Zero ganito ang magiging dating sa kaniya? Sobrang sarap sa pakiramdam sa puntong para siyang mawawala sa kaniyang sarili.

“Ohhhhhh—hell! Ty. Ohhhhh—fuck, yeah.”

Tulad ng sinabi ni Tyson, hayaan lamang daw ni Zero na pumasok ang paggkalalaki nito sa loob niya, kaya iyon ang kaniyang ginawa. Naging smooth ang pagpasok at walang problema. Kaya hayun at kapwa silang nakaramdam ng sarap na deserve nilang dalawa.

“Ahhhhh. Ahhhhhh. Ahhhhh. Ohhhhh—fuck, yeah,” ungol pang ganiyan ni Zero ng maramdaman niyang mabilis ang naging pag-ulos ni Tyson sa kaniyang loob.

Tumutusok ang dulo ng pagkalalaki nito sa kaniyang kaibuturan. Ramdam na ramdam niya ’yon. Ramdam na ramdam niya sa puntong purong sarap at sensasyon ang naging hatid.

Zero felt like he was drowning. Drowning from ecstasy. How could Tyson be a good fucker? How could he fucked him so good. So good to the point he felt like he was about to passed out.

Basta sobrang sarap. Walang ibang masabi si Zero kundi ang umungol ng umungol ng malalakas hangga’t kaya ng kaniyang bibig.

“Fuck, yeah. Ty. Tyson.. ohhhhh, goodness.” parang mahihimatay si Zero sa bawat kaldag na ginagawa ni Tyson sa kaniya.

Ang sarap. Talagang mapapasabi na lamang siya na “hindi ko pinagsisisihan ang lahat.”

Tyson’s eyes was half closed the moment his thrust became weaker and slower. But still, the pleasure was over bearing.

Dahan-dahan ang kaniyang ginawang pag-hugot at baon. Dinadama niya ang sarap ng bawat pagpasok at paglabas.

He never expected that he’d experience this..

Ang nasa loob lamang ng isip ni Tyson ay ang pakikipag-talik sa babae, tulad ng kaniyang mga napapanood sa mga dirty sites. Sa una’y si maria palad lang ang kaniyang kasangga sa tuwing nakakaramdam siya ng libog, but now, na-experience niya ang sarap na hindi niya inaakalang aabot hanggang sa langit.

“God! Ohhhhh, goodness. Fuck, yeah. Ohhhhhh, Zero. That’s so fucking good.. ohhhhhh.”

“Ahhhhhhhh.” isang malakas na pagsigaw ang ipinukol ng bibig ni Zero ng isagad ni Tyson ng biglaan ang pagkalalaki nito sa loob niya. Ilang minuto muna niya itong ipinanatiling sagad sa loob niya kaya ilang minuto din niyang naramdaman ang maka-akyat langit na sarap.

“Ohhhhh, fuck, yeah!” kuyom ang kamaong sambit ni Zero.

Matapos ang ilang minuto, nagtuloy na si Tyson sa kaniyang pag-ulos. Hinugot niya ang pagkalalaki at sabay ibabaon, pagkatapos ay i-uulos ng sobrang bilis. Hanggat kaya niyang umulos ng mabilis ay talagang ginawa niya.

Naglikha ng tunog ang pagsasama ng kanilang katawan. Maging ang tunog ng kamang yumuyogyog dahil sa bilis ng ulos ni Tyson.

Dahil medyo bouncy ang kama. Kapag umuulos papasok si Tyson ay siyang sagad dahil sa bounce ng kama. Iyon ang mas nakadagdag kung bakit naging mabilis pang lalo ang kaniyang naging pag-ulos.

“Ohhhhh, yeah. Fuck, yeah. Tyson..  ohhhhhh. Goodness.”

Pikit ang mga mata ni Zero habang kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi. His mind was empty, walang pumapasok sa kaniyang isip, tanging sarap at sensasyong ang bumalot sa kaniyang pagkatao.

“Shit! Shit! Shit. Ohhhhh!” nagdidiliryo na si Zero. Para na siyang mawawala sa sariling katinuan.

Isinubsob ni Zero ang kaniyang mukha sa unan at doo’y nagsusumigaw sa sarap na nararamdaman. “Ohhhhh! Fuck! Ohhhhh, yeah. Tyson..”

Mariin ang hawak ni Zero sa bedsheet. Halos gusumot na ang bedsheet sa kanilang dalawa. Nagsisikulandutan iyon.

Samantala, heto naman at wala paring tigil si Tyson sa kaniyang pag-ulos. Mukhang nananabik marating ang hangganan ng ligayang kaniyang dinadamdam.

Namumuo ang bubutil-butil na pawis sa noo ni Tyson. Labis-labis ang init na nararamdaman ng kaniyang katawan, kaya’t ganon na lamang ang paglabas ng butil-butil na pawis.

Nasa magkabilang tabi ng katawan ni Zero ang dalawang kamay ni Tyson na naka-tuon upang mag-silbing tukod upang hindi bumagsak ang katawan ni Tyson sa katawan ni Zero.

Habang lumilipas ang minuto. Mas lalo pang binilisan ni Tyson ang paglalabas-masok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Walang humpay—walang tigil. Sa mga panahong, ’yon, hindi siya nakakaramdam ng pagod. Para pa ngang aktibong-aktibo siya sa kaniyang ginagawa.

“Ohhhhh, Tyson, ohhhhh, hell.”

Hindi alam ni Zero kung saan n’ya ibibiling ang kaniyang ulo. Basta’y biling pakaliwa’t, biling pakanan. Minsan pa’y isinusobsob na lamang niya ang ulo sa unan at doo’y sumisigaw sa labis-labis na sensasyong kaniyang nararamdaman.

“Ty… Ohhhhh… Tyson, ang sarap. Ang sarap niyan. Fuck me. Fuck me harder, Ty. Ohhhh, fuck, yeah.” para ng nagmamakaawa si Zero base sa kaniyang pananalita.

“Zero… Ohhhhh, Zero. I’m about to cum. Ohhh, god.”

Sumasabay narin ang pang-upi ni Zero sa pag-indayog nito sa kaniyang loob. Sa tuwing papasok ang pagkalalaki ni Tyson ay siya namang pagsalubong ng pang-upo ni Zero dahilan para ang pagpasok ay maging kay sagad-sagad.

“Ahhhhh. Uhmmm, Tyson. Ohhhh, Ty.”

Nanunuyot na ang lalamunan ni Zero sa mga pinapakawalan niyang pag-ungol ngunit wala paring tigil ang kusang pagbukas ng kaniyang bibig. Tila ba’y may sariling isip na maglabas ng mga salita.

“Lalabsan na ako, Zero. Lalabsan na ako.” sambit ng bibig ni Tyson ng maramdaman niyang malapit na siya sa rurok ng kaniyang kaligayahan. Konti na lang, konting-konti pa. Ilang ulos na lang. Ilang ulos pa.

Mahigit ilang mabilis, sagad, at walang humpay na ulos ang nagawa pa ni Tyson bago niya hinayaan ang sariling malunod sa sarap na ngayo’y pumaloob sa kaniyang buong pagkatao.

“Ang sarap.. ang sarap.. sarap..”

Isa.. dalawa.. tatlo.. mahigit na lima na beses ang naging pagsabog ni Tyson sa loob ni Zero. Halos lukuban siya ng sobrang sarap sa kaniyang pakiramdam. Tirik ang kaniyang mga mata na naka-pikit, his body convulsed. Nag-impok ang mga muscle sa katawan bago labsan. Matapos ay tuluyang tinakasan ng lakas.

Pagod na pagod na bumagsak ang katawan ni Tyson sa tabi ni Zero. Habol-habol niya ang nawalang hangin sa kaniyang katawan. Teens m Samantalang si Zero’y lupaypay ang katawan. Pikit ang kaniyang mga mata’t bahagyang nakabuka ang kaniyang bibig. Pa’no ba naman, sa halos sagad na pagpasok ng pagkalalaki ni Tyson sa kaniya ay ganun na lamang ang sarap niyang nadama ng sumabog ang mainit na binhi sa kaniyang loob..

Damang-dama iyon ni Zero at talagang hindi makakailang ganon na lang kasarap ang kaniyang nadama. Para siyang mawawalan ng lakas sa nadamang yaon.

Sa lumipas na minuto, hindi magawang ikilos ni Zero ang kaniyang katawan. Lupaypay siya’t parang lantang na gulay. Basta’t naka-dapa lang ang kaniyang katawan hanggang sa tuluyan niyang marahang ipinikit ang kaniyang mga mata. Sa ginawa niyang ’yon, hindi niya namalayan na ’yon na rin pala ang magiging dahilan ng tuluyang pagsara ng kaniyang diwa. Naka-tulog na siya..

Matapos makabawi ni Tyson ng lakas at maging normal na ang kaniyang pag-hinga’y itinaas niya ang kaniyang kamay at hinawakan ang braso ni Zero.

“Zero…?” pagtawag niya sa ngalan ng binatang katatapos lang niyang maging kaniig. Walang naging pag-responde ukol dito.

At dahil nga naka-dapa si Zero at naka-baling ang ulo nito sa kabilang side ay hindi magawang makita ni Tyson ang ekspresyon sa mukha nito. Kaya’t muli niyang tinawag ang ngalan ng binata. “Zero..?”

Still no response.

Gumapang si Zero at bumaling siya sa kabila upang makita niya ang ekspresyon sa mukha ni Zero. Ganon na lang ang pag-hulmang ngiti ng kaniyang mga labi ng masilayan niya ang maamong mukha ni Zero na mahimbing ng natutulog. Payapa at kay aliwalas ng pagkakatulog nito.

Mas lalo pang lumawak ang pag-ngiti ni Zero.. naramdaman niya ang kakaibang pakiramdam ng sandaling katukin ang kaniyang puso ng damdaming hindi siya pamilyar. Mabilis ang pagkalabog ng kaniyang dibdib sa hindi malamang dahilan.

“Zero..?” muling pinaka-titigan ni Tyson ang mukha ng kaniyang kaibigan. Ilang sandali.. hanggang sa naging ilang minuto.

“I think.. i’m in..” nasapo ni Tyson ang mukha ng natutulog na binata. Kakaibang kuryente ang kaniyang nadama. “I’m in…” ipinilig niya ang kaniyang ulo sa pag-iisip. “I hope we will still be friends after this.. Zero..”

Matapos bitawan ang salitang ’yon, ipinikit na rin ni Tyson ang kaniyang mga mata. At doo’y nagpadala sa humahatak na antok sa kaniyang buong pagkatao..

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 25

Kabanata 25

           BUONG MAGDAMAG PUYAT si Zach kahihintay sa kaniyang anak na si Zero na hanggang ngayo’y hindi parin umuuwi. Ilang beses na niyang tinawagan ang telepono nito ngunit nakapatay ang telepono ng anak.

Nag-iwan na rin siya ng ilang daang mensahe;

Nasaan

kana, anak?

Bakit ’di kapa umuuwi?

Nag-

aalala

na ako..

Hindi ka man lang nagpaalam.

Anak.

Zero!

Pumunta na naman siya sa himpilan ng pulis ngunit nasambit ng mga pulis na hangga’t hindi pa nawawala ng bente quatro oras ay hindi pa masasabing missing ang kaniyang anak. Kaya heto’t wala siyang nagawa kundi ang maghintay. Ipagdasal na sana walang nangyare sa batang ’yon. Na sana ligtas ito dahil talagang masisiraan siya ng bait kung sakaling mangyari ang mga bagay na hindi dapat mangyare.

Malakas ang kutob ni Zach na baka napano na ang kaniyang anak na si Zero. Alam niyang kahit saan magpunta ang kaniyang anak ay mg-iiwan ito ng mensahe sa kaniya. Lalo pa kung magpapa-gabi ito.

“Zero..” he shouted in frustration when there’s no one answered the phone call. Nakapatay parin ang cell phone ng kaniyang anak kaya hindi niya matawagan. “Fuck!”

Nag-punta na rin si Zach sa paaralang pinapasukan ni Zero, nasambit doon ng guard na naka-alis na nga ang kaniyang anak. Mag-isa itong umalis. Upang makasigurado, pinakita pa sa kaniya ng guard ang papalabas niyang anak na nag-iisa.

“Fuck! Fuck!” it’s almost morning ngunit wala parin siyang na-re-receive na text or calls galing sa anak.

Pugto na ang kaniyang mga mata na animo’y ka-kulay na ng talong ang ilalim niyon dahil sa magdamag na walang tulog.

Gusto niyang tawagan ang asawa’t ipaalam dito ang nangyare ngunit hindi niya ginawa. Ayaw niyang madagdagan ang problema nito. Kaya pa naman niya.

Sino pa ba ang dapat niyang tawagan bukod sa anak niya? Saan ba kasing lupalop nagsusuot ang anak niya kung walang nangyareng masama dito?

Kahit masakit ang ulo ni Zach, dala ng puyat at pag-iisip ay pinilit parin niya ang sariling isipin kung saan maaring mapunta ang anak niya.

“Fuck! Fuck!” isang marahas na buntong hininga ang pinakawalan ni Zach matapos mapasambunot sa sariling buhok. He was going crazy like hell. He need to find his child. He need to make sure he’s safe.

“Tyson..?” biglang naalala ni Zach ang pangalan na ’yon ng kaibigan ng kaniyang anak.

Yes, sure. Kilala niya ang Tyson na ’yon. Pa’nong hindi? Ay paminsan-minsang dinadalaw nito ang kaniyang anak kaya’t kilala na rin niya ang binatilyo.

Pero naroon kaya ang kaniyang anak? Sana naman.. sana naman naroon ang anak niya. O kung nasaan man ito, sana ligtas ito’t walang masamang nangyare dito. ’Yun na lang. Iyon na lang ang hihilingin ni Zach, sana mapagbigyan siya.

Zach gritted his teeth when he found out that, how fuck can he contact, Tyson? He don’t even know where he lived. What to do?

Hindi na alam ni Zach kung ano ang kaniyang gagawin.

Pabagsak na umupo na lamang siya sa sofa at napasambunot sa sariling buhok.

“Sir..?” rinig niyang pagtawag ng isa sa mga katulong dito sa loob ng bahay niya.

“What..?” tanong ni Zach matapos niyang ma-i-angat ang kaniyang ulo.

“Handa na ho ang pagkain. Kain na ho kayo, kagabi pa ho kayo hindi kumakain..” sambit ng katulong. Mababasa ang concerned sa boses nito.

“It’s okay.. I’m okay, don’t mind me.”

Alam ng katulong na nasa masamang mood ang kaniyang amo. Kaya hindi na niya inulit pa ang sinabi niya kanina. Basta ang sa kaniya’y nagpa-alala siya..

Nananakit ang ulo ni Zero ng siya’y magising. Mabigat iyon na animo’y may isang malaking bato na naka-dagan sa kaniyang ulo. So that’s how it feels like, when having headache?

“Argh!” binangon ni Zero ang kaniyang sarili. Nagmistulan siyang naka-upo sa kama habang sapo-sapo ang kaniyang sentidong paminsan-minsa’y hinihilot niya.

Iminulat ni Zero ang kaniyang mga mata kapag-kuwan. Wala pa sa sariling sense ng ilibot niya ang kaniyang paningin.

Nakita niya sa kaniyang tabi ang nakatalikod na lalaki. Base sa kaniyang pagkakakilanlan, ang lalaking nakatalikod ay walang iba kundi ang kaniyang matalik na kaibigan.. Tyson?

Unti-unting pumasok sa isip ni Tyson ang mga alaala ng nangyare kagabi lang. Them getting drunk and having sex. Yes, they have sex. Him and Tyson, of course.

The fuck! Shit!

Napasambunot sa sariling buhok si Zero. So.. that was true? They fucked?

May regret bang nararamdaman si Zero? Sa palagay niya’y wala. Ano bang dapat niyang pagsisihan? Kahit naman lasing siya’y nagustuhan naman niya ang lahat, ’di ba?

Nasabi nga niya’y, ginawa niyang ituloy ang pakikipagtalik kay Tyson sa pag-aakalang sa kaibigan na niya matutuon ang kaniyang atensyon hindi na sa kaniyang ama. Kung baga, naniniwala siyang malilipat ang kaniyang pagmamahal para sa kaniyang ama sa kaniyang kaibigan. Inaakala niyang mawawala na ang nararamdaman niya para sa ama at iyon ay mapupunta na sa kaniyang kaibigan.

Nanatili si Zero na naka-upo at hinintay niyang magising si Tyson. Hindi niya alam kung saan magsisimula ang kanilang pag-uusap, o kung pa’no ito sisimulan. Batid niyang paggising ni Tyson ay magkakahiyaan na silang dalawa. Iyon ang iniiwasan niyang mangyare.

Masama man, ngunit gagawin pang kasangkapan ni Zero ang kaibigang si Tyson upang mawala ang nararamdaman niya para sa ama.

Maya-maya pa.. ilang saglit. Unti-unti ng gumalaw ang katawan ni Tyson. Nagsisimula na itong magka-malay.

Gaya ni Zero. Nang magising si Tyson ay ininda rin niya ang sakit ng kaniyang ulo. Mabigat iyon na tila animo’y may batong naka-dagan.

“Tyson..?” pagtawag ni Zero sa ngalan ng kaibigan.

Unti-unti ay bumalik si Tyson sa sariling wisyo. At doo’y pinakatitigan niya ang kaibigang si Zero. Doon pumasok ang mga alaala ng mga nagdaang gabi.

Napabalikwas siya ng bangon dahil doo’y.

Ilang minutong nanatiling tahimik ang paligid. Walang gustong magsalita. Pareho silang walang masabi.

Ang hirap pala ng ganito, ano? Kapag nakatalik mo ang matalik mong kaibigan na tinuring mo ng parang isang tunay na kapatid. Kaya hirap na hirap silang dalawang mag-bukas ng usapan tungkol sa nangyare sa kanilang dalawa. Pa’no ba ito?

“Uhmmm.. Tyson..”

“Hmmm?” tumingin si Tyson kay Zero.

“About doon sa nangyare kagabi..” nilakasan na ni Zero ang kaniyang loob. Gusto lang niyang malaman ang side ni Tyson kung anong sasabihin nito tungkol doon.

“Yes, about that night.. uhmmm.” s’yempre, mahirap para kay Tyson at ganun din naman kay Zero. “I… I don’t know. It just happened, Zero..”

“Anong dapat na’ting gawin?” tanong pa ni Zero.

“I don’t know either.. but please, after this, we will still be friends,”

“Of, course.. bestfriend’s.” pinilit ni Zero ang kaniyang sariling makagawa ng pag-ngiti.

“So.. diretso pasok kana ba? Or uuwi ka muna sa bahay niyo?” tanong ni Tyson kapagkuwan. Halatang gustong baguhin ang awkward nilang usapan.

Napaisip si Zero. Nakapag-paalam na naman siya sa kaniyang ama kahapon ’di ba? Nag-text pa nga siya rito matapos niyang i-power off ang cell phone niya, ’di ba? Kaya siguro magdi-diretsong pasok na lamang siya.

“Mapapahiram mo ba ako ng mga damit mo, pampasok? Diretso pasok na sana ako.”

“Of course, marami naman akong damit pampasok. Don’t worry. Mapapahiram kita.” madali namang sagot ni Tyson.

“Then, i’ll go take a shower first.”

“I’ll go prepare food for us..” sambit ni Tyson at pareho na silang tumalima sa mga sinambit nilang kanilang gagawin.

Tumayo na si Zero at mabilis na nag-tungo sa bathroom dahil nga wala siyang saplot sa katawan, kahit isa.

Samantalang, bago tumayo si Tyson ay kaniya munang ipinukol ang sariling tingin sa tumakbong si Zero patungo sa bathroom.

Masakit pa kaya ’yung ano niya? tanong ni Tyson sa kaniyang isipan ng dumako ang kaniyang tingin sa pang-upo ni Zero. I hope not!

Pagkatapos makapasok ni Zero sa loob ng bathroom ay agad niyang ini-locked ang pinto. Sapo-sapo niya ang kaniyang dibdib na sobrang bilis ng pagtibok.

God! Ang hirap palang harapin ng kaniyang kaibigan at magpanggap na parang wala lang ang nangyare sa kanilang dalawa. Oh, hell!

Gayunman, iwinaksi na lang ni Zero ang ganoong mga isipin.

Matapos makapag-ligo ay lumabas na siya. Tinuyo niya ang kaniyang sariling katawan. Wala pa naman doon si Tyson kaya s’ya na lang ang kumilos upang makahanap ng masusuot niya.

Tama lang naman sa kaniyang katawan ’yung uniform ni Tyson, kaya satisfied na s’ya.

Naka-alis sila sa bahay ni Tyson matapos makapag-almusal at makapag-intindi ni Tyson ng kaniyang sarili. Naka-alis sila doon na wala parin ang mga magulang ng kaibigan.

Madali lang silang nakarating sa paaralan. Mga ilang minuto lang siguro ang kanilang ginugugol hanggang sa makapasok na sila mismo sa kanilang silid aralan.

Samantala, ang nag-aalalang si Zach ay nakatanggap ng tawag matapos ang ilang oras niyang paghihintay.

He looked depressed when he answered the phone call made by the guard he assigned to call when he see, Zero, his son.

“Hello, any update? Nakita mona ba ang anak ko?” tanong ni Zach matapos niyang sagutin ang tawag.

“Yes, sir. Kapapasok lang po ng anak ninyo. Kasama niya po ’yung kaibigan niya.”

Zach blew a sighed of relief. Para siyang nahugutan ng tinik sa kaniyang lalamunan ng malaman niyang ligtas ang kaniyang anak. Walang masamang nangyare dito. Salamat. Salamat sa Diyos. Makakahinga na rin si Zach ng maluwag…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 26

Kabanata 26

            “UWI NA AKO, Tyson. Salamat pala sa pagpapatuloy sa’kin.” pagpapaalam ni Zero sa kaibigan ng matapos na ang kanilang eskwela ngayong araw. Baka hinihintay na rin si Zero ng kaniyang ama.

“Sige, ikaw bahala. Kita na lang tayo bukas.” sambit naman pabalik ni Tyson.

Kapwa pa sila naiilang sa isa’t-isa. Pa’no ba naman, kapwa sariwa sa kani-kanilang mga alaala ang mga ginawa nila kagabi. Parang lilipas na ang taon ay hindi parin nila malilimutan ang maiinit na tagpong ’yon.

Mauulit pa kaya iyon?

Sumakay na si Zero ng taxi at doo’y sinambit niya kung saan siya paroroon.

Habang sa kabilang banda’y tanaw lang ni Tyson ang kaniyang kaibigan. Iiling siya dahil natatakot siyang baka pagkatapos ng paalam na ’yon ay hanggang dulo na. Baka paunti-unti’y magkahiyaan na silang dalawa ng kaibigan. Ayaw niyang mahiwalay dito. Gusto niyang kaibigan parin niya ito hanggang dulo. Sana talaga, bukas o makalawa, hindi parin magbabago kung anong mga naka-ugalian nilang gawin. Hindi parin magbabago kung ano sila noon at hanggang ngayon.

Hapon na’t palubog na si Haring Araw ng makarating si Zero sa nasabing bahay. Pagpasok na pagpasok pa lamang niya sa loob ng bahay ay ang ama na ang bumungad sa kaniya. Ang amang si Zach na animo masama ang timpla.

Sino ba naman ang amang hindi sasama ang timpla. Kung nalaman nilang ang kanilang anak ay hindi man lang nagpaalam na manunulugan pala sa ibang bahay. Ni text or tawag ay walang natanggap. Buong gabi hanggang umaga’y hindi nakatulog kakaisip na baka may nangyare na dito. Kakausal ng dasal na sana’y walang masamang nangyare sa kanilang anak.

“Saan ka galing?” malamig ang tinig na tanong ng kaniyang amang si Zach kahit alam naman na nito kung saan galing ang kaniyang anak. Kung saan natulog ang binatilyong si Zero.

“Sa school, dad.” tipid namang sagot ni Zero.

“’Wag mo’kong pinipilosopo, Zero!!” umere ang galit na boses ng kaniyang ama ngunit batid niyang nagagawa parin nitong mag-timpi. “Saan ka galing? Saan ka natulog!!” halos pasigaw na ang tanong ng amang si Zach. Nag-ngingitngitan na ang boses ng ama.

Ito ang unang beses na nakita ni Zero sa mga mata ng amang si Zach ang galit. Ngayon lang niya ito nakitang magalit sa buong buhay niya.

Ang hindi alam ni Zero ay hindi galit dahil galit ito. Kundi galit dahil nag-aalala ito.

Nabigla man si Zero nagawa parin niyang higitin ang sarili pabalik. “Sa bahay po ng kaibigan ko, dad.” sagot naman ni Zero. ’Yung sagot sa mahinang boses.

“Alam mo ba kung gaano ako nag-aalala. Buong magdamag akong hindi natulog kakahintay sa’yo, i even went to the, school, to asked about you. Kung lumabas kana. Sabi naman ng guard nakalabas kana raw.” titig na titig ang seryosong mga mata ng amang si Zach sa kaniyang anak. “I waited for so many hours, but you didn’t showed up. You didn’t go home. Alam mo bang sa pag-aalala ko’y pumunta pa ako ng police station! I even went to that police station, to report about you, missing.”

“Zero, what were you thinking? Gusto mo ba talagang mag-alala ako sa’yo? Yeah, i know—i know. Binata kana na palagi mong sinasabi sa’kin. Malaki kana at dapat hinahayaan na kita sa mga gusto mong gawin. But, please. Just tell us where you are going.. just a little information, para alam namin kung nasaan ka,” iniwas ni Zach ang kaniyang tingin sa kawalan. Pilit pinapakalma ang sarili. Ayaw ni Zach dumating sa puntong matakot niya ang anak. Gusto lang niyang pangaralan ito. “Zero, tanggap ko.. tanggap ko bilang ama mo na lumalaki kana. Na hindi mona kailangan ng alalay ko. But as your father, I deserve to know just a little. Kahit konting impormasyon, anak.”

“Wala naman akong masamang hatid sa’yo. Kabutihan mo lang ang inaalala ko. Sana ’wag mo naman kaming pag-alalahanin na parang wala kang pamilya. We are still alive, son! Buhay pa kami’t humihinga ng mommy mo. Parang sa ginagawa mong ’yan ay pinapatay mona agad kami ng mommy mo sa puso’t isip mo. Hindi mo man lang naisip na mag-aalala kami sa’yo. Tinatawagan kita, nakapatay naman ang cell phone. I made a lot of messages but you didn’t respond. Ganiyan ba ang paraan ng pagpapalaki namin sa’yo? I love you, son, but please, don’t abused my love for you.” pagkasabing-pagkasabi niyon ni Zach ay agad na niyang nilampasan ang kaniyang anak. Nag-tungo na siya sa silid ng mga alak upang kahit papaano’y maikalma niya ang sarili.

Samantala, tulala naman si Zero na nakatingin sa kawalan. Ramdam na ramdam niya ang hinagpis at hinanakit ng kaniyang ama.

Parang tinusok ng karayom ang kaniyang puso sa sakit na dulot niyon sa kaniya. Ang bigat-bigat ng pakiramdam niyang malamang galit sa kaniya ang ama. Ngayon lang nangyari ito pero grabe na ang epekto sa kaniya. Naninikip ang kaniyang dibdib at sobra siyang nasasaktan.

Makita’t bumalik pa lamang sa kaniyang alaala ang itsura ng kaniyang ama’y sobra-sobra na ang sakit na lumulukob sa kaniya.

May itim ang ibaba ng mga mata ng kaniyang ama. Pugto din ang mga mata at halatang stressed na stressed ang itsura.

Wala sa sariling pumasok si Zero sa loob ng kaniyang k’warto dala ang bigat sa dibdib na naidulot ng mga salitang lumabas sa bibig ng ama.

Talaga bang nang-aabuso na siya? Inaabuso na ba talaga niya pati ang pagmamahal ng ama? Gusto niyang puntahan ang kaniyang ama at humingi ng tawad dito, pero parang napapako siya sa tuwing ihahakbang na niya ang mga paa. Kase napapatanong siya. Ano nga ba ang nagawa niyang mali? Nag-iwan naman siya ng mensahe sa ama na nagpapaalam na doon siya matutulog sa kaibigan, ’di ba? Ginawa niya ’yon bago i-power off ang kaniyang cell phone, ’di ba?

Agad kinuha ni Zero ang kaniyang cell phone sa loob ng kaniyang bag upang suriin ang kaniyang mensahe sa ama. Kung natanggap ba nito o hindi.

Matapos mabuksan ang cell phone, matapos nitong mag-on ay agad niyang sinuri ang mensaheng pinadala niya sa ama.

Not sent, tap to try again.

Not sent, tap to try again.

Iyon ang nakalagay sa mensaheng akala ni Zero ay natanggap ng kaniyang ama. ’Yung mensahe ng pagpapaalam niya dito na doon siya tutulog sa bahay ng kaniyang kaibigan.

Hindi pala nag-sent ’yung text messaged niya. Kaya pala ganun na lamang ang naging reaksyon ng kaniyang ama. Totoo nga. Pinag-alala nga niya ang ama. Pinag-aalala niya ito buong araw. Kaya pala ganun na lamang ang itsura ng kaniyang ama.

Mas lalong sumikip ang dibdib ni Zero sa mga nalaman.

“Fuck!”

Napasambunot si Zero sa kaniyang buhok. He needed to go to his father. Kailangan niyang humingi ng tawad sa ama. It’s all his fault.

Zach was feeling down while drinking hard alcohol just to calmed himself and forgot just a li’l moment.

Hindi lang kasi siya makapaniwalang napagsabihan niya ang kaniyang anak. For the very first start. They were good… The closure between father and son was to be jealous of.

Sobrang init ng pagsasama nila bilang mag-ama.. dati. Kaya masakit para kay Zach na mapagsabihan ang kaniyang anak. Bilang malapit na ama sa kaniyang anak, hindi mapakali si Zach na mag-tagal ang kanilang pagtatalo ng kaniyang anak. Gusto niyang bumalik na silang muli sa dati..

But masama ba ang ginawa niya? He just did the right thing. To scold his son is a part of being a father.

Nasapo na lamang ni Zach ang kaniyang mukha at napahilamos. Napasambunot din siya sa kaniyang sariling buhok sa prastrasyong nararamdaman niya.

Nakakaramdam na rin ng pagkahilo si Zach. Medyo bahagyang nananakit na ’yon.

Muling nagsalin ng alak sa kaniyang baso at agad niyang nilagok. Gumihit ang pait sa kaniyang lalamunan.

Lumipas pa ang ilang minuto sa sandaling pagwawalwal ni Zach ay doon na niya naramdaman na inaatake na siya ng alak. Alam na niyang lasing na siya.

Hindi na nga namalayan ni Zach ang pagdating ni Zero. Kakapasok lang niya sa loob ay naamoy na niya ang amoy ng alak na nilalaklak ng kaniyang ama.

“Dad..?” pag-pukaw niya sa atensyon ng kaniyang ama.

Bumaling naman ito sa kaniya, naniningkit ang mga mata.

Nang makalapit, “Dad.. can we talk?”

Bakit nga ba pumasok ’yon sa isip ni Zero? Makakausap pa ba niya ng matino ang kaniyang ama? Sa ganitong sitwasyon?

Napailing-iling na lang si Zero at inalalayan na niya ang kaniyang ama. “Let’s go, dad. Let’s sleep.”

At dahil nga medyo hindi na kaya ni Zach ang kaniyang sarili ay nagpa-alalay na lamang siya sa taong nag-offer umalalay sa kaniya.

Isinukbit ni Zach ang kaniyang kamay sa kaniyang anak na si Zero. Hagya na niyang maimulat ang kaniyang mga mata kaya pinanatili na lang niya ’yon na naka-pikit habang sinusundan ang paggalaw ng umaalalay sa kaniya.

Hirap si Zach sa pag-iintindi sa kaniyang ama. Ngayon lang nangyare ito sa buong buhay niya. Ngayon lang niya nakitang nagpakalasing ang kaniyang ina. Kung iinom man ito ng alak ay hindi ’yung ganito ka grabe. T’saka hindi pa talaga nakikita ni Zero na maglaklak ang ama. Sa tantiya niya’y siya ang may dahilan kung bakit..

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 27

Kabanata 27

      MATAPOS MAALALAYAN NI Zero, dahil nga sa mabigat ang kaniyang amang si Zach ay hindi na niya nagawang balansehin ang lahat. Pabagsak ng humiga ang kaniyang ama, pati tuloy siya’y napadamay sa paghiga nito sa kama.

Hagyang hindi nakakilos si Zero ng mga ilang saglit. Medyo kinakalabog ang kaniyang puso ng mapagtanto ang posisyon nilang dalawa ng ama. Normal lang naman ’yon kung pagmamasdan lalo’t mag-ama naman sila at hindi rin inaasahan. Pero iba talaga itong puso ni Zero ’e. Lahat na lang ng bagay tungkol sa kaniyang ama’y binibigyan ni puso’t isip niya ng malisya.

Naka-unan nga pala si Zero sa bisig ng kaniyang ama. Konti lang ang pagitan ay magdidikit na sila. Mga ilang hibla na nga lang ’yon. ’Di ba, normal lang? Pero bakit itong puso ni Zero ay halos kalabugin na ngayon sa sobrang bilis ng pagtibok? Normal pa nga ba ’to? Normal pa nga ba ang tibok ng puso niya? Malinaw na malinaw na hindi na.

Nagulat na lamang si Zero ng hatakin ng kaniyang amang si Zach ang katawan niya palapit dito. Bale, niyapos siya ng ama at sinwelyo sa mga bisig nito.

“Oh, shit!”

Umangat ang tingin ni Zero upang suriin ang kaniyang ama. Napag-alaman niyang tulog ito ng mahimbing. Pikit ang mga mata, at mahinang humaharok. Naalimpungatan lang siguro ang pagyakap nito sa kaniya.

Hindi namalayan ni Zero na napatitig na pala siya sa ama. Na hindi na magawang maialis ang kaniyang tingin dito. Para siyang nahihipnotismong tingnan pang lalo ang ama. Pagmasdan habang tulog ito. Pagmasdan hangga’t may laya pa siya. May laya pa ang kaniyang sarili.

Bago pa tuluyang malunod sa kumunoy ang katawan ni Zero na ngayo’y nakasadlak na ang mga paa’t binti. Pinutol na niya ang tingin kahit pa nga kay hirap niyong gawin.

Agad ng bumangon si Zero habang sapo-sapo ang kaniyang dibdib.. what the fuck.. i am feeling right now?

Pakiramdam ni Zero ay mas lalo pang tumindi ang epekto ng kaniyang ama sa puso niya. Pa’no ba niya ito malilimutan? Ano ba ang kailangan niyang gawin? Muling makipagtalik sa kaniyang matalik na kaibigan? Iyon ba? Iyon ba dapat?

Iiling-iling na lang iniwas ni Zero ang pagtingin muli sa ama ng kaniyang mapagtantong nakatingin na naman siya.

Inatupag na lamang niya ang sarili sa pagsasa-ayos sa posisyon ng kaniyang ama. Hinubad ang mga sapatos nito sa mga paa. Hinubad din niya ang damit ng ama’t iniwas ang sariling malunod sa magandang built ng katawan nito.

Aalis na sana si Zero ng siya’y matapos ngunit napako siya sa kinatatayuan ng marinig niya ang amang si Zach na binigkas ang kaniyang ngalan.

“Zero.?” mahina nitong sambit.

Nang lingonin ni Zero hindi dahil tinawag nito ang ngalan niya. Kundi dahil gusto niyang suriin kung tinawag ba siya ng ama sa sariling wisyo, o tinawag lamang siya sa kawalan.. dala ng kalasingan?

“Zero.. I love you.,”

Namimilog ang mga mata ni Zero ng kaniyang mabasa ang tinuran ng binata. Kay lakas ng pagkalabog ng kaniyang dibdib sa puntong para siyang mahihimatay.

Totoo ba ang narinig niya? Nagpabatid nga ba ng salitang “mahal kita” ang kaniyang ama?

“.,son..” dugsong ng ama.

Magdiriwang na sana si Zero ngunit naudlot ng marinig ang kadugsong ng boses ng kaniyang ama. Pasimpleng pinaasa niya ang kaniyang sarili. Inakalang ang pagtawag nito ng mahal kita ay wala ng karugsong.

Ano na naman ba kasi ang nangyayare sa kaniya?

“I love you, son. I love you, please don’t ever do that again.. don’t make me worry..” pautal-utal na sambit ng ama sa lasing na boses. Mukhang nananaginip ang itsura nito.  Nagsasalita ng tulog. Siguro’y hanggang ngayo’y nasa alaala parin nito ’yung mga nagawa niyang mali sa ama.

Yeah, Dad. You love me.. you really do. para bang ng isipin ’yon ni Zero’y may kung anong tumusok sa kaniyang puso dahilan para manakit ’yon.

Madaling araw na ay ’di pa nakakatulog si Zero. Maraming mga bagay-bagay na humahatak sa kaniyang upang hindi niya magawang ipikit ang mga mata’t makatulog. Marami siyang iniisip ng mga panahong ’yon. Nahihirapan na siya.

At dahil wala ng pagkakataong makatulog pa si Zero ay naisipan na lamang niyang bumangon. Lumabas ng k’warto. Hinayaan lang niya ang sariling mapadpad kung saan-saan habang patuloy paring hindi nilulubayan ng mga iniisip.

Maya-maya, nalaman na lamang ni Zero na narito na pala siya sa kusina ng bahay. Napukaw lamang ang kaniyang kay ligalig na pag-iisip ng may marinig siyang mga nag-uusap. Sa kaniyang pandinig ay nabobosesan niya ang dalawang katulong sa bahay nila..

“Napapansin mo ba, si Sir. Zero, ate Letty?” tanong ni Sally na katulong dito sa bahay nila.

Ayaw sanang maki-isyoso ni Zero sa usapan ng dalawang katulong, ngunit ng kaniyang marinig ang usapan ng mga ito tungkol sa kaniya. Ay mabilis nakuha ang kaniyang atensyon.

Nagtuloy siya sa pakikinig. Bahagya pang lumapit ngunit hindi hinayaang mapapansin sila ng dalawa.

“Ikaw, Sally, huh? Ano bang meron kay sir. Zero?”

Tumahimik saglit bago nagsalita si Sally.

“’E kasi naman.. habang tumatagal nag-iiba ang ugali ni Zero. Mabait naman si Sir. Zach ’e. Halos bigay nga sa kaniya ang lahat, kahit hindi naman siya tunay nilang anak.”

Bahagyang napaatras si Zero ng marinig niya ang tunuraan ni manang sally. Ewan, pero sobrang bilis ng naging pagtibok ng kaniyang puso. Pakiramdam niya ng mga araw na ’yon ay pinapanghina siya. Tinatakasan siya ng lakas sa kaniyang mga nalalaman.

Ano raw? Hindi raw siya tunay na anak?

“Huwag kang ma-ingay, Sally, baka marinig ka ni Sir. Zach. Matanggal kapa sa trabaho.” ani Letty.

“Aba’y totoo naman ang sinasabi ko. Anak naman talaga ng pokpok ’yang si Zero. Buti nga’t inampon pa ’yan ni Sir. Zach. Pasalamat na lang siya. T’saka, relax, ka lang ate Letty. Wala namang makakarinig sa’tin.”

“’E, basta. ’Wag kana lang magsalita. Hayaan mona sila. Hala, siya sige, trabaho na.” ani Letty.

Mabilis na humakbang palayo sa kusina si Zero ng maramdaman niya ang mga yabag palapit sa kaniyang gawi.

Diretso si Zero sa kaniyang silid habang sapo-sapo na naman ang kaniyang puso.

Totoo ba? Totoo ba ang mga nalaman niya? Ampon nga lang ba talaga siya? And much worst, pokpok nga raw ba ang totoong nanay niya?

Gustong sabihin ni Zero na hindi totoo ang lahat. Gusto niyang ipaniwala sa sariling sinungaling lang ang dalawa.

Pero para saan at magsisinungaling ang mga ito? Sa tantiya ni Zero ay hindi kasinungalingan ang tinuran ng dalawa. Ang tinuran ni Manang Sally.

Ampon lang siya?

Isa pa, malinaw na malinaw kay Zero ang pagkakaiba nila ng kaniyang amang si Zach at ng inang si Pia. Wala siyang kahiwig sa dalawa. Iba rin ang kulay ng balat nila. Moreno ang kaniyang ama samantalang pumuti ang kaniyang ina dahil sa mga ginagamit nito. Samantalang siya, bata pa lamang ay nakitaan na ng taglay na kaputian. Ito na ba ang senyales upang maniwala si Zero na hindi siya tunay na anak ng dalawa?

Ano nga bang dapat maramdaman ng binatilyong katulad niya kapag nalamang hindi talaga siya tunay na anak.

Nasaktan si Zero at hindi makapaniwala sa kaniyang narinig. Isa lang naman ang magandang gawin ni Zero upang makasiguro siyang tama nga ang mga katulong. He need to find out to truth, kung hindi niya kayang komprotahin ang kaniyang ama.

Nagpalipas pa si Zero ng ilan pang oras hanggang sa sumikat na si haring araw. Agad na siyang nag-intindi ng sarili. Matapos ay lumabas siyang bihis at bagong ligo.

Diretso siya sa hapag-kainan kung saan namataan niya ang mga pagkaing nakahain na.. At dahil napagpasiyahan ni Zero na punan muna ang kaniyang tiyan ng pagkain. Isa pa gusto rin niyang maka-usap ang kaniyang ama. Naalala niya, bukod sa nakakapa niyang komprontahin ito ay may kasalanan din siyang kailangan niyang hingan ng kapatawaran.

Nagpatagal pa talaga si Zero sa kaniyang bawat pag-subo. Pasilip-silip at hinihintay ang kaniyang ama.

Maya-maya pa’y dumating na ang ama. Halatang hang-over pa ito dahil bahagya pa nitong sapo-sapo ang ulo nito.

Tumingin ang ama sa kaniya dahilan para ngitian niya ito.

“Dad, good morning…” lumapit si Zero sa kaniyang ama at nag-mano ang binata.

“Dad, can we talk?”

Inaya siya ng kaniyang ama pabalik sa kina-uupuan niya kanina.

“Good morning too,” balik bati ng ama. “What do you want us to talk about?”

Umikot ang amang si Zach upang mag-timpla ng sarili nitong kape.

Habang si Zero naman ay kinakabahan. Kagat-kagat pa niya ang kaniyang pang-ibabang labi. Hinihintay ang amang makabalik sa hapag-kainan upang matuloy niya ang iba pa niyang sasabihin.

“Dad.. i’m sorry.” Zero said after his father done doing his coffee.

Bumaling ng tingin sa kaniya ang ama. Tumitig pa ito ng mga ilang minuto.

“I’m sorry.. hindi ko po alam na hindi pala nag-sent ’yung tinext ko po sa inyo. Kaya pala nag-alala kayo.” tumayo si Zach at lumapit sa kaniyang ama. “I’m sorry, dad. I’m sorry—”

Hindi na natuloy ni Zero ang iba pa niyang sasabihin ng hatakin na siya ng kaniyang ama pakabig sa bisig nito.

“It’s okay, son. It’s okay.. akala ko hindi kana hihingi ng sorry ’e.” mahigpit pa niyang naramdaman ang yakap nito pagkatapos..

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 28

Kabanata 28

    TULALA SI ZERO HABANG NASA kalagitnaan ng klase. Habang nasa kalagitnaan ang kanilang guro sa unahan, magiliw na nagtuturo. Ngunit heto si Zero't parang wala sa kaniyang sarili.

Nilipad na yata ng hangin ang kaniyang diwa sa puntong kay lalim-lalim na ng kaniyang iniisip.

Sino nga ba ang hindi? Normal lang para sa binatang si Zero na mag-isip. Pa’no ba naman. Hanggang ngayo’y binabagabag parin ang isip ni Zero. Tungkol sa kaniyang pagkatao. Sino nga ba siya? Kanino nga ba siya nag-mula? Totoo bang ampon lang siya at sa babaeng madumi pa siya nanggaling? Totoo ba? Totoo nga ba?

Ang hirap ’e. Ang hirap-hirap ng sitwasyong kinakaharap ni Zero. Para siyang nasa bingit ng kamatayan pero hindi mamatay-matay.

Isa lang naman ang sagot sa mga tanong ni Zero, ’di ba? Ang komprontahin ang isa sa mga magulang niya. ’Yun lang. Doon mareresulba ang problema niya. Malapit na naman siya sa wastong edad. He deserves to know the truth.

“Zero..?”

Napukaw ang atensyon ni Zero ng marinig niya ang pag-tawag ng kaibigan niya sa kabilang tabi.

Kanina pa kasi napapansin ni Tyson na malalim ang iniisip ng kaibigan niyang si Zero. Kay lalim na halos kulang na lang ay mawala na ito sa sariling katinuan..

“Yeah?”

“Are you okay?” He asked.

“I’m okay, don’t worry.” Zero answered back as if nothing happen. ’Yung sagot na taliwas naman sa itsura ng mukha. Kasi naman, kitang-kita talaga ni Tyson sa itsura ng kaibigan na hindi ito “ayos” tulad ng sinasabi nito.

“You’re not. Don’t lie to me..” sansala ni Tyson sa pagsisinungaling ng kaibigan. “Want to have a drink?”

Saglit na napatitig si Zero kay Tyson. ’Yung titig na may pakahulugan. Alam kasi ni Zero ang unang naging pag-iinom nila ni Tyson ay may milagrong nangyari. Kaya medyo naging aware lang siya sa word na “pag-iinom”.

Hindi sa natatakot si Zero na may mangyare muli. Mas pabor pa nga iyon sa kaniya, lalo’t iyon daw kuno ang paraan para makalimutan niya ang ama.

“It’s not what you think it’s going to happen. I’m just here to ask you for a drink..” agad sansala pa ni Tyson upang siguro’y ipabatid sa kaniyang kaibigang si Zero ng makita niyang natigilan ang binata. This time, hindi mangyayare ang nangyare noong una at huli nilang inom ng binata. He just want to assure him that his intention wasn’t for bad. He just normally asking him for a drink. Just like that.

“But if you don’t want to drink, it’s okay. But care to tell me what’s happening. I’m willing to lend my ears for you-”

“Okay.. tonight.” sang-ayong pag-putol naman ni Zero sa iba pang sasabihin ni Tyson. Matapos rin ang ilang minuto niyang pagtitig dito. “Let’s drink.”

“It’s settled then..” a hint of smile appeared his lips.

Tulad ng kanilang napag-usapan, ang muling pag-iinuman ay magaganap na. Sakto namang uwian na nilang dalawa. Sakay si Zero ng kotse ng kaniyang kaibigang si Tyson.

Si Tyson ang nagmamaneho ng sasakyan nito. Sa edad na dise-siyete ay marunong na itong magmanipula ng sasakyan nito. Ang daddy raw nito ang nagturo dito. Maraming kapit ang ama nito, kaya kung sakaling masabit si Zero sa mga pulis ukol sa kaniyang pagmamaneho. Madali lang para sa kaniyang makalusot, sa tulong ng kaniyang ama.

Tahimik lang si Zero sa buong biyahe. Kahit gusto niyang pasiglahin ang sarili pero hindi niya magawa. Nalulunod siya sa isipin kanina pa niya pinag-iisipan.

Isang makabuluhang buntong hininga ang marahas niyang pinakawalan. “Stop thinking about it, fuck it!”

Pinihit niya ang sariling ulo sa bintana ng sasakyan. Tanaw niya ang naglalakihang mga gusali. Tagos iyon sa kaniyang paningin sa lalim ng kaniyang iniisip.

“You’re not fine, are you?” pukaw na tanong ni Ty habang nagmamaneho.

Pinihit lang naman ni Zero ang kaniyang ulo hanggang sa magtama ang tingin nilang dalawa ng binata. “Just tired..” sagot niya, pagkatapos saka iniwas ang tingin.

Ilang minuto pa ay nakarating na rin sila sa tahanan ni Tyson.

“Where’s my mom? My dad?” agad na tanong ni Tyson sa isa sa mga katulong na kanilang nakasalubong.

“Wala ho sila dito Sir, umalis ho sila.”

“Kelan daw ang balik?”

“Hindi ho nasabi ’e.” sabay kamot ng matandang katulong sa anit ng ulo nito. “Sinabi lang ho ng Mommy niyo, na kapag may kailangan daw ho kayo, sabihin niyo lang daw ho sa kanila.”

Napatango-tango na lang si Tyson at t’saka nilingon si Zero. “Let’s go.” diretso silang dalawa sa loob ng k’warto nito.

Mabilis ang mga naging pagkilos ni Tyson. Agad siyang humagilap ng damit na masusuot para sa kaniyang pamalit at sa pamalit ng binatang si Zero na kaniyang kasama.

“Here. Wear it.” hinagis ni Tyson ang pamalit kay Zero na batid niyang magkakasiya sa binata. Sinalo naman ’yon ni Zero.

Bitbit ang pamalit ay agad niyang hinubad ang unipormeng suot pang-pasok. Abala siya sa pagsuot ng kaniyang pamalit kaya’t hindi na niya napansin ang kaniyang kaibigan na matiim ang naging pagtitig sa kaniya-sa katawan niya. Wari ba’y may magandang parte ng katawan niya na naaakit itong pagmasdan.

Bago pa man mahuli si Tyson ay agad na niyang iniwas ang kaniyang tingin. Kinalma ang nagwawala niyang damdamin sa loob-loob niya. Pinatay ang mumunting apoy sa kaniyang kaibuturan na kung hindi niya gagawin ay tiyak lilikha iyon ng pambihirang apoy ng pagnanasa.

His goal is to drink with him-with his best friend, not the other way around.

Inabala na lamang niya ang sarili sa pagbibihis, upang masimulan na nila ang pangalawang beses na kanilang pag-tungga.

“What do you want to eat first?” he asked, Zero.

“Everything is fine..” tipid na sagot ni Zero. Animo’y walang ganang pag-isipan pa kung ano ba ang pagkaing gusto niyang ipasok sa kaniyang sikmura. Ewan, baka talagang tinatamad lang siyang kumain.

“Then, I’ll go fetch some food,” tumalima na si Tyson. Binuksan ang pinto at lumabas. “In-can-beer too, of course.” pasilip ni Tyson sa pinto, sumilay ang ngiti pagkatapos ay tuluyan na siyang lumabas.

Naiwan si Zero sa loob ng k’warto ng binata. He looked like a lost-child.. don’t know what to do.

Na-upo na lamang siya sa mahabang sofa, hinilig ang kaniyang ulo sa sandalan, matapos ay ipinikit ang kaniyang mga mata.

Ohhh! Fuck!

He looked frustrated. Ang daming problemang pumapasok sa isip niya. Tapos dumagdag pa ’yon. Ohhh, hell!

Isang malakas na buntong hininga ang pinakawalan ni Zero. Isinama niya sa pagpapakawala ng hangin ang kaniyang mga isipin.

In the coldest night, Pia was still busy doing her works. Narito siya sa kaniyang opisina. Abala sa pag-aaral ng mga papeles upang masiguradong pulido ang kaniyang trabaho.

Hindi na naman niya ito dapat ginagawa, hindi ba? Hindi na naman siya dapat nagpapaka-pagod sa pagtatrabaho dahil mayaman na sila, hindi ba?

’Yun ang kaniyang dapat ginagawa. Ngunit sa takot na baka may mangyaring anumalya sa kaniyang kompanya. Sa takot na baka bigla-bigla na lang bumaba ito, ay talagang puspos ang kaniyang pag-antabay sa lahat-lahat.

God knows how much she missed her family. Her husband, Zach, and her son, Zero. Missed na missed na niya ang dalawang ’yon, pero wala siyang magawa, kundi ang mag-trabaho.

For her, her family is her first priority. Hindi naman niya ginagawang panatilihing nasa maayos ang kaniyang kompanya para mas lalong yumaman pa at sumikat. Kundi ito ay lahat para sa kaniyang anak. Gusto niyang kapag nawala na siya.. Mayroon siyang maiiwan sa anak niya. So she need to sacrifice herself.

Kaya niyang tiising hindi makita ang kaniyang pamilya kung ang kapalit naman nito’y maayos na kinabuksan ng kaniyang anak. Handa siyang isakripisyo ang kaniyang sariling kaligayahan.

While so busy with her paper works, nakatanggap si Pia ng tawag. Sinulyapan niya ang kaniyang telepono um-appear doon ang pangalang “Vina”.

Kumunot ang kaniyang noo ng hindi niya makilala ang pangalang ’yon. Hinalukay pa niya sa kaniyang isipan kung sino ba si Vina. Sino nga ba si Vina? Bakit hindi niya ito makilala.

Anyways, sinagot na lang niya ang tawag. Hinintay niyang magsalita ang nasa kabilang linya bago siya.

“Hello, Pia!!” magiliw ang boses ng babae sa kabilang linya. She looks like excited to tell something to Pia.

Nang mabosesan ni Pia ang babae sa kabilang linya. Doon lang niya napagtanto na ang babaeng kausap niya ngayon ay walang iba kundi ang matalik niyang kaibigan.

Her bestfriend! Her bestfriend! How could she forget her name? Pa’nong mabilis niyang nalimot ang pangalan ng kaniyang kaibigan? It is her bestfriend.

Si Vina na kahapon lamang ay kaniyang nakausap. Si Vina, na matagal na niyang kaibigan hanggang ngayon. Pa’nong nalimot niya ang pangalan nito na kung hindi pa niya mabosesan ay hindi pa niya makikilala.

Pia was starting to get scared. Nagsisimula na siyang matakot sa mga nangyayare sa kaniya. She’s aware sa mga ganitong bagay. Ilang beses na niyang nakalimutan ang mga bagay-bagay, itsura ng tao, pangalan ng tao at kung ano-ano pa. Gayonpaman, isinisiksik na lang ni Pia sa kaniyang sarili na dala lamang ’yon ng kaniyang labis-labis na pagtatrabaho.

“Pia, hey? You still there?” napukaw ang pag-iisip ni Pia at agad siyang bumalik sa sariling katinuan.

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 29

Chapter 29

         ZERO’S HEAD WAS SPINNING, minutes after minutes, but, sure, he kept on drinking and drinking. He just want to get high—get crazy!

Yeah!

“Are you now willing to tell me everything?” Tyson asked on the other side, who kept accompanying him to drink.

He raised his head to looked at his bestfriend. Umiikot na ang kaniyang paningin at medyo lumalabo na rin ito, but he can still recognized him, of course.

“I’m not their son..” he said jumping to the conclusion. Kahit hindi pa niya nakukumpirmang hindi nga siya anak ng mga magulang na nagpalaki sa kaniya. Naroon na kasi ang malaking posibilidad na totoo iyon—ang kaniyang mga nalaman.

“What do you mean?” Tyson asked feeling confused.

“I’m not their son,” pinakatitigan niya ang kaibigang si Tyson mata sa mata. “Hindi ako anak ng mga magulang ko, Tyson.” iniwas niya ang tingin at ibinaling sa bote ng alak na hawak niya, sabay ngiti ng mapait. “I’m adopted child..” Zero’s eyes starting to filled with lone tears, but he wiped it out, bago pa man ’yon lumaglag. “I just found it, earlier. Hindi nila ako anak. Ampon lang nila ako.”

Tyson who heard his bestfriend speaking like that, in a pitiful tone, can’t help, giving his sympathy. Inangat niya ang mukha ni Zero dahilan para magtama ang kanilang mga mata. He smiled at him.

“Anong dahilan para malungkot ka?” makahulugang tanong niya rito, and that made Zero frowned. “Ngayong nalaman mong ampon ka, magagalit kaba sa mga magulang mo?”

That question made Zero asked himself. Magagalit nga ba siya sa mga magulang niya? For what? Anong dahilan?

Doon niya napagtantong wala siyang dapat ikagalit, either ikalungkot. Ano nga kung ampon siya? At least his adoptive parents treated him well. They gave him all even though he’s not their real son, after all.

“Dapat nga magpasalamat ka, because even though you are just adopted, they treated you good. Hindi ka nila pinabayaan. So come-on, dude! Cheer-up.” Tyson voice sounds active, cheering him up.

Right! Oh right! Wala siyang dapat ikabahala at wala siyang dapat isipin. Kung ampon man siya, then dapat siyang maging masaya. Dahil napunta siya sa tamang mga tao.

