Kabanata 1: Ang Ika-18 na Kandila

Ang init ng umaga sa aming barrio ay laging nagsisimula sa kalansing ng mga kaldero sa kusina. Dumidiretso ang usok mula sa paggisa ni Tatay Dante ng bawang at sibuyas, humahalo sa amoy ng basang lupa pagkatapos ng ambon kagabi. Bumangon ako, inayos ang gusot ng aking sando, at humarap sa maliit na salamin. Sa repleksyon, nakita ko ang isang mukhang tila hindi pa handang tumanda. Labing-walo na ako, pero ang mga bilog kong mata at maputlang balat ay tila humihingi pa rin ng kalinga.

Lumabas ako ng kwarto at naabutan ko si Tatay Dante na nakatalikod. Malapad ang kanyang likod, sapat para harangan ang sikat ng araw na pumapasok sa bintana. Ang bawat kilos niya ay may bigat; ang pagbaligtad niya ng tinapa ay ginagawa niya nang may determinasyon na para bang nagbabantay siya sa pintuan ng isang bar.

“Gising ka na pala, Jiro,” wika niya. Hindi siya lumingon, pero ramdam ko ang ngiti sa kanyang boses.

“Opo, Tatay. Tulungan ko na kayo sa paghahanda,” sagot ko habang lumalapit. Ang bawat hakbang ko ay maingat, tila nag-iingat na baka mabali ang katahimikan ng umaga.

“Hayaan mo na. Maghilamos ka na lang at maghanda. Ngayon ang araw mo,” sabi niya nang humarap siya sa akin. Ang kanyang mga mata, na puno ng peklat sa gilid mula sa nakaraang mga gulo sa trabaho, ay lumambot nang tumama sa akin. Inabot niya ang aking balikat at pinisil ito. Ang kanyang palad ay magaspang, puno ng kalyo, at napakainit. “Labing-walo na ang bata ko.”

Tumango lang ako, ramdam ang bigat ng kanyang kamay. Hindi niya kailanman kailangang sabihin na mahal niya ako; ang paraan ng pagpisil niya sa aking balikat ay sapat na. “Salamat, Tatay,” pabulong kong sagot, habang ang puso ko ay bahagyang kumakabog. May kakaiba sa paraan ng kanyang pagtitig na hindi ko maipaliwanag—isang uri ng pagtingin na tila ba sinusuri niya ang bawat pulgada ng aking paglaki.

Habang lumilipas ang mga oras, ang maliit naming bahay ay napuno ng ingay. Dumating ang mga kaklase ko mula sa high school. Sila ay mga kabataang lalaki na puro yabang, puro usap tungkol sa mga motor at sa kung sinong babae ang kanilang nililigawan. Nakaupo lang ako sa gilid, pinapanood silang magtawanan.

“Jiro! Nu’ng nakaraang linggo, may nakita kaming chicks sa kabilang baryo, swear, ang ganda!” sigaw ni Marco, isa sa mga kaklase ko habang winawagayway ang hawak na beer.

Napangiti lang ako nang pilit. “Mabuti naman kung ganoon, Marco.”

“Ano ba ’yan, ang tahimik mo naman. Birthday mo na, baka gusto mong sumama sa amin mamaya, mag-ikot tayo,” hamon ni Paolo, habang tinatapik ang aking binti.

Napatingin ako sa dulo ng sala. Nandoon si Tatay Dante, nakasandal sa pader, nakahalukipkip ang malalaking braso. Tahimik lang siyang nakamasid sa amin. Hindi siya nakikihalubilo, pero ang presensya niya ay parang isang anino na nakabalot sa buong silid. Sa bawat galaw ng mga kaklase ko, ramdam ko ang tensyon sa panga ni Tatay.

“Hindi siguro, Paolo. Dito lang ako,” sagot ko, pilit na iniiwas ang tingin sa mga kaklase ko.

“Arte nito,” biro ni Marco, pero ramdam ko ang pangungutya sa tono niya. “Sige, kayo na lang dito ni Tatay mo.”

Lumipas ang hapon sa kainan at tawanan. Habang ang mga kaklase ko ay busy sa kanilang mga kwento, ako ay abala sa pag-aabot ng softdrinks at pulutan. Tuwing dadaan ako sa harap ni Tatay Dante, hindi ko maiwasang mapansin ang paraan ng pagsunod ng kanyang tingin sa akin. Tila sinusundan niya ang bawat galaw ko, mula sa aking mga daliri hanggang sa pagdaloy ng pawis sa aking batok.

“Pagod ka na ba, Jiro?” tanong ni Tatay nang dumaan ako malapit sa kanya para kumuha ng yelo.

“Hindi naman po, Tatay. Ayos lang ako,” sagot ko.

“Maupo ka sandali. Hayaan mo na sila,” utos niya, sabay tapik sa bakanteng upuan sa tabi niya. Sumunod ako. Ang init ng kanyang katawan ay dumidikit sa balat ko. Nakaramdam ako ng kakaibang kuryente—isang uri ng pagnanasa na hindi ko dapat nararamdaman para sa isang taong nagpalaki sa akin. Ngunit sa bawat paghinga niya, sa bawat paggalaw ng kanyang malalapad na balikat, tila ba nahuhulog ako sa isang bitag na ako mismo ang naglatag.

“Laki mo na, Jiro,” bulong niya, na ang boses ay sapat lang na marinig ko. “Hindi ko akalain na aabot ka sa ganito kabilis.”

Hindi ako nakasagot. Ang aking mga mata ay nakapako sa malalaking kamay ni Tatay na nakapatong sa kanyang mga hita. Ang mga ugat na nakalitaw sa kanyang mga braso ay tila sumasabay sa pintig ng puso ko. Sa sandaling iyon, ang ingay ng mga kaklase ko sa paligid ay naging isang malabong background na lamang. Ang tanging realidad ay ang init ni Tatay Dante at ang aking sariling pagkalito.

“Ayos ka lang ba?” tanong niya uli, mas malapit na ngayon, halos nararamdaman ko na ang hangin mula sa kanyang paghinga.

“Opo, Tatay. Masaya lang ako,” pagsisinungaling ko. Ang totoo, hindi ko alam kung bakit ako natatakot na mahiwalay sa kanya, o kung bakit ang mga kaklase kong kaedad ko ay wala namang dating sa akin kumpara sa mga lalaking kasing-edad ni Tatay.

“Jiro! Tara na, kakanta na!” tawag ni Paolo mula sa gitna ng sala.

Napilitan akong tumayo. Pakiramdam ko ay hinila ako palayo sa isang santuwaryo. Lumapit ako sa maliit na lamesa kung saan nakalagay ang isang simpleng cake na nilagyan ng labing-walong kandila. Ang bawat kandila ay kumikislap, nagbibigay ng kakaibang liwanag sa madilim na sala.

Nagtipon-tipon ang mga kaklase ko sa paligid. Nagsimula silang kumanta ng “Happy Birthday.” Ang boses nila ay maingay, magulo, at puno ng energy. Pero ako, nakatingin lang sa kandila. Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Tatay Dante na nakatayo pa rin sa malayo, tahimik na nagmamasid, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa akin.

“Happy Birthday to you…” kanta nila.

Pinikit ko ang aking mga mata. Sa gitna ng pagkanta nila, ang tanging naiisip ko ay ang sandaling nakaupo ako sa tabi ni Tatay. Gusto kong tumakas sa mga taong ito. Gusto kong bumalik sa katahimikan ng gabi kasama ang taong nagprotekta sa akin habang buhay.

“Make a wish!” sigaw ni Marco.

Huminga ako nang malalim, ramdam ang init ng cake sa aking mukha. Binuksan ko ang aking mga mata at tumingin kay Tatay Dante. Nakita ko ang isang bahagyang pagtango mula sa kanya, isang pagkilala sa aking paglaki.

Ipinikit ko uli ang aking mga mata, huminga nang malalim, at sa isang buga, hinipan ko ang mga kandila. Ang lahat ay nabalot ng dilim, maliban sa liwanag na nanggagaling sa labas ng bahay, kung saan alam kong magsisimula na ang tunay na gabi para sa akin.

Kabanata 2: Ang Agos ng Inuman

Nang makalabas na si Marco at Paolo sa pintuan, dala ang kanilang maingay na tawanan at amoy ng sigarilyong mura, iniwan nila ang bahay sa isang biglang katahimikan. Ang hangin ay tila bumigat, napalitan ng isang uri ng tensyong hindi ko matukoy. Nilinisan ko ang mga kalat—ang mga pinagkainan, ang mga boteng walang laman. Ang bawat haplos ko sa baso ay may kasamang pag-iisip kung paano ko mapapanatiling malinis ang bahay na ito para sa pagdating ng mga tunay na lalaki.

Hindi nagtagal, ang pintuan ay muling bumukas. Hindi katok, kundi isang malakas na tulak na nagpalingon sa akin.

Pumasok si Ninong Boyet, kasunod ang Tito Nestor at Mang Fred. Sa huli, pumasok si Tatay Dante. Ang kanilang presensya ay parang isang bagyong pumasok sa maliit naming sala. Ang amoy nila ay pinaghalong pawis, matapang na pabango, at ang maasim na amoy ng alak na galing sa bar kung saan sila galing.

“Jiro, kunin mo na ang yelo sa ref,” utos ni Tatay Dante. Ang boses niya ay parang ugong ng kulog, malalim at nanginginig sa buong dibdib ko.

“Opo, Tatay,” sagot ko. Habang naglalakad ako patungo sa kusina, ramdam ko ang mga mata nila sa likod ko. Hindi ko kailangang lumingon para malaman na tinitignan nila ang bawat galaw ng aking balakang.

Pagbalik ko, abala na sila sa paglatag ng kanilang mga gamit. Si Ninong Boyet, nakasuot ng manipis na sando, ay inilapag ang kanyang braso sa lamesa. Puno ito ng old school tattoos —mga agila, bungo, at mga linyang tila kumukutitap sa ilalim ng ilaw. Kitang-kita ang makapal na buhok sa ilalim ng kanyang kili-kili habang iaangat niya ang baso. Si Tito Nestor naman, na may malaking tiyan na tila tumutulak sa kanyang polo, ay mabilis na nagbukas ng bote. Ang kanyang mga binti, na nakalabas mula sa suot na shorts, ay mabalahibo at tila nangungusap ng kanyang pagiging dominante.

“Grabe ang gabi sa bar kanina, Dante,” ani Tito Nestor habang nilalagyan ang sariling baso. “Yung mga customer, akala mo kung sinong mga hari. Muntik ko nang masuntok ’yung isa.”

Tumawa si Mang Fred, ang kanyang puting bigote ay gumagalaw sa bawat pagtawa. Ang kanyang braso, na puno ng makapal na buhok, ay humahampas sa lamesa. “Matanda na tayo para sa ganyan, Nestor. Pero aminin mo, ’yung mga bago nating server… ang lilikot.”

Umupo ako sa isang maliit na stool sa gilid, ang aking mga mata ay kusang dumapo sa dibdib ni Tatay Dante. Nakabukas ang tatlong butones ng kanyang polo, inilalantad ang kanyang mabalahibong dibdib at ang dulo ng tribal tattoo na humahaba hanggang sa kanyang balikat. Ang kanyang muscles ay tila mga bato na nakapatong sa ilalim ng kanyang balat.

“Sa bar, Nestor, kailangan mo ng pasensya,” sagot ni Tatay Dante habang hinihimas ang kanyang makapal na balbas. “Pero ’yung bago nating manager? Alam mo naman ang ginagawa sa opisina pagkatapos ng shift.”

Nagkatinginan ang tatlo at sabay-sabay na tumawa. Ang tawanan nila ay hindi lang simpleng saya—ito ay may halong lust at pagmamayabang.

“Side check na naman, pare?” biro ni Ninong Boyet. “Ilang beses mo nang ginawa ’yan ngayong linggo? Baka mapagod ang katawan mo.”

“Hindi ako napapagod sa trabaho, lalo na kung masarap ang pulutan,” sagot ni Tatay Dante, sabay sulyap sa akin. Ang kanyang mga mata ay nananatili sa akin nang mas matagal kaysa sa dapat.

Uminom ako ng tubig, pilit na tinatago ang aking pagkabahala. Ang mga usapan nila ay puno ng detalye—mga babaeng customer, mga kasamahan sa trabaho, ang mga paraan kung paano nila “nadadala” ang mga ito sa kanilang mga tagong tagpuan. Para sa ibang labing-walong taong gulang, marahil ay nakakadiri ito. Pero sa akin, ang boses nila, ang pagiging agresibo ng kanilang mga kwento, at ang paraan ng paghawak nila sa kanilang mga beer ay parang isang musika na nagpapabilis ng tibok ng aking puso. Gusto ko ang naririnig ko. Gusto ko ang nararamdaman ko.

Hindi ko namalayan na ang tingin ko ay nakapako na kay Ninong Boyet. Nakatingin ako sa kanyang braso, sa bawat tattoo na gumagalaw habang inilalagay niya ang pulutan sa kanyang bibig.

“Hoy, Jiro,” tawag ni Ninong Boyet, napansin ang aking pagtitig. “Bakit ganyan ka makatingin? Gusto mo ba ng beer?”

“Hindi po, Ninong…” pabulong kong sagot, biglang namula ang aking mukha.

“Hayaan mo siya, Boyet,” sabi ni Tatay Dante, ang boses ay seryoso na ngayon. “Anak ko ’yan. Alam niyo ang hangganan niyo.”

“Grabe naman, pare. Tinatanong lang,” depensa ni Tito Nestor habang humahalakhak. Ang kanyang malaking tiyan ay tumatalbog sa bawat tawa niya. “Pero aminin natin, Dante, lumalaki na ang bata. Iba na ang tingin niyan sa mga lalaki.”

Tumalim ang titig ni Tatay Dante kay Tito Nestor. Ang tensyon sa sala ay parang isang alambreng handa nang maputol. Tumayo si Tatay Dante, ang kanyang malaking katawan ay sumakop sa liwanag ng sala, at lumakad patungo sa akin. Ang bawat hakbang niya ay ramdam ko sa sahig.

“Jiro, halika rito,” utos niya.

Tumayo ako at lumapit. Sa isang mabilis na kilos, hinila niya ako at pinaupo sa kanyang kandungan. Ang kanyang hita ay matigas, parang bakal, at ang init ng kanyang katawan ay bumalot sa akin. Naramdaman ko ang kanyang malaking kamay na bumaba sa aking bewang at humawak doon nang mahigpit—isang hawak na hindi para sa anak, kundi isang hawak na nagsasabing: akin ka.

“Dito ka lang,” sabi niya sa aking tainga. Ang kanyang balbas ay bahagyang kumuskos sa aking leeg, nagpapadala ng libu-libong kuryente sa aking sistema. “Huwag kang titingin sa kung saan-saan. Sa akin ka lang tumingin.”

Ang mga kumpare niya ay tumahimik. Si Mang Fred, na kanina lang ay tahimik na naninigarilyo, ay nakatingin na sa amin ngayon. Ang kanyang mata ay hindi na mapagmasid; ito ay mapang-akit na. Ramdam ko ang paghigpit ng hawak ni Tatay Dante sa akin. Ang bawat paghinga niya ay tumatama sa aking batok.

“Ganyan dapat ang tatay,” biro ni Tito Nestor, bagaman ang kanyang boses ay may halong inggit at pagnanasa. “Protektado ang alaga.”

“Si Jiro ay akin lang,” pagtatapos ni Tatay Dante.

Hindi ako makagalaw. Gusto kong tumayo, pero ang init ng kandungan ni Tatay Dante ay parang isang glue na nagpapanatili sa akin sa aking kinauupuan. Ang aking mga kamay ay nakahawak sa kanyang braso—sa kanyang tribal tattoo—at ang aking mga daliri ay hindi mapigilang humaplos sa kanyang mabalahibong dibdib. Ang lust na nanggagaling sa mga kumpare niya ay nararamdaman ko, at sa halip na matakot, ako ay mas lalong naakit. Ang kanilang presensya, ang kanilang pagiging dominanteng lalaki, ang kanilang mga kwento tungkol sa bar… lahat ng ito ay bumubuo sa pantasyang matagal ko nang itinago.

Inilapit ni Tatay Dante ang kanyang mukha sa aking leeg at bumulong, “Masaya ka ba na nandito ka, Jiro?”

Tumango ako nang bahagya, habang ang aking mga mata ay pasimpleng bumabaling muli kay Ninong Boyet na ngayon ay nakatingin na sa aking mga binti. Ang inuman ay nagpapatuloy, pero ang tunay na laro ay nagsisimula pa lamang sa loob ng sala na puno ng alak, usok, at mga matang uhaw sa pagnanasa.

Kabanata 3: Ang Pagsalo sa Init

Ang sala ay unti-unti nang nilalamon ng usok ng sigarilyo na humahalo sa malansang amoy ng pinagkainan. Sa gitna ng nag-iinit na argumento nina Tito Nestor at Mang Fred tungkol sa mga problema sa seguridad ng bar, biglang tumayo si Tatay Dante. Ang kanyang malaking katawan ay sumakop sa liwanag ng nag-iisang bumbilya. Ramdam ko ang pag-angat ng kanyang hita—ang init na kanina’y bumabalot sa aking buong pagkatao ay biglang nawala, na nag-iwan ng isang uri ng ginaw sa aking kalamnan.

“Nauubusan na tayo ng yelo, Jiro. At ’yung sisig, painitin mo uli,” utos niya, sabay tapik nang malakas sa aking balikat. Ang kanyang mga mata ay nanatiling seryoso, walang bakas ng emosyon, habang iniutos niya sa akin ang pag-alis.

Tumayo ako, nanginginig nang bahagya ang aking mga binti. Naglakad ako patungo sa kusina, ramdam ang bawat tingin ng mga kumpare niya sa aking likuran. Ang bawat hakbang ko ay parang isang mabagal na pagtakas. Sa loob ng kusina, habang binubuksan ko ang freezer, narinig ko ang tawanan nila sa sala. Hindi na ito ang tawanan ng mga magkakaibigan; ito ay mas malalim, mas garapal.

Paglabas ko ng kusina, dala ang isang mangkok ng yelo, nakita ko silang apat na nakapalibot sa maliit na lamesa. Si Ninong Boyet, nakasandal sa upuan, ang kanyang sando ay basang-basa na ng pawis, na naglalantad sa kanyang maitim at makakapal na buhok sa kili-kili. Sa bawat paggalaw niya, ang mga old school tattoos sa kanyang braso ay tila sumasayaw, nagpapalit-palit ng hugis sa ilalim ng malabong ilaw.

Habang naglalakad ako palapit, hindi ko mapigilan ang aking mga mata na sumulyap sa kanila. Hindi lang ito simpleng paglingon; ito ay isang matinding pagnanasa na sumasabog sa loob ng aking sistema. Ang bawat isa sa kanila ay nagtataglay ng maskuladong hubog na hinahanap ng aking murang katawan. Ang kanilang mga balikat, ang kanilang mga ugat na nakalitaw sa braso, at ang paraan ng paghawak nila sa baso—lahat ng ito ay bumubuo ng isang matinding sensory overload para sa akin.

“Jiro, bilisan mo d’yan. Mauuhaw na ang ninong mo,” ani Tito Nestor, habang ang kanyang malaking tiyan ay tumatalbog sa ilalim ng kanyang nakabukas na polo.

Nilapitan ko si Ninong Boyet para salinan ang kanyang baso. Habang ginagawa ko ito, isang piraso ng yelo ang nahulog at tumama sa kanyang hita. Napansin ko ang pagbaba ng kanyang denim shorts , na mas lalong nagbigay-diin sa bakat ng kanyang ari na nakatago sa ilalim. Hindi ako agad nakagalaw. Ang aking mga mata ay kusang napako sa pagitan ng kanyang mga binti. Nakita ko ang tigas nito, ang pagkakabakat ng 7-pulgadang haba na hindi nakatago sa kabila ng makapal na tela.

“May tinitignan ka ba, Jiro?” biglang tanong ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay malalim at puno ng malisya.

Napalunok ako. “W-wala po, Ninong. May yelo lang na nahulog.”

“Ah, yelo lang ba?” ngisi ni Ninong Boyet, sabay abot sa aking baso at biglang hila sa aking kamay. “Uminom ka. Labing-walo ka na, hindi ka na bata para maging taga-refill lang.”

Tumingin ako kay Tatay Dante, humihingi ng tulong, pero nakita ko lang siyang nakahalukipkip, nakatingin sa amin na may isang kakaibang ngiti. “Sige, Boyet. Tikman natin kung kaya na ng bata ko ang tunay na inumin.”

Pilit na itinapat ni Ninong Boyet ang baso sa aking bibig. Uminom ako. Ang alak ay matapang, humahapdi sa aking lalamunan, at agad na nagpa-init sa aking sikmura. Umubo-ubo ako, ramdam ang pag-init ng aking mukha at ang biglang pagbilis ng tibok ng aking puso.

“Ang hina naman,” biro ni Mang Fred, ang kanyang mga mata na may bakas ng puting bigote ay nakatutok sa aking reaksyon. “Kailangan ng training niyan.”

Biglang hinila ni Ninong Boyet ang aking bewang at sa isang iglap, napaupo ako sa kanyang kandungan. Hindi gaya ng kay Tatay Dante na matigas at dominante, ang kandungan ni Ninong Boyet ay puno ng init at malisyosong paggalaw. Ang kanyang mga kamay, na puno ng tattoo, ay mahigpit na pumulupot sa aking bewang, at nararamdaman ko ang kanyang hita na diretsong nakadikit sa aking puwitan.

“Huwag kang matakot, Jiro,” bulong niya sa aking tainga. Ang amoy ng alak at tabako mula sa kanyang hininga ay humahalo sa amoy ng aking sariling pawis. “Ramdam ko ang init mo rito.”

Ang aking buong katawan ay nanghina. Ang bawat paggalaw ng aking balakang ay tumatama sa kanyang matigas na ari na nakabakat sa aking hita. Sa sandaling iyon, ang usapan nina Tatay Dante at Tito Nestor tungkol sa trabaho sa bar ay naging ingay na lang sa aking pandinig. Ang tanging realidad ay ang init na nanggagaling kay Ninong Boyet at ang pagnanasang unti-unti nang lumalamon sa aking pagiging inosente.

“Ninong…” pabulong kong tawag, hindi sigurado kung gusto kong tumayo o manatili.

“Ano, Jiro? Gusto mo pa?” tanong niya, habang ang kanyang kamay ay unti-unting bumababa sa aking hita, humahaplos sa aking balat nang may halong pagmamay-ari.

“Ang init mo…” sagot ko, na ang boses ay nanginginig sa matinding lust na hindi ko na kayang itago.

Tumawa si Ninong Boyet nang malakas, isang tawa na hindi inalintana ang presensya ng iba. Tumingin siya kay Tatay Dante at sumenyas. Nakita ko si Tatay Dante na tumango lang, tila nagbibigay ng permiso sa kung ano mang mangyayari sa gabi. Ang sala ay naging isang arena ng pagnanasa, at ako—ang dating inosenteng bata—ay isa na lamang laruan sa mga kamay ng mga lalaking ito.

“Dante, mukhang kailangan na nating ituloy ang usapan sa labas, ha?” biro ni Mang Fred, habang pilit na umiiwas ng tingin sa amin, bagaman alam ko na ang kanyang mga mata ay nananatili sa bawat haplos ni Ninong Boyet sa aking balat.

“Hayaan mo sila,” sagot ni Tatay Dante.

Patuloy ang paghaplos ni Ninong Boyet sa aking hita. Ang kanyang mga daliri, na may mga tattoo na nakakalat sa bawat bahagi ng kanyang braso, ay tila isang sumpa na hindi ko gustong takasan. Ang bawat dampi niya sa aking balat ay nagdudulot ng kuryente. Naramdaman ko ang aking sariling pagtugon—ang pagbaba ng aking depensa, ang pagtanggap sa init ng kanyang katawan, at ang pagbukas ng pinto para sa isang gabi na alam kong magpapabago sa aking buhay.

Habang nagpapatuloy ang usapan ng mga kumpare tungkol sa bar, ako ay nakabaon na sa kandungan ni Ninong Boyet. Ang aking ulo ay nakasandal sa kanyang balikat, at ang aking mga mata ay nakapikit, dinadama ang bawat haplos, ang bawat init, at ang bawat bawal na pagnanasa na sa wakas ay akin nang niyayakap. Ang sala ay unti-unti nang naglalaho, at ang tanging natitira ay ang init ng katawan ni Ninong Boyet na nagpapaalala sa akin na hindi na ako bata, at ang mga lalaking ito ang siyang magtuturo sa akin ng mundo ng matatanda.

