Disclaimer

[ Trigger warning! Ang librong ito ay naglalaman ng mga karanasan patungkol sa pagtataksil. Kung sa tingin mo ay hindi mo pa kayang magbasa ng mga ganitong uri ng kwento dahil sa iyong personal na karanasan, ang maipapayo ko’y humanap ka na lamang muna ng ibang mababasa. Saka mo na lamang balikan ang kwentong ito kapag handa ka na.]

This book is a work of fiction. All names, places, business, profession, situations, and events are purely a product of the author’s playful and naughty imagination. Any resemblance to any actual persons, living or dead, is purely coincidental.

\---

Babala: Ang kwentong ito ay naglalaman ng mga eksena at tagpo na may temang lalaki sa lalaki. Naiintindihan kong hindi lahat ng tao ay tanggap ang ganitong uri ng kwento kaya kung hindi ka sang-ayon dito, maari ka ng maghanap ng ibang kwento. Ngunit huwag mo naman sanang i-report dahilan sa hindi ka dito sang-ayon. Hindi lang ikaw ang may kalayaang magbasa ng anumang iyong gustuhin. Hayaan mong may mabasa rin ang mga taong ganitong uri ng kwento ang nais basahin.

#1

Italicized - flashback

Bold - present

Chapter 1

FLYNN

“Manong, para! Dito na lang po.” wika ko sa driver ng taxi na sinakyan ko papauwi galing airport.

Nakatakda sana akong pumunta ng Cebu ngayon para sana dumalo sa isang International Conference. Ako ang isa sa ipinadalang kakatawan sa aming kumpanya sa naturang ganap, ngunit huli na ng matanggap ko ang abiso na ililipat na lamang sa ibang araw ang naturang pagtitipon dahilan sa marami ngang dadalo sana ang hindi makakatuloy dahil sa naka-ambang bagyo.

Dali-dali akong bumaba ng taxi at patakbong sumugod sa kasagsagan ng malakas na ulan. Nang makahanap ako ng tiyempo ay muli akong tumakbo patungo sa apartment na inuupahan namin ni Chase. Nang ako ay makapasok sa aming gate, labis akong nagtaka dahil nakita ko sa pintuan ang dalawang pares ng sapatos, isa kay Chase… at kung hindi ako nagkakamali, ay isa kay Miles, ang OJT sa pinagtatrabahuhan ni Chase na nakatira lamang sa tabi ng inuupahan naming apartment.

Hindi ko alam kung bakit pero tila umakyat ang kaba na nararamdaman ko. Parang unti-unting sumikip ang daluyan ng hangin sa katawan ko. Bakit nandito si Chase? Hindi ba’t oras ng trabaho niya ngayon? At bakit nandito rin si Miles? Bagamat madalas namang bumisita sa aming unit si Miles, hindi ko alam kung bakit ibayong kaba ang idinudulot sa akin ng tagpong ito.

Nang aking binuksan ang pinto, tumambad sa akin ang nagkalat na damit. Nanginginig akong dinampot ang uniporme ni Chase sa sahig at sa hindi kalayuan ay nakita ko ang uniporme ng ojt sa kanilang kumpanya. Unti-unting namuo ang luha at nagilid sa aking mga mata. Dahan-dahan akong napalingon sa kinaroroonan ng hagdan habang tinatanong ang aking sarili. Kahit anong dikta ng utak ko na umalis na, natagpuan ko na lamang ang sarili kong binabagtas ang daan pataas patungo sa aming kwarto at doo’y unti-unti kong narinig ang mga mumunting ungol.

“Ahhhh. Tang-ina, Sir. Sige pa. Susulitin ko ‘to habang wala si Kuya.”

“Aaraw-arawin ko din itong butas mo habang wala si Flynn. Ugh.”

Sa sandaling ito’y pumatak na ang mga luha na kanina lamang ay nangingilid sa aking mga mata. Para akong pinanawan ng lakas. Lahat ng enerhiya sa katawan ko’y tila nawala na parang bula sa sandaling marinig ko ang mga boses na iyon. Hindi ako tanga, alam ko kung sino ang nagmamay-ari niyon at alam ko rin kung ano ang nangyayari. Maya-maya pa ay nakita ko ang sarili ko sa harap ng pintuan ng aming kwarto. Nanginginig kong hinawakan ang doorknob.

“Ahhh! Fuck! Ang laki mo Sir! Ibaon mo pa!”

“Ang sikip pa rin ng butas mo kahit makailang beses ko nang binarurot.”

Napahinto ako sa pagpihit ng doorknob dahil tila ba pinupunit at sinasaksak ng libu-libong kutsilyo ang aking puso sa aking narinig. Hindi lamang pala ito ang unang beses na niloko nila ako? Bumuntong hininga ako at saka kumuha ng lakas upang buksan ang pinto. Gusto kong malaman kung totoo itong sitwasyon na kinahihinatnan ko o baka naman nananaginip lang ako. Sana panaginip na lang ito dahil kung ito ay totoo, hindi ko alam kung kakayanin ko.

“Ahhh tang-ina ang sarap, sige igiling mo pa!”

At sumambulat nan ga sa aking dalawang mata ang kataksilang ginagawa ng aking kasintahan at ng isa naming kaibigan. Kitang kita ko kung paano magmistulang tila henete ng kabayo si Miles habang inuupuan ang kargada ni Chase. Kitang kita ng dalawang mata ko kung paano maglabas pasok ang kanyang pagkalalaki sa butas ng ka-opisina. Kitang kita ko kung paano tumirik ang mata at magkagat-labi ang dalawa sa tuwing naglalabas-masok ang titi ni Chase kay Miles. Kitang kita ko rin kung paano sila maglaplapan, mag-espadahan ng dila na tila ba wala ng bukas. Kitang kita ko. Kitang kita ko ang kanilang kababuyan at kataksilan… at talagang sa kama pa namin.

“Mga baboy!!”

“Flynn! Flynn!” napamulat ako mula sa mahimbing na pagkakatulog at nakita kong alalang-alala sa akin ang aking matalik na kaibigan na si Joyce. “Nananaginip ka na naman. Napapanaginipan mo na naman.”

Isang matipid na ngiti lang ang aking isinagot.

“Kailan pa ‘yan? Akala ko okay na? Sabi mo sa psychologist mo, okay na diba?” bakas ang pag-aalala ni Joyce sa akin.

“Oo. Totoo naman. For a time, nawala talaga siya. Pero ewan ko ba, lately… bumabalik na naman.” sagot ko habang pinupunasan ang aking noon a tagaktak ang pawis.

“Hindi kaya dahil sa…”

“Hindi naman siguro. At saka hindi naman ‘yun ang dahilan kung bakit ako babalik ng Pilipinas diba? Side trip lang ‘yon. Nandito ako dahil dito gusto ko na rin namang makasama mga magulang ko at para dito na rin magtrabaho kasi alam mo naman, hindi na sila bumabata.” wika ko pero maging ako, hindi ako kumbinsido kung totoo ba ang sinasabi ko.

“Alam mo, hindi naman natin kailangang pumunta kung hindi mo talaga kaya. Mag-set na lang tayo ng another date and another place… ‘yung tayo tayo lang.” giit ni Joyce.

“Hindi na. Isa pa, napakaliit lang ng syudad natin, magkikita at magkikita talaga kami.”

Hindi na ako nakarinig ng sagot mula kay Joyce pero alam kong nakatingin pa rin siya sa akin. Wala na lang akong nagawa kung hindi ang tumingin sa mga ulap na malayang nakalutang sa ere. Sa totoo lang, hindi ko alam… hindi ako sigurado kung anong magiging reaksyon ko kapag nagkita kami. Kung ako lang ang papapiliin, mas gusto kong manatili na lamang sa America dahil mas tahimik ang buhay ko doon. Ngunit ayoko namang datnan ang mga magulang ko na uugod ugod na dahil lamang sa isang pangyayari sa buhay ko na hindi ko malimutan.

Dalawang taon na rin naman ang nakalipas. Sa pakiwari ko’y kaya ko na namang dalhin.

CHASE

“Nasa Pilipinas na pala sina Joyce eh.” wika ni Adrian, kaibigan ko.

Isa-isang nagsilapitan ang dalawa pa namang kaibigan na si Leah at Rico upang kumpirmahin kung totoo nga ang sinabi ni Adrian at base sa mga reaksyon nila, mukhang nandito na nga si Joyce… at si Flynn.

Sa totoo lang, iniisip ko pa lang ang pangalan niya, sumisikip na ang dibdib ko. Hindi ko alam, parang hindi ko yata kakayaning makita o makaharap man lang siya. Ewan ko, dala siguro ng hiya? Dahil siguro guilty ako? O baka naman dahil may nararamdaman pa ako sa kanya? Napailing na lang ako. Wala eh. Walang makasagot ng tanong ko. O baka naman alam ko talaga ang sagot, ayaw ko lang aminin?

“Oh ano? Napapaano ka na naman jan? Nag-space out ka na naman. Kinakabahan ka ano?” wika ni Leah.

“Pssst.” panunuway ni Rico sa mapapang-asawa.

“Ano? I am just asking. Safe space naman ito eh diba… walang judgment. Eh kasi napapadalas ‘yung pag-space out nitong kaibigan mo, baka kako kailangan ng kausap.” paliwanag ni Leah.

At hindi nga nagtagal ay nagsimula nang magbangayan ay ikakasal. Sa totoo lang, pareho naman silang may point. May point si Rico… hindi pa kasi talaga ako handang pag-usapan at hindi ko talaga ito pinag-usapan. Ewan ko, duwag siguro? Pero may mga bagay talagang kahit gaano siguro katagal ang lumipas, hindi pa rin natin kakayaning harapin. Tama rin naman si Leah. Lately, dumadalas na naman ‘yung panaginip ko. Kagaya kagabi…

“Hon… hon… saglit lang, please… pakinggan mo muna ako. Pag-usapan natin ‘to.” pag-mamakaawa ko kay Flynn habang nag-aayos ito ng kanyang mga gamit.

“Bitiwan mo ako.” malamig na tugon niya sa akin.

“Hon naman… please… ‘wag ganito, kausapin mo ako, pag-usapan natin ‘to.” kinalas niya ang pagkakakapit ko sa kanyang mga braso at saka ako itinulak, dahilan upang mawalan ako ng balance at mapaupo ako sa sahig.

Saglit akong natigilan. Ni minsan ay hindi ko nakitang maging ganito si Flynn. Ngayon lang. At habang nakatingin ako sa mga mata niya, kitang kita ko ang galit at pagpupuyos. Parang hindi ko siya kayang tingnan dahil nahihiya ako… naguguilty ako. Pero ano pa bang magagawa ko diba? Nagawa ko na. Nahuli na ako.

“Ano pa bang pag-uusap natin, Chase? Nakita ko na lahat. Narinig ko na lahat. Wala na tayong dapat pag-usapan dito.” at saka muling ipinagpatuloy ni Flynn ang pagaalsa-balutan.

“Hon… hon… sorry. I am sorry. Patawarin mo ako, hon. Hindi ko alam kung bakit ko ‘yun nagawa. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at nagawa kitang lokohin. Pata---” isang malakas na sampal ang dumapo sa aking kaliwang pisngi dahilan upang ako’y mapatigil.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo, Chase? Anong hindi mo alam? Alam mo! Alam na alam mo! Kaya nga bigay todo ka pa kung maka-ungol diba? Kaya nga may pagkagat labi ka pa habang nagbababuyan kayong dalawa niyang ‘OJT’ niyo.” napaupo na lamang siya habang umiiyak. “Chase, bakit mo ‘to nagawa? Akala ko ba kaibigan mo lang siya? Akala ko ba tinuturuan mo lang siya kasi malaki ang potential niya? Akala ko wala akong dapat ikabahala? Pero bakit ganito!”

“Alam ko… nagkamali ako, hon. Patawarin mo ako please. Ayusin natin ‘to.” pagmamakaawa ko pa.

“Anong nangyari, Chase? Sabi mo diba dati, ako lang? Ako lang ang mamahalin mo? Ako lang ang nag-iisa at ako lang dapat. Nangako ka ‘non, Chase eh! Nangako ka, pero bakit mo ako niloko?”

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ko alam na magiging ganito pala ‘yung epekto ng kalokohang ginagawa ko. Sa totoo lang, gusto ko na talagang itigil ‘yon, matagal na. Pero hindi ko alam, sa tuwing nakikita ko si Miles, para akong nauulol. Nawawala ako sa katinuan. Ngayon lang ako bumalik… ngayong nakikita ko kung anong klaseng sakit at pagdurusa ang ibinigay ko sa mahal ko.

“Hon, alam ko walang salita ang makakabura ng kalokohan ko. Alam kong hindi ko rin basta basta maalis ‘yung sakit na dinulot ko sa’yo…” hinawakan ko ‘yung kamay niya at hinalik-halikan ito “…pero please, ayusin natin ‘to. Ititigil ko na ‘tong kalokohan kong ‘to, ayusin lang natin ‘to. Ikaw ang pinipili ko, Hon.”

“Pinipili? Anong dapat kong maramdaman? Dapat ba akong matuwa kasi ako pinili mo?” mariin niyang inalis ang pagkakahawak ko sa kanyang kamay. “Chase, wala kang karapatang mamili dito dahil in the first place, dapat wala kang pinamimilian dahil ako lang dapat!”

“Okay ka lang, pare?” muli akong ibinalik sa realidad ng mahinang tapik ni Adrian sa aking likuran. “Lalim ng iniisip mo ah.”

“Pare…” tumingin lang sa akin ng mahulugan si Adrian. “sa tingin mo ba…napatawad na ako ni Flynn?”

Napangiti lang siya sa akin at saka ako inakbayan.

“Hindi kita masasagot pare eh. Pwedeng oo, pwedeng hindi. Pero isa lang ang masasabi ko. May mga bagay tayong kayang patawarin hindi upang ipagpatuloy ulit, kung hindi para putulin at makapagsimula ulit.”

Hindi ko alam kung bakit parang may yumurak sa puso ko ng mga sandaling narinig ko ‘yon. Paano nga kaya kung sa muli naming pagkikita eh para na lamang sa closure, para makapagmove-on na? Bakit iniisip ko pa lang ang konseptong ‘yon parang… parang ang sakit na.

Maya-maya pa’y biglang tumunog ang telepono ko. Nang akin itong buksan, may nakita akong mesahe… mula kay Miles.

“Hon, uwi ka na? Nagluto ako ng paboritong ulam mo. ”

“Pare… una na ako. Hinahanap na ako ni Miles.” paalam ko kay Adrian. “Pakisabi na lang din don sa dalawa kapag tapos na silang magtalo.” natatawa kong komento.

“Ahh. Okay. Sige. Regards na lang kay Miles pare.”

Habang naglalakad ako palayo, biglang tumunog muli ang telepono ko. Pagbukas ko nito, may ipinadalang litrato sa akin si Adrian. Nang akin itong buksan, parang nanikip ang dibdib ko. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko, hindi ko alam kung bakit pero hindi ko maialis ang mata ko sa larawan sa aking telepono.

“Alam kong hindi mo lang masabi, Bro.” __ mensahe ni Adrian. Kalakip nito ang larawan ni Joyce kasama si Flynn habang bumaba ng eroplano.

Hindi ko maalis ang aking mga mata kay Flynn. Pagkalipas ng dalawang taon matapos ang biglaan niyang pag-alis dito, ngayon ko na lang siya ulit nakita. Hindi na kasi ako nagkaroon ng pagkakataon upang makausap siya pagkatapos niyang umalis mapa-socmed man o tawag dahil naka-block ako sa lahat ng pwede kong gamiting pag-contact sa kanya.

Maya-maya pa’y nakita ko na lang ang sarili kong dahan-dahang inilapit ang aking daliri sa mukha ni Flynn na nasa telepono at tila ba hinaplos ang kanyang imahe. Hindi ko alam ang mararamdaman ko, sa totoo lang. Masaya ba ako? Masaya. Hindi ko maikakailang sa kabila ng lahat, masaya pa rin ako na may posibilidad na magkita kami. Pero nahihiya din ako, dahil alam ko namang baka hindi niya ako pansinin. At maiintindihan ko naman kung ganon.

Bahagya kong sinampal ang sarili at saka sinabing…

“Hindi ito pwede. May Miles na ako at ayoko na ulit makasakit ng ibang tao.”

**
**

**
**

**
**

**
**

**Itutuloy… **

#2

Chapter 2

CHASE

“Paano, Hon? Tuloy na ako. Mala-late na ako sa fitting.” pagpapaalam ko kay Miles.

“Sige, Hon. Ingat ka.” ngunit bakas sa kanyang sagot ang katamlayan.

“Okay ka lang, Hon? Bakit parang matamlay ka?” pagdaka’y aking inilagay ang aking mga kamay sa kanyang noo at leeg. “May sakit ka ba?”

“Wala. Okay lang ako. Pagod lang ito siguro.” at saka siya ngumti ng tipid sa akin.

Natapos ko nang isuot ang aking sapatos, nakapaglagay na rin ako ng pulbos at pabango. Nakahalik na rin ako sa pisngi ng aking nobyo at akmang lalakad na papalabas ng apartment naming ng marinig kong muli ang kanyang boses.

“Na…nasa Pilipinas na pala si… si Flynn, ano?” natigilan ako sa narinig ako. “Na… nakita ko lang sa story ng isa sa mga common friends namin. Wa… wala lang. Nabanggit ko lang.”

Hindi ko alam kung bakit hindi kaagad ako nakasagot. Wala naman akong ginagawa pero pakiramdam ko nagkakasala na agada ko kay Miles. Hindi ko alam kung bakit ganoon ang nararamdaman ko. Nitong mga nakaraang buwan, malinaw sa isip at puso ko na si Miles… si Miles ‘yung nandiyan para sa akin. Si Miles ang humila sa akin pabaliks a realidad at kung bakit stable na ulit ako ngayon. Malinaw sa isip ko na dapat suklian ko ang kabutihan na ipinakita niya sa akin noon kaya nga isa sa paraan ko ay pumasok sa isang relasyon kasama siya kahit pa noong una ay hadlang ang aking mga kaibigan. Pero bakit ganito?

“Ahh… o… oo, Hon. Ka… kahapon. Bakit mo natanong?” sagot ko sa kanya.

“Wala naman akong dapat ikabahala diba?” diretsong tanong niya.

Hindi ko alam kung bakit hindi kaagad ako nakasagot. Alam kong dapat ‘Oo, wala kang dapat ikabahala’ ang aking isagot. Sa kabila ba naman ng kabutihan at pag-intindi niya sa akin noon, katapatan ko na lamang ang maari kong isukli, hindi ba? Pero…bakit parang nag-aalangan ako?

“O… oo naman, Hon. Matagal na ‘yon. Matagal nang tapos ‘yon.” sa pagkakataong ito ay lumapit ako sa kanya at saka ikinulong ang kanyang mukha sa aking mga palad. “Ikaw na nandito para sa akin ngayon. At nandito lang din ako parati para sa’yo, okay?” at saka ko siya ginawaran ng halik sa kanyang noo.

---

“Pare… ano, okay ka lang jan? Kanina ka pa balisa ah. Relax ka lang.” wika sa akin ni Rico at pagdakay tinapik ang aking likod at dumiretso sa ilang mga kamag-anak niya para sa pagsusukat nila.

Bakit nga ba ako aligaga? Kanina ko pa ito nararamdaman. Paglabas na paglabas ko pa lang ng aming apartment, hindi ko alam pero ang pakiramdam ko ba’y tila ako’y binusalan. Hindi makapasok ng maayos sa sistema ko ang hangin. Hindi kumakalma ang tibok ng aking puso.

Sa aking pakiwari, alam ko naman talaga kung anong dahilan nito, ayaw ko lang aminin. Si Flynn at ang malaking posibilidad na muling mag-krus ang landas naming. Handa na ba ako? Hindi ko alam. Hindi ko alam kung anong gagawin ko o magiging reaksyon ko sa sandaling muling magtagpo ang mga landas namin.

Akala ko, wala na ‘to. Sa nakaraang taon, akala ko kaya ko na ‘tong i-handle. Pero mali ako. Bakit ngayong nasa sitwasyon na ito na ako, para akong bumalik sa dati? Para akong bat ana hindi alam ang gagawin. Nagmumukha akong tanga. Parang katulad nung dati…

“Ayokoooo! Bitiwan niyo ako! Iinom ako hangga’t gusto ko!” wika ko habang patuloy akong inaawat ni Adrian at Rico.

“Ano ka ba, pare. Hindi mo na kaya. Lasing na lasing ka na.” sagot naman ni Rico.

“Eh ano bang pake niyo, ha? Ano naman kung mag-lasing ako nang maglasing? Kung ‘yung kaibigan niyo nga, basta na lang akong iniwan dito na parang walang pake… kayo pa ang magkakapakialam sa akin?” litanya ko.

Hindi silang dalawa nakasagot. Oo, masama ang loob ko. Galit ako. Alam ko wala akong karapatang maramdaman ito dahil ako ‘yung mali dito, pero ano ako? Laruan? Bigla na lang iiwan basta-basta? Ni hindi man lang ako pinagpaliwanag?

“Hoy Chase! Alam ko lasing ka at ayaw sana kitang patulan pero ipapaalala ko lang sa’yo na ikaw ‘yung nagloko dito. Kaya ‘wag mong masisisi ‘yung kaibigan ko kung bakit ka na lang niya biglang iniwan.” dinig kong Singhal ni Leah.

“Alam ko! Alam ko… alam ko… alam ko! Kasalanan ko nga diba? Ako nga ‘yung mali! Pero tama ba ‘yon? Bigla niya na lang akong iiwan dito? Lilipad na lang siya bigla sa America na parang wala lang ‘yung sampung taong pinagsamahan namin? Isang beses lang akong nagkamali dito! Bakit sobrang laki naman ng kapalit?” nagsimula nang tumulo ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan.

“Chase… may I remind you, ikaw ang unang nagtapon ng sampung taong pagsasama niyo ni Flynn simula ng magdesisyon kang gaguhin siya. Naisip mo ba ‘yon?” nakita kong inaawat na siya ni Rico

“Ssh. Babe, ‘wag mo nang patulan. Lasing ‘yan.” wika ni Rico.

“Hindi. Wala akong pakialam kung lasing ‘yan.” sagot nito kay Rico at muli niya akong hinarap. “At anong sinasabi mong isang beses ka lang nagkamali? Hibang ka ba? Paulit-ulit niyong ginawa diba. Ang kakapal pa nga ng mukha niyo… talagang sa kama niyo pang dalawa ni Flynn ginawa ‘yung kababuyan niyo? Pagkatapos ngayon magtataka ka kung bakit biglaan kang iiwan ni Flynn? Anong gusto mo? Magpakatanga siya sa’yo?” hindi ako nakasagot sa mga ibinatong salita sa akin ni Leah. Lahat ‘yon totoo, at lahat ‘yon tumagos sa puso ko. “Alam mo, Chase… kaibigan kita, pero kaibigan ko rin si Flynn at kahit na sinong tao, hindi deserve ang isang mangloloko.”

“Joycceeee! Flynn!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko. Tama ba ‘yung narinig ko? Flynn? Nanjan na si Flynn? Nakita ko kung paano magtakbuhan sina Leah, Rico, at Adrian sa entrance ng shop. Bakas sa mukha nila ang kagalakan at excitement. Habang ako, para akong naestatwa sa kinauupuan ko, hindi alam kung anong gagawin.

Hindi nagtagal, nakakuha rin ako ng lakas para lingunin sila. At doon nga, muli kong nakita ang mukha ng lalaking minahal ko ng mahabang panahon. Hindi ko alam pero parang nawala lahat ng tao sa paligid noong nakita ko siya. Biglang kumislot ang puso ko habang patuloy na tinititigan ang kanyang hitsura. Kilala pa rin siya ng puso ko.

Kung sa totoo’y malaki na ang ipinagbago niya kumpara noong huli ko siyang nakita. Kung noo’y average built lang ang kanyang pangangatawan, ngayon, makikita mo ang pag-usbong ng mga laman partikular na sa kanyang mga braso. Kita rin ang pagbabago sa kanyang kutis, mas naging makinis at maputi ang mga ito. Makikita rin ang pagbabago sa kanyang pananamit. Kung dati ay pinupuna ng aming mga kaibigan ang kanyang sense of fashion, ngayon… masasabi kong bagay na bagay ang kanyang kasuotan sa kanya.

Tila ako’y nahipnotismo sa sandaling nakita ko siya.

“Hoy ha! Ang blooming mo! Iba talaga nagagawa ng America, ano?” dinig kong bati ni Leah sa kanya.

“Loko ka. Hindi ‘yan gawa sa America ano. Pinaghirapan ko ‘yan.” natatawang tugon ni Flynn.

“Ayy! Oh sige nga, ituro mo nga sa’kin ‘yung mga ways mo jan para mag-bloom din ako. Alam mo naman, ang daming umaaligid-aligid na higad dito sa jowa ko eh.” pabirong tugon ni Leah.

“Nako, babe. No need. Para sa’yo lang ako.” at nagtilian naman ang mga tao sa paligid nila.

Hindi ko namalayan na unti-unti na pala akong lumalakad papalapit sa kinaroroonan nila habang nakatingin lang kay Flynn.

“Oh? Pare? Tapos ka ng magpasukat?” wika ni Rico.

“Ah ano… hi… hindi pa. Me… medyo nainip lang ako don. At saka… Flynn, a… andito ka na pala.”

Akala ko ay aatakihin ako sa puso ng tumingin siya sa akin.

“Oo eh. Kahapon lang. Kumusta pala?”

FLYNN

“Chase?” may boses ng isang lalaki na tumawag sa pangalan niya mula sa aking likod. At kahit dalawang taon na ang nakakaraan, kilalang kilala ko pa rin kung sino ang nagmamay-ari ng boses na ‘yon.

“H…Hon? Hon! Ikaw nga… a… anong ginagawa mo d… dito?” bakas ang pagkagulat sa mukha ng lahat. Maging sa mukha ni Chase.

“Ahh. Ehh… nainip kasi ako sa apartment. Kaya naisip ko, puntahan na lang kita dito.” sagot nito kay Chase. “Hi Adrian! Best wishes in advance, Leah and Rico!” bati nito sa mga kaibigan naming. Minabuti ko ng hindi lumingon para kaunting usap na lamang sana. Pero… “Hi din, Kuya Flynn. Welcome back.”

Kuya Flynn.

“Hi! Saan ang office ni Mr. dela Vega? Chase Dela Vega?” wika ko sa isang bagong mukha sa opisina nina Chase. Pakiwari ko ay isa itong OJT. Nabanggit sa akin ni Chase noong minsan na may mga bagong kinuhang OJT ang kanilang kumpanya kung kaya’t medyo lumuwag luwag ang trabaho niya.

“Good Morning Sir! Sa first door on your left po, doon po ang bagong office ni Sir Dela Vega but… may on-going meeting pa po sila with the boss sa conference room.” wika nito at saka ngumiti.

“Ganoon ba? Sige. Okay lang ba na maghintay ako dito?” muling tanong ko.

“Sure po, Sir. And if it is okay lang din po, may I ask po kung ano pong pangalan niyo? Para maabisuhan ko po agad si Sir once na matapos na po ‘yung meeting.”

“Flynn. Flynn Alcantara.”

“Okay Sir. Salamat po.” magalang nitong tugon.

“Nako, huwag ka ng masyadong maging formal sa akin. Kahit Kuya Flynn na lang.”

Lumipas ang halos isang oras ngunit hindi pa rin sila natatapos sa kanilang meeting. Binabalaan na naman ako ni Chase na maaring tumagal nga ang meeting nila, ngunit ayos lang naman iyon sa akin. Marami-rami na rin kaming napag-usapan nitong si Miles… ‘yung OJT na in-charge sa dalawang office at is ana nga ay doon kay Chase.

“Kuya… hindi ba kayo naiinip? Pwede ko naman kayong ipag-set ng appointment bukas kay Sir Chase.” wika ni Miles.

“Nako, huwag na… ayos lang naman. Isa pa, kailangan ngayon talaga ito eh. Hehe.” wika ko.

“Ah. Urgent po pala ‘yung concern niyo kay Sir.” tugon naman nito.

“Oo eh. Anniversary kasi namin ngayon.” tugon ko.

Bata pa lang alam ko na na hindi ako straight na lalaki. Mayroon talagang kakaibang sensasyon akong nararamdaman sa tuwing makakakita ako ng lalaking gwapo noon. Maswerte lang talaga ako dahil binigyan ako ng magulang na maintindihin. Ganoon din si Chase kaya hindi kami nahirapan noong nagsisimula pa lang kaming maging magkarelasyon noong first year high school kami. Wala din kaming inilihim sa lahat ng mga nakakakilala sa amin… sa aming mga magulang, mga kapatid, mga kaibigan… maging sa paaralan naming nung highschool at college, alam nila kung ano kaming dalawa. At nadala nga naming ‘yon hanggang dito sa aming mga trabaho. Alam ng mga ka-trabaho niya kung sino ako, kilala din naman siya ng mga ka-trabaho ko.

Sa totoo lang, masayang masaya at nagpapasalamat ako nag anito ang set-up namin. Hindi lahat ng tao na nasa same-sex relationship ay nararanasan ang ganito kalayang pagmamahal. Karamihan ay itinatago, karamihan ay itinatanggi.. Bagamat hindi ko batid ang buong sitwasyon kung kaya’t hindi ko rin naman tahasang makondena ang mga pumipili sa ganoong set-up, pero hindi maitatangging masakit iyon.

Kaya nga sobrang salamat dahil si Chase, na una at alam kong magiging huling pag-ibig ko, ay hindi ipinaranas sa akin ang itago, lokohin, o itanggi.

“Nagulat ka ba? Sorry ha.” napansin ko kasing hindi kaagad naka-imik si Miles.

“Ahh… a… ano po… a… ayos lang po, Kuya. Hindi ko lang po akalain na magagawa niyo agad ipagkatiwala sa akin ‘yung ganoong sikreto kahit kaunting minuto pa lang po tayo magkakilala.”

“Nako, hindi naman siya sikreto. Alam naman ng lahat ng nakakakilala sa amin, kasama na itong opisina niyo, kung ano kami ni Chase.” paliwanag ko sa kanya. “At saka kahit kaunting minuto pa lang tayo magkakilala, alam ko mabait kang tao.”

Maya-maya pa’y narinig ko ang pagtunog ng aking telepono. Rumehistro dito ang pangalan ni Chase na may mensaheng tapos na ang kanilang meeting at iniintay na niya ako sa office niya.

“Paano? Tuloy muna ako kay Chase ha.” paalam ko kay Miles.

“Sige Kuya.” tugon nito sa akin.

“At saka… ikaw na rin ang bahala dito sa kanya. Kapag nangbabae o nanglalaki, isumbong mo agad sa akin.”

“Salamat.” matipid kong tugon sa kanyang pagbati.

“Ah. Rico… Leah, sorry ha? Bigla akong nag-tresspass dito. Alam kong hindi ako katatas-pulong dito pero naiinip lang talaga ako sa bahay. Okay lang ba na makiupo lang ako dito.” paalam naman ni Miles.

Bakas sa mukha ni Leah at Rico ang pag-aalangan at pag-aalinlangan.

“Pare, okay lang naman kung exclusive lang ‘to sa entourage mo. Mag-dine in na lang kami jan sa tapat na resto. Tapos balik na lang ako kapag turn ko na.” wika naman ni Chase. Kita ko naman ang pagsasalubong ng kilay ni Miles sa tinuran ng nobyo.

“Ahh, hindi na. Kayo naman, para kayong others. Sige, Miles. Okay lang. Wala namang problema don. ‘Yun nga lang baka medyo matagalan kami kasi… kita mo naman ang dami pang susukatan.” komento naman ni Leah.

“Salamat. Walang problema don. Uupo na lang ako don sa may tabi. Babantayan ko lang si Chase.” wika naman ni Miles na siyang nagpataas ng mga kilay naming.

“Excuse me?” tanong ni Leah.

“Ay sorry. Hindi ata malinaw. What I mean is, babantayan kong matapos sa pagsusukat si Chase. May date kasi kami after.”

_Itutuloy… _

#3

Chapter 3

**
**

FLYNN

**
**

**
**

“Ahh. Medyo maluwag-luwag lang po. Ayan po, ganyan. Sakto po ‘yung ganyan.” matapos makuha ng mananahi ang gusto kong lapat ng susuotin kong barong sa akin, kaagad na rin niya akong pinakawalan. “Salamat po.”

Tumingin ako sa paligid at kaagad na hinanap ng mata ko ang aking mga kaibigan ngunit ni isa ay wala pa ring natatapos sa kanila. Abala naman sina Rico at Leah sa pakikipag-usap sa mga mag-aasikaso ng kanilang kasal. Sa kabilang banda naman, naroon si Miles at Chase. Kitang kita ko kung paano asikasuhin ni Miles si Chase noong mga oras na ‘yon. Kung anong mas babagay na istilo ng buhok, na pang-ilalim sa barong, na pants. Minabuti ko na lamang na lumakad papalabas ng dress shop at saglit na bumili ng makakain sa katapat nitong restaurant.

Hindi naman ako bato, hindi din naman ako manhid. Masakit pa rin. Lalo na kapag nakikita ko silang dalawa, hindi maiwasang kumirot ng dibdib ko dahil kung hindi lamang nangyari ang mga bagay-bagay, ako dapat ‘yon. Ako dapat ‘yung nag-aasikaso kay Chase. Pero siguro nga, kahit anong gawin nating pagpaplano sa buhay natin, talagang may mga bagay na dadating sa’yo na parang magnanakaw. Hindi ka handa. Hindi mo alam ang magiging kapalit.

Nasa ganoong sitwasyon ako ng may may marinig akong pamilyar na boses sa likuran.

**
**

“One pesto pasta with pink lemonade, please?” kahit hindi ko lingunin, habang-buhay na yatang tatak ang buhay ng lalaking ito sa pagkatao ko. “May I?” wika nito sa akin, nanghihingi ng permiso kung pwede bang maupo sa tabi ko.

“Suit yourself.” matipid kong sagot.

Maya-maya pa, biglang tumunog ang telepono ko. Biglang nag-notify ang dating app na kaka-install ko lamang kagabi. Agad ko itong binuksan at nakakita ako ng ilang tap mula sa ilang tao sa paligid.

**
**

“Gumagamit ka pala niyan?” tanong niya sa akin. Hindi ko alam pero tila ba may nakuha akong pang-iinsulto sa paraan ng kanyang pagtatanong. “Kung sa bagay. Wala namang masama. Maganda din naman ‘yang avenue para makakilala ng tao.” pero wala siyang nakuhang sagot mula sa akin. “So… anong hinahanap mo jan? Boyfriend?”

Sa totoo lang, hindi ko maintindihan kung bakit ganito siya makitungo sa akin. Nakalimutan na ba niya ang ginawa niya sa akin? Bakit parang kung umasta siya eh hindi siya nakasakit? Hindi ko maintindihan kung ano bang motibo ng isang tao. Sa bagay, may mga ganon talagang klase ng tao. Parang hindi na sila nababagabag ng konsensya nila sa tuwing may masasaktan sila. Pero sa kabilang banda, ayaw ko rin naman ng drama. Isa pa, ayoko rin namang magmukhang kawawa sa paningin niya.

**
**

“Nope. I’m just using it to search for fun.” matipid kong sagot.

“Fun? You mean sex?” pero kagaya kanina ay minabuti kong hindi siya bigyan ng atensyon. “Oh my gosh. Nagreresort ka na sa mga ganyang ways just for sex? Well… sa bagay. Matagal rin ang two years pero it looks like ang laki ng pagbabagong idinulot sa’yo ng America.”

**“Bakit? Anong mali if I am looking for sex? I mean, sex is part of human nature diba? Wala naman akong nakikitang mali as long as it’s safe at…hindi ka nakakasakit ng tao .” ** isang tipid na ngiti lang ang isinukli niya sa akin.

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Walang kibuan. Walang usapan. Abala ako sa pagkakalikot ng aking telepono habang siya naman ay abala sa pagkain… at paminsan minsang pagsulyap sa akin. Hanggang sa siya na mismo ang muling nagsimula ng panibagong pag-uusap.

**
**

“Mukhang pinaghandaan mo talaga ‘yung pag-uwi mo dito ‘no? Tingnan mo ikaw. Nag-improve ka. Nag-buff. Pumuti. Kuminis.” puna niya.

“Salamat.”

Sa totoo lang, hindi ko naman ito pinaghandaan. Matagal nang napansin ni Joyce, nasa America pa lang kami, na nag-improve ang body physique ko. Desisyon ko rin naman iyon kasi mas nakakadagdag siya ng confidence sa akin. Sumadsad kasi ito noong niloko ako. Isa ito sa mga naging paraan ko para makabangon at muling makapagtiwala sa sarili.

**
**

“At sure ako, sa gwapo mong ‘yan… imposibleng walang pumoporma sa’yo. So, sino? Sino na ang nagpapasaya sa puso mo ngayon?” sa loob-loob ko, natatawa ako pero pinabayaan ko na lamang.

“Naaah. Wala. Nagdesisyon akong iimprove angg sarili ko hindi para sa ibang tao kung hindi para sa akin.” sagot ko dito.

“Ganon ba? Sa bagay. Pero sana, makahanap ka na muli ng taong magpapasaya sa’yo ‘no?” tila natigilan ako sa sinabi niya. “Hindi mo ba namimiss ‘yung tuwing uuwi ka, may sasalubong sa’yo. Oh kaya naman may mag-aalaga sa’yo kapag may sakit ka. ‘Yung mga ganong bagay.” para akong sinasaksak habang naririnig ko ang mga katagang iyon. Unti-unti akong ibinalik nito sa panahong maayos pa ang lahat.

_
_

_
_

“Hello, Hon? Oh… office hours ah, bakit ka napatawag?” sagot ni Chase sa kabilang linya.

“Ho…hon. Pu…puwede mo ba akong sunduin di…dito sa office? Medyo hindi kasi maganda ‘y…‘yung pakiramdam ko.” wika ko rito sa kabilang linya.

“Ha? Bakit? Anong nararamdaman mo?” ginamit ko ang buong lakas na natitira sa katawan ko para ipaliwanag sa kanya ang nangyayari sa katawan ko. “Teka…saglit, maghintay ka lang jan. Nandito na ako sa labas ng office, maghihintay lang akong taxi.”

_
_

Hindi nga nagtagal, nakarinig ako ng lalaking humahangos papunta sa kinahihigaan ko. Narinig ko pang nakikipag-usap siya sa mga ka-trabaho ko. Ngunit ang huli ko na lamang natandaan ng mga oras na ‘yon ay hinawakan niya ang mukha ko at bahagya itong inalog, at tuluyan nan gang umitim ang paligid ko.

Gabi na ng magising ako sa mabangong amoy ng ulam na niluluto. Pagdilat ng aking mata, kaagad kong nakita si Chase na nasa harap ng aming lutuan habang may kausap sa telepono.