Ngayong gabi tuloy parang gusto niyang mag-tungo sa kaniyang mga magulang at yakapin ang dalawa ng ubod higpit. Umiyak sa kanlungan ng mga ito at ipaalam dito kung gaano niya kamahal ang dalawa. Malaki na ang utang na loob niya sa mga ’yon, ngayo’y mas lalo pang nadagdagan.

Umagos ang luha sa kaniyang mga mata na agad naman niyang pinunasan. Itinuon niya ang kaniyang paningin sa binata. “You’re right, Ty. There’s nothing to feel sad.. I should be happy instead. Thank you.”

Ngumiti naman si Tyson at hinagilap ang balikat ni Zero. “Yeah, you’re welcome, buddy.”

Tipid na ngiti ang pinukol ni Zero matapos ay itinaas niya ang boteng hawak. “Cheers,”

“Yeah. Cheers.” pag-sang-ayon naman ni Ty.

And after an hour. Zero fell and sleep.. doon nahulog ang kaniyang katawan sa kandungan ng kaibigan. At sa hindi makayang presensya ng alak, mabilis siyang nakatulog.

Zach felt a little bit worry for his son.. well natanggap naman niya ang mensahe ng anak na hindi ito makakauwi at doon manunulugan sa bahay ng kaibigan nito kaya hindi na siya nag-alala. Pero gayon man, hindi parin mawala sa kaniya ang konting pag-aalala.

Well who wouldn’t be though? Ganoon lang talaga niya kamahal ang anak. Di’ba’t tila ayaw pa niya itong mawalay sa kaniyang piling, lalo’t nag-iisa lamang ito?

Zach blew a loud breath. He forced himself to sleep, of course. ’Cause, yeah, wala na naman siyang kasama sa kaniyang pagtulog.

Nasambit na rin naman ng kaniyang asawa sa telepono, kani-kanina lang na hindi ito makakauwi at marami itong inaasikaso.

“I guess, I have to sleep on my own..”

     AFTER NG MEET-UP ni Pia sa kaniyang matalik na kaibigang si Vina ay ngayon sakay na siya ng kaniyang kotse at sinisimulan na niya itong paandarin.

Kinuha niya ang susi sa loob ng kaniyang bag, and when the moment, na ipapasok na niya ang susi sa susian ng kotse upang paganahin ang sasakyan ay bigla siyang natigilan.

Lumaki ang kunot sa kaniyang noo. She felt so confused.. and worried. Takang-taka siya sa kaniyang isip kung bakit hindi na niya alam kung pa’no magpa-andar ng sasakyan. Tila ba’y nalimot na ng kaniyang utak ang pagpapatakbo nito kahit kanina lamang ay dala niya ito pagpunta sa matalik na kaibigan. How come, she fucking easily forget it?

Nilukuban ng takot ang dibdib ni Pia. Hindi mapakali sa puntong hindi niya alam kung ano ang kaniyang gagawin.

“Shit! Ohhh, God! How to drive this car? Why can’t I remember anything?”

Natutop niya Pia ang sariling bibig, hanggang sa siya’y mapasambunot sa sariling buhok. Takot at lubusang pag-aalala. Alam ni Pia na hindi na normal ang ganitong klaseng pakiramdam niya.

Madalas na siyang makalimot. Madalas na niyang makalimutan ang mga bagay-bagay at ang mga pangyayari na kanina lamang naman nangyare. She’s scared! So scared!

How come she forget her ability to drive the car?

Pia immediately grabbed her phone inside her bag, her hand was shaking in fear. Binuksan niya ang telepono niya at naghahanap ng maaring tawagan. Natagpuan na lamang niya ang sariling tinatawagan ang kaniyang anak.

Ilang beses pa niyang tinawagan ang anak ngunit walang sumasagot, gusto sana niyang marinig ang boses nito. Sa takot na baka, bukas makawala—maging ito’y malimot na niya.

She give up calling her son. So she call her husband, instead.

After a couple of minutes. Sumagot iyon.

Kagat ni Pia ang pang-ibabang labi, pinipigilan ang sariling huwag maluha, the moment she heard her husband voice.

“Honey..?” Zach said, the other line.

She just closed her eyes and a tears scaped and fell. Pinipigilan parin ang sariling huwag makalikha ng ingay ng nagsisi-umiyak niyang damdamin.

The reason why she call him, because she just want to hear his voice. Gusto niyang marinig ang boses ng kaniyang asawa, sa isiping baka ang boses nito’y malimot narin niya.

Sa isiping mangyayare ang araw na ’yon. Mas lalong unti-unting nagsi-bagsakan ang luha sa kaniyang mga mata.

“God, please.. not this.. not this..” napailing-iling pa siya at kinalma ang sarili.

“Honey, are you still there? Hello?”

Pia, calmed herself and spoke. “I love you..” basag ang kaniyang boses. She cleared her throat. “I love you, honey, I missed you so much.” she bite her lower lips, before she closed her eyes.

On the hand, Zach, smiled but at the same felt worry. Tila kasi may kakaiba sa kaniyang asawa, at hindi siya mapalagay doon.

“I love you and I missed you too, honey,” he said, “but.. are you okay?”

She calmed herself again. “I’m okay, just tired,” she lied, “take care of yourself, honey. Gotta go, I still have work to do.. bye.. I love you.” the last word she said. She mean it.

She dropped her phone and covered her face with her bare hands. She was still crying and crying. Tears keep falling and falling. She can’t help it. She just missed her family and can’t afford to forget them.. not even once.

Isang mahabang pagkakatulog bago nagising si Zero. Nakusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata hanggang sa maging clear na ang vision niya. Napag-alaman niyang nakayakap sa kaniya si Tyson habang siya nakatagilid patalikod dito. Ito naman ay nakatagilid na nakaharap sa likod niya.. hugging him so tight, na tila ba animo’y ginaw na ginaw ito. Naghahanap ng maaring makuhanan ng init.

Nakaramdam ng kakaibang sensasyon ang katawan ni Zero. Nabuhay ang kakaibang pakiramdam sa kaniyang katawan.

Napalunok siya. Bago pa man may hindi mangyareng mabuti ay akmang babangon na si Zero ngunit naging mas lalong mahigpit ang pagyakap nito sa kaniya. It feels securing him to his cuddle.

Sa higpit tuloy ng yakap nito’y naramdaman niya ang matigas sa gitnang parte ng katawan nito na tumutusok sa pisngi ng kaniyang pang-upo.

Sunod-sunod na ang kaniyang naging paglunok sa mga lumipas na minuto.

Ohhh, man! He was turned on! Fuck!

Maya-maya pa.. nararamdaman na ni Zero na animo’y umiindayog ang balakang ng binata. Tumatama ng mas madiin ang matigas na bagay sa gitna ng katawan ng katabi.

Tumingin si Zero sa kaniyang likod upang suriin ang katabi. Napag-alaman niyang mahimbing pa itong natutulog. Ibig bang sabihin ay nananaginip lamang ito?

Iniwas niya ang tingin sabay kagat sa pang-ibabang labi. Mas lalo siyang nate-turned-on sa mga nangyayare. Lalo’t dumadagdag pa roon ang mainit na hininga ng binata na tumatama sa batok niya dahilan ng pagtaas ng balahibo sa kaniyang katawan.

Ohhh, hell! It can’t be!

Sukat pa’y naramdaman niyang naglalakbay ang kamay ng kaibigang si Tyson hanggang marating ng daliri nito ang utong niya.

Mas lalong humigpit pa ang pagkagat niya sa pang-ibabang labi ng magsimulang gumalaw ang daliri nito sa palibot ng kaniyang utong.

God, it makes him felt senseless.

“Hmmm..” natutop ni Zero ang kaniyang bibig ng mapagtantong nakatakas na ang munting ungol sa kaniyang bibig.

Pa’nong hindi? He was secretly being pleasured and he can’t stop himself to moan. He can’t stop expressing what he felt. What sensation he just felt.. It’s so good. And Zero was counting for another deep and lustful scene.. Ohhh, boy!

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 30

Chapter 30

        WAS HE REALLY ASLEEP? ’Yan ang tanong ni Zero sa kaniyang sarili. Totoo bang natutulog si Tyson?

Malinaw na malinaw na “hindi” ang magiging sagot. Sinong natutulog ng kusang gumagalaw ang kamay? Sinong natutulog na kusang gumagalaw ang balakang upang pasimpleng bayuhin siya?

No he’s not!

Nakagat na lamang ni Zero ang kaniyang pang-ibabang labi ng maramdaman niya ang sensasyong kay sarap na halos hindi makayanan ng kaniyang buong pagkatao. Naipipikit pa niya ang kaniyang mga mata sa tuwing ididiin ni Tyson ang matigas na bagay sa gitnang parte ng katawan nito sa gitna ng nagsisi-yaman niyang pang-upo.

“Hmmm..” isang mapagnasang ungol na kumawala sa kaniyang bibig kasabay ng marahas niyang pagbuga ng hangin.

Nagsisimula nang mag-init ang kaniyang katawan, o talagang una palang ay nag init na ’yon?

Kapag kuwan pa’y naramdaman niyang pumasok na sa loob ng damit niyang suot ang kamay ng binatang katabi niya sa pagtulog.

Mariin niyang naipikit ang kaniyang mga mata kasabay ng pagkagat niya ng mariin din sa pang-ibaba niyang labi.

’Yung sensasyong dulot ng palad nitong dumadampi sa kaniyang balat ay talagang makapigil-hininga. Pakiramdam tuloy niya’y bawat pasada ng palad nito pataas ay nag-iiwan ng pagtaas din ng balahibo sa bawat madaraanan niyon.

Pigil na siya’y mapasinghap ng marating na ng kamay nito ang utong niya. Ang paglapat ng daliri ng kamay nito’t utong niya’y naglilikha ng kakaibang init, that send down to every fiber of his being.

Ohhh, man!

“Ohhhhh! Fuck! Shit!” hindi na niya napigilan ang sarili kundi ibulalas ang mga salitang ’yon ng kaniyang maramdaman ang daliri ng kamay nitong naglalaro na ngayon sa kaniyang utong. “Shit!! Shit!! Shit!!”

Naibaling ni Zero ang kaniyang tingin sa kaniyang likuran upang masuri ang itsura ng kaniyang kaibigan. Doon nagtama ang kanilang mga mata. Makikita ang pagnanasa sa kaibuturan niyon.

Walang pasabi-sabing nilukumos siya nito ng halik. Wala na siyang nagawa kundi ang tugunin din ang halik nito at mapa-ungol sa sarap ng hatid niyon.

Marahas ang kanilang halikang pinagsasaluhan. Nakagat ni Tyson ang pang-ibabang labi ni Zero doo’y umawang kaya’t nagawa niyang ipasok ang dila sa loob ng bibig nito.

Sabik namang sinipsip ni Zero ang dila ni Tyson sa loob ng kaniyang bibig. Masarap ’yon sa kaniyang pakiramdam. Hatid niyo’y isang libo’t limang daang sensasyon.

Lumaban sa pakikipaglaro ang kaniyang dila kapag kuwan. Nag-e-espadahan ang kani-kanilang dila sa isa’t-isa.

“Hmmmm.. Tyson.” ungol niya sa pagitan ng kanilang paghahalikan.

Mabilis na kumubabaw si Tyson kay Zero, mabilis namang naibuka ni Zero ang kaniyang dalawang hita upang doo’y pumagitna ang katawan ng binata.

Saglit naputol ang kanilang paghahalikan at nagtama ang tingin. Kitang-kita sa mata ng bawat isa kung gaano nila kagusto ang mga nagaganap. Nakita ni Zero ang mapagnasang ngiting sumilay sa mga labi ni Tyson. Sinapo pa nito ang kaniyang pisngi. Pagkatapos ay unti-unti niyang inilapat ang kaniyang mga labi sa mga labi nito at doo’y nagsimulang maghalikan.

Mahinhin ang bawat halikan, banayad at tila ba’y dinadama ang mga labi ng isa’t-isa. Maya-maya pa’y hagyang tumigil si Tyson at pinakatitigan ng mga mata niya ang mga mata ni Zero. Apoy at tila kay init ang dumadaloy sa bawat titig niya dito. Hanggang sa walang pasabi-sabing sinakop ng kaniyang mga labi ang mga labi ng binata.

Mabilis, madiin, at tila sabik sa mga labi ng isa’t-isa. Walang pag-awat o miski pagtutol na naganap sa kanila. Tila animo’y kapwa nila ginusto ang lahat ng iyon. 

Napapa-ungol na lamang si Zero ng unti-unti niyang mapagtanto na lahat ng saplot sa kaniyang katawan ay unting nalaglag sa kaniya, hanggang sa tuluyang naging mistulang hubo’t-hubad na siya.

Nag-aapoy ang mga mata ni Tyson na namiyesta sa nakabalandrang katawan ng binata, dahil doo’y maging ito ay hinubad na rin ang saplot na suot.

Kapwa sila walang saplot  sa katawan. Walang tumatakip sa maseselang bahagi ng kanilang katawan. Parehong namiyesta ang mga mata sa bawat mga nakikita.

Saglit pa ay naramdaman na ni Zero ang magkabilang kamay ng binata na humaplos sa ilalim ng kaniyang mga hita hanggang sa tuluyan siyang inalalayan nitong ibuka ang mga hita.

Hindi niya naramdaman, even just a little palpitate of his heart. Para bang habang tinitingnan ni Zero at sinusuri ang mga susunod pang mangyayare ay hindi man lamang siya nakaramdam ng kaba at pagtutol sa sarili na ang kanilang ginagawa ay isang malaking pagkakamali. Basta hinayaan lamang niya si Tyson gawin ang susunod pa nitong gagawin.

Naipikit niya ang mga mata at gumihit ang sakit sa kaniyang mga labi ng maramdaman ang matigas na bahagi ng katawan ng binata na unti-unting pumapasok sa kaniyang butas. It was covered with pain, lust, and pleasure. He don’t even know what to react, to be hurt, or to be feel pleasured.

Basta bibig na niya ang trumabaho sa ire-react niya base sa kaniyang nararamdaman. Impit ang naging pagsigaw niya ng maramdaman ang pagkalalaki ni Tyson na bumigla sa pagpasok sa kaniyang loob. It went there, deep, and even deeper. Halos mag-sugat ang kaniyang mga labi sa tindi ng naging pagkagat niya doon. Even this is the second time having sex with him, naroon parin ang kirot, na alam naman niyang maya-maya lamang ay unti-unti ng mawawa. Just give it a little time and he’ll sure it’ll fade away.

Hindi nga nagkamali si Zero sa naging haka-haka, the pain that consumed him a while ago, starting to disappear. Nawawala na ang kirot sa kaniyang kaibuturan at doon pumapalit ang pambihirang kaniyang nararamdaman. The pleasure. Ohhhh-pleasure.

Tila bumalik siya sa alapaap at muling pinaghele ng mga anghel na naroon. Ang sarap ng nararamdaman niya. Damang-dama niya ang pagkalalaki ni Tyson na unti-unting humuhugot at bumabaon sa kaniyang kaibuturan. Halos ramdam niyang napuno ang loob niya ng pagkalalaki nito, lalo pa sa mga pagkakataong sinasagad ng binata ang pagkakapasok.

“Ohhhhh, Tyson! Ohhhhh– goodness. Hell! Fuck, buddy.” There’s nothing to be stopped of. Wala na siyang dapat pang pigilin. He just let out what his mouth want to out. “Shit, Ty, Ohhhh—shit!”

Walang patid ang lumalabas na pag-ungol at pahalinghing ng katawan at mga labi ni Zero habang walang sawa siyang binabayo ng binata.

As he can see, Ty, is in pleasure too. Nakikita niya sa mga mata ni Tyson na maging ito ay nasasarapan din. Kagat nito ang mga labi at tila nag-aapoy ang dilat ng mga mata. Hindi rin nakatas sa pandinig ni Zero ang mahihinang pag-ungol na kumakawala sa bibig nito.

“Ohhhhh, fuck, yeah, Zero” malakas na naging pag-ungol ni Tyson, “fuck, hell yeah.”

Mariing naipikit ni Zero ang kaniyang mga mata ng sandaling isagad ni Tyson ang pagkalalaki nito sa loob niya. Halos tila mawalan siya ng ulirat dahil doon. He was being pleasured, so dearly. Sarap na sarap siya sa bawat sagad nitong pagbayo.

“Ohhh, Ty, like that, Ty,” halinghing niya, “just like that. Fuck me deeper, buddy, so deep. Ohhhhhhh!” Mabilis naman siyang pinagbigyan ni Tyson. Agad nitong sinunod ang naging hiling niya dahilan para mapasigaw siya habang tirik ang mga mata. Ty went in, deeper. Solid na solid talaga ang naging pagpasok ng binata sa loob niya. Lusot na lusot at lubog na lubog pagkatapos ay muli nitong hinugot, pinasok, at mabilis at tila walang himpis na binayo ang kaibuturan niya.

“Ohhhhh, Ty, Ohhhhh, fuck! Ohhhhhh hell, yeah. Ty. Ty. Ty. Ohhhhhh! Tyson.” He was going crazy every single minutes. Blangko ang kaniyang isip at walang ibang laman kundi ang pagpapaligaya sa kaniya ni Tyson.

“Ganiyan lang, Zero. I-ungol mo lang ang pangalan ko habang binabayo kita ng ganito. Ganiyan lang, Zero. Ganiyan lang.” And Tyson went more aggressive, he went more deeper inside of him.

Halos maisigaw ni Zero ang ngalan ni Tyson.. Siguro kung kayang makabuhay iyon ng patay ay baka lahat na ng patay sa libingan at nagsipag-bangunan para lamang tuktukan sa ulo si Zero dahil sa pangangambala ng pag-sigaw nito.

“Fuck, Zero, malapit na ako. Malapit na akong labasan.” Sambit ni Tyson ng maramdaman nito ang sarili na ilang pag-ulos na lang ang kaniyang gagawin ay tiyak na tila magmimistulang bulkang Mayon ang kaniyang pagkalalaki na mainit na sasabog sa loob ni Zero.

Naipikit na ni Zero ang kaniyang mga mata. Tila ba’y handa na siyang tanggapin ang katas na lalabas sa binata. Handa na siyang saluhin ang binhi nito.

“Fill me, Tyson. Fill me.” Walang ideya si Zero kung mistulang pagmamakaawa ba ang boses na lumabas sa kaniyang bibig.

“No need to beg me, Zero. I will definitely fill your pinky asshole.”

Sa ilang kumpas ng balakang ni Tyson ay doon na siya tumigil sa isang malakas, madiing pagpasok sa kaibuturan ni Zero. Unat ang mga paa ni Tyson, maging ang mga daliri noon. Tirik ang mga mata at mahigpit ang hawak sa mga binti ni Zero ng maramdaman niya ang paglabas ng mainit na katas sa kaniyang pagkalalaki sa loob ng binata.

“Ahhhhhhhhh, fuck, yeah!”

Mariin ang pagpikit ng mga mata ni Zero nang kaniyang matanggap ang inaasam-asam. Ang mainit na binhi ni Tyson na tila isang canyon na sumabog sa loob niya. Kay sarap nito dahilan para makagat niya ang pang-ibabang labi at saglit nadala ang sarili sa kalangitan.

“Ohhhh..” lupaypay ang nakabukaka niyang mga hita maging ang kamay niya’y nawalan din ng buhay. Tila kapwa nag-aagaw buhay ang naging eksena nila. Parehong pilit hinahagilap ang hanging saglit na tumakas mula sa kanila.

Nakadag’an ang katawan ni Tyson sa katawan niya at naroon parin sa loob niya ang pagkalalaki nito. Naramdaman man niya ang bigat ni Tyson ay hindi na niya iyon nagawang itulak. Wala siyang lakas at sa hindi sukat maisip, gusto niya ang tagpong iyon. He wanted Tyson’s body to pressed against him. Feel secured, and feel wanted. Iyon ang naramdaman niya.

Ilang minuto pa, naramdaman ni Zero ang gaan sa kaniyang pakiramdam ng umalis ang binata sa pagkaka-kubabaw sa kaniya. Gayon din naman ang pagkakatanggal ng pagkalalaki nito sa kaniyang loob.

“I’m sorry, Zero, i just.. you know, carried away” bigkas ni Tyson, “alam kong nangako ako sa’yo na hindi na ito mauulit—”

“Sshhh” pag-putol ni Zero sa iba pang sasabihin ni Tyson sa kaniya, “it’s okay, dude, we both enjoyed it.” Pilit ang naging pag-ngiti ni Zero. Agad siyang mabilis na bumangon at dinampo ang mga saplot niya, “i’m going home, baka hinahanap na ako ng daddy ko.” sambit pa niya.

“Ihahatid na kita.”

Sa tindi ng awkwardness sa pagitan nilang dalawa, nanatiling walang imik si Zero at napatango-tango na lang.

God, hell, what the fuck are you thinking, Zero?! Singhal niya sa sarili. Ano nga ba ang iniisip niya? Bakit nga ba siya pumayag na ihatid nito? Mas lalong hahaba lamang ang oras na magkasama sila. The fuck! They just had sex! Nagtalik sila ngayon-ngayon lang dahil lang sa gusto ng kanilang mga katawan. Ahh, damn it! He’s going crazy!

Hinintay na ni Zero ang binatang si Tyson sa labas ng k’warto nito at hindi na hinayaang makitang nagbibihis ito sa harapan niya. His mind was full of it, full of nakedness of Tyson’s body. Naguguluhan na siya. Binabakbak na ng utak niya ang mga pinagsaluhan nilang dalawa ng binata.

“Sir, magandang umaga po, ipagtitimpla ko po kayo ng kape. Kape ho muna kayo.” pagpukaw ng boses ng katulong sa kalaliman ng kaniyang pag-iisip.

“No thanks, Ate. Uuwi na rin po ako, hinihintay ko lang po si Tyson. No need to worry me.” nakangiti niyang sambit sa katulong.

“Okay po sir. Kung kailangan niyo po ng tulong tawagin niyo lamang po ako ha.” Magiliw na sagot ng katulong bago siya tuluyang nilisan.

Tahimik si Zero habang kasama niya si Tyson sa loob ng sasakyan patungo sa tahanan niya. Hindi niya hinahayaang lumawig ang anomang maaaring pag-uusapan nila sapagkat talagang nahihiya parin siya dito. Mas mabuting agad niyang putulin at manatiling tahimik.

Para malibang ni Zero ang sarili agad niyang dinukot sa bulsa ng kaniyang pantalon ang cell phone niya. Nag-isang linya ang mga kilay niya ng makita ang ngalan doon ng kaniyang ina sa missed calls.

Agad niyang pinindot. 5 missed calls. He was confused, asking himself, why? Bakit tumawag ang kaniyang ina? Is there any problem?

                         AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 31

Kabanata 31

           ZACH was preparing meal when Zero arrive with a confused look written on his face. Sa paningin ni Zach ay animo maraming iniisip ang kaniyang anak dahil sa itsura ng mukha nito. He wanted to ask his son, kung saan ito galing at saan ito natulog. Ngunit bigla niyang naisip na baka masabihan na naman siya ng kaniyang anak na ginagawa na naman niya itong bata. So instead of asking him where did he sleep, he just ask him, “How’s your sleep son? Seems like you’re not feeling well, are you?”

Zero faced his dad. “It’s okay, i’m okay dad,” pinakatitigan pa ni Zero ang kaniyang ama ng ilang saglit bago niya inalis ang tingin, “i’m going to take a shower,” aniya at pumihit na paalis, without waiting for his father reponsed.

“Don’t forget, i cooked your favorite meal.” paalala naman ni Zach.

Pabagsak na tinapon ni Zero ang kaniyang bag sa ibabaw ng kama at mabilis na hinubad lahat ng saplot sa kaniyang katawan at nag-tungo sa silid liguan.

Tulala siya at tila animo’y napadpad na sa kalawakan ang takbong ng kaniyang isip habang ang malamig na patak ng tubig na nagmumula sa shower ay dumadaosdos sa kaniyang buong katawan.

What is wrong with me?

Hindi mapigilan ni Zero na tanungin ang kaniyang sarili kung anong mali. Anong mali sa kaniya. Batid niyang may mali sa kaniya, sa nararamdaman niya.

Aminado siyang ang kaniyang paghanga at pagkagusto ay walang iba kundi nasa kaniyang ama, pero bakit tila may ume-eksena. Bakit tila may puma-papel. Anong meron dito sa puso niya? May nangyare lamang sa kanila ni Tyson ay agad na itong humahati sa ama niya? Is it a good news? Mabuting balita na nga ba ito na maiwawaksi niya ang atensyon na ibinibigay ng puso niya sa kaniyang ama? Ito na nga ba ang senyales para lubos na matanggal ang nararamdaman niya sa ama? Si Tyson na ba? But they are just a fuck buddies! Alam niyang walang feelings sa kaniya ang binata. They just fucked!

“Argh!” Mariing napasambunot si Zero sa sariling buhok. He washed his face with his bare hands. “What the fuck is wrong with me? Argh!”

His dad and now his fucking bestfriend? Anong klaseng puso meron siya? Anong klaseng puso meron si Zero?! Bakit niya ba ito nararamdaman?

Kahibangan! Nahihibang na si Zero!

Agad umahon si Zero matapos ng kaniyang pagbababad sa tubig. Tinuyo niya ang katawan at nag-bihis, dala ang mga isiping pakiwari niya’y hindi na mawawaksi sa kaniyang isip.

Lumabas na siya ng k’warto at nag-tungo sa dining area, pinag-luto kasi siya ng Daddy niya. Sayang naman kung babalewalain niya lang ito.

“Come here son, eat with me,” anang amang si Zach ng matanaw ang anak na papalapit.

Tumango si Zero walang imik na tinahak ang kinaroroonan ng ama. Umupo siya at ginala ang kaniyang tingin sa hapag kainan. Tila masarap ang mga lutong pagkain na nakahain, but he can’t appreciate much. Marami paring tumatakbo sa kaniyang isip.

Nakatulala lamang si Zero sa kaniyang plato ng mga ilang minuto.

“Zero, don’t you like it?” tanong ng amang si Zach matapos mapansin ang pagkatulala ni Zero.

Agad namang bumalik sa huwisyo ang binata. “Oh-oh, no, i like it.” agad na naglagay ng pagkain si Zero sa pinggan niya.

Ang dahilan kung bakit hindi kumilos si Zero ay nag-e-expect siya na ang ama niya ang maglalagay ng pagkain sa plato niya, since parati naman itong ginagawa ng ama.

Ohhh, right! Malaki na nga pala siya! Sinabihan na nga pala niya ang ama na huwag na siyang pag-mukhang bata. What did he expect? Ginusto naman niya ito hindi ba?

     AFTER Days passed, Pia’s condition was not going well. Maraming bagay na siyang nakalilimutan. Ultimong kalalapag pa lamang niya ng kaniyang cell phone sa ibabaw ng bedside table niya ay agad niyang mabilis na nakalimutan at aligaga kung saan niya hahanapin. At hindi ito nakakabuti para kay Pia. Dumadagdag ito sa stress niya. Labis labis na ang dami ng kaniyang problemang iniisip. She’s aware of it. Hindi na mabuti ang lagay ni Pia. Alam niya sa sarili na may mali na sa kaniya. May mali na sa katawan niya pero she’s still indenial to herself. Baka lang kasi natural lang ’yon dahil marami siyang problema. Baka naman walang mali sa kaniya kahit halos ipamukha na sa kaniya araw-araw.

Ginawang sandalan ni Pia ang ballpen niyang hawak na bahagyang itinuon sa kaniyang sentido. Pikit ang kaniyang mga mata at hagya ang pananakit ng kaniyang ulo. Hindi siya makapag-focus sa mga papeles na dapat niyang tapusin.

“Ma’am..” anang kumakatok sa pinto ng kaniyang opisina na naging dahilan ng pagmulat ng kaniyang mga mata. Tumuon iyon sa pinto ng opisina niya.

“Come in,” walang buhay niyang sambit.

Pumasok doon ang g’wardya, “Ma’am, malalim na po kasi ang gabi, hindi pa ho ba kayo uuwi?” nagmamalasakit na sambit ng g’wardya ng opisina niya dahilan ng mabilis niyang pagsipat sa relong pambisig na kaniyang suot.

Laking gulat ni Pia ng makita ang oras, 10:39pm, ilang minuto na lamang ay mag a alas onse na ngunit heto parin siya sa kaniyang opisina nagbababad sa kawalan.

Pa’nong mag a alas onse na agad, e natatandaan pa niyang kani-kanina lang ay sinuri niya ang relo ay mag a alas siyete palang.

Naguguluhang tumingin si Pia sa g’wardya, “Kuya anong oras na sa’yo?” tanong niya dito na mabilis naman nitong sinipat ang orasan nito.

“10:40pm, ma’am,” sagot naman ng g’wardya.

Muli, sinipat ni Pia ang orasan niya. 10:40pm, eksaktong oras na binanggit sa kaniya ng g’wardya.

Pa’nong nangyare ’yon? Sure si Pia na kanina lang ay sinuri niya ang oras at nakita niyang mag-a-alas siyete palang. Pa’no?

Naguguluhang tumayo si Pia sa pagkaka-upo at inimpake ang mga gamit niyang dadalhin sa kaniyang paglisan. “Hintayin mo na lang ako sa labas, Kuya. Salamat.” ani Pia na mabilis namang sinunod ng g’wardya.

Nahilot ni Pia ang sariling sentido ng bahagyang manakit iyon. Malalim na pala ang gabi ng hindi man lang napapansin ni Pia. Anong nangyayare sa kaniya?

Matapos ma-impake ni Pia ang mga gamit ay lumabas na siya, ngumiting nagpaalam sa g’wardya.

“Mag-ingat ho kayo ma’am..” pahabol na sambit ng g’wardya.

Malayo palang ay tanaw na ni Pia ang kaniyang kotse, narito sa kaniyang dibdib ang takot na baka sa pagkakataong ito ay makalimutan na naman niya kung paano magmaneho. Tila baliw na nagdarasal siya na sana walang mangyare sa kaniya. Na sana hindi siya makalimot. Paulit-ulit niya iyong binibigkas.

Pumasok siya sa loob ng sasakyan at humugot ng malakas na buntong hininga. Dinukot niya ang susi sa loob ng bag at pinaandar ang makina ng sasakyan. Thanks, God. She didn’t forget how to drive the car. Thanks, God. Agad niyang pinaandar ang sasakyan patungo sa kaniyang paroroonan.

Nakahinga lamang ng maluwag si Pia ng makarating na siya sa kaniyang tinutuluyan. Tila pa nga masaya siya na nakarating siyang ligtas at sana hanggang bukas. Sana bukas makalawa ganoon parin. Ganoon parin, walang problema.

Maagang nagising si Zero para sa panibagong araw na naman na kaniyang tatahakin. Panibagong problemang iisipin. Dati-rati isa lang na tao ang binibigyan niya ng distansya sa kaniyang sarili at ’yon ay walang iba kundi ang kaniyang ama, ngayon dalawa na. Kailangan na ring distansiyahan ni Zero ang kaniyang kaibigan sa takot na baka kung saan pa tumungo ang kaniyang nararamdaman para dito. Kaibigan niya si Tyson at kaibigan din siya nito. Kaibigan lang, at hanggang doon lang iyon.

Pilit pinapabangon si Zero ng kaniyang katawan dahil tila animo’y may nagsasabing papasok pa siya, ngunit hetong isip niyang nagtuturo na ’wag na. Para saan pa nga ba ang pag bangon niya? Para mag-tago? Para mapagod? Para mag-isip ng maraming problema?

Iniisip nga ni Zero kung bakit na buhay pa siya kung ganito rin naman ang damdamin meron siya. Sukat ba naman na pati ang kaniyang daddy magustuhan niya, tama ba ’yon? Tama ba! Ngayon naman ang kaibigan niyang nakatalik lang niya ay nagustuhan na niya, tama ba iyon? Tama pa ba?! Dapat siguro bawian na lang ng hininga si Zero, mas mabuti pa ’yon, kaysa araw-araw niyang harapin ang kalbaryong binibigay ng damdamin niya.

Kalaunan ay naisipan din ni Zero na bumangon, life must go on, and today may exam pa siya.

Agad niyang inintindi ang sarili, mula sa pagligo hanggang sa pagsuot ng damit niya sa pagpasok. Matapos masipat ang sarili sa salamin ay lumabas na rin siya ng k’warto.

“Son, are you going to school now? Baka gusto mo munang mag-almusal, nagluto ako.” pagyaya ng kaniyang ama ng makita siya nito na daan palabas ng bahay ang tatahakin niya. “Can you?”

Somehow, imbis na tanggihan ang kaniyang ama upang dumistansiya rito ay pinag-bigyan nalang din niya. Kabayaran na lang din sa kalayaang hiningi niya dito at ang pag-trato nito sa kaniya bilang old enough to handle himself.

Umupo siya paharap sa kaniyang ama. No expectation! Nilagyan na niya ng pagkain ang plato sa ibabaw ng lamesa sa harap niya, and he quietly take his breakfast.

Tahimik niyang ninanamnam ang lutong pagkain ng kaniyang ama. And a flash of memories appeared in his mind. A memory of him and his dad. They were both happy eating together. Walang ilangan, walang malisya.

Mapait na sumilay ang ngiti sa mga labi ni Zero. It is all his fault. He was defeated by his own feelings. Natalo si Zero ng sarili niyang nararamdaman dahilan ng paglayo niya sa ama upang mas lalong ’wag mapalapit dito.

“Ihahatid na kita sa school niyo. May oras pa naman ako sa pagpasok ko sa trabaho.” anang kaniyang ama.

“No, dad—”

“I insist son. Just for now, bonding na rin nating mag-ama. Bihira na rin naman tayong makapag bonding.”

Napatango-tango na lamang si Zero at nawalan ng imik. Bakit nga ba hindi pa niya pag-bigyan ang ama sa gusto nito.

Siya naman ang may mali ngunit bakit parang nadadamay ang magulang niya, ang daddy niya. Karapatan nito ang makasama siya bilang anak nito, at wala siyang karapatang pag bawalan iyon.

Matapos nga ng kanilang pag-a-almusal ay agad na silang dumiretso sa kotse ng kaniyang ama upang makaalis na rin. Baka din kasi kapwa sila ma-late kapag nag tigil pa.

“Son, don’t you want the front seat? Why backseat?” Zach asked his son after he saw him about to hop in on the backseat.

“No, Dad, ilalagay ko lang ’yung gamit ko.” ang tanging naisagot na lamang ni Zero.. he was distracted. Kanina pa siya distracted the moment na makita palang niya ang kaniyang ama. Hindi lang niya dapat ipahalata. “I’ll sit on the front seat. “

Agad sumakay si Zero sa front seat samantalang sa driver seat naman ang kaniyang ama hanggang sa manipulahin na ng kaniyang ama ang sasakyan.

“How are you, son?” tanong ni Zach sa kaniyang anak sa panimula ng kanilang pag-uusap. Masyadong pansin kasi niyang ilang ang anak sa kaniya. “How’s your sleep?”

Tumingin sa kaniya ang anak at agad din naman nitong iniwas matapos mag tama ang mga mata nilang dalawa at tinuon sa daang kanilang tinatahak na para bang naiilang ito sa kaniya.

“I’m great, Dad, don’t worry.” sagot ng binatang si Zero na hindi man lang nagawang lingonin ang kaniyang ama.

“Good. Uhmm. Good.” patango-tangong sambit na lamang ni Zach at hindi na muli pang nag bukas ng maaari nilang pag-usapan. Ramdam naman niya sa kaniyang anak ang pagka-disgusto nito sa kaniya.

“If there’s a problem, always remember to tell it to me. We will solved it together.” ani Zach sa anak.

Napatango-tango na lamang si Zero at ibinaling ang kaniyang atensyon sa ibang bagay. He was really distracted.

Like what the fuck? Bakit ganoon ka g’wapo sa paningin niya ang kaniyang ama? Parang nahihipnotismo siyang pakatitigan ang mukha nito. He was tempted by his father’s lips. Tila akit na akit siya ng itsura ng kaniyang ama kaya’t ganoon na lamang ang pagpupursigi na huwag malinlang sa mapang-akit nitong wangis.

This is insane. This is totally insane!!

It will be better, kung nag’wa-guwapuhan siya sa kaniyang ama sa malinis na paraan, e hindi eh. May bahid ng malisya ang papuri ng ka-gwapuhan niya sa ama. May bahid ng maduming pag-iisip na hindi na dapat pang lumago sa dibdib niya.

                           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 32

Kabanata 32

         ZERO was getting a hard time stopping himself from looking at his father. Nagkakasala lamang ang kaniyang isip lalo’t humaling na humaling siya sa kag’wapuhan nito.

Nabasag lamang ang atensyon niya ng marinig niya ang pagtunog ng cell phone ng kaniyang ama.

Agad iyong sinuri ni Zach at ng malaman niyang ang kaniyang mahal na asawa ang tumatawag ay agad niya iyong sinagot ng may ngiti sa kaniyang mga labi. He turn on the speaker.

“Hi, hon, how are you?” magiliw na sambit niya sa kabilang linya.

“I’m okay, honey. I just miss you.” ani Pia sa kabilang linya.

“I miss you too, honey. Kailan ka ba uuwi? Don’t push yourself to work hard. Baka napapabayaan mona ang sarili mo?” nag-aalang turan ni Zach.

“I’m okay, honey. I just miss you..”

“Yeah, hon, i miss you too. I miss you so much. Uwi kana dito. I’m craving for your hugs and kisses.” aniya habang inaalala ’yung huling araw na nahagkan at nahalikan niya ang asawa. Kailan nga ulit ang araw na ’yon? Sa tagal na ay hagya na niyang maalala.

“Ohhh, honey.. Bukas uuwi ako, may tatapusin lamang akong trabaho.” sagot ni Pia.

Tila naman gustong lumundag ng puso ni Zach sa sayang naramdaman niya ng marinig ang mga salitang iyon kay Pia, sa kaniyang asawa. Ilang beses na rin kasi niya itong pina-pauwi ngunit ang lagi nitong tugon ay may trabaho pa ito. Buti na lang ngayon ay napapayag na niya. Bukas, makakasama na niyang muli ang asawang sabik na sabik na niyang makita at makasama.

“I’m waiting for you, honey, i love you.”

“I love you too, honey. Sige na, may gagawin pa ako. Goodbye, i love you. Pasabi na rin sa anak na’tin mahal na mahal ko siya. Mahal na mahal ko kayong dalawa.”

“He’s here. Our son—”  hindi na natuloy ni Zach ang iba pa niyang sasabihin ng marinig niyang pinatay na ng kaniyang asawa sa kabilang linya ang tawag.

Napatingin na lamang siya sa kaniyang anak na nakatingin din pala sa kaniya. Nag-iwas lamang iyon ng tingin ng mag tama ang mga mata nilang dalawa.

“You heard your mom, right son? He said he loves you.”

“I know, dad. I love her too.”

Walang ideya si Zach sa nararamdaman ngayon ni Zero. Kung may paraan nga lang kung paano tanggalin ang nararamdaman baka kahit anong kapalit ibibigay niya matanggal lang niya ang nararamdaman.

Pa’no ba naman? Narinig lamang ni Zero ang ka-sweetan ng kaniyang mga magulang sa isa’t-isa ay tila animo’y nakakaramdam na ng kung ano ang dibdib niya. Totoo! Nagseselos siya! Pinagseselosan niya ang mommy niya.

Napaka-weird ng nararamdaman niya ’di ba? Hindi iyon ang dapat na nararamdaman ng isang anak pero heto’t nararamdaman niya.

“Hindi ka naman nila tunay na anak, kaya karapatan mong mag selos!”

Shit!

Pasimpleng napasambunot si Zero sa kaniyang sariling buhok. Bakit ganoon ang pumapasok sa isip niya? Anong klaseng tao siya?

Kung siguro ay magsasabi siya ng nararamdaman niya sa pari baka iyon ay masuka at hindi makaya ang kalapastanganan ng damdamin niya.

Hindi tama ang nararamdaman ni Zero, hindi ito tama para sa kaniya.

Natapos lamang ang kalbaryo ni Zero ng tumigil na ang sasakyan sa school na pinapasukan niya. It means magkakaroon na siya ng distansya sa kaniyang ama.

“Careful, son, and goodluck to your school day.” anang ama niya na lumapit sa kaniya para halikan ang kaniyang pisngi pagkatapos ay ginulo nito ang kaniyang buhok. “Go, cheer up.”

Saglit pang natameme si Zero sa kaniyang kinatatayuan na animo’y tila bago lamang sa kaniya ang nangyare. Agad niyang binuksan ang pinto ng sasakyan, “goodbye, dad”, aniya bago tuluyang makalabas ng sasakyan, kinuha ang kaniyang gamit at mabilis na tinungo ang papasok sa kaniyang school na pinapasukan.

Nakatanaw lamang si Zach sa papalayong anak, ngi-ngiti-ngiti at iiling-iling. “You’re really a grown up man, son.” sambit niya sa kawalan pagkatapos ay pinihit na ang sasakyan paalis.

Malalim ang iniisip ni Zero habang naglalakad siya patungo sa classroom niya. Diretso lamang ang kaniyang tingin sa dinaraanan ngunit ang atensyon naman niya ay nasa kabilang dimensyon.

Napukaw lamang siya ng kaniyang pag-iisip ng maramdaman niyang may umakbay sa kaniya, hindi man lingonin ni Zero ang taong iyon ay kilalang-kilala na agad niya. Sa amoy pa lamang ng pabango nito ay alam na alam na agad niya kung sino. It’s Tyson, at hindi nga siya nagkamali dahil nang kaniyang lingonin, ay si Tyson nga iyon.

“Hi, bud?”

Hagya mang nakakaramdam si Zero ng pagka-ilang para sa kaibigan ay mas pinili na lamang niyang ipagsawalang bahala ang nangyare sa kanila.

“Hmm, hi?” sagot niya.

“Papasok kana agad? Tara muna sa canteen, hindi pa ako nag-a-almusal eh.” anang kaibigan.

Napatango-tango na lamang si Zero, hindi naman p’wedeng tanggihan niya ang kaibigan niya. Ito na nga lang ang nag-iisang kaibigan niya, tatanggihan pa ba niya dahil lamang na iilang na siya dito?

Napag-isip-isip ni Zero na hindi niya maaring iwasan ang kaibigan niya. Ayaw niyang masira ang pagkakaibigan nila dahil lamang sa nag-sex sila. He still going to be his bestfriend. And he’s working so hard, para lamang hindi masira ang nasimulan nila.

“Ikaw, bud, kumain kana ba?” tanong nito habang nagsisimula na nilang tahakin ang daan patungo sa canteen.

“Already done, Ty, sasamahan lang kita.” aniya.

Animo isang kidlat ang tumama sa dibdib ni Tyson ng marinig iyon. Not what Zero said, but the way Zero called his name. “Ty”..

Ty? Ohh, shit! I’m having a hard boner!

Nararamdaman ni Tyson ang pag-react ng pagkalalaki niya dahil lamang sa pag bigkas ni Zero sa pangalan niya sa ganoong paraan. Ty? Tinawag lamang siya ng ganoon ng kaniyang kaibigan noong panahong nakikipag talik siya dito. Kung saan binabayo niya ito.. And the fuck! Naaalala tuloy niya ang mga tagpong iyon!

“May dumapong anghel yata sa ulo mo? Bakit bigla ay natahimik ka?” tanong ni Zero ng mapansin iyon.

“Nothing! Just remembered something. By the way, bud, keep addressing me by that,” ani Tyson, “Ty, i like that.”

Na we-weirdohan man si Zero sa inaasta ng kaibigan ay hindi na lamang niya ito pinansin. Kung anoman ang nagustuhan nito sa paraan ng pag-addressed niya dito ay hindi na niya aalamin.

Nang marating nila ang canteen ay agad na humanap si Zero ng ma-u-upuan nilang dalawa, habang si Tyson naman ay agad na um-order ng kanilang makakain.

Wala pa naman gaanong mga estudyante kaya mabilis na nakahanap si Zero ng mauupuan, since ang nandoon lamang naman ay ’yung mga estudyante na doon na rin napiling mag-agahan, kasama na doon ang mga school teachers na nag-a-agahan na rin..

Maya-maya pa nakabalik na si Tyson dala ang tray ng pagkain. Agad nitong inilapag ang mga pagkain sa lamesa. Marami iyon at hindi masasabi ni Zero na iyon ay para lamang lahat kay Tyson. Mukhang maging siya’y binilhan din nito at balak pang pakainin.

“Alam kong kumain. Kain kana lang ulit, Bud.” anito.

Nag-isang guhit naman ang mga kilay ni Zero. “Busog na—”

“I already ordered it bud, just eat it.”

Naipa-ikot ni Zero ang kaniyang mga mata “Edi kainin mo,” pagmamatigas niya.

“Come on, bud. Kahit saluhan mo lang ako, okay na ’yon sa’kin.” Pagpupumilit pa nito. “Just eat my hotdog—i mean this hotdog.”

“Whatever!”

Nagsimula na si Tyson sa kaniyang kinakain habang si Zero naman ay napilitan na lang din dahil sa pangungulit ng kaibigan.

“May laro ako mamaya. Wanna join?” Tyson asked.

“Ano namang gagawin ko doon? Panonoorin ka? Alam mo namang wala akong hilig sa basketball!” Sarkastikong sagot niya.

“Why not? Hindi man lang ba ako makakatanggap ng suporta ng kaibigan? Suporta mula sa’yo?” Tumutono pa ito na animo’y nagpapa-awa.

“OA mo!”

“Sama kana kasi. Mamaya pa namang hapon ’yon, after ng uwian. Ihahatid na lang kita sa bahay niyo or p’wede naman na doon kana matulog sa bahay namin.”

With the thought na doon matutulog sa bahay ng kaibigan niya, ay nakakaramdam na agad siya ng hindi maganda.

“Ihahatid din naman kita sa inyo, kung ayaw mong matulog sa’min.” pag-ulit pang sabi ni Tyson tila naramdaman ang awkward na namagitan sa kanila.

They both know about last time na natulog si Zero sa bahay ni Tyson. They both get tempted to each other. And they fucked! And that’s the awkward feelings why Zero don’t want to open a topic about sleeping with his bestfriend.

“Sige na, basta ihatid mo lang ako sa bahay.” sagot na lamang ni Zero na kaniyang pinasigla upang mawala ang awkward nila sa isa’t-isa. “Bilisan mona ring kumain, male-late na tayo.”

“Thanks, dude.” sagot ni Tyson at talagang sinunod nito ang sinabi niya. Talagang minadali nito ang sarili sa pagkain. Naging sunod-sunod ang pagsubo na halos mag hulmang bukol na ang makinis nitong pisngi. Buti na lamang at hindi ito nabulunan.

The same day, parang paulit-ulit lamang ang nangyayare. Ganon parin. Pumapasok parin si Zero upang makinig ng sandamukal na lesson ng bawat professor na dumarating sa oras ng mga klase ng mga ito. And it was a boring day for Zero. Halos nakatunganga lamang siya sa kawalan, walang ideya kung saan nga ba tumatakbo ang kaniyang isip. Hanggang sa ma dismissed na lang ang klase ay ganoon parin si Zero.

Inimpake na niya ang kaniyang mga gamit upang maka-uwi na. Parang gusto na lamang kasi niyang matulog sa malambot niyang kama at ipag-pahinga ang kaniyang isip sa mga araw, oras, at minutong nagagamit niya ito sa mga walang kwentang bagay.

“Hey, dude. You ready?”

Doon lamang bumalik sa tamang wisyo si Zero ng marinig ang boses ng kaniyang kaibigan.

“Ready for what—” muntik na niyang makalimutan na nagpapasama nga pala ito sa kaniya upang manood ng basketball and he already said yes, how come na ganon-ganon na lang ay nakalimutan niya agad? Tch! “Oh, right, i’m ready..”

“Akala ko nakalimutan mona.” Ani Tyson na umaakto pang nalulungkot.

Tahimik lamang si Zero habang binabagtas ang daan palabas ng unibersidad kasama ang kaniyang kaibigan. His friend Tyson keeps on saying something that he don’t even bother to understand it. Hindi na niya inabala pa ang sariling intindihin ang mga sinasabi ng kaibigan. Basta’t naglakad lamang siya akibat ang mga isipin na kanina pa bumabagabag sa kaniyang isip.

My mom is going to come home tomorrow? Tanong niya sa kaniyang sarili. Narinig kasi niya sa telepono ang pag-uusap ng ama niya at ng ina. Nasabi ng kaniyang ina na uuwi daw ito bukas. Bakit ganon? Bakit hindi siya nakakaramdam ng kasiyahan? Bakit parang kabaligtaran niyon ang nararamdaman niya?

He feels jealous. Yes. He’s jealous na baka mabaling na naman ang atensyon ng kaniyang ama sa kaniyang ina. Pa’no siya? How about him?

Napahilamos na lamang si Zero sa kaniyang mukha. Hindi niya dapat nararamdaman ang ganito. Hindi dapat siya nakakaramdam ng selos para sa kaniyang ina. Mali iyon! Maling mali!

“Malayo ba ang paglalaruan mo?” Tanong ni Zero kay Tyson.

“Just a few meters away. I promise, you’ll enjoy it. Suporta mo lang ang kailangan ko. Lahat ng balls i sho-shoot ko.” Ani Tyson dahilan para makaramdam si Zero ng pag-init ng kaniyang mga pisngi.

Balls na i-sho-shoot?

“Mahangin ka talaga” tanging nasambit na lamang ni Zero upang iwaksi ang nararamdaman niyang kakaiba.

He admitted na magaling ang kaibigan niyang si Tyson sa larangan ng basketball. Varsity player pa nga ang binata at madalas itong nananalo sa mga pustahan sampo ng mga ka-team nito. Siya pa nga ang unang naka saksi sa husay nito pagdating sa pagpapalusot, pagpapa-shoot… Ng bola.

Matapos nilang makasakay ng kotse at mapaandar na iyon sa paroroonan niyon ay ilang minuto lang halos ang ginugol ay nakarating na rin sila. Isa itong malaking Gym na saktong-sakto sa larong lalaruin nila. Maganda ang court at marami ding mga bench na p’wedeng pag-upuan ng mga manonood.

Pustahan lang pala ang magaganap na laban. Naroon na rin ang mga ka-team ni Tyson na agad nitong nilapitan at nakipag-kamay matapos makalabas ng kotse. Ganoon din naman ang mga makakalaban nila na ngayo’y nag wa-warm-up na.

Sana maging maganda ang laban upang hindi masayang ang isinama ni Zero dito.

               AXLL_ACEBEROS|A.A.

Hello guys, ako po ay humihingi sa inyo ng konting suporta. Please, follow our facebook page, “Zanick”. Thank you.

KABANATA 33

Kabanata 33

FOCUS sa panonood si Zero sa kaniyang kaibigan. Kung paano nitong naiiwasan ang mga kalaban na huwag maagaw dito ang bolang dinadala at mai-shoot sa ring ng basketball court.

Ilang beses na rin nakaka shoot ang kaniyang kaibigan na naging dahilan upang lumamang ang score ng grupo nito sa kalabang grupo. Heto na naman nga at hawak na naman ni Tyson ang bola. With a sprint and a side step, upang maka-iwas sa kabalan na huwag makuha sa kaniya ang bola. With a quick jump, itinapon ni Tyson ang bola sa ring habang nasa three point area. And with that, na shoot ang bola sa loob ng ring.

Bumaling sa kaniya ng tingin si Tyson at nakangiting kumindat sa kaniya. Naramdaman na lang niya ang pamumula ng pisngi. Pakiramdam tuloy niya ay gusto na lang niyang kainin ng lupa. Lalo’t pinagtitinginan na rin siya ng ibang manonood. Sinusuri kung siya nga ba ang kinindatan ng binata.

Agad na lamang siyang nag iwas ng tingin at nagpatay malisya.

Nasapo ni Zero ang kaniyang dibdib ng makaramdam ng pagbilis ng tibok ng kaniyang puso.

Tch! This f*cking heart!

Hindi na tuloy nakapag focus si Zero sa kaniyang panonood. Nalaman na lamang niyang tapos na pala ang laro ng lumapit na si Tyson sa tabi niya.

“Ano nag enjoy kaba? Di’ba sabi ko sa’yo magaling ako?” anito.

Zero just rolled his eyes. “Tayo na. Pinagpapawisan lang ako sa kahanginan mo.”

“Baka naman pinagpapawisan ka kasi hot ako?” Tudyo ng kaibigan.

Napunta ang tingin ni Zero sa pawisang katawan ng binata. Somehow may something siyang naramdaman na hindi niya agad maipaliwanag. Tumuon ang mata niya sa pantaas ng binata, pababa sa tiyan nito.

Agad niyang iniwas ang tingin ng makabawi sa kakaibang naramdaman.

What the fuck, Zero? Ano ba ang iniisip mo!

Hindi niya akalaing sasanggi sa utak niya ang magandang hubad na katawan ng kaibigan. At hindi ito maganda sa isip niya!

Tumayo na si Zero at nagsimula ng maglakad. “Tayo na.” pag aya niya sa kaibigan.

Habang nasa loob ng sasakyan habang binabagtas ang daan pauwi ay walang humpay si Tyson sa pagku-k’wento nito sa mga nangyare. “Nakita mo ’yung three points ko kanina? Hindi kona mabilang kung ilan ’yung nagawa kong three points.” masaya nitong pagmamayabang.

“Basic lang naman ’yon.” Ganting pagmamayabang ni Zero.

“Hmm.. bakit marunong kaba?” tudyo ng kaibigan. “Hindi ka naman naglalaro.”

Natawa na lang si Zero at napa iling-iling. “Whatever.”

Ilang minutong biyahe bago sila nakarating sa paroroonan. Sa bahay ni Zero. Hinatid nga siya ni Tyson.

Bumaba na siya ng sasakyan matapos magpasalamat sa kaibigan.

“Zero, wait.” Narinig niyang sambit ng kaibigan kaya tumigil siya sa paglakad at hinarap ang binata na ngayo’y nakalabas na rin ng sasakyan.

“Ano?” tanong niya.

“Hmm. Wala.” ani Tyson, “ingat ka. Bukas ulit.”

Nagulat na lamang si Zero ng biglang pag-akap sa kaniya ng kaibigan. Ramdam na ramdam niya ang nag-iinit nitong katawan at ang pagdikit ng pawis nito sa kaniyang balat. Ngunit hindi iyon ang mas naka tuon sa kaniyang pansin. Kundi ang amoy nito. Mas lalong bumango ang katawan ni Tyson ganoong pawis na pawis ito sa paglalaro.

Ganoon ba talaga ito pagpawisan? Mas lalong bumabango?

Dumating ang gabi at sumapit ang umaga. Halos magdamag bukas ang ulirat ni Zero at anong oras na rin siya nakatulog kaya heto siya’t pupungas pungas na binuksan ang mga mata. Inaantok pa siya. Gusto pa niyang matulog, but somehow naiibigan niyang pumasok. Wala rin naman siyang gagawin sa bahay.

Matapos maligo at makapag bihis. Konting ayos ng buhok at konting puslit ng pabango, ay ayos na ang lahat kay Zero. Well, he’s handsome, kahit nga hindi siya mag-ayos ay lalabas at lalabas parin ang taglay niyang kagwapuhan.

As usual lang ang mga nangyare. Hinatid ni Zach si Zero sa school. Walang buhay na naka-ub-ob si Zero sa desk ng kaniyang inuupuan. Napukaw lamang ang kaniyang atensyon ng maramdaman niya ang palad na dumampi sa kaniyang balikat. Na-iangat niya ang kaniyang ulo at sa amoy pa lamang ng pabango niyon ay kilala na niya. No other than, Tyson.

“Are you okay? You look pale,” masusi at may pag-aalalang tanong ni Tyson ng masilayan ang mukha ng kaibigan.

“Yeah, i’m okay. Papasok ba ako kung hindi, puyat lang ako. Don’t worry.”

Napaismid na lamang kay Zero ang binata at umupo na ito sa tabi niya. Zero felt unusual feelings. Ewan, pero nakakaramdam siya ng awkward feeling towards him. Hindi na tulad ng dati.

“Since, it’s friday might want you to join me on a trip. Kasama ko mga barkada ko. Overnight tayo roon. Bukas.” suhestiyon ni Tyson.

Mabilis ang naging pag tanggi ni Zero. “I’m sorry can’t come with you. I have lots of things to do.”

“Come on, join us. It’ll be fun, I promise. You’ll be safe with me.”

Zero’s heart was starting to melt. Ewan, pakiramdam niya lahat ng mga lumalabas sa bibig ng kaibigan ay may dating sa kaniya. Hindi naman siya dating ganito. It all started with a fucking sex.