“Jiro, humarap ka sa akin,” utos ni Ninong Boyet.

Dahan-dahan akong humarap. Nakita ko ang kanyang mukha—ang kanyang manipis na bigote, ang kanyang mga mata na puno ng pagnanasa, at ang kanyang ngiti na nagsasabing hindi na siya hihinto.

“Ngayon, sasabihin mo sa akin… gusto mo ba ito?”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko ay tumango, at sa bawat pagtango ko, mas lalong humihigpit ang hawak ni Ninong Boyet sa aking bewang, na nagpaparamdam sa akin na ito na ang simula ng aking pagkahulog. Ang gabi ay bata pa, at ang alak ay patuloy na dumadaloy, kasabay ng pagnanasang hindi na mapipigilan.

“Sige, Jiro. Tikman mo kung ano ang ibig sabihin ng pagiging lalaki,” bulong niya, bago niya ako muling hatakin palapit, sa gitna ng usok, alak, at mga matang nakamasid sa amin sa dilim ng barrio. Ang bawat dampi, ang bawat hininga, at ang bawat haplos ay bahagi na ng aking bagong realidad. At sa gitna ng sala, habang ang mga kumpare ay patuloy na nag-uusap, ang aking inosenteng pagkatao ay unti-unti nang naglalaho, pinalitan ng isang matinding pagnanasa na tanging ang mga lalaking ito lang ang makakapagbigay.

Hindi na ako takot. Hindi na ako nag-aalinlangan. Dahil sa bawat minuto na lumilipas, ang bawat dampi ni Ninong Boyet ay nagiging bahagi na ng aking sariling katawan, isang bahagi na hindi ko na gustong mawala. Ang gabi ay patuloy na umiinit, at ang bawat sandali ay isang paalala na ako ay pag-aari na nila, sa bawat haplos, sa bawat tingin, at sa bawat pagnanasa na patuloy na lumalago sa loob ng silid na ito.

Kabanata 4: Sa Dilim ng Bakuran

Ang ingay sa loob ng sala ay hindi na usapan lamang; ito ay naging isang uri ng ritwal ng mga lalaking uhaw sa pagpapakitang-gilas. Ang bawat halakhak ni Tito Nestor ay yumanig sa sahig, at ang bawat hampas ni Tatay Dante sa mesa ay tila isang utos na walang sinuman ang makakaila.

“Sabi ko sa inyo, ang manager natin sa bar, hindi lang trabaho ang alam,” malakas na sabi ni Tito Nestor, habang ang kanyang mukha ay mapula na dahil sa alak. “Nakita ko siya noong isang gabi sa stock room, nakadapa habang tinatapos ang kailangan niyang tapusin. Hindi mo na kailangan ng bar chaser kung ganoon ang pulutan mo.”

Humalakhak si Mang Fred, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa dilim. “Masyado kang mapanuri, Nestor. Pero aminin natin, ang sarap sa pakiramdam na ikaw ang may kontrol sa kanila, ’di ba?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Ninong Boyet sa aking bewang. Ang kanyang hita, na nakadikit sa aking puwitan, ay tila isang bakal na mainit. “Mga pare, maiwan ko muna kayo sandali. Parang gusto nang lumabas ng beer na ininom ko. Naiihi ako,” aniya, sabay tayo.

Ang biglang pagkawala ng kanyang presensya ay nag-iwan ng lamig sa aking balat. Tumayo siya, at sa pagtayo niya, bahagya niyang napisil ang aking hita bago siya naglakad patungo sa pintuan ng kusina na naglalabas sa madilim na bakuran.

“Bilisan mo, Boyet! Baka maunahan ka ni Dante!” biro ni Mang Fred, na sinundan ng malakas na tawanan ng tatlo.

Nanatili akong nakaupo, pilit na kumakalma. Ang aking mga mata ay mabilis na nag-scan sa sala. Si Tatay Dante ay abala sa pagbubuhos ng baso ni Tito Nestor; si Mang Fred ay abala sa pagpapabalot ng sigarilyo. Walang nakatingin sa akin. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang malikot na kaisipan na gumagapang sa aking utak. Ano kaya ang hitsura niyon kapag wala nang harang na tela?

Dahan-dahan, humakbang ako patalikod. Isang hakbang, dalawa. Pagdating ko sa pinto, hindi na ako lumingon. Lumabas ako sa malamig na hangin ng gabi. Ang bakuran ay nababalot ng anino ng mga puno ng mangga, at ang tanging liwanag ay nanggagaling sa maliit na bumbilya sa itaas ng pintuan ng bodega.

Nakita ko siya. Nakatayo si Ninong Boyet sa gilid ng bodega, nakatalikod sa akin. Ang kanyang sando ay bahagyang nakaangat, inilalantad ang kanyang likod na puno ng mga tattoo na tila gumagalaw sa ilalim ng buwan. Ang kanyang kamay ay nasa kanyang baywang, at rinig ko ang mahinang tunog ng agos ng tubig sa tuyong lupa.

Tumigil ako sa likod ng isang malaking paso ng halaman, pinipigil ang aking hininga. Ang bawat hibla ng aking katawan ay nanginginig. Gusto kong tumakbo pabalik, pero ang aking mga paa ay parang nakapako sa lupa.

“Ang sarap talagang maglabas ng init,” bulong ni Ninong Boyet sa kanyang sarili.

Hindi niya naisara ang zipper ng kanyang denim shorts. Ang tela nito ay nakabuka, at sa dilim, nakita ko ang isang bagay na mas malaki, mas matigas, at mas nakakatakot kaysa sa aking naisip. Ito ay hindi lamang isang bahagi ng katawan; ito ay isang simbolo ng kapangyarihan na kanina ko pa gustong hawakan. Ang kanyang ari ay tila isang mainit na bakal na nakatayo, ugatin at nagbabanta sa aking inosenteng isipan.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, lumingon siya. Ang liwanag mula sa bintana ng bahay ay tumama sa kanyang mukha. Nakita niya ako.

“Jiro?” ang kanyang boses ay hindi galit, bagkus ay puno ng isang uri ng pagtataka na agad ding napalitan ng pagnanasa.

Hindi ako nakapagsalita. Napako ang aking paningin sa kanyang nakalantad na ari. Napansin ko ang kanyang ngisi—isang ngisi na nagsasabing alam niya ang lahat. Hindi niya inayos ang kanyang suot. Sa halip, lalo pa niyang ibinaba ang kanyang shorts.

“Bakit ka sumunod, Jiro?” tanong niya, habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay parang isang maninila na papalapit sa kanyang biktima. “Gusto mo bang makita nang malapitan? Gusto mo bang malaman kung ano ang nararamdaman nito?”

Ramdam ko ang init ng kanyang katawan habang tumitigil siya sa tapat ko. Ang amoy ng alak at tabako ay mas matapang dito sa labas. Tumingin siya sa akin, mula sa aking ulo hanggang sa aking mga paa, na tila hinuhubaran ako ng kanyang mga mata.

“Matagal na ring panahon mula nang may huling sumubok dito,” bulong niya, habang ang kanyang daliri ay dahan-dahang humahaplos sa gilid ng aking panga. “Kailangan ko ng isang taong marunong mag-alaga, isang taong handang magsilbi.”

Ang aking lalamunan ay tuyong-tuyo. “Ninong…” pabulong kong sagot.

“Alam mo, Jiro,” patuloy niya, habang inilalapit niya ang kanyang mukha sa akin, “ang tatay mo, masyadong mahigpit. Pero sa harap ko, ikaw ay malaya. Kanina pa ako naiinitan sa iyo. ’Yung pagkandong mo sa akin kanina… hindi mo ba alam kung ano ang ginawa niyon sa akin?”

Hinila niya ang aking kamay at ipinatong ito sa kanyang hita. Ang init ng kanyang balat ay parang nagpapaso sa aking mga daliri. Hindi ako bumawi. Sa halip, kusa kong hinaplos ang kanyang matigas na hita, paitaas, patungo sa kanyang mainit at matigas na ari.

“Gusto mo ba talagang malaman kung paano ito gumagana?” tanong niya, habang ang kanyang kamay ay humahaplos sa aking buhok.

Tumango ako nang dahan-dahan. Ang takot na nararamdaman ko kanina ay napalitan na ng isang matinding pagnanasa na hindi ko na kayang pigilan. Ito ang mundo ng mga matatanda na matagal ko nang pinangarap. Ito ang lihim na buhay ng mga kumpare ni Tatay Dante na hindi ko kailanman inakalang maaabot ko.

“18 ka na, Jiro,” sabi niya, habang ang kanyang boses ay nagiging mas seryoso. “Dapat marunong ka na rin sa mga ganito. Ang buhay ay hindi lang pag-aabang sa gilid. Ang buhay ay pagkuha sa kung ano ang gusto mo.”

Huminto siya sandali, at ang kanyang mga mata ay nagningning sa dilim. “Ngayon, Jiro, handa ka na bang matuto?”

Hindi ako sumagot. Ang tanging nagawa ko ay ang tumingin sa kanyang mga mata, at doon ko nakita ang buong katotohanan—na ang gabing ito ay hindi magtatapos sa simpleng usapan. Ang pagnanasang nararamdaman ko para sa kanya, para sa kanila, ay isang apoy na nilalamon na ang buong pagkatao ko. At sa gitna ng kadiliman ng bakuran, kasama ang lalaking naghihintay ng aking tugon, handa na akong pumasok sa mundong hindi ko na kailanman maiiwanan.

Kabanata 5: Ang Unang Tikim

Ang dilim sa likod ng bodega ay tila lalong kumapal, nababalot lamang ng mahinang aninag mula sa ilaw ng sala na tumatagos sa maliliit na siwang ng dingding. Nakatayo kami roon, si Ninong Boyet at ako, na ang paghinga ay bumibilis kasabay ng paglakas ng tibok ng aking puso. Ang kanyang presensya ay parang isang higanteng anino na yumayakap sa akin, mainit at puno ng awtoridad.

“Jiro, humarap ka,” utos niya. Ang kanyang boses ay hindi na ang boses ng ninong na nagbibigay ng regalo tuwing Pasko; ito ay boses ng isang guro na naghihintay ng kanyang estudyante.

Sumunod ako. Ang aking mga kamay ay nanginginig nang abutin niya ito at ipatong sa kanyang ari. Ang tela ng kanyang denim shorts ay magaspang, ngunit sa ilalim nito, nararamdaman ko ang kakaibang tigas at init.

“Marunong ka na bang mag-masturbate?” tanong niya, ang boses ay seryoso, walang halong biro.

Napalunok ako. “Hindi po, Ninong.”

Isang maikling tawa ang pinakawalan niya. “Mabuti. Ibig sabihin, malinis ka pa at handa kang matuto sa tamang paraan.”

Hinawakan niya ang aking mga daliri at ipinatong ang mga ito sa ibabaw ng kanyang ari. Sa bawat paggalaw ng kanyang kamay na gumagabay sa akin, nararamdaman ko ang pagpintig ng ugat sa ilalim ng balat nito. Ang init na dumadaloy ay parang kuryenteng nagpapahina sa aking tuhod.

“Ganito ang ritmo, Jiro,” paliwanag niya habang ang aming mga kamay ay gumagalaw nang pataas at pababa. “Hindi ito karera. Nararamdaman mo ba ang bawat hibla ng ugat? ’Yan ang buhay. ’Yan ang dahilan kung bakit tayo naiinitan.”

Habang ginagawa namin ito, ang bawat dampi ng aking balat sa kanya ay nagdudulot ng isang kakaibang pakiramdam. Ang aking mga mata ay nakapako sa kanyang mukha, sinusuri ang bawat ekspresyon ng kanyang kasiyahan. Ang kanyang mga mata ay nakapikit, at ang kanyang mga labi ay bahagyang nakabuka, naglalabas ng mahinang ungol na tila isang melodiya sa gitna ng katahimikan.

“Ngayon,” sabi niya habang humihinto sandali, “ayaw kong sa kamay mo lang ako mag-focus. Gusto kong damhin mo ang lahat.”

Hinila niya ako mas malapit. Ang aking dibdib ay dumikit sa kanyang dibdib na puno ng buhok at pawis. “Halikan mo ako rito,” utos niya, sabay turo sa kanyang dibdib.

Sumunod ako. Ang lasa ng kanyang balat ay maalat, may halong amoy ng alak at ng matapang na tabako. Dinilaan ko ang kanyang dibdib, sinusundan ang bawat hibla ng kanyang buhok, hanggang sa maramdaman ko ang pagpapatigas ng kanyang mga utong sa ilalim ng aking dila. Ang bawat dampi ng aking dila ay nagdudulot ng mas malakas na paghinga mula sa kanya.

“Mas magaling ka kaysa sa inaasahan ko,” komento niya habang ang kanyang kamay ay nasa aking buhok, dinidiin ang aking mukha sa kanyang katawan.

Pagkatapos ng ilang minuto, huminto siya at dahan-dahang hinubad ang kanyang shorts. Ang huling harang ay tuluyan nang nawala. Ang kanyang ari ay tumambad sa liwanag ng buwan—isang mainit at makapangyarihang bahagi ng kanyang pagkatao na tila humihingi ng atensyon.

“Ngayon, Jiro,” bulong niya, ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumabay sa aking ulo. “Gamitin mo ang iyong bibig. Ipakita mo sa akin kung gaano ka kahusay matuto.”

Lumapit ako. Ang amoy nito ay mas matapang, mas hilaw, at mas nakakahilo. Nang idampi ko ang aking mga labi sa dulo, nakaramdam ako ng isang kakaibang pagkabigla. Ito ay malaki, matigas, at parang gawa sa bakal. Sinubukan kong ilubog ang aking bibig, ngunit agad akong napaatras.

Duwal.

“Huwag kang matakot,” sabi ni Ninong Boyet habang hinahawakan ang aking ulo, hindi para manakit, kundi para gabayan. “Hayaan mo lang. Kontrolado ko ang sitwasyon.”

Sinubukan kong muli. Ang bawat pagsubo ko ay nagiging mas malalim. Ramdam ko ang bawat gilid ng kanyang ari sa aking lalamunan. Ang bawat paggalaw ng aking dila ay ginagabayan niya gamit ang kanyang mga daliri na nakabaon sa aking buhok. Ang bawat utos niya—“Huwag mong kagatin,” “Gamitin mo ang iyong dila sa ilalim,”—ay sinusunod ko nang walang pag-aalinlangan.

Ang hirap ay hindi maikakaila. Ang laki nito ay tila umaabot hanggang sa aking lalamunan, na nagdudulot ng pagluha ng aking mga mata. Ngunit sa bawat pagduwal ko, nandoon siya, nakahawak sa akin, nagbibigay ng lakas at direksyon. Ang pakiramdam ng pagiging inexperienced ay unti-unting napapalitan ng isang uri ng rhythm na kami lang ang nakakaunawa.

“Tama, ganyan,” hikayat niya. Ang boses niya ay nanginginig sa matinding pagnanasa. “Ramdam mo ba ang init? ’Yan ang kailangan mo.”

Ang bawat paggalaw niya sa aking ulo ay nagiging mas mabilis. Ang aking bibig ay napupuno na ng kanyang natural na likido, na humahalo sa natitirang lasa ng alak at tabako sa aking bibig. Ang bawat pagdampi ng aking dila sa kanyang sensitibong bahagi ay nagiging mitsa ng mas malakas na ungol mula sa kanya.

“Jiro… Jiro, malapit na,” bulong niya.

Ang kanyang hawak sa aking ulo ay humigpit. Ang ritmo ay bumilis. Hindi na lang ito pagtuturo; ito ay naging isang pagsasama ng dalawang katawan na naghahanap ng kaligayahan. Nang maramdaman ko ang pagtibok ng kanyang ari sa loob ng aking bibig, alam ko na ang huli ay darating na.

Sa isang malakas at mahabang ungol, ang mainit at malapot na likido ay dumaloy sa aking bibig. Ang lasa ay metaliko, maalat, at puno ng kakaibang init na bumabalot sa aking buong sistema. Hindi niya hinayaang mailuwa ko ito.

“Lunukin mo,” utos niya, habang ang kanyang kamay ay nananatili sa aking buhok, dinidiin ang aking mukha sa kanya hanggang sa huling patak.

Lunok.

Ang bawat patak ay dumaloy sa aking lalamunan, isang simbolo ng aking pagpasok sa mundong ito. Nang matapos ang lahat, bumitaw siya at dahan-dahang inayos ang kanyang suot. Ako ay nakaluhod pa rin sa lupa, humihingal, ang aking mga labi ay bahagyang namumula at basang-basa.

Tumayo siya at tinapik ang aking balikat. Ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng paghanga na hindi ko inaasahan.

“Ngayon, Jiro,” sabi niya habang inaayos ang kanyang sando, “alam mo na ang pakiramdam. Ang lasa ng pagiging ganap na lalaki. Huwag kang mag-alala, marami pa tayong pag-uusapan tungkol dito.”

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa bahay, naiwan akong nakaluhod sa dilim. Ang aking buong katawan ay nanginginig, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa pagkilala na ang batang nakatayo sa bakurang ito ilang oras ang nakalipas ay wala na. Sa halip, isang lalaking marunong na sa mga bawal na bagay ang nakatayo ngayon. Ramdam ko sa bawat tibok ng aking puso ang katotohanan—na ngayong gabi, sa gitna ng alak, usok, at pagnanasa, ako ay ganap na ngang 18-anyos. Ang mundo ng mga kumpare ni Tatay Dante ay hindi na lamang isang panonood; ito ay akin na ring mundo. At ang lasa ng gabi, ang lasa ng aking pagbabago, ay mananatili sa aking bibig hanggang sa susunod na pagkakataon.

Kabanata 6: Ang Maskara ng Inosente

Ang bawat hakbang ko pabalik sa loob ng bahay ay parang pagtapak sa manipis na yelo. Ang lamig ng gabi sa labas ay naiwan sa aking balat, ngunit ang init ng nangyari sa likod ng bodega ay nakadikit pa rin sa aking mga labi, sa aking lalamunan, at sa bawat hibla ng aking malay. Huminto ako sandali sa may pintuan ng kusina, pumikit nang mariin, at huminga nang malalim. Pilit kong inayos ang aking suot, pilit kong pinapakalma ang nanginginig kong mga kamay.

Jiro, kumalma ka, bulong ko sa aking sarili. Wala silang alam. Walang nakakita. Isa ka pa ring bata.

Pagpasok ko sa sala, sinalubong ako ng usok ng sigarilyo na tila isang kulambo na bumabalot sa buong silid. Nandoon pa rin sila—sina Tatay Dante, Tito Nestor, at Mang Fred. Nakaupo si Ninong Boyet sa pwesto niya, hawak ang baso ng alak, ang kanyang mukha ay parang walang anumang bahid ng nangyari ilang minuto lang ang nakalilipas. Ang pagkakaupo niya ay relaks, isang pagkakaibang-pagkakaiba sa nagliliyab na tensyon na iniwan niya sa akin sa labas.

“Saan ka ba galing, Jiro? Ang tagal mong bumalik,” bungad ni Tatay Dante. Ang kanyang boses ay malalim, parang dagundong na nagpapatigil sa tibok ng aking puso.

Napalunok ako. Ramdam ko ang pagkatuyo ng aking lalamunan. “Ah, eh… Tatay, sumakit po kasi nang kaunti ang tiyan ko. Medyo matagal po bago ko naibsan,” pagsisinungaling ko, pilit na iniiwasan ang kanyang mga mata.

“Tiyan?” ulit ni Tito Nestor, sabay sulyap sa akin mula sa kanyang inuupuan. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang mapanuring lente na nag-i-scan sa bawat sulok ng aking mukha. “Bakit parang namumula ang pisngi mo? Masyado ka bang napagod sa kaka-refill ng pulutan?”

“Siguro po sa init sa labas, Tito,” sagot ko, subukang ngumiti nang pilit. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha, isang pamumulang hindi ko mapigilan.

Napatingin ako kay Ninong Boyet. Nakatitig siya sa akin, isang tingin na puno ng kahulugan, pero mabilis niya ring ibinaling ang atensyon sa kanyang baso. Ang bawat patak ng alak na dumadaloy sa kanyang lalamunan ay parang isang paalala sa akin kung anong lasa ang nananatili pa rin sa aking sariling bibig.

“Hayaan mo na ang bata, Nestor,” wika ni Mang Fred, ang matandang tahimik na nagmamasid. “Bata pa ’yan, mabilis talaga ang metabolismo niyan. Hindi gaya nating puro kalawang na ang katawan.”

Tumawa si Tatay Dante, pero ang kanyang mga mata ay hindi nakikipagbiruan. Naka-focus lang siya sa akin. “Maupo ka rito, Jiro. Huwag kang manatiling nakatayo riyan na parang estatwa.”

Umupo ako sa sahig, malapit sa paanan ni Tatay Dante. Ang kanyang malaking kamay ay paminsan-minsang dumadampi sa aking balikat, isang haplos na dati ay nagbibigay sa akin ng seguridad, pero ngayon ay nagdudulot ng kuryente ng takot. Ang bawat haplos niya ay tila isang paghahanap ng sagot sa isang tanong na hindi ko pa kayang bigkasin.

“Ano ba ang pinag-uusapan niyo?” tanong ko, subukang ilihis ang usapan.

“Ah, tungkol sa mga makina sa bodega,” sagot ni Dante. Pero ang kanyang titig ay hindi humihiwalay sa akin. “Jiro, sigurado kang okay ka lang? Bakit parang humihingal ka pa rin?”

Ang tanong na iyon ay parang isang baril na nakatutok sa aking sentido. “O-opo, Tatay. Pagod lang talaga siguro sa gawaing bahay.”

“Masyado ka nang matanda para mapagod sa simpleng gawain, Jiro,” sabi ni Ninong Boyet, ang boses ay kalmado, halos mapanukso. “Baka kailangan mo lang ng tamang pahinga.”

Napatingin ako kay Boyet. Nakita ko ang isang bahagyang ngisi sa kanyang mga labi. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Ang bawat salita niya ay may dalang panganib, isang laro na siya lang at ako ang nakakaintindi.

“Tama si Boyet,” sang-ayon ni Tito Nestor. “Ang bata, habang lumalaki, lalong kailangang sanayin sa hirap.”

Ramdam ko ang pag-igting ng mga panga ni Tatay Dante. Ininom niya ang natitirang alak sa kanyang baso at malakas na ibinaba ito sa lamesa. “Jiro, tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin. Ang mga mata ni Dante ay madilim, puno ng hindi ko mabasa na emosyon. Hindi siya galit, pero may duda. Mayroong isang bagay sa kanyang pagtingin na nagsasabing alam niyang may nagbago, kahit hindi niya matukoy kung ano.

“May tinatago ka ba sa akin?” tanong niya.

Ang tanong na iyon ay nagpabugso sa aking puso. Gusto kong sumagot ng ‘hindi,’ gusto kong sabihing ako pa rin ang Jiro na anak-anakan niya, pero ang aking dila ay tila nakabuhol.

“W-wala po, Tatay. Ano po ba ang itatago ko?”

Nanatiling matalim ang kanyang titig sa akin sa loob ng mahabang segundo. Ang bawat segundong lumilipas ay parang isang oras. Ang katahimikan sa sala ay naging nakabibingi. Ang tanging naririnig ko lang ay ang ingay ng mga kuliglig sa labas at ang pagtibok ng aking sariling puso na tila gustong kumawala sa aking dibdib.

“Siguro ay lasing na lang ako,” sabi ni Tatay Dante sa wakas, bago bumaling sa kanyang mga kumpare. “Hayaan na natin ang bata. Pagod lang talaga yan.”

Huminga ako nang maluwag, pero hindi ako makagalaw. Pakiramdam ko ay nakapako ako sa sahig.

“Pumasok ka na sa kwarto, Jiro,” utos ni Dante. “Matulog ka na. Mahaba pa ang araw bukas.”

“Sige po, Tatay,” sagot ko. Tumayo ako nang dahan-dahan, ang aking mga binti ay nanginginig pa rin.

Naglakad ako patungo sa aming kwarto. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang mga mata nila sa aking likod. Lalo na ang kay Ninong Boyet at Tatay Dante. Pagdating ko sa may pinto, huminto ako at lumingon sandali.

Nakita ko si Tatay Dante na nakatingin pa rin sa akin, habang si Ninong Boyet naman ay muling nagbubuhos ng alak sa kanyang baso, ang mukha ay nakatalikod sa akin. Ang eksenang iyon—ang tatlong lalaking ito na nag-uusap sa gitna ng usok at alak—ay tila isang eksena mula sa isang panaginip na hindi ko gustong magising.