_
_

“Tapos? Ilalagay ko lang ‘yon, pare? Sigurado ka bang mabilis ‘tong maka-galing ng lagnat?” para namang lumundag sa kilig ang puso ko. Ang sarap palang makita na may nag-aalala at nag-aalaga sa’yo.

“Sige pare. Salamat. Tawagan kita kung anong mangyare. Sana umayos na siya dito. Hindi ko na alam ang gagawin ko eh. Natataranta na ako.”

_
_

Lumipas ang magdamag pero hindi umayos ang pakiramdam ko. Mas lalong tumaas ang lagnat ko at nagkaroon na ng iba pang sintomas kagaya ng pagsakit ng tiyan, pagsusuka, at kawalan ng gana. Ako ma’y punong puno ng sakit na nararamdaman non pero kitang kita ko rin ang pag-aalala sa nobyo ko. Hindi siya tumigil sa paghahanap ng lunas. Hindi siya tumigil sa pag-aasikaso sa akin. Ipinaalam niya rin ang kalagayan ko sa magulang ko para matulungan nila kami. Hanggang sa napag-pasyahan ngang isugod na ako sa hospital.

_
_

“Hon… ayoko hon. Natatakot ako.” simula’t sapol, alam niya ang takot ko sa ospital.

“Hon… nandito lang ako sa tabi mo. Promise, hindi ako aalis. Hawakan mo lang ang kamay ko kapag natatakot ka o kapag masasaktan ka. Tiisin mo muna ‘yung takot na ‘yan, please? Para sa akin. Kasi mas natatakot ako kapag may iba pang nangyari sa’yo.” ang mga salita niyang iyon ang nagpalakas ng loob ko kaya naman matapos ang ilang araw lang, nakalabas na din ako ng hospital.

_
_

Amoebiasis. Ito pala ang dahilan kung bakit nagkaganon ako. Bagamat ayos na ako pero hindi naging madali ang pagbalik sa dati. Pero nagawa ko dahil sa pag-alalay niya. Nagawa niyang lumiban sa trabaho ng ilang araw, masigurado lang na ayos na ako. Doon ko napagtanto na ang sarap pala sa pakiramdam na mahalin ka. Parang ramdam na ramdam mo na may taong takot na mawala ka.

Naputol lang ang aking pagbabalik-tanaw ng muli na naman siyang magsalita…

**
**

**
**

“Ayon nga, sana makahanap ka na. Alam ko namang hindi ka mahihirapan kasi sa hitsura mong iyan… malabong walang magkagusto sa’yo.” unti-unting bumibigat ang paghinga ko. “Kasi alam mo, si Chase… kami ni Chase, masaya na kami. Ang saya-saya na naming dalawa. Kitang kita ko kung gaano siya kasaya sa tuwing uuwi siya, nakahain na ‘yung paborito niyang ulam. Tapos kapag nabalda siya sa trabaho, imamassage ko siya. Minsan nga… hindi lang massage eh. Minsan natutuloy pa sa pagni—”

“Ganoon ba?” bakas sa mukha niya ang pagkagulat sa maagang pagputol ko sa kanyang sinasabi.

Bago siya sumagot ay minabuti niya munang magbitiw ng isang mapang-insultong ngisi. “Oo. At saka---”

“Masaya ako para sa inyo kung ganon.” wika ko at kaagad ko iginayak ang aking telepono sa aking bulsa at saka tumayo. “Mauna na ako. Baka hinahanap na ako ni Joyce.”

Pagharap na pagharap ko sa gawi kung saan nadoon ang pinto papalabas ng naturang restaurant, hindi ko namalayan na may tao pala sa aking likuran dahilan upang magkabungguan kami. Sa sobrang lakas ng impact, hindi ko na nagawang makahawak pa sa pinakamalapit na bagay na pupwede kong kapitan. Inihanda ko na ang aking sarili na bumagsak sa sahig pero kaagad kong naramdaman na may pares ng mga braso ang pumulupot sa aking katawan at kaagad akong hinila.

**
**

“A…ayos ka lang? Nasaktan ka ba?”

**
**

**
**

**
**

CHASE

**
**

**
**

“Hindi talaga ako makapaniwala, Hon. Si Kuya Flynn, magreresort sa dating app para lang makipag-sex? Eh dati nga halos ayaw ka niyang pagbigyan diba? Tapos ngayon… tsk. Iba talaga ang nagagawa ng America. Ang laki na ng pinagbago niya.”

Kanina pa siya ngawa nang ngawa tungkol kay Flynn. Sa sasakyan pa lang. Hindi ko na lang pinapatulan dahil alam ko kapag naggaganyan siya, may gusto siyang sabihin pero hindi niya lang madiretso. Pasensya siya, pagod ako. Wala akong panahon para manuyo ngayon. Ipinagpatuloy ko na lang ang paghahanda ng hapunan namin.

**
**

“Tapos alam mo ba, Hon… tinanong ko siya kung single ba siya or may pumoporma sa kanya ngayon kasi naman diba… ang blooming. Well, guess what?” para akong naestatwa noong mga oras na iyon. Hindi ko alam ang irereact ko. Paano nga kaya kung oo? Anong mararamdaman ko? Wala. Wala dapat akong maramdaman dahil hindi na dapat ako makialam sa personal na buhay niya. Pero… “Meron na. Sabi niya may nangliligaw na pala sa kanya sa America at balak niyang sagutin na ‘yon sa mga susunod na araw.”

Napalunok na lang ako ng laway. Chase, ano ka ba. Hindi mo dapat ito maramdaman. Matagal na kayong wala at dapat lamang na wala ka nang pakialam sa mga desisyon niya sa kanyang buhay.

**
**

“Sabi ko nga, Hon… good for him. Kasi I’m sure namimiss na niya ang pakiramdam na may nagmamahal. Nabanggit ko nga tayo sa kanya. Kung gaano tayo kasaya sa isa’t isa. Kung gaano ta---”

“Teka… teka… anong sinabi mo?”

“Sinabi ko lang naman sa kanya kung gaano tayo kasaya ngayon . Kung gaano kita nasasatisfy sa tuwing uuwi ka tapos nakahain na ang ulam… na para na talaga tayong mag-asawa, lalo na sa kam—” hindi ko na siya pinatapos pa.

“Fuck! Bakit kailangan mong sabihin pa ‘yon?”

Kitang kita ko ang pagkagulat sa kanyang mata ng bahagya kong suntukin ang lamesa namin. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa iyon sabihin doon sa tao.

**
**

“Alin? Na masaya tayo? Bakit? Anong masama doon?” kilalang kilala ko na siya. Maaring nagmamaang-maangan siya pero alam kong may nais siyang puntuhin.

Napahilamos na lang ako ng kamay ko sa aking mukha.

**
**

“Kilala na kita eh. Ano bang gusto mo ha? Anong gusto mong sabihin?!” nagsimula ng tumaas ang aking boses.

“Sinabi ko na nga diba?! Gusto ko lang ipagmalaki na masaya tayo bilang mag-nobyo. Masama ba ‘yon?! Ano bang masama ‘don?” pagsagot niya sa akin na may kasamang pagka-inis.

“Huwag mo nga akong gawing tanga, Miles.” sagot ko dito.

“At ako pa? Ako pa ang pagmumukhain kang tanga?” kitang kita ko ang pagkagigil sa kanyang mukha. “Ako ang huwag mong gawing tanga, Chase! Baka nakakalimutan mong mata ako, may tenga ako… may pakiramdam ako!” bulyaw sa akin ni Miles at kasabay nito ang pagsisimula ng pamumuo ng mga luha sa kanyang mga mata.

“Ano?! Paulit-ulit na lang ba tayo rito? Diba sinabi ko na sa’yo, aksidente lang ‘yon! Anong gusto mo, bitawan ko ‘yung tao para tuluyang mahulog sa sahig? Hibang ka ba?!”

Ngunit isang matalim na titig lang ang kanyang isinukli sa akin na hindi ko kinayang tagalan. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi.

**
**

“Anong gusto ko, Chase? Oo, gusto kong bitiwan mo siya… gusto kong bitiwan mo na kung ano man ‘yang natitirang pagtingin mo sa kanya.” wika niya habang mariing idinuduri ang puso ko. **** “Hindi ako manhid Chase… at mas lalong hindi ako tanga! At wag mo akong masabihang napaparanoid dahil kitang kita ko, Chase! Kitang kita ng dalawang mata ko!”

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**Itutuloy… **

#4

Chapter 4

CHASE

**
**

Isang araw na punong-puno ng stress at demands na naman ang lumipas. Sa totoo lang, hindi ko na alam kung kailan ko naramdaman na in-charge ako sa buhay ko. Basta simula nung tumuntong ako sa panahon na kailangan ko ng lumabas ng silid-aralan at tanggapin ang hamon ng mundo, tila yata nakalimutan ko na kung papaano bumalik sa isang buhay na malaya sa anumang stress at pressure ng trabaho. Nasa ganoong kalagayan ako habang ikina-kandado ko ang aking opisina at handa ng lumabas ng mapadako ang aking tingin sa unang lamesa na matatagpuan sa kanan.

Sa lamesang ito ko unang nakita si Miles. Saksi ito sa lahat ng paghihirap at pawis na ibinuhos ko para marating sa kung nasaan ako ngayon. Saksi din ito sa lahat ng lihim at kasalanan na aming ginawa.

_
_

“Gentlemen, I just want you to know na nakapili na si HR ng mga bagong trainees natin for the next three months.” wika sa amin ng aming pinaka-head bago matapos ang meeting.

“Ayos. Tamang tama, sir. Talagang makakatulong sila kasi busy schedule natin ng mga ganitong season eh.” wika naman ng isa ko pang kasamahan.

“Sus. Ang sabihin mo may maloloko ka na naman.” segunda naman ng isa ko pang kasamahan.

_
_

Umalingawngaw ang malulutong na halakhakan sa silid na iyon.

_
_

“Oh siya, sige na. Please keep me posted sa lahat ng napag-usapan natin, okay? For now, kilalanin niyo na muna ang mga OJTs niyo at kayo na rin mismo ang magbigay ng instructions sa kanila. Meeting adjourned.” at isa-isa nangang nagsitayuan ang aking mga ka-opisina.

_
_

Pagkalabas ko ng meeting room at habang binabagtas ang daan papunta sa aking opisina ay nakita ko ang isang estudyante na nakatalikod habang nag-aayos ng gamit. Kitang kita mo sa postura nito na siya’y bata pa at kapansin-pansin ang taglay nitong kaputian. Sa totoo lang, ayaw ko na sana ng may OJT dahil sapat na naman ‘yung tulong ng iba kong mga kasamahan dito sa trabaho. Isa pa, pakiramdam ko’y mas nakakagawa ako kapag ako lang mag-isa. Kung kinakailangan ko man ng tulong, hindi naman ako binibigo ng mga kasamahan ko. Pero bilang ang aming pinaka-head na ang may sabi, at para na rin daw makabawas sa aking isipin, tinanggap ko na rin.

Akmang papasok na ako ng aking opisina ng mga sandaling iyon ng bigla niya akong tawagin.

_
_

“Sir Dela Vega? Sir?” at nakangiti naman akong lumingon sa kanya.

_
_

Nakita ko naman ang pagkagulat sa kanyang mata at kaagad na tumayo sa kanyang pagkaka-upo. Humingi ito ng paumanhin dahil hindi niya daw ako kaagad napansin. Buong husay itong nagpakilala sa akin. Inaya ko siya sa loob ng aking opisina upang akin siyang mas makilala at para na rin mabigyan ko siya ng instructions. Sa totoo lang, sa unang kita ko sa kanya ay nabakas ko ang ka-inosentehan na makikita mo sa mga bata. Nakilala ko rin siya ng mas mainam at doon ko nalaman na may kaya rin ito buhay. Sa katunayan, may kotse itong ginagamit papasok ng trabaho. Daig pa ako na may trabaho. Nang aking tanungin kung bakit kinakailangan pa niyang magpakahirap kung sa totoo nama’y pwedeng hindi naman dahil mayaman naman sila…

_
_

“Gusto ko Sir patunayan ang sarili ko sa pamilya ko at sa ibang tao. Gusto kong makita nila na kaya kong maging matagumpay hindi lang dahil sa kung anong mayroon sila… kung hindi dahil sa kung ano rin ang kaya ko.”

_
_

Humanga ako sa paninindigan ng batang ito, sa totoo lang. Kaya naman aming napagkasunduan na siya na ang bahalang mag-maintain ng records na meron sa aking opisina at pati na rin ang paggawa sa ilang clerical jobs na pupwede at kakayanin niyang gawin.

Naging maayos ang professional relationship namin ni Miles. Mabilis siyang matuto at hindi kailangan ng masyadong attention upang makagawa ng trabaho. Mahusay din niyang nagagawa ang mga iniatas ko sa kanyang gawain kaya naman mas nagkapanahon ako para kay Flynn ng mga sandaling iyon. Naging maganda rin ang epekto sa aming relasyon ni Flynn ang sitwasyong ito. Sa katunayan, kung minsan ay binibiro pa ako ni Flynn dahil baka daw inaasa ko na lahat kay Miles ang mga gawain. Nitong anniversary kasi namin ay nagkadaupang-palad sila ni Miles’s kaya naman maging siya ay sang-ayon na mukhang mabait at maasahan nga ang aking OJT. Ngunit iyon ay akala ko lang pala dahil hindi nagtagal, si Flynn naman ang naging toxic ang schedule nang hindi inaasahan kaya naman naging madalas ang aming hindi pagkakaunawaan ng mga oras na iyon. Naging madalang din ang aming pagniniig dahil kung hindi pagod, ay hindi kami magkasundo.

Ngunit kahit ganoon, hindi ko naisipang tumingin at tumikim sa iba. Kung sa totoo’y may mga nagpaparamdam, pero iisipin ko pa lang na may posibilidad na maging dahilan ito ng pagkawala ni Flynn sa akin… parang hindi ko yata kakayanin.

Ngunit totoo nga ang sinasabi nila, na ang lahat ay nagbabago pati na rin ang iyong prinsipyo. Kasagsagan iyon ng project na kailanganan naming tapusin ng magkaroon kami ng malalang away ni Flynn. Dahil nga may project kaming isinasaalang-alang, halos lahat ng oras ko’y iginugugol ko na sa trabaho kaya hindi na rin naming halos mapag-usapan ang aming problema. May mga pagkakataon pa na kinakailangan naming matulog sa opisina para lang ito’y matapos.

Makalipas ang tatlong araw, matagumpay naming natapos ang project at nagdulot ito ng ibayong saya sa kumpanya lalong lalo na sa aming boss kaya naman ang isang biyernes ay idineklarang niyang araw para magsaya. Ang aming office na hindi magkamayaw sa pagiging busy ay napalitan ng maraming mga kumikislap na ilaw at malalakas na tugtugin. Bumaha rin ng mga pagkain at inumin. Masaya at malaya sa anumang stress at pressure ang lahat ng mga empleyado kasama na rin ang mga OJT. Ngunit sa akin, ako’y hindi lubos na maging masaya dahil sa sitwasyon namin ni Flynn. Hindi ko kayang tuluyang maging masaya habang hindi kami nagkakaayos. Alam kong marami na kaming napagdaanang ganito ngunit sa tuwing mag-aaway kami, hindi ko pa rin maiwasan na hindi mangamba.

Mag-aalas diyes na ng gabi ng magdesisyon akong magpaalam na kay boss. Lumalalim na rin kasi ang gabi at pakiwari ko ay uulan dahil sa kulog at kidlat na kanina pa nababanaag sa kalangitan. Sa totoo’y ayaw muna akong pakawalan ni boss ngunit sinabi ko sa kanya na sa dami ng enerhiya na aking inilabas para sa proyektong ito ay kinakailangan kong magpahinga. Nabanggit ko rin sa kanya na may kailangan kaming ayusin ni Flynn kaya labag man sa loob ay binigyan niya ako ng permiso. Paglabas ko ay kaagad kong itinext si Flynn.

_
_

“Hon, nasa bahay ka ba?” sabi ko sa text message.

“Oo.” maiksi niyang sagot.

_
_

Kaagad akong nagmadali na makapunta sa terminal upang makasakay agad pauwi. Napag-isip-isip ko aksi na medyo matagal na rin ang aming away. Sa aking palagay man ay hindi ako ang may sala, ngunit para sa aming relasyon, pwede namang magpapakababa. Aanhin mo naman kasi ang pagiging tama kung relasyon niyo naman ang nakataya hindi ba?

_
_

“Sige. Hintayin mo ako. Pauwi na ako.”

_
_

Mga ilang minuto pa ang lumipas ng makaramdam ako ng unti-unting pagpatak ng ulan sa aking kinatatayuan. Walang kaabog-abog ay bigla itong bumuhos dahilan para mabasa ng tuluyan ang aking kasuotan. Mabuti na lamang at kaagad akong nakakita ng maliit na tindahan na may kakaunting bubong upang masilungan. Makalipas ang halos bente minutos ngunit tila walang planong tumigil ang ulan. Tila yata palakas ito nang palakas kaya naman ang mumunting barung-barong na aking sinisilungan ay unti-unti na ring napapasok ng tubig kaya naman maging ako’y basa na rin.

_
_

“Sorry, baka matagalan pa ako. Sobrang lakas ng ulan.” muling wika ko sa aking nobyo sa pamamagitan ng text message.

“Okay lang. Hintayin kita.” maiksing tugon nito na nakapagpangiti sa akin. Mukhang handa na ring makipag-usap sa akin si Flynn.

_
_

Nang mga sandaling iyon ay para akong tutang basang basa sa tabi ng biglang may sasakyang tumigil sa aking harap at bumusina. Sinikap kong kilalanin kung sino iyon at ng magbaba siya ng kanyang right front window…

_
_

“Sir! Halika na! Basang basa ka na jan!” si Miles!

_
_

Nakakahiya man ngunit kinuha ko na ang oportunidad dahil tila wala nang dadaang jeep at isa pa, halos gabagyo na ang lakas ng ulan ng mga oras na iyon. Dali-dali akong sumakay ng kanyang kotse.

_
_

“Miles! Salamat.” wika ko habang nag-aayos ng sarili. “Pasensya ka na mababasa itong sasakyan mo dahil sa akin. Basang basa kasi ako eh.”

“Ayos lang Sir. Mabuti pala dito ako napadaan. Kung hindi, baka inabutan ka na ng baha jan Sir.” tugon naman nito.

“Oo nga eh. Siya nga pala, diba sa kabilang kalsada ang ruta mo? Bakit dito ka napadaan?” tanong ko dito.

“Eh Sir, sabi kasi sarado daw ‘yung kabilang kalsada kasi umapaw ‘yung ilog. Kaya dito ako napadaan. Buti na lang pala dito ako dumaan Sir. Natyempuhan kita. Parang wala pa naman ng nadaan na jeep.” wika nito.

“Oo nga eh.” tugon ko naman. “Okay lang ba kung alisin ko ‘tong polo ko. basang basa kasi. Punasan ko lang ‘tong panloob ko.”

“S…sige Sir.”

_
_

Ganoon nga ang aking ginawa. Kaagad kong hinubad ang aking polo upang hindi amsyadong mabasa ang aking panloob. Pagkatapos ay pinasadahan ko ng face towel ang aking katawan upang hindi ako magkasakit. Nasa ganoon akong sitwasyon ng mapansin kong palinga-linga sa akin si Miles. Nakita ko ang pagiging uneasy niya habang nagdadrive. Hindi ko na lamang binigyan pa ng kulay dahil baka naman hindi lang siya sanay na may kasakay na ibang tao. Bagkus ay sinabi ko na lamang sa kanya kung saan ang aking tintutuluyan.

Medyo malayo-layo pa sa aking tinutuluyan ng lalong lumakas ang ulan. Nahirapan na si Miles na makita ang daan kaya naman nagdesisyon siyang ihinto muna ang sasakyan. Kahit na malakas ang buhos ng ulan, ay tuloy rin ang pagtagas ng buo-buo niyang pawis partikular sa kaniyang noo. Kitang kita rin ang kanyang pagkabalisa at ang paminsan-minsang pagsulyap niya sa akin. Sa totoo lang, pamilyar na sa akin ang ganitong mga sitwasyon. Nanggaling din ako dito. At kung sa totoo, marahil sa impluwensya na rin ng alak, nakakaramdam ako ng kaunting init. Ngunit ako’y nasa katinuan pa at alam kong walang maidudulot na maganda kung sakaling magloko ako. Isa pa, uuwi rin naman ako at magkakausap na kami ni Flynn… siguro ay sa kanya ko na lang ibubuhos ang init na nararamdaman ko.

_
_

“Sir… baka naman po pwedeng makisuyo ng tissue jan sa tabi mo.‘Di ko alam kung ba’t pawis na pawis ako eh. Dahil siguro ang hot mo sir. Haha..” wika nito.

“Loko ka. Nasaan ba?” tanong ko dito habang naghahanap.

“Anjan Sir, sa tabi niyo… jan sa butas jan.” ngunit wala talaga akong makapang tissue.

_
_

Maya-maya pa ay siya na mismo ang nagprisintang kumuha. Iginiya niya ang kanyang katawan patungo sa aking kinaroroonan dahilan upang magkadikit ang aming balat. Inextend niya ang kanyang mga kamay upang makapa ang tissue ngunit ang kanyang siko ay pasimpleng tumatama sa aking crotch area. Maya-maya pa, dahil sa may katagalan… gumapang ang init sa aking katawan at naging prominente ang pagkabakat ng aking pagkalalaki. Sakto namang nakuha na niya ang tissue ng mapansin niyang mayroon siyang nakakanti. Kaya naman sa kanyang pagmamadali na umayos ay nawala siya sa balanse.

_
_

“F…fuck… s… sorry Sir.” wika niya.

_
_

Nawalan kasi siya ng balanse at ang kanyang natuunan… or should I say, nadakma ay ang aking kargada.

_
_

“O…okay lang.” alangan kong sagot. Mukhang mali dahil hindi dapat okay, pero dito na ako nagsimulang mawala sa aking prinsipyo. Lalo na ng makita kong kahit nag-sorry siya ay hindi naman niya inalis ang kanyang kamay sa pagkakadakma sa aking kargada at ang kanyang titig na titig na mata ay tila ba may binabalak na hindi maganda. “Mu…mukhang natigilan ka na jan ah.” pagbasag ko sa katahimikan.

_
_

Kung sa totoo, kung inalis niya ang kanyang pagkakahawak sa aking kargada ng mga sandaling binasag ko ang katahimikan, pakiwari ko’y makakaya ko pang umahon sa nagsisimulang umapoy na init ng aking katawan. Ngunit ang kasunod niyang ginawa ang lalong sumagad sa aking kahinaan.

_
_

“Oo nga Sir eh. Ang laki kasi.” wika nito habang titig na titig pa rin sa aking bukol pero sa pagkakataong ito’y hindi na niya ito dakma…himas-himas na niya.

_
_

Hindi ko kaagad nai-proseso ng utak ko ang nangyayare. Sinasabi at malinaw na dinidikta ng aking utak na ito ay mali dahil ito ay pangloloko sa aking kasintahan ngunit hindi nakikisama ang aking katawan, lalong lalo na ang aking alaga na tila yata nagugustuhan ang paghimas na ginagawa ng aking OJT. Marahil ay dala na rin ng alak kaya hindi ko nagawang gawin ang tama at hinayaan ko na lamang na madala kami ng hindi tamang bugso ng laman.

Hanggang sa kaniyang tuluyan na ngang ilabas ang aking kargada mula sa aking pantalon…

_
_

“Fuck! Ang sarap!” wika nito na parang wala sa sarili.

_
_

Ako nama’y nakatingin lamang sa kanya at naghihintay ng kasunod niyang gagawin. Maya-maya pa ay hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at kaagad na sinakmal ang laman na nakahain sa kanyang harapan ngayon.

_
_

“Ahh! Shit!” anas ko. Hindi ako makapaniwala na sa unang subo pa lamang ay nagawa na niya kaagad itong isagad. Kahit si Flynn sa looban ng mahabang taon naming pagsasama ay nahihirapan pa ring isagad ang aking pagkalalaki sa kanyang lalamunan dahil may taglay nga itong kahabaan at katabaan. “Ughhhhh fuck!”

_
_

Noong una ay halos impit lamang ang aking ungol dahil ayaw kong tuluyang madala ng sensasyon sapagkat malinaw pa rin sa akin na ito’y mali. Ngunit habang tumatagal ay mas lalong tumitindi ang init at mas lalong humihirap pigilan ang nag-uumapaw na libog.

_
_

“Ahhh putang-ina! Sige pa, ‘wag mong tigilan.” wika ko habang patuloy na inginungudngod ang ulo ni Miles sa aking kargada.

“Ummm. Mmm.” panay ungol lamang ang kanyang sagot sa akin.

“Ohhhhh! Fuck! Ang lalim ng bunganga mo.” wika ko. “Ahh tang-ina ang likot ng dila mo!” na siya namang nagdulot ng ibayong kiliti at sarap sa akin.

_
_

Dumating ang oras na tila nakalimutan ko nang may prinsipyo ako. Nakalimutan ko na rin na naghihintay nga pala ang nobyo ko sa aming apartment upang ayusin naming ang aming hindi pagkakaunawaan. Basta ang nasa isip ko ng mga panahong iyon ay mairaos ang libog at init ng katawan ko. Tanging ang kotse lamang ni Miles at ang malakas na buhos ng ulan lamang ang saksi sa aming kataksilan ng mga panahong iyon.

Maya-maya pa’y tuluyan na akong nilisanan ng katinuan at nagawa ko ang mga bagay na hindi ko kailanman nagawa kay Flynn.

_
_

“Ahh fuck! Buka mo lang bunganga mo.” at maya-maya pa’y iniangat ko ng kaunti ang aking puwetan upang makabwelo at maya-maya pa’y tuluyan ko ng kinantot ang bunganga ni Miles. ” Ahhh tang-ina naman, ang sarap!”

_
_

Habang ginagawa ko ito ay nagpanagpo ang titig naming ni Miles. Mas lalo akong ginanahan ng maaninag ko sa kanyang mat ana tila siya’y sarap na sarap at gustong gusto niya ang kanyang ginagawa. Hindi niya alintana ang paminsang minsan pag-duwal at pagkayat ng kanyang laway. Ang nais niya’y mapagsilbihan ang aking pagkalalaki.

Maya-maya pa…

_
_

“Ugghhh lalabasan na ako.” anas ko.

“Putok mo sa mukha ko, Sir.” request nito.

_
_

Hindi nga nagtagal ay pumulandit ang mainit-init at masaganang katas ko sa mukha ng aking assistant.

_
_

_
_

***

_
_

_
_

Wala kaming imikan habang ipinagpatuloy naming ang byahe. Tumigil an rin ang malakas na ulan. Tila ba nagkaroon ng isang malaking haligi sa gitna naming matapos ang umaatikabong tagpo at walang gustong magsalita. Ako nama’y tila binuhusan ng tubig at saka lamang napagtanto ang kasalanang aking nagawa. Hindi ko lubos maisip na sa dinami-dami ng tuksong aking nalagpasan, sa aking OJT pa ako bumigay. Bigla kaagad pumasok sa isip ko ang mga tagpo na paano na lamang kung malaman ito ni Flynn? Paano kung hindi niya ako mapatawad at iwan niya ako? Gumapang ang lamig sa aking katawan ng mga sandaling iyon. Nakaramdam ako ng regret at guilt sa aking ginawa dahil ako mismo ang gumawa ng mga bagay na makakasira hindi lamang ng peace of mind ko kung hindi pati na rin ng relasyon namin.

Dahil sa aking pagiging tahimik, hindi ko napansin na malapit na pala kami sa amin.

_
_

“Paki-tabi na lang jan sa kaliwa. Bababa na ako.” sinadya ko talagang bumaba sa una pang kalye at hindi sa mismong kinatatayuan ng apartment namin. “Si…sige, Miles. Salamat.” naiilang ko pa ring wika sa kanya.

“Si…Sir, pa… pasensya na po sa nangyari kanina. Hindi ko po a…”

“Huwag mo nang isipin ‘yon. Pareho lang siguro tayong nadala ng pagkakataon… at ng alak na rin.” wika ko dito. “Basta sana… huwag na lang makalabas. Ayokong may maapektuhan dahil sa isang beses na pagkakamali natin.” nakita kong balak pa sana niyang magsalita nfgunit hindi ko na siya hinayaan. “Sige, aalis na ako. Kita na lang sa office.” at walang anu-ano’y lumakad na ako palayo.

_
_

Hindi ko na hinintay pang magsalita siya dahil ayoko na ng maraming drama. Ang nangyari sa amin ay isang pagkakamli na hindi na dapat maulit, at hindi na dapat humaba pa. Nasa ganoon akong sitwasyon ng maramdaman kong mag-vibrate ang cellphone ko. Nang aking tingnan, nakaka-siyam na missed call na pala sa akin si Flynn. Mas lalong nabagabag ang aking dibdib ng aking mapagtanto na habang pinagsasaluhan namin ni Miles ang aming kahalayan ay tumatawag pala ang aking nobyo. Napahinga na lang ako ng malalim. Dama ko ang bigat ng aking nagawa. Akmang tatawagan ko siya ng biglang bumalik sa isip ko ang kasalanang nagawa ko kani-kanina lamang…

_
_

“Fuck! Ang sarap!” “Ahhh putang-ina! Sige pa, ‘wag mong tigilan.” “Ohhhhh! Fuck! Ang lalim ng bunganga mo.” “Ahh fuck! Buka mo lang bunganga mo.”

_
_

Parang sirang plakang paulit-ulti sa utak ko. Malinaw na nagbigay ito ng takot at pangamba sa akin ngunit sa kabilang banda, nararamdaman ko na namang nabubuhay ang aking laga sap ag-alala pa lang kung paano sinerbisyuhan ni Miles ang aking tubo kani-kanina lamang. Napa-iling na lamang ako at bahagyang sinampal ang sarili.

_
_

“Umayos ko, Chase! Isang beses lang ‘yon pwedeng mangyare.” matapos iyon ay handa na akong tawagan si Flynn ng biglang makarinig ako ng pagtawag ng pangalan ko sa aking kaliwa.

“Hon!” sigaw ni Flynn. Hindi ko namalayan na nasa tapat na pala ako ng apartment namin.

_
_

Nang sandaling makita ko siya ay nag-alangan akong lapitan siya. Hindi ko alam pero parang may mali na agad sa sistema ko. Alam kong ito ay dahil may ginawa akong katangahan. Parang… parang pilit ‘yung mga galaw ko, ‘yung mga sinasabi ko. Parang may kulang sa lahat ng gnangawa. Basta iba ang pakiramdam ko.

Sa madaling sabi ay naayos naman namin naging problema namin. Habang siya’y natutulog, hinaplos ko ang kanyang mukha at bumulong sa hangin na sana ay pagbigyan ako na maitagong ang maduming sikretong nangyari lamang kanina dahil parang hindi ko yata alam ang mangyayari sa akin kapag hindi niya ako napatawad.

Pagharap ko sa kabilang banda ng kama, napagtanto kong ayos na rin pala na hindi ako bumaba sa mismong apartment namin. Ewan ko, advance na kung advance mag-isip pero naisip ko lang na hindi magandang ideya kung malalaman pa ni Miles kung saan ako nakatira. Ilang minute pa ay dinalaw na ako ng antok.

_
_

Ngunit noong mga panahong iyon, habang ang aking pagkakaalam ay hindi alam ni Miles kung saan ako mismo nakatira, palihim pala niya akong sinundan hanggang sa ako’y makapasok ng bahay. At ang sinabi kong pagtataksil na hindi na dapat mauli, ito paala ay simula pa lamah ng isang masalimuot na bahagi ng aking buhay na magiging mitsa na malaking pagbabago sa aking mundo.

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**Itutuloy… **

#5

**
**

Chapter 5

**
**

**
**

CHASE

**
**

**
**

“Ugh. Fuck. Hon, sige pa. Deeper!” anas ni Miles habang hinehete niya ang aking pagkalalaki.

“Ugh. Agh. Ahhh.” ganting ungol ko naman.

Mas lalo kong pinagbuti ang pag-angat ng aking bewang at talagang sinigurado ko na baon na baon ang pagpasok ng aking pagkalalaki sa lagusan ng aking nobyo sa tuwing magsasalpukan ang aming mga katawan. Kapwa kami pawisan na, naghahalo na rin ang pawis at laway sa aming katawan. Ngunit hindi naming ito alintana sapagkat ang importante sa amin ay mailabas naming ang init na kanina ko pa nararamdaman.

Nasa ganoong sitwasyon kami ng hindi inaasahan ay biglang naalala ko ang mukha ni Flynn… ang kanyang mukha noong mga sandaling nahuli niya ako sa aking kataksilan. Parang kidlat sa bilis ang pagbabago na aking nararamdaman. Ang kaninang nagbabagang sensasyong bumabalot sa aking katawa’y napalitan ng kaba at pagkabalisa.

**
**

“Hon… ugh… Hon, anong nangyayare?” doon lamang ako muling nakabalik sa realidad.

Natanggal na pala ang pagkakabaon ng aking kargada sa butas ni Miles dahil hindi na ito matigas. Mabilis na umalis si Miles sa kanyang magkakaupo at agad na tumuwad. Tinanggal niya ang condom sa aking pagkalalaki at saka pinunasan ng wipes. Nang matantiya niyang ayos na, mabilis niya itong pinagpala ng kanyang bibig. Nakita ko kung paano tinrabaho ni Miles ang aking pagkalalaki upang bumalik ang kaninang tikas nito. Ako ri’y nagsikap na alisin ang imahe ni Flynn sa aking isip at sikaping mag-focus sa ginawa naming ni Files ngunit…

“Ano bang problema, Hon?” bumalik na sa kanyang pagkakahiga ng mga sandaling iyon.

“Hi…hindi ko rin alam, Hon. Ba… baka pagod lang ako.” pagpapalusot ko dito.

“Pagod? Dati naman kahit pagod ka, wala namang problema. May gumugulo ba sa isip mo?” nagbago ang tono ng pananalita nito. Tila naging mataray. “Ano bang iniisip mo, ha? O baka naman sino?”

“Tsk. Hayan ka na naman eh.” wika ko rito dahil alam ko na kung saan ito papunta. Kaagad akong tumayo sa kama at saka nag-ayos ng aking mga damit.

“Anong hayan ka naman? Tinatanong lang naman kita eh.” pagsagot nito sa’kin.

“Sinabi ko na nga diba, wala ‘to? Baka pagod lang ako.” hindi ko na hinintay pa siyang magsalita at kaagad na rin akong lumabas ng kwarto, pumunta sa kusina upang uminom ng tubig. Hahaba lang ang pag-uusapan naming at alam ko na rin naman ang nais niyang tumbukin.

---

**
**

**
**

“Pare, pwede ka bang makausap?” wika ko kay Adrian gamit ang aking telepono.

Nandito ako ngayon sa aking opisina at pilit na isinusubsob ang sarili sa aking trabaho ngunit patuloy pa rin talaga akong ginugulo ng nangyari sa amin ni Miles kagabi. Sa totoo lang, hindi naman ako ganon. Hindi pa ako nakaranas ng ganon. Kagabi lang. Kaya naman para siyang sirang plaka sa isip ko na hindi matapos-tapos ang pag-play. Minabuti kong tawagan ang aking kaibigan na si Adrian dahil pakiwari ko’y mabibigyan niya ako ng tulong.

“Oh… pare, napatawag ka?” wika nito sa kabilang linya.

“May itatanong sana ako sa’yo, pare eh. Pero sana, atin-atin lang. At saka huwag mo sana akong mapagtatawanan.” pasubali ko dito.

“Mukhang seryoso ‘yan. ah. Sige… ano ba ‘yan?”

Bumuntong hininga ako ng malalim at uminom ng tubig bago ko nakayanang i-kwento sa aking kaibigan ang dinaramdam ko. Sa atin kasing mga Pilipino, hindi madaling pag-usapan ang ganito. Nakakahiya. Parang nakaka-eskandalo. Mabuti na lamang at may mga kaibigan akong bukas ang isip sa mga ganito, sa mga same-sex relationship.

Habang nagke-kwento ako sa kanya ay hindi ako mapakali. Nandoong tatayo ako, nandoong babalik sa pagkakaupo. Halos magpaikut-ikot ako sa opisina ko dahil kahit kaibigan ko ito, nakakahiya pa rin. Pero alam ko namang walang maidudulot na maganda kung sasarilinin ko lang ito.

_
_

“I see pare. Hmm.” wika nito sa kabilang telepono.

“Anong mapapayo mo sa’kin, pre? Dapat na ba akong kumonsulta sa doctor?” kinakabahan kong tanong sa kanya.

“Well… better. Kasi professionals sila eh. Alam nila kung paano i-hahandle ‘yung mga ganyang bagay.” wika nito. Akala ko ay tapos na siya dahil isang mahabang katahimikan ang namayani bago siya muling magsalita. “Kasi pare… well, wala pa namang official diagnosis from a proper professional pero if I am not mistaken, kapag lumala ‘yung ganyang condition mo, pwede kang ma-diagnose with erectile dysfunction.”

“Ha? Ano ‘yon?” mabilis na tanong ko agad dito.

“Erectile Dysfunction… condition ‘yun sa ating mga lalaki kung saan nahihirapan tayong magkaroon ng erection… nahihirapan tayong tigasan, libugan.” simpleng paliwanag nito.

“Pe… pero… pero ngayon ko lang ‘to naranasan eh? Ano bang sanhi niyan?” aligaga kong tanong. Hindi ko kasi lubos maisip nab aka nga may ganoon akong sakit.

“Well may mga certain physical conditions na nagiging dahilan ng erectile dysfunction kagaya ng heart disease, high blood pressure, diabetes, obesity ganyan kaya sinasabi ko sa’yo, mas better kung magpapacheck ka talaga sa physician.” wika niya. “Pero kung hindi din ako nagkakamali, pwedeng hindi physical conditions ang cause ng dysfunction ng manoy mo, pwedeng… pwedeng psychological.”

“So you are saying na… may deperensya ako sa utak?” paglilinaw ko.

“No… no. Hindi ganon. What I am saying is… baka may performance anxiety ka, or baka insecure ka sa kargada mo which I doubt kasi alam naman nating totoy mola ka. Or baka may relational problems kayo ni Miles.”

Para akong natigilan sa sinabi niyang iyon. Relational Problems? Siguro nga. At alam ko din naman kung bakit. Pero nakakapagtaka lang kasi pilit ko namang itinatago ang mga kailangang itago. Pinipilit ko ring maging normal ang lahat para hindi magkagulo pero nakakahanap at nakakahanap pa rin ito ng butas na pwedeng pagkawalaan at ngayon nga ay sa sex life ko naman.

_
_

“Ayon, pare. Pwede kasing mag-contribute ‘yung interpersonal relationship mo with your partner kung bakit nahihirapan kang tigasan. Baka kasi tense ka, or baka hindi ka nakakafocus. Mga ganon.”

“Si… sige pare. Salamat. Pa… pag-isipan ko ‘yung mga suggestions mo.”