“Come on, bud. Come with us.”

“Kayo na lang. Hindi ko naman mga kilala mga kaibigan mo,” he knows a few, pero hindi lahat ay kilala ni Zero.

“Edi ipapakilala kita, problema ba yun.” giit pa nito.

“Buddy, baka mailang lang ako. Baka hindi din ako mag enjoy.”

“Please, Zero, join us. You’ll be safe with me. I promise. Please..”

Ilang segundong pinakatitigan ng binata ang mga mata ni Zero. Ilang minuto silang nagkatitigan bago nag iwas ng tingin si Zero. Nakaramdam siya ng kakaiba sa mga titig nito at somehow tila nakukuha na nito ang kaniyang loob.

“Okay,” ang tanging nasambit na lamang niya.

Nakita niya ang kasiyahan kay Tyson. Parang daig pa nito ang nanalo sa lotto sa puntong niyakap pa siya ng binata.

“Thank you. Thank you, Zero.”

Naikunot na lamang ni Zero ang kaniyang noo. Tyson was overreacting. Parang ang “OA” lang ng reaksyon ng binata.

Hapon na ng makauwi si Zero sa kanilang bahay. Tanaw niya sa kusina ang kaniyang Ama nagluluto ng pagkain. Wala na sana siyang balak pansinin at tutungo na sana siya ng kaniyang silid ng tawagin siya nito.

Lumapit si Zero sa Ama.

“How’s you day son? Nagluto ako ng paborito mong pagkain.”

“Ayos lang. Bihis na ako.” walang buhay na sagot ni Zero. Hindi pa man nakakasagot ang Ama ay iniwan na niya ito sa kusina.

Malakas ang naging buntong hininga ni Zero matapos niyang hayaang magpalamon sa malambot niyang kama. Naipikit na lamang ni Zero ang kaniyang mga mata ng maramdaman ang komportable sa pakiramdam ng sa wakas ay naihiga na rin niya ang pagod niyang katawan.

Saglit siyang natulala sa kisame ng silid. And now he’s thinking. Iniisip niya ang mga posibleng mangyare bukas, at iniisip din niya kung paano makakapagpaalam sa kaniyang Ama. Kung papayag ba ito o hindi na lamang niya sasabihin at tatakas na lang siya. Kapag pumayag ang Ama. Iniisip naman niya ang isusuot niya para bukas.

Sasama pa ba siya? O ’wag na lang?

Nahilot ni Zero ang kaniyang sentido. Pumayag na siya sa kaibigan at batid niyang magtatampo iyon kapag hindi siya sumipot.

Nagpakawala ng marahas na buntong hininga. Kapag kuwan ay hinubad na niya ang saplot sa katawan at mabilis nagtungo sa silid palikuran. Nag half bath lang si Zero pagkatapos ay nagbihis at lumabas ng silid.

Handa na ang pagkain na inihanda ng Ama niya. Hindi man iyon karamihan ngunit batid ni Zero na lahat iyon ay masarap. At special iyon pagkat ang Ama ang nagluto.

Tahimik na umupo si Zero, matapos pasalamatan ang pagkain ay walang imik siyang kumain.

“Son, kamusta ang Mommy mo? Nakakapag-usap pa ba kayo?” bagsak ng kaniyang Ama sa katahimikang bumabalot sa silid.

Saglit natigil si Zero sa ginagawa. “Hindi po. Hindi pa ho kami nakakapag usap. Why, Dad? Is there something happened?”

Napailing ang kaniyang Ama at tumuran. “May dapat pa bang mangyare para lamang kausapin mo ang  Mommy mo, Zero?”

Napayuko si Zero sa tinuran ng Ama. May laman ang mga sinasabi nito. And he felt bad for it. “I’m sorry, Dad. I’ll talk to her later. I’m sorry.” paghingi niya ng paumanhin.

Rinig niya ang naging buntong hininga ng Ama. “You better talk to your Mom, Zero. We barely see each other. Pinapauwi kona siya at saglit na tumigil sa trabaho pero ayaw niya at marami pa raw siyang trabaho na kailangang asikasuhin. I’m asking you a favor. Talk to your Mom. Ask her to come home and bond with us. I already missed our bonding together.”

Nakita ni Zero ang lungkot sa mga mata ng kaniyang Ama kahit pa nga nakangiti ang mga labi nito. Maaring makapagsinungaling ang bibig at ang ating labi ngunit kailanman’y hindi nakakapagsinungaling ang ating mga mata.

“I’ll to mom. I promise.” Zero said. He felt bad and sad habang nakikita ang kaniyang Ama ang lungkot at ang pangungulila sa mga mata nito. Hindi tuloy alam ni Zero kung paano niya isisingit ang pagpapaalam sa Ama.

“Dad.,” tawag ni Zero sa Ama na agad naman siyang binigyang tuon. “Let’s watch a movie together, like we used to do?

Nakita ni Zero ang pag-guhit ng ngiti sa mga labi ng Ama. “Are you being so sure, son? Akala ko ba ayaw mona akong ka bonding, kasi nga big boy kana?”

Napangiti na lamang si Zero at nag-iwas ng tingin. “I just feel like watching.”

“Okay, i’ll set up everything, son.”

Matapos kumain ay natupad nga ang plano ng mag Ama. Magkatabi silang umupo sa couch matapos ma set-up ang panonoorin. Nag labas na rin ng snacks ang kaniyang Ama at iyon ay kanilang pinagsaluhang kainin.

Habang nasa kalagitnaan ng panonood, mayamaya pa. Umakbay sa kaniyang balikat ang Ama at hinalikan nito ang kaniyang noo. “I love you, son.” pabulong nitong turan ngunit sapat na upang kaniyang marinig.

Kakaiba man ang pakiramdam ni Zero sa mga salitang sinambit niyon ngunit mabilis niyang iwinaksi ang nararamdamang malisya.

Inihilig niya ang ulo sa braso ng Ama. “God knows how much I love you Daddy. Mahal kita sa

puntong

hindi lang bilang isang ama ko. Kundi bilang mahal sa ibang lebel.“ bulong ni Zero sa kaniyang isip.

Iwinaksi niya lahat ng malisya sa isip niya. Hindi siya dapat makaramdam ng ganito. It’s his bonding between a father and a son. Not a bond between a lover.

Even if he wanted his daddy to love him harder, that’s not even going to happen…

To be continued

                     AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 34

Kabanata 34

         KINABUKASAN nagising si Zero sa isang medyo pamilyar na silid ngunit hindi iyon ang silid niya. Sigurado siya doon. Dagdag pa roon ang bisig na nakayakap kay Zero. Mabilis niyang binaling ang mukha sa katabi. Muntik pa siyang mapasinghap sa gulat ng malamang ilang hibla na lang ang pagitan ng mga labi niya at mga labi ng katabi.

Mahina siyang napahinga ng maluwag nang malaman niyang ang kaniyang ama ang katabi at payapa itong natutulog. Nagtataka siya kung paano niya nakatabi ang ama ngunit sumanggi sa kaniyang isip ang mga naganap kagabi. Nakatulugan niya ang pinanonood nilang dalawa ng kaniyang ama. Sa haka-haka niya’y dito na siya dinala ng ama sa loob ng kwarto ng mga ito.

Tumuon ang mga mata ni Zero sa mukha ng kaniyang natutulog na ama. Maamo iyon, payapa, at kahit hanggang sa pagtulog nasisilayan niya ang taglay nitong kagwapuhan. Ninamnam niya ang pagtitig sa g’wapong mukha ng ama habang may tiyansa pa siyang pakatitigan ito. Habang hindi pa ito nagigising.

Hetong muli ang puso niya, tila animo’y may karera sa loob niyon at nagsisipagtakbuhan sa bilis. Ni hindi na nga niya alam itong kaniyang nararamdaman. Naghalo na ang kaba sa kaniyang dibdib at ang pakiramdam na hindi niya kayang maipaliwanag.

Pag kuwan pa’y bumaba ang tingin ni Zero hanggang sa mapunta iyon sa mga labi ng ama. Nagsisipag pulahan ang mapupula nitong labi. Tila isang mansanas na kay tamis at kay sarap tikman.

Napalunok siya sa isiping ginugusto ng kaniyang katawan matikman ang mga labing iyon ng kaniyang ama. Lalo pang nagpapatibay sa kagustuhan niyang halikan iyon ng kaniyang maamoy ang bawat paghinga nito. It smells so sweet and fresh. Para bang hindi namamaho ang hininga ng kaniyang ama. At talagang naakit siya doon.

Naipikit ni Zero ang kaniyang mga mata habang may panginginig ang bawat pag labas ng hininga niya.

“D

on’t you kiss him! Don’t kiss him, Zero!

Tigilan

mo ang

kahibangan

mo!“ sabi ng kabilang parte ng utak niya habang ang kabila naman’y inuudyukan siyang halikan ang mga labi ng kaniyang ama.

His urge to kiss his father was so powerful. So powerful to the point na nalaman na lamang niyang ninakaw na niya ang kahiblang pagitan ng kanilang mga labi hanggang sa lumapat ang kaniyang mga labi sa labi ng ama.

Mabilis na binawi ni Zero ang kaniyang mga labi. Kabado siyang mabilis na tinanggal ang pagkakayakap ng ama sa kaniya at patakbong lumabas ng silid. Naalimpungatan pa niya ang ama na nagising na ngunit hindi niya iyon pinansin.

Nasapo ni Zero ang kaniyang dibdib sa lakas ng naging pagtibok niyon. Halos kumawala ang puso niya sa loob ng kaniyang dibdib. Halo-halong emosyon ang naramdaman niya.

“Bakit mo ginawa ’yon? Bakit? Bakit?” pag-usap niya sa sarili habang mariing sinampal sampal ang kaniyang pisngi na ngayon’y bahagya ang pamumula. Dulot ng mariing sampal at kahihiyan.

Frustrated siyang napasambunot sa sariling buhok. Napa upo at napayuko habang sambunot ang buhok. “Gago ka! Gago ka!” mariin niyang sambit. “Fuck you! Fuck you self!”

Ilang minutong nanatili si Zero sa ganoong sitwasyon. Sinisisi ang sarili sa mga nangyare.

Maya maya pa’y narinig niya nag katok sa labas ng pinto ng kaniyang k’warto. Tumayo siya at nagkukumahog ayusin ang kaniyang sarili. Pinunasan niya ang mukha. Matapos maayos ay dinaluhan niya ang pinto. Doon tumambad ang nag-aalalang mukha ng kaniyang ama.

“Ayos ka lang, anak? May nangyare bang masama?” usisang tanong ng ama.

Napalunok siya. “W-wala po. I’m g-good” mautal-utal niyang sagot. He cleared his throat after. “Sumakit lang ’yung tiyan ko. But now, i’m okay dad. Don’t worry.”

“You sure?” usisa pa ng ama na tila hindi kontento sa naging sagot niya. “Hindi na kita nadala sa k’warto mo kagabi. Mahimbing ang tulog mo at na miss ko din ’yung makatabi ka sa pagtulog. You know, dad’s thing.” anang ama. “ If you don’t any problem, sige pupunta na ako sa kusina. I’m going to cook.“ ginulo ng kaniyang ama ang buhok. Sumabay lang ang kaniyang tingin hanggang sa makaalis ang ama.

Biglang pumasok sa isip ni Zero ang usapan nilang magkaibigan. Mabilis niyang hinagilap ang cellphone upang suriin ang oras. “Shit!” It’s already 8 in the morning. At 9:30 ang call time nila at hindi pa siya nakakapagpaalam sa ama.

Gustohin man ni Zero na huwag munang lapitan ang ama o kausapin ito dahil hindi pa nawawala ang nararamdaman niyang hiya sa nagawa, but he don’t have any other choice. Kailangan niyang magpaalam dito. Mas mainam na rin lalo’t overnight sila doon ng kaibigan. Maiiwasan pa niya kahit sa maikling panahon ang ama. Muli, dahil sa kaniyang ginawa. Isang matinding pag-iwas na naman ang magaganap.

Natagpuan ni Zero ang kaniyang ama na nagluluto sa kusina. Naiwaksi na niya ang tingin sa hubad nitong pang-itaas showing his build masculine body.

“Dad,” pukaw niya sa atensyon ng ama dahilan para bumaling ito ng tingin sa kaniya. Saglit lang iyon at muling itinuon ang atensyon sa ginagawa. “Niyayaya kasi ako ng kaibigan ko, overnight. Gusto ko sanang magpaalam sa’yo.”

Saglit na napatigil si Zach habang nakatuon ang atensyon kay Zero. Ilang segundo siyang natigil. “Who are you with?”

“With Tyson and his friends dad. Don’t worry, i’ll be fine.”

“Sige. Okay. Join them.” nakangiting sagot ng ama at bago muling itinuon ang atensyon sa ginagawa. “Nagluto ako—”

“Male-late na ako dad. I’m sorry hindi na ako makakakain. Mag iintindi pa ako.”

“Okay. Take care son.” lumapit ang ama at ginulo ang buhok ni Zero.

Nagmadali si Zero iniwan sa kusina ang ama. Matapos makapasok sa silid ay naligo na siya at naghanap ng damit na maisusuot.

Tahimik si Zero sa loob ng sasakyan habang kasama ang kaibigan. Ngayon narito sila’t tinatahak ang daan patungo sa kanilang paroroonan.

“I’m glad you came, bud,” pagbasag ni Tyson sa namumuong katahimikan.

“Oo naman, ikaw pa. Malakas ka kaya sakin.” ano mang pilit ni Zero na maging komportable muli sa kaibigan ngunit tila hindi na iyon maibabalik sa dati. Naging built in na yata sa kaniyang dibdib ang awkward na nararamdaman simula ng mayroong mangyare sa kanilang dalawa. Hindi lang isang beses. Kundi dalawa.

“Here, eat this. Alam kong hindi kapa kumakain. I’m sorry masyado yatang naging maaga ang call time ko. Haha.”

Natawa na lamang si Zero at tinanggap ang pagkaing alok sa kaniya ng kaibigan. Tahimik niya iyong kinain hanggang sa maubos. Binigyan siya ng tubig ng binata na agad naman niyang ininom.

Muling sumilay ang hindi mabasag na katahimikan sa loob ng sasakyan. Itinuon na lamang ni Zero ang kaniyang tingin sa bintana ng sasakyan. Mayamaya pa nalaman na lamang niya na kinain na pala siya ng matinding antok.

Nagising si Zero sa ilang pagtapik sa kaniyang balikat. Pupungas pungas pa siya at kukusot kusot sa mata.

“Narito na tayo.” anang kaibigan.

Lumabas ng kotse si Zero at tumuon ang kaniyang atensyon sa paligid. Agad siyang sinalubong ng malamyos na hangin at tunog ng huni ng mga ibon. Maging ang paghampas ng mga alon.

Dagat! Nasa isa silang resort at talagang puring-puri ng kaniyang mga mata ang ganda ng paligid.

Tanaw niya ang tatlong lalaki palapit sa kanila. Nakangiti ang mga iyon na agad silang dinaluhan ng tulong.

“Come on, let’s go.” inaya siya ni Tyson papasok ng resort.

“Good morning, sir. Handa na po lahat ng mga gagamitin.” Naka ngiting pagbati ng lalaking medyo may katandaan na. Batid ni Zero na iyon ang namamahala dito sa resort.

“Thank you, kuya Juls.”

Kuya

Juls

? Nakunot ni Zero ang kaniyang noo. May pagtataka sa kaniyang isip. Don’t tell him na kay Tyson o sa mga magulang ni Tyson ang resort na ito? Is it?

“Tyson.., sa inyo ba ito?” mausisa niyang tanong.

Napangiti na lamang si Tyson bago sumagot. “I’m sorry hindi kona nasabi sa’yo. And yes, of course. Sa daddy ko ’to. You like it?”

Nawala ang pagtataka ni Zero at napalitan ng pagkamangha. Well, hindi na dapat pang magtaka si Zero. Mayaman ang pamilya ng kaniyang kaibigan. Hindi na siya magtataka na kayang bilhin o ipagawa ng mga ito ang ganitong klase kagandang resort. “Hindi mo man lang sinabi sa’kin.”

Mahinang pagtawa na lang ang sinagot ng binata.

Narating nila ang silid na pamamalagian nila. Zero roamed around the room. Nagtaka lang si Zero ng mapansing da-dalawa ang kama ng silid. Akala ba niya’y magsisipag puntahan ang mga kaibigan nito? O baka may ibang silid ang mga iyon.

“Narito na ba ang mga kaibigan mo, Tyson?”

Ilang segundo bago nakasagot si Tyson. “Ahmm. Siguro maya maya andito na rin ang mga ’yon. Darating din ’yon. Tara na, kain muna tayo.”

Hindi na muli pang nagtanong si Zero at sumunod na lamang siya sa kaibigan.

Naging madaldal si Tyson sa pagkukwento habang tahimik naman si Zero nakikinig habang sila’y kumakain. Paminsan-minsan pa’y napapangiti si Zero habang pinakikinggan ang mga kwento ng kaibigan.

Kapag kuwan naramdaman niyang unti-unting bumabalik ang pagiging komportable nila sa isa’t-isa. Ni hindi na nga nakaramdam ng awkward si Zero towards his friend Ty. Gayong batid naman ni Zero na tine-treasure parin ng binata ang pagkakaibigan nilang dalawa ay ganoon na rin lamang ang gagawin niya. His goal is to remove the awkwardness upang nang sa gayon mapanatili ang kanilang pagkakaibigan dahil hanggang doon lamang naman sila. Hanggang doon lang.

To be continued…

                       AXLL_ACEBEROS|A.A.

Please vote para tuloy tuloy ang update🥹

KABANATA 35

Kabanata 35

        PAGKATAPOS KUMAIN heto’t niyaya si Zero ni Tyson sa tabing dagat. Maglakad lakad daw sila para bumaba ang kanilang kinain. Wala din namang ibang magawa si Zero kaya sumama na rin siya. Lalo’t gusto niya rin makapag libang libang.

Maganda ang asul na dagat at bughaw na ulap. Hindi masyadong masakit sa balat ang init kahit pa kaya katanghaliang tapat. Masarap din ang malamyos na hangin na dumadampi sa kaniyang balat. Maaliwalas at masarap sa pakiramdam.

Nasagot ang pagtataka ni Zero kung bakit walang tao resort. Marahil siguro’y kagagawan iyon ni Tyson. Lalo’t darating ang mga kaibigan niyon kaya kinansela ang lahat ng booking ng mga taong nagbabalak lumagi dito.

“Ang ganda dito ’no?” ani Tyson.

“Yeah, it’s peaceful and yet beautiful.” sagot niya.

“You like it here? P’wede tayong pumunta dito. Anomang oras. Ipapakansel ko ulit kay Daddy ang mga booking para masolo natin ang lugar.”

Napaismid na lamang si Zero. “Sira ka. Edi kayo naman ang nalugi.”

“It’s okay. You don’t need to worry. If you like it here, we’ll be there anytime you like.”

Gustong makita ni Zero sa mukha ng binata na binibiro lamang siya nito. Ngunit sa itsura ng mukha nito wala siyang nakikitang nagbibiro ito. Seryosong seryoso ang kaibigan sa puntong napapaisip na lamang si Zero. Ganoon ba siya ka espesyal para dito?

“Alam kona.” pagpukaw ni Tyson sa pag-iisip ni Zero. “Mag kayak tayo. I know magugustuhan mo ’yon.”

Nakunot ni Zero ang kaniyang noo. Kayak? He don’t even know what kayak is. Ganunpaman ay sinundan na lamang ni Zero si Tyson sa pupuntahan nito.

May kinausap lamang si Tyson tungkol sa kayal na tinutukoy nito.  Maya mayapa ay pinagtulungang dalhin ng mga tauhan ang kayak na tinutukoy ng kaibigan papunta sa dagat. Doon nalaman ni Zero ang kayak na tinutukoy nito. Isa iyong parang bangka na walang katig o ’yung nagsisilbing balanse sa bangka.

“Come on. Let’s go.”

This is Zero’s first time riding a crystal kayak. Nasa unahan siya habang nasa likod naman si Tyson naka pwesto na siyang nagsasagwan upang umalis sa kinatatayuan ang kanilang sinasakyan. Magkaharapan silang dalawa sa isa’t-isa.

Payapa ang dagat. Mahina ang mga hampas ng alon kaya naging maganda ang daloy ng kanilang paglalakbay.

Maligayang maligaya si Zero sa mga nararanasan.

“Ang ganda ng tubig. Transparent pala itong kayak ’no? Kitang kita ang ilalim.” He said amazed.

“It’s called crystal kayak. You like it?” ani Tyson habang patuloy parin sa pagsasagwan.

“I love it! I like it here. Ang ganda.” hindi man sabihin ni Zero ay talagang kitang-kita sa kaniyang mga mata. Kitang kita doon ang kasiyahan at pagkamangha.

“Buddy, there’s a fish! May isda! Sa ilalim! Ang ganda!” kung p’wedeng magtatalon ay baka kanina pa nagtatalon si Zero sa kaniyang mga nakikita sa ilalim ng transparent na kayak na sinasakyan nila. Magaganda ang kulay ng mga isda sa ilalim ng dagat. And he loves it so much.

“Marami talaga niyan dito. Nung unang punta ko din dito. Napatalon nga ako nang makakita ako ng isda. Without knowing na hindi pala ako marunong lumangoy. Kung wala akong kasama baka namatay na ako.” matawa tawang k’wento ng kaibigan.

“Baliw ka pala!” natawa na rin siya sa kwento nito. “Baka hanggang ngayon hindi kapa rin marunong lumangoy?” tudyo niya.

“No. Marunong na ako. Simula noon nagtuto na ako. Ikaw marunong ka?”

“Yes, of course.. tinuturuan ako ni Daddy—” saglit na natigil si Zero sa pagsasalita ng maalala niya ang masasayang memories niya together with his father. Ang ama niya ang nagturo sa kaniya kung paano lumangoy kasama ang ina. Kung tutuusin nga halos lahat ng mga basic first time ng pagkabata niya ay ang ama ang nagturo.

“You okay? Something wrong?” ani Tyson matapos mapuna ang kaniyang biglang pagtahimik.

“I’m okay. May naalala lang ako.”

“Okay. Gusto mong ma experience mag sagwan?”

“Yeah, sure.” Gusto din naman matuto ni Zero at malaman ang tamang paraan ng pagsagwan.

“Come here, a little closer. I’ll teach you how.”

“Hindi ba tayo lulubog? Baka hindi maging balanse.”

“Hindi yan. Ako bahala.”

Dahan dahang lumapit si Zero kay Tyson at umupo siya patalikod dito. Um-adjust lang sila sa gitnang parte ng kayak upang mabalanse kahit papano ang sinasakyan. Tumalikod si Zero kay Tyson at sinimulan na ang tuitorial.

“All you need to do is to hold this sagwan. Tight but not so tight. At simulan mong ilubog sa tubig at mag sagwan.”

Hawak ni Tyson ang mga kamay ni Zero habang inaalalayan siya sa pagsasagwan. Heto na naman ang kaniyang puso na may iba na namang pakiramdam.

Hindi naman mainit ang panahon ngunit pakiramdam ni Zero ay nag-iinit siya. Ramdam kasi niya ang hininga ni Tyson na tumatama sa likod ng kaniyang tainga maging sa leeg niya. Bawat salitang lumalabas sa bibig nito ay tila naghahatid sa kaniya ng kakaibang sensasyon.

He felt safe but uncomfortable. Ewan, pero binibigyang malisya ni Zero ang lahat ng mga nangyayare. Pakiramdam niya’y may pang-aakit sa mga ikinikilos ni Tyson o baka naman siya lang talaga ang may problema.

“Okay,” Zero cleared his throat. “I get it. Kaya kona.”

“Okay”

Hinayaan ni Tyson si Zero hanggang sa matuto na ito sa pagsagwan. Sayang saya naman si Zero sa ginagawa at doon’y nawala ang diskomportable niyang nararamdaman kanina.

Medyo pagod sila matapos ang crystal kayak experience. Nagpahinga lang sila saglit at kumain pagkatapos ay muli siyang inaya ni Tyson.

“Take off your shirt, bud. Let’s go swim. Tara.” pag-aya ni Tyson habang hinuhubad nito ang damit.

Wala ng nagawa si Zero nang sapilitan siyang hubarin ang damit niya at hilahin patungo sa dalampasigan.

“Ty! Stop! Ayoko pang maligo.” pagpigil niya dito. Nagpupumiglas pa nga siyang makaalis sa pagkakahawak ni Tyson sa kamay niya.

Maya maya pa’y binuhat na siya nito.

“Tyson! Ibaba moko!” kunwaring galit na turan niya ngunit hindi naman iyon sinunod ng kaibigan.

Gustohin man niyang magpupumiglas ay hindi na niya ginawa. Baka malaglag pa siya sa pagkakahawak nito.

Naramdaman na lamang niya ang malamyos na tubig na dumampi sa kaniyang buong katawan.

Agad hinanap ng mga mata niya si Tyson upang batukan iyon sa ginawa sa kaniya. “Bwisit ka! Halika dito!” hinabol niya si Tyson habang ito naman’y natatawang lumubog sa tubig at lumangoy. Hindi na niya ito naabutan sa bilis ng pag langgoy nito.

“Bagal mo namang lumangoy.” tudyo ni Tyson matapos umutlaw sa tubig halos malayo na din ang pagitan nilang dalawa.

“Ewan ko sa’yo! Mag isa ka dyan!” pumihit na siya patalikod sa binata at akmang aahon na dahil nga hindi naman niya gustong maligo.

“Ze-Zero help.”

Naikunot ni Zero ang noo at tiningnan ang gawi kung saan naroon si Tyson. Nagpupumiglas ito sa tubig na animo’y nalulunod.

“Hindi ako madadala sa ganyan mo. Tigilan moko!” sigaw niya pero walang naging sagot ang binata. Patuloy lamang iyon sa tila pagpapanggap nitong nalulunod.

Sa pakiwari ni Zero ay nagpapanggap lamang ito kaya ilang minuto niya itong pinakiramdaman. Habang lumilipas ang minuto ay naging mahina ang pagpupumiglas ng kaibigan sa tubig hanggang sa lumubog ang katawan nito.

Nakaramdam ng kaba si Zero. “Tyson! Buddy?!” sigaw niya rito ngunit wala itong naging pagresponde. Nagkukunware lamang ba talaga ang binata na nalulunod? O totoo na iyon?

Mabilis ang naging pag langoy ni Zero sa kinaroroonan ng kaibigan. Sinisid niya ang walang malay nitong katawan na nakalubog sa tubig. Halos nag-aalala na siya. Mahirap man ay kinaya niyang i ahon ang binata sa tubig. Pagod siyang hinila ang walang malay nitong katawan habang kinakabahan.

“Tyson, wake up. Tyson! Tyson gising!” halos lukuban ng kaba ang buong pagkatao ni Zero habang tinatapik tapik ang mukha ng binata. Hindi na niya inisip na humingi ng tulong. Siya na ang gumawa.

Tinakpan ni Zero ang ilong ni Tyson at sinimulan ang mouth to mouth. Binibigyang hangin niya ang bibig nito pagkatapos ay pina-pump ang dibdib.

“Zero come on, wake up!” muli niyang inilapat ang mga labi sa mga labi ng binata upang sana ay muling bigyang hangin upang ma revive ito. Nagulat na lamang siya ng yumakap ang mga kamay nito sa kaniyang batok gamit ang buong lakas ay inikot nito ang katawan upang ito naman ang nakakubabaw sa kaniya.

“I know you’re going to save me because you cared for me.” and with that Tyson kissed him rough.

Nagpupumiglas si Zero sa ginagawang paghalik sa kaniya ng binata. Mariin niyang tinutulak ang dibdib nito upang makaalis iyon sa pagkaka kubabaw sa kaniya. Anomang pilit ang kaniyang gawing pagpupumiglas ay sadyang malakas ang kaibigan.

Naging malaya ito sa paghalik sa kaniya gusto niyang muli itong itulak ng malakas ngunit hetong pagkatao niya ay unti-unting natutukso sa mga halik nito. Hanggang sa namalayan na lamang niyang tumutugon na rin siya sa marahas na paghalik ng kaibigan. Sumasabay na rin ang kaniyang mga labi sa indayog ng mga labi nito.

Naibuka ni Zero ang kaniyang mga labi ng kagatin ng kaibigan ang pangibabang labi nito. At doon nagkaroon ang binata ng tiyansa na ipasok sa loob ng kaniyang bibig ang dila nito. Naipikit na lamang ni Tyson ang kaniyang mga mata habang naglalaro ang dila nila sa isa’t-isa.

Minsan pa nga’y napapaungol siya sa mainit na tagpo ng bawat pagsiil ng mga labi sa isa’t-isa.

Nahagilap ni Zero ang kaniyang hininga ng tumigil ang binata sa paghalik sa kaniya. Naimulat niya ang mga mata dahilan ng pagtama ng tingin nila sa isa’t-isa. Desires, and craves for more. Halos kitang kita ni Zero ang nag-aapoy na titig niyon. Kitang-kita niya ang kagustuhan sa mga mata nito.

“Zero, i’m sorry can’t help it anymore—” naipikit na lamang ni Zero ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang pagkakapunit ng beach short niya. Alam na alam na ni Zero ang mga mangyayare dahil maging siya kung gaano kagusto ni Tyson na may mangyare sa kanila ay ganoon ang kagustuhan niyang muling maramdaman ang binata sa loob niya. Muling maranasan ang sarap na naiparanas nito. Wala na sa kaniyang isip kung may makakita man sa kanila o wala. Basta ang alam lang niya ay gusto niya ang susunod na tagpo. Ang susunod na mangyayare sa kanila at iyon ay lahat magaganap kung itutuloy ni Tyson ang ginagawa…

To be continued…

                      AXLL_ACEBEROS|A.A.

Please don’t forget to vote and drop a comment. Mas makakatulong ’yon ma motivate ako para sa next update. Maraming salamat.

KABANATA 36

Kabanata 36

           WALA SILANG KAHIT anomang saplot na magsisilbi sanang pananggalang sa kanilang hubad na katawan. Pareho nilang pinagsasaluhan ang init na namumutawi sa katawan ng isa’t-isa. Wala sa tamang wisyo kundi nasa kanlungan ng alapaap.

“Tyson, baka may makakita satin. Nakakahiya.” aniya ng makitang ipapasok na ng kaibigan ang pagkalalaki nito sa butas niya habang ang kaniyang mga hita ay naka bukaka at naroon ito sa pagitan ng kaniyang mga hita.

Lumingos-lingos si Tyson sa paligid. Masyadong open nga ang lugar na iyon at batid niyang madali para sa mga tauhan ng resort na matanaw sila kung saka-sakali. But does it matter to, Tyson? Hell no! It doesn’t.

Walang pasabi-sabi at pag-aalinlangan. Pinatakan niya ng sariling laway ang galit na galit niyang alaga matapos ay marahas iyong ipanasok sa loob ni Zero.

“Ahhhhhhh shit!!!” impit ang naging pag sigaw ni Zero ngunit balewala iyon para kay Tyson. Mabilis niyang inindayog ang bewang upang magawa niya ang bawat pag hugot at baon ng kaniyang pagkalalaki. “Shit—Ty, ang laki niyan. Masakit.”

Saglit na napatigil si Tyson sa kaniyang pag-indayog ng kaniyang makita ang guhit ng sakit sa mukha ng katalik. “Do you want me to slowdown?”

“Y-Yes p-please,” Zero answered in pain.

Gustuhin man ni Tyson bilisan ang kaniyang bawat indayog upang mas lalong maranasan ang sarap ngunit hindi niya ginawa. Mas inisip niya ang kapakanan ng kasiping. Nag-aalala siya. It should the two of them nang makaranas ng sarap. Not just Tyson.

“There,,” dahan-dahan ni Tyson hinugot ang naghuhimindik niyang pagkalalaki sa butas ni Zero bago niya muling dahan-dahang ibinalik sa pagkakabaon. “You like that?”

“Ohhhhhh,” tanging pag-ungol na naging sagot ni Zero.

Ganoon lamang ang ginawa ni Tyson. Hinuhugot niya ang pagkalalaki ng dahan-dahan habang pinipigilan ang sariling huwag bilisan ang bawat hugot-baon sa loob nito.

“Shit—Ty, Ohhhhh—shit! That fucking huge cock. Ohhhhh—heaven.”

Muling hinugot ni Tyson ang kaniyang pagkalalaki ng buo sa butas ni Zero. “Want me to go a little bit faster?” He asked as if he’s asking for permission.

“Go on Tyson. Please.” tila bang sambit ni Zero na nabitid sa ginawang paghugot ng kaibigan sa pagkalalaki nito.

Tyson thrust his cock inside his hole smoothly. His thrust slowly goes faster and faster, rougher and rougher as long as nakikita niya sa mukha ng kaibigan na nag e-enjoy ito at hindi nasasaktan sa kaniyang ginagawa.

Kapwa nila naramdaman ang dumadaloy na hindi magkamayaw na sarap. Parehong tila dinala sila sa langit na nagduduyan sa labis na kaligayahan.

“Fuck, Tyson! Ang sarap. Ang sarap mo, please give it to me. Fuck me faster, Tyson. Fuck me more.” mahina ngunit puno ng pagnanasa ang lumalabas sa bibig ni Zero habang panay ang naging pag-ungol.

Ano nga bang magagawa ni Tyson? Kundi pag bigyan ang kagustuhan ng kaibigan pero heto’t may pilyo siyang naisip.

“Say please, Zero. Say please daddy!” hagyang bumagal ang kaniyang pag-ulos habang hinihintay ang isasagot nito.

“What the hell, Tyson?”  bahagyang nainis si Zero. Hindi niya alam kung nainis siya dahil gusto nitong tawagin niya itong “daddy” o baka talagang nainis siya dahil nakaramdam siya ng pagkabitin nang naging mabagal ang pag-ulos nito sa loob niya.

“Just say please daddy and i’ll continue.” tumigil sa pag-ulos si Tyson at bahagyang hinugot ang kalahati ng pagkalalaki nito.

“I swear, Tyson huhugutin ko talaga ’yan at iiwan kita dito!” pagbabanta pa niyang ganyan sa kaibigan.

“Edi hugutin.” at tuluyang hinugot ni Tyson ang kabuuhan ng kaniyang pagkalalaki hindi nagpatinag sa banta ng binata.

Zero was starting to pissed off. “Ano bang trip mo at kailangan kopang umungol ng ‘please daddy?’ ha?”

“Gusto ko lang marinig kung paano mo i-u-ungol ang salitang iyon. Mahirap ba iyon?” ani Tyson.

“Ewan ko sayo.” marahas na itinulak ni Zero ang binata at umalis siya sa pagkaka-kubabaw doon. “Bahala ka sa buhay mo.” tumayo na siya at akmang dadamputin ang mga short niya ng maramdaman niya ang magkabilang kamay ni Tyson na humawak sa bewang niya at doon’y walang pasabi-sabing naramdaman niyang muli ang pagkalalaki nitong marahas na pumasok sa butas niya.

“Ahhhhhh..” ang tanging nasambit na lamang niya sa gulat ng ito’y sundan pa nang mabilis na pag-indayog. “Fuck you, Tyson! Fuck you!”

Kapwa naman sila ngayong nakatayo habang si Tyson ay umuulos sa kaniyang likuran.

Dumapo ang palad ni Tyson sa masaganang pang-upo ni Zero. Malakas niyang tinampal ang pwet nito. “You’re being a bad boy!” sinasampal sampal niya ang pang-upo ng kaibigan habang mabilis ang kaniyang pag-indayog. Bahagya niyang hinawakan ang leeg ng binata upang doon humugot ng lakas upang mas lalong bilisan ang ginagawa niyang pag-indayog.

“Fuck—ohhhhhhhh—fuck! Tyson! Don’t stop, please don’t stop Daddy!” natutop ni Zero ang kaniyang bibig ng biglang lumabas ang salitang iyon dahilan para muling mapatigil si Tyson sa ginagawa.

Sa kabilang banda, naging malaki ang pag-ngiti ni Tyson sa mga narinig. Mas dumagdag iyon sa nararamdaman niyang pagnanasa. Tila ba nagkaroon siya ng motibasyon upang mas galingan sa ginagawa.

“Good boy, Zero. You’re being such a good boy.” sambit ni Tyson sa hinihingal na boses. Patuloy siya sa bawat pag-ulos. Walang oras na inaksaya. He keeps on thrusting his big cock in-and-out. Faster and faster. Rougher and rougher. He don’t have to waste time.

“Itaas mo ang isang paa mo Zero.” utos ni Tyson ngunit hindi tumigil sa pag bayo. Walang pagtutol na ginawa nito ang kaniyang gusto. Tinaas nga nito ang isang paa habang hinawakan naman niya ang nakataas nitong paa at doon’y muling binilisan ang pag-indayog.

“Shit—ohhhh shit! Tyson ang sarap niyan. Shit. Ang sarap, Tyson. Ang sarap. Come on, daddy. Thrust faster. Ilabas mo ang gatas mo sa loob ko, daddy.”

Ngingiti-ngiti lamang si Tyson at mas pinagbuti ang ginagawa.

Mabilis ang kaniyang bawat pagbayo at walang humpay. Wala siyang nararamdamang pagod basta ba’y matuloy ang kaniyang ginagawa. Hindi niya antala ang paghingal basta ba’y madanas ang sarap na nalalasap.

Sagad niyang ibinaon ang nag-uumigting niyang pagkalalaki sa loob ng kaibigan dahilan para mapalakas ang pag-ungol nito bago niya muling ibinalik sa bilis at lakas ng kaniyang pagbayo.

“Fuck! Shit, Tyson may tao.” agad na alarma ang dalawa sa ginagawa. Agad silang tumigil at mabilis dinampot ang mga nagkalat na kasuotan bago nagmamadaling hinila ni Tyson si Zero sa isang malaking bato sa dalampasigan.

Kinakabahan si Zero palinga-linga sinusuri kung mayroon bang nakakita sa kanila. Nagulat na lamang siya ng patuwarin siya ni Tyson at muli nitong itinuloy ang ginagawa habang ang malaking bato ang nagsisilbing taguan.

Wala ng nagawa pa si Zero kundi ang muling mapa-ungol ng muli na naman niyang maramdaman ang sarap habang nakapasok ang naghuhumindik na pagkalalaki ni Tyson sa loob ng butas niya. Naging mabilis ang bawat pag indayog nito sa loob niya.

Napapapikit na lamang siya habang maghigpit ang pagkakahawak sa bato upang doon kumuha ng lakas habang walang humpay ang naging pag hugot baon ni Tyson sa loob niya.

“Shit, Tyson. Ohhhhhhh—God. Heaven. Fuck me. Fuck shit! Ang sarap mo!”

“Yeah, keep moaning Zero. Keep moaning.”

Hinawakan ni Zero ang pagkalalaki niya na kanina pa tigas na tigas. He started pleasuring himself. Sinasabayan niya ang pag indayog ni Tyson sa loob niya.

“Let me do that for you, Zero. Let’s cum together.”

Nagulat na lamang si Zero na hinawakan ni Tyson ang kaniyang pagkalalaki at doon’y pinaligaya ng kamay nito ang kaniyang alaga.

Pareho silang marahas at masarap na napa-ungol sa isa’t-isa. Pareho silang gustong marating ang langit.

“Zero, malapit na ako. Konti na lang.” mabibilang ang naging mabilis na pag-ulos ni Tyson bago niya tuluyang marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan. Sumabog ang binhi niya sa loob ng butas ng kaibigan. Iyon naman’y sinabayan ng pagsabog ng katas nito.

Sa pagod ay napa-upo si Tyson sa buhangin habang hinahabol ang kaniyang bawat paghinga. Pagod na pagod at sarap na sarap. ’Yung sarap na animo’y nag uudyok sa buong pagkatao niya upang mahimlay sa pagkakatulog.

Sa kabila, heto naman si Zero yakap yakap ang bato at tila saglit na tinakasan ng ulirat. Maging siya ay habol ang bawat paghinga.

Bago pa man tuluyang lamunin ng antok si Tyson ay tumayo na siya. Kinuha ang short at mabilis na isinuot. “Zero,” mahinang pagtawag niya sa binata matapos mahabol ang kaniyang paghinga. “Let’s go”

Bumalik si Zero sa tamang wisyo. Hinahanap niya ang short, maging ang underwear, niya para makapag suot na ngunit sa kasamaang palad hindi na iyon masusuot pa. Punit punit na ang short niya maging ang underwear.

“Wala akong susuotin,” aniya kay Tyson na mahina ang naging pagtawa. “Pinunit mona lahat.”

Hinubad ni Tyson ang short niya at inilahad iyon kay Zero. “Here, isuot mo ito.”

Wala sa short ang naging tuon ni Zero, kundi naroon sa boxer na suot ni Tyson kung saan bakat na bakat pa roon ang pagkalalaki na tigas na tigas parin animo’y handang lumabang muli.

“Kakatapos lang natin. Gusto mo ulit?” tudyo ni Tyson sa kaibigan ng makitang nakatingin ito sa gitnang parte ng katawan niya.

Mabilis na nag-iwas ng tingin si Zero at hinablot ang short sa kamay ni Tyson. Mabilis niyang isinuot iyon at nagmamadaling umalis. Hindi na niya nilingon pa si Tyson dahil batid niyang tila nagkulay kamatis na ang kaniyang pisngi sa hiyang nararamdaman niya ngayon.

Ganoon din naman ang ginawa ni Tyson. Lumabas na din siya sa batong pinagtataguan at sumunod kay Zero. Inakbayan niya ang kaibigan na tila walang naganap na anomang masarap na nangyare sa kanilang dalawa. Tila isang normal na magkaibigan na naligo sa dagat, nagpawala ng init ng pagnanasa na namumutawi sa katawan at matapos ay balik normal ang lahat…

To be continued…

                     AXLL_ACEBEROS|A.A.

Sino nakaranas na ng outdoor fun? Tapos sa dagat pa. Ahay, kainaman. 😋

KABANATA 37

Kabanata 37

            PALUBOG NA ang araw ng matapos makapa-ligo si Zero at makapag palit. Tapos na ring maligo at makapag bihis si Tyson. Tinutuyo na lang nito ng tuwalya ang basa nitong buhok.

“Tyson, ’yung mga kaibigan mo? Darating pa ba? Hapon na eh. Bakit wala pa sila?” ma-usisang tanong ni Zero matapos sumanggi sa kaniyang isip. Kanina pa kasi dapat narito ang mga inimbitahang kaibigan ni Tyson pero hanggang ngayon wala parin ang mga iyon. Marami na ngang naganap sa kanila dito sa resort pero hanggang ngayon hindi parin niya nasisilayan ang mga kaibigan nito.

“Ahhmm” Tyson cleared his throat. “I’ll go check my phone.” dinampot nito ang cellphone at kinutingting iyon bago muling bumaling ng tingin sa kaniya. “Oh, they can’t make it.” he said.

Nakunot ni Zero ang noo. “Why? Di ba sila ang niyaya mo?”

“Emergency” tipid na sagot ni Tyson. “By the way tara sa labas. Nagpa handa ako ng makakain natin.” tila gustong baguhin ni Tyson ang pinag-uusapan.

Walang nagawa si Zero kundi ang sumunod kay Tyson. Medyo gutom na din naman siya at talagang napagod sila sa ginawa.

Medyo nahiya lang si Zero ng makita ang set-up ng dining table. Isang medyo may kalakihang lamesa na may dalawang magkatapat na upuan habang nagsisimula na ang mga iyon sa pag-se-serve ng pagkain.

Why does it looks like a dinner date?

“Tara.”

Ang weird lang para isipin. Bakit kailangan maging ganito ang set up. Parang dinner date, hindi ba p’wedeng normal na hapagkainan lamang? Bakit kailangang may palamuting ilaw? Bakit kailangang ganito kaganda ang set-up. Nahiya tuloy si Zero. Baka isipin ng mga nagse-serve sa kanila ng pagkain ay mayroon silang relasyon higit pa sa magkaibigan. Tch!

“Suit yourself, Zero. May tatawagan lamang ako.” pagpapaalam ng binata.

Naiwan si Zero sa hapagkainan at hinintay niyang ang pagbabalik ng kaibigan. It looks weird lang kasi matapos itong bumalik eh malayo palang nakangiti na sa kaniya. Weird!

“Let’s eat,” pag aya ni Tyson at doon’y sinimulan na nilang kumain.

Hindi naging awkward ang lugar at hindi din naging awkward ang pag-uusap nilang dalawa. Parang dati lang. Walang hiyaang nararamdaman. Tyson did not bring up anything about what just happened so was he did. Tila usap kaibigan lang ang gusto nito at iyon na lang ang sinakyan niya. Kesa naman magkahiyaan pa sila kung sakaling mapag-usapan nila ang mga bagay patungkol sa nangyare.

Matapos kumain ay niyaya si Zero ni Tyson sa tabing dagat. May sapat namang ilaw doon kaya hindi naging mahirap sa kanila ang paglalakad sa dilim lalo’t ngayong tuluyan ng kinain ng kadiliman ang liwanag.

Malayo palang tanaw na ni Zero ang isang malaking tent at sa tabi niyon malayo-layo ay may silab na apoy. A bonfire.

“Let’s go. Pinahanda ko ito kay Manong Juls. It’s for us—i mean para sating lahat sana. Hindi lang natuloy ’yung mga kaibigan ko.” ani Tyson.

Naikunot na lamang ni Zero ang kaniyang noo. Para sa kanilang lahat? Bakit iisa lang ang tent? Magsisiksikan sila? Sa pakiwari niya’y isa o dalawang tao lang ang kasiya doon. Gayunpaman ay hindi na siya nag-usisa.

Umupo siya sa kahoy sa tabi ng apoy. Dinadama ang init na taglay niyon habang sumisimoy naman ang malamyos na huni ng hangin sa dagat.

“This will be fun, kung meron tayong iniinom. D’yan ka lang kukuha lang ako.”

Hindi pa man nakakasagot si Zero ay tuluyan ng umalis si Tyson. Mag isa na siyang iniwan.

Inilahad niya ang palad medyo malapit sa ningas ng apoy upang kahit papano ay madampian ng init ang nagsisipag lamig niyang mga palad. Ganoon lamang ang kaniyang ginawa hanggang sa dumating si Tyson. Dala nito ang isang bote ng alak at dalawang champagne glass. “Good thing palaging may stock ng alak dito.” Inilapag nito sa buhangin ang bote ng alak habang ang isang baso naman ay ibinigay sa kaniya.

Sinimulang buksan ni Tyson ang bote ng alak. He poured a right amount in their champagne glass and they started drinking.

Naipikit ni Zero ang mga mata ng malasahan ang alak. Medyo mapait iyon ngunit sakto lamang ang tamis.

“Anong brand ng alak ’to?” kapagkuwan tanong niya kay Tyson.

Sinuri naman ni Tyson ang bote. “It is one of the most expensive wine. Kung hindi ako nagkakamali, ang nagmamay-ari ng company ng alak na ito ay ang isa sa mga sikat sa mga pagawaan ng alak. “Quill Aguíre, the owner, if i am not mistaken. Why? Don’t you like it?”

Mabilis namang umiling si Zero. “No, i like it. It just taste unfamiliar but yet amazing.”

They started drinking the wine. Habang tumatagal na iniinom nila ang kapwa alak ay talagang mas nagkakaroon sila ng ibang pakiramdam. They was so tempted by the taste of this wine. It looks pero talagang parang may kakaiba sa alak, though amazing it is.

“One more!” inilahad ni Zero ang kaniyang baso at agad naman itong nilagyan ni Tyson. “Thank you,”

To be honest, malakas makatama ang alak pero hindi sa point na sobrang nalalasing sila. It’s more like—you know, the wine was boosting their sexual desires.

Imbis na makaramdam ng pagkalasing bukod doon ang nararamdaman ni Zero. Ewan, pero alam niya sa katawan na nag-iinit siya. Nag-iinit ang katawan niya. May kung anong mumunting apoy ng pagnanasa ang pilit nagsisimulang magsipag-liyab sa loob ng katawan niya. Hindi na nga niya alam kung epekto ba iyon ng alak o epekto iyon ng kaniyang pagnanasa sa kainuman.

On the other hand, Tyson felt the same way. Even him doesn’t have any idea about the effect of the wine they were drinking. Maging siya napapansin ang kakaiba sa katawan niya. His eagerness and sexual desires aroused.

Tinapunan niya ng tingin ang bote ng alak na halos wala ng laman at kapwa nila naubos. “Fantasize your greatest fantasies.”  mababasa niyang nakasulat sa baba ng brand name ng alak. What the hell is wrong with this wine?

Hindi na iyon binigyang pansin ni Tyson. Sinilip niya ang oras sa relong pambisig. Ilang minuto na lang mangyayare na ang plano niyang surpresa para sa kaibigan.

Natutop ni Zero ang kaniyang noo ng makaramdam siya ng labis na pag-iinit. Hindi naman siya nilalagnat pero talagang nag-iinit ang katawan niya. “Damn, it’s hot.” hinubad ni Zero ang damit niya at iyon ang kaniyang ginawang bagay na maaring pagkuhanan ng hangin kahit pa kaya pinapaspas na siya ng malamyos na hangin sa dalampasigan.

Muntik pa siyang mapatalon sa gulat ng bigla-biglang nagkaroon ng mahinang pagsabog malayo sa kanilang kinaroroonan. Iyon ang naging dahilan kung bakit ang madilim na kalangitan ay napuno ng maliwanag na iba’t-ibang kulay.

“Wow. Look” Zero was so amazed. “Ang ganda.”

Sa tantiya ni Zero ay bibihira lamang siya makakita ng mga pailaw sa kalangitan. Huling beses sigurong nakita niya ito ay noong pasko at bagong taon kung saan idinaos nilang magpamilya.

“Di ba? Ang ganda?” Tanong ni Zero kay Tyson at bumaling siya ng tingin sa binata. Natigilan na lamang siya ng malamang kanina pa pala ito nakatitig sa kaniya habang nakangiti.

“You like it?” he asked.

“Ikaw ba ang may pakana nito?” balik tanong niya rito.

“Yeah, i planned everything,” bahagya siyang napalunok ng lumapit sa kaniya ang binata, “this whole thing. I planned everything, Zero,” Tyson’s face was so serious yet a little bit tipsy. “You like it?”

Medyo naguguluhan si Zero sa isiniwalat ng kaibigan, hindi dahil naguguluhan siya sa mga sinasabi nito. Naguguluhan siya kung bakit nito plinano ang mga tinutukoy nitong plinano. Bakit kailangang mapunta sa ganito? At bakit nakakaramdam siya ng kakaiba.

“Tyson, i don’t get it. What do you mean?” he frowned waiting for answer.

Lumapit sa kaniya si Tyson at hinagilap ang mga palad niya. Tila napako na lamang siya sa kinatatayuan ng maramdaman ang labi nitong humalik sa likod ng palad niya.

“I know i’m crazy, but damn, Zy, i can’t help myself. From the moment na may nangyare sa’tin, walang ibang tumakbo sa utak ko kundi ikaw. Halos mabaliw-baliw ako kakaisip. Gusto kong alisin ka sa isip ko pero ikaw at ikaw parin ang hinahanap hanap nito.” tumingin si Tyson sa mga mata ni Zero, “i know it sounds crazy, but, believe me. Hindi ko alam kung paanong nangyare, but, Zy, i like you—no! I love you. Mahal kita, Zero, mahal na mahal kita. This thing, this whole thing, lahat plano ko. Alam kong hindi ka sasama kung sakaling yayain kita na tayong dalawa lang. I tricked you, sinabi kong isasama ko ang mga tropa ko para sumama ka. Para mapilit kitang sumama at magawa ang mga bagay na ito.”

“Noong una sobrang naguguluhan ako kung paano nangyaring bigla-bigla paggising ko mahal na kita. Alam kong mali lalo’t pareho tayong lalaki at hindi ko alam kung paanong ikaw ang tinitibok nito. Zero, mahal kita, gusto kita, hindi lang bilang isang kaibigan mo,” sinapo ni Tyson ang pisngi ng kaibigan. “Ikaw, gusto mo rin ba ako? Please tell me you like me too. Please.” it’s more like begging.

Honestly speaking, hindi na nakagalaw pa si Zero sa kinatatayuan. Tila naging istatuwa na siyang wala ng buhay. Hindi niya alam kung anong mararamdaman lalo’t gulong-gulo siya. Walang ni isang salita ang gustong lumabas sa bibig niya. Basta ba’y nakatitig lamang siya kay Tyson habang hindi parin makapaniwala sa mga tinuran ng kaibigan.

Ano bang dapat niyang maramdaman? Sa isang kaibigan niyang kapwa lalaki na biglang umamin na gusto siya at mahal siya. Anong dapat isigaw ng puso niya?

His lips answered with a gentle kiss. Ang mga labi na ni Zero ang sumagot sa lahat. Basta na lang itong kusang gumalaw at sinakop ang mga labi ng kaibigan hanggang sa ipikit niya ang kaniyang mga mata habang dinadama ang init ng mga labi nitong naramdaman na niyang unti-unti na ring tumutugon…

To be continued…

                        AXLL_ACEBEROS|A.A.

Sa mga iilan kong magigiliw na mambabasa. Again and again. Gusto kong sabihin sa inyo na ’wag masyadong mag expect sa story na ito. Baka hindi ko magawang ma meet ’yung expectations niyo. Ako na naman ang mapasama.

KABANATA 38

Kabanata 38

           ANG kondisyon ni Pia habang lumilipas ang mga araw ay mas lalong lumala. Mas maraming bagay na ang madalas niyang makalimutan. Halos takot ang lumulukob sa kaniyang buong pagkatao araw-araw at gabi-gabi. Hindi siya makatulog kakaisip sa kondisyon at kalagayan niya.

Heto umagang-umaga panay panay ang bagsakan ng mga luha sa kaniyang mga mata. Gusto na niyang umuwi sa bahay ng kaniyang pamilya. Makasama si Zero at ang kaniyang pinakamamahal na asawa, pero ano’t nalimutan niya ang daan pauwi. Hindi niya alam kung saang direksyon niya ipipihit ang sasakyan. Halos pakalmahin na niya ang kaniyang sarili ngunit talagang hindi iyon kumakalma. How can shee forget her way back home? How can she forget everything?

Marami ng sasakyan ang bumobosena sa kaniyang likod. Nag ca-cause na rin kasi siya ng traffic dahil naka tengga lang ang sasakyan niya sa gitna hindi alam kung saan ipipihit. Kung siya ba’y kakanan o magtutungo sa kaliwa.

Mabilis na pinunas ni Pia ang mga luha sa kaniyang pisngi. Nanginginig man ang kaniyang kamay sa pagpihit ng manubela pakanan ay pinilit niya. Pagkatapos ng may makita siyang maaring pagparadahan ay mabilis niyang ipinarada ang sasakyan.

Nagkukumahog siyang hinahanap ang cellphone sa loob ng bag. At ng makita agad niya itong binuksan at tinawagan ang pinakamamahal niyang asawa.

“Z-Zach,” garalgal ang boses niya at doon tila isang batang inagawan ng laruan dahilan para bumuhos ang malakas na pag tangis.

“Pia? What’s wrong? What happen?” Halos bakas ang pag-aalala sa boses ng kausap.

“Z-Zach, gusto konang umuwi. S-sunduin mona ako.” halos basag ang tinig ni Pia sa labis labis na pag-iyak. “I don’t know the way back home. I’m inside the car. Please. I want to go back home. Help me, please.” halos magmakaawa si Pia habang kausap ang asawa.

Naguguluhan man si Zach habang nag-aalala ay mabilis siyang umalis sa pinag-tatrabahuhang lugar. Isa lang ang nasa isip niya. Kailangan ng tulong ng kaniyang asawa at kailangan siya nito.

“Honey, you still there?” tanong niya matapos makapasok sa sasakyan at paandarin iyon. Sumagot naman ang asawa sa kabilang linya habang patuloy parin iyon sa pag-iyak. “Where are you? Where can i find you?” puno ng pag-aalala ang boses ni Zach.

“I-I don’t know. I don’t know. Hindi ko alam. Hindi ko matandaan. Narito ako sa loob ng kotse ko at hindi ko alam kung nasan ako. Zach, i’m scared.”

Fuck! He cursed! How can he find her? Hindi niya alam kung nasan ito. Saang sulok niya hahanapin ang asawa. What is wrong with his wife? What is wrong with her?