Pagpasok ko sa loob ng kwarto, isinara ko ang pinto at sumandal dito. Ang dilim sa loob ay yumakap sa akin. Ang init sa aking labi ay nananatili, ang lasa ng nangyari sa labas ay hindi nawawala.

Pinatay ko ang ilaw at humiga sa aking kama. Nakatingin ako sa kisame, sinusubukang ayusin ang gulo sa aking isipan. Ang pagkakaiba ng Jiro na pumasok sa kwartong ito kagabi at ang Jiro na narito ngayon ay parang langit at lupa. Hindi na ako ang bata na walang malay sa mundo. Ngayon, alam ko na ang lasa ng ipinagbabawal.

Narinig ko ang mahinang tawanan nina Tatay Dante at ng kanyang mga kumpare mula sa sala. Ang tawanan nila ay hindi na parang dati. Ngayon, ang bawat tawa ay may halong malisya, may halong panganib.

Pumikit ako, sinusubukang itulog ang lahat, pero alam ko na ang gabi na ito ay simula pa lang. Ang mundo ko ay unti-unti nang nagbabago, at wala nang paraan para bumalik pa sa dati. Ang bawat paghinga ko sa loob ng kwartong ito ay puno ng takot, kaba, at isang uri ng pagnanasang hindi ko maintindihan.

Sa kabila ng pinto, naririnig ko ang boses ni Ninong Boyet. “Jiro,” bulong niya sa sarili, parang isang anino na humahabol sa aking isipan.

Hindi ko alam kung anong mangyayari bukas, pero sa bawat tibok ng aking puso, alam ko ang isang bagay: ang pagiging inosente ay isang maskara na hindi ko na muling maisusuot nang buo. Ang bawat patak ng aking luha ay hindi dahil sa pait, kundi dahil sa pagkalito sa sarap na naramdaman ko.

Tumagilid ako sa kama, niyakap ang unan, at pinilit ang sarili na makatulog. Bukas, kailangan ko na namang maging inosenteng Jiro. Bukas, kailangan ko na namang maging anak-anakan ni Tatay Dante. Bukas, kailangan ko na namang maging biktima o kalaro nila.

Ang gabi ay tahimik, pero ang isipan ko ay parang isang bagyo na hindi tumitigil. Sa bawat pagpikit ko, nakikita ko ang mukha ni Ninong Boyet, ang malalaking kamay ni Tatay Dante, at ang mapanuring tingin ni Tito Nestor. Sila na ang bumubuo ng aking mundo ngayon. Sila na ang aking tadhana.

Sa huling pagkakataon, muli akong huminga nang malalim. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay pumasok sa kwarto, at sa halip na pandirihan, ramdam ko ang pagyakap nito. Ang dilim ay naging tahanan ko na. At sa bawat segundong lumilipas, ang pag-asa na makatakas ay unti-unti ring naglalaho.

Ngayong gabi, ang tanging alam ko lang ay ang pakiramdam ng pagiging ganap na lalaki, sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Ang buhay ko ay hindi na akin. Ang katawan ko ay hindi na akin. Lahat ng ito ay pag-aari na ng mga kumpare ni Tatay Dante.

Isang huling buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang pinto ng kwarto ay nananatiling sarado, pero ang pinto ng aking pagkatao ay tuluyan nang bumukas. At wala nang pabalik-balik pa.

Kabanata 7: Ang Bagong Paningin

Isang linggo na ang nakalilipas mula nang gabi ng aking kaarawan, ngunit ang mundo ko ay hindi na bumalik sa pagiging payak at tahimik. Ang bawat sulok ng bahay na dati ay nagsisilbing proteksyon, ngayon ay nagmimistulang isang malawak na arena ng mga nakatagong pagnanasa. Ang mga dingding, ang mga sahig, at maging ang hangin sa loob ng aming tahanan ay tila nagbago ng timpla—naging mabigat, mainit, at puno ng malisya.

Habang naglilinis ako sa sala, ang aking mga mata ay hindi na naghahanap ng dumi o kalat. Naghahanap na ako ng bakas ng mga lalaking nagdala sa akin sa mundong ito. Ang aking isip, na dati ay puno lang ng mga simpleng pangarap at pagtulong kay Tatay Dante, ay nilamon na ng mga imaheng hindi ko akalaing kaya kong buuin.

“Jiro, ayusin mo ang mga bote sa bodega,” utos ni Tatay Dante habang naghuhubad siya ng kanyang pambahay na sando.

Napatigil ako sa pagwawalis. Ang kanyang katawan—ang malapad na dibdib na puno ng buhok at ang tribal tattoo na tila gumagalaw sa tuwing humihinga siya—ay nagdulot ng kakaibang kuryente sa aking sikmura. Ang aking paningin ay bumaba, kusa at walang pag-aalinlangan, patungo sa kanyang maong na shorts. Bakas ang isang umbok na matigas at mabigat, isang paalala na sa ilalim ng pagiging matapang na bouncer ni Tatay Dante, may nakatagong agresyon na matagal ko nang iniiwasan, pero ngayon, ay gustong-gusto ko nang masilayan.

“O-opo, Tatay,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses habang ang aking loob ay nagwawala.

Tumalikod ako, pero hindi ako nakalakad nang diretso. Ramdam ko ang mainit na titig ni Tatay Dante sa aking likuran. Ang bawat hakbang ko ay parang isang pag-aanyaya, isang tahimik na pagsusumamo na sana, kahit isang sandali, mapansin niya ang pagbabagong nagaganap sa akin.

Nang makarating ako sa bodega, ang dilim at amoy ng langis ay yumakap sa akin. Dito, sa loob ng aking isipan, malaya akong naglalakbay. Naalala ko ang lasa at pakiramdam ng nagawa namin ni Ninong Boyet sa likod ng bahay na ito noong isang linggo. Ang paunang sakit na mabilis na napalitan ng isang uri ng addictive numbness . Ang pag-alala sa kanyang malalapad na balikat at ang magaspang na haplos ng kanyang mga kamay ay nagdulot ng pagtigas ng aking sariling pagkalalaki sa loob ng aking pantalon.

Ano kaya ang pakiramdam kung si Tito Nestor naman?

Ang tanong na iyon ay hindi na umalis sa aking isipan. Si Tito Nestor na laging mapanuri. Nakikita ko ang kanyang matabang tiyan na mabalahibo, at ang imahe ng kanyang ari na alam kong mataba at malaman, tulad ng kanyang mga daliri na laging humahawak sa baso ng alak. Ano kaya ang pakiramdam kung ang mga daliring iyon ay nasa aking mukha na?

Narinig ko ang ugong ng motor sa labas. Ang mga kumpare ay paparating na.

Mabilis akong lumabas at nagtungo sa sala. Ang pagdating nila ay parang pagpasok ng mga leon sa kanilang teritoryo. Si Ninong Boyet ang unang bumaba ng motor, ang kanyang mga braso na puno ng old school tattoos ay tila mga anino ng kasalanan na naghihintay sa akin. Sumunod si Tito Nestor na ang malapad na dibdib ay tila sasabog sa kanyang hapit na t-shirt, at si Mang Fred na sa kabila ng edad ay may awrang tila isang agilang handang sumunggab.

“Jiro, dalhan mo kami ng yelo at pulutan sa likod,” utos ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay may halong awtoridad at isang pamilyar na tono na tila ba kinakausap niya ang isang ari-arian.

“Opo, Ninong,” tugon ko, nakatitig sa kanyang mga mata. Sa pagkakataong ito, hindi ako umiwas. Ipinakita ko ang pagkauhaw sa aking tingin.

Habang naghahanda ako sa kusina, ramdam ko ang mga yabag nila sa labas. Ang ingay ng kanilang pag-uusap ay parang isang symphony ng kalalakihan. Ang kanilang mga boses ay malalim, magaspang, at puno ng testosterone. Ang bawat tunog ay nagpapadala ng throb sa aking pagkatao.

Naglakad ako palabas dala ang tray ng alak at yelo. Ang mga kumpare ay nakaupo na sa kanilang mga pwesto sa bakuran.

Habang inilalatag ko ang mga baso, sinadya kong dumaan sa pagitan ng mga binti ni Tito Nestor. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan na lumalabas mula sa kanyang shorts. Ang kanyang umbok ay kitang-kita, isang matigas na masa na tila humihingi ng atensyon. Hindi ko mapigilang sumulyap nang matagal.

“May problema ba, Jiro?” tanong ni Tito Nestor, ang kanyang boses ay puno ng malisya habang humihigop ng alak.

“W-wala po, Tito. Nag-aayos lang ng pulutan,” sagot ko.

Lumingon ako kay Mang Fred. Ang agila sa kanyang likod ay tila nakatingin din sa akin habang siya ay naglalabas ng sigarilyo. Ang kanyang mga daliri na makapal ang buhok ay dahan-dahang humahawak sa mitsa ng kanyang lighter. Sa aking isipan, ang mga daliring iyon ay hindi sigarilyo ang hinahawakan, kundi ang aking baba, ang aking pisngi, o ang mas sensitibong bahagi ng aking katawan.

Naupo ako sa damuhan, malapit sa paanan ni Ninong Boyet. Nararamdaman ko ang tensyon sa hangin. Si Ninong Boyet ay nakatingin sa akin, ang kanyang mga mata ay nagtatanong. Handa ka na ba? tila ang kanyang titig.

“Jiro, uminom ka muna. Para naman hindi ka masyadong tahimik ngayong gabi,” alok ni Tatay Dante, sabay abot ng isang baso ng alak.

Tinanggap ko ito. Ang alak ay mainit sa lalamunan, parang apoy na dahan-dahang kumakalat sa aking buong pagkatao. Habang iniinom ko iyon, ang aking paningin ay patuloy na gumagala.

Si Tatay Dante, ang aking “Tatay,” na ang bawat galaw ay puno ng dominasyon. Si Ninong Boyet, ang aking guro sa dilim, na ang mga tattoo ay tila mga mapa ng aking magiging karanasan. Si Tito Nestor, na ang bawat tingin ay isang pangako ng pag-aari. Si Mang Fred, na ang katahimikan ay isang banta ng sikolohikal na pagpasailalim.

Sa aking loob, ang bawat isa sa kanila ay isang potensyal na karanasan. Ang ideya na ang mga lalaking ito—na ang bawat isa ay may kanya-kanyang laki, tigas, at paraan ng pag-angkin—ay maaaring mapasaakin o mapasa-kanila ako, ay nagdulot ng isang matinding rush sa aking sistema. Ang aking pantalon ay mas lalong humihigpit. Ang bawat paghinga ko ay mababaw.

“Ang tahimik mo, Jiro,” puna ni Ninong Boyet habang inilalapit ang kanyang paa sa aking hita. Ang kanyang sapatos ay dahan-dahang gumagapang paitaas, isang haplos na tila isang kuryenteng dumadaloy sa aking ugat.

“Nag-eenjoy lang po sa kuwentuhan niyo,” sagot ko, pero ang totoo, ang pandinig ko ay nakatutok na sa bawat paghinga nila.

Pinanood ko ang paggalaw ng kanilang mga mansanas ni Adan sa bawat lunok ng alak. Ang mga balahibo sa kanilang mga dibdib, ang mga ugat sa kanilang mga braso na bumubukol sa bawat paggalaw ng kanilang mga kamay habang humahawak ng bote. Gusto kong hawakan silang lahat. Gusto kong maramdaman kung gaano kagaspang ang balat ni Mang Fred, kung gaano kainit ang pawis ni Tito Nestor, at kung gaano katigas ang katawan ni Tatay Dante.

Ang pagnanasa ko ay hindi na lang basta curiosity. Ito ay isang uri ng hunger—isang gutom na hindi mapapawi ng kanin o tubig. Ito ay gutom sa balat, sa pawis, sa dominasyon, at sa sarap na tanging ang mga lalaking ito ang makakapagbigay.

“Jiro, kunin mo yung yelo sa loob,” utos ni Tatay Dante.

Tumayo ako. Ang bawat pagtayo ko ay puno ng pag-aalinlangan, pero puno rin ng determinasyon. Habang naglalakad ako pabalik sa bahay, naramdaman ko ang mga mata nila sa aking likod. Alam ko, kahit hindi ko nakikita, na sinusundan nila ang bawat galaw ng aking balakang.

Pagpasok ko sa kusina, humingal ako nang malalim. Ang aking buong katawan ay nanginginig sa excitement. Ang gabi ay bata pa. At ang mga aral ni Ninong Boyet ay isa lamang simula. Handa na akong matuto. Handa na akong maging laruan, maging tagasilbi, at maging bahagi ng kanilang madilim na mundo.

Habang kumuha ako ng yelo, nakita ko ang aking sarili sa salamin ng ref. Ang aking mga mata ay nagniningning na hindi sa inosenteng paraan, kundi sa isang uri ng pagnanasang handang sumabog.

Ibibigay ko ang lahat, isip ko. Ibibigay ko ang lahat para lang matikman ang bawat isa sa inyo.

Ang gabi ay hindi na para sa pagtulog. Ang gabi ay para sa pagtikim, para sa pagkatuto, at para sa paglubog sa mundong dati ko lang pinapangarap pero ngayon ay narito na sa aking harapan, naghihintay na aking yakapin at pasukin nang buong-buo. Lumabas ako muli dala ang yelo, ang aking bawat hakbang ay puno ng pangako na ngayong gabi, walang lalaki ang makakatakas sa aking mga mata.

Kabanata 8: Ang Laro ng Apoy at Anino

Ang aming bakuran ay unti-unti nang nilalamon ng makapal na usok ng sigarilyo, na tila nagsisilbing kurtina sa mga lihim na nagaganap sa ilalim ng talahanayan. Ang mga bote ng alak ay nagkakalat na sa gitna; ang ilan ay halos wala nang laman, ang iba naman ay nakahilera bilang mga saksi sa gabi ng mga matatandang lalaki. Si Tatay Dante ay nasa sentro, ang kanyang malapad na katawan ay nakasandal sa sofa, hawak ang baso na tila isang sandata. Sa kanyang paligid, sina Tito Nestor at Mang Fred ay abala sa kanilang sariling mga kuwento, ngunit si Ninong Boyet ang tanging nakapokus sa bawat kilos ko.

Ramdam ko ang init ng alak na dumadaloy sa aking mga ugat. Ito ang gabing matagal ko nang hinihintay. Hindi na ako ang Jiro na natatakot sa bawat galaw ng mga matatanda; ngayon, ako na ang nagtatakda ng ritmo.

Lumapit ako kay Ninong Boyet dala ang pitsel ng yelo. Sa bawat hakbang ko, sinadya kong ilapit ang aking katawan sa kanya. Nang mailapag ko na ang yelo, dahan-dahan kong ipinadausdos ang aking kamay sa kanyang balikat, ang aking mga daliri ay tila naglalaro sa kanyang balat, bago ko hinipo nang bahagya ang kanyang braso.

“Ninong, mukhang nauubusan ka na ng yelo,” bulong ko. Ang boses ko ay mababa, sinadya kong lumapit hanggang sa maamoy ko ang hinalong alak at tabako sa kanyang hininga.

Tumitig si Ninong Boyet sa akin. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng pang-aasar, ngayon ay nagpakita ng bakas ng pag-aalala. Lumingon siya nang mabilis kay Tatay Dante na kasalukuyang nakikipagtawanan kay Tito Nestor.

“Jiro, mapangahas ka masyado ngayong gabi,” pabulong na sagot ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay nanginginig—hindi sa takot, kundi sa panganib. “Hindi mo ba nakikita? Tinitignan tayo ng tatay mo.”

Hindi ako tumingin kay Tatay Dante. Sa halip, hinayaan ko ang aking hita na dumikit nang mariin sa binti ni Ninong Boyet sa ilalim ng lamesa. Naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang kalamnan. Ang umbok sa kanyang shorts ay mas lalong naging kapansin-pansin sa aking paningin, isang matigas na paalala ng kanyang pagnanasa na pilit niyang ikinukubli sa harap ng iba.

“Hayaan mo siya, Ninong,” sagot ko, muling hinaplos ang kanyang balikat at sinadya kong idikit ang aking mukha sa kanyang tenga. “Hindi niya tayo mapapansin kung masyadong abala ang isip niya sa alak.”

“Jiro, mapapahamak tayo,” pabulong na babala niya. “Si Dante, kapag nakahalata ’yan, hindi mo gugustuhing makita ang galit niya.”

“Kung gayon, bakit hindi natin siguraduhin na hindi na siya makakahalata?” tanong ko.

Ang bawat salitang lumalabas sa aking bibig ay tila isang pain na inihahagis ko sa kanya. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Ang takot sa kanyang mga mata ay unti-unting napalitan ng isang mapanganib na ideya. Tumingin siya sa baso ni Tatay Dante, na muling pinupuno ni Mang Fred.

“Ano ang nasa isip mo?” tanong ni Ninong Boyet.

“Lasingin natin siya,” sagot ko nang deretsahan. “Lasingin natin siya hanggang sa hindi na niya alam kung nasaan siya, hanggang sa ang tanging maramdaman niya ay ang antok na dadaloy sa kanyang buong katawan.”

Nagkatitigan kami ni Ninong Boyet sa loob ng ilang segundo. Sa loob ng sandaling iyon, ang aming mga isipan ay nagtagpo. Siya ay hindi na lang ang aking Ninong, siya na ang aking kasabwat.

“Lasingin muna natin ang tatay mo,” bulong ni Ninong Boyet sa aking tenga, ang boses niya ay naging kasing-lamig ng yelo sa baso. “At pagkatapos, may iba pa akong ituturo sa iyo. Mga bagay na hindi mo pa nararanasan.”

Ang bulong na iyon ay parang kuryenteng dumaloy sa aking buong sistema. Ang pangakong iyon ay sapat na para sa akin. Humiwalay ako sa kanya at tumayo nang maayos; ang aking mukha ay muling nagbalik sa pagiging inosenteng tagasilbi.

“Tatay, dagdagan ko na po ang baso niyo,” sabi ko nang malakas. Lumapit ako kay Tatay Dante na agad namang inilapit ang kanyang baso.

“Sige, Jiro. Salamat,” ani Tatay Dante, ang kanyang boses ay medyo malat na. “Mabuti ka pa, anak, nakikita mo kung kailan kailangan ng dagdag.”

Habang ibinubuhos ko ang alak, sinadya kong dahan-dahan ang pagbuhos, pilit na ginagawang mas matapang ang timpla. Si Ninong Boyet naman ay nagsimulang makipag-usap nang mas masigla kay Tito Nestor, pilit na inilalayo ang atensyon ni Tatay Dante.

“Dante, naalala mo ba noong nasa probinsya tayo?” tanong ni Ninong Boyet. “Yung gabing halos hindi tayo makatayo sa dami ng nainom nating emperador?”

“Oo naman, Boyet!” tawa ni Tatay Dante, agad na inubos ang isang baso. “Sino ang makakalimot doon? Pero mas matapang ang timpla natin ngayon, ah.”

“Talaga naman,” sang-ayon ni Mang Fred. “Jiro, huwag mong titipirin ang tatay mo. Punuin mo ’yan!”

“Opo, Mang Fred,” sagot ko, punong-puno ng paggalang ang aking tinig, habang ang aking mga mata ay nakapako sa bawat lagok ni Tatay Dante.

Ang bawat patak ng alak na pumapasok sa kanyang lalamunan ay isang tagumpay para sa akin. Habang pinapanood ko si Tatay Dante, naramdaman ko ang presensya ni Ninong Boyet sa aking likuran. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang kanyang mga mata na nagbabantay, tila isang predator na naghihintay sa tamang pagkakataon.

“Jiro,” tawag ni Tito Nestor, “ikaw naman, uminom ka rin. Para hindi ka na masyadong mahiyain.”

“Salamat po, Tito, pero kailangan ko pa pong mag-ayos ng mga bote,” tanggi ko, pilit na iniiwasan ang kanyang titig na tila tumutunaw sa aking pagkatao.

“Hayaan mo na ’yan, Jiro,” sabi ni Tatay Dante, sabay akbay sa akin. Ang kanyang braso ay mabigat; ang init ng kanyang katawan ay bumabalot sa aking balikat. “Ngayong gabi, anak kita, pero sa susunod, magsisilbi ka ulit. Ngayon, mag-enjoy ka rin naman.”

Ang kanyang hawak ay nagdulot ng kakaibang pakiramdam. Hindi ko alam kung bakit, pero habang lasing na si Tatay Dante, mas lalo kong naramdaman ang pagnanais na makita siyang tuluyan nang bumigay. Gusto kong makita kung ano ang mangyayari kapag ang lalaking laging matapang ay magiging mahina at kontrolado na lamang ng alak.

“Tatay, isa pa,” alok ko, binigyan siya ng bagong timpla.

“Jiro, baka naman,” tawa ni Tito Nestor. “Baka hindi na makatayo ’yang tatay mo mamaya.”

“Hindi ’yan,” sagot ni Tatay Dante, sabay inom ng buong baso. “Kaya ko pa. Ang buhay ay parang alak, Nestor. Kung hindi mo lulubusin, hindi mo malalaman ang totoong sarap.”

Pinanood ko ang kanyang mga mata na unti-unti nang nanlalabo. Ang kanyang pagkakaupo sa sofa ay unti-unti nang nagiging pabaya. Ang kanyang mga kamay, na dati ay matatag, ay nagsisimula na ring manginig. Ang lahat ng plano ni Ninong Boyet ay unti-unti nang nagkakatotoo.

Naramdaman ko ang kamay ni Ninong Boyet sa aking likod—isang haplos na puno ng pagpuri, pero may halong babala.

“Malapit na, Jiro,” bulong niya. “Konting tiis pa.”

Tumingin ako sa paligid. Si Mang Fred ay tila inaantok na rin, habang si Tito Nestor ay nakikipagpalitan na ng mga kuwento kay Tatay Dante tungkol sa mga nakaraang buhay nila sa labas. Lahat sila ay unti-unti nang nawawala sa wisyo. Ang tanging matino na lang ay ako at si Ninong Boyet.

Ang bawat segundong lumilipas ay tila isang malaking paghahanda para sa kung ano ang susunod. Hindi na ako natatakot. Hindi na ako nag-aalinlangan. Ang bawat kilos ko, ang bawat salita ko, at ang bawat titig ko kay Ninong Boyet ay bahagi na ng aming laro.

Ang liwanag ng bumbilya sa sala ay tila nagiging mas malabo sa aking paningin, o baka ako lang ang nakakaramdam ng pagbabago sa paligid. Ang usok ng sigarilyo ay tila mga anino na naglalakad sa paligid namin, humahawak sa bawat bahagi ng aming katawan.

“Jiro,” sabi ni Tatay Dante, ang kanyang boses ay halos pabulong na lang, “ang init… pero ang sarap.”

Hindi ko siya sinagot. Tumingin lang ako kay Ninong Boyet, na ngayon ay nakangiti na nang bahagya—isang ngiting hindi ko kailanman nakita sa kanya. Isang ngiting puno ng kasamaan, pero puno rin ng pangakong hindi ko matatanggihan.

Kabanata 9: Ang Sining ng Pagpasailalim

Ang katahimikan sa loob ng bakuran ay hindi na mapayapa. Ito ay isang mabigat at nakakalitong katahimikan na bumabalot sa mga katawang nagkalat sa paligid. Si Tatay Dante, ang lalaking itinuring kong protektor, ay nakasubasob na sa ibabaw ng hapag; ang kanyang malalim na paghilik ay nagsisilbing ritmo ng kanyang kawalan ng malay. Si Tito Nestor ay nakahilig sa sulok ng outdoor chair, ang bibig ay bahagyang nakabukas, habang si Mang Fred naman ay tila isang estatwang hindi na gumagalaw.

Ang amoy ng alak ay humahalo sa amoy ng pawis at tabako—isang nakakasulasok ngunit nakakaakit na timpla.

“Halika na,” bulong ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay tila isang malamig na hangin sa gitna ng init ng gabi.

Ramdam ko ang kanyang mainit na palad sa aking siko. Hindi na niya ako hinintay na tumugon. Dinala niya ako patungo sa kwarto; ang bawat hakbang namin ay parang paglalakad sa ibabaw ng mga pino at marupok na bubog. Ang pintuan ng aming kwarto ay bumukas nang may mahinang langitngit, at sa aming pagmamadali, nakalimutan namin itong i-lock. Ang puwang na naiwan ng bahagyang bukas na pinto ay isang paanyaya sa panganib, isang anino ng posibilidad na anumang oras ay maaaring may magising at makakita sa amin.

Pagpasok namin, ang dilim ay yumakap sa amin nang mahigpit. Ang tanging liwanag na pumasok ay galing sa buwan na tumatagos sa bintana, na nagpapakita ng mga anino ng aming mga katawan sa dingding.