Napaupo ako sa aking swivel chair pagkatapos kong ibaba ang aking telepono. Napaisip ako ng mabuti. Sigurado naman akong hindi iyon dahil kay Miles dahil sa totoo lamang ay napakagaling niyang magpaligaya ng lalaki. Kaya siguro hindi ko rin napigilan ang sarili ko noong kami pa ni Flynn…

_
_

_
_

Isang araw akong hindi nakapasok matapos ang hindi inaasahang pagtataksil naming ni Miles kay Flynn dahil nilagnat ako. Marahil ay gawa sa pagkabasa ko sa ulan. Nang araw na iyon ay pilit kong iwinaksi sa aking isip ang ginawa naming ni Miles dahil kasalanan iyon. Maling mali na nagtaksil ako kay Flynn at alam ko iyon. Pero sa tuwing muling maaalala ko kung paano hagudin ng kanyang mga labi ang aking pagkalalaki noong mga oras na ‘yon, kung paano magbanggan ang kanyang labi at ang aking puson sa tuwing isasagad niya, at kung paano silindruhin ng dila niya ang aking pagkalalaki hanggang sa paglunok niya sa aking katas ng gabing iyon… hindi ko maiwasang tigasan.

Hindi ko maitatanggi na magaling magpaligaya si Miles ng lalaki. Sa katotohan ay nagulat ako dahil ang isang inosenteng bata kung tingnan ay hayop at hayok pala sa kargada ng iba. Magaling talaga siya at noon ko lamang naranasan ang ganoong klaseng sarap. Ginagawa naman din sa akin iyon ni Flynn pero hindi siya ganoon ka-agresibo at ka-wild. Samantalang si Miles… makikita mo ang pagkagutom sa kanyang mata, kitang kita mo na parang sarap na sarap at laway na laway siya habang sineserbisyuhan ka niya. Nakakadagdag ng pagkalalaki ang mga ganong tagpo para sa akin.

Nasa ganoong sitwasyon ako ng dali-daling pumunta si Flynn sa aming pintuan dahi may kumakatok. Laking gulat ko at halos mapatayo ako ng iluwa ng aming pintuan si Miles.

_
_

“Oh… Miles, napadalaw ka?” wika ni Flynn. “Halika, tuloy ka.” at ganoon nga ang ginawa ni Miles.

“Opo, Kuya. Kukumustahin ko lang po sana si Sir… at idinaan ko na rin po itong files na ipinabibigay ni Boss.” sabay tingin sa akin. “Sir, hindi pa naman daw po ito urgent pero minabuti na po niyang ipadala sa iyo ng maaga.”

“A… ano, salamat.” naiilang kong sagot.

_
_

Naiwang nakaupo sa salang pang-isahan si Miles habang ako ay nasa tapat niya na nakahiga at nakakumot sa mahabang sala, habang ang aking nobyo naman, na walang kaalam-alam sa itinatapong malanding titig sa akin ni Miles ay naghahanda na para pumasok. Makalipas ang ilang minuto ay nakapaghanda na siya at kaagad na nagpaalam dahil malalate na siya. Ibinilin niya rin ako kay Miles… na tila hindi magandang ideya.

Halos wala kaming imikan ng mga ilang minuto ng maglakas loob itong magsalita.

_
_

“Sir… ‘yung tungkol po sa nang—” alam ko na kung saan siya pupunta at ayaw ko nang puntahan pa iyon.

“Wala ‘yon, ‘wag mo nang ipaalala iyon. Ang importante walang makaalam ‘non. Para pareho tayong iwas eskandalo.” may otoridad kong sabi. “Kung wala ka nang kailangan, makakaalis ka na.”

_
_

Ngunit sa halip na umalis ay mas lalo pa itong lumapit sa kinalalagyan. Umupo ito sa tabi ko at ipinatong ang kanyang palad sa aking mga hita. Dahil nga ako’y may sakit noon ay hindi ako masyadong makapalag… o dahil baka ginusto ko rin?

_
_

“Sir… sir alam ko hindi lang basta pagkakamali ‘yon. Kita ko… kitang kita ko kung paano ka nasiyahan sa ginawa ko sa’yo.” wika niya sa’kin.

“Lasing tayo ‘non, Miles. Lasing tayo kaya kung anu-ano ang nakikita mo. Hindi ako nasiyahan. Hindi ako nag-enjoy. Hindi ako nasarapan. Okay na?”

_
_

Ngunit nagulat ako sa ginawa niya…

_
_

“Pero parang iba yata ang sinasabi nito oh.” napaigtad ako sa ginawa niyang pagdakma sa alaga ko.

“Putangina anong ginagawa mo?!” pabulong ngunit may pagkagulat kong wika. Pilit ko ding inaalis ang pagkakadakma ng kanyang palad sa aking kargada na nagsisimula nang magalit.

“Pinapaamin lang kita, Sir. Alam kong nasarapan ka din sa ginawa natin kasi ako…” nanlaki ang mata ko ng magawa niyang ipasok ang kanyang kamay sa loob ng aking boxer shorts. Ngayo’y sakal sakal na niya ang aking pagkalalaki at bahagya itong jinajakol. “…sarap na sarap ako dito. Sarap na sarap ako habang naglalabas-masok ‘to sa bibig ko kagabi. Sarap na sarap ako habang pinapaliguan ko ng laway ‘to. Lalo na nung hawakan mo ang ulo ko at barurutin mo ang lalamunan ko, Sir… ang sarap. At siyempre, ‘yung katas mo.”

_
_

Para niya akong nahipnotismo dahil nagpaubaya na lang ako’t nagpadala sa agos. Hindi ko na naisip na may sakit ako. Hindi ko na naisip na ang bababuyin ko ay ang mismong apartment namin ng nobyo ko. Basta ang alam ko, libog na libog na ako mistulang anghel pero may sa demonyo na nakaluhod at handa nang pagpalain ng kanyang makasalanang bunganga ang aking pagkalalaki.

_
_

“Ahhh putang-ina.” paunang ungol ko habang ulo pa lang ang sinusubo niya. “Ahhh ‘yan… yan, tang-ina.” anas ko habang unti-unti niyang sinasakmal ang kabuuan ng aking pagkalalaki. “Ahhh fuck. Deepthroat agad.” ang nasabi ko na lamang ng ibabad niya ng ilang segundo ang aking pagkalalaki sa lalamunan niya.

“Sarap ba, Sir?” panunukso niya.

“Tang-ina oo. Galingan mo pa.” at iyon nga ang ginawa niya.

_
_

Mas pinagbutihan niya ang pagsuso sa aking kargada kaya naman hindi mapakali ang aking mga daliri sa paa. Hindi rin magkamayaw ang aking kamay kung saan ko ipapatong. Maging ang aking ulo at mukha’y gumagawa ng mga ekspresyong sarap na sarap.

_
_

“Ahhh hayop na bibig ‘yan. Ahhh. Sige pa! Tang-ina. Ah!” tuluyan na akong kinain muli ng kasalanan. Tanging ungol na lamang ang lumalabas sa bibig ko.

Nalimutan ko nang may nobyo akong kakaalis lamang. Basta ang alam ko, halos mabaliw ako sa pagseserbisyo sa akin ng OJT ko. Halos nasa kinse minutos niya rin akong sinususo ng makaramdam ako ng unti-unting paglaki ng mga bayag. Wari ko ay naramdaman iyon ni Miles dahil kaagad niyang iniluwa ang aking titi.

_
_

“Putang-ina ba’t mo niluwa? Malapit na ako.” wika ko ng may halong inis.

“Exactly. Malapit ka na. Ayaw ko pang matapos ka dahil may gagawin pa tayo.” laking pagtataka ko sa kanyang tinuran.

_
_

Maya-maya pa’y tumayo siya mula sa kaniyang pagkakaluhod at naiwan akong nakahiga sa sofa na naging saksi sa aking pagtataksil. Mayroon siyang kinuha sa kanyang bag at pagbalik niya…

_
_

“Pasukin mo ako Sir. Pasukin mo ako dito sa bahay niyo ng iyong nobyo.” wika niya habang may pang-aakit sa kanyang boses.

_
_

Hindi ko alam pero tila mas tumaas pa ang aking lagnat ng sandaling makita ko ang maputi at matambok na likuran ni Miles. Kakaiba. Nakakalibog. Hulmang hulma ang mga pisngi nito at tila kapag binabakbakan ko’y maguumpugan at aalog ang mga pisngi nito. Mas lalong tumigas ang pagkalalaki ko sa aking nakita. Ang akala ko’y likuran na ni Flynn ang pinaka-masarap na nakita ko ngunit itong kay Miles… kakaiba.

Mula sa pagkakahiga ay napaupo ako.

_
_

“Mukhang natulala ka, Sir ah? Ngayon ka lang ba nakakita ng ganyan?” wika niya habang hinihimas ang kanyang pwet. Maya-maya pa’y kinuha niya ang aking kamay at pinahaplos sa kanyang likuran. “Hindi ba ganyan katambok ang pwet ni Kuya Flynn, Sir?” ngunit wala siyang nakuhang sagot sa akin. Bagkus ay itinuon ko ang aking pansin sa paglamas sa kanyang pwet.

_
_

Maya-maya pa’y kaagad niya akong itinulak upang muling mapahiga.

_
_

“Ako nang bahala magtrabaho, Sir. Humiga ka na lang. Promise, gagalingan ko. ‘Yung mas magaling kay Kuya Flynn.” at ganoon nga ang nangyare.

_
_

Mistula akong nagayuma dahil pinanuod ko lamang si Miles sa lahat ng mangyayari. Unti-unti siyang sumampa sa sofa at nagdikit ang aming mga katawan. Ibayong init ng katawan ang aking naramdaman ng magdikit ang aming mga balat. Sinubukan niya akong hagkan ngunit iniwas ko ang aking mga labi. Hindi ko alam… mataas ang pagpapahalaga ko sa halik kung kaya’t ang mga taong mahal ko lamang ang aking hinahalikan. Naunawaan naman niya iyon siguro kaya ang niromansa na lamang niya ay ang aking tenga, sumunod ang aking leeg, ang aking mkili-kili, at ang aking dibdib. Maya-maya pa’y naramdaman akong likido na bumalot sa aking pagkalalaki… lube pala.

_
_

“Putang-ina, Sir. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala. First day ko pa lang, takam na takam na ako sa titi mo. Lalo na nung nalaman kong lalaki pala ang kasintahan mo. Tapos ngayon… kakantutin mo na ako.” hindi ko alam pero ibayong libog ang nadama ko nang malaman kong may nagnanasa pala sa akin.

_
_

Maya-maya pa’y unti-unti na siyang pumwesto.

_
_

“Sinisgurado ko sa’yo, Sir. Makakalimutan mo si Kuya Flynn habang sinasakyan ko ‘tong titi mo. At sinisigurado ko rin sa’yo, na hahanap-hanapin mo ako.” hindi ko na siya pinansin pa dahil tuon na tuon ang aking atensyon na titi kong tayung-tayo na unti-unti ng pumapasok sa kanyang butas.

“Ahhh… Sir… Ahhh. Putang-ina… ang sakit, ang laki mo.” iyan ang mga katagang inuusal ni Miles habang nasa proseso kami ng pagpasok ng aking titi sa kanyang butas. “Ahhhhh shiiiit!” ang malakas na ungol niya ng tuluyan ko ng maipasok ang aking kargada sa kanyang butas. Napadapa naman siya sa aking dibdib ng mga sandaling iyon.

_
_

Namutawing muli sa aking isip na mali ang aking ginagawa… ngunit nanaig ang pagiging masarap nito. Full-blown cheating na ito sabi ko nga sa aking sarili dahil hindi na lang ako nagpa-suso, kinantot ko na rin. Kung sa bagay, mapa may penetration man o wala, pare-parehong kasalanan lang ang cheating.

Mga ilang segundo pa ay naramdaman ko ang pagbangon mula sa pagkakasubsob ni Miles sa aking katawan. Mukhang handa na siyang bumyahe.

Unti-unti… nagtaas baba ang balakang ng aking OJT sa aking pagkalalaki na para lamang sana kay Flynn.

_
_

“Ahhh. Fuck… ang sarap mo, Sir!” wika nito. Hindi nagtagal ang marahang pagtaas-baba niya ay unti-unting bumilis. “Ahhh putang-ina naman. Ahhh… ang sarap. Fuck!”

_
_

Ako ay nanatiling nakatitig lang sa kanya ng mga sandaling iyon habang nakaalalay sa kanyang balakang. Ang hot niyang tingnan habang nagtataas baba at nag-uungol sa ibabaw ko. Para siyang porn star. Nakakalibog siyang tingnan habang sarap na sarap sa titi ko. Kaya naman pinakawalan ko na rin ang aking sarili. Inilagay ko ang aking dalawang kamay sa aking uluhan at hinayaan siyang pagserbisyuhan ako.

_
_

“Ahhh Sir… ahh… tang-ina, ang hot mo jan sa ganyang posisyon.” wika niya habang nagtataas-baba sa aking kargada.

“Fuuuccck! Ang sikip mo. Anong pakiramdam na kinakantot ka ng Sir mo ha?” wika ko nang may panggigil.

“Ang sarap, Sir. Ang sarap sa pakiramdam. Kung pwede lang magpakantot sa’yo araw-araw… gagawin ko Sir. Sa sobrang sarap mo, hindi kita pagsasawaan.” wika niya.

_
_

Para akong nadedemonyo sa libog. Ngayon lang ako may nakantot na ganito mag-dirty talk. Pantasya ko na ito noon pa at nakikita ko namang nag-eeffort si Flynn para maiparanas sa akin ang gusto kong maranasan ngunit hindi kasing agresibo ni Miles… kakaiba si Miles. Talagang puputok ang titi ko sa pagkatigas dahil sa libog.

_
_

“Ahhh. Fucccck deeper Sir, deeper… Ahhhhh!” dahil sa hiling niya ay hindi ko na inalintana pa na may sakit ako. Talagang itinodo ko ang pagsalubong sa pagtaas-baba niya. “Ahhh Sir! Fuck me… fuck me more. Fuck me like how you fuck your boyfriend, Sir!”

_
_

Putang-inang bunganga ‘to ni Miles. Napaka-ingay at napakamasalanan… pero mas nakakalibog.

_
_

“Ito ba ha? Ganito ba gusto mo? Ganito ko kantutin si Flynn eh.” wika ko pero sa totoo, hindi naman kami ganoon magsex ni Flynn. Masarap din pero hindi ganito ka-agresibo.

“Ahhhh. More… sir. Give me more!” atungal nito.

_
_

Kapwa na kami nangingintab sa pawis at hindi na rin kami magkamayaw sa aming posisyon. Ngunit nanatili siyang nakapatong. Hindi nagtagal ay naramdman ko na din na malapit na akong labasan.

_
_

“Sa loob ko Sir, sa loob mo iputok… angkinin mo ‘yang butas ko, Sir.” wika niya at ganoon nga ang ginawa ko.

_
_

Umagos ang aking katas mula sa kanyang butas pababa sa kanyang hita. Maya-maya pa’y siya naman ang nakarating sa rurok ng kasarapan at nagpasabog. Kapwa kami lupaypay. Kapwa kami pawisan. Nagunit nanatili siyang nakapatong at nakayapos sa aking hubad na katawan. Maya-maya pa, matapos ang ilang minuto ay napagpasyahan niyang umalis na.

_
_

“Salamat Sir.” wika nito. Sinamahan ko siya hanggang sa pintuan. Nang akmang lalabas na ng tuluyan ay muli niyang dinakma ang aking pagkalalaki. “Sana maulit, Sir.”

#6

Chapter 6

Flynn

“Okay, once again, let us give a warm round of applause to our newlyweds!” at umalingawngaw ang masigabong palakpakan para kina Rico at Leah.

Habang nakikisali ako sa palakpakan ng mga kapamilya, kaibigan, at bisita ng aking dalawang kaibigan ay hindi ko maiwasang hind imaging emosyonal. Alam ko ako ay kaibigan lamang ng dalawa pero iba pala sa pakiramdam kapag nakita mo ang mga matatalik mong kaibigan na unti-unting nag-momove forward sa mga buhay nila, gumagawa ng mga desisyon para sa future nila, at nagtatake ng risk nang may paniniwala na dadalhin sila nito sa sitwasyong kanilang pinangarap noon pa man. Sa kaso nina Rico at Leah, saksi ako simula lang nung una. Kung paano magkikibot na parang inaasinang uod si Leah sa tuwing magpapanagpo ang landas nila ni Rico, hanggang sa tuluyan nan ga silang magkakilala at maging magkaibigan. Saksi din ako sa pagsisimula ng kanilang pag-iibigan: mula ligawan hanggang sa opisyal na maging sila. Isa rin ako sa mga nilasing ni Leah sa tuwing may tampuhan sila ni Rico at ngayon… heto na. Narating na nila. Narating na nila ang destinasyon na pinapangarap ng bawat taong nasa isang relasyon.

Sa hindi ko alam na kadahilanan ay bigla akong napalingon kay Chase na nasa hindi kalayuang lamesa lamang kasama ang kanyang nobyo. Nakatingin din siya sa aming kaibigan habang nakangiti at pumapalakpak.

Naalala ko tuloy ‘yung mga panahon na ako ‘yung laman ng kanyang mga pangako. Naalala ko, dati, pinag-uusapan talaga naming ‘yung kasal.

“Siguro hon, mag-ipon na rin tayo ng para sa pagta-travel natin abroad. Paglaanan na din natin ‘yun kahit 100.00 a day, diba?” wika ni Chase habang kumakain kami ng paborito niyang ulam na niluto ko.

“Travel abroad? Ano na namang pumapasok sa isip mo, Chase…ha. At saka isa pa, ang dami nating bills eh.” tugon ko naman.

Matagal bago siya sumagot. Kaya naman napatingin na ako sa kanya. Nakita ko siyang taimtim na nakatingin lang sa akin.

“Ano ka ba. Hindi lang naman basta basta travel abroad ‘yon.” wika niya at pagdaka’y inabot ang kamay ko. “Gusto ko sanang pumunta tayong Taiwan, Hon.”

“Taiwan?! Mag-aano naman tayo ‘don? Magpapakasal? Hahaha.” pero wala akong nakuhang sagot sa kanya. Bagkus isang seryosong tingin lang ang itinugon sa akin kaya nakaramdam ako.

“Bakit? Nakakatawa ba? Ayaw mo bang magpakasal sa akin?” tugon niya at saka binitiwan ang aking kamay.

Pagkakataon ko naman upang abutin ang kanyang kamay at hawakan ito ng buong higpit.

“Hindi Hon. Hindi sa ganon. Ang sa akin lang, parang hindi na naman yata natin kailangan ng ganun. ‘Yung perang gagamitin natin don, eh di gamitin na lang natin para makapagsimula tayo. Hindi naman importante sa akin ang kasal eh. Importante sa akin ikaw… tayo.” buong sinseridad kong wika dito.

“Sa bagay. Pero pipilitin ko, Hon. Magdodoble-kayod ako. Kung pwede akong magdalawang trabaho, gagawin ko. Deserve mo kasing maiharap sa maraming tao… deserve mo na maipagmalaki sa harap nila. At ako na yata ang magiging pinakamasayang lalaki kapag naipadama ko ang pagmamahal ko sa’yo sa harap nila.”

__ Hindi ko tuloy maiwasang isipin habang minamasdan ko siya, inalok na rin niya kaya ng kasal si Miles? Napag-uusapan na rin kaya nila ‘yon? Nabanggit niya kaya kay Miles na napag-usapan rin naming ‘yon noong kami pa? Anu-ano na kaya ang plano nila sa hinaharap? Mas masaya kaya siya kasama siya sa pagbuo ng kanilang buhay sa hinaharap kaysa akin?

Habang itinatanong ko iyon sa aking sarili, nakakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. Para akong sinasaksak sa puso ng paulit-ulit. Tama nga ang Psychologist ko, hindi dahil malayo ka at hindi mo na sila naiisip ay okay ka na. Dumarating sa punto na kapag muling nag-krus ang landas ninyo ng taong nanakit sa’yo, parang muling nanariwa ‘yung emosyon, ‘yung pakiramdam, ‘yung sakit. Para bang kahit sa hinaba-haba ng panahon eh parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang dami nagsasabi sa akin na hindi ko na siya dapat isipin, na hindi ko na siya dapat bigyan pa ng panahon, at ibaling ko na lang ‘yung pagtingin at pagmamahal ko sa iba. Sa loob ng dalawang taon, sinikap kong gawin ‘yon at masasabi kong naging matagumpay ako… nang bahagya. Sapagkat noong sandaling dumating ako dito at muling nagtagpo ang aming mga mata… alam ko, isang hakbang pabalik na naman ang ginawa ko.

“As much as I want to let you go now kasi medyo lumalalim na rin ang gabi pero may isa lang akong request and sana mapagbigyan naman ako… actually, kami. Kami pala ni Rico. Haha.” paglilinaw ni Leah na bahagya kong ikinangiti. “So ayon, may request kami na baka naman pwede kaming alayan ng isang kanta ng isa sa pinakamatalik naming kaibigan.”

Noong sandalling nakinig ko iyon ay gumapang na ang lamig at kaba sa aking katawan. Noon pa nila ako kinukulit na kantahan sila sa kanilang kasal ngunit pilit akong tumatanggi dahil mahiyain nga ako. Ayoko nang humaharap sa maraming tao.

“Flynn? Flynn sige na! It is our wedding day! Gift mo na ito sa amin.” panmgungilit pa ni Leah.

At dahil makulit rin ang aking mga kaibigan ay pinagtulungan nila ako kasama ang bagong kasal na dalhin sa unahan hanggang sa mahawakan ko na ang mikropono.

“Yeeey. Thank you, Flynn!” inirapan ko lang siya. “Oo nga pala, before ko makalimutan, this is Flynn, and he is one of my best friends. I would also like you guys to know that he is currently single, and I am sure after niyo siya marinig kumanta… maiinlove kayo sa kanya so paunahan na lang po sa pagma-mine, okay?” wika ni Leah na ikinatawa naman ng lahat. Ako nama’y tinapik na lamang siya sa balikat.

Wala na nga akong nagawa kung hindi panindigan ang napasukan kong sitwasyon. Kaagad akong lumapit sa banda at kaagad na itinanong kung alam nila ang isang partikular na kanta na alam kong talaga namang bagay na bagay sa newlyweds.

Now playing: The Only One – Lionel Richie (Cover by: Reyne)

https://youtu.be/UNnKOZxah2w

♫ ♪ _Let me tell you now all that is on my mind
For a love like yours is oh so very hard to find
Looked inside myself now I am very sure
There can only be you for me
I need you more and more… _

_For a love like yours is oh so very hard to find
Looked inside myself now I am very sure
There can only be you for me
I need you more and more… _ ♫ ♪ __

Sa unang berso pa lamang ay nakadinig ako ng mumunting hiyawan ng mga taong tila kinikilig na siyang nagpalakas ng aking loob.

♫ ♪ _You turned me inside out
And you showed me what life was about
Only you
The only one that stole my heart away
I want to do all I can just to show you
Make you understand
Only you
The only one that stole my heart away. _

_And you showed me what life was about
Only you
The only one that stole my heart away
I want to do all I can just to show you
Make you understand
Only you
The only one that stole my heart away. _ ♫ ♪ __

Maya-maya pa ay mas lalo akong naging komportable sa pagkanta ng bumaba si Leah at Rico mula sa enteblado at sumayaw.

♫ ♪ When you are in my arms

_When I am close to you
There’s a magic in your touch that just comes shining through
Want you every day
Want you every night
There can only be you for me _ __

You make it seem so right. Oh, girl ♫ ♪ _

---

Hindi nagtagal ay gumaya ang ilan sa kanyang mga bisita. Nakita ko ang mga magulang ng aking dalawang kaibigang ikinasal na sumunod sa yapak ng dalawa. Punong puno ng pagmamahal at buong suyo ring isinayaw ng kani-kanilang mga asawa ang isa’t isa habang ako ay umaawit. Gumaya rin ang ilan pang mga bisita.

Nakakatuwang tingnan ang paligid. Parang damang-dama mo ang pagmamahal. Ang daming taong nagmamahalan.

♫ ♪ Cause you turned me inside out. __

_And you showed me what life was about
Only you
The only one that stole my heart away _

I want to do all I can just to show you _
_

_Make you understand
Only you
The only one that stole my heart away. _ ♫ ♪ __

_
_ ♫ ♪ _In my mind there is no other love
You’re the only girl my heart and soul are thinking of _

_Only you only me (only me)
There can never ever be another
That understands the way that I feel inside _ ♫ ♪ __

Ngunit ang aking inaakalang tuloy tuloy na saya at pag-ibig na nadarama sa pamamagitan ng aking pagkanta ay mabubulabog pala.

CHASE

“Hon, halika na. Huwag ka nang mahiya. Ang dami-dami nang sumasayaw oh.” pagyayakag sa akin ni Miles na sumayaw.

“Ayaw ko nga. Alam mo namang hindi ako sumasayaw.” pagtanggi ko rito.

“Hindi ka sumasayaw, oh iba ang gusto mong isayaw?” nag-iba ang timpla ng kanyang pagsasalita,.

“Hanggang dito ba naman, Miles?” napapagod na tanong ko sa kanya.

Halos araw-araw ganito na lang kami. Kapag may gusto siyang gawin na hindi ko napagbibigyan. bigla siyang magsasalita ng mga bagay-bagay na ang katapus-tapusa’y magiging patungkol sa nakaraang relasyon ko kay Flynn. At ito ang pagmumulan ng aming away. Sa totoo lang, kung minsan, hindi ko na lang pinapansin. Nakakapagod din kasi. Galing ako sa trabaho tapos makikipag-away pa ako, dedepensahan ko pa ‘yung sarili ko sa halip na magpahinga na lamang.

“Ano? Isasayaw mo ba ako oh uuwi na tayo?” ma-otoridad na wika ni Miles.

Wala na akong nagawa kung hindi tumayo mula sa aking kinauupuan at inihanda ang aking sarili upang isayaw niya. Ngunit ako ay nagulat sa kasunod niyang ginawa. Mabilis niya akong hinila at nakipagsiksikan kami sa maraming tao. Ilang mga mag-asawahan at magkakasintahan ang aming dinaanan at nang aking muling ibalik ang aking mata sa harapan, nakita ko sa aking harapan si Flynn.

Bakas ang gulat sa aming mga mata. Kahit umaawit siya ay dama ko na nagulat din siya na nakita niya ako sa harapan niya. Maya-maya pa ay naramdaman kong kinuha ni Miles ang aking dalawang kamay at inilagay ito sa kanyang baywang samantalang ang kanyang dalawang kamay naman ay kanyang ipinatong sa aking balikat.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi ako mapakali dahil… dahil nakikita kami ni Flynn. Hindi naman sa ayaw kong magpakita sa kanya pero… pero nakakahiya sa kanya. Alam kong ginagawa ito ni Miles upang may patunayan. Ngunit wala na rin naman akong nagawa kung hindi sumabay sa agos dahil paniguradong mag-eeskandalo si Miles sa oras na hindi ako sumunod sa gusto niyang mangyari. Nakakahiya kina Leah at Rico. Kaya naman pikit-mata na lamang akong sumabay sa tugtog habang tila mahikang nagpapagaan sa aking pakiramdam ang malambing na boses ni Flynn.

Sa totoo lang, isa ito sa mga nagustuhan ko sa kanya noon. Ang ganda ganda ng boses niya. Sa katunayan, noong kami pa, palagi akong nagrerequest sa kanya na kantahan niya ako bago matulog. Ang tagal na rin simula nung huli kong marinig ang kanyang tinig at masaya ako na kahit ang tagal na ng panahong lumipas, wala pa ring kupas ang kanyang pag-awit… may hagod pa rin sa puso.

♫ ♪ Cause you turned me inside out. __

_And you showed me what life was about
Only you
The only one that stole my heart away _ ♫ ♪ __

_I want to do all I can just to show you
Make you understand
Only you
The only one that stole my heart away. _ ♫ ♪ __

Tila nasa alapaap pa rin ako ng mga oras na iyon ng biglang maramdaman ko ang mga palad ni Miles sa aking pisngi at walang anu-ano’y ginawaran niya ako ng halik. Ginawaran niya ako ng halik sa harap ng maraming tao, sa harap nina Leah at Rico… sa harap ni Flynn.

Kitang-kita ko ang gulat sa mukha ng bawat isa lalong lalo na sa aking mga kaibigan. Hindi ko alam kung bakit may bumulong sa akin na aking ibaling ang aking paningin kay Flynn at nang aking gawin ito ay nakasalubong ang aming mga mata. Hindi ko alam… hindi ko mabasa pero bakit tila may nababakas akong lungkot at hapdi sa paraan ng pagtingin niya sa akin? Hindi kaya… nasaktan ba siya sa nakita niya? Ibig bang sabihin noon… may pagtingin pa siya sa akin?

Hindi nagtagal ay bumitiw rin siya ng titig sa akin at muling lumapit s abanda upang ibalik ang mikropono. Pagdaka’y tumalikod siya at dire-diretsong lumakad papalayo. Hindi ko alam pero biglang kumilos ang katawan upang puntahan sana siya ng makaramdam ako ng kamay na humablot sa aking braso at buong lakas akong pinigilan. Nang aking tingnan ay nakita ko si Miles na taimtim na nakatingin sa akin.

“Dito ka lang.”

**Itutuloy… ** **__ **

#7

Hi everyone! I just want to thank everyone for the continuous support. Infidele is very different from DITC pero naka-suporta pa rin kayo. I also want to let you know that this is a short story, probably at least 20-25 chapters only. So, expect that some plot twist will be revealed in the succeeding chapters.

That would be all. Again, thank you!

**
**

**
**

Chapter 7

**
**

**
**

Flynn

**
**

**
**

“We can change our seats if you want.” suhestyon sa akin ni Joyce sabay tingin sa nasa unahan namin. “Wala namang problema.” dagdag pa niya.

“Hindi na. Mag-earphones na lang siguro sa viaje. Besides, kailangan ko na rin sigurong masanay.” tugon ko rito.

Ganoon nga ang aking ginawa. Kinuha ko ang aking earphones na nakatago sa aking bag at kaagad itong ikinabit sa aking cellphone. Sakto namang paglagay ko nito sa aking mga tenga ay kaagad na ring umandar ang aming van na sinasakyan.

Marahil ay nagtataka kayo kung nasaan ako ngayon. Nasa sasakyan kami kasama ang barkada at ang bagong kasal. Makalipas kasi ang kasal ay tuluyang lumipad papuntang Palawan ang newlyweds upang doon mag-honeymoon. Ngunit kaagad naman silang nagbitiw ng pangako na sa sandaling makabalik sila ay kaagad kaming magpaplano ng getaway at ito na nga iyon. Kasalukuyan kaming buma-byahe patungo sa isang exclusive resort sa Batangas.

Habang tumutugtog ang mga musika sa aking cellphone at habang mabilis na dumadaan sa aking paningin ang mga puno, bahay, at mga tao na aming nalalagpasan ay hindi ko rin maiwasang ibaling ang aking tingin sa dalawang taong nasa unahan ko, si Chase at Miles. Kung akin silang ilalarawan ay komportableng nakaupo sa kanyang pwesto si Chase habang nakahilig naman aang ulo ni Miles sa malapad na balikat nito at kapwa sila natutulog. Ganyan din kami dati. Paborito ko talagang matulog sa mga balikat niya dahil kahit malapad at maskulado ito ay hindi masakit hiligan. Pero ang bilis lumipas ng panahon, ngayon, sa bintana na lang ako nakahilig.

Naalala ko tuloy ang nangyari sa wedding. Napapailing na lang ako kapag naaalala ko. Sino ba namang mag-aakala na sa harap-harapan kong makikita ang paglalapit ng labi ng dati kong minamahal at ng dati kong kapatid na itinuturing. Akala ko noon, kapag nanonood ako ng mga teleserye at drama, kaya mo pa ring gawing compose ang sarili mo sa kabila ng pressure at tindi ng emosyon sa paligid kasi for the longest time, ganoon ako eh. Kayang kaya kong kontrolin ang emosyon ko at kung papaano ko gustong makita ako ng ibang tao sa kabila ng mga negatibo sa paligid. Pero noong gabing iyon, hindi ko alam pero ang pinaka-unang pumasok sa isip ko ay ang umalis dahil hindi yata kakayanin ng puso ko ang nasaksihan ko. Parang sasabog sa sakit. Parang puputok sa hapdi.

Dahil sa dami nang tumatakbo sa aking isip ay hindi ko namalayan na unti-unti na pala akong dinadapuan ng antok.

---

**
**

**
**

“Ahh… Flynn? Flynn? Gising na. Flynn?” unti-unting luminaw ang taong marahang tumatapik sa aking balikat at iyon ay walang iba kung hindi si Chase. “Na…nasa Sto. Tomas pa lang tayo. Nag-CR break muna ‘yong driver tapos ‘yung iba nating kasamahan bumili muna ng makakain.” paliwanag nito.

“Nasaan si Joyce? At saka… bakit hindi ka sumama sa kanila?” hindi ko alam kung bakit ko ba naman nagawang itanong pa iyon na kaagad na lumika ng isang nakakailang na mood sa pagitan naming dalawa.

“Wa… wala kasing magbabantay dito sa sasakyan. Hehe. Si Joyce kasama si Adrian, bumibili yata ng junk foods.” at pagkatapos noon ay muling umalingawngaw ang nakakabinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Isa. Dalawa. Tatlong minute. Ilang minute na ang lumilipas pero ni isa sa mga kasamahan naming ay wala pa ring bumabalik. Kaagad kong kinuha ang aking cellphone at nag-text kay Joyce upang magtanong kung nasaan sila. Nandoon pala sa pinaka-malapit na convenience store at bumibili ng mga necessities. Silang lahat. Nagkataon nga lang na sobrang daming tao kaya naman daw hindi sila kaagad makabalik.

“Gusto mong unan?” pagbasag ni Chase sa katahikan.

“Para saan?” medyo wala sa mood kong tanong sa kanya.

“Ahh ehh… higaan?” napakamot naman siya ng ulo na aaminin ko… nagpakislot ng puso ko. “Medyo mahaba-haba pa kasi ang byahe natin. Siguro mga isang oras pa. Naalala ko lang kasi na may pagka-antukin ka sa byahe at nakita ko rin kasi kanina na medyo nahihirapan ka kaninang matulog kasi walang mabalingan ‘yung ulo mo. Kaya naisip ko… heto…” binigyan ko lang siya ng isang titig na nagtatanong. “pe…pero kung okay ka naman eh balewalain mo na lamang itong sina—”

“Hindi.” pagputol ko sa sinasabi niya. “Tama ka, mahaba pa ang byahe at kung okay lang… baka pwedeng mahiram ‘yung unan.”

Hindi siya nagdalawang isip na ilahad agad sa akin ang hawak-hawak niyang unan. Kitang-kitang ko sa mukha niya ang pinaghalong saya at excitement noong mga oras na iyon. Hindi ko lamang alam kung para saan. Akmang kukunin ko na ang unan nang biglang…

**
**

“Hon?”

Sabay kaming napabaling sa pinanggalingan noong boses at nakita naming si Miles, kasama na rin ang iba pa naming kasamahan. Kitang kita ko kay Miles ang paglipat ng kanyang tingin mula kay Chase papunta sa akin at sa unang inilalaan niya sa akin.

**
**

“A…ah. Hon, andyan na pala kayo.” kaagad na binawi ni Chase ang unan kaya naman nabitiwan ko ito agad. “I…ipapahiram ko sana kay Flynn ‘yung unan na dala mo pe… pero kung gagamitin mop we---”

“Ayon lang ba?” wika nito at saka ay kaagad na sumakay sa sasakyan, tumabi kay Chase at walang hiya-hiyang lumingkis sa braso nito… sa harapan ko. “Okay lang naman. Baka nahihirapan din si Kuya Flynn sa pagtulog lalo na at wala siyang masandalan.” mula sa aking peripheral vision ay nakita kong kinuha ni Miles ang unan at kaagad na humarap sa akin. “Heto Kuya… baka kailangan mo.”

“Sigurado ka ba?” alangan ma’y minabuti ko ring tanggapin.

“Oo naman, parang unan lang naman.” wika nito. “At saka isa pa, pwede naman akong humilig sa balikat nitong si Chase kapag inantok ako.” at muli niyang ipinakita sa harapan ko kung paano niya isandal ang kanyang ulo sa maskuladong balikat ni Chase. Isang mapait na ngiti na lamang ang isinagot ko sa kanila.

Ramdam ko ang tensyon sa loob ng sasakyan kaya naman hindi kataka-takang nagpatunog na lamang si Adrian na siyang nasa unahan ng sasakyan ng isang lively na kanta upang kahit papaano’y mapawi ang unti-unting namumuong tensyon sa aming tatlo. Naramdaman ko naman ang pagpisil ni Joyce sa aking mga palad. Maya-maya pa’y nakatanggap ako ng isang text message mula kay Leah.

**
**

“Okay ka lang?” tanong nito.

Isang smiley lang ang isinagot ko.

Sa totoo lang? Sino bang magiging okay sa ganitong sitwasyon? Wala. Unang una, hindi madali na makasama palagi si Chase sa bawat lakad namin. Hindi madaling makasama ‘yung taong minsan mong pinaglaanan ng oras, pagmamahal, at panahon at kalauna’y itinapon at kumilos na tila ba okay na ang lahat, na tila ba walang nangyari. Pangalawa, hindi madaling pagpasensyahan ang lahat ng ginagawa sa akin ni Miles. Hindi naman ako tanga para hindi mapansin kung gaano niya sinusubukan ang aking pasensya sa pamamagitan na paturok-turok na kaniyang mga pakana. Tila ba lumiliit ang mundo para sa aming tatlo pero anong magagawa ko? Hindi lang naman sa amin umiikot ang mundo. Kaibigan rin siya ng mga kaibigan ko at hindi ko naman basta-basta pwedeng alisin iyon.

Pero alam ko, ramdam ko, na hindi nakakabuti sa akin ang mga nangyayari. Unang una, bumabalik na naman ang mga bangungot ko. Hindi ko pa lang sinasabi, kahit kay Joyce, ngunit ilang gabi na akong muling binabangungot at ito ay patungkol sa pinakamasakit na sandali ng aking buhay, ang makita ng dalawang mata ko ang pagtataksil ng dalawang tao sa buhay ko. Hindi ito ang unang pagkakataon na maranasan ko ito. Noong bago pa lamang ako sa ibang bansa, madalas ko rin itong maranasan. Kasunod nito ay ang madalas na pag-space out ko.

Iniisip ko tuloy na baka kailangan ko na muling mag-undergo ng therapy? Wala namang masama sa paghingi ng tulong lalo na kung kailangan mo. At hindi ko na kinakailangan pang paabutin sa sitwasyon na hindi ko na kaya pang magfunction bago mag-reach out. Iyan ang isa sa pinakamagandang natutunan ko habang nasa ibang bansa ako.

---

**
**

**
**

“Huwag niyo naman akong hayaang mag-isa sa kwarto.” reklamo ni Adrian na ikinatawa naman ng lahat.