“Pia, calm down. I’ll be there, don’t be scared. I’ll be there. Wait for me.” pilit niyang pinapakalma ang boses kahit maging siya ay hindi magawang kumalma.

He’s being negative thinking about so much what if’s.

Mas lalo pang tumindi ang kaniyang pag-aalala ng marinig niyang namatay na ang tawag. “Helllo, hon? You still there? Hello,” naputol na ang linya ng kanilang pag-uusap. “Fuck!”

“Fuck! Shit!” He was frustrated, worried, and scared.

He has no idea kung saan siya pupunta at saan niya hahanapin ang asawa. Mabilis siyang nakaisip ng paraan. Agad siyang nagtungo sa malapit na police station upang doon ikonsula ang kaniyang problema. Upang mas mapabilis ang kaniyang paghahanap.

Mabilis ang naging bawat pagkilos ni Zach. Agad niyang sinambit ang kaniyang sadya matapos siyang makarating sa police station. With the help of the police officer and other police staff’s naging mabilis para sa kaniyang matunton ang kinaroroonan ng asawa.

“Wait for me honey. I’m coming. Wait for me..” sambit niya sa isip habang tinatahak ang daan patungo sa kinaroroonan ng kaniyang asawa.

Sinalubong si Zach ng mainit na pag-yakap ni Pia matapos niyang matunton ang kinaroroonan ng asawa. Agad din naman niya itong sinalubong ng mahigpit na yakap habang puno ang pag-aalala para sa kalagayan ng pinakamamahal.

“Let me guide you home, honey. You’re safe with me now. I promise.” mahinang sambit niya upang pakalmahin ang asawa pagkatapos ay marahan niyang inilapat ang kaniyang mga labi sa mga labi nito…

Mabigat at masakit ang ulo ni Zero ng siya’y magising. A fucking headaches!

Bahagyang inangat ni Zero ang kaniyang ulo nang mapag-alaman niyang ginawa na pala niyang unan ang braso ng katabi.. ang braso ni Tyson. Nalingos-lingos niya ang kinaroroonan. Nasa loob pala sila ng tent. Ibinaling niya ng tingin ang katabi.

Napako ang kaniyang tingin ng makitang walang saplot ang binata. Sinuri niya ang sarili, tanging damit pang-itaas lamang ang wala siya. Ngunit mayroon siyang suot na short. Pinipilit niyang alalahanin ang mga nangyare ngunit hanggang doon lamang ang naalala niya nang magtapat sa kaniya ng pag-ibig ang binata.

Binalingan niya ito ng tingin pero ngayon sa maamo at gwapong mukha na siya nito nakatitig.

Do you really like me? Do you really love me? Gusto sanang lumabas sa kaniyang bibig ngunit nanatili lamang iyon sa kaniyang dila. Ako? Gusto ba kita? Mahal ba kita? Mayamaya pa’y tanong niya sa sarili. Gusto rin ba niya ang binata? At mahal din ba niya ito?

Iwinaksi ni Zero ang mga pumipilantik sa kaniyang isip. Napalunok na lamang siya habang pinakatitigan ang gwapong mukha nang natutulog niyang kaibigan.

His pointed nose, soft sweet lips, his thick perfect brows, his closed eyes. Everything was perfect. He’s a man of every women fantasies.

Bumaba ang tingin ni Zero pababa ng pababa hanggang sa marating niya ang siksik at makinis nitong dibdib. Halos makaramdam siya ng pag-iinit ng katawan at minsan pa’y napapalunok habang tinititigin ang mala rosas nitong utong. Sa kabila ng kaniyang isip. Gusto niyang naising masipsip iyon at malasahan pero hindi niya ginawa.

Ipanadaosdos niyang muli ang bawat titig hanggang sa marating ang abs ng binata. Tila ito’y isang puno ng mangga na hitik na hitik sa bunga. Nagsisipagtigasan ang abs nito, pakiramdam tuloy niya’y naglalaway siya.

And here’s the most exciting part, ang muling pagdaosdos ng kaniyang mga mata pababa hanggang sa marating nito ang pagkalalaki ng binata.

Iyon ay nasa normal na ayos kung saan hindi pa galit. ’Yung tipong hindi pa nagagalit ngunit halata na na kung ito’y titigas ay talagang malaki.

Paano pumapasok ang ganito kalaki sa pwet ko? Ganoon na ba talaga ka flexible ang pwet? Natawa na lamang siya sa mga naisip.

May sumungking pilyong ideya sa kaniyang isip. Tila siguro kagustuhan na rin ng kaniyang katawan na talagang binabalak na siya’y pagtaksilan.

Tinutudyo siya ng kaniyang isip na isubo ang pagkalalaki nito. The fuck! Ganoon na talaga ka dumi ang isip niya!

Walang pagdadalawang isip at wala sa sariling wisyo. Mabilis man ang pagtibok ng kaniyang puso sa labis na kabang nararamdaman ay unti-unting lumapit ang kaniyang bibig sa pagkalalaki ng binata.

Kagat-kagat ni Zero ang kaniyang pang-ibabang labi. What the hell am i doing? What the fuck!

Bago niya isubo ang pagkalalaki ni Tyson ay tila isa siyang asong naghahanap ng buto. Inamoy niya ang ulo ng pagkalalaki nito tulad ng kagustuhan ng kaniyang katawan. Napapikit na lamang siya ng maamoy ang mabango at sariwang amoy ng pagkalalaki nito. Nakagat niya ang pang-ibabang labi hanggang sa pumaroon ang kaniyang ilong sa balls ng binata. Maging iyon ay hindi nakatakas sa pang amoy niya. Mabango iyon at talagang nakaka adik amoy-amuyin.

“Go on, babe. Suck it!”

Mutik mapatalon si Zero sa gulat. Agad siyang umayos ng pagkaka-upo na animo’y napahiya sa kaniyang ginawa. Akmang lalabas siya ng silid ngunit nahawakan siya sa braso.

“Don’t be shy. Continue what you are doing.”

Talagang ramdam na ramdam ni Zero ang pag-guhit ng pulang likido sa kaniyang magkabilang pisngi.

Napasinghap siya ng kunin ni Tyson ang kaniyang mga kamay at ilagay iyon sa pagkalalaki nito. Laking gulat na lamang siyang biglang tinapunan ng tingin ang pagkalalaki nito. Sukat ba naman na mas triple na ngayon ang size nito kumpare sa size nito kanina. Ang laki, ang taba, ang haba, kulay pink, makinis, at kulay puti ang katawan. A cock to die for.

“Come on babe, suck it. Habang mainit at matigas pa.”

Ang kaninang kamay ni Tyson na nakahawak sa braso niya ay nagtungo sa kaniyang ulo. Inaalalayan ang kaniyang ulo palapit sa pagkalalaki nito.

Maka ilang beses mapalunok si Zero. Walang naging pag-tutol basta ba’y sumunod lang siya sa gustong mangyare ng binata.

Nakita niyang hinawakan ni Tyson ang pagkalalaki nito habang inindayog taas baba.

“Open your mouth, babe. Let me slide it in.”

Tila na hipnotismo si Zero na kusang bumuka ang bibig niya at doon’y dahang-dahang pumasok ang pagkalalaki nito sa loob ng kaniyang bibig.

Nangangalaghati pa lamang ang pagkalalaki nito ay ramdam na ramdam na ni Zero na napuno na ng nag-uumigting sa haba at laki ng pagkalalaki nito ang kaniyang bibig.

“Ohhhhh,” mahinang ungol na tumakas sa bibig ni Tyson matapos niyang maramdaman ang sensasyong hatid ng paglapat ng kaniyang pagkalalaki sa mainit na bibig ng kaibigan.

Mahinang sumambunot si Tyson sa bibig ni Zero at inalalayan ang ulo nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki habang ang bewang niya’y umiindayog na din ng bahagya.

Halos maduwal-duwal si Zero sa laki at haba niyon. Hindi yata niya kayang isubo iyon ng buo. Sa tindi na rin ng pagnanasa na makitang nasasarapan si Tyson ay siya na ang kusang nagtaas baba ng ulo habang nakapasok sa kaniyang bibig ang pagkalalaki nito. Hinawakan niya ang katawan ng nag-uumigting sa haba at laki ng pagkalalaki nito at ginalaw niya taas baba habang ganoon din ang ginagawa ng kaniyang bibig.

Sinalat ng kaniyang dila ang ulo ng pagkalalaki ni Tyson pababa sa katawan nito hanggang sa marating ang itlog. Dinila dilaan niya ang itlog ng binata dahilan ng buong pagnanasa nitong pag-ungol.

“Fuck babe, eat balls. Come on. Lick it like a fucking lollipop!”

Sinunod ni Zero ang bawat halinghing ng binata. Tila isang lollipop na paminsan minsan sinisipsip at dinidila-dilaan niya ang balls nito.

Muli niyang ibinalik ang dila sa ulo ng nag-uumigting nitong pagkalalaki at iyon naman ang ginawa niyang lollipop.

“Ohhhhhh fuck! Ang sarap niyan! Shit! Fuck you!” malakas na pag-ungol ni Tyson. “Look at me, babe. Look at me while you sucked my cock.”

Sinunod ni Zero ang gusto ni Tyson. Tinitigan niya ito mata sa mata habang pinaglalaruan ng kaniyang dila at bibig ang pagkalalaki nito. Animo’y nanunudyo ang kaniyang bawat titig dahilan para mapalunok ito ng ilang beses. “Damn you! You’re so fucking hot! Eat my cock, babe,”

And with that, buong-buong isinubo ni Zero ang pagkalalaki ni Tyson. Wala na siyang pakialam kung maduwal man siya basta buo niya itong masumbo.

Nailuwa niya ang pagkalalaki nito. Nahirapan siyang isubo iyon sapagkat nangangalaghati pa lamang siya ay halos maabot na ng ulo ng pagkalalaki nito ang lalamunan niya.

“You’re so big, daddy. That’s so fucking big.” muling isinubo ni Zero ang pagkalalaki ni Tyson. Mabilis ang naging galaw ng kaniyang bibig taas baba. Hindi niya antala ang ngalay sa kaniyang bibig at ang hirap sa bawat pagpasok niyon. Basta ba’y nakikita niyang nag-e-enjoy si Tyson ay mas lalong nag-e-enjoy din siya.

Nagulat na lamang siya sa isang malakas na pag-ungol ni Tyson at bahagyang pag collapse ng katawan nito, kasabay niyon naramdaman niya ang mainit na likidong sumabog sa loob ng kaniyang lalamunan. It taste weird, pero malinamnam sa kaniyang pakilasa. At dahil nga nasa loob parin ng kaniyang bibig ang pagkalalaki ni Tyson ay halos lahat ng inilibas ng pagkalalaki nito ay nalunok na niya.

Does it good for his health? Na’ah, it doesn’t matter. It tastes good anyway…

To be continued…

                   AXLL_ACEBEROS|A.A.

This will be the last update today. Bukas ulit.

By the way, I have a question though, lumulunok din ba kayo ng mainit-init at malasa-lasang katas? Just kidding..

KABANATA 39

Kabanata 39

            THE MOMENT Zero recieved his father’s calls ay madali na siyang nag intindi at inaya ang kaibigan pauwi. Nag-aalala siya sa tono ng boses ng kaniyang ama. Wala itong ibang sinabi kundi ang umuwi na “daw” siya.

“Zero, relax. Makakarating din tayo roon,” hinawakan ni Tyson ang likod niya at bahagyang hinimas-himas upang pakalmahin. “Kuya Kurt, paki-bilis ng pagmamaneho,” ani Tyson sa driver ng kotse. Ito ’yung naghatid sa kanila sa resort at ito rin ang mag da-drive sa kanila pauwi. Pinagbawalan na kasi si Tyson magmaneho ng daddy niya lalo’t malayo pa ang biyahe kaya hindi hinayaang si Tyson ang magmanipula ng sasakyan.

Mahigit ilang oras din sila sa biyahe, dagdag na rin na may kalayuan talaga iyon idagdag pa ang traffic. Medyo hapon na ng sila’y makarating bago tuluyang naihatid si Zero sa mismong labas ng gate ng bahay nila.

“Balitaan moko ha,”

Pumasok na sa loob ng gate si Zero. Kinakabahan siya kaya madali ang bawat pag-hakbang na ginawa niya. Agad hinanap ng kaniyang mga mata ang daddy niya.

“Daddy? Where are you?” nang hindi niya ito matagpuan sa mga sulok ng bahay ay agad niyang dinaluhan ang silid ng mga magulang. Dahan-dahan niyang pinihit pabukas ang pintuan ng silid. Tumambad sa kaniyang mata ang daddy niyang naka-upo sa gilid ng kama habang ang mommy naman niya’y nakaratay doon at mahimbing na natutulog. Nakatitig lang ang daddy niya sa mommy niya habang hinahaplos nito ang may kahabaan ng buhok.

“Dad?” pagpukaw niya sa atensyon ng ama dahilan para mapatingin ito sa gawi niya.

Nakita niya ang agarang pagpunas nito ng mga luha at ng maging ayos na ito ay muli siyang hinarap. Nakangiti na ang mga labi nito ngunit hindi ang mga mata.

“Tara sa labas, doon tayo mag-usap baka magising ang mommy mo,” anang ama.

Saglit na sinulyapan ni Zero ang mommy niya bago tuluyang makalabas.

Inilapag niya ang dalang gamit at hinarap ang ama.

“What happened, daddy?” agaran niyang tanong dahil ngayon palang gulong-gulo na ang isip niya.

Narinig ni Zero ang pag buntong hininga ng ama. Kitang-kita niya kung paano nito pinipigilan ang emosyon.

“May sakit ang mommy mo,” panimula nito na ikinagulantang niya. Halos lukuban siya ng labis-labis na pag-aalala. “S-She..,” hindi maituloy ng ama ang sasabihin nito sapagkat pinipigilan nitong huwag lamunin ng emosyon. “She was diagnosed with Alzheimer’s disease..” sa tono ng pananalita ng ama ay tila isang malalang sakit ang nabanggit nito.

Honestly he had no idea kung ano ang sakit na nabanggit ng ama. Pero ganon pa man alam niya sa kinikilos ng ama na ang sakit na nabanggit nito ay malala.

“Malala na ang sakit ng mommy mo. Saka ko lang nalaman ng ipatingin ko siya sa doctor. May alzheimer’s disease ang mommy mo.” nakita ni Zero ang butil ng luha na pumatak sa mga mata ng ama. Mabilis nitong pinunas at umaktong matatag sa harap niya. “Maraming bagay ang nakakalimutan niya. Even person at much worse baka pati tayo makalimutan na niya. But don’t worry. I’ll do everything. Gagawin ko ang lahat para gumaling ang mommy mo.”

Zero was still in shocked. Tila parang may kung anong karayom ang tumusok sa puso niya.

“D-Dad? Is—is it bad?” Zero was starting to cry. A tears scapes his eyes.

“She’ll be alright.. she will be..” lumapit si Zach kay Zero at niyakap ang kaniyang anak. “All we need to do is to treat her as if she’s not sick. We have to be more patience and understandable. Iparamdam natin sa kaniya na walang mali, at higit sa lahat, iparamdam natin sa kaniya na mahal na mahal natin siya. Ayos ba ’yon anak?”

“Yes,” mas naging mahigpit ang pagyakap ni Zero sa kaniyang ama.

“Hey,” isang malamyos na tinig ng ina ang pumukaw sa mag-ama.

Bumitaw si Zero sa pagkakayakap sa ama at mabilis tinuyo ang pisngi.

“M-Mom,” basag ang kaniyang tinig.

Nakangiti ang inang lumapit kay Zero. Mahigpit niyakap ni Zero ang ina upang iparamdam dito kung gaano niya ito kamahal.

“I missed you. I missed you so much,”

“I missed you too,” tugon ng ina. Bahagya itong kumalas sa pagkakayakap sa anak nakangiti itong tumitig sa kaniya. “Miss na miss moko, Zero?” tanong ng ina at agad namang tumango si Zero. “Hindi ba’t araw-araw naman tayong nagkikita?”

Ito na ba ang sinasabi ng ama niya na sakit ng kaniyang ina? Ang pagiging makakalimutin?

Gumuhit ang sakit sa dibdib ni Zero at bumaling siya ng tingin sa ama. Ngumiti lang ang kaniyang ama sa kaniya sinasabing “ayos lang”

Huminga ng malalim si Zero at tumingin sa ina. “Wala lang po, na miss ko lang po kayo kahit na.. kahit na araw-araw tayong nagkikita,” pinilit ni Zero ang kaniyang sarili huwag maiyak kahit na ang totoo ay gustong-gusto na niyang tumangis. Inaalala niya lang ang mga tinuran ng ama. Huwag iparamdam sa ina na walang mali dito.

Minsan na nga lang sila maging kompleto heto pa ang madadatnan niya. Ganito pa. Ganito ba talaga? Kapag dumaan sa sobrang saya, may kaakibat ding sobrang lungkot? Sobrang pagkalungkot? Kakambal na siguro ng kasiyahan ang labis na kalungkutan.

“Kumain kana ba, anak? Lika, tayo sa kusina. Ipagluluto tayo ng daddy mo. Hindi naman ako marunong magluto eh.” bahagya pa ang mahinang pagtawa ng ina.

“Let’s go, i’ll cook for you,” anang ama na lumapit na sa kanilang dalawa. Inakbayan nito si Zero at ang kaniyang asawa patungo sa kusina ng bahay.

Tila isang normal na araw kung saan bata pa si Zero habang kasama niya ang mga magulang dito din mismo sa kusina kung saan ipinagluluto sila ng pagkain ng ama habang silang mag-ina naman ay nakasubaybay lamang.

Nagtatawanan silang tatlo sa kusina habang nagku-k’wento ang daddy niya ng masayang memories nilang tatlo.

Masayang masaya ang puso ni Zero sa mga nangyayare. Sinong mag-aakala na muling magaganap ang ganito. Ang masaya at kompletong pamilya.

“Mukhang masarap ang niluluto ng daddy mo ah.” anang ina.

“Talagang masarap ito. Favorite niyo kaya itong dalawa. Diba anak?”

“Yes, dad,” ngumiti si Zero.

“Malapit na bang matapos ’yan? Nagugutom na yata ang anak natin.” binalingan ng ina si Zero, “nagugutom kana ba, anak ko?”

Nakagat ni Zero ang pang-ibabang labi. “Makakapag hintay pa naman ako, Ma,” nilapitan ni Zero ang ina at mahigpit itong niyakap.

He don’t know what just happened. He just felt like hugging his mother. Gusto niya lang maramdaman ang init ng yakap ng isang ina. Halos ilang buwan din siyang nangulila dito sapagkat mas inuna nito ang trabaho kesa ang uwian sila. Pagkatapos babalik ito sa sitwasyon kung saan may sakit na ito.

“Ang sweet naman ng baby ko. May pagyakap pa talaga,” nakangiting sambit ng ina pagkatapos ay hinalikan siya sa noo dahilan para siya’y mapapikit. Kay tagal niyang hinintay na muling maramdaman ang ganito.

“Luto na.. pwede na tayong kumain,” magiliw na sambit ng ama. Pinatay nito ang apoy at ipinaghanda ang mag-ina ng makakain sa hapagkainan.

Tumulong na si Zero sa kaniyang ama sa paghahanda. Ganoon din naman ang ina hanggang sa matapos. Umupo na silang tatlo.

Masaya silang nagku-k’wentuhan habang kumakain. Halos hindi nawala ang ngiti sa mga labi ng kaniyang ina. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ni Zero ang ina. She looks so normal to him but deep inside she’s not.

“Saglit lang, cr lang ako.” pagpapaalam ng ina

“Gusto mo samahan na kita?” suhestiyon ng ama.

Ngumiti ang kaniyang ina sa ama niya. “No need. Saglit lang ako,” tumayo na ang kaniyang ina at lumakad.

Nakaka-ilang hakbang pa lamang si Pia ng bigla siyang mapatigil. Palinga linga siya sa kabuuhan ng bahay iniisip kung saan ang daan patungong cr. Ano’t heto nakalimutan niya ang silid palikuran ng sarili niyang bahay?

Naguguluhan si Pia, hindi niya alam kung saan siya pupunta. Nalimot ng kaniyang isip ang daan. Unti-unti nakakaramdam siya ng takot, pinaglalaruan ang namamasa niyang palad.

“Hon, are you alright?” rinig ni Pia ang tinig ng asawa ngunit hindi niya ito binalingan ng tingin. Hindi niya pwedeng sabihin sa asawa na nalimot niya ang daan patungo sa cr. Baka mag isip ang mga iyon. Baka isipin ng mga iyon may sakit siya.

Naantala ang pagkain ni Zero habang pinagmamasdan ang ina niyang tila napako sa kinatatayuan. Palinga-linga ito sa bawat sulok ng bahay animo’y hindi pamilyar doon. Alam ni Zero na maging ang ama niya ay naantala. Tumayo ito at nilapitan ang asawa.

Tumayo na rin si Zero at sinundan ang kaniyang ama patungo sa gawi ng ina. Nakita niya ang bakas ng matinding pagka-gulat ng ina ng hawakan ito ng kaniyang ina. Nanginginig at tila takot na takot. Kasabay ng takot ay ang pagkakabasa ng suot ng kaniyang ina. Tuluyan na itong naka-ihi sa salwal. Batid niyang napansin din iyon ng ama niya.

“It’s okay, honey. It’s normal. Let’s go,” ramdam niya kung paanong pakalmahin ng ama niya ang ina lalo pa’t nagsisimula na itong umiyak.

Pumihit pa harap si Pia at pilit inaalis ang pagkakahawak ng asawa. “No, please. I can handle.” bumaling ang tingin ni Pia kay Zero habang patuloy parin sa pag tangis. Pakiramdam ni Pia ay hiyang-hiya siya at ayaw niyang makita iyon ng anak. Hiyang hiya siya.

Natutop ni Zero ang sariling bibig, naging panay-panay ang bagsakan ng luha sa kaniyang mga mata. Awang-awa siya sa sitwasyon ng kaniyang ina habang patuloy ito sa pagtangis. Ramdam niya kung paanong mahiya ang ina sa mga nangyari, hindi lamang sa kaniya kundi maging sa ama.

“Mom, it’s okay.., it’s okay..” he’s still in shoked at that moment pero hindi niya iyon ipinakita.

“No, it’s not, no, no! No!” nagsisimula ng mag-wala ang kaniyang ina habang patuloy parin ito sa pagtangis.

“Zero go to your room.” his father ordered as if he was begging. “I can handle her. Go.”

Ilang segundong pinakatitigan ni Zero ang ama bago siya napatango-tango. Hindi niya mapigilan ang mga luhang nagsipag bagsakan sa kaniyang mga mata. Awang awa siya sa kaniyang ina. Awang awa siya sa sitwasyon nito.

Why? Bakit kailangang dumating sa ganito? Why? Bakit kailangang mag suffer ng kaniyang ina? Mabait naman ang kaniyang ina, mapagmahal. Bakit siya itong makasalanan ang hindi magdusa? Bakit kailangang ang ina pa niya?

To be continued…

                      AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 40

Kabanata 40

            NAG-DAAN ang ilang araw, habang

tumatagal

palala

ng

palala

ang sitwasyon ng ina ni Zero. Naging doble ang pagiging

makakalimutin

nito at mas nag triple pa ang

pag-tangis

at minsan pa nga hindi

mapakalma

. Kitang-kita sa mukha nito ang mabilis na

pagpayat

.

Maitim

ang ilalim ng mga mata nito dahilan na rin siguro sa stress na

naidudulot

ng sakit at ang

palagiang

pag-iyak.

Awang-awa si Zero habang araw-araw nakikita niyang

nahihirapan

ang kaniyang ina. Naging malaking

epekto

sa kaniya ang

sinapit

nito. Madalas inu-umaga na siya sa pag-tulog, walang

ganang

kumain, pagod, at minsan pa’y hindi na siya

nakakapasok

sa school. Anomang pilit siyang

papasukin

ng Ama ngunit

pahirapan

siya nitong

mapapasok

lalo sa tuwing kapag

inaatake

ng sakit ang mommy niya.

Naging

madalang

ang pag-uusap nilang dalawa ni Tyson, isa pa, wala siyang panahon para sa binata lalo’t ang atensyon niya

ngayon’y

nakatuon

kung paanong pag-a-adjust pa ang gagawin niya para sa ina.

Minsan

nawawalan

na siya ng pag-asa na

gagaling

pa ang ina. Sa araw-gabi na kasama niya ito nakikita niya kung paano ito

mahirapan

at

magdusa

. Kung paanong mas lalong

lumalala

ang sakit nito.

Pinunas ni Zero ang kaniyang pisngi matapos

tumulo

ang mainit na

likido

sa

nagmula

sa mga mata.

Sinipat

niya ang cellphone at doon’y

napag-alamang

alas tres pa lamang iyon ng umaga. Halos dalawang oras lamang ang naging pagtulog niya sapagkat

lagpas

alas dose y media na siya nakatulog at

ngayon’y

gising na naman ang diwa niya.

Walang ibang

pumapasok

sa isip niya kundi ang pinakamamahal na ina. Iniisip na sana bukas paggising niya maayos na ang pakiramdam nito.. magaling na ang sakit nito. Na sana bukas paggising niya bumalik na ito sa dati. O di kaya sana isang araw gumising siyang panaginip lang ang lahat.

Sa murang

edad

, dahilan sa pagmamahal sa ina, mas doble ang naging sakit na naramdaman niya makita ito sa ganoong sitwasyon. Bakit kailangang

humantong

sa ganito?

Bumangon

na si Zero sapagkat anomang pilit niyang

ipikit

ang mga mata ay hindi na siya muli pang

dadalawin

ng antok.

Isang silid lamang ang gusto niyang puntahan. At iyon ay walang iba kundi ang silid ng kaniyang mga magulang.

Daglian

siya sa

paglakad

at ng makarating sa labas ng pinto ng kwarto ng mga ito, malalim ang

paghugot

niya ng paghinga. Dahan-dahan niyang

pinihit

pabukas

ang pinto upang hindi

mabulabog

ang mga natutulog.

Tumambad

sa kaniya ang mahimbing na natutulog na ina. Habang nasa tabi nito ang kaniyang ama na naka upo sa

gilid

ng kama.

Kitang-kita niya kung paanong hindi komportable ang ama sa

pagkaka-upo

. Antok na antok iyon ngunit

pinipilit

ang sarili na huwag

daluhan

ng antok.

Natutop ni Zero ang kaniyang bibig ng may

mumunting

ingay

ang

kumawala

doon.

Alam ni Zero sa kanilang tatlo kung sino ang mas triple pang

naaapektuhan

. Iyon ay walang iba kundi ang kaniyang ama. Batid niyang ito’y

salat

sa tulog, sa pahinga, at sa pagkain but still he

don’t

show it! Kapag

kaharap

niya ang ama nakangiti lamang ito sa kaniya.

Positibo

lamang ito na tila hindi

apektado

sa mga nangyare kahit ang totoo,

apektadong-apektado

ito.

Bago pa man

panghinaan

ng katawan si Zero ay lumabas na siya ng silid lalo’t

nagiging

malakas na din ang kaniyang

pag-tangis

.

Lumabas siya ng bahay, madilim pa ang paligid at naka

dikit

pa sa

alapaap

ang

nagsisipagkinangang

mga

bituin

.

Bumuhos

ang malakas na agos ng luha sa kaniyang mga mata. Awang awa na siya sa sitwasyon ng ina, lalo’t higit mas

naawa

siya sa sitwasyon ng kaniyang ama. Kitang-kita niya kung gaano ka

tagos-puso

ang pagmamahal ng kaniyang ama sa ina niya.

Fuck! Fuck! Fuck it!

“Lord, ako na lang, please.”

Iniyak

ni Zero ang lahat-lahat ng

bigat

, sakit, lungkot, at awa.

Punong-puno

na ang dibdib niya at kailangan na niya itong

ilabas

.

Napa-upo siya sa

sahig

at mahigit na niyakap ang mga

binti

. Patuloy parin siya sa pag-iyak hanggang sa

kumalma

…

    ISANG hindi pamilyar na silid ang bumangad kay Zero ng magising siya. Puno ng kulay puti ang tinta ng pader at mga kurtina.

“Finally, gising kana,” hinagilap ni Zach ang kamay ng anak at marahan itong hinalikan. Halos nagsipag bagsakan ang mga luha sa mga mata nito na agad nitong pinunasan.

“D-Dad? Where am i?” tanong niya.

Nakagat ni Zach ang pang-ibabang labi at hinaplos ang buhok ng supling. “Nasa ospital ka anak. You’ve been in a coma for a past few months.” pagku-k’wento ng ama, may lungkot at pag-aalala sa tinig nito, “Saglit lang, tatawagin ko lang ang doctor.” mabilis ang naging pagkilos ng ama na lumabas ng silid. Matapos ay bumalik ito kasama ang doctor.

The doctor immediately examined his condition. Nakangiti itong bumaling sa kaniya ama. “He’s in good condition, but you have to stay for a few days para mas matutukan pa natin ang kondisyon niya.”

His father smiled back at the doctor. “Thank you,” matapos mapasalamatan ay umalis na ang doctor.

Lumapit si Zach sa anak. Gusto niyang umiyak sa harap nito ngunit pinili niya ang sarili na maging matatag para sa anak. Ito na lamang ang tanging paraan na magagawa niya upang kahit papano maramdaman ng kaniyang anak, anoman ang mangyare ay hindi niya ito susukuan.

“Dad, where’s mom?” agad na tanong ni Zero matapos sumanggi sa kaniyang isip ang ina. Baka walang nag-aalaga sa ina lalo’t batid niyang narito ang kaniyang ama. “Is she okay? How is she?”

Saglit na hindi nakapag salita ang kaniyang ama bago ito ngumiti. “She’s doing fine. Maayos na ang kalagayan ng mommy mo, pero hindi pa siya makakadalaw sa’yo. Kailangan pa niyang mas lalong magpagaling para makapagsama na rin tayo.”

Zero felt at ease.

“Kamusta ka? Kamusta ang pakiramdam mo? May gusto ka bang kainin? May gusto ka ba anak?” anang ama.

Mabilis na umiling si Zero. Wala siyang ganang kumain. Ang tanging gusto lang niya ngayon ay makapagpahinga lalo’t inaantok na naman siya.

“Dad, i’m going sleep. I’m sleepy.” aniya sa ama.

Bumagtas ang pag-aalala sa buong katawan ni Zach ng masambit ni Zero na tutulog itong muli. Natatakot si Zach na baka hindi na naman ito magising. Na baka sa pagtulog nito’y tuluyan na siyang iwan. Hinding-hindi niya iyon makakaya.

“Zero, you’re really going to sleep?”

Pipikit pikit ang mga mata ni Zero na hinahatak na ng antok. “Yes dad.”

“Please remember to wake up ha. Andito lang si Daddy. Wake up for me son,” hindi na kaya pang pigilan ni Zach ang mga luhang nagsipag bagsakan sa mula sa kaniyang mga mata. Hirap na hirap na ang puso niya makita ang anak sa ganoong sitwasyon. Kung pwede lang niyang kunin lahat ng dinadamdam ng anak ginawa na niya.

Hinawakan ni Zach ang kamay ni Zero bago ito tuluyang pumikit habang nakangiti.

“I’ll always be by your side, son. I won’t let anything happened to you. Please be strong, hindi ko kayang pati ikaw mawala pa sa akin.” sambit niya habang tumatangis at hinalikan ang likod ng palad ng kaniyang anak.

Ilang minuto siyang nanatili sa tabi ng anak. Binabantayan niya ito hanggang sa pagtulog at hinihintay ang muli nitong paggising.

“Tito,” pagtawag ni Tyson

Zach pulled himself together and face Tyson. Tinuyo niya ang kaniyang pisngi bago hinarap ang binata.

“I brought you some food.” anito at inilapag sa maliit na lamesa ang supot ng pagkain na dala nito.

“Thank you, buddy!” ginulo niya ang buhok ng binata. “Pero wala akong gana kumain,” halos nga hindi nagalaw ang mga pagkain sa lamesa na dinala din ni Tyson kagabi at kaninang umaga. “He wakes up, nagising na ’yung kaibigan mo.” pagsambit niya sa binata na tila isang magandang balita.

Naging malawak ang pag-ngiti ni Tyson na bumaling ng tingin kay Zero. Mahimbing na itong natutulog.

“The doctor he’s fine. Kailangan na lamang ng konting examine bago siya tuluyang makalabas ng ospital kung maging maayos na ang lahat.”

“That’s a good news, Tito.”

Si Tyson ang naging kasa-kasama ni Zach sa pag-iintindi kay Zero. Mula ng mabalitaan niyang na ospital ito hanggang ngayon narito parin siya hindi parin niya iniiwan si Zero. Hindi niya iiwan ang kaibigan at pinakamamahal niya. Dito lang siya sa tabi nito hanggang sa magmulat ito ng mga mata.

Kilala ni Zach si Tyson bilang isang matalik na kaibigan ni Zero. Naipakilala na din naman ito ni Zero sa kaniya, kaya hindi na bago sa kaniya ang binata. Isa si Tyson sa may pinaka malaking tulong simula ng ma-ospital ang kaniyang anak, mula sa pagbabantay hanggang sa walang sawa nitong pagdadala ng mga pagkain sa kaniya kahit pa nga minsan ay hindi niya kinakain.

Sobrang bait na bata nitong si Tyson at sobrang thankful niya na mayroong Tyson ang kaniyang anak na handa itong samahan anomang oras. Abutin man ng puyat, at pagod.

Halos sapilitan pa nga kapag pinapauwi niya ang binata kasi hindi talaga ito umuuwi, dinadahilan na wala naman daw itong gagawin sa bahay at hindi naman daw ito hahanapin ng mga magulang. Kung hindi lamang siya mapilit ay baka talagang hindi na ito umuwi sa bahay ng mga magulang nito.

Minsang napapa-uwi niya ito, at makalipas lamang ang ilang oras ay muli na naman itong naroon, bihis na at bagong ligo. Ganoon nito kamahal ang kaniyang anak bilang isang matalik nitong kaibigan…

To be continued…

                    

AXLL_ACEBEROS|A.A.

Dalawang update muna ngayon. Kakagaling kopa sa break up. Buti kinaya kopa. Dito kona muna buhos lahat ng sama ng loob ko, pati na rin ’yung sakit.

KABANATA 41

Kabanata 41

            TULOY-TULOY ang naging paggaling ni Zero habang lumilipas ang mga araw. Bumalik ang kaniyang dating sigla at ngayon’y naghahanda na sila upang lisanin ang silid na ilang buwan niyang kinasadlakan.

Na una na si Tyson bitbitin ang mga gamit patungo sa kotse na sasakyan nila habang si Zero naman ay sumunod na din kay Tyson. Gusto nga niyang tulungan ang kaibigan sa pagbitbit ngunit hindi siya nito hinayaan. Magpa galing pa daw siya at mag relax na lamang.

Ang ama naman ni Zero ay nag-aayos sa pagbabayad ng bills at papel para sa kaniyang pag labas.

Matapos ang lahat-lahat, magkasama na sila sa kotse. Nasa backseat si Zero at Tyson habang nasa driving seat naman ang daddy nito upang manipulahin ang sasakyan.

“Dad, i’m excited to see mom,” ani Zero sa ama matapos nitong simulang buhayin ang makina ng sasakyan.

Kumunot ang noo ni Zero nang makita niyang saglit na napabaling ng tingin ang ama niya kay Tyson sa salamin ng sasakyan  pagkatapos ay seryoso itong bumaling ng tingin sa kaniya. “Let’s go home first.”

Nag-iwan ng pala-isipan ang mga tinuran ng kaniyang ama. Buong biyahe sana si Zero na nag-iisip tungkol sa nasambit ng ama kung hindi lamang dahil kay Tyson na nagbukas ng kanilang pag-uusapan.

Sa ilang buwan niyang pamamalagi sa ospital ay napag-alaman niyang si Tyson ang naging katu-katulong ng kaniyang ama sa pagbabantay sa kaniya habang nasa state pa siya ng coma, paggising, hanggang ngayon.

He was so thankful that up until now, Tyson didn’t leave his side. He stayed and cared for him. And that’s what friends are for.

Ilang minutong biyahe, narating na rin nila ang bahay. Sa labas pa lamang hanggang sa pagpasok sa loob ay tanaw na ni Zero ang kanilang tahanan. I’ve missed this house, finally. I am finally comes back home.

Sumalubong sa kanilang tatlo ang iilang katulong habang nakangiti ang mga iyon. “Welcome back home, Sir.” pagbati ng mga iyon sa kaniya at tanging pag ngiti lamang ang kaniyang naging tugon.

Pumasok na sila sa loob ng bahay. Doon pa lamang tanaw na ni Zero ang isang magandang disenyo kung saan naroon nakapaskil ang mga malalaking titik na sinasabing “Maligayang Pagbabalik Zero”

Maraming lutong pagkain ang mga naroon. Lahat sa kaniyang tanaw ay masasarap at batid niyang paborito niya ang lahat ng iyon.

Ang lahat ng surprise na iyon ay plinano ng kaniyang kaibigan kasama ang ama nito. But mostly lahat iyon ay plano ni Tyson sapagkat masyadong naging busy si Zach.

“Welcome back home, Zy.” nakangiting turan ni Tyson at mahigpit siya nitong niyakap. Niyakap naman niya pabalik ang binata bago sila tuluyang nagkalas.

“Daddy, where’s mommy?” niligid ni Zero ang kaniyang mga mata kapag kuwang sumanggi sa kaniyang isip ang taong isa sa naging dahilan ng kaniyang maagang paggaling.

Ang alam kasi niya sa mga k’wento ng kaniyang ama ay magaling na ang mommy niya. At sa kaniyang paggaling makakasama na niya itong muli.

Tumikhim ang daddy niya at lumapit sa harap niya. Buong walang pag-iwas na sinabayan nito ng titig ang titig niya. Seryoso ang mukha at makikita ang pangingilid ng luha. “Son,” pagsisimula nito.

“Dad? Bakit ganiyan ang itsura mo? Asan si mommy?” naguguluhan na ang isip ni Zero and at the same time nakakaramdam siya ng matinding kaba sa bawat ikinikilos ng ama niya.

“Zero, i’m sorry,” abot hanggang langit na paghinging tawad ng tawad ng kaniyang ama sa kaniya. “I’m sorry, i didn’t mean to keep it from you.”

“Dad, what are you saying? Tell me? Where’s mom?” he started being emotional.

“She’s dead.” Ang mga salitang gumulangtang sa buong pagkatao ni Zero. Tila nabingi siya sa mga narinig habang nanlalamig ang buong pagkatao.

“No. No. Don’t say that.” Tears started to fell. He started crying. “Sabi mo sa’kin magaling na siya. Sabi mo sakin nandito lang siya sa bahay. Please dad, stop joking.”

Nakatingin lamang si Tyson sa mag-ama. He wanted to say a word pero mas pinili niyang itikom ang kaniyang bibig. Wala siya sa tamang lugar para magsalita. It felt really hard para sa ama ni Zero na sabihin ang katotohan sa anak. At alam din niyang mas mahirap para kay Zero na tanggapin ang lahat. Kaya nga ito na ospital.

“I’m not joking. Patay na ang mommy mo. Namatay siya sa sakit niya at alam mo ’yon.”

“No. No. No!” Iiling iling ang ulo ni Zero habang umiiyak. “Buhay pa si Mommy. Alam kong nagsisinungaling ka lang.” Singhal ni Zero sa ama kahit alam niyang hindi inugali ng ama ang pagsisinungaling.

“Zero, calm down. Alam kong mahirap para sa’yong tanggapin at mas lalong mahirap para sa’king sabihin sa’yo ang totoo. Kasi natatakot ako. Natatakot akong baka bumalik kana naman sa dati. Hindi kumikibo habang nakatulala, hanggang sa na coma ka.”

“Zero your mom died few months ago. Nabundol ng truck ang kotseng sinasakyan niya and it’s all my fault. It’s all my fault.” malakas ang naging pagtangis ng kaniyang ama habang bumabalik sa isip nito ang lahat ng mga nangyare. Naroon parin ang sakit at hanggang ngayon mismong ang sarili parin ang sinisisi.

“Nakatulogan ko siya habang binabantayan. I didn’t know na umalis siya sakay ng kotse niya. Ikaw pa nga ang gumising sa’kin sinabi mong hindi mo napigilan ang mommy mo. We followed her. Hindi pa naman siya nakakalayo kaya nahabol pa natin siya pero hindi siya huminto. Mas lalong bumilis ang takbo ng kotse ng mommy mo, and that moment..,” hindi matuloy ng kaniyang ama ang iba pang sasabihin dahil mas lalong naging malakas ang pagtangis nito. “Hindi nakita ng mommy mo ang papatawid na truck sa sobrang bilis ng takbo nito hindi niya agad na kontrol ang sasakyan hanggang sa tuluyang nagkasalpukan. You were there. You saw everything. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. I was still in shocked. I’m the reason kung bakit namatay ang mommy mo at hanggang ngayon sinisisi ko parin ang sarili ko.”

Kitang-kita ni Zero kung paanong maghinagpis ang amang nawalan ng pinakamamahal. Kung paano ito tumangis habang sinisisi ang sarili.

“Hindi ko matanggap na patay na ang mommy mo.  I was so focused grieving her death to the point i didn’t think of you. Hindi kita naisip na mas naging apektado ka pala kaysa sa’kin. You started being silent habang nakatulala. I was talking to you but you didn’t say a word. Hindi kana rin kumakain, you just stayed in your room and you never goes out. Pinabantayan kita kay Manang because i knew i wasn’t been able to do that.”

“Hanggang sa nalaman ko isang araw hindi kana magising but you still breathing. Agad kitang sinugod sa ospital sa takot na baka pati ikaw mawala din sa’kin. Mas lalong hindi ko mapapatawad ang sarili ko.”

“The doctor said you were in coma while hallucinating. Sabi ng doctor pinipilit itago ng utak mo na huwag maalala ang nangyare sa mommy mo. You were denying the truth to the point that you were hallucinating. Nag ha-hallucinate ka na  buhay pa ang mommy mo habang nasa coma ka.”

“Sobrang sakit para sa’kin makita ka sa ganoong sitwasyon. Lalo’t ako din ang dahilan kung bakit. I didn’t look after you. I didn’t see your pain. All i care is mine. I’ve prayed to God. Pinanalangin ko na huwag pati ikaw kunin sa’kin, dahil hinding-hindi ko kakayanin. And you woke up. Laking pasasalamat ko dahil gumising ka hanggang sa dumating sa point na unti-unti nagiging ayos kana at gumagaling kana. God knows how much i wanted to tell you the truth sa tuwing tinatanong mo’ko kung nasan ang mommy mo. I don’t want to lie, pero sinabihan ako ng doctor na hangga’t hindi kapa gumagaling wala akong dapat sabihin sa iyo na makakapagpaalala sa’yo ng mga nangyare kasi baka muli kang bumalik sa dati. Matulog mag-hallucinate at much worst hindi kana makagising. I kept you the truth you deserve to know. I’m sorry son. Inisip ko lang ’yung kalagayan mo kasi pati ikaw ayokong mawala sa’kin. Hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko.”

A flashes of memories keeps on coming back to his mind. All the things that happened hanggang sa memorya niya kung saan nakita niyang nasagasahan ang kaniyang ina. Kumirot ang naninikip niyang dibdib. Lahat ng sakit na noon ay tinakasan niya ngayon’y nagsibalikan na kailangan niyang harapin. He needed to face the truth na wala na talaga ang mommy niya. At kailanman takasan man ng isip niya ang nakaraan. Patuloy at patuloy parin siya nitong momultuhin.

Sobra-sobra ang sakit na nararamdaman ni Zero. Tila ilang milyong karayom ang tumusok sa kaniyang dibdib na halos pigain pa’t durogdurogin.

“D-Dad,” tumatangis na animo’y bata na nilapitan niya ang kaniyang ama. Mahigpit niya itong niyakap habang isinusobsob ang luhaan niyang mukha sa dibdib nito.

Pighati at pagdurusa. Sakit at hinagpis. Walang kapantay na sakit ang hatid niyon sa puso niya. Sa pag-aakalang ang lahat ng mga hallucinations niya ay totoo ngunit kay sakit sumampal ng katotohanang unti-unting bumabalik pa. The pain is all coming back to him now…

To be continued.

                   AXLL_ACEBEROS|A.A.

baka naman palambing ng vote. Eto na oh, kahit broken hearted ako at katatapos lang mag laba naisipan ko parin mag update. Ehem, baka naman.

KABANATA 42

Kabanata 42

           EVERYTHING’S back to normal but not as normal as before. Nagkaroon ng malaking changes sa loob ng bahay, at bukod doon changes sa pagkatao ni Zero. Pakiramdam niya nawala ang kalahati ng kaniyang pagkatao simula ng mamatay ang mommy niya. Okay na siya at natanggap na rin niyang hanggang alaala na lang niya makikitang muli ang ina. Hanggang doon na lang ang lahat pero hinding-hindi niya ito malilimutan.

Tulad ng dati, bumalik na rin si Zach sa pagtatrabaho matapos ang ilang buwan pang pananatili sa loob ng bahay habang pinagsisilbihan ang kaisa-isang alaalang iniwan ng kaniyang pinakamamahal na asawa.

Halos malapit na rin naman ang bakasyon kaya wala ng masyadong ginagawa sa Zero sa school. Nakahabol na rin naman siya sa mga dapat habuling mga school activities, projects, and exams, at lahat ng iyon ay ng dahil sa tulong ni Tyson. Ito ang naging katuwang niya sa lahat kahit pa nga minsan pumapalya. Naging mas lalo silang malapit sa isa’t-isa.

Madalas matagpuan si Tyson sa bahay ng mag-ama. Minsan pa nga ay nakakatabi niya itong matulog. Kulang na nga lang ay dalhin na ni Tyson ang mga gamit nito at doon na manirahan sa bahay ng mag-ama. Tulad na lamang ngayon. Maaga palang ay kumakatok na ito sa bahay ng gate nila at ng mapag-buksan, komportableng komportable na itong nagtungo sa loob ng k’warto ni Zero.

Inaantok pang napabalikwas ng bangon si Zero ng maramdaman niyang may humiga sa kama niya. Nothing knew. It’s Tyson!

Pinandilatan niya si Tyson na ngingiti-ngiti pa. Tinalikuran niya ang binata at muling ipinikit ang mga mata.

“Gising na. Anong oras na. Hinihintay kana ng daddy mo sa labas, kanina pa naka handa ’yung pagkain!” tumapat pa ang bibig nito sa tainga niya at medyo may kalakasan ang naging pag-sigaw.

Medyo nabingi si Zero sa binata. At dahil sa inis bumangon siya at mabilis na kumubabaw kay Tyson. Pabiro niya itong sinikal sa leeg. “Hindi ka talaga titigil ha.” sambit niya habang si Tyson naman ay tatawa-tawa habang nagpupumiglas.

Wala pang masyadong lakas ang katawan ni Zero kaya naging madaling lamang para kay Tyson na pagulungin ang katawan nilang dalawa. Ito naman ang nakakubabaw sa kaniya habang nasa pagitan ito ng mga hita niya. “Ano ha? Mahina ka pala eh.” tudyo nito habang may kahigpitan ang naging paghawak sa kaniyang magkabilang braso.

Gustuhin mang pumalag ni Zero ngunit hindi na niya nagawa. Bagong gising siya kaya wala pa siyang lakas sabayan ang kaibigan. Lalo’t higit na kahit may lakas pa siya ay sadyang hindi niya mapapantayan ang lakas nito.

Kapagkuwan ay nagtama ang mga mata nilang dalawa. Ewan baga sa nararamdaman ni Zero kung bakit ng saktong mapatama ang titig niya sa mga mga mata ni Tyson ay bigla-bigla na lamang siyang napapatigil. Animo may hipnotismo ang bawat titig ng binata kaya agaran siyang nadadarang.

Nawala siya ng ilang segundo sa kaniyang sarili. Basta lamang siyang nakatingin dito habang pinagmamasdan ang nakakalunod na mga mata ni Tyson. Nakatitig lamang siya dito hindi kumikibo batid niyang ganon din naman si Tyson. Tila napako silang dalawa sa kapwa kinapu-p’westuhan.

Ramdam ni Zero ang bawat mabibilis na paghinga ni Tyson. Tumatama sa kaniyang mukha ang hininga nito. It smells like fresh mint, ang bango at somehow he was tempted to kiss him. Gustong gusto siyang udyukan ng kaibuturan ng kaniyang pagkatao na halikan ang mga labi ni Tyson at bago pa man mangyare un. Nag iwas na siya ng tingin. “Umalis kana dyan. Mag to-toothbrush na ako,” palusot na aniya.

Umalis naman ito sa pagkakakubabaw sa kaniya, “dapat ka lang talaga mag toothbrush. Baho na ng hininga mo,” ani Tyson taliwas sa naamoy niya kay Zero.

Daglian ang naging pagbangon ni Zero sa pagkakahiga. Agad agad siyang nagtungo sa loob ng cr sa k’warto niya lalo’t gusto niyang iwasan ang naging tagpo nila kanina ng binata. Sobrang bilis ng pagtibok ng kaniyang puso sa puntong tila kakawala na iyon sa kaniyang dibdib.

Mabilis na dinampot ni Zero ang toothbrush niya at agarang nilagyan iyon ng toothbrush. He started brushing his teeth and he suddenly stopped.

“What the hell is wrong with you?” He said looking at his reflection. He started talking to himself. “Bakit ka naman nakipagtitigan at gusto mopang halikan si Tyson?” animo pinagagalitan ang sarili. Bahagya pa siyang napapikit at maka ilang beses na mahinang hinampas hampas ang kaniyang noo. “Damn you!”

Bago pa man siya gumawa ng pelikula sa loob ng cr ay tinapos-tapos na niya ang ginagawa. Nag mouthwash na rin siya upang nang sa gayon hindi na siya masabihan ng binata na may amoy ang hininga.

“Naks naman, fresh na. Paamoy nga.” nanunudyo pa si Tyson.

“It’s not funny, buddy!” he rolled his eyes. “Get the hell out of my room kung ayaw mong ibato ko sa’yo itong cellphone ko.”

Kung nagbabanta man si Zero kay Tyson, pwes hinding-hindi matitinag ang isang Tyson.

“Bilisan mo dyan! Kanina pa ako nagugutom..” anito at habang nakangising lumabas ng kaniyang silid.

Finally! Wala na rin ’yung makulit!

Dinipa ni Zero ang kaniyang dalawang kamay at pasalampak siyang humiga sa kama. “Inaantok pa ako.” sambit niya at maka ilang segundo lamang ay tumayo na rin siya at lumabas ng silid.

Sakto naabutan niya ang dalawang lalaki sa buhay niya. Isa roon ang ama at isa naman doon ay ang kaibigan niya. Seryosong nag-uusap ang dalawa ngunit hindi niya masyadong mapakinggan dahil medyo malayo pa siya.

Parang mag ama lang ang dalawa ha.

’Yung totoo? Sino ba talaga ang anak ng daddy niya? Siya ba o itong si Tyson. Eh, mas naging close pa ang dalawa kaysa sa kaniya eh.

Bihis na ng damit pangpasok ang kaniyang ama. Kumakain na rin ito habang ganoon din naman ang kaibigan.

“Morning, dad.” Nakangiti niyang sambit ng makalapit dito.

“Morning. Take a seat. Let’s eat.”

Bumaling ng tingin si Zero kay Tyson na nakangiti lang din sa kaniya. Inismiran niya lang ito pagkatapos ay umupo na rin siya.

Nothing usual na ganap sa hapagkainan. Nagiging puno lang naman ng k’wentuhan ang hapagkainan nila sa tuwing kasama nilang kumain si Tyson. Kapag silang dalawa na lang ng ama ay tahimik lamang iyon. Ganon pa man ayos na rin naman sila ng ama. Pakiramdam nga niya’y medyo nababawasan na ang pagkagusto niya rito.

Hindi niya mawari, baka siguro dahil mas natuon na sa ibang tao ang nararamdaman niyang pagmamahal. Sa palagay nga niya’y iba na ang tinitibok ng kaniyang puso. Tila ba si Tyson na ang laman niyon. Sa araw-araw ba naman niya itong kasama, kausap, at katabing matulog, doon nagsimulang madevelop ang nararamdaman niya para dito. But still, he’s indenial for his feelings. He can’t have the strength to confess. Oo nga’t nag confess na noon si Tyson sa kaniya but up until now. Hindi na nila napag-usapan ang tungkol sa mga bagay na iyon. Pakiramdam tuloy ni Zero na baka kaya nasabi ni Tyson na gusto siya nito dahil sa alak. Siguro lasing lang ang binata kaya nasabi ang tungkol doon. Kaya’t hangga’t maari, itatago ni Zero ang nararamdaman tulad ng kung paano niya nagawang itago ang kaniyang nararamdaman noon para sa ama.

“Aalis na ako. Maiwan kona kayong dalawa.” anang ama matapos nitong kumain. Tumayo na rin ito dala ang mga gamit na dadalhin pagkatapos ay lumapit sa kaniya ang ama at ginulo ang kaniyang buhok. “I love you, son,” sambit nito bago bumaling ng tingin kay Tyson, “don’t go too far. Take care of my son. Promise me.”

“I will, Tito.” nakangiti namang sagot ni Tyson.

Medyo naguluhan si Zero sa mga naririnig pero hindi na niya inusisa sa kaibigan.

Naiwan silang dalawa ni Tyson sa hapagkainan.

“Sweet ng daddy mo ’no? Mahal na mahal ka talaga niya,” ani Tyson, “handa siyang ibigay lahat ng gusto mo samantalang ako. Iisang kagustuhan ko hindi maibigay ng daddy.” biglang naging seryoso ito.

Gustong magbiro ni Zero kay Tyson sapagkat nakita niyang biglang lumungkot ang mukha ng kaibigan at hindi siya sanay makita itong ganito. “Why? Hindi ba lahat din naman naibibigay sa’yo ng daddy mo?”

“Yes, of course. He provides everything i wanted. Lahat ng materyal na bagay naibibigay niya sa’kin. But not one thing na gusto kong hilingin sa kaniya,” mas lalong naging malungkot ang tinig ng boses nito.

“What is it?” he asked.

Umiling ito. “Can’t tell you. Malalaman mo rin. Anyways,” a sudden changed of mood. Kay bilis lang para kay Tyson magpalit ng nararamdaman. Magpalit ng emosyong pinapakita sa mukha nito. “Let’s go catch a fish. I know some place. Don’t worry, naipagpaalam na kita sa daddy mo kanina.”

It sounds fun. Para din malibang-libang si Zero kahit papaano. Lalo’t higit si Tyson naman ang kaniyang kasama. With him he felt safe.

“Okay game ako d’yan. Maliligo lang ako.” medyo excited na turan ni Zero.

Tumayo na siya at naglakad patungo sa kaniyang kwarto since tapos na rin naman siyang kumain.

Tanaw lang ni Tyson si Zero hanggang sa tuluyan na itong mawala sa kaniyang paningin. Napalitan ng lungkot ang kaninang pag-ngiti na pinapakita niya kanina sa binata.

I

t will be the last time na

makakasama

kita, Zy. And i’ll cherish every moment of it my Zero.. my love…

To be continued.

                       AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 43

Kabanata 43

                WHITE fitted sando at simpleng short lng ang sinuot ni Zero. Wala na kasi siyang maisip na maisuot lalo’t mangingisda lamang naman sila, hindi na niya kailangang pag-isipan pa. Nag suot lamang siya ng black sunglasses at black cap for added shield lalo’t mainit ang panahon.

Somehow, he felt excited. S’yempre this is his first time na manghuhuli ng isda. Mayroon naman na siyang ideya sa ukol sa sinasabi nito. Alam niyang mamimingwit silang dalawa ni Tyson pero wala siyang ideya kung paano ginagawa iyon.

Bahala na. Magpapaturo na lamang siya sa kaniyang kaibigan. Ito ang nag-aya, kaya responsibilidad din nitong turuan siya.

Matapos makapag bihis ni Zero ay tuluyan na siyang lumabas. Hinanap pa niya sa loob ng bahay si Tyson ngunit ng hindi niya iyon mahanap ay sa labas na lamang niya tiningnan. Sakto naman na nasa labas na ito ng pinto naghihintay sa kaniya.

“Let’s go.” pag-aya ni Tyson at sumunod lamang si Zero roon.