“Lumuhod ka,” utos niya.

Sumunod ako nang walang pag-aalinlangan. Ang malamig na sahig na kahoy ay dumampi sa aking balat, isang matalim na kaibahan sa init na nararamdaman ko sa aking dibdib. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, parang isang ibon na gustong kumawala sa hawla.

“Namiss mo ba ang lasa nito? Tignan mo ako,” sabi ni Ninong Boyet habang hinahawakan niya ang aking baba at iniaangat ang aking mukha. “Hindi ito laro. Ito ay leksyon. Gusto kong damhin mo ang bawat detalye.”

Nakita ko ang kanyang silweta, ang kanyang maskuladong pangangatawan na tila hinubog ng mga taon ng paghihirap at karanasan. Ang kanyang presensya ay nagpapaikli sa aking hininga.

“Hawakan mo na,” muling utos niya. Matapos niyang ibaba ang kanyang pang-ibaba, bumulaga sa akin ang kanyang naninigas na ari.

Dahan-dahan kong inilahad ang aking mga kamay. Ang aking mga daliri, na dati ay marunong lang humawak ng walis at baso, ay ngayon ay humahawak sa isang bagay na kasing-tigas ng bakal. Ang balat nito ay magaspang, mainit, at may kakaibang pintig.

Heto na naman ang pakiramdam na ito, isip ko.

“Dahan-dahan,” gabay niya sa aking paghawak at taas-baba. “Huwag kang magmadali. Damhin mo ang bawat kurba. Hayaan mong ako ang maging gabay mo.”

Nang marating na ang rurok ng tigas ng kanyang pag-aari, kita ko na talaga na handa na si Ninong Boyet. Sa paningin ko ay mas lalong sumasarap ang kanyang pag-aari—isang juicy na parte ng kanyang katawan na tila iniimbitahan ako sa makasalanang leksyon.

“Isubo mo na,” utos niya. Sinunod ko ang kanyang utos. Ang aking dila ay dumaan sa tuktok; ang lasa ay maalat-alat na may halong pamilyar na anghang ng alak na ininom niya kanina.

“Mmm…” ang mahinang ungol ni Ninong Boyet ay parang kuryenteng nagpadala ng panginginig sa aking buong sistema.

“Ninong…” pabulong kong tawag, ang aking boses ay halos mawalan ng lakas.

“Huwag kang titigil,” giit niya, ang kanyang mga daliri ay mariin na nakabaon sa aking buhok. “Gamitin mo ang iyong labi. Hanapin mo ang bawat sulok, bawat puwang.”

Sa aking inexperience, nadadapa ako. Minsan ay tumatama ang aking mga ngipin, na nagdudulot ng bahagyang pag-igting ni Ninong Boyet.

“Aray!” puna ni Ninong Boyet.

“Ninong, patawad,” paumanhin ko.

“Ayos lang,” sagot niya, pero ramdam ko ang tensyon sa kanyang katawan. “Iyan ang unang leksyon: control. Hindi mo kailangan ng puwersa. Kailangan mo ng ritmo. Damhin mo ang pag-igting. Kapag nakaramdam ka ng pag-igting, bagalan mo. Kapag humupa, bilisan mo.”

Sinubukan kong sumunod. Ginamit ko ang aking mga kamay para suportahan ang aking sarili, habang ang aking dila ay nagsisimulang gumuhit ng mga bilog. Ang bawat pagdaan ng aking dila ay nagdudulot ng mas matinding paghingal kay Ninong Boyet. Ang kwarto ay napuno ng tunog ng aming paghinga—ang kanyang malalim at paos, at ang aking mabilis at puno ng kaba.

“Ganyan…” bulong niya. “Huwag kang mahihiyang tumikim. Ito ang iyong premyo.”

Ang bawat sensasyon ay parang isang bagong mundong aking natutuklasan. Ang pagdampi ng kanyang balat sa aking pisngi, ang init na nagmumula sa kanyang katawan, at ang lasa na nagiging mas matindi sa bawat pagdaan ng segundo. Pakiramdam ko ay nagiging bahagi na ako ng isang bagay na mas malaki sa akin, isang ritwal na hindi ko akalaing mararanasan ko.

“Ninong, hindi ko… hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko,” pag-amin ko, ang aking boses ay puno ng pagkalito at pagnanasa.

“Tama iyan,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumalaw sa aking batok, pinapatnubayan ako sa bawat galaw. “Nararamdaman mo ba? Ang bawat pagpintig? Iyan ang senyales. Iyan ang musika ng ating laro.”

Ang pag-aaral na ito ay hindi madali. May mga sandaling pakiramdam ko ay nauubusan na ako ng hangin, na ang aking panga ay nangangawit, pero sa bawat tingin ni Ninong Boyet sa akin—ang kanyang mga matang puno ng pag-asa at dominasyon—ay nakakakuha ako ng bagong lakas.

“Huwag mong kalimutan ang iyong mga kamay,” paalala niya, habang pinipilit niyang igalaw ang aking mga daliri sa mas mababang bahagi. “Ang bawat bahagi ng iyong katawan ay instrumento. Gamitin mo sila.”

Sumunod ako. Ang aking mga kamay ay nagsimulang maglaro, hinahawakan siya nang may pag-iingat, tila ba hawak ko ang isang bagay na babasagin. Ang init ng kanyang katawan ay bumabalot sa aking mga daliri, isang pakiramdam na hindi ko malilimutan.

“Oh, Jiro… ganyan nga,” ang ungol niya ay lalong naging malakas, isang tunog ng pagsuko na nagdulot sa akin ng isang kakaibang pakiramdam ng kapangyarihan.

Ang bawat galaw ko ay unti-unting nagiging mas natural. Hindi na ito basta pagsunod sa utos; ito na ang paghahanap sa sarili kong kasiyahan sa loob ng kasiyahang ibinibigay ko sa kanya. Ang init ay nagiging mas matindi, ang bawat pagdaan ng aking dila ay nagiging mas mapangahas, mas malalim.

“Ninong…” ungol ko, ang aking sariling boses ay hindi ko na halos makilala.

“Huwag kang hihinto, sabi eh. Kung nasasarapan ka, mas galingan mo para matikman mo ang paunang katas. Huwag kang titigil,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay lalong humihigpit sa aking buhok. “Nagsisimula pa lang tayo.”

Ang bilis ng aming paghinga ay nagsimulang magtugma. Ang bawat paggalaw ko ay nagiging mas mabilis, mas marahas, at mas puno ng emosyon. Ang kwarto ay tila umiikot na sa aming paligid. Ang liwanag ng buwan ay sumasayaw sa aming mga katawan, nagpapakita ng isang eksenang puno ng pagnanasa, pagpasailalim, at pagtuklas.

Sa gitna ng lahat ng ito, nakalimutan ko ang mundo sa labas. Nakalimutan ko ang tulog na si Tatay Dante, ang nakabukas na pinto, ang panganib na aming kinakaharap. Ang tanging mahalaga ay ang sandaling ito—ang init, ang lasa, ang pintig, at ang pagkatuto.

“Jiro, tignan mo ako habang ginagawa mo iyan,” utos niya.

Inangat ko ang aking paningin. Nakita ko ang kanyang mukha—ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang bibig ay bahagyang nakabukas, ang bawat linya ng kanyang mukha ay puno ng matinding sensasyon. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang tunay na lalim ng aking nagagawa.

“Oh… oo… ganyan…” ang bawat salita niya ay isang pampasigla, isang patunay na tama ang aking ginagawa.

Ang aking lalamunan ay nagsisimulang sumakit, ang aking panga ay nangangawit, pero ang bawat pagdaan ng aking dila sa bawat bahagi ng kanyang katawan ay nagbibigay sa akin ng bagong lakas. Ang bawat sensasyon ay parang isang kuryente na dumadaloy sa aking ugat, isang pagnanasang hindi ko maintindihan pero handa kong yakapin nang buong-buo.

Kabanata 10: Ang Rites of Passage

Ang hangin sa loob ng kwarto ay naging mabigat; tila ba ang bawat molekula ng oxygen ay napalitan ng pagnanasa at tensyon. Matapos ang mapagod na oral na aralin, ang aking mga labi ay nanginginig, ang aking panga ay ramdam ang pait ng pagod, ngunit ang aking buong sistema ay gising na gising. Inalis ni Ninong Boyet ang kanyang mga kamay sa aking buhok at dahan-dahang hinubad ang aking damit. Ang bawat hibla ng tela na nahuhulog sa sahig ay parang paghubad sa aking pagiging inosente.

“Heto ang unang bahagi ng pagiging ganap na binibini,” bulong niya. Ang boses niya ay malalim, isang utos na hindi maaaring tanggihan.

Hinawakan niya ang aking balikat at marahang inihiga sa kama. Ang kanyang mga kamay, na dati ay marahas kung humawak sa manibela ng motor, ay ngayon ay parang nagmamaneho ng isang marupok na replika ng salamin. Nag-umpisa siyang halikan ang aking dibdib; ang bawat dampi ng kanyang labi ay parang nag-iiwan ng paso sa aking balat. Ang kanyang mga kamay ay dumaan sa aking bewang, hinaplos ang bawat kurba ng aking katawan na parang sinusuri ang bawat pulgada ng aking pagkatao.

“Ninong… ahh…” ungol ko nang madiinan niya ang pagsipsip sa aking suso. Ang sensasyong ito ay bago—hindi lang ito physical; parang may mga invisible na kamay na humahaplos sa loob mismo ng aking puso.

“Ganito ang gawain ng tunay na lalaki sa mga binibini,” wika niya sa pagitan ng mga halik. “Kailangan mong matutunang maging masunurin. Ang iyong katawan ay hindi na lang sa iyo ngayon. Ito ay akin.”

Habang patuloy ang kanyang paghalik sa aking katawan, bumaba ang kanyang kamay sa aking hita, dahan-dahan, patungo sa pinakasensitibong bahagi ng aking pagkatao.

“Jiro, laruin mo ang sarili mo. Gusto kong makita kung gaano ka kahanda sa susunod na leksyon,” utos niya.

Sinunod ko siya. Ang aking mga kamay ay nanginginig na humawak sa aking sarili, pilit na ginagaya ang ritmo ng kanyang mga labi sa aking dibdib. Ngunit bago pa ako makatugon nang lubos, biglang huminto ang kanyang kamay at dinala ang kanyang daliri sa aking hiyas. Walang pasintabi—isang mabilis at mariin na pagpasok na nagpahiyaw sa akin.

“Ahhh! Ninong, masakit!”

“Tiisin mo,” seryoso niyang sagot, habang ang kanyang daliri ay nagsimulang gumalaw sa loob. “Daliri ko pa lang ’yan. Kailangan mong buksan ang iyong sarili. Ang sakit ay bahagi ng iyong pagdadalaga.”

Pakiramdam ko ay may bumubuklat sa loob ko, isang pader na pilit na binabasag. Ang sakit ay matalim, parang isang kutsilyong yelo na dahan-dahang tumatagos sa mainit na laman. Pero sa bawat paggalaw ng kanyang daliri, ang sakit ay unti-unting hinahaluan ng isang kakaibang init.

“Huminga ka,” gabay niya, habang ang kanyang pangalawang daliri ay sumasama na rin sa paggalugad. “Huwag mong labanan. Hayaan mo lang.”

Ang bawat paghinga ko ay paos. Ang sakit ay hindi nawawala, ngunit nagiging mas manageable ito. Para akong isang tuyong lupa na binubuhusan ng ulan—masakit sa simula, ngunit ramdam ang paglambot ng bawat tuyong bahagi.

“Handa ka na,” wika niya.

Dahan-dahan, inayos niya ang aking pwesto. Ang aking mga binti ay nakataas, nakabukas sa kanyang harapan. Nakita ko ang anino ng kanyang ari sa dilim, isang simbolo ng kapangyarihang hindi ko kayang pantayan. Ramdam ko ang dulo ng kanyang pagkatao sa aking bukana. Ang banta ng pagpasok ay nagdulot ng panibagong alon ng kaba sa aking dibdib.

“Papasok na ako. Huwag kang gagalaw,” babala niya. Dinuruan ang ari saka inayos ang pwesto.

Naramdaman ko ang unang pagdampi—isang matigas at mainit na pader na pilit na nag-aangkin sa aking espasyo. Ang unti-unting pagpasok ay parang isang mabagal na paglubog sa kumukulong lava. Ramdam ko ang pag-unat ng aking laman; ang bawat himaymay ng aking katawan ay tila sumisigaw sa hindi pamilyar na sensasyon.

“Ninong… ang laki… nasasaktan ako…”

“Ito ang leksyon, Jiro. Ang sarap ay hindi natatapos sa pagsubo. Ito ay pagsasanib. Kailangan mong matutunang makipag-isa.”

Bawat sentimetro ng kanyang pagpasok ay isang pakikibaka. Para akong napupunit sa gitna, ngunit sa likod ng sakit na iyon, may isang pintig na nagsasabing ito ang hinahanap mo . Ang bawat pag-usad niya ay may kasamang mabigat na paghinga. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa aking balakang, pinapatatag ang aking katawan sa bawat tulak niya.

“Laruin mo ang sarili mo,” utos niya ulit habang nakabaon na siya sa akin nang buo. “Huwag mong pansinin ang sakit. Ituon mo ang isip mo sa sarap. Huwag mong hayaang ang sakit lang ang maramdaman mo.”

Sinubukan ko. Ang aking mga kamay ay muling dumapo sa aking pagkatao, pilit na ginagalaw ang sarili habang nararamdaman ang bawat paggalaw ni Ninong Boyet sa loob ko. Ang bawat pagtulak niya ay parang isang alon na humahampas sa pampang ng aking katawan. Ang sakit ay unti-unting nagiging pressure , at ang pressure ay nagiging sarap.

“Oh, Ninong… ahhh!” ungol ko, ang boses ko ay halos basag na.

“Ganyan! Bilisan mo ang kamay mo!”

Ang aking ritmo ay bumibilis. Hindi ko na mapigilan. Ang bawat paggalaw ni Ninong Boyet ay nagiging mas mabilis, mas marahas, at mas malalim. Para akong isang bangkang tinatangay ng agos sa gitna ng bagyo. Hindi ko na alam kung nasaan ang hangganan ng sakit at sarap. Ang lahat ay nagiging isang malabong imahe ng mainit na balat, malalim na ungol, at ang tunog ng aming katawang nagtatagpo.

“Jiro, huwag kang titigil!”

Ang kanyang ritmo ay bumibilis din. Ang bawat pagtulak niya ay tumatama sa isang partikular na punto sa aking loob na nagpapadala ng kidlat sa aking buong sistema. Ang aking kamay ay mabilis na naglalaro sa aking sarili, ang aking hininga ay hindi na makahabol sa bilis ng pangyayari. Ang bawat bahagi ng aking katawan ay nanginginig.

Ang rurok ay dumarating nang mabilis. Para akong isang bulkan na handa nang sumabog. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay tuluyang naglaho, napalitan ng isang matinding sensasyon na hindi ko kayang pangalanan.

“Ninong… Ninong… Ang sarap ng ginagawa mo… Bilisan mo pa!” ungol ko.

“Sige! Ganyan nga, damhin mo lang. Malapit na ako, napakasikip mo!”

Ang bawat pagtulak niya ay mas lalong lumalalim, mas lalong bumibilis. Sa huling sandali, ang aking katawan ay tumigas; ang aking mga daliri ay nakakapit nang mahigpit sa kanyang braso.

“Hindi ako makapaniwala na ako pa ang nakapagbinyag sa iyo sa kama,” sabi niya. Kasabay nito ang mabilis na paghataw ni Ninong Boyet; ang kanyang mga ungol ay naghahalo sa aking hiyaw habang nararamdaman ko ang kanyang sariling pagpapakawala sa loob ko.

Tiningnan ko si Ninong sa kanyang mga mata. Ganap na akong binata. O kung siya ang magsasabi, dalaga. Sa isip ko ay puno ng pasasalamat. Hindi na ako ang Jiro na walang alam; isa na akong Jiro na mulat sa makamundong sarap.

Hindi umaalis si Ninong habang patuloy na nararamdaman ko ang pagpintig ng kanyang ari. “Tapos na ba siya?” tanong ko sa aking sarili. Hinahayaan si Ninong manatili sa loob ko habang ang mata ko ay nakapako sa mukha niya na nakapikit dahil sa sarap.

Ang kwarto ay nabalot ng aming mabigat na paghinga. Ang aming mga katawan ay nanatiling magkayakap, basa ng pawis at pagod, sa gitna ng dilim na siya na lamang ang nakakaalam ng aming lihim na aralin. Wala nang sakit. Wala nang kaba. Tanging ang pintig ng aming magkadikit na puso ang naririnig sa bawat segundo ng katahimikan.

Kabanata 11: Ang Nakabukas na Pinto ng Katotohanan

Ang hangin sa loob ng kwarto ay nananatiling mainit, mabigat sa amoy ng pawis at ng aming pinagsaluhan. Nakadikit pa rin ang aking katawan sa dibdib ni Ninong Boyet; ang aming mga hininga ay unti-unti pa lamang kumakalma mula sa bagyong aming pinagdaanan. Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang puso sa aking balikat, isang paalala na sa gitna ng dilim na ito, kaming dalawa lamang ang mundo.

Ngunit ang katahimikang iyon ay biglang ginambala ng isang marahas at hindi inaasahang tunog.

Kalabog.

Ang pintuan, na sa aming pagmamadali ay nakalimutan naming i-lock, ay bumukas nang malakas at humampas sa dingding na parang isang babala. Ang liwanag mula sa sala, na nanggagaling sa nag-iisa pang bukas na bumbilya, ay pumasok sa loob at tumama sa aming mga katawan.

“Boyet? Jiro?”

Napatigil si Tito Nestor sa pintuan. Ang kanyang boses, na dati ay puno ng pagtawa at alak, ay biglang nawalan ng hangin. Nakatayo siya roon, nakahawak sa doorframe, ang kanyang mga mata ay nanlalaki at nakapako sa amin. Ang kanyang mukha, na dati ay namumula dahil sa kalasingan, ay biglang namutla.

Ako, na nasa ganap na pagkabigla, ay hindi man lang nakagalaw. Nanigas ako. Ang aking buong katawan ay naramdaman ang paglamig ng hangin na pumasok mula sa sala. Si Ninong Boyet naman, sa kabila ng biglang pagsulpot ni Tito Nestor, ay hindi nagpakita ng anumang pag-aalinlangan. Dahan-dahan, humiwalay siya sa akin, kahit na kami ay hubad pa rin. Tumayo siya nang diretso—hindi nahihiya, hindi nagtatago. Hinarap niya si Tito Nestor na tila isang hari na nahuli sa kanyang silid, hindi isang taong gumagawa ng mali.

“Nestor,” maikli at malamig na tawag ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay walang bakas ng kaba; ito ay puno ng awtoridad na ikinagulat ko.

“Boyet… anong… anong ginagawa niyo?” pabulong na tanong ni Tito Nestor. Ang kanyang boses ay nanginginig, hindi sa galit kundi sa matinding pagkabigla. Tumingin siya sa akin; ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka at isang uri ng pandidiri na tumagos sa aking balat.

“Huwag kang pumasok, Nestor. Manatili ka riyan,” utos ni Ninong Boyet. Mabilis siyang humakbang papalapit sa pinto, humaharang sa paningin ni Tito Nestor patungo sa akin na nakahiga pa rin sa kama, sinusubukang takpan ang aking sarili gamit ang kumot na nanginginig sa aking mga kamay.

“Hindi ko akalain… si Jiro? Anak ni Dante ’yan!” muling wika ni Tito Nestor, pilit na pinoproseso ang nakita. “Ano na lang ang sasabihin ni Dante kapag nalaman niya ito? Boyet, sira na ang gabi mo, sira na ang lahat!”

“Nestor, makinig ka,” pabulong na wika ni Ninong Boyet. Lumapit siya nang husto sa pinto, halos magdikit na ang kanilang mga mukha. Hindi ko marinig ang bawat salita, ngunit ang tensyon sa kanilang pagitan ay parang kuryente.

Mula sa aking kinauupuan, nakikita ko ang likod ni Ninong Boyet. Ang bawat kalamnan sa kanyang likuran ay tensyonado. Nakita ko ang pagtango ni Tito Nestor, ang kanyang mga balikat na unti-unting bumababa, ang kanyang mukha na unti-unting nawawala ang pagiging nanlalaki at napapalitan ng isang seryosong pag-unawa at makahulugang ngiti.

“Hindi mo ito gagawin,” bulong ni Ninong Boyet, ang tono ay hindi nagmamakaawa, kundi nagdidikta. “Kung sisirain mo ang gabing ito, sisirain mo rin ang sarili mo. Alam mo ang mga pwedeng mangyari, Nestor. Huwag kang maging tanga. Huwag kang papadala sa gulat mo.”

Nagkaroon ng matagal na katahimikan. Ang tunog ng paghinga ni Tito Nestor ay rinig ko hanggang sa aking kinatatayuan. Tumingin siya sa akin—isang tingin na puno ng pagtatanong at pagkilala sa isang bagong katotohanan—bago siya tumingin muli kay Ninong Boyet at tumango nang marahan.

“Ayusin mo ’yan, Boyet. At siguraduhin mo na magkakatotoo ang pangako mo sa akin,” sagot ni Tito Nestor, ang boses ay mahina ngunit may diin. Tumalikod siya nang mabilis at muling isinara ang pinto, iniwan kaming dalawa ni Ninong Boyet sa muling pagbabalik ng dilim.

Pagkasara ng pinto, nararamdaman ko pa rin ang pagpintig ng aking dibdib. Ang aking buong katawan ay nanginginig. Paano kung magsalita siya? Paano kung sabihin niya ito kay Tatay Dante? Ang mga tanong na iyon ay parang mga langgam na kumakain sa aking isipan.

Lumapit si Ninong Boyet sa akin. Ang kanyang mga hakbang ay banayad, parang isang maninila na bumabalik sa kanyang biktima. Naupo siya sa tabi ko sa kama, ang kanyang init ay bumabalot muli sa aking balat. Hinawakan niya ang aking mukha, pilit na iniaangat ang aking paningin para tumingin sa kanya.

“Jiro,” tawag niya.

Hindi ako makatingin. “Ninong… nakita niya tayo. Paano kung sabihin niya kay Tatay? Patay ako, Ninong. Patay tayong dalawa.”

Hinaplos niya ang aking buhok; ang kanyang mga daliri ay nagbibigay ng kakaibang katiyakan na taliwas sa aking nararamdaman. “Tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan, inangat ko ang aking mukha. Ang kanyang mga mata ay nananatiling kalmado, walang bakas ng takot.

“Okay na,” sabi niya, ang boses ay malambot ngunit may awtoridad. “Huwag ka nang kabahan. Nakausap ko na siya. Hindi na ito lalabas sa kwartong ito. Hindi ito malalaman ng tatay mo. Ang nakita niya ay isang sikreto na mananatiling sikreto.”

“Sigurado ka?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong.

“Sigurado ako,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, hinalikan niya ako sa noo. “Si Nestor ay matalinong lalaki. Alam niya kung ano ang mawawala sa kanya kung magbubukas siya ng bibig. Wala kang dapat ipag-alala, Jiro. Ang proteksyon na ibinibigay ko sa iyo ay mas malalim kaysa sa iniisip mo.”

Naramdaman ko ang pagdaloy ng ginhawa sa aking sistema, bagaman ang kaba ay hindi pa rin tuluyang nawawala. Ang bawat salita ni Ninong Boyet ay parang isang gamot na pinapatulog ang aking takot.

“Ngayon,” wika niya, ang kanyang kamay ay muling dumapo sa aking bewang, “huwag mong hayaang ang pangyayaring ito ang maging katapusan ng pagnanasa mo sa akin. Ang mundo ay nagpapatuloy, at ang ating leksyon ay hindi pa tapos.”

Naramdaman ko ang kanyang init muli; ang kanyang presensya ay unti-unting nilalamon ang aking takot. Ang takot na dulot ni Tito Nestor ay unti-unting napapalitan ng pagnanasa na ibinibigay ni Ninong Boyet. Sa kabila ng panganib na aming kinaharap, sa kabila ng lahat ng maaaring mawala, narito pa rin kami. Sa ilalim ng kadiliman ng kwartong ito, ang aming sikreto ay hindi lamang isang pagkakamali—ito ay isang bagong buhay na aming pinagsasaluhan.

Hinawakan ko siya muli, pilit na kinalimutan ang nangyari sa pintuan. Ang bawat sandali sa gabing ito ay mahalaga, at wala akong balak na sayangin ito dahil lamang sa isang pagkakataong nakita ang aming lihim.