Magdidilim na ng makarating kami sa exclusive resort na inihanda ng newlyweds. Napakaganda ng napili nilang resort. Nagsisitayugan ang mga puno na kapag nahahampas ng hangin ay tila ba sumasayaw. Tila musika rin sa aking pandinig ang sabay sabay at iba’t ibang huni ng mga ibon. Sa mismong resort ay mababanaag ang payapang dagat na nagmimistulang tila mga kristal kapag tinatamaan ng sinag ng araw. Hindi ko rin maitatanggi na magaganda ang kanilang mga amenities kagaya ng pool, basketball court, cottages, villas, at kung anu-ano pa.

**
**

“Sige na nga! Sa amin ka na lang sumama ni Flynn. Tutal, single naman tayong tatlo. Mag-threesome tayo mamaya kapag tulog na sila.” hirit naman ni Joyce. Nakatanggap tuloy ito ng sapok sa akin.

“Bunganga mo, hoy.” wika ko naman.

Nang aking iikot ang aking mga mata ay nabanaag ko ang mga tawa ng aking mga kasamahan. Sa totoo lang, nakakataba ng puso na makita silang masaya, na makita kaming lahat na masaya. Kapag kasi nakalabas ka na sa apat na sulok ng paaralan, parang ang hirap na muling gawin ang mga bagay na dati ay kay dali lang namang gawin.

Napangiti na lamang ako. Siguro ay magandang desisyon na rin na ako ay sumama dito kahit… alam niyo na. Baka pahinga lang ang kailangan ko. Baka kailangan ko lang umalis muna sa masalimuot na buhay sa syudad at mag-aliw rin paminsan-minsan.

**
**

“Oh, siya sige. Ihahanda ko na muna ‘yung hapunan natin. Mag-ayos na kayo ng mga gamit niyo sa mga kwarto.” wika ni Adrian.

Siya talaga ‘yung ganito sa aming samahan. Siya ‘yung takbuhan kapag may problema, siya ‘yung hinihingan ng payo kapag naguguluhan. Siya ‘yung palaging nag-aalaga sa amin kaya sana makatagpo siya ng isang tao na siya naman ‘yung aalagaan, siya naman ‘yung uunahin.

Ganoon nga ang nangyari. Hindi na lahat ay nakakain dahil siguro sa pagod. Maging ako ay hindi na masyadong nakakain dahil gustong gusto ko nang humiga. Sa tinagal-tagal ba naman ng byhae, gugustuhin mo na rin talagang ipahinga ang katawan mo.

---

Naalimpungatan ako dahil sa nararamdaman kong ihiin. Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata at sa aking dalawang tabi ay nakita ko si Jocye at Adrian na mahimbing na natutulog. Dahan-dahan kong iniangat ang aking katawan at nag-inat. Maya-maya pa ay tumayo na ako at binagtas ang daan papunta sa CR.

Dahil hindi ko na nagawang libutin ang tinutuluyan naming kanina ay hindi ko tuloy alam kung saan pupunta lalo na at patay na ang lahat ng ilaw. Sa paghahanap ko ng palikuran ay may naulinigan akong mga mumunting boses…

“Hmmm… haaaaa.”

Halos tumayo ang balahibo ko sa sandaling maulinigan ko ang mga mumunting halinghing na iyon. Sinundan ko kung saan nanggagaling ang mga mumunting ungol na iyon at habang papalapit ako sa pinanggagalingan ng mga mumunting ingay na iyon ay tila ba unti-unting bumabalik sa akin ang pagkakataon na kung saan una kong nasaksihan ang pangbababoy at pangloloko nila sa akin. Parang mga larawan na bigla na lamang pumapasok sa aking isip at hindi ko alam kung papaano alisin.

“Ugh. Miles… ugh. Fuck! Gusto mo ‘yan?” wika ng isang pamilyar ng boses.

“Ahhhh! Fuck, ang wild mo ngayon, hon!” tugon naman ng isa pang pamilyar na boses.

Hindi nagtagal ay dinala ako ng aking mga paa sa mismong kwarto na pinanggagalingan ng mumunting ingay. Hindi nakapinid ang pinto kaya naman kitang kita ko kung paano magsalo si Chase at Miles sa mainit na tagpong kanilang kasalukuyang nilalasap. Kitang kita ko kung paano mamilipit ang mga daliri sa paa ni Chase habang parang hineteng hindi magkamayaw sa pagtaas-baba si Miles.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Bakit ba napakamapaglaro ng tadhana at kinakailangan ko pang makita ang mga ganitong bagay? Bakit kinakailangan ko pang masaksihan ang mga bagay na sumira at nagwasak sa aking pagkatao noon? Nanginginig ang katawan ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Alam kong ibang iba na ang konteksto ng nangyayari ngayon kumpara sa sandaling nahuli ko sila noon, pero ‘yung sakit… ‘yung hapdi… nandoon pa rin. Hindi pa rin nagbabago, nasasaktan pa rin ako.

Nasa ganoong sitwasyon ako ng sa hindi inaasahan ay magtagpo ang mata naming ni Miles…

**
**

“Ugghhhh. Shit. Hon, harder!” wika nito habang mapang-asar na nakatingin sa akin. “Ahhh. Fuck. Ahhh. ‘Yan. Tang-ina, gusto mo ‘yang ganyan Hon, diba? Kaya ka siguro nabaliw sa akin dati. Ughhh.”

Walang kaalam-alam si Chase kung ano ang nangyayare. Sinasabi ng utak ko na umalis na ako dahil sasaktan ko lang ang sarili ko ngunit ganoon pala talaga kapag overwhelmed ka ng emosyon, parang binabawian ka ng lakas. Parang kinakailangan mong unti-unting maramdaman lahat… lahat lahat.

**
**

“Fuck, Hon! Ang wild mo ngayon. Ugh. Naalala ko tuloy ‘yung mga panahong nagtataksil pa tayo kay Kuya Flynn!”

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**Itutuloy… **

#8

Chapter 8

Flynn

**
**

**
**

“Sige lang, una na kayo. Hindi maganda pakiramdam ko eh. Dito na lang muna siguro ako sa room namin.” sagot ko sa pang-aaya nina Lea.

**
**

“Sigurado ka? Himala ah. Ikaw ‘yung beach lover sa atin pero parang ayaw mo ngayon. May sakit ka ba?” at saka niya inilapat ang kaniyang kamay sa aking noo.

**
**

“Tss. Ano ka ba. Sige na. Sayang ‘yung init oh. Medyo hindi lang talaga ako okay. Susunod ako kapag medyo umayos pakiramdam ko.” sagot ko pa dito.

Wala naman silang nagawa dahil wala talaga akong balak sumama kahit pa anong aya nila. Hindi lang ako mag-eenjoy at baka ma-spoil ko pa ang sitwasyon.

Ewan ko. Gumising na lang ako na walang gana, hindi maganda ang pakiramdam. Alam ko naman ang dahilan. Hindi na ako magpapatumpik-tumpik pa dahil parang niloko ko lang ang sarili ko kung itatanggi ko pa. Hindi na ako pinatulog ng isip ko dahil sa nasaksihan ko kagabi. Parang sirang plakang paulit-ulit na umiikot at tumatakbo sa isip ko ang bawat tagpo na nasaksihan ko kagabi. Para akong hibang na naririnig ang mumunting ungol nila sa bawat sulok ng kwarto. Ang bawat ulos, pagkagat nila sa kanilang mga labi, ultimong patak ng kanilang mga pawis… parang isang dagtang hindi mawaksi sa isip ko kahit anong pilit ko.

Hindi ko kasi maiwasang isipin… ganoon din kaya sila noong kami pa ni Chase? Kapag ba nakakalingat ako, o kaya kapag hindi kami magkasama, nagkakaroon kaya sila ng mga nakaw sandali? Ang sakit lang kasi isipin. Ako wala akong ibang inisip kung hindi ano ‘yung makakabuti para sa amin. Kaya palagi akong wala dahil inaasikaso ko ‘yung mga trabaho ko na para din naman sa amin. Kung nagkakaroon man ako ng pagkukulang, iyon ay dahil abala ako upang maging secured ang future naming dahil sa mundong ito, sa ganitong klaseng lipunan, ang mga magkakasintahang magpakapareho ang kasarian, mas maraming kailangang patunayan para lang matanggap ng lipunan at amging secured sa buhay.

Pero habang abala ako para sa future namin, pinagkakaabalahan pala niya ‘yung trainee nila. Hindi ko alam eh. Ako ba ‘yung may mali? Ako ba ‘yung may kulang? Dapat ba hindi ako masyadong nag-focus sa trabaho ko? Dapat ba mas naglaan pa ako ng oras sa kanya? Saan pa kaya ako nagkulang? Hindi ba ako attractive? Hindi ba nakakalibog ‘yung katawan ko? Hindi ba ako magaling sa kama? Dapat sinabi niya sa akin. Para nagawan ko sana ng paraan. Bakit kailangan niyang hanapin sa iba kung pupwedeng ko namang ibigay… ang kailangan niya lang ay sabihin sa akin.

**
**

**
**

“Oh, bakit ‘di ka sumama? Not feeling well?” boses iyon ni Miles na pumutol sa aking pag-iisip.

Sa halip na sumagot ay nagpasya akong tumayo at umalis na lamang sana dahil sa totoo lang, wala naman akong nakikitang importanteng dahilan para patulan pa ‘yung mga pailalim niyang pag-atake sa akin.

**
**

**
**

“Sorry ha. Baka hindi ka masayadong nakatulog sa ingay namin ni Chase. Alam mo naman ‘yon, masyadong maungol kapag kinakabayo.” napabuntong hininga na lamang ako ng sabihin niya ito sa akin na tila ba wala akong mararamdaman.

**
**

“Okay lang naman siguro kung pagke-kwentuhan natin ‘yung nakaraan diba? Mukha namang nakamove-on ka na.” pagpapatuloy nito sa pagsasalita habang nagtitimpla ng kape. “Alam mo isa ‘yon sa nagustuhan ko sa kanya. ‘Yung wild side niya sa sex… grabe ‘no? Sobrang nakakaturn-on. Naalala ko tuloy noong kayo pa…”

Bigla na lamang akong nakaramdam ng galit noong marinig ko iyon. Unti-unting yumukom ang mga palad at nagtangis ang mga bagang ngunit sinubukan ko pa ring maging maayos at disente sa kabila ng pangbabastos niya sa akin dahil ganito ako pinalaki. Pero hindi madali.

“…mas grabe siya ‘non. Tanda mo pa noong tapos na ‘yung internship ko sa company nila? Diba nag-inom pa tayong tatlo noon sa apartment niyo before na ngayon ay sa amin na? Nalasing ka kaagad ‘non eh. Pero alam mo… sinadya namin ‘yon” at biglang siyang tumawa ng nakakainsulto. ” Alam mo na…para makapuslit kami. After niyang ihatid ka sa bedroom niyo, ayon… nagpakasasa kami sa sofa. Grabe siya, para siyang leon noong gabing iyon. Nakarami kami noon eh. Sa sofa niyo, sa kusina… pati doon sa baba ng kama niyo. Kabang kaba nga kami noon at pigil na pigil ‘yung ungol ko kasi pag napakalakas, baka magising ka at makikita mo agad kami na nagbabanatan sa may tabi mo lang, pero masyado kang lasing ‘non eh.”

**
**

**
**

Pinilit kong alalahanin ‘yong technique na sinabi sa akin ng therapist ko na pwede kong gamitin sa tuwing mapupunta ako sa isang stressful situation at pinilit ko itong gawin pero parang walang epekto. Talagang umaakyat ang dugo sa aking katawan papunta sa aking ulo at mas nagtangis ang bagang ko dahil sa gigil. Ramdam ko rin na halos pumutok na ang aking kamao dahil sa lakas ng pagkakakuyumos ko.

**
**

**
**

“Ayon. Ano pa ba? Ah! Noong last birthday mo bago kayo maghiwalay? Diba na-late siya ‘non? Sa akin siya galing ‘non. Alam mo na… nag-banatan ulit kami. Akala ko nga, after kong makaalis sa company nila eh matatapos na ‘yung sa amin pero hindi, talagang pinupuntahan niya ako. Siya din naghikayat sa akin na kumuha ng mas malapit na tutuluyan sa may apartment niyo para madali niya daw akong mabakbakan kaya gano—”

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“PUTANG-INA MO!” hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob para murahin siya at magpakawala ng isang malakas na suntok dahilan upang mapasubsob siya sa sahig.

Kitang kita ko ang gulat sa kanyang mga mata lalo na ng maramdaman niyang may dugong tumulo na nanggaling sa kaniyang ilong. Nakita ko ang pamumuo ng galit at kagustuhang maghiganti sa akin. Akmang susugudin na niya ako ng biglang…

**
**

**
**

“Teka. Teka. Teka! Anong nangyayari dito?” kaagad na pumagitna si Rico sa amin ni Miles. “Putang-ina… Leah! Chase! Tulong!” wika nito at unti-unti ngang dumating ang ilan pa naming magkakaibigan at ipinaglayo kami.

**
**

“Ano ba… ano bang nagyayari dito?” naguguluhang tanong ni Leah.

**
**

“Itanong mo jan sa kaibigan niyong baliw!” bwelta sa akin ni Miles. “Ang ayos ayos kong nakikipag-usap sa kanya dito kanina habang nagtitimpla ng kape tapos bigla akong aambahan ng suntok? Oh ayan oh, tingnan niyo… dugong dugo pa itong ilong ko oh.” at saka niya ipinangalandakan ang dugon a nasa kaniyang mga palad. “Ipa-mental niyo na ‘yang kabigan niyo, malala na ‘yan!” huling banat pa nito.

Tumingin sa akin si Leah, Rico, Adrian, at Chase ng may pagtatanong. Sa totoo lang ay gusto ko ng maiyak noong mga sandaling iyon dahil wala pa akong sinasabi pero tila may panghuhusga na sa kanilang mga mata. Hindi ko namalayan na unti-unti na palang pumapatak ang mga luha ko. Ito ang ayaw ko sa sarili ko. Palagi na lang akong inilalaglag ng emosyon ko. Hindi ko magawang tumayo para sa sarili ko. Akmang aalis n asana ako ng mga sandaling iyon ng biglang…

**
**

**
**

“Flynn… diyan ka lang.” nakita ko si Joyce, lumabas siya ng kwarto namin. “Oh? Ano ‘yang nakikita ko sa mga mata niyo? Bakit parang hinuhusgahan niyo na kaagad si Flynn sa tingin niyo pa lang?” pagtataray ni Joyce sa apat ko pang kaibigan. “Seryoso ba kayo?”

**
**

“Joyce… hindi namin siya hinuhusgahan. Nagulat lang kami na kaya niya palang gawin ‘yon kasi hindi naman siya ganyan.” wika ni Rico.

**
**

“Hindi naman siya ganyan? Bakit? Ano ba dapat siya?” walang nakasagot sa kanilang lahat. “Sa tingin ko normal lang naman na sapakin mo ‘yung taong ang tagal ka nang ginagago, diba Miles?”

Nagpumiglas mula sa pagkakahawak ni Rico at Chase si Miles at saka pinahid ang dugong kasalukuyang umaagos sa kanyang mukha.

**
**

**
**

“Anong normal? Kailan pa naging normal ang manakit? Ang sabihin mo bukod sa may deperensya na sa pag-iisip ‘yang kaibigan mo, hindi niya matanggap kung ano ‘yung meron kami ni Chase ngayon kasi aminin man niya o hindi, hindi pa rin siya nakaka-move-on. Bitter pa din siya! Mahal pa rin niya si Chase!”

**
**

“Oh eh ano ngayon kung mahal ko pa si Chase?” kitang-kita ko ang pagkatigalgal sa mukha nilang lahat. “Ano ngayon kung hindi pa ako nakaka-move on? Bakit? Sa tingin mo ba ganoon kadaling alisin na lang sa sistema mo ang isang tao na na nakasama mo sa loob ng sampung taon? Sa tingin mo ba basta basta ko na lang makakalimutan ‘yung taong minsang pinangarap kong makasama habang-buhay?”

Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob para magsalita sa harap ng mga kaibigan ko… para magsalita sa harap ng mga taong naging dahilan kung bakit hirap na hirap pa rin ako. Kanina lang parang gusto ko ng maiyak pero noong makita kong may isang taong tumayo para sa akin, para ipagtanggol ako… parang nakaramdam din ako ng kakayahan para tumayo.

“Gusto mo talagang malaman ang totoo? Sige. Tatapatin kita. Gusto mong malaman kung mahal ko pa rin si Chase?” ang kaninang tapang na nababanaag ko sa mukha ni Miles ay napalitan ng pag-aalinlangan. “Oo. Mahal ko pa. Mahal na mahal ko pa!” narinig ko ang pagsinghap ng ilan sa mga kaibigan ko. Naramdamn ko rin ang paghawak ni Joyce sa kamay ko. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang hindi ko maintindihang reaskyon ni Chase.

**
**

“Tingnan mo na! Tingnan niyo na! Eh ‘di lumabas din ang totoo? Mahal mo pa rin ang boyfriend ko at ano? Uumaasa kang magkakabalikan pa rin kayo? Kaya ka ba bumalik mula sa America para bawiin si Chase? Ano, tama ako ano?” bwelta niya sa akin.

**
**

“Alam no, hindi kita maintindihan. Sinasabihan mo ako ang may deprensya ang utak pero mukhang ikaw ang may problema.” wika ko dito. “Bumalik ako dito para sa mga magulang ko, para sa sarili ko. Oo, hindi ko naman itinatangging mahal ko pa rin ‘yang boyfriend mo na inagaw mo sa akin…” kitang kita ko sa peripheral vision ko na hindi mapatid ang pagtingin sa akin ni Chase. Waring naghihintay sa mga sasabihin ko. “…pero hindi mo ako katulad. Marunong akong rumespeto ng relasyon at higit sa lahat, hindi ako baboy.” marrin kong pinagdiinan sa pagmumukha niya ang mga salitang ito.

“Ang dami mong sinasabi pero ang gusto mo lang naman ay makuha ulit si Chase. Pwes, sinasabi ko na ‘to sa’yo… tapos na kayo at wala ka ng babalikan pa. Iniwan ka niya dahil hindi ka sapat, hindi mo kayang ibigay ang mga pangangailangan niya. Kaya ngayon pa lang, isampal mo na sa sarili mo ang katotohanan na wala nang kayo!”

Napabuntong hininga ako sa aking narining. Ang hirap marinig ng mga ganitong salita. Ang hirap maalala ‘yung mga sandali na baka nga ako ‘yung may kasalanan? Baka nga nasa akin ‘yung mali?

Bago ko siya sagutin ay muli kong tiningan si Chase.

**
**

**
**

“Totoo ba ‘yon? Kaya mo ako iniwan kasi hindi kita kayang pasayahin?” akmang sasagot na siya pero minabuti kong putulin ang kanyang pagsasalita dahil hindi ko yata kayang marinig ang dahilan niya. “Alam mo, ang tagal tagal kong pinaniwalaan ang bagay na ‘yan… na baka nga nasa akin ang mali kaya ako iniwan… na baka ako ‘yung nagkulang kaya ako pinalitan. Kasi alam niyo, kapag naman nagdesisyon kayong lokohin ang mga mahal niyo, hindi niyo alam ‘yung katakot-takot na duda na mararamdaman niya. Hindi niyo alam ‘yung pakiramdam na hindi kayo makatulog sa gabi kasi paikot-ikot sa utak mo ‘yung mga tanong na hindi naman masagot-sagot.” nagsimula ng mangilid ang mga luha ko dahil muli kong naalala ang mga pinagdaanan ko noon para lang makapagpatuloy sa buhay. “Hindi ko alam kung paano ko babawiin ‘yung apoy na ninakaw niyo sa akin simula noong lokohin niyo akong dalawa kasi kasabay ng pangloloko niyo, bigla ding nawala ‘yung Flynn na kilala ko.”

**
**

**
**

Dahan-dahan kong pinahid ‘yung luha na walang tigil ang pag-agos sa aking pisngi.

**
**

**
**

“Hindi ko alam ang dahilan ni Chase kung bakit nagawa niyang itapon ‘yung sampung taon na pinagsamahan naming para lang sa’yo. Dahil ba pangit na ako? Dahil hindi ako kasing wild mo sa kama? Hindi ko alam at hindi na mahalaga iyon. Pero isa lang ang alam ko, walang mali sa akin. Walang kulang sa akin, at lalong hindi ako ang may kasalanan kung bakit kami humantong sa paghihiwalay.” may gigil sa aking mga salita sa bawat pagbigkas ko ng mga salitang iyon. “Alam mo kung bakit niya ako ipinagpalit sa’yo? Kasi ang dali mong makuha, at siya naman ay mahina. Isang kalabit lang sa’yo para kang gunting na kumakaang agad.”

**
**

“Hindi totoo ‘yan!” buong pagtutol niya sa mga sinasabi ko. “Kung nakita mo lang kung paano niya ako halikan, kung paano kami magniig… kung makikita mo lang kung gaano kami kasaya, mapapahiya ka.”

**
**

“Eh ‘di mabuti kung masaya kayo. Eh ‘di mabuti kung mas better ka kesa sa akin. At makakaasa ka naman na kahit mahal ko pa ‘yang nobyo mo, hinding hindi ko na ‘yan babalikan.” tumingin ako ng matalim kay Chase. “Kasi ang pagmamahal na deserve ko ay hindi ang pagmamahal na bumabalik, kung hindi ang pagmamahal na hindi umaalis.”

**
**

**
**

Inalis ko ang pagkakakapit sa akin ni Joyce at Adrian.

“Kani-kanina lang, tinatanong ko sa sarili ko kung saan nga ba ako nagkulang. Pero salamat dahil ipinaunawa niyo sa akin na wala sa akin ang mali.” bumuntong hininga ako ng malalim at saka lakas loob na hinarap ang dalawang taong dahilan ng paghihirap ko sa mga nakaraang taon. ” Oras na para tumindig para sa sarili ko. Panahon na para bawiin ko ang kwento. Hinding hindi ko na muli hahayaang tarantaduhin moa ko ng ganito dahil hindi ako mangingiming baliin ulit ‘yang ilong mo sa oras na kantiin mo ulit ako.”

**
**

Hindi ko alam pero ang lumabas sa vila ang unang pumasok sa isip ko. Hindi naging madali ang tagpo. Hindi naging magaan ang ginawa ko. Kitang-kita ko pa rin at bakas na bakas sa isip ko ang hindi makapaniwalang pagmumukha ng akingmga kaibigan at ang nakakatawang mukha ni Miles. Masama man pero nakaramdam talaga ako ng tuwa nang sumalampak siya sa sahig dahil sa kamao ko. Parang dapat pala matagal kona iyong ginawa. Ngunit sa isang banda, hindi pa rin maalis sa aking isip ang mukha ni Chase habang nangyayari ang lahat. Parang ang dami niyang gustong sabihin.

Hindi nagtagal ay nakaramdam ako ng isang taong yumakap sa akin mula sa aking likod.

“I’m so proud of you!” wika niya sa akin. Si Joyce. At hindi nagtagal ay napagpasiyahan naming hindi na tapusin ang plinanong bakasyon ng newlyweds at kaagad na kaming pumunta sa Maynila.

Habang papauwi, hindi ko maiwasang hindi mapangiti. Ang sarap pala kapag nagawa mong ipagtanggol ang sarili mo. Ang sarap pala kapag nagawa mong ipaglaban ang sarili mo laban sa pang-aapi ng iba. Masarap ding makasuntok, oo. Pero mas masarap sa pakiramdam ‘yung makita ko sa mga mukha nila ang kahihiyan sa kanilang mga ginawa. Mas masarap sa pakiramdam na magawa mong ilabas ‘yung galit at poot na nag tagal mong inipon at hindi pinansin dahil lamang ayaw mo ng gulo.

Dumarating pala talaga sa punto na kahit gaano ka ka-disente pinalaki ng magulang mo, kakailanganin mo rin talagang tumayo para sa sarili mo. Kagaya ng nangyari sa akin ngayon. Hindi ito naging madali. Hindi madaling maging vulnerable sa harap ng maraming tao, lalo na sa mga taong nanakit sa’yo. Hindi madaling aminin sa sarili mo na nasasaktan ka pa rin, ano pa kaya kung inamin mo pa ito sa ibang tao, lalo na sa harap ng mga taong nanakit s aiyo, hindi ba?

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**_
_ **

**Itutuloy… **

#9

**
**

Chapter 9

**
**

**
**

CHASE

Napaaga ang uwi namin mula sa resort sa Batangas. Nang sandaling mabalitaan naming na umalis na pala sina Joyce at Flynn at nag-desisyon na rin ang lahat na sumunod marahil ay dahil alam din naman ng lahat, kahit walang magsabi, na hindi na magiging masaya ang aming getaway. Tahimik ang lahat sa byahe, walang nagsasalita. Parang tila hindi magkakakilala.

Ilang sandali pa ay nakababa na kami ng sasakyan. Tanguan lamang at saka ay lumakad na kami ni Miles papunta sa direksyon ng aming inuupahang apartment. Tahimik din ito habang naglalakad, ngunit alam ko… napapakiramdaman ko, sa sandaling makapasok kami ng apartment ay ke-kwestiyunin na naman ako nito.

**
**

**
**

“So, ano? Tatahimik ka na naman ganon? Wala nanaman itong imikan?” panimula sa akin ni Miles ng makapasok kami sa aming apartment.

“Miles, pwede ‘wag ngayon? Please… ‘wag ngayon.” tugon ko dito.

Nagpatuloy ako na tila ba walang naririnig. Nagpatuloy ako sa pag-aayos ng aming gamit na dinala mula sa Batangas.

“Anong pakiramdam mo na malaman mong mahal ka pa rin pala noong ex mo? Siguro masaya ka ano?” parang nababaliw nitong wika nito sa harap ko ngunit wala siyang nakuhang sagot sa akin. “Siguro nag-iisip ka kung paano makikipagbalikan sa kanya ano?” inihinga ko na lamang ng malalim ang inaasal niya. “Oh baka naman kayo na talaga. Baka naman nagkaka-chat na kayo noon pa pero ayaw niyo lang aminin sa akin? Alin don, Chase? Alin don ang totoo?”

**
**

“Pwede bang magpahinga muna, Miles? Pwede bang tumigil ka muna jan sa kapraningan mo?!” sigaw ko sa harap niya.

“Eh kausapin mo kasi ako para hindi ako mukhang tangang napapraning dito!” singhal niya rin sa akin. “Ang hirap sa’yo lagi kang tahimik! Ayaw mo akong kausapin! Kanina, habang pinagtutulungan ako ng mga kaibigan mo… hindi mo man lang ako nagawang ipagtanggol! Tapos ngayong tayong dalawa na lang, ayaw mo pa rin akong kausapin? Ano bang problema sa’yo, Chase! Hindi ka naman dating ganyan!”

**
**

“Ikaw! Ikaw ang dating hindi ganyan!” sagot ko sa kanya. “Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na wala akong ginagawang masama? Wala kaming ginagawang masama sa iyo ni Flynn!”

**
**

“Wala pa, Chase. Wala pa!” kaagad naman nitong bwelta sa akin. “Akala mo ba hindi ko napapansin, Chase? Akala mo ba hindi ko alam? Kung papaano mo siya tingnan, kung papaano mo siya sulyapan, kung paano ka matorete kapag nagkakaharap kayo… akala mo ba hindi ko napapansin ‘yon? Tapos sasabihin mo napapraning ako?” lumapit siya sa akin at saka niya ako tiningnan sa mata. “Sige nga Chase, patunayan mo nga sa’kin na wala akong dapat ipag-alala. Sabihin mo nga sa akin. Sabihin mo ng diretso sa mata ko na hindi mo na mahal mo ang ex mo kahit na ngayong nalaman mo na mahal ka pa rin niya.”

Ngunit tila na-istatwa ako sa hamon niya. Tila pinanawan ako ng lakas upang magsalita. Mistulang umurang ang dila ko. Kung iisipin, napakadali lang namang gawin ng hamon niya at kayang-kaya ko ‘yung gawin totoo man o hindi, ngunit ayaw makisama ng katawan ko. Nanatili lang itong nakatitig… nakikipagpalitan ng matatalim na tingin kay Miles.

**
**

**
**

“Putang-ina. Haha.” napasapo siya sa kanyang noo. “PU.TANG.INA!”. Napaupo siya sa hagdan dahil sa nararamdaman. “Alam mo Chase, gabi gabi akong nagdadasal na sana tama ka… na sana totoo ‘yung sinasabi mo na praning lang ako, na nagdududa lang ako. Kasi alam mo? Ayaw ko din namang ganito. Ayaw kong magpakababa ng ganito Chase… pero araw-araw Chase… araw-araw. Araw-araw nasasaksihan ko kung papaanong nagiging totoo ‘yung sinasabi mong ka-praningan ko! Sa totoo lang, tinatanong ko nga ‘yung sarili ko kung talagang mahal mo ako o ako lang ‘yung nandiyan para sa’yo kaya pinilit mo akong mahalin.” wika niya habang nag-uunahang umagos ang mga luha sa kaniyang mga mata.

**
**

“Paano mo ‘yan nasasabi, Miles? Hindi pa ba sapat ha? Hindi pa ba sapat ‘yung mga pinakita ko sa’yo, ‘yung mga pinaramdam ko sa’yo?! Pinaglaban kita sa mga kaibigan ko, ikaw ‘yung pinili ko kahit noong una ayaw nila tapos heto? Heto ang matatanggap ko? Pagduduhan moa ko?” sa totoo’y nasaktan ako sa sinabi niya sapagkat napakarami kong masasakit na salita at pangengwestiyon na dinaanan noong nagsisimula pa lamang kami para lamang kwenstiyunin niya ang pagmamahal ko.

“Chase! ‘Wag mo na nga akong lokohin! ‘Wag mo na akong paasahin!” muli niyang bwelta sa akin. “Alam ko! Alam kong may nagbago! Kasi kung paano mo tingnan si Kuya Flynn dati noong kayo pa… ganoon mo pa rin siya tingnan ngayon!”

**
**

**
**

Para akong sinasaksak sa sa narinig ko. Hindi ko alam kung anong reaksyon o kung ano ang sasabihin ko. Gusto ko mang sabihin na mali siya ngunit paano? Alam ko rin naman sa sarili ko na iyon ay totoo. Pinilit kong itago, pinilit kong maging normal ang lahat. Pinil kong maging casual sa paningin ni Flynn at sa paningin ng mga kaibigan naming ngunit nabigo pala ako.

**
**

**
**

“Kung paano mo siya tingnan, kung paano mo siya sulyapan, kung paano mo siya kausapin… walang nagbago, Chase. Ganon pa rin. At ang sakit… ang sakit sakit para sa akin na makita mismo ng mga mata ko na kahit sinasabi mong wala pero iba ‘yung nakikita ko.” tuluyan ng sumabog ang emosyon na kanina pa niya pinipigilan. “Ang hirap sa inyo, ang nakikita niyo lang ‘yung pagiging tarantado ko, ‘yung pagiging gago ko… pero hindi niyo nakikita ‘yung mga panahong naginginig ako sa takot na baka mawala ka!”

**
**

“Pinipili mo lang ako sa salita, Chase. Pero hindi ko alam kung ako rin ‘yung pinipili ng puso mo.”

---

**
**

**
**

**
**

“Eh ano ba kasing nararamdaman mo talaga, pare?” tanong sa akin ni Adrian at saka muling uminom ng bote ng alak na aming iniinom. “May dapat bang ikabahala itong si Miles? May katotohanan ba ‘yung mga sinasabi niya?”

**
**

**
**

Ngunit kagaya kanina ay wala din akong naisagot. O baka naman mayroon na talaga akong sagot ngunit ayaw ko lang sabihin.

Matapos kong hindi makasagot sa sinabi sa akin ni Miles ay minabuti kong umalis muna sa apartment upang makapag-isip-isip. Sa totoo lang ay ito ang pinaka-unang away namin na ganito kalala. Nag-aaway kami, oo… pero hindi pa kami umabot sa puntong ganito. Minabuti ko munang umalis sa apartment upang makahinga at makapag-isip na rin. Masyadong mabibigat ang mga salitang ibinibintang sa akin ngunit alam ko rin naman sa sarili ko kung bakit niya ito nasabi.

Kaagad kong pinuntahan si Pareng Adrian. Sa oras ng mga ganitong sitwasyon, sa kanya talaga ako lumalapit. Siya ang hinihingan ko ng payo.

**
**

**
**

“Alam mo pare, hindi man kita lubusang naiintindihan ngunit alam ko kung saan ka nanggagaling. Alam ko ‘yung mga pinagdaanan mo sa buhay at kahit ako… hindi ko alam kung magiging Adrian ba ako na ganito kung ako ‘yung dumaan sa dinaanan mo. Pero pare, gusto ko lang ipaalala sa’yo na tao ang minamahal mo, hindi ‘yan bagay… hindi ‘yan hayop. May pakiramdam ‘yan. Alam niya kung kailan ka totoo sa iyong mga sinasabi at alam niya kung kailan mo siya niloloko.” paalala nito sa akin. “So ano, totoo nga?”

**
**

“Hindi na naman mahala ‘yun pa---”

**
**

“Mahalaga ‘yun. Sobrang halaga non.” pagputol niyo sa sinasabi ko. “Alam mo noong mga sandaling iniwan ka ni Flynn… pare, alam ko, mahirap talagang bumangon. Mahirap magmove-forward. Pero nandiyan si Miles, tinulungan ka hanggang sa unti-unti kang makabalik. Pero pare, baka kasi noong sandaling magdesisyon kang pumasok muli sa isang relasyon, baka inlove ka lang sa ideya ng pagmamahal pero hindi ka talaga nagmamahal. O baka naman nagmamahal ka talaga, pero hindi doon sa taong kasama mo.”

**
**

“Posible ba ‘yon?”

**
**

“Posible ‘yon. Kasi minsan, ‘yung pagmamahal nasa isip lang natin pero hindi tumatagos sa puso. Kasi ang totoo, pwede tayong ma-attach kahit na kanino pero hindi nangangahulugan na pagmamahal ‘yon.”

Napainom na lang ako sa aking narinig. Posible kaya? Posible nga ba na all this time ay hindi ko tunay na minahal si Miles? Posible nga ba na sa tinagal-tagal ng panahon ay nakay Flynn pa rin ang puso ko? Posible man o hindi pero alam ko ang kahihinatnan nito… may masasaktan ako. May masasakatan na naman ako. Pinanganak ba ako para makasakit? Ayoko na sanang makasakit ulit dahil ang hirap mapatawad ng mundo. Para bang nakakabit na sa pangalan mo ‘yung mga pagkakamali mo. Pero alam ko rin na kapag pinatagal ko pa ito, mas lalo lang kaming magkakasakitan.

“Pero pare… kahit ano namang gawin ko, may masasaktan at may masasaktan ako eh. Kapag itinuloy ko ito, masasaktan ko si Miles kasi ayon nga, hindi buo ang pagmamahal na ibinibigay ko sa kanya. Kapag nakipaghiwalay naman ako, parang binalewala ko lang ‘yung mga ginawa niya para sa akin lalo na noong mga panahong walang wala ako.” wika ko sa kanya.

**
**

“Alam mo pare, pakiramdam ko hindi naman sila ang isyu dito eh. Ikaw. Ayaw mong magkamali. Ayaw mong mag-take ng risk. Palagi kang nagpe-play safe.” pagtatapat nito sa akin. “Alam mo, hindi naman talaga masarap sa pakiramdam kapag may nasasaktan tayo at lalong hindi madaling gumawa ng desisyon kapag alam mong may maapektuhan. Pero hindi iyon lisensya para wala kang gawin. Darating at darating ang panahon na kailangan mong mamili. Huwag mong hintayin na panahon ang magdikta sa’yo kung anong dapat mong piliin. Huwag mong hintaying mawalan ka ng choice.”

**
**

“Alam mo, kung ako bibigyan ulit ng panibagong pagkakataon, aayusin ko na buhay ko. ‘Yung panggagagfo ko kay Flynn ‘non? Ewan ko kung anong pumasok sa isip pero hindi ko naman talaga sinasadya ‘yon.” wika ko na ikinatawa nito. “Anong nakakatawa pare? Nagsasabi lang ako ng totoo.”

**
**

“Chase, walang cheating na hindi sinadya.” wika niya sa akin ng nakatingin diretso sa mata ko. “Lahat ng ginawa mo, lahat ng katarantaduhan mo… ginusto mo ‘yon. Maaring mali at maaring narerecognize mo na mali, pero ginusto mo. Kasi kung hindi mo ‘yun ginusto hindi ka uulit. Pero ilang beses naulit? Madami. At saka alam mo, ‘wag namang sasama ang loob mo pare ha, kung hindi ka ba nahuli, may balak ka bang itigil?”

**
**

**
**

Hindi na naman ako nakasagot. Gusto kong magalit kay Adrian kasi nasasaktan ako sa mga sinasabi niya. Gusto kong magalit kay Adrian kasi dapat kinakampihan niya ako kasi kaya ko nga siya pinuntahan, para humanap ng kakampi. Pero hindi ko magawa kasi alam ko sa sarili ko na tama siya.

Lumalim pa lalo ang gabi at kasabay nito ay ang pag-ubos naming ng mas marami pang bote ng alak. Nang aking tingnan ang aking telepono’y mag-uumaga na pala. Nakita ko rin ang maraming missed calls at text galing kay Miles. Muli, napabuntong-hininga ako. Ngunit nakatulong sa akin ang mga sinabi ni Adrian at dahil doon ay naging malinaw sa akin ang hindi ko gusto ngunit kailangan kong gawin.

Napagpasyahan kong tapusin na muna kung ano man ang namamagitan sa amin ni Miles. Una ay hindi niya deserve ang halfhearted na pagmamahal na ibinibigay ko. Buong buo ang pagbibigay niya sa akin ng kanyang sarili at pagmamahal ngunit ako naman ay hindi. Pangalawa, hindi ko rin gusto pang pahirapan ang sarili ko dahil alam ko naman kung ano talaga ang gusto ko. Itinago at itinanggi ko lamang ito ng ilang taon dahil ayokong makita nila akong miserable dahil nagkamali ako.

**
**

**
**

“Gusto mong dito muna matulog, pare? Nakakainom ka na eh baka kung ano pang mangyare sa iyo lalo na at naka-motor ka. Wala ka pa yatang helmet.” babala sa akin ni Adrian.

**
**

“Sus. Parang ‘di mo naman ako kilala pare. Kayang kaya ‘yan. Isa pa, ‘di naman kalayuan ‘yung apartment namin dito.” tugon ko dito.

Hindi nagtagal ay umalis na rin agad ako. Habang bumabyahe ay samu’t saring opinyon at tagpo ang tumatakbo sa utak ko. Hindi ko alam kung tama ba itong gagawin ko. Paano kung mali ako? Paano kung magkamali na naman ako? Ang hirap mag-simula ulit. Sino na ang lalapitan ko kapag nalugmok na naman ako? Ilan lang iyan sa mga tanong na gumugulo sa akin habang binabagtas ko ang daan pauwi.

