Blurb

Hugo’s Secret

Written by Ithinkjaimenlove.

**PLAGIARISM IS A CRIME ** .

Hugo is a man of every girls dream. Para sa kanila, he’s perfect because of his appearance – gwapo, matangkad, maganda ang built ng katawan at halos nasa kanya na ang lahat. But little do they know, Hugo has a secret. He’s not a criminal nor a mafia. He’s not a demon nor god. He’s Hugo Hidalgo with a secret. Pero ano kaya ang sikreto niya? At bakit n’ya ito tinatago?

Pero sabi nila’y walang sikretong naitatago habang buhay. A gay named Akierra Velasco found Hugo’s secret. Papaano? At ano kaya ang gagawin ni Hugo gayong nalaman ni Aki ang sikreto nito?

Malalaman na ‘tin iyan… Abangan.

Disclaimer

DISCLAIMER

THIS IS A WORK OF FICTION . Names, characters, businesses, places, events and incidents are all products of the author’s imagination. Kung may pagkakatulad man ito sa totoong tao, patay man o buhay, businesses, lugar, pangyayari at insidente ay nagkataon lamang.

WARNING!

NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS AND SENSITIVE MINDS. This book may contains strong and potentially offensive languages, highly explicit and excessive sexual activity which may disturbing to some readers.

It’s also contains grammatically incorrect and typographical errors. If you’re perfectionist and you wanted to read stories without mistakes, this book is not for you. Leave it alone!

READ AT YOUR OWN RISK!

Chapter 1

Aki’s Point Of View.

Nagising ako dahil sa ingay ng mga sapatos na nag-uunahan sa paglabas ng pinto. Maging ang mga upuan na kanilang nasasangga ay nag-iingay rin.

Inayos ko ang upo ko at tumingin sa paligid. Bumuntong-hininga ako nang makita kong ako na lang pala ang nag-iisa rito. As usual, walang nagtatangkang kumausap sa akin simula pa lang noon. Hindi naman ako nangangain ng tao because I’m not a monster. Normal lang din ang itsura ko at walang nakakatakot sa akin. Maybe because I don’t give a damn care on them? Kung ano ang gusto nilang gawin ay hindi ko na pinapakialaman. Or maybe because I am not sociable person?

Tumayo na lang ako kaysa isipin pa kung ano’ng dahilan nila kung bakit hindi nila ako kinausap. Kinuha ko na ang gamit ko at naglakad na papalabas ng pinto. Kakatapos lang ng klase at as usual ay nakatulog ako dahil boring ang teacher. Mas naiintindihan ko pa ang nasa libro kaysa sa kanyang sinasabi.

Paglabas ko pa lang ng pinto ay sumalubong agad sa akin ang ingay ng mga babae at mga katulad kong bakla. Pinaikot ko na lang ang mata ko dahil sa iritasyon. Araw-araw na lang bang ganito ang scenario?

“HUGO MY LOVES!!!”

“WAAAHHH ANG PANTY KO, BEH. NAHULOG NA ATA?!”

“OMG! ANG SARAP N’YA, SIS!”

Tinignan ko sila. Nakapuwesto ang mga ito sa gilid ng hallway kung saan hambog na naglalakad ang taong kanilang sinisigawan. He’s Hugo Hidalgo at pangalan lang nito ang tanging alam ko tungkol sa kanya.

“Ang guwapo n’ya, teh!” Tumingin ako sa nagsalita. Nasa tabi ko ito habang nakatingin kay Hugo na patungo sa direksyon namin.

Ibinaling kong muli ang tingin kay Hugo. Hindi ko ipagkakailang guwapo nga ito. May magandang hubog ng katawan na halata sa suot nitong uniporme at matangkad. Hindi naman s’ya maputi at hindi rin maitim. S’ya ang example ng pinapangarap ng bawat mga babae at mga bakla.

Bigla akong nanigas sa puwesto ko nang tumingin ito sa gawi ko. Kumabog ang dibdib ko nang malakas na para bang aatakihin ako sa puso kahit wala naman akong sakit. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko dahil sa tingin ipinupukol nito sa akin.

Mabilis akong umiwas ng tingin. Kunwari’y may hinahanap ako sa bag ko. Naramdaman ko ang presensya nitong tumigil sa harap ko ngunit mabilis ding umalis. Nakahinga ako ng maluwag kaya tumingin na ako sa harapan ko.

Bumuntong-hininga ako nang makita kong wala na ito sa paligid. Nanatili pa rin ang mga babae at mga baklang nahuhumaling sa kanila rito sa hallway. Tila ba tumigil din ang kanilang mga mundo dahil dumaan si Hugo sa mga harapan nila. Ewan ko ba’t maging ako’y naaapektuhan sa presensiya nito. Dahil ba sa may pagtingin ako rito?

Aaminin ko, maging ako’y attractive rin sa kanya. Pero hindi ako katulad ng mga ito na halos maputol na ang mga ugat sa leeg kakasigaw sa pangalan nito. Ako lang yata iyong nag-iisang taong nagkakagusto sa kanya na hindi ipinapahalata?

Hindi ko nga alam kung bakit nadamay ako sa mga taong nahuhumaling sa kanya. Guwapo siya, oo, at hindi ko iyon itatanggi ngunit kung ang ugali ang pag-uusapan ay hindi ko lubos na alam. Based on the tsismis ay mabait naman daw ito ngunit hindi ko lang sigurado kung totoo ba ang mga sabi-sabi nila.

Bago pa man ako maiwan ng mga studyante roon hallway ay umalis na ako. Lumabas ako sa building namin at naglakad na papalabas ng gate. Tumitingin-tingin ako sa paligid dahil baka makita ko si Hugo ngunit nabigo ako nang tuluyan na akong makalas ng gate ng school.

Tumayo ako sa gilid ng kalsada upang maghintay ng masasakyan. Habang naghihintay ako ng tricycle na madalas kong sakyan papauwi sa bahay ay may nakita akong tao sa hindi kalayuan sa puwesto ko.

“Si Hugo ba ‘yun?” Nagsalubong ang kilay ko habang nakatingin dito. Nakaupo ito sa waiting shed sa harap ng isang coffee shop at ilang saglit ay may pumarang magarang sasakyan at sumakay siya roon. Sinundan ko ito nang tingin hanggang sa mawala na ang sasakyan sa paningin ko.

Umiling na lang ako at iwinaksi iyon sa isipan. Hindi naman siguro s’ya iyon? At kung s’ya nga ay bakit s’ya sumakay sa isang magarang sasakyan?

Bago pa man ako masiraan nang bait dito ay agad akong sumakay sa tricycle na huminto sa harapan ko. Sinabi ko kay manong driver ang address ng uuwian ko at agad na kaming umalis doon.

Pagdating sa bahay ay nagbayad lang ako’t agad nang bumaba. Pumasok ako sa tarangkahan ng aming bahay at naglakad na papunta sa pinto ng bahay. Binuksan ko ito at pumasok na sa loob.

“Nandito na po ako!” may kalakasan kong sigaw. Inalis ang sapatos at inilagay iyon sa shoe rack sa gilid.

Lumabas mula sa kusina si Mama nang marinig siguro nito ang boses ko. “Aki, nandiyan ka na pala. Halika at may niluto akong meryenda.” Lumapit ito sa akin at hinawakan ang kamay ko’t hinila na ako papasok sa kusina.

Naabutan ko sa loob ang dalawa kong kapatid na nakaupo na sa hapag. May mga hawak itong tinidor na may nakatusok na turon. Umupo ako sa tabi ni Amie. Ginulo ko ang buhok nito nang tignan ako’t ngumiti.

“Kamusta ang klase niyo?” tanong ko sa dalawa. Nagpalipat-lipat pa ang tingin ko sa kanila.

“Okay lang naman po Kuya. Marami po kaming natutunan,” sagot ni Anie.

Kambal silang dalawa at parehong babae. Hindi sila magkamukha kaya hindi mo malalaman agad na kambal pala sila. Parehong may bangs at singkit ang mga mata.

“Mabuti naman kung gano’n. Wala na bang nambu-bully sa inyo?” tanong ko pa. Kumuha na rin ako ng tinidor at tumusok ng turon. Kinagat ko iyon bago ko sila tignan ulit.

Noon kasi ay halos tampulan silang dalawa ng mga masasakit na salita. Sa kadahilanang walang tumatayong ama sa amin. Namatay si Papa dahil sa sakit nito. Wala kaming pera kaya hindi namin siya naipagamot. Kaya’t si Mama na lang ang tumatayong Ina at Ama sa aming magkakapatid.

“Wala na po Kuya. Kasi sinusumbong po namin sa teacher. Pero iyong isa naming kaklase na anak mayaman ay masungit po sa amin,” ani naman ni Amie.

Kumunot ang noo ko. “Sino ba iyang masungit na ‘yan?”

“Hades po iyong pangalan n’ya Kuya. Bagay na bagay sa kanya dahil sa kanyang ugali!” naiinis na turan ni Anie. S’ya kasi ang matapang sa kanila dahil siya ang ate.

Bumuntong-hininga ako. “Hayaan n’yo na lang ‘yun. Kung sasaktan niya kayo ay magsumbong kayo sa teacher. Gano’n talaga ang mga ugali ng kulang sa aruga.” Tumawa kaming tatlo.

“Kayo talagang mga bata kayo. Ubusin niyo na iyan at magpalit na kayo para matulungan niyo akong maghanda ng hapunan,” sabi ni Mama. Nakikinig pala ito sa usapan namin.

Humiga na ako sa aking kama pagkapasok ko. Kakatapos lang din naming kumain at ang kambal ang s’yang naghuhugas ng mga plato.

Tumingin ako sa kisame at biglang pumasok sa isipan ko si Hugo. Ang guwapo nitong mukha, may matangos na ilong at magandang hugis ng labi. Bigla akong nakaramdam ng pag-iinit ng magkabilang pisngi nang mapalitan ang imaheng pumasok sa isipan ko. Ngunit agad ko itong iwinaksi at mabilis na bumangon.

Tumayo ako at lumapit sa study table ko. Binuksan ko ang laptop ko’t pumunta sa aking social media account na walang friends. Pati rito ay wala akong kaibigan. Nagpunta ako sa search bar at pinindot ang search history na nasa una at nagloading ito. Ilang sandali lang ay nasa kanyang facebook page na ako.

Umabot na sa halos isang milyon ang followers ng facebook page ni Hugo. Hindi ko alam kung s’ya ba ang gumagamit nito dahil halos lahat ng naka-post at stolen shots n’ya sa school.

Agad ko rin namang isinara ang laptop ko matapos kong patayin ito. Bumalik ako sa kama at nahiga roon. Iniisip ko kung papaano ko ba makikilala ng lubos si Hugo. Napaka-misteryoso n’yang tao. Katulad ko kasi ay wala rin akong nakikitang palagi nitong kasama sa school. At tuwing uwian na’y hindi na s’ya mahagilap sa University.

Hugo Hidalgo, iyan lang ang tanging alam ko tungkol sa kanya. Kung sino siyang tao? Iyan ang pinakamalaking tanong sa buhay ko.

Bago pa man ako makatulog ay isang paraan ang pumasok sa isipan ko. Paraan na sa tingin ko’y makakatulong sa akin upang kilalanin ko ito ng lubos.

Itutuloy…

**Author’s note: **

Tell me kung okay lang ba ang chapter 1 para ituloy-tuloy ko na. Don’t worry guys, gagawin ko lahat ng makakaya ko para mapaganda ang kwento. Char!

Don’t forget to click votes and comment your reactions!

Chapter 2

Aki’s Point Of View

Nakatulala ako habang pinagmamasdan ko ang professor namin. Hindi ako naka-focus sa kanya dahil ang isip ko ay nakatuon kay Hugo. Hindi naman s’ya mananakop pero sinakop n’ya buong pagkatao ko.

Lahat ng p’wede kong isipin tungkol sa kanya ay inisip ko na. Baka sindikato ito o agent na nandito sa school para mag-imbistiga. Baka isa s’yang anghel na bumaba sa lupa para manguha ng mga kaluluwa.

“Hoy! Wala kang balak na lumabas?” Napabalik ako sa realidad at tumingin dito. Kumunot ang noo ko dahil kinakausap ako nito.

“K-kinakausap mo ako?” nagtatakha kong tanong.

“Malamang kasi palagi ka na lang natutulala!” Pinaikutan n’ya ako ng mga mata.

“P-pero bakit mo ‘ko kinakausap ngayon?” tanong ko pa. Hindi ako makapaniwalang isa sa mga kaklase ko ang kausap ko ngayon.

Bigla nitong sinabunutan ang buhok ko pero mahina lang ito. Masama n’ya akong tinignan at inirapan. Napakamot ako sa buhok ko. Hindi naman ako nasaktan sa pananabunot nito dahil mahina lang naman ito.

“Ewan ko sa ‘yo, Akierra Velasco!” sabi nito.

“Kilala mo pa ako?” Tumingin ito sa akin at mas lalong sumama ang tingin n’ya.

“Malamang! Magkaklase kaya tayong dalawa at saka magkagrupo sa activity na sinabi ni Misis Simbulan kanina. Hindi ka kasi nakikinig!” Pinigilan ko na ito nang akma n’yang sasabunutan muli ang buhok ko.

“Okay! Sorry na. M-may iniisip lang ako,” sagot ko. Totoo naman talagang may iniisip ako at si Hugo iyon.

“Oh siya! Tara na sa canteen!” Inayos na nito ang mga gamit n’ya at tatayo na sana pero mabilis ko siyang pinigilan. Kaya napatingin ito sa akin na nakakunot ang noo. “Bakit?”

“S-sasama ako sa ‘yo?” tanong ko. Hindi ko kasi s’ya naiintindihan ng lubos. Malay ko bang niloloko lang ako nito.

Bumintong-hininga s’ya. “Ano bang problema mo? Ako na nga itong nakikipagkaibigan para sana mas madali natin matatapos ang project. Tapos ikaw ang hirap mong kausap!” Ramdam ko ang inis sa boses nito.

“Nakakapagtaka lang kasi dahil sa tagal-tagal ko nang nag-aaral dito. Ikaw pa lang ang s’yang kumakausap at makikipagkaibigan sa akin,” pag-amin ko.

“Eh, kasi naman sinong makikipag-usap sayo. Palaging malalim ang iniisip mo at saka iyang mukha mo ay parang masungit ka.” Tinuro pa nito ang mukha ko.

Napakamot na lang ako sa ulo. “P-pasensiya na,” ang nasabi ko na lang.

“Oh, siya sige. Hayaan na natin iyon basta sasam kana sa akin para magkapalagayan tayo ng loob,” aniya.

Tumango lang ako bilang sagot at matipid na ngumiti. Natutuwa ako dahil sa wakas ay may taong gusto nang kumausap sa akin. Hindi katulad noon na para akong hangin sa kanilang mga mata na hindi nila nakikita. Ramdam nila ang presensiya ko ngunit ang kabuuan ko’y katulad na katulad n hangin.

Tumayo na ito at naglakad na papalabas ng pinto. Mabilis ko namang niligpit ang mga gamit ko’t tumayo upang sundan na siya papalabas. Naabutan ko ito sa labas at sumabay sa kanya sa paglakad.

“Ano nga pa lang pangalan mo?” tanong ko. Hindi ko kasi alam kung papaano ko s’ya tatawagin. Baka magalit kapag tinawag ko s’ya sa kung anong pangalan.

Tumigil ito at tumingin sa akin. Tinaasan niya ako ng kanyang kilay. “You don’t know me?” Umiling ako. May mangilan-ngilang akong kilala sa mga kaklase ko, iyong mga palaging tinatawag sa klase kapag papasagutin. “Minerva Alawi pero tawagin mo na lang ako Mina,” sabi pa nito.

“Sige, Mina. Tawagin mo na lang din akong Aki,” sagot ko. Ngumiti pa ako kaya umiwas ito ng tingin. Sumunod na lang ako sa kanya nang maglakad na ito.

Nakarating kami ni Mina sa canteen nitong building namin. Pumasok kami sa loob at may mangilan-ngilang studyanteng kumakain dito ngayon. May magkakasama at mayroon ding nag-iisa lang. Ako noon ay minsan lang akong pumasok dito dahil sa labas ako kumakain upang makatipid. Mura lang kasi ang mga tinda sa labas ng school university.

“Maghanap ka na ng puwesto. Ako na lang ang pipila.” Tumango ako at mabilis kong kinuha ang wallet ko. “You don’t have to pay for the food. Since it is our first day being friends. I’ll treat you na lang.” Hindi ko na naituloy ang pagbibigay ko ng pera dahil agad siyang umalis sa tabi ko.

Ang weird naman ng babaeng iyon. Kanina’y mukha siyang kwela pero ngayon nama’y parang ang taray-taray niyang tao. Napapailing na lang akong umalis na rin sa kinatatayuan ko upang maghanap ng puwesto.

Nakahanap ako ng puwesto malapit sa bukana ng canteen. Umupo ako sa pangdalawahan lang na mesa. Inilibot ko ang paningin ko at lahat sila’y may kanya-kanyang ginagawa.

“PAPUNTA RITO SI HUGO!” sigaw ng isang studyante nang pumasok ito sa loob.

Kaya’t dali-daling inilibas ng iba ang kanilang make up kit at nag-retouch. Ako nama’y pa-simpleng inayos ang sarili. Bumilis din ang tibok ng puso ko. Sa pinto lang ako nakatingin nang bigla itong magbukas at pumasok nga si Hugo. Napalunok ako. Ang seryoso ng kanyang mukha at ang pustura niya’y nakakaakit.

“Ang guwapo n’ya talaga!”

“Oo nga, beh! Sana anakan n’ya ako!”

“Kahit kabit lang ako, beh!”

Hindi ko pinansin ang usapan ng dalawang magkaibigan na malapit sa puwesto ko. Nakatuon ang atensiyon ko kay Hugo na naglakad papunta sa counter. Ang lahat ng mga mata’y nasa kanya. Hindi ba s’ya naasiwa na halos lahat kami rito’y nakatingin sa kanya?

“Ehem!” Napaayos ako ng upo. Tumingin ako rito at muling sumulyap kay Hugo na kausap ang tindera sa counter. “Gusto mo rin s’ya?”

Mabilis akong napatingin dito. Tinaas ako ng kilay ni Mina at inilapag ang binili niyang pagkain sa harapan naming dalawa.

“A-anong sabi mo?” tanong ko. Hindi ko masyadong naintindihan ang sinabi nito kanina. Kumuha ito ng fries at sinubo bago niya ako sinagot.

“May gusto ka ba kako kay Hugo?”

Pasimple akong tumingin kay Hugo ngunit wala na pala ito. Kaya pala tahimik na ang paligid. Ibinalik ko na ang tingin kay Mina.

“W-wala,” sagot ko. Hindi ako makatingin ng diretso sa kanyang mga mata.

“H’wag ka ng magkaila pa, Aki. I can see it in your eyes.” Kinanta pa n’ya ang huling sinabi.

“B-bakit ikaw, hindi ba?” Tumingin ako sa kanyang mga mata.

Tumawa s’ya at kumain muli ng fries. “Hinding-hindi,” sagot n’ya.

“Bakit naman?” Kinain ko na rin ang fries na binili nito sa akin. “Salamat nga pala rito. Ililibre na lang kita kapag may pera ako,” sabi ko pa.

“Basta! Ang dami mong tanong.” Inirapan ako nito. “Don’t mind it. Basta matapos lang natin ang project agad.”

“Sige. Kailan natin iyon sisimulan?” tanong ko. “At ano pala ang project na gagawin natin?”

Humarap s’ya sa akin at napabuntong-hininga. Wala s’yang nagawa kundi ang sabihin sa akin ang project na gagawin namin at ang araw kung kailan namin iyon sisimulan. Dahil bukas ay sabado, sisimulan namin ang introduction. Sinabi rin nito ang place kung saan kami magkikita. Tumango-tango lang ako bilang sagot.

“Naiintindihan mo?” tanong nito matapos sabihin ang lahat-lahat.

“Oo. Bukas ng 8.30am sa cafeteria malapit sa Casa de Luna condominium. Walang mala-late dahil malilintikan!” pag-uulit ko sa huli nitong sinabi.

Nag-thumbs up ito at ngumiti. “Marunong ka pa lang makinig, Aki. Akala ko’y palaging lutang ang isip mo, eh.”

Ngumuso ako. “Ewan ko sa ‘yo. Palagi mo na lang iyan sinasabi sa akin!”

Tumawa lang s’ya at nag-peace sign. Itinuon na lang namin ang mga sarili sa pagkain dahil malapit na ang susunod naming klase.

“Magbabanyo lang ako,” sabi ko kay Mina matapos naming kumain. Tumango lang ito at sinabing mauuna na siya sa classroom.

Dali-dali naman akong nagtungo sa malapit na banyo rito sa building namin. Pumasok ako sa loob at wala akong nakitang tao rito. Pumasok ako sa isang cubicle at doon ako umihi.

Narinig kong bumukas ang pinto ng banyo. Kaya nakakasiguro akong may pumasok na tao. Bumukas din ang pinto ng isang cubicle kung saan ito pumasok.

“Wait for me there. I’ll be there in 10 minutes. Okay?” Narinig kong sabi nang nasa kabilang cubicle.

Inayos ko na ang sarili ko dahil tapos na akong umihi. Humarap na ako sa pinto at binuksan ito, na saktong bumukas din ang katabi kong cubicle. Napatingin ako rito at muntik na akong matumba dahil sa gulat. Hindi ako nito pinansin nang makita n’ya ako. Naglakad si Hugo papalapit sa lababo at naghugas doon ng kamay.

Kinakabahan man ay pinilit ko ang sariling maglakad papunta sa harap ng lababo. Nagkunwari na lang akong hindi ko s’ya nakikita. Itinuon ko ang sarili sa paghuhugas ng kamay.

“Narinig mo ba ang sinabi ko kanina?” Natigilan ako ng magsalita ito. Sobrang lalim ng kanyang boses na para bang nahihipnotismo ka nito sa tuwing nagsasalita s’ya. Ito pa lang unang beses na marinig ko itong magsalita.

Tumingin ako sa kanya upang alamin kung may kausap ba s’yang iba ngunit nagulat ako nang nakatingin din ito sa akin. Mabilis akong umiwas ng tingin. Hindi na mapakali ang puso ko dahil malapit sa akin si Hugo.

“I’m talking to you. Narinig mo ba ang sinabi ko?” may diin nitong pag-uulit sa sinabi niya.

“H-hindi po!” mabilis kong sagot. Hindi pa rin ako makatingin sa kanya dahil nakakatakot ang mga mata nito. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito s’ya makatingin sa akin ngayon.

” Just to let you know, nuisance. Don’t ever block my way or you’ll suffer! ” Iyon lang narinig kong sabi nito at iniwan akong hindi makapaniwala.

**Itutuloy… **

**Author’s note **

Ano kaya ang sikreto nitong si Hugo? Pati ako’y hindi rin alam HAHAHA.

Don’t forget to click votes and comment your reaction!

Chapter 3

**Aki’s Point Of View **

Naestatwa ako sa kinatatayuan ko habang nakatingin sa sariling ekspresiyon sa salamin. May kung anong nabuhay na inis sa loob ko dahil sa sinabi nito. Hindi ko s’ya lubos na naintindihan ngunit alam kong pinaparatangan ako nitong tsismoso. Bumuntong-hininga ako bago ako naglakad palabas ng banyo. Nang makarating ako sa loob ng classroom ay wala pa roon ang next subject teacher. Kaya agad na akong umupo sa p’westo ko kung saan katabi ko si Mina.

“Hoy! Ba’t ganyan itsura mo?” tanong nito nang mapansin n’yang nakabusangot ang mukha ko.

Bumuntong-hininga ako. Inilabas ko muna ang librong gagamitin sa klase bago ko siya sinagot. “May malalim lang akong iniisip.” Tumingin ako rito at ibinaling muli ang tingin sa harap.

“Like what?” Napansin kong tinaasan ako nito ng kilay. Ang dami naman kasing tanong nitong babaeng ‘to.

“Katulad ng white sand sa manila bay,” sagot ko. “Araay!” Masama ko itong binalingan dahil binatukan naman ako ng pagkalakas-lakas. Sinong hindi masasaktan sa kanyang ginawa?

“Mapagbiro ka pala?” Nginisian n’ya lang ako bago inirapan.

“Ang dami mo kasing tanong. Mabuti pa ay manahimik na lang tayo pareho dahil nand’yan na si Prof.” Hindi na n’ya ako sinagot pa. Itinuon na lang naming ang pansin sa harap nang magsimula na si sir sa pagtuturo.

Buong klase ay nakatunganga lang akong nakatingin sa harap. Naiintindihan ko naman ang lesson ngunit ginulo akong muli nang nagging tagpo naming ni Hugo sa banyo. Hindi ko alam na may ugali s’yang mapagbintang. Hindi ko naman kasi ito kilala kahit na hinahangaan ko s’ya. Sa tagal ko nang nag-aaral sa San Manuel University ay ngayon lamang nagtagpo ang landas naming dalawa.

Pero hindi ko maintindihan nang lubos ang sarili ko. Kung bakit sa kabila ng kakaunting natuklasan ko sa kanya’y hindi pa rin nawawala ang paghanga ko? Nakaramdam ako ng inis ngunit mas nangingibabaw ang paghangang nararamdaman ko. Mas lalo kong gugustuhing alamin ang buong pagkatao n’ya at kung magiging magkaibigan naman kami ay bonus na lamang iyon.

“Basta bukas ng 8.30 AM dapat nandoon kana sa tagpuan natin.” Tumango ako bilang sagot sa kanya. “H’wag kang mala-late dahil malilintikan ka talaga sa akin!”

Kakatapos lang ng klase namin at ngayo’y nasal abas kami ng campus upang hintayin ang sundo nito. Naghihintay rin naman ako ng tricycle na p’wede kong masakyan papauwi. I’m used to this kind of set up, medyo nabago lang ng kakaunti dahil kasama ko ngayon si Mina na naghihintay. Hindi katulad noon ay wala akong kasama rito sa labas na para akong tangang nakatayo. Bakit ba kasi wala man lang waiting shed ditto sa labas ng campus? Ang laki-laki ng university pero hindi man lang sila makapagpatayo ng waiting shed dito.

“Baka nga mas mauuna pa ako sa’yo roon.” Inirapan ko s’ya. Nginisian naman n’ya ako.

“Good! So, see you tomorrow?” Tumango lang ako. “Sige, mauuna na ako. Nand’yan na ‘yung sundo ko.” Kumaway lang ito at pumasok na s’ya sa kotseng huminto sa harap naming dalawa.

Anak mayaman pala itong si Mina. Hindi naman ‘yun nakakapagtataka dahil halata sa kutis nito at sa kanyang mukha. Maganda siya at matangkad din ng kakaunti. P’wedeng-puwede s’yang ipanglaban sa mga beauty contest.

Ilang saglit ay may pumara ng tricycle sa harap ko. Kaya naman sumakay na ako roon.

“Sa barrio syete po,” sabi ko kay manong. Agad naming umandar ang sinasakyan ko at mabilis kaming nakarating sa aming barrio. Sinabi ko sa kanya ang bahay namin at nakarating kami roon agad. Bumaba ako at inabot ang bayad ko na agad niyang kinuha. Umalis na rin ito kaya pumasok na ako sa loob. Saktong lumabas si Mama nang malapit na ako sa pinto ng aming bahay.

“Aki, Mabuti nandito kana. May ipag-uutos ako sa ‘yo,” sabi nito. Tinignan ko ang ayos niya at nakasuot siya ng apron.

“Kakauwi niyo lang po ba?” tanong ko sa kanya imbes na itanong kung anong ipag-uutos nito.

“Half day lang kanina sa work kaya maaga akong umuwi kanina at heto nagluluto ako ng order sa akin,” sagot niya.

Isang assistang chef si Mama sa isang restaurant ditto sa aming lugar. Simula nang mamatay si Papa ay s’ya na ang nagtaguyod sa aming tatlong magkakapatid. Kaya sa tuwing wala s’yang trabaho ay nagluluto siya ng ipapabenta niya online.

Malaki ang pasasalamat naming sa kanya dahil kinakaya niya kamig itaguyod. Hindi kami sobrang yaman pero nakakain naman kami ng mga pagkaing gusto naming lalo pa’t hilig din ni Mama ang pagluluto. Hindi ko nga alam kung bakit hindi ko namana ang talento niya sa pagluluto.

“Gano’n po ba? Eh, ano po pala iyong ipapabili niyo?” tanong ko rito. Maaga pa naman dahil maaga nag-dismissal ang professor naming kanina dahil may meeting daw ang mga ito. Siguro’y dahil sa darating na foundation anniversary ng university.

Mabilis itong kumilos at kinuha ang pera sa bulsa nito. “Nandiyan na rin sa listahan ang bibilhin mo,” sabi nito nang makita kong may papel sa perang inabot niya. “Mag-iingat ka sa daan.” Tumango lang ako. Kinuha naman niya ang bag ko at bumalik na siya sa loob ng bahay.

Umalis din naman ako kaagad. Sa may malapit na grocery store na lang ako pupunta para mabilis akong makakabalik. Sumakay ako sa isang tricycle na huminto at sinabi ko kung saan ako pupunta. Ilang saglit ay nakarating ako roon kaya nagbayad lang ako at agad na bumaba.

Pumasok ako sa loob at kumuha ng cart. Itinulak ko na ‘yun at pumunta ako sa section ng mga bibilhin ko. Habang naglalakad ako’y bigla akong napatigil sa boses na narinig ko mula sa likod ko. Hindi ako puwedeng magkamali sa pagkakarinig dahil kahit isang beses ko lamang narinig ang boses nito’y kilalang-kilala ko na agad.

“No sweets for today, Simon! Magkakaroon k ng cavity.”

“But-”

“If I said, no. It means hindi puwede, understand?!”

“O-opo.”

Mabilis akong lumingon ngunit wala na ang mga ito sa likod ko. Hindi ako puwedeng magkamali ng pagkakarinig. Si Hugo ang taong ‘yun pero sino ‘yung batang kausap niya? Naguguluhan na ako sa taong ‘yan. Bakit kasi napakamisteryoso niyang tao?

---

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Hindi kasi ako makatulog kagabi dahil gumugulo sa isipan ko si Hugo at ang batang kausap nito kahapon. Pero baka kapatid lang niya iyon. Hindi ko naman siya lubos na kilala kaya ganito ako mag-isip ng tungkol sa kanya.

“Oh, sabado ngayon. Bakit maaga kang gumising?” tanong ni Mama ng pumasok ako sa kusina. Umupo ako sa hapag at inabutan naman niya ako ng tasa. Inilagay rin niya ang gatas at kape sa harapan ko kasama ang mainit na tubig.

“May pupuntahan po ako ngayon,” sagot ko. Nagtimpla ako ng kapeng barako para magising ako dahil kahit maaga akong nagising ngayon ay inaantok pa rin ako. Tuwing sabado kasi’y hindi ako sanay na gumising ng masyadong maaga.

“Saan naman iyan? May date ka ngayon?” Ngumiti si Mama ng tignan ko s’ya. “Guwapo ba?” tanong pa nito.

Uminom muna ako sa kapeng tinimpla ko bago ako sumagot. “Wala po! May gagawin po kaming project ng kaklase ko.” Pero parang hindi pa ito naniniwala sa sagot ko.

“Akala ko naman ay may boyfriend kana,” sabi niya na tanging iling lang ang naging sagot ko. “Basta kapag may boyfriend kana ay sabihin mo sa akin at ipakilala mo agad. Kikilatisin ko kung katulad ba niya ang Papa mo.”

“Si Mama talaga. Imposible pong mangyari ang sinasabi niyo dahil walang katulad si Papa,” sagot ko. “Saka po ay bakla ako. Mas lalong imposible na may magkagusto po sa akin.”

Hindi lingid sa kaalaman ni Mama ang kasarian ko. Tanggap na tanggap n’ya ako at kung nabubuhay pa si Papa ay tanggap din ako nito. Kaya napakasuwerte ko sa pamilya ko dahil hindi nila ako hinusgahan kahit na ganito ako.

“Posible iyon, ‘Nak. Sa panahon ngayon ay hindi na mahalaga ang kasarian kapag nagmahal ka. Kaya tiwala lang, nararamdaman kong may magkakagusto rin sa’yo. Sa ganda mo ba naming ‘yan? Manang-mana ka kaya sa akin.”

Natuwa ako sa sinabing iyon ni Mama. Totoo rin naming nagmana ako sa kanya, mula sa pilik mata at sa ilong ay minana ko. Maganda si Mama dahil may lahing Japanese ang dugo niya ngunit hindi naman niya nakuha sa ina nito ang mukha ng mga hapon. Pero nang ipanganak ako’y tila raw isa akong anak ng Hapon. Ewan ko ba sa kanila kung bakit Akierra ang ipinangalan sa akin.

---

8.15 AM pa lang ay nakarating na ako sa sinasabing coffee shop ni Mina. Umupo ako malapit sa glass wall at sa pintuan para kung sakaling pumasok siya’y madali lang niya akong makikita. Inilabas ko ang cellphone ko para i-check kung may message ba ito ngunit wala naman kaya agad kong ibinalik ang tingin sa harapan ko.

Inilibot ko ang tingin sa kabuuan ng shop. Maganda ang pagkakadisenyo rito na mukhang patok na patok sa mga teenager katulad ko. Tumingin ako sa likod ko dahil nakaramdam ako ng parang may tumitingin sa akin at tama nga ako ng hinala. Dahil bumungad sa akin ang matatalim nitong tingin na hindi ko maintindihan kung bakit.

Sa pagkakaalam ko’y wala akong natatandaang atraso sa kanya. Ang engkuwentro lang namin sa banyo ang tanging naalala ko na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin naiintindihan kung bakit sinabi niya iyon sa akin.

Mabilis akong umiwas ng tingin. Nagkunwari akong hindi siya nakikita. Nararamdaman ko pa rin ang masamang tingin na ipinupukol sa akin ni Hugo. Bakit siya nandito? Ano’ng ginagawa niya rito? Sinusundan ba niya ako dahil iniisip niyang sasabihin ko ang narinig ko noon sa banyo? Ni hindi ko nga alam kung ano ba ‘yun, eh. Kung ano man ang ginagawa niya rito ay wala na akong pakialam pa. Ang alam ko lang ay wala akong ginagawang masama sa kanya.

Chapter 4

**Aki’s Point of View **

Hindi ako makapag-focus sa ginagawa ko dahil sa matang kanina pa nakatingin sa akin. Dumating na si Mina at agad naman namin sinimulan ang ginagawa naming dalawa. Nag-order siya ng milk tea at piece of cake para sa amin. Kaharap ko ang laptop ko upang gawin ang sinabi nitong part ko pero hindi ko masimulan dahil kanina ko pang napapansin na nakatingin sa akin si Hugo. Bakit hindi pa siya umaalis?

“Magbabanyo lang ako.” Tumango lang si Mina at agad naman akong tumayo.

Mabilis ko naming nahanap ang banyo rito dahil nagtanong din naman ako sa waiter na nakasalubong ko. Pumasok ako sa loob at saktong walang tao kaya naglakad na ako papunta sa nakabukas na cubicle. Papasok n asana ako sa loob nang may humila sa braso ko paharap at ang masamang tingin nito. Kung nakakamatay lamang ang tingin niya’y baka kanina pa ako nakabulagta rito sa sahig ng banyo.

“Are you following me?!” may diin nitong tanong. Mahigpit niyang hawak ang kaliwa kong braso kaya nasasaktan ako. Malakas din ang tibok ng puso ko. “Answer me! Sinusundan mo ba ‘ko rito?!”

“P-puwede bang bitiwan mo ‘ko? N-nasasaktan na kasi ako,” sabi ko sa kanya. Sinusubukan kong alisin ang kamay nito ngunit mas lalo lang n’yang hinigpitan ang pagkakahawak na para bang mababali na niya ang buto ko. “A-araay!”

“Tinatanong kita, sinusundan mo ba ako?!” pag-uulit niya sa kanyang tanong. Hindi pa rin nawawala ang masama nitong tingin sa akin.

“Hind—” Sasagot na sana ako nang magbukas ang pinto ng banyo. Mabilis ang nagging kilos nito at itinulak niya ako papasok sa loob ng cubicle. Hindi ako makagalaw sa puwesto ko dahil sa sobrang lapit naming sa isa’t isa. Kung bakit kasi sumama pa ito papasok, alam naman niyang masikip dito sa cubicle.

Mas lalong nadagdagan ang kaba sa dibdib ko dahil sa puwesto naming dalawa. Sobrang lapit ng mga katawan naming sa isa’t isa. Matangkad siyang tao kaya hanggang dibdib lang niya ako. Naaamoy ko rin ang pabango nitong sa tingin ko’y mamahalin. Naipikit ko ang mga mata ko upang damhin ang amoy nito ngunit mabilis ko ring idinilat nang maramdaman ko ang presensiya nitong nakatingin sa akin. Iniangat ko ang tingin ko at tama ang hinala kong nakatingin ito sa akin na nakakunot ang kanyang noo.

“What are you doing?” tanong niya. Mahina lang ito na sapat lang upang hindi kami marinig sa labas.

“W-wala.” Umiwas ako ng tingin dahil sa kahihiyang ginawa ko.

“Tss! Stupid!” Mabilis kong ibinalik ang tingin sa kanya at sasagutin ko na sana ito pero hindi ko nagawa dahil sa nakita kong munting ngiti sa kanyang labi. Nawala rin naman ito kaagad dahil nakita niya akong nakatingin sa kanya.

“W-wala ng tao sa labas, p-puwede bang lumabas na tayo?” tanong ko nang mapansin kong kanina pa kami rito. At, kanina ko pa pinipigilan ang pantog ko dahil naiihi na ako.

Hindi niya ako sinagot. Tumalikod ito sa akin at binuksan ang pinto. Sumilip siya rito at agad din siyang lumabas kaya nakahinga naman ako ng maluwag. Isinarado kong muli ang pinto ng banyo para umiihi. Mabilis akong natapos kaya inayos ko na ang sarili ko para lumabas. Muntik pa akong mapatalon dahil nasa labas pa rin pala si Hugo na nakasandig sa stool ng lababo. Naka-crossed arms pa ito habang magkasalubong ang kilay niyang tingin sa akin.

“You haven’t answer my question,” bungad nitong tanong. Bakit ba ang kulit neto? Ganito ba siyang klase ng tao?

“Hindi mo ba nakikitang kasama ko ang kaklase ko? Bakit naman kita susundan dito?” balik tanong ko sa kanya. Lumapit ako sa banyo at naghugas ng kamay.

“You’re lying. Sinasabi mol ang iyan para may dahilan ka pero ang totoo you’re following me here because you like me. I’m sorry but I don’t like gays!” Masama ko siyang binalingan ng tingin.

“Hindi porket guwapo ka at gusto ka ng marami ay magugustuhan na rin kita. Ibahin mo ako! May taste ako lalo na sa ugali ng isang tao at hindi ko gusto ang ugaling mayroon ka!” Hindi ko na hinintay pa itong makasagot dahil agad akong umalis doon.

Ang lahat ng sinabi ko sa kanya’y puro lamang kasinungalingan pero ang sundan siya rito ay hindi iyon totoo. Dahil lang sa inis na naramdaman ko kaya iyon ang isinagot ko sa kanya. Napakayabang pala niyang tao. Inaakala niyang lahat ng tao ay magugustuhan siya?

“Ang tagal mo, ah? May ginawa ka sigurong kalokohan sa banyo?” tanong ni Mina nang makalapit ako sa kanya at umupo sa puwesto ko.

“Marami lang tao sa banyo kaya hindi ako kaagad nakasingit,” pagdadahilan ko kahit na hindi naman ito totoo. Kanina pa sana ako nandito kung hindi lamang ako ginulo ni Hugo.

Nginisian niya ako. “Ang gasgas ng dahilan mo, beh! Hindi naman public CR iyon saka pansin mo bang walang masyadong costumer itong shop?”

Inilibot ko ang tingin ko at doon ko nalamang iilan lang ang mga nandirito ngayon. Napapakamot na lang akong bumaling sa kanya.

“Nasa banyo sila lahat,” sabi ko. Ngumiti ako para kumbinsihin ito ngunit umiling lang siya.

“Ituloy mo na lang ang ginagawa mo para mabilis tayong makaalis,” aniya. Wala na akong nagawa pa kundi ang ituon na lamang ang pansin sa aking ginagawa.

Tumagal kami roon ni Mina ng dalawang oras. Natapos naman naming ang introduction ngunit may iilan pa rin naming mali kaya ipapa-check na muna naming iyon sa teacher para malaman kung alin ang mali. Isang linggo ang ibinigay sa amin upang matapos ang activity na ito at mas Mabuti ng unti-untiin naming para mas maganda ang kalabasan ng aming gawa.

“Uuwi ka na ba?” tanong nito nang simulant kong iligpit ang mga gamit ko. Tumingin ako sa kanya ng mailagay ko sa bag ang huling gamit na inilabas ko.

“Oo, eh. Sinabi ko kay Mama na sa bahay ako magla-lunch,” sagot ko rito.

Ngumuso itong nakatingin sa akin. “I thought we can eat lunch together pa naman pero sige, family first.” Ngumiti ako at inilagay ko na sa balikat ang bag ko.

“Bukas na lang tayo magsabay kumain. Magkikita pa naman siguro tayo bukas,” sabi ko uoang pagaanin ang kanyang loob.

Ngumiti siya at tumango-tango. “Sige! Sa bahay na lang tayo bukas gumawa.”

“Bahala ka na basta hindi lang ako mapapahamak.” Tumawa ako at natawa rin siya sa sinabi ko.

“Walang nangangain sa bahay. Saka naikuwento kita kina Mom at Dad. And they wanted to meet you because you are my very first friend!” Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwalang ako ang kauna-unahan niyang kaibigan.

“Ikaw rin ang una kong kaibigan,” pag-amin ko. Pareho rin pala kaming looner bakit ngayon lang kami nagsamang dalawa? Lumaki ang mga mata niya sa sinabi ko.

“Really?!” Tumango ako at ngumiti. “OMG! I’m so happy,” sabi nito. Sinabi ko rin sa kanya na masaya rin ako na nagkakilala kaming dalawa.

Bago kami naghiwalay ng landas ay ibinigay na muna niya ang address ng kanilang bahay. Dahil sabi ko’y ako na lamang ang pupunta sa kanila para hindi na niya ako sunduin pa.

Nakasakay na ako sa tricycle upang umuwi na sa bahay. Mabagal lamang ang takbo nito dahil maraming mga sasakyan kaming nakakasabay. At habang nakasakay ako’y nakatingin ako sa labas at sa ‘di kalayuan ay may nakita akong isang tao.

“Manong, sandal!” pigil ko rito kaya mabilis niyang inapakan ang preno ng kanyang tricycle at huminto kami. Inabutan ko ito ng bayad at mabilis akong bumaba. “Dito na lang po ako,” sabi ko at hindi na siya hinintay na makasagot dahil agad akong umalis. Nagiging dahilan na kasi kami ng traffic kaya umalis na ako roon bago pa kami sagasaan ng ibang sasakyan.

Nagpalinga-linga ako sa paligid upang hanapin si Hugo. Nakita ko kasi ito kanina habang may buhat-buhat siyang bata. Dahil nga sa gusto kong alamin kung sino ba siya’y bumaba ako sa tricycle na ‘yun at pumunta rito sa side walk ng syudad. Hindi ko na kasi nakita pa ito kanina sa coffee shop at hindi ko rin napansin na lumabas ito dahil itinuon ko ang sarili sa activity namin ni Mina.

Mabuti na lamang at hindi pa ito nakakalayo. Nakita kong pumasok ito sa isang botika ng mga damit kaya sinundan ko ito. Pumasok din ako sa loob at nalaman kong damit halos ito ng mga bata.

“Good morning, sir. Welcome to kiddie’s clothing!” masiglang bungad sa akin ng sale clerk nitong shop.

“May nakita ba kayong pumasok dito na lalaki at may kasama s’yang bata?” tanong ko rito. Inilibot ko pa ang tingin ko ngunit hindi ko na sila nakita rito sa loob. Malawak din kasi itong space ng botika.

“Ah, si Mr. Hidalgo po ba at ‘yung anak niya? Nasa second floor po sila. Gusto niyo po bang samahan kita roon?” Natigilan ako sa kanyang isinagot.

“H-hindi na po. Aalis din naman ako kaagad. S-sige, Ate, salamat!” Mabilis pa sa alas-kuwatro akong umalis doon. Dahil hindi ako makapaniwala sa nalaman ko tungkol kay Hugo.

Anak? Anak niya iyong batang kausap niya noon sa banyo? ‘Yung batang kasama niya noon sa grocery store at ngayo’y kasama niya sa isang botika? May Anak na pala siya?

Chapter 5

**Aki’s Point Of View **

Hindi ko lubos maisip na ang isang Hugo Hidalgo ay mayroon ng isang anak. May kung ano sa puso ko ang kumirot sa kadahilanang mukhang mayroon na siyang asawa. ‘Yung hinahangaan ng mga nakakarami sa loob ng campus ay may anak na hindi naming alam? Pero kung sa tutuusin ay wala na kaming pakialam pa sa anak nito. Hindi lamang ako makapaniwala sa natuklasan kong iyon.

Ang nakakapagtaka lang ay kung bakit galit ito sa akin na sabihin ko sa iba kung ano man ‘yung ayaw niyang ipasabi. Hindi ko kasi ito lubos na naiintindihan. Masyado niyang ginugulo ang isipan ko.

“Akala ko ay hindi ka uuwi ngayong tanghali,” sabi ni Mama nang makapasok ako sa loob ng aming bahay. Agad kasi akong umuwi dahil sa kaba at gulat.

“Sinabi ko naman po kasi sa inyong dito ako kakain ng tanghalian,” sagot ko rito.

Naglakad na ito papasok sa kusina kaya sumunod na ako sa kanya. Naabutan naming ang dalawa kong kapatid na mukhang hinihintay kami. Naupo ako sa puwesto ko at nagsimula na kaming kumain.

“Kamusta ang activity niyo?” tanong ni Mama sa kalagitnaan ng aming pagkain.

Uminom muna ako dahil napuno ng pagkain ang bibig ko bago ko siya sinagot. “Maayos naman po, ‘Ma. Bukas ay sa bahay nila kami gagawa dahil sinabi kong sabay kaming kakain ng lunch.”

“Mabuti naman at may kaibigan ka na.” Ngumiti siya. Alam ni Mama na wala akong nagiging kaibigan sa school. Dahil palagi kong kinukuwento sa kaniya ang mga nararanasan ko.

“Oo nga po, ‘Ma,” ang tanging naging sagot ko bago ko itinuloy ang pagkain.

**

Nakatihaya akong nakahiga sa aking kama. Nakatingin ako sa kisame at iniisip ang mga nangyayari sa akin. Una ay ang pagiging magkaibigan namin ni Mina hanggang sa nalaman kong may anak na pala si Hugo. Ilang araw lang ang lumipas pero ang dami ng mga pangyayaring hindi ko inaasahan. Bumangon ako sa kama at nilapitan ang laptop ko sa aking study table. Binuksan ko at agad kong hinanap ang social media at nag-log in.

Tinignan ko kung anong latest post ng page ni Hugo ngunit wala akong nakitang bago. Medyo na-disappoint ako dahil ito na lang ang ginagawa ko bago ako matulog. Binibisita ko ang facebook page niya at pinagmamasdan ang kanyang mga litrato.

Bumuntong hininga ako at isasarado na sana ang tab ng may mag-pop up na friend request. Ini-click ko ito at nagulat ako dahil sa hindi ko inaasahang magse-send sa aking ng friend request. Pagka-accept ko sa friend request ni Mina ay mayroon pang sumunod na muntik ko nang ikahulog sa aking kinauupuan.

**Hugo Hidalgo sent you a friend request. **

Lumaki ang mga mata ko sa gulat at hindi makapaniwala sa aking nababasa. Nanginginig ang mga kamay ko at hindi ko alam kung ano ang gagawin. Kung pipindutin ko pa ang accept o ang delete request. Nakakapagtaka kung papaano nito nalaman ang facebook account ko.

Pinindot ko ang profile nito at tinignan ang kanyang timeline ngunit naka-private ang account niya. Ang profile picture niya ay naka-hoodie siya habang nakataas ang laylayan ng damit nito at kita ang hulmado nitong abs. Napalunok ako ng sunod-sunod at parang natutuyo ang lalamunan ko dahil sa aking nasilayan. Ngayon ko lamang nakita ang katawan nito at kahit sa litrato lang ito’y parang ang sarap niyang hawakan.

Ano ba ‘tong pumapasok sa isip ko? Nagiging mahalay na ako dahil sa katawan ni Hugo.

Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ito nag-send ng friend request at saka ngayon ko lamang nalaman na mayroon pala siyang facebook account bukod sa kanyang page na hindi naman siya ang gumagamit.

Natagalan siguro ako kakatitig sa profile picture niya at napabalik lang ako sa realidad nang may mag-message sa akin. Wala naman akong ka-chat at halos lahat ng post ko ay puro lamang shared post. Kaya nakapagtataka na may magcha-chat sa akin. Wala akong nagawa kundi ang pindutin ang message at nasa request message ko pala ito. Agad kong pinindot ang request message.

**Hugo Hidalgo sent you a message. **

Kumabog ng malakas ang dibdib ko. Napatitig ako sa request message na hanggang ngayo’y hindi ko pa rin binubuksan. Nagulat ako ng sunod-sunod ang naging tunog ng notification ko na may nag-sent sa akin ng message. Wala akong nagawa kundi ang dahan-dahang ilapit ang arrow sa inbox at pindutin ang left click ng mouse upang buksan ito. Naipikit ko ang mga mata ko habang naglo-loading ang message. Dahan-dahan kong binuksan at nang maging malinaw sa akin ang lahat ay para akong hihimatayin sa gulat.

“Nuisance, why are you not accepting my request?!”

“Fck!”

“Hey! Answer my damn question!”

“Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko kapag hindi ka sumagot sa mga messages ko!”

Napapalunok akong nakatingin sa mga messages nito. Marami pa siyang sinabi at halos pagmumura lang ang laman. Hindi ko alam kung ano ang kanyang ikinakagalit. Kaya para malaman ko kung ano ba talaga ang gusto niya ay in-accept ko ang friend request niya at nag-reply sa kanyang messages.

“Wala akong ginagawang masama sa ‘yo! Hindi ko alam kung bakit ba galit na galit ka sa akin?” reply ko at ilang saglit pa’y typing na ito kaya hinintay ko.

Kahit na ang puso ko’y nagtatalon sa takot at tuwa, natatakot ako dahil hindi ako siya kilala na baka masama siyang tao pero natutuwa akong sa wakas ay napansin na rin ako nito. Pinipilit kong ikalma ang sarili ko. Ito pa lang ang kauna-unahang may makakasagutan ako ng hindi maganda. Kahit naman kasi wala akong kaibigan sa school ay walang nang-bully sa akin dahil mahigpit itong ipinagbabawal sa school. Kaya siguro ang mga kaklase at schoolmate ko’y hindi na lang ako pinapansin.

Akala ko’y magre-reply ito sa message ko. Nawala kasi ang-typing sa conversation naming. Baka naisip nitong wala naman akong gagawin na masama at ano ba kasi ang ikinakagalit niya?

Papatayin ko n asana ulit ang laptop pero biglang nag-pop up ang profile ni Hugo sa screen.

**Hugo Hidalgo is calling you… **

Dahil sa kuryusidad na alamin ang mga dahilan nito ay walang pag-aalinlangan kong sinagot ang kanyang tawag. Ilang segundo ang lumipas at bumungad sa akin ang masama nitong tingin sa kabila ng screen. Pero ang ikinagulat ko ay ang kanyang ayos, wala siyang damit pang-itaas.

“YOU!” bungad niya sa akin. “KUNG GUSTO MO PANG MANAHIMIK ANG BUHAY MO, HUWAG NA HUWAG MONG SUSUBUKANG SABIHIN SA IBA ANG NALAMAN MO!”

Hindi ako makasagot. Wala akong mahanap na salitang sasabihin dahil sa nakikita kong ayos niya sa kabilang screen. Naka-upo ito sa isang silya habang masama siyang nakatingin sa akin. Wala siyang suot na damit at kahit na medyo blurry ang screen ay kita ko mula rito ang ganda ng kanyang katawan. Ang background niya na sa tingin ko’y nasa kanyang kuwarto.

“W-wala akong alam sa sinasabi mo,” ang sabi ko rito.

“Alam kong nakita mo akong pumasok sa isang shop and I know you know that I have son!” anito sa kabilang linya. Ramdam ko ang galit nito na hindi ko alam kung saan nagmumula. May diin ang bawat salitang sinasabi niya dahil sa pag-iigting ng kanyang panga at sa masasama niyang tingin.

“Hindi ko alam kung bakit nagagalit ka sa akin dahil nalaman kong may anak ka. Wala naman akong pake roon at maniwala ka sa hindi ay hindi ko iyon sasabihin sa iba kung iyon ang gusto mo.” Pinipilit kong lakasan ang loob ko habang kausap ko siya.

Biglang nagbago ang timpla ng tingin nito pero agad ding bumalik ang sama ng kanyang mukha. “You don’t understand! I have my eye on you, Nuisance. Subukan mong magkamali sa sasabihin mo sa iba at malilintikan ka sa akin!” Hindi na ako nakasagot pa dahil agad na nitong pinatay ang tawag at nawala na siya sa screen.

Bumuntong-hininga ako. Hindi ko siya naiintindihan dahil sa laki ng kanyang galit sa akin. Alam kong may rason siya pero ano ‘yun? Dapat sana’y sinabi niya sa akin para naman alam ko at may dahilan akong hindi sabihin sa iba ang tungkol sa anak niya.

Chapter 6

_Aki’s Point Of View _

Lumabas ako ng aking kuwarto pagkatapos kong maligo at magpalit ng damit. Humihikab akong pumasok sa kusina at umupo sa aking puwesto. Hindi maayos ang tulog ko kagabi dahil sa dami ng aking iniisip at mukhang mapapadalas ang pagpupuyat ko kakaisip dahil sa lalaking iyon.

“Oh, Kuya, bakit parang antok ka po yata?” Tumingin ako rito. Nakakunot ang noong nakatingin si Amie sa akin. Katabi nito si Anie na nakatingin din sa akin.

Napangiti ako at umayos ng upo. “Medyo napuyat lang dahil sa activity na ginawa ko,” sagot ko sa kanya pero parang hindi naman ito naniniwala.

“Narinig po kita kagabi na may kaaway ka sa video call.” Nakataas na kilay nitong sabi. Magkatabi lang ang kuwarto naming tatlo, magkasama sila sa iisang kuwarto dahil hindi naman gano’n kalakihan ang aming bahay at sapat lang ito para sa amin. Hindi rin soundproof kaya maririnig ka talaga sa kabila lalo na kapag may kalakasan ang iyong boses.

“At sino naman ‘yung kausap mo kagabi?” Napatingin ako kay Mama. Nakaharap ito sa kanyang niluluto at sumulyap lang sa amin sandali.

“Wala po ‘yun, k-kaklase ko lang po,” kinakabahan kong sagot.

“Parang hindi naman po, Kuya. Sabi mo pa nga—” Hindi na nito natapos ang sasabihin niya nang sinamaan ko siya ng tingin. “N-na magkikita kayo ngayon dahil tatapusin niyo ang project niyo,” ang nasabi na lang ni Amie.

Hindi na nagtanong pa si Mama at ang dalawa ay nanahimik na rin. Ilang saglit lang ay natapos na ni Mama ang niluluto nito kaya inilagay na niya ito sa hapag at nagsimula na kaming kumain. Nag-uusap ang naman ang kambal ng mga random things at minsan ay nakikisali kami habang kumakain.

“H’wag muna kayong magbo-boyfriend dahil mga bata pa kayo, paunahin niyo muna ang kuya niyo.” Tumawa pa si Mama pero inirapan ko na lang sila.

Palagi na lang nilang sinasabi na mag-boyfriend na ako. Kung mayroon man nagkakagusto sa akin ay matagal na siguro akong may boyfriend kaso wala. Wala man lang nagkakainteresado sa akin dahil nga sa bakla ako.

\-

“Aalis na po ako,” pagpapaalam ko nang makababa ako mula sa kuwarto ko para kunin ang mga gamit ko. Nasa sala silang lahat at nanonood ng magandang buhay.