“Ninong,” bulong ko sa kanyang balikat, “turuan mo pa ako.”

Ngumiti siya, ang ngiting hindi ko kailanman malilimutan—isang ngiting puno ng pangako at panganib. “Iyan ang gusto kong marinig. Pero siguro ay ipahinga muna natin ito. Ayaw mo namang may iba pang makakita, ’di ba? Baka nawawala na ang kalasingan ng mga mokong.”

Ang pintuan ay muling nanahimik. Nag-ayos si Ninong Boyet at sinuot ang kanyang damit. Ibinato niya naman sa akin ang damit ko na hinubad niya kanina.

“Sisiguraduhin ko na may next time pa,” sabi niya bago tuluyang iwan ako sa kwarto. Hindi ko man inaasahan ang naganap sa gabi na ako ay tunay na nakapasok sa mundo ng mga matatanda, hindi ko pa rin ito malilimutan. Marami pang aral akong matututunan mula kay Ninong, marami pang pinto ang bubukas para sa akin.

Kabanata 12: Ang Anino ng Pag-aalinlangan

Lumipas ang tatlong araw na tila isang buwan. Sa loob ng bahay, dama ko ang tensyon na naiwan ni Ninong Boyet at ang pagkakahuli sa amin ni Tito Nestor. Ang bawat sulok ng aming tirahan ni Tatay Dante, na dati ay pinagmumulan ng aking kapanatagan, ay naging isang malawak na kulungan ng mga lihim.

Sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata ni Tatay, awtomatiko akong umiiwas. Natatakot ako. Natatakot akong baka sa isang sulyap niya lang, mabasa niya ang lahat ng nangyari sa kwartong iyon. Baka makita niya ang mga bakas ni Ninong Boyet sa aking balat na pilit kong itinatago sa ilalim ng makakapal kong damit.

Tuwing gabi, hindi ako makatulog. Nakikinig ako sa bawat lagutok ng sahig, sa bawat ihip ng hangin sa labas ng aking bintana. Ang paranoia ay unti-unting kumakain sa aking isipan. Ano ang napagkasunduan nila? Iyon ang tanong na paulit-ulit na naglalaro sa aking utak. Binayaran ba niya si Tito Nestor? Tinakot ba niya siya? O baka naman… naging bahagi na rin siya ng lihim?

Minsan, napapabalikwas ako ng bangon sa gitna ng kadiliman. Naaalala ko ang mukha ni Tito Nestor noong gabing iyon—ang kanyang nanlalaking mga mata, ang kanyang nanunuring tingin, at ang makahulugang ngiti na ipinukol niya kay Ninong Boyet. Ang bawat alaala ay parang isang matalim na kutsilyo na humahati sa aking katinuan.

“Jiro, kumain ka na,” wika ni Tatay Dante habang naglalagay ng kanin sa aking pinggan.

Nagulat ako. Hindi ko namalayan na nakatitig na pala ako sa kawalan.

“Opo, Tay. Salamat,” sagot ko, pilit na ginagawang normal ang aking boses.

Ang hapag-kainan ay naging sentro ng aking pagdurusa. Habang kumakain kami, ang tunog ng kutsara at tinidor na tumatama sa seramika ay tila nagiging mas malakas kaysa sa karaniwan. Bawat pagkiskis ng bakal ay parang tunog ng baril na nagkakasa.

Si Tatay Dante, sa kanyang pagiging abala sa trabaho, ay hindi napapansin ang aking pagbabago. O baka naman napapansin niya, ngunit pinipili niyang manahimik. Iyon ang mas nakakatakot.

“Ang tahimik mo yata nitong mga nakaraang araw, Jiro,” puna niya, ang kanyang mga mata ay nakapako sa akin habang humihigop ng sabaw. “May problema ka ba sa school? O baka naman may gumugulo sa isip mo?”

Naramdaman ko ang pagbuhos ng malamig na pawis sa aking likuran. “Wala po, Tay. Medyo pagod lang po siguro dahil sa mga school requirements.”

“Sigurado ka?” muling tanong niya, mas malalim ang tono ngayon. Tumingin siya nang diretso sa akin, isang tingin na puno ng pagmamahal pero may halong duda. “Huwag kang mag-alala, anak. Nandito lang ako kung may kailangan ka.”

Napayuko ako. Kung alam mo lang, Tay. Kung alam mo lang kung gaano kadumi ang anak mo. Ang bigat ng lihim ay parang isang batong nakadagan sa aking dibdib. Gusto kong sabihin ang lahat, gusto kong humingi ng tawad, pero alam ko ang magiging kapalit nito. Sisirain ko ang mundo ni Tatay, at sisirain din ako ng mundo ni Ninong Boyet.

“Opo, Tay. Salamat po,” sagot ko na lang, pilit na sinusubo ang kanin na parang bato sa aking lalamunan.

Pagkatapos ng hapunan, mabilis akong nagtungo sa aking kwarto. Ito na ang naging takbuhan ko—ang apat na sulok na ito na saksi sa aking pagbabago. Humiga ako sa kama at tumingin sa kisame. Ang bawat anino ay tila mga kamay na pilit na humahatak sa akin pababa.

Nasaan si Ninong? Bakit hindi siya nagpaparamdam?

Lumipas pa ang dalawang araw na wala man lang akong narinig na balita mula kay Ninong Boyet o Tito Nestor. Wala ring balita mula kay Tatay kung magbabalak ba silang muling mag-inuman sa bahay. Naging busy na ba ang mga magkukumpare at wala na silang balak mag-inuman? Nalaman na kaya ni Tatay kaya ngayon ay ayaw niya na papuntahin ang mga kumpare niya sa bahay namin?

Hanggang sa isang hapon, habang nag-iisa ako sa sala at nanonood ng telebisyon—bagaman wala naman talaga akong naiintindihan sa palabas—ay biglang may kumatok.

Tok. Tok. Tok.

Ang bawat katok ay parang pintig ng puso ko. Hindi ito katok ni Tatay. Alam ko ang ritmo ni Tatay. Ito ay mas matigas, mas mabigat.

Tumayo ako nang dahan-dahan, ang aking mga binti ay nanginginig. Binuksan ko ang pinto.

Si Tito Nestor.

Nakasuot siya ng sando na hapit sa laki ng kanyang pangangatawa, pero ang kanyang mukha ay seryoso. Wala ang kanyang karaniwang ngiti na puno ng lambing. Pagkakita niya sa akin, isang kakaibang liwanag ang dumaan sa kanyang mga mata.

“Jiro,” panimula niya, ang boses ay mababa at puno ng awtoridad.

“Tito Nestor? Bakit po kayo nandito? Wala po si Tatay, nasa trabaho pa siya,” magalang kong sagot, bagaman ang aking loob ay nagwawala sa kaba.

Pumasok siya nang walang pasintabi. Ang amoy ng kanyang pabango—isang matapang at maskulinong amoy—ay agad na bumalot sa sala. Umupo siya sa sofa, iniwan akong nakatayo sa harap niya.

“Alam ko,” sagot niya habang inilalagay ang kanyang mga paa sa isa’t isa. “Kaya ako nandito. Kinausap ako ng Tatay mo kanina. May emergency overtime siya sa trabaho, at hindi siya makakauwi; baka mamayang gabi pa siya makauwi.”

Naramdaman ko ang paghinto ng tibok ng aking puso. Hindi agad makakauwi si Tatay?

“At dahil mag-isa ka lang dito,” pagpapatuloy ni Tito Nestor, habang nakatingin sa akin nang diretso, “pinakiusapan niya ako na dumaan at bantayan ka. Gusto niyang siguraduhin na ligtas ka.”

“Ah… hindi naman po kailangan, Tito. Kaya ko naman po ang sarili ko,” pilit kong sagot.

Tumawa siya nang bahagya. Isang tawa na walang tunog, puro pagpapakita lang ng kanyang mga ngipin. “Talaga ba, Jiro? Kaya mo ang sarili mo?”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan kahit may distansya pa kami. Ang bawat hakbang niya ay parang isang tigre na dahan-dahang lumalapit sa kanyang biktima.

“Jiro, huwag kang matakot,” bulong niya nang makalapit na siya nang husto. “Hindi ako nandito para manakit. Nandito ako para siguraduhin na… maayos ang lahat.”

Tumalikod siya at naglakad patungo sa kusina, na parang kabisado na niya ang bawat sulok ng aming bahay. Huminto siya at tiningnan ako mula sa malayo.

“Nagugutom ka ba? Ipagluluto kita,” wika niya. “At pagkatapos, marami tayong dapat pag-usapan. Alam mo naman na siguro kung ano ang pag-uusapan natin, ano? Hindi ka naman na bata, at sa tingin ko ay marunong ka naman makiramdam.”

Ang kanyang mga salita ay parang kidlat na tumama sa aking buong pagkatao. Ang bawat pag-asang magiging normal ang lahat ay biglang naglaho. Ngayon, wala si Tatay. At kasama ko ang taong nakasaksi sa lahat ng aking binuong lihim.

Tumalikod ako, pero nakita ko si Tito Nestor na tinitingnan ako nang may kakaibang pananabik. Alam ko sa sandaling iyon, ang takot na nararamdaman ko ay hindi pa ang katapusan. Ito ay simula pa lang ng isang mas malalim at mas madilim na laro.

Naupo ako sa harap ng lamesa, hinihintay ang bawat galaw niya sa kusina. Bawat tunog ng kanyang paghiwa ng sangkap ay parang tunog ng paghiwa sa aking sariling katahimikan. Ang gabi ay nagsisimula pa lang, at wala akong takas sa mga aninong unti-unting pumapalibot sa akin.

Kabanata 13: Ang Pagsusulit ng Disipulo

Ang hapag-kainan ay naging isang malamig na entablado. Matapos naming kumain, hindi agad tumayo si Tito Nestor. Nanatili siyang nakaupo sa tapat ko; ang kanyang mga mata ay parang dalawang baga na hindi nakikita ang dilim sa paligid. Ang natitirang ulam sa plato ay nagsisilbing saksi sa tensyong hindi matunaw-tunaw ng aking sikmura.

Simula pa kanina ay puno na ako ng kaba. Hindi rin nakatutulong ang pagiging tahimik ni Tito Nestor. Tila ba hawak niya ako sa leeg at wala akong magagawa sa sitwasyon kung nasaan ako ngayon.

“Masarap ba?” tanong niya, ang boses ay mababa, tila isang ugong ng makina na bumabalot sa buong silid.

Tumango ako nang mabilis, hindi makatingin nang diretso. “Opo, Tito. Salamat po.” Kakaiba ito sa mga maligalig kong pagsagot gaya ng ipinapakita ko sa mga kumpare ni Tatay noon.

“Sabi ni Boyet, marami na raw siyang naipasa sa ’yong mga aralin,” wika niya habang dahan-dahang hinuhubad ang kanyang suot na damit. “Pasensya na, medyo mainit, kaya maghuhubad muna ako.”

Nalaglag ang aking tingin sa kanyang dibdib. Ang katawan niya ay hindi tulad ng sa nakababatang si Ninong Boyet; ito ay kombinasyon ng matitigas na muscle at ang malambot na bigat ng isang lalaking nasa hustong gulang. Para itong isang matibay na pader na nababalot ng makapal na kurtina. Ang bawat paggalaw ng kanyang balikat habang hinuhubad ang damit ay parang paggalaw ng isang hayop na naghahanda sa pangangaso.

Kung mayroon akong ideya kung ano ang ideal na pangangatawan ng isang bouncer, ito iyon. Isang higanteng lalaki na kayang pataubin ang kahit na sinong manggugulo.

“Hindi ko po alam ang ibig ninyong sabihin,” pautal-utal kong sagot, bagaman ang aking mga mata ay nakapako sa kanyang hubad na torso na kumikislap sa pawis dahil sa init ng kusina.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ngayon ay naka-boxer na lamang siya. Ang tela ay hapit na hapit, na parang pilit na kinukulong ang isang bagay na nagpupumiglas sa loob. Napalunok ako. Ang bulto sa kanyang pagitan ay hindi maitatago; ito ay tila isang malaking ugat ng puno na pilit na bumabaon sa lupa, nagbabanta na anumang oras ay lalamunin ang lahat ng humahadlang dito.

“Huwag ka nang magsinungaling, Jiro. Nakita ko kayo,” bulong niya nang tuluyan na siyang huminto sa harap ko. “Ang tanong, hanggang saan ang kaya mong ibigay upang hindi ko sabihin sa Tatay mo ang nangyari?”

Inilapit niya ang kanyang hita sa aking tuhod. Ramdam ko ang init na nagmumula sa kanyang katawan, isang init na tila nakakahawa.

“Hawakan mo,” utos niya—hindi isang pakiusap, kundi isang batas.

Nanginginig ang aking mga kamay na dahan-dahang gumalaw. Nang dumapo ang aking palad sa kanyang pagkatao, parang nakuryente ako. Ito ay mainit, matigas, at ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang dugo sa ilalim ng tela.

“Ganyan ba ang itinuturo sa ’yo ng Ninong mo?” biro niya, ang boses ay puno ng mapanuyang ngiti. “Pero tingnan natin kung may natutunan ka ba talaga. Ang mga gaya mo dapat magaling na. Nasa wastong edad ka na at hindi mo na kailangang magkunwari.”

Kinuha niya ang aking kamay at marahas na idiniin ito sa kanyang ari. Ang bawat pagpisil ko ay tila nagpapabilis sa kanyang paghinga.

“Gawin mo,” utos niya ulit, mas mariin na ngayon. “Huwag mong isipin ang Ninong mo. Isipin mo ang hinihingi ko. May mga pangangailangan din ako na kailangan mong ibigay. May mga sarap din ako na hinahanap.”

Hindi na ako nakapagsalita. Ang bawat paggalaw ko ay ginagabayan ng kanyang mga kamay na mahigpit na nakahawak sa aking batok. Dahan-dahan, inalis niya ang kanyang boxer—isang mabilis na paghila na naglantad sa lahat ng kailangang makita.

Ang kanyang pagkatao ay parang isang matigas na bakal na nakatutok sa aking mukha. Mas maliit ito kumpara kay Ninong, pero ito ay mataba at malaman. Nakakatakam kung titingnan.

“Simulan mo. Ipakita mo sa akin kung marunong ka na talaga magpaligaya,” utos niya.

Lumuhod ako. Ang sahig ay malamig sa aking tuhod, ngunit ang init ng kanyang katawan ay parang isang hurno. Sinubukan kong ilapit ang aking mga labi, ngunit bago pa man ako makapagsimula, marahas na hinawakan ni Tito Nestor ang aking buhok.

“Huwag mong titigan. Subukan mo,” mariin niyang sabi.

Sinubukan kong isubo ito, ngunit ang taba at tigas nito ay parang isang pader na hindi kayang abutin ng aking lalamunan. Ang bawat pagsubok ko ay nagreresulta lamang sa malalim na ungol niya—hindi ng sarap, kundi ng imperatibong pag-uutos na gawin ko ang trabaho ko nang tama.

“Ah! Tito… n-naduduwal ako…” daing ko nang makalayo nang saglit sa sunod-sunod na pagpapasubo ni Tito, ang aking boses ay basag dahil sa hapdi sa aking panga.

“Hindi ko tinatanong kung masakit,” sagot niya habang ang kanyang mga daliri ay humihigpit sa aking anit, pilit na ibinabaon ang aking mukha sa kanyang katawan. “Gawin mo.”

Ang bawat pagsubo ko ay parang isang pakikipaglaban. Hindi ito gaya ng kay Ninong Boyet na malambot at itinuturo ang ritmo. Kay Tito Nestor, ako ay isang kasangkapan na dapat niyang gamitin hanggang sa makuha niya ang gusto niya.

“Ahhh! Tito, hindi ko po kaya…” pagsusumamo ko nang muli akong makakalas. Ang aking mga mata ay nakapikit nang mariin, pilit na humihinga sa gitna ng hapdi at kawalan ng espasyo.

“Ipagpatuloy mo,” utos niya, ang kanyang tinig ay parang kidlat na bumabalot sa aking pandinig. Ang kanyang paghataw sa aking ulo ay hindi humihinto, pilit na binubura ang aking pagkatao sa bawat pagbaon niya sa aking lalamunan.

Naramdaman ko ang pagluha ng aking mga mata. Ang bawat pagsubo ay parang paghila sa aking mga bituka.

“Tito, sandali… pakiusap… hindi ko na kaya…” Sa puntong ito ay tila naiinis na si Tito Nestor dahil sa paulit-ulit kong pagsuway sa kanyang utos, kaya naman imbes na pakinggan ako, muli niya akong pinasubo. Ang ritmo ay mas malalim at mas mabilis.

Ang bawat salita ko ay hindi maintindihan dahil sa kanyang presensya sa aking bibig. Ang kanyang mga kamay ay hindi bumibitaw sa aking buhok; sa halip, mas lalo pa niyang diniinan ang pagbaon sa akin. Para akong isang bangkang unti-unting lumulubog sa dagat ng kanyang diktadurya. Ang bawat pangarap ko na maging bihasa sa “aral” ay unti-unting nagiging isang bangungot na hindi ko alam kung kailan matatapos.

“Bihasa ka na dapat, Jiro,” wika niya sa pagitan ng kanyang mabigat na paghinga, hindi pinapansin ang aking pagmakaawa. “Ito ang tunay na test ng disiplina. Huwag kang titigil.”

Ang kanyang ritmo ay bumibilis. Ang bawat pag-usad niya ay parang isang matigas na martilyo na tumatama sa pader ng aking pagkatao. Ang sakit sa aking lalamunan ay nagiging isang matinding pressure na hindi ko na alam kung paano tatakasan. Ang bawat ungol niya ay parang isang kulog na sumasabog sa loob ng aking ulo.

“Tito… parang awa niyo na…” pabulong kong hiling, ang aking boses ay halos isang hikbi na lamang, habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang hita, pilit na naghahanap ng suporta sa gitna ng aking pagkakalugmok.

Hindi siya huminto. Sa halip, mas lalo niyang pinalalim ang pagbaon sa akin, tila ba hindi sapat ang lahat ng ibinibigay ko. Ang bawat bahagi ng aking mukha ay sumasakit na; ang aking buong sistema ay nagwawala sa hindi mapigilang reflex .

“Ituloy mo, Jiro,” utos niya, at sa bawat pagbaba ng kanyang kamay sa aking ulo, ramdam ko ang katapusan ng aking lakas.

Kabanata 14: Ang Pagbasag sa Huling Harang

Ang hangin sa loob ng bahay ay tila nagbago ng densidad; naging malapot ito, tila naglalaman ng bawat pintig ng aming mga puso. Ang huling yugto ng aking pagsubo ay nag-iwan sa akin ng panunuyo ng lalamunan at pagkapagod, ngunit ang mga mata ni Tito Nestor ay nananatiling gutom—isang gutom na hindi matatapos sa isang simpleng aralin lamang.

“Nakita mo na ang dapat mong makita,” wika niya, ang boses ay parang boses ng isang hukom na nagbabasa ng hatol. “Ngayon, oras na para sa susunod na bahagi. Humiga ka sa sahig. Padapa.”

Ang utos ay parang kuryenteng dumaloy sa aking gulugod. Sumunod ako nang walang imik, ang aking mga tuhod ay lumapat sa malamig na tiles. Nang maramdaman ko ang lamig ng sahig laban sa aking balat, doon ko naramdaman ang bigat ng katotohanang ito: wala na akong daan pabalik.

“Itaas mo,” utos niya muli. Ang kanyang boses ay naging mas malalim, puno ng awtoridad at isang kakaibang uri ng pananabik.

Inangat ko ang aking balakang; ang aking mga braso ay nagsisilbing saklay upang hindi tuluyang bumagsak. Sa posisyong iyon, ramdam ko ang paglantad ng bawat bahagi ng aking pagkatao sa kanyang paningin. Naramdaman ko ang init ng kanyang presensya na palapit—ang bawat tunog ng kanyang paggalaw ay parang pagbilang ng mga segundong nalalabi sa aking pagiging inosente.

“Jiro, pakiramdaman mo ito nang mabuti,” bulong niya sa aking tainga. Ang kanyang hininga ay amoy ng alak at ng aking sariling kinatatakutan, isang amoy na nagpapadilim sa aking katinuan.

Bumaba siya sa aking likuran. Hindi ko siya nakikita, ngunit nararamdaman ko ang bawat hibla ng kanyang presensya. Ang kanyang malalapad na balikat ay parang isang anino na tumatakip sa liwanag ng kwarto. Bago ko man maproseso ang susunod na mangyayari, naramdaman ko ang mainit at basang dampi ng kanyang dila sa aking sensitibong bahagi.

“Ah! T-Tito…” ang tanging namutawi sa aking bibig. Ang sensasyon ay bago, isang marahas na paggising sa mga nerves na hindi ko inakalang umiiral.

Ang kanyang dila ay parang isang buhay na nilalang—mapanuri, marahas, at bihasa. Ginagamit niya ang bawat dampi upang buksan ang pintong matagal nang nakasara. Ang bawat haplos ng kanyang dila ay may kasamang mainit at malapot na likido, nagsisilbing pampadulas na nagpapadali sa kanyang pagpasok.

“Huwag kang gagalaw,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking balakang, pinipirme ako sa posisyong gusto niya.

Ang amoy ni Tito Nestor—ang kombinasyon ng kanyang matapang na pabango, ang maalat na amoy ng kanyang balat na puno ng muscle , at ang natural na bango ng isang lalaking dominante—ay lumalamon sa aking pandama. Ang kanyang katawan, na nakikita ko nang bahagya mula sa gilid ng aking mga mata, ay isang obra ng lakas at bigat. Ang bawat hibla ng muscle sa kanyang binti at ang paggalaw ng kanyang dibdib sa bawat paghinga ay nagpapakita ng isang higanteng unti-unting nawawalan ng kontrol.

“Ang sarap mo palang tignan sa posisyong ’yan,” aniya, ang kanyang dila ay mas lalong naging agresibo, inililibot ito sa paraang nagpapaputok ng mga bulalakaw sa aking buong sistema. Higit pa roon ay ang marahang pagpasok ng dulo ng kanyang dila sa aking hiyas. Halos hindi ko na makilala ang sarili sa sensasyon. Bakas sa galing ni Tito ang kanyang mga karanasan, isang nakababaliw na pakiramdam na aking hahanap-hanapin.

“Tito, h-hindi ko na… m-mabaliw na ako!” daing ko, ang aking mga kamay ay mahigpit na kumakapit sa sahig, ang aking mga kuko ay tila ba gustong humukay sa tiles. Ang sensasyong iyon—ang dila na unti-unting naghahanap ng espasyo—ay isang bagay na hindi ko matatakasan. Para akong isang bangka na pilit na inilalapit sa dalampasigan ng isang bagyo.

Itinayo ako ni Tito at saka ako dinala sa kwarto namin ni Tatay Dante. Wala naman akong nagawa dahil binuhat niya ako na parang laruan. Dama ko ang init ng kanyang katawan habang papalapit kami sa pintuan ng kwarto. Pagpasok doon ay agad niya akong ibinaba sa kama.

Inayos niya ang aking pwesto, at nang maramdaman ko na ang kanyang susunod na balak, ang aking buong pagkatao ay nagwawala. “Tito, sandali… pakiusap…”

Ngunit hindi siya nakinig. Sa isang mabilis at walang pasubaling galaw, naramdaman ko ang unti-unting pagpasok ng matigas at mainit niyang bahagi. Ang sakit ay parang isang matalim na liwanag, ngunit ang bawat pagdiin niya ay nagdadala rin ng isang uri ng sarap na hindi ko maipaliwanag.

“Relax, Jiro,” bulong niya, ang kanyang boses ay tila isang sumpa. “Hindi naman, ’di ba, patas kung ikaw lang ang nasasarapan? Hayaan mong ang Tito naman ang magpakasasa sa iyong butas.”

Inilipat niya ako sa pangalawang posisyon. Ngayon, nakasandal ako sa gilid ng kama habang ang aking mga binti ay nakataas sa kanyang balikat. Ang posisyong ito ay mas mapanupil; walang takas, walang taguan. Ang bawat paghampas niya ay tumatama sa pinakaloob ng aking pagkatao. Ang bawat tunog ng aming balat na nagdidikit ay parang musika ng aking unti-unting pagbagsak.

“Ahhh! Tito, s-sakit…”

“Hayaan mo lang. Gawin mo naman ’to para sa Tito Nestor mo. Sandali lang naman ang hinahanap ko para sa ’yo, eh,” sagot niya, ang kanyang ritmo ay lalong bumibilis. Ang bawat pag-usad niya ay parang martilyong nagbabaklas sa aking mga pader. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking mga binti, binabaluktot ako sa paraang akala ko ay mababali ang aking katawan.