Kung ako ay tatanungin kung mayroon ba akong planong muling makipag-ugnayan kay Flynn, hindi ko alam. Isa pa sa mga hindi mawaglit sa isip ko ay ang galit na nabakas ko sa kanyang mukha noong nagkaroon ng engkwentro sa resort. Poot na poot siya sa akin at naiintindihan ko iyon. Sa ngayon, gagawin ko ang desisyon na ito hindi para sa ibang tao, kung hindi para sa akin muna.

Maya-maya’y tumigil ako sa daan dahil sa stoplight. Medyo matagal rin ang segundong ititigil ko at medyo nakaramdam ako ng antok. Maya-maya pa’y nakita kong muling nagkulay berde ang ilaw ng stoplight…

**
**

**
**

**
**

**
**

FLYNN

**
**

**
**

**
**

“Sigurado ka na ba jan? Hindi ka na mapipigilan?” tanong sa akin ni Joyce.

**
**

“Oo eh. Nakita mo naman ang nagyare diba? Walang naidulot na maganda sa akin ‘yung pagbalik ko dito sa Pilipinas. Nagulo ko pa ‘yung relasyon noong dalawa.” paliwanag ko dito. “Isa pa, pumayag na naman parents ko na bumalik ulit ako doon kaya ayon, siguro magpa-book na ako ng ticket one of these days.”

**
**

**
**

Ang tagal ko itong pinag-isipan. Ang tagal kong pinagmuni-munihan. Kung ako ang tatanungin, mas gusto ko talaga sa Pilipinas. Mas gusto kong kasama ang mga magulang ko, lalo na at hindi na rin naman sila pabata. Mas gusto kong mamalagi rito kahit pa hindi ito kasing ganda ng America. Iba kasi kapag nasa sarili mo ikaw na bayan. Pero alam ko rin naman sa sarili ko na hindi nakakabuti sa akin at sa mga taong nasa paligid ko ang presensya ko dito. Sabi nga, upang tuluyan tayong gumaling mula sa sugat ng nakalipas, may mga bagay tayong kailangang isakripisyo, may mga bagay tayong kailangang iwasan, at may mga bagay talaga tayong kailangang alisin sa sistema natin kahit pa gaano natin ito ka-gusto at kahit gaano na kasanay ang sistema natin dito.

Kailangan nating magsakripisyo para sa mga mahal natin dahil kung hindi, ang mga mahal natin ang magsasakripisyo.

“Nakakalungkot lang kasi. Akala ko talaga magiging maayos ang lahat sa atin dito pag-uwi.” tugon naman ni Joyce.

**
**

“Akala ko rin, Joyce eh. Akala ko talaga madali. Pero hindi eh. At saka ayokong makitang unti-unting nagbabago ‘yung sarili ko dahil lang kay Chase at Miles. I mean, oo naman… maganda at natutunan ko namang tumayo para sa sarili ko noong nakaraan pero… parang ayokong ganoon lagi. Ayoko ng pakiramdam na sa tuwing makikita ko sila parang kailangan nakahanda ako para dumepensa. Kasi kilala mo ako, hindi ako ganon.” paliwanag ko na ikinatango naman niya. “Siguro sasabihin noong iba, tatakbo na naman ako. Aalis na naman ako. Siguro nga. Pero this time, aalis ako hindi dahil takot ako. Aalis ako kasi alam ko kung ano ang deserve ko… at hindi ko deserve ‘yung ganito.”

**
**

**
**

Minsan, namamangha pa rin ako sa sarili ko kung paano ko nagagawang sabihin ang mga ganitong bagay. Parang kailan lang para akong punching bag na tanggap lang nang tanggap ng mga suntok galing sa kaaway. Pero ngayon, tila ba alam ko na kung anong gusto ko. Malaking bagay na talaga na magawa mong aminin hindi lang sa ibang tao kung hindi pati na rin sa sarili mo kung ano ‘yung nasa saloob mo, kung ano ‘yung kahinaan mo. Dito mo kasi muling nababawi ‘yung kapangyarihan na binawi nila sa’yo. Sa pamamagitan ng matapang na pag-amin mo ng iyong kahinaan, inaalisan mo ng kapangyarihan ang iyong kalaban para gamitin ito laban sa iyo. At palagay ko, iyon ang nangyari sa kaso ko. Hindi na ako takot harapin ang katotohanan na hindi pa ako okay.

Maya-maya pa’y narinig ko ang telepono ni Joyce na tumunog.

**
**

**
**

“Si Adrian. Bakit kaya?” ipnagkibit-balikat ko na lamang at bumalik ako sa ginagawa ko. Maya-maya pa’y… “Ano?! Nasaan kayo?”

Halos mapabalikwas ako sa kinauupuan ko dahil sa pagtaas ng boses ni Joyce. Itinanong ko kung ano ang nangyayare gamit ang aking mata ngunit hindi niya muna ako pinansin.

**
**

**
**

“Siya sige sige. Pupunta na kami.” at pagkatapos noon ay ibinaba niya ang telepono.

Kaagad akong lumapit sa kanya upang itanong kung ano ang nangyayare.

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“Si Chase daw, naaksidente. Kritikal ang kondisyon.”

**
**

**Itutuloy… **

#10

_
_

_
_

[A/n: Hi! Sorry for the long wait. Madami lang po talagang work and personal commitments. Anyway, kung mayroon pa mang naghihintay sa Infidele, ito na po ang Chapter 10. I also would like to say sorry kung hindi na nito masusutain ‘yung intensity niya before. Ang hirap pala! Haha. What I realized during my hiatus is baka hindi ko talaga forte ang mga love story. So baka next story ko… balik na lang ulit ako sa erotic. But it’s worth the try naman. Thank you!]

**
**

**
**

Chapter 10

**
**

**
**

FLYNN

**
**

**
**

“Na’san si Chase? Na’san si Chase!” dinig ko wika ng isang pamilyar na boses mula sa labas ng emergency.

Hindi nagtagal ay bumukas ang pinto at iniluwa nito si Miles at pakiwari ko’y isa pang babaeng kaibigan. Bakas na bakas sa kanyang mukha ang pag-aalala. Halos hindi na nga ito nakapagbihis at nakapag-ayos dahil tila pangtulog pa rin ang kanyang suot na damit. Naiintindihan ko naman. Ikaw ba naman ang mabalitaan mong kritikal ang mahal mo sa buhay, malamang hindi mo na rin talaga maiintindihan ang mga bagay dahil ang unang gusto mong mangyari ay makita siya at masigurado na nasa maayos siyang kalagayan.

Madali siyang tumakbo papunta sa pinto ng operating room. Sakto namang may lumabas na doktor.

**
**

**
**

“Dok? Ano pong nangyari sa boyfriend ko, Dok?” maluha-luha niyang tanong.

**
**

“I’m sorry… but can I talk to his immediate family?” magalang na sagot ng doctor.

**
**

“Dok… ano kasi… wala na kasing magulang si Chase. Hindi ko rin naman po alam kung na’san ‘yung mga relatives niya. Kami… kami na lang po ang magkasama dito sa Maynila. Dok… please? Kumusta na po siya?”

Nakita kong tumingin ang doctor muna sa mga kasamahan nito at saka ito tumango. Pagdaka’y hinarap ng doctor si Miles. Dahan-dahan din kaming magkakaibigan na lumapit sa kanilang kinaroroonan upang makahingi din sana ng balita. Hindi na namin nagawang magtanong kanina dahil tuliro ang lahat, ang iba nama’y abala sa pagpapakalma kay Rico dahil sinisisi nito ang sarili sa nangyari.

**
**

**
**

“Well… based on the stories of the witnesses, nabangga ang pasyente ng isang truck. Sumuko na naman ang driver ng truck at kasalukuyang nasa kustodiya na ng pulis but upon checking, mukhang under the influence of alcohol ang biktima so I’m afraid after settling his physical condition, mukhang may iba pa kayong kailangan i-settle.” napasapo na lamang si Miles sa kanyang noo. “About naman sa current condition niya, well… I cannot give a diagnosis yet. We will still run a series of test para malaman ‘yung exact condition but he lost a lot of blood so probably we will need bloods and based din sa statements ng witness, tumilapon sa malayo ang biktima that’s why may mga bruises and fractures sa mga bones. But what we need to monitor is his head, mukhang grabe ang aksidente, nasira kasi ‘yung helmet na suot niya kaya based sa appearance, mukhang napuruhan ang ulo ng pasyente. But again, nothing is confirmed yet. May mga gagawin pa kami just to be sure. But for now, I highly suggest na i-ready na ang mga pwedeng i-ready like mga possible donors for blood, financial resources, and of course… prayers.”

Tila pinanawan ng lakas ang lahat na mag-react. Hindi ko alam talaga ang gagawin ko. Parang ang hirap? Paano? Alam ko hindi maganda ‘yung estado ng samahan naming ngayon ni Chase pero kung iisipin mo, papaano siya? Wala siyang magulang na mag-aayos ng mga bagay-bagay. Aware naman ako na may savings siya, pero paano kung magkulang? Kanino hihingi ng tulong?

Tinapunan ko ng tingin si Chase habang nandirito ako sa aking kinatatayuan. May mga nurses at doctors na nakapalibot sa kanya, sinasaksakan ng mga kung anu-ano. Punong puno ng dugo at pasa ang mukha niya. Hindi ko matagalang titigan siya.

Napaupo na lang si Miles at napahilamos ang kanyang kamay sa mukha. Kita mo sa kanyang reaksyon na hindi niya din alam ang gagawin. Pero wala namang choice kung hindi kumilos kahit hindi alam kung papaano magsisimula dahil buhay ang nakataya.

**
**

**
**

“Okay ka lang?” naramdaman ko ang paghimas ni Joyce sa aking likuran.

Ngumiti lang ako sa kanya at saka umiling.

Hindi naman kasi talaga ako okay. Paano ako magiging okay kung ‘yung taong minsan kong pinangarap makasama sa habang buhay ay nasa bingit ng kamatayan? Paano ako magiging okay kung nalilito ako kung papaano baa ko magrereact?

Maya-maya pa ay muling lumabas ang doktor mula sa operating room kaya naman napatayo kaming lahat.

**
**

**
**

“The patient is losing a lot of blood. We really need blood transfusion immediately or else, we might lose him.” babala ng doktor.

**
**

“Dok… a… ano pong dapat kong gawin, dok? Kanino po ako lalapit? Kanino po ako pwedeng humingi ng dugo… dok?” natatarantang tanong ni Miles sa doktor.

**
**

“Well… wala naman problema with the facilities since we have blood transfusion station naman dito sa hospital. Ang poproblemahin niyo na lang ay sino ang pwedeng magbigay ng dugo for him. I highly suggest that you connect with his relatives kasi mataas ang chance na nandoon ‘yung ka-match niya.” wika ng doktor.

**
**

“Kaso dok… hindi wala po talagang information tungkol sa relatives niya.” mangiyak-ngiyak na wika ni Miles.

**
**

“If that’s the case, we need to look for people na kahit hindi niya family, pero ka-match niya. Kayo… pwede kayo. Or pwede rin kayong humingi ng referrals or tulong online.”

**
**

“A… ano po bang blod type ni Chase, dok?” tanong ni Joyce.

**
**

“AB negative ang blood type ng pasyente. Mahirap humanap ng ganyang blood type. In fact, if I am not mistaken, AB- ang pinaka-rare na blood type sa buong mundo that’s why I am asking you to connect with his relatives.”

Naglabo-labo na ang boses sa aking isip. Nagmamakaawa na si Miles kung saan siyang ahensya ng gobyerno pwedeng lumapit ng ganitong oras upang makahingi ng tulong, habang ang mga kaibigan ko naman ay busy sa pagtatanong kung anong mga blood type ng isa’t isa.

**
**

**
**

“Ikaw, Flynn? Anong blood type mo?” tanong sa akin ni Adrian.

**
**

“S… sa totoo lang, hindi ko alam eh.” nahihiya kong sagot.

Alam ko kasi na napaka-iresponsable sa part ko na after all these years, hindi ko pa rin alam ang blood type ko. Hindi ko talaga inalam kasi ewan ko, feeling ko my trypanophobia at hemopobia ako. Though ayoko i-conclude since walang official diagnosis from a mental health professional pero hindi talaga ako okay sa mga syringes and bloods.

**
**

**
**

“I… I know may takot ka sa mga syringes and bloods but kung gusto mo malaman blood type mo para malay mo… diba… makatulong… pwede mo siya ipa-check don sa last room sa left. Andoon na si Leah para magpa-check rin.”

Walang sabi-sabi, kahit natatakot ako at hindi ko sigurado kung anong magiging reaksyon ng katawan ko. Pumunta ako sa sinasabing location at doo’y naabutan ko si Leah na kinukunan ng blood sample. Ngumiti ito sa akin at ngumiti rin ako sa kanya. Ramdam mo pa rin ‘yung tension sa pagitan naming magkakaibigan mula doon sa nangyare sa resort pero natutuwa ako na sa mga sitwasyong ganito ay kaya muna naming isantabi ang mga ganoong bagay. Hindi nagtagal ay natapos si Leah magpa-check at pinayuhan ito na lumabas ng silid at doon sa window kunin ang resulta matapos ang ilang minuto lang.

Maya-maya pa ay tinawag na ako ng healthcare professional na kukuha sa akin ng dugo. Ipinaalam ko sa kanya ang kondisyon ko kaya naman tinulungan niya rin akong magrelax. Maya-maya pa ay naramdaman kong may tumusok sa aking daliri. Medyo mahapdi. At doo’y nakita ko ang pag-agos ng dugon a siyang nagdagdag ng kaba at takot sa akin. Mukhang napansin naman ito ng kumuha sa akin ng dugo kaya kaagad niya akong pinabigyan ng tubig.

Hindi ko na naabutan pa si Leah sa labas dahil mukhang nakuha na nito ang result niya. At base sa reaksyon ng mga kasama ko, na tanaw mula sa kinatatayuan ko, mukhang hindi din ka-match si Leah.

Lumipas ang ilang minuto…

**
**

**
**

“Mr. Alcantara? Mr. Alcantara?” wika ng staff sa window.

Kaagad kong kinuha ang papel na nakatupi at binuksan ito. Nang malaman ko ang result, naglakad pabalik sa aking mga kaibigan. Naghihintay din sila sa kung anong kalalabasan ng test result ko. Maya-maya pa’y narating ko ang kanilang kinaroroonan at saka muling nagkumpulan. Nakita ko rin si Miles na bahagyang lumapit sa amin.

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“AB- ako.”

**
**

**
**

**
**

**
**

---

**
**

**
**

**
**

**
**

“Kumusta ka?” salubong sa akin ni Joyce.

**
**

“Okay na. Medyo nanglalambot pa lang.” sagot ko dito.

Katatapos ko lang kasing mag-donate ng dugo para kay Chase. Hindi naging madali sa akin ‘yung buong proseso dahil hindi ako okay kapag nakakakita ng karayom at dugo. Pero dahil may nangangailangan, pinilit ko, salamat na lang dahil naitawid ko. Akala ko kasi papanawan ako ng ulirat kanina habang unti-unting tumutusok sa akin ang karayom at nakita ko kung paano lumabas ‘yung dugo ko.

Napaupo ako sa isang bench kung saan nandoon rin ‘yung iba ko pang mga kaibigan. Pagkaupong-pagkaupo ko ay pinilit kong pagtuunan ng pansin ang aking paghinga ng maramdaman kong hinawakan ni Leah ‘yung kamay ko. Napatingin ako sa kanya at sumilay dito ang isang ngiti.

**
**

**
**

“Thank you, Flynn. Thank you for doing this. Alam ko hindi naging madali sa’yo ‘to… pero ginawa pa rin… para kay Chase.” wika nito. “At… gusto ko na rin sanang humingi ng sorry.”

**
**

“Para saan? Tungkol ba don sa nangyare last time? Okay na ‘yun. Wala na ‘yun.”

**
**

“Hindi ‘yun wala lang, Flynn.” napatingin ito ng bahagya kay Joyce at nakita ko naman ang pagtango nito. “Pasensya na kung naging insensitive kami sa nararamdaman mo. Kami pa naman itong kaibigan mo, kami itong nakakakilala sa’yo pero hindi kaagad naming nakita na hindi pala ng pala madali ‘yung sitwasyon na inihahain naming sa’yo.”

**
**

“Oo nga, Flynn. Alam namin ‘yung pinagdaanan mo noon kaya dapat naisip namin kaagad ‘yon.” dagdag naman ni Adrian.

“Matapos lang itong kay Chase and we’ll definitely make it up to you, Bro.” dagdag pa ni Rico.

Para namang natunaw ang puso ko sa mga narinig ko. Aaminin ko, noong una, nagtaka talaga ako kung bakit pilit nilang isinasama palagi si Miles at para bang okay lang sa kanila na nasa iisang lugar lang kami samantalang alam nila ‘yung pinagdaanan ko noon. Pero naisip ko, hindi lang naman sa akin umiikot ang mundo kaya kahit papaano hinayaan ko na. Ngayon ko lang napagtanto na bare minimum sa pagkakaibigan ang pagpoprovide ng safe space para sa isa’t isa. Hindi kailangang ma-kompromiso ng personal boundary mo para lang ma-accommodate ang mga tao sa paligid mo… lalo na ‘yung mga taong naging dahilan kung bakit nasasaktan ka.

**
**

**
**

“Iniisip na nga naming kung papaano eh.” pagbibiro ni Rico.

**
**

“Nako, no need.” tumingin ako kay Joyce. “Last time, nakapag-decide na ako na bumalik sa ibang bansa.”

**
**

“Ha? Bakit? Akala ko ba… dahil ba ito don sa nangyare sa resort?” kitang kita ang pagkalungkto at guilt sa mukha ni Leah.

**
**

“Well… magsisinungaling ako kung sasabihin ko na hindi. But the thing is, hindi lang naman ‘yun ang dahilan. Na-realize ko na sa mahabang panahon na wala ako, ang dami na rin pa lang nagbago. Kahit ako… nagbago… kayo.” umalingawngaw ang nakakabinging katahimikan sa pagitan naming lahat. “Don’t worry guys… wala namang hard feelings ‘yung naging decision ko. I just think it’s for the best… para sa ating lahat. Basta ba… ‘wag niyo lang akong kakalimutan at papalitan eh.”

---

Lumipas ang isang linggo pero sa aking balita ay hindi pa rin nagkakamalay si Chase. Paminsan-minsan ay bumibisita pa rin ako sa hospital lalo na kung hindi ako busy sap ag-aabyad ng papeles ko palipad pabalik sa ibang bansa, pero kung minsan, kahit hindi ako busy, hindi ko talaga siya magawang puntahan. Kahit naman sobrang sakit ‘yung ibinigay sa akin noong tao, hindi ko pa rin kayang makitang nasa ganoon siyang kalagayan. Idagdag mo pa na hindi rin naman nakakabuti sa puso ko kapag palagi kong nakikita si Miles sa tabi niya, hawak-hawak ‘yung kamay niya… inaalagaan siya.

Isang araw, nasa hospital kami ni Joyce ng bigla itong mag-ayang pumuntang cafeteria. Pagkatapos naming bumili ng makakain ay kaagad din kaming naglakad pabalik sa room ni Chase. Malayo pa lang ay may naririnig na kaming boses… boses ni Miles at tila may pinagtataasan ito ng boses.

**
**

**
**

“Umalis na kayo! Hindi namin kayo kilala!” wika nito.

**
**

“Nagkakamali ka hijo. Oo, maaring ikaw hindi kita kilala. Pero si Chase, kilala ko ‘yan… kilalang-kilala ko ‘yan dahi—”

**
**

“Kung kilala ka ni Chase, dapat kilala rin kita. At isa pa ho, hindi po pwede dito ang maraming bisista kaya please lang po, umalis na po kayo. Bago pa ako tumawag ng… Guard?! Guard! May nanggugulo dito. Guard!”

**
**

“Hijo, nakikiusap naman ako. Sisilipin ko lang ang ala—”

Patakbo akong lumapit sa kinatatayuan ng matanda dahil natumba ito dahil sa pagkakatulak ni Miles. Inalalayan ko itong tumayo at nang makatayo ay kaagad kong tiningnan ng masama si Miles. Kita ko rin naman sa mga mata nito na nabigla siya sa nangyare pero wala na siyang magagawa dahil nabastos na niya ang matanda.

**
**

**
**

“Ano ka ba naman, Miles. Matanda ‘to oh. Konting respeto naman!” ngunit irap lang ang natanggap kong tugon mula dito. Ipinagpasya kong ibaling na lang ang atensyon ko sa matanda upang tanungin kung nasaktan bai to. “La… Lola… okay lang po ba kayo? May masakit po ba sa in---…”

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“Lola Elena?”

**
**

**
**

**
**

**
**

**Itutuloy… **

#11

[A/n: Hi! Sorry for the long wait. Madami lang po talagang work and personal commitments. Anyway, kung mayroon pa mang naghihintay sa Infidele, ito na po ang Chapter 10. I also would like to say sorry kung hindi na nito masusutain ‘yung intensity niya before. Ang hirap pala! Haha. What I realized during my hiatus is baka hindi ko talaga forte ang mga love story. So baka next story ko… balik na lang ulit ako sa erotic. But it’s worth the try naman. Thank you!]

_
_

_
_

Chapter 11

**
**

**
**

Flynn

**
**

**
**

**
**

“Teka… papaano mo pala nakilala si Lola, Flynn? Nagkita na kayo dati? Akala ko…” pag-uusisa ni Leah.

**
**

“Ah hindi. Actually, hindi pa talaga kami nagkikita personally. Pero ano… noong kami pa…” hindi ko sinasadyang mapatingin kay Miles at nakita ko ang matalim na titig nito sa akin. “Noong kami pa… may naipakita siya sa aking picture noong mga kumupkop sa kanya. Nabanggit niya si Lola. Kaya noong nakita ko si Lola, parang automatic na na nag-pop-up sa isip ko ‘yung memory na ‘yon.”

**
**

“Ah ano… actually ako rin. Pinakita din siya sa’kin before ni… ni… Chase… hehe. Ano, Lola… sorry ha? Nalimutan ko agad ‘yung mukha niyo. Medyo stress din kasi ngayon kasi alam niyo na po, ‘yung sitwasyon ni Chase. Ayon po.” sumilay naman ang isang alanganing ngiti kay Miles matapos niyang sabihin iyon.

Napasapo na lang sa ulo maging ang kasama niyang babae. Parang kanina lamang ay mukha siyang leon na handang lapain si Lola Elena pero ngayon ay tila tutang binuhusan ng tubig sa amo.

**
**

**
**

“Nako, hijo… hayaan mo na ‘yon. Naiintindihan ko naman.” tugon ni Lola Elena. “Alam mo kasi, medyo madalang din kaming magkita niyan ni Chase kaya naiintindihan ko rin kung bakit hindi ako kilala ng mga kaibigan niya. Sobrang layo ba naman kasi ng pinanggalingan ko, sa dulong bayan pa ako. Kung hindi nga lamang dahil doon sa dati kong kasamahan sa ampunan na dito ngayon nagtatrabaho eh hindi ko pa malalaman na may nangyaring ganito sa dati kong alaga.” napabuntong hininga ng malalim si Lola Elena at bakas sa mukha nito ang lungkot at pag-aalala. “Pero kung minsang magkita kami niyan, may palagi siyang binabanggit eh… iyong nobyo niya daw. Nako, hindi pwedeng hindi niya mababanggit iyon sa tuwing magkikita kami. Kung hindi ako nagkakamali, ang pangalan noong tinutukoy niyang nobyo ay---”

**
**

“Miles po, Lola.” at kaagad na pumunta si Miles sa harapan ng matanda at saka nag-mano. “Ako po ‘yung nobyo ngayon ni Chase at ayon po, Miles po pangalan po.”

**
**

“Ah… eh…” nagpalinga-linga ang matanda sa kanyang paligid.

**
**

“Bakit, Lola? May… may problema po ba?” tanong ni Miles.

**
**

“Ah… eh… ano… wala naman hijo. Siguro sobrang tagal na nga naming hindi nagkikita ng batang iyon. I… iba pa kasi ‘yung pangalan na alam ko eh.” kita ko ang pagkabigla sa mukha ng lahat. Maging ako’y tumibok ng sobrang bilis ang puso. “F…Flynn… Flynn nga ba iyon? Parang iyon pa ‘yung nake-kwento niya sa akin.”

---

Hindi ko talaga alam kung papaano ako mag-rereact sa tagpo kanina. At some point, hindi ko naman maitatanggi na kahit papaano natuwa ang puso ko noong nalaman kong ikinekwento pala ako noon ni Chase sa mga taong importante sa buhay niya. Wala kasi siyang nababanggit tungkol doon sa akin. At hindi rin naman ako nagtanong pa dahil alam ko naman ang nakaraan niya. Pero sa narinig ko kanina, parang nanumbalik ‘yung saya at sarap ng pakiramdam noong nagmamahalan pa kami. Noong wala pang gusto, wala pang problema, wala pang nasasaktan.

Ngunit sa kabila ng pagiging masaya, nakita ko rin naman ang pagkadismaya sa mukha ni Miles. Alam ko namang hindi kaaya-aya ang pag-uugali nitong taong ito pero ewan ko, sa palagay ko kasi talaga, walang taong deserve magmukhang tanga. Kitang kita ko kasi ‘yung facial expression niya kanina, parang hindi niya alam kung papaano magrereact? Hindi ko rin naman gusto ang nangyari at lalong hindi ko naman alam na may ganoon pa lang nalalaman si Lola.

**
**

**
**

“Nako hijo… nagalit yata sa akin ‘yung bagong nobyo ni Chase. Nasaktan ko yata.” bulong sa akin ni Lola Elena ng kami na lamang dalawa.

Nagdesisyon na kasing bumalik sa kwarto ni Chase si Miles at ang kaibigan nito habang ang mga kaibigan ko naman ay lumabas muna ng ospital upang kahit papaano’y mabigyan kami ng pagkakataong makapag-usap ni Lola Elena dahil ayon sa kanila, tila madami daw kaming dapat pag-usapan.

**
**

**
**

“Huwag niyo na pong isipin iyon, Lola. Hindi niyo naman po sinasadya.” tugon ko rito.

**
**

“Teka hijo, kung ayos lang naman sa iyo… maari ko bang malaman kung bakit kayo naghiwalay? Kasi alam mo sa tuwing nagkikita kami, palagi ka talaga niyang kinekwento at kitang kita ko… sa kung papaano pa lang niya bigkasin ‘yung pangalan mo, alam ko mahal na mahal ka non.” nagulat ako sa kanyang itanong at saglit na natigilan.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Masasaktan ba ako dahil maaalala ko na naman ang isa sa pinaka-masakit na tagpo sa buhay ko? Oh matutuwa baa ko dahil habang tumatagal, mas nararamdaman kong minahal niya ako ng totoo noong okay pa kami?

**
**

**
**

“Ah… ano… hijo… ayos lang ha, kung ayaw mong pag-usapan. Maiintindihan ko naman. Alam kong hindi madaling balikan ‘yung mga bagay na minsang nagpasaya sa atin na siyang dahilan naman ngayon kung bakit tayo nasasakt—”

**
**

“Okay lang, Lola.” isang mapagpaubayang ngiti ang sumilay sa aking labi. “Siguro panahon na rin po para kahit papaano ay palayain ko ang sarili ko mula sa masalimuot na kinahinatnan ng relasyon namin. Isa po siguro sa unang hakbang ay ito, aking i-kwento.”

Sa aking pagsisimula ay nakita ko kung gaano ka-interesado si Lola sa aking ike-kwento. Akin itong sinimulan noong mga panahong okay pa kami. Hindi ko rin nakalimutang banggitin kung papaano niya ako napasaya, kung papaano niya ako suyuin, at kung papaano niya iparamdam sa akin na espesyal ako. Sa mga tagpong iyon, nanumbalik ang kilig at saya sa aking puso. Nakita ko rin ang mga ngiti ni Lola Elena na tagos sa puso. Mga ngiti na alam mong tunay na masaya para sa amin.

**
**

**
**

“Ayon, Lola. Sa totoo lang, huli ko na po ito naisip pero bago po kami magkawalaan, may napansin po akong nagbago sa kanya. Huwag ka naman po sanang mababastusan pero sa tuwing kami’y nagtatalik noon dati, hindi naman siya marahas. Banayad lang kasi iyon ang gusto ko. Pero mga ilang buwan po bago ko mahuli ang pangloloko niya sa akin, nagbago siya. Naging marahas po siya. Hindi ko na lang po pinansin dahil baka mataas lang talaga ang libido niya ng mga tagpong iyon.” pagpapatuloy ko sa kwento.

Totoo naman iyon. Kung noong una’y ayos na kami sa sa tradisyunal na posisyon kapag nagtatalik, ano ba’t bigla na lamang niyang gustong subukan ang iba’t iba pang posisyon? Nagulat ako pero gaya nga ng kwento ko, hindi ko na lamang pinansin. Hindi ko rin naman binigyan ng ibang kahulugan dahil lahat naman ng tao para sa akin ay may kanya-kanyang taglay na libog sa katawan. Ngunit lingid sa aking kaalaman ay may iba pala itong pinanggagalingan.

Nabanggit ko rin kay Lola si Miles at ang aming unang pagtatagpo. Nabanggit ko sa kanya na noong una’y tila isang nakababatang kapatid ang tingin dito dahil napaka-amo at napaka-kaaya-ayang bata. Sabi ko nga, kung magkakaroon ako ng kapatid, gusto ko kagaya niya. Dumako na ang aking kwento sa tagpo kung saan nahuli ko sila sa kanilang kataksilan. Nabanggit ko kay Lola na nakatakda talaga akong umalis noon para sa isang business event ngunit nakansela ito sa mismong oras dahil sa hindi magandang panahon. Detalyado kong kinwento kay Lola ang lahat simula sa kabang nararamdaman ko noong mga sandaling makita ko pa lamang ang kanilang mga sapatos na magkapatong sa labas, ang sakit na nararamdaman ko habang unti-unti akong lumalapit sa kwarto naming habang naririnig ko ang kanilang mga boses, hanggang sa tuluyan na ngang sumambulat sa mata ko ang kanilang kalokohan.

**
**

**
**

“Hindi mo na kailangang ituloy ang kwento hijo. Kung nahihirapan ka, pwedeng hanggang dito na lamang.” wika sa akin ni Lola habang hinihimas ang aking likuran.

**
**

“Ayos lang po, Lola. Pasensya na rin po dahil tila sa inyo ko pa po naibubuhos ‘yung sakit at galit na ang tagal kong dinala… na ang tagal kong pinilit dalhin mag-isa.”

Nagpatuloy ako sa pagkekwento. Nabanggit ko rin ‘yung mga ngayon ko lamang nalaman na kwento na sinabi sa akin ni Miles noong nasa resort kami. Nanginginig ako habang sinasabi iyon dahil tahasan pala talaga nilang binastos ang pagkatao ko. Sinabi ko rin sa kanya ang desisyon kong mag-ibang bansa at ang mga nangyare sa akin doon kagaya na lamang ng hindi mabilang na mental breakdown sa tuwing maaalala ko ang lahat ng nangyare hanggang sap ag-uwe kong muli dito, sa muli naming paghaharap, ang mga naganap nitong nakaraang araw, hanggang sa sitwasyon sa kung saan kinahaharap naming ngayon.

**
**

**
**

“Sa kwento mo pa lamang hijo, hindi ko na mawari kung anong hirap na pinagdaanan mo pero gusto kong malaman mo na masaya ako dahil sa kabila ng lahat ng dagok… nakatayo ka pa rin. Andito ka pa rin at pinili mo pa ring mas maging mabuting tao sa pamamagitan ng pagtulong sa taong nanakit sa’yo.” hindi ko alam pero bigla na lamang kumawala ‘yung mga luhang kanina ko pa pinipigilang tumulo. Para akong niyakap sa kanyang mga sinabi. Alam kong hindi niya naintindihan lahat-lahat pero naramdaman ko ‘yung respeto at pagkilala sa emosyon ko. “Gusto ko ring humingi ng tawad para kay Chase.”

Napangiti ako ng mapait sa narinig ko.

**
**

**
**

“Alam kong hindi matatawaran ng isang sorry ko ang ginawa sa’yo ni Chase pero sana kahit papaano naibsan ‘yung bigat at sakit na nasa loob mo.” sambit nito sa akin. “Alam mo, hindi naman masamang tao si Chase eh, pero alam ko hindi rin siya perpekto at marami na rin siyang nasaktang tao. Pero alam mo, siguro kaya siya nagkaganito dahil bunga rin ng mga taong nanakit sa kanya.” nakuha ang atensyon ko sa huling bahagi ng sinambit na mga salita ni Lola.

**
**

“Hindi ko alam kung ikinwento na niya ito sa iyo pero masalimuot din kasi ang pinagdaanan ng batang iyan. Sa pagkakaalam ko, maagang namatay ang kanyang mga magulang. Kapag nagtatanong ako patungkol sa mga magulang niyan doon sa lugar nila, walang masabi ang mga tao kung hindi ubod ng bait na klase ng mga tao.” hindi na ako nagulat dito dahil naikwento na naman niya ito sa akin. “Pero bago siya mapapunta sa ampunan, kinupkop muna siya ng tiyahin niya. Doon nagsimula ang kalbaryo sa buhay niya.”

**
**

“Kagaya ng sinabi ko, nanirahan siya sa kanyang tiyahin matapos mamatay ang mga magulang niya. Biyuda na ang tiyahin niyang iyon at lubhang relihiyosa eh ayon sa kanyang kwento, bata pa lamang ay talagang nagpapakita na siya ng mga kilos na ikinakabit sa pagiging bakla. Walang problema ito sa kanyang magulang ngunit mayroon sa kanyang tiya. Dinala daw siya nito sa simbahan nila madalas upang ipa-pray over kasama ng mga ka-churchmate nito upang maalis daw ang pagiging bakla niya. Noong mga panahong iyon, buong akala niya daw ay talagang may mal isa kanya.” napatakip ako ng bibig sa aking narinig. Hindi ko alam na may dinanas pala siyang ganoon. “Partikular na tumatak sa kanya ang religious leader na nagsasagawa sa kanya ng pray-over dahil mga ilang buwan daw matapos nilang simulan ang pagpepray-over upang hindi siya maging bakla, napadalas daw ang pagpunta nito sa bahay ng kaniyang tiyahini na siyang tinutuluyan niya rin at dito niya nasaksihan ang pagtataksil ng lider at ng kaniyang tiyahin. Halos hindi daw niya mawari kung papaano ito nakakaharap sa kapilya tuwing linggo kasama ang kanyang pamilya upnag mangaral ng salita ng Diyos habang sa likod ng kanyang magarang damit ay baho ng kanilang kataksilan.”

Nasa ganoong pagke-kwento si Lola Elena ng makita kong lumabas si Miles ng kwarto ni Chase at tila nagpahangin. Tinapunan ako nito ng tinging hindi ko maintindihan at pagdaka’y umiwas rin. Muli kong itinuon ang aking pansin kay Lola Elena at sa kwento nito kay Chase.

**
**

**
**

“Ang buong akala niya’y iyon na ang kasagaran ng kahalayan ng lider ng kaniyang tiyahin ngunit isang gabi, pumunta daw ito sa kanilang bahay, nagkataong wala ang kanyang tiyahin. Hindi ko na lamang ike-kwento ng detalyado ngunit sa madaling sabi’y ginalaw din siya nito ng labag sa kanyang kalooban. Naulit daw ito nang naulit hanggang sa mahuli sila ng kanyang tiyahin at ipinahiya siya nito sa buong komunidad, na kesyo inakit daw ni Chase ang lider kaya nagkaganon. Hindi rin naungkat pa ang lihim na ugnayan ng kanyang tiyahin at ng lider. Talagang siya lamang daw ang nadiin sa kasalanan na hindi lang naman siya ang gumawa. Sa panahong ito siya nagdesisyong umalis sa puder ng tiyahin at dito namin siya natagpuan at pagdaka’y dinala sa ampunan.”

**
**

“Hi…hindi ko po a… alam ang sasabihin ko, Lola. Sa totoo lang po, hindi ko po alam na may ganoon pa lang karanasan si Chase.” nahihiya kong pag-amin dito.

**
**

“Naiintindihan ko, hijo. Ayaw na niya kasi talagang balikan ang yugtong iyon ng kaniyang buhay.” tugon nito. “Noong nasa ampunan siya, mabait naman siyang bata. Marunong sumunod sa amin, magalang, marunong sa mga gawaing bahay. Pero sa tuwing magkakaroon sila ng session sa aming Psychologist, madalas daw nitong banggitin ang insidente sa pagitan niya at ng lider. Sa tuwing pakikiusapan niya daw itong bumuo ng mga kwento, palaging ang nagiging tema ay pagtataksil. Ito daw ay natural para sa mga batang maagang namulat sa kataksilan. Idinagdag pa ng Psychologist namin noon na hindi na siya magtataka kung sa hinaharap ay maging kagaya nito ang hanap-hanapin niyang relasyon dahil kung ano ang klaseng relasyon na ipinamulat sa iyo ng primary caregiver mo, magsisilbi raw itong prototype para sa mga susunod mo pang relasyon. At mukhang hindi siya nagkamali.” tumingin si Lola Elena sa akin… at pagdaka’y inilipat ang tingin kay Miles na nakatingin din sa min. “Noong tumuntong siya ng hayskul, ampunan pa rin ang nagpa-aral sa kanya. Doon ka niya marahil nakilala. Ilang beses namin siyang kinumbinsi na ipakilala ka sa amin dahil madalas kang bukang-bibig ng batang iyon, pero heto… ngayon lang kita nakita.”

**
**

“Marahil hijo, nagtataka kung bakit ko ito sinasabi sa iyo. Hindi kita masisisi kung hanggang ngayon ay may galit ka pin jan sa puso mo para sa dati kong alaga, normal ‘yon… nasaktan ka niya eh. At hindi na rin ako magtataka kung hanggang ngayon, hindi mo siya mapatawad o kung wala kang balak siyang patawarin, maiintindihan ko din iyon. Karapatan mo ‘yon.” bumuntong hininga muna si Lola Elena at pagkatapos ay kinuha ang aking kamay at tiningan ako ng mata sa mata. “Pero ang gusto ko lang sabihin sa’yo, at sa lahat ng mga nasaktan ni Chase na… na hindi siya masamang tao. Maaring gago siya dahil niloko ka niya. Maaring nakakagawa siya ng mga bagay bagay na nakakasakit sa mga taong nakapaligid sa kanya dahil hindi siya perpektong tao pero hindi niya ito nagawa dahil lang gago o masama siyang tao… may pinag-ugatan ito.”

---

Hindi ko pa rin maayos ang sarili ko mula sa lahat ng mga narinig kong kwento ni Lola Elena. Alam ko ngayon ko lang siya nakatagpo at kung susurii’y ang hirap maniwala agad-agad pero may parte sa akin na alam na nagsasabi ng totoo ang matanda.