“Naks, dala mona naman ’yung kotse mo. Buti na lang hindi ka nahuhuli ng pulis.” tudyo ni Zero sa kaibigan. Wala pa ito sa wastong edad para kumuha ng lisensya, mas matanda pa nga Zero sa binata pero heto’t nakakapagmaneho na ng kotse.

“Alam naman niyang dito lang ako sa inyo pupunta. Kaya pinayagan niya ako.” pinagbuksan ng pinto ni Tyson si Zero na palagi nitong ginagawa. And as usual sa front seat siya naka upo.

Sumakay na rin naman si Tyson at minanipula ang sasakyan patungo sa kanilang paroroonan. Medyo malapit lang naman iyon. Nag soundtrip nga lamang sila sa biyahe hanggang sa makarating.

Medyo mapuno, mahangin at malayo-layo sa kalsada ang lugar na kanilang napuntahan. Maganda roon at hindi mainit lalo pa nga’t nagbibigay silong ang bawat dahon ng bawat puno roon. It’s a perfect spot river spot.

“Ang ganda dito.” bulalas ni Zero nang siya’y makalabas. Ginala niya lang ang paningin sa kabuuhan ng lugar. Sobrang ganda. Wala siyang masabi. This is a perfect place for couples na mag date. Walang tao, tahimik at payapa. This is a perfect spot.

“I know right.”

Tinulangan na ni Zero si Tyson na ilabas sa kotse ang kanilang mga gagamitin sa pamimingwit, pero syempre bago mangyare ang lahat ng iyon ay nabatukan muna ni Zero si Tyson. Sukat ba namang hindi na daw nito kailangan ng tulong at magpahinga na lamang daw siya.

Naiinis lamang siya sa pagiging overreacting nito sa lahat ng bagay, but at the same time, nakakaramdam siya ng kilig sa isiping hindi nagbago ang kaibigan. Noon pa man ay hindi na siya nito hinahayaang magkikilos at hanggat kaya nito. Ginagawa nito. Ultimong kahit nga hindi na nito kaya at kailangang-kailangan talaga nito ng tulong ngunit pinipilit parin nitong gawin.

Ganoon ba talaga ang binata sa kaniya? O ganon lang talaga ang ugali nito?

Tyson started to set everything up. Folding chairs, fishing rod, at ang magiging pamain nila. Doon inilagay ang upuan banda malapit sa tubig upang mas maging malapit sila.

“Here, hold this. This one is for you.” said Tyson giving him his fishing rod.

“How this thing works?” he asked.

Walang pag-aatubiling tinulangan ni Tyson si Zero kung paano ito gumagana. Simula sa paglalagay ng pamain hanggang sa pag-higis ng pamingwit sa tubig. “Always remember na mas malayong pag hagis mas may malaking chance na makahuli ka ng malaking isda.” pagtuturo nito. “Hintayin mo lang may humatak sa fishing rod mo. Pag may naramdaman ka hilahin mo lang gamit yang holding ng fishing rod mo.

Napatango-tango na lamang si Zero at sinimulan ang pag-aantabay. Pinanood muna niya si Tyson habang ito naman ang naglalagay ng pain sa pamingwit nito. Bahagya na lamang siyang natawa ng mapagtanto kung ano ang pamain na ginagamit nito.

“A meat?” hindi makapaniwalang aniya, “mas mahal pa ang pamain natin kaysa sa mahuhuling isda ah.” matawa-tawa pa niyang sabi.

Tyson just smirked at that moment.

“Kinuha ko nga lang ’yan sa ref niyo. Wala na kasi kaming stock. Mag go-grocery palang si Yaya.”

Hinagilap ni Zero ang tainga ni Tyson at malakas itong piningot.

“Aray ko.” hawak-hawak nito ang namumula-mulang tainga. “Nagpaalam naman ako sa daddy mo.”

“Whatever.”

Matapos si Tyson sa paglalagay ng pamain sa kawil nito ay agad niya itong malakas na hinagis. Mas malayo mas malaki ang mahuhuli, ika nga.

After he satisfyingly throws it as far as he can he sat down and wait patiently.

Habang naghihintay ay naglabas si Tyson ng isang beer at pagkain. Inabot niya ito kay Zero matapos mabuksan na agad namang tinanggap ng binata. Binuksan din niya ang beer niya. “Zero, cheers,” gumawa ng mahinang tunog ang pagtatama ng kani-kanilang bote ng beer.

Siguro’y mahigit isang minuto ang lumipas nang magsimulang gumalaw ang fishing rod ni Zero dahilan ng pagkataranta niya. “May huli! May huli na ako!” agad niyang kinidkid ang hawakan ng fishing rod niya upang lumapit ang nahuling isda sa kanilang kinaroroonan.

“That’s it. Ganyan nga. Keep it up, wag mong bibitawan.” ani Tyson na gina-guide siya sa ginagawa.

“Wow..” nanlaki na lamang ang mga mata ni Zero nang unti-unti niyang nasisilayan ang isdang nahuli. Mas lalo pa siyang namangha ng tuluyan na niyang mahugot sa tubig ang nahuling isda. Somehow he felt joyous and satisfied. Ang ganda lang kasi ng isdang nahuli niya. Sino ba kasing mag-aakalang may isdang pink sa ilog na ito. “Buddy, a pink fish!” aniya sa masiglang boses. “What kind of fish is this?”

Bago pa man sagutin ni Tyson si Zero ay tinanggal muna nito ang isda sa pagkakawil.

“Dahan-dahan, baka masugatan ang bibig!” tinapik pa ni Zero si Tyson sa balikat.

Natawa na lamang si Tyson sa isiping kinakaawan pa nito ang isda ay magiging pagkain din naman ito kapag naluto na.

Matapos niyang matanggal ang kawil sa bibig ng isda ay agad niya itong hinagis sa timba.

“Lagyan mo ng tubig. Para hindi mamatay.” ani Zero.

Naitaas na lamang ni Tyson ang kaliwang kilay. “Seriously, Zero? Eh, pag uwi natin hindi rin naman mabubuhay ’yan.”

Umismid lamang si Zero. “Kahit na, lagyan mo parin ng tubig.” pagpupumilit nito.

Ano pa nga bang magagawa ni Tyson, kundi ang sundin ang kaibigan.

Kinuha niya ang timba kung saan naroon ang isda. Sumalok siya ng tubig sa ilog at inilagay iyon sa dati nitong p’westo.

“Ang ganda..” ani Zero habang sinisilip ang tima na may lamang isda. “Anong klaseng isda ito?” Kapag kuwan tanong nito sa kaniya.

“A red tilapia.” Agad niyang sagot pagkatapos ay bumalik sa dating upuan upang bantayan ang kaniyang pamingwit.

“Red tilapia? Bakit kulay pink?” takadong tanong ni Zero na ikinatawa na lamang ng huli.

“’Yung tentacles nga ng octopus na walong piraso lang. Imbis sampo.”

“Pilosopo.”

Mayamaya pa’y naramdaman na rin ni Tyson ang pamingwit niya may humihila doon. Ibig sabihin lamang ay may isda siyang huli.

“May huli ako,”

Agad lumapit si Zero sa kaniya ng marinig nito ang nasambit. Para itong bata na naghihintay ng matatanggap na regalo.

Kinidkid ni Tyson hanggang sa maiahon niya sa tubig ang isda. Isa rin iyong tilapia, but this time hindi na ito red tilapia. A normal tilapia. Medyo malaki nga lang iyon kumpara sa nahuli ni Zero.

Tinanggal na niya ito sa pagkakakawil at muling inilagay sa timba ang nahuli.

“Nice catch, buddy. Pero mas maganda parin ’yung nahuli ko.” ani Zero at muli na naman itong bumalik sa timba habang pinagmamasdan ang nahuling isda. Hindi na nga nito nagawang iiwas ang tingin sa mga nahuling isda. He just admired the fish.

“Baka naman bigyan mona ng pangalan yan,” pabirong sambit ni Tyson. “Hindi kana mabuwal sa kinatatayuan mo eh.” ngi-ngiti-ngiti pa siya

“Actually, i already have one.” he said with a light smile. “I’ll call my fish, Sonson.”

“Seriously?” Nahihiwagahan na lamang si Tyson sa kaibigan. Sukat ba namang seryosohin talaga nito ’yung sinabi niya. Binigyang ngalan talaga nito ang nahuling isda. “Bibigyan mo talaga ng pangalan?” gusto niyang tumawa sa pag-aakalang nagbibiro lamang si Zero, pero hindi.

“Oo, i will call him, Sonson.” anito.

“Sonson? Sounds like my name, huh?”

“Oo, kasi para kang tilapia.” saglit itong tumigil sa pagsasalita at berde ang naging pag-ngiti. “Kulay pink.”

Walang inosente sa pagkatao ni Tyson para hindi niya mahulaan ang laman sa mga sinabi ni Zero sa kaniya. He knew that there’s a meaning behind it.

“I’m not pink, my buddy down there is.” he pointed the center of his body between his legs.

“Berde ka talaga mag-isip.” ani Zero na bakas ang pagkapahiya. Kinuha nito ang beer at uminom bago muling bumalik sa timba.

Iiling-iling na lamang si Zero habang ngingiti-ngiti. Bago pa man mapunta ang usapang iyon sa ibang bagay ay mas mabuti na lamang na ituon niya ang atensyon sa panghuhuli ng isda. Kasi baka ibang tilapia pa ang mahuli niya. At magamit pa niya itong kaniyang pagkalalaki na pangkawil.

Ipinilig ni Tyson ang kaniyang ulo, iniiwas niyang huwag mag-isip ng kung ano para hindi humantong sa iba ang lahat. Lalo’t batid niyang mabilis ang naging reaksyon ng kaniyang alaga sa pagitan ng kaniyang mga hita. Nagsisimula na itong tumigas na batid pa naman niyang kay hirap-hirap bago ulit pakalmahin.

To be continued…

       

 

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 44

Kabanata 44

               ILANG ORAS pa ang naging pamamalagi ng magkaibigang si Tyson at Zero sa ilog. Nakaka-sampong piraso na sila ng nahuhuling isda, may malaki, katamtaman ang laki, hanggang sa paliit ng paliit at lahat ng isdang nadagdag ay nahuli sa sariling kawil ni Tyson. Pa’no ba naman kasi makakahuli si Zero, e hindi na ito bumalik sa p’westo nito, simula noong makahuli ito ng una nitong huli.

Hindi na nito pinagtuunan ng pansin ang fishing rod bagkus ay nakatuon na ang pansin nito sa timba at habang parami ng parami ang nahuhuli ay mas lalong makikita ang pag-e-enjoy nito.

“It’s already three in the afternoon. Tara na uwi na tayo ng mailuto na natin ’yan.” ani Tyson, hindi naman umimik ang kaibigan na napa-pout na lamang.

And as usual, he started to clean things up. Inilagay na rin niya ang lahat ng mga gamit sa loob ng sasakyan. Natapos na niyang ilagay lahat ng muli niyang lingonin si Zero. Isa na lang ang nalimot niya, ang timbang pinaglalagyan ng isda. Hindi kasi niya itong na-unang ipasok sa sasakyan sapagkat nakikita pa niya si Zero na tila hindi na mabuwal sa kinatatayuan habang pinagmamasdan ang mga isda sa timba.

“Zero, let’s go.” aniya at akmang kukunin ang timba.

“Are you really going to cook that?” Zero asked in a serious tone. Pakiramdam kasi ni Zero ay naawa siya para sa mga isda. Kung kaniyang kagustuhan nga lamang ay gusto niyang alagaan ang mga iyon hanggang sa lumaki. Kahit pa nga sa maikling pagkakataon na nakita niya ang mga ito ay nakaramdam na siya ng pagmamahal sa isda.

Some will think it’s weird. Pero tulad ng taong may pagmamahal sa isang hayop o mas kilala sa tawag na (pet lover), cat for example. Kahit kaunting minuto mo lang ’yung makita o makasama. Mapapamahal at mapapamahal ka dito. It’s called a pet instinct, ang pinagkaiba nga lang, isda ang natipuhan ni Zero. He didn’t even know na magugustuhan niya ang isda.

“Yes, of course, Zero. Mamatay at mamatay na rin naman ’yan. So, iluto na lang.” mas lalong naging malungkot si Zero. Binitiwan na nito ang timba at walang imik na naglakad patungo sa kotse.

On the other hand, feeling weird of what Zero’s action, ay napangiti na lamang si Tyson.

Don’t worry, Zero. I am just teasing you. I’m not going to kill your, Sonson. I’m not going to kill myself. My pink buddy.

Ipinilig ni Tyson ang kaniyang ulo sa pag-iisip. Ngi-ngiti-ngiti siyang sumunod kay Zero dala ang timba.

But for now. Let me tease you more.

Tyson secured the bucket. He tightened its protection para kahit umandar na ang sasakyan, hindi matatapon ang laman ng timba.

Matapos ang lahat ay bumalik na siya sa loob ng sasakyan. Sa loob pa lamang ay pansinin na niya ang reaksyon ni Zero. Malungkot parin ito at hindi umiimik. Tila ganoon na nito kamahal ang nahuling isda.

Nasa kalagitnaan na sila ng biyahe nang basagin na ni Tyson ang katahimikan.

“Zero, you look sad. What happen?” he teased Zero.

Pinandilatan lamang siya ng mga mata ni Zero at muli itong pumihit sa kabila paharap sa windshield ng sasakyan. “I’m not talking to a killer like you!” every words he let out was deep. May pinangggalingan talaga ang mga salita nito.

“You look angry.” hindi niya mapigilang matawa. “You don’t have to get mad at me. I’m not going to cook those fish.”

Parang nabuhayan ang mukha nito Zero na lumingon sa kaniya. Hindi man nito gustong ipakita ngunit kitang-kita niya ito. And that made him smile.

“Talaga?” masinsinan ang pinakawalang tingin ni Zero habang nakatitig sa mga mata ni Tyson.

Tyson just nodded.

“Pero saan naman natin ilalagay ’yan? Para mabuhay?”

“Don’t worry, Zy. I’ll handle everything.” nakangiti si Tyson kay Zero upang ipaalam dito na hindi na nito kailangang mag-isip. Si Tyson na ang bahala sa lahat. Even though he didn’t have any idea kung saan niya ilalagay ang mga iyon.

“Thank you, Tyson..” Zero said. “I mean it.”

Ilang saglit napatitig si Zero kay Tyson bago naputol ang kanilang pag-uusap sa isang malakas na paghuni ng cellphone ng kaibigan.

Tahimik lamang siya at itinuon ang mga mata sa daan ng sa sandaling sagutin ni Tyson ang tawag.

Ilang minuto ang naging seryosong pag-uusap ng kaniyang kaibigan at ng kausap nito bago tuluyang nagtapos.

“I’m sorry, Zy. We have an emergency. Ihahatid lang kita sa inyo at uuwi na ako.” ani Tyson. “Don’t worry, i’ll come back. You wait for me.”

“It’s okay. I understand.” he said.

Medyo naging mabilis ang kanilang takbo kaya ilang minuto lamang ang lumipas ay narating na rin nila ang bahay. Lumabas na si Zero. After waiving goodbye, Tyson left. Sinundan lamang ng kaniyang mga mata ang kotse nito hanggang sa tuluyan na iyong maglaho sa kaniyang paningin.

Pumasok na siya sa loob ng bahay upang doon hintayin ang pagbabalik ng kaibigan.

Bago ang lahat, nang makapasok si Zero sa loob ng kaniyang k’warto ay agad niyang hinubad ang mga saplot sa katawan. Iniligay niya ang lamog sa lamugan at ang ibang gamit niya sa dati nitong kinalalagyan bago siya pumasok sa loob ng shower room at doon’y naligo.

After taking a not so long bath at makapag bihis ay nagtungo na siya sa sala. Since bored siya sa paghihintay sa kaibigan at wala na rin naman siyang ibang gagawin ay binuksan na lamang niya ang T.V at nanood.

Maghahapon na rin ng matapos ang kaniyang panonood. Sa totoo lang kung susukatin ay ilang porsyento lamang ng kaniyang atensyon ang nakatuon sa pinapanood. At halos ang lahat ng iyon ay nasa paghihintay.

“Hello, son.”

Napukaw lamang ang tamad na tamad na katawan ni Zero nang marinig niya ang boses ng kaniyang ama. “Hi, dad.” lumapit ito sa kaniya at ginulo ang kaniyang buhok.

“Where’s your buddy?” tanong ng ama matapos mapansing wala sa kaniyang tabi ang kaibigan.

“Umuwi muna. May emergency daw sila.” saad niya.

“I thought, you two went fishing?”

“Yes.”

“Nag enjoy ka?”

“Yes dad.”

“Good. Magpapalit lang ako. Wait for me. I’ll cook for you.” tuluyan ng lumisan ang kaniyang ama.

Naiwan si Zero sa sala. Pinatay na niya ang T.V. at tumayo na. Nalaman na lamang niyang inihatid na pala siya ng kaniyang mga paa sa gate ng bahay nila.

Hindi man niya aminin, ngunit naghihintay siya. He has this feeling na gusto niyang makitang muli si Tyson kahit pa nga kanina lamang sila nagkasama. Siguro nga’y na attached na siya dito lalo’t nahuhulog na rin ang kaniyang loob para sa binata.

He already missed him. He missed him. Ilang minuto lamang siyang namalagi sa labas ng gate. Medyo madilim na ang paligid kaya naisipan na ni Zero pumasok sa loob. Mayamaya pa siguro babalik si Tyson.

Hinanap na lamang ni Zero ang daddy niya at sa kusina niya ito natagpuan. Nagluluto.

“Hey, son,” Zach said smiling. “You already hungry? Don’t worry, it’ll be done soon.”

“Take your time dad.” napangiti na lamang si Zero.

Matapos ang lahat. Naupo na lamang si Zero habang hinahanda ng mga katulong ang kanilang pagkain. Siyempre, kasama doon sa pag-pe-prepare ang kaniyang ama. Ika nga nito, mas gusto pa raw nitong siya ang kumilos para mas dama ang pagmamahal.

A simple beef steak but yet a tasty one. Their vaind for tonight’s dinner.

Makita pa lamang niya ang nalutong ulam ay agad niyang naalala ang kaibigan. Paborito kasi ito ng kaibigan niya. Ito nga ang madalas nitong kinakain noong magkaibigan pa lamang sila.

“Hey son? Ayaw mo ba ng ulam?” tanong ng ama ng mapansin nito ang kaniyang hindi pagkibo.

“No, dad.” ngumiti siya. “I love it.”

Kumuha siya ng kapirasong steak at nagsimula na siyang kumain. Masarap iyon sa panlasa, hindi talaga maikakaila ang husay ng kaniyang ama sa pagluluto.

“Son?” his father called him.

He just looked at him giving his “what?” face.

“Your grandma called me earlier. She wants you to take a vacation. Since it’s already your school break. You might want to take a vacation. She already missed you. She wants to see you.” Tyson paused for a second and he continued, “She’s suggesting if maari daw doon kana rin magpatuloy ng pag-aaral. Mabuti rin iyon para sa’yo para mas lalong mahasa ang propesyon mo.”

Saglit na natigil si Zero sa ginagawa. Walang ibang sumanggi sa kaniya kundi ang maaring consequences ng kaniyang pag-alis. Kung sakaling papayag siyang magbakasyon sa lola niya. Ina ng kaniyang inang si Pia.

Maganda ang pagtrato sa kaniya ng lola niya kaya walang kaso sa kaniya kung magbabakasyon siya roon. Lalo’t higit missed na missed na rin niya ang matanda. Ngayong may pagkakataon, itutuloy ba niya?

Ngunit, kung kaniyang itutuloy, pa’ano ang daddy niya? Lalo’t higit pa’ano si Tyson? Hindi na niya ito makikita ng ilang buwan? Pa’no siya magpapaalam sa kaibigan?

“I’m not forcing you, son. If you don”t want to i’ll tell them. It’s okay, son.“

He sighed. “Kailan po iyon?” he asked.

“Anytime you want, son.” anang ama. “Mas maaga mas okay.”

“Pag-iisipan ko po.”

“Okay. Tell it to me if you have your final decisions.”

Hindi biro para kay Zero. He caught into dilemma. Kapwa niya mahal ang parehong partido. Mahal niya ang lola niya at gusto rin niyang makita ito pero mahal din niya ang daddy, maging ang kaibigan na maaari niyang maiwan.

Ayos lang sana kung dito-rito lamang sa Pilipinas, pero America ang kinalalagian ng kaniyang lola. Kaya mahihirapan siyang umuwi or dalaw-dalawin ang ama kung sakaling nakakaramdam siya ng pagka-missed dito.

It’s America. Itaon ang bibilangin bago siya muling maka uwi ng Pilipinas. Is he willing to take the risked or stay by his best friend sides and continue school with him together? What will he chose between this dilemma?

To be continued…

                     AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 45

Kabanata 45

            NAKA ILANG pabaling-baling si Zero sa kaniyang kama. Hindi siya nakakaramdam ng antok, patuloy parin sa kaniyang isip ang ilang mga bumabagabag doon. Ang kaniyang desisyon kung tutuloy ba o mananatili. Tapos heto’t dumagdag pa si Tyson sa kaniyang isipin.

Pasado alas diyes na ng gabi pero heto parin siya’t umaasang darating iyon.

Zero, tumulog kana! May emergency sa bahay ni Tyson kaya hindi ’yon nakabalik. ’Wag na masyadong maraming iniiisip. Bulong ng kabilang panig ng kaniyang isip.

But still he choose to get his phone to check his messages. There’s no signs of Tyson’s messages. Nothing at all.

Walang na binitiwan ni Zero ang cellphone at tumagilid patalikod dito.

Kanina pa niya naiisip na tawagan o ’di kaya naman ay mag reply kay Tyson, pero hindi niya ginawa. Ego and pride, iyan ang pina-iral niya.

Binalot ni Zero ang kaniyang katawan kapag kuwan na nakaramdam siya ng panlalamig. Bahagya na ring sumasakit ang kaniyang ulo na kalaunan naging dahilan ng kaniyang pagtulog.

---

Mataas na ang sikat ng araw nang siya’y magising. Bahagya ang pananakit ng kaniyang ulo at mas tumindi ang nararamdaman niyang panlalamig.

Masama ang kaniyang pakiramdam. Nilalagnat siya. Nakuha niya siguro ang lagnat noong maghapong niyaya siya ni Tyson sa pangingisda.

Pinapanghina ang katawan ni Zero at ganon na lamang ang matinding panlalamig.

Hagyang napapihit si Zero sa pinto ng k’warto niya ng marinig iyong may kumakatok.

“Sir,” tawag ng katulong sa labas habang patuloy parin ang pagkatok.

Pinapanghina man at tinatamad mang bumangon si Zero ay pinilit niya ang sarili. Matapos makarating sa pinto ay agad niya itong binuksan.

“Sabi ho ng daddy niyo, gisingin kona po kayo. Baka daw ho kasi lumamig ang niluto niyang pagkain.” anang katulong.

“Asan si Daddy?” kapag kuwan ay tanong niya.

“Naka alis na po.”

“Sige, itabi niyo na lang po ’yung pagkain. Hindi pa ako nagugutom, mamaya na lang po ako kakain.” Zero forced himself to smile.

Napatango-tango na lamang ang katulong bago iyon tuluyang umalis.

Sinarado niya ang pinto at muling bumalik sa higaan. Binalot niyang muli ng kumot ang kaniyang katawan. Hinanap pa niya ang remote ng aircon upang bawasan ang temparatura ng lamig na ibinubuga nito.

He goes checked on his phone for messages. He look frustrated after seeing no signs of message coming from his friend.. coming from, Tyson.

It’s already ten in the morning but still no signs of Tyson. Where is he? Where is he right now?

Imbis makaramdam ng inis sa binata ay mas nanaig sa kaniya ang pag-aalala. Kahapon, bago sila maghiwalay nasambit nito na may emergency sa bahay ng mga iyon. Ito rin siguro ang dahilan kaya hindi ito nakapag bigay mensahe sa kaniya. At kaya hindi na rin nakabalik.

Ganoon na ba talaga kabigat ang emergency nito? Kasi sa pagkakaalam niya maga-update at maga-update sa kaniya si Tyson anopaman ang kinabu-busyhan nito.

Marahas siyang nagpakawala ng buntong hininga. Binitiwan na niya ang cellphone at muling pwinersa ang sariling makatulog.

Dala ng lagnat at panghihina ng katawan mabilis lang siyang dinalaw ng antok.

Palubog na ang araw at hindi na niya iyon namalayan ng siya’y makagising. Bahagya parin ang pananakit ng kaniyang ulo at ang matinding pag-iinit ng kaniyang katawan at panlalamig ng kaniyang pakiramdam dala ng lagnat.

Gusto niyang bumangon ngunit wala siyang lakas. Nararamdaman na rin niya ang matinding pagkalam ng kaniyang sikmura ngunit sa tantiya niya’y wala siyang ganang kumain.

Muli niyang ipinikit ang mga mata at nagpadala sa kaantukan.

“Son, wake up. Son, wake up.”

Naantala ang tulog ni Zero ng marinig niya ang boses ng ama habang inuugoy-ugoy ang katawan niya.

Nag-aalalang mukha ng ama ang unang sumilay matapos niyang buksan ang mga mata.

“Nilalagnat ka. Let’s go. Dadalhin kita sa ospital.” anang ama.

Akmang bubuhatin na siya ng ama ngunit pinigilan niya ito.

“No need, dad. I’m fine. Iinom lang ako ng gamot wala na ito.” sambit niyang pinapanatag ang loob ng ama.

“Are you sure?” his father asked and he just nodded. “I’ll go get you some meds. Magluluto din ako ng pagkain mo dahil sabi ni manang hanggang ngayon daw hindi kapa rin kumakain. Kaya pala hindi ka lumalabas ng k’warto mo, e nilalagnat ka.”

Umupo ito sa kama at sinapo ang kaniyang noo. “Bakit hindi mo sinabi sa’kin na may sakit ka? Do you want me to worry?”

May pinanggagalingan ang ama niya kung bakit ganoon na lamang ang naging pag-aalala nito. Minsan na siyang na ospital sa puntong inakala nitong mawawala na siya sa piling nito.

“I’m sorry dad.” he apologized.

Ngumiti lang ang ama bago ito umalis.

Nakatingin lamang si Zero sa papaalis na ama hanggang sa tuluyan na itong lumisan.

Mayamaya ilang minutong lumipas bumalik ito. Dala ang isang tray na naglalaman ng pagkain, tubig at ng gamot.

“You need to eat first. Kailangang may laman ang tiyan mo bago ka uminom ng gamot.”

Inalalayan siya ng kaniyang ama bumangon, pa-upo sa kama.

Walang gana si Zero kumain, pero hindi niya matanggihan ang ama. Lalo pa ngayong sinusubuan siya nito. Hinihipan nito ang kutsarang may lamang lugaw pagkatapos ay isusubo sa kaniya. Just like when he was a kid. Ganitong-ganito siya alagaan ng ama. Lalo sa tuwing nagkakasakit siya. Tinatabihan siya ng ama at ina niya sa pagtulog habang magkayakap.

“One more. You have to eat.” hinipan ng ama ang kutsarang may lugaw at ng lumamig ay isinubo ito sa kaniya.

Dati-rati noong bata pa siya walang naging kaso sa kaniya kahit subuan pa siya ng ama. But now, it feel like something changes. Iba ang pakiramdam niya ngayon. It felt like something strange feeling.

Kapagkuwan ay panakaw nakaw siya ng tingin sa ama. Walang saplot pang-itaas ang ama at tanging short lang ang suot nito. Hindi na ito nakapag bihis ng damit dala ng matinding pag-aalala para sa kaniya.

Mas inatupag nito ang pagluluto ng pagkain niya upang may maipakain sa kaniya.

He really love this man. Kaya siguro niya ito minahal dahil sa mga ipinapakita nitong pagiging mabuti, mapagmahal, maalaga. Lahat na ng mabubuting katangian ay nasa kaniya na.

Ano kaya ang pakiramdam kung hindi anak-ama ang relasyon nila? Ano kayang pakiramdam kung sila’y mag asawa?

“Ayoko na, dad.” umiling na siya nang muli siyang susubuan ng ama.

“Uminom ka na ng tubig.” inabot sa kaniya ng ama ang baso ng tubig. Tinanggal nito sa bakayan ang gamot at ibinigay sa kaniya.

Umayos na ng pagkakahiga si Zero matapos siyang makainom. Masama talaga ang pakiramdam niya at matindi ang lamig na nararamdaman.

Binalot niyang muli ng comforter ang kaniyang katawan.

“Call me if you need anything.” his dad said. Inumpisahan na nitong linisin at ibalik sa tray ang mga ginamit. Dinala na iyon ng ama at umalis.

Ilang minuto ang lumipas ng maramdaman niya ang prisensya ng ama sa tabi niya. Umupo ito sa gilid ng kama habang marahang hinahaplos ang kaniyang buhok. Kita ng ama kung gaano ang matinding lamig na nararamdaman ng anak.

Kinuha ni Zach ang remote ng aircon at pinatay niya iyon.

“Dad, i’m cold.” mahinang pagsambit ni Zero habang nakapikit.

“Do you want me to cuddle you?” marahang nag mulat ang mga maga ni Zero dahilan ng pagtatama ng mga mata nilang dalawa ng ama. “Just like you were a kid. You need my cuddle to make you feel better.”

Napalunok si Zero at nag-iwas ng tingin. May kakaibang atraksyon siyang nararamdaman habang nakatitig sa ama. At kung ano man ang pumapasok sa kaniyang isipan ay marapat lamang matigil ng agaran.

Hindi umimik si Zero kaya hindi na siya nakapag-react ng tumabi na sa kaniya ang ama. Tumabi na ito ng paghiga.

Gusto niyang tutulan ang ama ngunit walang lumalabas na pagtutol sa kaniyang bibig. Tila nilabag na siya ng sariling katawan.

Ilang beses na napalunok si Zero ng yakapin siya ng ama. Lumapat ang katawan ng ama sa kaniya. Bahagya pang nagdikit ang mukha ni Zero sa dibdib ng ama dahilan para maramdaman niya ang init ng hubad nitong katawan.

Tagos sa kaniyang ilong ang mabango nitong katawan. Langhap na langhap niya ang nakakaakit nitong amoy na talagang nagpabaliw sa loob ng kaniyang kaibuturan.

Nababaliw lahat ng mga cells sa loob ng katawan niya. Tila mga asong gutom na gutom sa isang kapiraso ng buto.

Kinuha ng kaniyang ama ang braso niya at iniyakap ito sa ama.

Tila nabato si Zero sa kaniyang kinalalagyan. Ang bilis ng tibok ng kaniyang puso habang ang loob niya’y nababaliw sa mga nararanasan.

“Take a rest son. It’ll make you feel better.”

Rinig ni Zero sa mula sa dibdib ng ama ang baritono nitong boses. A sexy baritone voice to make his sexual desire aroused.

Ipinikit ni Zero ang kaniyang mga mata. Dalhi sa kalapastanganan ng kaniyang katawan, naramdaman na lamang niya ang mga braso na humigpit ng yakap sa ama. At ang mukha niyang bahagyang idinikdik sa dibdib ng ama na animo’y naghahanap roon ng init.

Labis-labis man ang nararamdaman niyang hiya sa katawan ay wala na siyang magagawa. Hindi na niya na kontrol ang sariling katawan na animo’y may sarili na iyong mga pag-iisip para gumawa ng mga bagay na baka bukas makalawa, ay pagsisihan pa niya…

To be continued…

                        AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 46

Kabanata 46

           ILANG minuto pa ang lumipas naroon parin sila sa ganitong sitwasyon. Magkayakap sa ilalim ng madilim na gabi.

Hindi nga alam ni Zero kung makakatulog pa ba siya, kung magiging okay ba siya after nito. Basta ang alam lang niya gusto niyang maging mabagal ang bawat takbo ng oras. Gusto niyang masulit ang ganitong tagpo, kasi baka bukas makalawa hindi na niya ito maramdaman.

Kailangan pa pala niyang magkasakit para maranasan ito.

Ganon pa man, narito ang pangangamba sa dibdib ni Zero. Labis-labis na pangangamba. Iba ang pakiramdam niya.

Somehow, nakakaramdam siyang muli ng takot. Batid niyang mapaglaro ang damdamin. At ramdam niya sa sariling unti-unting bumabalik ang pagmamahal niya sa ama. Unti-unti? O agarang kay bilis? Akala niya tuluyan na itong nawala. Iyon pala’y nagtago lang sa kasuluksulukan ng kaniyang puso. Hindi kailanman mawawala.

Hindi sa sakit mababaliw si Zero. Mababaliw siya sa mga nararanasan ngayon. Halos buong oras niyang pinakikiramdaman ang ama, pag hinga nito, at maging ang pagtibok ng puso. Dumaragdag pa sa kaniyang pagkahumaling at pagkabaliw para sa ama ang amoy ng katawan nito. Amoy na amoy niya ang nakakaakit na pabango ng ama. Sobra-sobrang nakaka akit iyon.

Idagdag pa sa pagkahumaling ang unti-unting pamamawis ng ama. Malamig ang pakiramdam niya kaya pinatay niya ang aircon ngunit hindi ibig sabihin niyon ay malamig na rin ang pakiramdam ng ama. Dala lang iyon ng sakit niya kaya ganoon na lamang ang panlalamig.

Mabango ang pawis ng ama. Kung pwede nga lamang ay kinuha na niya ang bawat patak ng pawis nito at gawin niyang pabango. Wala siyang masabi. Sobrang bango ng daddy niya. Sobrang sarap nito.. amoyin.

Kapag kuwan ay pakunwari siyang natutulog. Isinubdob niya ang mukha sa dibdib ng ama at mahigpit itong niyakap. Grabe ang tindi ng pag suway ng katawan niya sa sariling kagustuhan, hindi ba?

Nakasubsob ang mukha ni Zero sa kanang dibdib ng ama. At dahil hindi naman siya nakikita ng ama ay mulat ang kaniyang mapupungay na mga mata. Malapit ang mga labi niya sa mamula-mulang utong ng ama. Napalunok siya sa isiping gusto niyang laruin ng dila ang utong nito at marinig kung paano lumikha ng pag-ungol ang nasabing ama.

“What the fuck is he thinking? Damn fuck!

Shit! His tongue really wanted to play with his fucking nipple. He want to suck it right and good. The hell is wrong with him? Fuck!

Natigil lamang ang lahat ng pantasya at pag-iisip ng hindi mabuti nang walang kung ano-anong sumanggi sa kaniyang isipan ang inang si Pia.

Lahat ng nararamdaman niyang apoy ng init ng kaniyang katawan ay nagsi-urong. He instantly hold back his sexual desires towards his father.

Napalitan ng konsensya ang libog sa kaniyang katawan. Mabilis siyang natauhan dahilan ng bahagya niyang pagkalas sa pagkakayakap sa ama.

I’m sorry mom. I’m so sorry. Thank you for reminding me to stop. Pakiramdam ni Zero na ang imahe ng kaniyang ina ang nagpaalala sa kaniya na mali ang ginagawa niya. At iyon ay laking pasasalamat niya rito.

Ilang minuto, dala ng konsensya ay tuluyang naipikit ni Zero ang kaniyang mga mata hanggang sa mahimbing sa pagkakatulog.

Wala na sa tabi ni Zero ang kaniyang ama ng siya’y magising. Mabuti na rin ang kaniyang pakiramdam, ni walang bakas ng pagkakasakit ang makikita sa katawan ni Zero.

Maayos na siya at lahat ng iyon ay pasalamat niya sa ama.

Bumangon na si Zero. Mag-aayos na cr ng sarili ngunit bago iyon. Mag c cr muna siya.

Lumakad siya patungo sa cr. Pipihitin na sana niya pabukas ang pinto ng maramdaman niyang may tao roon. Bahagyang may siwang ang pinto, hindi iyon na i lock.

Napalunok siya ng makita sa loob ng cr ang kaniyang ama hubo’t hubad at pinaliligaya ang sarili. His dad was maturbáting. He is masturbáting.

Gulat na gulat ang namimilog niyang mga mata. Hindi siya makapaniwala sa mga nakikita. At lalong higit hindi siya makapaniwala na dito pa talaga sa loob ng cr iyon gagawin ng kaniyang ama habang nakalimutang sarhan ang pinto.

Fuck! Shit! What the fucking hell!

Zero was still in shocked for about more or less 30 seconds. Nang makabawi, gusto niyang ihakbang ang mga paa paalis sa cr. Gusto niyang iiwas ang mga mata upang hindi makita ang ginagawa ng ama. Gusto niyang alisin ang sarili sa posisyon kung saan naroon siya. Pero wala ni isa sa kaniyang kagustuhan ang nasunod. He was betrayed by his own body.

Nanatili siya sa kinatatayuan. Hindi gumagalaw at mas lalong hindi gumawa ng ingay. Ang tanging maririnig lamang ay ang bilis ng pagtibok ng kaniyang puso habang pinanonood ang ama na animo’y nasa malaki itong flat screen TV. Launching his newest masturbáting video.

What the hell!

Ramdam na ramdam ni Zero ang pag-iinit ng kaniyang katawan. Mabilis kumawala sa kaniyang buong pagkatao ang libog na kagabi pa niya nararamdaman. Ang pinagkaiba lamang ay mas matindi ngayon. Lalo’t nakikita niya kung paano paligayahin ng taong mahal ang sarili nito.

Kitang-kita ni Zero kung paano ipikit ng ama ang mga mata nito habang ang mahihinang pag-ungol ay naririnig niya kasabay ang walang humpay na pagtaas-baba ng kamay nitong nakahawak sa naghuhumindik nitong pagkalalaki.

Sunod-sunod siyang napalunok. Hindi masukat ang panlalaki ng mga mata niya ng tumuon mismo ang kaniyang mga mata sa pagkalalaki ng ama. Tanaw na tanaw niya ang pagkalalaki nito. Makinis, maputi, walang buhok, namumula mula ang dulo ng pagkalalaki nito. Malaki, mahaba, at mataba. Nanunuyot ang lalamunan niya habang pinagmamasdan iyon. Lalo pa nga ng makita niya ang masagana at mala rosas na kulay ng balls nito.

Hindi tuloy niya maiwasang ikumpara ang pagkalalaki ng ama sa pagkalalaki ng kaibigan niya. Mas malaki, mas mataba, at mas mahaba ang sa ama niya. Pa’ano niya makakayanang ipasok iyon sa loob niya? Kung hirap na nga siya sa pagkalalaki ni Tyson?

Ngayon alam na alam ni Zero na hindi na lagnat ang dahilan kung bakit nag-iinit ang kaniyang katawan. Lahat ng iyon ay kasalanan ng amang dito pa naisipang paligayahin ang sarili sa loob ng cr niya. Without knowing na bukas ang pinto.

“Hmmm.” mahinang pag-ungol ni Zach habang tuloy-tuloy lang sa kaniyang ginagawa.

It’s every men’s morning sickness. He needs to satisfy himself.

Kung magkakaroon ng paligsahan patungkol sa hindi pagkurap ng mata. Pamihado, walang talo si Zero. Siya pa ang mabibigyang titulo lalo na kung ganito kasarap ang panonoorin niya.

Hinawakan ni Zero ang kaniyang pagkalalaki habang may suot pa siyang short. Hinimas himas niya iyon sapagkat labis labis na ang paninigas niyon.

Kinakain ang pagkatao ni Zero ng dalawang emosyon. Ang kaba at ang pagnanasa.

Nakagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi habang pinanonood ang ama. Hinahampas nito ang sariling palad gamit ang pagkalalaki nito pagkatapos ay muling bumabalik sa paghawak, at pag galaw taas baba.

Kitang-kita niya kung paanong tumingala ang kaniyang ama. Tumirik ang mga mata habang patuloy parin sa pagpapaligaya sa sarili.

Ramdam ni Zach na lalabasan na siya. Ramdam niyang malapit na niyang marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan. Mas lalo pa niyang binilisan ang pagpapaligaya sa kaniyang pagkalalaki. Napatingala siya at doon’y napatirik ang kaniyang mga mata.

“Fuck!” he cursed after that he exploded.

Tutok ang mga mata ni Zero nang makita kung pa’ano sumabog ang malapot na katas sa pagkalalaki ni Zach. Sobrang masagana niyon. Sobrang lapot at sobrang puti.

Lahat ng inilabas ng ama ay tumalsik sa sahig ng cr. Nakapikit lamang ang mga mata nito habang habol ang paghinga.

Bago pa man tuluyang makabawi ang ama ay dahan-dahan ng umalis si Zero sa kinatatayuan. Labis-labis ang kaba niyang nararamdaman at mabilis na humiga sa kama. He needed to pretend he was sleeping. He need to pretend that he didn’t saw everything. Every fucking shit!

Naka pikit ang mga mata ni Zero ng marinig niyang magbukas ang pinto ng cr. Pinakikiramdaman lamang niya ang paligid habang ang puso niya ay walang tulak kabigin sa sobrang bilis ng naging pagtibok niyon.

He’s aware of every footsteps. Palapit ng palapit ang mga yabag ng paa nito sa kama niya. Mayamaya pa mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya at tumindi ang kaba. Hindi man niya nakikita ngunit alam niyang ilang segundong tumitig ang kaniyang ama bago niya naramdaman ang labi nito na lumapat sa kaniyang noo bago ito tuluyang umalis.

Doon lamang nakahinga ng maluwag si Zero ng marinig niyang bumakas ang pinto ng k’warto niya at magsara. Binuksan niya ang mga mata.

Ilang minuto lamang siyang nakatitig sa pinto bago siya bumangon at sinara iyon. Mabilis siyang bumalik sa kama, ngunit bago iyon. Lahat ng saplot niya sa katawan ay agad niyang tinanggal. Wala siyang itinira kahit isa. He needs to masturbáte. That is his only solution, para mawala ang pananakit ng kaniyang puson.

Sinimulan niyang paligayahin ang sarili habang inaalala ang mga napanood kanina.

Pinapaligaya niya ang pagkalalaki habang sumisilay sa kaniyang isipan ang naghuhumindik sa haba at laking pagkalalaki ng ama.

Tumuon ang kaniyang daliri sa butas ng pang-upo niya at maging iyon ay pinaligaya niya rin. Isang daliri lamang ang ipinasok niya nung una, hanggang sa naging dalawa at tatlo. Malakas ang kaniyang pag-ungol sa sarap na hatid niyon hanggang siya labasan.

Hindi man iyon ganoon kasarap tulad ng sarap na naranasan niya sa pagtatalik nila ni Tyson. Ngunit sapat na iyon para maibsan ang tawag ng kaniyang katawan.

Nag iwan ng kakintalan sa kaniyang isip ang lahat.

Ano kayang pakiramdam kung ang pagkalalaki naman ng kaniyang ama ang pumasok sa loob niya???

To be continued…

                        AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 47

Kabanata 47

          AFTER thinking for not so long, Zero finally made his decision. Pinag-isipan niyang mabuti ang lahat. Mga posibilidad na mangyayare kung mapapabuti o mapapasama. Hanggang sa wakas mayroon na siyang desisyon at handa na siyang isiwalat iyon sa ama.

Umaga habang kumakain ng agahan, ay pinakikiramdaman lamang ni Zero ang ama habang kumakain. Hindi niya alam kung pa’ano ito lalapitan o kakausapin. He’s still feel awkward. Nahihiya parin siya sa mga nangyare noong nakaraang araw.

“Dad,” kapag kuwan ay tawag niya rito.

“Yes?” his dad answered.

“I’ve made my decision.” he said. “I’m going to, America. Doon ko itutuloy ang pag-aaral ko.” wala na itong atarasan. Ito ang kaniyang napag desisyonang gawin at ito ang dapat mangyare.

Ilang segundong nanahimik ang ama bago nagsalita. “I’ll take care everything. Ako na ang bahala sa pag-alis mo.” anang ama.

Kapag kuwan ay pinagmasdan lang ni Zero ang kaniyang ama. Sinisipat niya ang magiging reaksyon nito at doon’y nakita ni Zero na tila pabor pa ang ama sa naging desisyon niya. Kaya marahil ang lahat ng nasambit ay kailangang maisakatuparan.

“You need to pack your things. Bukas na bukas din ay aalis kana. Ihahatid kita sa airport. Ako na ang bahala sa lahat.” dugsong pa ng ama.

Nakaramdam ng kudlit na kalungkutan si Zero habang iniisip ang lahat. Gusto niyang bawiin ang mga sinabi sapagkat hanggang ngayon may pinanghahawakan parin siya kung bakit ayaw niyang umalis ng Pilipinas. Unang una na roon si Tyson. Si Tyson na hanggang ngayon hindi parin nagpaparamdam sa kaniya. Si Tyson na hanggang ngayon hindi parin niya alam kung saang lupalop ito matatagpuan.

Ngunit sa kabila ng isang bagay niyang kinakapitan kung bakit ayaw niyang umalis, meron ding isang bagay siyang kinakapitan kung bakit gusto na niyang umalis.

Tukso ang katawan ni Zero. Maraming bagay ang nilalabag ng kaniyang katawan. Bago pa man niya tuluyang hindi makontrol ang sarili, kailangan na niyang umalis.

Mahal niya ang ama. At habang tumatagal ay lalong mas tumitindi ang pagmamahal niya rito. Natatakot siya sa maaring posibleng mangyare. Natatakot siya para sa sariling nararamdaman.

Saang anggulo man tingnan. Mali ang magmahal sa ama higit sa dapat ay limitasyon lamang. Walang anomang tama sa kaniyang nararamdaman. Walang tama sa lahat lahat!

Natapos ang kanilang agahan. Pumasok na si Zero sa loob ng kaniyang k’warto dala ang bigat dito sa kaniyang dibdib. Wala siyang tapang upang ipaglaban ang maling pagmamahal.

Inumpisan na niyang impakehin lahat ng kaniyang mga dadalhin. Iilang importanteng gamit lang ang dadalhin niya, mayroon naman na siyang mga damit roon sa America dahil nga doon sila nagbabakasyon sa tuwing walang pasok.

Habang nag-iimpake, hindi maiwasan ni Zero ang malungkot. Sukat pa ngang may isang butil ng luha ang kumawala sa kaniyang mga mata.

I can’t. I can’t leave him alone. aniya sa sarili na ang tinutukoy na hindi maiwan-iwanan ay ang mahal na ama.

Nag sunod-sunod ang bagsakan ng mga luha ni Zero. Hindi na niya matutupad ang pangako sa ina na hindi niya kailanman iiwan ang ama. Pero kasi habang tumatagal siyang kasama ang ama, mas lalong lumalalim ang pag-ibig niya rito. At mas lalong sumasakit ang lahat.

Pinunas ni Zero ang kaniyang mga luha. There’s no need to shed tears. This is the right thing and he needs to do it!

Matapos makapag-impake ng mga gamit ay inilagay lamang niya iyon sa isang tabi.

Lumabas siya ng k’warto upang magpahangin sa labas. Iniisip nga niya na puntahan ang kaibigan para habang hindi pa siya umaalis ay makapag-paalam siya rito.

Malakas siyang napabuntong hininga. Pupuntahan niya ang kaibigan. Magpapaalam siya rito kahit hanggang ngayon ay hindi parin ito nagpaparamdam sa kaniya. Para na rin malaman niya ang sagot sa mga tanong niya.

Wala ang daddy niya sa bahay. Nag-aasikaso iyon ng mga kailangan niya sa pag-alis. Naroon naman ang driver nila ng kotse kaya doon siya nagpahatid.

Ilang minuto biyahe bago niya narating ang magarang bahay ng kaibigan. Ilang minuto pa siyang nag tigil sa loob bago niya napagdisisyonang lumabas. Narito na rin naman ang sagot sa lahat.

“Kuya, hintayin moko dito. Saglit lang ako.” pagpapaalam niya sa driver at tuluyan na siyang lumabas.

Nagdadalawang isip man siya kung pipindutin ang doorbell ng gate ng bahay. Nahihiya man ngunit pinindot na rin niya.

Mayamaya lumabas ang isang katulong. Kilala niya ang ale sapagkat nakakausap na niya ito noong minsang nagtungo siya sa bahay na ito.

“Kayo ho pala, sir.” anang nakangiting ale. “Ano ho ang sadya niyo rito?” dugsong pa nitong tanong.

“Nariyan po ba si Tyson? Gusto ko lang po siyang makausap.” agad niyang diretsahang sinabi ang sadya.

“Naku, sir. Hindi pa ba nasasabi ni sir Tyson sa inyo? Ilang araw na po ang nakakalipas simula ng umalis sila.”

Naikunot ni Zero ang kaniyang noo. “Saan raw ho sila pupunta?” usisang tanong niya rito.

“Nangibang bansa na sila, sir. Sumunod sa mommy niya. Sa pagkakaalam ko sa italy ang punta nila. Kung hindi nga ako nagkakamali ay doon na mag-aaral si Tyson.” anang katulong. “Hindi ho ba nasabi sa inyo?”

Napailing-iling na lamang si Zero sa kaniyang mga narinig. Matapos makapagpasalamat sa katulong ay umalis na siya. Pumasok siya ng sasakyan hanggang sa inutusan niya ang driver na paandarin na iyon.

Bigat sa dibdib ang kaniyang naramdaman. Sobrang bigat ng dibdib niya. Pa’anong nagawa ito sa kaniya ng tinuturing niyang kaibigan? Pa’ano nito nagawa sa kaniya ang lahat? ’Di ba sabi nito mahal siya ni Tyson? Umamin pa nga ito sa kaniya, hindi ba? Bakit ngayon? Wala na pala sa Pilipinas ang kaibigan niya ngunit hindi man lang nito pinaalam? Hindi man lang siya tinext man lang? O ’di kaya naman pagdating ni Tyson sa Italy maanong replyan siya? I chat siya o kahit man lang i update.

Bakit hindi nito sinabi? Pakiramdam tuloy ni Zero pinagtaksilan siya. Pakiramdam niya wala siyang halaga dito.

He disappointed him! Ganoon lang pala nito kabilis itapon ang lahat. Maging kahit ang pagsasama sana man lang nila bilang magkaibigan. Itinapon nitong lahat na parang basurang pagkatapos pakinabangan siyang itatapon kapag wala ng halaga.

Galit at bigat sa dibdib ang nararamdaman ni Zero hanggang sa maka uwi sila ng bahay. Nagmukmok siya sa kwarto at lumipas ang hapon na hindi siya lumabas.

Siguro naayon talaga ang lahat. Wala na siyang dahilang dapat panghawakan na manatili dito. Wala na ang kaisa-isang tao humihila sa kaniya kung bakit may pagdadalawang isip siya.

Naiinis na ipinilig ni Zero ang kaniyang ulo. There’s no need to think of his besfriend. He made his decisions. Iyon na lang ang dapat pagtuunan niya, ang sariling desisyon.

Bumangon na si Zero sa pagkakahiga at lumabas ng kaniyang silid. Medyo nagugutom na rin naman siya at gusto rin niyang malaman kung nakabalik na ang ama. Lalo’t higit maitanong dito kung natapos na ang lahat.

Sa kusina ang unang diretso niya. Naroon ang ama nagluluto at ng makita siya’y ngumiti iyon. “I already fixed everything. It’s your tomorrow’s flight. You ready?”

Napatango-tango lamang si Zero. “Thanks, dad.”

Natapos magluto ang kaniyang ama hanggang sa kumain na sila. Kapwa silang tahimik sa hapagkainan kung hindi lamang binasag ng ama ang katahimikan.

“Ilang araw konang hindi napapansin ang kaibigan mo. Where is he?” kapag kuwan tanong nito.

Agad nandilim ang mukha ni Zero ng marinig iyon. Gusto sanang sabihin ni Zero sa ama na i don’t know and i don’t care. Pero hindi niya ginawa. Ayaw niyang isusain pa siya nito lalo’t higit hindi niya gustong pinag-uusapan ang taong taksil.

“Busy lang siya.” pagsisinungaling niyang ganyan.

“You better tell him na aalis kana. Baka malungkot ang kaibigan mo.” anang ama.

Humigpit ang pagkakahawak ni Zero sa tinidor. I better tell him? E, hindi nga ito nagpaalam sa kaniya! The fuck!

“Ok.” patuloy niyang pagkukunwari upang hindi na humaba pa ang walang kwentang usapang iyon.

Nag tungo agad si Zero sa kaniyang silid matapos silang kumain. Mas mabuting itulog na lamang niya ang lahat upang paggising ay maihanda niya ang sarili sa nalalapit na paglisan.

Matapos niyang mag-toothbrush at mag intindi ng sarili ay sumampa na siya sa kama. Saglit lamang niyang binuksan ang cellphone at sa inis ay itinigil na niya ang ginagawa.

Ilang oras ang lumipas ngunit hindi makatulog si Zero. Pikit ang kaniyang mga mata ngunit bukas ang kaniyang diwa. Hindi siya dinadalaw ng antok, dahilan na rin siguro ng pag-iisip.

Sinipat niya ang cellphone at tiningnan ang oras. Pasado alas nuwebe na ng gabi. Ilang oras na pala niyang pinipilit ang sariling makatulog.

Nakaramdam siya ng uhaw kapag kuwan. Kaya bumangon siya upang kumuha ng tubig. Pagkalabas niya ng k’warto ay nagtungo siya sa kusina upang kumuha ng tubig.

Sa sala palang ang nadaraanan niya ng makita ng kaniyang mga mata ang ama. Naka-ub-ob na ito sa lamesa at hindi komportable ang paghiga. Hindi rin tumakas sa kaniyang paningin ang mga nagkalat na bote ng alak sa sahig.

He’s drinking? For what?

Ano ang dahilan ng pag-iinom ng kaniyang ama?

Hindi na inatupag ni Zero kung anoman ang dahilan ng paglalango nito.

Buti at gising pa si Kuya driver nila kaya nagpatulong na siyang akayin ang ama patungo sa silid nito.

May separate house ang bahay para sa mga katulong. Kaya stay-in ang driver nila. Anomang oras madali niya itong malalapitan kung sakaling kailangan nila ng tulong.

Nahirapan silang dalawa sa pag-akay sa ama. May kabigatan ito lalo pa nga’t lupaypay na lupaypay ang katawan dala ng matinding pagkalasing.

Marahan nilang hiniga ang ama sa kama nito bago nagpaalam ang katuwang at umalis.

Naiwan si Zero sa silid ng ama. Ang bagay na iniisip niyang gawin ay hubaran ang ama upang maging komportable ito sa pag-tulog. At tulad ng nais. Ginawa nga niya.

Una niyang kinalas ang pantalon nito at ng matapos ay tinanggal naman niya ang botones ng pantalon bago dahan-dahang hinila iyon pababa.

Kagat-kagat ni Zero ang kaniyang pang-ibabang labi. Maraming mapaglaro sa kaniyang isip na animo’y mga dimonyong nagsisipagtuksuhan.

Habang ibinaba ang pantalon. Titig na titig si Zero sa boxer ng ama kung saan naroon ang pagkalalaki nito. Medyo fitted ang boxer kaya talagang kahit hindi pa gising ang pagkalalaki nito ay talagang bakat na bakat.

Natapos si Zero sa ginagawa hanggang sa damit naman ng ama ang hinubad niya. Nami-miesta ang mga mata ni Zero sa mga nakikita. Ang hubog na maskuladong katawan ng ama. Ang nagsisipag tigasan nitong abs at ang boxer nito kung saan naroon ang pagkalalaki.

Saglit sumagi sa kaniyang isip ang pagkalalaki ng ama. Kung gaano iyon kahaba at kataba noong makita niya itong pinaliligaya ang sarili sa loob ng cr.

Lumuhod si Zero sa kama upang magpantay ang kaniyang mukha at ang kamang kinahihigaan ng ama.

Nag-a-apoy ang kaniyang bawat tingin habang nakatitig sa pagkalalaki nito. At gustong-gusto niyang mahawakan at maramdaman iyon. Samantalahin ang kalasingan ng ama…

To be continued…

     

                AXLL_ACEBEROS|A.A.

Masama po ang aking pakiramdam, pero sinikap kopa rin pong mag update para hindi masayang ang paghihintay niyo.

KABANATA 48

Kabanata 48

          HATID NI Zach si Zero kina-umagahan sakay ng kotse patungong airport. Ito na ang araw ng paglisan ng anak. Gustohin man niyang manatili ito sa tabi niya at makasama pa hanggang sa makapag tapos ito ng pag-aaral at makapag trabaho. Ginusto ni Zero ang lahat. Nag desisyon itong doon na lamang mag lagi sa America kaya bilang isang ama. Susuportahan niya ang anak sa abot ng kaniyang makakaya.