Tumingin si Mama sa akin. “Mag-iingat ka at kung gagabihin ka ay tumawag ka agad sa akin,” anito.

“Opo. Sige po, ‘Ma, kambal, mauuna na ako.” Tanging pagkaway lang ang isinagot ng mga ito kaya naglakad na ako papalabas ng aming bahay at gate ng aming bakuran.

Mabilis namang may humintong tricycle sa harap ko kaya roon na ako sumakay at sinabi ko sa kanya ang address na pupuntahan ko. Sa isang subdivision dito sa amin ang bahay nina Mina at malapit lang naman ito sa amin. Mga sampung minute siguro ay naroroon na kami.

Nag-text na rin ako kay Mina na papunta na ako sa kanila pero wala akong natanggap na reply galing sa kanya. Hindi ko na lang iyon pinansin dahil nakarating na ako sa subdivision nila at sinabi ko ang location ng bahay. Mabuti na lang dahil alam iyon ng tricycle driver.

“Nandito na po tayo.” Bumaba naman ako at agad na nagbayad. Nagpasalamat lang ako at agad na siyang umalis.

Tumingin ako sa kaharap kong bahay. Malaki ang kanilang bahay sa labas at modern ang style nito. Puti ang halos pintura ng kanilang bahay mula rito sa labas at hindi ako nakakasiguro kung pati ba sa loob ng kanilang bahay ay purong puti ang mga gamit.

Naglakad na ako papalapit sa kanilang gate at pinindot ang door bell button. Tumabi ako nang ilang saglit lang ay nagbukas ito at bumungad sa akin ang sa tingin ko’y maid ditto sa kanila dahil sa kanyang suot na uniporme.

“Magandang umaga po,” pagbati ko at ngumiti ako.

“Anong maganda sa umaga?” tanong nito. Tuluyan siyang lumabas sa gate at namewang sa harapan ko. Tinaasan ako nito ng kilay at pinasadahan ng tingin ang kabuuan ko. Napalunok ako dahil sa paraan ng kanyang pagkakatingin.

“K-kayo po, m-maganda po kayo sa umaga.” Awkward akong ngumiti. Hindi ko kasi alam kung bakit pa ito nagsusungit baka may dalaw siya ngayon pero sa tingin ko kasi ay menopause na ito?

Biglang lumiwanag ang kanyang mukha at ngumiti. “Alam ko iyan! Binobola mo lang ako.” Napangiwi ako pero agad kong inayos ang itsura ko. “Ano bang kailangan mo rito at sino ka?” Bumalik ulit ang itsura nitong masungit.

“Si Mina po? K-kaklase niya ako at sinabi niyang dito ako pumunta sa kanilang bahay,” sagot ko.

Tinaasan muna niya ako ng kilay bago siya tumalikod. “Sumunod ka sa akin,” anito. Naglakad na siya papasok sa loob. Napatingin muna ako sa balconahe ng bahay dahil parang may nakatingin sa akin pero nang wala naman akong nakita ay nagkibit balikat lang ako at agad na sumunod sa katulong.

Sinundan ko lang ito hanggang sa makapasok kami sa loob ng mismong bahay. Nailibot ko kaagad ang paningin ko dahil sa pagkamangha. Mataas ang ceiling ng bahay nila, maroon itong chandelier na kulay ginto. Sa tingin ko’y dalawang palapag ang bahay at mayroong mahabang hagdan kung saan nakita ko si Mina na pababa mula roon.

“Welcome!” pagbati niya sa akin. Lumapit siya at mabilis niya akong niyakap. Ginantihan ko naman ito at agad kaming nagkalas. “Tara sa kusina, ipapakilala kita kay Mom and Dad.” Hinila na niya ako. Napansin kong wala na pala sa tabi ko iyong katulong kaya nagpatianod na ako kay Mina.

Pumasok kami sa isang hallway at naglakad ng ilang hakbang bago kami nakarating sa malawak na dining area kung saan may tatlong tao roon na nakaupo. Nang mapansin kami ng mga ito ay sabay-sabay silang napatingin sa amin.

Gusto kong tumalikod at tumakbo papaalis dito pero ayaw naman gumalaw ng mga paa ko. Para akong naging isang matigas na yelo dahil sa paraan ng kanyang pagkakatingin at matutunaw na lang ng kusa kahit nasa loob palang ako ng refrigerator.

Napansin at ani Mina ang pagtigil ko kaya hinila na naman niya ako at naupo kami kaharap ng hapag. Bakit pa ba ko sumunod dito? Kakatapos ko lang kumain at puwede ko naman siyang hintayin na lang sa kanilang sala.

Tumingin ako sa harap ko at umiwas ng tingin. Mabilis ang tibok ng puso ko at hindi mapakali ang katawan ko. Bakit ba kasi nandito itong si Hugo? Magkapatid ba sila ni Mina?

“Ayos ka lang?” Napansin siguro nitong para akong may bulate sa puwet dahil hindi ako mapirme sa kinauupuan ko.

“O-oo, a-ayos lang ako.” Ngumiti ako ng pilit. Kahit na ang totoo’y gusto nang himatayin na lang para hindi ko makita ang masasamang tinging ibinibigay ni Hugo sa akin.

“Okay! So, I want you to meet my parents, Belinda and Tonio. And my Cousin Hugo.” Napalunok ako. Isa na namang rebelasyon sa buhay ko ang nalaman kong ito.

Chapter 7

Aki’s Point Of View

Gusto ko sanang sabihin lahat sa kanila na kakatapos ko lang kumain ngunit walang kahit na anong salita ang lumalabas sa bibig ko. Tila ba nalunok ko ang dila ko at tinakasan na ako ng aking boses. Bakit ba kasi nandirito itong si Hugo? At ang mas nakakagulat pa roon ay magpinsan pala sila ni Mina, bakit hindi ko alam?

Ang gulo ko na! Papaano ko malalaman? Lately lang kami naging magkaibigan ni Mina at ang background nito’y hindi ko alam. Kaya talagang nakakagulat na ‘yung taong hinahangaan mo’y pinsan pala ng kaibigan mo.

“Let’s eat?” sabi ng Dad ni Mina. Kaya nagsimula na silang kumuha ng kanilang pagkain. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil naalis na ang tingin sa akin ni Hugo. Itinuon na nito ang pansin sa pagkain.

“Iho, bakit hindi ka pa kumukuha ng pagkain?” Napansin siguro nitong hindi ako gumagalaw kaya nagtanong ang Mom ni Mina na katabi ni Hugo. Kaharap ko si Hugo kaya naiilang ako rito sa kinauupuan ko.

“Kakatapos-” Sasagot na sana ako ngunit bigla na lang nagsalita si Hugo na ikinagulat ko.

“Baka ho iba ang gusto niyang kainin, Tita,” sabi nito. Napatingin ako sa kanya pero tinaasan lang niya ako ng kilay. Ang init-init naman kasi ng ulo nito sa akin, kahit na wala naman akong ginagawang masama sa kanya. Hindi ko rin maintindihan kung anong ibig sabihin ng kanyang sinabi dahil wala naman akong gustong kainin, kakatapos ko nga lang kumain sa bahay.

“What do you want? We can ask Yaya to cook for you,” sabi ng Mom ni Mina. Tumingin naman ako rito at ngumiti.

“Sa katunayan po niyan, kakatapos ko lang kumain sa bahay. Kaya wala po akong gustong kainin.” Tumingin ako kay Mina na kanina pa pala niya sinisimulan ang kanyang pagkain. Hindi man lang ito nagsalita.

“Oh, I’m sorry,” hingi nito ng paumanhin.

“Ayos lang po ‘yun at kung ipagpaumanhin ninyo, sa sala na lang po ako maghihintay?” Tumingin ako sa dalawang nakakatanda at nang makita kong tumango lang sila ay tumayo na ako sa kinauupuan ko. “Mina, sa sala na lang kita hihintayin,” sabi ko rito at tinignan lang ako at tumango. May lamang pagkain ang kanyang bibig kaya hindi ito nakapagsalita agad.

Mabilis akong kumilos at naglakad na papaalis doon. Hindi na ako lumingon kay Hugo na sinundan ako ng tingin. Lumabas ako ng kanilang dining area at mabuti na lang dahil natatandaan ko pa rin iyong dinaanan namin ni Mina. Walanghiya-hiya akong umupo sa kulay gintong sofa rito sa kanilang malawak na sala.

Pansin ko lang halos lahat ng muwebles dito ay halos gintoang kulay. Totoo kayang ginto ang mga ito? Samantalang, sa labas ng kanilang bahay ay purong puti ang pintura nito. Pero hindi na ‘yun mahalaga pa, ito ang gusto nilang disenyo kaya wala tayong magagawa roon. Pinagmasdan ko na lang ang ibang gamit na nandito sa sala. Mayroon silang malaking piano rito na kulay puti at may konteng ginto ang pintura niya.

Kinuha ko na lang ang cellphone ko para mayroon akong pagkaabalahan habang hinihintay si Mina na matapos kumain. Naglaro ako ng mga ini-download kong games dito at nang magsawa ako’y ibinalik ko na ‘yun sa aking bulsa.

“Well, what a small world, Nuisance.” Biglang tumabol ang puso ko pagkarinig ko sa malalim nitong boses na nagmumula sa likod. Ayokong tumingin dahil ayaw kong makita ang itsura niya.

Umayos ako ng upo ng mapansin kong naglakad ito papunta sa harap ko at umupo siya sa single sofa. Nakangisi itong nakatingin sa akin na sa tingin ko’y tuwang-tuwa siyang nakikita akong natatakot sa kanya. Kaya para ipakitang wala naman akong ginagawang masama sa kanya ay tumingin ako rito at sinalubong ang kanyang tingin. Kumislot ang aking puso nang magkatitigan kaming dalawa at tila ba huminto ang oras ngunit agad din namang nawala nang siya na ang umiwas ng tingin.

“Sabihin mo nga sa akin kung anong kasalanan ko sa ‘yo, kung bakit galit na galit ka na nalaman kong may anak ka?” Bigla siyang nataranta sa sinabi ko. Masama akong nitong tinignan at tumingin-tingin din siya sa paligid naming.

“Say that again and I’ll kill you!” pagbabanta nito. Kung nakakamatay nga lang ang tingin ay baka matagal na akong pinaglalamayan dahil sa paraan ng pagkakatingin nito sa akin.

“Ahh, takot kang malaman ng iba ang tungkol sa anak mo kaya ka nagagalit sa akin?” sabi ko. At kung ‘yun nga ang totoo ay bakit naman siya takot? Ikinakahiya ba niyang may anak na siya?

“You don’t care!” Nag-aapoy na ang kanyang mga mata sa galit. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng tuwa dahil nakakaganti ako sa kanya kahit na wala naman siyang ginawa sa akin maliban sa pambibintang.

“Alam mo, mabait naman akong tao kaya huwag kang mag-aalala. Hindi ko sasabihin sa kanila ang bata sa isang kondisyon.” Hindi ko maintindihan kung bakit ko ito sinabi sa kanya pero pagkakataon ko na ito para makapasok sa buhay niya.

“What do you want?” mabilis niyang sagot. “My body? Money? Anything! Just don’t tell to someone that I have a son.” Para siyang maamong tuta sa harap ko ngayon. Biglang nawala ang masama nitong tingin sa akin.

Pero nagulat ako dahil sa mga sinabi niya. Kahit ano raw para lang hindi ko sabihin sa iba ang tungkol sa bata. Kaya niyang gawin iyon para lang hindi malaman ng iba? Bakit ba kasi niya tinatago ang tungkol dito?

“Pag-iisipan ko muna.” Ngumisi ako dahil sa tingin ko’y nanalo ako sa kanya at may ipanglalaban ako rito kapag may balak siyang saktan ako. Hindi puwedeng siya lang. Kahit na hinahangaan ko siyang tao, hindi maaaring api-apihin lang niya ako.

Hindi na niya ako sinagot dahil dumating na si Mina mula sa kusina. Umupo ito sa tabi ko at tumingin sa akin bago sa pinsan nitong tahimik na nakayuko. Nakakunot ang kanyang noo.

“Anong mayroon bakit parang ang tahimik niyo?” tanong nito. Hindi ko siya sinagot dahil wala naman akong isasagot sa kanya.

“We’re not close,” sagot ni Hugo na agad ko namang tinanguhan.

“Okay! By the way, pinapatawag ka na ni Dad. Pumunta ka na raw sa office niya,” sabi ni Mina. Hindi na siya sinagot pa ni Hugo dahil agad itong tumayo at naglakad papalayo sa amin.

Nang mawala ito sa paningin naming ay agad akong tumingin kay Mina. “Bakit hindi mo agad sinabi sa aking magpinsan kayo?!”

“Para surpresahin ka!” Tumawa siya. “Saka hindi naman kami masyadong close, nandito lang iyon para sa business ng family and maya-maya ay wala na rito dahil magkukulong na naman iyan sa condo niya,” sabi pa nito kahit na hindi ko naman tinatanong kung anong ginagawa ni Hugo rito.

Pero ngayon na nalaman ko na ay hindi ko na itatanong pa sa kanya. Kaya pala naka-formal suit ng lalaking iyon na bagay na bagay sa kanya dahil business pala ang pinunta niya rito. Nakakapagtaka lang kung bakit nagtatrabaho ito, tapos nag-aaral siya?

“Nagtatrabaho na siya?” tanong ko. Naguguluhan kasi ako sa pagkatao ni Hugo.

“Hindi. Napag-utusan lang ng kanyang tatay na kapatid ni Mom,” sagot niya. Tumango-tango naman ako. “Let’s go to my room and we’ll start our project.” Tumayo na kaming dalawa. Bitbit ang gamit ko’y agad na nga kaming pumunta sa kanyang kuwarto na nasa second floor daw.

\-

Gabi nan ang matapos kaming dalawa ni Mina. Sa kuwarto na niya kami kumain kanina ng lunch dahil may mini kusina pala siya roon. Parang condo style ang kanyang kuwarto dahil sa pagkalaki-laki nito. Nag-iisang anak lang raw siya kaya spoiled ito sa magulang.

“Anong oras na? Baka wala na akong masakyan na tricycle neto,” sabi ko. Niligpit ko na ang mga gamit ko at inilagay ko iyon lahat sa aking bag pagkatapos ay isinukbit ko sa aking balikat.

“Ipapahatid na lang kita sa driver namin,” anito habang inililigpit din ang mga gamit niya.

“Nakakahiya na dahil dito na nga ako kumain ng lunch kanina tapos ihahatid niyo pa ako pero sige na nga lang para makatipid ako.” Tumawa ito at sabay na kaming lumabas sa kanyang kuwarto.

Naabutan namin sa sala nila ang kaniyang magulang at si Hugo. Hanggang ngayo’y nandito pa rin pala siya?

“Oh, you’re still here?” tanong sa kanya ni Mina.

“Yes, pero paalis na rin naman siya,” ang Dad ni Mina ang sumagot.

“Kung gano’n puwede mo bang isabay na lang si Aki at ihatid mo sa kanila?” Nagulat ako sa sinabi ni Mina. Tumingin ako rito nang magkasalubong ang kila. “It’s your chance, beh,” bulong niyang sapat lang para marinig naming dalawa.

“Nakakahiya po dahil baka po may gagawin pa siya,” sabi ko. Bigla ko kasing naalala na may anak ito.

“No. Iho. Mabuti ng kay Hugo ka sumabay papauwi baka mapahamak ka pa sa daan,” sabi ng Mom ni Mina.

“Pero po-”

“I don’t mind but if you don’t want to, mauuna na akong umuwi.” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil sa kanyang sinabi.

Wala akong nagawa kundi ang tumango at pumayag sa gusto ng pamilya ni Mina. Tumayo si Hugo at nagpaalam lang ito bago niya kami tinalikuran. Tumingin naman ako kay Mina.

“Magkita na lang tayo sa school bukas.” Tumingin naman ako sa parents niya. “Salamat po sa inyo at mauuna na po ako,” sabi ko na tinanguan lang nila.

Nginisian lang ako ni Mina at agad na akong sumunod kay Hugo na lumabas sa bahay nina Mina. Baka iwan ako nito rito at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Chapter 8

Aki’s Point Of View

Tahimik lang akong nakatingin sa labas ng bintana nitong kotse niya. Pinagmamasdan ko ang mga buildings sa labas na nakabukas ang mga ilaw. Hindi ko kayang lumingon sa kanya dahil kinakabahan ako. Nakasakay na kasi ako rito sa kotse ni Hugo at tinatahak na naming daan papauwi sa aming bahay. Sinabi ko na rin sa kanya ang location at sa tingin ko’y alam naman nito ang daan dahil hindi na siya nagtanong pa.

“Why don’t you tell me your conditions?” Napaayos ako ng upo. Napatingin ako sa harapan at nakita ko naman sa peripheral vision kong nakatuon ang pansin nito sa pagmamaneho. Mabagal lang naman ang takbo ng kotse nitong itim dahil gabi at traffic.

“G-gusto mo na bang malaman?” Kanina habang gumagawa kami ng activity ni Mina ay pinag-isipan ko na rin ang magiging kondisyon ko. Nandito na ako, nasabi ko na sa kanya na may kondisyon ako para lang hindi sabihin sa iba ang sikreto niya kung sikreto niya man iyon. Kumakabog ang dibdib ko at hindi ko alam kung sa excitement ba ‘to o sa takot.

“Just tell me that fcking condition!” Ramdam ko ang inis sa boses nito. Pero hindi ako nagpaapekto sa kanya. Kailangan kong panindigan ang bawat sasabihin ko rito. Ito lang din ang pagkakataon ko upang maging magkaibigan kaming dalawa, dahil sa una pa lang, nang magsimula akong hangaan ito. Gusto ko na s’yang maging kaibigan mula pa noon.

Inapakan niya ang preno ng kanyang kotse. Tumapat kasi kami sa traffic lights at naging pula ito kaya huminto.

“G-gusto kitang maging kaibigan,” mahina kong sabi. Sapat lang ‘yun para marinig niya. Tumingin ako rito at saktong nakatingin siya sa akin. Mababakas sa kanyang itsura ang pagtataka dahil sa sinabi ko.

“Why?” tanong nito pagkaraan ng ilang segundo. Tumingin na siya sa kanyang harapan dahil naging green na ang ilaw ng traffic light. Pinaandar na niya ang kanyang sasakyan.

“K-kailangan ba may rason para maging kaibigan kita?” tanong ko rito. Bakit pa niya kailangang tanungin?

“Just answer my question,” sabi nito. Lumiko na ito sa street naming nang matapat kami rito.

“I-isa ako sa mga humahanga sa ‘yo. K-kaya kahit na maging magkaibigan lang tayo, masaya na ako roon,” pag-amin ko. ‘Yun naman talaga ang totoo, kung bakit gusto ko siyang makilala pa ng lubos.

Dahil sa sinabi ko ay hindi niya ako sinagot. Itinuro ko na lang ang bahay naming at huminto na siya sa tapat ng aming gate. Kinalas ko naman ang seatbelt ko at binuksan ang pinto ng kanyang kotse. Tumingin muna ako rito.

“Salamat sa paghatid.” Ngumiti ako at tumalikod na. Natigilan lang ako sa paglabas ng magsalita ito na ikinagulat ko.

“Fine! I’ll accept your condition. Just don’t let others know my secret.” Napangiti ako bago tuluyang lumabas sa kanyang kotse.

\-

Kanina pa hindi mawala ang ngiti sa labi ko. Nakaupo ako at kaharap ang aking laptop. Nakatambay na naman ako sa timeline ni Hugo sa kanyang facebook account at hindi na sa facebook page niya. Wala halos post ang kanyang timeline at facebook friends. Nakakapagtaka nga kung bakit ganito siyang klase ng tao pero hindi na mahalaga iyon, magkaibigan na kami at itatanong ko na lang sa kanya ang mga bagay na gusto kong alamin tungkol sa buhay niya.

Simula pa man noon na makita ko siyang dumaan sa hallway naming, nakuha na niya ang atensiyon ko. Palaging siya ang hinahanap ko, pagdating sa university at pag-uwi ng bahay. Sa t’wing nakikita ko naman siya’y hindi mapakali sa pagtibok ang aking puso.

Kaya hindi ko maitago ang tuwa ko ngayong naging magkaibigan na kaming dalawa. Pansin nga ni Mama ‘yung hindi mabura-burang ngiti sa labi ko. Sinabi ko na lang na masaya ako dahil sila ang pamilya ko. Mabuti na lang din dahil hindi na niya nakita ang kotseng naghatid sa akin kanina. Kaya nakahinga ako ng maluwag dahil doon.

Tumingin ako sa active status ni Hugo at napangiti ako nang online siya. Kaya inalis ko na ang hiya ko at dali-dali akong nag-type ng message ng pinindot ko ang send a message.

“Salamat ng apala dahil pumayag kang makipagkaibigan sa akin. Natutuwa ako. Mabait ka naman pala.” Nilagyan ko muna iyon ng smiley na namumula ang pisngi na emojie bago ko i-send sa kanya.

Nagulat ako nang tumawag ito. Dali-dali akong umayos ng upo, inayos ko ang ilaw sa harap ko at mabilis na kinuha ang salamin ko upang tignan ang sarili. Nang masiguro kong maayos naman ang itsura ko ay sinagot ko na ang video call.

“Hi,” pagbungad ko rito. Malawak ang pagkakangiti ko pero seryoso lang ako nitong tinitignan. Nasa loob siya ng kanyang kuwarto at nagulat ako dahil may batang naglalaro sa kanyang kama. Nakatalikod kasi siya sa kama na sobrang laki kung saan naroroon iyong bata, ‘yung anak niya.

“What do you want?” maangas nitong tanong. Ang sungit-sungit pa rin niya sa akin pero ‘yung masasamang tingin ay nawala na.

“W-wala naman, g-gusto lang kitang makausap,” sabi ko rito. Tumingin ako sa anak niya na may hawak na laruang eroplano at pinapalipad ito sa ere. “Siya ba ‘yung anak mo?” tanong ko pa rito.

“Kung wala ka namang gusto, I’ll hang up the call. Patutulugin ko pa ang anak ko.”

“Sandali—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil agad niyang ibinaba ang tawag. Huminga na lang ako ng malalim at bumuntong-hininga bago ko pinatay ang laptop. “Ang sungit-sungit naman niya, magkaibigan na nga kami, eh!” sabi sa sarili.

\-

Inayos ko na ang mga gamit ko at ipinasok iyon lahat sa loob ng aking bag. Tumingin ako kay Mina na gano’n din ang kanyang ginagawa. Kakatapos lang ng klase namin at ngayon nga’y lalabas na kami upang kumain ng lunch.

“Tara na?” tanong ko rito. Tumingin naman siya sa akin nang matapos ang ginagawa at tumango siya. Kaya sabay na kaming tumayo at lumabas ng classroom.

“Ano’ng gusto mong kainin?” Nakarating kami sa canteen at nakatingin kaming dalawa sa menu na nakalagay sa taas ng counter.

“Beef steak na lang saka kanin at oranger juice,” sabi ko rito.

“Ate, dalawang order ng beef steak at tatlong kanin po.” Napatingin ako rito dahil sa gulat. “What? I want beef steak and rice, too.”

“Na dalawang serve?” nagtatakha kong tanong. Hindi kasi ako makapaniwala na ganito siya katakaw kumain. Tumawa lang siya at nagkamot sa kanyang ulo. “Buti hindi ka tumataba,” sabi ko pa. Ang slim kasi ng kanyang katawan.

“I worked out daily kaya hindi ako tumataba, hindi ako katulad mo na mataba,” sabi niya. Kinuha na niya ang wallet at nagbayad na siya. Kinuha ko rin ang pera ko sa bulsa at binayaran na rin ang binili kong pagkain.

“Hindi kaya ako mataba, masyado ka lang talagang payat kaya akala mo sa akin mataba!” Naglakad na kami pareho at umupo sa napili naming puwesto.

“Don’t worry, kahit na tumaba ka. You’re still cute pa rin naman!” Sinamaan ko muna siya ng tingin bago inirapan.

Hindi naman ako mataba o masyadong payat. Sakto lang ang taba ng katawan ko pero ang pisngi ko kasi ay natataba kaya ang akala nila’y mataba ako. 45 lang kaya ang timbang ko at para sabihin ko sa kanila, no body shaming. Wala silang pake kung ano’ng hugis ng katawan mo.

Itinuon na lang naming ang pansin sa pagkain at hinayaan ang mga tao sa paligid naming. Ngunit natigilan ako ng marinig kong binanggit nito ang pangalan ni Hugo.

“Bes, alam mo ba, may nagsuntukan kanina sa business administration department.”

“Sino raw, Bes?”

“Si Hugo, Bes.”

Dahil doon ay dali-dali akong tumayo at umalis sa kinauupuan ko. Tumakbo ako palabas ng canteen. Narinig ko pang tinatawag ako ni Mina pero hindi ko na ‘yun pinansin. Mabilis akong tumakbo papalayo roon at pumunta sa department na sinasabi ni Ate’ng tsismosa kanina.

Malapit lang ang building ng business ad. Nakarating naman ako agad doon at tumitingin-tingin sa paligid upang hanapin ito pero hindi ko siya makita kaya umakyat ako sa second floor ngunit wala pa rin siya roon hanggang sa nakarating ako sa fourth floor na huling palapag nitong building. Ngunit wala akong nakitang Hugo kaya hindi na ako nakatiis at hinarang na lang ang dalawang babaeng nakasalubong ko.

“N-nakita niyo ba si Hugo?” tanong ko sa mga ito na biglang pinamulaan ng pisngi nang sabihin ko ang pangalan ng taong hinahanap ko.

“S-sa rooftop siya p-pumunta,” sagot nito. Nagpasalamat naman ako at mabilis na pinuntahan ang kanyang sinasabi. Umakyat ako sa rooftop ng building.

Inilibot ko ang tingin ko. Agad ko itong nakitang nakaupo sa semento. Nakasandig ito roon at nang lapitan ko siya’y nakapikit ang kanyang mga mata. Ang guwapo niya kahit na may konteng pasa ito sa kanyang pisngi. Napansin siguro niyang may nakatayo sa kanyang harapan kaya idinilat nito ang kanyang mga mata.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong nito nang makita niya ako.

“N-narinig ko kasing napaaway ka, kaya bilang isang kaibigan. Nandito ako para damayan ka,” sabi ko rito. Naglakad ako at umupo sa tabi rin sa tabi niya. Kinuha ko ang bag ko dahil bitbit ko ito nang tumakbo ako papalabas ng canteen. Hinanap ko ang always kong dala-dalang first aid kit. Lumaki akong boys scout dahil nang bata pa ako ay masyado akong lampa kaya may mga peklat ako sa tuhod na naging simbolo nang pagiging lampa ko noon.

“I don’t need you here.” Natigilan ako at napatingin sa kanya. “Gusto kong mapag-isa kaya kung puwede lang, leave me alone.”

“Pero—”

“Because of what? You’re going tell them about my son?” Masama na itong nakatingin sa akin. Bumalik na naman ‘yung Hugo na nakita ko sa banyo ng school at sa banyo ng cafeteria noon.

“H-hindi, g-gusto ko lang naman na gamutin ka,” sabi ko sa kanya. Tuluyan ko nang inilabas ang first aid kit sa bag ko.

“P’wede ba? For once, can you leave me all alone. I don’t need anyone! Even you, you’re a fcking nuisance!” Gusto kong masaktan sa sinabi nitong istorbo ako pero bakit hindi ko naramdaman iyon, bagkus nakaramdam ako ng awa dahil ibang Hugo ang nakikita ko ngayon.

“P’wede mong sabihin sa akin lahat ng gusto mong sabihin, hindi ako aalis ditto dahil makikinig lang ako. Nandito ako hindi bilang taga-hanga mo kundi bilang isang kaibigan na p’wede mong maituturing.” Ngumiti ako upang ipakita sa kanyang galing mula sa puso ko ang lahat ng sinabi ko.

_******_ **

Naguguluhan ba kayo? Ako rin HAHAHA joke! anyways, keep on reading, voting and sharing your thoughts about the story dahil marami pang rebelasyon ang hindi pa ninyo nalalaman. Mga twist na gugulat sa inyong lahat HAHAHAHAH! Labyu, all!

Votes and comments!

Chapter 9

**Aki’s Point Of View **

Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan. Wala s’yang ibang ginawa kundi ang nakaupo lang at nakasandig sa semento. Nakapikit ang dawala niyang mga mata. Matapos kong gamutin at lagyan ang band aid ang konteng sugat nito sa pisngi ay hindi na ako nito kinibo. Actually, hindi naman niya ako kinausap pagkatapos kong sabihin na nandito ako bilang kaibigan niya.

“H-Hugo—”

“Don’t call me, we’re not close.” Natahimik tuloy ako dahil sa sinabi niyang ‘yun. Siya na nga ang ginamot, siya pa ang masungit. Totoo namang hindi kami close pero magkaibigan na kaming dalawa.

“Pero magkaibigan na tayo, ‘di ba?” Bumaling siya ng tingin sa akin at naramdaman kong nag-init ang magkabila kong pisngi. Kahit na may sugat at band aid ang mukha niya’y hindi pa rin nababawasan ang kaguwapuhan nito.

“I just said that to you, for you to keep my secret,” malamig nitong sagot at tumingin muli sa harapan niya. Bumuntong-hininga ako. May konteng kirot akong naramdaman sa dibdib ko pero ipinagsawalang-bahala ko na lamang ‘yun, nandito ako para damayan siya at alalim ang rason kung bakit siya nagkakaganito.

“S-sorry, g-gusto ko lang talaga na maging kaibigan kita,” mahina kong sabi na sapat lang para marinig niya. Umayos ako ng upo at nag-indian sit ako. “Simula kasi pagkabata ay wala akong naging kaibigan, naisip ko na kaya siguro gano’n ay dahil ganito ako, isang bakla. Kaya noong nakita kita noon sa lilim ng puno na walang kasama, first year college ako nun. Naramdaman kong hindi ako nag-iisa dahil mayroon ikaw na katulad ko. Walang kasa-kasama sa t’wing kakain sa canteen o ‘di kaya’y uuwi sa bahay pero may pagkakaiba rin naman tayo kasi ikaw ay hinahangaan ng marami habang ako’y tila isang hangin lang sa kanila.” Alam kong naririnig ako nito kaya nagpatuloy ako. Hindi rin kasi niya ako pinipigilan. Saka gusto ko rin ipaalam sa kanya kung papaano ko siya nakilala kahit na hindi niya ako kilala.

Tumingin ako sa langit. May kokonteng ulap kaya hindi masyadong mainit ngayon at hindi rin nagbabadya ang pag-ulan. “Simula noon, lagi na kitang nakikitang mag-isa. Palagi kitang sinusundan ng tingin. Simula rin noon, ginusto ko ng makilala kita kaya sa t’wing nakakarinig ako ng tungkol sa’yo ay itinatatak ko ‘yun sa isipan ko. Kaya nang makahanap ako ng paraan, sobrang saya ko dahil sa wakas ay magiging kaibigan kita.” Ngumiti ako at tumingin dito at nagulat ako dahil nakatingin din ito sa akin.

“Why are you telling these things to me? I am not like you, you’re a nuisance,” sabi niya pero hindi naman mababakas sa tono ng boses nito ang irita. Mas lalo kong pinalaki ang pagkakangiti ko pero bigla itong umiwas ng tingin.

“Share ko lang kasi akala ko makaka-relate ka.” Tumawa ako pero itinigil ko rin agad dahil hindi siya nakisali sa akin. “Auhmm, p-puwede ko bang malaman kung bakit ka nasangkot sa gulo?” tanong ko dahil naging tahimik na ito.

“Hindi ka naman tsismoso sa lagay na ‘yan?” Tumingin ito sa akin at agad din umiwas ng tingin. Tumayo ito at naglakad papalayo.

Mabilis akong tumayo at kinuha ang bag ko’t isinukbit iyon sa balikat ko at sinundan siya. “Bakit hindi mo na lang kasi sagutin ang tanong ko, hindi ko naman ipagsasabi ang rason mo, eh,” sagot ko rito. Nakasunod lang ako sa kanya hanggang sa makarating kami sa pinto pababa ng rooftop at tumigil siya rito.

“Tsismo ka naman ‘di ba? Alamin mo sa paraang alam mo,” sabi nito sa akin nang humarap siya at agad din akong tinalikuran.

“Gusto mo bang sabihin ko sa kanila na may anak ka na? Sigurado akong maiintriga sila sa ‘yo.” Ngumisi ako. Mabilis siyang humarap sa akin at sinamaan ako ng tingin. “Sasabihin mo ba o hindi?” Nag-crossed arm ako sa harap niya habang tinitingala siya dahil matangkad siyang tao.

“YOU!” Mas lalo akong ngumisi. “Fin—” Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil tumunog ang bell. Bigla akong napatingin sa relo ko at lumaki ang mga mata ko dahil tapos na pala ang lunch break.

“Shit!” Tumingin ako rito at nakakunot na ang noo niya. “Chat-chat na lang, late na ako!” Hinawi ko ito at inunahan na siya sa pagbaba. Tumakbo ako ng mabilis at hindi na ito hinintay pang makababa mula sa rooftop.

Hiningal ako hanggang sa makarating ako sa harap ng pinto ng classroom. Napahawak pa ako sa dibdib ko dahil sa pagod. Mabuti na lang dahil wala akong hika baka namatay na ako rito. Hindi na rin ako nagtagal sa labas dahil agad kong binuksan ang pinto ng classroom at bumungad sa akin ang professor na nakakunot ang noong nakatingin sa ‘kin, maging ang mga kaklase ko, kasama si Mina.

“Where are you from, Mr. Velasco?” tanong nito. Mas lalong nadagdagan ang bilis ng tibok ng puso ko hindi dahil sa pagod kundi dahil sa kabang. Lahat ng atensiyon nila’y na sa akin, nakikita rin pala nila ako? Akala ko’y si Mina lang ang nakakakita sa akin.

“Baka sa outer space, Prof. palaging lutang iyan si Akierra, eh,” sagot ng isa sa kaklase ko at tumawa naman ang iba. Tinignan ito ng Professor ng seryoso.

“I’m not asking you, Mr. Frenal. Now go to your sit, Akierra. Next time, you should also pay attention to the time. Dahil totoo ang mga kaklase mo na palaging lutang ang isip mo,” sabi nito nang balingan niya ako ng tingin.

Tumango ako. “I’m sorry, Prof.” sabi ko rito at nakayukong naglakad papunta sa tabi ni Mina. Pagtingin ko rito’y tinaasan niya lang ako ng kilay at agad niya akong inirapan. “Mag-e-explain na lang ako after class,” bulong ko rito at saka inituon na ang pansin sa klase para hindi masabihang lutang palagi.

\-

“Oh, ano’ng napala mo sa pang-iiwan mo sa akin kanina habang kumakain? Ayan nagutom ka! Narinig mol ang ang pangalan ni Hugo ay kumaripas ka na agad ng takbo.” Kanina pa ako nito hinihiyawan pero pinakikinggan ko lang dahil nakatuon ang pansin ko sa kinakain ko. “Saka kailan pa kayo naging magkaibigan ni Hugo? Inihatid ka lang, kaibigan na kayo?”

Pagkatapos ng klase naming ay ako na ang humila sa kanya upang pumunta rito sa canteen. Maaga ang uwian naming ngayon kaya may oras pa kami para tumambay rito. Dito ko siya hinila dahil kanina pa ako nagugutom, hindi ko kasi nakain ng maayos ang binili kong pagkain kanina nung lunch dahil nga tumakbo ako upang hanapin si Hugo.

“I thought you’re going to explain?” sabi nito. Kinuha ko ang bottled water at uminom muna roon bago ko siya tinignan.

“Pasensiya na, gutom talaga ako, eh,” sagot ko sa kanya ngunit inirapan lang niya ako. Naka-crossed arms siya habang nakapatong ito sa kaharap naming mesa. “Ano—” Bigla akong napaisip. Hindi ko puwedeng sabihin ang dahilan kung paano kami naging magkaibigan ng pinsan nito, saka magkaibigan ba kami? Sabi kasi niya’y hindi naman kami close.

“Ano na?!” naiinip nitong sabi. Kinagat ko na lang ang labi ko dahil wala akong maisagot sa kanya. Hindi ako makatingin dito ng diretso. “Argh! Fine! H’wag muna sabihin dahil nandiyan na ‘yung driver naming.” Mabilis siyang tumayo at nagpaalam na agad. Napangiti naman ako dahil nakatakas ako. Muntikan na ako roon, baka mapatay ako ni Hugo kapag sinabi ko rito. Bakit ba kasi itinatago nito ang anak?

Dahil iniwan na ako ni Mina ay tinapos ko na lang ang pagkain ko at agad na akong tumayo. Kinuha ko ang bag ko’t lumabas ng canteen. Naglalakad na ako papalabas ng campus nang makita ko si Hugo ‘di kalayuan sa akin, kaya naging lakad-takbo ang ginawa ko para maabutan ko ito.

“HUGO!” tinawag ko ang pangalan niya nang malapit na ko rito kaya napatigil ito at bumaling ng tingin sa paligid. Wala na rin naman halos mga studyante rito dahil uwian na at kung mayroon mang natitira, baka nasa library o sa ibang classroom.

“Will you please not to call me when we are in public?!” sabi nito nang makalapit ako sa kanya. Masama na naman siyang nakatingin sa akin. Bitbit na rin nito ang bag niya sa kanyang likod.

“Eh, wala naman ng mga tao rito,” sagot ko sa kanya. Tumingin pa ako sa paligid upang makasigurong wala ngang tao rito. “Saka ano bang masama sa pagtawag ko sa ‘yo at sa pakikipagkaibigan ko?”

“A lot of reasons and if I tell you that, I think you won’t understand because you’re stupid!” Masama ko siyang tinignan dahil sa huling sinabi nito.

“Hoy! Namumuro ka na. Ako na nga itong nakikipagkaibigan sa ‘yo tapos ganyan kapa, hindi ka ba pinalaki ng tama ng mga magulang mo?” sabi ko pero imbes na sagutin ako’y hinawakan niya ng mahigpit ang braso ko at hinila niya ako. “Teka! Saan mo ‘ko dadalhin?”

Hindi niya ako pinakinggang at hinila lang ako hanggang sa makarating kami sa parking lot kung saan naka-park ang kanyang kotse. Binitiwan niya ang braso ko at binuksan niya ang passenger’s seat.

“Get in the car,” malamig nitong sabi pero hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko kaya bumaling siya sa akin ng tingin. “Gusto mo pa bang hilain pa rin kita papasok sa loob ng kotse?”

Pero imbes na sundin siya’y tinanong ko ito. “Saan mo ‘ko dadalhin?” Nag-igting ang panga nito dahil sa inis.

“Just get in the car!”

“Ayoko!” Tumalikod na ako at maglalakad na sana ako pero nagulat ako nang may bumuhat sa akin at ipasok ako sa kotse. Mabilis ang naging kilos niya’t matagumpay niya akong naipasok sa loob at isinarado ang pinto ng kanyang kotse. Umikot ito papunta sa kabila at pumasok sa driver’s seat.

“Gusto mo ang pa lang buhatin kita para lang pumasok ka sa loob.” Ngumisi ito habang pinapaandar na niya ang kanyang kotse at nagmaneho papaalis ng parking lot. Naramdaman ko rin ang pamumula ng pisngi ko dahil sa kanyang ginawa kaya hindi ko magawang makapagsalita.

---

‘Di ko alam kung napansin niyo nung nakaraan na mali iyong chapter na nakapost hahaha if ever na may mali po. You can comment down so I can check it po. Thank you!

Chapter 10

**Aki’s Point of View **

“Bababa ako!” sabi ko nang makalabas kami sa campus. Nasa loob pa rin ako ng kanyang kotse. Pero imbes na sagutin niya ako’y nagpatuloy ang kanyang kotse sa pagmamaneho. “Sa’n mo ba ako dadalhin?” Tumingin ako rito at nakatuon lang ang pansin niya sa harapan.

Nakikita ko ang side profile niya at ang tangos ng kanyang ilong. Ang pilik mata niya’y hindi naman mahahaba pero may kakapalan ito ng konte at ang kilay rin niyang makapal na nakadagdag sa kanyang kaguwapuhan. Hindi ko makita ang sugat nito sa pisngi dahil nas kabila iyon ng kanyang mukha.

“Stop staring at me!” bigla nitong sabi kaya napaiwas naman ako nang tingin. Naramdaman kong namula ang magkabila kong pisngi. Tumingin na lang ako sa labas kung saan naroroon ang iba’t ibang buildings at mga kotseng nag-uunahan makarating lang sa kanilang paroroonan.

“Bakit ba ayaw mo akong sagutin?” naiinis kong tanong. Sumulyap lang ako rito at abala pa rin siya sa pagmamaneho kaya ibinalik kong muli ang pansin sa labas ng bintana ng kanyang kotse.

“Are you courting me?” Napatingin ako rito dahil sa gulat. Nakita kong may sumilay na ngiti sa labi nito na mabilis ding nawala.

“A-ano’ng sabi mo?” naguguluhan kong tanong.

“Nililigawan mo ba ako para sagutin kita?” inulit niya ang kanyang sinabi. Akala naman niya’y hindi ako nakakaintindi ng English.

“Siraulo ka ba?!” sabi ko. Tumalbog ang puso ko sa sinabi niya. Kinabahan ako na parang gustong lumabas sa dibdib ko at lumipat sa kanya. “Nagtatanong ako nang maayos tapos iyan ang isasagot mo?”

Hindi niya ako sinagot dahil tumigil na ang sasakyan nito. Tumingin ako sa labas kung nasaan kami at nasa harap kami ng isang mataas na building. Napakunot ang noo ko nang ibaling ko sa kanya ang tingin. Hindi ko alam pero bigla akong kinabahan nang makita kong hindi lang building ito kundi isang hotel at condominium.

“A-ano’ng ginagawa natin dito?” tanong ko. Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa building at sa kanya.

Nasa loob pa rin kami ng kanyang kotse. Tumingin muna ito sa akin bago niya binuksan ang pinto sa gilid niya at lumabas do’n. Mabilis naman akong kumilos at binuksan ko rin ang pinto ng kanyang kotse. Sinundan ko ito nang magsimula siyang maglakad. Nilapitan siya ng isang bellboy at kinuha ibinigay rito ang kotse.

Nakasunod pa rin ako sa kanya hanggang sa makapasok kami sa loob nitong condominium. Pinagtitinginan siya ng mga taong nandito sa receptionist, maging ang mga babaeng dito nagtatrabaho. Pero si Hugo ay prente lang na naglalakad at hindi pinapansin ang mga matang nakatingin sa kanya, maging ako’y hindi rin niya pinapansin.

Huminto ito sa tapat ng elevator at tumingin sa akin. Kakaibang tingin ang pinakita niya kaya mas lalo lang akong kinabahan. Tinalikuran niya ako’t naglakad siya papasok sa loob ng elevator nang magbuksa ito. Sumunod naman ako sa kanya at agad na nagsara ang pinto nito. Hindi na mapakali ang puso ko dahil sa kaba, lalo na ngayon na dalawa lang kaming nandito sa loob.

“A-ano’ng ginagawa natin dito?” Inulit ko ang tanong ko kanina. Tumingin ako rito at saktong nakatingin siya sa akin na agad ding umiwas nang tingin.

“I lived here,” sagot nito na inaasahan ko na rin naman. Sinabi sa akin ni Mina na sa condo siya nakatira pero hindi alam niya alam na may anak na ito at sa tingin ko’y kasama niya ito sa kanyang condo.

“Eh, b-bakit mo ‘ko sinama rito? Hindi naman ako rito nakatira,” sabi ko. Tinitingala ko lang siya dahil sa tangkad niya.

“You’re annoying that’s why you were here.” Bumukas ang elevator at nauna siyang lumabas na sinundan ko naman. Nakarating kami sa harap ng isang pinto at bago niya ito buksan ay tumingin muna siya sa akin. “Don’t make a mess inside my condo and shut your mouth whatever you see here,” sabi nito at binuksan na niya ang pinto gamit ang card na kinuha niya sa bulsa.

“B-bakit mo pa ba kasi ako dinala rito? Iniwan mo na lang sana ako sa school edi sana’y nasa bahay na ako ngayon!” sagot sa kanya. Nag-crossed arms ako at tiningila siya pero nakatalikod na ito sa akin.

Minsan ang gulo rin ng lalaking ito, eh. Kung sana’y hindi na niya ko hinatak kanina at iniwan na lang doon, wala sana ako rito. Saka bakit ko pa ba siya nilapitan kanina? Ang feeling close ko tignan pero magkaibigan naman na kami kaya walang masama kung lapitan ko siya at tawagin.

“I just need your help,” aniya. Nagtaka ako kung ano iyon pero agad namang nasagot ang tanong ko nang magsalita itong muli. “My son is sick and I don’t know what to do. His yaya needs to go home kaya wala kaming kasama rito sa condo.”

Namilog ang mga mata ko dahil sa gulat. Bakit hindi niya sinabi agad?

“Bakit ngayon mo lang sinabi?” Humarap ito sa akin. “Saka nasaan ang ina niyang anak mo’t walang nagbabantay?” Nakakunot ang noo ko.

“It’s your punishment to call my name in public as if we’re close.” Tinalikuran na niya ako at agad nang pumasok sa loob.

Hindi ako makapaniwala sa ugali ng isang ‘to. Nakakagulat ang mga kilos niya. Hindi pa niya sinagot ang tanong ko. Bago ako pumasok sa loob ay tumingin muna ako sa paligid at may nahuli akong nakatingin sa akin pero mabilis din itong pumasok sa loob nang makita ko siya.

Naglakad na ako papasok at dumiretso papasok. Naabutan ko ito sa sala at may kausap itong babae. Kaya tumigil na muna ako at tumabi sa gilid na malapit sa kanila. Nalaman kong ito ang yaya ng anak nito dahil inabutan niya ng pera at agad na nagpaalam. Tinignan muna ako ng babae, nginitian bago niya ako nilampasan.

Tumingin ako kay Hugo pero wala na ito sa kinatatayuan niya kanina. Inilibot ko ang paningin ko rito at wala siya kahit saang sulok nitong sala. Nakakapagtaka rin na wala halos gamit ang nandirito. TV, sofa at may iilang cabinet na sa tingin ko’y wala namang laman. Malaki ang space nito at sakto lang para sa iisang pamilya na gustong sa condo manirahan.

Naglakad ako patungo sa isang cabinet na nakaagaw ng pansin ko. Mayroong picture na nakapatong doon at nakalagay ito sa isang picture frame. Kinuha ko ‘yun at pinagmasdan. Picture ito ni Hugo kasama ang isang babae at nakangiti silang pareho. Kita sa kanilang mga mata na mahal nila ang isa’t isa. Posible kayang ito ang ina ng anak ni Hugo? Pero bakit wala siya rito ngayon?

Napakaganda ng babae sa picture. May singkit itong mga mata at may magandang hugis ng labi. Ang buhok niya ay bagay na bagay sa kanya. Para siyang anghel na bumababa sa lupa upang isampal sa akin o sa ibang nagkakagusto kay Hugo na walang-wala silang laban sa tulad niya. Bumuntong-hininga ako at ibinalik na ang picture frame sa puwesto nito kanina.

Naglakad ako papunta sa isang hagdan na may iilang hakbang lang. Nang malapit na ako roon ay saktong bumukas ang pinto sa harapan nito at lumabas si Hugo na walang suot na pang-itaas na damit. Bigla akong napahinto at sunod-sunod ang naging lunok ko.

“B-bakit ganiyan ang a-ayos mo?!” Mabilis akong umiwas ng tingin pero sa tingin ko’y hindi na mawawala ang imahe nito sa isipan ko.

Nakita ko naman na ang kanyang kahubdan sa picture at no’ng nag-video call kaming dalawa pero itong harap-harapan kong makikita ang magandang hubog ng kanyang katawan? Parang mauuhaw ako dahil sa init na nararamdaman ko kahit na may aircon naman dito sa kanyang condo.

“What? I used to this when I’m home,” anito at naramdaman kong naglakad ito.

“P-pero alam mong may kasama ka rito tapos ganyan ang suot mo!” Tumingin ako rito at nasa isang pinto na ito. Tumingin siya sa akin at tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Biglang dumaloy ang kaba sa buo kong katawan dahil sa paraan nang pagkakatingin niya.

“Pareho naman tayong lalaki, there’s nothing wrong with that,” sabi nito. Binuksan na niya ang pinto pero hindi pa rin siya pumapasok sa loob.

“A-alam mong hindi ako straight katulad mo, ‘di ba? S-saka kung wala naman akong gagawin dito ay puwede ba na umuwi na lang ako?” Hindi ako makatingin sa kanya ng diretso dahil hindi ko napipigilan ang sariling pagmasdan ang katawan nito.

“I told you that this is your punishment-” Hindi ko na siya pinatapos sa pagsasalita.

“Wala naman tayong agreement na gan’yan, ah? At teka nga lang! bakit parang binabaliktad mo usapan? Itinatago ko ang sikreto mo para maging magkaibigan tayong dalawa.”

“We’ll talk later.” Tumalikod na ito at pumasok nasa loob ng kuwartong kaharap niya. Wala akong nagawa kundi ang bumuntong-hininga. Tumalikod ako’t naglakad papuntang sofa rito sa sala dahil doon ko na lang siya hihintayin na makalabas.

Chapter 11

**Aki’s Point of View **

”

Are you my new yaya po?” Gulat na gulat ako sa sinabi ng batang ‘to. Nasa kusina kami ngayon at hindi naman malala ang lagnat nito. Sinisipon lang at medyo mainit ang katawan pero kaya naman niyang gumalaw.

Kanina habang naghihintay ako sala na lumabas si Hugo dahil sabi niya’y mag-uusap pa raw kaming dalawa. Bigla siyang lumabas bitbit ang anak nitong nakasuot ng pajama na terno’t bagay na bagay sa kanya. Nagulat ang bata nang makita niya ako at tinanong ang Ama kung sino ako pero hindi siya sinagot ni Hugo. Kaya heto’t ako ang tinatanong ng bata habang nakaupo ito sa upuang matangkad. May hawak siyang dinosaur sa kanang kamay at fried chicken naman sa kabila. Nakuha niya sa Ama ang pagiging manly ng itsura pero ang singkit nitong mga mata ay sa tingin ko’y sa Ina niya nakuha.

Nakaupo kaming tatlo sa mga upuan dito sa hapag at ang anak lang ni Hugo ang tanging nakaupo sa mataas na upuan. Kaharap ko si Hugo kaya nilingon ko ito at tinaasan lang ako ng kilay habang ngumingising kumakain. Nag-order na rin pala siya ng pagkain kanina kaya heto’t kumakain kami.

Nilingon ko na lang ang bata dahil ayaw na naman sumagot ng ama. “H-hindi, k-kaibigan ako ng Papa mo,” sagot ko. Pagkamalan ba naman akong Yaya niya pero okay lang naman kung ganito ka-cute ang aalagaan ko. Kaso hindi puwede dahil nag-aaral pa ako.

“But Papa Hugo doesn’t have friends po,” anito. Kumagat siya sa hawak niyang fried chicken at ang cute ng pagnguya nito sa manok. Lahat siguro nang gagawin ng batang ‘to ay cute?

Hindi na rin ako nagulat sa sinabi ng bata. Nakakagulat lang na alam nitong walang kaibigan ang Ama o ‘yun lang pinapaalam nito sa anak? Minsan hindi ko ma-predict kung ano ba at sino ba talagang tao si Hugo. Matagal ko na siyang nakikita’t hinahangaan pero hindi ko siya lubos na kilala. Kapag tinatanong mo’y hindi ka naman sinasagot, minsan ay sinusungitan pa niya ako.

“Nitong nakaraan lang kami—” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil si Hugo ang sumagot sa sinabi ng kanyang anak.

“He’s not a friend. He’s a nuisance. Now finish your food and drink your medicine. You’re not feeling well,” sabi niya sa anak.

Gusto ko sana itong sagutin pero ayaw kong matakot ang bata at isipin nitong masama akong tao. Kaya sinamaan ko na lang siya nang tingin at sinasabing mamaya-ka-sa’kin-look. Nginisian lang niya ako at nagpatuloy na rin sa pagkain. Wala akong nagawa kundi ang ubusin na rin ang binili nitong pagkain, nakakahiya naman kung mag-iinarte pa ako.

\—

Kinuha ko na ang gamit ko dahil balak ko nang umuwi. Hindi ako puwedeng magtagal dito dahil hindi naman ako nakapagpaalam na rito ako pupunta. Baka nag-aalala na si Mama sa akin kung bakit hindi pa rin ako nakakauwi hanggang ngayon. Isinukbit ko na ang bag ko sa aking balikat at tumayo n amula sa pagkakaupo rito sa kaniyang sala. Saktong bumukas ang kuwarto ng anak nito at lumabas siya roon.

Pagkatapos naming kumain kanina ay agad niyang pinatulog ang bata. Kaya naghintay ako rito sa sala pero nang makita kong mag-aalas otso na ng gabi ay napagdesisyunan ko nang umuwi. Wala naman akong gagawin dito. Hindi ko alam bakit dinala-dala pa niya ako rito.

“Where are you going?” tanong nito nang makita niya akong suot na ang bag ko. At hanggang ngayo’y wala pa rin siyang suot na pang-itaas na damit. Kaya umiwas agad ako ng tingin.

“U-uuwi na ako dahil wala naman akong gagawin pa rito,” sagot kong hindi nakatingin sa kanya. Ayokong tignan ang nakakaakit niyang katawan dahil nakakaramdam ako ng init na hindi ko alam kung saan nagmumula.

“No! You’re not going anywhere.” Pagtingin ko rito nasa harapan ko na pala siya at masama siyang nakatingin sa akin. Kaya ako nama’y hindi makapaniwala sa sinabi niya. Nakanganga ko siyang tiningala dahil sa matangkad siyang tao.

“Ulitin mo nga ‘yung sinabi mo?” hindi ko makapaniwalang sabi. Ano’ng karapatan niyang hindi ako pauwiin sa amin?

“Hindi ka uuwi dahil dito ka lang,” sabi niya at itinagalog na niya. Kaya mas naging malinaw na sa akin ‘yun. Sinamaan ko naman ito ng tingin pero tinitigan lang niya ako kaya napaiwas agad ako ng tingin.

“Akala ko ba istorbo lang ako sa ‘yo? Bakit mo pa ako dinala rito?” Hinawi ko siya dahil nakaharang siya sa harapan ko pero hindi ko nagawa dahil malaki siyang tao. Hindi ko man lang nagawang pagalawin ang katawan niya, ang tanging nakuha ko lang ay ang kuryenteng biglang dumaloy sa katawan ko ng magkadikit ang mga balat naming. “Umalis ka nga riyan!” bulyaw ko at nilakasan ang loob na iangat ang paningin at tignan siya sa kanyang mga mata.

“You will stay here unless I say so,” anito at tinalikuran niya ako. Naglakad ito pero napatigil siya sa hagdan nang magsalita ako.

“Wala kang karapatang magdesisyon sa buhay ko. Gusto mo bang sabihin ko sa iba ang tungkol sa anak mo?” Mabilis ang naging kilos nito at ilang saglit lang ay nasa harapan ko na ‘to. Hawak niya ang braso ko nang mahigpit at masama siyang nakatingin sa akin pero hindi ko ipinakitang natatakot ako sa kanya.

“Ano’ng sabi mo?!” Ramdam ko ang galit sa tono ng boses nito pero nanatili akong kalmado at ipinapakitang kaya kong gawin ang sinasabi ko.

“Gusto mo pa bang ulitin ko?” tanong ko. Pabagsak niyang binitiwan ang braso ko pero hindi pa rin nawawala ang masama niyang tingin sa akin. “Baka nakakalimutan mong alam ko ang sikreto mo. Akala ko ba napag-usapan natin ‘to?”

“Ano ba talagang gusto mo sa akin? You can tell it to me straightly!” Mahinahon pero ramdam mo ang inis sa tono ng kanyang boses.

“Paulit-ulit ka naman ng tanong, eh. Sinabi ko naman sa ‘yong gusto kitang maging kaibigan in a good way,” sagot ko. Umirap pa ako ng palihim.

“Y-you don’t want my body?” Tumingin ako rito at hindi nakaiwas sa aking mga mata ang magandang hubog ng katawan nito. Hulmang-hulma ang abs nito na parang isang greek god ang kanyang itsura. Kahit sinong babae at bakla’y magugustuhan ang katulad niya.