Sa tinagal-tagal ng relasyon namin, ngayon ko lang nalaman ang mga bagay na ito tungkol sa kanya. Hayskul kami ng magsimula kaming maging magkasintahan ngunit bakit nga ba hindi mas inalam ang tungkol sa kanya? Sa aking pagkakatanda, sa tuwing tatanungin ko ang tungkol sa pamilya niya, palagi niyang sinasabi sa akin na ulila na siyang lubos at sa ampunan na lamang siya tumitira. Marahil, dala ng kabataan, ay hindi ko napagtuunan ng pansin ang mga detalyeng ito. Mas nag-focus ako sa kung papaano ko siya noon matutulungang abutin ‘yung mga panagarap niya para sa kanyang sarili. Nakalimutan kong bisitahin ‘yung nakaraan niya na makakapagpaintindi sa akin kung ano siya ngayon… kagaya ng nangyari ngayon.

Aaminin ko, matapos kong malaman ang lahat… tila nabawasan ang bigat na nararamdaman ko para sakanya. Andoon pa rin, pero hindi na kasing lala noong dati. At isa pa, alam kong walang katwiran ang pwede mong gamitin para sa pangangaliwa pero baka nga… baka nga ito ay manipestasyon lamang dahil mas malalim pang kailangang usisain, intindihin.

Nasa ganoong sitwasyon ako ng pag-iisip ng biglang kumalabog ang pinto ng kwarto ni Chase at nakita ang hikahos na mukha ni Rico…

**

**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“Si Chase! May malay na.”

**
**

**
**

**
**

**
**

**Itutuloy… **

#12

[ A/n: Wala po akong masyadong alam sa field ng medicine kaya kung may inconsistencies man, sorry po. ]

**
**

**
**

Chapter 12

**
**

Flynn

**
**

**
**

“Bilis! Tawagin niyo si Dok!” isa sa mga kaibigan ko ang dagling kumaripas ng takbo sa nurse station upang ipagbigay alam ang pagkakaroon ng malay ni Chase.

Halos masira ang pintuan ng kwarto ni Chase ng unti-unti kaming magsipagpasukan sa kaniyang silid. Lahat ay nais agad siyang makita. Lahat ay nais agad siyang kumustahin at makausap. Nang sandaling makita kong nakadilat na ang kaniyang mata at tila isa-isang inoobserbahan ang lahat ng mukha ng taong gulat na gulat na makita siyang may malay sa silid ay walang pagsidlan ang aking tuwa. Tila nabunutan ako ng tinik. At alam kong ganoon rin ang aking mga kasamahan. Bakas na bakas sa kanila ang galak dahil sa wakas, gumising na si Chase.

Akmang lalapit na ako sa kanya upang kumustahin sana siya ngunit naunahan ako ni Miles.

**
**

**
**

“Hon? Kumusta ka na? Anong nararamdaman mo? Ma…may masakit ba sa’yo?” wika nito. Ako nama’y napa-atras. Oo nga pala, kailangan kong lumugar… hindi nga pala ako ang nobyo.

Nakaramdam ako ng kamay na humawak ng mahigpit sa aking mga palad, paglingon ko’y taimtim na nakatingin sa akin si Joyce. Hindi ko man sabihin ngunit batid kong alam niya ang nasa isip ko. Wala man siyang salitang binitiwan pero dama kong naintindihan niya ako.

**
**

**
**

“Hon? Okay ka lang ba?” nahahagas na tanong ni Miles. “Bakit hindi siya sumasagot?” biglang paling niya sa amin. Maging kami ay hindi naman alam ang isasagot. Basta ang alam ko, nananatili lang nakatitig si Chase sa kanya. “Na’san na ba kasi si Doc? Bakit ang tagal naman.”

**
**

“Huminahon ka, Miles. Baka makasama kay Chase iyang pagiging emosyonal mo. Tinatawag na noong isa sa mga kaibigan nila ang doktor. Padating na ‘yon.” wika noong kasama niyang babae na hanggang ngayon ay hindi pa rin naming kilala.

**
**

“Nako. Diyos ko, salamat po at dininig niyo ang dasal ko.” wika ni Lola Elena na halos maiyak na sa galak ng makitang may malay na ang kanyang dating inaalagaan.

Hindi mapakali ang lahat. Ang iba ay hindi pa rin makapaniwalang pagkatapos ng ilang araw ng kaba, tensyon, at pangamba kung gigising pa si Chase ay narito na nga’t gising na siya. Ang iba naman ay abala sa pag-uupdate sa ilan sa mga kakilala namin sa social media. Ang isa’y sumunod kay Adrian sa pagsundo sa doktor. Ako, hindi ko alam ang gagawin ko. Natutuwa ako… tuwang tuwa ako dahil sa wakas may malay na siya. Pero ewan ko kung ano ba itong nararamdaman ko. Hanggang ngayon yata ay tila hindi pa sanay ang aking katawan na bilang isang kaibigan na lamang ang lahat ng dapat kong maramdaman kay Chase.

Taimtim lang akong naktitig sa kanya. Bakas pa rin ang mga sugat, ang mga pasa, maging ang mga tahi. Ngunit ganoon pa ma’y hindi niyon matatabunan ang mala-anghel na mukha na minsan ay akin ding minahal. Andoon pa rin ang malalamlam na mga mata na kapag iyong tinitigan ay tiyak na malulunod ka. Nasa ganoong sitwasyon ako ng biglang dumako sa akin ang kanyang mga titig. Tila sinaksak ako sa gulat. Hindi ko alam pero hindi ko magawang alisin ang aking pagkatitig sa kanya. Hindi ko rin mabasa kung ano ang pakahulugan ng mga tingin na iyon. Nagtatanong ba? Nagagalit? Nasasaktan? Ewan. Hindi ko maintindihan.

Naputol lamang ang aming pagtitinginan ng biglang bumukas ang pinto at sa wakas ay dumating na ang doktor. Nang aking ibaling ang aking tingin kay Miles ay nakita kong masama itong nakatingin sa akin. Nakita niya kaya iyong namagitang tinginan sa amin kanina? Napalunok na lamang ako. Ano ba ito. Parang nagkakasala ako.

Matapos i-check ang mga vital signs at ilang mga kailangang isaalang-alang ng doktor at mga kasama nitong nars…

**
**

**
**

“Hon? Anong nangyare sa’kin, hon?” wika ni Chase habang may pagtatanong sa kanyang mga tingin sa mga ekspertong nasa harap niya ngayon.

Kaagad namang muling lumapit si Miles sa tabi ni Chase at kaagad na hinawakan ang kamay nito at banayad na hinalikan. Napaalis na lamang ako ng tingin dahil may kumislot sa puso ko ng makita ko iyon.

**
**

**
**

“Hon… ano… naaksidente ka kasi… sa ano… sa motor. Habang pauwi ka kasi hindi mo sigu—”

**
**

“Teka. Bakit mo hinahalikan ang kamay ko? Hindi naman kita kilala.”

_
_

_
_

_
_

_
_

Teka. Bakit mo hinahalikan ang kamay ko? Hindi naman kita kilala.

_
_

_
_

Teka. Bakit mo hinahalikan ang kamay ko? Hindi naman kita kilala.

_
_

_
_

Teka. Bakit mo hinahalikan ang kamay ko? Hindi naman kita kilala.

_
_

_
_

Teka. Bakit mo hinahalikan ang kamay ko? Hindi naman kita kilala.

Lahat kami ay nagulat sa kanyang inasta at sinabi. Walang makapagsalita at walang makapag-react. Tila nabusalan lahat ang aming bibig at pinanawan kami ng lakas upang magtanong. Hindi niya natatandaan si Miles? Hindi kaya…

**
**

**
**

“Hon? Flynn? Ano bang nangyayare?”

Tila isang bombang sumabog sa harapan namin ang tagpo ngayon. Bahagya kong kinurot ang sarili ko dahil ang akala ko’y sa mga pelikula’t teleserye lamang ito nangyayari.

**
**

**
**

“Hon… Hon…” tinapik-tapik ni Miles ang mukha ni Chase upang ibaling nito ang tingin sa kanya. “Andito ako Hon. Ako ang Hon mo… si Miles.” nakikita ko ang panginginig ng kamay ni Miles ng oras na iyon.

**
**

“Anong… anong hon? Eh hindi kita kilala eh. Ngayon lang kita nakita. Si Flynn… siya ‘yung boyfriend ko. Matagal na kami niyan, diba Hon?” at muli itong tumingin sa akin na tila naghihintay ng kumpirmasyon mula sa akin. Ako naman ay hindi makasagot.

**
**

“Hon naman…” at tuluyan na ngang tumulo ang luha na kanina pa nangingilid sa kanyang mga mata. “A… alam ko… bago mangyari ang lahat ng ito, hindi tayo okay. Pe… pero ako pa rin ‘to. Ku… kung nagbibiro ka man, hindi ‘to magandang biro.”

**
**

“Hindi ako nagbibiro. Ngayon lang talaga kita nakita. At saka ano ‘to, bakit nandito ang tropa? Ano bang nagyare sa akin Hon? Dok?”

---

Naiwan si Lola Elena sa kwarto na siyang tumitingin muna kay Chase. Noong sila ay aming iwanan, bakas ang pagkagulat at pagkasabik ni Chase kay Lola Elena dahil matagal na nga daw silang hindi nagkita. Samantalang kami naman ay lumabas upang makausap ng doktor.

**
**

**
**

“Dok… anong nangyayare? Bakit hindi ako maalala ni Chase?” aligagang tanong ni Miles na halos yugyugin na ang doktor.

**
**

“Sir… sir. I know nakaka-overwhelm po ang nangyayare but please compose yourself. It’s for you own good too.” Nang unti-unti ng kumalma si Miles ay may binuksang envelope ang doktor at tiningnan niya ito. “Based on the series of test that we had, intact naman ‘yung mga organs niya although may mga fractured bones but in time, kusa naman siyang gagaling. Cleared din siya from any bloodclot dito sa may brain area… but…” muling may binuksan na putting sobre ang doktor. “According to the results of his MRI, mayroong damage sa kanyang Hippocampus part ng brain niya.”

**
**

“Wh.. what does it mean, dok?” nalilitong tanong ni Miles.

**
**

“Damage in the hippocampus can cause amnesia because this particular part of the brain plays a vital role in memory encoding and memory consolidation. And it looks like in the case of Mr. De la Vega, mukhang Retrograde Amnesia ang meron siya. It affects memories that were formed before the onset of the amnesia. It means that Mr. De la Vega’s most recent memories are affected, and his oldest memories are spared. Kaya siguro hindi ka niya matandaan pero intact pa rin ‘yung memories niya noong five or probably ten years ago.” paliwanag ng doktor.

Napasapo na lang si Miles sa kanyang noo. Kitang kita ko ang paglukob sa kanya ng mga tanong at pangamba sa narinig habang ako naman ay hindi ko alam ang aking gagawin.

**
**

**
**

“Pero doc, is it still possible na bumalik ‘yung mga nakalimutang memories ni Chase?” tanong naman ni Leah.

**
**

“Yes. Retrograde amnesia can be resolve in less than 24 hours but still, it depends on the case. Injury to the brain tends to cause amnesia to exist longer or be permanent.” hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mababahala sa narinig ako. Ano naman kaya ang guarantee naming na maibabalik pa sa dati si Chase?

**
**

“So… what’s next for Chase, Doc?” tanong ni Rico.

**
**

“Well, we’ll still run some tests para masigurado na okay ‘yung condition niya and kapag wala naman kaming nakita na serious issues pa then we can release him immediately.” wika ng doctor. “I… I do not want to be nosy with your personal lives and issues, but a healthy environment is needed for the patient to recover faster. A lot of patience is also needed in his journey to recovery kasi hindi mo pwedeng i-inject na lang agad-agad sa memory ng pasyente ang mga realidad na nalimutan niya. As much as possible, step by step process… huwag bibiglain ang pasyente. Iwasan din ang overwhelming stress.”

Matapos sabihin iyon ay kaagad na ring lumisan ang doktor. Naiwan kaming lahat na tulala, at hindi alam kung anong gagawin. Sa totoo lang, hindi ko talaga maisip kung papaano maibibigay kay Chase lahat ng kinakailangan niya para lang maging conducive sa recovery niya ang lahat ng bagay. Nang makapag-isip-isip at makahinga na ang lahat, nagtipon-tipon kami, kasama si Lola Elena, sa chapel na malapit lamang sa room ni Chase. Doo’y napagpasiyahang pag-usapan kung ano ang kasunod na hakbang para kay Chase.

**
**

**
**

“Makikisingit na ako mga hijo at hija ano… pero pwede ko namang alagaan itong si Chase. Naalagaan ko na ito noong una kaya hindi na bago sa akin kung aalagaan ko siya ulit. Isa pa, kabilang naman ako sa mga taong naaalala niya kaya hindi ako mahihirapang kumonekta sa kaniya. Ang iniisip ko nga lamang, kung sakali man, malalayo sa inyo ang inyong kaibigan.” wika ni Lola Elena.

Sa aking palagay ay magandang ideya ang naisip ni Lola. Alam kong mapagtutuunan ni Lola Elena ng pansin si Chase hanggang sa ito’y tuluyang maka-recover. Lalo pa’t lahat naman sa akin dito ay mayroong trabaho at hindi rin sigurado kung isang daang porsyentong maaalagaan siya.

**
**

**
**

“Sa akin… mukhang ayos naman ‘yung suggestion ni Lola at isa pa, kung distansya lang naman ang iniisip natin, para saan pa at halos lahat naman tayo ay may sasa---” ngunit naputol ako sa aking pagsasalita.

**
**

“Teka… teka nga. Sino ka ba? Bakit parang biglang nagkaroon ka bigla ng karapatan para magdesisyon kung anong makakabuti at hindi para kay Chase? Ano ‘to, pumapapel ka naman?” sabat ni Miles.

**
**

“Hindi ako pumapapel, Miles. Tumutulong lang ako sa pag-iisip kung saan mas mapapabuti si Chase. Kaya nga tayo nag-uusap diba?” mahinahon kong banggit ngunit sa loob ay gusto ko na siyang bulyawan. Hanggang dito ba naman?

**
**

“Tumutulong? Oh baka naman naghahanap ng tiyempo para muling makapasok sa buhay ni Chase?” maanghang na tugon ni Miles.

**
**

“Wow ha. Pwede ba? Don’t project your insecurities to me.” matapang kong tugon dito. “Sa ating dalawa, kung may nanghihimasok man dito sa mga buhay at relasyong hindi nila dapat hindi panghimasukan, I’m sure hindi ako ‘yon.”

**
**

“Guys! Ano ba!” pag-aawat ni Adrian. “Kakasabi lang ng doktor oh. Stress-free environment ang kailangan ni Pareng Chase para maka-recover. Sa tingin niyo nakakatulong ‘yung mga ganito?”

Natahimik ang lahat pagkatapos marinig ang paalala ni Adrian. Tama naman siya, baka mas lalong makasama kay Chase kung ganitong mga eksena ang madadatnan niya. Pero paano nga kami makakaisip ng tamang desisyon kung lahat na lamang ng naiisip naming solusyon ay bibigyan ng ibang kulay at interpretasyon nitong si Miles?

**
**

**
**

“Alam niyo… mawalang galang na ha. Nauunawaan ko na kayo… bilang mga kaibigan… Lola Elena… lahat kayo ay para lamang sa ikabubuti ni Chase. Pero ako kasi ‘yung nobyo. Kaya sa tingin ko ay nasa akin naman ‘yung karapatan para magdesisyon.” bakas sa mukha ng lahat sa amin ang pagkabigla at pagkainis sa tinuran ni Miles. “At ang desisyon ko ay ako ang mag-aalaga sa kanya sa apartment namin dahil doon naman kami nakatira talaga.”

**
**

“Pe… pero hijo… papaano mo gagawin iyon eh ni hindi ka nga natatandaan nitong si Chase?” nag-aalangang tanong ni Lola Elena.

**
**

“Huwag ho kayong mag-alala, Lola. Nasa apartment po namin ang lahat ng kailangan niya upang maalala niya ang lahat lahat lalong lalo na ako. Ipapakita ko sa kanya lahat ng litrato namin, baka sakaling may sumundot na alaala. Ike-kwento ko sa kanya lahat lahat ng kailangan niyang malaman tungkol sa amin… lalong lalo na ‘yung kung paano ko siya nakuha at kung paano niya ako pinili. Tingnan ko lang kung hindi niya ako muling maalala.” at isang ngisi lang ang binitiwan nito habang nakatingin sa akin.

**
**

“Sorry ha pero Miles… nakalimutan mo na ba ‘yung advise ng doktor? Baka mamaya magka-information overload si Pareng Chase… kung anong mangyare sa kanya.” paalala namang muli ni Adrian.

“Sa tingin mo hahayaan ko ‘yung mangyare? Natural hindi. Ang sa akin lang naman, siguro ay maiintindihan niyo naman ako kung ‘yung desisyon ko ang masusunod hindi ba?” ramdam ko ang gigil ng aking mga kaibigan ngunit nagpasya na rin silang palagpasin na lang ang pagiging mapagmalaki nitong si Miles para na rin sa ikatatahimik ng lahat at para kay Chase. ” Pero huwag kayong mag-alala. Hindi naman ako madamot. Kung gusto niyong bumisita, okay lang. Ikaw… Lola Elena, welcome na welcome ka po doon.”

**
**

“Ah… eh… salamat naman kung ganon, hijo.” alanganing tugon ni Lola.

**
**

“Ikaw din… Flynn. Pwede mo naman siyang bisitahin doon… as a friend. And I’m sure baka na-miss mo rin’yung apartment.”

**
**

**
**

Alam ko namang hindi ‘yung pagbisita ko ang nais niyang ipamukha sa akin. Hindi naman ako tanga para hindi ko ‘yun maulinigan.

**
**

**
**

“Miles, hindi pa ba ‘yan tapos? Pwede ba… baka pwedeng ‘yung recovery muna ni Chase ang i-prioritze natin? Baka pwedeng isantabi mo muna ‘yung pagka-threatened mo sa presence nitong kaibigan ko.” pagdepensa sa akin ni Leah. Sa tabi niya’y dinig ang pag-awat sa kanyan ni Rico. “Hindi eh. Nasa ganito na nga tayong sitwasyon, uunahin pa ba natin ‘yung mga ganyan? Pwede bang si Chase muna? May narcissistic tendency yata ‘yan eh.”

Ako na ang humawak sa kamay ni Leah at saka ko siya binigyan ng mahinahon na ngiti at iminuwestra ko ang aking labi na ayos lang, huwag na siyang mag-alala dahil hindi naman iyon ang unang pagkakataong ginawa sa akin iyon ni Miles. Masakit pa rin pero kaya ko na siyang dalahin ngayon.

**
**

**
**

“Hayaan mo na siya. Mabuti na lamang at nakapag-aral akong kaibigan mo, kasi kung hindi… baka pinatulan ko na ‘yan.”

Nakita kong sasagot pa sana si Miles ngunit tinawagan na siya ng staff ng hospital upang ipaalam dito kung ano ang mga kailangang ayusin upang tuluyan ng makalabas ng hospital si Chase. Kami naman ay nagkasundo na umuwi na muna sa kani-kaniyang mga tahanan dahil hindi rin naman naging biro ang ilang gabing pabalik-balik naming dito sa hospital upang magbantay kay Chase. Mabuti na lamang at may awa pa rin ang Diyos bagamat may panibagong hamong kailangang harapin.

Pagkadating ko sa bahay ay kaagad akong naligo, nag-ayos, at naghandang matulog. Nag-uutay-utay na rin akong magempake dahil tuloy na tuloy pa rin naman ang pag-balik ko sa ibang bansa. At least ngayon, aalis akong walang masyadong alalahanin dahil mukha namang papunta na sa maayos na kondisyon si Chase. Naayos na din naming magkakaibigan ang issue namin. Biglang sumagi sa isip ko kung papaano kaya si Chase kapag nandoon na siya sa kanilang apartment. Maaalagaan kaya siya ng tama? Nabanggit ni Miles na ipapakita niya lahat ng pictures at ike-kwento niya lahat-lahat… hindi kaya magka-information overload nga si Chase? Baka mas makasama iyon sa kan—

Bakit nga ba hanggang ngayon eh iniisip ko pa rin ‘yung mga ganong bagay? Hindi ba’t malinaw ang winika sa akin ni Miles… na lumugar ako. Hindi na ako ‘yung tamang taong dapat mamroblema sa mga ganoong bagay. Ito marahil ang kailangan kong sabihin araw-araw sa sarili ko.

Pero bakit nga ba? Bakit hanggang ngayon? Simple lang siguro, kasi hanggang ngayon… may nararamdaman pa rin ako . Sa kabila ng lahat, possible pa rin pala itong nararamdaman ko. Kung hanggang kailan, hindi ko alam. Baka hindi na nga mawala eh. Kasi ganon naman diba, kapag nagmahal ka at tuluyan mong ibinigay ang buong puso at lahat lahat ng mayroon ka sa taong ‘yon, may nawawala sa’yo at hinding hindi mo na ‘yun muling makukuha ulit. Kapag nagmahal ka ng totoo, may parte sa sarili mo na nagiging bahagi na rin ng pagkatao nila.

Si Chase… palagi siyang magkakamayroon ng bahagi sa buhay ko. Kahit gaano pa katagal kaming hindi magkita at magkausap, palaging mayroon dahil minsan ko siyang tunay na minahal. Pero ang pinanghahawakan ko na lamang ay isa lamang siyang parte at hindi kabuuan.Hindi ko alam ang plano sa akin ng tadahana pero naniniwala ako na malaki pang bahagi ng puso ko ang handa para sa mga taong nais pumasok at maging bahagi ng pagkatao ko.

**Itutuloy… **

#13

Chapter 13

**
**

[A/n: Maraming salamat kay @bumbeyb ng twitter para sa bagong cover photo ng Infidele at DITC] __

FLYNN

**
**

**
**

**
**

“Cheers!”

Kaagad na naglapit-lapit ang aming mga baso at sa pagbabanggan nito’y lumikha ito ng tunog tanda na kami’y nagkakasayahan. Pagkatapos ay unti-unti naming ininom ang laman ng aming mga baso. Hindi ko maipaliwanag ang mga mukha ng iba. Ang iba kong kaibigan ay tila wala lang, mukhang mga bihasa na. Ang iba naman, kasama na ako, ay halos hindi na maubos ang laman.

Nandito ngayon sa aming bahay ang aking malalapit na kaibigan na sina Joyce, Leah, Adrian, at Rico. Tanging si Chase lang ang wala dahil sa kalagayan niya. Bukas na kasi ng hapon ang takda kong pag-alis muli ng bansa. Handa na naman ako, handa na rin ang mga gamit ko. Nagkausap na rin kami ng pamilya ko at malungkot man, pero ito na talaga ang desisyon ko. Maging sila ay kinekwestiyon ang desisyon kong muling pag-alis dahil na naman sa kaparehong rason ngunti maging ako’y hindi ko rin alam ang isasagot. Siguro iba-iba lang talaga tayo ng paraan ng pagharap sa problema? Ngunit isa lang ang masasabi ko, tanging ako lang ang makakaramdam kung anong dapat kong gawin.

Pero kung tatanungin ako, buo na ba talaga ang loob kong umalis? Habang palapit nang palapit ang flight ko, parang gusto kong umatras? Parang ayaw ko ng tumuloy. Siguro kung sasabihin ko lang ito sa mga magulang ko, o ‘di kaya’y kay Joyce, baka nasampiga na ako. Alam ko naman, napaka-indecissive ko. Napaka-duwag ko. Pero siguro kailangan ko na lang maniwala sa mahika ng bagong simula. Iyon na lang siguro ang pinaghahawakan ko.

**
**

“Grabe ‘no? In this age of digital information, ang dami pa ring walang stand sa mga important issues. Ang dami pa ring neutral!” anas ni Adrian.

**
**

“Neutral-neutral my ass. I think they’re not neutral at all. Baka ‘di lang sila proud sa choices nila and takot silang ma-judge.” segunda naman ni Rico.

**
**

“Understandable ‘yung fear of being judged. Pero ang hindi ko kasi talaga ma-gets is hinahainan na sila ng facts from credible resources, deadma pa rin. Doon siguro tumataas ang kilay ko. I mean, why not normalize changing your stance when presented with facts, right?” dagdag naman ni Joyce.

Palaban kasi talaga ang mga kaibigan ko pagdating sa mga ganitong issues eh.

**
**

**
**

“Pero hindi ko rin naman sila masisi.” sabat ni Joyce na naging dahilan para magtinginan kaming lahat sa kanya.

**
**

“Huh? You mean, okay lang sa’yo ‘yung ganon?” gulat na gulat na tanong ni Joyce.

**
**

“No. No. Don’t get me wrong. I get your point and I agree with you pero it’s just that… at some point in our lives…” napabuntong hininga ng malalim si Leah bago sumagot. “…nagiging neutral talaga tayo without us knowing it.”

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin ng mga oras na ‘yon. Mukhang may pinanggagalingan itong si Leah.

**
**

**
**

“A…ako. Parang wala naman akong maalala na naging neutral ako. I always have my stand eh.” wika ni Rico at nagsisunuran na rin ang iba kong mga kaibigan, kasama na rin ako.

**
**

“How about the issue between Flynn, Chase, and Miles?” hindi ko inaasahan na sasabihin iyon Leah. Akala ko talaga ayos na, nakapag-usap na kami. Pero mukhang hindi pa settled kay Leah. Nginitian ko na lang siya at magsasabi sanang ayos na iyon at hindi na kailangan pang ibalik pa pero hindi ko nagawa dahil muli siyang nagsalita. “I know Flynn will hate me for this kasi ayaw na niya itong ipabalik and kayo din guys, kasi aside sa sinisira ko ‘yung mood eh baka isipin niyo ayos na tayo last time. Pero ewan ko… hindi ko alam. What I know is, Flynn didn’t get the apology that he deserves from us that night. Kailan pa natin ito isesettle? After another what? Two or three years?”

**
**

“Leah… hindi ko inaasahan na issue pa rin pala ito sa’yo pero believe me, naiintindihan ko. At wala na iyon sa’kin.” wika ko naman rito.

**
**

“No… Flynn. I think Leah has a point.” wika rin ni Adrian. Nakita ko namang ngunmiti si Leah sa kanilang lahat bago ako hinarap.

**
**

“I think what we showed to Flynn before was a misguided notion of neutrality. I mean, yes you can be neutral naman kung ang issue ay anong mas maganda, GMA7 or ABS-CBN? Anong mas malakas sa volleyball, DLSU or ADMU?” tahimik ang lahat. Nakatuon ang atensyon sa sinasabi ni Leah. “Pero kasi… iba ‘to eh. Ang pinag-uusapan dito ‘yung mental health ni Flynn… na kaibigan natin. Hindi ko lang ma-take na natawag pa tayong kaibigan niya eh noong mga panahong wala siyang boses na magsalita para sa sarili niya eh hindi natin iyon ginawa para sa kanya.”

**
**

“Yes… Flynn. Actually, me and Leah… we’re constantly talking about how we would feel kung kami ‘yung nasa kalagayan mo. I think we’re blinded by the idea na kaibigan rin namin si Chase kaya kailangan din naming siyang suportahan. Nabulag kami sa idea na kailangan naming kayong irespeto pareho even at the expense of your welfare. Ikaw… kailangan mo pang lumayo. Si Chase… natakot akong i-point out ‘yung mga mali niya noon. Kung naging vocal lang sana ako noon… kami noon, baka hindi umabot sa ganito.” segunda naman ni Rico. “Sorry Flynn.”

**
**

“Guys… okay na! I mean, diba nandito tayo to be happy kasi aalis na ako? So sana stop na muna ang dr—” nakaramdam ako ng tapik mula sa aking balikat.

**
**

“No… Flynn. Let them. This is necessary.” madiin na wika ni Joyce.

Wala akong nagawa kung hindi tumahimik at muling makinig.

**
**

**
**

“Lahat ng mga sinabi nila Flynn… it’s all true. Hindi kami naging mabuting kaibigan sa’yo… there… I said it kasi wala na naman talagang ibang way para i-describe ‘yung ginawa namin sa’yo. We’re really really sorry. There’s no possible reason that would justify our actions. Hindi na namin mababalik ‘yung dati… nasaktan ka na, umiyak ka na. Hindi na namin iyon mababawi. Siguro what we can do is to learn from that experience and not to repeat it again… hindi lang sa’yo, kung hindi sa lahat ng kaibigan at kakilala namin.” dagdag ni Adrian.

Muling nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin. Tiningnan ko sila isa isa. Nakita kong nagpapahid ng luhang nangingilid si Leah, si Rico nama’y nakatungo, at si Adrian naman ay hindi mapakali. Panghuli, tiningnan ko si Joyce… ang taong hindi ipinaramdam sa akin na nag-iisa ako. Isang makahulugang tingin lang ang binigay niya sa akin.

**
**

**
**

“Guys… kagaya ng sinabi ko sa inyo, there’s really no need for this. ‘Yung unang apology niyo pa lang sa akin… ayos na ako. But… thank you. Salamat dito. Maraming salamat sa pag-acknowledge ng nararamdaman ko. Kahit late na… at least, na-recognize niyo.” isang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako muling magsalita. “Noong dumating ako dito, I really did not expect na close niyo na si Miles. Akala ko kasi civil lang kayo sa kanya for the sake of Chase pero to my surprise, close pala talaga kayo sa kanya. Aaminin ko, may moment na I felt betrayed, but I told myself na I cannot force you to hate someone for me.” pero unti-unting naglaglagan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. “But there are times na gusto ko talaga ng kakampi, alam niyo ‘yon? Don’t get me wrong… Joyce. This is not to say na hindi ka enough but sometimes, I also want validation and assurance from you guys kasi mas… mas kaya kong lumaban knowing na maraming tao ang sasakap sa akin sa likod kapag natumba ako pero… si Joyce lang palagi ‘yung nakikita ko.”

**
**

“But again, thank you. Thank you for making me feel na hindi pala selfish ‘yung naramdaman ko noong mga araw na ‘yon… na valid pala ‘yung mga emosyon na itinago ko noon.” dagdag ko pa. Pagkatapos nito’y unti-unti kong inayos ang sarili ko at pinahid ang mga luhang kumawala sa mga mata ko. “Leah… and kayo na rin guys… I want us to move on from this, okay? Kung kailangan niyong marinig mula sa akin na pinapatawad ko na kayo, okay fine… ‘I forgive you’. Basta lagi niyong tatandaan, we might not be perfect, but our friendship doesn’t diminish because of our imperfections. Okay? Hugs nga!”

At isa-isa kaming tumayo at niyakap ang isa’t isa. Isa na ito sa pinakang-heartfelt na tagpo sa buhay naming magkakaibigan. Masaya ako dahil kahit hindi kami perpekto, maaring nasasaktan naming ang isa’t isa, sadya man o hindi sadya… pero marunong kaming makinig.

Para akong natanggalan ng isang malaking tinik sa dibdib ko ng mga sandaling iyon. Parang nagbago lahat. Parang gumaan ‘yung puso ko? Parang ang gaan ng ngumiti. At parang ayaw ko ng umalis.

Nasa ganoon kaming sitwasyon ng biglang may kumatok sa aming pintuan. Nagkatinginan kami isa-isa.

**
**

**
**

“May ineexpect pa kayong dadating?” wika ni Rico.

**
**

“Wala na? May sakit si Pareng Chase eh so alam ko… kumpleto na tayo. Not unless may inimbita kang iba… Flynn?” wika naman ni Adrian.

**
**

“Wala. Wala. Kayo lang sinabihan ko eh.”

Humakbang ako papunta sa pintuan dahil hindi talaga natitigil ang pagkatok nito. Habang papalapit ako ay hindi na katok ang nangyayare kung hindi kalampag na. Napatigil naman ako. Sinidlan naman ako ng takot. Sino naman kasing tao ang nasa tamang pag-iisip na mangalamapag ng pintuan ng bahay nang may bahay sa ganitong oras, hindi ba?

Naisip ko tuloy ‘yung mga bali-balitang kulto daw na nangangatok ng bahay tuwing gabi at pagkatapos ay pumapatay. Naramdaman ko naman na sumunod sa likod ko ang aking mga kaibigan na naging vigilante. Panigurado, kung may kumukuha sa amin ng video ay aakalain mong nasa isang thriller movie kami.

Nakarating na ako sa pintuan at hawak ko na ang doorknob. Tumingin ako sa mga kaibigan ko at kitang kita ko sa mukha nila ang kahandaan sakaling masamang loob nga ang kumakalampag sa aming pintuan. Isang malalim na buntong hininga at bigla kong pinihit ang aming doorknob.

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“MILES?!”

Gulat na gulat kami lahat sa nakita namin. Si Miles… si Miles… nasa harap ng bahay namin. Gustuhin ko mang itanong kung bakit siya nandito ay hindi ko na nagawa dahil kitang kita ko ang pagrehistro ng takot sa kanyang mukha. Nabigla sigurong lahat kami ay nakaamba sa kanya.

**
**

**
**

“Miles… anong ginagawa mo dito? At saka… pano mo nalaman itong—” wika ni Rico.

**
**

“Hindi na iyon importante. Si Flynn… na’san si…FLYNN?” kaagad itong lumapit sa harap ko at kaagad na kinuha ang kamay ko. Tinabig naman ito ni Leah.

**
**

“Ano bang ginagawa mo dito ha? Hindi ba dapat inaalagaan mo si Chase kasi ‘yun ang desisyon mo kasi nobyo ka?” ngunit hindi siya pinansin ni Miles.

**
**

“Flynn… makinig ka sa’kin. Kailangan mo akong tulungan. Kailangan mo kaming tulungan. Kailangan mong tulungan si Chase!” marubdob na wika nito.

Gustuhin ko man siyang kalmahin pero ewan ko ba… nadidstract ako sa emosyon na ipinapakita niya. Hindi ko alam kung anong nangyayari pero mukhang may hindi magandang kaganapan kaya dis oras ng gabi, ay napasugod sa akin ang taong ito.

**
**

**
**

“Teka… ano bang sinasabi mo? At saka hindi naman sa pagmamadamot pero bakit kita tutulungan? Para saan? Para sabihan mo akong pumapapel na naman? Tapos na ako sa mga pang-aalipusta mo.” dala na rin siguro ng alak kaya nakakapagsalita ako ng ganito.

**
**

“Hindi mo ako naiintidnihan eh. Kahit huwag na para sa akin. Kahit para kay Chase na lang. Diba may pinagsamahan naman kayo?” wika nito at saka tumingin sa mga kaibigan ko. “Leah… Rico… Ads… tulungan niyo ako please? Kumbinsihin niyo si Flynn… siya lang makakatulong sa amin.”

Pero ni isang salita ay wala siyang nakuha mula sa mga kaibigan ko.

**
**

**
**

“Alam mo… Miles… nagsasayang ka lang ng panahon dahil palipad na rin ako papuntang ibang bansa bukas kaya gustuhin ko mang tulungan kayo ay hindi na pwede. Ang mabuti pa, umuwi ka na. Dahil baka walang bantay doon ang nobyo mo. Hindi ba’t kung makapagsalita ka kanina ay parang hindi mo kailangan ng tulong? Panindigan mo. Hala… uwe!” pero sa halip na umalis ito sa harapan ko ay mas nabigla ako sa ginawa nito.

Lumuhod siya sa harapan ko!

**
**

**
**

“Please… Flyn… tulungan mo ako!” wika nito habang umiiyak at nakaluhod na ikinabigla ng lahat. Ang taong walang ginawa kung hindi yurakan ang pagkatao ko ay heto, nakaluhod sa harapan ko… nagmamakaawa. “Ilang araw ng hindi lumalabas ng kwarto si Chase. Ilang araw na ring hindi kumakain. Ayaw niya ring uminom ng mga gamot niya hangga’t hindi ka daw niya nakikita at nakakausap.”

**
**

“Ano?! Ilang araw na ‘to?” wika ni Adrian.

**
**

“Isang linggo na.” wika ni Miles.

**
**

“Bakit hindi mo kaagad sinabi sa amin? Bakit pinaabot mo pa ng isang linggo?!” ramdam sa boses ni Adrian ang galit.

**
**

“A… akala ko kasi makakaya ko. A… akala ko magagawan ko ng paraan. Pero hindi. Habang tumatagal lalong tumitigas ang ulo. Hanggang sa noong isang araw, nagkulong na sa kwarto. Ayaw kumain. Ayaw maligo. Ayaw uminom ng gamot.” wika nito habang nakatingin sa akin.

Ako ma’y nahahabag sa kalagayan ng dati kong kasintahan. Paano siya umabot sa ganito? Pero naiisip ko rin, ako ba talaga ang dapat lapitan? Hindi ba’t may mga professional na mas karapat-dapat siyang lapitan?

**
**

**
**

“Nalulungkot ako sa pinagdadaanan ni Chase… ninyo. Pero hindi ako ang dapat mong lapitan, Miles. Sa psychiatrist ka pumunta… o ‘di kaya’y sa emergency. Pero hindi sa akin. Masyado ng magulo ang buhay ko para isama niyo pa ako mga issues ninyong mag-nobyo. Isa pa, palagay ko’y wala na naman akong responsibilidad sa inyo.” akmang aalis na ako ng bigla siyang sumigaw.

**
**

“Sandale!” mabilis akong lumapit sa harap niya at pinagsabihan siyang huwag mag-eskandalo dahil maraming tao na ang nagpapahinga. “Please Flynn… nagpapakababa na ako sa harap mo. Tulungan mo kami… tulungan mo si Chase. Kasi kung hindi…”

**
**

“Kung hindi… ano?” kinakaban kong tanong.

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

“Baka may mangyaring hindi maganda sa kanya.”

---

**_
_ **

**_
_ **

A/n: Nakahanap ako ng panahon at inspirasyon para sumulat. Pasensya na kung natagalan. Hindi ko alam kung tuloy-tuloy na ito pero pasasaan ba at matatapos ko rin ito. Nag-eexpect rin ako ng bashers pero deadma na.

_
_

Maraming salamat rin sa mga patuloy na umuunawa sa napakabagal na pag-usad ng kwento. Na-a-appreciate ko kayo. :)

#14

**
**

**
**

Chapter 14

_
_

_
_

[A/n: Merry Christmas everyone! Here’s my little gift for y’all. Ready na ako sa bashing. HAHAHA.]

**
**

**
**

FLYNN

Hindi rin naman nagtagal dito sa bahay si Miles pagkatapos ang mga tagpong iyon. Minabuti na siyang itaboy ng mga kaibigan ko dahil na-i-spoil niya iyong mood ng pa-despidida ko. Pero hindi ko naman maiitanggi na bagamat wala na siya dito, tila nabawasan iyong saya ng ginagawa namin ngayon. Nakikita ko naman ang effort ng bawat isa na kahit papaano, alisin muna sa isip iyong mga nalaman namin ngayon pero hindi eh, mahirap iyong isantabi na lang. Lalo na at kaibigan naman kasi namin si Chase.

**
**

**
**

“Guys, sorry if I need to ruin the moment pero kailangan ko lang siguro ng insights coming from you.” panimula ko. Agad namang namayani ang nakakabinging katahimikan at ang mga tingin ay sa akin na lahat nakalaan. “Don’t get me wrong. I am not asking you to make decisions for me. Pero gusto ko lang malaman kung sakaling kayo ay ako, anong gagawin ninyo?”