Ang bawat pag-ungol ko ay nalulunod sa ingay ng kwarto. Ramdam ko ang bawat patak ng pawis ni Tito Nestor na tumutulo sa aking katawan—mainit, malagkit, at nagpaparamdam sa akin na ako ay nasa ilalim ng isang higanteng nagmamay-ari sa bawat pulgada ng aking balat. Ang kanyang katawan na pinaghalong muscle at bigat ay nakadagan sa akin, ninanakaw ang aking hangin.

“Ganyan… hindi pwedeng palagi ka tuturuan, Jiro,” wika niya sa pagitan ng kanyang malalakas na hingal. “Tanggapin mo ang lahat ng bigat ko. Malaki ba si Tito? Masarap ba ang pasok niya?”

Tumango na lang ako sa mga tanong ni Tito. Totoo naman na ang kaibahan ng gabi na ito kasama si Tito sa gabi na kasama si Ninong ay dahil sa kakaibang posisyon at sarap na pinaparanas niya.

Inilipat niya ako sa sumunod na posisyon, ang huli at pinakamapait na aral. Nakatayo ako, nakayuko sa kama habang siya ay nasa aking likuran. Ang bawat paghataw niya ay mas malalim, mas marahas. Dito, ang control ay nasa kanyang bawat hawak sa aking balikat. Ang kanyang mga daliri ay humabaon sa aking balat, nag-iiwan ng mga marka ng kanyang pagmamay-ari.

Ang aking mundo ay naging sentro na lamang ng sakit at sarap na hindi ko na mawatasan. Ang bawat pag-alon ng aking katawan ay tila isang alon na pilit na sinusunod ang kanyang ritmo. Wala na akong malay sa oras. Wala na akong pakialam sa mundo sa labas ng pintuang ito.

“Tito… parang awa niyo na… m-mabaliw na ako!” sigaw ko, ang aking boses ay basag at puno ng pagmamakaawa.

“Malapit na,” sagot niya. Ang kanyang ritmo ay nagbago—mas mabilis, mas mekanikal, mas marahas. Ang bawat pagtama niya ay parang isang pagsabog na nagpapayanig sa bawat hibla ng aking nerves .

“A-ayan na, Jiro. Ipuputok ko na sa loob mo!”

Ang katas niya ay dumating na parang isang kulog sa gitna ng maliwanag na araw. Naramdaman ko ang paghigpit sa aking mga balikat, ang kanyang boses na naging isang ungol ng tagumpay. Ang aking buong katawan ay naramdaman ang pag-alon ng kanyang enerhiya sa loob ko, isang init na nagpaparamdam sa akin na ako ay tuluyan nang nasakop.

Nanatili kaming nakatayo, hingal na hingal. Ang kanyang presensya ay nasa akin pa ring loob, tila pinipigilan na pakawalan ang katas na pinunla niya sa loob ko. Ang aming mga hininga ay nagsasabayan sa gitna ng katahimikan ng kwarto. Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang puso sa aking likod—isang paalala na ang gabing ito, ang araling ito, ang pagbasag na ito, ay hindi na mababago.

Ako ay kay Tito Nestor na. At sa bawat paghinga ko, alam kong wala nang balikan ang lahat.

Kabanata 15: Ang Laro ng mga Kumpare

Ang pagmamadali ni Tito Nestor ay hindi mapagkakaila. Mula sa pagiging isang higanteng nagtataglay ng buong kontrol sa aking katawan, siya ngayon ay isang lalaking balisa; ang kanyang mga kamay ay mabilis na nag-aayos ng suot na sando at pantalon. Ang bawat kalansing ng sinturon niya sa mga loop ng pantalon ay parang bawat pitik ng orasan na nagpaparamdam sa akin ng panganib. Hindi ko mawari ang biglaang pagbabago ni Tito, ang alam ko lang ay nang mapansin niya ang oras ay agad na siyang nagmadali.

Hindi siya nakatingin sa akin. Nakapako ang kanyang paningin sa pinto, tinitiyak na walang anumang ingay na manggagaling sa labas.

“Ano na ang gagawin ko?” ang tanong ko sa aking sarili, ang boses ko ay halos pabulong, parang hangin na lamang na naglalaho sa dilim ng silid. Ramdam ko pa rin ang hapdi ng bawat bahagi ng aking katawan at ang mainit na pakiramdam ng kanyang katas na unti-unting dumadaloy pababa sa aking hita.

Pumunta siya sa harap ko. Ang kanyang mukha, na kanina ay punong-puno ng pagnanasa at dominasyon, ay nababalot na ngayon ng isang pamilyar na maskara ng pagiging “Tito.” Pinunasan niya ang ilang patak ng pawis sa kanyang noo gamit ang likod ng kanyang palad.

“Mag-ayos ka na rin, Jiro,” wika niya, ang boses ay mabilis, walang bakas ng emosyon na ipinakita niya kanina. Lumapit siya at huminto sa harap ko. Ang kanyang mga mata ay nanatiling matalim, isang huling pagtatangka na markahan ang aking pagkatao sa huling pagkakataon. Hinalikan niya ang aking pisngi; ang kanyang balbas ay bahagyang kumaskas sa aking balat. “Pasensya na kanina kung medyo marahas ang iyong Tito. Sadyang ’di lang nakapagpigil dahil sa sarap mo.”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko lang ay tumango nang bahagya. Hindi ko kayang tumingin sa kanyang mga mata; natatakot ako na kapag ginawa ko iyon, makikita niya ang galit at pagkasuklam na nagsisimulang umusbong sa loob ko.

Lumabas siya ng pinto nang walang lingon-lingon. Narinig ko ang mahinang pag-click ng kandado, at pagkatapos ay ang malayo niyang mga yabag na dahan-dahang nawala sa hagdanan.

Bakit siya nagmamadali?

Pinilit kong tumayo. Ang aking mga binti ay nanginginig; bawat hakbang ay parang pagpunit sa aking laman. Nagtungo ako sa banyo, ang bawat galaw ko ay mabagal. Binuksan ko ang gripo at hinayaan ang malamig na tubig na dumaloy sa aking katawan.

Paglabas ko ng banyo, nagsimula na akong magbihis. Ngunit bago ko pa man maisuot ang aking pang-itaas, narinig ko ang tunog ng sasakyan sa garahe.

Si Tatay.

Ang puso ko ay tila nakawala sa aking dibdib. Ang kaba ay naging isang pisikal na bigat. Hindi pa ako handa. Hindi pa ako handa na humarap sa kanya. Paano kung mapansin niya? Paano kung amuyin niya ang kwarto?

Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa ibaba. Ang mabigat na yabag ni Tatay Dante ay pamilyar. “Jiro? Nandito ka ba?” tawag niya.

Nagmadali akong magsuot ng damit. Inayos ko ang aking buhok, pinunasan ang anumang bakas ng luha sa aking mga mata, at huminga nang malalim. Lumabas ako ng kwarto at sinalubong siya.

Nakita ko si Tatay Dante sa sala, nakapatong ang kanyang bag sa mesa, nakasuot ng pagod na ekspresyon. Ang kanyang sando ay basang-basa ng pawis.

“Tay, nandiyan ka na pala,” sambit ko, pilit na ginagawang matatag ang aking boses.

“Oo, anak. Pasensya na at ngayon lang ako nakauwi,” sagot niya habang hinuhubad ang kanyang sapatos. Napabuntong-hininga siya nang malalim. “Nakakainis ang araw na ito. Imbes na uuwi ako nang maaga, nasayang lang ang oras ko sa opisina dahil kay Boyet.”

Napatigil ako. “Kay Ninong Boyet? Bakit naman po?”

Tumingin si Tatay sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkayamot. “Imbes na makauwi ako agad, humingi siya ng pabor; may mga kailangan daw siyang ipa-check sa mga papeles na hindi naman kailangan ngayon. Pinapunta niya ako roon, tapos pagdating ko, kung anu-ano lang ang inaatupag. Imbes na matapos ko ang trabaho ko nang maaga, natengga ako roon hanggang sa madaling-araw. Sayang na sayang ang oras ko, Jiro.”

Naramdaman ko ang paghinto ng lahat sa paligid ko. Ang mga salita ni Tatay ay tumama sa akin na parang kidlat.

Boyet. Nestor.

Biglang bumuo ang lahat sa aking isipan. Ang biglaang pagdating ni Tito Nestor ngayong araw. Ang pagkawala ni Tatay dahil sa isang “emergency overtime” na pinlano pala ng kanyang kumpare.

Hindi ito aksidente.

“Tay,” tawag ko, ang aking boses ay naging paos.

“Bakit, anak? Gutom ka ba?” tanong niya, hindi napapansin ang aking nanginginig na mga kamay.

Hindi ako makasagot. Ang katotohanan ay parang isang matalim na kutsilyo na humahati sa aking dibdib.

“Hindi po, Tay. Gusto ko lang… gusto ko lang magpahinga,” sagot ko, pilit na tumalikod para hindi niya makita ang panginginig ng aking labi.

“Sige, anak. Magpahinga ka na,” sabi ni Tatay Dante. Hindi niya alam. Hindi niya alam na habang siya ay abala sa pakikipag-usap kay Boyet, ang kanyang kumpareng si Nestor ay nasa loob ng aming bahay, sinisira ang tanging bagay na dapat ay pinoprotektahan niya.

Pumasok ako muli sa aming kwarto. Pagkapasok ko, isinara ko ang pinto at sumandal doon. Ang bawat anino sa loob ng kwarto ay tila tumatawa sa akin. Ang bawat sulok ng silid na ito ay saksi sa aking pagbagsak.

Ang lahat ng ito ay sabwatan. Ang lahat ng ito ay plano.

“Bakit niyo ginawa ito? Para ba protektahan ang aming lihim? Dahil ba nahuli kami ni Tito Nestor kaya dapat ay siya naman?” bulong ko sa kawalan.

Walang sumagot. Ang tanging sagot ay ang katahimikan ng bahay na dati ay akala ko ay aking santuwaryo.

Ramdam ko ang pagkapahiya. Ngunit namumuo rin ang kakaibang desire sa loob ko. Ang ideya na ako ay pinagpapasahan. Ang ideya na hindi lamang ako nakatali kay Ninong Boyet. Maaaring dumating ang pagkakataon na matagal ko nang inaasam. Maaaring ang buong kumpare ni Tatay—lahat sila—ay matikman ko rin.

“Hindi ko ito makakalimutan,” ang pangako ko sa aking sarili.

Ang amoy ni Tito Nestor sa aking balat ay naroon pa rin. Ang bawat dampi niya, ang bawat haplos, ang bawat salita—lahat ng ito ay nakaukit sa aking laman.

Hindi na ako ang Jiro na dati. Ang Jiro na dating inosente ay namatay sa loob ng kwartong iyon, at ang Jiro na nakatayo ngayon ay isang nilalang na puno ng sabik sa mga pagbabago na maaaring mangyari sa aking buhay.

Kabanata 16: Ang Sugo sa Kabilang Dulo

Ang init ng umaga ay naging mitsa ng malagkit na pawis na dumadaloy sa aking batok. Nakaupo ako sa tapat ng lamesa habang pinapanood si Tatay Dante na magtimpla ng kape. Ang bawat galaw niya ay mabigat at may awtoridad—ang paghampas ng kutsara sa gilid ng baso ay parang isang ritwal na nakasanayan ko na. Sa bawat paghinga niya, naririnig ko ang ugong ng kanyang dibdib, isang paalala na sa ilalim ng suot niyang lumang sando, naroon ang mga peklat at kalamnan na nagmamay-ari sa bawat pulgada ng aking buhay.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ang kanyang malalaking kamay ay dumapo sa aking balikat, humigpit ang kapit hanggang sa maramdaman ko ang kurot ng kanyang mga daliri. Hindi ko kailangang tumingin sa salamin para malaman ang hitsura ko; alam kong ang marka ni Tito Nestor ay nakapinta pa rin sa aking balat—isang mapulang bahid sa gilid ng aking leeg, bahagyang natatakpan ng kwelyo ng aking t-shirt , ngunit ramdam na ramdam ko ang hapdi nito sa bawat paglingon.

“Jiro, dalhin mo ito kay Fred,” sabi niya, sabay lapag ng isang mabigat na supot na naglalaman ng mga piyesa ng motor. “Kailangan niya na ’yan para sa inaayos niyang makina.”

“Ngayon na po, Tay?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin nang diretso. Ang kanyang mga mata ay hindi nakikipagbiruan. “Ngayon na. Ayaw ko ng paligoy-ligoy.”

Hindi ako sumagot. Tumayo ako at binuhat ang supot. Mabigat ito, sapat para kailanganin kong yumuko nang bahagya habang naglalakad. Habang lumalabas ako ng bahay, ramdam ko ang titig ni Tatay Dante sa aking likuran—isang titig na hindi bumibitaw hanggang sa hindi ako tuluyang nakakalayo sa gate.

Ang daan patungo sa dulo ng barrio ay puno ng mga tuyong dahon na humuhuni sa bawat hakbang ko. Ang init ng araw ay tila pilit na pinapawisan ang buong katawan ko, dahilan upang mas lalong mag-init ang hapdi sa aking leeg. Sa bawat pagtapak ko, naiisip ko ang mga kumpare ni Tatay. Ang bawat isa sa kanila ay may parte sa aking pagkatao, at ngayon, ang marka ni Nestor ay parang isang mainit na bakal na nakadikit pa rin sa aking balat.

Nang makarating ako sa bahay ni Mang Fred, ang tanging bumungad sa akin ay ang tunog ng metal na tumatama sa semento. Huminto ako sa tapat ng garahe.

“Mang Fred?” tawag ko.

Walang sumagot. Ang nakita ko lang ay isang motor na nakabukas ang makina sa gitna ng bakuran. Lumapit ako nang dahan-dahan. Mula sa ilalim ng motor, isang pares ng sapatos na puno ng grasa ang lumabas. Kasunod nito ang isang pares ng mga binti na nababalutan ng kupas na maong.

Pagtaas ng aking mata ay nakita ko ang isang lalaki. Si Lucas.

Hawak niya ang isang wrench habang pinupunasan ang kanyang mukha gamit ang kanyang braso. Basang-basa siya ng pawis, at ang kanyang sando ay kapit na kapit sa kanyang dibdib, hinuhubog ang bawat muscle na bumubuo sa kanyang pangangatawan. Pagkita niya sa akin, natigilan siya. Binitawan niya ang wrench na may kasamang malakas na kalansing.

“Jiro?” tanong niya, ang boses ay malalim pero walang bakas ng pagiging intimidante.

“Si… si Mang Fred ba?” tanong ko, pilit na iniiwas ang tingin sa kanyang dibdib na kumikislap sa pawis.

“Wala si Tatay. Umuwi muna sa kabila,” sagot niya habang nakatayo at humahakbang papalapit sa akin.

Hindi siya gaya ng mga kumpare ni Tatay. Ang bawat hakbang niya ay may kalikasan—hindi calculated , hindi mapang-angkin. Pero sa lapit niya ngayon, nararamdaman ko ang kakaibang vibe . Hindi ito ’yung takot na nararamdaman ko kay Dante o Boyet. Ito ay curiosity .

“Bakit ka nandito?” dagdag niya, sabay tingin sa dala kong supot.

“Pinapabigay ni Tatay Dante. Para daw sa makina,” sagot ko, inabot ang supot sa kanya.

Nang abutin niya ang supot, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa aking kamay. Mabilis, hindi sinasadya, pero sapat para magpadala ng kuryente sa aking sistema. Tiningnan niya ako nang malalim. Tiningnan niya ang aking mukha, hanggang sa bumaba ang tingin niya sa aking leeg, kung saan nakatago ang mapulang marka ni Nestor.

Napansin niya ito.

“Ano ’yan?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay biglang naging seryoso. Itinuro niya ang aking leeg.

“Ah… kagat lang ng insekto,” sagot ko, mabilis na itinataas ang aking balikat para takpan ang marka.

Tumawa si Lucas nang mahina, isang tunog na hindi mapang-insulto kundi parang may naiintindihan. “Insekto, ha? Ang laki naman ng insekto na ’yan.”

“Hindi mo kailangang intindihin,” sagot ko, pilit na nagpapakatapang kahit na ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi.

“Sige, sabi mo eh,” sagot niya habang inilalagay ang supot sa ibabaw ng workbench . Pinunasan niya ang kanyang mga kamay gamit ang isang basahan. “Mainit, Jiro. Gusto mo bang uminom? Hindi pa darating si Tatay nang mabilis.”

Tumingin ako sa paligid. Ang bakuran ni Mang Fred ay tahimik, liblib, at malayo sa mata ng mga tao sa barrio. Ang init ng araw ay tila nanunukso. Tapos na ang aking tungkulin, pero may kung anong espiritu ang pumasok sa aking katawan. Tila naghahanap ng higit pa. “Sige. Salamat.”

“Umupo ka muna diyan,” turo niya sa isang lumang bangko sa ilalim ng puno. “Kukuha lang ako ng tubig sa loob.”

Habang naghihintay ako, pinanood ko siyang maglakad patungo sa bahay. Ang bawat hakbang niya ay tiyak. Si Lucas ay bata, masigla, at buhay na buhay. Wala sa kanya ang bigat ng isang matandang nagmamay-ari sa akin. Pero sa gitna ng pagkakaibang iyon, naramdaman ko ang isang uri ng koneksyon—hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil pareho kaming nasa loob ng isang mundong hindi namin kontrolado.

Pagbalik niya, may dala siyang dalawang baso ng malamig na tubig at isang bote ng beer .

“Ito, pampalamig,” sabi niya sabay abot ng beer sa akin.

“Beer?” tanong ko.

“Bakit? Hindi ka ba nag-beer? Anak ka pa naman ni Manong Dante?” biro niya habang nakatingin sa akin nang diretso.

Umupo siya sa tabi ko. Ang layo namin ay sapat lang para hindi magdikit ang aming balat, pero ramdam ko ang init ng kanyang katawan. Ininom ko ang beer . Ang lamig nito ay dumaan sa aking lalamunan, nagbibigay ng saglit na ginhawa sa init ng panahon.

“Salamat,” sabi ko.

“Huwag kang magpasalamat,” sagot niya habang humihigop din sa kanyang baso. “Dito sa barrio, minsan kailangan mo lang talaga ng kasama para hindi ka mabaliw.”

Napatingin ako sa kanya. “Sa tingin mo ba, nakakabaliw ang buhay natin?”

Tumawa siya nang bahagya, isang mapait na tawa. “Tignan mo ang mga tatay natin, Jiro. Tignan mo ang ginagawa nila sa oras nila. Sa tingin mo ba normal ’yun?”

Hindi ako sumagot. Alam ko ang sagot. Ang bawat marka sa katawan ko, ang bawat utos ni Dante, ang bawat pabor ni Boyet—lahat iyon ay hindi normal.

“Hindi ko alam,” sagot ko sa wakas.

“Alam mo,” sabi niya habang nakatingin sa malayo. “Minsan, gusto ko na lang sumakay sa motor ko at umalis dito. Yung malayo. Yung walang nakakakilala sa akin. Yung walang nakakakilala sa Tatay ko.”

“Bakit hindi mo gawin?”

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot. “Dahil natatakot ako, Jiro. Hindi sa mundo… kundi sa kung ano ang kaya nilang gawin kung susubukan ko.”

Sa sandaling iyon, ang tensyon sa pagitan namin ay hindi na lang dahil sa pagnanasa. Ito ay dahil sa shared struggle . Si Lucas ay isang binata na nagtatago ng kanyang tunay na sarili, habang ako ay isang binata na unti-unting nawawala dahil sa kagustuhan ng iba.

“Lucas,” tawag ko.

“Hmm?”

“Minsan… gusto ko rin umalis.”

Tiningnan niya ako nang matagal. Ang malagkit na tingin niya kanina ay wala na, napalitan na ito ng isang uri ng pagtanggap. “Alam ko. Nakikita ko sa mga mata mo.”

Hindi na ako nagsalita pa. Nanatili kaming tahimik, uminom ng beer , habang pinapanood ang paglubog ng araw sa dulo ng bakuran. Ang tensyon ay naroon pa rin, mababa at banayad, pero para sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na ako ay isang biktima. Nakaramdam ako ng kapanatagan—isang bagay na hindi ko matatagpuan sa kahit sinong kumpare ni Tatay.

“Jiro,” tawag niya muli.

“Bakit?”

“Kung kailangan mo ng mapupuntahan… may alam ako na maganda.”

Tumango ako sa imbitasyon niya. Sa oras na ito, hindi na ako lang ang nag-iisa. At sa mundong ito, minsan, iyon na lang ang kailangan mo para manatiling buhay.

Kabanata 17: Ang Lihim sa Likod ng Dampa

“Dito tayo,” ani Lucas habang itinuturo ang isang maliit na estruktura sa dulong bahagi ng bakuran.

Hindi ko na kailangang magtanong kung ano iyon. Ang dampa ay nakatago sa likod ng malalagong puno ng saging at mga tambak na kalawanging piyesa ng sasakyan. Luma na ang kahoy nito, kulay abo na sa tagal ng pagkabilad sa araw at ulan, at tila anumang oras ay babagsak.

Naglakad si Lucas sa unahan. Sa bawat hakbang niya, may kakaibang kumpyansa—ang kanyang balikat ay tuwid, ang kanyang mga braso ay bahagyang nakalaylay sa kanyang gilid, nagpapakita ng mga ugat na dumadaloy sa kanyang braso at leeg. Sumunod ako sa likod niya; ang puso ko ay nagsisimulang tumibok nang mabilis, hindi dahil sa pagod kundi dahil sa tensyong hindi ko maipaliwanag. Ang bawat pagtapak ko sa mga tuyong damo ay parang isang anunsyo sa katahimikan ng paligid.

Pagpasok sa loob ng dampa, ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ang sumalubong sa amin. Madilim sa loob dahil tanging ang mga siwang lang sa dingding ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

“Ayos ba? Dito ako madalas na maglaro ng bahay-bahayan noong bata ako. Ngayon, ginagamit na lang itong lagayan ng mga gamit,” saad ni Lucas. Tumalikod siya sa akin; ang kanyang mga mata ay nagniningning sa dilim.

“Ayos nga,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses sa loob ng isang tahimik at simpleng estruktura.

Tumawa si Lucas, isang tunog na malalim at puno ng pahiwatig. Inilapag niya ang dalawang bote ng beer sa ibabaw ng isang lumang mesa na gawa sa retasong tabla. “Alam mo, Jiro, matagal ko na itong napapansin. Lagi kang nakatingin sa akin noong bata pa tayo. Akala mo hindi ko alam?”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha. “Hindi ah. Masyado kang mayabang.”

Lumapit si Lucas. Ang bawat hakbang niya ay kontrolado. Hindi siya huminto hanggang sa ilang pulgada na lang ang layo ng aming mga mukha. “Sus, mayabang? Siguro. Pero tignan mo nga ang sarili mo. Namumula ka na naman. Baka naman nais mong makipaglaro sa akin ng bahay-bahayan. Ayos lang naman kung ikaw ang misis ko.”

“Luh, loko-loko ka talaga. Mainit lang,” dahilan ko, pero ramdam ko ang pag-atras ng aking likod hanggang sa tumama ito sa dingding ng dampa.

“Mainit, o may iba ka pang gustong sabihin? O baka may gusto kang gawin? Matanda na ako, Jiro, at ang masasabi ko lang, kung ano man ang nasa isip mo ay naiisip ko rin,” sabi niya. Ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumalaw patungo sa aking braso. Hinawakan niya ito—hindi nang marahas, kundi sa paraang nagpapakita ng pagmamay-ari. Ang kanyang mga daliri ay mainit, parang bakal na katatapos lang ilabas sa apoy.

“Lucas…” pabulong kong tawag.

“Huwag kang matakot,” bulong niya sa aking tainga. Ang hininga niya ay amoy beer at tabako—isang amoy na kakaiba kumpara sa pabango ng mga kumpare ni Tatay. Mas raw , mas tunay. “Dito, walang makakakita sa atin. Ikaw at ako lang.”

Kinuha niya ang bote ng beer at inabot ito sa akin. “Inom muna. Kailangan mo ’yan para mag-relax.”

Uminom ako; ang lamig ng alak ay hindi sapat para palamigin ang apoy na nagsisimulang magbaga sa aking tiyan. Tiningnan ko si Lucas. Ang kanyang sando ay bahagyang bumaba sa isang balikat, naglalantad ng kanyang kulay-kayumangging balat na basa pa rin ng pawis.

“Ano ba talagang gusto mo?” tanong ko.