“Bakit ba ‘yan ang iniisip mo? Sa tingin mo ba’y lahat ng nagkakagusto sa ‘yo ay katawan mo lang ang gusto nila? H-hindi porket bakla ako, Hugo, ay gugustuhin ko na ang maka-sex ka. Gusto ko lang maging kaibigan mo dahil akala ko’y magkakaintindihan tayong dalawa.” Umiling ako at tinalikuran na siya. Hindi ko na siya hinintay pang makasagot dahil umalis na ako roon.

Binuksan ko ang pinto ng condo niya at lumabas doon. Pabagsak ko ‘yung isinarado at nagmartsa na paalis sa building na ‘to. Nakakainis kasi ang ugali ng isang ‘yun.

\—

Sakay ng taxi dahil wala na akong choices, nakarating ako sa bahay ng mabilis. Tinawagan ko naman si Mama habang nasa taxi ako kanina at sinabi kong sa bahay ako ng kaklase ko kanina. Mabuti na lang at wala na siyang ibang sinabi. Pagdating ko sa bahay ay agad akong bumaba sa taxi nang makapagbayad ako. Hindi naman kalayuan ang condo ni Hugo sa amin kaya nakatipid pa rin ako sa pambayad ng taxi.

“Nandito na po ako!” sabi ko nang makapasok ako sa loob ng aming bahay. Inalis ko ang sapatos ko at inilagay iyon sa shoe rack sa tabi. 8.30 na nang makarating ako sa bahay. Naabutan ko naman sina Mama at ang kambal na nanonood ng paborito nilang telenovela sa sala.

“Oh, nandiyan ka na pala. Kumain ka na ba?” tanong ni Mama nang makita niya ako. Umupo ako sa tabi nito at humalik sa kanyang pisngi.

“Kumain na po ako sa kaklase ko, ‘Ma. Pinakain na po niya ako.” Ngumiti ako at tumayo na rin. “Akyat na po ako dahil pagod na ako.” Tumango lang ito at nagpaalam na ako pati sa kambal.

Umakyat ako sa second floor at pumasok sa kuwarto ko. Pabagsak akong humiga sa kama nang maialis ko ang bag ko’t itinapon ‘yun sa tabi. Nakatingin ako sa kisame at inisip ang mga nangyari kanina. Kahit naiinis ako kay Hugo dahil sa sinabi nitong katawan lang niya ang habol ko, hindi pa rin nawawala ang pagkagusto ko sa kanya. Gusto ko sana siyang sampalin pero mas gusto ko siyang halikan.

Napabangon ako dahil sa mga iniisip ko. Ginulo ko ang buhok ko at sunod-sunod na umiling. Nahihibang na ako. Kaya para mawala sa isipan ko ang katawan nito ay umalis ako sa kama upang makaligp’t agad nang makatulog.

Chapter 12

_Aki’s Point Of View _

Pinilit kong matulog kagabi kahit na hirap na hirap akong dalawin ng antok. Kaya heto’t kinabukasan ay para akong lantang gulay at hirap na idilat ang mga mata. Napapadalas ang puyat ko at hindi na maganda sa kalusugan ko ‘to. Hindi ko naman ‘to kasalanan, kasalanan ito ni Hugo.

“Bakit para kang zombie, Kuya?” Tumingin ako kay Amie at pareho sila ng kakambal na tumatawa.

Inirapan ko sila at tumingin kay Mama na nakaupo na sa kanyang puwesto. “May zombie bang bakla, ‘Ma?” tanong ko. Ngumuso ako at tinusok ang hotdog sa aking plato.

“Ewan ko sa inyong tatlo! Bilisan niyo na riyan kumain dahil may klase pa kayo.” Hindi na kami sumagot dahil itinuon na namin sarili sa pagkain.

Natapos kaming kumain at sabay-sabay na kaming umalis ng bahay. Si Mama ay sa trabaho ang punta at kaming tatlo ay sa kanya-kanyang sukwelahan kung saan kami nag-aaral. Sa isang private school nag-aaral ang kambal bilang isang grade 8 students at ako nama’y sa university rito sa aming lugar. Sapat ang kita ni Mama bilang assistant chef sa isang restaurant kaya nakukuha niya kaming pag-aralin sa magaganda paaralan.

Sakay ng tricycle ay mabilis akong nakarating sa university. Pagbayad ko’y agad na rin akong pumasok sa loob. Mabuti na lang dahil hindi masyadong maaga ang klase namin ngayon kaya ayos lang na hindi ako maagang pumunta ngayon. Habang nasa sementadong daan papunta sa aming building kung saan ang aming block section. Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa aking bulsa, kaya dali-dali ko itong kinuha at hindi na tinignan kung sino ang tumatawag ay agad kong sinagot.

“Hell—” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil agad itong nagsalita.

“Meet me at the rooftop of our department. I want to talk to you,” sabi nito sa kabilang linya na walang dudang si Hugo ito. Kahit kamakailan lang kami nagkakilala ay kilalang-kilala ko na ang boses nito. Malalim at halatang strikto, lalaking-lalaki kung i-describe ng iba.

“Teka—” Hindi na naman ako nakatapos ng agad nitong ibaba ang tawag. Tinignan ko ang screen ng cellphone ko’t kumunot ang noo. “Papaano niya nalaman ang number ko? At saka hindi naman niya sinabi kung ano’ng oras kami magkikita.” Ibinalik ko na sa bulsa ko ang cellphone ko.

“At sino naman iyang kausap mo rito sa gitna ng daan?”

“Ay titi!” Napatalon ako’t mabilis na lumingon dito dahil sa gulat. Bumungad sa akin ang nakangising si Mina habang naka-crossed arms. Kanina ba siya sa likod ko?

“I’m sorry, Aki but I don’t have a dick, eh.” Mas lalo siyang ngumisi. “Pero si Hugo mayroon, baka malaki iyon kanya.”

Sinamaan ko siya nang tingin. “Ano ba ‘yang pinagsasabi mo, Mina? Mukha bang titi ang gusto ko?!” naiinis kong sabi. Tinalikuran ko siya at naglakad na. Naramdaman ko namang sumunod siya sa akin at ilang saglit lang ay nasa tabi ko na ‘to kasabay na naglalakad.

“I am just kidding. Hindi ka naman kasi mabiro,” sabi niya. “At saka kanina ay kinuha ni Hugo ang number mo sa akin, s’ya ba ‘yung kausap mo kanina?”

Napatigil ako sa paglalakad at gano’n din naman siya. Hindi ko na pala kailangang tanungin si Hugo kung saan niya nakuha ang number ko dahil si Mina na ang sumagot. Tumingin ako rito na nakakunot ang noo.

“Bakit mo ibinigay ang number ko sa kanya?” tanong ko. At saka nakakapagtaka na naglakas loob siyang kunin ang number ko kay Mina. Hindi ba siya matatakot na baka kung ano’ng isipin ni Mina sa aming dalawa? Iba rin kasi ang tabas ng dila nitong babaeng ‘to at iba rin tumakbo ang kanyang isip.

“Eh, bibilhan niya raw ako ng LV na bag kapag binigay ko. At saka wala namang masama dahil pabor nga sa ‘yong may number ka na niya. Ayaw mo ba nun?” Hindi ako makapaniwala sa dahilan ng babaeng ‘to.

“Hindi naman sa gano’n pero—” Bigla akong napatigil nang mag-vibrate ulit ang cellphone ko. Mabilis ko itong kinuha at sinagot ang tawag. “Hell—”

“Where are you? I am waiting here. H’wag mong hintaying magalit pa ako.” Pinatay agad nito ang tawag kaya ibinalik ko na ‘yun sa bulsa ko. Tumingin ako kay Mina na nakataas lang ang kilay niya sa akin.

“Ano na? Hindi naman sa gano’n pero?” pag-uulit niya sa sinabi ko pero hindi ko na siya sinagot dahil biglang nag-appear sa isipan ko ang galit na itsura ni Hugo. Kaya mabilis akong tumakbo papalayo at nilingon lang siya nang nasa malayo na ako.

“MAMAYA NA LANG TAYO MAG-USAP, MAY GAGAWIN PA PALA AKO!” Kumaway ako kay Mina na masamang nakatingin sa akin pero hindi ko na ‘yun pinansin pa. Dahil mabilis akong umalis doon at pinuntahan si Hugo.

\-

Hinihingal akong nakarating sa rooftop. Pagdating ko roon ay mabilis ko namang nahanap si Hugo na nakatayo malapit sa railings ng rooftop. Nakatanaw siya baba kaya nakatalikod siya sa akin. Naglakad na ako papalapit sa kanya at habang napapalapit ako’y nagiging malinaw sa akin ang malapad niyang likod. Kahit nakatalikod lang siya ay ang guwapo pa rin niya.

“H-Hugo…” tawag ko rito kaya lumingon siya sa akin. Ang seryoso niyang mukha ang bumungad kaya kinabahan ako sa kung ano ba ang kanyang gustong pag-usapan.

“You’re late!” Napalitan ng masama ang seryoso niyang tingin.

“H-Hindi mo naman kasi sinabi kung ano’ng oras moa ko gustong pumunta rito. Kaya hindi ko na kasalanan iyon!” Nilakasan ko ang loob ko’t tinapatan ang masama niyang tingin pero umiwas lang ito sa akin. Bumungtong-hininga ako’t nagsalita. “Ano ba kasi ang gusto mong sabihin?”

Tumingin siya sa akin. “You really wanted to be my friend, right?” tanong niya na agad ko namang tinanguan at nginitian. “Sige, pumapayag akong maging kaibigan mo basta sa isang kondisyon.”

Kumunot ang noo ko. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “Bakit naman may kondisyon ka pa? Dapat nga’y wala na dahil itinatago ko ang sikreto mo,” sabi ko. Tinaasan ko rin siya ng kilay pero seryosong mukha lang ang isinukli niya.

“That’s what I want with you. I want you to hide my secret and h-help me t-to take care of my Son,” sabi nito. Mas lalong nagsalubong ang kilay ko dahil hindi ko makuha ang ibig nitong sabihin.

“Help? Hindi kita naiitindihan,” sabi ko. Bakit kailangan niya ng tulong ko para alagaan ang anak niya? Mukha ba akong Yaya at ‘di porket napagkamalan akong Yaya ng anak niya’y hihingi na siya ng tulong sa akin? Malakas din ang loob nitong si Hugo.

“I don’t trust other people other than my Son’s Yaya but because her Mom is sick, she needs to take care of her. And it’s really hard for me to find another Yaya for Simon.” Nakatingin lang siya sa akin ng seryoso.

“At ako ang gusto mong magbantay sa anak mo?” tanong ko. Naiintindihan ko na nang konte ang gusto nitong sabihin pero kailangan ko pa rin makasiguro.

“Yeah,” walang pag-aalinlangan niyang sagot.

“A-alam mong pareho lang tayong studyante? At saka bakit hindi mo na lang sa mga magulang mo ipaalaga ang bata, pinapahirapan mo lang ang sarili mo.” Sinamaan na naman niya ako nang tingin.

“Kung puwede lang, hindi ko kakailanganin ang tulong mo. I trust you because I thought you can help me but I’m wrong. Fine! If you don’t want to accept my offer. Leave me alone and don’t you ever show me your face!” Hindi ako nakasagot dahil mabilis niya akong tinalikuran at iniwan akong tulala sa kawalan.

Chapter 13

_Aki’s Point Of View _

“Ano bang pinag-usapan ninyo kanina?” Tumingin ako sa kanya. Huminga ako nang malalim at umiwas ng tingin.

Kanina pa ako nito kinukulit kung ano’ng pinag-usapan namin ni Hugo. Pero kanina ko pa siya hindi sinasagot. Wala akong maisip na sagot dahil hindi ko puwedeng sabihin sa kanya ang totoo.

“Aren’t you going to answer me, Akierra?” Napalingon ako rito. Masama niya akong tinignan at halata na sa kanyang mukha ang inis dahil hindi ko siya sinasagot.

“Pasensiya na, Mina. May iniisip lang kasi,” pagdadahilan ko. Tinaasan lang niya ako ng kanyang kilay.

“But you should tell me, we’re friends right?” Inirapan niya ako. Bumuntong-hininga ako at tinawag ang pangalan niya kaya napalingon naman ito sa akin.

“Nagpapatulong lang si Hugo,” sabi ko. Iyon naman ang totoo, nagpapatulong itong alagaan ang anak niya dahil ang pinagkakatiwalaan nitong Yaya ay kailangang alagaan ang may sakit nitong Ina.

“At bakit parang hindi ka masaya? You were supposed to be happy because napapalapit ka na sa kanya.” Bumuntong-hininga ko.

Kung alam lang nito ang dahilan kung bakit ito nagpapatulong. Gusto ko siyang tulungan pero hindi ko alam kung papaano, studyante ako at hindi katulong. Responsibilidad kong mag-aral nang sa gano’n ay makapagtapos ako.

“M-Masaya ako, h-hindi ko lang ipinapahalata sa ‘yo.” Ngumiti ako at umiwas nang tingin. Itinuon ko na lang ang pansin sa pagkain.

Kakatapos lang ng klase namin sa umaga at tulad nang nakasanayan na naming dalawa ay sabay kaming kumain. Simula nang maging magkaibigan kami ni Mina ay nakikilala na namin ang isa’t isa at mas lalo kaming napapalapit. Hindi ko na rin naramdaman ang mag-isang kumakain at tumatambay sa kung saan man dito sa loon ng university.

Mayroon ng isang tao na puwede kong mapagsabihan ng sikreto o problema. Pero sa ngayon ay hindi ko pa puwedeng sabihin sa kanya ang lahat. Pinaninindigan ko ang sinabi ni Hugo na pinagkakatiwalaan ako nito. Hindi ko man lubos na naiintindihan kung bakit kailangan niyang itago ang anak niya sa mga kakilala o kung kanino man, gagawin ko pa rin dahil iyon ang sinasabi ng puso ko na mariing tinatanggihan ng isipan ko. Hindi ko alam kung bakit.

“At ano naman ang ipapatulong niya sa ‘yo?” Natigilan ako.

Nalunok ko nang hindi nginunguya ang kinakain ko dahil sa tanong nito. Kinabahan ako dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

“A-Ano… Kuwan…” Tumaas ang kanan niyang kilay. “S-Sa condo n’ya? Tama! Sa condo n’ya.” Ngumiti ako ng alanganin.

Nagulat naman ito sa sinabi ko. “Wala pang nakakapasok sa condo niya maski ang sarili nitong mga magulang.”

Kunwari’y nagulat ako pero hindi ko ipinahalatang alam ko na ‘to. Hindi na rin naman nakapagtataka dahil itinatago nga nito ang kanyang anak sa pamilya niya.

“Bakit daw?” tanong ko. Gusto ko malaman ang dahilan nito sa pamilya niya kung bakit ayaw niyang magpapasok doon.

“I don’t know. Sabi niya lang na marami s’yang ginagawa and he doesn’t want to disturb him.” Tumango-tango ako. “Pero nakakagulat na papupuntahin ka n’ya roon.”

“Hindi ko nga alam, a-ang sabi lang niya’y sa condo niya namin gagawin iyon—” Natigilan ako dahil napanganga si Mina sa sinabi ko. Saka ko lang din na-realize na iba at ang nasabi ko.

“What the—”

“H-hindi katulad ng iniisip mo iyon. M-may project lang s’yang gusto niyang tulungan ko s’ya. Interview raw sa mga second year college,” mabilis kong sagot.

“Ohh! I thought, magse-se—” Sinamaan ko siya nang tingin kaya hindi niya natuloy ang sasabihin niya. “I’m sorry.” Ngumiti siya ng alanganin at nag-peace sign.

\-

Natapos ang klase na hindi ko maituon nang maayos ang pansin dito. Lumilipad ang isipan ko at patuloy na ginugulo ni Hugo. Pero sa buong maghapong nakatunganga lang ako, nakapagdesisyon na ako ng mabuti.

Hinarap ko si Mina na kasabay kong naglalakad dito sa hallway at pababa kami ngayon upang makauwi na.

“Mauna ka na, may pupuntahan pa ako,” sabi ko rito.

“Where are you going?” nagtataka niyang tanong. Pinaningkitan pa niya ako ng kanyang mga mata.

“Makikipagkita ako kay Hugo, ngayon namin sisimulan iyong sinasabi niya,” mahina kong sabi. Sumulyap pa ako sa paligid baka may nakarinig at nakahinga ako ng malalim nang wala na kaming kasama rito.

“Can I come?!” Ngumiti ito nang malawak at bigla naman akong kinabahan.

“G-Gusto ko sana na kasama ka, Mina pero hindi ko alam kung papayag s’ya,” sabi ko. Alam naman na nito ang dahilan kung bakit hindi siya puwedeng sumama.

Ngumuso siya’t umiwas nang tingin. “Ammmf! Ang damot naman kasi ng hudas na ‘yan. Ano ba kasing itinatago niya sa condo niya at bakit hindi kami puwedeng pumunta?” Nag-crossed arms siya.

Bumuntong-hininga ako. “Ganito na lang, kakausapin ko siya sa susunod na papasukin ka.” Ngumiti ako.

“It’s okay, Aki. I respect his privacy. Don’t mind it,” sagot niya.

“O-Okay,” sabi ko.

“Sige. Mauuna na ako sa ‘yo. Ingat ka and used protection always.” Tinapik niya ang balikat ko’t saka ako nilampasan.

Biglang namula ang pisngi ko at napalingon-lingon sa paligid. “Siraulo!” Napapailing akong umalis na rin doon.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa at mabilis na hinanap ang numero ni Hugo. I dialed his number while I’m heading to ground floors. Saktong pagkaapak ko sa ground floor ay sinagot nito ang tawag.

“What do you want?” bungad nitong tanong. Huminto na muna ako sa gilid. Tumingin-tingin sa paligid upang siguraduhin kung may tao ba o wala at saktong ako lang mag-isa rito sa hallway.

“Nasaan ka?” tanong ko.

“Just tell me what do you want,” aniya sa kabilang linya.

“Pumapayag na ‘ko,” sagot ko. Bumuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung tama ba itong desisyon ko pero nasabi ko na at wala nang atrasan pa.

“See me at the parking lot,” huling sabi niya at pinatay na ang tawag.

Ibinalik ko ang cellphone ko sa bulsa at naglakad ako papuntang parking lot.

\-

Sakay ng kanyang kotse. Papunta kaming dalawa sa school kung saan daw nag-aaral ang anak nitong si Simon. Ngayon din kasi ang huling araw ng Yaya nito.

“Papaano ko nga pala babantayan ang anak mo habang nag-aaral ako aber?” Tumingin ako rito. Abala siya sa pagmamaneho sa kahabaan ng high way.

“We’ll talk about that later,” simpleng sagot niya. Wala akong nagawa kundi ang ibaling ang tingin sa labas.

Tumahimik na lang ako at iniisip pa rin kung papaano nabaliktad ang sitwasyon naming dalawa. Kung papaano ako nito napapayag sa kondisyon niya para lang maging kaibigan ko siya. Hindi man lang ‘yun namalayan.

At hindi ko rin namalayan na nakarating na pala kami sa isang pre-school. Tumingin ako sa labas nang tumigil kami sa harap ng gate nito at saktong lumabas ang mga bata sa gate ng school.

Lumabas si Hugo at sinalubong ang anak nitong patakbong papunta sa kanya nang makita ang ama. Nakasunod naman ang Yaya nito sa likod bitbit ang gamit ng bata.

Nakakapagtaka lang dahil nakukuha niyang buhat-buhatin ang anak nito sa public places. Hindi ba siya natatakot na baka may makakita sa kanya kakilala siya? At kumalat pa ang balita na may anak siya, lalo pa na maraming nakakakilala sa kanya.

Chapter 14

**Aki’s Point Of View **

“Kailangan ko ba talagang dito tumira?” tanong ko sa kanya matapos nitong ipaliwanag ang sitwasyon.

Hindi ko pa masyadong nakukuha dahil gulong-gulo ako sa lahat ng bagay. He never explained to me what’s really the reason why he’s hiding his son. Sinabi lang nito ang mga bagay tungkol sa pag-aalaga sa bata.

“Yes because sometimes I may not be here kaya walang kasama ang anak ko,” sagot niya.

Pagkagaling namin sa eskwelahan ni Simon ay agad kaming dumiretso rito sa kanilang condo. Sinabi nito ang mga patakaran na mukhang siya lang ang nakakaintindi.

Sinabi niya na sa umaga ay nasa eskwelahan ang bata hanggang hapon ito roon. Kaya ang kailangan ko lang gawin ay bantayan ito sa gabi sa tuwing wala siya rito sa kanilang condo. Hindi na rin naman daw problema pa ang umaga dahil ang teacher sa school nito ang siyang nagbabantay, dahil hindi lang naman pala school ito kundi rito iniiwan ang mga batang walang nagbabantay at kukunin lang ng kanilang mga magulang.

Ang hindi ko lang maintindihan ay bakit pa niya kailangan maghanap ng magbabantay sa anak kung puwede naman ang mga magulang na lang niya? Kung bakit pa kasi niya ito itinatago? At nasaan ang ina ng bata?

“Pero may sarili naman kaming bahay saka hindi ako katulong, studyante lang naman ako,” sagot ko sa kanya. Inilibot ko pa ang tingin dito sa kanyang condo at muli kong pinagmasdan ang malawak na espasyo ngunit wala halos gamit.

“Tinatanggap mo ba o nandito ka lang para sabihin sa akin iyan?” Napatingin ako rito ngunit mabilis din akong umiwas ng tingin dahil naramdaman kong namula ang magkabila kong pisngi.

“T-Tinatanggap ko pero—”

“Tinatanggap mo pala! Ang dami mo pang sinasabi,” pagpipigil nito sa sasabihin ko. Wala akong nagawa kundi ang bumuntong-hininga.

Desisyon ko ito kaya dapat kong panindigan. I also promised to myself na makikipaglapit ako sa kanya at makikipagkaibigan. Kaya sa kahit na ano’ng paraan ay tutulungan ko siya.

“Iyon lang ba ang sasabihin mo dahil uuwi na ako at magpapaalam pa ako kay Mama,” sabi ko rito. Natahimik kasi kami nang ilang sandali at nang makita ko ang oras ay malapit na pa lang mag-alas sais ng gabi.

“I’m sorry I forgot to tell you that you should never fall in love with me. Remember that you only wanted to be my friend and I allow you with that, but be my lover, I’m sorry but I’m straight.”

\-

Nakauwi na ako sa bahay. Nakahiga na ako sa aking kama. Kakatapos lang maligo at kumain. Nasabi ko na rin kay Mama na roon muna ako kay Hugo at idinahilan ko lang na kailangan niya ng tulong ko.

Mabuti na lang at pumayag ito dahil kung hindi? Hindi ko rin alam ang gagawin ko. Bahala na ang mga bathala ng mga bakla sa kalangitan na tulungan ako.

Alas-dyes na ng gabi at hindi pa rin ako makatulog. Tila isang sirang plaka ang huli nitong sinabi sa akin na paulit-ulit na bumabalik sa aking isipan. Malinaw na malinaw naman ang intensiyon kong maging magkaibigan kami at hindi ako umaasa na hihigit pa roon ang pagtingin niya. Pero ‘di lang maiwasan ng puso ko ang masaktan. Aminin ko man o hindi, may maliit na parte rito na umaasang may hihigit pa roon kapag naging magkaibigan kaming dalawa.

Kinuha ko ang cellphone ko sa aking tabi at binuksan iyon. Ang wallpaper nito ay stolen shot ni Hugo na kinuha ko sa kanyang facebook fan page. Kita ang seryoso nitong mukha habang nagbabasa sa isang lilim ng puno.

Tumagal ang pagtitig ko roon nang bigla itong mag-ring. Nag-pop up ang pangalan ni Mina kaya agad kong ini-swipe papunta sa green ang telephone icon upang sagutin ito.

“Bakit ka napata—”

“Ano’ng itsura ng condo ni Hugo?!” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil agad itong nagsalita sa kabilang linya.

“O-Okay lang naman. Moderno ang design. Bakit curious ka sa condo niya?” sagot at tanong ko.

“You know the reason why, Aki. Ang hilig niyang magtago ng sikreto. A-And his parents keeps asking me about his life on school. Wala naman akong maisagot because even I didn’t know him more.”

Sang-ayon ako kay Mina. Kamakailan ko lang nakausap si Hugo kahit na matagal ko nang alam ang pangalan niya pero ‘di ko ito lubos na kilala. Maging ako’y nais siyang makilala ng lubos. Kaya ko ginawa ang bagay na ‘to para kilalanin ang isang Hugo na hinahangaan ng marami, kasama na ako roon.

“May alam ka ba bakit siya gan’yan?” tanong ko. Nagbabakasakaling may kakaunti siyang nalalaman tungkol kay Hugo at makatulong ito sa akin upang makilala pa siya ng lubos.

“We’re not really close, dahil sa t’wing may family gatherings kami, he’s not there with us. Ang alam ko lang noon ay may girlfriend siya and I don’t know what happened to them.” Natigilan ako. Hindi agad ako nakasagot dahil wala na akong mahanap na puwedeng sabihin sa kanya.

“Gano’n ba?” ang tanging nasabi ko na lang sa kanya.

Nagkuwentuhan pa kami at pagkaraa’y nagpaalam na kami. Hindi rin namin namalayan ang oras na mag-aalas onse na pala. Pinatay ko na ang aking cellphone at inipatong iyon sa bedside table. Umayos na rin ako ng higa at kinumutan ang sarili. Muli akong tumitig sa kisame dahil biglang pumasok sa isipan ko kung ano kaya ang nangyari sa kanila ng girlfriend niya? Posible kaya na ito ang nanay ni Simon?

Dahil sa rami ng iniisip ko’y mabilis akong dinalaw ng antok.

\-

Naghilamos muna ako bago bumaba. Nakasuot lang ako ng usual na damit ko bago matulog, isang pair of pajamas na kulay asul at may desenyong Pikachu pero ito ay shorts lang ang sa ibaba. Pagdating ko sa kusina at as usual naabutan ko silang tatlo na nakaupo na sa kanilang upuan.

“Bakit hindi ka pa naliligo at nakasuot ng uniform, Aki?” tanong sa akin ni Mama. Hawak niya ang tasa ng kape sa kanyang kaliwang kamay.

“Tuesday ngayon, Ma. Wala kaming klase tuwing umaga, mayang hapon pa.”

Umupo na ako sa bakanteng upuan katabi ni Amie. Kumuha ako ng plato, nilagyan ko iyon ng fried rice at kumuha rin ako ng srambled egg. Kumuha rin ako ng hotdog at nagsimula na akong kumain.

“Gano’n ba? Kailan ka naman lilipat diyan sa sinasabi mong kaibigan?” Nilunok ko muna ang kinakain ko bago ko sinagot si Mama.

“Mamayang hapon po. Mabuti na nga lang dahil wala kaming klase ngayon at makakapag-impake ako.” Ngumiti ako at itinuon ulit ang sarili sa pagkain.

“Si Kuya ang dami-daming kinakain. Ang taba-taba na tuloy ng pisngi niya na parang baboy. Kaya wala kang jowa, eh!” Napatingin ako rito.

“Wala namang baboy na nagsasalita!” Ngumuso ako.

“Eh, ano’ng tawag sa ‘yo, Kuya?” Natatawang sabi ni Amie na sinasabayan pa ng kambal niya.

Inirapan ko silang dalawa at tumingin na lang kay Mama. “Ma, binubully na naman ako netong dalawa!” pagsusumbong ko.

Palagi na lang kasi nila akong pinagtutulungan. Kaya isinusumbong ko sila kay Mama at sinusuway naman niya ang mga ‘to. Pero purong pagbibiro lang naman ang bangayan naming tatlo dahil mahal na mahal namin ang isa’t isa.

“Tigilan niyo na iyan at kumain na kayo,” sabi ni Mama. Tumingin naman ako sa dalawa na tumatawa pa rin. “Oh, nga pala, kukunin ka ba niyang kaibigan mo rito magko-commute ka?”

Ibinaling ko ang tingin kay Mama. Uminom muna ako ng tubig bago ko siya sinagot. “Sabi niya po kahapon ay kukunin niya ako rito.”

“Mabuti naman kung gano’n para makilala ko iyang sinasabi mong kaibigan,” sabi niya. Tumango-tango lang ako at itinuon na ang pag-ubos sa aking kinakain.

Pagkatapos naming kumain ay agad na rin silang umalis. At dahil ako ang naiwan dito sa bahay, ako ang siyang maghuhugas at malilinis. Ganito kami rito sa bahay pero kadalasan ay ang kambal ang naghuhugas ng plato ay ako naman ang siyang naglalaba kapag wala si Mama.

Wala akong ibang ginawa sa bahay kundi abalahin ang sarili sa paglilinis. Nang matapos naman ako’y inimpake ko rin ang mga gamit na dadalhin ko. Nilagay ko rin sa maleta ko ang isang stuff toy na palagi kong katabi matulog at iilang librong binabasa ko.

Iisang maleta lang ang pinaglagyan ko dahil alam kong hindi ako nagtatagal doon. Hahanap ako ng paraan para matulungan siya sa kung ano mang problema niyang itago ang anak nito.

Pagkatapos ng lahat ay naligo na rin ako at nang matapos ay nagsuot ng uniform. After pa ng klase ang usapan namin ni Hugo na kukunin ang mga gamit ko rito sa bahay at sakto lang iyon na nandito na si Mama at ang kambal.

Nang tumingin ako sa oras ay sakto lang na natapos ko na gawin ang lahat. Kaya oras na rin para pumunta sa University.

Sakto lang ang oras nang makarating ako sa University. Dumiretso agad ako sa aming classroom at nang makarating ako roon ay may mga studyante sa harap ng aming classroom.

“Oh, he’s here,” sabi ng isa sa kanila. Kaya nagsitinginan silang lahat sa akin. Halos babae at bakla ang nandito ngayon. Kumunot naman ang noo ko sa paraan ng pagkakatingin nila.

Ano’ng mayroon?

Chapter 15

**Aki’s Point Of View **

“Ikaw ba si Aki?” Hindi pa man ako nakakapagsalita ay tanong na agad ng isa sa kanila.

Marami silang nandito at hindi ko alam kung bakit nila ako hinahanap. Ang alam ko lang naman noon ay wala silang pakialam sa existence ko na kahit maghubad pa ‘ko sa harap nila’y hinding-hindi nila ako papansin. Pero bakit ngayon na halos lahat ng mga mata nila’y sa akin nakatuon?

“Bakit ano’ng kailangan niyo sa kanya?” Napatingin ako rito. It was Mina na nakatayo na sa tabi ko at bigla akong inakbayan. Tinaasan pa niya ng kilay ang mga ito.

“We just wanted to talk to him. May nakakita kasi sa kaniya na kasama ang mahal naming si Hugo,” sagot ng isa. Kaya nasagot na ang katanungan sa isipan ko.

“Ah-eh.” Natigilan ako dahil hindi ko alam ang idadahilan ko. Hindi ko naman puwedeng sabihin na may usapan kami ni Hugo. At saka, bilin nito sa akin na huwag na huwag ipagsasabi na magkaigan kaming dalawa kahit na sa tingin ko’y wala namang masama.

“A-Ano… Kasi–” Hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang magsalita si Mina.

“Kung wala naman kayong ibedensiya na magkasama sila. You shouldn’t accuse someone. Besides, wala naman kayong pakialam kung kasama niya ito. Kung gusto niyo, gumawa kayo ng sarili niyong moves para mapalapit kay Hugo!”

Hinawakan niya ang braso ko at hinila na ako papasok sa aming classroom. Hinawi niya ang mga nakaharang doon at nakapasok naman kami kaagad. Narinig ko pang sinasabihan nila ang nakakita raw sa amin ni Hugo na magkasama, kung bakit hindi raw nito kami kinuhaanan ng litrato.

“Papaano ko makukuhanan sila ng pictures kung keypad lang na cellphone gamit ko at malabo pa sq chances nating mapalapit kay Hugo,” ang narinig kong sabi nito bago sila umalis doon na bagsak ang mga balikat. Nakahinga naman ako nang maluwag dahil nawala na silang lahat.

Mabuti na lang dahil ang mga nagkakagusto kay Hugo ay hindi katulad ng iba na bully. Saka bawal iyon dito sa school dahil kung sino mang nahuli ay tatanggalin dito.

“Totoo ba ‘yong sinasabi nila?” Tumingin ako kay Mina. Nakaupo na kaming pareho sa mga puwesto namin. Wala pa naman ang professor kaya may oras pa kami para mag-usap.

“Alin ba roon?” tanong ko. Hindi ko kasi alam ang tinutukoy nito dahil maraming sinabi ang mga taong iyon kanina.

“The thing that you and Hugo are seeing each other?” Tinaasan niya ako ng kilay.

“Sobra ka naman sa seeing each other. Parang hindi mo alam na tinutulungan ko ito sa isang project niya. Nakalimot ka na ba, ‘teh?” Nagkamot lang siya sa kanyang ulo at hindi na ako nito sinagot pa dahil agad na dumating ang aming teacher.

\-

“WHAT?!” gulat na reaksiyon ni Mina. Matapos ko kasing sabihin sa kanya na sa condo ako ni Hugo tutuloy para mabilis naming matapos ang project, na puro kasinungalingan lang naman lahat.

“Oo nga! Pero pansamantala lang naman ‘to,” sagot ko. Tumingin ako sa malawak na field at pinagmasdan ang mga studyanteng may P.E ngayon.

Dito kami pumunta matapos ang pangalawang klase namin at break namin ngayon. Isang klase na lang at uwian na.

“And that’s your chance!” bigla nitong sabi.

Napatingin ako na nakakunot ang noo. “Ano’ng chance pinagsasabi mo?” tanong ko.

“Duh?!” Tinaasan niya ako ng kilay. “Nagmamaangan-maangan ka pa riyan. You know what I mean, Aki.”

Bumuntong-hininga ako at umiwas na lang ng tingin. Kahit hindi ko pala sabihin iyon sa kanya ay alam na nitong gusto kong mapalapit sa pinsan niya.

Muli akong tumingin sa kanya. “At hindi ka magagalit, d-dahil bakla ako?” tanong ko.

“Why would I? Hindi ako mapanghusgang tao, unless kahusga-husga talaga siya,” sagot nito.

“Hindi naman iyon ang ibig kong sabihin. K-Kasi papaano kung magiging kami, hindi ka ba magagalit?” Naramdaman kong nag-init ang magkabila kong pisngi.

“Bakit magiging kayo ba? Magkaibigan lang naman kayo. Besides, that’s doesn’t matter. As long as you’re happy, I won’t stop you.” Nginitian niya ako. “Wala ako sa posisyon para husgahan at pigilan ka sa nararamdaman mo.”

“Salamat,” sabi ko. Natutuwa ako dahil may kaibigan akong katulad niya, na bukas ang isipan sa mga katulad ko.

“Don’t mind it. Saka impossibleng mangyaring maging kayo dahil straight pa sa daang matuwid ng mga dilawan iyon.” Tumawa siya at bumuntong-hininga naman ako.

May punto naman siya. Imposibleng ngang magustuhan ako ni Hugo dahil matigas niyang sinabi na huwag na huwag akong mahuhulog sa kanya. Pero hindi na iyon mahalaga pa, basta maging magkaibigan lang kami ay masaya na ako roon.

Tumambay lang kami roon sa bench habang nakaharap sa field. Hapon na rin naman at hindi na mainit pa ang sikat ng araw. Nang matapos ang break namin ay bumalik din kaming dalawa sa classroom at muling nakinig sa professor.

“Next week will be our exam. So, be ready and good luck.” Huling sabi nito bago siya lumabas sa aming classroom.

\-

Alas-kuwatro ng hapon nang makarating ako sa bahay. Nag-text na rin ako kay Hugo na puwede na niya akong kunin dito sa amin. Medyo matamlay lang ako dahil hindi ko siya nakita ngayong araw na ‘to pero nang maisip kong makakasama ko naman siya sa kanyang condo ay nabuhayan ako ng loob.

Dumating na rin ang dalawang kambal at kasabay lang nila si Mama’ng dumating.

“Paalis ka na?” tanong sa akin ni Mama. Nang makita ako nito sa sala at ang isang maletang dadalhin ko.

“Hinihintay ko na lang po iyong susundo sa akin.” Tumango lang ito bilang sagot kaya umakyat na silang tatlo sa kani-kanilang kuwarto upang makapagpalit na ng damit.

Ilang saglit lang ay nakarinig ako ng busina sa labas ng bahay. Kaya agad akong tumayo mula sa pagkakaupo at lumabas ako ng bahay. Binuksan ko ang gate at do’n ko nakita ang kotse ni Hugo habang nakatayo ito sa tabi ng kanyang sasakyan. Ang guwapo niya kahit uniporme lang suot.

“T-Tuloy ka muna,” sabi ko. Nilawakan ko ang bukas ng gate upang makapasok siya.

Pagkapasok niya mabilis kong sinarado ang gate at nauna na sa kanyanh maglakad. Naramdaman ko namang sumunod siya sa akin. Pumasok kami sa loob at saktong bumaba si Mama mula sa second floor galing sa kanyang kuwarto.

“Good afternoon po,” biglang bati ni Hugo na nasa tabi ko na pala.

Napatingin si Mama sa kanya. Kumunot ang noo niya. Tuluyan na rin siyang bumaba at lumapit sa amin dito sa sala.

“Maupo muna kayong dalawa,” maawtoridad na sabi ni Mama. Umupo naman kami sa mahabang sofa at si Mama ay sa single.

Bumaba rin ang kambal at nag-unahan sa pag-upo sa isang single sofa. Tinitigan ko sila nang masama kaya ang ending si Amie sa upuan at si Anie sa sahig.

“Ma, si Hugo po–”

“Boyfriend mo, Kuya?” Tumingin ako sa kambal dahil sa sinabi ni Amie. Nakangisi ito habang si Anie ay nakakunot ang noo na mukhang kanina pa nakatingin kay Hugo.

“Amie, Anie, pumunta muna kayo sa kusina at kumuha kayo ng meryenda,” utos ni Mama sa dalawa na agad naman nilang sinunod.

“Ma, hindi naman po kami magtatagal kasi p-po may kailangan p-pa kaming tapusing project,” sabi ko. Napatingin ito sa akin at sa katabi ko.

Hindi naman ako kinakabahan pero nag-iingat ako sa bawat salitang dapat kong sabihin. Pakiramdam ko rin na mag-boyfriend kami ni Hugo tapos ipinapakilala ko siya kay Mama at kukunin ako nito dahil bubukod na kami ng bahay.

Pero sa kabilang banda ay imposibleng mangyari ang lahat ng iyon. Malabong-malabo.

“Gano’n ba? Ayaw niyong dito muna kayo mag-dinner? Ipagluluto ko kayo,” sabi ni Mama.

“Hindi na po, ‘Ma. Sa labas na lang kami kakain. Salamat na lang po.” Tumayo na ako at nilapitan ko na ang maleta ko. Hinawakan ko na ang hilaan nun at hinila na papalapit sa puwesto ni Hugo. “Let’s go?” Tumango lang siya at tumayo na.

“Aalis na po kami–”

“Tita… You can call me Tita na lang. Okay? Ingatan mo si Aki dahil matatakutin iyan lalo na sa madilim,” sabi Mama.

“Don’t worry po, T-Tita. I’ll take care of him,” sagot naman ni Hugo na naging dahilan nang pamumula ng pisngi ko. Kinilig ako sa sinabi nito at hindi ko iyon ipagkakaila.

“Sige. Mag-iingat kayo sa daan.”

Muli akong nagpaaalam kay Mama. Humalik ako sa kanyang pisngi at agad na kaming umalis sa bahay. Nakahinga ako nang maluwag dahil mabuti na lang at wala ng sinabi pang iba si Mama kundi ang bilin lang nito kay Hugo. Hindi ko lang masiguro kung may iba pa ba itong iniisip pero hayaan na lang at mag-uusap na lang kami sa susunod.

Chapter 16

**Aki’s Point Of View **

“I didn’t saw your father. Where’s he?” Tumingin ako sa kanya. Abala siya sa pagmamaneho.

“Tsismoso ka rin pala?” Tumawa ako pero binalingan lang niya ako nang tingin. “Auhmm. Patay na,” sagot ko.

“I’m sorry, I didn’t know,” anito. Napangiti ako.

“Ayos lang. Matagal na rin naman iyon and masaya na ako sa kung saan si Papa ngayon. Ikaw nasaan mga parents mo?” tanong ko.

Tumigil kami at nang mapatingin ako sa labas ay nasa harap na kami ng building. Lumabas ito na hindi na naman sinasagot ang naging tanong ko. Wala akong nagawa kundi ang sumunod papalabas. Kinuha ko ang maleta ko sa likod ng kanyang kotse at hinila na iyon para sundan siya.

“Hindi mo ba ako tutulunga dito?” tanong ko nang maabutan ko siyang ibinigay sa bellboy ang susi ng kanyang kotse.

Humarap ito sa akin at tinignan ang hila-hila kong maleta. “You can do it, I believe in you.” Ngumiti lang siya at agad na akong tinalikuran.

Masama ko lang tinignan ang malapad niyang likod at wala namang nangyari. Kaya bumuntong-hininga na lang ako’t sinundan siya papasok sa building.

Pagdating namin sa condo niya at binuksan na niya ito. Sumunod ako papasok sa kanya at nakarating kami sa sala kung saan naroroon ang anak nitong naglalaro habang may kasamang isang nagtatrabaho rito sa building.

“Daddy!” Mabilis na tumayo si Simon na nakaupo sa sahig at patakbong nilapitan ang Ama nang makita niya ito.

“How’s your day, Simon?” tanong ni Hugo sa bata nang binuhat niya ito. Ginulo niya ang buhok ng bata at ngumiti siya rito.

“Great po! Teacher teach us a lot of things like animals and plants po,” masiglang sagot ng bata. Bigla naman itong tumingin sa akin ng mapansin niya ako. “Tito Aki’s here?” tanong nito nang ibalik ang tingin sa ama.

Tito ang tawag nito sa akin kahit hindi ko naman siya pamangkin. Wala namang nagturo sa kanyang tawagin ako niyan pero hinahayaan ko na lang. Next time turuan ko na ganda na lang itawag niya sa akin.

Ibinaba niya ang bata at pumunta siya sa sofa. Pagtingin ko sa paligid ay wala na pala rito iyong staff ng building. Hindi ko man lang iyon napansin. Nakatayo lang din ako sa gilid habang pinagmamasdan silang dalawa.

“He’s here because he’s your new Yaya,” balita ni Hugo sa bata. Tumingin siya sa anak na naupo rin sa tabi niya.

“But you told me last night that you don’t like him? You said, I don’t like him to be my friend, I want him to be my-”

“Aren’t you happy that you have a new Yaya? May kasama na rin tayo rito sa bahay and you two can be friends and play.” Pinigil niya ang dapat na sasabihin ng bata. Hindi ko alam pero ako lang din ba ang nakapansin na masama niya ring tinignan ang kanyang anak?

Bigla rin akong kinabahan at hinintay na magsasalita pa si Simon pero hindi na ito nagsalita pa. Kaya naging malaking katanungan sa aking isipan kung ano ba ang dapat niyang sasabihin, bukod sa ayaw akong maging kaibigan ni Hugo.

“T-tatayo na lang ba ako rito magdamag?” tawag pansin ko. Kanina pa kasi ako nakatayo rito at ang dalawa ay mukhang hindi na ako nakikita.

“No one told you to stand there,” sagot ni Hugo.

“Ewan ko sa ‘yo palagi ka na lang masungit. Friends naman tayo, eh!” Padabog akong umupo sa single sofa na kulay maroon. “Saan nga pala ako matutulog?” tanong ko.

“You can sleep in my room.” Naidilat ko ang mga mata ko dahil sa gulat. Bigla akong napalunok dahil sa sinabi niya.

Saan daw ako matutulog? Sa kuwarto niya?

“S-Sa kuwarto mo?” Tumango siya at tumayo na.

“I’ll be sleeping in my son’s room. Just for now dahil wala pang laman ang guest room so you can stay in my room for a while.”

Nakahinga ako ng maluwag. Akala ko’y magtatabi na kami sa pagtulog. “Pero puwede naman ako na lang tumabi sa anak mo para maging close kami,” sabi ko rito nang aakma siyang aalis.

Tumingin siya sa akin at sa anak niya. Ibinalik din niya ang tingin sa akin at sumagot. “No! M-My son wants me to sleep beside him.”

“But Daddy, I want Tito Aki to sleep beside me. We have a lot of things to talk about.” Napatingin ako sa bata dahil parang ang tanda niya kung sumagot.

Maging si Hugo’y iba rin ang ugaling ipinapakita niya ngayon. Nakakapanibago dahil parang ang sigla niya at hindi ko maintindihan kung bakit.

“Just follow what I say!” Naglakad na ito papunta sa hagdan ngunit tumigil ito at tumingin sa amin. “You can bring your baggage to my room and you Simon, go to your room and take a bath.”

Bigla kaming nagkatinginan ni Simon na nakaupo sa mahabang sofa. Nagkibit-balikat ito na akala mo’y nagkaintindihan kami ng iniisip. Pero pakiramdam ko’y magkakasundo kami nitong anak niya.

\-

Ito ang kauna-unahang beses akong makakapasok sa kanyang kuwarto. Malaki ang espasyo nito, mayroon isang king size bed, banyo, walki in closet, tv, computer at may maliit na sala. Mayroon din balcony na may iilang halaman. Ngunit kakaunti lang ang mga gamit na nandito. Mayroon ding book shelves at study table sa tabi ng computer set.

Binuksan ko ang cabinet na nakasabit sa wall malapit sa walking closet niya. Wala itong laman ngunit malinis kaya naisipan kong dito ko na lang ilalagay ang mga gamit ko.

Bumukas ang pinto ng kanyang kuwarto kaya napatingin ako roon. Pumasok si Hugo, suot pa rin nito ang kanyang uniform.

“Are you done?” tanong niya. Ibinaling ko ang tingin sa cabinet at isinarado iyon nang matapos kong ilagay ang mga gamit ko.

“Yeah,” sagot ko nang humarap ako sa kanya. Ngumiti pa ako at inilibor muli ang tingin sa loob. “Bakit wala halos design dito sa kuwarto mo? Pati sa sala ay wala rin halos designs,” sabi ko pa.

“It’s none of your business,” sagot nito at lumapit sa walk in closet niya. “Nagpa-order ako ng pagkain. Lumabas ka na muna, I’ll just clean myself first before we’ll eat.” Tumango lang ako at iniwan na siya roon.

Naabutan ko sa labas si Simon na nanonood ng cocomelon sa tv. Prenteng nakaupo ang bata sa sofa habang sinasabayan ang lyrics ng nursery rhymes sa pinapanood niya. Umupo ako sa single sofa. Tumigil siya at tumingin sa akin.

“Where’s Daddy po, Tito? I’m already hungry na po.” Ngumiti ako at napakamot sa aking batok.

“Naliligo pa, eh. Hintayin na lang natin, okay?” sabi ko kaya tumango-tango naman siya.

“Do you like my Daddy po, Tito Aki?” Natigilan ako sa tanong nito. Seryoso ang kanyang mukha na manang-mana sa kanyang ama.

“H-Hah?” Napakurap-kurap ako ng mga mata. Hindi ako makapaniwala sa tanong nito.

“I see it in your eyes po. The way you look at my Daddy po, it’s like you’re dreaming that you both are together.” Napalunok ako. Hindi ako makasagot at makapaniwala na ibang Simon ang kausap ko. Ganito ba ‘tong mag-amang ‘to? Parang mababaliw akong kasama silang dalawa.

Chapter 17

ENJOY READING!

**Aki’s Point Of View **

“A-Ano ba ‘yang pinagsasabi mo, Simon? M-Masyado ka pang bata sa mga ganiyan,” sabi ko rito. Tumingin ako sa pinapanood niya. “Oh, iyan dapat ang pinagtutuunan mo ng pansin.”

“But–”

Tumingin ako sa kanya at pinutol na ang dapat niyang sasabihin. “No, buts, okay?” Ngumuso itong tumango at ibinalik ang pansin sa tv.

Bumuntong-hininga ako. Hindi ako makapaniwala sa batang ‘to. Hindi ko alam kung ilang taon na siya pero kung makapagtanong ay parang matanda. Minana pa niya sa ama ang pagiging strikto ng kanyang itsura. Siguro paglaki nito’y hindi nalalayo ang ugali’t itsura kay Hugo.

“Hindi ka ba gutom?” tanong ko sa kanya pagkaraan.

Tumingin ito sa akin. “A little bit po,” sagot niya.

Tumingin ako sa pinto ng kuwarto ni Hugo dahil hindi pa rin ito lumalabas. Nang hindi magbukas iyon ay ibinalik ko ang tingin ko kay Simon at tumayo.

“Samahan mo ako sa kusina at ipaghahain kita ng pagkain,” sabi ko sa kanya.

Mabilis naman itong kumilos at tumayo. Sabay na kaming pumunta sa kusina. Pinaupo ko muna siya sa mataas na upuan at saka ako lumapit sa mga lalagyan ng plato. Kumuha na ako ng pagkain sa ipina-order ni Hugo at inihanda iyon kay Simon. Naglagay rin ako ng mga plato sa mesa para kapag pumunta na siya rito ay handa na ang lahat.

Para na akong isang katulong!

Saktong natapos ako sa paglalagay ng mga plato. Nang pumasok si Hugo sa kusina na ang tanging suot lang ay shorts at basa pa ang kanyang buhok na may mumunting butil na dumadaloy sa katawan niya pababa.

“Ehem!” Kumurap-kurap ako at umiwas ng tingin. Biglang nag-init ang pisngi ko na siguradong namunula na ito ngayon dahil sa kahihiyan.

Napansin kong naglakad ito papalapit at kinabahan ako kaya hindi ako makakilos sa kinatatayuan ko. Nang nasa likod ko na ito ay bigla siyang tumigil. Wala naman siyang sinabi dahil agad siyang umalis at pumunta sa kanyang puwesto.

Bumuntong-hininga ako at pasimpleng sumulyap sa kanya. Nakaupo na ito sa upuan kaharap ni Simon at abalang nilalagyan ng pagkain ang kanyang plato.

“Don’t just stand there and stare us. Umupo ka at kumain na tayo,” utos nito na agad ko namang sinunod.

Itinuon ko na ang sarili ko sa pagkain at paminsan-minsan ay sinusubuan ko si Simon dahil makalat siya kung kumain. Nang matapos naman kami ay ako na rin ang naghugas ng mga pinagkainan at naglinis dito sa kusina.

Mukha na talaga akong katulong. Gusto ko lang naman makatulong sa kanya at maging maging kaibigan siya. Pero wala akong magagawa, ginusto ko ‘to kaya paninindigan ko kung saan man aabot ito.

\-

Nakahiga na ako sa malambot na kama ni Hugo. Nakapagpalit na rin ako ng pantulog. Isang maikling shorts lang at minipis at large na damit. Naninibago ako kaya hindi agad ako makatulog.

Tumingin ako sa balcony dahil binuksan ko ito. Kita ang langit sa labas na puno ng bituin. Pinatay ko rin kasi ang aircon dito kaya fresh at malamig ang simoy na pumapasok.

Bumangon ako at bumaba mula sa kama. Naglakad ako papalapit sa balcony pero natigil ako nang magbukas ang pinto ng kuwarto. Napatingin ako rito kung saan pumasok si Hugo na iyon pa rin ang suot.

Hindi naman madilim dito dahil hindi ko pinatay ang ilaw. Kaya kita ko mismo ang ganda nang hubog ng kanyang katawan. Pero ano’ng ginagawa niya rito?

“Where are you going?” tanong nito. Tuluyan akong humarap sa kanya.

“A-Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ko pabalik.

Tuluyan na rin siyang pumasok sa loob at isinarado ang pinto. Naglakad siya papunta sa kama at humiga roon. Inunan niya ang kanyang braso habang nakatingin sa akin.

“My son’s bed was too small for us. I can’t sleep well.” Ipinikit niya ang mga mata. Kaya napagmasdan kong mabuti ang bilugan nitong mga braso at ang hubog ng katawan niya. Hindi kasi niya kinumutan ang sarili nang humiga siya.

“Pero–”

“You can sleep now, Aki. Don’t worry I won’t do anything. Magtatabi lang tayo sa pagtulog. Tomorrow I’ll buy bed for the other room here so you can stay there.” Nanatiling nakapikit ang kanyang mga mata.

Malakas ang kabog ng dibdin kong naglakad palapit sa kama upang sana’y pilitin ang sariling makatulog. Dahan-dahan akong nahiga roon at kinumutan ang sarili.

Malaki naman itong kama niya na sakto pa nga ang tatlo pero hindi lamang ako mapakali na makakatabi ko siya ngayon sa pagtulog. Bakit ba kasi ‘di pa niya ako pinayagan matulog sa kuwarto ng anak niya?

“Auhmmm.” Napansin kong gumalaw ito at tumagilid papaharap sa akin. “Puwede naman ako matulog sa sala na lang or kahit sa kuwarto na lang ng anak mo. Baka hindi ka sanay na may katabi kang matulog,” sabi ko kahit na hindi ako sigurado kung gising pa ba ito.

“I don’t mind sleeping besides you,” sagot nito. Binuksan niya ang kanyang mga mata at tumingin sa akin.

“Pero ‘di ba, katulong ako rito? Puwede ba iyon na magtabi sa pagtulog ang katulong at amo?” tanong ko.

“Forget that thing. Matulog na lang tayo,” sagot niya at muling ipinikit ang mga mata.

Bumuntong-hininga ako. Pinagmasdan ko muna ang kanyang mukha bago ko kinuha ang remote ng ilaw at pinatay iyon. High tech ang condo nito dahil halos lahat ng nandito ay mayroon remote katulad nitong ilaw sa kuwarto niya at ang bintana nito.

Ipinikit ko na rin ang mga mata ko. Isinarado ang isipan sa mga bagay-bagay upang makatulog ako ng maayos.

\-

Naalimpungutan ako dahil may naramdaman akong parang matigas. Kaya dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko upang siguraduhin kung ano’ng nakakapa ko.

Madilim pa rin pero kitang-kita ko kung saan nakadapo ang kamay ko, kung ano’ng puwesto namin ngayon ni Hugo at kung gaano kalapit ang mukha ko sa kanyang mukha.

Hindi ako makagalaw dahil nakaunan ako sa kanyang braso. Nakatihaya siyang nakahiga at kamay ko’y nakadapo sa kanyang pagkalalaki. Bigla pa itong tumibok kaya mabilis kong inalis ang kamay ko roon at umalis sa pagkakaunan sa kanyang braso.

Tumalikod ako ng higa. Malakas ang kabog ng dibdib ko. Gusto kong sabunutang ang sarili o magpalamon na lang sa lupa para matakasan ang kahihiyan, na hindi ako sigurado kung naramdaman ba niya iyon. Pero isang malaking pagkakamali iyon dahil sa kalikutan ko kung matulog.

Napasinghap ako ng gumalaw ito. Lumaki ang mga mata nang maramdaman ko ang braso niyang biglang pumulupot sa baywang ko’t naramdaman ang hininga niya sa leeg ko. Nagsitayuan lahat ng balahibo at hindi alam kung ano’ng gagawin ko.

Gusto ko siyang itulak at gisingin pero natatakot akong baka tanungin ako nito kung bakit ganito ang puwesto naming dalawa. Gusto rin na umalis sa pagkakayapos nito ngunit papaano kung gagawin iyon kung mahigpit nitong yakap ang baywang ko?

Nararamdaman ko pa ang hininga nito sa leeg, ang mainit niyang hininga na nagbigay init sa katawan ko’t nagpatayo ng balahibo ko. Malakas pa ang kabog ng dibdib ko na para bang lalabas mula rito ang aking puso.

“Uhmmmm…” Isiniksik pa nito ang kanyang mukha sa batok ko’t mas lalong hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

Hindi ko alam kung papaano pa ako matutulog ulit gayong nakayakap siya sa akin? Pagtingin ko pa sa oras na nakasabit sa wall ay alas-tres pa lang ng madaling araw.

Sinubukan kong gumalaw ng dahan-dahan. Kinuha ko ang kamay nitong nakayakap sa baywang ko’t marahan iyong inalis. Nakahinga ako ng maluwang ng magtagumpay ako at mabilis na tumahaya. Ngunit ilang segundo lang ng maalis ko ang kamay niya’y muli niyang ibinalik iyon at sumiksik siyang muli sa leeg ko.