Noong una’y walang gustong magsalita. Lahat nakatingin sa mga basong hawak nila na mayroong lamang inumin. Alam kong kakatapos lang namin resolbahin iyong kung ano mang namagitang hindi pagkakaintindihan sa amin noon kaya naiintidihan kong nagiging maingat sila sa pagsasalita ngayon, lalo pa’t nalaman nila ang saloobin ko noon.

Isa… dalawa… hanggang sa naging kinse minutos na ang lumipas ngunit wala pa ring nagsasalita. Walang gustong mauna. Siguro nga’y masyadong mahirap ang sitwasyon ko kaya maging sila’y hindi nila alam kung paano ito haharapin. Handa na sana akong putulin ang nakakahiyang tagpo na ginawa ko ng biglang may magsalita…

**
**

**
**

“Ako… No.” wika ni Rico.

Napatingin naman ako maging ang mga kasama ko kay Rico. Napakunot din ang aking noo sabay tanong kung anong ibig niyang iparating sa sagot niya na ‘No.’.

**
**

**
**

“Paano ko ba ito sasabihin without putting any one in a bad light?” panimula niya. “Kung ako ikaw at sa akin napunta ang mahirap na sitwasyon na hinaharap mo ngayon, I guess I’ll still proceed with my plan. Tutuloy pa rin ako sa ibang bansa.” nakita kong mas naging taimtim ang pakikinig ng lahat at hinihintay kung anong rason niya sa kanyang desisyon kung siya ay ako. “Don’t get me wrong ha. Alam kong kaibigan din natin ang sangkot dito at hindi ito madali but sometimes you really need to impose your boundaries so that you can take of yourself and afterwards… you’ll be able to take care of other people too.”

Napatango na lamang ako sa narinig ko mula sa kanya.

**
**

**
**

“Ang dami nang nangyari sa’yo, Flynn. And I’m not sure kung may maibibigay ka pa. If I were you, I’ll heal first… the rest will come later.” pagtatapos niya.

Napabuntong hininga si Rico matapos niyang magsalita at napainom ng alak na hawak-hawak niya. Sa isip-isip ni Flynn, hindi rin naman naging madaling sabihin ito para sa kaibigan sapagkat sobrang lapit nilang dalawa ni Chase. At humahanga siya sa katapangan nito para siya’y suportahan. Minsan kasi, hindi din talaga natin napapansin na wala na pala tayong kayang ibigay kasi tayo mismo naubos na. Minsan, akala natin, sapat ‘yung lakas natin para sa mga sitwasyon ng ating buhay. Iyon din iyong akala ko. Kaya naman sobrang natutuwa ako sa pahayag ni Rico dahil pinaalala niya sa akin na bagamat nasa sa atin iyong kagustuhang tumulong, ngunit hindi ko ito magagawa kung hindi ko muna tutulungan ang sarili ko.

**
**

**
**

“I definitely have to agree with you on that one, pare.” segunda ni Adrian. “Tama lahat ng sinabi ni Pareng Rico, and Flynn… you’re not his therapist. Yes, as a friend, mayroong tayong moral responsibility to be with them through thick and thins but in your case, alam ko maiintindihan niya kung bakit kailangan mong mas piliin ang sarili mo.” dire-diretsong wika ni Adrian. “There are lots of people, of experts, who can help them. And andito pa naman kaming apat to fill in the gap kung sakali mang wala ka dito during his recovery.”

Gustong gusto ko iyong assurance at validation na nakuha ko ngayon kay Adrian. Minsan, unconsciously, we’re taking roles in the lives of other people na hindi naman talaga kailangan. Dahil sa perspektibong ibinigay sa akin ni Adrian, mas naging malinaw sa akin kung ano nga ba at hanggang saan iyong boundary ko bilang kaibigan kay Chase. Sa tingin ko, importanteng malaman ko kung nasaan nga ba ako, kung saan ako nakalugar, kapag gagawa ng anumang klaseng desisyon.

**
**

**
**

“Alam mo naman, Flynn… suportado ko ang mga sinabi sa iyo ng mga gunggong na ‘to kasi ganoon din ang paniniwala ko. Pero ewan ko… feeling ko, iba ang gagawin mo. HAHAHA.” napatawa naman halos lahat pero may point si Leah. Kaya rin ako humihingi ng ibang insight dahil mayroon ding parte sa aking puso na gustong mag-stay. “Siguro ang sasabihin ko lang sa’yo, whatever your decision will be, this time… 100% all out na kami to support you. Kasi ang hirap eh… the way we make decision, it’s influenced by our past, by our upbringings, and the way we perceived things and predict the future. Magkakaiba tayo eh. So I guess, what I can offer you is that you can always count on me mapa-good decision ‘yan or… not so good. I’ll always be here for you.”

Napa-‘aww’ naman lahat sa sinabi ni Leah. Napaka-swerte ng mga taong nakahanap ng mga kasama sa buhay na kahit magkamali sila, kahit makagawa sila ng mga desisyong parang mali na sa paningin ng lahat, ipaparamdam pa rin nilang may kakampi ka. Iyon iyong naramdaman ko sa sinabi sa akin ni Leah. Parang kapag ganoon iyong naririnig mo, parang hindi ka matatakot magkamali kasi alam mong may sasalo sa’yo kapag bumagsak ka. Hindi naman umaabot doon sa punto na itotolerate iyong mga maling ginagawa mo, hindi lang nila ipinaparamdam sa’yo na dahil nagkamali ka ay mag-isa ka na.

**
**

**
**

“Yes, Joyce?” natatawang wika ko dito.

**
**

“Ano? Nasabi na nila lahat. HAHAHA.” tugon naman nito.

**
**

“Ano ‘to, sinakop ka na namin? HAHAHA. Ikaw pa naman itong bestfriend dapat ikaw ang pinakang-nanglalaban.” pabirong alaska ni Leah. “Kapag hindi pasabog ‘yan… Flynn… ako na bestfriend mo ha.”

**
**

“Tse.” pabirong tugon ni Joyce kay Leah at saka humarap sa’kin. “Why do I have this feeling na nakapag-desisyon ka na pero humihingi ka lang ng insights from us to validate your decision?”

Napatakip naman ako ng aking palad sa aking mukha. Bestfriend ko nga ito. Napa-‘boom’ naman ang iba at napatawa. Tinapunan naman ako ng nanlilisik na mga mat ani Joyce.

**
**

**
**

“Flynn… you’re one of the most intelligent and caring people I know. Whether you prioritize yourself or you want to help Chase in his recovery… walang mali don. Parehas mabuti iyon. The real question is… handa ka bang pangatawanan ang magiging desisyon mo? Tama si Adrian at Rico, you’re not their therapist so you’re not responsible for their healing. You are responsible on your own. Pero tama din si Leah, we cannot force you to do something that you do not want to do. Listen to your heart, Flynn. It will tell what you need to do. And if you fail, at least you can move on without regrets and questions.” wala na akong ibang sabi. Niyakap ko na lang ang taong naging kasangga ko sa lahat ng mga pinagdaanan ko nitong mga nakaraan.

**
**

“Bakit parang mas maganda naman iyong sinabi ko?” pabirong wika ni Leah.

**
**

“HAHAHA hoy nauna ka lang. Kung ako nauna eh ‘di mas powerful iyong akin.” sagot ni Joyce.

Pagkatapos ng tagpong iyon, natural na umusbong muli ang kasiyahan. Ito iyong natutunan ko sa mga pinagdaanan ko nitong mga nakaraan. In order to truly move on from the past, you really to have to face it. Kasi kahit anong klaseng takbo ang gawin mo, tandaan mo, bilog ang mundo. Dadating at dadating ang panahon na iikot ito muli at muli mong makakaharap ang mga iniiwasan mo noon.

**
**

**
**

“So ano… susunduin pa ba kita bukas para ihatid sa airport or cancelled na?” natatawang wika ni Joyce.

Napangiti na lang ako ng mapanukso.

**
**

**
**

“Nako… sinasabi ko na.” muling wika nito.

**
**

“Ano ka ba. Oo naman, tuloy ka pa rin sa pag-sundo sa akin ‘no.” bulong ko dito. “Pero ang totoong tanong… sa airport nga ba ang punta ko?”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay iniwan ko si Joyce na nakatayo at may hindi makapaniwalang mukha habang ngumingiting hindi mo maintindihan. Sinamahan ko ang mga kaibigan kong nagwawalwal sa gitna ng bahay namin at ako’y nakisayaw at nakihiyaw.

**
**

**
**

“HOY PLAYTIME KANG LECHE KA! HINDI PA TAYO TAPOS! HAHAHA.” sigaw ni Joyce at hindi rin nagtagal ay sumama ito sa amin sa gitna at nakipag-walwalan.

Ano nga ba gagawin ko? May desisyon na naman ako. Hindi ko nga lang alam kung magugustuhan ng iba. Kung magugustuhan ninyo. Pero ang tagal ko na kasing hinayaan na iba ang magdesisyon para sa akin dahil takot ako sa mga sasabihin nila at tingnan niyo naman kung saan ako napunta. Tapos na ako doon. Ngayon, kung anong gusto ko, iyon ang masusunod. Dalawa lang naman ang pwedeng kalabasan ng gagawin ko. Sabi nga doon sa isang quotation na nabasa ko sa internet, It’s either I will make the right decision, or I need to make the decision right (Quote by: Philip C. Mcgraw) . But one thing is for sure, I am the one who will make it. Because at the end of the day, I am the one responsible for my own happiness.

---

#15

**
**

**
**

Chapter 15

FLYNN

Minsan hindi mo agad mararamdaman na gumagaling ka.

Walang announcement. Walang fireworks. Wala ring applause. Pero isang araw, mapapansin mo na lang, hindi mo na binabalikan ang sugat para lang alalahanin kung gaano ito kasakit.

Yung hindi mo na chine-check kung active pa siya sa messenger.
Yung kaya mo nang daanan ‘yung lugar na dati’y iniiwasan mo.
Yung hindi mo na binibilang kung ilang beses ka niyang hindi pinili.

Ganito ako gumising kanina. Wala namang espesyal. Pero tahimik. Hindi masaya agad, pero hindi na rin mabigat. Parang… unti-unting umaalon ang liwanag sa loob ko.

Hindi ako umalis ng bansa. Hindi dahil sa hindi ko kaya, pero dahil ayokong umalis dala pa rin ang parehong trauma na gusto kong takasan. Gusto ko munang buuin ang sarili ko rito. Dito kung saan ako unang natutong magmahal, mabasag, at ngayon, matutong mahalin ang sarili kong muli. Ang tagal kong inintay ‘yung moment na ‘yon. Na hindi na ako gigising na parang may mali sa akin. Na hindi na ako manginginig kapag naiisip ang pangalan niya. Na hindi na ako maghahanap ng validation mula sa isang taong paulit-ulit akong pinabayaan.

Akala ko dati, ang pagmamahal sa sarili ay tungkol sa bubble baths, solo trips, affirmations.
Pero hindi lang pala iyon. Kasama pala sa totoong pagmamahal sa sarili ay ‘yung pagtuturo sa sarili mong lumayo kahit mahal mo pa. ‘Yung pagtanggap na hindi lahat ng minahal mo, kaya kang mahalin pabalik sa paraan na deserve mo. At higit sa lahat, natutunan kong hindi ako kailangang buuin ng ibang tao. Kaya kong buuin ang sarili ko, piraso-piraso, kahit wala sila.

“Alam mo,” ani Joyce habang nagsasabit kami ng mga polaroids sa apartment wall ko, “kung dati ‘to, panigurado may picture si Chase rito.”

I smiled. “Ngayon, wala na. Pero may puwang pa rin siya. Hindi nga lang sa dingding. Sa alaala na lang.”

“Hindi mo na siya mahal?” tanong ni Leah habang abala sa pag-aayos ng snack tray.

Natahimik ako. Huminga. Hindi ko na nga ba talaga siya mahal? Alam ko…alam ko sa sarili ko ang tunay na sagot at kung minsan, nakakatakot harapin ang katotohanan. Pero sa paglipas ng panahon, natutunan ko rin itong tanggapin kahit may dalang kaba, kahit may dulot na pangamba.

Oo tama kayo, nag-rent ako ng apartment. Siguro mga 30 to 45 minutes drive mula sa bahay. Bakit? Mayaman ako eh. Hindi, biro lang. Sinubukan ko lang. Sabi nila, when you’re nursing a heartache, kailangan pre-occupied ka para hindi mo masyado maisip. Kung nasa bahay ako, alaga ako doon at wala akong ibang gagawin kung hindi umiyak lang. Ngayon, abala ako sa paglilinis, pagluluto at pagmamaintain nitong unit. Kahit papaano, nakakalimot naman.

“Hindi ko alam. Pero alam kong hindi ko na siya gusto para sa ngayon ko. Hindi ko siya kasama sa version ng sarili kong binubuo ngayon.”

Tahimik sila. Pero hindi dahil sa hindi nila alam ang isasagot. Tahimik sila kasi naiintindihan nila. At habang tinitignan ko ‘yung photo naming magkakaibigan, ‘yung magulo, nakakatawa, pero totoo at alam kong ito muna ang tahanan ko. Hindi relasyon. Hindi validation. Kundi ‘yung mga taong pinili akong manatili kahit hindi ako masaya, kahit hindi ako buo.

“Ang linis na ng apartment mo, nakakaloka,” dagdag ni Leah habang iniikot ang tingin. “Grabe, girl. Mas malinis pa ‘to kaysa sa budhi ng mga bagong babad sa zonrox.”

Tumawa ako. “Therapeutic kaya mag-ayos. Para akong nag-aayos ng mga bagay sa loob ko.”

“Pansin ko nga eh,” singit ni Rico, na ngayon ay may hawak nang wine glass. “Yung aura mo rin nag-iba. Mas… kalmado. Hindi na war-freak.”

“Wow, thanks. sabay irap ko, pero hindi ko mapigilan ang ngiti.

“Hindi ka na rin aalis? Yung abroad thing?” tanong ni Adrian, now leaning on the armrest.

I paused. Then nodded slightly.

“Yes… for now. Hindi pa ‘to yung tamang dahilan para umalis. Kasi kung aalis ako ngayon, parang tumatakbo pa rin ako. Gusto ko, pag umalis ako, dala ko na ‘yung buo kong sarili. Hindi ‘yung piraso lang na gustong makalimot.”

Lahat natahimik. Hindi ko alam ang nasasaisip nila pero bakas kong masaya sila sa naging desisyon ko.

“Grabe ‘yan. Ilalagay ko sa caption sa next post ko,” sabay cheers ni Joyce gamit ang wine glass.

Tumawa kaming lahat. Genuine. Walang pilit. And for the first time, I felt peace. Hindi perfect. Pero totoo.

---

Grocery day. Random chore. Wala akong expectations. I was in aisle 4, hawak ang canned tuna, may podcast na tumutugtog sa earphones. Simple. Tahimik. And then I saw him.

**Chase. **

Mas payat siya. Mas… simple ang kilos. Walang yabang. Parang taong galing sa mahabang laban. Pagod, pero gising.

Nakita niya ako.

Nagtagal ang tingin niya. Hindi siya lumapit. Ngumiti ako. Hindi ngiting “Hi, balikan mo ako.” _
_ Ngiting “I’m okay now.”

Tumango siya. Tumango din ako. Tapos nilagpasan ko siya.

Sa gilid ng paningin ko, napansin ko si Miles. May hawak na peanut butter. Hindi sila magkahawak ng kamay. Hindi rin sila magkausap. Pero magkasama. At alam kong hindi na mahalaga kung ano sila ngayon. Ang mahalaga, ako.

Lumiko ako sa susunod na aisle, pinisil ang bag ng groceries ko. At ngumiti ako. Ngayon, ako na ang lumalakad palayo hindi dahil sa galit. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil unti-unti na akong nabubuo.

**Itutuloy… **

#16

A/n: Pasensya na po kung medyo mabilis na phasing ng story. Long-overdue na ito. At ganito po talaga ang original plan ko for the story.

CHAPTER 16

CHASE

Una kong naalala ay siya.

Hindi pangalan ko. Hindi ‘yung ospital. Hindi ‘yung dahilan kung bakit may benda sa ulo ko at kung bakit mabigat ang katawan ko na para bang binugbog. Siya ang una kong naalala. Ang mukha niya. Si Flynn. Lumulutang siya sa gitna ng dilim. Klaro. Maaliwalas. Yung mata niya na parang laging nangungusap. Yung ngiti niya na parang kaya akong buuin.

Isang linggo na ang nakakalipas noong nagkamalay ako mula sa aksidente.

“Flynn…” mahina kong sabi, halos hindi ko na rin marinig ang sarili ko.

Napatingin sa’kin ang lalaking naka-upo sa tabi ng kama. Naka-hoodie. Hawak ang isang styro cup ng kape. Mapungay ang mata. Para siyang ilang gabi nang walang tulog. Si Miles. Kung hindi pa siya nagpakilala noon ay hindi ko pa siya makikilala. Hindi ko pa rin naman talaga siya kilala, sa pangalan lang pero hindi ko pa rin siya maalala. Kung sino siya sa buhay ko. Pero alam kong hindi siya estranghero.

Selective retrograde amnesia.

‘Yan daw ang sabi ng mga doktor. Yung utak ko, piniling kalimutan ang ilang bahagi ng kasalukuyan at nakaraan. Pira-piraso. Pero ang pinaka-ironic, naalala ko si Flynn at ang lahat ng masasaya, malalungkot, at masasakit na alaala na naidulot ko sa kanya. Kung minsan ay nakapagtataka, bakit sa dinami-dami ng pwedeng alaalang mawala at manatili, bakit ‘yung mga bagay pa na makapagpapamukha sa akin kung gaano ako kasama? Parusa ba ito?

Wala akong hiningi. Pero nanatili siya.

---

Mabagal ang paggaling ko. Physically, masakit lahat. Para akong batang muling natutong lumakad. Ang balikat ko, halos hindi ko maigalaw. Pagod ako sa paghinga. Sa pag-upo. Sa pagtayo. Naasar ako sa sarili ko kapag napapaihi ako sa kama. Kapag kailangan akong buhatin ng nurse. Pero kahit gano’n, nando’n pa rin si Miles. Nagpapalit ng flowers sa side table. Nagdadala ng pagkain kahit hindi ko inuubos. Tahimik lang siya. Pero ramdam mong puno ng pag-aalala ang kilos niya.

Isang gabi, habang pareho kaming nakatulala sa kisame, tinanong ko siya.

“Bakit ka pa rin nandito?”

Hindi siya agad sumagot. Pumikit siya saglit, parang hinihigop ang lakas ng loob mula sa hangin.

“Dahil… ano… dahil nagmamalasakit ako.” mahinang sabi niya. “At kahit hindi mo ako maalala ngayon, mahalaga ka pa rin sa’kin.”

Hindi ko alam ang isasagot. Kasi paano mo tatanggapin ang atensyon at pagkalinga na hindi mo kilala? Pero tumango ako. Kasi sa loob-loob ko, alam kong may dahilan kung bakit siya hindi umaalis. Kung kailan ko malalaman? Hindi ko alam. Pero sana kapag nalaman ko, handa na ako at alam ko na ang gagawin ko.

Maya-maya, dumadalaw rin ang iba. Mga kaibigan namin ni Flynn.

Si Leah, dumating na may dala-dalang sour candy at pang-asar.

“Don’t get me wrong ha.” sabay upo sa gilid ng kama. “Hindi ko pa rin pinapatawad lahat ng kagaguhan mo. Pero… at least buhay ka pa. That’s a start.”

Tapos binigyan niya ako ng fist bump. Mahina, pero may taray. Understandable. Hehe.

Naiintindihan ko siya. Sino ba naman ang makakapagpatawad ng ganon-ganon na lang ‘di ba? Lalo sila… sila na nakakita ng paghihirap at sakit na naidulot ng pagtataksil ko kay Flynn. Pero nagpapasalamat pa rin ako na kahit papaano ay dinadalaw nila ako. Ibig sabihin, naaalala pa rin nila ako sa kabila ng mga ginawa ko. Okay na muna siguro iyon.

Si Rico, siyempre, malakas ang dating. May dalang speaker, may pa-‘welcome back playlist’ pang emo songs.

“Bro! Pwede ka na daw tumayo? Sabay tayo mag-roadtrip na tayo next week! Ikaw ulit driver” tinapunan siya ng masasamang tingin ng iba naming kaibigan. Loko-loko talaga kahit kailan. Hindi pa nga ako nakaka-recover, gusto pa ata ako madalawahan.

Nag-iwan siya ng donuts. Pero siya rin halos ang kumaen.

Si Joyce. She was quiet. May dala lang siyang libro pagtapos ay inunat ang blanket sa paanan ko.

“Hindi mo kailangang maalala lahat agad.” mahina niyang sabi. “Minsan mas mahalaga kung ano ang pipiliin mong gawin pagkatapos mong magising.” Maiksi pero punong puno ng kahulugan at lalim.

At si Adrian, ever-practical. Tinanong lang kung nagti-therapy ako, nagbilin ng pagkain na high-protein, tapos umalis na rin.

Gusto ko sanang tanungin kung nasaan si Flynn pero… pwede ba? Parang wala akong karapatang magtanong sa kanya. Pero ramdam ko. Nando’n siya sa pagitan ng bawat katahimikan. Sa bawat tanong na hindi nila binanggit. Wala si Flynn physically pero may parte sa akin na umaasang darating siya, bibisitahin ako… pero naiintindihan ko kung hindi.

---

Habang lumalalim ang gabi, mas dumadami rin ang alaala. Sa simula, magulo. Parang trailer ng pelikula na hindi ko pa napapanood. Yung kasinungalingan. Yung paulit-ulit na pagtataksil. Yung bawat pagkakataong pinili ko ang sarili kong kasiyahan kahit kabawasan ‘yon sa taong tunay na nagmahal sa akin.

Naalala ko si Flynn.

Yung boses niya tuwing galit…hindi palaban, pero puno ng sama ng loob.
Yung mga gabing niyayakap niya ako kahit ako ang rason kung bakit siya umiiyak. At yung huling araw… kung kailan tumigil na lang siyang magsalita. Umalis na lang. Tahimik. Buo.

At doon ako tuluyang nabasag.

Hindi ako umiiyak kapag may tao. Pero tuwing gabi, kapag patay na ang ilaw, tahimik na ang kwarto, at wala nang ibang ingay kundi yung tunog ng makina ng aircon, doon lumalabas lahat.

Yung guilt.
Yung lungkot.
Yung pangingilabot sa alaala kung paano ko siya sinaktan.

Ang tanging taong hindi ako tinalikuran ang siya pang pinaka-pinabayaan ko. At ngayon, ako ang naiwan. Ako ang naghahanap. Ako ang walang kasiguraduhan kung kailan ko siya muling makikita o kung kailan niya ako patatawarin.

---

Ilang linggo pa ang lumipas. Unti-unti kong nakaya ang mag-isa. Naglalakad na ako kahit may kaunting kirot. Kaya ko nang umupo mag-isa. Minsan, sumasama na ako kay Miles mag-grocery. At isang araw, habang nasa canned goods aisle kami, tumigil ako. Siya ‘yon.

Si Flynn.

Oversized shirt. Earphones. May hawak na lata ng tuna. Parang walang nangyari. Pero halata sa kilos niya, mas kalmado. Mas magaan. Mas buo.

Parang tumigil ang mundo ko. Halos lumabas ang puso ko sa sobrang kaba at tila ba nawala ang lahat ng tao sa paligid. Parang ako lang… at siya.

Nagkatinginan kami. Ngumiti siya. Hindi pilit. Hindi rin paasa. Parang sinasabing, “Okay na ako.”

Tumango siya. Tumango din ako. At tuloy lang siya sa paglalakad. Hindi ko siya tinawag. Hindi ko siya sinundan. Kahit gustuhin ko, parang walang lakas na lumalabas sa katawan ko para gawin ‘yon? Dahil ba hindi ba ako fully recovered? O dahil nahihiya ako sa sarili ko at sa kanya?

Tumingin lang ako habang palayo siya. Siguro preview na rin ito ng magiging buhay namin sa mga susunod na panahon… siya, lalayo. Ako… maiiwang malungkot, nagsisisi.

Pagkatapos naming magbayad, umupo kami ni Miles sa bench sa labas ng grocery. Tahimik siya. Ako rin. Hanggang sa ako na ang bumasag.

“Thank you!” mahina kong sabi. Napatingin siya. Ngumiti, pero puno ng pagod ang mata.

“Alam kong hindi mo kailangang nandito ka. Alam kong mahirap na piliing manatili rito. Pero pinili mong manatili.”

Tumango siya. Hindi umiimik.

“I’m grateful. Hindi ko alam kung anong klaseng gulo ang pinagdaanan mo habang ako… walang maalala. Pero salamat. Kasi ikaw ang nando’n.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero Miles…”

He looked at me. Mahinang tango. Handa na siyang marinig kahit masakit.

“…hindi ko kayang ibalik ‘yung naramdaman mo para sa’kin. Hindi dahil ayokong subukan. Pero dahil alam kong hindi ko na ‘yon matutumbasan.”

Natahimik siya. Ilang segundo lang. Tapos… tumulo na lang ang luha niya. Tahimik. Parang matagal na niya ‘tong hinintay.

“I know,” sabi niya sa gitna ng hikbi. “Alam ko naman. Matagal na. At maniwala ka, matagal ko na itong na-imagine… na mangyayari ‘to. At araw-araw din akong natatakot na baka mangyari na ito sa araw-araw… pero heto na. Nangyari na. Kahit noon ko pa ito na-foresee, masakit pa rin pala.”

Nagpunas siya ng luha. Tumawa ng konti, pilit pero totoo.

“Hindi ako naghihintay na mahalin mo ako pabalik simula noong na-aksidente ka at hindi ako maalala. Naghintay lang ako na bumalik ka sa sarili mo. Kasi ‘yon ang pinakaimportante.” Umiling siya. Tapos tinapik ang balikat ko. “At ngayon, pwede ka nang magsimula ulit. Okay na ako ‘don.”

At dahan dahan, tumayo siya. Saglit na nagpunas ng luha at yumakap. Wala siyang sinambit na salita pero ramdam ko ang sakit. Maya-maya, kahit nahihirapan, siya’y nagsimula nang humakbang palayo. Bakas ang kagustuhan niyang huminto pero sa bawat buntong hininga ay nagpapatuloy siya. Hanggang sa tuluyan na siyang mawala sa aking paningin.

Napatingin na lang ako sa taas.

“Diyos ko. Sana kinuha mo na lang ako kaysa ipamukha sa aking napakasama kong tao at napakarami kong damdaming natapakan”

---

MILES

Ako ‘yung nando’n nung wala siyang maalala.

Ako ‘yung sumagot sa mga tanong ng nurse. Ako ‘yung pinagsarhan ng pinto nung nagsimula siyang gisingin ng trauma at sakit, hindi lang sa katawan, kundi sa isip. At ako rin ‘yung hindi niya maalala.

“Flynn” ‘yun ang unang pangalan na binanggit niya. Paulit-ulit. Hindi ako.

At kahit masakit, tinanggap ko. Kasi mahal ko siya. Hindi ko itatangging umasa ako na baka kapag ako ang naabutan niyang kasa-kasama niya hanggang sa makabalik siya sa dati ay pipiliin niya rin ako. Pero… habang tumatagal, mas lumilinaw ang sagot.

Nagalit ba ako kay Flynn? Oo. Kasi bakit siya pa rin? Wala na siyang ginagawa at lahat, siya pa rin. Pero sa hinaba-haba nang panahon na lumipas, hindi pala siya ang dapat kong kagalitan… kung hindi ang sarili ko. Kasi ako ang naglagay sa sarili ko sa ganitong sitwasyon.

Nando’n ako araw-araw. Sa umpisa, bilang tagapagbantay. Tapos naging routine. Nagdadala ng damit. Nagpapalit ng bulaklak. Sinusubukang tumawa kahit minsan gusto ko nang umiyak sa harap niya. At habang siya’y unti-unting nakakabangon, ako naman ‘yung unti-unting nadudurog. Kasi kahit hindi niya sinasabi, alam kong ibang tao ang nasa isip niya. Kahit anong alaga ko, kahit gaano ako ka-loyal, ako pa rin ‘yung hindi niya hinahanap.

Si Flynn pa rin.

Hanggang isang araw, habang nasa grocery kami, nakita ko. Nagkatinginan sila.

Si Chase, at si Flynn.

Yung titig na ‘yon… hindi ko kailanman natanggap.
Titig na parang nakakalimot ng paligid.
Titig na buo. Na tahimik. Pero malalim.

Sa isang segundo lang, naalala ko lahat ng araw na umaasa akong kaya ko siyang mahalin nang sapat para makalimutan si Flynn. Pero doon ko napatunayan. Hindi ako kailanman naging kapalit, ako ‘yung pahinga, pero hindi ako kailanman naging tahanan.

At doon ko gustong sumuko. Pero paano?

Nung sinabi niyang hindi niya kayang ibalik ang nararamdaman ko, halos humiwalay ‘yung puso ko sa dibdib ko.

Masakit. Sobrang sakit

Parang gumuho ‘yung lahat ng pinanghawakan ko.
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang mga taon ng pananahimik at paghihintay.

Pero hindi ko siya masisi. At higit sa lahat, hindi ko kayang magalit kay Flynn. Hindi ko na kayang magalit kay Flynn. Ewan ko, napagod na din ako siguro. O baka naman sa wakas eh nahimasmasan nga ako. Kasi mula pa noon, alam ko na kung sino talaga ang laman ng puso ni Chase. Alam ko. Pinilit ko lang talunin. Akala ko, pag ako ‘yung nandito habang siya’y wala… magbabago ang lahat. Pero mali ako.

---

Nandito ako ngayon sa isang simbahan. Tahimik. Malamig. Nakatingin lang ako sa altar pero hindi ko alam kung ano ang dasal ko. Hindi ko alam kung anong hinihingi ko. Hindi ko nga alam kung may karapatan pa akong humiling.

Pero umiiyak ako.

Hindi ‘yung iyak na maririnig. Iyak na kinikimkim. Iyak na hindi na kailangan ng tunog.

_
_

_
_

“Matagal ko na ‘tong naramdaman. ‘Yung unti-unting pagkawala. ‘Yung paglamig. At ginawa ko naman ang lahat para pigilan. Naging nandiyan ako kahit hindi na ako pinipiling tanawin. Pero wala, heto na ako… naiwan.”

Gusto ko sanang sapat na ‘yung pagmamahal ko. Gusto ko sanang bumalik siya dahil pinili ko siyang alagaan. Gusto kong ipilit ‘yung kagustuhan ko. Pero ang sakit isipin… na minsan, kahit buong-buo mo nang binigay ang sarili mo, hindi pa rin pala ‘yon magiging dahilan para piliin ka. At mas masakit… kasi mula pa noon, alam ko na. Alam ko kung sino talaga ang laman ng puso niya. Alam kong hindi ako ‘yon. Pero nanatili ako, umaasa. Umaasang baka balang araw mapansin ako. Mali, napansin naman ako. Minahal?Pwede. Pero isa ang sigurado, hindi buo.

Hindi ako binigyang pansin ng buo. Hindi ako minahal ng buong buo. Pinili lang ako kasi ako ‘yung nandito. Naramdaman lang ako sa pagitan ng pag-alis at pagbabalik ng taong talagang mahal niya. At tinanggap ko ‘yon. Kasi mas pinili kong masaktan kaysa tuluyang mawala siya.

_
_

_
_

“Mali ba ako?”

Mali bang magmahal nang ganito?
Mali bang umasa sa taong hindi naman ako mahal?

Hindi ko alam kung saan ako pupunta pagkatapos nito. Hindi ko alam kung kailan titigil ‘tong sakit. Pero sigurado ako… darating din ‘yung araw.

Sana dumating pa ang araw na iyon.

**Itutuloy… **

Author’s Note:

Maraming salamat po sa mga patuloy na sumusuporta! Sa wakas, malapit nang matuldukan ang kwento ni Chase at Flynn pagtapos ng maraming taon. Anong gusto niyong mangyari sa Epilogue? Parinig nga sa comments.

#17

FLYNN

“Alam mo hindi ko akalaing tutuloy ka pa rin sa ibang bansa. Kasi honestly, you’re doing good here.” sabi ni Joyce habang abala siya sa pag-aayos ng passport holder ko.

“Kahit ako ‘di ko inakala. Pero wala eh… ayoko lang magkaroon ng regrets. Gusto kong subukan.” Napangiti ako, sabay tawa.

“Pero seryoso, Flynn, ngayon pa lang nakikita ko na ang success mo.” singit ni Leah.

“Magdilang anghel ka sana” sagot ko humarap sa kanila. “Sana nga matupad ko this time ‘yung mga pangarap ko para sa sarili ko. I want to be more. Mas lumawak. Mas tumibay. I want to find the best version of myself.”

Tahimik silang lahat. Si Rico, halatang namumula ang mata. Si Adrian, hindi na nagawang pigilan ang iyak.

“Pwede ka pa rin naming i-chat everyday ‘no? ” bulong ni Adrian. “Kahit na magkaibang timezone.”

“Bawal kang makalimot!” sabay sabay na sabi nila.

“Promise, uwi ako soonest” sagot ko, habang niyayakap sila isa-isa. “Pero hindi siguro very soon pa, mahal ticket. Hehe.”

“GROUP HUG?!”

Kinabukasan. Hinatid ako ng pamilya at mga kaibigan sa airport. Bitbit ang mga pasalubong, reminders, at iyak na pilit ikinukubli. Habang naglalakad ako papunta sa immigration, para akong lumulutang. May bigat, oo. Sino ba naman kasi ang hindi mahihirapang lisanin ang isang komportableng buhay kasama ang mga mahal mo sa buhay at taong kinalakihan para sa isang hindi siguradong pangarap ‘di ba?

Habang inaabot ko ang passport ko, dumaan ang mga flashbacks. Mga tawa, luha, yakap, away, lambing. Lahat.

Pero ang pinakaramdam ko ngayon?

Kapayapaan. This time… I’m leaving not because I’m broken. I’m leaving because I want to grow.

---

CALIFORNIA.

May dala lang akong $120 noong dumating ako. Kailangan kong budgetin ‘yon hangga’t makahanap ako ng trabaho. Walang choice. Hindi ako pwedeng umuwi ng walang napatunayan sa sarili ko.

Una kong tinirhan ay isang maliit na kwarto sa shared apartment. Squeaky bed. Walang heater. At laging may amoy ang kusina.

Nag-apply ako sa kung saan-saan. Restaurant, content assistant, online work. Ilang rejection letter ang natanggap ko.

Isang gabi, naka-video call ko si Joyce.

“Kamusta ka na diyan?” tanong niya, sabay kagat ng donut.

“Okay lang naman.” sagot ko, pilit ang ngiti.

“‘Yung okay mo ba eh ‘yung tunay o ‘yung pang-Miss Universe?” natatawa niyang banat.

Tumawa ako. “Yung pang-Miss U, syempre. Joyce, to be honest… gusto ko na umuwi. Pero hindi ko kaya. Kailangan kong ituloy ‘to.”

“Gaga ka, panindigan mo ‘yan!” sabi niya pero noong mapansin niyang seryoso ako… “Bakit? Ano bang problema.”

“Wala naman. Nakakalungkot lang dito. Ang hirap magsimula. Parang lagi akong naka-survival mode, alam mo ‘yon?”

“Eh hindi ba ‘yan ang pinunta mo jan? Kasi gusto mo may mapatunayan sa sarili mo? Kasi you want to be more… like Joy?” wika niya.

“Huh? Sinong Joy?” nagtataka kong sagot.

“Si Joy Marie Fabregas! Si Kathryn sa Hello Love, Goodbye!” napatawa kami pareho. “Pero on a serious note, hindi ba gusto mong may mapatunayan? Ito na ‘yon. Ito na ‘yung chance mo to prove yourself that you are capable of being more. Kasi kung i-spoonfeed lang sa’yo ang success, saan ang glory ‘don?” Unti-unti, kahit papaano, nahihinuha ko ang gusto niyang sabihin at medyo gumagaan ang loob ko. “Just think of it this way. You are in the middle of uncertainty. Nakakatakot? Yes. Nakakabahala? Yes. But in the middle of uncertainty, everything is possible… so is success. So keep going, Flynn. Laban lang.”

Napangiti ako. Natahimik. Tama siya. Para akong nabuhayan sa sinabi niya. Hindi naalis ‘yung lungkot, ‘yung problema, ‘yung bigat…pero nabigyan ako ng bagong perspective na kailangang kailangan ko.

“Namimiss ko kayo.” bulong ko.

“Mas namimiss ka namin. Uwi ka na soon ha?”

Marami kaming napag-usapan. Nakakatuwa lang dahil kahit ilang milya, ilang dagat at mga lupain ang pagitan ko sa kanila, parang walang nagbago sa samahan namin. Hanggang sa mapag-usapan namin si Chase.

“Si Chase? Hmm. Okay naman siya. Fully recovered na. Nag-veventure siya ngayon as Automotive Parts Retailer.” wika niya.

“Oh talaga? Good for him. Hopefully maging successful.” sinsero kong komento.

“Sana nga. Ang alam ko kasi… medyo struggling eh.” tugon ni Joyce. “Pero tinutulungan namin. Share share ng posts ng page niya. Recommendations. Referrals ganon.”

**
**

“Feeling ko isang big break lang kailangan ‘non. Kasi since then naman, he’s into business and nakikita ko may skills naman siya. Kaya isang malaking break lang kailangan ‘non lilipad ‘yung business ‘non for sure.”

**
**

“Haaaay. After all these years. Andon pa rin ‘yung tiwala mo sa kanya ‘no?” nakangiti niyang sabi. “Not sure kung itatanong mo rin siya pero si Miles, nasa ibang bansa na rin. Macau yata. Staff sa casino.”

**
**

“Ah so…” nag-aalangan kong tanong.

“Oo. Tama ang iniisip mo. Hindi na sila nagka-balikan.” hindi ko alam ang mararamdaman ko noong marinig ko iyon. “Pero okay sila. Hindi ko masabing friends. Acquaintance siguro. Pero hindi na sila nagkabalikan.”

**
**

**
**

**
**

---

**
**

Ilang buwan pa ang lumipas. Nakapagtrabaho ako bilang junior content producer sa isang creative agency. Hindi glamoroso, pero sapat. May sarili na akong space. May ramen na hindi instant. At may libreng Spotify Premium (galing sa office subscription pero carry na rin).

Sa aking trabaho, dito ko nakilala sina Melissa , Jonah , at Caleb . Mga Pinoy na katrabaho ko rin sa agency.

Si Melissa, outspoken at super arte in a good way. Laging may kwento tungkol sa Hinge dates niya.

Si Jonah, chill girl na mahilig sa skincare at nagdadala ng tuyo sa lunchroom.

At si Caleb… pinaka-witty. Grabe ‘yung humor. Laging may baon na snack. At siya ‘yung tipong life of the party. Bangka sa usapan kung baga.