Mas mabuti na rin na naroon si Zero sa America. Batid niyang mas maalagaan ito ng pamilya ng kaniyang namayapang asawa kaysa dito mag tigil ang anak sa piling niya.

Batid ni Zach sa sarili na hanggang ngayon hindi parin niya nalilimutan ang asawa. May kirot parin sa kaniyang puso at sobrang nasasaktan parin siya sa tuwing maiisip ito. Tila nga ba’y hindi na ito nawala sa isip niya.

Pakiramdam ni Zach nawala na ang dating Zach. Pakiramdam niya’y sumama na kay Pia sa kabilang buhay ang kabiyak ng pagkatao niya. He feels empty, at talagang nabubuhay lamang siya para sa anak. Kumikilos para sa anak at nagtatrabaho para sa anak.

Kung wala na siyang pinanghahawakan pa para mabuhay. Baka maaga palang sumunod na siya sa asawa. Upang muli ay magkasama na sila.

Paminsan-minsan sinisipat ni Zach ang anak. Tahimik lamang ito sa backseat habang ang tingin ay nasa bintana ng sasakyan. Malayo at malalim ang iniisip.

“Anak, ayos ka lang?” tanong niya dahilan para mapatingin ito.

Pilit ang naging pag ngiti ni Zero bilang tugon kaya hindi na iyon muli pang inusisa ni Zach.

Kay bilis ng panahon. Ngayong araw na ang paglisan ng anak. Gusto ni Zach bumagal ang oras para kahit papa’ano makasama pa niya ng mas matagal pa ang anak.

Nakakatuwa lang isipin. Kapag gusto mong bumagal ang oras ay siya naman itong nararamdaman mong bumibilis. Kapag gusto mo namang pabilisin ang oras, saka naman itong bumabagal. Kailan ba aayon sa kanila ang lahat?

Hindi napag bigyan si Zach sa kaniyang gusto. Bagalan pa man niya ang pagpapatakbo ng sasakyan ay nakarating din sila agad sa airport.

Bumaba na si Zero matapos niyang maiparada ang sasakyan. Ganon din naman ang ginawa niya. Kinuha niya ang bagahe ng anak at siya na ang nagbibit hanggang sa makapasok.

Smooth ang lahat. Walang naging sagabal kaya tanging oras na lang ang kaniyang hihintayin upang sumakay na sa eroplano.

Gusto pa sanang manatili ni Zach at samahan ang anak hanggang sa pag-alis. Gulat na lamang niya ng magsalita ang binata.

“Dad, you can go. I can handle this on my own.” Zero said.

Bahagyang nasaktan ang damdamin ni Zach sa mga narinig pero ngumiti parin siya. Wala naman siyang pangamba dahil marunong namang mag biyahe ang anak at tinuruan nila. Sa tagal na nilang pabalik-balik sa America at turuan ang anak sa pagbabiyahe ay wala lang iyon para kay Zero. Malaki ang tiwala niya rito.

Pinilit ni Zach ngumiti kahit bakas ang kirot sa kaniyang dibdib.

He’s really a grown up man. Hindi maaaring sisihin ni Zach si Zero kung bakit siya nasaktan sa sinabi nito. Pilit parin kasi niyang isinisiksik sa isip na munting paslit pa ang anak. Kahit alam naman niyang binata na ito.

“Mag-iingat ka. Mahal na mahal kita anak,” nilapitan niya si Zero at hinalikan ito sa noo. Batid niya ang pag-iwas nito ngunit tinuloy parin niya.

Pumihit na siya patalikod at mabibigat ang hakbang papalayo sa anak.

Medyo malayo na siya ng muli niyang nilingon ang anak. Mapait siyang ngumiti ng makitang hindi man lang siya nito nilingon ng kahit konting saglit. Siguro nga’y binata na talaga ang isip nito.

Nakapasok na si Zach sa loob ng kaniyang kotse ngunit hindi niya ito agad pinaandar. Mahigit isang oras siyang nanatili sa loob hanggang sa napag disisyonan na niyang umalis.

See you son, son. See you soon, Zero. His farewell before starting the engine and drove the car until he got home.

I need to drink. I have to drink.

Alak ang nasa isip ni Zach sa mga araw na iyon. Alak lang ang naiisip niyang solusyon sa lungkot na nararamdaman. Ito lang ang makakapawi sa pangungulila sa kaniyang asawa’t anak.

Ilang beses pinilit ni Zero ang kaniyang sarili na huwag lingonin ang ama kanina habang papaalis ito. Ayaw niya itong makita, ayaw niyang lumingon kasi natatakot siyang kapag nilingon ang ama. Baka hindi na siya tuluyang makaalis at yakapin ito ng mahigpit at magmakaawang wag na lang siyang umalis.

Ayaw niyang mangyare ang kinatatakutan niya. Ang bangotngot ng buhay niya mapa-araw man o gabi. Ang maling pag-ibig sa ama.

Malalim ang iniisip ni Zero hanggang sa tuluyan na siyang makasakay ng eroplano. Wala siyang buhay na umupo sa tinalagang upuan matapos ilagay ang mga gamit sa dapat nitong kalagyan.

Isinandal lang ni Zero ang kaniyang ulo malapit sa may bintana ng eroplano.

Walang ibang laman ang isip niya kundi ang ama at walang ibang nararamdaman ang puso niya kundi ang pangungulila dito.

I’m sorry dad. I’m sorry. Pasensya kana kasi natalo ako ng nararamdaman ko. Alam kong nasasaktan kita sa bawat pag-iwas ko, at sa bawat hindi ko pagpansin sayo. Maging sa pagtrato ko sa’yo ng malamig. Ako ang may kasalanan ng lahat. Iniibig kita. At umaasa akong kapag lumayo ako at ilang taon kitang hindi makita. Umaasa parin akong mawawala ang anomang nararamdaman ko para sa’yo. At mahalin kita bilang isang tumayong ama sa akin. Babalik din ako, pagtapos ng ilang taon hindi na kita mahal bilang mahal ko. Kundi mahal kita bilang ama ko.

Mabilis niyang tinuyo ang ilang luhang bumagsak sa kaniyang mga mata.

Inabala niya ang sarili sa pagdukot sa bulsa ng pantalong suot at inilibas iyon.

Pinakatitigan niya ang litrato ng taong naroon. Isang magandang babae.

Napaka ganda, pero napaka sama ng ugali! Iyon na lamang ang kaniyang nabulalas habang madilim ang tingin sa litrato.

Kanina niya lamang nakita ang litratong ito. Ang litrato ay bigay sa kaniya ng ama matapos nitong maipagtapat ang lahat sa kaniya. Hindi raw iyon ang tamang panahon para sabihin sa kaniya ang lahat, ngunit hangga’t maari daw ay kailangan na niyang malaman.

Alam niyang ampon siya, kaya hindi na siya nagulat ng iyon ang ipagtapat sa kaniya ng ama. Ibinigay sa kaniya ng ama ang litrato ng babaeng ito.

Litrato ng tunay niyang ina. Ang iresponsableng babae na nagpa ampon sa kaniya. Siguro kung hindi siya nito pina-ampon baka maari pang magbago ang tadhana niya. Upang sana’y hindi niya naranasan ang kasuklam-suklam na maling pag-ibig para sa ama.

Ang litratong iyon ay nakita raw ng amang si Zach at si Pia na ginawang kwintas ng sanggol na si Zero. Kalakip ang sulat na nagsasabing ang bata ay hindi niya kayang alagaan kaya kung sinoman ang makapulot ay siya na ang bahala. Ang sanggol na si Zero ay iniwan sa bahay ampunan kung saan doon siya napulot. Ilang araw lamang ang lumipas ng ampunin iyon ng mag-asawang si Zach at si Pia dahil nga walang kakayahan ang mag-asawang manganak. Baog si Pia kaya hindi niya kayang mabigyan ng anak ang kaniyang asawa.

Sa kagustuhan ng dalawa. Nag ampon sila ng sanggol sa bahay ampunan. Kung saan kanilang natipuhan ang batang si Zero.

Bakit mo’ko pinaampon? Bakit mo’ko pinamigay? Bakit hindi mo’ko hinayaang makilala at makasama kita? Bakit kailangan kong humantong sa ganito?

Sinisisi ni Zero ang litrato sa kung anong bigat na nararamdaman niya ngayon. Lahat ng mga problema sa kaniyang buhay pakiramdam niya iyon ay kagagawan ng tunay niyang ina.

Ganon pa man, ninanais parin niyang makita ito at makasama. Makita at makasama man lang niya ito bago siya tumanda at mamayapa.

Umaandar na pala ang eroplano. Hindi na iyon namalayan ni Zero.

Mabilis niyang tinuyo ang luha at muling ibinalik sa bulsa ng suot ang litratong ibinigay sa kaniya ng ama. Dahil na rin siguro sa pagod ng utak niya kakaisip, idagdag pa niya ang puyat kagabi ay madali na lamang siyang nahimbing sa pagkakatulog.

Ilang oras pa ang lumipas. Doon lamang siya nakagising ng bumaba na ang eroplano sa himpapawid. Kay bilis ng pangyayare. Parang kailan lamang ay nasa Pilipinas siya, ngayon narito na siya sa America. Ang lugar na paglalagian niya.

Nakakaramdam si Zero ng kaba matapos niyang makababa. Sumabay lamang siya sa naglalabasan g mga kasama niya sa biyahe. Hindi na rin naman siya maliligaw pa sapagkat nag aabang na sa kaniya ang lola na magsusundo sa kaniya.

Malayo palang tanaw na niya ang banner na may nakasulat na ngalan niya. Laking pagtataka nga lamang niya ng makitang hindi ang kaniyang Lola ang may hawak niyon. Kundi maputing binata, matangkad at sa fitted nitong t-shirt na suot mapaghahalataang maskulado ang katawan nito. Hindi rin nakalagpas sa kaniyang paningin ang gwapong mukha nito.

Hindi niya ito kilala. Marahil isa ito sa mga kamag-anak nila pero hindi niya talaga namumukhaan ang binata.

Lumapit siya rito habang nakangiti.

“I guess your name is Zero.” anito na hindi maintindihan kung bad mood ba ito o ganon lamang sadya.

Zero nodded. “I am.”

“Follow me.” Sinundan lamang ni Zero ang lalaki. Naiilang siya sa binata sapagkat bakas ang bagot at pagka inis sa mukha nito siguro dahil sa kakahintay.

Sino ba kasi ang lalaking ito? G’wapo sana mukha lang masama ang ugali!

To be continued…

                         AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 49

Kabanata 49

NILAGAY ni Zero ang mga bitbit niyang gamit, matapos ay sumakay na rin siya. Hindi na niya pinansin ang lalaking nagsundo sa kaniya. Wala siya sa mood para bigyang tuon ang pagiging bad mood nito.

“Sa backseat ka uupo?” tanong ng lalaki kapag kuwang nalamang sa backseat siya uupo.

Ilang segundong hindi nakapag salita si Zero. Bumagtas sa kaniya ang pagtataka marahil dahil nakakapagsalita ito ng tagalog. Kung kaniyang pagmamasdan hindi ito itsurang Filipino. Iba ang lahi ng binata kaya laking gulat na lamang niya ng magsalita ito ng Filipino.

“I’m asking you, are you deaf?”

“Yeah, dito ako uupo.”  naiinis na si Zero sa binata. Bukod sa pakikitungo sa kaniya nito, naiinis din siya sa tanong nito. Ano bang gusto nito? Sa front seat siya umupo, e, halata naman dito na masama ang pakilasa sa kaniya.

“Why don’t you take the front seat.., Zero?” he changed his mood and smiled.

Hindi maiwasang kumunot ang noo ni Zero habang pinagmamasdan ang nanunudyong mukha ng lalaki sa harapan niya.

“I don’t get it. May problema ka ba sa’kin?” Tinaasan na ni Zero ang nang-aasar na binata.

“Yes,” mabilis nitong sagot. “The problem with you is you forget about me. You look like you don’t even know me.” he said sounds complaining.

Naitaas ni Zero ang kaniyang kaliwang kilay. “E, sino ka ba?” medyo mataas na ang tono ng kaniyang boses.

“You really don’t know me?”

“Sabihin mo ang pangalan mo ng makilala kita.” pilosopo niyang sagot.

“It’s me, Eithan, your cousin. You’re closest cousin.”

Mas lalong lumaki ang pagkakakunot ng noo ni Zero. Eithan? He is so sure that this guy is not Eithan. Oo at pitong taon na silang hindi nagkikita ng malapit na pinsan, pero hindi ibig sabihin noon hindi na niya ito makikilala. Sobrang layo ng mukha nito sa mukha ng pinsan niya noon. But could he be him? Damn, did he changed a lot?

“I don’t believe you. Mas matangkad pa ako kay Eithan, ’wag mo’kong pinaglololoko.”

“We use to play together back then. We share toys, we share food, and we slept together. Don’t you remember?”

Fuck! He remembered everything. Si Eithan nga ba talaga ang kaniyang kaharap? Ito na ba talaga ang pinsan niya?

He paused for a minute. Inaanalisa pa niya ang mga nangyayare. Walang duda. Si Eithan nga ang kaharap. Hindi niya nakilala ang pinsan. Hindi niya nakilala ang childhood friend niya dito sa ibang bansa—his childhood cousin. Maraming nagbago dito. “Damn bro. You changed a lot—i mean a lot.., everything. Is that really you?”

“Pogi naman na ako dati pa. Mas pogi pa sa’yo. Pumogi nga lang ako ng todo ngayon, mas pogi parin sa’yo.”

Napangiti si Zero sa kahanginan ng pinsan. Lumapit siya dito at kinaltukan ito sa ulo. “Snober kapa kanina ha.”

Kamot-kamot ni Eithan ang ulo. “Ikaw kasi, malayo palang takang-taka kana. Hindi mopa ako nakilala.” pagdadahilan nito.

Binuksan niya ang pinto ng backseat at doon lumipat sa front seat. Wala naman pala siyang dapat ika-pangamba lalo’t pinsan naman pala niya ito.

Eithan starts the engine and drives the car.

“How are you, bro?” Eithan asked.

Zero paused for a moment. With an instant his feelings and emotion brings back.. again.

“I’m good.” he said forcing himself to smile.

Nagulat na lamang siya at napangiwi sa sakit ng kaltukan siya ng pinsan.

“Maayos ka pero itsura mo mukhang hindi maayos. Enough with your lies. I have known you since childhood. Kahit nga tite mo kilala ko. Medium-sized.” tumawa pa ito sa panununudyo. “Medium-sized parin ba ’yan? Patingin nga ako.” dugsong pa nito.

Zero rolled his eyes. “Can i say F words? Fuck you, Eithan.” and he do the middle finger sign right on his face.

Porke’t malaki ang pagkalalaki ng pinsan niya, ganon na lamang siya nito hamakin. Tch!

“Seriously, how are you?” Eithan’s face changed in a serious mode. “Nabalitaan namin ang nangyare kay Tita Pia.” ang ina ni Zero at ina ni Eithan ay magkapatid, kaya tita ni Eithan ang ina ni Zero. “My condolences.”

“How did you know?” kapag kuwan ay usisa niyang tanong.

“Your father told us everything. We badly want to go to the Philippines but we can’t. After auntie Pia passed away, we planned to go to her burial, pero nagkasakit ang lola. Walang ibang mag-iintindi kay lola kaya na postponed ang aming pag-alis. Nagpapagaling pa si lola at noong gumaling we still can’t leave her alone. Dito na nga kami pansamantalang tumira sa bahay  niya simula ng ma dismissed siya sa hospital. Gusto sana namin siyang iuwi sa bahay namin sa Italy para doon matutukan namin siya, pero makulit ang lola. She can’t leave her house. May sentimental value daw ang bahay na iyon sa kaniya. She can’t leave it behind. So, habang wala pa akong pasok, ako muna ang nag-aalaga kay Lola. Paminsan-minsan dumadalaw naman si mommy samin. Nasa italy kasi ang trabaho niya. She can’t stay for long.”

Nakikinig lamang si Zero sa mga ikinuk’wento ng pinsan.

“I tried to contact you but you didn’t respond. At nabalitaan na lamang namin na na coma after mamatay ng mommy mo. That’s why i can’t contact you. I’m sorry. Wala kami sa tabi niyo noong panahong nagdurusa kayo.”

Ngumiti si Zero sa pinsan. Tinapik-tapik niya ang balikat nito. “It’s okay.” he said. “Walang may gusto ng nangyare. Nangyare na ang nangyare. You don’t have to feel sorry.” said Zero. “Let’s just forget about it.”

“Ilang years din tayong hindi nagkita. Six or seven, i guess. Hindi lang kasi kita na ti-tyempohan sa tuwing bumibisita kayo sa bahay ng lola. Ang bilis niyo rin kasing umuwi. Almost a month or two lamang kayo roon pagkatapos ay umaalis na.”

“Don’t worry. Makakasama mona ako ng matagal. Dito na rin ako mag-aaral.”

“Wow, really?” shock was written on his face. “For real?”

Zero nodded. “Yeah.”

“That’s good. I’ll go tell my mom to transfer me here. Para sabay na tayong pumasok, since magka batch naman tayo. If we’re not classmates at least we’re schoolmates. It’ll be fun.”

“Yeah. Mas mabuti na rin ’yon para may kakilala ako. Kinakabahan din kasi ako ’e.”

Nagpatuloy lamang ang kanilang pagku-k’wentuhan habang binabagtas ang daan patungo sa bahay ng lola.

“I almost forgot.” Eithan said.

“What?” Zero asked.

“Hindi pa alam ni Lola na patay na si tita Pia. We didn’t tell her. We’re afraid to tell her everything. She’s old. Natatakot kaming baka kapag nalaman niya ay hindi niya kayanin. You know, how much Lola Elnida loves auntie Pia. So, if ever she asked you about auntie Pia. Tell her she’s fine. Like she was alive.”

Huminga ng malalim si Zero. Somehow he felt bad for his grandma. Hindi nito alam na patay na ang isa sa kaniyang mga anak. He too has no strength to tell her about the death of her own daughter.. the death of his mother.

“Okay. I’ll do it.”

Ilang minuto pa ang lumipas bago sila tuluyang nakarating roon. Ipinarada ni Eithan ang sasakyan sa garahehan ng bahay at bago sila tuluyang bumaba. Tinulungan na rin siya ng pinsang bitbitin ang mga gamit kahit kanina sa airport ay hindi man lang siya nito tinulungan.

Pagpasok sa loob ng bahay ay sumalubong sa kaniya ang naghihintay na lola. May kasama itong Filipino care taker na nag-aalaga sa matanda.

Nakangiti siyang sinalubong nagpagyakap ang kaniyang lola at ganon din naman ang lola sa kaniya.

“I’ve missed you so much, apo. Miss na miss na kita.” mahigpit ang mainit nitong pag yakap sa kaniya pagkatapos ay pinupog ng halik ang kaniyang pisngi at noo. Nakatungo na nga siya dahil bahagyang maliit ang matanda. “Ang laki laki mona. Ang g’wapo g’wapo mopa.”

“Lola, ako parin ang g’wapo niyong apo.” ani Eithan na nagkunware pang nagseselos.

“Siya sige, guwapo na kayong dalawa. But this time, dahil bagong dating si Zero. Siya muna ang guwapo.” anang matanda bago siya muling binanatan ng halik at mahigpit na niyapos.

“Kamusta ka apo? Kamusta ang mommy mo?”

Kung hindi siya nasabihan ni Eithan kanina marahil nagtaka na siya kung bakit nito kinakamusta ang ina niya gayong patay na ang ginang.

Tumingin si Zero sa gawi ni Eithan dahilan para magkatinginan silang dalawa. Sinenyasan lamang siya ng pinsan bago muling bumalik ang kaniyang tingin sa lola.

“Ayos lang ho ako lola. Ayos na ayos rin po ang mommy. Kayo ho ba? Kamusta na ho ang pakiramdam niyo? Balita ko po ay nagkasakit kayo, kamusta na po kayo?” balik tanong niya rito, umiiwas na huwag maging punto ng usapan ang tungkol sa ina.

Umismid lamang ang matanda. “’Wag mong pansinin iyon, apo. Malayo sa bituka. Ayos na ako. Malakas na ako.” anang lola. “Sabihan mo rin ang mommy mo. Na magbakasyon naman dito. Miss na miss kona rin siya ’e.”

Hindi naka imik si Zero. Pilit lamang siyang ngumiti. “By the way, La. Wala ka po bang naihandang pagkain para sa’kin? Medyo nagugutom na rin po kasi ako.” ang tanging naging palusot na lamang niya kahit hindi pagkain ang nais ng kaniyang katawan kundi pahinga.

Pagod siya sa biyahe at gusto niyang matulog. Maybe after this, makikipag-k’wentuhan muna siya sa lola pagkatapos ay magpapa-alam na siya rito upang matulog. Inaantok talaga siya…

To be continued…

                     AXLL_ACEBEROS|A.A.

ENJOY READING. MUAH.

KABANATA 50

Kabanata 50

         NASABI ba ni Zero na maaga siyang matutulog dahil pagod siya sa biyahe? Marahil, oo, ngunit hindi iyon natupad. Napapakamot na lamang siya sa ulo habang napapangiti sa dinami-raming k’wento ng kaniyang lola. Hindi na yata ito mauubusan ng mga iku-kuwento sa kaniya. Paulit-ulit, simula pa noong kabataan nila.

Inabot ng alas diyes ng gabi bago nag wakas ang mala teleseryeng kuwento ni Lola. Daig pa nga ito ng “Daig kayo ng Lola ko” palabas sa GMA sa haba ng salaysayin.

Dala na rin ng kapaguran ay hindi na nakapag half bath si Zero. Ni pag toothbrush ng ngipin ay kinatamaran na rin niya. Ang gusto lamang ng kaniyang mga mata ngayon ay matulog. Pumikit at matulog.

Sinara ni Zero ang pinto ng kuwartong uukupahan niya sa pang matagalang panahon habang nanatili siya dito. Isang bed lang iyon ngunit malawak. Pakiwari niya’y kasiya ang tatlong tao—well they used to have this bed when they got here for a vacation. His dad, his mom, and him sa center ng kama. But now, it’s just him.

Mapait na napangiti si Zero. He couldn’t imagine one day he’ll be the one left alone sleeping on this huge bed. He felt saddened.

I missed you mom. I missed you so much. And you too, daddy. I’ve missed you too.

Niyakap ni Zero ang una sa kaniyang tabi. Ipinikit niya ang mga mata at pinilit ang sariling tumulog.

It was Zero’s first night and his first slept. He woke up first thing in the morning realizing he was here in America. Akala niya nasa Pilipinas parin siya. Laking pamamanglaw ang nagaganap sa kaniyang pagkatao.

Hindi pa siya bumangon nanatiling nakababad ang kaniyang katawan sa kama habang talukbong hanggang leeg ng comforter ang kaniyang nilalamig na katawan. The weather here felt unfamiliar.

Kapag kuwan sumanggi sa kaniyang isip ang ama.

Nag

iinom

parin kaya si Daddy? sa isiping iyon. Mabilis pa sa kidlat ang mga alaala niya nung gabing iyon na nagsipagbalikan sa kaniyang isip.

Zero’s hands felt shaking

in scared

, he guess. Natatakot kasi siyang baka magising ang ama sa mga

kalokohang

iniisip niya at batid ng katawan niya’y gagawin rin kung hindi

mapipigilan

.

Makikita sa itsura ni Zach ang sobrang

kalasingan

nito. Malakas na nga ang naging

pagharok

at tulog na tulog. Iyon ang isa sa naging advantage ni Zero upang ituloy ang kaniyang

masamang

binabalak

. Ang tawag ng kaniyang buong

kalamnan

.

Nakatitig lamang si Zero sa boxer na suot ng ama habang

magkapantay

ang kaniyang mukha dahil sa ginawa niyang

pagluhod

.

Kapag kuwan ay labis ang

kabang

nararamdaman kahit pa nga simpleng pinagmamasdan lamang niya iyon. Iyon nga ba talaga ang dahilan?

Ipinikit ni Zero ang kaniyang mga mata na animo’y

umuusal

ng

panalangin

na huwag sanang matuloy ang

anumang

balak ng

taksil

niyang katawan. Ngunit ano pa man ang gawin. Binuksan parin ni Zero ang kaniyang mga mata. Titig na titig.

Gumalaw ang kaniyang kamay at marahan iyong dumampi sa boxer ng ama.

Napapikit

siya at nakagat ang pang-ibabang labi upang hindi

makagawa

ng anomang

ingay

.

Kakaiba ang

sensasyong

hatid niyon sa kaniyang buong pagkatao. Pakiwari niya’y milyong milyong pagnanasa ang

nagsisipagsigawan

sa kaniyang

kaibuturan

. Tila

nabaliw

ang kaniyang katawan sa ginagawa.

Muling

iminulat

ni Zero ang mga mata at doon’y bahagyang

pinisil

niya ang pagkalalaki ng ama na marahan niyang hawak.

Napalunok siya ng

maramdamang

gumalaw iyon.

It’s bulging! It’s erecting! It’s fucking alive!

Nabubuhay

ang pagkalalaki ng ama ramdam iyon ni Zero. Unti-unting

humahaba

at

tumataba

ang pagkalalaki nito dahilan upang mabilis niyang

kabigin

ang kamay.

Tinapunan

niya ng tingin ang mukha ng ama sa kaba na baka nagising ito sa ginagawa. But still he was in a deep sleep.

Nang kaniyang

maibalik

ang tingin sa pagkalalaki ng ama, doon niya

napagtantong

tirik

na

tirik

na iyon. Naghuhumindik na iyon sa haba at laki.

Ang

nakakagulat

pa rito. Lumabas ang

namumula-mulang

ulo ng pagkalalaki ng ama sa boxer nitong suot.

Masyado bang maliit ang boxer ng ama? O talagang malaki lamang ang pagkalalaki nito?

Nanunuyot

ang lalamunan ni Zero gayong

naglalaway

naman siya sa mga nakikita. Wala na siya sa tamang wisyo.

Nag-aapoy

ang tingin ng mga

matang

may pagnanasa.

Ibinalik niya ang kamay sa pagkakahawak doon sa pagkalalaki ng ama.

Pinisil

pisil

niya iyon ng bahagya at

kusa

naman iyong

sumasagot

sa pamamagitan ng

paggalaw

.

Hindi

matatapos

ang

gabing

ito ng hindi niya

nagagawa

ang gusto.

Mas

inilapit

pa ni Zero ang kaniyang mukha palapit ng palapit sa pagkalalaki ng ama. Ilang

hibla

na lang ang layo ng kaniyang labi sa pagkalalaki nito,

tumitibok-tibok

pa.

Ilang sunod ang ginawa niyang

paglunok

.

Kapag kuwan pumasok sa isipan na

amoyin

iyon. Kung ano nga ba ang tunay na amoy ng pagkalalaki ng nag iisang si Zach.

Inilapit

niya ang ilong sa ulo ng pagkalalaki ng ama at malakas na

sininghot

.

Napapikit

si Zero ng maamoy ang ama. Mabango. Sobrang bango.

Gusto na ni Zero

agawan

ng buhay. Alam niyang mabango ang kay Tyson pero ang amoy ng pagkalalaki ng ama. Mas mabango iyon. ’Yung amoy na parang gusto na lamang niyang

isalpak

sa kaniyang bibig ang pagkalalaki nito at huwag ng ilabas pa kahit pa nga

mabilaukan

siya.

Sininghot

-singhot

lamang ni Zero ang pagkalalaki ng ama habang

nakapikit

ang mga mata. Para siyang

asong

baliw na

naghahanap

ng masarap na buto. At heto na.

Nahanap

na niya.

Tinigil

ni Zero ang

paglanghap

sa pagkalalaki ng ama.

Kusang lumabas ang kaniyang dila at

marahang

pinasadahan

ng kaniyang dila ang

dulo

ng pagkalalaki nito.

Shit! Mas masarap pa sa ice cream. Mas masarap pa sa anomang pagkain.

Mabilis na natigil si Zero sa ginagawa ng

maramdamang

gumalaw ang ama. Pumihit siya upang

suriin

ang ama, tulad ng dati.

Himbing

parin iyong natutulog habang malakas pang

humaharok

.

Napalunok siya kapag kuwan.

What about his balls? What do his balls smell like? He want to see his daddy’s penis closer.

Sa kagustuhan niyang makita ng buo ang pagkalalaki ng ama ay dahan-dahan niyang hinubad ang suot nitong boxer. Kahit sobra man siyang kinakabahan ngunit nothing beats his ambitions, his one of his dreams.

Nang

mahubad

na iyon. Tumambad sa kaniya ang

naghuhumindig

sa haba at laki ng pagkalalaki nito. Maputi at makinis, mataba at mahaba, malaki at masarap.

Namumula

mula ang

dulo

, habang ang itlog naman nito ay ganoon din. Maputi na

namumula

mula. It was clean. So clean. No

fubic

hair to be seen.

Naglalaway

si Zero sa kaniyang mga nakikita. Never did he expect that this time will come. He finally was able to see his father’s big cock—yummy cock. 

Ilang

minutong

pinagpantasiyahan

ng mga mata ni Zero ang pagkalalaki ng ama. Tila hindi na niya maalis ang tingin dito at

pakatitigan

na lamang iyon.

Nagtataka

lamang siyang bakit ganito

katigas

ang pagkalalaki ng ama gayong lasing na lasing naman ito? Iyon pa ba ang dapat niyang problemahin? Hindi! Ang dapat niyang problemahin ay kung paano siya

makakapagpasalamat

sa masarap na

pagkaing

nasa harapan niya.

Yumuko

lamang si Zero habang ang kaniyang kamay ay naka

tuon

sa kama upang doon kumuha ng

suporta

para hindi siya

masubsob

.

Ilang

hibla

lang ang layo ng kaniyang mukha sa balls ng ama. Malayo palang ngunit amoy na niya iyon. Mabango. Mabango iyon at amoy malinis.

Iniisip tuloy niyang

paglaruan

ang balls ng ama hanggang sa

mapa-ungol

ito ngunit hindi niya ginawa.

Inilapat lamang niya ang ilong at mas

nilanghap

pa ang balls nito. Kusang napapikit ang kaniyang mga mata sa bango na kaniyang

nalalanghap

.

P’wede

na siyang

tumira

doon. Kahit doon pa siya ng ilang taon. Hinding hindi siya

magsasawa

.

Tinigil

ni Zero ang ginawa. Muli siyang bumalik sa

pagkakakuhod

at walang ano-anong hinawakan niya ang pagkalalaki ng ama. Tayong tayo ito sa haba at laki.

Inangklo

niya ang pagkalalaki nito palapit sa kaniyang bibig.

Inilabas

niya ang dila at doon’y

dinila

dilaan

niya ang dulo ng pagkalalaki ng ama. Marahan lamang ang kaniyang ginagawa sa takot na baka magising ang ama.

“Pia..”

Kapag kuwan

napatigil

siya ng marinig ang mahinang boses ng ama

binabanggit

ang

ngalan

ng

namayapang

ina.

Nabitawan

ni Zero ang pagkalalaki ng ama. Ilang segundo siyang tumingin sa natutulog nitong mukha bago tuluyang umalis ng silid.

Labis-labis ang

kabang

nararamdaman ni Zero. Matapos makapasok sa kaniyang silid malakas niyang

pinagsasampal

ang mukha at

binabatukan

ang sarili.

How could you do that? How could you do that to your own father?

“You fucking piece of shit?!” damapo ang malakas na sampal sa pisngi ni Zero mula sa sariling kagagawan.

Napa-upo siya sa sahig. Ramdam niya ang pamamanhid ng kaniyang pisngi. Napayuko habang sambunot ang sariling buhok.

Tinigil na ni Zero ang anomang pag-iisip bago pa man siya muling makonsensya sa mga ginawa. Nangako naman na siya sa sariling kailanman hindi na iyon mauulit. Nangyare na ang nangyare. Ang kailangan na lamang niyang gawin ay itama ang kaniyang pagkakamali. Kaya nga siya nalagi dito sa America. Kailangan niyang iwasan ang ama hanggat maaari. Hanggat kaya niya, dahil kung hindi. Siya na ang talo—siya pa ang magiging kahiya-hiya…

To be continued…

                      AXLL_ACEBEROD|A.A.

KABANATA 51

Kabanata 51

         NAPABALIKWAS ng bangon si Zero ng marinig niya ang ilang pagkatok sa labas ng pinto ng tinutuluyang k’warto at sinabayan pa iyon ng mahihimigang tinig ng Lola.

“Hijo, bangon na samahan moko mag zumba.” anang tinig ng Lola.

Napangiti na lamang si Zero at binuksan ang pinto.

Bumungad sa kaniyang harapan ang matanda. She wore zumba outfit. He looks so young and energetic.

“Wow, lola. Mukha kang bata dyan sa suot mo.”

“Mag intindi kana ng sarili. Samahan moko mag zumba. It’s my daily routine. Kailangan mokong samahan.” she sounds demanding.

“Aye, aye, Lola.” sumaludo pa ang pilyo.

“Siya’t hihintayin kita roon sa sala. Bilisan mo ng kilos hijo.” anang matanda bago nito siya tinalikuran at umalis.

Napapangiti na lamang si Zero sa pagiging aktibo ng lola niya. Para bang hindi nagkasakit ang matanda at mukha parin itong healthy, pero sa kabila niyon. Kailangan parin talaga nito ng makakasama sa bahay, just in case something happen.

Muling ibinalik ni Zero ang pagkakasara ng pinto. Mabilis ang kaniyang bawat kilos, sa pag-to-tothbrush, maging sa paghihilamos. Nag bihis na rin siya ng sando at short pagkatapos ay lumabas na siya.

Naabutan niya ang matanda na nag i-istretching na. Ginagalaw-galaw ang bewang at animo’y winiwisik wisik ang kamay.

“Ano lola, game na?”

Ngumiti ang matanda at ilang segundong tumitig sa kaniya. “Ahay, ka guwapo talaga ng apo ko.” lumapit ito sa kaniya at hinalikan siya sa pisngi. Bahagya pa siyang yumuko upang maabot siya ng matanda.

Malawak ang sala kaya hindi iyon naging sagabal sa ma uukupa nilang espasyo.

The exercise activity video started to play in a flat screen. Sinasabayan lamang nilang dalawa ng matanda ang nasa video.

Zero expected it was a zumba, but it is more like stretching.

Napapangiti na lamang si Zero habang paminsan-minsan tinatapunan niya ng tingin ang matanda. Aktibo kasi ito at seryosong-seryoso sa ginagawa. Minsan ngi-ngiti o tatawa sa tuwing hindi masasabayan ang pinanonood.

“Five, six,—five, six,—five, six, seven, eight,—one, two, three, four, five, six, seven, eight,” voice tutorial in the video. “Eight, seven, six, five, four, three, two, and one.”

Sinundan lamang nila ang bawat step sa video. Ni hindi na nga nalamayan ni Zero na nanonood pala sa kanila ang pinsan na panay-panay ang mahihinang pagtawa.

Ilang minuto pa ang lumipas bago sila tuluyang natapos. “Pinagpawisan ako roon ah.” anang matanda. “Ikaw hijo?”

“Medyo, la.” sagot niya.

Na-upo muna ang matanda upang magpahinga ng konting saglit. Umupo na rin si Zero.

“I didn’t know you were good at dancing.” Eithan teased Zero after coming out. He sat beside Zero.

“Magkaiba ang dancing at exercise.” Zero rolled his eyes.

“Whatever. By the way, i already prepared food for us. Let’s eat.” ani Eithan.

Kumunot ang noo ni Zero. “You know how to cook?” he asked.

“Not quite. But yes. Natuto na rin akong magluto dahil kay Lola. Ako kasi madalas nag pe-prepare ng pagkain niya. ’Di ba ’la?”

“Ay huo naman. Siya ang munting paslit na taga luto ko sa bahay na ito.” anang matanda.

Bahagyang nagtaas kilay ang binata. “I’m not a kid anymore, ’la. I’m a grown up man,” he said while flexing his muscle and abs. “See?”

Malakas ang naging paghalakhak ng matanda. “Ay siya, malaki na kung malaki. Halina’t tayo kumain na. Gutom na rin ako. Kaysa pansinin kopa ’yang kahanginan mo, Tantan.”

Napangiti na lamang si Zero sa nasambit ng matanda. Binalingan pa niya ng tingin ang pinsan at inismiran.

Inalalayan lamang ni Zero ang lola patayo pagkatapos ay nagtungo na sila sa hapagkainan.

Bahagya ang gulat at pagkunot ng kaniyang noo ng makita ang pagkaing nakahanda.

“Surprised?” Eithan said looking at his reaction. Zero nodded. “Ganiyan pagkain ni Lola. Pinagbawal na siya sa mga pagkaing mabetsin at hindi masustansiya.” kapag kuwan ay pabulong nitong sabi.

Nilagang talbos ng kamote, nilagang itlog, nilagang komote, bulanglang na gulay, at may shake pa.

Talagang mapapa-awang na lamang ang labi ni Zero. Parang kagabi lang umuwi siya ang sarap ng mga pagkain. Tapos ngayon, ganito na. How can he be able to eat that? He don’t even know that. Especially the shakes. Ano yun? Kulay green? Siguro’y pinaghalo-halong kulay.

Zero felt like vomiting.

“Maupo na kayo hijo. Masarap ang mga pagkaing iyan.” anang matanda matapos maka-upo.

Napipilitan man ngunit umupo na rin si Zero ganon din naman si Eithan na animo’y relax na relax lamang. ’Yung itsurang akala mo talaga kumakain ng gulay. Well, siguro. Zero don’t know. He just knew that back when they were a kid, Eithan didn’t even like to eat vegetables.

Guess people changed.

Pinanood lamang ni Zero si Eithan na nilalagyan ng pagkain ang plato ng matanda. Asikasong asikaso ito ng pinsan niya.

“Konti lang ang kanin mo ’la. You have to eat more vegetables.”

“Opo, hijo.” pabirong sabi ng matanda. “’Wag mo’kong intindihin. Siya’t kumain na kayo.” bumaling ng tingin sa kaniya ang lola dahilan para mapakilos din siya. “Damihan mo ng kain apo. Kapag nauuhaw ka may shake dyan. Masarap ’yan.” nakangiting sambit ng matanda.

He doesn’t want to ruin that sweet smile. Kahit ayaw ni Zero sa pagkain ay napilitan siya.

Naglagay lang siya ng kapirasong kanin sa pinggan, pagkatapos itlog na nilaga na tanggal na sa bakayan. Namili din siya sa mga gulay kung ano ang ilalagay niya sa pinggan.

“You should try this. It’s called, bulanglang na gulay.” Eithan said with a smile on his face.

Guess Zero has no choice.

Wala ng tikim-tikim. Nag lagay na siya ng bulanglang sa pinggan at nagsimulang kumain.

Nag-aalinlangan pa siyang isubo ang pagkain sa kaniyang bibig sa takot na baka hindi niya magustuhan ang lasa ng pagkain. Masuka lamang siya.

Nang maipasok niya ang kutsara sa loob ng bibig. Taste weird. Taste nothing.

Wala siyang malasahan sa pagkain. Walang lasa ang bulanglang, kung meron man siguro lasang gulay. He don’t know. And he don’t like it!

Kinuha niya ang itlog at kumagat ng kaunti roon. Napapangiwi na lamang siya sa lasa.

“Masarap di ba?” wala man sa bakas ng mukha ni Eithan ang panunudyo ngunit alam na alam ni Zero na nangaasar talaga ito.

“Oo masarap.” sagot niyang ganyan hindi hinahayaang manalo ang pinsan sa panunudyo.

“Then you should try this.”

Inurong ni Eithan ang nilagang talbos ng kamote sa palapit sa pinggan niya. And he evil grinned.

Sinamaan lamang ni Zero ng tingin si Eithan pagkatapos ay tumingin siya sa matanda.

“Masarap ’yan apo.” anang matanda na nakatingin din pala sa kaniya habang kumakain.

Napangiti na lamang siyang kumuha ng mga ilang piraso ng gulay at inilagay iyon sa kaniyang pinggan.

Sinubo niya ang gulay, habang pinakikiramdaman ng kaniyang dila kung magugustuhan ba niya. It’s tasteless, but still he doesn’t like it. He just forced himself to swallow it.

Kinuha niya ang itlog at muling kumagat doon. So far, itlog lang ang nagustuhan niyang pagkain. Not to mention, meron pa palang isa pang kalbaryo na dapat niyang malagpasan.

Gumawi ang tingin niya sa shake. Kulay green talaga iyon. Parang matcha flavor.

“Want to try it?” Eithan said after he noticed him looking at the made shake.

What the hell! Talagang sinusubok ng kaniyang pinsan ang pasensya niya. Maya maya kapag hindi nakatingin ang lola ay talagang babaon ang kaniyang kamay sa bunbunan nito.

“Masarap ’yan. Cheers?” kinuha ni Eithan ang baso ng shake nito bago tumingin sa matanda. “Let’s cheers lola?”

Napapa ngitngit na lamang ng ngipin si Zero. Ano pa nga ba ang kaniyang magagawa. Kundi gawin ang gusto ni Eithan lalo pa nga’t dinamay pa nito ang lola niya.

Kinuha niya ang baso na may lamang shake.

“Cheers.” sabay sabay nilang sabi at pinag-umpog ang kani-kanilang baso.

Nakatingin lamang si Zero kay Eithan at ganon din naman si Eithan sa kaniya nang simulan niyang ilapat ang bibig ng baso sa kaniyang bibig at i-angat iyon pataas.

Lumapat pa lamang ang laman niyon sa kaniyang dila ay mariin na ang ginawa niyang pagpikit. Naghalo-halong lasa ng kung ano-anong ingredients ang nilagay doon. Kinalabasan ng lasa, mapait na something weird Zero can’t explain. It tastes like hell.

Wala pa sa kalahati ng baso ang kaniyang naiinom ay umayaw na agad siya. Gusto niyang masuka ngunit pinilit ang sarili huwag gawin iyon. Sabi nga sa kasabihan “kapag sa gulay sukang-suka, kapag tite hindi? At sinasagad pa?”

Maluluha siyang binuksan ang mga mata matapos pilitin ang sariling malunok ang mapait na likidong iyon.

Napabaling siya ng tingin kay Eithan kapag kuwan. Gulat na lamang siyang makitang naubos nito ang laman ng baso na animo’y parang wala lang nangyare. Makikita rin sa mukha ng binata na chill lang ito, parang gustong-gusto nito ang lasa ng ininom.

What the hell! How could he pretend that he liked it? How could he fake everything?

“Ah, ang busog.” hinihimas himas pa ni Eithan ang kaniyang tiyan habang pasimple ang pag-ngiting itinatapon sa kaniya. “Pinsan ubusin mona ’yang sa’yo. Bawal mag tira ng pagkain dito, ’di ’ba, la?”

“Aba’y huo naman, hijo. Maraming bata ang hindi nakakakain.”

Napatingin na lamang si Zero sa lola niya. Pakiramdam niya maging ang matanda ay tinutudyo na rin siya. Baka pati ito ay nakikiisa na rin sa pinsan.

Wala siyang nagawa kundi ubusin ang laman ng baso. Pinilit na huwag masuka sa lasa niyon.

Basta mamaya babaon ang kamao niya sa bunbunan ng pinsan…

To be continued…

                        AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 52

Kabanata 52

             Zero RETURNED to the room he was occupying, after they had breakfast. To this day, he still can’t believe he managed to get past eating vegetables. Also, he managed to get through the shake that was so bitter. Sobrang pait, literal.

Zero just took off his clothes. He put the soaked clothes in the laundry basket then entered the shower room. He was just about to take a shower.

Zero soaked himself in cold water after shampooing, and soaping his body.

He finished taking a shower after a few minutes when he realized that he didn’t have a towel with him to wipe his face and to dry his wet body.

Well he didn’t have to worry about that anymore because there was no one in his room. So he walked out of the shower room naked.

“I told you, it’s still small.”

He almost jumped in shock. His eyes widened as he looked at the person who just spoke. He covered the sensitive parts of his body with his hand realizing it was his cousin.

He looked at his smiling cousin with a wicked look.

“Are you really surprised? Parang hindi ka naman lalaki niyan. After all, I’m your cousin. I’ve seen that before. It looks like nothing has changed. Same as before.” sambit nito na ang tinutukoy ay ang size ng pagkalalaki niya sa huli.

“Kanina kapa ha. May suntok ka talaga sa’kin mamaya after I get dressed.” he said.

His cousin just smiled, seemingly not afraid of his scolding. He smiled even more mischievously. “Quick get dressed. Come to my room later. I have a surprise for you. You’ll like it.” said the cousin before standing up and leaving but before that he looked at him with a look of annoyance. “Our breakfast was delicious, wasn’t it?” before he completely left.

Zero just scratched his head. This really was his cousin, he hadn’t changed. The young man was still the same.

His head hurts!

Zero started getting dressed. He was just wearing normal house clothes. He put on his perfume and left the room.

He headed to his cousin’s room, curiously.

He has a surprise for him. What is it? He hope it’s not one of his joke.

He knocked first.

“The door is open. Come in, Zero.” he heard a shout from inside.

He swung the door open. He immediately saw his cousin sitting on the sofa eating.

“Surprise.” he said with a smile.

Zero wasn’t paying attention to his cousin. His attention was on the food. Fried chicken, pork and beef steak, spaghetti, ice cream and many other delicious foods.

Zero felt his saliva welling up.

“I ordered food. I just smuggled it into the room because Grandma might see it. Good thing she didn’t find out. Sit beside me. Let’s eat. I know you don’t like the food earlier.”

Zero smiled faintly. He quickly sat down next to the young man.

“You’re the best, bro!” he and his cousin just coaxed. “I thought I wasn’t going to see this. To eat this.”

“Shut up and eat.”

They started eating. Zero was enjoying himself while eating.

“Great, hands down. It’s delicious.”

“That’ll make up for my earlier teasing.” he said and was followed by laughter.

“Keep on teasing me. As long as there’s something like this.”

Eithan just laughed.

They were halfway through eating when Zero thought of asking a question.

“You did this all the time? Ordering food?” he asked curiously.

“No.” Eithan immediately answered.

“Why? I mean you like grandma’s food or something?” he then asked again.

“Yes.”

Zero’s brow furrowed even more. “Don’t lie to me. I know you don’t like vegetables. How come you like it now?”

Eithan just smiled before answering. “Since I’ve been here, I’ve been staying at grandma’s house. What she eats is what I eat too. At first, yes, I don’t like the food especially the vegetables. But maybe I’ve gotten used to it after a few months of staying here. It’s not that bad. It’s also better for the body. Especially since I’ve been working out too.” he said. “I bought this food for you but after this, you need to train yourself to eat vegetables. It’ll be our daily food routine.”

Napalunok na lamang si Zero. “I guess so..”

Halos maubos lahat ng pagkain ng sila’y matapos. Bahagyang hilot-hilot ni Zero ang lumobo niyang tiyan sa sobrang kabusugan.

Matapos iyon ay nagligpit na si Eithan ng kanilang pinagkainan. Nag suggest lamang si Eithan na manood at ng matapos iyon ay medyo naging okay na ang tiyan ni Zero. Bumaba na ang kaniyang kinain.

Lumipas ang buong araw ay magkasama silang dalawa ng pinsan. Marami silang ginawa sa buong maghapon na iyon.

Ang masaya pa rito. Lumabas sila ng bahay at nag stoll. Paminsan minsan nag e-stop by sila sa ilang kainan upang kumain, magkape, o kaya naman ay mag tambay lang.

---

      Mag-a-alas nuwebe na ng makabalik si Zero sa kaniyang kuwarto. Nakakain na rin siya ng gabihan kasama ang lola. Masaya siya sa ginawang pag stroll at marami din siyang magagandang lugar na napuntahan. Hangang hanga siya sa ganda niyon. Ang iba ay pamilyar sa kaniya dahil minsan na rin nila iyong napuntahan ng kaniyang pamilya.

Nakatulala si Zero sa ceiling ng kuwarto ng maisip niya ang ama. Shit!

Agad niyang hinagilap ang bag at doon ay hinanap ang cellphone. Ilang araw na siya rito ngunit hindi man lang niya nagawang kamustahin ang ama. Baka nag-aalala na ito.

Hindi nga nagkamali si Zero. Maraming missed callss and text messages ang natanggap mula sa ama. Alalang alala na ito.

Marami siyang mensahang natanggap sa ama. Narito ang ilan.

From: Daddy

To: Zero

     Kung hindi kopa malaman sa lola mo ’e hindi kopa malalaman na nakarating kana. Anyways enjoy your vacation.

From: Daddy

To: Zero

     I missed you son. Always take care of yourself. I love you.

From: Daddy

To: Zero

    How’s your first day, son?

Naninibago

?

Ilan lamang yan sa mga mensaheng natanggap mula sa ama. Kaya upang hindi mag-alala ang ama. Tinawagan niya ito. It’s an online video call.

Ilang pag ring lang ng sagutin ng ama ang tawag.

“Hi, son? How are you? I missed you.”

Naguguluhang iniwas ni Zero ang cellphone sa kaniyang mukha at nakagat ang pang-ibabang labi ng maramdaman ang pagiging emosyonal.

Lasing ang ama niya sa video call at makikita niya sa mukha nito ang lungkot at pangungulila. He’d never seen his father like that before. He’d never seen that emotion written on his father’s face. What’s happening?

Inayos ni Zero ang sarili bago muling itinapat ang mukha sa camera.

“Don’t mind me, son. Naka inom lang ako. But i’m okay.” anang ama. “Kamusta ang tulog mo d’yan? Ang araw mo? Kumain kana ba?”

Zero saw so much pain in his father’s face.

“Dad are you okay?” he asked not minding his father’s questions.

“Yeah. I’m okay.” Zach pretended his okay but he’s not.

“Umiinom ka? Hindi kapa yata kumakain?”

“Kumain na ako bago uminom. Tapos na.” Pagsisinungaling pa ni Zach kahit ang totoo hindi parin ito kumakain.

Pinakatitigan lamang ni Zero ang buong mukha ng ama. God he missed him. He missed his face. He missed everything about him. I missed you dad. I want to go home. I want to be with you. bulong ni Zero sa sarili.

“Ikaw anak? Kumain kana? Kamusta ka?”

“I already ate and i’m fine.” he answered. “Sige na dad. I’m going to sleep. Don’t get drunk. Goodbye.” matapos makapagpaalam ay pinatay na ni Zero ang tawag.

Nasapo ni Zero ang kaniyang dibdib. Nakakaramdam siya ng kirot. At hindi niya kayang makita ang ama sa ganoong sitwasyon. Ewan, parang ang lungkot-lungkot ng kaniyang ama. Iyon ba ay dahil sa kaniya? Siya ba ang dahilan? O baka may iba pa itong problema na hindi sinasabi sa kaniya?

Natigil si Zero sa pagliliwaliw ng marinig niyang tumunog ang cellphone. A text message from his father.

From: Daddy

To: Zero

       “When will you come back home, son? I’ve missed you already. I love you, son.”

Nabasa na ni Zero ang message ng ama bago pa ito mabura ng ama at pinalitan ng ibang mensahe.

From: Daddy

To: Zero

      “Take care son. Enjoy your staycation. I’ll always be here for you. If you need money, tell me. I’ll send it to you right away.”

Nakagat ni Zero ang pang-ibabang labi. Naipikit niya ang mga mata matapos ilayo sa kaniya ang cellphone. Hanggang dito ba naman minumulto parin siya ng kaniyang damdamin. It has to stop! Maybe he’ll need to stop reading messages, he needs to stop receiving calls and texts. Mas mabuti na ito upang kahit papano makalimutan niya ang ama—hindi para tuluyan itong kalimutan—kundi upang makalimutan ang damdamin niya para dito.

Ipinikit ni Zero ang mga mata. Pinipilit niyang iiwas ang sarili sa pag-iisip. Nagpunta siya rito upang i-enjoy—kalimutan ang nararamdaman—at mag-aral. Narito siya sa bagong pahina ng kaniyang buhay. Sa ngayon kailangan muna niyang kalimutan ang anomang nararamdaman. Dapat na niyang iwan sa Pilipinas lahat at huwag ng dalhin sa America.

Alam niya lilipas ang panahon. Mawawala din ang pag-ibig niya para sa ama at lahat ay aayon sa tamang landas…

To be continued.. .

                       AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 53

Kabanata 53

A year later…

          Zero learned a lot during his more than a year stay in America. He finished his one-year study there and thought about taking a vacation to the Philippines just to be with his father for a short period of time. He hadn’t seen him in a long time and he hadn’t been with him for a long time.

Actually, he didn’t want to go home, he wanted to stay in America, but here was his body being dragged home to the Philippines.

Zero was next to the small window of the plane he was on. He leaned his head back and slightly closed his eyes.

He was able to say goodbye to his grandmother, and even to his cousin. He had many things to thank them for, especially his cousin. Although he was naughty and annoying, but he never left him and abandoned him. He was with him especially on the first day of his arrival. Eithan became his friend, his companion, whether in joy or sorrow. He became his support so he was very grateful to the young man.

He let out a deep sigh. He’s coming back home. Coming back to his own hometown.

How is his daddy? For a year he rarely talked to him but his father still continued sending him messages. He was used to his father texting “I love you”, knowing that he was drunk. Only then did his father have the courage to tell him that he loved him as his son.

Kapag kuwan ay sumanggi sa isip ni Zero si Tyson. Kamusta na kaya ito? Kamusta na kaya ang kaniyang kaibigan? Uuwi kaya ito ng Pilipinas? O doon na ito maninirahan?

Ipinilig ni Zero ang sarili sa pag-iisip. Wala na siyang dapat pang alalahanin. Binaon na siya sa limot ng kaibigan at marapat lamang na ganoon na rin ang kaniyang gawin.

Naging smooth ang biyahe. Ilang oras pa ang lumipas ng makalapag ang airplane na sinasakyan at ilang oras din ang kaniyang ginugol sa pag co-commute hanggang sa marating ang gate ng bahay nila.

Pasado alas onse na ng gabi.

Ilang segundo niyang pinagmasdan iyon bitbit ang isang maleta na naglalaman ng mga importanteng bagay. Who would have thought, na babalik siyang muli dito.

Sarado ang pinto ng gate kaya nag doorbell siya.

Katulong ang nag bukas ng pinto. Pupungas-pungas pa ang mga mata nito halatang na istorbo sa pagtulog.

Nagulat pa ang mga mata nito ng siya’y makita. Malawak ang naging pag-ngiti nito. “Sir.. narito kana pala. Pasok ho kayo sir,” maligaya ang tinig ng katulong.

Ngumiti si Zero at pumasok na. Ni-lock lang ng katulong ang gate pagkatapos ay sumunod sa kaniya.

“Sir, ipaghahanda ko po kayo ng pagkain. Pasensya na sir, ha. Hindi naman kayo nagpasabi na uuwi pala kayo—”

“Manang, it’s okay. Bumalik na lamang po kayo sa inyong pagtulog. Busog po ako at matutulog na rin po ako.” nakangiting sambit niya sa katulong.

“Sigurado po ba kayo sir? Eto ho ang susi ng bahay. Na i-lock ko ho kasi ang pinto.” tinanggap ni Zero ang susi na inabot sa kaniya. “Siya sige, maiwan kona po kayo.”

Umalis na ang katulong kaya nagtuloy-tuloy si Zero papasok sa loob. Sinusian lamang niya ang nakasarang pinto hanggang sa magbukas iyon.

May ibang parte ng bahay na madilim dahil nakapatay ang ilaw.

Ginamit ni Zero ang cellphone niya upang gamiting flashlight.

Sa kuwarto dapat ang kaniyang diretso, pero dinala siya ng mga paa patungo sa kuwarto ng kaniyang ama.

He slowly turned the door open. He left the suitcase outside and turned off the flashlight on his cellphone.

His father’s room was bright. The lampshade on the bedside table was still on.

There were torn clothes scattered on the floor. Bottles of wine and cigarette butts. He thought his father had drunk before falling asleep.

He was stunned by what he saw, especially the cigarette butts. His father never smoked. Why was he smoking now? What had happened to his father? Why was this happening?

The whole room smelled of alcohol.

Even when he was in America, his father had been drinking constantly.

He let out a loud sigh. He approached his father’s bed and looked at him with pity.

His father was sleeping peacefully. He was still snoring loudly.

His gaze wandered to his father’s clothing. He was still wearing shoes and it was clear that he had probably just come home from work and hadn’t had time to change.

Has his father eaten yet? Was he eating? Or was he just drinking?