Ngayon ko lang din napansin na nasa loob na kaming pareho ng kumot.

Muling tumayo ang balahibo ko’t may dumaloy na kuryente sa katawan ko nang dumampi ang labi niya sa aking leeg. Napapamura na lang ako sa aking isipan dahil sa ginagawa ni Hugo ngayon.

Wala akong nagawa kundi ang hayaan kami sa gano’ng posisyon. Kahit nahihirapan ako’y pinilit ko ang sarili na matulog. Sana lang ay hindi niya maaalala ang ginawa niya o ang pagpatong ng kamay ko sa pagkalalaki niya. Kung maaalala man niya iyon, hindi ko alam kung may mukha pa akong ihaharap sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit napunta roon ang kamay ko’t nakaunan na ako sa braso nito. Hanggang ngayon pa’y parang bumakat ang pagkalalaki niya sa balat ko’t ramdam nito ang laki. At, isa pa ‘tong nakayakap siya sa akin, kasalanan niya rin ito kaya patas lang kaming dalawa.

Dahil sa antok ay hinayaan ko na lang ang sariling lamunin ng dilim at ipinagsawalangkibo na lang ang puwesto naming dalawa ngayon.

---

By the way, you can add my social media ko account.
Facebook: Jaime Kawit
Instagram: @ jaimenlove

Votes and comments.

Chapter 18

ENJOY READING!

Aki’s Point Of View

“Hoy! Huwag kang matulog sa klase.” Siniko ako ni Mina.

Inayos ko naman ang sarili ko at pinilit na tumingin sa harap. Ngunit gusto ko na talagang pumikit at matulog. Nakatulog naman ako pero hindi iyon sapat kaya heto ako ngayon na inaantok. Walang pumapasok na kahit ano sa isip ko.

Patuloy na bumabalik ang scenario sa isipan ko kagabi. Ang pagdami ng kamay ko sa harapan nito, ang mahigpit nitong pagkakayakap sa akin at ang labi nitong nakadampi sa leeg ko’t tila hinahalik-halikan.

Dahil sa mga iniisip ko, hindi ko na naman namalayan ang oras at natapos na ang klase. Kahit isang lesson ay wala akong naintindihan dahil lumilipad ang isipan ko.

“Ano ba’ng nangyayari sa ‘yo?” Pagkatapos ng klase ay agad kaming pumunta rito sa cafeteria.

“W-Wala…” Umiwas ako nang tingin. “May iniisip lang ako,” dadag ko.

“Mmmm…” Napansin kong sinusuri nito ang itsura ko kaya humarap ako sa kanya. “May nangyari ba sa inyo kagabi?”

Muntik na akong mahulog sa kinauupuan ko dahil sa gulat. Nagising ata ang diwa ko dahil sa tanong ni Mina. Ano ba kasing klaseng tanong iyan?

“A-Ano bang klaseng tanong iyan, Mina?!” bulyaw ko rito. Kakaunti lang naman ang mga studyante ngayon sa cafeteria dahil hindi lahat ay break nila.

“I am just asking. Hindi naman malabong mangyari ‘yon, eh.” Nginisian niya ako pero sinuklian ko lang siya ng masasamang tingin.

“Malabong mangyari iyon!” sabi ko.

Iyon naman ang totoo, malabong mangyari ang bagay na nasa isipan niya. Imposible dahil sa una pa lang ay sinabi na nitong huwag akong mahuhulog sa kanya, sa una pa lang ay sinabi na nito kung saan dapat ako lumugar.

“Just trust my instinct, Aki.” Kinindatan niya ako’t nagpatuloy na sa pagkain.

Bumuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung ano’ng iniisip niya kaya hinayaan ko na lang. Bahala na siya sa gusto niyang isipin dahil paniniwalaan ko lang kung ano ang nasa realidad.

Ngunit sa kabilang banda ay minsan na ring pumasok sa isipan ko ang bagay na iyon. Kahit itanggi ko man, hindi ko pa rin maiwasan na pumasok ito sa isipan ko. Ayaw ko lamang umasa dahil ang lahat ng umaasa ay nasasaktan lamang sa huli.

\-

“See you tomorrow, Aki!” paalam ni Mina, nang matapos ang klase namin pagkahapon. “Remember to use protection so you won’t get pregnant!” pahabol niya’t mabilis na tumakbo papasok sa kotseng sumundo sa kanya.

Gusto ko sana siyang murahin nang murahin kaso mabilis nitong isinarado ang pinto ng kotse at agad na umalis. Tumingin ako sa paligid at wala ng tao ngayon dito sa labas ng campus.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko kaya kinuha ko iyon mula sa bulsa ng slacks ko. Tinignan ang screen at nakita kong may tumatawag.

_Hugo’s calling… _

Sinagot ko agad at itinapat iyon sa aking tainga. Magsasalita pa sana ako ngunit agad nang nagsalita ang nasa kabilang linya.

“Where are you?”

Inilibot ko ang paningin. “Nasa labas ako ng campus, bakit? Miss mo ‘ko?” Tumawa ako sa isipan ko dahil sa sinabi ko. Naalala ko kasing hindi kami nagkita buong araw kaya baka lang naman.

“No, I don’t. Meet me at the parking lot. We’ll go home together.” Hindi na ako nakasagot dahil ibinaba na nito ang tawag.

Ngumuso akong ibinalik sa bulsa ang cellphone ko at bumalik sa loob ng campus. Puwede namang dito ko na lamang siya hintayin sa labas, bakit kailangan ko pang bumalik sa loob at pumunta sa parking lot?

Mabilis akong nakarating sa parking lot, dahil malapit lang naman iyon sa main gate ng campus. Ilang hakbang lang ay nakarating ako. Nang makita ko siyang nakatayo malapit sa kanyang kotse ay mabilis akong naglakad papalapit.

“What took you so long?!” Tiningala ko ito na nakakunot ang noo ko.

“Hala! Dalawang minuto lang kaya nang makausap mo ‘ko. Ikaw pasimple ka pa, nami-miss mo ‘ko, ‘no?” Ngumiti ako.

Napanguso ako nang mabilis itong tumalikod. Naglakad siya papunta sa pinto nang driver’s seat. Tumingin muna siya sa akin bago pumasok sa loob.

“Don’t show me with that attitude, Aki. Magsisisi ka kapag ako nagpakita sa ‘yo. Always remember what I told to you before.”

\-

Nakasakay na kaming dalawa sa kanyang kotse. Patungo kami ngayon sa school ni Simon para sunduin ito.

Kanina pa kami hindi nag-uusap dahil wala naman akong masabi sa kanya. Lalo pa’t hindi nagsi-sink in agad sa akin ang sinabi nito. Hindi ko maintindihan kaya napapaisip ako. Hindi ko alam kung ano’ng ibig niyang sabihin na magsisisi ako kapag siya ang nagpakita. Hindi ko alam kung ano ba iyong tinutukoy niyang ipapakita niya.

“Auhmmm…” tawag pansin ko nang may maalala ako.

Sumulyap lang siya sa akin at itinuon ulit ang pansin sa pagmamaneho. “What?” tanong nito.

“Hindi ba sabi mo, bibilhan mo na ng bed ‘yung isang kuwarto para doon na ako matutulog?” tanong ko sa kanya.

Gusto ko na kasing matulog ng payapa. ‘Yung tipong titihaya ako, dadapa o tatagilid sa kamay ay ayos lang dahil wala akong katabi. At saka ayoko ng maulit pa iyong kagabi, baka kasi sa susunod ay iba na ang mangyari, na sana ay huwag naman dahil hindi pa ako handa.

“I forgot to buy. I am busy with my studies. We’ll try to go to mall on Saturday,” sagot nito.

“Pero…” Nag-isip ako ng idadahilan. Hindi ko puwedeng sabihin sa kanya na ayoko siyang makatabi o sabihin ang nangyari kagabi.

Kaninang umaga kasi ay nagising na lang ako na wala na siya sa tabi ko. Umakto na lang akong parang walang nangyari dahil napansin kong wala naman siyang naaalala sa ginawa niya’t nagawa ng lapastangan kong kamay. Pero ngayon, hindi na dapat pang maulit iyon.

“Bakit ayaw mo ba akong makatabi sa pagtulog?” Natigilan ako sa pag-iisip at napatingin sa kanya. Nakatingin na rin pala siya sa akin at tumigil na rin ang sasakyan sa tapat ng school.

“H-Hindi naman sa gano’n pero––”

“Pero ano? If there’s no problem with that. Wala kang dapat ikabahala.” Ibinaling na ang sarili sa pinto, binuksan niya ito’t lumabas.

Muli akong bumuntong-hininga. Hindi ko alam kung ilang beses na akong napapahinga ng malalim. Gusto kong magreklamo, sabihin sa kanya ang lahat pero pinapangunahan ako ng takot at hiya. Kaya imbes na umayaw ako sa lahat ng sasabihin niya’y wala akong nagagawa kundi ang tumango’t sumunod.

Wala, eh, kagustuhan ko ito. Nandito na ako. May aatrasan pa ba ako?

Ilang saglit lang ang lumipas ay agad nang nakabalik si Hugo at ang anak niya. Sumakay si Simon sa likod ng kotse at pumasok naman ulit si Hugo sa driver’s seat.

“Daddy, can we go to the mall po? I have to buy materials for my drawing book.”

Tumingin ako kay Hugo. “Sure. We’ll stop at the near department store,” sagot niya at pinaandar na ang sasakyan.

Naging tahimik kaming muli pagkaraan ng ilang saglit. Medyo traffic kaya mabagal lang ang takbo ng kanyang kotse. Sa labas ng bintana ako nakatingin, pinagmamasdan ang mga gusali at takbo ng iba’t ibang kotse sa daan.

“Tito Aki, why are you sad po?” Mabilis akong umayos ng upo at tumingin sa bata. Ngumiti ako upang ipakitang hindi ako malungkot.

“Bakit naman ako malulungkot, baby?” tanong ko. Napansin ko ang pag-iiba ng itsura ni Hugo nang tawagin ko ang anak niya ng baby pero ‘di ko na iyon inintindi.

“Kasi po you’re not talking to me and why are you calling me baby po? You should call Daddy po ng baby,” sabi nitong ikinagulat ko.

“H-Hah?” Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya. Humarap ako ng mabilis at tumingin sa labas. “Ano bang pinagsasabi mo, Simon? Masyado ka pang bata para sa mga ganyan,” sabi ko rito.

Napansin ko sa peripheral vision ko ang ngiti sa labi ni Hugo pero agad din itong nawala.

“Stop with that nonsense topic. We’re here,” ani Hugo. Nang tumingin ako sa labas ay nasa parking lot na pala kami ng department store.

“Bibili na rin ba tayo ng bed dito?” Ibinaling ko ang tingin kay Hugo. Ngumiti ako dahil sawakas ay hindi na kami magtatabi mamaya sa pagtulog.

“No!” mabilis niya isinagot kaya napanguso ako. “We’ll buy that on Saturday,” sabi niya pa bago lumabas.

Chapter 19

Aki’s Point of View

Nakarating kami sa condo na walang dalang bed. Kanina pa nakabusangot ang mukha ko dahil sa inis. Nando’n na ‘yung kama kahit maliit lang ay hindi pa niya binili.

“Why are you look upset po, Tito Aki?” Napatingin ako kay Simon. Nakaupo ito sa sahig habang kaharap ang isang maliit na table kung saan siya nagkukulay ng kanyang drawing book.

“Wala ‘to, may regla lang,” sagot ko sa kanya.

“But you’re a boy po not a girl?” nagtataka niyang tanong. Nakakunot ang kanyang noo na manang-mana sa, kanyang ama.

Nakaupo naman si Hugo sa single sofa. Nakatingin din ito sa akin at sinusuri ang ekpresiyon sa mukha ko. Kaya umiwas ako ng tingin at ibinaling iyon kay Simon.

“Huwag mo na lang intindihin kasi mahirap iyon intindihin. Tapusin mo na lang iyan, okay?” Tumango lang ito at ipinagpatuloy na ang pagkukulay.

Tumayo ako at naglakad ako papuntang kusina. Naalala kong nandito pala ako bilang isang katulong at kailangan kong gawin ang duties ko. Lumapit ako sa refrigerator. Tinignan ito kung ano ang puwedeng lutuin. Marunong naman akong magluto dahil tinuruan ako ni Mama, nagiging bonding na rin naman namin ito minsan nang nabubuhay pa si Papa.

Kumuha ako ng mga sangkap sa lulutuin kong ulam. Nagsaing na rin ako ng kanin na sapat lang sa aming tatlo at saka ko sinimulang hiwain ang mga sangkap.

“Why are you not looking at me?” Muntik ko nang mahiwa ang kamay ko dahil sa malalim at striktong boses ni Hugo.

Nang mapatingin ako sa kanya ay mabilis ulit akong umiwas ng tingin. Bakit ba kapag nandito siya condo niya ay wala siyang suot na damit? Puro ba uniform ang pang-itaas niya kaya wala siyang suot ngayon?

“P-Papaano ako titingin sa ‘yo, tignan mo nga iyang sarili mo. Bakit wala ka na namang suot na damit?!” Ipinagpatuloy ko ang paghihiwa ng kamatis. Kahit na hindi ako mapakali sa kakaibang tinging ipinupukol nito sa akin.

“I am used to this,” sagot nito. Inangat ko naman ang tingin ko’t nakipagtitigan ako sa kanya. Ngunit mabilis din akong umiwas ng tingin. Hindi ko kayang tumagal sa pakikipagtitigan sa kanya.

“Kung nasanay ka na sa ganyang set up, sana maisip mo rin na may kasama kang hindi straight,” aniko. Sana alam niyang may kasama siyang bakla rito. Lalo pa’t alam nitong may gusto ako sa kanya.

“Just answer my question earlier, so we won’t be talking too long.” Inilagay ko sa isang platito ang kamatis at saka ako tumingin sa kanya.

“Alin ba roon? ‘Yung, bakit hindi ako tumitingin sa iyo?” Mabilis kong sinulyapan ang bulto niya. Hanggang ngayo’y hindi ko pa rin maiwasang hindi mamangha dahil sa ganda ng kanyang katawan. “Bakit? Kailangan ba na palagi akong nakatingin sa ‘yo?”

Masama ako nitong tinignan. Mabilis itong kumilos at ngayo’y nasa harapan ko na, kanina lang ay nakasandig ito sa pader habang naka-crossed arms na nakatingin sa akin. Pero ngayo’y sobrang lapit niya sa akin na amoy na amoy ko ang sabong ginamit niya panligo at ang natural na amoy ng isang lalaki.

Mas lalo lang nadagdagan ang kabang nararamdaman ko dahil sa lapit niya sa akin. Hindi ako makakilos sa kinatatayuan ko habang mahigpit ang pagkakahawak sa upuang nasa tabi ko.

“A-Ano’ng ginagawa mo?” Kinakabahan akong nakatingala sa kanya. Nakayuko itong masamang nakatingin sa akin, na unti-unti siyang lumalapit.

“You’re quite cute.” Ngumisi siya at saka umayos na ng tayo. Lumayo siya ng konte.

Mabilis akong tumalikod at pasimpleng pinunasan ang noo. Napahawak din ako sa dibdib ko’t maging sa namumula kong pisngi. Hindi ako makapaniwala sa kanyang sinabi na nagpaulit-ulit pa sa aking isipan.

“S-Sige. Magluluto na muna ako ng ulam,” sagot kong hindi pinansin ang sinabi nito. Mas mabuting hindi na lang iyon pansinin kahit na nagsisigaw na sa tuwa ang mga paru-paru sa tiyan ko.

Narinig kong umusog ang upuan kaya napatingin ako rito. Umupo pala siya roon at ipinatong ang mga braso sa mesa. “Okay. I’ll be watching you,” aniyang ikinagulat ko.

Napalunok ako. Hindi na ako sumagot pa. Inabala ko na lang ang sarili sa paghahanda ng dinner namin. Kumakalam na rin ang sikmura ko dahil sa gutom. Gusto ko na rin mahiga sa malambot na kama at makatulog, na sana’y makatulog ako ng maayos.

\-

Huminga ako nang malalim ng maibagsak ko ang sarili sa malambot na kama. Kakatapos ko lamang maligo at gawin ang mga assignments ko. Tumihaya ako at tumingin sa kisame na minimalist ang pagkakadisenyo. Ang buong kuwarto ni Hugo ay minimalist. Malawak ang espasyo na kasya na ang buong pamilya rito.

Mabilis akong napabangon nang bumukas ang pinto at pumasok si Hugo na wala na namang suot na damit. Umiwas ako ng tingin at pasimpleng umusog upang bumaba sa kama.

“Where are you going?” tanong niya. Tumigil ako nang maibaba ko ang mga paa ngunit nanatili pa rin ang pang-upo sa kama.

“S-Sa sofa na lang ako matutulog,” sabi ko. “Baka hindi ka komportable na katabi ko. Malikot kasi akong matulog, k-kung naaalala mo ang puwesto natin kagabi,” dagdag ko. Inamin ko na rin ang totoong dahilan kung bakit gustong-gusto ko ng matulog sa kabilang kuwarto.

Tinignan ko iyon kanina at tama nga siyang walang laman ang loob nito. Tanging mga wall cabinets lang ang nandoon dahil ayon nga sa kanya na walang nakakapasok dito sa condo niya.

“No!” Napatingin ako rito. Mabilis itong lumapit sa kama. “I-I mean, I don’t really mind. Saka maliit lang iyong sofa baka mahulog ka roon,” sabi niya.

“Pero kasi––” Hindi ko alam pero napansin kong nagpuppy eyes ito. Bigla akong natigilan at parang nahipnotismo sa mga titig niya. ‘Di ko namalayan ang sarili kong tumango at pumayag sa gusto nito.

“Let’s sleep.” Sumampa na ito sa kama. Nang makahiga ay inunanan niya ang mga braso at ipinikit ang mga mata.

Bumuntong-hininga ako. Itinaas ko na ang mga paa at kinumutan ang sarili bago ako nahiga. Sumulyap muna ako sa kanya at saka tumalikod upang makatulog na ako.

\-

Maaga akong nagising kinabukasan. Mabuti na lang ay mabilis akong dinalaw ng antok kagabi at nagising na lang akong wala na ito sa aking tabi. Nakahinga ako nang maluwag.

Bumangon ako at humihikab na pumasok sa banyo. Naligo ako at nakabihis na ng uniform bago ako lumabas sa kanyang kuwarto. Naabutan ko silang mag-ama sa kusina na nakaupo na at kumakain ng agahan.

Napakamot ako ng batok dahil sa hiya. “Pasensiya na. Mukhang mas maaga pa pala kayong nagigising,” sabi ko. Umupo na rin ako sa puwesto ko at nilagyan ng hotdgo at fried rice ang aking plato.

“Next time, wake up early, so you can cook us for breakfast.” Tumango lang ako at nag-sorry sa kanya.

Sakay ng kotse ni Hugo ay sabay-sabay na kaming tatlo pumunta ng school. Dalawang araw na niya akong isinasabay papunta. Mabuti na lang at maingat ito na walang nakakakita sa amin sa parking lot.

Pumasok ako sa aming classroom na maaliwalas ang mukha. Umupo ako sa tabi ni Mina at saka ko inilabas ang libro ko upang magbasa na muna, habang naghihintay ng professor.

“You looked happy.” Napansin siguro nito ang nakangiti kong mukha.

Isinarado ko ang libro at tumingin sa kanya. Hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ko. “Hulaan mo,” sabi ko sa kanya at ibinalik ko ang pansin sa libro.

“Nabiyak ka na?!” Mabilis kong naisarado ang libro at napatingin sa kanya.

“Sira!” Masama akong tumingin dito. “Masaya lang kasi maayos ang tulog ko. Hindi ganyan sa madumi mong isipan!” Inirapan ko siya.

“Ooookay!”

\-

Nang mag-lunch break ay nagpaalam ako dahil kanina ko pa gustong pumunta ng cr. Kaya sinabi ko na lang sa kanya na magkita na lamang kami sa cafeteria.

Mabilis akong tumakbo sa hallway at pumunta sa isang malapit na banyo. Pumasok ako roon. Mabilis akong natapos at agad na lumabas doon.

Naglakad ako papuntang canteen ngunit napatigil ako ng may biglang humarang sa dinaraanan ko. Kumunot ang noo ko at nagtaka.

“Hey, hi!” Hindi ako sumagot. Umayos ito ng tayo. Inilagay niya ang mga kamay sa bulsa. “Oh, I’m sorry. I’m Cain and I’m part of cooking club.”

Hindi ako sumagot. May kinuha ito sa bag niya at ibinagay sa akin. “I’m inviting you to join us. I promise you’ll enjoy our club,” sabi nito. Kaya nakuha ko naman ang ibig niyang sabihin.

“Pero––” Nagulat ako ng tumabi siya sa akin at inakbayan niya ako.

“No, buts!” Tinapik niya ang balikat ko. Nakaramdam ako ng kaba dahil pakiramdam ko’y may masamang nakatingin sa akin. “We’ll happy to have you in our club, Aki.”

Teka?! Papaano niya nalaman ang pangalan ko? Tatanungin ko pa lang sana ito ngunit kumalas siya sa ng pagkakayakap sa akin at mabilis na umalis. Sinundan ko ito ng tingin at nagulat ako ng makita ko ang masasamang tingin ni Hugo sa akin. Nasa malayo siya nakatayo habang matalim ang tingin nito.

Kinabahan ako at hindi ko iyon maintindihan kung bakit. Kanina pa ba siya nakatingin?

---

Chapter 20

**Aki’s Point Of ** **View **

“Oh, bakit parang hindi ka mapakali riyan?” Umupo ako sa harap ni Mina nang makarating ako sa cafeteria.

“Ah–eh, kasi ito.” Inabot ko sa kanya ang papel na binigay ni Cain sa akin, ‘yung member ng cooking club na gusto akong pasalihin sa club nila.

“Wow!” Napatingin ako sa kanya. Inangat nito ang tingin nang mabasa niya ang nakasulat.

“Bakit?” tanong ko. Hindi ko pa kasi nababasa iyong nakasulat diyan. Ginawa ko lang excuse iyan para ‘di nito mapansin ang kaba ko.

Kanina pa ako kinakabahan nang makita ko si Hugo na masama ang tingin. Hindi ko alam pero may masama akong kutob sa tingin nito, kung ako man ang tinitignan niya. Naguguluhan ako dahil ano’ng ginagawa niya sa building namin? Nasa kabila ang building nila.

“Wala lang, trip ko lang.” Pinaikutan ko siya ng mga mata. Akala ko’y kung ano na ang nakakagulat sa binasa niya. “So, what’s your plan? Are you planning to join this club?”

Ibinalik niya sa akin ang papel at tinignan ko iyon. Isa lang pa lang invitation upang makasali sa club nila ng walang pagdadaanang elimination. Gano’n dito sa University, kapag gusto mong maging part ng isang club ay dapat mag-audition ka muna pero minsan ay namimigay sila ng invitation, tulad nitong hawak ko, upang makasali sa kanila agad-agad.

Pero nagtataka ako kung bakit ang napili niya at kung papaano niya nalaman ang pangalan ko? Hindi naman ako kilala rito sa University lalo na noon na wala halos pumapansin sa akin, hanggang ngayon naman. Tanging si Mina lang ang naging una kong kaibigan.

“Hindi ko pa alam. Saka papaano nila nalaman na marunong akong magluto? I mean, bakit ako?” naguguluhan kong sagot kay Mina.

Nagkibit-balikat siya at kumuha ng fries. Kinain niya iyon at tumingin sa akin. “Maybe because you’re cute? Or maybe because of they saw you with Hugo?”

“Huh? H-Hindi kita maintindihan.” Kumunot ang noo ko. Hindi ko makuha ang ibig niyang sabihin.

“Kilala si Hugo rito sa University, naaalala mo ang mga studyanteng pumunta sa classroom?” Tumango ako. “That’s it, baka dahil sa kanila ay marami ang nakakakilala sa ‘yo at may nakakuha ng atensiyon mo.”

Kahit hindi ko pa rin naiintindihan ang ibig niyang sabihin ay tumango ako ngunit nakakunot pa rin ang noo. Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkain dahil malapit na rin matapos ang lunch break namin.

\-

Inilagay ko na ang gamit ko sa bag ko, nang matapos ang aming klase kinahapunan. Nang makalabas kami ng classroom ay biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Kinuha ko iyon sa bulsa at agad na binasa ang message na natanggap.

“WE’RE GOING HOME!”

Napalunok ako sa nanunuyo kong lalamunan. Bigla akong kinabahan dahil sa paraan ng pagkaka-text sa akin ni Hugo. Bakit kailangan pang naka-capslock?

“Teh, kanina raw may muntik nang masuntok si Hugo!”

“Hah?! Bakit daw?” Napatingin ako sa dalawang babae na nag-uusap sa hallway. Tumigil ako saglit upang pakinggang sila. Napatigil din si Mina na nagtataka.

“Ewan ko. Parang bad trip ang kanyang itsura, teh. Nakakatakot siya pero ang sarap-sarap pa rin niya!”

“Legit!”

“Hayst! Sana ako na lang girlfriend niya!”

“Oh, teka! Huwag kang nang-aagaw. Akin iyon, eh!”

Lumayo na ang mga ito habang nag-aaway kung sino sa kanila ang girlfriend o asawa ni Hugo. Gusto ko sanang makisali ngunit baka magtaka pa ang mga ito kaya nanatili akong tahimik, habang iniisip ang naging usapan nila.

Ano’ng ibig nilang sabihin na may muntik nang masuntok si Hugo? Bakit? Sa pagkakaalam ko ay kahit seryoso ang mukha nito at snob kung minsan ay hindi siya gano’ng klase ng tao. I mean, minsan lang siyang napaaway. Magmula nang makilala ko siya’y iyon lang ang unang beses na may kaaway siya.

“Oh, ano na? Dito na lang ba tayo magdamag?!” Bumalik ako sa realidad nang tapikin ako ni Mina. “‘Pag tungkol talaga kay Hugo nawawala ka sa pag-iisip, eh! Halika na nga dahil nandiyan na iyong sundo ko.”

Nakarating kami sa gate ng University at huminto kami. Tumingin ito sa akin na nagtakaka.

“Auhmmm. Mauna ka na, kay Hugo pala ako sasakay,” sabi ko. Tinaasan niya ako ng kilay.

“Baka mamaya magse-sex lang kayo sa car niya, ah?” Mabilis kong tinakpan ang bibig niya at tumingin sa paligid. Naniniguro kung may tao pero laking pasasalamat ko dahil wala ng mga studyante pa rito.

“Iyang boses mo, Mina. Kung ano-ano sinasabi mo baka may makarinig pa sa ‘yo at isiping totoo iyan!” naiinis kong sabi at binitiwan na ang bibig niya.

“Fine! Oh, siya mauuna na ako sa ‘yo. Good luck!” Mabilis siyang umalis.

Bumuntong-hininga ako at saka tumalikod na. Naglakad na ako papuntang parking lot. Mabilis lang naman akong nakarating doon kung saan ko naabutan si Hugo na nakatayo sa tabi ng kanyang kotse. Pinagmasdan ko ang ekpresiyon sa mukha niya at napanataag ang loob ko dahil wala namang nagbago, tulad pa rin ito ng itsura niya sa tuwing magkasama kami.

Nang mapansin ako nito at tumingin lang siya sa akin at agad na tinalikuran. Pumasok siya sa kanyang kotse kaya sumunod naman ako. Dahan-dahan akong umupo sa passenger’s seat sa harapan. Hindi na ito nagsalita at agad na kaming umalis.

Nakakapanibago dahil parang ang lamig niya ngayon. Ano bang mayroon?

“Uhmm. Muntik ka na raw mapaaway kanina. Bakit?” tanong ko rito.

“It’s none of your business,” malamig niyang tugon. Kaya hindi na ako nagsalita pa itinuon na lang ang sarili sa labas ng kanyang kotse.

Nagtaka ako dahil parang hindi ata kami papunta sa school ni Simon. Kaya tumingin ako rito upang masagot ang tanong ko.

“Hindi ba natin kukunin si Simon?” Hindi ako nito sinagot kaya ibinaling ko ang tingin ko sa labas. Dahil nandito kami sa condo niya na hindi kasama si Simon. “Bakit tayo nandito? I mean, bakit hindi natin kinuha si Simon?”

Nag-park ito at agad na lumabas sa kanyang kotse. Wala akong nagawa kundi ang sumunod papalabas at sundan siya papasok sa building. Napapatingin pa sa kanya ang mga babaeng staff ngunit hindi naman niya pinapansin.

Pumasok siya sa elevator kaya sumunod ako papasok. Hinarap ko siya dahil nakakaramdam ako ng inis sa hindi niya pagsagot sa akin.

“Bakit hindi mo ako sinasagot, hah?!” Naramdaman ko ang pagsarado ng elevator. Tumingin din ito sa akin at bigla akong nakaramdam ng kaba.

Naglakad ito papalapit sa akin, dalawa kami sa loob ng elevator, kaya napaatras ako hanggang sa wala na akong maatras. Na-corner niya ako sa gilid at hindi pa rin nawawala ang kakaibang tingin nito.

“Why are you doing these things to me? You’re just nobody a-and gay!” Natigilan ako dahil hindi ko siya maintindihan. Ano’ng pinagsasabi niya?

“A-Ano ba iyang pinagsasabi mo? N-Nagtatanong lang naman ako, eh.” Ang lapit na niya sa akin. Ilang pulgada na lang ay magdidikit ang mga katawan namin.

“Sabihin mo nga sa akin kung ano ba talaga ang habol mo sa akin? Ayaw mo ba sa katawan ko?” Kinuha nito ang kamay ko at mabilis na inilagay sa kaniyang dibdib, malapit sa kaniyang puso. Naramdaman ko ang lakas ng tibok nito pero hindi ko maintindihan kung bakit.

“H-Hugo––” Hindi niya ako pinatapos dahil agad niya akong hinila nang magbukas ang elevator.

Hindi na mapakali ang puso ko dahil sa kaba. Pinipilit kong hilain ang kamay kong hawak niya ngunit mas mahigpit ang pagkakahawak niya rito. Kaya wala akong nagawa kundi ang magpatianod sa panghihila niya upang hindi ako masaktan.

“Teka lang!” Hindi ako nito pinakinggang. Nakarating kami sa harap ng kaniyang condo at agad niyang binuksan iyon. Itininulak niya ako papasok at saka siya sumunod. Isinarado niya ang pinto bago siya tumingin sa akin.

Hindi pa rin nawawala ang kakaibang tingin niya. Para bang nag-aapoy ang kaniyang mga mata at may gusto siyang sabihin ngunit pinipigilan lang niya.

Humakbang ito papalapit sa akin at umatras ako. May bahid ng takot akong nararamdaman dahil kinikilos niya. Gusto kong tumakbo papalabas ngunit nasa likod niya ang pinto, kaya walang silbe pa kung tumakbo ako.

Napapikit ako dahil maynaatrasan akong isang bagay na magiging dahilan ng pagkakabagsak ko. Ngunit ilang saglit ang lumipas ay wala akong naramdamang sakit kundi isang matigas at matipunong mga braso ang nakayakap sa aki, nang buksan ko ang mga mata ko.

Napalunok ako dahil sa gulat. Sobrang lapit ng mga mukha naming dalawa. Sinalo pala niya ako nang muntikan na akong matumba. Nakayakap ito sa baywang ko ng mahigpit.

“Next time, if I am chasing you, don’t run away. I won’t hurt.” Hindi ako nakasagot. Gumalaw ito at bigla niya akong binuhat ng pa-bridal style.

“T-Teka! A-Ano’ng gagawin mo?!” Lumaki ang mga mata kong nakatingin sa kanya. Naglakad ito papunta sa mga kuwarto rito sa kanyang condo.

“I am going to mark you now!” At pumasok siya sa loob ng kuwarto niya.

---

Chapter 21

WARNING: SPG ALERT! PLEASE BE ADVICE THAT THIS CHAPTERS CONTAINS SEX SCENES THAT ARE NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS.

ENJOY!

**Aki’s Point Of View **

“Uugghh!” Pinagpapawisan ako ng malamig. Mas lalong bumibilis ang kaba sa dibdib ko. Ngunit hindi ko maintindihan ang sarili kung bakit hindi ko siya maitulak.

Pagkatapos akong muntikan nang matumba, sa pagsalo nito sa akin at ang pagbuhat nito. Rito niya ako dinala sa kanyang kuwarto at ngayo’y nasa ibabaw ko siya. Wala na akong suot na damit at tanging ang slacks na lang ang siyang natitira.

“H-Hugo–Uggh!” Hindi ko maituloy ang dapat na sasabihin ko dahil sa sensasyong ibinibigay niya.

Sinisipsip nito ang kaliwa kong dibdib na para bang suso ng isang babae. Hindi maipaliwanag ang ibayong kiliti na dumadaloy buo kong katawan.

“You can refuse if you don’t want this, Aki,” sabi nito sa pinakamalalim na boses. Hindi ako nakasagot kaya muli niyang ipinagpatuloy ang paghalik at pagdila sa aking katawan.

“Ugh!” Napahawak ako sa kanyang buhok dahil bigla nitong kinagat ang leeg ko. Mahapdi ngunit may kiliti akong naramdaman.

Hindi niya tinigilan ang paghalik sa aking leeg. Hinawakan niya ang sinturon ko at kinalas ang mga ito. Hindi ako makagalaw sa kinahihigaan dahil sa panghihina ng katawan ko.

“Uuggh!” Hindi ko na namalayang naalis na pala nito ang lahat ng bumabalot sa katawan ko.

Niyakap ako ng lamig na nanggagaling sa aircon ngunit nangibabaw ang init na lumalabas sa katawan ko. Hindi ko maipaliwanag dahil nang umalis ito sa ibabaw ko, para bang nanghinayang ako’t gusto ko pang maramdaman ang mga labi niya sa katawan ko.

“Youre eyes telling me that you want more.” Ngumisi ito. “Don’t worry, I’ll give you more,” dagdag niya habang inaalis ang butones ng kanyang suot na uniporme.

Nakatingin lang ako sa kanya. Ang mukha ko’y pulang-pula na dahil sa hiya, nakahubad ako sa harapan niya at kita na niya ang lahat ng itinatago ko. Gustuhin ko mang takpan ang katawan ko ngunit napako ako ang paningin sa katawan niya, nang matanggal niya ang lahat ng butones sa uniform niya. Lumitaw ang ganda ng hubog ng kanyang katawan. Mas lalo siyang naging hot at sexy dahil hindi niya tinanggal ang puting long-sleeved, na siyang uniform niya.

Nakatingin din ito sa akin. Ang mga titig niya ay kakaiba at para bang nag-aapoy rin ang kanyang mga mata.

Muli siyang sumampa sa kama at pumaibabaw sa akin. Naipikit ko ang mga mata nang muli niyang hinalikan ang leeg ko. Salitan niyang hinahalikan at sinisipsip ang magkabila kong leeg na para bang ito ang kanyang paboritong potahe.

“Uuggh!” Napahawak ako sa kanyang balikat. Sinubukan ko siyang itulak ngunit nanghihina ang katawan ko kaya hindi na ako nanlaban pa.

“Auhmmmm!” Napatingala ako at naitakip sa bibig ang mga kamay. Na agad din niyang inalis.

“Don’t cover your mouth, I wanna hear your moan!” Ang magkabila kong kamay ay itinaas niya ito gamit lamang ang isa niyang kamay. Habang ang kaliwa ay nakahawak sa utong ko’t nilalapirot ito.

Hindi pa rin niya nilulubayan ang leeg ko. Hindi ko na masundan kung ilang beses niyang kinakagat at sinisipsip ang leeg ko. Nararamdaman ko na lang ang kirot na may halong sarap sa iba’t ibang parte nito.

Nang magsawa siya’y bumangon siya. Umupo siya sa gitna ng mga paa ko habang nakatingin sa akin. Litaw na litaw ang ripped nitong katawan. Nang mapatingin ako sa gitna niya, sa mismong slacks niya at napalunok ako dahil sa laki ng nakabukol dito.

“Tell me, who’s that guy with blonde hair?” Naibalik ko ang tingin sa mga mata niya.

“A-Ano’ng pinagsasabi mo? A-At saka b-bakit mo ginagawa ito?” Bumangon ako, nawala ang hiya sa katawan ko dahil sa pagkakita nito sa kahubaran ko. “H-Hindi ka nakakatuwa, Hugo! A-Alam mong bakla ako at itong ginagawa mo sa a-akin ay baka–”

“Baka ano? Baka umasa kang magugustuhan kita?! Then fck! You don’t have to worry because I promise you that I will catch you.” Natigilan ako. Hindi agad na nag-sink in sa akin ang sinabi niya.

Lumapit ito sa akin at hinawakan niya ako sa baywang. Para akong robot na napapasunod sa galaw niya, dahil inalalayan niya ako upang makatalikod sa kanya at ma-exposed ang aking pang-upo.

“H-Hugo–” Napasinghap ako ng haplusin nito ang likod papunta sa aking pang-upo. Nakdagdag pa sa kiliti ang malapad at magaspang niyang kamay.

“You have a nice body and a butt!” Hinapit nito ang katawan ko at inilapit ang bibig sa aking tainga. Hinalikan niya ito habang ang kaliwa niyang kamay ay naglalakbay sa katawan ko.

“S-Sandali lang, H-Hug–” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil may naramdaman akong matigas at mainit na balat ang dumampi sa pang-upo ko.

Ibabaling ko sana ang ulo ko rito ngunit hindi ko magawa dahil mahigpit niya akong yakap. Nakakasiguro ako na ang pagkalalaki nito ang kumikiskis sa hiwa ng aking pang-upo.

“Uhmmmm!” Patuloy niyang hinahalikan ang leeg at paminsan-minsan ang pagkagat sa tainga ko.

“Uugh!” Naibuka ko ang mga bibig upang humigop ng malalim ng hangin. “Auhmmm! Ugggh!” Hindi ko napigilan ang umungol ng malakas dahil ang kamay nito’y nakarating sa pagkalalaki ko.

“You’re dripping.” Tanging halinghing lang ang naisasagot ko sa kanya. Dahil nanghihina ang katawan ko sa paghawak niya sa pagkalalaki ko’t itinataas-baba pa niya.

Kung hindi lang ako nito yakap sa baywang ay baka natumba na ako at nakadapa dahil sa panghihina.

“Uughh!” Malalalim na hininga ang pinapakawalan ko. “Uhmmmm!” Hindi ko na naibalanse ang katawan kaya bumagsak ako sa malambot na kama.

Naitukod ko ang mga kamay sa kama. Hinihingal ako dahil sa pagod. Nang tumingin ako sa aking pagkalalaki ay umaagos na ang malapot at puting tamod dito.

“Uugh!” Muli akong napasinghap. Napahigpit ang kapit ko sa kobre kama. “Arrughh!” Pinipilit kong lingunin si Hugo ngunit hindi na kinakaya ng katawan ko.

Kakapalabas ko pa lang at pagod na pagod na ako. Hindi ko na napipigilan ang daliri nitong naglalabas-masok sa butas ng pang-upo. Noong una ay mahapdi ang pagpupumilit niyang ipasok ang gitnang daliri ngunit nang tumagal sa loob ko ito ay unti-unting nawala ang kirot.

“Uuggh!!” Mas lalong humigpit ang kapit ko sa kama. Para akong hinahati sa dalawa nang maramdaman ko ang pagpasok ng kanyang pagkalalaki.

“Ughmmm! Fck!” Unti-unting lumalalim ang pag-ulos niya sa kalooban ko.

Impit na mga ungol ang pinapakawalan ko. Hindi maipaliwanag ang kakaibang sarap ar kiliting dumadaloy sa katawan ko. Hawak niya ang baywang habang naglalabas-masok siya sa loob ko.

“Uggh! You’re tight! You’re all mine, Aki! Uggh! Fck!” Hindi ko masyadong nauunawaan ang kanyang sinasambit.

Natutuon ang pansin ko sa malaki, matigas at mahaba niyang pagkalalaki na mabilis na naglalabas-masok sa aking butas. Hindi na rin nagtagal pa ang katawan ko dahil sa pagod ay nawalan ako ng malay.

\-

**Hugo’s Point Of View **

I pulled my dick after cumming inside the condom I used. Inalis ko iyon at itinali. I looked at him and he’s now peacefully sleeping.

Inayos ko ang pagkakahiga niya sa kama. Kinumutan. Hindi ko namalayan na napatitig ako sa kanyang mukha.

“I’m sorry, Aki.” I kissed his forehead.

Wala akong pinagsisihan sa nagawa ko, I just marked what’s my own. Nang makita ko siyang kausap ang President ng cooking club. It feels like there’s a million of sharp thing throwing in my heart. Gusto ko silang lapitan at saktan ito but I don’t want to cause scene, I even don’t want their attention.

Umalis na ako sa kama at pumasok sa banyo. I looked at my reflection in the mirror. Hindi ko namalayan na napangiti ako. This is the first time that’s I feels like I’m in cloud 9. I don’t want to end this feeling, and he’s my happiness.

---

Chapter 22

**Hugo’s Point Of View **

I woke up early in the morning and stared at him. He was sleeping peacefully in my arms. I love watching him up close, he makes my heart skip a beat and fills it with happiness.

I remembered how I first saw him.

It was the first day of school. I was walking alone in the corridor, ignoring the students who were looking at me. I’ve been used to this kind of attention ever since I started studying here. As I was walking, he was also walking towards me.

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko noon. Kinabahan ako na para bang gustong lumabas ng puso ko at pumunta sa kanya. Para bang ang oras ay sobrang bagal sa pagtakbo, ang paligid ay biglang lumabo at tanging siya lang ang nakikita ko. Nadagdagan pa ang bilis nang tibok ng aking puso nang makalapit siya sa akin.

Pero hindi ata niya ako napansin dahil mukhang malalim ang kanyang iniisip. Nakahinga ako ng maluwag at nagpatuloy sa paglalakad.

Ang araw na iyon ay hindi ko na malilimutan. Tila isang plaka na paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko. Because of curiosity and wanting to answers my own questions, I started knowing who he was.

“Hoy! Natutulala ka naman diyan. Napapadalas na iyan, ah?” I looked at her and backed my gaze at him. “Oh, he’s Akierra Velasco and he’s my blockmates.”

My gaze shifted back to Mina, my cousin. We were sitting together at the cafeteria, which was a rare sight. We didn’t usually get to eat lunch at the same time, but today, fate aligned our schedules. She had texted me earlier, saying she needed someone to eat with. And honestly, I didn’t mind. It was nice, this little break in routine.

“What’s his name again?” tanong ko. I turned my gaze again at him. He’s sitting alone at the corner of cafeteria. Palagi ko na siyang nakikitang mag-isa at malalim ang iniisip.

“Bakit?!” mabilis nitong sagot. Itinaas niya ang kilay na para bang nagtataka sa naging tanong ko.

“Nothing… I-I have to go.” Tumayo na ako at aalis na roon ngunit natigilan ako sa kanyang sinabi.

“I think, he has a crush on you or maybe desire?” Tumawa siya. I turned my gaze at her. “Kidding aside. He’s Akierra Velasco.”

After knowing his name, his beautiful and suitable name for him. I planned everything to know him more and to answers my questions.

Hiningi ko ang tulong ni Mina and even my own son. Lahat ng mga nangyari ay planado ko. Pinlano kong mapalapit sa kaniya, ang pilitin siyang tumira sa condo ko.

Hindi ko alam kung bakit hindi niya alam ang tungkol sa anak ko. Everyone’s knows it. Hindi ko lamang sinasabi sa iba pero alam kong kilala nila si Simon. And he’s now with my family kaya heto kami ngayon ni Aki sa kama, nakahiga siya sa braso ko’t mahimbing na natutulog.

At sa bawat araw na magkasama kami, unti-unting nasasagot ang mga tanong sa isipan ko. Kung bakit ba ako nakakaramdaman ng ganito sa kaniya kahit na isa siyang lalaki o sa madaling salita ay isang bakla.

Gumalaw ito sa bisig ko. Unti-unti niyang iminulat ang kaniyang mga mata. At, nang naging malinaw sa kaniya ang lahat ay napatingin ito sa akin.

**Aki’s Point Of View **

Pagmulat ng mga mata ko ay napatingin ako sa matigas na bagay na inuunanan ko. Napalunok ako’t mabilis na ibinaling ang tingin sa kanya.

“A-Ano’ng nangyari bakit nakaunan ako sa braso mo?” tanong ko kay Hugo. Pinilit kong bumangon ngunit biglang kumirot ang katawan ko, maging ang pang-upo ko’y masakit na para bang may pumasok ditong matigas at malaking bagay.

“You don’t remember?” Napatingin ako sa kaniya. Biglang nag-flashback sa akin ang nangyari kahapon hanggang sa nangyari kagabi lang.

Napalunok ako at biglang nag-init ang magkabila kong pisngi. Kahit nahihirapan akong gumalaw ay pinilit kong bumangon. Dumulas pa ang kumot na nakatakip sa katawan ko kaya lumitaw ang hubad kong katawan na tanging boxer shorts lang ang suot, boxer shorts ito ni Hugo.

“B-Bakit mo ginawa iyon?! A-Alam mo bang rape iyon?!” Masama ko siyang tinignan. Hindi ako makagalaw ng maayos dahil sa sakit ng pang-upo ko.

Umiwas ako ng tingin nang bumangon ito at umupo. Wala siyang suot na damit kaya lumitaw na naman ang hubog ng katawan niya. Gusto kong sampalin ang sarili ko dahil sa kalandian nito.

“Sabihin mo muna sa akin na hindi mo nagustuhan ang nangyari. You can’t even stop me from thrusting inside of you.”

Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa puting kumot na bumabalot sa katawan ko. Hindi ko siya masagot dahil wala akong mahanap na sagot. Hindi ko naiintindihan ang sarili pero aminin ko man o hindi ay totoo ang lahat ng kaniyang sinabi.

“B-Bakit mo ginawa iyon? A-Akala ko ba ay hindi ka papatol sa akin?” Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya. Pinigilan ang sariling huwag tumingin sa katawan niya.

“I am just reminding you that you are mine.” Tinalikuran niya ako at bumaba siya sa kama. Napatingin ako sa malaman nitong pang-upo ngunit agad na umiwas ng tingin nang muli siyang humarap sa akin. “Are you hurt or something?”

“Sa tingin mo, kung ikaw papasukan ng gano’n kalaki ay hindi ka masasaktan?!” Narinig ko itong tumawa kaya napatingin ako sa kaniya.

“I’m sorry. Next time, I’ll be gentle.” Sasagot pa sana ako ngunit agad na itong lumabas sa kuwarto.

Namimilipit sa sakit akong bumaba sa kama. Pumasok ako sa banyo at tumapat sa shower nang mahubad ko ang suot kong boxer shorts ni Hugo. Pagkatapos kong maligo ay ipinulupot ko ang tuwalya sa katawan ko at lumabas.

Napatigil ako sa harap ng pinto nang makita ko siya sa kama habang may hawak na tray, naglalaman iyon ng mga pagkain. Mukhang nagluto pala siya nang lumabas kanina.

“Come here, let’s eat breakfast.” Umiwas ako ng tingin at naglakad papalapit sa cabinet.

“M-Magbibihis lang ako,” sagot ko.

Napansin ko itong inilagay niya ang tray sa kama at naglakad papalapit sa akin. Bigla akong nataranta kaya mabilis akong kumuha ng damit na susuotin ko ngunit huli na ang lahat ng mahawakan niya ang baywang ko at iharap sa kaniya.

“Eat first and drink your medicine, so it won’t hurts.” Nakatingin ako sa kaniyang mga mata. Hindi ako makagalaw dahil sa gulat, sa lapit ng aming mga mukha.

Ibang Hugo ang kaharap ko ngayon, para bang sa isang pangyayari lang kagabi ay may nagbago. Sweet and caring. Para akong aatakihin sa puso sa mga titig niya at sa kuryenteng dumaloy sa katawan ko nang magdikit ang mga balat naming dalawa.

Dahil hindi na ako nakagalaw ay inalalayan na lang niya akong maglakad pabalik sa kama. Pinaupo ako nito roon at kinuha ang tray na may lamang pagkain at gamot.

“H-Hindi naman ako balbado, katawan lang masakit sa akin. Kaya ko ang sarili kong kumain.” Pinilit ang sarili na magsalita ng maayos kahit na ang puso ay mabilis ang tibok.

“I know but I want to serve you, to take care of you and to make you feel wanted.”

Hindi na ako nakaangal pa ng kinuha nito ang kutsarang may lamang kanin at itlong. Inilapit niya ito sa aking bibig kaya ibinuka ko naman iyon at nginuya ang pagkain.

Tahimik kaming natapos kumain. Akala ko ay sa akin lang ang pagkaing inihanda niya ngunit nandoon na pala ang kaniya. Kaya iisang kutsara lang ang gamit naming dalawa. Uminon na rin ako ng gamot kaya nababawasan ang kirot.

Nakaupo ako ngayon sa sofa rito sa sala. Hindi na kami nakapasok dahil magtatanghali na ng magising ako kanina. Wala rito si Hugo dahil abala ito sa laptop niya sa kaniyang kuwarto. Kaya iniwan ko na muna roon at manonood na lang ako ng palabas sa tv.

Tumagal ako roon ng isang oras. Biglang bumukas ang pinto ng kuwarto kaya napatingin ako roon, lumaba dito si Hugo na nakasuot ng panglakad na damit. Pantaloon na pinaresan ng simpleng t-shirt lang na itim, hapit pa ito sa katawan niya kaya nahulma ang ganda nito.

Umiwas ako ng tingin. Pinilit kong ituon ang pansin sa pinapanood ngunit nawala na ang atensiyon ko sa palabas nang maupo siya sa tabi ko.

“Aren’t you hungry?” Lumayo ako ng konte bago tumingin sa kaniya.

“B-Bakit gutom ka na? M-Mukhang may lakad ka ngayon, ah?”

Ngumiti siya. “We’re going out today.”

“We? Going? Saan?” naguguluhan kong sabi. Bakit kasi hindi pa niya ako diretsuhin na lang, marami na ang gumugulo sa isipan ko at isa na siya roon.

“Yes. We’re having a date today.”

Chapter 23

**Aki’s Point Of View **

Hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat. Ang mga bagay na nangyari sa akin, sa pagitan naming dalawa ni Hugo.

Ang nais ko lang naman ay mapalapit sa taong gusto ko. Hindi ako umaasa na hihigit pa roon ang pagtingin niya sa akin. Gusto ko lamang siyang makilala at makilala rin niya ako.

Ni hindi pumasok sa isipan kong may mangyayari sa amin, na magtatabi kami sa kama o mararamdaman siya sa loob ko. Pero dahil sa hindi natin hawak ang tadhana at ang mangyayari sa hinaharap ay wala tayong magagawa.

Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko. Kung matutuwa ako o malulungkot. Hindi ko lubos na nauunawaan ang lahat, dahil masyadong mabilis ang lahat ng pangyayari.

“Where do you wanted to go?” Napatingin ako sa kaniya. Sakay na kaming dalawa ng kaniyang kotse at hindi ko alam kung saan kami pupunta.

“Hindi ko alam,” sagot ko. Tumingin ako sa labas ng kaniyang kotse.

Malapit ng magtanghali at nakakaramdam na ako ng gutom. Ngunit ayokong sabihin dahil sa tuwing nakatingin ako sa kaniya ay hindi ko maiwasang isipin ang imahe niyang nakahubad sa ibabaw ko. Bigla kong nararamdamang namumula na ang magkabila kong pisngi.

“Let’s eat first,” anito. Hindi na lang ako nagsalita at hinayaan na lang siyang magmaneho.

Hindi nagtagal ang byahe at nakarating kami sa isang kilalang restaurant dito sa aming lugar. Masasarap ang pagkain dito at affordable lang ang prices kaya marami ang kumakain.

Nag-park lang siya bago kami sabay na lumabas. Mabuti na lang dahil nakatulong ang gamot na ipinainom nito sa akin, kaya nawala ang pangingirot sa may bandang pang-upo ko.

Tumingin ako sa labas ng restaurant. Maganda ang interior design nito sa labas at kapag pumasok kay ay para kang nasa isang korean restaurant kahit hindi naman mga korean foods ang sini-serve nila rito.

“Let’s get inside.” Tumango lang ako at nauna na sa kaniyang maglakad. Sumunod siya sa akin hanggang sa kasabay ko na ito at biglang nag-init ang mga pisngi ko ng humawak ito sa baywang ko at inalalayan ako sa paglalakad.

“H-Hugo, nakatingin sa atin mga staff dito at iyong kumakain. B-Baka kung ano ang isipin nila,” mahina kong sabi.

“Don’t mind them. Just do whatever makes you happy,” aniya.

Nakarating kami sa bakanteng squared table. Hinila nito ang upuan at inalalayan akong umupo roon bago siya umupo kaharap ko. Hindi ako makatingin sa kaniya ng diretso dahil sa hiya. Naguguluhan din ang isipan ko sa kaniyang kinikilos.

“Sabi ko naman sa ‘yo na hindi ako balbado. At saka bakit mo ba ito ginagawa? Ni hindi mo ako sinagot kanina.” Inayos ko ang pananalita ko nang sa gano’n ay maintindihan niya ako ng lubos.

Maraming mga tanong ang gumugulo sa isipan ko. Gusto ko ng kasagutan at alam kong siya lang ang makakasagot ng mga ito.

Kung bakit niya iyon ginawa, ang nangyari sa amin kagabi. Bakit ganito na lamang ang pakikitungo niya? Samantalang noon ay masama siyang makatingin sa akin na para bang may nagawa akong mali sa kaniya.

“Kumain na muna tayo,” simpleng sagot ni Hugo. Nadismaya ako kaya nanahimik na lang ako’t itinuon ang pansin sa menu nang iabot sa amin ito ng isang waiter na lumapit dito.

“You can order whatever you want. Don’t mind the price because I’ll pay for it,” sabi pa nito.

Ibinaba ko ang menu at tumingin sa kaniya. Nakatingin pala ito sa akin. “Ikaw na lang bahala. Hindi naman ako pihikan sa pagkain,” sabi ko.

Tumango lang siya at tinawag ang pansin ng waiter. Kinuha naman nito ang order ni Hugo at saka siya umalis.

Inilibot ko ang paningin sa loob ng restaurant. Mukha siyang fancy restaurant pero ang mga pagkaing inihahain dito ay affordable lang. Hindi ko alam kung bakit dito niya naisipan na kumain pero ‘di ko na lang itatanong iyon sa kaniya. At saka mas mabuti na itong dito kami kakain kaysa sa ibang restaurant na mahal ang mga pagkain pero ‘di naman worth it ang lasa.

“Nasaan pala si Simon? B-Bakit wala siya sa condo mo at hindi natin kasama ngayon?” sunod-sunod kong tanong. Bigla kong naalala na kagabi pa namin hindi kasama ang bata.

Napansin kong bigla siyanh hindi mapakali sa kinauupuan niya. Para bang may tinatago siya na ayaw niyang malaman ko. Kumunot ang noo ko sa kaniyang kinikilos. Hindi ito makatingin sa akin ng diretso.

“Auhmmm…” Nilingon niya ako. “He’s with my family.”

Natigilan ako dahil sa gulat. Akala ko ba ay hindi alam ng pamilya niya ang tungkol sa anak nito? Hindi ko naiintindihan.

“Pero sabi mo, walang nakakaalam sa anak mo at itinatago mo ito sa kaniya?”

“It’s really hard to explain everything but if you’re willing to listen, I’ll tell you.”

Bumuntong-hininga ako. “Sige. Sabihin mo sa akin lahat-lahat,” sabi ko rito. Gusto kong magkaroon ng sagot ang mga tanong sa isipan ko.

“My family knew about Simon’s existence. I really don’t care if someone will know about him because it’s not a secret.”

“Pero bakit galit na galit ka ng malaman ko ang tungkol sa kaniya?” tanong ko.

“Because I planned…” Kumunot ang noo ko. Hindi ako nagsalita dahil hinintay kong dudugtungan niya ang sinabi nito. “It was our first day of school when I first saw you…”

Tahimik lang ako nakinig sa kinukuwento nito. Malalim ang pinakawalan kong hininga nang matapos siyang magkuwento. Hindi ako makapaniwala sa ibinunyag niya, na planado niya ang lahat pero ang tungkol sa nangyari sa amin kagabi na ayaw ko ng balikan pa ay wala sa plano niya.