Madalas kaming mag-lunch together, at minsan ay may heart-to-heart talk. Sila ang naging sandalan ko sa tuwing nalulungkot ako dito sa ibang bansa. Kahit papaano, naging bearable ang hirap at lungkot ng malayo sa pamilya at mga kaibigan sa Pilipinas kasi nandiyan sila.

“Alam mo Caleb, akala ko dati tapos na ang mundo ko.” sabi ko isang gabi habang naglalakad kami pauwi

“Tangina ang lalim mo bigla” sagot niya, sabay ngisi.

“Pero totoo. I thought I was never gonna heal. Pero look at me now” napangiti ako ng bahagya pero totoo.

“Thriving.” sagot niya. “Fresh. Bagong skincare. Bagong shoes.” napairap na lang ako. Kahit kailan talaga ito. Akala ko naman seryoso na.

“Bagong buhay.” sabay buntong hininga

“Masarap ba?” tanong niya.

“Masarap na may kirot. Pero oo, masarap.” napatawa siya ng bahagya. “Oh kung ano-ano na namang kaberdehan ang pumasok sa isip mo. Seryoso nga.”

“Okay sige, serious na. Ganyan talaga. Ako nga eh, I left everything for Malik.” paglalahad niya. Si Malik, asawa niya. Isang black american na na-meet niya sa dating app. Ayon, nagkapalagayang loob. Na-hook sa charm at humor ni accla. Pinakasalan. “Makalat. Maraming struggles. Nakakarindi rin madalas. Pero ang sarap magmahal. And ang sarap din… in other ways.” sabay kindat.

“Caleb!” sigaw ko.

“Wow, akala mo virgin. Samantalang nakita nga kita active ka dito sa Grindr.” sagot niya “Gusto mo ba ng Malik 2.0?”

“Luh, may stock kayo ni Malik?”

“Wala. Limited edition lang asawa ko ‘no. Pero mala-Malik siguro may kakilala ako. Wait lang. Jan ka lang.” sabay kindat at alis sa kinauupuan namin

Kinakabahan ako sa mga pagganito nito eh. At sa mismong party na ‘yon sa rooftop ng office building, napuno ang paligid ng fairy lights, wine, at tawanan. Maya-maya pa, humahangos siyang bumalik sa part kung saana ko nakaupo.

“Flynn!” sigaw ni Caleb habang lumalapit. “Wait lang. May gusto akong ipakilala sa’yo.”

“‘Yan na ba ‘yung plot twist ko?” pagbibiro ko

“Hmm. Pwede pero depende. Maarte ka eh.” nanunuya niyang sagot. Inirapan ko nga.

Lumapit siya. Tumingin sa direksyon ng isang lalaki na papalapit at sakaito itinuro. Matangkad. Matikas ang tindig. Maganda ang pangangatawan. Clean-cut. May confidence na hindi mayabang. May hawak na beer pero parang ikaw ang hinihigop ng mata niya. Sa pagitan ng ingay at ilaw, nagtagpo ang paningin namin. Hindi ko siya kilala. Pero hindi naman siguro masamang makipagpalagayang loob.

“Flynn…meet…”

**Itutuloy… **

Epilogue Part 1

A/n: Medyo mahaba ‘yung Epilogue na naisip ko kaya hinati ko sa dalawa.

EPILOGUE PART I

FLYNN

Mainit. Pero hindi nakakapaso. Maliwanag, pero hindi nakakasilaw. May musika sa paligid, pero hindi maingay.

Tumingin ako sa paligid ko. May fairy lights. May mga tao. Nasa rooftop ulit ako. Pero this time, iba ang pakiramdam. Walang hinahanap. Wala akong hinahabol. Tapos biglang may kamay na humawak sa pulso ko.

“G?” tanong niya.

Tumango ako.

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

**
**

Si Uno.

Mga ilang minuto na rin pagkatapos siyang pormal ipakilala sa akin ni Caleb. Simple lang suot niya: white shirt na fit na fit sa katawan niyang parang sinadya ng langit. Matangkad. Tahimik. May nakaka-intimidate na aura pero mabait kapag nakausap mo na. Hindi rin hindi pwedeng malulusaw ang iyong puso kapag nakita mo siyang ngumiti. Hindi siya maingay. Hindi siya palaban ng punchline. Pero kapag nagsalita siya, tumitigil ang mundo ko para makinig.

Mga ilang minuto na rin kaming nag-uusap kaya medyo bumaba na ang kaba ko. May mga bagay na rin akong nalaman sa kanya. Bata pa lang siya ng umalis sila ng Pilipinas at dito na manirahan. Isa siyang fitness coach dito sa California kaya naman hindi nakakapagtakang pagkaganda ng pagkakahulma ng kanyang katawan.

“Gusto mo pa ng beer?” tanong niya noon sa party.

“Sure. Pero kung ikaw mag-aabot.” pabiro kong sagot.

Ewan ko ba bakit ko nasabi ‘yon. Dala siguro ng mga nauna naming nainom Ngumiti siya at saka umalis para kumuha ng inumin. Maya-maya ay dumating na siya upang iabot ang beer.

“Pihikan ka pala.” natatawa niyang wika.

“Sa beer o sa tao?” sagot ko naman

“Pareho…” wika niya. “…and I like it” sabay kindat

Tumawa kami. Natural lang. Walang pilitan. Walang matinding effort. Walang iniwasan. Walang tinatago. Dalawang tao lamang na hindi akalaing magkakadaupang palad sa kabila ng magulong mundo. At doon nagsimula ang kami .

Ang daming sumunod na date. Wala kaming label noon. Pero kung paano siya humawak ng baywang ko habang naglalakad kami sa mga parke, kung paano niya inilalapit ang mukha niya habang nagsasalita ako, kung paano niya inaabot ang kamay ko tuwing tatawid kami sa kalsada… alam kong may patutunguhan ito. At noong mga panahong iyon, bagamat nakakadama ako ng pagkasabik… mayroon pa ring takot at pangamba. Kung handa na nga ba ako ulit… kung sakaling ipagklaloob ng langit.

At oo, may mga gabing tahimik lang kami. Nakapatong ako sa dibdib niya. Mainit ang balat niya, malamig ang simoy mula sa bintana. Yung tipong hawakan pa lang niya ako sa batok, alam ko na kung anong gusto niyang sabihin.

Hindi siya maingay sa kama. Pero grabe siya makatingin. Tila ba mahihipnotismo ka at kusa na lang susunod sa gusto niyang gawin. Noong una, mahahalata mo ang aking pagkailang. Sapagkat isa ito sa dahilan kung bakit ako noon pinalitan - hindi ako magpagaling magpaligaya. Ngunit naging pasensyoso siya. Hinintay niya kung kailan ako muli magiging handang buksan at ibigay ang aking sarili. At sa mga panahon na kinailangan ko ng gabay niya, dama ko ang kanyang buong tiwala. Walang pressure. Walang panghuhusga. Unti-unti kong natutunan ang sarili kong ritmo. Ang sarili kong lakas.

Naalala ko pa ang huli naming pagniniig. Kahit ilang beses na naming nagawa ngunit tila ba hindi pa rin sanay ang aking katawan sa kanyang pagkalalaki. Hindi kumukupas ang tikas nito. Tila ba mas nagiging matipuno sa pagdaan ng bawat araw. At sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata, nawawala ang Uno na nakilala ko. Ang Unong tahimik ay napapalitan ng Unong uhaw, ng Unong mabagsik, ng Unong walang kasing bangis umatake. Kaya naman halos hindi ko na alam kung saan ko ipapaling ang aking katawan sa tuwing kami’y magiging isa. Pwede pala iyon. Sa dami ng iyong nararamdaman sa isang sitwasyon, hindi mo na alam ang iyong gagawin.

“Iba ka.” bulong niya habang humihingal ako, pareho kaming pawis, pareho kaming nakangiti.

“Bakit?”

“Kasi, ikaw ‘yung tipo na… hindi mo na kailangang magsalita para sumaya ako.”

Kapag aking babalikan ang aming mga pinagdaanan, napagtanto kong naroon siya parati.

Naroon siya. Sa mga panahong bago pa lamang namin nakikilala ang isa’t isa.

Naroon siya. Sa mga panahong unti-unti na naming nakikilala ang isa’t isa. At nalalaman ang mga kaaya-aya at mga ‘di kaaya-ayang bagay.

Naroon siya. Lalo na ngayong mga panahon na handa na kaming itaas pa ang antas na pagmamahalan namin.

Uno , the quiet guy who listens. Who learns my coffee order by heart. Who lets me rant about the Philippines while he rubs my back. Who kisses my shoulder habang nanonood kami ng film kahit pareho kaming walang naiintindihan sa subtitles. Kaya noong nag-propose siya sa akin last year, isa at kalahating taon matapos namin magkakilala, hindi na ako nagdalawang isip. Isa iyon sa pinaka-siguradong ” Oo” na sinambit ko.

---

“Hon… gising na.”

Isang pamilyar na boses ang gumising sa akin. Dahan-dahang bumukas ang mata ko. Nasa eroplano kami.

“Nakalapag na eroplano” sabi ni Uno, sabay kindat.

Napatingin ako sa bintana. Pilipinas. Nang mai-proseso na ng utak ko na nasa Pilipinas na kami, nakita ko na lang ang mga tao sa loob ng eroplano na kanya-kanyang ayos ng kanilang mga kagamitan habang nag-hihintay ng permiso mula sa eroplano para bumaba. Habang pinagmamasdan ko sila, naalala ko ang pagkakataong si Leah ang kasama ko sa eroplano. Nanaginip din ako noon. Ngunit kung dati’y mabigat sa dibdib ang aking paggising dala ng masasakit na alaala na hindi pa naghihilom at hanggang sa panaginip ay ako’y ginagambala, ngayo’y bagong simula kasama ang isang taong makakasama ko pang-habangbuhay.

Napangiti ako. Tunay ngang napakalaki na ng aking pinagbago. Ang layo na ng narating ko.

“Hon? Tara na?” napabalik ako sa ulirat ng tawagin niya ako. “Ano bang iniisip mo at kanina ka pa ngumingiti jan?” natatawa niyang wika.

“Ikaw” sagot ko. Nakita ko naman ang pamumula ng tenga niya tanda na siya’y nahihiya.

“Loko ka talaga” sabay iwas ng tingin.

“Ikaw nga.” Pagpupumilit ko. “Tsaka…” pagdaka’y naglakbay ang aking paningin sa kanyang katawan hanggang sa kanyang pundilyo. “…hehe.”

Luminga-linga muna siya at saka inilapit ang mukha sa akin.

“Yare ka talaga sa akin mamaya pag-uwi.”

---

“Hoy, may sunblock ka ba diyan o oil lang talaga dala mo?” sigaw ni Joyce habang sinasaksak ang powerbank niya sa labas ng van.

“Hoy, SPF 50 ‘to! Hindi ‘to mantika!” sagot ni Leah habang nakatali ang buhok at busy sa pag-aayos ng mga snacks.

“Yung beach na ‘to, legit ha. Sabi ng pinsan ko, di pa siya gaanong madalas puntahan. Kaya let’s make the most of it. Walang social media muna. Presence lang.” Adrian came out of the gate, carrying the folded tent.

“Hay nako. Oo na… Tito Adrian.” natawa naman kaming lahat.

Isang linggo matapos kaming dumating sa Pilipinas at makapag-bonding kasama ang aking pamilya, heto kami papunta sa isang Virgin Beach sa Quezon Province. Kilala ang beach na ito sa golden pink sand and vibrant sunsets nito. This time, kasama ko naman ang aking mga kaibigan na matagal kong hindi nakita at nakasama. Alam na rin nila na engaged na ako at kasama sa trip na ito ang aking fiance na first time nilang makikita.

Uno was right beside me, holding the duffel bag. Suot niya ‘yung favorite niyang gray tank top na labas ‘yung tattoo sa balikat. Tahimik pa rin siya, pero palinga-linga siya sa amin—observing, trying to catch every joke kahit hindi sanay sa ingay ng tropa.

“Uno, ready ka na ba?” tanong ni Leah habang sinusuksok sa van ang speaker.

“Physically? Yes. Mentally? Hindi pa. Feeling ko pagti-tripan niyo akongh magto-tropa eh” sabay kamot sa ulo.

“Tanggapin mo na, Hon. Wala kang kawala sa gulo ng tropa ko.” sabi ko, sabay yakap sa braso niya.

Joyce looked at us and smirked. “Grabe ‘tong si Flynn oh. Iba na talaga ‘pag may jowa. Naka-jackpot pa.”

“Oo nga.” sabay sabat ni Rico. “Uno, totoo bang tahimik ka lang sa labas pero wild sa…”

“Hoy!” singit ko, namumula.

“GRABE KAYO!” tawa ni Leah. “May bata ba tayong kasama? Hindi ‘di ba? Pwede mag-R18!”

“Puwede kong sagutin ‘yon mamaya… kapag nalasing niyo ako.” palaban sa sagot ni Uno.

“Oh alam na mga kaibigan. Patagayin nang patagayin ‘yan” segunda ni Rico

“Huwag ka ngang palaban!” irap ko, pero ‘di ko maitago ‘yung kilig.

“Basta ‘wag kayong maingay mamaya sa tent. Huwag niyo na kaming idamay sa chemistry niyo.” Adrian, ever the chill kuya ng barkada, just shook his head.

“Noted po, Tito.” sabay-sabay naming biro.

Masaya akong makita na kahit papaano eh nag-geget along ang aking mga kaibigan at ang aking Uno. Sana magtuloy-tuloy na.

Nagsimula na kaming magsipasok ng gamit sa van. Almost complete na kami. Nakahanda na kaming umalis ng biglang…

“Pwede pa bang sumama?”

I turned.

Si Chase.

Standing near the gate, may bitbit na bag, naka-white polo, simple shorts. Hindi siya mukhang naghahabol sumama . Mukha lang siyang dumating. Nagkatinginan kaming lahat. Si Leah napatigil sa pagsasara ng van. Si Joyce, hawak-hawak ‘yung listahan ng mga dala. Si Adrian, nakakunot ang noo. Si Rico, umupo bigla sa tabi ng speaker.

Ako?
Natulala.

Hindi ko akalaing sasama siya. Pero kung tatanungin ako kung anong nararamdaman ko, noong nagtagpo muli ang aming mga tingin, wala na. Wala na ‘yung sakit. Wala nang pait. Wala nang bigat sa dibdib. Hindi ako umiiwas. Nagulat lang talaga ako. Hindi ko kasi akalaing sasama siya. Pero sa kabila ng pagkagulat, masaya rin ako. Kasi kahit anong nangyari noon, Chase will always be part of this friendship. At andito siya. Buhay. Ngumingiti. Humihingi ng lugar.

“Joyce invited me. Last minute. Kung di puwede, okay lang… naiintindihan ko.”

Tahimik.

“Okay ka lang?” Si Uno, naramdaman ko ang pagkapit niya sa kamay ko ng mas mahigpit.

“Okay lang ako. Okay na ako.” I looked at him and gave him the most assuring smile.

“Ang drama mo sa uuwi ha. Ako nag-invite sa kanya, guys. Kasi ‘di ba tropapipz din naman talaga natin si Chase. And celebration na rin kasi alive and kicking pa rin si Kuya Chase niyo and I heard, mukhang nag-boboom ang business niya.” Joyce cleared her throat.

“Pero kung may dalang drama, iwan sa checkpoint.” pabirong hirit ni Leah

“Wala akong drama this time. Promise.” natatawang tugon ni Chase

Sabay-sabay naming tinapos ang pag-aayos. Naramdaman ko ‘yung shift sa atmosphere. May awkwardness, pero hindi mabigat. Parang may na-reconnect na parte ng barkada, pero may bagong anyo na. Hindi na kagaya ng dati.

Habang umaandar ang van, naupo si Chase sa likod. Ako, sa harap. Sa pagitan namin, may hangin. Pero wala nang multo.

Uno squeezed my hand.

Tumingin ako sa rearview. Chase was looking out the window. Tahimik lang. Ibinaling ko ang tingin ko sa lalaking katabi ko, napangiti ako.

Ang sarap pala sa pakiramdam ng wala nang dala dalang mabigat.

**Itutuloy… **

Epilogue Part II

EPILOGUE II

FLYNN

May init pa rin sa hangin kahit gabi na. Ramdam ko ‘yung buhangin sa talampakan habang nakaupo sa isang malaking banig, may marshmallow sa stick, may tawa sa paligid. Sa harap namin, sumasayaw ‘yung apoy ng bonfire, at ang langit punô ng bituin.

Si Leah, Joyce, Rico, Adrian, Chase, Uno, at ako. Sabay-sabay ulit kaming huminga. After everything. Eto kami. Kompleto. Tumatawa.

“Hoy, sino na naman ang nagnakaw ng hotdog?” sigaw ni Joyce habang nakahawak sa paper plate.

“Hindi ako ah!” sagot ni Leah, sabay turo kay Adrian.

“Basta sure ako, walang kinain si Flynn masyado kasi busy siyang titigan ‘yung abs ni Uno kanina habang nag-igib ng tubig.” sabay sabat ni Leah.

“Uy hindi ah” putol ko, pero huli na. Sabog na ang tawanan. Grabe ang pamumula ko.

“Asus. May pahiya-hiya pa ‘tong si Flynn.” si Joyce, may dalang Sprite, **“Feeling ko ikaw talaga ang nag-pray ng ‘God, give me peace and a man with broad shoulders. ’” ** sabay hiyawan nila.

“Tama na nga!” sabay takip ko ng mukha. “Grabe kayo, wala kayong awa sa engaged!”

“ENGAGED?!” sabay-sabay nilang muestra na parang ginagaya ni Maja Salvador sa isa niyang commercial.

“Teka, teka.” sabay upo ni Adrian sa gitna ng circle. “Speaking of kasal, sino ang best man? Kasi kung ako, dapat naka-suit ako habang naka-crocs.”

“Di ba obvious? Si Rico! Taga-hawak ng bulaklak saka tissue.” sagot ni Leah.

“Sus. Ang dami niyong balak. Ang tanong, may pamasahe ba tayo pa-America?” sabat ni Rico.

Nagtawanan kaming lahat. Doon ko naisip na kung legal lang sana sa Pilipinas ang Same Sex Marriage o kahit Union, hindi na namin kailangang lumayo pa para sa ganito ka-importanteng araw sa buhay ko. Bagama’t umaasa ako na dadating ang panahon na iyon sa mga susunod na pagkakataon, sa ngayon… sa malayong lugar muna talaga namin ito kailangang gawin. Malungkot man kasi hindi lahat ng mahal namin sa buhay ay makakapunta, pero ang importante, ramdam namin ang suporta at pagmamahal nila.

Maya-maya, humupa ang tawanan. Si Chase, tahimik lang pero may ngiti. Si Joyce biglang bumanat.

“Oo nga pala, congrats kay Chase. Grabe ka na ngayon, ‘no. May sarili nang business. Motorcycle parts and accessories ba ‘yon?”

“Yup.” sagot ni Chase, medyo nahiya. “Salamat. Trying to expand na rin. Target namin either Cavite or Laguna ‘yung first branch.

” Wooow. Pa-libre!” sabay sigaw ni Leah. “Isipin mo nga naman ano. ‘Yung muntik na pumatay sa’yo noon na mga kotse-kotse at mga sasakyan na ‘yan, nagpapayaman na sa’yo ngayon.”

“Thanks, guys!” dagdag ni Chase. “Kung hindi rin dahil sa inyo… baka ‘di ko ‘to narating.”

Nagkatinginan kami. Wala nang bitterness. Walang awkwardness. May memories, oo. Pero ngayon, may respeto na.

Pagkatapos ng marshmallows at beer, nagsimula nang bumagsak ang ilan. Si Rico tulog na sa monobloc chair. Si Leah may yakap na na towel. Si Adrian at Joyce nagtatalo kung sino ang pinakakahiyaang drunk call noon. Si Uno naman, nakaupo sa harap nung dalawa, tawa nang tawa.

Tumayo ako saglit at lumayo ng kaunti sa bonfire, pinagmamasdan silang lahat mula sa distansya. Tumingin ako kay Uno na nakaupo sa gilid, may hawak na malamig na bote, nakangiti habang nakikinig sa kwentuhan. Tahimik pa rin siya gaya ng dati, pero ngayon… kasama na siya sa gulo.

Maya-maya pa, may boses akong narinig sa likod ko. Kahit hindi ko siya lingunin, alam ko kung sino ang nag-mamay-ari ng boses na iyon.

“Okay ka lang?” tanong niya.

“Sobra pa sa okay.” sinsero kong sagot dito.

“Masaya ako para sa’yo.” wika niya.

Noong sinabi niya iyon, may kakaibang enerhiyang nanuot sa katawan ko. Ewan ko… pero masaya ang puso ko. Parang nabunutan ng tinik. Lalo na at bakas na bakas sa mukha ni Chase ang pagiging totoo sa mga sinabi niya.

“Masaya rin ako para sa ating lahat.” tugon ko dito.

Maya-maya ay napadako ang tingin ko kay Uno, na nakatingin sa amin. Bakas sa mukha niya ang selos at pag-aalala. Pero mula sa malayo, ngumiti ako sa kanya at binigyan siya ng isang tingin na tila nagbibigay sa kanya ng kasiguraduhan na okay lang ako at hindi niya kailangang mag-alala. Nakuha naman niya iyon at ngumiti.

Pagtapos kong bumitiw sa aming tinginian, binaling ko ang tingin ko kay Chase.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

---

Tahimik ang paligid. Ang alon lang ang iyong maririnig. Wala sa amin ang nagsalita kaagad, pero naramdaman kong hinihintay niya akong tumingin sa kanya. At noong ginawa ko, sakto ang tama ng buwan sa mukha niya. May kaunting liwanag na dumadampi sa mga mata niyang tila matagal nang may gustong sabihin.

“Kamusta ka na?” tanong ni Chase, halos pabulong.

“Masaya ako.” diretso kong sagot.

“Nakikita ko.” tumango siya.

Tahimik ulit. Nagpakawala siya ng isang napakalalim na buntong hininga at saka ako muling naglakas loob magsalita.

“Chase…” simula ko. “Nagulat ako nung bigla kang sumama. Akala ko…”

“Hindi na darating? Hindi na parte ng tropa?” pilit siyang ngumiti. “Alam kong awkward. Pero… miss ko na rin kayo. Lalo na ‘yung ganito. ‘Yung masaya lang. Parang ‘yung dati.”

“Ako rin na-miss ko ito. Iyong kumpleto tayo.” tugon ko naman dito. “Alam mo kahit naman noong mga panahong nagka-problema tayo, ‘di ka naman namin binura sa barkada. Kinailangan lang siguro ng distansya kasi nakita naman natin noon ‘di ba… gulo.” natatawa kong wika.

“Salamat. Ang totoo…” Napalunok siya. Lumingon siya saglit sa bonfire bago bumalik ang tingin sa akin. “Ang totoo, araw-araw kong pinagsisisihan ‘yung mga ginawa ko sa’yo. Hindi lang dahil nasaktan kita. Pero dahil pinili kong saktan ‘yung taong pinakamabait sa akin. ‘Yung taong… minahal ako sa paraang hindi ko na mauulit. Pati ‘yung pagkakaibigan nating lahat naapektuhan, dahil sa kagaguhan ko. Pati sila na mga kaibigan ko, kahit hindi man nila sabihin, naapektuhan din.”

Hindi ako nakasagot agad. Bagamat totoo pero hindi na ito ‘yung panahon para ipamukha sa kanya ang pagkakamali niya. Pakikinig lang siguro ay sapat na.

“Pasensya ka na, Flynn. Sa lahat. Sa kasinungalingan. Sa pagtataksil. Sa pagtataboy. Sa pagiging duwag. Sa… pagiging selfish. Alam kong hindi sapat ang sorry. Pero kahit papaano, gusto kong marinig mo.”

“Chase…”

Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa buhangin. Lumapit ako sa kanya. Nakatingala siya sa akin, kita kong nangingilid ang luha.

“Ako rin. Sorry.” Umupo ako sa tabi niya.

Napalingon siya.

“Sorry kung dumating sa point na ako na rin ‘yung sumuko. Na hindi ko na naipaglaban kung anong meron tayo. Sorry kung napagod ako. Pero totoo ‘yung pagmamahal ko. At hindi ‘yon nawala. Kahit mas pinili kong umalis. Kahit hanggang ngayon, iba na lang siguro ang anyo, pero mananatiling may puwang sa puso” buong puso kong wika sa kanya.

Nagkatinginan kami. Wala nang galit. Wala nang pait.

“Sobrang proud ako sa’yo.” dagdag ko. “Lahat ng ‘yan, kinaya mo. Hindi naging madali pero tumayo ka ulit. And I’m genuinely, genuinely happy for you.”

“Salamat!” bulong niya.

“Congrats din sa business mo. Kahit noon pa man alam kong mahilig ka na sa business. Ngayon, hindi kalang nag-bubusiness… umaasenso ka pa” pagpapatuloy ko.

Napatawa siya, kahit may luha pa sa pisngi.

“Flynn… gusto ko rin sanang sabihin na… I’m happy for you and Uno. Nakita ko kung paano ka niya tingnan. Kung paano kanya alagaan. Ganoon kita dapat tinrato. Ganon ka dapat minamahal.” at nakita kong muli ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata.

Napangiti ako, sabay hawak sa braso niya.

“Thank you. Alam ko hindi madali sa’yo to say that.” napangiti lang siya ng mapait.

“Hindi nga. Pero totoo, eh. Gusto ko lang, sana… kahit papano, mapatawad mo na ‘ko.”

“Huwag mo nang problemahin ‘yon. Matagal na kitang pinatawad, Chase. At sana… patawarin mo rin ang sarili mo.” sabay tapik ko sa kanyang balikat.

Napayuko siya.

“Chase, hindi ka masamang tao. May nagawa kang mali. Pero hindi ibig sabihin non, masama ka na forever. Hindi ibig sabihin non, wala ka nang karapatang magmahal at mahalin ulit.”

Tumingin siya sa akin, bakas ang pagkalito at pagkapuno.

“Alam ko takot ka. Pero wag kang matakot magmahal ulit. Hindi ka na ‘yung lalaki na nanakit sa akin noon. Naniniwala akong nagbago ka na. Natuto ka na.” Lumuha na siya nang tuluyan. Hinayaan niya lang. Walang tinatakpan.

“Thank you, Flynn.” sabi niya. “Salamat. Hindi ko alam kung paano kita nabigo… pero mas lalo kong ‘di alam kung paano ko natiis mawalan ng isang katulad mo.”

Hindi ako sumagot. Hinawakan ko lang ang kamay niya sandali. Sapat na ‘yon. Pagkatapos, tumingin ako sa mga kaibigan naming lumalabo na mula sa malayo, nilalamon ng usok ng bonfire.

Tumayo na ako.

“Balik na tayo?” tanong ko.

Tumango siya. Ngunit bago kaming tuluyang umalis…

“Pwede bang makayakap? Kahit sa huling pagkakataon lang? Pero kung hindi naman ay maii–” hindi ko na siya pinatapos pa.

Buong puso ko siyang niyakap at habang yakap-yakap namin ang isa’t isa, mas lumakas ang hikbi. Doon ko napatunayan sa sarili ko na nakausad na ako. At iyon din ang dalangin ko sa lalaking kayakap ko na minsan ay pinag-alayan ko ng aking buong puso, pagmamahal, at pagkatao.

Pagkatapos ay ngumiti lang kami sa isa’t isa at saka naglakad pabalik sa kung nasaan sila. Habang binabaybay ang lugar kung nasaan ang aming mga kaibigan ay naramdaman ko ang mahinang sipa ng alon sa paa ko. Pero ang puso ko? Tahimik. Hindi na siya kagaya ng dati. Hindi na siya naghahanap ng sagot. Hindi na siya masakit.

Paglapit namin, sinalubong ako ni Uno. Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi ako kumawala. Hindi ko kailangan magpaliwanag.

“Okay?” tanong niya.

Ngumiti ako. “Okay.”

At sa huling pagkakataon, lumingon ako kay Chase. Nakangiti siya. Hindi na tulad ng dati. Hindi na may hinanakit. Hindi na may pag-asa.

Ngayon, tanggap na rin niya.

---

Lumipas ang mga buwan matapos ang bakasyon sa Quezon. Ang mga araw, naging linggo. Ang linggo, naging buwan. Hanggang sa naging taon. At ngayon… nandito na kami sa isang maliit na garden sa California, may mga puting bulaklak sa paligid, fairy lights sa mga punongkahoy, at isang table ng red velvet cake na may nakalagay na acrylic topper:

“F + U: Finally, Forever.”

Oo. Kasal na namin ni Uno.

Hindi engrande. Hindi maraming bisita. Pero sapat. Puno ng pagmamahal.

Hindi lahat ng barkada nakadalo. Si Joyce at Adrian lang ang nakalipad, dala na rin ng financial constraints ng iba. Pero alam kong andiyan pa rin sila — kasi during the ceremony, naka-video call kami with Leah and Rico. At oo, si Chase kasama rin sa tawag.

Ilang linggo pagkatapos ng kasal, habang pinapanood ko ‘yung wedding clips na sinend ng kaibigan ni Uno, nakatanggap ako ng DM. Unknown account, walang profile photo.

“Congratulations.” at ng tanungin ko kung sino siya, hindi niya sinagot ng diretso, bagkus ito ang itinugon niya “Hindi na importante kung sino ako. Gusto ko lang sabihin na congratulations… at patawad sa lahat ng ginawa ko.”

Nagtaka ako. Nag-scroll ako pababa.

May pangalang naka-tag: @milesmacau .

Napangiti ako. Si Miles. Hindi na ako naka-reply agad. Pero sa loob-loob ko, ang gaan sa pakiramdam. Nakalaya na ako sa galit sa kanya. At ‘yung simpleng mensahe niya, sapat na para mapuno ulit ng respeto ang kung anong dati naming hindi pagkakaunawaan.

At tulad ng buhay, hindi lang puro kasal at kilig.

Si Uno, busy sa pagpa-plan ng business niya na Filipino street food truck dito sa LA — pinangalanan pa niya ng “Uno + One.” Sobrang corny pero cute. Ako naman, balik writing. May freelance gigs, may mga sinasalihang workshops, at tinutulungan ko si Uno mag-social media marketing. Pero ang pinaka-masaya sa lahat? Wala na akong tinatakbuhan. Wala na akong binubuhat.

Isang gabi, habang ako ay nagsusulat at habang ang aking asawa ay mahimbing nang natutulog, nakatanggap ako ng isang chat.

“Hi Mr. Armando. Kumusta na?” si Chase.

Napangiti ako. Agad akong nagreply.

“Maka-Mr. Armando naman ito” tugon ko. Armando kasi last name ni Uno. “Ito, okay naman. Adjusting sa buhay may asawa. Ikaw? Kumusta na business?”

“Ayos naman din. Heto working na kami sa third branch namin. Successful kasi ‘yung sa Cavite and Laguna. Tapos favorable ung feasibility study sa Luena City kaya searching na lang kami ng uupahan na place for the business tapos ayon na.”

Nagkwentuhan pa kami nang konti. Ttungkol sa negosyo, sa buhay, sa kung saan na kami ngayon. Hanggang bigla siyang may itinanong.

“Btw, matanong ko pala. Magkano nga pala ‘yung expenses niyo nung wedding niyo ni Uno?” nagtataka man pero minabuti kong hindi muna magtanong.

“Hmm. Hindi ko sure eh. Tingnan ko files namin kung available pa.” napatango naman siya. “Aba. Aba. Aba.”

“Ano? Hahaha.”

“Anong hindi mo kinekwento?” nang-iintriga kong sabi.

“Kwento agad. Haha. ‘Di ba pwedeng curious lang?”

“Curious mo mukha mo. Baka ako pa rin ‘yan ha. Kasal na ako.” pagbibiro ko. “Pero kung ano man ‘yan… I’m rooting for you. Alam mo naman ‘yon ‘di ba?”

“Ano kasi…” nag-aalangan niyang tanong. “May… may nakilala kasi ako years ago. Motor enthusiast siya. In fact, malaki naging contribution niya kung bakit lumago business ko. Siya aksi nag-refer sa akin sa mga ka-riders niya.” nakangiti lang ako habang nagkekwento siya.

“Alam na nila?” referring to our friends.

“A… ano. Hindi pa eh. Actually ano… wala pang nakakaalam sa circle natin.” nahihiya niyang pagtatapat.

“Ha? Eh bakit?”

“Ano kasi… parang hindi pa ako sanay ulit? Ewan. Alam mo naman ‘di ba after ng lahat ng nangyare, ngayon na lang ulit kaya parang nangangapa pa ganon.”

“Ah okay. Gets. Gets. Ikaw, whenever you’re ready… push. Pero happy ako na anjan ka na sa stage na ‘yan. Meaning… mukhang matindi ang tama niyan sa’yo ha at mukhang magseseryoso ka na.” dagdag ko pa. “Teka… ano bang name ng lucky person na ‘yan?”

“Anika”

Natahimik ako sa nadinig ko. Anika. Pangalan na pang-babae. Does it mean…

“Transgender siya.” dagdag pa niya.

Hindi ako nakaimik. Bukod sa masaya ako para sa kanya, proud pa. At sa nakikita ko sa kanya, mukhang may patutunguhan ang ugnayan nilang dalawa.

“Oh? Bakit ka natahimik? Selos ka?” biro pa niya.

“Wala lang. Hindi lang ako masaya para sa’yo. Proud na proud pa. Kasi hindi lahat kayang magmahal ng walang limitasyon. Na hindi base sa kung anong pagkakakilanlan, kundi base sa kung sino sila bilang tao. Nakakatuwa lang. Nakakatuwang marinig ‘yan sa’yo.” bukal sa puso kong kometo sa kanya.

Napangiti naman siya. Tahimik siya sa kabilang linya. Hindi ko man siya nakikita, ramdam kong tinamaan siya sa sinabi ko.

“Di ko alam, Flynn… basta parang sa kanya, walang confusion. Wala ring pressure. Alam ko lang, gusto ko siyang makasama, gusto ko siyang mahalin. At sana, magtagal. At lalong sana, hindi na ako magkamali.” hanggang ngayon ay dama ko pa rin sa kanya ang takot na maulit niya ang ginawa niya noon.

“Chase… makinig ka. Ibang tao ka na ngayon, okay? Kung nagkamali ka man noon, hindi ibig sabihin noon, magkakamali ka ulit. Natuto ka na hindi ba? Nagsisi ka na hindi ba” tumango siya. “Oh ayon naman pala eh. Hindi totoong nasa huli ang pagsisi. Ang pagsisisi ay nasa gitna kasi ang nasa huli ay pagbabago. Alam kong nagbago ka na Chase, at sana maniwala ka na rin.” pagpapalakas ko ng loob nito.

“Chase, ang nakaraan, lugar ‘yan kung saan makikita mo kung gaano na kalayo ang narating at natutunan mo bilang tao. Lugar ‘yan na pwede mong bisitahin upang matuto. Pero hindi ‘yan bilangguan. Huwag mong hayaang maiwan ka jan. Umusad ka na.” dagdag ko pa.

Nagtagal ang katahimikan.

“Sobrang salamat. Hindi mo alam kung gaano kahalaga sa’kin ‘yang marinig.” maluha-luha niyang tugon sa akin.

Ngumiti ako sa kanya habang nakatitig sa kanyang mga mata.

“Sa wakas. Sasaya ka na ulit. Masaya na tayong lahat.”

Natapos ang aming usapan ng gabing iyon ng hindi lang masaya kung hindi punong puno ng pag-asa. Pag-asa na mas marami pang magagandang bagay ang naghihintay sa amin. Napangiti ako. Hindi ‘yung pilit na ngiti kundi ‘yung totoo. ‘Yung galing sa puso. Sa wakas. Doon ko na-realize…

Minsan, kailangan mo munang masira nang buo para mahanap mo ang mga parte ng sarili mong matagal mo nang nakakalimutan.

Minsan, kailangang magdusa, hindi para parusahan ka, kundi para ihanda ka sa mas maganda.

At minsan, ang akala mong katapusan… panimula lang pala ng buhay na para talaga sa’yo.

Bagamat puno ng masasakit at mapapait na karanasan ang nakaraan, ito ay magsisilbing paalala na kung minsan, gaano man kaganda ang isang bagay, kailangan din talaga nitong humantong sa katapusan. Minsan, kahit anong gawin nating pag-aalaga sa mga tao at sa mga relasyon natin sa kanila, may hangganan ang gampanin nila sa ating buhay.

Ako… si Chase… si Miles… lahat kami. Kinailangan siguro naming dumaan sa buhay ng isa’t isa upang mas makilala namin ang sarili namin. Para mas maintindihan kung ano ang halaga ng pagmamahal… hindi lang para sa iba, kundi para rin sa sarili. At sa dulo ng lahat, ang hindi namin sinasadyang mga sugat na naidulot sa isa’t isa, siya palang nagturo sa amin kung paanong tunay na magmahal. Nang buo. Nang walang kapalit. Nang walang kinikimkim. At ngayon, dala na namin ang mga aral na ‘yon. Sa panibagong yugto. Sa mga bagong taong mahal at mamahalin pa namin. At higit sa lahat, sa mga bagong sarili naming mas pinili, mas pinaghirapan, at mas minahal.

Dahil minsan, ang pinakamagandang bahagi ng kwento ay hindi ang simula, kundi ang mismong muling pagbangon.

Kaya naman noong sandaling humiga na ako sa kama, mahigpit kong niyakap ang aking asawa, si Uno. Hinawi ang buhok nitong tumatabon sa kanyang gwapong mukha. At habang mahimbing siyang natutulog ay ginawaran ko siya ng masuyong halik sabay sambit…

“Ikaw ang wakas na hindi ko inaasahan… pero ako mismo ang pumili.”

WAKAS

**
**

**
**

Kasabay ng pagsasara ng kwento ni Flynn at Chase ay siya namang pagbubukas ng bagong kwento ng kapusukan at kataksilan. Ano kaya ang magiging kapalaran ng ating bagong karakter? Magiging katulad kaya siya ni Daddy ni Lucas na siningil ng tadhana sa kahulihan, ni Flynn na mas piniling palayain ang sarili laban sa nakaraan, o kaya nama’y mas mananaig ang pagpapatawad at pagmamahalan?

_Tunghayan ang kwento ng magkaibigang Aiden at Seth sa kwentong pinamagatangSalisi. Nagsimula sa paglalaruan. Nagtapos sa kataksilan. _

Check my profile to read the first part.

**A/n: Maraming salamat sa lahat ng mga sumama sa kwento ni Flynn at Chase. Kahit matagal, nawa ay may natutunan tayong lahat: ang kahalagahan ng katapatan, tunay na pag-ibig, at pagbabago. Sana ay makatagpo tayong lahat ng mapagpalayang pagmamahal. **

**Hanggang sa susunod na aking pagke-kwento. **

1. Disclaimer
2. #1
3. #2
4. #3
5. #4
6. #5
7. #6
8. #7
9. #8
10. #9
11. #10
12. #11
13. #12
14. #13
15. #14
16. #15
17. #16
18. #17
19. Epilogue Part 1
20. Epilogue Part II