He watched him for a few minutes before turning to leave. In any case, he felt sorry for his father’s situation

Siguro may problema lang ang ama.

Bitbit ni Zero ang kaniyang maleta hanggang sa makapasok ng sariling silid. Binuksan niya ang ilaw at doon tumambad sa kaniya ang itsura ng sariling kuwarto.

Wala namang nag bago. Kung ano ito nung iniwan niya, ganoon parin ito ng kaniyang madatnan. Malinis nga lang tingnan ngayon ang silid.

Napangiti siya. “Shit! I missed this place.”

Hinubad na ni Zero ang suot niyang sapatos. Pasalampak siyang humiga sa kama at ninamnam ang lambot niyon.

Finally, makakatulog na rin siya sa kinagisnang higaan.

“I like it here.”

Dala na rin ng pagod at puyat ay maaga siyang dinalaw ng antok..

Tirik na ang araw ng magising si Zero. Inaantok pa nga siya pero agad na ring bumangon. Nagtungo lamang siya sa cr upang makapag hilamos at makapag sipilyo.

Tinatamad pa siyang ayusin ang mga gamit sa maleta kaya hindi na muna iyon ang kaniyang inatupag. Dahil nga kagabi pa ang suot niyang damit ay hinubad na niya iyon at nagpalit ng damit pambahay.

Matapos ay lumabas na siya. Nagugutom na rin kasi siya lalo’t ng masuri ang relong pambisig ay mag a alas diyes na ng umaga.

Nadatnan niya sa sala ang ama. Nang makita siya nito ay malawak ang naging pag-ngiti. ’Yung ngiti ng amang may pananabik sa kaniyang anak.

Lumapit sa kaniya ang ama at mahigpit siya nitong niyakap. “I missed you, anak.” anito.

Tumagal ng ilang segundong ang mahigpit na yakap ng ama bago ito kumalas. “Hindi mo sinabi na uuwi ka pala. Sana nakapag handa ako kagabi. Kung hindi kopa malaman kay Manang na umuwi kana pala.”

“I’m sorry dad. Hindi na ako nakapag sabi sa iyo.” aniya.

“It’s okay,” ginulo ng ama ang kaniyang buhok. “Tara na, alam kong gutom na gutom kana kaya nagluto ako ng paborito mong ulam.”

Sumunod lamang si Zero sa ama hanggang marating ang hapagkainan.

Umupo na siya habang ang ama naman ay naging aligaga sa pag-aasikaso sa kaniya.

“Ito masarap ’to. Paboritong paborito mo ito.” nilagyan ni Zach ang plato ni Zero. “Kain na, anak. Masarap ’yan.”

Nahihiya si Zero sa kung paanong itrato siya ng ama at the same time nakakaramdam siya ng pagka inis.

Hanggang ngayon parin ba tina-trato parin siya ng ama na parang isang paslit? Hell! Kaka 18 lamang niya nung nakaraang taon. Hindi na siya bata.

Isinantabi ni Zero ang nararamdaman. Marahil siguro inisip na lamang niya na sabik lamang ang ama sa kaniya.

Ilang segundong tinitigan ni Zero ang pagkain. Mukhang naninibago na naman siya. Sa America kasi, mostly gulay ang pagkain doon.

Kagaya ni Eithan, sa una hindi niya nagustuhan. Hanggang sa tumagal siya roon, nagustuhan na rin niya ang pagkain. Naging paborito na nga niya ang gulay. Kaya talagang naninibago siya ngayon.

Tahimik siyang kumain at kapag kuwan ay napapa sulyap siya sa ama kapag hindi ito nakatingin sa kaniya.

How could he be so okay right now? Samantalang tuwing nakaka usap niya ito sa cellphone ay parang pinagsakluban ito ng langit at lupa.

Ganoon pa man, hindi na niya inusisa pa.

“So, how’s your staycation? Hindi ka nag ku-kuwento sa akin simula nung andon kana. Akala ko nga kinalimutan mona ako.”

Zero looked back at his father for a few seconds before turning away. “I get too busy. Especially when I have school. Lots of schoolwork, and activities. I haven’t called you.” he replied. “About my staycation? It’s okay. I’m happy. I enjoyed it. Actually, I’ll go back there soon. I just went home for a vacation. After that, I’ll be back again.”

Zach was momentarily stunned by what he heard. He didn’t expect that. But still it’s a good thing.

“Yeah, you should finish schooling. After you graduate, you’ll be the next CEO of the company your mom left behind. It’s in your name, you should be the one to manage it, I’m here to help you, son.”

Managing a company? That’s not what Zero wants, but he won’t disappoint his mother just in case.

“By the way, I have promised you a gift. After we finish eating. Follow me. I will give you your gift.” the father smiled broadly as he said that. “You will like it.”

They finished eating. And just like Zach said, he followed his father. They headed to the garage of the house.

When it opened. A fancy car appeared before him. Its color was shiny and its newness was obvious.

“It’s a brand new son. It’s yours now.” Zach handed Zero the car keys.

He couldn’t help but smile.

He hugged his father tightly and thanked him.

He could use it for a few months of stay. And he no longer had a driver to manipulate the car. He now had a new car. All thanks to his beloved father..

To be continued…

                      AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 54

Kabanata 54

             AFTER a few days of Zero staying at home, his father became more caring and sweet. He was the one who cooked breakfast, and when he got home from work, he was surely cooked their dinner.

Before that, his father always brought him food as a gift. Donuts, milk tea, pizza, fried chicken, fries, steak and many more.

If he and his father didn’t know each other, Zero would think his father was flirting with him.

It was hard for Zero to say and assume things. If his father was being affectionate just because they were father and son or something more? Are the food gifts he was giving him because he was his son or is there some other reason?

He doesn’t want to assume things. Especially, he is his father. If they weren’t acquaintances or relatives, he might think differently.

Because of his father’s sweetness, Zero felt closer to him. Here he was again. Stuck! He was once again stuck in his love for his father, and no matter how hard he tried, he couldn’t stop it.

Here he was again.. starting to love his adoptive father. He felt that there was something special in what his father showed him, in the actions he took.   Napapa isip tuloy si Zero. What if may gusto na din sa kaniya ang ama? What if mahal na rin siya nito tulad ng pagmamahal niya rito na matagal na niyang tinatago?

Tinuktukan ni Zero ang ulo sa pag-iisip. Masyado na siyang nag assume ng mga bagay na malabong mangyare. Siguro na o-overwhelm lang siya sa mga actions ng ama.

Naka upo si Zero sa sofa habang nanonood ng palabas. Nanonood ba? O naka bukas lang ang TV habang nakatingin siya roon ngunit malayo ang paspas ng kaniyang isip?

Tch!

“Hey, son.” pag tawag ng amang kararating lang galing trabaho. Matamis ang ngiti nito.

Nahihiya man si Zero ngunit binati niya rin ito pabalik.

Tumuon ang kaniyang tingin sa bibit ng ama. Another gifts?

“For you.” inabot ng ama ang dala nito at tinanggap naman iyon ni Zero.

Laking gulat na lamang ni Zero ng halikan siya ng ama sa pisngi na ngayon lamang nangyare.

“Magbibihis lang ako. Pagkatapos magluluto na rin para makakain na tayo.”

Naka alis na ang kaniyang ama ngunit si Zero tila nabato sa kaniyang kinatatayuan.

Kapag kuwan na sapo niya ang pisnging nilapatan ng labi ng kaniyang ama. Hindi mawari ang milyong-milyong boltahe na kung anoman ang kumuryente sa buong katawan ni Zero.

Ramdam niya ang puso na parang mababaliw sa sobrang bilis ng pag-tibok niyon.

Anong nangyare ngayon-ngayon lang?

Did his father kissed him on his cheek?

After processing everything. Mabilis ang naging pamumula ng pisngi ni Zero. Nag-iinit ang kaniyang mukha.

Agad siyang tumakbo sa kuwarto dala ang regalong bigay ng ama.

Sapo-sapo niya ang dibdib ng makarating doon. Inilapag niya ang bitbit sa ibabaw ng kama at napahilamos ng mukha gamit ang palad.

Fuck! Para saan ang halik na iyon? Bakit siya hinalikan ng ama? Ano? Shit! Shit!

Hindi man makikita sa pang labas na anyo ang kilig na nararamdaman ni Zero, ngunit subuking silipin ang panloob niya. Tila mga batang nagtatampisaw ang dugo niya sa tubig ulan.

Kapag kuwan ay gusto niyang magtatalon sa sobrang tuwa.

It sounds weird and cringed. What the hell?

Marahas siyang napabuntong hininga. Pinikit niya ang mata at kinalma ang sarili.

Walang ibig sabihin ang lahat! Normal lang ang ginawa ni Daddy. Hinalikan niya ako kasi anak niya ako. Don’t overreact, Zero! Walang malisya ang ginawa ng daddy mo. ’Wag kang gumawa ng malisya.

Nang maramdaman ni Zero na kumalma na siya ay imunulat na niya ang mga mata. Kapag kuwan ay dumako iyon sa pasalubong sa kaniya ng ama.

Dala ng kuryosidad, binuksan niya ang laman.

Three sweet cupcakes, medium size. a three FUCKING SWEET CUPCAKES?

’Wag na ’wag ikakaila ni Zero na wala paring ibig sabihin iyon? Tatlong cupcakes? ’Diba ang meaning ng tatlo kapag binigyan ka ng tatlong bagay na magkakapareho, anoman yan. ’Di ba “I Love You” ang ibig sabihin no’n? ’Di ba?

Don’t you dare assume things! Walang malisya ’yon. ’Wag kang gumawa ng sarili mong malisya!

Masyado ng nagpapakaisip si Zero.

Isinantabi niya muna ang cupcake. Pilit isinisiksik sa kaniyang sarili na walang malisya ang lahat at huwag siyang gumawa ng malisya.

Lumabas na lamang si Zero ng kaniyang silid. Dinala siya ng mga paa patungong kusina.

Naroon na ang ama. Naka pambahay lang itong short at walang saplot pang itaas. Tanging ang paboritong apron lamang nito ang nagsisilbing tapis.

Kahit wala namang gagawin si Zero sa kusina ay nag-isip siya ng maaring gawin.

Pasimple siyang lumapit sa ref at kumuha ng tubig roon at uminom kuno.

“Son, i’ll be preparing our food. What do you want to eat?” his father asked.

Saglit na itinigil ni Zero ang pag-inom. “Kahit ano na lang dad, lahat naman masasarap ’e.” sabi pa niyang ganiyan pagkatapos ay ibinalik na ang tubig sa loob ng ref.

“Okay.”

Umupo si Zero sa counter at inilabas ang cellphone. Kahit wala naman siyang kakalikutin sa cellphone ay kung saan-saan na lamang siya napunta. Matawag lamang na may ginagawa siya.

Rinig niya ang paggigisa ng ama. Paminsan-minsan tinatapunan niya ito ng tingin at kapag tumitingin ito sa gawi niya ay agad siyang mabilis na nag-iiwas.

“Son, come here.” rinig niyang tawag ng ama.

Nahihiya man siya ngunit umakto siyang hindi. Inilapag niya ang cellphone at dinaluhan ang ama.

“Let me teach you how to cook. Do you want me to teach you?”

Napatango-tango si Zero. “Yes,” kahit batid naman niyang anumang turo nito ay hindi siya makakapag focus dahil ang atensyon niya ay wala sa niluluto.

“Hold this.” inabot ni Zach ang spatula kay Zero. “Halo-haloin mo para di masunog.”

Hinalo-halo nga ni Zero ang niluluto ng ama.

“Hindi ganiyan, ganito.”

Nagulat na lamang si Zero ng pomusisyon ang kaniyang ama sa likuran niya. Hinawakan nito ang kamay niyang may hawak ng spatula at inalalayan sa tamang pag halo. “Slowly.. slowly.. just like that.”

Nangyare na rin naman ito sa kanila ng ama dati. Pero iyon ay noong bata siya. Ngayon, iba na ang pakiramdam niya. Nag bago na lahat.

Ramdam ni Zero ang katawan ng ama sa kaniyang likuran na halos ikabaliw ng buong pagkatao niya. Pakiramdam niya mas mauuna pa siyang lumambot kaysa sa niluluto nito.

“Yeah, i—i,” he cleared his throat, “i get it.”

Doon lamang siya binitawan ng ama. Nakangiti ito habang pinagmamasdan siya.

“You learn so fast.”

Ilang minuto pa ang lumipas naluto na rin ang pagkain na ginawa kasama ng pagmamahal.

Naiilang si Zero habang tinuturuan ng ama. May ilang errors siyang nagagawa na agad namang tinatama ng ama. Hanggang sa natapos na nga itong maluto.

Sabay na silang naghanda ng pagkain sa hapagkainan at kumain.

Kung siguro ang goal ni Zero ay mabusog baka kanina pa siya natapos kumain. Heto siya’t simpleng panakaw tingin sa ama.

Kapag kuwan ay tumingin siya rito na saktong tingin rin naman ng ama sa kaniya. Nagtama ang mga mata nilang dalawa. ’Yung tinginang kakaiba. ’Yung tingin na parang may something sa isa’t-isa.

Ngumiti ang ama sa kaniya. “The food tastes good. Galing mo magluto anak.” kapag kuwan sabi nito bago nag iwas ng tingin.

Nahihiyang ngumiti si Zero bago niya rin iniwas ang tingin sa ama.

Anong klaseng anak siya sa pagiging malisyoso!

Natapos silang kumain makalipas ang ilang minuto. Aalis na sana si Zero papunta sa kaniyang silid nang magsalita ang ama.

“Anak, manood tayo ng movie. May bagong palabas ngayon. How to train your dragon. Hindi na cartoon. Since mahilig ka naman noon sa mga dragon. Might want you to join me?”

“Okay. Sige.”

Ang katulong na ang nagligpit ng kanilang pinagkainan. Nagtungo na lamang sila sa sala upang panoorin ang movie na suhestiyon ng kaniyang ama.

How to train your Dragon, Movie.

“Kukuha lang ako ng snacks.” pagpapaalam ng ama matapos nitong ma set-up ang kanilang panonoorin.

Bumalik itong may dalang mga sitserya at tumabi sa kaniya ang anak.

Nagsimula na ang palabas. Binuksan nito ang pagkain at inabot sa kaniya.

Pinilit ni Zero ituon ang kaniyang sarili sa pinapanood. Iniiwas niya ang sariling lumingos sa ama.

Nasa kalagitnaan sila ng panonood ng mag sindi ng sigarilyo ang kaniyang ama. Bahagya itong lumayo sa kaniya habang hinihithit ang sigarilyo.

Hindi na napigil ni Zero ang sarili. Nilingon na niya ang ama dahilan para mapatingin din ito sa kaniya.

“Dad, since when did you start smoking?” he asked.

“Why? Ayaw mo bang nagsisigarilyo ang daddy mo?” imbis na sagutin siya ay tanong din ang ibinalik nito.

Zero wanted to say yes, dahil iyon naman ang gusto niya. Ayaw niyang mag sigarilyo ang ama dahil baka isa iyon sa maging dahilan ng pagkakasakit nito.

“Tell me, ayaw mo ba na nagsisigarilyo ako?” muling tanong ng ama. Seryoso ang nakakalunod nitong mga titig.

Hindi naka imik si Zero. Basta ba’y nakatingin lamang siya mata sa mata.

“Anak,” pukaw nito sa kaniya dahilan para mag iwas siya ng tingin dito. Bumalik siya sa saglit na pagkakalunod. “I’m asking you.”

“No, dad. It’s up to you. But for me, i don’t want you to smoke. It’s bad for your health.” he said in his opinion.

Nagulat na lamang siya ng idutdut ng ama ang sigarilyo sa ash tray upang patayin ang apoy niyon.

“I’ll quit smoking.” nakangiti nitong sabi sa kaniya.

Nahihiyang napakunot na lamang ang kaniyang noo.

Anong nangyayare sa ama niya? Bakit parang lahat ng kagustuhan niya ay handa nitong sundin? What exactly is happening right now? Umalis lamang siya’t umuwi, naging ganito na ang ama sa kaniya. What happened? Does he deserve to call himself Mrs? Na’ah, definitely not!

To be continued…

                    AXLL_ACEBEROS|A.A.

Fast forward muna tayo mga minamahal kong taga subaybay. Nalalapit na ang katapusan ng Book 1 which is ito, ang Love Me Harder Daddy. Susunod na ang Book 2. Abangan.

Bago iyon mag-start na rin ako mag update sa AG series para matapos kona rin ang pantasya ng lahat. Lalo ang story ni Caleb. Huhu.

KABANATA 55

Kabanata 55

         NAKARAMDAM ng pagkabagot si Zero sa bahay. Iniisip niya kung saan maaring pumunta, para naman makapag pasyal siya. Hindi naman siya galang tao. Ano ba ang alam niya? Bukod sa mga napuntahan nila ni Tyson? Ano pa bang alam niya?

Kung hindi lamang naman sa kaibigang si Tyson na nag-a-aya sa kaniya sa kung saan-saan baka kung hindi niya ito nakilala ay wala siyang ibang lugar na napuntahan. Liban sa lugar na napuntahan nila noon kasama ang pamilya.

Pasado bandang alas singko ng hapon ng mapagpasiyahan niyang mag swimming na lamang. Sa pool na lamang siya magpapalipas ng bagot.

Lumabas si Zero ng bahay upang mag tungo sa swimming pool dito sa labas. Doon na rin siya nag hubad ng damit at tanging brief lamang ang kaniyang itinira.

Agad siyang sumisid sa tubig at mabilis na iginalaw ng kamay at paa palangoy. Umahon siya ng maramdaman niyang mauubusan siya ng hangin.

Medyo malamig ang tubig ngunit masarap sa pakiramdam. Sakto lamang.

Nagpatuloy lamang sa paglalangoy si Zero. Iyon lamang ang kaniyang ginawa upang maalis ang kaniyang pagkabagot. Ni hindi na nga niya namalayan ang oras.

Nang makaramdam siya ng pagod ay umakyat muna siya at umupo sa gilid ng swimming pool habang ang paa niya ay nakalubog sa tubig.

“Hey, son.”

Muntik pa siyang mapatalon sa gulat nang kaniyang marinig ang tinig ng ama.

Lumingon siya sa kaniyang likuran upang makita ang taong pinanggalingan ng boses.

“For you. Drinks and dessert. Bagay sa pag-su-swimming mo.” anang ama at inabot sa kaniya ang muli nitong pasalubong.

“Salamat, Dad.” sagot niya bago tinanggap ang inabot ng ama.

Nang maka alis ang ama niya ay doon na niya nilantakan ang dala nito. Since nagugutom na rin naman siya at napagod din kakalangoy.

Kinain lamang iyon ni Zero hanggang sa maubos.

Mayamaya at dumating ang ama sa kinaroroonan niya. May dala itong tatlong bote ng beer, walang suot pang itaas at tanging boxer short lamang ang nagsisilbing tapis nito.

Heto ngang makasalanan niyang mga mata ay nasa boxer short ng ama ang tingin. Buti na nga lamang ay mabilis niyang naiwas ang tingin ng bumanling ng tingin ang ama sa kaniya.

Maliwanag naman sa kinaroroonan nila kaya hindi na nila kinailangang kumapa sa dilim. Bukas na rin naman ang ilaw doon.

“Na bo-boring ka dito, kaya ka naligo?” kapag kuwan ay sabi ng ama. Umupo na rin ito sa gilid ng swimming pool medyo malapit sa kaniya. Kung susumahin baka dalawang tao pa ang maaaring umupo sa kanilang pagitan.

“Medyo.” sagot naman niya na hindi tinitingnan ang ama.

“You always like that. Kapag na bo-boring. Naliligo ka sa pool.” nakangiting sambit ng ama.

Zero just smirked at that moment.

Muling sinugbo ni Zero ang kaniyang katawan sa malamig na tubig. It was clear that he didn’t want to initiate more conversations.

Nag langoy siya patungo sa kabilang side, bago muling bumalik sa kabila kung saan naroon ang ama niya.

Ganon lamang ang kaniyang ginawa hanggang sa mapagod. Muli siyang bumalik sa dating puwesto. Umupo siyang muli at sinimsim ang natitirang drink na bigay ng ama.

Napalingos siya sa ama kapag kuwan. Muntik pa niyang maluwa ang mata ng makitang ubos na agad ang dalawang bote ng beer habang ang isa naman ay nangangalahati na.

Kaya pala mabilis malasing ang ama? O talagang matakaw lang itong uminom ng alak?

“Dad, kumain ka na ba?” hindi na siya nakapag pigil kundi ang tanungin ang ama.

“Hindi pa. Ikaw? Nagugutom kana—”

“Then why are you drinking that much?” he cut his father’s word.

Napakamot ng ulo ang ama kapag kuwan. “Tatlong bote lamang naman ito anak. Hindi ito magiging problema.” anang ama.

“Okay,” ang nasambit na lamang ni Zero. Napag-isip-isip niya kasi para siyang asawang pinapagalitan ang asawa nito.

Naubos ng ama ang isang bote ng beer. Wala na itong iniinom.

Napatingin na lamang si Zero ng tumayo ang ama at hinubad ang boxer short nito. Tanging brief na lang ang suot ng ama.

It was a bench body na white brief. At ’yung umbok. Sulit sa paningin ni Zero.

Pinanood lamang niya ang ama hanggang sa pagsisid nito sa tubig. Malinaw ang tubig kaya kitang-kita niya sa ilalim ang ama. Mabilis ang bawat pag-langoy nitong nakarating agad sa kabilang side sa haba-haba ng swimming pool na ito.

“Let’s go, son. Let’s swim.” bahagyang pag sigaw ng kaniyang ama sa kabilang side.

Iyong boses ng ama, kahit hindi siya yayain ay mapapasama talaga siya.

Parang may sa pagka baliw itong katawan niya. Bumaba siya sa tubig at nag langoy.

Ilang pagka lampay pa niya ng kamay at paa bago niya narating ang dako ng ama. Tumatawa pa ito ng maka ahon siya.

“Galing mona lumangoy. Pasalamat ka sa’kin tinuruan kita.” anito.

Napangiti na lamang si Zero.

“Wanna challenge me?” pag-aya niyang ganiyan. “Paunahan tayong makarating sa kabilang side, dad.”

“Sige ba.”

Alam naman na ni Zero sa una palang kung sino ang mananalo. Gusto lamang niyang magkaroon sila ng gagawin upang hindi makaramdam ng hiya.

“On a count of three.” he said. “One.., two.., three..,”

Mabilis na sumisid ang dalawa, gamit ang kamay at paa sa pabilisan ng pag-langoy.

Ginawa ni Zero ang lahat upang manalo. Binilisan niya ang pag-langoy kahit wala naman talagang posibilidad na mananalo siya sa ama.

Ilang kampay pa hanggang sa narating niya ang kabilang side ng swimming pool. Kumapit pa siya roon at umahon.

Ine-expect ni Zero na kanina pa andito ang ama ngunit wala. Ng tingnan niya ang likuran, andon parin iyon lumalangoy palapit ng palapit hanggang sa makarating.

“Hooo!” sigaw pa nito ng maka ahon. Nakangiti itong binalingan siya ng tingin. “You won.” anito at ginulo ang kaniyang buhok.

Pilit siyang napa-ngiti. He’s not happy with the outcome. Lalo’t batid niyang dinaya lamang ng ama ang lahat. Batid niyang nagpahuli ito para masabing siya ang nanalo. It’s not even fair. Ginawa nita ang best niya sa pag-langoy ngunit dinaya lamang nito ang lahat.

Tch!

“Aahon na ako, dad. Medyo nilalamig na rin ako.” sabi niya kapag kuwan.

“Sige aahon na rin ako.”

Sabay silang umahon.

Dinampot lamang ni Zero ang kaniyang mga damit habang napapatingin sa ama.

Gusto ni Zero na tuktukan ang sarili. O ’di kaya naman ay dukutin ang sarili niyang mga mata. Makasalanan na siya lalo pa kaya ang mata niya. Sukat ba namang tumingin iyon sa pagkalalaki ng ama na bakat na bakat sa suot nitong puting brief.

Napapalunok na lamang si Zero sa isiping ang lusog-lusog ng laman ng brief ng ama. Kay sarap naman nitong gawing hapunan hanggang agahan. Kahit iyon na lamang ang kainin niya hanggang matapos ang taon. Damn!

Naligo lamang si Zero pagkatapos ng paliligo niya sa swimming pool. Matapos makapag ligo ay nag bihis na siya ng damit pantulog.

Sinipat muna niya ang sarili sa salamin. Guwapo parin walang pinagbago.

Bago siya lumabas ng silid nagpuslit muna siya ng pabango sa damit. Ito na ang hindi nawala kay Zero. Palagian na siyang nagpapabango sa pag-asang maaakit niya sa kaniyang amoy ang taong dapat maakit.

Lumabas na ng silid si Zero pagkatapos makapag-ayos. Sa kusina agad ang kaniyang tungo. Kusa na lamang ang pag-ngiti ng kaniyang mga labi ng makita ang ama. Tumingin ito sa kaniya at ngumiti din bago muling bumaling sa ginagawa.

What the hell, Zero? What the hell are you doing? Inilalagay mo na naman ang iyong sarili sa komplikadong sitwasyon. Sa huli, ikaw na naman ang talo. Ikaw na naman ang maghihirap, lalo’t higit ikaw na naman ang magdurusa. Hanggang kailan mo pahihirapan ang sarili mo?

Inipilig ni Zero ang ulo sa pag-iisip. Walang siyang makuhang sagot sa bawat tanong. Ang alam lang niya ay masaya siyang kasama ang ama. Masaya siya sa pagtrato nito sa kaniya.

At umaasang kahit konting katiting. Na baka. Baka lang naman. Umaasa siyang magustuhan din siya nito. Na mahalin din siya ng ama tulad nang kung paano niya ito minahal simula’t sapul.

Pinanghahawakan ni Zero ang kakaibang pakikitungo sa kaniya ng ama. ’Yung kakaibang tingin ng ama sa kaniya. Alam niya may ibig sabihin lahat ng iyon. Isama pa roon lahat ng kakaibang ikinikilos nito kapag kasama siya, ang pagiging malambing, at mapagmahal. Alam niya may ibang ibig sabihin iyon.

Hinihintay lamang ni Zero na ang ama na ang umamin sa nararamdaman nito. Dahil kapag siya ang gumawa niyon. Natatakot siya sa maaring posibilidad. Natatakot siya sa maaring kahinatnan ng lahat.

Natapos ang pagluluto ng ama at doon’y nagsimula na silang kumain. Tahimik lamang sila hanggang sa magsalita ang ama.

“Tomorrow, we’re going on vacation.” anang ama.

Inangat ni Zero ang ulo at masusing tiningnan ang ama.

Tumango-tango lamang ito. “Yes, you heard me right. Napag-isip isip ko kasi na baka bored kana dito sa bahay. Which is true. Kaya gusto kong magbakasyon muna tayo.” anito. “Are you happy with that?”

Si Zero pa ba ang dapat tanungin kung magiging masaya nga ba siya? Siyempre, masayang-masaya. Iisantabi lahat ng pangamba at kung anomang negatibong nararamdaman. Ang mahalaga makasama niya ang ama sa gagawing bakasyon.

Tanggalin na muna niya lahat ng doubt. Lahat ng mga emosyong pumipigil sa kaniya dahil batid niyang iyon ang nagiging dahilan kung bakit ang lungkot-lungkot ng buhay niya. This time, pipiliin muna niya ang sariling maging masaya.

Even it hurts like hell after…

To be continued…

                     AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 56

Kabanata 56

        MALAYO-LAYO din ang biyahe patungo sa kanilang pupuntahan. Inantok si Zero kaya agad siyang nakatulog, nagising na lamang siya nang gisingin siya ng ama.

Pakurap-kurap pa siya hanggang sa tuluyang mabawi ang kaniyang wisyo.

“Let’s go, son. We’re here.”

Lumabas ng kotse si Zero. Wala siyang gamit na bitbit dahil hindi siya hinayaan ng kaniyang ama na mag bitbit ng gamit. Ito lahat ang nagbitbit.

“Fully booked na ang double bed na kuwarto. Kaya isang bed na lang na booked ko. Don’t worry, son.” kapag kuwan ay sabi ng daddy.

It means magiging magkasiping sila ng ama for almost 3 nights. Is that fine? Is that really fine?

Mukhang may isang tao na naman na mapupuyat ng tatlong gabi. May isang tao na naman ang hindi makakatulog ng ayos.

“It’s okay, dad.”

They reached the room they were staying in after the staff gave them the key and guided them to the room.

They went to a resort. It also had a sea like the resort Tyson had taken him to before. The only difference was, Tyson’s resort was nicer than this one. The people there were also limited. Only workers and just the two of them. While here. It was nice and tidy, there was also a sea and a swimming pool. The only difference was. There were a lot of people here.

“Do you want to sleep yet? It seems like I disturbed your sleep earlier. You can sleep.”

Zero immediately shook his head. His sleepiness was gone too. “I’m okay dad. My sleepiness is gone.”

“Then, let’s go downstairs? Let’s eat first.”

Zero just nodded in response.

Before they went downstairs. His father changed his clothes first. He took off his bottom and top clothes as well as his shoes and socks.

If only Zero could be invincible so he could watch his father get dressed better, without noticing him, he would do it. But no. He averted his gaze until his father finished getting dressed.

“You, son? Aren’t you going to change?”

“I’m good, dad. I’m fine with what I’m wearing. I’ll change later.”

Since the room Zero and his dad were staying in was on the third floor, they had to take the elevator. The “restaurant” or dining area of that hotel was downstairs.

Kung tutuusin puwede naman silang magpa deliver ng pagkain sa inuupahang silid. Mas gusto lamang ng daddy niya kumain dito.

Humanap na si Zero ng bakanteng ma-u-upuan habang ang kaniyang ama naman ay umo-order na ng pagkain.

Sa dulo na lang ang bakante at nag-iisa na ’yon. Good thing, siya ang na una.

Nilabas muna ni Zero ang cellphone habang hinihintay ang ama. Nag tsek lamang siya ng mga message sa online chat kung meron man.

Agad niyang in-open ang message ng pinsan nang kaniyang makita.

From: Eithan To: Zero

      “When will you come back here? Lola missed you so much. Missed kona rin ’yung bonding natin, magkasama. Baka

masanay

ka sa pagkain

diyan

ha? ’Tas pag balik mo dito ayaw mona ulit ng

gulay

? Hahahaha.“

Napangiti si Zero sa naging mensahe nito. Binasa pa niya ang ilan.

From: Eithan To: Zero

        “Tuloy pa ba ang

pagbalik

mo dito? Ilang linggo na lang

magpapasukan

na. Baka

mahuli

ka.“

Zero thought about what he had read and felt a slight hint of sadness.

Yeah, right? He was going back to America to continue his studies. He would leave his father behind again. He would be hurt again.

On the day of his departure, what could he tell his father?

“Are you hungry, son? We’ll have to wait a few minutes. There are a lot of people eating right now.” his father’s attention was drawn to him.

He looked at her and put his cellphone back in his pocket. He would reply to his cousin later, especially since he still couldn’t think of anything to reply to him.

While waiting, a beautiful woman approached them. She was wearing a thin crop top and a short skirt. If you were to guess, the woman was probably in her early 30’s.

“Hey?” she smiled at her father.

Zach frowned when he saw her. He didn’t know the woman.

“I’m sorry… Do I know you?” his dad asked.

“Silly, of course not. I’m just passing by. I just happened to see you sweetie.” even the girl’s voice was sticky. It was so clear about her intentions. “I’m Brunnette.” the girl held out her hand to her father.

Zero was annoyed by the way the girl was talking to her father. The intention was obvious.

Tch! Disgusting.

Zach accepted the girl’s handshake. “Zach.” they shook hands. “Nice meeting you.”

She sweetly giggled. “Nice meeting you too, handsome.”

The girl didn’t let go of her father’s hand for a few minutes before it completely loosened.

“By the way, this is Zero. My son.” his father introduced him to the slut.

“Brunnette,” inilahad ng dalaga ang kamay habang nakangiti itong nakatingin sa kaniya.

He doesn’t want to be rude, especially in front of his dad. So he accepted the girl’s handshake. “Zero.” he said cautiously before quickly grabbing his hand back while not looking at the girl.

“I’ll be better off.” the girl said before turning her gaze back to her father with a smug expression. “See you around, sweetheart.” the girl said flirtatiously then caressed her father’s face.

Zero’s blood boiled at the girl. He couldn’t deny that he was jealous. He was annoyed by this.

Brunnette

? Such an ugly name! Sounds like

burnik

! Tch!

The food arrived soon after. They ate in silence especially since Zero was still carrying the annoyance and heaviness in his chest.

After they ate, they decided to head to their room. The father had also said that they would be exploring the resort tomorrow. He was tired from the trip so he wanted to rest. His father told him that if he wanted to go out, it was up to him.

Zero had already decided to stay with his father. It was already afternoon when they arrived and it would be dark in a few hours. Though, the resort was bright and there were many people, he just doesn’t feel like going out without his daddy.

“I’ll go take a shower first.” his dad said after their arrival.

Zero was just sitting on the couch. While he was waiting for his father to finish taking a shower, he took out his cellphone from his pocket.

He replied to his cousin.

From: Zero To: Eithan

       “After a week or two, andyan na ako.

Humahanap

pa ako ng

tiyempo

para makapag paalam kay daddy.“

And he hit the send button.

He didn’t wait for his cousin to reply. He put his cellphone back in his pocket.

He stood up and looked around the entire room. It was beautiful. Even more so when he discovered that the hotel had a balcony.

He opened the sliding glass door and the beautiful view below was revealed to him.

The people who were tirelessly bathing in the swimming pool. And the people walking along the seashore.

It’s beautiful. It’s mesmerizing.

He stared at the beautiful view from their room to the bottom for a few minutes.

He heard the shower room door open so he knew that his father had finished bathing.

He entered the room and closed the balcony door.

His eyes were fixed on his father. If the woman’s gaze was fixed on his father earlier, his gaze was even more fixed.

Half of the father’s body, the lower part, was covered with a white towel. While the father’s naked upper body was visible.

The room was bright so Zero could clearly see the water droplets that were splashing on his delicious body.

I wish I had just become water.

“It’s your turn, son. Take a shower.”

Zero looked away. He seemed to have casually grabbed the hotel’s freebie towel then quickly entered the shower room.

Did his father see him looking at his body? Shit! He hope not.

Ibinabad lamang ni Zero ang kaniyang katawan sa bawat patak ng tubig na nagmumula sa shower. Nag shampoo at nag sabon ng katawan. Nag babad lang siya sa tubig hanggang sa mag sawa.

Tinuyo muna niya ang katawan ng puting tuwalya bago niya iyon tinapis sa kaniyang bewang at lumabas ng silid.

Naabutan niyang naka higa ng ang ama. Pikit na rin ang mga mata nito habang ang kumot ay hanggang bewang lamang.

Ilang segundo siyang napatitig hanggang sa nag-iwas ng tingin.

Madali siyang nag bihis. Tanging simpleng short lang ang suot niya at sandong puti.

Tinuyo muna niya ang buhok. Nagpa bango pagkatapos ay pumosisyon na sa kama. Hindi naman siya mukhang excited?

Ilang hibla lamang ang pagitan ng katawan nilang dalawa ng ama. Kung maaari nga sana wala na lang pagitan. O ’di kaya naman ay magka yakap na lamang sila.

Naka ilang paglunok si Zero. Samu’t sari na naman ang pumapasok sa kaniyang isip. Hindi iyon lahat maganda at puro kabastusan lamang.

Damn.

May chance kaya na

matikman

ko ang tite ng daddy? May chance kaya na kahit papa’ano mag sex kami? Kahit konting saglit?

Hell!

Tumagilid na lamang si Zero patalikod sa ama. Malala na ang sakit niya. Dapat na siyang magpatingin sa eksperto at maresitahan ng gamot. Hindi na ito normal…

To be continued…

                      AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 57

Kabanata 57

         ZERO woke up early in the morning. Nagising siya ng maramdaman ang mainit na katawang nakadikit sa katawan niya. Masarap sa pakiramdam ang taglay nitong init.

Napag-alaman niyang nakayakap sa kaniya ang ama mula sa likuran. Bahagyang naka dikit ang katawan nito sa katawan ni Zero.

At dahil hubad ang damit pang itaas ng ama, at naka sando lamang siya, ay mararamdaman talaga niya ang init ng katawan nito.

It was warm. Nakaka gaan sa pakiramdam ang yakap nito.

Hindi bumangon, o miski gumalaw si Zero sa kaniyang puwesto. Hinayaan lamang niyang nakayakap ang ama sa kaniya lalo’t hindi niya gugustuhing magising ito. Kailangan nitong matulog ng mahimbing upang mas masulit ni Zero ang moment na ito para sa kaniya.

Ngunit hindi rin nag tagal ang lahat. Mayamaya naramdaman niyang kumalas na ang ama sa pagkakayakap nito sa kaniya. Ibig sabihin lamang niyon ay gising na ang ama.

Naramdaman na lamang niya ang pag-alis nito sa kama.

Hindi siya kumibo, sa halip ay umakto parin siyang natutulog. Hanggang sa hindi na niya maramdaman ang prisensya ng ama at tanging narinig na lamang ang pag bukas at pag sarado ng silid palikuran.

Unti-unting binuksan ni Zero ang kaniyang mga mata hanggang sa tuluyan niyang maibuka ang mata.

Ilang minuto bago niya muling narinig ang pag bukas ng pinto ng cr. Lumabas doon ang ama na katatapos lamang umihi.

Kunwaring kagigising lamang ni Zero. Bahagya pa niyang inunat ang katawan at bumangon.

“Hey son, morning.” his father greeted.

“Good morning dad.” he greeted back.

“Papa deliver na lamang ako ng food natin for our breakfast.” his dad said. May tinawagan lamang iyon sa telepono ng hotel at mga ilang minuto bago ibinaba ang tawag.

Mabilis ang mga pangyayare. Pagkatapos ng agahan, nag intindi lamang sila ng sarili at buong maghapon inabala ang sarili sa paglilibang sa resort. Marami silang mga ginawa. Lahat iyon naging memorable kay Zero.

Masayang masaya siya sa mga nangyare. Pakiramdam nga niya’y kay taba ng kaniyang puso. Maligayang-maligaya siyang kasama ang ama at wala ng hihigit pa roon.

Buong mag hapon ngang tila naka dikit na sa kaniyang mukha ang matatamis na pag-ngiti. Hindi siya na boring sa lakad. Talagang pinasaya siya ng ama. Kaya hindi maikakaila na mahal na mahal niya ito.

Everything was perfect not until the sun set.

Matapos nilang makapag paligo sa mismong silid na inuukupahan dahil nga naligo sila ng swimming pool, at dagat kanina, ay nag bihis na sila ng susuotin ngayong sapit ng gabi.

Inaya lamang naman siya ng ama na mag lakad-lakad sa tabing dagat para makahagilap ng preskong hangin para na rin makapag roam around sa buong resort.

Simple lang naman ang suot niya, pero hindi mawawala ang pabango sa kaniyang katawan. Ganoon din naman ang ama, short at t-shirt na puti lamang ang suot nito at siyempre sapin sa paa.

Kahit ganoon lamang kasimple ang ama, talagang guwapong-guwapo siya rito. ’Yung guwapo na makalaglag panty. O ’di kaya tinitingnan mo pa lamang siya’y lalabasan kana. Iyong guwapong nakaka adik tingnan at hindi nakakasawa.

Kung babae lamang si Zero baka makita lamang niya ang ama ay bumukaka na siya sa harap nito habang walang suot na panty. Siya na mismo ang ipagsisiksikan ang sarili para lamang matikman ang alindog nito.

Hindi nag tagal naka labas na rin sila ng resort. Medyo may karamihan ding mga tao silang nakakasalubong. May purong pinoy at may iba naman na ibang lahi.

Nagsimula na silang maglakad lakad sa dalampasigan. Hindi lamang sila ang naroon, meron ding mga tambay at nakikipag usap sa mga kasamahan.

“You like it here?” pag basag ng ama sa katahimikan. Bumaling ito ng tingin sa kaniya kaya napatingin din siya dito dahilan para mag tama ang kanilang mga tingin.

“Yeah, i enjoyed it very much. Thank you dad.” sagot niya sabay ngiti at iwas ng tingin sa ama.

For some reason, hindi niya matagalan ang titig ng ama. Kung ipagpapatuloy niya ang pakikipagtitigan dito natatakot siyang baka hindi na siya maka iwas. Parang balon ang mga mata nito, kung tititigan, malalim hanggang sa hindi kana makakaalis.

“You’re always welcome.” he said with a smile. “This is the least i can do. Hanggang nandito kapa..,” napahinto ang ama sa pagsasalita pagkatapos muling nagtuloy. “I know you’re leaving me sooner or later. I’ll miss you.”

Why does it feel so deep? Parang ang lalim at tumatagos sa puso ni Zero. Iyong parang may ibang pakahulugan ang mga sinasabi nito. Andito parin ba sila sa pagiging ama at anak? Or there’s something more?

“Oh, hi there?” tinig ng isang babae.

Kapwa sila napahintong mag-ama ng marinig ang boses ng babaeng palapit sa kanila.

Hindi mawari kung natural na pag ngiti o may halong lagkit ang nakikita ni Zero. And the hell! Ito ang babaeng kinaiinisan niya simula ng mapunta sila sa resort na ito. Iyong babae na akala mo’y kilala ng daddy niya kung makipag usap sa kanila. The hell! This flirty bitch!

“Oh, hi?” balik bati ng ama.

“Nagkita ulit tayo.” she giggled. “You look so handsome, sweetheart.”

“T-Thank you,” Zach responded feeling awkward.

“What are you guys doing?”

“Nothing, just walking and roaming round.”

“Oh, i like roaming around.” she said in a flirtatious tone. “Would you mind if i join you guys?”

“N

o!

Lumayas

ka sa harapan namin baka hindi kita

matantiya

.

Masampiga

kita ng isa makita mo.“  gustong isigaw ni Zero ngunit nanatili lamang iyong buong sa sarili.

Nakakagulat nga lamang kung paano niya naatim sabihin iyon. Magalit sa babae kahit wala naman itong ginagawa sa kaniya. Maybe he’s inlove? Ito ba ang epekto ng pagmamahal? Ang ugaling bakuran ang taong minamahal sa mga bagay na maaring makasira sa relasyon nila?

Oh, maybe it is love. He is in love.

“Sure. It’s okay. You can join us.”

Iyon ang dahilan kung bakit buong maghapon lamang siya naging masaya. Ngayong gabi, wala na. Sinira na ng babaeng ito ang mood niya. Nakakadilim ng paningin.

“Uhmmm, Dad, you can both walk and roam around. Siguro maiwan ko muna kayo. So you can have your.. you know privacy.”

Hindi na hinintay pa ni Zero ang isasagot ng ama. Nagmadali na siyang naglakad palayo sa dalawa.

Kung puwede lamang niyang pokpukin ng martilyo ang kaniyang bungo ay ginawa na niya. How could he let that flirty woman be with his dad alone? Pa’ano kung may mangyareng kakaiba? Pa’ano kung tuluyan ng landiin ng kaniyang ama ang babae?

Anong klaseng katangahan ang meron siya? Letting that woman alone with his daddy? The fuck!

Nagpupuyos ang dibdib ni Zero ni hindi niya alam kung saan siya dinadala ng kaniyang mga paa. Basta ang gusto lamang niya ay makalayo sa dalawa ng hindi na niya iyon makita.

Malawak ang properties ng resort na ito. Medyo malayo na ang nalakad ni Zero sapat na siguro iyon para hindi niya makita ang dalawa.

Na upo si Zero sa upuang gawa sa semento. Napasambunot siya sa sariling buhok pagkatapos napahilamos sa sariling palad.

Malakas siyang napabuntong hininga habang nakatingin sa kawalan.

“Hey,” boses ng isang lalaki ang pumukaw sa kaniya.

Napabaling siya ng tingin dito. Base sa itsura. He’s a Filipino. Medyo, matangkad ito ng kaunti kay Zero. At medyo matanda ng kaunti sa kaniya. Siguro’y nasa early twenties lamang ang binata. Guwapo, at kulay moreno ang katawan.

“Are you okay? You look.. uhmm, sad, i guess?”

Umayos si Zero sa pagkaka-upo ng tabihan siya ng lalaki. Ngumiti siya upang ipabatid na ayos lamang siya. “I’m okay. I just came here to.., you know relax.”

“Oh, is that so? I know a place. Are you willing to come with me?” he was asking nicely.

Bahagya kumunot ang noo ni Zero. “Ni hindi pa nga kita kilala. Pa’ano ako sasama sa’yo?”

Mahinang tumawa ang binata bago nito inilahad ang palad sa kaniyang harap. “Jake. Jake Lazaro.”

Tinanggap ni Zero ang pakikipag kamay nito sa kaniya. “Just call me, Zy.” he said.

“Okay, Zy. Ano? Game ka ba?”

“Yes.”

Hindi na inusisa ni Zero kung saan siya dadalhin ng lalaking ngayon pa lamang niya nakilala. Siguro dala na rin ng galit at selos, maybe? Kaya napagpasiyahan niyang sumama sa isang estranghero.

Well, he’s no longer a stranger. Alam na niya ang pangalan nito.

Hindi naman sila lumabas ng resort. Dito parin sila sa properties ng resort. At napag alaman niyang may bar pala dito. Inaya siya ni Jake sa loob. Pagpasok na pagpasok pa lamang niya ay rinig na niya ang malakas na pampasiglang tutog. Marami na rin ang mga tao roon.

Everyone was happily drinking getting themselves drunk. Some are dancing and partying.

“Let’s drink.” malakas na pagbulong ni Jake sa tainga ni Zero dahil malakas ang tutog doon at hindi nila mapakikinggan ang isa’t-isa kung hindi ibubulong ang bawat sasabihin.

Zero started drinking. Iniinom niya ang mga alak na inaabot sa kaniya ni Jake na maging ito ay umiinom din.

Siguro dito na lamang ni Zero ililibang ang kaniyang sarili. Iwas na muna sa mga bumabagabag na problema sa kaniyang isip. Iwasan na muna niyang mag isip sa ama. Hindi naman siguro siya nito hahanapin dahil alam niyang may kasama na itong iba.

Ano kayang ginagawa ngayon ng kaniyang ama at ng babaeng kakikilala lang nito? Are they fucking right now? Having sex? All out?

“Fuck!” malakas na sigaw ni Zero na sumabay sa bawat tugtog. “Party-party!!!” sigaw na niyang ganyan pagkatapos ay ininom ang alak sa hawak niyang baso…

To be continued…

                    AXLL_ACEBEROS|A.A.

Pasensya na po ngayon lamang nakapag update. Masyadong nalulong sa online games. 😭

KABANATA 58

Kabanata 58

          HINDI na bago kay Zach na mayroong mga babaeng umaaligid sa kaniya at alam niyang iisa lang ang motibo ng mga iyon.

Gusto siya!

Tulad na lamang ng babaeng panay panay ang pagbibigay ng motibo sa kaniya. Panay-panay ang ginagawa nitong pang-aakit.

“Kanina pa tayo nag lalakad. Baka may iba kang gustong gawin? Game na game ako dyan.” humawak ang babae sa kaniyang balikat at humaplos ito hanggang sa marating ang kaniyang dibdib. “Do you wanna have fun?” nang-aakit ang tinig na lumalabas sa bibig nito.

Hinawakan ni Zach ang kamay ng dalaga at tinanggal niya iyon sa dibdib niya.

“I’m sorry. I don’t have time for that.” he said. “Find someone else worthy of your.., affection? By the way, nice meeting you.”

Tatalikuran na sana ni Zach ang dalaga ngunit hinila siya nito paharap dito at walang pasabi-sabing siniil ng halik ang kaniyang mga labi.

Agad niyang marahas na kinalas ang babae sa kaniya. Wala siyang ibang pagpipilian. Ayaw man niyang sigawan ngunit iyon lang ang paraan para manahimik na ito. “I told you i don’t have time for that. Fuck off!”

Pinandiliman niya ito ng titig dahilan upang matakot ang dalaga.

Tumalikod na siya at nagsimulang umalis.

“Choosy kapa hindi ka naman masarap!” rinig niyang singhal pa nito hanggang sa tuluyan na niyang lisanin.

He smirks.

Sino ito para sabihing hindi siya masarap? To taste is to believe, isn’t it?

Ito ay dapat bonding nilang mag-ama. Kaya nga sila narito para sa bagay na iyon. Ngunit dahil sa babae nasira ang lahat.

Now he has to find his son. Malawak ang resort, saan niya uumpisahang hanapin ang anak?

Fuck! Bakit ba kasi niya hinayaang umalis ang anak? Kung una palang hindi na niya pinayagan ang babae na makisawsaw sa pagsasama nila ng anak edi sana hindi na umalis ang anak niya.

Kung alam lamang niya na ito lamang ang kahihinatnan ng lahat. Hindi na sana niya pinahintulutan ang dalaga.

Sometimes being nice isn’t always the top priority..

Ramdam na ni Zero ang pagkalula. Medyo umiikot na rin ang kaniyang paningin. Alam pa man niya ang kaniyang ginagawa ngunit hindi na siya nakakaramdam ng hiya. Ang tama at mali, hindi na niya mawari kung ano.

“Cheers, Zero.” inabot sa kaniya ng binata ang baso ng alak at sabay nila iyong pinag-umpog bago inisang inuman.

Umiikot na ang paningin ni Zero habang lumilipas ang oras. Mapait siyang ngumiti ng sumagi sa kaniyang isip ang ama. Naalala na naman niya ito. Ano kayang ginagawa ng kaniyang ama ngayon?

Are they fucking right now? Masayang masaya na ba sila habang pinagsasaluhan ang init ng mga katawan niyon? For fuck sake!

Ibinaling ni Zero ang tingin sa binatang kainuman na ngayon ay naka tingin na rin sa kaniya. Hanggang sa sila’y nagkatitigan.

Nalaman na lamang ni Zero na palapit na ng palapit ang mukha nito sa kaniyang mukha hanggang sa tuluyan na niyang maramdaman ang malambot nitong labi sa kaniyang mga labi.

Unti-unti niyang ipinikit ang kaniyang mga mata hanggang sa tuluyan na niyang nilaban ang mga halik nito. Wala na sa kaniyang isip ang mga nangyayare. Basta ang alam lang niya, lasing siya. At nakikipag halikan sa binatang ngayon lamang niya nakilala.

Akma niyang naitulak ang binata nang parang isang pelikulang bumungad sa kaniyang alaala ang paghahalikan nilang dalawa ni Tyson. Kung paano nila pinagsasawaan ang labi ng isa’t-isa na puno ng pagnanasa.

Hagya niyang naitulak ang lalaki dahilan para matigil ang kanilang pinagsasaluhang halik.

“What’s wrong?” Jake asked.

“Nothing..” iniwas niya ang tingin at humingi ng alak sa bar tender.

Parang walang nangyare. Basta na lang niyang nilagok ang inabot na alak sa kaniya at hindi binigyang pansin ang lalaking hanggang ngayon ay blangko parin ang mukha na hindi mawari ang mga nangyayare.

“Fuck you, Tyson! Isa ka pa!” aniya sa kaniyang isipan.

Sa dami-rami ba naman ng sasagi sa kaniyang isip bakit si Tyson pa? Problemado na nga siya sa kaniyang ama, ngayon naman kay Tyson? Tch!

Ilang oras pa ang lumipas. Hagya ng makaya ni Zero ang kaniyang sarili sa pag tayo. Ang bigat-bigat ng kaniyang katawan, maging ang kaniyang ulo. Lasing na siya at umiikot na rin ang kaniyang paningin.

“Let’s go somewhere else?” rinig niyang bulong sa kaniyang tainga.

Wala na sa tamang wisyo si Zero. Ang alam lang niya ay inaakay na siya ng lalaki palabas. Nagpa ubaya na lamang siya rito habang pilit inaaninag ang dinaraanan.

Maya-maya’y naramdaman niyang isinandal siya ng lalaki sa isang puno at doon ay nilukumos ng halik ang kaniyang mga labi. Walang pagtutol! Walang pagtanggi.

Nilabanan niya ang mga halik nito hanggang sa pati ang kanilang mga dila ay magsipag laro sa isa’t-isa.

Kapagkuwan ay napasinghap siya sa gulat ng bigla-biglang may humatak sa lalaking kaniyang kadaupang labi. Dahilan para madala din siya. Nawalan siya ng balanse kaya natumba siya’t nasubsob ang katawan sa buhangin.

Pinilit ni Zero ang kaniyang sariling maka tayo upang maaninag kung anoman ang mga nangyayare.

Nagulat siya nang maaninag ang kaniyang ama habang patuloy nitong hinaharibas ng suntok ang lalaking kahalikan.

Kitang kita niya sa mga mata ng ama ang nagpupuyos nitong galit habang ang lalaki ay nagmamakaawa na tigilan na ng kaniyang ama ang pagsuntok, tadyak, at sipa dito.

Tila nahulasan si Zero sa kaniyang kalasingan. Pinilit niya ang sariling makabangon at makatayo. Natumba lamang siya.

“Dad! Stop!” pilit niyang sigaw sa kaniyang ama dahilan para matigilan ito.

Matalim ang mga titig nitong ibinaling sa kaniya. Walang imik na lumapit sa kaniya. Akala niyang sasaktan siya nito kaya ipinikit niya ang mga mata.

Napag-alaman na lamang niyang naroon ma siya sa mga bisig ng ama habang naglalakad ito.

Wala pag-imik ang ama habang buhat buhat siya. Tanging malalakas lang nitong paghinga ang mapapakinggan.

Nanatiling tahimik si Zero habang nawala sa kalasingan.

Walang ibang nasa isip ni Zero kundi ang itsura ng ama niya kani-kanina lang. Galit na galit ang mukha nito. Ni sa buong buhay niya ay hindi niya nakita ang ganoong mukha sa ama. Halos gusto nitong patayin si Jake.

Matinding kaba ang namutawi sa buong pagkatao ni Zero. Hindi niya alam kung ano ang gagawin.

Lumipas ang ilang minuto hanggang sa nakarating na sila sa loob ng hotel na inuupahan.

Inilapag siya ng ama sa kama at inihiga.

“Go to sleep. “ ang huling boses na narinig niya sa kaniyang ama bago ito tuluyang pumasok sa cr.

Napatingin na lamang si Zero sa sumaradong pinto ng ilang minuto hanggang sa tuluyan na siyang nilamon ng antok habang dala dala ang mga tanong at mga posibleng mangyare sa kaniyang isipan.

Matiim ang titig ni Zach sa salamin sa kaniyang sariling repleksyon. Kapag kuwan ay hinugasan niya ang kamay upang maalis ang mantsa ng dugo roon.

Hanggang ngayon, nagpupuyos parin ang kaniyang dibdib sa galit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan. Basta ang alam lang niya, umusbong ang matinding galit matapos niyang makita ang anak niyang nakikipaghalikan.

Sumagi nga lamang sa kaniyang isip kung paano nakikipag halikan ang kaniyang anak ay halos mag puyos na ang kaniyang dibdib sa galit.

Siguro dahilan na hindi siya makapaniwala na hindi tunay na lalaki ang kaniyang anak.

Though, matagal na niya napapansin na may kakaiba sa anak, wala lamang siyang matibay na katunayan sa mga espekyulasyon niya.

Ngayon batid na niya. Zero is gay! He’s gay!

Walang anumang naramdamang pagtutol si Zach sa pagkatao ng kaniyang anak. Tatanggapin niya anoman ang maging kasarian nito dahil mahal niya ito. Mahal niya ang anak.

Ang hindi lang niya mawari kung bakit ganoon na lamang ang reaksyon niya na makitang nakikipag halikan ang anak.

Nagseselos ba siya? Hindi! Marahil ay iba itong nararamdaman niya bukod doon.

Lumabas na si Zach ng cr. Ang kaninang madilim niyang mukha ay napalitan ng pagiging maaliwalas ng mapagmasdan niya ang anak habang mahimbing itong natutulog.

“I’m sorry, son. Nabigla lang ako. Bago sa akin ang lahat ng mga nakita ko kaya marahil ganoon ang naging reaksyon ko.” kapag kuwan ay dumukwang siya upang halikan ang noo nito.

Umayos na siya ng pagkakahiga at ipinikit ang mga mata. Napa-usal siya ng pagtawag sa kaniyang namayapang asawa.