Gusto kong magtatalon sa tuwa pero mas pinili kong manahimik at hindi na magtanong pa.

Ang mga katanungan sa isipan ko’y unti-unti ng nasagot. Isang tanong na lang ang tanging gumugulo sa akin. Kaya kahit nakakahiya ay nilakasan ko ang loob ko.

Huminga ako nang malalim. “M-May gusto ka ba sa akin?”

Matagal itong natahimik at nang sumagot siya’y muli akong nadismaya. “I don’t know,” ang kaniyang sagot.

\-

Nang matapos kaming kumain ay magyayaya na sana akong umuwi sa condo ngunit nauna na siyang magsabi na pupunta na muna siya sa isang barbershop. Napansin ko nga na medyo mahaba-haba na ang kaniyang buhok kaya muli akong nagpatianod.

Kanina pa ako tahimik nang umalis kami sa restaurant. Tila ba nabura ang kaninang tuwa sa loob ko. Dahil ba ito sa naging sagot niya? Pero sabi niya ay hindi niya alam, may pag-asa kaya?

“Hintayin mo na lang ako rito. This will not take longer,” sabi nito nang makarating kami sa isang barbershop.

Tumango lang ako at saka umupo sa isang coach. Umalis na ito sa harapan ko. Pumasok siya sa isang kuwarto na tanging kurtina lang ang pinto. Hindi ko alam bakit may gano’n pang style ang barbershop na ‘to? Hindi ko na lang iyon pinansin. Kinuha ko na lang ang men’s magazine na nakalagay sa isang table.

\-

“Let’s go.” Napaangat ako ng tingin. Nakangiti itong nakayuko sa akin. Hindi ko pala napandin ang oras. Tapos na pala itong magpagupit.

Mabilis akong umiwas ng tingin at tumayo. Gustong maglaglag ng panga ko sa itsura niya pero pinigilan ko na iyon. Sumulyap ako saglit sa gupit nito at hindi ako makapaniwala dahil mas lalo siyang naging guwapo.

Malinis ang pagkakagupit sa kaniya. Lalaking-lalaki at bagay na bagay sa kaniya. Para na siyang modelo sa isang sikat na magazine at siya ang nasa front page nito.

“Ehem!” Napabalik ako sa realidad. Napako pala ako sa itsura ni Hugo.

Tumayo ako at hindi na ako nagbitiw pa ng kahit anong salita, dahil agad na akong lumabas ng barbershop na ‘yun. Mas lalo kasing bumilis ang tibok ng puso ko. Ang guwapo niya sa kaniyang bagong gupit.

---

Chapter 24

_Aki’s Point of View _

Gusto kong itali ang puso ko dahil hindi na ito natigil kakatibok ng mabilis. Noon pa man ay ganito siya sa tuwing malapit o nakikita ko si Hugo pero mas nadadagdagan ang bilis ng tibok niya ngayon.

Hindi ako mapakali sa upuan ng kaniyang kotse. Napapatingin ako sa kaniya at kapag napansin kong lilingon ito sa akin ay mabilis akong iiwas.

Gustong-gusto ko ang klase ng pagkakagupit sa kaniya. Bagay na bagay sa tulad niyang maganda ang hubog, matangkad at guwapo. Malinis ang kaniyang itsura at parang ang aliwalas niyang tignan. Hindi katulad noon na seryoso at makikita ang pagiging istrikto niya.

“You can stare at me for as long as you want.” Sumilay ang ngisi sa kaniyang labi.

Biglang nag-init ang magkabila kong pisngi. Napapansin pala nitong sumusulyap ako sa kaniyang mukha. Gusto ko sanang tumanggi kaso parang ang denial ko masyado kahit na obvious naman ang ginagawa ko.

“H-Hindi ba natin kukunin si Simon?” Kaya imbes na patulan ang kaniyang sinabi ay iniba ko na lamang ang usapan.

“My mom missed him so much, so we won’t. He’s staying there for a week,” sagot niya.

“So, puwede na akong umuwi sa bahay? Tutal wala ka naman palang itinatago na hindi ko puwedeng sabihin,” sabi ko.

Bigla akong nagulat at napakapit ng mabilis sa seat belt na suot. Inapakan kasi nito ang preno ng mabilis kaya muntikan na akong mauntog sa harapan ko. Mabuti na lang dahil walang sasakyan sa harapan at likod namin, baka maging dahilan pa iyon ng pagkakadisgrasya namin.

“No!” mabilis niyang sagot na ikinagulat ko. Nakaramdam ako ng galit sa tono ng kaniyang boses.

“O-Okay,” sagot ko at umiwas ng tingin.

“I-I’m sorry. W-Wala kasi akong kasama kaya puwedeng manatili ka muna kahit isang linggo na lang?”

Bumuntong-hininga ako. “Kapag sinabi ko bang ayoko ay papayagan mo akong umuwi sa amin?” Mabilis pa sa alas-kuwatro siyang umiling.

“Siyempre, hindi!” sagot pa nito.

“Yun naman pala, eh. Bakit kailangan mo pang itanong?” Tumawa lang ito. Napapailing akong tumingin na lang sa labas, sira ata ang kanyang ulo.

\-

“Ano’ng lugar na ‘to?” tanong ko kay Hugo.

Tumingin ako sa paligid at wala akong nakikita kundi mga puno at halaman. Nakakarinig din ako ng mga huni ng ibon. Para akong nasa isang gubat. Nakakapagkalma sa akin ang huni ng mga ibon sa paligid.

“Have you been here before?” Tumingin ako sa kaniya. Nakatayo siya malapit sa kaniyang kotse. Umiling ako bilang sagot.

“Kayo ko lang napuntahan itong lugar. Magtatanong ba ako kung alam ko?” pamimilosopo ko pa na ikinatawa lang niya.

“Okay okay. This is a bird sanctuary. Inside of that cage is a lot of different birds,” aniya habang itinuturo ang isang malaking kulungan. “Let’s go, I’ll tour you.”

Excited akong sumunod sa kaniya. Konteng briefing lang ang ginawa sa amin. Binigyan kami ng sumbrero na malaki upang hindi raw mahulugan ng dumi ng ibon ang aming mga ulo.

Sabay kami ni Hugo na naglalakad. Itinuturo nito sa akin ang iba’t ibang uri ng ibon sa paligid. Hindi naman totally na kulungan ito dahil nakakalipad pa rin ng malaya ang mga ibon sa kalangitan. Dito lang daw nila gustong manatili dahil tabi ito ng ilog at ang mga kawayan, na siyang karamihan sa mga puno ay kanilang tinatambayan.

“Ang gaganda nila,” namamangha kong sabi. Ito ang kauna-unahan kong makakita ng iba’t ibat uri ng ibon sa malapitan. May iba’t ibang kulay at ang sarap sa tainga ng kanilang mga huni na umaalingaw sa buong paligid.

“Here, you can feed them.” May binigay sa akin si Hugo. Pagkain ito ng mga ibon.

Kinuha ko iyon at saka nagtapon sa paligid. Napangiti ako dahil nagsiliparan papalapit ang mga ibon at nagtipon-tipon sila sa harapan ko. Gusto ko sana silang lapitan pero baka lumipad silang lahat kaya itinuon ko na lang ang sarili sa pagbigay sa kanila ng pagkain.

Nakarinig ako ng pag-click ng camera. Napatingin ako rito at saktong kinunan niya ako ng litrato.

“Hala?!” Mabilis ko siyang nilapitan para kunin ang cellphone nito at burahin ang pictures ngunit agad niya itong ibinalik sa bulsa. “I-delete mo iyon!”

Ngumiti siya at lumayo sa akin. “No, I took these for remembrance and I won’t share with anyone. I’m stingy when it talks about you.”

Inilagay niya sa bulsa ang magkabilang kamay at tumingin-tingin sa paligid. Naglakad siya at nilampasan ako kaya nagsiliparan ang mga puting ibon. Dali-dali kong inilabas ang cellphone ko.

“Hugo!” tawag ko sa kaniya. Nang lumingon ay mabilis kong ini-click ang camera.

Napangiti ako sa nakuha kong litrato niya. Seryoso ang kaniyang mukha na may konteng nguso sa labi. Sakto rin ang paglipag ng mga ibon sa paligid niya ng humarap siya. Para siyang nasa isang korean novela, iyong mga leading man doon.

“Gumaganti ka na pala!” sabi nito. Ibinalik ko sa bulsa ang cellphone ko at tumingin sa kaniya. Nakalapit na pala ito sa akin.

Umatras ako ng bahagya. “I-Ikaw nauna, eh!”

“Then… What if I’ll kiss you? Will you kiss me back?” Natigilan ako. Nagkatinginan kaming dalawa. “C-Can I be your boyfriend, Aki?” bigla naman nitong sabi.

Mabilis akong tumalikod sa kaniya. Napahawak ako sa aking pisngi dahil sa pag-iinit nit bigla. Malakas ang kabog ng dibdib na parang gusto na naman niyang lumabas at takbuhin si Hugo upang yakapin.

Bakit ang bilis? Ni hindi ko nga alam kung gusto ba niya ako o hindi. I don’t know pa nga ang sagot niya sa akin nang tanungin ko siya.

“I know things are getting too fast but you know what? I waited for so long just to tell you what’s my feelings.” Humarap ako rito. Hindi pa rin siya umaalis sa puwesto niya.

“S-Sabi mo hindi mo ako gusto at magugustuhan. Sabi mo pa na huwag akong magkakagusto sa ‘yo,” sagot ko.

Napansin ko ang mga ibon na bumalik sa paligid namin upang kainin muli ang pagkaing itinapon ko sa paligid. Natawa pa ako nang mayroong love birds ang dumapo sa sumbrero ni Hugo at doon pa nagpasahan ng kanilang pagkain.

“I was just confused that time but now I’m pretty sure about what’s this feeling inside.” Tinuro ang dibdib kung saan ang kaniyang puso. “My heart wants you,” dagdag niya.

Lumipad ang mga ibon nang magsimulang magbagsakan ang mga luha ko. Hindi naman mababaw ang luha ko pero dahil sa tuwang hindi ko maipaliwanag ngayon ay naiiyak na lang ako. Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang magkabilang mukha ko. Pinunasan niya ang mga luha sa pisngi ko gamit ang kaniyang hinlalaki.

“Why are you crying? Aren’t you happy that your crush finally has a crush on you, too?”

Pinalo ko siya sa balikat pero parang ako lang ang nasaktan. Hinawi ko ang kamay niya.

“Ikaw kasi, eh!” Hindi pa rin natigil sa pagbuhos ang mga luha ko.

“Why me? Am I too handsome for you?”

“Ewan ko sa ‘yo!” Inirapan ko siya na ikinatawa lang niya. Inayos ko na ang itsura ko bago ako muling tumingin kay Hugo.

“So, what’s your answer now?”

“Hindi. Ayokong maging boyfriend ka agad. Dapat ay ligawan mo muna ako,” sagot ko rito na siyang ikinalaglag ng panga niya.

“But… You have a crush on me?”

“Ang yabang mo! Hindi porket nay crush ako sa ‘yo ay sasagutin na kita agad. Dapat ligawan mo muna ako para naman alam ko kung totoo ba iyang mga sinasabi mo. Baka mamaya… Niloloko mo na naman ako,” sagot ko rito.

“Fine! But I don’t want anyone to court you also. That’s clear?!” sabi niya.

“Possessive!” Ngumisi ako at tinalikuran na lang siya. “Huwag kang mag-aalala dahil nakakasiguro kang ikaw lang laman ng puso.” Tumawa ako at iniwan ko na siya roon.

---

Chapter 25

**Aki’s Point Of View **

“Wow naman! Absent ka lang ng isang araw ay ganiyan na kalawak ang ngiti mo!” Tumingin ako kay Mina at mas lalong pinalawak ang ngisi ko.

“Masaya lang talaga ako ngayon,” sabi ko.

Ibinaling ko ang tingin sa malawak na field. Nandito kami ngayon sa lilim ng mga puno, nakaupo sa upuan na gawa sa semento. Kaharap nito ang field kung saan may mga studyanteng may kaniya-kaniyang ginagawa.

“At ano ang dahilan kung bakit ka masaya ngayon?” tanong ni Mina ngunit hindi ako nag-abalang lingunin pa siya.

“Hulaan mo,” sagot ko.

“Umamin na sa ‘yo si Hugo?” Mabilis ako napalingon sa kaniya. Ngayon ko lang naalala ang plano nila ni Hugo.

“Papaano mo nalaman?” Pero imbes na tanungin siya ng diretsahan ay huhuliin ko muna.

“Well… We planned on getting closer to you. And for your information, wala kaming balak na saktan ka o sirain ka. Hugo, asked me to be friends with you and that’s it!” Nakahinga ako ng maluwag. Akala ko ay itatanggi niya iyon.

“Salamat.” Ngumiti ako.

“No. Thank you.” Kumunot ang noo ko. “Salamat dahil naging kaibigan kita. Masaya ka pa lang kasama and you’re not a plastic. Hindi katulad ng iba na maganda pakikitungo sa ‘yo kapag kaharap ka pero nag-iiba ugali kapag nakatalikod ka.”

“Hayst! Huwag mo nang isipin iyon. Basta friends na tayo, okay?” Itinaas ko ang kamay ko at nakipag-pinky fingers sa kaniya.

“This is so childish but yeah, we’re friends, until our last breath!” Na agad naman niyang tinugunan.

Masaya ako dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay mayroon isang tao na lumapit sa akin, para makipagkaibigan. Kahit na utos lang ito ni Hugo ay masaya pa rin ako dahil alam kong totoo ang ipinapakita ni Mina sa akin.

“Your phone is ringing.” Mabilis akong napatingin dito. Nakalagay iyon sa mesang gawa sa semento katabi ng mga librong ginamit namin kanina.

Kinuha ko at nang makita kung sino ang tumatawag ay napangiti ako. Agad kong sinagot dahil alam kong ayaw na ayaw niyang pinaghihintay.

Hugo’s Calling

“Hell–”

“Where are you?” Hindi ako nito pinatapos dahil agad siyang nagsalita sa kabilang linya.

“Nasa labas kami ng building namin, sa lilim ng mga puno. Bakit?” Tumingin ako kay Mina at tahimik lang siyang nakatingin sa malawak na field.

“Okay. I’m coming.”

“Teka–” Hindi na naman ako natapos sa pagsasalita dahil agad niyang pinutol ang tawag.

Ibinalik ko na lang ang cellphone ko sa sementong mesa at tumingin sa paligid. Sabi niya kasi ay pupunta siya ngayon dito. Ano naman ang gagawin niya? Hindi pa naman tapos ang klase.

“Ano raw sabi? Pupunta ba siya rito?” Ibinaling ko ang pansin kay Mina. Akala ko’y hindi ito nakikinig sa usapan namin no Hugo.

“Oo raw,” sagot ko.

“So, what’s the plan? Should I leave so you can spend time together?” Kumunot ang noo.

“Bakit ka naman aalis? Pinapaalis ba kita?” tanong ko sa kaniya ngunit hindi na siya nakasagot pa ng dumating si Hugo.

Umupo ito sa harapan namin at may biglang inilapag sa mesa na gawa sa semento. Isang mamahaling chocolates at red rose. Tinignan ko siya ngunit mabilis akong umiwas ng tingin dahil sa pamumula ng magkabilang pisngi.

“Corny niyo! Makaalis na nga muna,” sabi ni Mina. Hindi ko na siya napagilan pa dahil mabilis niyang kinuha ang mga gamit niya at dali-dali siyang umalis.

“Auhmmm, a-ano iyan?” Gamit ang nguso ay itinuro ko ang dala niya nang tumingin akong muli sa kaniya.

“It’s a present for you,” anito. Nagtaka ako dahil hindi ko naman birthday para bigyan niya ako ng regalo.

“Pero… Hindi ko naman birthday. Sa december pa, 2 months from now.”

“It doesn’t matter. I just want to give a present, besides, I am courting you. I should make you happy in a small things,” sabi nito. Nagkatinginan kaming dalawa.

“S-Salamat…” Umiwas ako ng tingin. Napansin kong may nakatingin sa aming grupo ng mga studyante at mag hawak silang mga cellphone. “Shit!”

Mabilis akong kumilos. Kinuha ko ang mga gamit ko at inilagay lahat sa bag. Kinuha ko rin ang binigay ni Hugo at saka ako tumayo. Nagtataka siyang nakatingin sa akin at magsasalita pa sana ito ngunit mabilis kong hinawakan ang kamay niya.

Nahirapan pa ako noong una dahil malaki siyang tao ngunit nagpatianod naman siya sa paghila ko. Takbo-lakad ang ginawa ko, naming dalawa, dahil ang mga stalker ni Hugo ay sumunod pala sa amin.

“What happened to you?” tanong niya habang hila-hila ko ang malaki at matigas niyang braso.

“Basta! Sumunod ka na lang dahil hindi safe ang mag-usap sa public.” Hindi na siya nagsalita pa.

Kaya nakarating kami sa parking lot, sa harap ng kaniyang kotse. Pagtingin ko sa likod namin ay papalapit na sa amin ang mga stalker ni Hugo.

“Shit! Buksan mo na iyong kotse mo para makaalis na tayo rito!” Nagpapa-panic ako.

Mabuti na lang at sinunod ni Hugo ang sinabi ko. Kaya nang mapindot niya ang remote ng kaniyang kotse upang ma-unlocked ito. Mabilis kong binuksan ang passenger’s seat at sineniyasan siyang pumasok sa kabila. Nakuha nito ang senyas ko at pumasok siya sa driver’s seat.

“Why are you in such a hurry?” Tumingin ako sa labas bago ako tumingin sa kaniya.

“Umalis na muna tayo rito,” sabi ko dahil papalapit na sila nang papalapit.

Hindi na siya nagsalita pa’t pinaandar na niya ang makina at agad kaming umalis ng University. Nakahinga ako nang maluwag dahil kahit papaano ay hindi na kami masusundan ng mga stalker ni Hugo. Ngunit may konteng pangamba dahil nakita nila kaming magkasamang dalawa.

“So, where are we going now?” Napatingin ako sa labas ng bintana. Nasa kahabaan kami ng kalsada at hindi ko alam kung saan kami dapat na pumunta.

“Ah-eh…” Lumingon ako rito at napakamot sa batok. “Hindi ko alam,” sagot ko. Tumawa pa ako.

“Okay, okay. We’ll just eat first. Saan mo ba gustong kumain?” Sumulyap siya sa akin.

“Kahit saan, hindi naman kasi ako gutom dahil kakatapos lang namin kumain kanina nang dumating ka.”

Muli akong lumingon sa labas, sa mga kotseng bumabayahe rin sa kahabaan ng daan. Hindi naman masyadong traffic ngayon ngunit kailangan pa rin ng mabagal na takbo ng kotse.

\-

“Can you tell me now, why are we running from those students?” Napansin din pala niya ang mga studyanteng iyon.

Huminga ako nang malalim. “Stalker mo mga iyon, katulad ko, gano’n din sila na humahanga sa ‘yo. Umaasa na balang araw ay isa sa kanila ang mamahalin mo.”

“Pero ikaw ang napili ko,” mabilis niyang sagot. Namula ang mga pisngi ko kaya umiwas ako ng tingin.

“E-Ewan ko sa ‘yo. Basta kapag nasa school tayo o kahit saan na public ay hindi tayo puwedeng magsama. Iyan dapat sasabihin ko sa ‘yo kanina kaso pinutol mo agad ang tawag.”

Imbes na sa mga restaurant kami pumunta. Mas pinili kong sa condo na lang niya kami umuwi. Public places pa rin ang mga restaurants at hindi safe na roon kami tumambay na dalawa.

“I’m serious, Aki. Ikaw ang pinili ko at ikaw ang pipiliin ko,” sabi niya. Ramdam ko ang seryoso sa kaniyang tinig kaya napatingin ako rito.

“A-Alam ko. Hindi lang ako makapaniwala,” sagot ko.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in ang lahat. Ang mga rebelasyong bigla na lang bumulaga sa akin. May mga dapat pa ba akong malaman, sana isang bagsakan na lang para mabilis kong maintindihan.

---

Chapter 26

SPG: THIS CHAPTER CONTAINS SEXUAL ACTIVITY THAT ARE NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS AND SENSITIVE MINDS.

ENJOY READING!

_Aki’s Point Of View _

“Ano na gagawin natin ngayon? Mukhang late na tayong dalawa kung babalik pa tayo sa University,” sabi ko nang matapos kaming kumain. Nasa sala kaming dalawa, nakaupo sa mahabang sofa.

Kahit hindi naman ako gutom ay napakain ako ulit. Nakakainis dahil isang sabi lang niya sa akin ay napapasunod ako. Gusto kong pukpukin ang sarili dahil hindi ko maintindihan kung bakit gano’n na lang ako sumunod sa mga gusto ni Hugo.

“We can stay here and talk or…” Kumindat ito at mabilis akong hinapit sa baywang papalapit sa kaniya. “You know what I mean.”

Natigilan ako. Hindi ako makagalaw sa aking puwesto dahil sobrang lapit ng kaniyang mukha. Hawak pa nito ako sa baywang. Ang puso ko ay naghurumintado na naman sa pagtibok, kinakabahan dahil sa biglaang paghapit ni Hugo sa akin. Nangilabot pa ang buo kong katawan nang bumulong ito sa akin.

“I want you.”

“T-Teka nga!” Mabilis kong hinawi ang kamay niya sa baywang ko at lumayo sa kaniya. Masama ko siyang tinignan.

Parang pinagsisisihan ko nang umalis pa kami sa University para lang makalayo sa mga studyante kanina.

“Why? You don’t want me?” tanong niya. Napalunok ako. Iba ang paraan ng pinapakita niyang tingin sa akin ngayon, may kakaiba at para kang hinihipnotismo ng kaniyang mga titig.

“H-Hindi naman sa gano–” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil natigilan ako sa pagtitig sa kaniya.

Sinimulan nitong alisin ang mga butones ng kaniyang polo, isa-isa ang kaniyang pagtanggal dito. Ang mga titig niya’y nanatili sa akin hanggang sa natanggal ang pagkakabutones ng kaniyang uniform.

“You can stop me, Aki. You can, but if you’re not going to stop me, I won’t stop myself either.”

Kita na ng dalawang mga mata ko ang katawan niyang nililok sa sobrang ganda. Wala pala siyang suot na sando sa loob. Sunod-sunod ang naging paglunok ko dahil sa tanawing nasisilayan ko.

“B-Baka m-masaktan ako…” Gusto kong pukpukin ang sarili ko. Kung bakit sa dinami-rami ng puwede kong sabihin ay iyan ang lumabas sa bibig ko?

Nararamdaman ko na rin ang pag-akyat ng dugo sa aking mukha. Ang katawan ko’y nanginginig dahil sa kaba na may halong excitement? Hindi ko rin mabunot ang titig ko sa kaniyang katawan.

“I’ll be gentle. I, promise,” nang-aakit niyang sabi.

Gusto kong magprotesta ngunit papaano ko gagawin iyon? Ni hindi ako makaalis sa kinauupuan ko. Bigla rin nanikip ang suot kong slacks dahil sa pagtigas ng laman sa gitna ng aking mga hita.

“H-Hindi ko alam,” sagot ko sa kaniya. Hindi ko alam ang isasagot ko.

Ibang Hugo Hidalgo ang kaharap ko ngayon. Hindi rin ito katulad ng unang may nangyari sa amin. Ngayo’y parang may kakaiba na hindi ko maipaliwanag kung ano.

Umiwas ako ng tingin ng tumayo ito at lumapit sa akin. Wala na siyang suot na damit at kahit araw-araw kong nakikita ang hubad niyang katawan dito sa condo niya. Hindi ko pa ring maiwasan ang hindi mamangha. Tumayo siya mismo sa harapan ko. Sakto ang mukha ko sa bukol na nasa kaniyang harapan.

“Look at me, Aki.” Yumuko siya at hinawakan ang baba ko upang iharap sa kaniya. “You want this, right?”

Napalunok akong muli at hindi ko alam kung bakit dahan-dahan akong tumango. Napangisi siya sa naging sagot ko.

Mabilis akong napakapit sa matigas nitong balikat ng simulan niyang halikan ang leeg ko. Naipikit ko ang mga mata dahil sa kuryenteng biglang dumaloy sa buo kong katawan at upang damhin ang kakaibang pakiramdam na pinaparamdam niya.

“Uhmmm!” Mahigpit ang kapit ko sa balikat niya. Nang sipsipin nito ang leeg ko. Ilang marka na ba ang nagagawa niya sa leeg ko? Na mabuti na lang dahil hindi napansin ni Mina.

Napasandig ako sa sofa dahil sa panghihina. Hinawakan niya ako sa batok habang hindi pa rin nilulubayan ang leeg ko. Bumaba ang halik niya hanggang sa napuna iyon sa kaliwa kong utong. Hindi ko namalayan na natanggal na pala niya ang mga butones ng polong suot ko. Kaya ang katawan ko’y malaya niyang nahahalikan at sinisipsip.

“Your skin is softer than women,” sabi niya.

Halinghing lang ang naisagot ko dahil muli na naman niyang sinipsip ang utong ko. Palipat-lipat ang ginagawa niya rito. Napapaliyad na rin ako sa kinauupuan dahil sa hindi maipaliwanag na sarap ang nararamdaman.

“Gawin mo rin sa akin ‘to, Aki, please?” Umalis siya sa harapan ko. Umupo siya sa sofa at bumukaka. Ang bukol sa kaniyang harapan ang malaking-malaki na parang puputok na ang kaniyang itim na slacks.

“A-Ano’ng gagawin ko?” kinakabahan kong tanong. Hindi pa rin ako makagalaw sa kinauupuan ko dahil sa panghihina ng katawan.

“Come sit here and do whatever you want in my body,” aniya. Itinuro nito ang kaniyang mga hita upang doon ako maupo.

Parang robot naman ang katawan ko dahil napasunod ako sa utos nito. Dahan-dahan akong umupo sa kaniyang harapan. Pinaghiwalay ko ang mga hita.

Nakangisi lang siyang nakatitig sa akin. Sumandig siya sa sofa at inunanan ang magkabilang mga braso. Kaya litaw na litaw ang underarm nitong may buhok na sa tingin ko’y lalaking-lalaki ang amoy.

“Sa ‘yo lang ako, Akierra. Sayong-sayo lang!”

Para akong sinilaban dahil sa kaniyang sinabi. Hindi ko na hinintay pang utusan niya ako sa kung ano’ng gagawin. Dahil agad kong inilapit ang mukha sa kaniyang leeg at hinalikan iyon. Kahit hindi marunong ay pinagbutihan ko. Nang marinig ko ang halinghing niya’y mas lalo akong ginanahan sa ginagawa.

Naglakbay ang mga kamay ko sa matigas niyang katawan at nahanap nito ang magkabila niyang uton. Nilamas ko iyon habang palipat-lipat ang paghalik ko sa iba’t ibang parte ng kaniyang leeg.

Kanina ko pa rin nararamdaman ang matigas na bagay sa pang-upo ko. At, hindi ko namalayan ang sarili na unti-unting gumagalaw ang pang-upo upang ikiskis ito sa kaniyang harapan.

“Uugh! Fck. A-Ang sarap niyan!” Mas lalo kong pinag-igihan ang paggiling sa kaniyang ibabaw at ang paghalik at paglapirot sa kaniyang magkabilang utong.

Bumaba ang mga halik ko sa kaniyang katawan. Umalis ako sa pagkakaupo sa kaniyang ibabaw at pumagitna ako sa ngayo’y magkahiwalay na niyang mga hita.

Lumuhod ako sa kaniyang harapan. Nagkatitigan kaming dalawa at ramdam ko ang pagbilis ng kaniyanh paghinga, gano’n din ako. Ang buo kong katawan ay nag-iinit dahil sa hindi maipaliwanag na excitement na dumadaloy rito.

Napatingin ako sa slacks nito, sa gitna ng kaniyang mga hita. Mas lalong bumukol ang matigas na lamang nasa loob nito. Dahan-dahan kong inilapit ang nanginginig kong mga kamay rito at nang nakadapo na’y naramdaman kong malaki ang itinatago niya.

Hindi ko ito nakita noong unang may mangyari sa amin. Kaya dahil sa excitement ay kinalas ko ang belt nito at ibinaba ang kaniyang zipper. Lumitaw ang kulay asul nitong underwear at bumakat na ito ang pagkalalaki niyang malaki.

Nakatitig lang siya sa ginagawa ko. Idinampi ang palad sa kaniyang harapan, sa ibabaw ng brief nito. Dinama ang pagkalalaki niya sa loob at kahit hindi pa ito tuluyang nakalabas ay nag-aapoy na sa init. At, ramdam ng kamay ko ang kalakihan nito.

“Arghmmm! Please, isubo muna ako, Aki!” sabi nito.

Hindi ko na rin pinatagal pa at agad kong ibinaba ang kaniyang slacks kasama ang asul nitong brief. Napalunok ako nang tuluyang lumabas ang pagkalalaki niya na parang spring nang ibaba ko ang brief. Nakatitig lang ako sa tayong-tayong tarugo ni Hugo na may mamula-mulang ulo.

Nang hawakan ko iyon ay parang napapaso ang kamay ko dahil sa init na nagmumula rito. Hindi nasasakop ng isa kong kamay ang puno nito dahil sa laki at hindi ko rin alam kung ilan ang haba nito.

Hindi ako makapaniwalang nakaya ko, noong unang may mangyari sa amin, na pumasok ito sa pang-upo ko. Hindi pangkaraniwan ang laki ng pagkalalaki ni Hugo at mayroon pang maliliit na ugat sa palibot nito.

Dahil gusto ko nang maramdaman siya sa bibig ko. Inilapit ko ang ulo ko rito at inilabas ang aking dila. Dinilaan ang mamula-mulang ulo ng kaniyang pagkalalaki na may kakaunting pre-cum ang tumatagas. Kakaiba ang lasa ngunit bakit parang nagustuhan ko iyon.

Ibinuka ko na ang bibig at dahan-dahan kong ipinasok ang pagkalalaki niya.

“Uugh! Ugh! Ang init ng bibig mo!” Nabubulunan ako ngunit pinagbutihan ko ang ginagawa. Ito ang unang beses na makakatikim ako nito kaya hindi ko alam kung ano ang gagawin, nanatiling nakapasok iyon sa bibig ko.

“Fck!” Nagulat ako ng hawakan ni Hugo ang batok ko at puwersahang ipasok ang pagkalalaki niya sa bibig ko. Umabot iyon hanggang lalamunan.

Napahawak ako sa kaniyang mga hita upang itulak siya ngunit mas malakas siya sa akin. Kaya napaiyak ako dahil nabulunan ako sa kaniyang laki na pumasok ng buo sa bibig ko.

“Aauugghhh!” mahaba niyang ungol. Napaubo ako ng bunutin niya ang pagkalalaki.

“B-Bakit mo binigla?!” naiinis kong sabi sa kaniya. Masama ko siyang tinignan.

“I-Im sorry. A-Ang sarap kasi ng bibig mo,” aniya.

“Itigil na lang natin ‘to. S-Sabi mo dadahan-dahanin mo,” sabi ko at tumayo ako.

Aalis na sana ako roon ngunit mabilis akong nahawakan niya Hugo sa baywang at pinaupong muli sa kaniyang mga hita.

“I told you, Aki. Kung noong una ay pinigilan mo ako, I can stop myself, too pero hindi mo ginawa. So, I won’t stop myself, too.”

---

Votes and comments.

Chapter 27

ENJOY READING!

_Aki’s Point Of View _

“Uuggh!” Mahigpit ang yakap ko sa kaniyang leeg dahil sa pinaghalong kirot at sarap na aking nararamdaman.

“Fuck, Aki! You’re so tight!!” Hindi ko siya nakukuhang sagutin dahil walang kahit na anong salita ang lumalabas sa bibig ko, kundi ang mga ungol gawa ng kakaibang sensasyong kaniyang ipinaparamdaman.

“Uhmmm! Uugh!” Napatingala ako ng pinuntirya niya ang leeg ko. Hinahalikan at minsan ay sinisipsip ang iba’t ibang parte nito.

Parehong hubo’t hubad. Nasa ibaba ako ni Hugo habang ang pagkalalaki nito’y nakapasok sa butas ko. Hawak niya ang magkabilang pisngi ng pang-upo ko upang alalayan ito at siya ang gumagalaw papataas para maglabas-masok ang kaniyang pagkalalaki.

“Uughh! H-Hugo!” Mas lalo nitong binilisan ang paglabas-masok ng pagkalalaki niya.

Ang buong mukha ko ngayo’y pulang-pula na. Malamig naman dito ngunit dahil sa gawa ng init na dumadaloy sa katawan ko’y pinagpapawisan ako.

“Ohhh! Fuck!” ungol nito.

Tumigil siya saglit sa paghalik sa leeg ko at sa paglabas-masok sa loob ko. Bigla ako nitong binuhat na nanatiling nakapasok ang kaniyang pagkalalaki. Mahigpit akong napakapit sa kaniyang leeg at hindi na nakapagreklamo ng ibaba niya ako sa sofa.

Inilagay niya ang magkabilang hita ko sa kaniyang mga balikat at walang pasabing muli siyang naglabas-masok sa butas ko.

“Uugg! Uuggh!” Nakanganga ang mga bibig habang patuloy na lumalabas ang mga ungol mula rito.

Napakapit ako sa sofa dahil hindi ko maabot ang balikat ni Hugo. Ang mga mata ko’y nakatingin lang sa kaniyang umaayuda sa gitna ng mga hita ko, habang ang pagkalalaki ay nakapasok sa butas ko. Ang malaki at mahaba nitong tarugo.

“Uuggh!” ungol nito. Nakatingin din siy sa akin. Pawisan din ang kaniyang katawan at mas lalong napoporma ito sa tuwing umuurong-sulong siya.

“Uuugggh!” Naipikit ko ang mga mata ko nang labasan ako. Kahit hindi ko ito itinataas-baba.

Nakaka-turned on ang itsura ni Hugo habang pawisan ang kaniyang katawan, ang mga muscles nito ay lalong nahuhulma, ang guwapo niyang mukha na libog na libog at ang galing nito sa pagpapaligaya sa katawan ko.

“I think, I’m going to cum also!” Mas binilisan pa nito ang paglalabas-masok sa butas ko. Hanggang sa binunot na nito ang kaniyang pagkalalaki, inalis ang condom na suot at mabilis na jinakol ang kaniyang pagkalalaki. Isang mahaba at malalim na ungol ang lumabas sa bibig niya bago sumirit ang katas sa kaniyang pagkalalaki. Tumalsik iyon sa katawan ko, naghalo ang katas ko at sa kaniya.

Kahit hindi naman ako ang halos na gumalaw pero para akong tumakbo ng milya-milya ang layo dahil sa pagod. Malalalim ang pagtaas-baba ng dibdib ko dahil sa paghinga at sumasabay pa ang bilis ng tibok nitong aking puso.

“T-Thank you,” anito. Mabilis siyang bumaba at hinalikan ang aking noo. Naipikit ang mga mata upang damhin iyon at ang tuwang nararamdaman ay hindi maipaliwanag.

Hindi na ako sumagot pa sa kaniya kahit na hindi ko lubos naintindihan kung bakit siya nagpapasalamat. Ngiting nanghihina na lang ang naging sagot ko bago nandilim ang paningin at hindi na alam kung ano ang sumunod.

\-

It’s been a week since that thing happened between Hugo and I. Sabado at ngayon ay ang araw para umuwi na rin ako sa aming bahay. Dahil nga sa wala naman akong gagawin pa rito at hindi ko naman napaninindigan ang pagiging isang Yaya na puro palabas lang pala. Mas mabuti ng sa bahay na lang ako manirahan.

Sa loob naman ng isang linggong kasama ko si Hugo ay nag-iingat na rin ako sa mga maaaring mangyari, inihanda rin ang sarili. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil hindi na nasundan pa ang tagpong iyon.

“Are you sure that you’re going home?” Tumingin ako kay Hugo. Kahapon pa niya ako pinipilit na huwag na lang akong umuwi ngunit mariin ko naman siyang tinatanggihan.

“Oo naman. Saka magkikita pa rin naman tayo kung gusto mo lang,” sagot ko. Inayos ko na ang iisang maletang dala ko upang hilain na ito palabas ng kaniyang kuwarto.

“But–” Pinigil ko na siya dahil paulit-ulit lang ang kaniyang sinasabi sa tuwing tumatanggi ako.

Na gusto ako nitong makasama, na mag-asawa na raw kami kaya hindi dapat kami naghihiwalay ng bahay at gusto niya na palagi niya akong naaamoy at nahahalikan sa leeg kapag natutulog siya.

“Hindi puwede!” mabilis kong sagot. Tumayo na ako at humakbang para makalabas sa kaniyang kuwarto.

“Okay. I got it, I just really want you to stay with me. I wanted to be with you so bad,” anito.

Tumigil ako sa pinto. Nabuksan ko na ito ngunit hindi pa rin ako tuluyang lumabas. Lumingon ako sa kaniya na nanatiling nakaupo sa kama nito.

“Huwag kang mag-aalala dahil kasama mo pa rin naman ako palagi. At hindi ako lalayo sa ‘yo, uuwi lang ako sa bahay dahil miss ko na ang pamilya ko.” Ngumiti ako.

Napansin kong bumuntong-hininga ito at tumayo na rin. Lumapit siya sa akin at mabilis na sinakop ng malalaki nitong mga kamay ang mukha ko. Tumingin siya sa aking mga mata at bahagyang ngumiti.

“You’re too cute,” aniyang natatawa. “I can’t wait to know your answer and be mine already.”

Namula ang mga pisngi ko. Hinawakan ko ang kamay nito at ngumiti sa kaniya. Hindi ako sumagot dahil dinama ko lang ang pakiramdam na masaya akong nakikita siyang masaya.

Hindi na rin ako nagtagal pa sa condo ni Hugo. Hinatid naman niya ako sa bahay at bandang tanghali ay nakarating kaming dalawa. Tumigil kami sa tapat ng aming bahay at nagtaka pa ako dahil may kotseng nakaparada rin dito.

“Tara, pasok ka na muna sa loob.” Tumango siya at lumabas kami ng kaniya ng kotse.

Siya na rin ang humila sa maleta ko papasok ng bahay. Hindi alam ni Mama na uuwi ako ngayon dahil gusto kong surpresahin silang lahat. Halos isang buwan din ako nanatili sa condo ni Hugo at sa loob ng isang buwan ay marami nangyari sa pagitan naming dalawa.

Saktong pagbukas ko ng gate namin ay lumabas si Mama sa pinto ng aming bahay. Nagulat ito ng makita ako at mas lalo siyang nagulat nang pumasok din si Hugo sa gate hila-hila ang maleta ko. Lumapit ako kay Mama, nagmano at niyakap siya.

“Good afternoon po, Tita,” bati ni Hugo na nasa likod ko. Lumapit din siya kay Mama at katulad ko’y nagmano rin siya rito.

“Ano’ng ginagawa niyo rito, anak?” tanong ni Mama. Bihis na bihis siya at mukhang may lakad na pupuntahan.

“Ah-eh, uuwi na po ako rito dahil miss ko na ho kayo,” sagot ko.

“Pero hindi ka naman namin nami-miss,” aniya kaya napanguso ako. “Biro lang. Siyempre miss ka na namin.” Tumawa pa ito.

“Si Mama talaga, eh!”

“Oh siya. Pumasok na muna kayo sa loob dahil pupunta lang ako riyan sa may tindahan.” Tinignan ko siya at sinuri.

“Sa tindahan pero bakit bihis na bihis ka?” tanong ko rito.

“Kakauwi ko lang at mukhang may bisita iyong kambal. Kaklase raw nila na kasama sa projects. Kaya bibili lang ako ng ulam na puwedeng lutuhin. Wala ng oras para pumunta sa palengke,” paliwanag ni Mama na tinanguan ko lang.

At sino naman ang mga bisita ng kambal? Ito ang unang beses na may bisita silang dalawa at kaklase pa nila?

Nagpaalam na rin siya na aalis na kaya hindi ko na pinigilan pa. Tumingin ako kay Hugo at nakatingin din ito sa akin.

“Pasok na tayo,” sabi ko at tumango lang ito. Binuksan ko na ang pinto at pumasok na ako sa loob.

Dumiretso kami sa sala kung saan naabutan namin ang apat na batang abala sa kanilang ginagawa. Nakaupo ang mga ito sa marble na sahig at nakapalibot sa maliit na mesa kung saan naroroon ang gamit nila sa paggawa ng projects daw ng mga ‘to.

“Hades?” Mabilis na napalingon ang apat. Dalawang lalaki at iyong isa ay gulat na napatingin kay Hugo na siyang nagsalita.

“Kuya Hugo, what are you doing here?” Kumunot ang noo ko. Nagpalipat-lipat ang tingin ko kay Hugo at sa tinawag nitong Hades.

Hindi nalalayo ang itsura nilang dalawa. Ang lalaking-lalaking itsura. Si Hades ay parang noong grades school pa lamang si Hugo.

“Magkapatid kayo?” tanong ko kay Hugo at itinuro si Hades na katabi ni Amie.

“He’s my younger brother,” sagot niya.

Tumango-tango lang ako. Hindi ko pa pala siya lubos na kilala, ang pamilya nito kung ilan silang magkakapatid, saan nakatira ang kaniyang mga magulang, at ang matagal ng bumabagabag sa isipan ko’y kung sino ang ina ni Simon.

---

Don’t forget to votes and comments!

Chapter 28

Aki’s Point Of View

Unti-unti ko nang nakikilala si Hugo, may mga bagay na akong alam tungkol sa kaniya at natutuwa ako dahil marami ang nagbago sa pagitan naming dalawa. May itinatago pala siyang lambing sa katawan dahil sa araw-araw ako nitong kinukulit sa video call kapag nakauwi na ako sa bahay.

Kasama na rin nito ang anak at may bagong nagbabantay na rin dito kaya nakahinga ako ng maluwag.

“Let’s have a date tomorrow?” Nagulat ako at napatingin sa laptop ko, nasa kabilang linya si hugo sa loob ng kaniyang kuwarto at naroroon din ang kaniyang anak sa kama nito naglalaro. As usual ay wala na naman siyang suot na damit.

“Date?!” Tumango siya at ngumiti na madalas na niyang ginagawa ngayon, hindi na katulad noon na halos malukot ang mukha nito sa tuwing nakikita niya ako. “S-Saan naman tayo pupunta at magde-date?”

“Wherever you wanted to go,” sagot niya.

Kumabog ang dibdib ko. Alam kong mutual na ang feelings naming dalawa ni Hugo ngunit hindi pa kami lumalabas na dalawa, ‘yung bang tinatawag nilang date. Kaya hindi mapakali ang puso ko sa excitement na sa unang pagkakataon ay mararanasan kong makipag-date sa taong hinahangaan ko matagal na.

“S-Sige,” sagot ko.

Marami na ang eksenang naglalaro sa isipan ko, ‘yung tipong magkahawak kami ng kamay habang naglalakad at masaya naming pinagmamasdan ang paligid. ‘Yung hindi namin iisipin ang sasabihin ng iba tungkol sa amin. Kakain kaming dalawa sa kahit hindi fancy restaurant basta masarap ang luto dahil hindi na kami madalas na magkasama at magkita sa university, dahil sa mga mapangmata sa school ‘yung mga stalker niya.

Nag-usap pa kami ng matagal hanggang sa nagpaalam na sa isa’t isa dahil na rin sa nakatulog na pala si Simon sa kaniyang kama ng hindi namin namamalayan.

Sa tuwing naiisip kong iba na ang pakikitungo sa akin ni Hugo, hindi ko maiwasang hindi kiligin. Kumakabog ng malakas ang puso ko at hindi ko namamalayang namumula na ang magkabila kong pisngi. Isa lang naman ang intensiyon ko noon, ang makipagkaibigan at makilala pa ng lubos ang taong hinahangaan ko ngunit ang magkaroon siya ng ibang damdamin para sa akin ay bonus na.

\-

“Where do you want to go?”

“Hindi ko alam, ikaw saan mo ba gustong pumunta?” tanong ko pabalik kay Hugo.

Sakay na kaming dalawa ng kaniyang kotse. Hindi naming kasama ngayon ang anak niya dahil iniwan niya si Simon sa kaniyang mga magulang. Maaga pa lang kanina ay nasa labas na siya ng aming bahay, kung hindi lang si Amie na siyang ngpapasok sa kaniya ay hindi ko pa malalaman na nandito na siya. Kung bakit kasi hindi man lang siya nag-text o tumawag sa akin, kaya halos madapa ako sa hagdan naming kakamadaling umakyat upang maligo.

“Okay,” sabi lang nito. Hindi na ako nagtanong kung saan kami pupunta, ang mahalaga ngayon ay magkasama kaming dalawa.

Tumingin ako kay Hugo. Pinagmasdan ko ang side profile nito na litaw na litaw ang matangos niyang ilong at ang labi nito. Mabilis akong umiwas ng tingin nang may pumasok na eksena sa isipan ko at napahawak sa aking labi.

Bigla akong napaisip kung ano ang pakiramdam ng mahalikan ka sa labi. Dahil sa tuwing may nangyayari sa amin ni Hugo, na dalawang beses lang naman ay never ako nitong hinalikan sa labi. Hindi ko alam kung bakit kaya nagtataka ako kung ano ba ang pakiramdaman.

Sabi ng iba’y kung first kiss mo ay dapat na espesyal ito, may magandang paligid, nasa tamang oras, at ang taong dapat na humalik sa ‘yo sa labi ay ang taong sigurado nang makasama ka sa habang buhay.

“Why are you holding your lips?” Natigilan ako sa pag-iisip at sumulyap sa kaniya. Nakatuon pa rin ang pansin nito sa harapan habang abala sa pagmamaneho.

“W-Wala!” mabilis kong sagot at pasimpleng ibinaba ang kamay, ipinatong ko ‘yun sa aking mga hita. Umiwas ako ng tingin. “May iniisip lang ako,” dagdag ko.

“Ano’ng iniisip mo?” Hindi ako makatingin sa kaniya dahil ayokong mapansin nito ang pamumula ng aking magkabilang pisngi. “You’re thinking that someone’s kissing you?”

“Hindi!”

Mabilis akong lumingon sa kaniya at nakita ko ang pag-igting ng panga niya, mahigpit din ang hawak niya sa manebela dahil lumalabas ang ugat niya sa kamay. Nakasuot siya ng long sleeve na polo at nirolyo ang mangas nitong hanggang braso kaya kita ang maugat nitong kamay.

“Then what are you thinking?” Inapakan nito ang preno kaya tumigil ang kotse. Humarap siya sa akin.

Kinabahan ako dahil sa masamang tingin nito na tila makakapatay siya ng tao sa paraan pa lang ng kaniyang tingin. Umiwas ako at ibinaling sa harapan ang pansin, nasa tapat kami ng traffic light kaya pala huminto ang kotse niya.

“Ano…Kwan—”

“Sabihin mo, Aki. Kung ano ang iniisip mo para ‘di ako makaramdaman ng selos!” pagpigil nito sa sasabihin ko, at hindi ko inaasahan ‘yun.

Nagseselos siya? Kanino?

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya kaya pumikit ako at huminga ng malalim bago ako muling lumingon kay Hugo na nakatingin pa rin sa akin. Hindi pa rin nawawala ang masama nitong tingin.

“Iniisip ko kung ano ang pakiramdam ng halikan ka sa labi,” sabi ko ng hindi humihinga.

Mabilis akong umiwas ng tingin nang napalitan ng ngisi ang masama nitong tingin. Hindi niya ako sinagot bagkus umayos siya ng upo at muling humarap upang itiuon ang atensiyon sa pagmamaneho.

“We’ll wait for that time,” ang narinig ko lang na sabi niya at muling pinaandar ang kotseng sinasakyan namin.

\-

Hanggang ngayon ay iniisip ko pa rin kung ano ba ang ibig sabihin ni Hugo sa sinabi nito kanina. Ginugulo nito ang isip at puso ko. Gusto kong malaman kung ano ba ang tamang oras na hinihintay niya?

“Here, you should eat lot, para hindi ka mangayayat.” Tumawa pa siya habang nilalagyan niya ng pagkain ang platong kaharap ko.

Nasa isang restaurant kaming dalawa, galing kami sa panonood ng sine kaya naisipan naming kumain bago mamasyal ulit. Nag-enjoy akong kasama siya ngunit hindi pa rin ako mapakali sa kakaisip sa sinabi nito kanina. Naguguluhan pa rin ako.

“Salamat,” sabi ko at kinain na ang seafoods na siyang in-order niya.

“Palagi na lang malalim ang iniisip mo, why don’t you share that to me? Mmm?” Tumaas ang kilay niya habang nakatingin sa aking mga mata. Hindi tuloy ako mapakali sa inuupuan ko.

Nilunok ko ang laman ng bibig at mabilis na uminom ng tubig. Nilakasan ko ang loob kong makipagtitigan din sa kaniya, kahit na ang puso ko’y hindi na napapagod sa pagtibok ng mabilis.

“Ikaw…” sagot ko. “Ikaw ang iniisip ko, ang mga sinasabi mo, at kung bakit tayo napunta sa sitwasyong ito. Wala akong ibang iniisip kundi ikaw lang.” Pigil ang hininga habang sinasabi sa kaniya ang mga nilalaman ng isipan ko.

Gusto kong malaman niya ang lahat dahil hindi ako ‘yung taong mahilig magtago ng lihim sa iba. Bumuntong-hininga ako pagkatapos saka umiwas ng tingin. Naramdaman ko ang pamumula ng pisngi ko ngunit walang silbi ang pag-iwas ko dahil nakita na niya ito.

“Nasabi ko na rin naman sa ‘yo ang lahat at uulitin ko, Aki. I fall for you first before you notice my existence. I made everything possible to be with you today, kaya hindi ko sasayanging ang bawat araw na magkasama tayo dahil ipaparamdam ko sa ‘yong gusto kita. At, gusto kong ako lang ang iniisip mo. I know I’m being selfish sometimes but I am just scared that you might fall for someone at hindi ako ‘yun.”

Chapter 29

Aki’s Point Of View

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ako makapaniwala na may itinatagong ganitong mga salita si Hugo na nagpapabilis nang tibok ng aking puso.

“K-Kumain na lang tayo,” sagot kong nauutal dahil wala akong mahanap na salitang dapat kong sabihin sa kaniya.

Ngumiti siya kaya nakita ko ang pantay-pantay nitong mga ngipin. Umiwas ako ng tingin at itinuon na lang iyon sa mga pagkaing binili niya. Ayokong makita nito ang namumula kong pisngi.

Natahimik na kaming dalawa ngunit napapansin ko ang panakaw-nakaw niyang tingin sa akin. Hindi rin nawawala ang ngiti nito sa kaniyang labi at ang mga mata nito’y may kakaibang kislap.

Pagkatapos naming kumain ay agad kaming umalis doon. Hindi ko alam kung saan kami pupunta dahil hindi na ako nagtanong pa, nagpapatianod na lang ako sa nararamdaman ko.

Tumingin ako sa labas ng bintana nang tumigil ang kotse sa parking lot at naririto kami sa isang sementeryo. Teka, bakit kami nandito?

Bumaling ako kay Hugo. Nasa loob pa rin kaming dalawa ng kaniyang kotse. “A-Ano’ng ginagawa natin dito?” kinakabahan kong tanong. May takot pa naman ako sa mga multo.

“You wanted to know me more, right?” Tumango ako bilang sagot. Siyempre, gustong-gusto kong makilala siya ng lubusan, kung ano ang gusto niya at kung alin ang ayaw niya. “Let’s start here.”

“Dito? Dito sa sementeryo?” Tumingin pa ako sa labas. Hindi pa naman nakikita ang mga puntod dahil sa bakod na humaharang ngunit alam mo ng sementeryo ito dahil sa labas pa lang ay nakasulat na kung ano’ng lugar ‘to.

Kinilabutan ako. Kahit na alas-dos pa lang ng hapon ay natatakot pa rin ako pagdating sa mga multo, sa mga patay. Kahit na sabihin pa nilang hindi naman sila pumapatay, mas nakakatakot pa raw ang buhay.

“Yes. Let’s go. May ipapakilala ako,” sabi niya at nauna na siyang lumabas.

Napipilitan akong lumabas din ng kaniyang kotse. Mabilis akong naglakad sa kaniya at walang pag-aalinlangan akong kumapit sa braso niya dahil umihip ang malamig na hangin. Nanindig ang balahibo ko dahil sa kaba.

Narinig ko siyang tumawa ngunit hindi naman niya inalis ang mga kamay kong mahigpit ang kapit sa kaniyang braso. Bagkus ay dumausdos ang palad nito papunta sa aking baywang at hinapit ako papalapit sa kaniya.

“No one will hurt you here. This is a peaceful place, Aki. Besides, I’m here, I’ll protect you from everything.”

Nakahinga ako ng maluwag dahil sa sinabi niya. Hindi pa rin naman nababawasan ang kaba sa dibdib ko pero dahil sa boses ni Hugo at sa assurance nitong hindi niya ako pababayaan. Nabawasan ang takot ko.

“Sigurado ka, ah?” Inangat ko ang tingin sa kaniya. Tumango lang siya at sincere na ngumiti.

Pumasok kami sa loob. Hindi pa rin ako bumibitaw sa braso nito hanggang sa makarating kami sa isang puntod. Tinignan ko ang nakalagay sa lapida kung sino ang namatay.

Athena Shein __ Ocampo

“Sino iyan?” tanong ko kay Hugo. Kumalas ako sa pagkakahawak sa kaniyang braso.

May nilabas siyang lighter at sinindihan ang narorong kandila sa puntod. Naupo rin siya sa damo at lumingon sa akin.

“Sit here,” sabi niya.

Sumunod naman ako, naupo ako sa tabi nito habang nakatingin pa rin sa puntod ng babaeng nagngangalang Emilia.

“‘Di mo pa sinasagot ang tanong ko.” Tumingin ako sa kaniya dahil sa pananahimik niya.

Bumuntong-hininga ito at lumingon din sa akin matapos sumulyap sa puntod. Hindi ko alam pero kinakabahan ako sa paraan nito ng pagtingin sa akin, may takot sa mga mata nito at hindi ko iyon naiintindihan kung bakit.

“She’s the mother of my child.” Kumabog ng malaka ang dibdib ko. Tumingin ako sa puntod kung saan nakasulat ang pangalan ng namatay at birthday kasama kung kailan siya namatay.

“N-Nanay ni Simon?” tanong ko at muling bumaling sa kaniya ng tingin. Tumango siya. “Papaano siya namatay?”

“She died when she gave birth to Simon,” sagot nito.

“Papaano kayo nagkakilala?” Nakatingin na ako ngayon sa puntod. Palaisipan sa akin kung ano ang itsura ng Nanay ni Simon pero alam kong maganda ito, walang-wala akong laban. Sa matres pa lang ay talo na ako.

“She’s also studying at our University. She’s a former Miss University when I was in first year.”

Napansin kong may kinuha siya sa kanyang bulsa. Wallet pala niya iyon at may kinuha siya roon. Humarap ako ng makita kong isang litrato at inilabas niya. Ibinigay niya iyon sa akin kaya tinignan ko naman.

“Siya iyong babae sa condo mo? ‘Yung kasama mo sa picture?” tanong ko at pinagmasdan mabuti ang litratong nasa kamay ko.

Ang ganda niya. Mayroon siyang medyo kulot na buhok at maganda hugis ng mukha. Ang ganda rin ng mga mata nito na bumagay na bumagay sa kaniya. Parang nahiya ako bigla dahil sa istura ko, medyo chubby ang pisngi ko at babae siya. Ano’ng laban ko? Baka multuhin pa niya ako pagnagkataon.

“Nabuntis ko siya accidentally,” sabi pa nito kaya inangat ko ang tingin ko.

“You mean, nabangga mo siya ng pagkalalaki mo?” Sumulyap ako sa puntod at nag-peace sign.

Tumawa si Hugo kaya muli akong napabaling sa kaniya. “No. We’re both drunks that time and we didn’t know what happened next. Pero alam naming dalawa na ako ang ama ng dinadala niyang bata.”

“Ah-eh, may naging relasyon ba kayo?” Para akong broadcaster sa mga tanong ko.

Nagulat ako ng umiling siya. “We’re just good friends.” Tumingin siya sa puntod ni Athena. “Nang malaman naming buntis siya ay sinabi namin sa mga magulang namin iyon. They support us, kung ano ang magiging decision namin.”