“Gusto?” Lumapit pa siya nang kaunti. Ang kanyang katawan ay dumikit na sa akin. Ramdam ko ang tigas ng kanyang dibdib, ang bawat paghinga niya na nagpapagalaw sa aming mga katawan. “Gusto ko lang malaman kung hanggang saan ang tapang mo. Sabi ni Tatay, mahina ka raw. Pero tignan mo, nakatayo ka pa rin sa harap ko.”

“Hindi ako mahina.”

“Patunayan mo.”

Hindi ko na napigilan. Sa isang iglap, inilapit ko ang aking mukha sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, o kung saan nanggaling ang lakas ng loob na iyon. Ang mga halik na natutunan ko sa mga matatanda—yung mga kalkuladong galaw—ay bigla kong nalimutan. Ang ginawa ko lang ay idinikit ang aking mga labi sa kanya.

Akward. Hilaw. Hindi marunong.

Napatawa si Lucas sa gitna ng halik. Huminto siya at hinawakan ang aking baba. “Sabi ko na eh. Bata pa lang tayo ay may gusto ka na sa akin. Pero hindi ganyan ang paghalik, Jiro. Huwag mong pilitin. Hayaan mo lang ako.”

Siya ang humalik sa akin. Iba ang halik niya. Walang pag-aalinlangan. Ang kanyang mga labi ay madiin, mapilit, at puno ng kagustuhan na malaman ang bawat sulok ng aking bibig. Ang kanyang dila ay pumasok sa aking bibig sa paraang hindi ko inaasahan—mabilis at mapanghimasok. Wala itong pag-iingat na gaya ng sa mga kumpare ni Tatay. Ito ay halik ng isang lalaking gutom na matagal nang naghihintay.

Napahawak ako sa kanyang balikat. Ang aking mga daliri ay humabaon sa kanyang balat, sinusubukang humanap ng balanse dahil ang aking mga tuhod ay parang natutunaw.

“Ganyan,” bulong niya sa pagitan ng halik.

Sinimulan niyang hubarin ang aking t-shirt . Ang bawat paghila niya sa tela ay may kasamang haplos sa aking dibdib. Nang tuluyang mahubad ang aking damit, naramdaman ko ang lamig ng hangin sa loob ng dampa, pero mabilis itong napalitan ng init ng kanyang mga kamay. Hinaplos niya ang aking tadyang, ang aking tiyan, hanggang sa marating niya ang laylayan ng aking pantalon.

“Teka,” pabulong kong sabi, ang aking boses ay basag.

“Bakit? Kinakabahan ka ba?” tanong niya, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin. Hindi siya tumigil sa paghalik sa aking leeg, sa bandang baba ng aking tainga.

“Hindi… gusto ko lang…”

“Gusto mo rin naman ang ginagawa natin, hindi ba?” sagot niya.

Inilagay niya ang kanyang kamay sa aking baywang at hinila ako nang mas malapit. Wala nang espasyo sa pagitan naming dalawa. Naramdaman ko ang kanyang balat laban sa akin—basa, mainit, at puno ng tensyon.

Hinubad niya ang kanyang sariling sando. Ngayon, hubad na kaming dalawa. Ang dilim sa loob ng dampa ay tila nagiging mas malapot. Sa bawat paggalaw namin, naririnig ang tunog ng aming balat na dumidikit at bumibitiw. Si Lucas ay hindi na naghihintay. Ang kanyang mga kamay ay gumagapang na sa aking katawan, sinusuri ang bawat bahagi, parang isang artista na hinuhubog ang luwad.

“Tignan mo ang sarili mo,” ani Lucas, habang ang kanyang kamay ay bumababa sa aking hita. “Sa harap ng ibang tao, inosente ka. Pero dito? Dito, sa harap ko, ikaw ay akin.”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko lang ay huminga nang malalim habang ang aking ulo ay nakasandal sa kanyang balikat. Ang kanyang amoy—ng pawis, ng langis, at ng pagkalalaki—ay bumabalot sa aking buong pagkatao.

Lumapit siya muli sa akin upang bumulong. “Kahit anong ungol mo o sigaw mo sa loob nito, walang makakakinig. Dito, malaya ka.”

Nakatayo kami sa gitna ng dampa, hubad, at humihingal. Ang bawat tibok ng aming mga puso ay nagsasabayan sa gitna ng katahimikan ng barrio. Alam ko na hindi na kami makakaatras pa. Ang pintong binuksan ni Lucas ay hindi na muling maisasara, at sa dilim ng gabing ito, handa na akong pasukin ang susunod na yugto ng kanyang laro.

Kabanata 18: Ang Laro ng mga Binata

“Isipin mo, Jiro, laro lang ito. Gaya ng pantasya mo noong bata pa tayo. Ako ang tatay at ikaw naman ang aking misis,” bulong ni Lucas sa gitna ng kadiliman ng dampa; ang boses niya ay bahagyang paos dahil sa tensyon. “Walang ibang makakaalam. Tayong dalawa lang ang may hawak ng sikretong ito. Tayo ang may hawak ng sitwasyon. Walang rules . Gagawin natin ang gusto mo, at ang gusto ko.”

Ang kanyang mga kamay ay mainit na nakapatong sa aking balikat, humahaplos sa aking balat na nababalot ng manipis na pawis. Ang amoy niya—isang halo ng gasoline , lumang grasa, at ang matapang na amoy ng isang binatang bagong ligo—ay tila isang droga na humihila sa akin palalim. Sa loob ng maliit at abandonadong dampa, ang mundo sa labas ay tila naglaho.

Siguro nga, noong bata kami, ay nagkagusto ako kay Lucas. Pero ngayon na namulat na ang aking mata, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Sa buhay ko, si Lucas ang una. Ang unang lalaking kasing-edad ko na nakakuha sa akin.

“Gusto ko… gusto kong subukan,” sagot ko, ang boses ay halos pabulong.

Tumango si Lucas, at dahan-dahan niyang inalis ang kanyang kamay sa aking balikat upang gabayan ako pababa. Napaluhod ako sa magaspang at maalikabok na sahig. Ang aking mga tuhod ay dumapo sa mga tuyong dahon at alikabok, pero wala akong pakialam. Nararamdaman ko ang tibok ng puso ko sa aking lalamunan habang nakatingin sa harap ko.

Dahan-dahan, inalis niya ang kanyang pagkakapigil, at doon, lumantad ang kanyang ari. Hindi ito kagaya ng sa mga matatandang nakasama ko na tila hinubog ng panahon at pagod; ang kay Lucas ay siksik, matigas, at puno ng buhay. Ang balat nito ay mas maputla kaysa sa kanyang braso, may mga maliliit na ugat na tila mapa ng isang mabilis na daloy ng dugo.

“Sige, Jiro. Ipakita mo sa akin na gusto mo akong paligayahin. Gawin mo ang ginagawa ng mga misis sa kanilang asawa,” hamon niya.

Huminga ako nang malalim. Inalala ko ang mga aral ni Ninong Boyet—ang tamang paggamit ng dila—at ang mga hiling ni Tito Nestor—ang pagiging masigasig. Inilapit ko ang aking mukha. Ang amoy ay musky , maalat-alat, at may bakas ng freshness ng isang binatang hindi pa nabahiran ng karumihan ng mundo.

Ibinuka ko ang aking bibig. Ang init na bumabalot sa dulo ng kanyang ari ay nagpadala ng kuryente sa aking bungo. Dahan-dahan.

“Ah… f*ck,” ungol ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay biglang humawak sa aking buhok.

Sinubo ko ito nang paunti-unti. Huwag magmamadali, gaya ng mga sinasabi ng mga nakatatandang lalaki na nakauna sa akin. Ang lasa ay kakaiba—hindi ito kasing-pait ng sa mga matatanda, kundi may tamis na tila salty at metallic . Habang lumulubog ito sa aking lalamunan, naramdaman ko ang bawat pulso ng kanyang dugo. Sinimulan kong ikiskis ang aking dila sa ilalim nito, tulad ng ginagawa ko kay Boyet, at narinig ko ang mas malakas na ungol mula sa kanya.

“Ganyan… ’wag mong titigilan. Hindi ko akalain na bihasang-bihasa ka na pala sa ganito. Wala pa akong nakakasama na kasing-sarap mo sumubo,” giit niya, habang ang kanyang balakang ay kusang gumagalaw papalapit sa aking mukha.

Ang aking ritmo ay naging mas sigurado. Hindi na ako nag-aalinlangan. Alam ko na kung paano gamitin ang aking mga labi para magbigay ng friction . Bawat pag-akyat at pagbaba ng aking ulo ay sinasabayan ng kanyang mga daliring humahaplos sa aking leeg. Nakatikim ako ng isang patak ng kanyang paunang katas—malapot, mainit, at puno ng enerhiyang nagpapabaliw sa akin.

“Jiro, p tang na… ang sarap,” ungol niya, ang kanyang ulo ay tumingala habang ang kanyang buong katawan ay tumitigas.

Huminto siya sandali, hinila ako patayo, at hinalikan nang madiin. Ang lasa niya ay nasa aking mga labi. “Tama na ’yan. Gusto ko namang maramdaman ang ari ko na nakapasok sa loob mo.”

Itinulak niya ako nang bahagya patalikod hanggang sa ang aking mga kamay ay sumandal sa magaspang na dingding ng dampa. Ang posisyong ito ay kakaiba. Nakatayo ako, nakayuko, habang siya ay nasa likod ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking batok.

“Ayusin mo lang ang pagkakatayo. Paghiwalayin mo ang legs mo,” bulong niya.

Naramdaman ko ang dulo ng kanyang ari na dumidiin sa aking butas. Ang kaibahan ay agad kong napansin—si Lucas ay hindi nagpapakita ng pag-iingat. Walang mahabang preparasyon, walang mga salitang nakakalito. Ang kanyang pagpasok ay isang mabilis na pagtulak, isang puwersang hindi ko pa nararanasan.

“Ahhh!” sigaw ko, ang aking mga kuko ay bumaon sa kahoy ng dingding.

“Hush,” sabi niya, sabay dura sa kanyang ari, na tila ang katiting na likido na iyon ang magdadala ng ginhawa sa pagpasok niya. Lumapit ang katawan niya sa akin sabay halik sa aking balikat. “Isipin mo, laro lang ito.”

Naramdaman ko ang bawat pulgada niya. Ang kanyang ari ay kasing-tigas ng bakal pero may init na bumabalot sa aking loob. Ang pagkakapasok niya ng buo ay mabilis, walang preno. Hindi ito ang calculated na penetration ni Tito Nestor; ito ay parang isang makina na walang governor , patuloy sa pag-arangkada.

“Grabe… Jiro… ang sikip mo,” ungol ni Lucas sa aking tainga, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking balakang, ginagabayan ang bawat pagtagpo ng aming mga katawan.

Ang bawat pag-atake niya ay parang kidlat. Ang sakit na nararamdaman ko sa simula ay mabilis na napalitan ng isang numbing na sarap na umaabot hanggang sa aking mga daliri sa paa. Ang amoy ng dampa—ang agiw, ang alikabok, at ang aming mga pawis—ay nagsasama-sama sa isang sensory overload .

“Lucas… bilisan mo…” pakiusap ko, ang boses ko ay basag sa gitna ng aming mga ungol.

“Binibilisan ko na!” sagot niya, habang ang kanyang mga pagdiin ay nagiging mas marahas.

Ang dampa ay yumanig sa bawat hampas. Ang tunog ng aming balat na nagtatagpo ay parang musika sa gitna ng katahimikan ng barrio. Ramdam ko ang bawat ugat ng kanyang ari habang kinakiskis nito ang loob ng aking katawan. Ito ay raw , ito ay youthful , ito ay uninhibited .

“Ahhh! Jiro, malapit na… malapit na ako!” sigaw ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking balakang, halos mabali na ang aking buto sa sobrang gigil.

Ang kanyang bilis ay umabot sa sukdulan. Ang bawat pagtulak ay naging malalim at matindi. Naramdaman ko ang pag-init ng kanyang loob habang ang kanyang pagtira ay naging sunod-sunod na parang hindi na siya humihinga.

“Ahhh! F*ck! Ito ang gusto mo, ’di ba? Tanggapin mo ’to lahat!”

Naramdaman ko ang matinding bugso sa aking loob. Ang kanyang katawan ay nanginginig nang malakas, ang kanyang dibdib ay mabilis na gumagalaw laban sa aking likod. Ang bawat patak ng kanyang mainit na katas ay dumaloy sa loob ko, isang pakiramdam na hindi ko malilimutan.

Sabay kaming huminto. Ang tanging naririnig na lang ay ang aming malalalim na hininga sa loob ng dampa. Si Lucas ay nakayuko sa aking balikat, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahan nang humuhimas sa aking likod.

“Sabi sa ’yo eh. Kakayanin mo. Para lang tayong naglalaro, ’di ba? Pero hindi ito laro ng mga bata, kundi laro ng mga matatanda,” bulong niya, ang boses ay mahina pa rin sa pagod.

Tumingin ako sa dingding, hubad, pagod, at punong-puno ng kanyang marka. Tumango ako nang bahagya. “Oo… laro lang ’to.”

Ang isip ko ay lumilipad, iniisip na sana ay hindi na ito muling maulit. Nadala lang ako ng emosyon, pero ang puso ko ay hindi na kay Lucas o sa mga lalaking kasing-edad ko, kundi sa mga mas nakatatanda sa akin gaya ni Ninong Boyet at Tito Nestor.

Kabanata 19: Ang Patibong

Ang bawat hakbang ko pabalik sa main house nila Lucas ay mabigat, tila may kung anong invisible na tanikala ang humihila sa aking mga paa. Katabi ko si Lucas, na kanina lang ay nag-iiwan ng marka sa aking katawan sa loob ng madilim na dampa. Ngayon, ang bawat paggalaw niya ay nagpapakita ng labis na pag-iingat. Hindi kami nag-uusap; ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi na mapayapa—ito ay puno ng kaba.

Pagdating namin sa bakuran, huminto ang mundo ko nang makita ang motor ni Mang Fred na nakaparada na sa tapat.

“Nandiyan si Tatay,” bulong ni Lucas. Ang boses niya ay nanginginig, hindi sa galit kundi sa purong takot. Ang dating kumpyansang nakita ko sa dampa ay biglang naglaho, napalitan ng isang mukhang laging nakahanda para sa parusa. “Jiro, umuwi ka na.”

Hindi na ako nakasagot. Mabilis akong naglakad palayo habang naririnig ko ang boses ni Mang Fred na sumasalubong sa anak niya sa loob ng bahay.

Narinig ko ang pag-iintriga ni Mang Fred kay Lucas at ang tanong nito kung bakit kasama ako. “Ah wala, inaya ko lang siya uminom sa dampa,” palusot ni Lucas.

Naglakad na ako palayo. Hindi pa ako nakakalayo sa vicinity ng kanilang tahanan nang ang aking cellphone sa bulsa ay biglang nag-vibrate.

Lucas: Jiro, uwi ka na. Basta wala kang pagsasabihan, ah? Sikreto lang ’to. Promise, sikreto lang. Huwag mong babanggitin kahit kanino.

Tinitigan ko ang screen . Ang mga salitang iyon ay hindi lang mensahe; ang mga ito ay mga barikada. Gusto niyang ibaon sa lupa ang nangyari. Pag-uwi ko ay pineste ako ni Lucas ng marami pang text . Tila natatakot. Sinisiguro niya talagang hinding-hindi ko ipagkakalat kung ano man ang nangyari sa amin sa dampa kanina lang.

Jiro: Oo nga, promise. Di ko ipagsasabi.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa sunod-sunod na tunog ng aking cellphone .

Lucas: Dito ka sa dampa. May kailangan akong sabihin. Importante. Please, pumunta ka.

Ang kaba sa aking dibdib ay hindi ko maipaliwanag. Bakit kailangan sa dampa? Bakit hindi sa text na lang? Pero bilang isang binatang sanay na sa utos, wala akong nagawa kundi ang maglakad patungo sa kuta ni Mang Fred. Sa isip ko ay takot lang si Lucas. Marahil, kagaya ko ay marami rin siyang pagsisisi sa nangyari sa aming dalawa. Kaya gagawin ko ito para na rin mapakalma siya.

Ang dampa ay tahimik. Mas tahimik kaysa kahapon. Pagpasok ko, ang nakita ko ay hindi ang inaasahan kong pag-aantay ni Lucas.

Si Mang Fred ang nakaupo sa lumang mesa. Ang kanyang bigote ay tila lalong nagmumukhang matalim sa liwanag na tumatagos sa mga siwang ng dingding. Hawak niya ang cellphone ni Lucas. Ang kanyang mga mata ay hindi nakatingin sa akin, kundi sa device na hawak niya.

“Maupo ka, Jiro,” malamig na sabi ng matanda. Ang boses niya ay hindi malakas, pero may awtoridad na nagpapatigil ng tibok ng puso ko.

Lumingon ako sa paligid. Si Lucas ay nakatayo sa may pintuan. Ang kanyang mukha ay maputla, pawis na pawis kahit hindi pa mainit ang panahon. Ang kanyang mga mata ay pilit na umiiwas sa akin. Bakit siya narito? Bakit ganito ang hitsura niya?

“Lucas, lumabas ka muna,” utos ni Mang Fred nang hindi man lang tumitingin sa anak. “Kami muna ang mag-uusap ng kaibigan mo.”

“Pero Tay. Kasalanan niya talaga ’yun lahat! ’Yang baklang ’yan, inakit niya ’ko, ginamit niya ang kata—”

“Lumabas ka!” sigaw ni Mang Fred.

Nanginginig na lumabas si Lucas. Bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, nakita ko ang isang sulyap niya. Hindi ito pagsisisi; ito ay pagtatakip sa sarili.

“Alam mo ba kung bakit kita pinapunta dito?” tanong ni Mang Fred habang inilalapag ang cellphone sa mesa.

“Hindi po, Mang Fred.”

“Ang anak ko,” sabi niya, sabay turo sa pintuan. “May mga binanggit siya sa akin kagabi noong nahuli ko ang usapan ninyong dalawa sa cellphone niya. Sabi niya, may namagitan sa inyong dalawa. Sabi niya, pilit mo raw siya at inakit mo raw siya. Pilit mo raw siyang kinakausap sa mga bagay na hindi naman dapat pag-usapan ng lalaki sa kapwa niya lalaki.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang dibdib ko ay parang sinaksak ng kutsilyo. “Mang Fred, hindi po totoo ’yan! Siya po ang nag—”

“Tumahimik ka!” tumayo ang matanda. Ang kanyang matigas na katawan ay nagbigay ng anino sa buong dampa. Lumapit siya sa akin hanggang sa halos magdikit na ang aming mga mukha. “Akala mo ba ay hindi ko napapansin ang paglapit mo sa mga kumpare ko? Sa harap pa mismo ng tatay mo. Akala mo ba inosente ka? Ang anak ko, marangal ang pagpapalaki ko sa kanya. Pero ikaw… ikaw ang nagtulak sa kanya sa kadiliman.”

“Hindi po, Mang Fred. Si Lucas po ang…”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko. Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Ang puwersa nito ay nagpatumba sa akin sa maalikabok na sahig.

“Nanalbahe ka, Jiro,” sabi ng matanda. Ang bawat salita niya ay parang latigo. “Pumunta ka rito para akitin ang anak ko. Para sirain ang kinabukasan niya. ’Wag mong isipin na porke’t kumpare ko si Dante, hindi ko kayang ipaalam sa kanya ang lahat ng ’to. Gusto mo bang malaman niya ang ginagawa mo sa likod ng bahay niya?”

Ang buong katawan ko ay nanginig. Ang blackmail . Ito na naman. Bakit lahat ng matandang lalaki sa baryo na ito ay tila may hawak sa aking leeg?

“Nabasa ko ang lahat ng usapan ninyo ni Lucas sa text ,” dagdag niya, sabay pulot ng cellphone ni Lucas. “Sinabi niya sa akin na ikaw ang nag-imbita sa kanya sa dampa. Ikaw ang naghubad. Ikaw ang humalik. Alam mo ba kung anong tawag sa ginawa mo?”

Tumayo ako nang dahan-dahan, pinupunasan ang labi ko na may kaunting dugo. “Hindi po totoo ’yan. Si Lucas ang—”

“Hindi ako nakikipagtalo sa mga batang gaya mo,” putol niya. Lumapit siya uli, hinawakan niya ang kwelyo ng aking damit—hindi para saktan, kundi para kontrolin. Ang kanyang grip ay parang bakal. “Kung gusto mong manahimik ang lahat, at kung gusto mong hindi ko sabihin kay Dante ang kabalastugan mo, alam mo kung ano ang dapat mong gawin.”

Tumingin ako sa labas ng pintuan. Nakita ko si Lucas sa malayo, nakatayo sa ilalim ng puno, nakamasid lang. Wala siyang ginawa. Hindi siya tumutol. Hindi niya ako ipinagtanggol. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na ang lahat. Ang takot niya ay naging sandata niya laban sa akin. Pinili niyang ako ang maging masama para siya ang magmukhang inosente.

At nang magtama ang paningin naming dalawa, tumakbo siya. Hindi siya lumapit para protektahan o ipagtanggol ako sa tatay niya; bagkus, iniwan niya ako.

“Ano po ang gusto ninyo?” tanong ko. Ang boses ko ay halos pabulong na lang.

Tumawa si Mang Fred, isang tuyot at walang buhay na tawa. “Alam mo na ang sagot, Jiro. Dito ka na lang muna sa dampa. May mga utang kang dapat bayaran para sa lahat ng gulo mo.”

Binitawan niya ako at naupo ulit sa mesa. Ang bawat kilos niya ay nagpapakita na siya ang may hawak ng baraha. Si Jiro, ang inosenteng binata, ay wala na. Ang natira na lang ay isang biktima ng sariling baryo, biktima ng mga lalaking nag-aakala na ang kapangyarihan ay nasusukat sa kung sino ang mas kayang manakit.

“Huwag kang titingin sa labas,” sabi ni Mang Fred. “Nasa teritoryo kita at ang bawat sasabihin ko ay batas. Kung may gusto akong ipagawa sa iyo, gagawin mo. Naiintindihan mo ba ’yun? Kung narito ka para magmatigas, asahan mo na mamaya lang ay alam na agad ng tatay mo ang lahat ng kahalayan na ginawa mo sa aking anak.”

Hindi na ako tumutol. Pinapakiramdaman ko na kung ano ang magiging susunod na utos. Ang dampa, na kahapon lang ay naramdaman kong aking taguan, ay naging kulungan ko na.

Kabanata 20: Ang Batas

Ang hangin sa loob ng dampa ay tila naging malapot. Ang bawat paghinga ko ay humahalo sa amoy ng agiw, tuyong kahoy, at ang masangsang na amoy ng langis na nakadikit sa bawat sulok ng lugar na ito. Nakaluhod ako sa maalikabok na sahig. Ang aking mga tuhod ay dumidikit sa maliliit na bato, at ang bawat bahagi ng aking katawan ay nanginginig sa isang uri ng takot na hindi ko pa naramdaman noon.

Si Mang Fred ay nakaupo pa rin sa lumang mesa, parang isang hari na nakaupo sa kanyang trono ng mga kalawanging piyesa. Ang kanyang malapad na dibdib ay nakalantad sa ilalim ng isang kupas na sando na pilit niyang hinubad bago ako tuluyang pumasok sa kanyang teritoryo.

“Tingnan mo nga ang sarili mo, Jiro,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim, parang lagitik ng tuyong sanga sa gitna ng kadiliman. “’Di ba huling-huli ka? Nagugustuhan mo ang ginagawa mo, hindi ba? Ikaw nga ang lumandi sa anak ko.”

Pak!

Isang mabilis na sampal ang dumapo sa aking pisngi. Ang lakas nito ay nagpalingon sa aking ulo. Ang lasa ng bakal—ang aking sariling dugo—ay agad na kumalat sa aking dila. Hindi ako tumingin sa kanya. Yumuko lang ako, ang aking buhok ay tumatakip sa aking mukha.

“Dilaan mo,” utos niya.

Hindi ako gumalaw. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, nagmamakaawa na sana ay panaginip lang ito.

“Sabi ko, dilaan mo ang dibdib ko!”

Dahan-dahan kong inangat ang aking mukha. Ang kanyang dibdib ay malapad, nababalutan ng makapal na buhok na may halong kulay-abo at itim. Ang balat niya ay magaspang, parang balat ng puno ng narra na nababad sa ilalim ng araw. Ang kanyang amoy… ito ay kakaiba. Hindi ito ang mabangong sabon ni Lucas. Ang amoy ni Mang Fred ay pinaghalong tabako na matagal nang nakabaon sa kanyang katawan, ang maalat na pawis ng isang taong nagtatrabaho sa ilalim ng init, at ang matapang na amoy ng alak na tila hindi na nawala sa kanyang sistema. Nakakahilo, pero sa bawat paghinga ko, tila kinakain nito ang aking katinuan.