“Kung anoman itong nararamdaman ko, mahal ko. Ikaw na ang bahalang bigyan ito ng linaw. I don’t wanna mess things up! Give me the strength to set things right. I love you. And i’ll always loves you.”

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 59

Kabanata 59

       NABALOT ng nakakabinging katahimikan ang kotse habang umaandar lulan ang mag amang si Zach at si Zero.

Hindi magawa ni Zero tapunan ng tingin ang kaniyang ama. Nahihiya siya sa mga nangyari kagabi, lalo’t batid na ng kaniyang ama na isa siyang lalaki na nagkakagusto din sa kapwa niya lalaki.

Narinig niya ang pagtikhim ng ama ngunit hindi niya iyon pinansin. Nagmistulang hindi niya narinig ang paggawa nito ng ingay upang makuha ang atensyon niya.

“About last night.. I’m sorry, Zero.. “ He apologize.

Unti-unti niyang binaling ang tingin ng ama. Hindi niya lubos maisip na iyon ang mga salitang lalabas sa bibig nito.

“I’m sorry, son. Nabigla lang ako. Hindi ko dapat ginawa ’yun. I know you’re just having some fun—and i ruined it. I should’ve never done it. I’m sorry.”

Binabasa ni Zero ang emosyong namumutawi sa mga mata ng kaniyang ama. Puno iyon ng sinseridad, parang kagabi lamang sariwang-sariwa pa sa kaniyang mga mata ang matalim at nagpupuyos sa galit nitong mga titig.

“It’s okay dad. I know it’s my fault. I’m gay and it’s my fault of not telling you about that. I’m sorry. “ napayuko na lamang si Zero.

“It’s okay. Hindi ako tutol sa kung anong gusto mo at kung anong nararamdaman ng puso mo. Susuportahan kita because i’m your dad. And i love you. Andito lang ako palagi.”

Nagpipigil siya ng luha. “Thanks dad.”

Nakangiting ginulo ng kaniyang ama ang kaniyang buhok.

Para siyang nabunutan ng tinik. Akala niya’y magagalit sa kaniya ang ama. Salamat na lamang na kabaligtaran niyon ang nangyare.

Kwarto agad ang tinahak ni Zero matapos silang makarating. Hinayaan niyang malamon ng malambot niyang kama ang kabuuhan ng kaniyang katawan. Napatitig siya sa kisame ng kwarto.

Ngayon na alam na ng kaniyang ama ang kaniyang kasarian. Batid niyang magbabago na rin ang pakikitungo nito sa kaniya. Kaya ngayon palang dapat handa na siya sa anomang pagbabago.

Napahawak siya sa sintido ng bahagyang manakit iyon.

“Shit! Fucking headaches!”

Ipinikit ni Zero ang mga mata. Matutulog lamang siya, paggising niya wala na itong sakit ng ulo na nararamdaman niya.

---

    LUMIPAS ang mga araw. Sa pag-aakala ni Zero na mag-iiba ang trato sa kaniya ng kaniyang ama, iyon ang isang malaking pagkakamali niya. Tulad ng dati ay walang pinagbago. Kung tutuusin nga ay mas lalo pang naging malapit sa kaniya ang ama.

At ito siya.. He’s still acting cold towards his father. Nagpipigil parin siya ng kaniyang nararamdaman para dito dahilan na natatakot siyang mas mapalapit pa sa ama at higit pang mahalin ito.

Habang tumatagal ang kaniyang pagpipigil mas lalong doon siya nahihirapan. Mas lalong napagyayabong ang apoy sa kaniyang katawan, naglilikha iyon ng malawakang sunog.

Napagpasiyahan niyang itigil na. Itigil na ang ginagawa niyang pagpipigil sa nararamdaman, pag-iwas sa ama, at pagiging malamig dito. Hahayaan na lamang niya ang sarili. Iyon na lang siguro ang naiisip niyang paraan para hindi na mahirapan pa.

Maaga siyang nagising. Masisilayan palang ang kahel na kulay ng kalangitan hudyat ng papasikat na araw.

Inintindi niya ang sarili. Nag hilamos lang ng mata at nag toothbrush ng ngipin pagkatapos ay bumaba na.

Napagpasiyahan niyang lutuan ang kaniyang ama ng agahan nila. Ibahin naman ang sitwasyon. Ang ama naman ang ipagluto niya.

Sa tagal na siyang tinuturuan ng ama ay mayroon na rin siyang natutunan dito. Hindi nga lang lahat ng itinuro nito ay alam niya—sukat ba naman habang nagtuturo ang ama niya ay wala ang kaniyang atensyon sa sinasabi ng ama. Kundi naroon mismo sa katawan ng ama dahilan ng paglikha ng malikot niyang isipan.

Simple lamang ang napagpasiyahan niyang lutuin. ’Yung alam niyang madaling gawin.

Adobo at pritong itlog.

Bago niya umpisahan ang pagluluto ay nagsaing muna siya. Ipine-prepare niya ang mga samyang gagamitin. Kumpleto naman sa kusina nila kaya mabilis niya iyong na-i-prepare.

Ginayat niya ang karne sa tamang hiwa pagkatapos ay naghiwa ng mga rekados, tulad ng bawang, sibuyas, sili, at nagbalat ng patatas saka sinama sa paggayat.

Bago niya sinimulang lutuin, nag prito muna siya ng tatlong itlog, pagkatapos ay nagsimula na siya.

Napakamot pa siya sa ulo ng makalimutan kung paano magsisimula. Saan nga? Paano nga ulit mag luto ng adobo?

Tch! Iyan ang napapala ng hindi pakikinig sa ama at bagkus ay pagpantasiya lamang dito ang iniisip niya.

Basta, iginisa na lamang niya ang sibuyas at bawang upang lumabas ang aroma niyon. Sinunod niya ang karne, hinalo at hinayaang magisa sa samya.

Pagkatapos ay sunod-sunod na niyang inilagay ang iba’t-ibang pampalasa..

“You’re cooking, yeah?”

Muntik pa siyang mapapitlag sa gulat. Sa sobrang seryoso niya sa pagluluto ay hindi na niya namalayang nakalapit na pala ang kaniyang ama.

“I’m sorry. Nagulat yata kita.”

“It’s o-okay.”

Nagsimula na siyang maging uncomfortable lalo’t alam niyang naka akbay ang ama sa kaniyang balikat. Bukod doon, hindi din siya komportable, nahihiya siyang mapuna ang luto niya.

“Ang bango ah. Mukhang masarap.”

For somehow, amoy na amoy ni Zero ang hininga ng ama. Mabango iyon kahit bagong gising. ’Yung amoy fresh mint na sobrang nakaka akit. Damn! Na-te-tempt tuloy siyang halikan ang mga labi niyon at i-explore ang loob ng bibig ng ama.

“You think so.. Dad?”

“Yeah, i think so.”  hindi man niya kita ngunit batid niyang nakangiti ang kaniyang ama.

Ngumiti na lamang siya at ipinagpatuloy ang pagluluto.

Hanggang matapos at makapag prepare ng ng pagkain sa hapagkainan ay wala paring mapaglagyan ang mga ngiti ng kaniyang ama.

Kanina pa niya napapansin ang hindi mawala-walang ngiti sa mga labi nito.

“Let me take a bite.” timusok ng adobong karne ang kaniyang ama at tinikman ang kaniyang luto.

Nakita niya ang pagpikit ng ama habang ninanamnam nito ang niluto niyang ulam na para bang sarap na sarap ito sa kinakain.

“How was it?” kinakabahan niyang tanong sa ama na para bang kasali siya sa cooking contest at ang ama ang isa sa mga judge doon.

Malawak ang matamis nitong ngiti. “Son, it’s perfect!” nag hand signed pa ito nang pag-aproba sa luto niya.

Gusto niyang matiyak na totoo ang sinasabi ng ama at hindi siya nito binibiro.

Nang matikman, para siyang highschool students na nakatanggap ng parangal! Masarap ang luto niya, not bad for a beginner. Masarap ang luto niya ngunit wala paring tatalo sa luto ng kaniyang ama.

“I’m proud of you son.” Zach said.

“I’m proud of myself too. Who would’ve thought na makakapag luto ako ng ganito.”

Natapos silang kumain ngunit hindi parin nawawala ang ngiti ng kaniyang ama.

Lumapit ito sa kaniya habang naka-ngiti. Dumukwang ito upang bigyang halik ang kaniyang noo at tsaka ginulo ang kaniyang buhok.

“I’m so happy. You surprised me! Thank you, son.” Zach said pertaining to what Zero has done. “I’ll go take a shower, may pasok pa ako eh.”

Tila nabato siya sa kinatatayuan hanggang sa maka alis ang ama. Kapag kuwan ay napahawak siya sa kaniyang noo at lihim ang matamis na pag-ngiti.

Hindi parin talaga siya nasasanay sa tuwing hinahalikan siya ng kaniyang ama sa noo. Parang laging bago. Parang laging first time iyong nangyare sa kaniya. Wala paring kupas ang pagpapatibok ng mga simple at natural na actions nito sa kaniyang puso.

Nagmistulan siyang house wife na iniligpit ang mga pinagkainan pagkatapos ay siya na rin ang nag hugas.

“So that’s how it feels like..? Ito ang pakiramdam ng hindi pag iwas sa’yo dad? This is how it feels like na hayaan ang nararamdaman at huwag ng pigilan? It feels so good. It feels so soft and light.”

Matapos niyang mahugasan ay nagtungo na siya sa sala. Actually hindi naman talaga ito ang gusto niyang puntahan o pag tambayan. Gusto niyang maligo dahil mayroon siyang pupuntahan, ang kaso nga lang parang ayaw ng katawan niyang pumunta roon.

Gusto niyang makita ang ama bago ito umalis ng bahay. And for some reason he expected more of some sweets treament.

He acted busy. Kahit wala naman siyang pinagkaka abalahan sa cellphone niya. Basta na lang kung ano-anong pinipindot niya ng maramdaman ang mga yabag ng tunog na nililikha nang sapatos ng kaniyang ama.

Habang papalapit ng papalapit ito ay heto namang pagtibok ng kaniyang puso.

“Hey, son.” tawag nito sa atensyon niya. Tumingin siya na may pagpapanggap na hindi siya aware sa presensya nito ng ama. “Aalis na ako.” He tapped his shoulder.

Wala sa sariling kontrol ng katawan. Tumayo si Zero at yumakap sa ama. “Ingat ka, Dad.”

Langhap niya ang nakakaakit nitong amoy. Sobrang bango na para bang handa siyang magpalunod sa amoy nito at hayaan ang sarili.

Agad niyang kinalas ang yakap sa ama ng maramdaman niyang hindi na siya komportable sa kaniyang ginawa.

Their eyes met. Nagpapalitan ng tingin sa isa’t-isa.

Bahagya ang pagkakapunit ng labi ng kaniyang ama. Humulma iyong matamis na ngiti. Kitang kita niya ang nakaka akit nitong ngiti, at mamula-mulang mga labi.

Napalunok siya. Iwinaksi ang nasa isip nang sumagi sa kaniyang isip na halikan ang mga labi nito.

“Call me. If you need anything.” dumukwang ito para halikan ang kaniyang noo. Napapikit na lamang siya ng lumapat ang labi nito sa kaniyang noo.

Sa halik na iyon, parang kiniliti ng puting balahibo ang puso niya. Masarap. Masarap iyon sa pakiramdam. He wants more. He needs more. Sana hindi lang iyon ang maranasan niya. Sana higit pa roon…

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

Sana bigyan pa ako ng sipag upang matapos ito :(

Alam kong pagod na kayong mag hintay at hiyang hiya na ako sa inyo. Sana lang magawan ko ng paraan. Maisabay ko ito habang nag aaral. 2021 pa ako nag start. Almost 5 years na din tayo. Kapit lang palagi. Padayon :)

KABANATA 60

Kabanata 60

      WALANG mapagsidlan ng kasiyahan ang puso ni Zero. Sa bawat araw na lumilipas mas lalong naging malapit sila sa isa’t-isa. Kung wala sigurong nakakakilala sa kanila ng ama ay baka akalain ng mga iyon ay mag live-in partner ang dalawa.

They were so close.. pero s’yempre naroon parin ang naka set na boundaries ni Zero para hindi lumampas sa kung hanggang saan lamang sila.

And with Zach’s simple acts towards Zero. Malaking tama na iyon sa kaniyang puso. It’s a big fucking deal!

Minsan gusto ng isipin ni Zero na may pagtingin sa kaniya ang ama. Gusto niyang isipin na gusto din siya nito tulad ng narararamdaman niya para dito.

The way Zach looked at Zero. The way he caressed his hair. The way his lips touched his forehead. The way he said, i love you. ’Yung mga simple acts. Pakiramdam ni Zero na gusto siya ng ama.

But still, he don’t want to assume things. Sino ba siya para mag assume? Lalaki ang ama niya at wala itong anomang nararamdaman para sa kaniya. He just assuming!

Hapon na ng magsimulang maligo si Zero. Sinabon niya ang katawan pagkatapos ay hinayaan niya itong lamunin ng mga patak ng tubig.

Matapos makapag paligo ay nag bihis na siya. Basa pa ang kaniyang buhok nang lisanin niya ang kaniyang silid.

Nag tungo lamang siya sa kusina at nagsimulang magluto ng pagkain na ngayon pa lamang niya susubukang lutuin. Hindi ito naituro sa kaniya ng ama. Isa lamang ang kaalaman niyang iyon sa panonood niya ng mga palabas patungkol sa masasarap na luto.

Kalaunan, natapos din siya sa ginagawa.

Hindi niya ginalaw ang niluto, ni miski tinikman ay hindi niya ginawa. Ewan, basta ang gusto niya ang ama ang unang sumubok tikman ang kaniyang sariling putahe.

Kung masama man o masarap ang lasa niyon. Ang Ama lang niya ang makakapag sabi.

Nag tungo siya sa sala kapagkuwan.

Nanood na lamang si Zero sa T.V upang mawala ang bagot habang inaantay niya ang kaniyang ama. Wala parin ito, hindi parin umuuwi. Siguro mayamaya pa iyon.

Ilang oras pa siyang nag hintay. Napapakunot na nga ang noo niya. Hindi naman umuuwi ang ama niya ng ganito ka tagal. Gabi na rin pasado alas diyes. Usually, umuuwi ang ama niya alas 7 hanggang alas 8 ng gabi. Iyon na ang pinakamatagal.

He reach his phone and text his dad. Where are you? and so he hit the send button.

Ilang minuto siyang nag hintay ng reply ngunit walang naging pag tugon. Nagugutom na rin siya at mukhang malamig na din ang pagkaing inuluto niya para sa kanilang dalawa ng ama.

Nasan ang daddy niya? What the fuck! He starting to feel depressed.

Nawala lamang ang kaniyang pag-aalala ng marinig ang sasakyan ng ama. Nag parking na iyon sa bahay nila.

Inaayos ni Zero ang sarili. Patay malisyang itinuon ang sarili sa panonood nagpapanggap.

Mayamaya narinig niya ang mga yabag ng ama. Papalapit iyon ng papalapit sa kaniya. Heto itong puso niya na wala na nga sigurong alam kundi bigyan siya ng nakakabulahaw na kaba.

Kapagkuwan ay tumigil ang yabag ng ama kaya napatingin siya sa gawi niyon.

Tanaw na tanaw niya ang ama. Tindig iyong nakatayo habang naka tingin sa kaniya. Seryoso ang mukha nito at makikita ang pupungas-pungas nitong mga mata.

Kung hindi siya nagkakamali, naka-inom ito.

What’s his problem? Why did he get drunk all of a sudden? What’s happening?

Tumayo siya at humakbang palapit sa ama.

Anong problema nito at bigla-bigla na lang naglalasing? Naguguluhan siya.

“Dad, naghanda ako ng pagkain na—”

Hindi na natapos ni Zero ang iba pa niyang sasabihin. Namilog na lamang ang gulat niyang mga mata nang inisang hakbang ng kaniyang ama ang pagitan nilang dalawa. Nagulat siya ng marahas nitong sakupin ng halik ang kaniyang mga labi.

Ramdam na ramdam niya ang init ng labi nito.. Napapasabi na lamang siya. Ito pala ang lasa ng labi ng ama? Nalalasahan man niya ang labi nito, ngunit ang tamis ng sensasyong hatid niyon ay nagpabuhay sa buong kalamnan niya.

Halos bulabugin ng kaba ang puso niya. Nawawalan siya ng lakas ng katawan at parang anomang oras ay tutumba siya.

Ganito pala ang pakiramdam. Ganito pala ang pakiramdam mahalikan ang taong pinakagusto niya. Ganito pala ang sarap na hatid niyon. Hindi niya kayang maipaliwanag ang lahat. Basta, sobrang sarap! Sobrang sarap na sarap siya at pakiramdam niya’y nauubusan siya ng lakas.

Napakapit na lamang si Zero sa balikat ng ama. Doon siya kumuha ng lakas nang maramdaman niya ang panghihina ng kaniyang tuhod. Kapagkuwan ay naramdaman niya ang hawak ng kaniyang ama sa balakang niya.

’Yung haplos na sobrang gaan. Sobrang may pag-iingat.

Napasinghap siya ng maramdaman niyang bahagya nitong hinimas ang kaniyang pang-upo. Para siyang nababaliw sa hatid niyong sensasyon. Nababaliw na siya!

Ni hindi hinayaan ng kaniyang ama na kumawala ang mga labi nila sa isa’t-isa. Hinatak siya nito mas palapit dito at mas siniil ng halik ang kaniyang mga labi.

Napaawang na lamang ang kaniyang labi at bahagyang napasinghap ng kagatin nito ang pang ibabang labi dahilan para mapa-awang iyon. Doon naging malaya ang kaniyang ama na ipasok ang basa nitong dila sa kaniyang bibig.

Ramdam na ramdam niya ang dila nito na naglalaro sa loob ng bibig niya. At lasang lasa niya ang masarap nitong dila. Nalalasahan man niya ang alak ngunit mas nalalasahan niya ang masarap na pakiramdam na kailanman ay hindi niya maipali-paliwanag.

Ano pa nga ba ang gagawin niya? Nagulat man siya sa mga nangyayare ngunit agad siyang nakabawi lalo’t ginusto niya ang mga nangyayare. Ito ang matagal niyang pantasiya noon pa. Ito ang pangarap niya at ngayon ay nabubuhay na siya roon.

Nilabanan niya ang pag galaw ng dila ng ama.

Naging mapusok! Naging mainit at punong-puno ng pagnanasa sa isa’t-isa.

Kapagkuwan ay bahagyang tumigil ang ama dahilan para saglit na maglayo ang mga labi nila sa isa’t-isa.

Zero wants more! He needs more!

Nakatingin lamang si Zero sa ama. He don’t want to make a move. Kahit sa kagustuhan man niyang makipag halikan pa dito ngunit pinigil niya ang sarili gumawa ng hakbang.

Nanunudyo ang sumilay na ngiting itinapon ng ama sa kaniya. Kahit pungas ang mga mata nito dahilan sa kalasingan ay alam niyang tinutudyo siya ng lalaki.

“Do you want more?” he said in a husky baritone voice.

Sobrang nakaka-akit ng boses nito. Sobrang sarap pakinggan.

Makailang saglit na tinapunan niya ng mapagnasang tingin ang ama. Binabasa niya ang emosyon sa mukha nito.

Tumango siya bilang tugon.

“No, that’s not how you answer me. Say it.”

Napapikit na lamang si Zero ng haplusin ni Zach ang kaniyang mukha pagkatapos ay muli niyang sinalubong ng tingin ang mga mata nito.

“I-I w-want more.. I need more..” nasa pagitan siya ng hiya at pagnanasa.

“Gladly.” and with that, muling sinakop ng kaniyang ama ang kaniyang mga labi na mabilis naman niyang tinugon.

“Shit!” he cursed.

Oh fucking hell! ungos niya sa sarili ng maramdaman niya ang kamay nitong pumasok sa loob ng suot niyang short. Sinasalat nito ang pang-upo niya. Bahagyang nilalamas lamas.

Fuck—hell! Shit! Ohhhhh—God!

Ilang beses pa siyang napa-ungol sa sarili.

“Shit!” Bulalas niya ng hinimas himas ng kaniyang ama ang butas niya gamit ang isang daliri nito. Kapagkuwan ay nararamdaman niya ang mahina at banayad na pagpasok ng daliri nito sa loob niya.

“Fuck! Shit!” ungol niya sa pagitan ng kanilang mga halikan.

“So excited huh?”

Marahas na ibinaba ng kaniyang ama ang suot niyang short maging ang saplot pang loob. Hindi rin nakatakas ang suot niyang pang-itaas. Tila halimaw na winasak nito ang suot niya. He could hear a ripping sounds.

Wala na siyang saplot. Kahit isa!

Maya’t nalaman na lamang niya na idinala na siya ng ama sa kwarto nito habang patuloy ang kanilang paghahalikan. Natitigil lang iyon kapag nauubusan na sila ng hinga.

Sa kaniyang harapan. Nag hubad ang ama niya ng damit pang itaas nito. Kitang kita niya sa mismong mga mata ang nakakapanlaway nitong katawan. His masculine body. His fucking masculine body! Shit!

Ilang beses pa siyang napalunok habang pinagmamasdan ang katawan ng ama. Para siyang isang halimaw habang inaantay sagpangin ang pagkain nito.

Humiga ang ama sa malambot nitong kama habang puno ng pagnanasang nakatingin sa kaniya.

“Do anything you want, son. Hayaan mokong maranasan muli ang langit. I am commanding you! Do it now.”

Napalunok pa ng ilang saglit si Zero. Gusto niyang pisilin ang kaniyang puso. Totoo ba ito? Totoo bang nangyayare ang lahat ng ito? Nabubuhay na nga ba siya sa sarili niyang pantasiya?

Wala na siyang hiyang nararamdaman sa katawan. Walang pagpipigil! Walang paglalagay ng boundaries! Tanggalin na ang lahat ng humaharang sa kaniyang gawin ang gusto niyang gawin! Tanggalin na ang konsensya niyang nararamdaman.

Marahil ito na ang panahon. Mas mabuting gawin niya ang gusto kaysa pagsisihan niyang hindi niya nagawa sa huli.

Hindi na niya aalalahanin ang bukas. Kung anoman ang mangyare bukas ay wala na siyang pakialam doon. Isa lang ang mahalaga sa kaniya ngayon, ang mabuhay sa matagal na niyang pantasiya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 61

Kabanata 61

         NAG-AAPOY ang kaniyang tingin sa kabuuhan ng katawan ni Zach. Tila ine-examine niya ang bawat detalye ng katawan nito na para bang bukas makalawa ay hindi na niya ito makikita pa.

His pinkish nipple, hard chest, six pack abs, his face, and every inch of him. Lahat iyon mine-memorize niya bago tuluyang kumubabaw sa ama.

Nilagay lang nito ang  mga kamay sa likod ng ulo nito at ginawa iyong unan. Tila relax na relax.

Umupo si Zero sa gitnang bahagi ng katawan ni Zach. Dahil hubad ang kaniyang katawan ay madali na lamang para sa kaniyang damahin ang pagkalalaki nito na nag-uumigting na sa haba at laki.

So fucking hard down there daddy. Just you wait, i want to savour every inch of you. Mata lang ang walang dila.

Sinimulan niya ang matamis niyang paghalik sa labi ni Zach na agad namang tumugon sa kaniyang mga halik. Ipinasok niya ang dila niya sa bibig nito na bahagyang naka-awang. Doon ay nagsipag espadahan ang kani-kanilang mga dila.

Shit! So fucking goo d

Dumako ang kaniyang halik sa pisngi ng ama. Inaamoy amoy pa niya ang pisngi nito habang pinapasadahan ng halik, pababa ng pababa.

Inilabas niya ang dila at sinalat ang leeg ni Zach. Matamis at masarap.

Tila isa siyang asong ulol na panay ang pag amoy sa ama. Dati pa siya na a-addict sa amoy nito. Ngayon nga lang siya nagkaroon ng chance na maamoy iyon ng malapitan.

Walang pagpapaligoy-ligoy. Wala siyang pinalampas, lahat ay nagkaroon ng laway. Maging ang tainga nito ay binigyan niya ng halik at paminsan pa’y dinidila-dilaan dahilan para mapa-ungol ng kaunti si Zach.

His father’s moan was like a reward to him. Patunay lamang iyon na nagugustuhan ng lalaki ang kung anomang ginagawa niya rito. At mas gusto pa niyang mag explore pa. I-explore-in pa ang buong katawan nito kung saan handa siyang hulihin ang kaliti nito.

Naipikit ni Zach ang kaniyang mga mata ng dumako ang dila ng kaniig sa nipples niya. Ramdam na ramdam niya ang mainit nitong bibig na sumakop sa nipple niya. Ipinapakislot at ipinapalibot ang dila nito sa bawat kalakhan ng utong niya.

Sobrang sarap ng hatid niyon. Kung maari nga lang sana ay hubarin na niya ang short at ipasok na agad ang kanina pang matigas niyang pagkalalaki sa loob ng bibig nito ay ginawa na niya. Ngunit hindi. Ipinapaubaya niya ang katawan sa anak. Ito na ang bahala sa lahat.

Masakit man ang ulo, dala ng alak, at tila parang umiikot ang kaniyang paningin ay mas napalitan iyon ng sarap sa kung paano siya trabahuhin ni Zero. Sobrang sarap na hindi niya mawari kung naranasan na ba niya ito noon. Marahil ay hindi pa. Kakaiba ito. Kakaibang kakaibang sarap ang nararamdaman niya. Hindi niya ikakailang mas masarap pa iyon sa kung anopamang sarap na naranasan niya.

“Ohhh. Ahhhh!” mahina niyang pag-ungol habang kagat ang pang-ibabang labi. Sobrang sarap ng ginagawa nito sa utong niya. Sukat ba namang pagsalit-salitan ng dila nito ang magkabilang utong niya habang paminsan-minsan pa’y sinisipsip iyon.

Hindi maipaliwanag ni Zero ang kaniyang nararamdaman. Sa tuwing nakakatanggap siya ng pag-ungol mula sa bibig ni Zach, patunay lamang iyon na naliligayahan ito sa kaniyang ginagawa. At gusto pa niyang pagbutihan ang lahat. Gusto niyang iparanas dito ang hangganan ng kaniyang kakayahan.

Tinigilan na ni Zero ang pagdila sa mamula mulang utong ni Zach. Dumako siya sa kilikili nito at doon ay inamoy-amoy niya iyon. Napapikit siyang kusa ng maamoy ang kilikili ng ama. Mabango iyon, sobrang sarap amoy-amuyin.

Sukat tuloy na hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. Pinasadahan niya ng dila ang kilikili nito dahilan ng pag-ungol nito.

He likes it.

Ipinagpatuloy niya ang ginagawa. Pinapasadahan niya ng dila ang kilikili nito at hindi niya tinigilan. Mas binilisan pa niya ang pagpilantik ng dila pagkatapos ay lumapit naman siya sa kabilang kilikili ni Zach at iyon naman ang pinaligaya niya.

Nakikiliti man si Zach ng bahagya ngunit mas nanaig sa kaniya ang sarap. Paminsan minsan ay napapakislot ang kaniyang katawan kapag hindi napipigilan ang sarap.

“Fuck, baby!” bulalas ng bibig niya.

Natigilan si Zero sa ginagawa. Napangiti siya sa narinig pagkatapos ay muling nagsipag-tuloy.

Muli siyang bumalik sa naninigas na utong ni Zach at muling pinaglaruan ng kaniyang dila ang utong nito. Panay sa pagpilantik ang kaniyang dila, mangalay man ngunit worth it ang lahat.

Kapagkuwan ay bumaba siya hanggang magpantay ang kaniyang mukha at ang abs ng ama.

Oh fucking shit!

Nag-a-apoy ang kaniyang mga mata habang tinitingnan ang abs ni Zach. Para siyang pulubi na gutom na gutom sa tinapay na nakahain sa kaniyang harapan. Oh God. Fucking hell!

Inilabas ni Zero ang dila at pinasadahan ang isang piraso ng abs nito pagkatapos ay sinipsip.

Shit! Maging ang abs ni Zach ay masarap, malasa, at magana.

Tila nagmistulang tuta siya sa paraan ng paghimod niya sa abs nito. Pinasadahan niya ang six pack abs nito at hindi tinigilan hanggang sa mag-sawa.

Tumigil siya pagkatapos, hinagilap niya ang butones ng suot nitong pantalon at akmang bubuksan niya iyon ng marinig niyang magsalita ang ama.

“Look at me.”

Hindi niya nakuha ang gusto nitong ipaintindi sa kaniya kaya napatanong na lang siya.

“Why?”

“Just look at me. ’Wag mong tatanggalin ang mga titig mo sa’kin habang binubuksan ang butones ng pantalon ko. Suck my cock. Suck me while looking directly into my eyes.”

Napakagat labi na lamang si Zero sa gustong ipagawa sa kaniya ni Zach. Walang pagtutol, ginawa niya ang gusto nito.

Hindi niya hinayaang alisin ang titig habang binubuksan niya ang butones ng pantalon nito hanggang sa ibaba niya iyon at mahubad. Tanging puting brief na lang ang suot nito. Calvin Klien to be exact. Damn! So fucking hot. Sa haba niyon ay talagang lumampas na ang pagkalalaki nito sa suot nitong brief.

“Open it now, baby! Suck my cock right and good.” naghalo ang nagdidiliryo nitong boses at ang malagom at lalaking lalaking tinig.

It sends shiver down to his spine. Akit na akit siya roon.

Unti-unti niyang hinila pababa ang brief nitong suot at doon kumawala ang pagkalalaki nitong kanina pa nag-u-umigting sa haba at laki. Nagtitibok tibok pa ang ulo nito.

Mas inilapit pa niya ang mukha niya sa pagkalalaki ng ama. Ibinaba niya ang tingin sa pagkalalaki nito.

Fuck! Fuck that fucking cock!

Nakita na niya ang pagkalalaki ng ama pero ngayon mas malapit at mas malaya siyang pagmasdan ito. Mas lalong nag umigting ang pagnanasa sa kabuuhan ng pagkatao niya. Pakiramdam niya ay naglalaway siya at napapalunok.

Mahaba. Mataba. Malinis. Masarap. Perfectly shaved. It looks so perfect. Sobrang perfect. Sobra!

His eyes went down to Zach’s bulging balls.

Malinis at masagana ang balls nito. He wonders kung gaano karami ang ma-i-po-produce nito.

“Baby, your eyes. Look at me.”

Inisang tingin muli niya ang kabuuhan ng pagkalalaki ng binata bago muling ibinalik ang tingin sa mga mata ni Zach. Hinawakan niya ang pagkalalaki nito at itinindig. Lumapat ang ulo ng pagkakalalaki nito sa kaniyang ilong.

Kapagkuwan ay napapikit siya at mas dinama ang bawat nalalanghap niyang amoy.

Mabango! Nakaka-akit ang halimuyak nitong amoy.

Inamoy amoy niya ang pagkalalaki nito habang direktang nakatitig sa mga mata ni Zach.

Nanunudyo ang kusang paglabas ng dila niya sa kaniyang bibig at nilasahan ang dulo niyon. Hindi niya napigilan ang sarili kundi mapapikit.

So this is how he taste like? He couldn’t explain how he taste like. Basta ang alam lang niya ay magana ang lasa niyon. Masarap.

“Your eyes, baby. Look at me.”

Natigilan siya sa pagnanamnam habang naka pikit. Iminulat niya ang mga mga mata at muling tumingin kay Zach.

Sobrang nahihirapan siya ngunit sinusubukan niyang huwag pumikit.

Sinimulan niyang isubo ang pagkalalaki nito. Wala pa man siya sa kalaghatian ng pagkalalaki nito ay napuno na niyon ang kaniyang bibig.

Shit! This is so fucking big! Fucking yummy!

“Shit! Fuck you—isubo mo ng buo. Come on, lick it like a fucking lollipop!”

Iniluwa niya ang pagkalalaki nito kapag kuwan at dinilaan ang balls ng binata dahilan ng malakas nitong pag-ungol. Maging ang singit nito ay dinilaan din niya, papunta muli sa balls nito hanggang pataas.

“Ohhhhh—fuck! That’s it baby! Come on! Suck me—lick me more. Ohhhhhh—hell!” nagdedeliryo na ang bawat pag-ungol ni Zach sa sarap na hatid ng ginagawa niya sa pagkalalaki nito.

Muli niyang isinubo ang ulo ng pagkalalaki nito at pinakislot-kislot ang dila niya sa paligid ng ulo niyon.

Nagulat na lamang siya ng hawakan ni Zach ang ulo niya at isinubsob iyon sa pagkalalaki nito. Halos maduwal siya ng marating ang kalagitnaan ng pagkalalaki nito. Kumawala na din ang butil ng luha sa kaniyang mga mata nang tuluyan niyong isagad hanggang sa makapasok na ang buong pagkalalaki nito sa kaniyang bibig.

“Ohhhhhhhh—fuck! Shit! Ang init ng lalamunan mo! Ohhhhhhhhh—fuck!” mas lalo pa nitong sinagad ang pagkalalaki sa loob ng kaniyang lalamunan.

Ramdam na ramdam niya na anomang oras maduduwal siya.

Napuno ng pagkalalaki nito ang kaniyang bibig hanggang sa lalamunan.

“I can’t hold it anymore—Ohhhhhhhhhhhh fuck!” isang mahabang pag-ungol ang kumawala sa bibig ni Zach na halos takasan ito ng ulirat.

Laking gulat ni Zero nang maramdaman niya ang mainit na likidong pumuno sa kaniyang lalamunan. Masagana ang binhi niyon. Mainit init at lasang buko.

Dahan-dahan niyang itinanggal ang pagkalalaki nito sa loob ng bibig niya na kiliti naman ang hatid niyon kay Zach.

Hinimod ni Zero ang natitirang mainit-init na likido sa pagkalalaki ni Zach hanggang wala ng matira doon.

Hindi niya idinura bagkus ay nilinok niya ang lahat ng iyon.

Mabilis siyang nagtungo sa shower room at nag mumog, pagkatapos mag hilamos.

Sinipat niya ang sariling repleksyon sa salamin.

Are you happy? Fuck yeah! More than happy! I’m satisfied! Hindi ko lang lubos maisip na ganoon siya kabilis labsan. Marahil magaling ako? Magaling ang ginawa ko?

May sumilay na ngiti sa kaniyang mga labi. Ipinilig niya ang ulo at muling bumalik sa kwarto. Mahimbing ng natutulog si Zach at humihilik pa.

Matamis siyang napangiti hanggang sa pumait iyon.

Anong mangyayare bukas? Anong mangyayare sa kanila kinabukasan?

Malakas siyang nagpagpakawala ng buntong hininga. Lumapit siya sa kinahihigaan ng ama at kinumutan ang hubad nitong katawan. Dumukwang siya at hinalikan ang mga labi nito ng ilang segundo bago tinanggal at lumabas ng silid.

Wala naman siguro siyang mukhang maihaharap sa ama kinabukasan kung sakaling maabutan siya nito sa kwarto nito. Bukas na lang niya iisipin ang lahat. Bukas niya malalaman. Bahala na…

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 62

Kabanata 62

       SUMAPIT ang kinabukasan, masaya at matamis ang naging paggising ni Zero. Basta magaan ang pakiramdam niya.

Lumabas na siya sa silid matapos niyang makapag hilamos at makapag-sipilyo ng ngipin. Pasado alas 6 ng umaga. Magluluto pa siya ng agahan.

The entire house was silent as he looked around. He went out of the house to check the garage to see if his father’s car was still there. Wala na ang kotse ng kaniyang ama. Patunay lamang iyon na naka alis na ito.

He quickly checked his cellphone to see if his father had left a message for him. He was like this whenever he left early. Hindi ito nakakalimot sa kaniya

Nothing. He hadn’t received a single message, the only one there was his message from last night.

His sweet smiles from earlier were gone and replaced with sadness.

His shoulders slumped as he returned inside the house. He went to the kitchen while wondering if Zach had left him any cooked food, like he always did.

But the only thing left in the kitchen was the food he had cooked last night. It was cold.

It was the same as before. Obviously untouched.

He threw away the cooked food without thinking, then washed the dishes and returned to his room.

He had no desire to eat and he also lost the desire to move. It was as if the sky and the earth had fallen on him.

Nakatitig lamang si Zero sa kaniyang cellphone, nagbabaka sakaling tumunog iyon—magpadala ng mensahe sa kaniya ang ama—pero wala.

“Kasalanan ko! Kasalanan ko lahat!” nahilot niya ang sentido ng bahagyang manakit iyon. Sabi na nga ba. Dito na magsisimula ang lahat.

Hindi niya namalayan, habang lulan ng paghihintay at pag-iisip, nakatulog siya.

Hapon na ng siya’y magising. Napabalikwas pa siya ng bangon kapag kuwan ay sinuri ang cellphone upang tingnan ang oras. Pasado alas 5 na ng hapon. Ramdam na rin niya ang pagkalam ng kaniyang sikmura.

Mabilis siyang bumangon at lumabas ng silid. Isa lang ang nasa isip niya. Iyon ay kung nakabalik na ang kaniyang ama.

Sa kasamaang palad, wala ang kotse nito kaya matamlay siyang bumalik sa silid. Inabala na lang niya ang sarili sa pag ligo. Matagal tagal din iyon bago siya natapos.

Mahigit 6:30 ng hapon ng siya’y matapos. Nag bihis lamang siya at muling lumabas ng silid. Nagbabaka sakaling dumating na muli ang ama.

Wala. Wala parin ito.

Sinilip lamang ni Zero ang ref kung mayroon siyang makakain since talagang binabanaag na siya ng gutom. Good thing meron doong ready to it na. Binuksan niya iyon at kinain. Hindi pa man siya nangangalahati ay tumigil na siya. Nawalan na siya ng gana.

Nilibang na lang ni Zero ang kaniyang sarili sa panonood ng T.V. sa sala.

Natapos ang palabas nang ni isang pangyayare sa pinanood ay wala man lang siyang natandaan. Walang ibang umuukupa sa kaniyang isipan kundi si Zach. Si Zach lang at wala ng iba.

Lumipas pa ang ilang oras niyang paghihintay. Naka sampong movie na siguro ang ume-ere sa T.V. ngunit hanggang ngayon ay wala parin ang ama. Kulang na lang pumutok iyon sa init.

Marahas ang frustration na namumutawi sa buong pagkatao ni Zero. Nababalot siya ng mga halo-halong emosyon. Kanina pa siya napapasambunot sa sariling buhok.

Shit! The fuck!

Ilang oras pa siyang naghintay ngunit walang dumating. Nahiga na siya sa sofa.

Naghintay pa si Zero ng naghintay hanggang sumapit ang madaling araw. He’s hopeless now. Balak na sana niyang bumangon upang bumalik na sa k’warto niya nang marinig niya ang sasakyan ng ama na pumarada sa garahehan ng bahay.

Hindi maikakaila ang sumilay na ngiti hindi lamang sa kaniyang labi kundi maging sa kaniyang puso. Hindi pa man niya nakikita si Zach at alam lamang niya na narito na ito ay grabe na ang dating nito sa kaniya.

Ramdam ni Zero ang puso niyang tila may mga kabayo sa loob na nagsisimula na magsipag-karerahan. Hindi siya kumibo sa kaniyang pwesto. Tinanggal niya ang kumot sa katawan at akmang niyayakap ang sarili habang nagkukunwaring nilalamig.

Halos mapigilan niya ang paghinga habang naririnig ang yabag ng ama palapit sa kinaroroonan niya. Sinubukan pa niyang magpanggap na natutulog at tanging tunog lamang ang nagsisilbi niyang kaalaman ng direksyon ni Zach.

Tumigil iyon sa harapan niya ilang segundo at narinig niyang dinampot nito ang reremo at pinatay ang T.V. bago nagsimulang maglakad ulit. Tanging papalayong yabag na lamang nito ang narinig niya hanggang sa umalingangaw ang pagsarado ng pinto ng ama sa kaniyang tainga.

Unti-unti niyang iminulat ang kaniyang mga mata.

’Yung mga expectations niya ni isa walang naisakatuparan.

He expected his father to pick him up and carry him to his bed so he could sleep comfortably. Or at least put a blanket on him since his father could see that he was cold.

He was hurt. He was hurt by the thought that his father didn’t seem to care about him anymore. He really didn’t care anymore!

It felt like a million needles were being stabbed into his heart one by one. It hurt so much. It hurt so fucking much!

Hinagilap ni Zero ang kaninang tinanggal niyang kumot. Niyapos niya iyon ng mahigpit. Kapagkuwan ay tumakas ang ilang butil ng luha sa kaniyang mga mata.

Bumangon si Zero at mabibigat ang kaniyang bawat hakbang na tinungo ang silid. Ni lock niya ang pinto ng k’warto at pataob na humiga sa kama. Lulan parin siya ng mabigat na loob at pag-iisip. Ilang luha pa ang bumagsak sa kaniyang mga mata bago iyon kusang pumikit hanggang sa makatulog.

Zach just finished changing his clothes before he went out. He was worried about his son especially since he knew he was uncomfortable lying on the sofa. He avoided Zero but he couldn’t stand seeing him like that.

When he reached the living room, his son was no longer there. He followed him into the room, hesitantly, he still grabbed the doorknob and slowly turned it. It was closed. The door was closed.

Yeah. He was already okay with the fact that Zero was in a comfortable bed so he went back to his own room to rest. Lalo’t kanina pa nananakit ang kaniyang ulo dala ng kalasingan.

Pugto ang nananakit niyang mga mata ng siya’y magising. Lulan parin siya ng lungkot at sama ng loob. Tinatamad man siyang bumangon ngunit pinilit parin niya ang kaniyang sarili para lamang i check kung narito pa sa bahay nila ang ama. Wala na ito. Maagang umalis.

---

Sumapit ang ilang araw hanggang sa paglipas ng ilang linggo, hindi nagbago ang pakitungo ni Zach kay Zero. Gano’n parin at habang tumatagal mas lalong palamig ng palamig. Minsanan na lamang itong umuwi at kadalasan pa ay halos hindi na iyon umuuwi. Tila parang ang bahay nila ay naging bakasyunan na lamang ni Zach. Kung kailan na lamang nito naising umuwi ay doon lamang ito umuwi.

Sobrang nasasaktan si Zero sa paraan ng pakikitungo nito sa kaniya. Durog na durog na ang kaniyang puso sa bawat araw na lumilipas na tila para sa kaniyang ama ay isa na siyang anino sa bahay na iyon. Hirap mapansin at kailanman yata ay wala ng balak mapansin.

Kapag minsang umuuwi ang ama ni Zero, kadalasang nasa loob lamang iyon ng k’warto at lalabas lamang upang umalis ng muli. Hirap na hirap na siya sa sitwasyon at pakikitungo nito. Sobrang nasasaktan siya ngunit sa kabila niyon ay nanatili lamang siyang tahimik. Apaw-apaw man ang hinanakit at gusto niyang sabihin sa ama ngunit hindi niya ginawa.

Mas pinili niyang tumahimik. Siguro iyon na talaga ang huling maiinit na tagpo nila ng ama sapagkat alam naman nila kapwa dalawa na ang kanilang ginawa ay isang malaking pagkakamali. Kataksilan. Kabastusan. At walang karespetuhan sa kung ano lamang dapat sila.

Tila pinipiga ang puso ni Zero sa tuwing naabutan niya ang ama at nagkakasalubong sila. Parang hindi magkakilala, ni hindi siya nito mabati o tapunan man lang ng tingin.

Nagsisisi siya. He shouldn’t have crossed the line. He should set his boundaries more safe and secured. Sana nung halikan siya ng kaniyang ama ay itinulak niya ito. Sana hindi niya sinunod ang sariling kagustuhan lalo’t siya ang nasa tamang pag-iisip ng mga panahong iyon. Lasing ang ama niya, siya ang nasa katinuan. It was all his fucking fault!

“Fuck!” sigaw niya sa loob ng k’warto habang napasambunot ng malakas sa sariling buhok. This is all his fault!

Sumagi tuloy sa kaniyang isipan si Tyson. One of his comfort zone.

“Fuck! Fuck Tyson! Pati siya! Iniwan din ako! Fuck him!”

Frustrated na lumabas si Zero ng kaniyang silid. Naghanap siya ng mapaglalabasan man lang ng sama ng loob. Alcoholic drinks will do.

Mabuti na lamang at may alak siya nakita. Dinala niya iyon sa sala at mabilis na nag-inom. Magpapaka lasing siya hangga’t gusto niya lalo’t batid niyang wala namang may pake sa kaniya. Walang mag-aalala.

Mabilis niyang naubos ang laman ng isang bote hanggang sa dalawa at tatlo. Binuksan niya ang pang-apat, mahigpit ang hawak niya sa bote at doon tuluyang pumatak ang mga luha sa kaniyang mga mata.

“Fuck! Bakit nangyayare sakin ito? Sana panaginip na lang ang lahat! This is fucking torture. Fuck! Fuck! Fuck!”

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KATAPUSAN BOOK 1

Katapusan Book 1

        NAKA-LIMANG bote na ang naubos niyang alak. Nararamdaman na rin niya ang pagkalasing habang mas nagiging emosyonal siya sa bawat paglipas ng oras.

Kanina pa nagsisipagpatakan ang luha ni Zero, nanikip ang dibdib niya at sobra siyang nasasaktan. Wala siyang mapagsabihan ng nararamdaman. Walang makausap, walang mapaglabasan ng sama ng loob. Tahimik lang siyang umiiyak.

Kapagkuwan ay natigilan siya ng marinig ang sasakyang padaong sa garahehan ng bahay nila. Pinunas niya ang luha at inayos ang sarili. Nagbukas siyang muli ng bote ng beer at sumimsim.

Nagsikalat ang mga bote sa lapag at ang amoy niyon ay umalingasaw sa paligid. Rinig niya ang yabag ng ama palapit sa kinaroroonan niya. Nagmistulan siyang walang pakiramdam. Basta’t itinuloy niya ang ginawa.

Nakalapit na si Zach sa kinaroroonan niya, ramdam niya ang saglit nitong pagtigil bago muling nagpatuloy sa paglalakad.

He can’t take it anymore!

Malakas niyang hinagis ang hawak niyang bote ng alak sa pader dahilan para mabasag iyon at magkalat ang laman maging ang mga nabasag na bubog. Iyon ang naging dahilan ng pag tigil ng ama sa paglalakad.

Lakas loob siyang tumayo at nagsalita. “Hanggang saan mo ako kayang tratuhing parang multo?!” nag-ngingitngitan ang kaniyang ngipin sa pinaghalong galit at sakit. “Why are you doing this to me?”

Hindi nagsalita si Zach. Nanatili lamang itong nakatayo kaya humakbang siya palapit dito at humarap. Sinalubong niya ng tingin ang ama. Ilang minuto niyang tinitigan iyon.

Sinuri ni Zero ang kabuuhan ng mukha ni Zach. Napakunot ang kaniyang noo habang pinagmamasdan ang lalaki.

Pugto ang mga mata ng ama, maiitim ang ilalim ng mga bahagyang lumubog nitong mga mata. Makikita rin ang pamamayat nito.

Zero started to cry. Masagana ang luhang kumawala sa kaniyang mga mata.

“Why? Tell me? Bakit mo ginagawa sa’kin ito?” garalgal ang boses niya.

“What we did was wrong—what i did was wrong. I shouldn’t have provoked you.” unang salitang lumabas sa bibig nito. He maintained his posture. “It was all my fault. Kasalanan ko. I’m sorry!” maamo ang mukha ng kaniyang ama.

“Fuck!” marahas niyang sigaw bago nagsalitang muli. “Zach, can’t you see? I love you? I love you so much!” he sounded sad and pleading. “Mahal kita at hindi ko pinagsisisihan ang nangyare sa ating dalawa. Masaya akong nangyare ’yon at nasasaktan ako sa bawat pag-iwas mo sakin. Sobra akong nasasaktan sa ginagawa mo. Mahal kita. Mahal na mahal kita.” napahibi siya habang sapo ang naninikip niyang dibdib. “Please tell me you love me too. Sabihin mo saking mahal mo rin ako? Please.” hinawakan ni Zero ang mukha ng ama at akmang hahalikan niya ito.

Nakalas siya ng maitulak siya ng ama. Seryoso ang ibinaling nitong titig sa kaniya. “Mali ito! Mali kung anoman itong gusto mo! Can’t you see i’m your father?! Hindi mo ba nakikita ’yon? Nakalimutan mona ba ’yon?”

Wala na siyang pakialam sa mga sinasabi ng ama niya. Nilapitan niya itong muli at niyapos. “Mahal kita. Mahal kita. Mahal na mahal kita.” para siyang halos magmakaawa.

Tinanggal ni Zach ang kamay ni Zero na nakayakap dito. “Stop! Stop saying nonsense, Zero!”

“Sabihin mo sa’kin na mahal mo rin ako. Mahal mo ba ako?” tanong niya sa ama. Dalawang sagot lamang ang pwede nitong isagot sa kaniya. At isa lamang doon ang gusto niyang marinig. Ang sabihin din nitong mahal din siya nito.

“I love you pero bilang anak ko at hanggang doon lamang iyon. Isang tao lang ang mahal ko.. at hindi ikaw ’yun. Si Pia na Ina mo lamang ang taong minahal ko at mamahalin ko hanggang sa mamatay ako. ’Yan ang pakatandaan mo!” mga huling salitang sinabi ni Zach bago nito siya iniwan. Sumakay ng sasakyan at umalis ng bahay.

Hindi makagalaw si Zero nanatili siya sa kinatatayuan. Malakas ang naging sampal ng katotohanan. Habang tila nag e-echo ang boses ng ama na paulit-ulit sa kaniyang isipan. Pakiramdam niya’y paulit-ulit pinupunit ang kaniyang puso. Sobrang sakit niyon. Sobrang sakit.

Halos mapahagulgol siya sa pag iyak. Hindi na niya kinaya napa upo na siya sa sahig. Tumatangis. Nasasaktan.

Siguro nga bunga lamang ng kalasingan ang lahat. Hindi siya mahal ni Zach. Wala itong ni isang katiting na mahalin siya. Masakit at mapait.

“Fuck! Fuck!!!!!” malalakas niyang pag sigaw. Sa ganito lamang pala hahantalong ang lahat. “Fuck!!!!!!”

---

Alingawngaw ng paulit-ulit na pag tunog ng cellphone ang gumising kay Zero. Madiin niyang ipinikit ang mga mata habang sapo-sapo ang ulong sobra-sobra ang pananakit. Matindi na ang sikat ng araw at hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya.

Pupungas pungas ang mga mata niyang hinagilap ang cellphone sa lamesa. Kanina pa iyon walang humpay sa pag-tunog.

Some unknown number is calling.

Ayaw man niyang sagutin ngunit sa huli ay sinagot din niya. Hindi siya umimik, gusto niyang marinig ang boses ng tumatawag.

“Is this Zero Scoth the son of, Mr. Zach Scoth?” boses babae ang nasa kabilang linya.

“Yes why?”

Napakunot siya ng noo at somehow nakaramdam ng kaba. Why does someone he doesn’t know has his cellphone number?

“I don’t want to surprise you with what I’m about to tell you. He was taken to the hospital and is currently in the ER. He was found unconscious in his office—he poisoned himself.” Words he heard echoing in his ears.

He almost fell to his knees as fear gripped his entire being. It was as if his own soul had fled. He was stunned and shocked at the moment.

It took him a few minutes before he pulled himself back to his senses.

“W-Where is D-Daddy? S-Saang ospital ko siya pupuntahan?” pautal utal niyang tanong.

“I’ll send it to you.”

Mabilis pa sa alas k’watro ang naging pagkilos niya. Aligaga siya anong gagawin, anong kukunin.

Hindi na nagawa pang makapagpalit ng damit ni Zero. Wala na siyang panahon pa roon. Basta hinanap niya ang susi ng kaniyang kotse at mabilis na tinungo ang sasakyan. Nakalimutan na niyang magsuot ng tsinelas hindi na importante iyon. Ang importante na lamang sa kaniya ay matagpuang buhay ang ama. Makitang humihinga pa ito.

Mabilis niyang minanipula ang sasakyan niya at tinungo ang address na kani-kanina lang ay natanggap niya mula sa text message ng babaeng tumawag sa kaniya.

Kung p’wede lang ni Zero paliparin ang kotse ginawa na niya marating lamang ang kinaroroonan ng ama.

“Please, God! Oh God please! Not him. Hindi si Daddy! Please God save him!” usal niya ng panalangin habang nasa kalagitnaan ng pagmamaneho sa bungad ng may kahabaang trapiko.

“Not him, please. Not him!”

Halos buong biyahe siyang frustrated kulang na lamang masiraan siya ng ulo sa pag-iisip. Wala siyang ibang nasa isip kundi makarating sa ospital, kahit pa nga busenahan niya ng paulit-ulit ang mga sasakyang nakaharang at paliparin sa bilis ang pagpapatakbo ng kaniyang sasakyan.

Hindi na niya naiparada ng tama ang sasakyan niya matapos makarating. Agad siyang bumaba at patakbong tinungo ang ospital. Para siyang baliw, walang sapin sa paa habang nagtatanong kung saan dinala ang kaniyang ama. Kasalukuyan parin iyong nasa ER kaya agad niya iyong pinuntahan. Halos takbuhin na niya iyon upang makarating lamang.

Sakto sa kaniyang pagdating ang pagbukas ng pinto. Lulan niyon ang Doctor.

Hinahangos man ay hindi iyon alintana, agad siyang lumapit at binulalas ang tanong. “D-Doc, k-kamusta ang Daddy ko? Zach Scoth. Kamusta siya?” garalgal ang kinakabahan niyang boses.

Ilang segundo siya nitong tiningnan pagkatapos ay napailing. “Ginawa na namin ang lahat. I’m so sorry, mabilis kumalat sa kaniyang katawan ang ininom niyang lason at hindi na namin nasagip ang buhay niya. Patay na ang daddy mo. I’m sorry for your lost.” the doctor tap his shoulder as a signed of comfort. Umalis ang Doctor at iniwan siyang mag-isa.

He remained where he was. It was as if he was still analyzing what he had heard. It was as if the Doctor’s words were slowly sinking into his brain. He was stunned for a few minutes until everything finally sank in.

His body went limp as he fell to his knees. Tears welled up in his eyes. It was as if his heart was squeezed to death.

This was all just a dream, wasn’t it? He was just dreaming, wasn’t it? This wasn’t real! Gigising siya sa masamang bangungot na ito! Gising! This wasn’t what really happened.

Zero almost screamed with tears. No matter how hard he tried to tell himself that it was all just a dream, it wasn’t. It is real. Hindi lang ito isang bangungot, totoo ito.

Naramdaman niya ang kamay na humagod sa kaniyang likod. “I know it is not okay. Tatagan mo lang ang loob mo, lakasan mo.”

Tiningnan niya ang babae, ito marahil ang tumawag sa kaniya. Hindi na niya napigilan pa ang sarili. Napatayo siya at mahigpit itong niyakap doon halos bumuhos ang luha niya.

Sa ngayon, karamay ang gusto niya. Hindi na alintana kung kakilala niya o hindi ang mahalaga mailabas ang umaapaw na sakit sa kaniyang puso..

Sobrang sakit, halos manikip ang kaniyang dibdib hanggang sa namalayan na lamang niyang unti-unting dumilim ang paligid. Hanggang sa tuluyan na siyang walang nakita…

To be continued…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

Marahil marami sa inyo ang magagalit at sasabihing “ito ang pinakang pangit na istoryang nagawa mo”. Maraming magtataka, maraming mawawalan ng gana. Una palang po sinabi kona sa inyo na ’wag masyadong mag expect sa istoryang ito. Malikot ang aking isip at hindi ito umiikot lamang sa iisang direksyon. Bago ko palang sulatin ang istorya na ito, naisip kona kung saan ito magtatapos. Pagpasensyahan niyo po ako ito lang ang hangganan ng nakayanan ko kung paano ibi-built ang flow ng istorya maging ang mga nakapaloob ditong karakter. Kung paano sila mag mahal at manindigan.

Hindi pa po dito nagtatapos. Malikot ang aking isip marami pang bagay na nakatakdang mangyare at maisulat. Kung gusto niyo pong tangkilin ito hanggang sa Book 2 ay ikasasaya po ng aking puso. Maraming salamat sa mahigit ilang taong pagsubaybay hanggang dulo. See you sa book 2 at sa Special chapter ng huling kabanata para sa Love Me Harder Daddy! Hanggang sa muli, paalam :)