Tahimik lang akong nakikinig sa kuwento niya.

“Plano naming magpakasal kapag nanganak siya but I never thought na hindi niya makakaya ang panganganak kay Simon. I asked her parents that I will take care of Simon and they agreed. Pinagsisihan ko ang lahat ng nangyari, until now.”

Nakikita ko ang pagsisisi sa mga mata niya. Ang sinseradad sa kaniyang boses. Ibang Hugo ang kaharap ko ngayon, isang Hugo na may malambot na puso kahit na matigas ang pangangatawan nito.

“Hindi natin hawak ang mangyayari sa hinaharap. Ang magagawa lang natin ay tanggapin kung ano man ‘yun.” Tumingin ako sa puntod bago tumingala.

Maganda ang langit, asul na asul at may konteng ulap. Hindi naman mainit dito dahil na rin sa simoy ng hangin.

“Alam ko na kahit nasaan man siya ngayon ay masaya na siya. Ramdam ko rin na pinapatawad ka na niya kung sa tingin mo’y kasalanan ang nangyari sa inyo. At saka, blessing si Simon, hindi siya kasalanan.” Humarap ako sa kaniya.

Lumakas ang hangin kaya natatangay ang ilang hibla ng buhok kong medyo may kahabaan na. Tumatakip iyon sa aking mukha. Nagulat ako dahil inayos niya ang buhok ko upang ‘di ito humarang sa mga mata ko. Namula tuloy ang magkabila kong pisngi.

“And you, too. You changed everything to me. You made my whole life in something that I didn’t expect. Kaya kita dinala rito dahil I want you to know me and gusto ko sa harap mismo ng puntod ni Athena…” Kinabahan ako sa sinabi nito kaya hindi ako sumagot at hinintay kung ano pa ang sasabihin niya. “Gusto kong malaman mo na mahal kita, Aki.”

Naramdaman ko ang panunubig ng magkabila kong mga mata hanggang sa unti-unting bumuhos ang mga luha mula rito. Dumaloy iyon pababa sa aking pisngi kaya’t hinawakan ni Hugo ang magkabila kong mukha. Gamit ang hinlalaki nito ay pinunasan niya ang mga luha mula rito, luha na ibig sabihin ay saya.

“Why are you crying again?” marahan niyang tanong at hindi pa rin binibitiwan ang mukha ko.

“K-Kasi pinapasaya mo ako,” sagot ko. Hinawakan ko ang mga kamay niya sa mukha ko at marahan iyong ibinaba. Magkahawak na kami ng kamay habang magkaharap sa harapan ng puntod ng ina ni Simon.

“You also made me happy, Akierra Shane Velasco,” malumanay niyang sabi.

Ngumiti ako at tumingin ng diretso sa kaniyang mga mata. Siguro sapat na rin ang araw na nakilala ko siya at ayoko na rin namang patagalin pa ang lahat. Dito mismo sa puntod ni Athena, ang ina ng anak nito. Mangangako ako sa kaniya.

“Alam mo, pinapangarap ko lang noon na balang araw magkaroon ako ng kaibigan. Lumaki kasi akong ni isang tao ay walang lumalapit sa akin, walang kumakausap o pumapansin man lang. Pero nang makilala kita, I mean, noong makita kita. Do’n ko napagtanto na hindi lang pala ako ang walang kasama sa campus tuwing recess o lunch.”

Nakatingin lang siya sa akin at alam kong nakikinig ito sa mga sinasabi ko kaya nagpatuloy ako.

“Kaya siguro pinagtagpo tayo dahil gumawa rin ako ng paraan para mapalapit sa ‘yo.” Tumawa ako sa sinabi ko pero itong kaharap ko’y seryoso lang ang ekspresiyon sa kaniyang mukha.

“Nandito na rin naman na tayo kaya sasabihin ko na rin sa ‘yo…” Sumeryoso na ako. “Dito sa puntod ng ina ni Simon, ipinapangako ko na aalagaan kita at ang anak niyong dalawa. Gusto ko ring malaman mo na mahal kita.”

Lumiwanag ang mukha niyo. “You mean, sinasagot mo na ako?” Tumango lang ako kaya bigla siyang tumayo at nagtatalon. “YES! FCK! WOOH!”

Natawa ako dahil sa tuwang ipinapakita niya.

Tumigil din naman siya sa pagtatalon at lumuhod sa harapan ko. Muli niyang hinawakan ang magkabila kong pisngi at tumingin sa mga mata ko.

“You don’t know how much happiness I felt, right now! I’m so happy that finally, you’re mine.”

“Ako rin… Masaya ako dahil akin ka na,” sagot ko.

Pinaliit niya ang distansiya ng aming mga mukha. Hindi pa rin napuputol ang tinginan naming dalawa. Kaya’t dahan-dahan kong ipinikiy ang mga mata ko hanggang sa naramdaman ko ang labi nito sa aking labi.

Ito na siguro ang pinakamasayang araw sa buong buhay ko, saksi ang mga patay sa sementeryong ito kung gaano ako kasaya ngayon.

---

Chapter 30

Aki’s Point Of View

Malawak ang ngiti ko nang pumasok ako sa loob ng aming classroom. Inilibot ang paningin at natagpuan ko si Mina na nakatingin sa akin habang nakakunot ang kanyang noo.

“You’re weird,” aniya nang makalapit ako sa puwesto nito.

Umupo ako sa upuan ko. Inilabas ang mga gamit para sa subject na ‘to saka ako humarap sa kaniya.

“Hehe.” Mas lalo kong pinalawak ang pagkakangiti ko. “Ang ganda mo pala,” sabi ko.

Tumingin ako sa mga kaklase ko at abala sila sa kani-kaniyang mga ginagawa. Maaga pa naman ngunit marami na ang nandirito dahil siguro mas pinili nilang mag-study rito, may quiz daw kasi kami mamaya.

“You’re scaring me, Aki. What’s with you?!” Tinaasan niya ako ng kilay nang mapalingon akong muli sa kaniya.

“Anong nakakatakot? Masaya lang ako, sobrang saya ko. Masama ba iyon?” Inirapan ko siya.

Kinuha ko na lang ang cellphone ko at tinignan kung mayroon ba akong natanggap na message. Saktong pagbukas ko ng cellphone ko ay nag-appear sa screen nito ang pangalan niya.

Hugo’s calling…

Sumulyap ako kay Mina na nakatingin pala sa akin at nang makita niya ang nasa screen ng cell phone ko ay ngumisi ito.

“Well, now I know. Corny niyo!” Inirapan niya ako at kinuha ang libro nitong mukhang kanina pa niya binabasa nang hindi pa ako dumarating.

“Inggit ka lang,” sabi ko.

Ibinalik ko na ang pansin sa cellphone at bago pa man iyon mamatay ay sinagot ko na ang tawag at inilapit iyon sa aking tainga.

“Hello,” sagot ko.

Namula pa ang magkabila kong pisngi ng maalala ko na naman ang nangyari sa amin sa sementeryo.

Iyong araw na pagsagot ko sa kaniya at official ng may relasyon kaming dalawa. Tatlong araw pa lang ang lumilipas at paulit-ulit iyon bumabalik sa isipan ko na siyang pagiging dahilan ng pamumula nitong aking pisngi.

Hindi lang ako makapaniwalang ‘yung taong hinahangaan ko ng palihim ay siya rin pa lang mag pagtingin din sa akin.

“Where are you? I’m off to school now. Kakahatid ko lang kay Simon sa school nito,” anito sa kabilang linya.

Isa pang dahilan kung bakit hindi ko maiwasang hindi kiligin ay ang pagiging caring nito sa akin.

Hindi na siya iyong Hugo na malamig kung tumingin, strikto ang awra at masama ang mga titig sa mga taong nakakasalamuha niya. Ibang Hugo na ang kilala ko ngayon, ang boyfriend ko.

Minsan may mga times na gano’n ang pakikitungo niya pero hindi mawawala ang pagiging sweet nito sa akin. Palagi kaming magka-video call at pinipilit niya akong bumalik na sa condo nito pero ayoko, dahil alam kong mahihirapan akong tumanggi sa kaniya kapag nasa condo niya kaming dalawa.

“Nasa classroom na. Mag-iingat ka sa daan,” sabi ko. Sumulyap ako kay Mina na abala sa pagbabasa ngunit alam kong nakikinig pa rin ito sa sinasabi ko at mamaya ay uusisain na niya ako.

“We’ll eat lunch together. I know some place.”

“Sige.”

“I love you and I miss you. Sana magkasama tayo palagi.”

“Ano ka ba! Hindi naman tayo LDR. Hindi lang tayo puwedeng magsama muna palagi,” sabi ko at pinahinaan ko ang boses upang hindi marinig iyon ng iba. Sapat lang iyon para kay Hugo na maintindihan niya.

“Yeah. Someday, Aki. Someday, people will understand.”

Napag-usapan na namin ang tungkol dito. Alam naming pareho na kahit paunti-unti ng natatanggap ang mga katulad ko, mga katulad naming nagmamahal sa kapwa, marami pa rin ang takot na mag-come out. Dahil na rin sa mapanghusgang mga tao, iyong mga sarado ang isipan at hindi kami lubos na nauunawaan.

Kaya kahit na gusto ni Hugo ang sabihin sa iba o ipaalam sa kanila ang relasyon namin. Mas minabuti kong itago na muna, ang mga nalalapit lang na tao ang siyang dapat na makaalam tulad ni Mina.

Kilala si Hugo sa University, maging sa labas ay may mga humahanga sa kaniya. Hindi ko puwedeng bahiran iyong imahe niya sa marami. Kahit na sa una pa lang ay ayaw na niya ng atensiyong ibinibigay ng iba, wala akong karapatan na bahiran iyon at magbago ang lahat.

Katulad ko, marami rin ang humahanga kay Hugo. Marami ang gustong mapalapit sa kaniya na gagawin ang lahat-lahat, mapansin lang sila ni Hugo. At kung malalaman nila iyon, hindi ko alam kung anong reaksiyon ang ipapakita nila.

Siguro ay may makakatanggap ngunit karamihan sa kanila ay mandidiri at baka ang iba ay magalit sa akin.

Kaya hangga’t maaari, mananatiling sikreto na muna kung ano ang mayroon sa aming dalawa. Ang mahalaga lang naman dito ay alam naming mahal namin ang isa’t isa at may tiwalang hindi kami naglololoko.

Tinapos na namin ang tawag dahil pumasok na ang professor. Kahit na hindi pa rin nilulubayan ni Hugo ang isipan ko ay pinilit kong ituon ang pansin sa professor na nagkukuwento na ng kanyang buhay.

\-

“Where do you want to go on vacation?”

Uminom muna ako ng tubig dahil kumakain ako ng magsalita ito. Nilunok ko na muna ang laman ng bibig at kumuha ng tissue para punasan ang bibig ko.

“Hindi ko alam. Usually kasi dati, sa bahay lang kami nagpapasko nina Mama,” sagot ko kay Hugo.

Nasa isang restaurant kami. Malapit lang naman ito sa school pero wala masyadong kumakain ditong studyante sa school dahil hindi siya gano’ng kasikat. Masasarap naman ang pagkain dito at dito rin namin napili para walang makakita sa amin na magkasama.

Kasama sana namin si Min ngunit sabi niya’y may pupuntahan pa siya. Hindi ko na lang tinanong kung saan dahil nagmamadali itong umalis kanina kaya wala akong nagawa kundi ang hayaan na lang siya.

“How about you come with us.” Nagulat ako sa sinabi niya. Medyo iba rin ang pagkakaintindi ko.

“Saan naman?” Nakakunot-noong tanong.

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang mamasa-masa nitong labi, nakakaakit. Sandali! Ano ba itong pinagsasabi ko sa isipan ko?

“In our province, we’ll going to meet my grandma. She’s staying at our province taking care of our farms and other businesses.”

Napalaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwalang isasama ako nito sa probinsiya niya at mas lalong nakakagulat na makikilala ko ang lola nito roon? Mabait kaya siya?

“Ipapakilala mo ba akong ano mo…” Tinaasan niya ako ng kilay. “Na boyfriend mo,” pagpapatuloy ko.

Ngumiti siya at umabot iyon sa kaniyang mga mata. “You’ll know,” aniya.

Napanguso na lang ako dahil sa sagot niya. Bakit hindi na lang niya ako sagutin ng diretso at binibigyan pa niya ako ng iisipin. Kinakabahan tuloy ako kung ano bang klaseng tao ang lola nito, kung sasabihin ba ni Hugo ang relasyon namin sa kaniya at matatanggap niya kaya ito?

Hindi na lang ako nagtanong pa dahil tinapos ko na ang pagkain. Malapit na rin matapos ang oras ng lunch break at kailangan pa naming bumalik sa University para pumasok.

\-

Pagdating sa University ay maingat kami ni Hugo. Ako ang may gusto nito, ang malayo pa lang sa University ay bababa na ako sa kaniyang kotse para maglakad papasok dahil kung sa park pa kami maghihiwalay ay maraming mga matang nakatingin sa amin, lalo na sa kaniya.

Siya ang center of attraction, kaya kung may makakakita sa kaniyang may kasamang iba ay pag-uusapan nila at kakalat na iyon.

Tuluyan na akong pumasok sa University. Naglakad na ako papunta sa aking classroom ngunit natigilan ako ng may humarang sa akin.

Inangat ko ang tingin ko dahil nakatungo ako minsan kung naglalakad. Napalayo ako ng konte dahil sa gulat.

“Hi.” Nakangiti niyang sabi.

Hindi ako makasagot. Pakiramdam ko’y may mga matang matalim na nakatingin sa puwesto namin. Mabilis ang tibok ng puso ko.

“C-Cain?”

Chapter 31

Aki’s Point Of View

“C-Cain?” Kinakabahan ako kahit hindi naman dapat. Hindi ko alam pero may kung ano sa puso ko ang bigla na lamang tumambol.

Wala namang nakakatakot sa paraan ng pagtingin niya o maging si Cain mismo ngunit pakiramdam ko’y may mga matang masasamang nakatingin sa amin.

“How are you, Akierra? It’s been a long time since I invited you to join us. Have you had your decision?”

“Ah-eh…” Napakamot ako sa ulo ko dahil hindi ko na maalala ang bigla nitong pagsulpot sa harapan ko noon na naging dahilan kung bakit may nangyari sa amin ni Hugo. “Actually, wala pa. I-I mean, busy kasi ako sa studies. Hindi ko alam kung makakasali ako,” sabi ko.

Totoo naman iyon, hindi ako sigurado kung mapagtutuunan ko ng pansin ang pagsali sa club nila. Malapit na rin ang finals para sa end of semester this year. May mga projects pang dapat na tapusin kaya wala akong oras para sa club nila.

Isa pa sa dahilan ay si Hugo. Ewan ko kung bakit bigla na lang itong pumasok sa isipan ko na tila nakakamatay ang tingin dahil sa sobrang sama.

“It’s okay. You can still join us if you have time. I have to go,” anito. Tumango lang ako at sa huling pagkakataon ay humingi ng tawad dahil sa pagtanggi ko.

Hindi ko na lang pinansin ang kakaibang ngiting pinapakita niya. Inisip ko na lang na tanggap nito ang paghingi ko ng tawad.

Nakahinga ako ng maluwag nang tuluyan akong nakapasok sa aming classroom. Wala pa si Mina sa kaniyang puwesto at hindi rin ito nag-text kung papasok ba siya ngayon.

Naupo na lang ako ng magsimula ng magsipasukan ang mga kaklase ko at hanggang sa tuluyang pumasok ang aming professor.

Nang matapos ang klase ay walang Mina ang nagpakita. Mabuti na lang dahil hindi nagbigay ng quiz ang mga professor na pumasok sa hapon.

Kanina pa rin kumakabog ang dibdib ko dahil sa kaba. May masama akong pakiramdam at hindi ko alam kung saan ito nagmumula. Simula ng maghiwalay kami ni Cain kanina ay hindi na ito nawala.

Ni hindi ko maituon ang sarili sa mga sinasabi ng aming professor.

Malapit na akong makalabas ng University nang mag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko. Mabilis ko itong kinuha at muntik ko pang mahulog dahil sa panginginig ng kamay ko.

Kinakabahan akong basahin ang text message na natanggap ngunit wala akong nagawa kundi ang buksan ito at alamin kung kanino ba galing.

**“Meet me at the parking lot.” **

Plain na plain ang message nito pero ‘di ko maintindihan kung bakit mas lalo akong kinabahan sa paraan ng pagkaka-text ni Hugo?

Dahil sa kuryusidad ay tinahak ko ang daan papuntang parking lot.

Kanina pa nagsiuwian ang ibang studyante kaya wala na halos sila rito. Kung mayroon man ay nasa library o sa field kung saan naroroon ang mga nagpapractice ng sports at iba pa.

Kaya nakakasiguro akong walang makakakita sa amin ni Hugo na magkasama sa parking lot. Teka! Ano ba itong iniisip ko, as if naman may mangyayari sa aming dalawa roon.

Habang papalapit ako sa parking ay mas lalong tumatambol ang dibdib ko. Kinakabahan sa hindi malamang dahilan.

Nasa malayo pa lang ako ay tanaw ko na si Hugo ngunit napakunot ang noo ko dahil may kasama itong babae. Nakatalikod si Hugo sa akin at hindi naman ako napapansin nung babae kaya nang makalapit ako ay nagtago ako sa isang kotse malapit sa puwesto nilang dalawa.

Nakita kong may inabot ang babae sa kaniya at hinintay kung tanggapin ito ni Hugo. Nagulat ako ng tinanggap nga niya ngunit wala naman siyang sinabi.

“S-Salamat. P-Pumunta ka sa party ko next Saturday. Aasahan kita,” sabi lang ng babaeng may kulot ang buhok ngunit maganda, matangkad at higit sa lahat ay babae siya, malaki ang dibdib niya.

Tumango lang sa kaniya si Hugo at agad na umalis iyong babaeng kaharap niya. Nagtago ako ng dumaan ito malapit sa akin. Sinundan ko siya ng tingin nang maglakad ito palalayo at saka ako sumulyap kay Hugo na nakatingin na rin pala sa akin.

“What are you doing there?” malamig nitong tanong.

Bigla akong nakaramdam ng paninikip sa dibdib ko.

Tumayo ako ng maayos. Lumapit sa kaniya at tinignan ko ang hawak nito, isa pala iyong invitation. Sa tingin ko’y pupunta nga siya sa party na sinasabi nung kausap niya.

“P-Pupunta ka?” tanong ko.

Ang kaninang kabang nararamdaman ko’y napalitan ng paninikip sa dibdib. May kung anong matulis na bagay ang bumulusok at tinamaan ang puso ko.

Nanunubig ang magkabila kong mga mata pero pinigilan kong huwag iyong bumuhos. Hindi ko maintindihan pero nasasaktan ako, nasasaktan ako dahil harap-harapan kong nakikita na talo ako ng mga babaeng may gusto sa kaniya.

Kinakabahan ako sa magiging sagot niya. Hinihiling ko na sana’y tumanggi siya.

“Yes, she invited me to join. Hindi ako puwedeng tumanggi,” sagot niya. Bumagsak ang balikat ko.

“G-Gano’n ba? S-Sige. A-aalis na ako.” Tumalikod ako at naglakad na papalayo.

Napahinto ako ng may humawak sa braso ko. Mabilis kong pinusan ang mga mata gamit ang libre kong kamay. Hindi ako humarap sa kaniya.

“Where are you going?”

“Uuwi na malamang! ‘Yung lang ba ipinapunta mo sa akin dito?!” Hinila ko ang braso ko at humarap na ng tuluyan kay Hugo.

Nakangisi siyang nakatingin sa akin. “We’re going home,” aniya.

“Hindi ako sasama sa ‘yo. Sa bahay ako uuwi,” sagot ko.

Muli akong tumalikod at ihahakbang na sana ang mga paa nang may bigla na lang bumuhat sa akin, bridal style ang ginawa nito at hindi ako nakapalag ng namalayan ko na lang ang sariling nasa loob na ng kanyang kotse.

“You’re stubborn,” sabi nito ng pumasok siya sa loob ng kotse at pinaandar iyon.

“Pakialam mo ba? Gusto ko ng umuwi!”

“Sa condo ka uuwi.” Napatingin ako rito, masama ko siyang tinignan.

“Sa bahay ako uuwi! Ayokong sumama sa ‘yo!” Bubuksan ko na sana ang pintuan ngunit agad niya itong pinaandar at umalis kami sa parking lot.

\-

Nakarating kaming dalawa sa harapan ng building kung saan ang condo nito. Narito pa rin kami sa parking lot ng building at kanina pa rin nakabusangot ang mukha ko.

Naiinis ako dahil hindi tumuloy ang mga luha ko kanina. Mas lalo akong nainis sa sarili ko dahil hindi ko magawang magalit sa kaniya.

“Let’s go,” sabi nito. Binuksan niya ang pinto ng kanyang kotse at lumabas siya mula roon.

Hindi ako gumalaw sa kinuupuan ko. Tinignan ko lang ang ginagawa nito, umikot siya sa kotse at pumunta sa pintong nasa tabi ko. Binuksan niya iyon at tinignan niya ako.

“Get out. We’ll talk inside of my condo,” sabi nito. Hinawakan niya ako sa braso ngunit tinabig ko iyon.

“Huwag mo ‘kong hawakan. Gusto kong umuwi!”

Hindi ko siya nilingon pero napansin ko ang ngisi nito sa kaniyang labi. Mukhang tuwang-tuwa siya na ginagago niya ako.

“Iba ka pala magselos, Aki. Nagseselos din ako pero pinipigilan ko ang sarili ko because I don’t want to end up being with you on bed.”

Chapter 32

Aki’s Point Of View

“Bakit mo ‘ko dinala pa rito?” Masama ko siyang tinitignan.

Pareho kaming nakaupo rito sa sofa sa kaniyang condo. Hindi niya ako hinila dahil kusa akong sumama sa kaniya, ayokong magpabuhat doon at baka totoohanin pa niya ang sinasabi niya kanina.

I don’t want to end up with you naked on bed.

Kinikilabutan ako. Kahit na dalawang beses ng may nangyari sa amin ay hindi pa rin sanay ang katawan ko sa mga pangyayari. Nanginginig ang kalamnan ko at hindi ko mahabol ang hininga.

“I want to talk to you,” aniya, mahinahon ang kaniyang boses. Hindi na katulad noon na kung minsan ay masama ang tingin at may diin ang bawat salitang sinasabi niya.

“Kanina pa tayo nag-uusap. Ano bang gusto mong pag-usapan? Gusto ko ng umuwi. Ayokong makasama ka,” sabi ko.

Nang makita ko ito kanina sa parking lot kasama ang babaeng iyon ay nakaramdam na ako ng inis at hanggang ngayon ay naiinis pa rin ako. Hindi ko naman maitago iyon sa kaniya.

Bumuntong-hininga siya at napahilamos sa kaniyang mukha.

“Aki, please?” Natigilan ako. Pakiramdam ko ay nahihirapan siya ngayon. “I just really want to talk to you, to be with you, and to explain what happened earlier.”

Umiwas ako ng tingin dahil ayokong nakikita ang mga mata nitong may kislap habang mariing nakatingin din sa akin. Bumuntong-hininga ako.

“B-Bakit kailangan mo pang magpaliwanag? Wala lang naman iyon, hindi naman ako galit dahil doon.”

“I know but you’re jealous. Ayokong nagseselos ka,” aniya, kalmadong-kalmado.

Nagseselos ba ako? Hindi ko alam, ang alam ko lang ay naiinis ako nang malaman kong pupunta siya sa party ng babaeng iyon. Mabilis naman ang tibok ng puso ko at hindi ako mapakali sa kinauupuan ko.

Nasa single sofa siya nakaupo habang ako ay nasa mahaba.

“H-Hindi! Ba’t naman ako magseselos do’n,” mabilis kong sagot. Hindi ako makatingin sa kaniya dahil ayokong makita niyang hindi ako nagsasabi ng totoo.

Siguro nga’y tama siya na nagseselos ako. Ganito pala ang pakiramdam ng nagseselos? Pakiramdam mo’y aagawin sayo ang taong mahal mo ng wala kang kalaban-laban.

Muntik na akong mapatalon ng maramdaman ko ang mga bisig nitong pumulupot sa katawan ko. Mabilis akong humarap sa kaniya at gulat na gulat ako dahil ang lapit ng mga mukha namin sa isa’t isa.

Nakangiti siya habang mahigpit ang pagkakayapos niya sa baywang ko. Amoy na amoy ko ang mamahalin nitong pabango na naging paborito ko na simula nang maamoy ko ito sa kaniya. Ramdam na ramdam ko rin ang matigas nitong katawan, kahit nakasuot pa siya ng uniporme.

“A-Ano’ng ginagawa mo?” Napahawak ako magkabila niyang balikat upang ilayo siya ngunit walang saysay dahil mas malakas siya sa akin.

“She’s no compare to you, Aki. Hindi mo kailangan magselos. And, I am not also going to her party anymore.” Napalunok ako. Ang lapit-lapit ng kanyang mukha habang sinasabi niya sa akin.

“L-Lumayo ka nga!” asik ko at sinubukan ko ulit na itulak siya mula sa balikat ngunit mas lalo lang niyang hinihigpitan ang pagkakayapos sa baywang ko.

“Lalayo lang ako kung sasabihin mo sa akin kung ano ang sinabi ni Cain sa ‘yo kanina.”

Napahinto ako sa pagtulak sa kaniya at napatingin sa kaniyang mga mata. Bumalik ang kaba ko nang maalala ko ang naramdaman kong masasamang titig mula sa malayo habang kausap ko si Cain, ‘yung President ng cooking club na nag-alok sa akin para sumali sa club nila.

“Wala!” mabilis kong sagot. Umiwas ako ng tingin ngunit napansin ko pa rin ang sumama nitong tingin sa akin.

“Wala?” anito sa hindi naniniwalang tinig, tinaasan niya pa ako ng kilay habang matatalim pa rin ang tingin nito. Bumalik na naman siya sa dating Hugo na una kong makatagpo.

“Oo! Wala lang ‘yun,” sagot ko. Pinipilit kong ayusin ang tono upang hindi niya mahalata ang kabang kanina ko pa nararamdaman.

“Ah, wala?” Tumango ako agad, kahit mahahalata mo sa kaniyang itsura na hindi siya naniniwala.

Talagang wala naman talaga ‘yun. Hindi importante ang pinag-usapan namin ni Cain kanina.

“T-TEKAA!” Napasinghap ako ng ilapit nito ang kaniyang mukha sa leeg ko at hinalik-halikan ito.

Ang kaninang mga brasong nakayapos sa baywang ko’y ngayo’y mas lalo niya akong hinapit papalapit. Isiniksik din niya ang kanyang mukha sa aking leeg.

“HUGO! ANO BA?!” sigaw ko ngunit hindi siya nakinig dahil patuloy niyang hinahalik-halikan ang leeg ko.

Naghahalo ang tawa at ungol na lumalabas sa aking bibig dahil sa kaniyang ginagawa. Hindi ko rin siya magawang itulak dahil nanghihina na naman ang aking buong kalamnan, ganito ang epekto ni Hugo sa akin.

“Tell me the truth, Aki… Mmmm?”

“H-Hugo, l-lumayo ka nga muna!” sabi ko dahil hindi pa rin nito nilulubayan ang leeg ko. “S-Sandali! Ugh!”

Napahigpit ang kapit ko sa balikat nito nang pumasok ang kamay nito sa suot kong damit at nahanap niya ang utong ko. Naipikit ko ang mga mata at hindi ko maintindihan kung bakit biglang nag-init ang katawan ko sa pagpisil sa utong at paghalik nito sa leeg ko.

“Fck! You’re making me insane!”

Kahit ibinibigay ko na ang buong lakas ko’y hindi ko pa rin siya magawang itulak papalayo. Mas lalo lang akong nanghihina sa ginagawa niya at mabilis ang paghina ko na tila pa may hinahabol ang aking puso.

“H-Hugo! Oooh!” Napayakap ako ng mahigpit sa leeg niya ng kagatin niya ang leeg ko kasabay ng paglapirot sa aking magkabilang utong.

Napahugot ako ng malalim na hininga ng lumayo ang bibig nito sa leeg ko. Alam kong nag-iwan iyon ng marka dahil sa hapdi ngunit may kakaibang sensasyong ibinibigay na dumadaloy sa katawan ko.

“You’re not going to tell me?” mahinahon niyang tanong, malapit pa rin ang mukha nito sa leeg ko. Nararamdaman ko ang mainit niyang hininga na tumatama rito.

“P-Papaano ako makakapagsalita kung ganito ginagawa mo?!” naiinis kong sagot, hinahabol ko pa rin ang hininga ko. Nakuha ko rin ang lumayo sa kaniya ngunit muling pumulupot ang kaniyang kamay sa baywang ko at hinapit ako papalapit.

Lumipat ang mukha nito sa mukha ko kaya sobrang lapit niya sa akin. Nakatingin siya sa aking mga mata at gano’n din ako.

Nararamdaman ko ang bilis ng tibok ng puso nito. At kahit nakabukas ang aircon dito may mga butil ng pawis sa noo niya.

“You’re beautiful. I love you, Aki. Huwag mo akong iiwan at ipagpapalit sa hilaw na amerikanong iyon.”

Kumunot ang noo ko. “Sinong hilaw na amerikano?” Maayos na ang hininga ko ngunit hindi pa rin bumabagal ang tibok ng puso ko.

“That fcking Cain! I’m scared that he might steal you from me,” aniya. Malambing ang kaniyang boses, ramdan na ramdam ko ang takot ngunit ‘di ko masyadong nauunawaan ang lahat.

“B-Bakit naman niya ako kukunin sayo? Tinaggihan ko siya kanina dahil ayokong magalit ka,” sagot ko, nakatingin ako sa kaniyang mga mata habang sinasabi iyan.

Tinaggihan ko si Cain hindi dahil sa ayokong sumali sa cooking club. Hilig ko rin ang pagluluto dahil isang chef si Mama na minsan ay tinuturuan ako, kami ng kambal. Tumanggi ako dahil kay Hugo, dahil ayokong magalit ito sa akin.

Sumilay ang ngiti sa kaniyang labi. Gumapang ang mga kamay nito hanggang sa napunta ito sa aking magkabilang mukha.

Hindi pa rin napuputol ang titigan naming dalawa. Kaya’t malaya kong nasisilayan ang kislap sa mga mata nito na para din akong hinihila sa sobrang lalim.

“I’ve never felt this before, Aki. Kaya as much as possible, I don’t want lose you. I know I’m a big guy but yeah, I’m fucking scared that you might leave me.”

Napalunok ako. Tama siya. Malaki siyang tao ngunit may tinatagong takot sa kaniyang mga mata. Ibang-iba ang ugali nito sa kaniyang physical appearance.

“Hindi ko gagawin iyon,” assurance ko. Dahil alam ng puso kong sapat na siya para sa akin, wala na akong dapat na hahanapin pang iba.

“Promise?”

Marahan akong tumango. Inilagay ko ang kaliwang kamay ko sa kaniyang pisngi at inilapit ang mukha sa kaniya upang idampi ang labi sa labi nito. Ipinikit ko ang mga ko nang maramdaman kong gumanti ito sa halik ko.

Lumayo ako. Ipinatong ko ang noo sa kaniyang noo habang hindi pa rin napuputol ang titigan naming dalawa.

“Pangako.” Ngumiti ako.

Muli kong naramdaman ang labi nito ng inilapit niya ang mukha at hinila ako papalapit gamit ang kamay nitong nasa batok ko na.

Dinama ko ang halik na ‘yun. Siya unang halik ko at siya lang ang huling taong mamahalin ko.

Chapter 33

Aki’s Point Of View

Ramdam ko ang hagod ng mga kamay ni Hugo sa likod ko habang paulit-ulit niya akong hinahalikan. Ilang segundo lang humihiwalay ang labi nito sa akin para humugot ng hininga at ibabalik ulit.

Wala na akong suot na damit, tanging boxer brief na lang ang suot ko habang nakaupo ako sa mga hita nito. Nakaupo siya sa sofa dito sa kaniyang sala, wala na rin siyang suot na damit ngunit suot pa rin nito ang kanyang slacks.

Naramdaman kong bumaba ang halik nito sa aking leeg kaya napatingala ako upang bigyang daan ang labi niya.

Napakurba ang katawan ko nang bumaba ang halik nito sa aking dibdib. Sinipsip nito ang kaliwa kong utong na parang may gatas na lumabas dito.

“Uugh!” Nakapikit ang mga mata ko, dinadama ang sensasyong ibinibigay niya.

Isang malalim na buntong-hininga ang nagawa ko nang inilayo niya ang mukha sa dibdib ko. Nang imulat ko ang mga mata ay nakatingin ito sa akin.

May kislap sa kaniyang mga mata na may halong libog. Kakaibang Hugo na naman ang nasisilayan ko ngayon na mas lalong nakakapag-init sa katawan ko.

“Suck me, Aki.” Napalunok ako sa sinabi niya dahil hindi ko alam kung papaano ko gagawin iyon.

Buong buhay ko ay hindi ko pa nasusubukan ang sumubo ng pagkalalaki, maging ang makakita nga noon ay hindi ko pa nagawa. Nang may mangyari lang sa amin ni Hugo, ang lahat ng seksuwal na nangyayari sa akin ay una kong naranasan sa kaniya.

“P-Papaano?” tanong ko. Umalis ako sa pagkakaupo sa kaniyang mga hita.

Yumuko ako at nakita ko ang nakabukol sa gitna ng mga hita nito, sa loob ng manipis niyang slacks kung saan nakatago ang kaniyang malaki at mahabang pagkalalaki. Maging ang akin ay matigas din kaya mabilis ko itong tinakpan at tumingin sa kaniyang mukha.

“You’re a pervert, Aki.” Ngumisi siya.

Inalis niya ang pagkakabutones ng kaniyang slacks at dahan-dahan niya itong ibinaba ngunit hindi naman niya inalis. Lumitaw lang ang dark blue nitong brief na may malaking nakabukol.

Napalunok ako. Naramdaman kong mas lalong namula ang magkabila kong pisngi. Hindi ako makatingin sa kaniya ng diretso dahil kahit ilang beses ko na siyang nakikitang nakahubad ay nahihiya pa rin ako.

“Come here,” aniya sa malambing na boses.

Nagmistula naman akong robot na napapasunod niya gamit ang boses nitong malalim at malambing. Tumayo ako sa gitna ng nakabukaka niyang mga hita, nakatakip pa rin ang mga kamay ko sa aking gitna dahil ayaw kong makita nito ang pagkalalaki kong nakabukol na rin sa boxer ko.

“Lumuhod ka.” Sinunod ko ulit ang sinabi nito, lumuhod ako sa harapan niya kaya kapantay ko na ang pagkalalaki nito. Napatingin ako rito at himas-himas na niya ang gitna nito. “Hawakan mo, Aki,” aniya.

Naingat ko ang kamay kong kaliwa at ipinatong ko iyon sa kaniyang brief. Tumayo ang balahibo ko nang maramdaman ko ang nakakapasong init na nagmumula rito. At, kahit nasa loob pa rin ito ng kaniyang brief, ramdam na ramdam na ng kamay ko ang laki at taba nito.

“Ugh! Your hands are soft,” sabi nito. Dahil sa narinig ay tila nagkaroon ng sariling buhay ang kamay ko upang himas-himasin ang nakabukol sa kaniyang brief.

Naririnig ko ang mahihina niyang halinghing at napapansin ko ang pagkagat nito sa kaniyang ibabang labi na tila nasasarapan sa aking ginagawa. Mas lalo siyang naging hot at sexy sa paningin ko nang itaas nito ang mga kamay upang gawing unan ang braso nito.

Kaya lumitaw ang muscles nito sa kaniyang braso. Ang kili-kili nitong may mumunting balahibo na nakakadagdag lalo sa kaniyang kaseksihan.

“Fck! Please, suck me, Aki! Ugh!” Napalunok ako, kinakabahan na may halong excitement na nabubuhay sa katawan ko.

Hinawakan ko ang laylayan ng brief nito at tuluyan ko nang inilabas ang kaniyang nagtatagong pagkalalaki. Nagmistula itong spring na tumama sa kaniyang katawan at nag-bounce bago tumuwid na nakatayo.

Nanlaki ang mga mata ko dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang ganito kalaki ang kanyang pagkalalaki. May mamula-mulang ulo na may mumunting likidong tumatagas dito.

Sunod-sunod akong lumunok nang hawakan ko ito. Hindi sakop ng isa kong kamay ang katawan ng pagkalalaki niya kaya ginamit ko ang isa. Ramda na ramdam ko na rin ang init na dumadaloy mula rito.

Marahan ko itong itinataas-baba at naririnig ko ang halinghing ni Hugo na parang musika sa aking pandinig. Kaya pinagbutihan ko ang pagtataas-baba, binilisan kaya mas lalong lumakas ang mga ungol nito.

“Ooh! Fck, Aki! Isubo muna! Uugh!”

Tumigil ako sa pagtataas-baba ng kamay ko sa pagkalalaki niya. Inayos ko ang pagkakaluhod sa gitna ng kanyang nakabukakang hita. Inilapit ko ang mukha ko sa tayong-tayong nitong pagkalalaki na may tumatagas ng pre-cum mula rito.

Ibinuka ko ng dahan-dahan ang bibig at marahan din ang pagbaba ko hanggang sa pumasok iyon sa aking bigbig. Hindi ko man tuluyang naisubo ng buo ngunit narinig ko pa rin ang malakas at mahabang ungol ni Hugo.

“Uuugh! Ang init ng bibig mo!” Hinugot ko ang pagkalalaki niya hanggang sa pinakaulo at isinubo kong muli.

Pinagbutihan ko ang ginagawa, ang paglabas-masok ng pagkalalaki nito sa aking bibig, iniingatan na huwag sumabit ang ngipin sa balat niya. Ginagahan pa ako sa tuwing naririnig ko ang ungol ni Hugo.

“Fck! Stop! Baka labasan ako agad. I wanna fck you now.”

Hinawakan niya ang baba ko at inalis sa pagkalalaki niya. Inangat niya ang mukha ko upang makayuko siya ng maayos at mahalikan ako na ginantihan ko rin naman. Ipinasok niya ang dila sa aking bibig kaya nakipaglaban din ang aking dila sa kaniya.

Agad din siyang humiwalay. Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sofa at tuluyan niyang hinubad ang lahat ng kaniyang suot. Hinawakan naman niya ako sa balikat at pinatayo.

Gamit ang lakas niya’t hinawakan niya ako da baywang, ipinatalikod sa kaniya paharap sa sofa. Hindi agad ako nakapagreklamo ng tuluyan niyang matanggal ang natitira ko ring saplot.

“Uggh!” napadaing ako sa sakit dahil hinampas nito ang pisngi ng aking pang-upo.

Nakatukod ang mga kamay ko sa sandalan ng sofa habang ang likod ko’y nakaharap sa kaniya. Nakakahiya ang position na ‘to ngunit hindi ko magawang magprotesta dahil may kakaiba sa akin na sunod-sunuran lang sa kaniya.

“Uugh! H-Hugo–” Hindi ko maituloy ang dapat na sasabihin upang pigilan siya dahil ipinasok niya ang isang daliri nito sa aking butas.

“Your hole is so tight, Aki!” sabi nito, inilalabas-masok niya ang daliri sa butas ko.

Lumingon ako rito at nakatuon ang pansin niya sa pang-upo ko. Muling akong napaungol ng malakas ng nadagdagan ang isang daliring nakapasok sa akin.

“Oohh! Uugh!” Mahigpit ang kapit ko sa sandalan ng sofa. Ang bibig ay nakanganga upang magpalabas ng malalalim na hininga.

Kakaibang sensasyon ang nararamdaman ko sa tuwing ginagawa namin ito ni Hugo.

Nawala ang daliring mabilis na naglalabas-masok sa butas ko kaya napahinga ako ng maluwag. Ngunit akala ko’y hanggang doon na lang iyon dahil naramdaman ko ang ulo ng pagkalalaki nito na dumikit sa aking butas.

Mabilis akong napalingon sa kaniya na nakatayo na ngayon sa aking likuran. Itinututok ang malaki at mataba niyang pagkalalaki.

“H-Hugo! T-Tek–Uggh!” Napanganga ako nang ipinasok na nito ang pagkalalaki.

“Oooh!” ungol niya. “Ang sikip!”

Pinaghalong kirot at sarap. Pero nang marahan siyang umatras-abante upang maglabas-masok ang pagkalalaki niya. Unti-unti ring nawawala ang kirot at tuluyan itong napapalitan ng sarap.

Hindi maipaliwanag ang sarap na nadarama ko ngayon. Ang marahang paglalabas-masok ay napalitan ng mabilis at marahas.

Malalakas na ungol at halinghing ang maririnig mo sa buong condo ni Hugo. Ang mga katawan namin ay pawisan kahit na nakabukas naman ang aircon dito.

“Ugh! Ugh!” Ngayo’y nakaupo ulit siya sa sofa habang nakapatong ako sa kaniya at nagtataas-baba sa ibabaw niya.

Hinila nito ang batok ko upang mahuli ang aking labi. Sinisipsip nito ang ibabang labi ko at minsan ay ipinapasok niya ang kaniyang dila sa loob upang makipag-espadahan sa aking dila.

Hindi ko na mabilang kong ilang beses na akong nilabasan. Pagod na rin ang katawan ko ngunit si Hugo ay ayaw tumigil. Hindi lang isang position ang nagawa namin. Mayroong binuhat ako nito habang nakapasok ang pagkalalaki niya sa loob ko’t naglalabas-masok.

Ang pinakahuli ay nakahiga ako sa sofa at nakapatong ang magkabila kong hita sa kaniyang balikat habang naglalabas-masok siya.

“I’M GONNA CUM!! UUGGH!” Hinugot nito ang pagkalalaki at mabilis na jinakol hanggang sa lumabas nag puti’t maraming likido roon.

Napahinga ako ng maluwag ngunit mabilis pa rin ang pagtataas-baba ng dibdib ko dahil sa pagod at hingal. Naramdaman ko ang labi nito sa akin kaya kahit na pagod ay gumanti pa rin ako sa kaniyang mga halik.

“I love you, Aki.”

“Mahal na mahal din kita,” sabi ko ng humiwalay kaming pareho sa pagkakahalik. Hindi ako nagsasawang halikan din siya ng paulit-ulit.

“Huwag mo akong iiwan, ah?” bulong niya.

“O-Oo naman!” sagot ko, pilit dahil pagod na pagod na ng katawan ko.

“Then…” Muli kong naramdaman ang pagkalalaki niya sa butas ko. “Let’s have a round two!”

“Teka– Ugggh!”

Hindi ko alam kung ilang beses siyang nilabasan dahil hindi ko na kinaya pa at tuluyan akong nakatulog. Ang alam ko lang, masaya ako sa tuwing nag-iisa kami ni Hugo dahil ramdam ko kung gaano niya ako kamahal.

Kaya’t sa abot ng aking makakaya ay ipaparamdam ko rin sa kaniyang mahal na mahal ko siya.

Chapter 34

Aki’s Point Of View

Nakapangalumbaba akong nakatingin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang pagpatak ng ulan sa labas. Hindi malakas ngunit sapat lang ang buhos ng ulan para Mabasa ka. Pero hindi mahalaga ‘yun, gusto kong suungin ang ulan para pumunta sa condo ni Hugo.

Dalawang araw na magmula nang magkita kaming dalawa, iyong nangyari sa aming dalawa sa condo niya. At, sa loob ng dalawang araw na ‘yun ay hindi na nasundan pa maging ang pag-text at tawag ay hindi na rin niya nagawa pa.

Hindi ko alam kung bakit o ano ang dahilan ni Hugo dahil ayon sa kaniya ay uuwi siya sa kanilang bahay. May emergency raw sa kanila at dalawang araw na ang lumipas ngunit hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagpaparamdaman, nagte-text at minsan tumatawag ako ngunit walang sumasagot.

Matapos ang nangyari sa amin, nagising na lang ako na alas-otso na ng gabi, nakahiga sa kama nito dito sa loob ng kanyang kuwarto ngunit wala siya sa tabi ko. Lumabas ako sa kuwarto niya suot-suot ang Malaki nitong damit na kulay puti, nagiging daster na sa akin ngunit wala akong pakialam dahil nakita na niya ang kabuuan ko. Naramdaman din na wala akong suot na kahit anong underwear.

Nakita ko ito sa sala habang nakatayo na may kausap sa kaniyang cellphone. Tumayo ako malapit sa kaniya. Hindi naman niya ako napansin dahil nakatalikod ito sa akin at iisa lang din ang naitindihan ko sa sinabi niya.

“Yes, Dad. I’ll go home.” At ibinaba na nito ang tawag. Ang tatay pala niya ang kausap.

Humarap ito sa akin at medyo nagulat siya ng makita ako ngunit agad ding umayos ng tayo. Hindi ko alam pero pakiramdam ko na may tinatago siya sa akin. Gusto ko mang tanungin ngunit nirerespeto ko at hinihintay ko na lang na siya ang magsabi.

“Sino ‘yun?” tanong ko, kahit na narinig na ng magkabila kong tainga ang pagtawag nito sa ama.

“My dad,” aniya. Lumapit siya sa akin at hinapit ako sa baywang kaya tinitingala ko lang siya.

Inilapit ang mukha sa akin at saka ako hinalikan. Napapikit ako, dinama ang mainit na halik na ‘yun na naging dahilan nang paglaho ng pangambang nararamdaman ko.

“Bakit daw?” tanong ko matapos nitong lumayo at lumipat sa sofa upang doon maupo.

Nanatili akong nakatayo kung saan ako nakapuwesto kanina habang nakatingin kay Hugo, pinagmamasdan ko ang ekspresiyon nito sa kaniyang mukha. Nagtataka ako dahil tila ba may gusto siyang sabihin ngunit parang may pumipigil sa kaniyang gawin ito.

“There’s an emergency I house so I need to go there,” sagot niya. Tumingin siya sa akin bago napahimalos ng mukha na mas lalong ikinakunot ng aking noo.

“Oh-eh, bakit nandito ka pa?” tanong ko. Hindi ko na lang pinansin ang naging expresiyon nito dahil malamang ay iniisip nito ang emergency raw sa bahay nila.

“But how about you?” Inangat niya ang tingin.

Naglakad ako papalapit sa kaniya at naupo sa kaniyang tabi. Tumingin ako rito at gano’n din kaniyang ginawa. Ngumiti ako upang ipakita sa kaniya na magiging maayos din ang lahat.

Hindi ko man alam kung ano ang problema sa bahay nila at ayoko rin na itanong ito sa kaniya. Pero alam ko na ang lahat ng problemang ating kinakaharap ay may solusiyon, dahil hindi darating ang problema sa buhay mo kung ‘di mo kayang lampasan. Everything will be alright, ‘yan ang palaging sinasabi ng karamihan.

“Ayos lang naman ako. At saka, uuwi ka lang naman at aayusin mo lang ang problema ‘di ba?” sagot kong patanong dahil hindi rin ako sigurado.

Bumuntong-hininga siya at tuluyan siyang humarap sa akin. Hinawakan nito ang magkabila kong pisngi at mariin na pinagmamasdan ang kabuuan ng aking mukha. May kakaiba sa kaniya ngayon.

“Promise me, Aki that you’ll wait for me,” aniya sa malalim na tono.

“O-Oo naman, saan ba ako pupunta? Nandito lang ako, hihintayin ka.”

Matapos naming mag-usap ay hinatid na ako nito sa bahay at ‘yun na huli naming pagkikita. Sa tuwing tumutunog ang cellphone ko ay mabilis ko itong kinukuha upang tignan kung si Hugo na bai to ngunit isa lang sa mga kaklase ko o ‘di kaya’y mga scammer ang nagte-text.

Napatingin ako sa pinto ng aking kuwarto nang magbukas ito, pumasok doon si Amie. Tinaasan ko siya ng kilay dahil hindi naman madalas ito pumunta sa kuwarto ko.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ko.

Isinarado na muna niya ang pinto bago siya lumapit sa akin. Kinuha nito ang upuan na nasa aking study table at naupo sa tabi ko. Hindi siya makatingin sa akin dahil nakatuon ang pansin nito sa aking bintana, pinagmamasdan na rin niya ang pagbuhos ng ulan. Umayos ako ng upo at tinapik siya dahil ang lungkot ng kaniyang itsura na para bang pinagbagsakan siya ng langit at lupat.

“Hoy! Tinatanong kita kung ano ang ginagawa mo rito sa kuwarto ko?” Masama niya akong tinignan at hinimas-himas ang braso nito, napalakas ata ang pagtapik ko sa kaniya.

“Bakit ba kuya? ‘Di na ba ‘ko puwedeng pumasok dito?” Inirapan niya ako at tulad ng ginagawa ko kanina, nangalumbaba rin siyang nakatingin sa labas at nakanguso pa.

Bumuntong-hininga ako. “Hindi naman sa gano’n, tinatanong lang kita kung bakit ka ba nandito? Nag-away ba kayo ng kakambal mo?”

“Hindi,” sagot niya.

“Eh, ano nga? Ba’t ka nandito na malungkot ang itsura mo?!” naiinis kong tanong dahil bakit hindi na lang niya sagutin ang tanong ko para tapos na.

“Wala kasing bintana sa kuwarto naming kaya ‘di ko mapagmasdan ang buhos ng ulan. Okay na?!” Tinignan niya ako at mabilis ding inirapan.

Napasampal ako sa noo ko dahil akala ko may dinala itong problema. Masyado pa siyang bata para sa mga problema. Saka hindi naman sila madalas mag-away ni Anie, ang kakambal nito. Kung mayroon man silang pinag-aawayan ay mabilis din na lilipas at maya-maya’y magbabati na rin sila.

Tumayo na ako at lumapit sa cabinet ko. Kumuha ako ng jacket at ang paying na nakasabit lang sa wall. Kinuha ko rin ang wallet at cellphone ko. Wala rito si Mama dahil may trabaho kaya lalabas lang ako upang bumili ng makakain naming. Hapon na rin naman, kanina pa kami nag-lunch ngunit masarap magmeryenda tuwing umuulan.

“May bibilhin lang ako sa labas. Isarado mo ang pinto kapag lalabas ka,” sabi ko rito nang hindi siya nililingon, dahil isinusuot ko ang kulay pulang jacket na regalo sa akin ng kambal noong birthday ko.

“Lugaw na lang lutuin mo, kuya. Bili ka na lang ng manok sa palengke dahil wala ng stock sa ref,” sabi nito. Tumingin ako rito at nanatili ang paningin niya sa labas ng bintana. Nakita kong hindi na rin malakas ang buhos ng ulan.

“Sige, huwag kayong aalis ng bahay.” Kinuha ko na ang paying at tumalikod na ako.

“Ingat,” ang narinig kong sabi ni Amie bago ako lumabas ng aking kuwarto.

Naabutan ko si Anie sa sala na nanood ng K-drama sa tv habang nakahiga sa mahabang sofa. Mabilis itong bumangon ng makita niya ako. “Saan ka pupunta, Kuya?” tanong niya.

Tumingin ako sa pinapanood niya bago ako lumingon sa kaniya. “Bibili lang ng manok sa palengke, huwag kayong aalis dito sa bahay dahil baka maya-maya’y darating na si Mama,” sagot ko.

Naglakad na ako papalabas ng hindi na hinintay ang sagot nito. Bumalik na siguro siya sa panood kaya hindi ko na inabala pa’t tuluyan na akong lumabas ng bahay. Gamit ang payong na panangga sa konteng ambon ng ulan upang hindi ako magkasakit ay lumabas ako sa aming gate.

Hindi naman kalayuan ang palengke rito ngunit kailangan mo pa rin na sumakay ng tricycle at magbayad ng sampong piso para makarating doon. Kaya nang may pumarang tricycle sa harapan ko ay agad na rin akong sumakay at pumunta ng palengke. Nang makarating ako sa palengke ay tumila na ng tuluyan ang ulan. Nagbayad lang ako’y lumabas na ng tricycle.

Maglalakad na sana ako ngunit natigilan ako. Kumabog ng malakas ang dibdib ko at may kirot akong nararamdaman. Hindi ko maintindihan ang sarili pero ‘di ako puwedeng magkamali na si Hugo ang nakita kong pumasok sa isang pawnshop habang may kasama itong babae na nakalingkis ang kamay nito sa kaniyang braso.

Ano’ng ginagawa niya rito at bakit may kasama siyang babae? Sino ‘yun?

Chapter 35

Aki’s Point Of View

Ang lakas ng kabog sa dibdib ko na hindi ko mahabol ang aking paghinga, kinakabahan ako na hindi ko maintindihan. Napako ang mga paa ko sa kinatatayuan habang nakatingin sa malayo kung saan ko nakitang pumasok si Hugo, kasama ang isang babaeng hindi ko mamukhaan.

Hindi ako puwedeng magkamali, dahil bulto pa lang ni Hugo ay kilalang-kilala na ng mga mata ko at hindi ko puwedeng sabihin na si Mina ang babaeng kasama nito dahil kausap ko siya kanina na kasama nito ang kaniyang Mama at Papa, may pupuntahan silang business trip.

“Sir, excuse me?” Napabalik ako sa realidad ng may tumapik sa akin kaya napatingin ako rito.

“Bakit ho?” tanong ko, nang makita ko ang isang ginang na may dala-dalang sim card sa kaniyang magkabilang kamay.

“Bibili ka? 10 pesos na lang isa, malakas signal nito.” Ipinakita nito ang sim card na hawak. Alam kong mura lang pero ‘di naman totoo ang sinasabi nitong malakas ang signal dahil ‘yun din ang gamit ko.

“Ah, hindi po. Mayroon na rin ako kaya hindi ko na kailangan ‘yan,” sagot ko at hindi na ito hinintay na makasagot dahil agad akong umalis doon.

Nawala tuloy sa isip ko ang nakita ko dahil sa pang-aagaw ng atensiyon ni Ale kanina. Nakalimutan ko pang narito pala ako sa palengke upang bumili ng manok na ihahalo ko sa lugaw na aking lulutuin.

Gusto ko san ana sundan si Hugo at alamin kung ano ang ginagawa niya rito at sino ang babaeng kasama niya kanina. Ngunit nagdalawang isip na ako, ayokong makita niya ako’t isipin na sinusundan ko siya kahit ‘yun naman ang totoo. Ayoko rin na gumawa ng eksena rito, baka kung ano pa ang sabihin ibang makakakita.

Siya na lang ang hihintayin ko na kausapin ako at kapag may pagkakataon man ako’y itatanong ko na rin kung sino ba ‘yung kasama niya. Ayokong mag-over think dahil alam kong lahat ng ipinapakita ni Hugo sa akin ay totoo at may tiwala ako sa kaniya na paninidigan nito ang mga salitang binitawan niya sa harap mismo ng puntod ng ina ng anak.

\-

“Kuya, ba’t ang tagal mong dumating?” pagmamaktol ni Amie nang makapasok ako sa bahay bitbit ang mga pinamili ko sa palengke.

Inilipag ko ‘yun sa mesa rito sa kusina dahil dito ako dumiretso. Tumingin ako sa kambal na sinundan pala ako rito, at sa tingin ko’y hindi pa dumarating si Mama.

“Maraming bumibili kanina kaya hindi agad ako makasingit. Ang Mabuti pa ay tulunga niyo na lang ako rito para mabilis tayong matapos,” sagot ko, ang dahilan ay kasinungalingan lang dahil mabilis lang naman akong nakabili ng mga sangkap kanina.

Ayoko lang sabihin na nakita ko si Hugo kanina na may kasamang babae, baka magtaka pa ‘tong dalawa dahil hindi naman nila alam na may relasyon kami. Lalong-lalo na si Mama. Kahit na alam kong hindi sila magagalit dahil may boyfriend ako, hindi ko pa rin puwedeng sabihin sa kanila.

Mabuti na lang ay hindi na nagtanong pa kanina ang kambal kaya nakahinga ako ng maluwag. Inabala na lang naming ang mga sarili sa lulutuin naming lugaw. Minsan ay nagkakabiruan ang dalawa kaya napapatagal ang pagluluto pero natapos naman ito na saktong dumating si Mama.

Nakaupo kami rito sa harap ng hapag habang may mainit na lugaw ang nakahanda ay hot choco na ginawa rin ng kambal para sa aming apat.