Ipinadampi ko ang aking dila sa kanyang balat. Ang lasa ay maalat, may bakas ng langis ng makina, at ang pamilyar na amoy ng lalaki na tila nagbibigay ng kakaibang kick sa aking sistema. Bawat dila ko ay nagpapakita ng aking pagsuko.

“Mas mabuti pa,” ungol niya. Ang kanyang mga kamay ay sumapo sa aking batok. Hindi niya ako sinasaktan, pero ang higpit ng kanyang pagkapit ay sapat para hindi ako makagalaw. “Alam mo, Jiro, ang katawan ko ang nagpapatakbo sa bahay kong ito. Ang anak ko… siya ang aking dugo’t laman, pero ikaw? Ikaw ang napunta sa akin para pagsilbihan ako. Para pagbayaran ang lahat ng kahalayan na ginawa mo sa aking anak.”

“Hmm… ganyan nga,” ungol niya nang idampi ko ang aking dila sa kanyang utong na matigas at maitim.

Ang bawat dila ko ay nagbubunsod ng kakaibang reaksyon sa kanya. Ang kanyang hininga ay bumibilis. Sa bawat pagdampi ng aking dila sa kanyang dibdib, nararamdaman ko ang pag-usad ng kanyang ari sa ilalim ng suot niyang shorts . Ito ay lumalaki, tumitigas, at nagpapahiwatig ng kanyang susunod na utos.

“Hubarin mo,” maikli niyang sabi.

Hindi na ako nag-atubili. Ang aking mga daliri ay nanginginig habang hinahawakan ang laylayan ng kanyang maong. Nang bumaba ang shorts at underwear niya, ang kanyang pagkalalaki ay bumulaga sa akin.

Iba ito sa kay Lucas. Ang sa kanya ay hindi kasing-kinis ng sa isang binata. Ito ay makapal, mabigat, at ang balat nito ay may mga marka ng panahon—mga ugat na kulay asul na parang mga ugat sa isang lumang mapa. Ang amoy nito ay mas matapang, mas raw . Amoy ito ng isang lalaking hindi na kailangang magtago. May kaunting lasa ng maalat na pawis at ang natural na amoy ng isang matandang nagtataglay ng kapangyarihan.

Hinawakan ni Mang Fred ang aking ulo at saka ako idinikit sa kanyang ari. “’Di ba gustong-gusto mo ’yung mga pinapagawa ko sa ’yo eh,” sabi niya habang ang samyo ng kanyang pagkalalaki ay amoy na amoy ko. Hindi ko sinasadya na mapasinghot bigla dahil sa nakakaadik nitong aroma.

Natawa bigla si Mang Fred dahil sa nagawa ko. “Sige na, huwag ka nang mahiya. Isubo mo,” utos niya, sabay hawak sa aking ulo upang maposisyon ito nang ayos. Ang aking labi ay ilang pulgada na lang ang layo sa kanyang matigas at maugat na pagkalalaki.

Huminga ako nang malalim. Ang bawat pagpasok nito sa aking bibig ay parang pagtanggap sa isang batas na hindi ko mababali. Ang lasa nito ay metallic at matapang, isang lasa na kapag tumama sa aking dila ay nagpapatigil sa mundo ko. Ang bawat stroke ay kalkulado. Hindi ito mabilis na parang kay Lucas; ito ay mabagal, mapang-angkin, at mapilit.

May kung anong lasa ito na kapareha ng kay Lucas, at ang amoy naman nito sa tuwing lumalalim ang aking pagsubo ay gaya ng mga nakatatandang lalaki na nauna sa akin.

Hindi ko magawang makapagreklamo. Alam ko sa sarili ko na ginusto ko. Sa isip ko, baka ang pagkakahuli sa amin ni Lucas ay isa na lang magandang coincidence para matikman ko na rin ang hinihiling na kumpare ni Tatay na si Mang Fred.

“Ahhh… Jiro, huwag mong tigilan. Ang lambot ng labi mo,” ungol niya habang ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking buhok.

Pinikit ko ang aking mga mata. Ang luha na matagal nang nag-iipon sa aking mga mata ay pumatak na. Ang bawat pagsubo ko ay nagiging mekanikal na lang. Hindi ko na alam kung nasaan ang hangganan ng pagiging biktima at ang pagiging alipin. Ang bawat dila ko sa ilalim ng kanyang ari ay nagdudulot sa kanya ng matinding sarap. Ramdam ko ang kanyang pagtigas na lalong sumasakit sa aking lalamunan.

“Alam mo ba kung bakit ko ito ginagawa sa iyo?” tanong niya sa gitna ng aking pagsisilbi. Ang boses niya ay naging basag dahil sa sarap. “Dahil ang pamilya namin… ang pamilyang ito… ay kailangan ng laruan. At ikaw, Jiro, ikaw ang pinaka-bagay na laruan na nakita ko. Hindi ako galit dahil sa ginawa mo sa anak ko. Galit ako dahil mas nauna pa siya kaysa sa ama niya.”

Hindi ako tumingin. Ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa. Ang bawat paggalaw ko ay may kasamang ungol mula sa kanya na tila isang sumpa sa loob ng dampa.

“P tang-ina, Jiro… bilisan mo pa! Sa galing mong ’yan, hindi na ako magtataka. Maliban sa anak ko, kanino mo pa ito ginawa? Kay Boyet? Kay Nestor? O baka naman pati kay Dante?”*

Tila ako bata na ipinapahiya dahil sa mga naging kasalanan ko. Kaya wala akong magawa. Sinunod ko ang utos. Ang aking mga labi ay naging mas madiin, ang aking dila ay mas naging mapang-usig. Ang bawat pagdampi ko sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapakawala ng mga ungol na parang tunog ng isang hayop na nakakulong.

Ang dampa ay naging saksi sa aking pagkadurog. Wala na ang inosenteng Jiro. Ang natira na lang ay ang lalaking nakaluhod sa harap ng isang matandang nagmamay-ari sa kanya. Ang bawat patak ng luha ko ay humahalo sa alikabok sa sahig—isang testament sa aking kawalan ng kalayaan.

Sa bawat pagsubo ko, ang lasa niya ay nanunuot sa aking lalamunan. Isang lasa ng kapangyarihan. Isang lasa ng pagkatalo.

“Masarap,” bulong niya, ang kanyang boses ay tila bumalik sa pagiging malamig matapos ang isang bugso ng pagnanasa. “Lahat ng utang mo, Jiro, unti-unti nating babayaran dito.”

Huminto siya sandali para huminga, habang ako ay nananatiling nakaluhod, hinihintay ang susunod na utos. Ang dampa ay muling bumalik sa katahimikan, isang katahimikang punong-puno ng aking pag-iyak na hindi ko magawang palakasin. Ang laro ay hindi pa tapos, at sa bawat paghinga ko, alam kong ang buhay ko ay nakatali na sa mesa kung saan nakaupo ang matandang humahawak sa aking tadhana.

Kabanata 21: Ang Pag-angkin

Ang hangin sa loob ng dampa ay tila naging malapot, parang hinihigop ang bawat oksiheno na dapat ay nilalanghap ko. Ang bango ng tuyong kahoy at alikabok ay hinaluan na ngayon ng matapang na amoy ng pawis ni Mang Fred—ang amoy ng isang lalaking matagal nang nagpipigil, matagal nang uhaw, at ngayon ay handa nang uminom hanggang sa maubos ang laman ng baso.

“Dito,” utos niya, sabay turo sa isang matigas na bangkong gawa sa pinagtagpi-tagping tabla na nakasandal sa dingding. “Diyan ka. Hubarin mo ang lahat.”

Nanginginig ang aking mga daliri habang sinusubukang ibaba ang lumang pulang shorts na suot ko. Ang tunog ng zipper na bumababa ay parang isang matinis na kampana sa loob ng aking pandinig. Nang tuluyang mahulog ang aking saplot, naramdaman ko ang lamig ng hangin sa aking hita, na mabilis namang napalitan ng init ng mga mata ni Mang Fred na nakatutok sa akin—mga matang hindi naghahanap ng aliw, kundi naghahanap ng pag-aari.

“Alam mo ba kung gaano na katagal ang asawa ko sa ibang bansa?” tanong niya habang ipinoposisyon ang katawan niya direkta sa likuran ko. Ang bawat galaw niya ay mabigat, puno ng awtoridad. “Tatlong taon na. Tatlong taon ko nang tinitiis ang gabi na tanging unan lang ang kayakap ko. Ang tingin niya, marangal ako. Ang tingin ng baryong ito, tapat ako.”

Huminto siya sa likuran ko. Ang kanyang katawan ay tila isang bundok na handang gumuho sa akin. “Pero lahat ng lalaki, Jiro, may punto na hindi na kaya ang lamig. At ikaw… ikaw ang naging mitsa ng apoy na matagal ko nang itinatago.”

“M-Mang Fred, pakiusap…” pabulong kong pakiusap, ang boses ko ay halos mamatay sa aking lalamunan.

Hindi siya nakinig. Hinawakan niya ang aking braso at marahas akong itinulak sa bangko. Ang matigas na kahoy ay bumabaon sa aking tiyan at dibdib. “Huwag kang gagalaw.”

Naramdaman ko ang kanyang malalaking kamay na humahawak sa aking balakang, hinihila ako nang mas dikit sa matigas na ibabaw. Ang amoy ng kanyang pagkatao—maalat, mabigat, at mapilit—ay bumabalot sa akin bago pa man niya simulan ang tunay na pagsalakay.

Nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang pagkalalaki na dumidiin sa akin, napapikit ako nang mariin. Ang sakit ay hindi lang pisikal; ito ay isang pader na unti-unting bumibigay. Sinubukan kong alalahanin ang bilin ni Ninong Boyet. Hingang malalim, relax lang, sa una lang ito masakit.

“Ahhh…” ang ungol ni Mang Fred ay hindi dahil sa sarap, kundi dahil sa ginhawa ng pagpasok sa isang teritoryong matagal na niyang pinagnanasaan. Taliwas sa ungol ko ng purong sakit dahil sa biglaang pagpasok.

Ang buong tulak niya ay parang hampas ng martilyo sa isang bakanteng lata. Ang dampa ay yumanig, ang mga kalawanging gamit sa paligid ay nagkakaroon ng mahinang kalansing sa bawat tagpo ng aming katawan. Sa bawat pagbaon niya, ramdam ko ang pag- stretch ng aking pagkatao, ang pakiramdam na parang may isang mainit na bakal na unti-unting pumapasok sa aking kaluluwa.

“Tingnan mo ang mga dingding na ’to, Jiro,” bulong niya sa aking tainga, ang bawat salita ay may kasamang mabigat na pagdiin. “Walang makakarinig sa ’yo. Kahit umiyak ka, kahit sumigaw ka, ang mga puno lang ng saging sa labas ang makakaalam.”

Nilingon ko ang dingding. Sa dilim, nakita ko ang mga anino ng mga agiw na sumasabay sa indayog ng aming katawan. Ang bawat pagtama ng kanyang dibdib sa aking likod ay naglalabas ng tunog na hindi ko akalaing lalabas sa aming dalawa—isang tunog ng purong dominasyon.

“M-Mang Fred… masakit…” daing ko, ang aking mga kuko ay bumaon sa matigas na kahoy ng bangko hanggang sa maramdaman ko ang pamamanhid ng aking mga kamay.

“Masakit talaga sa umpisa,” sagot niya, habang binibilisan ang kanyang paggalaw. Ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa aking buong likuran, parang sinusuri ang bawat kalamnan na nanginginig sa ilalim ng kanyang kontrol. “Pero huwag ka na masyadong magmalinis, Jiro. Aminin mo na hindi ka na ganoon kasikipan. Pinagpiyestahan na ng anak ko ang butas mo kaya ngayon hindi na ako nahihirapan sa pagpasok.”

Hindi na ako nakasagot. Ang aking buong sistema ay nakatuon na lamang sa kung paano mananatiling nakakapit sa bangko. Ang sakit ay unti-unting nawawala, nagiging isang uri ng kakaibang rhythm na hindi ko na mapigilan.

“Humarap ka sa akin,” utos niya bigla. Ang pagkakahiwalay ng katawan naming dalawa ay nagdala ng saglit na ginhawa.

Sa isang iglap, inikot niya ang aking katawan. Ngayon, nakaharap na ako sa kanya. Ang mga binti ko ay nakapulupot sa kanyang baywang, at nakahiga ako sa matigas na ibabaw ng bangko. Dito, wala na akong matatakbuhan. Ang tanging nakikita ko ay ang kanyang mukha—ang kanyang mga mata na tila nakapikit sa sobrang sarap, ang kanyang mga ugat sa leeg na litaw na litaw sa bawat pagbuhos ng kanyang lakas.

“Tingnan mo ako,” sabi niya.

Hindi ko magawa. Gusto kong tumingin sa malayo, sa mga siwang ng dingding kung saan tumatagos ang liwanag ng buwan, pero pilit niyang hinahawakan ang aking baba.

“Tumingin ka!”

Sumunod ako. Sa bawat pagtingin ko, nakikita ko ang isang taong gutom. Isang taong ginagamit ang aking kabataan para punan ang puwang na iniwan ng tatlong taon ng pag-iisa. Nakikita ko ang sarap na hindi para sa akin, kundi para sa kanya. Ang aking katawan ay nagsisilbi lamang na sisidlan ng kanyang mga hinanakit at pagnanasa.

Kung tutuusin, ang mukha ni Mang Fred ay mukhang bata pa. Kung ’di lang dahil sa kakaunting puting buhok ay hindi mo mahuhulaan ang edad niya.

“Ang ganda mo kapag ganito ang hitsura mo,” bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. “Takot, umiiyak, pero nandito pa rin. Akin.”

Ang bawat stroke niya ay naging mas malalim, mas mapang-angkin. Ramdam ko ang kanyang pagkalalaki sa bawat sulok ng aking pagkatao, isang puwersang nagpaparamdam sa akin na ako ay isang gamit na unti-unting nagagasgas. Ang tunog ng aming balat ay nagiging mas malakas, mas mabilis—parang isang agos ng tubig na bumabangga sa mga bato.

“Ahhh… Jiro… p*tang-*na, hindi ko na kaya,” ungol niya. Ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking mga hita, halos mabali ang aking mga buto sa sobrang gigil.

Ang kanyang paggalaw ay naging erratic . Hindi na siya nag-iisip. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon—ang mukha ng isang matandang nagmamalasakit ay napalitan ng mukha ng isang taong nawawala sa sarili.

Sa isang saglit, nakita ko ang mukha ni Lucas sa mukha ni Mang Fred. Biglang tumibok ang puso ko. Hindi nga mapagkakaila na magkadugo sila. At sa araw na ito ay ganap na napasailalim na ako ng mag-ama.

“Lahat… lahat ng ’to… sa ’yo ko ibubuhos!”

Ang kanyang mga pagtulak ay naging sunod-sunod, isang matinding bugso ng init na tila nagmumula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Naramdaman ko ang bawat pulso ng kanyang pagkalalaki sa loob ko, isang pakiramdam na tila naglalabas siya ng lahat ng kanyang poot, lahat ng kanyang pangungulila, at lahat ng kanyang pagkatigang.

“Ahhhh! Jiro!”

Naramdaman ko ang pagbuhos ng mainit na likido sa aking kalooban. Isang pamilyar na pagbuhos na tila naramdaman ko kahapon lang. Ang kanyang katawan ay tumigas, ang bawat muscle sa kanyang braso ay namuo, at ang kanyang hininga ay naging isang mahabang ungol na punong-puno ng pagod at ginhawa.

Nanatili siyang nakadagan sa akin. Ang kanyang bigat ay halos hindi ko na mabuhat, pero wala akong lakas na itulak siya. Ang amoy ng pawis niya ay humahalo na sa aking balat, isang marka na hindi basta-basta matatanggal.

Unti-unti siyang humiwalay. Ang katahimikan ay muling bumalik sa dampa, pero ang katahimikang ito ay iba na. Ito ay katahimikan ng isang taong nabawasan ng bigat, habang ako, sa kabilang banda, ay naiwang puno ng bigat na hindi ko naman hinihingi.

Naupo siya sa tabi ko, hinihingal, habang ako ay nananatiling nakahandusay sa matigas na bangko. Hindi niya ako tiningnan. Kinuha niya ang kanyang suot at nagsimulang magbihis na parang walang nangyari.

“Magbihis ka na,” sabi niya nang hindi man lang lumingon. “Huwag na huwag kang magsusumbong sa Tatay mo kung ayaw mong kumalat ang paglalandi mo sa buong baryo.”

Tumayo siya at lumabas ng dampa, iniwan akong hubad at nanginginig sa gitna ng kadiliman. Tumingin ako sa paligid. Ang mga agiw sa dingding ay tila nakamasid pa rin. Ang matigas na bangko ay naroon pa rin, dala ang lahat ng alaala ng gabing ito.

Kabanata 22: Ang Pagbasag ng Katahimikan

Ang bawat hakbang ko sa sahig na semento ay tila isang pasanin. Pagod. Iyon ang tanging nararamdaman ko—isang uri ng pagod na hindi nakukuha ng tulog. Ang aking mga binti ay nanginginig pa rin, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa mga kamay ni Mang Fred na hanggang ngayon ay tila nakadikit pa sa aking balat. Ang amoy ng alikabok, tuyong dahon, at ang matapang na amoy ng kanyang pagkatao ay nakakapit pa rin sa aking damit, sa aking buhok, at sa bawat hibla ng aking malay.

Pagpasok ko sa bahay, sinalubong ako ng nakasanayang amoy ng kape at usok. Tahimik ang sala. Nakapatay ang ilaw sa kusina; tanging ang madilaw na liwanag mula sa bumbilya sa sala ang nagbibigay ng kaunting anino sa mga sulok.

“Jiro?”

Halos mapatalon ako sa gulat. Nakaupo si Tatay Dante sa kanyang paboritong silya, hawak ang isang baso ng alak. Nakatitig siya sa akin, ang kanyang mga mata ay parang dalawang bagang nagbabaga sa dilim. Ang kanyang malapad na balikat ay nakasandal sa upuan, at ang kanyang mga braso—na puno ng peklat at ugat—ay nakalatag nang relaks. Pero sa kabila ng kanyang pagiging relaks, ramdam ko ang tensyon.

“T-Tay,” sagot ko. Ang boses ko ay basag, parang tuyong sanga na madaling mabali.

Inilapag niya ang baso sa maliit na mesa. “Anong oras na? Sabi mo ay maghahatid ka lang ng gamit kay Fred dahil may nakalimutan ka sa bilin ko kahapon, pero mag-aala-una na ng madaling araw.”

Hindi ako nakasagot. Gusto kong maglakad diretso sa kwarto, gusto kong magkulong sa ilalim ng kumot at magkunwaring hindi ako umiral ngayong gabi. Pero hindi makagalaw ang mga paa ko. Ang bawat kalamnan ko ay tila nakapako sa kinatatayuan ko.

“Maghahapunan ka pa ba?” tanong niya, pero hindi iyon tanong tungkol sa pagkain. Ang tono niya ay seryoso, nanunuri. “Mukha kang nakakita ng multo, Jiro. O baka naman… may ginawa kang kalokohan?”

“Wala po, Tay,” sabi ko sabay iwas ng tingin. Pumunta ako sa kusina para uminom ng tubig. Ang aking mga kamay ang nagbukas ng gripo, pero nanginginig ang mga ito nang husto kaya tumatalsik ang tubig sa lababo.

Ramdam ko ang pagtayo niya. Mabigat ang bawat hakbang niya, bawat isa ay parang pagyanig sa sahig. Tumigil siya sa may pintuan ng kusina, hinaharangan ang daan palabas.

“Humarap ka sa akin.”

Bumuntong-hininga ako. Humarap ako, nakayuko pa rin. Nakita ko ang kanyang mga paa—ang kanyang mga tsinelas na laging gamit. “Pagod lang po ako, Tay. Marami pong ginawa sa bahay ni Mang Fred.”

“Ano naman ang ginawa mo roon?”

Ang bawat hininga ko ay naging mabilis. Nag-iisip ako ng palusot na masasabi ko. “Tay…”

“Jiro, hindi ako tanga,” sabi niya, dahan-dahang lumalapit. Ang bawat hakbang niya ay parang predator na papalapit sa kanyang prey. “Nakikita ko ang mga pasa sa braso mo. Nakikita ko ang paraan ng paglakad mo. At nakikita ko ang hitsura mo na parang binaboy ng kung sinong demonyo sa barrio na ’to. Ano ba talaga ang nangyari?”

Lalo akong yumuko. Gusto ko nang humagulhol, pero parang may nakabara sa lalamunan ko. “Hindi ko po… hindi ko ginusto, Tay.”

“Ano?” tanong niya. Ang boses niya ay mahina, halos pabulong, pero may diing nagpapanginig sa akin. “Sino ang gumawa niyan sa ’yo? Nakipag-away ka ba? Suntukan? Hindi ko na maintindihan!”

“Hindi sa ganoon, Tay. May mga bagay na natutunan kong gawin,” sagot ko. At doon, tuluyan nang gumuho ang pader.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko. Ang mainit na likido ay dumadaloy sa aking pisngi, tumutulo sa sahig ng kusina. “Lahat sila, Tay. Si Ninong Boyet… si Tito Nestor… pati si Lucas… at si Mang Fred.”

Tumahimik ang buong bahay. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pagpatak ng gripo at ang mabigat na hininga ni Tatay Dante. Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita. Pero ramdam ko ang bigat ng kanyang galit na unti-unting bumabalot sa paligid.

“Yung mga kumpare ko? At maging ang anak ni Fred?” sabi niya na may halong galit, parang nandidiri. “Kailan pa?”

Humihikbi na ako nang malakas. “Nagsimula sa inuman… sabi ni Ninong kailangan ko raw matuto. Sabi niya… sabi niya wala namang makakaalam.” Sa puntong ito ay nakikita ko na sa mata ni Tatay na alam niya na ang lahat. Lahat ng kahalayan na dinanas ko.

“At si Nestor?”

“Pinilit niya ako, Tay. Sinabihan niya ako na isusumbong niya kayo kung hindi ako susunod. Sabi niya… sabi niya wala na akong ibang choice kundi ang sundin siya.”

Napapikit si Tatay Dante. Ang kanyang mga kamao ay humigpit nang husto hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

“At ang anak ni Fred?”

“Si Lucas…” bulong ko. “Sa dampa. Pinilit niya ako, Tay. Tapos… tapos nung nahuli kami ng tatay niya, imbes na tulungan ako, ipinagpalit niya ako para maitago na bading siya. Si Mang Fred… ginamit niya ang lahat ng ’yun para… para…”

Hindi ko na matapos ang pangungusap. Ang bawat alaala ng nangyari sa aking katawan, ang bawat haplos na tila nagugustuhan ko rin naman, ang bawat marahas na pagpasok sa aking katawan—lahat ’yun ay bumabalik sa akin ngayon na parang isang pelikulang hindi ko na kayang panoorin.

“Tay, natatakot ako,” sabi ko, humihikbi habang nakahawak sa laylayan ng kanyang sando. “Natatakot ako dahil pakiramdam ko ay hawak nila ang aking buhay. Alam ko, hindi sila titigil.”

Tumingin ako sa kanya, nagbabakasakaling makita ang galit na inaasahan ko. Pero hindi galit ang nakita ko sa kanyang mga mata. May kung anong kakaiba roon—isang klase ng pag-aari, isang klase ng pagsusuri na parang sinusukat niya ang bawat bahagi ng katawan ko na hinawakan ng ibang lalaki.

“Lahat sila?” tanong niya ulit, mas mahina, mas mabigat. “Lahat sila, Jiro?”

“Opo,” sagot ko, ramdam ang panginginig ng buong katawan ko.

“Kaya ka ba ganyan?” tanong niya habang dahan-dahang itinatama ang buhok ko na nakatakip sa mukha ko. “Kaya ka ba ganyan dahil pakiramdam mo ay hawak nila ang buhay mo?”

“Hindi ko alam, Tay. Ang alam ko lang, pagod na pagod na ako. Ayoko na nang nagkukunwari. Ayoko nang may itinatago.”

Tumayo lang kami roon. Ang kusina na dati ay lugar kung saan kami nagtatawanan tuwing umaga ay naging entablado na ngayon ng aking pagkadurog. Ang bawat hikbi ko ay parang isang punyal na tumatama sa katahimikan.