“Nga pala…” Napatingin ako kay Mama nang magsalita siya. Uminom muna siya ng tubig bago niya ibaling ang tingin sa akin. “Nakita ko kanina ‘yung kaibigan mo,” aniya.

Kumunot ang noo ko. “Sino po, ‘Ma?” tanong ko, ang alam ko lang na kaibigan ko ay si Mina pero kailangan ko pa rin na makasiguro dahil si Hugo lang ang nakikilala pa niyang kaibigan ko.

“Si Hugo, ‘yung palaging humahatid sa ‘yo rito sa tuwing uuwi ka.” May kakaiba sa tingin ni Mama ngunit hindi ko ‘yun pinansin, nagulat lang ako na nakita niya ito kanina.

“Saan niyo po siya nakita?” tanong ko, mahigpit ang hawak ko sa kutsarang nasa aking kamay dahil sa kabang nararamdaman ko. Sumulyap ako sa kambal na abala naman sa pag-ubos ng kanilang kinakain.

“Sa resto kung saan ako nagtatrabaho. Nakita ko siyang kumakain doon na may kasamang babae, may girlfriend na pala ‘yun? Akala ko boyfriend mo, eh.”

Nabingi ako sa sinabing ‘yun ni Mama. Hindi agad ako nakasagot dahil biglang gumulo ang isipan ko. Ang mahigpit na pagkakahawak ko sa kutsara ay nabitiwan ko ‘yun at mabilis akong napatayo na ikinagulat nilang tatlo.

“Oh, bakit?” nagtatakang tanong ni Mama, nakakunot na rin ang noo niya at maging ang kambal ay nakatingin na rin sa akin.

Tumalikod ako. “May gagawin pa pala ako sa taas, ‘Ma. Sige mauuna na ako.” Pinilit kong maging maayos ang boses upang hindi nila mahalata ang hindi ko maintindihan na nararamdaman ngayon.

Umakyat ako sa aking kuwarto at mabilis itong isinarado. Kinuha ko ang cellphone ko’t hinanap ang number ni Hugo. Inilapit ‘yun sa aking tainga nang mag-ring at kumabog ang dibdib ko nang sagutin nito ang aking tawag.

“Hello? Who’s this?” Nagtaka ako dahil iba ang sumagot, isang babae at hindi ako puwedeng magkamali.

Libo-libong matutulis na bagay ang bumulusok sa aking puso. Hindi agad ako nakasagot, dahil sa kabang nararamdaman. Napasandig ako sa nakasaradong pinto dahil sa panghihina ng mga tuhod ko.

“N-Nasaan si H-Hugo?” kinakabahan kong tanong. Gusto kong tanungin kung sino siya at bakit nasa kanya ang cellphone ni Hugo ngunit pinigilan ko na lang sarili dahil ayokong malaman ang totoo.

“Nasa banyo siya, eh. Puwedeng tumawag ka na lang ulit after two hours? We have something to do.” Tumawa pa ito.

“P-Pakisabi na lang na tumawag ako.” Hindi ko na siya hinintay pang makasagot dahil agad kong pinatay ang tawag.

Tuluyan akong bumagsak sa sahig, nanghihina ang tuhod at tuluyang bumuhos ang mga luha sa aking mga mata na kanina ko pa pinipigilan. Napahawak ako sa dibdib ko’t umiiyak na walang tunog na lumalabas sa bibig dahil ayokong marinig nila Mama ang boses ko.

Ayokong malaman nila nasasaktan ako sa taong lubos kong minamahal. ‘Yung taong pasikreto ko lang na pinagmamasdan mula sa malayo at nang makahanap ng pagkakataon para mapalapit ay ito lang ang kaniyang isusukli?

Ayokong isipin kung ano ang ginagawa ni Hugo kasama ang babaeng nakausap ko kanina, ngunit ‘di ko maiwasan na habang malamig ang panahon ay nagpapakasarap silang dalawa.

Ito ba? Ito ba ‘yung sinasabi niyang emergency na kailangan niyang puntahan?

Dalawang araw akong naghintay na sagutin nito ang tawag ko, tiniis ko na hindi siya makit at hindi ako nag-isip ng kung ano dahil sabi niya’y may problema sa kanilang bahay. Kahit na nag-aalala na ako, nagpapadala ng mensahe at minsan ay tumatawag pero ito lang?

Ito lang ang ibubungad niya sa akin? Isang sugat?

Mabilis kong pinunasan ang luha sa mga mata nang mag-vibrate ang cellphone ko, kaya mabilis kong kinuha iyon. Tinignan muna ang tumatawag at nang makita ang pangalan ni Hugo ay mabilis ko ‘tong sinagot, dahan-dahang inilapit sa aking tainga.

“Aki…” Hindi ako sumagot, sumisikip ang dibdib ko nang marinig ko ang boses niya. Tinakpan ko ang bibig upang pigilan ko ang boses dahil bumuhos na naman ang mga luha mula rito. “I’ll explain everything. Meet me tomorrow morning.”

Miss na miss ko na siya. Pero ano ang magagawa ko? Imbes na ako ang kasama niya ngayon ay tila may iba na, hindi man lang niya sinabi agad dahil pinatagal pa niya ng dalawang araw.

“B-Bakit hindi pa ngayon, H-Hugo? H-Huwag mo nang patagalin pa at palalimin ang sugat na ginagawa mo.” Mahina lang ang boses ko habang sinasabi iyan, alam kong naririnig nito ang hikbi ko habang nagsasalita ngunit wala akong pakialam. Gusto kong malaman niya ang totoo kong nararamdaman.

“It’s not that easy, Aki. please, listen to me, okay?” Nararamdaman ko ang pagsusumamo sa boses nito.

“P-Pero madali lang para sa ‘yo na tiisin ako? Kung sasabihin mol ang sa akin na layuan ka, huwag kang mag-aalala…” Mas lalong bumuhos ang aking mga luha, naninikip na rin ang dibdib ko’t nahihirapang magsalita. “K-Kahit mahirap, gagawin ko ang gusto mo dahil gano’n kita kamahal.”

“Aki-” Pinatay ko agad ang tawag dahil ayokong marinig pa ang kung ano mang paliwanag niya.

Tama naman lahat ng hinala ko magmula nang makita ko ito kanina sa palengke, ang sinabi ni Mama at ang babaeng sumagot sa tawag ko. Hindi ako puwedeng magkamali na pinaglalaruan lang niya ako dahil alam niya kung gaano ko siya kagusto.

Kasalanan ko kasi kung bakit ko pa ba siya minahal, kung bakit sa lahat ng lalaking puwede kong magustuhan ‘yung katulad niya. Na akala ko ay tahimik lang, hindi katulad ng ibang lalaki na papalit-palit ng maikakama pero wala silang pinagkaiba ni Hugo. Siguro’y gusto lang nito ng ibang putahe kaya ako ang natipuhan, kaya ako ang pinaglaruan pero nang magsawa, humanap na iba dahil ayaw na nito sa akin.

Masakit mang aminin ngunit ‘yun ang totoo, walang lalaking magmamahal ng totoo sa isang bakla, kung mayroon man ay masuwerte ka. Pero kadalasan ay dahil sa pera. Kung wala kang pera, walang magmamahal sa ‘yo.

“Ang tanga mo kasi, Aki, eh! Hindi mo na lang sana pinilit ang sarili mo na kilalanin siya at makipaglapit sa kaniya. Ayan napapala mo! Sasaktan ka lang sa huli!”

Gustong pukpukin ang sarili ngunit hindi gumalaw ang mga kamay kaya pinagkasya na lang sa kakaiyak ang sarili upang maibsan ang sakit na nadarama.

Chapter 36

Aki’s Point Of View

Nakakapanibago, ang tahimik na ng mundo ko. Tahimik naman noong hindi ko pa nakikilala si Mina at Hugo pero nang makilala ko sila, hindi na ako sanay na nag-iisa.

Sumabay pang wala ngayon si Mina dahil kasama nito ang pamilya sa kung saang lupalop ng mundo.

Kaninang umaga ay mas lalo akong nanibago sa lahat. Dati naman kahit nag-iisa lang ako’y hindi ako nawawalan ng gana, masaya akong gumigising dahil isang araw na naman ang ibibigay sa akin.

Ngunit, nang mangyari ang lahat-lahat sa aming dalawa. ‘Yung masigla kong umaga, tila nagising ako mula sa bangungot.

Isang bangungot na maganda lang sa una pero sa huli ay sasaktan ka lang pala. Susugatan at ibabaon hanggang sa hindi ka na muling makakabangon.

Masakit. Malamang! Siya ang lalaking kauna-unahan kong minahal. Siya ang lahat ng una ko at pinangarap kong siya na ang huli ngunit wala, maraming hadlang.

Itong una pa lang, masakit na, hindi ko na agad kinakaya. Papaano pa kaya kung may mga susunod pa? Kaya mas mabuting tapusin na lang. Tutal doon din naman kami pupunta.

Isa lang magandang pangyayari sa buhay ko ang sa amin ni Hugo. Pinaranas lang sa akin kung ano ba ang pakiramdam ng mga katulad ko ang mahalin ng isang lalaki.

Kung sa libro, maraming nagkakatuluyan pero nasa realidad ako. Maraming hadlang sa ganitong klase ng relasyon, kaya minsan ay nauuwi na lang sa hiwalayan.

Ang iba ay minamahal lang dahil sa pera, pineperahan. Wala ng bago diyan. Nasa isipan na iyan ng tao, na kapag bakla ka, pera lang ang habol nila sa ‘yo.

Wala na ba kaming karapatang sumaya? Hindi man lang ba ipaparanas sa amin iyong, hanggang sa pagtanda ay may magmamahal samin bukod sa aming pamilya?

Napaka-unfair naman!

Tao lang din naman kami, may puso. Nakakaramdaman ng pagmamahal at sakit. Walang hiya!

“Aki…” Naiangat ko ang ulo mula sa pagkakatungo.

Nakaupo ako sa mga benches dito malapit sa field ng soccer. Tahimik at nag-iisa. Kakatapos lang din ng klase. Gusto ko na sanang umuwi ngunit wala akong ganang maglakad.

Mas gusto kong mapag-isa pero nandito ito, anong ginagawa niya rito sa harapan ko?

“Bakit ka nandito?” Umiwas ako nang tingin.

Nilinis ko ang mesang nasa harapan ko kung saan nagkalat ang ibang mga gamit ko, sinagutan ko na rin ang mga assignments ko dahil pag-uwi ko sa bahay ay mas gusto kong matulog. Ayokong isipin ang lahat-lahat, gusto kong tulungan ang sarili ko. Kahit mahirap, kakayanin ko.

Pero sa tuwing sinusubukan ko, siya lang paulit-ulit na pumapasok sa isipan ko. Kung paano ako naging masaya sa piling niya at kung paano niya haplusin ang mukha ko sa tuwing magkaharap kaming dalawa.

“You look sad,” anito. Naupo siya sa harapan ko at seryosong nakatingin sa akin.

“Gusto ko munang mapag-isa, Cain,” sagot ko. Hindi ko man lang siya tinapunan ng tingin.

“Wala na kayo?” Mabilis akong napatingin sa kaniya dahil sa tanong nito. Kumumot ang noo dahil sa pagtataka.

“H-Hah?” Kinabahan ako rin ako. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, naghalo-halo na yata.

“Hayst! I know you were in a relationship with that big guy,” anito.

“Big guy? Sinong big guy?” tanong ko. Wala naman kasi akong kilalang big guy na tinutukoy niyang may relasyon ako.

“Hugo.” Natigilan ako sa naging sagot nito. Si Hugo pala ang tinutukoy niya, ‘yung lalaking wala man lang pasabing sasaktan lang pala ako.

“H-Hindi!” mabilis kong sagot at umiwas ng tingin. Tatayo na sana ako ngunit napatingin ako sa kaniya nang hawakan nito ang braso ko.

“Everyone knows it,” sabi niya. Binitiwan naman niya ang aking braso at tumayo. “But don’t worry, hindi naman nila kayo pinapakialaman. Actually, I found out that you two has a fandom. Gustong-gusto ng fans ni Hugo ikaw para sa kaniya.”

Gusto kong maiyak pero pinipigilan ko ang sarili ko. Akala ko noon, kapag nalaman ng mga fans ni Hugo o iyog mga taong may gusto sa kaniya ay susugurin nila ako at sasaktan. Kaya natatakot akong huwag ipaalam sa iba, dahil ayokong maging rason ako na kamuhian nila si Hugo.

Ayokong maging dahilan na ‘yung taong tinitingala nila ay sa isang bakla lang pala magkakagusto, kaya pandidirihan nila. Kahit alam ko sa sarili kong walang nakakadiri sa akin.

“H-Hindi ko alam ang sinasabi mo,” sagot ko. Mariin kong itinatanggi ang lahat, dahil wala namang silbi na sabihin sa kaniya ang totoo. Wala na kami ni Hugo.

“You’re lying to me,” sabi niya. Hindi ako makatingin sa kaniya dahil ayokong makita niya ang ma mata kong may lungkot na nadarama.

“Bakit naman ako magsisinungaling? Hindi Hugo ang pangalan ko para magsinungaling!” Tumingin ako sa kaniya ngunit nagulat siya dahil sa kaniyang nakikita.

Mabilis itong kumilos at lumapit sa akin. Bigla niya akong hinapit at niyakap kaya amoy na amoy ko ang pabango nito. Isiniksik niya ang ulo ko sa kaniyang dibdib.

“Sshhhh, don’t cry. Okay? Magiging maayos din ang lahat,” aniya sa mahinang boses.

“H-Hindi naman ako umiiyak,” sagot ko. “B-Bakit ako iiyak? M-Matapang ako… M-Matapang–”

“Ssshh, stop crying. Nasasaktan ako,” sabi nitong nagpatigil sa akin. “I’m not taking advantage because you’re hurt. Nandito ako dahil alam kong kailangan mo ako. I won’t leave you.”

Akala ko hindi na ako iiyak, dahil akala ko ay naubos na ang luha ko kagabi. Pero dahil sa mga nalaman ko kay Cain, tila ba walang katapusang luha ang bumubuhos sa mga mata ko. Walang kapaguran ang tuloy-tuloy nilang pagdaloy na tila ba may sarili silang buhay at desisyon.

Gusto ko mang pigilan na huwag silang lumabas dahil ayokong magmukhang mahina sa harapan ng mga taong nakakasaluha ko. Ngunit papaano kung sa tuwing naririnig ko pa lang ang pangalan niya, naiisip ang mga pinagsanahan naming dalawa at ang panggagago nito sa akin ay bigla na lang akong luluha?

Nagulat ako nang biglang napalayo si Cain mula sa pagkakayapos nito sa akin at marahang paghaplos sa dibdib ko. Pagtingin ko, kahit nanlalabo ang mga mata ay nasa sahig na ito nakahandusay. Duguan na ang labi nito.

Mabilis kong pinunasan ang mga mata at nilapitan si Cain. Tinulungan ko siyang makatayo.

Masama akong tumingin sa taong nakatayo sa harapan ko. Nanlilisik dij ang kaniyang mga mata habang nakakuyom ang mga palad nito.

“Ano bang problema mo?!” tanong ko. Pinipilit kong maging matapang sa harapan niya kahit na gusto kong mapaluhod dahil sa panghihina, nanghihina nang dahil sa nakikita ko sa kaniyang mga mata.

“That fcking blonde! He’s taking advantage dahil nagkakalabuan tayong dalawa!” Dinuro-duro pa niya si Cain. “Kaya pala gusto niyang sumali ka sa club niya para agawin ka sa akin!”

“Puwede ba, Hugo! Tumigil ka na! Wala ka ng pakialam pa roon,” sabi ko. Hinayaan ko na si Cain na makatayo nang mapansin kong kaya na niya at bumalik ako sa puwesto ko kanina upang kunin ang bag ko.

“Why are you doing this to me, Aki? We’re not yet done. I still love you, magpapaliwanag ako. It’s not–”

Hinarap ko siya. “Tumigil ka na puwede? Wala akong pakialam sa sasabihin mo. Puro ka na lang kasinungalingan! Ang hilig mong magtago ng sikreto. Ano pa ba ang ‘di ko nalalaman tungkol sa ‘yo?”

“Let me explain, please?” Nagsusumamo ang boses niya. Naninikip ang dibdib ko ngunit kailangan kong maging matapang sa harapan niya.

“Hindi mo na kailangan magpaliwanag pa. Wala ng saysay, Hugo. Nasaktan mo na ako, nasugatan mo na ako. Kaya please lang, huwag mo nang dagdagan pa.”

Nilapitan ko na si Cain at hinawakan ito sa braso. Napatingin doon si Hugo pero ‘di ko na lang pinansin ang matalim nitong tingin dahil agad kong hinila si Cain.

“Aki…” Narinig kong tawag niya sa basag na boses. Gusto kong lumingon at tumakbo papunta sa kaniya ngunit pinigilan ko na ang sarili. “Please, come back.”

Lumingon ako. Nagulat ako nang may luhang dumadaloy sa mga mata niya. Hindi ako umalis sa puwesto ko, nasa tabi ko pa rin si Cain na tahimik na nanonood sa aming dalawa.

“Alam mo…” Parang may bumabara sa lalamunan ko. Naninikip na ang dibdib ko. “Sa sobrang pagmamahal ko sa ‘yo, nakalimutan ko ng dapat ko rin pa lang mahalin ang sarili ko.”

Bumuhos na rin ang luha sa aking mga mata. Hinayaan ko lang itong mahulog, gusto kong ipakita sa kaniyang hindi sapat ang mga luha sa mga mata niya sa nararamdaman kong sakit ngayon.

“Just listen to me, please? I can fixed everything. Balik ka lang, sumama ka lang akin sa condo ko. I promise, I’ll tell you everything. Just ask me,” anito.

Napapansin kong gusto niyang lumapit pero pinipigilan niya ang sarili dahil alam niyang kapag hahakbang siya papalapit ay siya namang pag-atras ko upang makalayo sa kaniya.

Umiling ako. “Hindi ka kailangan, Hugo. Buo na ang desisyon ko. Pipiliin ko ang sarili ko, mamahalin ko ang sarili ko dahil alam kong hindi ako masasaktan. Salamat dahil kahit papaano, ipinaramdam mo sa akin kung ano ang pakiramdam ng mahalin at magmahal, kahit isa akong bakla. Hindi ko pinagsisisihan na naging isa ako sa mga taong humahanga sa ‘yo.”

Muli akong tumalikod. Ayoko nang manatili pa roon dahil konteng-konte na lang ay tatakbuhin ko siya para yakapin pero napipigilan ko pa ang sarili ko. Iniisip kong kapag bumalik ako sa kaniya, mas lalo lang akong masasaktan. Kaya habang maaga pa, lalayo na ako.

“Akierra…”

Mabilis akong naglakad. Sumunod din naman sa akin si Cain. Nagbingi-bingihan ako. Ayokong marinig ang boses nitong basag na paulit-ulit tinatawag ang pangalan ko.

“Aki… Please.”

Pasensiya na, Hugo. Pero sa tingin ko’y hanggang dito na lang tayong ** _dalawa** _ .

Chapter 37

POV ni Hugo ito nang maghiwalay sila ni Aki sa kaniyang condo para umuwi sa pamilya nito.

Hugo’s Point Of View

Kakahatid ko lang kay Aki sa kanilang bahay, wala roon ang kaniyang Mama. Only his two siblings. Agad na ri naman akong nagpaalam upang umuwi sa bahay ng mga magulang ko kung saan ko iniiwan si Simon.

My father wants to talk to me. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang pag-usapan naming dalawa. That’s why I need to face him, dahil kapag hindi ko ginawa ay gagawin niya naman ang lahat para mapauwi ako sa bahay.

Hindi ako madalas umuwi doon, because it’s too far from school. Pinapakuha ko lang si Simon sa condo para pauuwiin everytime my mom missed him. Kaya hindi kami masyadong close ni Simon because he grew up in my parents. They treat Simon as their son, not their grandson.

Nagkataon lang na kasama ko noon si Simon nang makita kami ni Aki sa isang boutique shop. And, because I really wanted to know why my heart running so fast whenever I saw him. Ginamit ko ang anak ko para mapalapit sa kaniya at nagtagumpay ako. I finally realized that this feeling was love that I never felt before.

And my biggest secret was I am scared of losing him. I couldn’t imagine myself without him besides me.

Lalaki ako, I am straight as far as I know. But Aki changes my preference about love, he taught me something that’s magical. I learned that gender doesn’t matter, kung kanino tumibok ang puso mo at sa tingin mo’y sasaya ka sa piling niya, that’s love. It doesn’t need if she is a girl or he’s a boy. Kung alam mo sa sarili mong mahal mo ang isang tao, you know what I mean.

Napatingin ako sa cellphone ko nang mag-vibrate ito at isang text message ang nag-pop up sa aking screen. Kinuha ko ‘yun at binuksan. Napangiti ako nang mabasa ko ang message galing sa kaniya.

_“Ingat, labyu!” _

It’s just a simple message from him pero hindi na agad mapakali ang puso ko. People were calling me big guy, but when it talks about Aki, I’m a different person. He never failed to make me smile, even in a simple a way. Simula pa noon, palagi na niya akong napapangiti.

Hindi na ako nag-reply pa nang nagpalit na ng kulay ang traffic light ng green. Mabilis kong pinaktabo ang aking kotse para agad nang makarating sa aming bahay at uuwi rin agad upang makita siyang muli.

He’s my happiness. Kahit isipin ko lang siya ay agad na akong napapangiti.

“You’re making me crazy, Aki. Crazy in love with you!” I smiled. I wish that he could hear or kahit dalhin man lang ng langit ang aking sinabi para iparating sa kaniya. “Wait for me, I’ll just talk to my parents and we’ll see each other again!”

\-

One hour had passed. Nakarating ako sa aming mansion. Malayo ito sa syudad na aabutin ng isang oras ang byahe at kung hindi traffic ay mabilis ka lang din naman makakarating.

“Good evening, Sir,” bati sa akin ng isang maid nang bumaba ako sa kotse sa tapat ng aming pinto.

“Where’s my parents?” I asked. Ibinigay ko sa guard ang susi ng kotse ko para ilagay niya ito sa garahe nang lumapit siya sa akin.

“Nasa loob na po sila kasama ng mga bisita, kanina ka pa nila hinihintay,” she answered.

Tumango lang ako at nauna na akong maglakad papasok sa loob ng bahay. Kaya pala may iilang kotse sa labas ng mansion dahil may bisita sila. Nakarating ako sa sala kung saan ko naabutan sina Mom and Dad na may kasamang hindi ko kilala. Kasama rin nila si Hades na naglalaro lang sa kaniyang cellphone.

“Father,” I said, catching their attention.

“Daddy!” Nagulat ako nang may biglang lumabas sa pinto papasok sa dining and there, I saw my son. Tumakbo ito at nang makarating sa akin ay agad kong kinarga. “I missed you so much po and Tito Aki, where’s he po?”

I smiled at him. “I missed you, too. Don’t worry we’ll go home after this and meet your Tito.” Ginulo ko ang buhok niya.

“Who’s Aki?” Napatingin ako dito. It was my father, he was standing in front of me. Nang tignan ko ang mga kasama niya ay nakatingin na rin sa puwesto naming.

Kumunot ang noo ko, I don’t know them. They’re three looking at us, together with my Mom and Hades was still busy on his phone. Ibinalik ko ang tingin ko sa aking ama, hindi ko na lang pinansin ang babaeng kasama nila.

“Why did you call me?” I asked, hindi ko sinagot ang tanong nito. This is not the right time to know everything about Aki and I.

Tumalikod ito sa amin at bumalik sa kaniyang puwesto kung saan nakaupo sa tabi nito si Mom. He put his hand inside of his pocket. Ibinaba ko na rin si Simon na patakbong nilapitan ang kaniyang Yaya.

“Well, since you’re single. And, no one will take care of Simon in the future. We decided that you will marry Mr. and Mrs. Balker’s daughter,” he said. My dad was to straight-forward. Ayaw na niyang magpaligoy-ligoy pa sa kaniyang sasabihin.

I looked at him with confusion. Nagpalipat-lipat ang tingin ko kay Dad at sa babaeng kasama ng mag-asawang Balker. She’s beautiful but she’s nothing to Aki.

“So, this is all you wanted to tell me?” I can’t believe. Did he asked me if I wanted to marry someone just to take care of my son?

“Yes, may gusto ka pa bang marinig bukod sa hindi ka puwedeng tumanggi?” he sarcastically smiled. “Hindi naman naming minamadali ang lahat, Hugo. We just want you to get to know her. And, by the way, she’s Eliza Balker. Such a beautiful name, right?”

I looked at the girl his referring to. Nagagandahan ako sa kaniya pero walang-wala siya kay Aki, because first of all, I don’t love her and I don’t want to marry her. The girl named Eliza smiled at me and waved her hand. Ibinalik ko ang tingin kay Dad.

“I can take care of my son, Dad. You don’t have to forced me by marrying someone.” Tumingin ako sa mag-asawang Balker. “I’m sorry, Mr. and Mrs. Balker but I don’t really wanted to marry your daughter.”

“Why?” tanong ni Mr. Balker.

“I am – ”

“Bakla ka ba?!” Napatingin ako kay Dad, hawak ni Mom ang braso nito para pigilan siyang maakalis sa kaniyang puwesto. “Katulad ka rin ba ng lalaking ‘yun? Na iniwan si Mama para sa isang lalaki?!”

Hindi ako nakagalaw. Hindi pa rin naman ako umaalis sa puwesto ko. I don’t know what to answer dahil wala akong mahanap na puwedeng isagot sa kaniya. I want him to know the truth but I’m scared that he might do something that will harm Aki. I know him, ayaw niya sa mga bakla dahil sa walang kuwenta niyang dahilan.

Ikinuyum ko na lang ang mga kamao ko at bumuntong hininga. “I-I’m not,” sagot ko, without looking at them.

“Then why can’t you date Eliza?” he asked, gagawin niya ang lahat para lang masunod ang kaniyang gusto.

“I-I will! But if things will not work, I won’t marry her.” I looked at him. Alam nitong hindi rin ako magpapatalo sa kagustuhan niya.

“That’s good then. We’re all set.” He looked at Eliza na kanina pa hindi naaalis ang tingin sa akin pero hindi ko na lang pinapansin. “That’s okey with you, Eliza?”

“Yes po!” she answered in excitement.

“Aakyat lang po ako,” sabi ko sa kanilang lahat. Naglakad na ako papunta sa hagdan pero napatigil ako ng tinawag ako ni Dad ulit. I looked at him, malapit na ako sa hagdan.

“Teka, sino nga pala si Aki na tinatawag na Tito ng anak mo?” Napalunok ako.

“H-He’s just a friend of mine. Sige, aakyat na ako!” I said at mabilis na umalis sa kanilang mga harapan. Napansin ko ang pagsunod ng tingin ni Eliza sa akin.

Akala siguro ni Dad ay madali lang niya akong mapapasunod sa mga gusto niya. I will just date that Eliza and done. Kung hindi magwo-work ang sa amin ay hindi niya kami ipapakasal sa isa’t isa. That’s too easy. Gagawin ko lang kung ano ang ipinakita ko kay Aki nang una kaming magkakilala.

My only problem was Aki, he doesn’t need to know. Alam kong maiintindihan niya akong ginagawa ko lang ito para hindi ako ipakasal ni Dad but I know masasaktan siya deep inside. Kaya mas mabuting itago ko na lang muna sa kaniya, and if things will be done. Doon ko lang sasabihin ang lahat.

“Wait for me, Aki. Dad will never win on his dirty game,” I said to Aki’s picture in my phone. “You’re the only person I wanted to marry.”

---

Chapter 38

Aki’s Point Of View

Iniisip ko na panaginip na lang ang lahat, na bumalik na lang dati sa kung papaano kaming dalawa na hindi pa magkakilala.

‘Yung mga panahong pinagkakasya ko na lang ang sarili na pagmasdan siya mula sa malayo. Panahong hindi pa niya nakikita ang existence ko. At, ‘yung mga panahong hindi pa nagtatagpo ang landas naming dalawa.

Gusto kong kalimutan siya, maka-move on at gusto kong maghilom na itong sugat na ginawa. Pero ‘di ko alam kung papaano ko gagawin. Dahil sa tuwing sinusubukan ko, paulit-ulit naman siyang bumabalik sa isipan ko.

“Anak, hindi ka ba papasok ngayon?” Napatingin ako sa pinto nang magbukas ito at pumasok si Mama. Nakatayo siya doon habang malungkot na nakatingin sa akin. “Tatlong araw ka ng nagkukulong dito,” sabi pa nito.

Umiwas ako ng tingin. Hinila ang kumot upang takpan ang buo kong katawan. Ayokong makita niyang nagsisimula na namang bumuhos ang mga luha sa aking mga mata.

“W-Wala naman po kaming gagawin, ‘Ma,” sabi ko. Pinipilit kong ayusin ang tono ng boses kahit na halata na rito ang pautal-utal kong pagsasalita.

Ang hirap pigilan ang mga luha ko. Napakababaw nila. Palagi kong sinasabi na matapang ako ngunit kapag naaalala ko na siya, bigla na namang bubuhos ang aking mga luha.

Naramdaman ko ang pag-upo nito sa aking kama at ang pagpatong ng kaniyang kamay sa ibabaw ng kumot na nakabalot sa katawan ko.

“Ayos ka lang ba, Aki?”

Dahan-dahan kong ibinaba ang kumot at tumingin kay Mama. Nagulat siya nang makita niyang tuloy-tuloy na bumubuhos ang luha sa aking mga mata.

“M-Mama…” Bumangon ako at mabilis ko siyang niyakap.

Hinaplos niya ang likod ko na pinapatahan niya ako. Hindi siya nagsalitan. Marahan lang niyang hinahaplos ang likod ko habang mahigpit niya akong yakap. Mas lalo kong isiniksik ang mukha ko sa kaniyang dibdib.

Tatlong araw na magmula nang huli kaming magkita at tinapos ang ugyanan naming dalawa. Tatlong nang hindi ko siya nakikita, nahahawakan at naaamoy. Tatlong araw ng walang Hugo sa tabi ko na yakap-yakap ako at ipinaparamdaman kung gaano niya ako kamahal, na ngayo’y nagdududa na ako kung totoo ba ang lahat ng ipinaramdam niya sa akin.

“Sshhh…” Marahan niya akong hinahaplos, pinapatahan sa tuloy-tuloy na pag-iyak. “Magiging maayos din ang lahat. Magiging maayos ka rin. Dahil hindi ito ang Aki na kilala ko. ‘Yung Aki na alam ko, masigla iyon kahit na walang kaibigan. Iyong Aki na matapang, kahit na takot sa dilim. At, ‘yung Aki na mahal na mahal ko.”

“M-Mama… H-Hindi ko po alam,” umiiyak kong sabi. Hinarap ko si Mama at tumingin ako sa kaniyang mga mata. “H-Hindi ko po alam ang gagawin ko,” pag-uulit ko.

Sinusubukan kong ayusin ang pananalita ko upang lubos niya akong maintindihan ngunit ‘di ko magawa. Nahihirapan ako magsalita dahil na rin sa paninikip ng dibdib ko at ang mga luhang dumadaloy sa mga mata ko.

Hinawakan niya ang magkabila kong mukha. Pinunasan niya ang mga luhang dumadaloy sa aking mga mata gamit ang kaniyang hinlalaki. Nakikita ko ang awa sa kaniyang mga mata.

Hinahaplos niya ang medyo mahaba ko ng buhok at patuloy niyang pinupunasan gamit ang palad nito ang aking mga mata.

“Kaya mo iyan, Akierra. Nandito lang naman ako, kami ng mga kapatid mo.” Ngumiti si Mama. “Kahit hindi mo sabihin kung ano man iyang pinagdadaanan ko, alam na alam ko dahil ako ang ina ko. Ako iyong nagluwal at nagpalaki sa ‘yo. Kaya alam kong makakaya mo iyan, ‘Nak. Magiging masaya ka ulit katulad ng dati.”

Itinatak ko sa aking isipan ang sinabi ni Mama na makakaya ko. Susubukan ko, kahit mahirap gawin. Ito ang unang heartbreak ko, at hindi ko inaasahan na napakasakit pala.

Hindi na rin ako sumagot sa sinabi ni Mama dahil umiyak lang ako. Hinahaplos-haplos naman niya ako upang tumahan ako sa pag-iyak. Hindi ako iniwan ni Mama sa loob ng kuwarto ko hanggang sa makatulog ako.

–

Kinabukasan ay kahit ayoko pang pumasok ay pinilit ko ang sarili ko, dahil na rin sa nalalapit na exam. Sabay na kami nina Mama pumasok sa kani-kanilang papasukan.

Pagdating sa University ay mabilis ang tibok ng puso ko. Naninikip ang dibdib ko ngunit tinatagan ko. Ayokong magmukhang kawawa sa harapan niya kapag nagkita kaming dalawa.

Hindi ko pinansin ang iilang mga studyanteng napapatingin sa akin. Hindi ko alam kung ano ang pumapasok sa isipan nila, kung bakit sila nakatingin sa akin ng kakaiba. Diret-diretso lang ang lakad ko, nakatungong naglalakad patungo sa aming classroom.

“You’re finally here!” Natigilan ako.

Inangat ko ang tingin ko at bumungad ang nakangiting si Mina sa akin. Mabilis niya akong nilapitan at niyakap kaya hindi agad ako nakagalaw. Nanatili ako nakatayo sa hallway dito sa aming building, nakatingin sa taong nasa likod ni Mina.

Bakit siya nandito?

Nanlaki ang mga mata ko nang may sumalubong sa kaniya. Niyakap siya nito at sabay na silang naglakad papalayo.

“Auhmmm…” Umayos ng tayo si Mina. Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at tumingin sa aking mga mata. “Why?”

Mabilis akong umiwas ng tingin. “Wala. T-Tara na sa loob,” sabi ko. Hindi ko na siya hinintay na makapagsalita pa dahil agad ko na siyang nilampasan at naglakad papasok sa aming classroom.

Kakabalik ko lang at gano’n na agad siya kabilis na palitan ako. Mabuti pa siya, mabilis na makalimot. Dahil siguro malamang ay hindi naman lahat totoo iyong mga pinaramdam niya. Katulad din siya ng ibang mga lalaking pagkatapos kang tikman ay ipagpapalit ka na sa ibang putahe.

“K-Kanina ka pa tahimik diyan. Ano bang mayroon?” tanong ni Mina.

Malungkot akong tumingin sa kaniya. Nagulat siya sa ekspresiyon sa aking mukha. Dahil alam kong maging siya ay hindi ako nakikita na ganito ang kalagayan.

Sa ikli ng panahong naging magkaibigan kami, alam kong kilala na niya ako. Isa siya sa naging instrumento upang magkakilala kaming dalawa ni Hugo. Iniisip ko na lang na wala siyang kinalamaan sa lahat ng nangyari sa aming dalawa ni Hugo.

“Wala. Iniisip ko lang ang paparating na exam,” sagot ko. Umiwas ako ng tingin.

Hinawakan nito ang magkabilang balikat ko at iniharap sa kaniya. Hindi ako makatingin ng diretso sa kaniyang mga mata dahil ayokong makita niya malungkot mga mata.

“Aki, tumingin ka nga sa akin. Tell me the truth, why are you like this?” Tumingin ako sa kaniyang mga mata.

“A-Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, nauutal.

“What happened to you and Hugo?” tanong niya, hawak-hawak pa rin niya ang magkabila kong balikat.

Hindi ako sumagot. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko upang pigilan ang ano mang luhang gustong dumaloy mula rito. Ayokong makita niya kung gaano kasakit ang ginawa ng pinsan niya, kung gaano kalalim ang sugat na nagawa niya at kung gaano kahirap na bumangon mula sa pagkakadapa.

“W-Wala nga!” sagot ko. Napabuntong hininga na lang siya nang wala siyang makuhang sagot mula sa akin.

“Just tell me if you’re ready. I’m always here to listen, because I am your friend. And, I will never leave you.”

Gusto ko na namang humagulgol ngunit nasa loob kami ng classroom. Kaya tumingin ako kay Mina, na malungkot na nakatingin din sa akin. Kahit na hindi ko man sabihin, sa paraan ng pagkakatingin nito’y alam na alam na niya kung ano ang nangyari sa aming dalawa ng lalaking iyon.

“Salamat,” sabi ko. Mapait akong ngumiti na sinuklian naman niya ng isang matamis na ngiti.

Nagpapasalamat na rin ako dahil kahit papaano ay mayroon akong kaibigan na katulad niya. Na handang pakinggan ako sa kahit na ano mang hinanaing na dinadala ko at alam kong hindi niya ako tatalikuran.

–

Mabuti na lang at nawala sa isipan ko ang mga bagay na ayoko munang isipin dahil naiiyak lang ako. Naituon ko ang buong atensiyon sa klase, sa paparating naming exam.

“Saan ka nga pala magbabakasyon?” tanong ni Mina, nasa canteent kaming dalawa. Nakaupo malapit sa pinto papalabas kaya kami ang unang nakakakita kung sino man ang papasok doon. Nakatalikod ang puwesto ni Mina sa pinto

“Sa bahay lang kami,” sagot ko. Sa bahay lang kami mananatili nina Mama, dahil hindi na rin naman matutuloy ang plano ng lalaking iyon na dalhin ako sa hacienda nila sa isang probinsiya.

“Well then, you can come with us na lang.”

Hindi ko masyadong narinig ang sinabi ni Mina nang may pumasok sa canteen na siyang ikinatuon ng pansin ko roon. Bakit sila nandito? Harap-harapan talaga niyang ipinapakitang nakalimutan na niya ako at ang lahat ng pinagsamahan namin ay laro lang sa kaniya.

Naestatwa ako sa kinauupuan ko. Nakatuon lang ang buong atensiyon sa magkasama si Hugo at ang babaeng kaninang nakita ko na kasama niya. Pumasok sila rito sa canteen na nakapulupot ang kamay ng babae sa mga braso ni Hugo at nakangiting naglalakad kasama ito.

Umiwas ako ng tingin nang lumingon siya sa akin. Ayokong umiyak, gusto kong makita niyang wala akong pakialam sa kaniya. Ayokong makita niya na mahina ako, na naaapektuhan ako sa nakikita ng dalawa kong mga mata.

Ngunit ‘di ko maiwasan dahil naramdaman ko na lang ang pagpatak ng luha sa mga mata ko. Nanlabo ito kaya hindi ako masyadong makakita.

Milyon-milyong matutulis na bagay na naman ang biglang bumulusok sa aking dibdib. Ang sakit-sakit naman kasi. Tama ba ‘yun? Kakahiwalay lang naming dalawa ay makikita ko na lang na may kasama siyang iba.

Parang pinaninindigan niya rin na niloko lang niya ako at pinaglaruan. Wala siyang kasing sama! Napakawalang-hiya niya.

Mabilis akong tumayo. Hindi na ako nagpaalam pa kay Mina dahil naging abala na rin ito sa pagkain. Agad ko ring pinunasan ang mga luha ko na mabuti na lang ay hindi niya napapansin.

“Where are you going?” Napatingin na siya ngayon sa akin kaya mabilis akong umiwas ng tingin sa kaniya. “And, w-why are you–” Natigilan siya nang ibaling niya ang tingin sa katabi naming mesa kung saan ang puwesto ni Hugo at ang babaeng kasama niya.

Hindi ko na siya hinintay pa dahil agad akong umalis doon at lumabas ng canteen. Nasasaktan ako, dahil ‘yung dating ako, ngayo’y may iba na. Hindi na ako iyong taong nasa tabi niya, hawak-hawak ang kamay niya.

Napakalupit din naman ni tadhana. Napakalupit niyang maglaro ng damdamin ng tao.

Pagkalabas ko ng canteen ay mabilis akong tumakbo. May iilan akong nabangga ngunit wala akong pakialam sa kanila kung masam man nila akong tignan. Ang gusto ko lang ay makalayo sa lugar na ‘yun dahil sa tuwing nakikita ko kung gaano kalagkit ang tinginan nila sa isa’t isa ay mas lalo lang naninikip ang dibdib ko.

Sa tuwing nakikita kong iba na ang kasama niya at hindi ako. Para akong sinasakal, nahihirapan akong huminga dahil sa higpit ng pagkakapiga sa aking puso.

Gusto ko na siyang kalimutan.

Dahil sa kakatakbo ko ay narating ko ang gate ng school at agad akong lumabas doon. Nanlalabo ang mga mata ko nang mabilis akong tumakbo upang makatawid sa kabila. Balak kong umuwi upang magkulong na lang sa aking kuwarto, iiyak at mananalangin na sana’y makalimutan ko na si Hugo.

“AKIII!”

Napahinto ako nang may tumawag sa pangalan ko. Ngunit huli na ito nang marinig ko ang malakas na busina ng kotse papunta sa akin. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko’t hanggang sa naramdaman ko na lang ang pagtama ng sarili ko sa harapan ng kotse.

Nahihilo ako at tila namamanhid ang katawan ko. Wala akong nararamdamang sakit dahil lahat ng sakit ay nasa aking puso.

“AKI! FCK! Please wake up, Aki. Please!”

Napatingin ako sa taong nakatungo sa akin, hindi ko makita ng maayos dahil nanlalabo na ng tuluyan ang paningin ko. Ngunit sigurado ako sa boses nito at hindi ako puwedeng magkamali.

“H-Hugo…” usal ko bago dumilim ang lahat.

---

Chapter 39

Hugo’s Point Of View

He’s beautiful. Sleeping peacefully on his hospital bed. We don’t know when he will be waking up but we’re hoping, every single day.

It’s been a week since that day happened. It was my fault that I planned to make him jealous.

Pinlano ko na pagselosin siya para kusa siyang bumalik sa akin. I even asked a girl to date me but this was the results of my stupidity.

This is all my fault. Imbes na ayusin ko ang sa aming dalawa dahil alam kong sa una pa lang ay ako na ang may kasalanan, mas ginatungan ko pa iyong kasalanang nagawa ko sa kaniya.

“He will be okay, right?” I asked Mina. She was sitting in the corner of Aki’s room. “He will wake up because I know he still love me.”

“Gago!” I looked at her, she was glaring at me. “Siraulo ka talaga, eh! Alam mo kung gaano ka kamahal ni Aki. Why did you do that to him?”

Napayuko ako. Hawak-hawak ko ang kamay niya at paulit-ulit na hinahalikan iyon. Wishing that he will open his eyes and looked at me the he look at me before.

“I’m sorry,” I whispered. “I’m really sorry.”

“Huwag ka sa akin mag-sorry. Hindi ka sa akin nakagawa ng kasalanan. I helped you para mapalapit sa kaniya hindi para saktan siya! Paano mo iyon nagawa?”

“It wasn’t my intention to do everything I’ve done. But yes, it was my fault. Nagso-sorry din ako sa ‘yo dahil sa nangyari.”

“Tss! I won’t accept your apology unless Aki will wake up and accept you,” she said.

Hindi na ako sumagot. Hawak-hawak ko pa rin ang kamay niya at nakatingin lang ako sa kaniyang nakapikit na mga mata.

The doors open and when I looked at it. It was his mother and sisters who entered the room.

Mabilis akong tumayo at kinuha ang mga dala-dala nilang gamit. Mabuti na lang ay hindi sila galit sa akin dahil sa nangyari pero gusto ko pa rin na manghingi ng tawad sa kanila.

“Kumain na ba kayo? Nagluto ako ng pagkain sa bahay bago kami umalis,” Aki’s mother said.

May kinuha siyang tupper wear sa dala-dala niya and there I saw a food inside of it. Inilagay niya iyon sa table na nasa tabi ng kama ni Aki at saka binuksan.

“Naku, Tita. Salamat po Tita but I just ate na po kanina. Ikaw, Hugo? Baka gutom ka na? Ilang araw ka ng hindi kumakain.”

I just don’t feel like eating. Tila ba nawalan ako ng ganang kumakain kung hindi si Aki ang kasabay ko sa hapag. Nawalan ako ng gana sa lahat ng bagay kung hindi ko nakikita ang mga ngiti niya at ang mapupungay niyang mga mata.

“Kung sinisisi mo ang sarili mo sa nangyari, huwag. Dahil alam kong ayaw na ayaw ni Akierra na sinisisi ang iba sa tuwing may nangyayari sa kaniyang masama. At saka, kailangan mong maging malakas dahil kapag nagising na siya, may lakas ka upang harapin siya.”

“Tama si Mama. Ikaw lang naman ang hinihintay ni Kuya para humingi ng tawad at alam kong patatawarin ka niya,” one of the twins said.

“Thank you,” I said and smiled at them.

Tanging ngiti lang din ang isinagot nila at saka namin pinagsaluhan ang dala ng kaniyang ina.

–

Week had passed again and it’s still the same. Walang pinagbago ang kondisyon niya.

Hindi naman malakas ang impact ng pagkakabangga sa kaniya ngunit there’s still a tendency that he will be coma.

Nasa kulungan na rin ang nagmamaneho sa kotseng nakabangga sa kaniya na napag-alaman pang lasing, kaya agad siyang sinampahan ng kaso.

Araw-araw ay tila ba dito na ako nakatira dahil ayokong umalis sa tabi niya. Gusto ko, paggising niya’y ako agad ang una niyang makikita. Ako ang una niyang hanapin at gusto ko nandito ako kapag nagmulat na ang kaniyang mga mata.

Pero sa araw-araw na paghihintay kong gumising siya mula sa mahimbing na pagkakatulog, ay araw-araw akong nasasaktan. My heart broke into pieces. Umaasa akong gigising siya, iyon lang ang tanging pinanghahawakan ko.

“Aki…” I started to talking to him again even though he’s not answering but I know he’s listening to me.

Ito palagi ang ginagawa ko sa araw-araw na nandirito ako. Palagi ko siyang kinakausap kahit imposibleng sagutin niya ako pero alam ko na kahit nakapikit ang mga mata niya, naririnig niya lahat ng mga sinasabi ko.

“I’m waiting for you,” I said. Holding his hand and place it on my face. “Nandito lang ako, hindi ako aalis sa tabi mo. Gusto ko paggising mo, ako ang unang-una mong makikita. Kaya gumising ka na diyan, maraming naghihintay sa ‘yo. Gusto na ulit nilang marinig ang boses mo.”

Napalunok ako. “K-Kahit hindi mo na ako patawarin o ibalik ang sa ating dalawa, basta gumising ka lang. T-That’s only matter to me.”

Hindi na mahalaga kung mapatawag man niya ako o hindi, kung babalik pa ba siya sa akin o hindi. Ang mahalaga lang ay magising siya, dahil maraming naghihintay sa kaniya na nagmamahal sa kaniya.

Hindi ko inaalis ang tingin ko sa kaniya dahil hindi ako nagsasawang pagmasdan siya. Hawak-hawak ko ang mga kamay niya nang tumunog ang cellphone sa bulsa ko.

I immediately grab my phone in my pocket and answer the call from my father.

“Umuwi ka ngayon dito! We need to talk,” pambungad nito. Hindi ako kinabahan dahil inaasahan ko ng one of these days, he will call me and tell me this.

Hindi ako umalis sa puwesto ko. Nag-iisa lang ako ngayon dito sa kuwarto ni Aki dahil ang kaniyang pamilya ay kinailangan na umuwi, maging si Mina ay umuwi na muna.

“You can just tell me what you want to say. Makikinig ako. Hindi ko kailangan na magpakita sa ‘yo,” I firmly answered.

We’re not yet done but for me, everything was done. Wala na akong pakialam sa kung ano man ang sabihin niya, dahil kahit ano pa ang gawin niya hinding-hindi ako magpapakasal sa babaeng iyon.

“This is important, Hugo. You need to go home. Besides, your son wants to see you.”

I sighed. “Fine! I’ll be there,” sagot ko.

Mas maganda rin na harapin ko siya at ayusin ang dapat na ayusin. Walang mangyayari kung hindi kami magkakaunawaang dalawa.

Ang alam nito’y busy ako sa studies kaya hindi ako umuuwi at hindi nagpapakita doon sa babaeng pakakasalan ko. Pero hindi niya alam na tapos na ang laro at wala nang saysay pang makipaglaro sa kaniya dahil alam kong hindi naman siya magpapatalo.

Ibinaba ko ang tawag at saktong bumukas ang pinto. Pumasok doon ang kaniyang ina kasama ulit ang kambal na nakasunod sa kaniya. Tumayo ako sa kinauupuan ko at hinarap sila.

“Magpapaalam po muna ako. May kailangan lang po akong gawin sa bahay. Call me if you need anything or something happen to him,” sabi ko.

Ngumiti ang ina ni Aki sa akin at lumapit. She place her hand on my shoulder and looked me in the eyes.

“Huwag kang mag-aalala dahil kapag nagising siya ay agad ka naming tatawagan. Kailangan mo ring magpahinga dahil alam kong pagod kana. Mag-iingat ka lang sa daan, okay?”

“Salamat po,” sabi ko bago ako umalis doon.

Lumabas ako ng hospital at sumakay sa aking kotse. Pinaandar ko na ang sasakyan at nagmaneho na papauwi.

–

**Aki’s Point Of View **

Gusto kong imulat ang mga mata ko ngunit hindi ko alam kung papaano. Tila ba nakaposas ang mga kamay ko at nakatali ang buo kong katawan kaya hindi ako makagalaw. May naririnig akong mumunting boses sa paligid ngunit hindi ko alam kung kanino sila nanggagaling.

Ngunit isang boses lang ang siyang pinakagusto ko. Boses na nangagaling sa kaniya. Hinding-hindi akong puwedeng magkamali dahil alam kong boses iyon ni Hugo, ang taong pinakamamahal ko ngunit siya rin ang taong nagbigay ng sugat sa puso ko.

Pero bakit ganito, sa araw-araw na naririnig ko ang paulit-ulit niyang sinasabi ay tila ba hindi ako nagsasawa. Gustuhin ko mang magmulat at sabihing pinatawad ko na siya ngunit hindi ko alam kung papaano ko iyon gagawin.

Madilim ang paligid. Ni isang bagay ay wala akong nakikita, maging ang sarili ko’y hindi ko nakikita kung papaano ba ako makakawala. Wala akong nakikitang pinto kung saan ba ako lalabasa mula sa pagkakakulong dito.

“Magpapaalam po muna ako. May kailangan lang po akong gawin sa bahay. Call me if you need anything or something happen to him.”

Natigilan ako sa boses na iyon. Gusto ko siyang pigilan na huwag siyang umalis, gusto siyang hawakan dahil ayokong iwan niya ako at gusto ko nasa tabi ko lang siya, kinukuwentuhan ng kung ano-ano.

Sinubukan kong igalaw ang mga daliri ko. Sinubukan kong imulat ang mga mata ko. At, nagtagumpay akong gawin ito. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata.

May nakikita akong anino hanggang sa naging malinaw ito sa akin.

“Anak! Salamat sa Diyos dahil gising ka na,” naiiyak nitong sabi. Katabi nito ang kambal na may mumunting luha rin sa kanilang mga mata.

“A-Ano pong nangyari, Ma?” tanong ko sa nahihirapang boses. Sinubukan kong bumangon ngunit mabigat ang katawan ko at nananakit ang ulo ko. Hinawakan ko iyon at naramdaman ang benda roon.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” Tumingin ako rito at nakita ko ang isang doctor dahil sa suot niyang uniporme. May kasama rin siyang nurse na nakasuot ng kulay asul na uniporme, may hawak itong parang listahan ng kung ano-ano.

“A-Ayos lang po. M-Medyo masakit lang ang ulo ko at mabigat ang katawan ko,” sagot ko.

Inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Hinahanap ko siya ngunit nabigo lang ako dahil wala siya rito. Tanging ang Doctor lang, Nurse at sina Mama ang kasama ko ngayon dito sa loob ng kuwarto.

Sinuri pa ako ng Doctor at sinabi ang iilang payo na dapat ko raw gawin upang tuluyan akong gumaling. Hindi naman daw malala ang naging kondisyon ko, napuruhan lang ang aking ulo na naging sanhi ng pagkakatulog ko ng matagal. At ang sabi pa niya’y kapag sinunod ko ang sinabi nito, tuluyan akong gagaling at muling makakagalaw.

Muli akong pinagpahinga matapos akong pakainin ni Mama at painumin ng gamot na niresita ng Doctor. Kahit kakagaling ko lang sa matagal na pagkatulog, kailangan ko pa ring magpahinga. Kaya wala akong nagawa kundi ang sundin ang kanilang sinasabi.

Akala ko nasa tabi ko siya, hinihintay ang paggising ko. Isa na namang panaginip na kasama ko siya. Napakapaasa talaga ni tadhana.

Sana pala’y hindi na lang ako nagising, dahil wala naman pala siya sa tabi ko. Buong akala ko lang pala ang lahat ng iyon. Realidad na mismo ang nagsasabi sa aking may iba ng nilalaman ang kaniyang puso.

Chapter 40

Third Person’s Point Of View

Pagka-park pa lang ni Hugo sa kaniyang kotse, pagdating nito sa kanilang bahay. Agad na siyang lumabas at nilapitan ang isang guard upang iabot ang susi ng kotse niya.

Hindi na rin siya nagtagal pa dahil agad siyang pumasok sa loob ng kanilang mansion na may limang palapag. Naabutan niya ang Ama na prenteng nakaupo lang sa isang kulay puti at gintong sofa, may hawak itong baso ng kape sa kaniyang kaliwang kamay.

Inilibot niya ang tingin para kumpirmahin kung naroroon ba ang Ina ngunit wala ito maging ang kaniyang anak.

“Where’s Simon?” tanong nito, may bahid ng pagmamadali sa kaniyang tono. At, iyon naman talaga ang totoo. Gusto nitong matapos na ang usapan nilang dalawa upang wala ng makasagabal sa kanila ng pinakamamahal niyang si Aki.

Lumingon sa kaniya ang padre de pamilya ng mga Hidalgo. Inilagay niya ang basong hawak sa naroroong mesa na gawa sa glass.

“You’re finally here, Hugo. Maupo ka rito upang makapag-usap tayong dalawa ng masinsinan.”

Hindi alam ni Hugo kung ano bang gustong pag-usapan nilang dalawa ng kaniyang Ama. Kaya upang makasigurado ay naglakad ito papalapit at naupo sa naroroong single sofa na kakulay rin ng inuupuan ng kaniyang Ama.

“Ano’ng gusto mong pag-usapan?” tanong niya sa ama. Nakatingin lang siya rito at gano’n din ang Ama.

“Alam ko na ang dahilan kung bakit ayaw mong magpakasal,” sabi nito na nakapagpatigil kay Hugo. Biglang kumabog ang dibdib niya dahil sa takot at pangamba sa maaaring gawin ng Ama.

“S-Stop messing with my life,” aniya sa mariin na tono ngunit makikitaan mo pa rin ang takot sa kaniyang mga mata.

Natatakot siya sa maari nitong gawin sa kaniyang pinakamamahal na si Aki. Kaya sa abot ng kaniyang makakaya ay ipagtatanggol niya ito sa kaniyang Ama.

“I’ll stop messing you if you’re going to follow me. Ayokong matulad ka sa iyong lolo.” Masama siyang tinignan ng Ama.

“Wala kang pakialam kung matulad ako sa kaniya. Just stop this, Dad. Dahil simula ngayon ay hinding-hindi ko susundin ang gusto mo. Kung hindi mo ‘ko bibigyan ng inyong mana, that’s okay! A-Ayokong mahiwalay sa kaniya, he’s my happiness. I loved him.”

Natigilan ang Ama nito sa kinauupuan. Nagulat siya dahil sa unang pagkakataon ay nakita niya ang takot sa mga mata ng kaniyang anak. Hindi siya sanay na ganito ito noon, dahil sinusunod naman nito ang bawat sinasabi niya ngunit ngayon ay hindi na siya nakikinig. Sinusuway na nito ang gusto niyang mangyari na sa tingin niya makakabuti sa kaniya.

“But people will judge you! Huhusgahan ka lang ng ibang tao dahil mali ang relasyon niyong–”

“Bakit, Dad? Ano sa tingin mo ang tama?! Ang ipilit na mahalin mo ang isang tao kahit alam mo sa sarili mong hindi mo naman siya mahal? That’s bullshit!” Tumayo siya. “I don’t really care of what people think about it or what they say, as long as I am happy being with him. That’s more than enough!”

Hindi nakasagot ang Ama. Aminin man niya o hindi ay alam nitong may tama ang sinabi ng kaniyang anak. Nakikita rin nitong sigurado na si Hugo sa kaniyang mga mata kaya kahit ano man ang sabihin niya upang kumbinsihin ito’y mukhang hindi na niya magagawa.

Bumuntong-hininga si Mr. Hidalgo dahil alam niya sa sariling talo na siya. Hindi na niya makukumbinsi pa ang kaniyang anak na pakasalan ang babaeng gusto niya para sa kaniya.

“If that’s makes you happy then do it. But still I don’t accept that kind of relationship. At, kung magbabago man ang desisyon mo, just tell me.”

Napangiti si Hugo. Umapaw ang kasiyahan nararamdaman niya dahil sa sinabi ng kaniyang ama. Gusto niya itong yakapin ngunit mas pinili na lang niyang manahimik sa kaniyang puwesto.

“Don’t worry, Dad. I’m pretty sure about the decision I made. And, thank you though you still not accepts but I’m hoping that sooner or later, you’ll understand everything.”

Tumango lang si Mr. Hidalgo sa sinabi ni Hugo. Kaya agad nang nagpaalam si Hugo na aalis na dahil babalik na siya sa hospital kung saan naroroon pa rin si Aki na buong akala niya’y tulog pa rin hanggang ngayon.

Paglabas niya sa kanilang mansion ay saktong nakasalubong niya ang Ina nito kasama ang kaniyang anak na si Simon. Mabilis lang siyang nagpaalam sa mga ito at saka umalis na rin agad.

Gustuhin man niyang isama si Simon dahil hindi na niya ito madalas na nakakasama ngunit hindi puwede ang mga batang may edad sampo pababa na papapasok sa hospital. Dahil baka mahawa ito sa mga sakit na naroroon.

Sakay ng kaniyang kotse ay agad siyang nagmaneho pabalik sa hospital. Ngunit naisipan niyang dumaan na muna sa kaniyang condo upang magpalit ng damit.

\-

Samantala, sa hospital. Mahimbing nang natututog si Aki. Kakagising lang nito ngunit kinakailangan pa rin niyang magpahinga upang mabawi ang kabuuan ng kaniyang lakas.

Tahimik lang din naman ang kaniyang pamilya sa loob ng private room na iyon kung saan siya naka-confine.

Bumukas ang pinto ng kaniyang kuwarto kaya napatingin doon ang tatlo. Pumasok si Hugo. Hapon na nang makarating siya sa hospital.

“How is he?” tanong nito. Isinarado niya ang pinto at naglakad papalapit sa tabi ng kama ni Aki, naupo sa naroroong upuan at agad na hinawakan ang kamay ni Aki.

“Sabi ng Doctor, bumubuti na raw ang pakiramdam niya kaya huwag kang mag-aalala.” Tumayo ang ina ni Aki. “Mabuti na lang at nandito ka na dahil kailangan na muna naming umuwi,” sabi pa nito.

Tumingin si Hugo rito at tumango. Nagpaalam lang saglit ang Ina ni Aki at agad na silang umalis, kasama ang kambal na kapatid ni Aki.

Ang buong akala ni Hugo ay hindi pa rin nagigising si Aki. Hindi rin nito napansin na wala na ang oxygen sa kaniya na nagbibigay buhay noong mga araw na nasa malalim siyang pagkakatulog. Kaya muli na naman niya itong kinausap, muli niyang ipinaalala kung gaano niha ito kamahal.

“Wala na tayong problema kay Dad, kaya sana naman ay gumising kana para sumaya na tayong dalawa. I want to be with you again,” sabi niya.

Napatingin siya sa mukha ni Aki na mahimbing na natutulog. Bumaba ang mga mata niya sa labi nitong mamula-mula. Napalunok siya dahil sa pumapasok sa kaniyang isipan.

“Aren’t you sleeping beauty but I want to kiss you. I know it’s impossible to wake you up but I want to taste your lips,” sabi nito sa natutulog na si Aki.

Sunod-sunod ang naging paglunok nito. Hindi niya maalis ang tingin sa labi ni Aki hanggang unti-unti niyang inilalapit ang mukha. Inayos pa niya ang pagkakatayo upang mailapit pa lalo ang mukha sa mukha ni Aki.

Hindi niya alam na hindi gaanong malalim ang pagkakatulog ni Aki sa mga oras na ‘yun. Kaya nang maidampi ni Hugo ang labi sa labi nito’y naimulat niya ang kaniyang mga mata.

Buong lakas na naitulak ni Aki si Hugo dahil sa gulat. Kahit hirap itong gumalaw dahil sa pananakit pa rin ng kaniyang katawan. Hindi niya inaasahan na sa pagmulat ng kaniyang mga mata’y bubungad sa kaniya si Hugo, na nakapatong ang labi sa kaniya.

“A-Anong ginagawa mo?!” tanong nito sa nahihirapang boses. Nakakunot at magkasalubong ang kilay na nakatingin kay Hugo na gulat na gulat.

“Y-You’re awake?” hindi makapaniwalang tanong, iniisip niya na epektikbo ang ginawa nitong pagdampi sa kaniyang labi sa labi nito.

Umiwas nang tingin si Aki, ibinaling niya iyon sa kaliwa kung saan naroroon ang nakabukas na bintana ng kaniyang kuwarto.

“Kaninang umaga pa ako gising, nagpahinga lang ako dahil iyon ang sabi ng Doctor. H-Hindi ko alam na paggising ko ay mukhang lalapastangin mo pa ang labi ko–”

Hindi na naituloy ni Aki ang dapat na sasabihin niya dahil agad siyang hinagkan ni Hugo. Hinalikan niya si Aki sa labi nito, ipinadama kung gaano niya ito kamahal.

Umaapaw ang kasiyahang nadarama niya kaya hindi nito maiwasan ang mapaluha. Habang nakahalik siya sa labi ng nakahiga at gulat na gulat si Aki. Pumatak din ang mga luha ni Aki dahil sa halik na iyon, naghalo-halo na ang emosiyong nararamdaman niya ngunit alam niya na sa mga oras na iyon ay nangingibabaw ang saya.

Walang mapaglagyan ang sayang nararamdaman nilang dalawa. Sa mga oras na iyon, tila ba nakalimutan nila ang nangyaring hindi maganda sa nakaraan at iniisip lang nila kung papaano ulit sila magsisimula.

Hindi man katulad nang mga teleseryeng napapanood natin ang kwento nilang dalawa. Ngunit alam ni Aki na sa lahat ng pinagdaanan nila ni Hugo ay marami siyang natututunan.

Tiwala lang ang siyang dapat na pagtibayin sa bawat relasyon. Dahil kung mayroon kayong tiwala sa isa’t isa, hindi agad ito masisira nino man. Hindi rin mahalaga ang sasabihin ng ibang tao, kung alam mong masaya ka sa piling ng taong mahal mo ay ipagpapatuloy mo.

“I am so happy that finally you’re awake,” bulong ni Hugo matapos ang malalim na halik na kaniyang ginawa kay Aki. Nakapatong ang noo nito sa noo ni Aki na kasalukuyang mayroon pa ring benda.

“A-Ako rin,” sagot naman ni Aki. Masaya siya na tuluyan na siyang nagising at mas lalo siyang masaya dahil nasa tabi nito si Hugo.

“Please, don’t do that again. I am so scared that I might lose you. I promise, I won’t hurt you anymore.” Nakatingin si Hugo sa mga mata niya. Ramdam na ramdam naman ni Aki ang sinseridad sa boses nito kaya muling tumakas ang buti ng luha sa kaniyang mga mata.

“H-Huwag kang mag-aalala, hindi na mangyayari iyon. A-Ayoko pang mawala,” sagot nito. “A-Ayokong iwan ka,” aniya gamit ang mahinang boses.

Damang-dama nilang pareho ang sayang nararamdaman ng bawat isa. Kaya hindi napigilan ni Hugo ang halikan siyang muli na malugod namang nilabanan ni Aki. Pinagsaluhan nilang dalawa at dinama ang halik ng kanilang pagmamahalan.

_\- Epilogue will be posted soon. _

Epilogue

Aki’s Point Of View

“Simon, come here,” tawag ko sa bata na naglalaro sa marble na sahig.

Lumingon naman ito sa akin at dali-daling tumayo. Patakbo siyang lumapit at agad na umakyat sa taas ng malambot na kama ni Hugo.

“Are we going to the province na po?” tanong nito at tumango naman ako bilang sagot. “Yeheey!” Nagtatalon-talon pa siya dahil sa tuwa.

Napangiti ako habang pinagmamasdan si Simon. Kita ko ang excitement sa kaniyang mga mata. Maging ako rin naman ay excited na makita ang kanilang hacienda.

Lumapit na sa akin si Simon kaya isinuot ko na sa kaniya ang hoodie jacket nitong kulay itim na may cute na disenyo sa bandang dibdib nito. Isinuot ko rin sa kaniya ang sapatos nitong bagay na bagay sa kaniya. Bago siya lumabas ng kuwarto ni Hugo ay hinalikan na muna niya ako sa pisngi.

Umabot hanggang tainga ang pagkakangiti ko. Nakakatuwa dahil sa dami ng pinagdaanan ko’y nandito pa rin ako. Patuloy na nagmamahal.

Tatlong linggo na ang lumipas magmula nang magising ako mula sa pagkakatulog nang mahimbing. Nanatili na muna ako sa hospital ng isang linggo bago ako tuluyang pinalabas.

Nakakagulat dahil buong akala ko, walang kaalam-alam si Mama sa lahat. Ngunit alam nito kung sino ang nagpapangiti sa akin noon at nagpaiyak sa akin. Maging ang kambal ay alam din nila dahil minsan ay naririnig ako sa aking kuwarto noon na kausap si Hugo.

Mabuti na lang dahil tanggap nila, hindi sila nagalit sa nangyari at nakakatuwa dahil wala silang sama ng loob sa hindi ko pagsasabi ng totoo.

Nalaman ko rin ang dahilan ni Hugo dahil ikinuwento nito sa aking lahat. Kaya siguro mabilis na naglaho ang galit ko dahil mas nangibabaw ang pagmamahal ko sa kaniya. Ayaw ko rin namang patagalin pa ang lahat. Paliwanag lang pala niya ang susi sa pag-aayos namin, umabot pa sa aksidente.

Naging bingi lang naman ako dahil siguro sa sakit. Hindi ko kinakaya iyong sakit kaya lahat ng takot ko noon na darating ang araw ay iiwan niya ako ay bumalik. Kaya kahit anong paliwanag niya ay ayokong marinig, dahil alam kong wala ring patutunguhan ang lahat.

Ngunit masaya ako. Sobrang saya dahil marami akong natututunan sa relasyon naming dalawa ni Hugo. Hindi ako nagsisisi sa lahat bagkus ginawa ko pa itong inspirasyon upang pagtibayin pa ang mayroong sa aming dalawa ngayon.

Bumalik ako sa realidad nang magbukas muli ang pinto. Napatingin ako roon, kung saan nakatayo si Hugo na walang suot na damit. Tanging ang jogging pants lang nito ang suot at pawisan pa ang kaniyang katawan dahil mukhang kakagaling lang nito sa gym dito sa condo building.

Umiwas ako ng tingin. Inabala ko ang sarili sa pagliligpit ng mga laruan ni Simon na nagkalat sa carpet dito sa kuwarto. Ayokong tumingin sa katawan ni Hugo dahil bigla na lang nag-iinit ang katawan ko sa ayos niya ngayon.

Litaw na litaw ang kaniyang katawan na may dumadaloy na pawis pa rito. Nagmistulang kumikinang ang katawan niya kaya nanunuyo ang lalamunan ko.

“A-Anong ginagawa ni Simon sa labas?” tanong ko, hindi pa rin makatingin sa kaniya.

Narinig ko lang ang pagsara ng pinto at ang anino nitong naglakad papalapit sa akin. Bumilis na naman ang tibok ng puso ko dahil sa kaba.

“Why can’t you look at me? Mmm?” Napaigtad ako nang hawakan niya ako sa baywang at pinatayo. Mabilis niya akong niyakap at isiniksik ang mukha sa aking leeg. “Ang bango!” bulong nito at muling inamoy ang leeg ko.

Nanghihina ang tuhod ko kaya napakapit ako sa kaniyang malawak at magandang balikat. Mas lalong humigpit naman ang yakap niya sa aking baywang dahil sa panghihina ko.

“Auhmm. M-Maligo ka na,” sabi ko, out of nowhere. Hindi ko rin kasi alam ang sasabihin ko. Tila naubusan ako ng hangin sa mga pinaggagagawa ni Hugo sa akin ngayon.

“Let me hug you for a while. It’s been a long time since you know…” Tumawa pa siya, kaya alam ko na ang ibig nitong sabihin. “But I know you’re not yet okey so, I’m controlling myself.”

Itinulak ko siya. Nagtagumpay naman akong mailayo ito. Tumingin ako sa kaniyang mga mata, kitang-kita nito ang pamumula ng aking pisngi dahil sa kaniyang binitiwang mga salita.

Alam kong pinipigilan lang nito ang sarili dahil ang akala niya’y hindi pa ako tuluyang gumaling. Hindi naman ako buntis na kakapanganak pa lang na baka mabinat.

“A-Ano ba iyang pinagsasabi mo? ‘Di ba ay aalis na tayo? Kaya maligo ka na at magpalit,” sabi ko. Iniiwas ang topic dahil ayokong pag-usapan ang mga gano’ng klaseng bagay.

Dahil hindi ko napipigilan ang sarili ko na magpatianod sa agos ng aking nararamdaman. At, baka hindi ko na naman namamalayan na pareho na kaming hubad.

Ngumisi siya at muli na naman akong hinapit sa baywang. Kaya napatingala ako sa kaniya. Mas lalo lang akong kinabahan sa paraan ng pagkakangisi siya.

“We can shower together na lang,” anito. Napayakap ako sa kaniyang leeg ng buhatin niya ako at mabilis na naglakad papasok sa banyo.

Kakatapos ko lang maligo, nakapagpalit na rin ako ng damit. Siya na lang ang hinihintay namin upang pumunta na sa airport at para makaalis kami. Pero heto’t binuhat ako, ipinasok sa banyo hanggang sa tuluyan na akong nabasa dahil tumapat siya sa shower area.

\-

Umaga na nang makarating kami sa Mindanao. Hapon nang pumunta kaming airport, sa isang hotel kami natulog dahil alas-tres ang oras ng byahe namin.

Tatlong oras din ang naging byahe bago kami makarating sa hacienda nina Hugo. Sumakay kami ng bus dahil hindi raw alam ng lolo nito na pupunta kami dito.

Kaya nang makarating kami sa harapan ng gate. Sa isang terminal kami bumaba sa bus at sumakay naman kami ng tricycle upang makarating dito.

Konte lang naman ang dala naming gamit kaya hindi mahirap itong dalhin. Isang maleta lang kung saan naroroon na lahat ang mga damit namin. Isang maliit na bag naman ang nakasabit sa likod ni Simon kung saan ang mga laruan nitong dala at mayroon ding backpack si Hugo para naman sa iiilang gamit na hindi kasya sa maleta.

Pumasok kami sa hacienda nang magbukas ito dahil nilapitan ni Hugo ang guard house na agad naman siyang nakilala. Sakay pa rin ng tricycle ay mabilis kaming nakarating mismo sa location ng isang malaking puting bahay na napapalibutan ng mga puno’t halaman.

Sa labas pa lang ng bahay ay napakaganda na ng paligid. Ang simoy ng hangin ay napakapresko. Masarap sa pakiramdam, nakakagaan ng loob ang lahat nang nakikita ng mga mata ko.

“Sino kayo?! Ano’ng ginagawa niyo sa hacienda ko?” Nanlaki ang mga mata ko at mabilis na napalingon sa likod kung saan nanggaling ang boses.

Bumungad sa akin ang isang matandang nakasuot ng pang-cowboy na damit at may hawak itong latigo sa kaniyang kamay. Kinabahan ako kaya mabilis ang naging kapit ko sa braso ni Hugo na buhat-buhat si Simon na kanina pa tahimik.

“Grandpa,” sabi ni Hugo. Kumunot ang noo ng matanda at napansin kong mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa latigo.

“Wala akong apo, sino kayo?!” Lumingon siya sa likod. “Guard!” sigaw nito. Ngunit malayo ang main gate ng hacienda kaya malabong maririnig ng guards ang sigaw niya, lalo pa’t matanda na siya. Ngunit malakas pa rin ang tindig nito.

“Lo, it’s me, Hugo. Don’t you remember me?” Muling lumingon sa amin ang matanda na Lolo ni Hugo at pinagmasdang mabuti ang apo na mukhang hindi na niya nakikilala.

“Yung maliit na chubby noon? ‘Yung palaging pumupunta rito?”

Natawa ako dahil sa sinabi nang matanda ngunit agad ko ring pinigilan nang tumingin sa akin ang Lolo ni Hugo. Natatakot akong baka kung ano pa ang gawin nito sa akin kapag nalaman niyang may relasyon kami ng apo niya.

“Yes, it’s me! H-Hindi mo ba ako nami-miss?”

Naglakad papalapit sa kaniya si Hugo na bitbit si Simon, kaya napabitaw ako sa pagkakahawak sa kaniyang braso at naiwang nakatayo rito’t pinagmamasdan silang dalawa.

“HUGGO! IKAW NGA!” sigaw ng matanda at agad na niyakap ang apo nang makalapit ito sa kaniya.

Napangiti ako dahil sa nakikita ko. Hindi ako nabigyan ng pagkakataon na makilala ang mga Lolo’t Lola ko sa both side ng aking mga magulang. Dahil namatay na rin sila. Kaya natutuwa ako na makita si Hugo, kayakap ang Lolo nito.

–

Nakaupo kami rito sa sofa sa kanilang sala. Isa itong old mansion at ang gamit ay pinaglumaan na rin ng panahon ngunit sa tingin ko nama’y matibay lahat dahil mukhang alagang-alaga sila ng maids na nakita ko kanina.

“Ano’ng ginagawa mo rito and who are they?” Napatingin ako sa kaharap namin, nakaupo ito sa single sofa at nakatingin din sa amin.

“We’re visiting you. And, this my Son and my love,” walang prenong sagot ni Hugo.

Mas lalo akong kinabahan sa paraan ng pagkakatingin ng matanda. Natatakot akong baka hindi niya ako matanggap, kasi bakla ako. Gano’n naman palagi ‘di ba? Kapag mayaman ang pamilya ng kasintahan mo’y kadalasan hindi ka nila gusto para sa kaniya. Katulad na lang ang ginawa ng ama ni Hugo.

Kaya malakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa takot, na baka gano’n ang mangyari. Mauulit lang iyong mga bagay na nangyari pero sa tingin ko’y sa pagkakataong ito, hindi na kami muling magkakaayos pa.

“Anong sabi ng tatay mo rito? Did he accept your relationship or not?” tanong nito, may nakikita akong lungkot sa kaniyang mga mata nang binalingan niya ang apo.

“It doesn’t matter to me now. Wala na rin naman siyang magagawa dahil napag-usapan na namin ito.”

“Then, ano pang magagawa kundi ang tanggapin na rin kayo at ibigay ang basbas ko. Besides, I was in your position, too.”

Naguluhan man ako sa sinabi nito ngunit hindi na ako nagtanong pa. Ngumit ako at nagpasalamat sa kaniya. Akala ko’y hindi niya matatanggap ang relasyon namin ni Hugo ngunit nakakatuwa na bukas ang loob at isipan niya sa amin.

–

Palaging sinasabi ng iba na ang bawat kuwento ay may katapusan, minsan masaya at minsay nama’y malungkot. Ngunit kahit gano’n, alam nating may natutunan tayong lahat.

Hindi ko masasabi kung tapos na ba ang kwento namin ni Hugo pero nakakasiguro akong nagsisimula pa lang kaming dalawa. Marami pa kaming pagdadaanang problema at ang lahat ng iyon ay paghahandaan ko.

Basta’t hawak lang niya ang mga kamay ko, hinding-hindi ako matatakot na lumaban sa kahit anong klase ng laban. Mahal na mahal ko siya.

“What are you thinking?” Napatingin ako sa kaniya, nakaupo siya sa tabi ko. Nasa lilim kami ng isang puno rito sa kanilang hacienda.

Wala rito si Simon at ang Lolo nito. Dinala niya ang bata sa farm nila upang ipakita at ipakilala na rin sa mga trabahador nila. Natuwa naman ang bata kaya walang pag-aalinlangan siyang sumama sa Lolo niya.

“Yung sinabi ng Lolo mo kanina,” sagot ko. Hanggang ngayo’y naguguluhan pa rin ako. “Ano’ng ibig niyang sabihin na naranasan na niya ang naranasan natin?”

Pinagmasdan ko lang siya nang tumingin siya sa malayo. “He was fall in love with a man also, and that’s the story. They fall in love but they never experienced a happy ending.” Napanguso ako pero gulat na gulat din sa kaniyang naging sagot.

Ikinuwento nito ang naging karanasan ng kaniyang Lolo. Nakinig lang ako sa kaniyang hanggang sa matapos niyang ikuwento ang lahat. At, unti-unting nagsi-sink in sa akin ang lahat.

Hindi man nakaranas ng happy ending ang Lolo nito pero ramdam na ramdam ko sa kwento ni Hugo kung gaano nila kamahal ang isa’t isa ng taong minahal niya.

“Sana umabot tayo hanggang sa pagtanda natin,” bigla kong sabi.

Naibaling nito ang tingin sa akin. Inayos niya ang puwesto at tuluyang humarap at hinawakan ang aking magkabilang pisngi. Tumingin siya sa aking mga mata at gano’n din ang ginawa ko sa kaniya.

“Kahit ilang beses mo pa akong ipagtabuyan, babalik at babalik pa rin ako sa ‘yo. Because that’s how I love you and I wanna live with you until our last breath,” aniya.

Naramdaman ko na lang sa aking mga mata ang pagbagsak ng mga luha. Ang babaw nila. Pero hindi ito luha na dahil malungkot ako kundi dahil sa sobrang sayang nararamdaman ko.

“A-Ako rin, gusto kong makasama ka hanggang sa pagtanda,” sagot ko. Humawak ako sa kamay nitong nasa aking magkabilang pisngi. “Hindi ako magsasawang mahalin ka.”

“I love you.” Marahan niyang pinupunasan ang mga luhang dumadaloy sa aking mga mata.

“Mahal na mahal din kita,” sagot ko.

Ipinikit ko ang mga mata nang unti-unting lumapit ang kaniyang mukha sa akin. Ilang saglit lang lumipas ay muli kong naramdaman ang labi nito sa aking labi. Dinama ang halik niyang iyon na nagbibigay sa akin ng ibayong saya.

Kahit gaano pa kalupit ang tadhana, kung para kayo sa isa’t isa. Walang kahit na sinong puwedeng pumigil sa pagmamahalan ninyong dalawa. Hindi mahalaga kung ano’ng sasabihin ng iba, kung mahal mo siya at mahal ka niya, iyan lang ang importante.

Iyan ang pinaniniwalaan ko.

Hindi na mahalaga sa akin ang ibang bagay, dahil kasama ko siya. Silang dalawa ng anak niya ang nagbibigay sa akin ng saya. Kasama na rin ang pamilya ko at si Mina, na mabuti na lang ay mabilis na pinatawad si Hugo.

Nakapatong ang noo ni Hugo sa aking noo matapos ang halikan naming dalawa. Iminulat ko ang mga mata ko at tumingin sa kaniya. Nakangiti kaming pareho, habang habol ang hininga.

Mahihina akong bumubulong sa hangin na sana’y matupad ang lahat ng mga pangarap namin, ang magkasama hanggang sa pagtanda.

_The end… _

Special Chapter 1

I’m sorry dahil medyo late siya. I’m super busy sa exams last week! Hope you like it. Siguro po mga 3 to 5 chapters ito kaya muli niyong subaybayan !

Enjoy…

–

_Aki’s Point Of View _

Nagising ako mula sa mahimbing na pagkakatulog dahil sa mahigpit na nakayakap sa baywang ko at sa malamig na hanging tumatama sa aking balat. May paminsan-minsan ding dumadamping mumunting halik sa aking batok kaya naimulat ko na ng tuluyan ang mga mata ko.

“Mmmmm, ang bango,” bulong nito sa aking tainga at kinakagat-kagat pa.

Humarap ako sa kaniya at nasilayan ko ang kaniyang mga ngiti. Sa tulong nang sinag ng araw mula sa bintana. Agad niyang hinuli ang labi ko kaya hindi ako agad nakapagsalita.

Itinulak ko rin naman siya agad at tinakpan ko gamit ang kamay ko ang bibig. “Hindi pa ako nagsisipilyo,” sabi ko rito.

Ngumisi naman siya at hinapit ako papalapit sa kaniya. “I don’t care, I just wanted to kiss you every morning. Gusto ko pagkagising mo pa lang ay natitikman ko na ang labi mo,” aniya.

Namula ang mga pisngi ko sa sinabi niya. “E-Ewan ko sa ‘yo,” sabi ko. Dahil wala akong kahit na anong salita ang maisagot.

“I love you,” sabi ni Hugo sa malalim na boses. Hindi pa rin nawawala ang ngiti sa kaniyang labi.

“Mahal na mahal din kita,” sagot ko nang ialis ko na ang pagkakatakip sa aking bibig.

Naipikit ang mga mata nang halikan nito ang aking noo. Hindi maipaliwanag ang sayang nararamdaman ko, dahil sa dami nang pinagdaanan naming dalawa ay hahantong kami sa ganito. Hindi ako makapaniwala na iyong taong hinahangaan ko lang noon at pinapangarap lang na sana’y magkalapit kami, ngayo’y mahal na ako. May relasyon na kaming dalawa.

Bago pa man kami mapunta sa kung saan ay ako na ang bumitaw sa pagkakahalik. Mabilis akong bumangon at umalis sa kama.

“Sexy…” sabi nito at tinignan ko ang sarili ko. Suot ko ang damit ni Hugo na puti, nagmukha itong daster sa akin dahil malaki.

Numula ang pisngi ko nang bumangon siya at tumambad ang hubad niyang katawan na natatakpan ng kumot kani-kanina lang. Napalunok ako’t umiwas ng tingin dahil sa ganda ng katawan niya’y hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko.

“M-Maliligo lang ako saglit bago tayo bumaba,” sabi ko at hindi ko na hinintay ang sasabihin niya dahil agad na akong pumasok sa banyo.

Hanggang ngayon ay malakas pa rin ang epekto niya sa akin. At alam kong hinding-hindi magbabago iyon.

\-

“Papa, Dadd!” masiglang bati ni Simon nang makalabas kami ng kuwarto ni Hugo, naabutan namin ito sa sala na nanonood ng TV kasama nito ang Lolo ni Hugo.

Magdadalawang araw na kaming naririto sa hacienda ng kaniyang Lolo at mananatili kami rito ng isang linggo. Marami na kaming lugar na napuntahang magkasama, sa isang flower garden at falls dito. At, hindi ako magsasawa na balik-balikan ang mga iyon dahil napapawi niya ang pagod mo. Lalo na ngayon na kasama ko si Hugo at ang anak niya, kahit saan man ako dalhin ng hangin ay magiging masaya ako.

“Magandang umaga po,” bati ko sa matanda at naupo ako sa mahabang sofa na siyang tumabi naman sa akin si Hugo. Nginitian lang niya ako bilang sagot. Lumapit sa amin si Simon at nakangiting nakatingin sa akin na ipinagtataka ko, “Bakit kakaiba ang ngiti mo, Simon?”

“Kasi po, Papa. Papasyal po kami ni Grandpapi ngayon at hindi po kayo makakasama,” aniya.

Hanggang ngayon ay natutuwa pa rin ako sa pagtawag nito sa aking Papa. Hindi ko alam kung papaano niya naiintindihan ang sitwasyon naming dalawa ni Hugo sa mura niyang edad pero sisiguruhin kong hindi magbabago ang pananaw at pagtingin niya sa mga ganitong klase ng relasyon.

Ginulo ko ang buhok ni Simon. “Huwag kang magiging pasaway dahil mapapagod ang Grandpapi mo, okay?” pagpapaalala ko rito.

“Opo!” masigla niyang sagot at bumalik na sa tabi ng kaniyang Grandpapi.

“Kakatapos lang namin mag-breakfast, hindi na namin kayo hinintay dahil aalis na rin kami kaagad,” sabi ng Lolo ni Hugo.

“Mag-iingat po kayo,” sagot ko sa dalawa. Hindi ko alam kung saan sila pupunta pero sa tingin ko’y sa karancho o ‘di kayaʼy sa syudad nitong lugar nila para ipasyal ang bata.

Tumango lang ito at saka tumayo na. Binuhat niya si Simon at saka sila muling nagpaaalam. Kumakaway si Simon sa amin hanggang sa mawala na sila sa loob ng bahay.

“Well…” Biglang nanindig ang balahibo ko sa sinabi ni Hugo. Malamim ang boses niya at ang kamay nitoʼy dumapo sa aking baywang at hinapit na lang ako bigla. “Tayo na lang ang natitira dito, what do you think?”

Humarap ako kaagad sa kaniya ngunit pinagsisihan ko na iyon dahil sa lapit ng kaniyang mukha sa akin. Aakma akong aatras upang mapalayo sa kaniya ngunit mas hinapit lang niya ako papalapit gamit ang kamay nitong nakahawak sa baywang ko.

“A-Anong gagawin mo?” tanong ko. Kinakabahan na ako sa kinauupuan ko.

“Loving-loving lang,” aniya. Nakangisi siya sa aking at binabasa pa ang labi nito. Pinapasadahan din niya ako nang kakaibang tingin na mas lalong nagpapanindig sa aking balahibo.

“K-Kakatapos lang natin kagabi!” bulong ko ngunit may diin. At, totoo ang sinabi ko. Hindi ba siya napapagod man lang?

Lumayo naman ito at napanguso. “Fine! Mamayang gabi na lang,” sabi niya at tumayo sa kinauupuan. “Let’s eat first. We’re gonna ride a horse today.”

Nakahinga ako nang maluwag dahil kahit papaano ay hindi niya ipinipilit ang gusto niya.

Tumayo na lang ako sa kinauupuan ko’t sabay na kaming naglakad papuntang kusina.

\-

Ang sariwa ng hangin ay nanunuot ngayon sa aking ilong. Napapapikit akong dinadama ito at napapabuntong-hininga pagkatapos. Napakaganda talaga kapag nasa probinsiya, hindi polluted at tanging ang ingay lang ng hayop ang siya mong maririnig.

“You ready?” Napalingon ako rito at mabilis ding umiwas ng tingin dahil sa kaniyang ayos.

Bagay na bagay sa kaniya ang suot nitong pang-cowboy. Ang hot niya tignan sa sumbrerong nasa ulo.

“N-Natatakot ako,” sagot ko.

Tinutukoy nito kung handa na ba akong sumakay ng kabayo. Nasa rancho kaming dalawa rito sa kanilang hacienda at naisipan nito na sumakay kami ng kabayo habang naglilibot sa lugar. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin kami nakakapaglibot sa buong hacienda dahil sa lawak nito.

Nagulat ako nang hawakan ni Hugo ang kamay ko kaya napatingin naman ako sa kaniya. Nasa likod niya ang kabayong puti na hawak ng isang trabahador dito.

“Huwag kang matakot. Kasama mo naman ako, eh. And hinding-hindi kita pababayaan,” sabi niyang nakatingin sa aking mga mata.

Kumalma ang sarili at mabilis ang tibok ng aking puso. Tila ba sa boses at mga sinasabi niya’y naglaho ang aking takot na baka mahulog ako sa kabayong sasakyan namin. Ngunit dahil nandito si Hugo, alam kong hinding-hindi niya ako pababayaan.

Walang pagdadalawang-isip akong napatango at ngumit sa kaniya bilang pagsang-ayon. Lumapit kaming dalawa sa kabayong puti at kinuha ni Hugo ito mula sa lalaki.

Nahirapan akong makasakay roon ngunit dahil sa tulong niya’y nakaakyat ako ng tuluyan. Sumakay rin si Hugo sa likod ko at agad na kaming umalis doon.

Noong una ay kinakabahan ako dahil pabilis nang pabilis ang takbo ng kabayong sinasakyan namin ngunit agad din itong nawala nang pumulupot ang isang braso ni Hugo sa aking baywang. Nag-enjoy ako sa pagsakay at hindi nagtagal ay nakarating kami sa isang burol.

Naunang bumaba si Hugo sa kabayo at inalalayan naman niya ako. Initali niya muna ito sa isang puno bago lumapit sa aking puwesto.

“Ang ganda rito,” sabi ko. Tumingin ako sa paligid, malakas ang ihip ng hangin at ang sarap nito sa pakiramdam.

“When I was a child, parati akong pumupunta rito,” pagkukuwento niya.

Naupo kaming dalawa sa silong ng isang puno. Medyo mataas na rin kasi ang araw at mainit na rin. Magkatabi at nakasandal ang aking ulo sa kaniyang dibdib. Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Para bang nakikisabay ito sa tibok ng aking puso, parehong may ritmo silang dalawa.

“Palagi ba kayong pumupunta rito noon?” tanong ko dahil sa kuryusidad.

“Tuwing bakasyon, the time where Father and Lolo was still okay. Noong nabubuhay pa si Lola, we’re always here to visit.”

Bigla akong napaisip sa naging dahilan nang pag-aaway ng ama nito at ang kaniyang lolo. Pero bigla ko ring naalala ang sinabi ng Lolo niya na nagmahal din ito ng isang katulad ko at iyon ang palaisipan sa akin ngayon.

Umayos ako ng upo at tumingin sa kaniya. “Talaga bang nagmahal din ang Lolo mo ng isang bakla?” tanong ko, gusto kong malaman ang kuwento niya.

“Yes,” sabi nito. “But that was a long a time ago.”

Tumango-tango lang ako kahit dismayado ako sa naging sagot niya. Bumalik na lang ako sa pagkakasandal sa kaniyang dibdib. Nilaro-laro naman niya ang buhok ko kaya napapapikit akong dinadama iyon.

“Sana ganito na lang tayo palagi,” bulong ko ngunit alam kong sapat lang iyon upang marinig niya ang sinabi ko.

“I promise to you, that no matter what will happen. Naririto lang ako, I will never leave you.” Hinalikan niya ang aking buhok, dinama ko iyon maging ang sinabi niya ay damang-dama ko.

“Mahal na mahal kita,” sabi ko kay Hugo. Kahit paulit-ulit kong sabihin ang salitang mahal kita ay hinding-hindi ako magsasawa at alam kong gano’n din siya.

“You’re always be my love, Akierra.”

**To be continued… **

Special Chapter 2

THANK YOU! 24K READS.

ENJOY THIS CHAPTER!

–

_Aki’s Point Of View _

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Pagtingin ko sa kama ay naroroon pa rin si Hugo na mahimbing ang tulog, bahagya pang nakababa ang kumot kaya nakikita ang topless nitong katawan.

Buti naman at napagod siya dahil kagabi ay halos ayaw na niya akong patulugin.

Naligo ako at nagpalit ng jogging pants at t-shirt na asul. Sinuot ko rin ang tsinelas ko’t lumabas na ng kuwarto.

Tumingin-tingin ako sa paligid habang naglalakad sa pasilyo rito sa ikalawang palapag ng mansion. May mga paintings na nakakabit sa wall at ang nakapukaw ng atensiyon ko ay ang portrait kaya tumigil ako’t tumingin doon.

Ngayon ko lang ito napansin kahit na sobrang laki nito at sa tapat pa mismo ng daan pababa nakadikit. Medyo luma na rin ang portrait ngunit matibay pa rin at halatang inaalagaan.

Dalawang binata ang naroroon, ang isa na kamukha ni Lolo Marciano, ang Lolo ni Hugo. Bata pa siya rito at halata sa kaniyang mga mata ang sayang hindi maipaliwanag. Nakaupo ito sa isang upuan habang nakatayo naman sa tabi ang isa pang guwapong lalaki na hindi ko pa nakikita rito sa mansion.

Bumaba ang tingin ko sa nakasulat sa portrait. Nilapitan ko ito at binasa.

“Marciano and Evanston Lorenzo,” mahina kong pagbasa.

Biglang pumasok sa isipan ko ang nasabi ni Hugo na katulad niya, nagmahal din ng kaparehong kasarian ang kaniyang Lolo Marciano.

Napatingin ako sa mga yapak na narinig ko. Tumutungo sa puwesto ko ngayon si Lolo Marciano na nakasuot ng pajama at simpleng t-shirt lang at pares ng tsinelas.

“Magandang umaga po, Lolo,” bati ko. Ngumiti ako at bahagyang yumuko kahit hindi naman ako Chinese.

“Magandang umaga, Ijo. Ano’ng ginagawa mo riyan at hindi ka pa bumababa para kumain?”

Napakamot ako sa aking batok. “Balak ko na po sanang bumaba pero nakita ko itong portrait, ang ganda po kasi nang pagkakaguhit,” pag-amin ko dahil totoo naman.

Bagay na bagay ang portrait sa isang art gallery dahil alam kong sa likod nito ay may magandang kuwento kung bakit ito nabuo.

Tumingin si Lolo Marciano sa portrait at napangiti ito ngunit kakaibang ngiti ang nakikita ko. Pinaghalong saya at lungkot ang nakikita ko sa kaniyang labi.

“He’s my greatest love,” bigla nitong sabi na bahagya kong ikinagulat kahit na inaasahan ko rin naman iyon.

“A-Ano pong nangyari sa inyo?” tanong ko dahil hindi ako mapakali kapag hindi ko nalaman ang buong kuwento.

Lumingon siya sa akin na hindi pa rin nawawala ang ngiti sa kaniyang labi.

“Summer vacation when I met him…” Hindi ako nagsalita nang simulan nitong ikuwento ang pinagdaanan nila ni Evanston, ang lalaking pinakakamahal niya.

–

“Wow! Ang dami niyo po pa lang pinagdaanan dalawa, walang panama ang sa amin ni Hugo,” natatawa kong sabi matapos nitong maikuwento ang mga karanasan niya noon.

Pinunasan ko rin ang mga mata ko dahil sa mga luhang dumaloy roon. Naantig ako ng kaniyang kuwento kaya hindi ko maiwasan ang hindi maiyak.

“You are still young and I know you two will go through a lot. But just remember this, no matter what will happen. Trust your love for him and everything will be alright.”

“Opo, salamat.” Ngumiti na ako at sabay na kaming bumaba sa kusina kung saan namin naabutan si Simon na mukhang kanina pa roon.

Itinatak ko sa isipan ko ang mga sinabi ni Lolo Marciano sa akin, na kahit ano’ng mangyari ay maging matatag lang ako. Magtiwala lang ako sa kung gaano ko kamahal si Hugo dahil magiging maayos ang lahat. At, hinding-hindi dapat ako bibitaw.

–

“Ano’ng pinag-usapan niyo ni Lolo kanina?” Tumingin ako kay Hugo na nakahiga sa aking mga hita.

Nasa silong ulit kami ng mga puno rito sa kanilang hacienda. Naglatag kami ng tela at nagdala kami ng mga pagkain na nakalagay sa isang basket.

“Ikinuwento lang niya ang naging karanasan niya noon,” sabi ko. Sinuklay ko ang buhok niya gamit ang kamay ko.

Habang ginagawa ko iyon ay may biglang pumasok sa isipan ko. Isa pa itong gumugulo sa akin at kapag hindi ko nalaman iyon ay hindi na naman ako mapapakali.

“Hugo…” tawag ko sa kaniya kaya naimulat niya ang kaniyang mga mata. Nakapikit kasi ito habang hinahaplos ko ang kaniyang malambot at maitim na maitim na buhok.

“Yes, baby?” Ngumiti siya at namula naman ang aking magkabilang pisngi.

“May nangyari ba sa inyo nung babaeng kasama mo noon?” tanong ko dahil ngayon ko lang naaalala.

Nung tinawagan ko siya noon matapos kong makita silang magkasama na pumasok sa isang pawnshop at maikuwento ni Mama sa akin na nakita rin niya ang mga ito. At, ang babae ang nakasagot nang tawag ko siya. Kaya nagtataka ako kung ano ang ginawa nila nung mga oras na iyon.

“What do you mean?” Bumangon siya at tumingin sa akin.

“N-Nag-sex ba kayo?” mahina kong sabi at nahihiya pang itanong pero nilakasan ko na ang loob ko, dahil wala namang mawawala sa akin.

“No! Nasa bahay kami no’n and she entered in my room but I never let her touch me nor kiss me,” mabilis niyang sagot. Hinawakan nito pa niya ang mga kamay ko. “Promise, baby! I would never sleep with other, just you. Ikaw lang sapat na.”

Bumuntong-hininga ako at hinawakan ang kaniyang kabilang pisngi gamit ang kaliwa kong kamay. Umihip ang sariwang hangin at tinangay niyo ang iilang hibla ng buhok ko.

“Naniniwala ako sa ‘yo dahil alam kong hinding-hindi mo iyon magagawa,” sabi ko.

Nakahinga ito nang maluwag at ngumiti. Mabilis niya akong hinalikan at hindi na ako nakapalag, tumugon na lang ako sa matamis nitong halik.

–

Nagising ako kinabukasan na wala na si Hugo sa tabi ko. Hindi pa naman mataas ang sikat nang araw ngunit nang maramdaman kong wala nang nakapulupot na malalaking braso sa katawan ko’y tuluyan akong nagising.

Bumangon ako at nagulat ako sa mga petals ng rosas na nagkalat sa paligid. Bahagyang nakabukas ang pinto ng kuwarto at may petals ng rosas doon na papalabas ng pinto.

Napatingin din ako sa side table dahil mayroon doong isang pulang rosas at isang maliit na papel. Gumapang ako upang makuha iyon at binasa ang nakasulat doon.

“Good morning, sunshine. Follow the roses, it will lead you to the person you loved.” Lumingon ako sa pinto.

Upang malaman ko kung ano ba itong pakulo ni Hugo at bumaba na ako sa kama. Maglalakad na sana ako papalabas nang maagaw muli nang pansin ko ang nakahanger sa kabinet. Nilapitan ko ito at pinagmasdan, isang long-sleeved na polong puti. Mayroon din itong slacks na itim at sa bulsa ng polo ay mayroon ulit papel.

“By the way, wear it before you leave the room.”

Natawa ako dahil parang palpak pa ang set up niya kung hindi ko lang napansin ang damit na ito.

Wala akong nagawa kundi ang mabilisang pagligo at pagsuot ng damit na kaniyang inihanda. Hindi ko na lang inisip kung saan niya ito nakuha at kung ano’ng plano niya, malalaman ko rin ang lahat ng iyon.

Pagkatapos kong isuot iyon at ayusin ang sarili sa harapan ng salamin ay lumabas na ako ng kuwarto. Nakaramdam ako ng excitement sa kung ano man ang makikita ko’t mararanasan sa araw na ‘to.

_To be continued… _

Special Chapter 3: The Last Secret

I am so thankful to you, guys. dahil hanggang sa huli ay sinusuportahan ninyo ako. Maraming-maraming salamat sa inyo at hanggang sa muling kunwetong ibabahagi ko.

-

Special Chapter 3: The Last Secret

Pagbukas ko ng pinto, si Mama at ang dalawa kong kapatid ang bumungad sa akin. Hindi agada ko nakagalaw at gulat na gulat na napatingin sa kanilang tatlo. Nakasuot sila ng vintage dress na kulay mint green sa kambal at pink naman kay Mama.

Napakaganda nilang tatlo sa kanilang mga suot. May flower crown pa ang kambal at bagay na bagay sa kanila ang kulay ng dress na kanilang suot.

“Surprise!!” sabay-sabay nilang pagbati at mabilis akong nilapitan para yakapin.

“A-Ano’ng ginagawa niyo rito at papaano kayo nakapunta?” tanong ko nang kumalas sila sa pagkakayakap. Nakangiti silang nakatingin sa akin.

“Noong isang araw pa, tinawagan kami ni Hugo tapos sinabi niya sa amin na pupunta kami rito,” si Mama ang sumagot.

Hindi ko alam kung ano’ng magiging reaksiyon ko. Naghalo-halo na ang emosyon ko ngayong umaga pa lang ngunit nangingibabaw pa rin ang kasiyahan na ididunudulot niya sa akin. Hindi ko alam kung papaano ko pasasalamatan si Hugo.

“S-Salamat, ‘Ma. Pero bakit kayo nandito?” Tumingin ako sa kambal ngunit nagkibit-balikat lang sila at maging ang aking magaling na Ina ay hindi rin ako sinagot.

“Tara na lang sa baba para malaman mo kung bakit kami nandito,” aniya at ngumiti ng kakaiba. Maging ang kambal ay hindi ko rin maintindihan ang inaakto.

Kaya para tuluyan na akong malinawan at malaman kung ano ba’ng nangyayari. Sabay-sabay na kaming naglakad papunta sa hagdan upang makababa. Nagulat ako nang mabilis na naglakad ang kambal kaya nauna ang mga ito hanggang sa makarating kami sa tapat ng hagdan.

Tumingin ako sa baba kung saan nando’n si Hugo na nakatayo, nakasuot ito ng katulad kong suot. Bagay na bagay sa kaniya, hapit na hapit ang polong puti sa kaniyang katawan. Nakangiti itong nakatingin din sa akin kaya bumilis na naman ang tibok ng aking puso.

“Ano’ng mayroon?” tanong ko kay Mama na nakahawak sa aking braso. Napatigil kami sa tapat ng hagdan at nakatingin lang ako kay Hugo.

“Kasal mo ngayon,” bigla nitong sabi.

Literal na nanlaki ang mga mata ko at napalingon sa kaniya. Nagulat ako na nandito ang pamilya ko pero mas nakakagulat naman ang ibinalita niyang kasal ko ngayon. Papaano nangyari ‘yun? Wala akong natatandaang niyaya ako ni Hugo na magpakasal at pumayag ako. Hindi pa nga ako nakapagtapos ng pag-aaral, mag-aasawa na agad? At saka, puwede na ba ‘yun sa Pilipinas?

“S-Seryoso kayo, ‘Ma?” paniniguro ko dahil hindi ko nakikitaan ng kahit ano mang ekspresiyon nang pagbibiro si Mama. Kilala ko siya kapag seryoso ang kaniyang sinasabi.

Kaninang bilis nang tibok ng puso ay mas lalong bumilis. Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung ano’ng tamang reaksiyon ba ang dapat kong ipakita.

“Ba’t ba ang dami mong tanong? Bumaba na lang tayo. Kanina pa kami naghihintay sa ‘yo sa labas ng kuwarto mo. Bakit ba hindi ka agad nagising, hah?”

“Ah-eh, b-bumaba na tayo, ‘Ma.” Hindi ko na hinintay na makapagsalita pa si Mama dahil agad ko na itong hinila pababa. Nauna na pala ang kambal sa baba nang hindi man lang namin namamalayan.

Kaya minabuti kong hilain na si Mama pababa bago pa nito malaman ang nangyari kagabi. Dahil hindi na naman nakatiis si Hugo at may nangyari sa aming dalawa. Sa balcony pa ng kuwarto kung saan kami natutulog. Mabuti na lang ay malalim na ang gabi at walang nakakita sa aming dalawa.

“Dahan-dahan ka naman, Aki. Walang aagaw kay Hugo dahil iyong-iyo lang siya, ‘Nak.” Hindi ko pinansin si Mama hanggang sa makababa kami at makapunta sa tapat ni Hugo na matiyagang naghihintay.

Hindi ko alam kung saan nakukuha ni Mama ang mga pinagsasabi niya ngayon. Baka nahahawaan ng pollution sa syudad kaya kung ano-ano na lang ang lumalabas sa kaniyang bibig na mga salita.

“Ah…” Tumingin ako sa paligid ngunit wala akong nakitang kahit na sino rito sa sala. “A-Ano-ng mayroon?” Humarap ako kay Hugo na nakatingin din sa akin at nakangiti.

“Ah… Aalis na muna ako. Mauuna na ako sa inyo.” At naramdaman ko na lang ang pagkalas ni Mama sa braso niyang hawak ko. Hindi ko na ito pinansin dahil hindi ko matanggal ang tingin kay Hugo dahil napakaguwapo niya sa ayos niya ngayon.

“I have something for you,” sabi nito nang mawala si Mama at hindi ko alam kung saan pumunta. Lumapit din siya sa akin at mabilis na ipinulupot ang kaniyang mga malalaking braso sa aking baywang, yakap-yakap na niya ako.

“G-Gusto mo lang pala ng yakap, pinapunta mo pa sina Mama rito,” sabi ko at niyakap siya pabalik. Dinama ko ang masarap nitong yakap at kahit paulit-ulit niyang gawin ito ay hinding-hindi ko pagsasawaan.

“I just want to hug you…” bulong nito gamit ang isang malalim na boses. “Can we just spend like this until our last breath?”

Ako na ang kumalas mula sa pagkakayakap at hinarap siya. Tumingin ako sa kaniyang mga mata at pinaningkitan ko pa ito dahil hindi ko siya maintindihan.

“Akala ko ba may ipapakita ka pa sa akin? Bakit gusto mong hanggang mamatay tayo ay magkayakap lang?” Tumawa siya at hinaplos nito ang aking pisngi bago ako mabilis na hinalikan. Nagulat ako sa ginawa niyang ‘yon at hindi agad nakaganti dahil smack kiss lang ang kaniyang ginawa.

“Let’s go,” sabi niya. Lumipat siya sa tabi ko at dumausdos ang palad nito sa aking baywang. “Naghihintay sila sa labas.” At agad na kaming naglakad papalabas.

Nang makalapit kami sa pinto ng mansion ng kaniyang Lolo rito sa hacienda ay awtomatiko itong bumukas. Bumungad sa amin ang red carpet at may mga petals pa ng mga bulaklak na nagkalat sa baba. Lumabas na kami ng pinto ni Hugo at naglakad sa pulang carpet upang sundan ito kung saan bai to tutungo.

Para akong nasa isang pelikula na ang tema ay vintage at historical. Dahil sa ipinaparamdam sa akin ng paligid, sa suot namin ni Hugo na minsan ko nang nakita sa mga vintage fashion noon. Hindi ko alam kung papaano ko ipapaliwanag ang aking nararamdaman.

Habang naglalakad kami ni Hugo ay hindi ko alam kung bakit bumabalik sa aking isipan kung paano kaming dalawa nagsimula. Mga pangyayaring hindi ko inaasahan na mangyayari sa buhay ko noon. Dahil isa lang akong tahimik na istudyante, isang nangangarap at humahanga lang sa kaniya.

Gusto ko lang siyang makilala nang lubusan ngunit higit pa roon ang nangyari sa aming dalawa. Higit pa sa magkakilala lang. At ang nakakagulat na rebelasyon sa akin ay plano pala niya ang lahat, mula sa pagkakatagpo ng landas namin hanggang sa puntong nagkaaminan kaming dalawa.

Ang akala kong sikreto niya ay hindi pala ito sikreto. Dahil aniya’y ang pagtingin niya sa akin noon ang itinatago niyang lihim.

“Aki, look.” Napabalik ako reyalidad mula sa pagbabalik tanaw ko sa mga naranasan ko.

Tumingin ako sa harapan at nakita ko ang pamilya ko, pamilya ni Hugo at ang Lolo nito na may katabing kasing tanda niya o mas matanda pa sa kaniya. Si Mina na hindi ko inaasahang nandito rin ngayon. Lahat sila ay nakasuot ng vintage dress sa babae at polo naman sa mga lalaki.

Hindi agad ako nakapagsalita nang may ilabas silang mga papel ang bawat isa sa kanila at nang iharap nila ito sa akin ay nagsiunahan sa pagbuhos ang aking mga luha.

“Aki…” Lumingon ako sa kaniya. Basang-basa na ng mga luha ang aking mga mata na agad naman niyang pinunasan gamit ang kaniyang mga palad. “Stop crying. Hindi mo ba nagustuhan?”

Umiling ako hindi dahil sa hindi ko gusto kundi dahil hindi ko alam kung papaano ko ipapaliwanag ang sayang nararamdaman ko. Naghalo-halo na ang emosyon ko at iisa lang ang tumatakbo sa aking isipan kundi siya lang.

“G-Gusto ko…” Mabilis ko siyang niyakap. “Gustong-gusto ko,” bulong ko.

Yumakap din siya sa akin ngunit agad din na kumalas at bigla nitong itinukod ang kaniyang isang tuhod. May inilabas siya sa kaniyang bulsa, isang pulang maliit na box at nang buksan niya’y isang singsing.

“Then…” Ngumit siya. “Will be my forever? Will you stay with me until our last breath? Aki, will you marry me?”

Sandali akong lumingon sa pamilya naming nakahawak ng bawat letra ng salitang, will you marry me. Ang kanilang mga ekspresiyon sa mukha ay nakangiti at tila pinu-push akong pumayag sa gusto ni Hugo. Nakita ko pa si Lolo Marciano at ang katabi nitong lalaki na magkahawak ang kamay na nakangiti sa akin.

Muli akong lumingon kay Hugo at nakangiti akong tumango. Sinabi ko rin ang mga katagang gusto niyang marinig kaya mabilis niyang naisuot sa aking palasingsing ang singin at nang tumayo siya’y binuhat niya ako.

“HE SAID YES!!” sigaw ni Hugo habang buhat-buhat ako’t umiikot siya.

Narinig ko na lang ang palakpakan nila at sigawan. Katulad ko’y masayang-masaya rin sila.

\-

Matapos ang marriage proposal na ‘yun ay nagkatuwaan ang lahat, may handa rin silang pagkain at mga bata ay naglalaro sa bakuran. Ngunit hindi kami nanatili roon nang matagal dahil agad akong hinila ni Hugo at namalayan na lang namin ang sarili sa isang ilog dito pa rin sa loob ng hacienda.

Malinaw ang tubig na rumaragasa na nagbibigay ng ingay dito. Mayroon ditong mga damo sa lilim ng isang puno kung saan kami naupo ni Hugo at pinagmamasdan ko ang singsing na bigay niya.

Plain lang ito na silver ngunit napansin ko ang naka-engraved na letrang H dito at kahit hindi ko na itanong pa sa kaniya ‘yun ay alam kong pangalan niya ang ibig sabihin ng letrang nakasulat sa singsing na suot ko.

“Lolo Marciano told me that he will give me the whole hacienda.” Naiangat ko ang aking pangingin dahil nakahiga ako sa mga hit ani Hugo. Seryoso itong nakatanaw sa malayo.

“Eh-edi, kailangan mong manatili rito kung saka-sakali para mapangalagaan ang buong hacienda,” sabi ko.

“Yah. But that will be on the right time. Magpapakasal pa tayong dalawa pagkatapos ng graduation mo and we will be living here,” sagot nito.

Napag-usapan din namin na pagkatapos na lang ng graduation ko ang kasal. Tatlong taon mula ngayon ngunit sa bilis ng oras ay alam kong hindi mamamalayan ay parating na ang araw na ‘yun.

“Oo naman,” sagot ko at ngumiti. “Gusto ko rin na rito na lang tayo manatili dahil mas presko ang hangin at ang sarap sa pakiramdam.”

Bumaba ang tingin niya sa akin at ngumiti. Hinawakan niya ang aking mukha.

“I am so happy right now. I can’t explain my feelings, basta ang alam ko lang ay mahal na mahal kita. You’re the only one running in my mind, Aki.”

Bumangon ako kaya natanggal ang kamay nito sa mukha ko ngunit agad ko rin namang kinuha at ibinalik iyon nang humarap ako sa kaniya. Tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Ako rin, Hugo. Hindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya ngayon, ipinaparamdam mo sa akin ang pinapangarap lang ng mga katulad ko. Napakasuwerte ko sa ‘yo dahil minahal mo ang isang baklang tulad ko na pinapangarap ko lang na magkatotoo. Pero dahil sa ‘yo, ang lahat ng ‘yun ay nagkatotoo. Kaya wala na akong mahihiling pa kundi ang makasama ka lang hanggang sa pagtanda at bumuo pa ng masasayang alaala. Mahal na mahal din kita.”

Hindi na ito sumagot pa dahil agad niyang hinagkan ang aking labi at gumanti naman ako sa halik niyang ‘yon. Ipinapadama sa pamamagitan ng halik kung gaano namin kamahal ang isa’t isa.

Lagi akong humihiling noon kay Bathala na balang araw, ‘yung taong hinahangaan ko ay mapansin ako at maging magkaibigan kaming dalawa. Ngunit hindi ko alam na higit pa roon ang ibibigay niya sa akin, higit pa sa pagkakaibigan ang ipinaramdam sa akin.

Maraming mga katulad kong bakla ang gustong makaranasan ng isang lalaking magmamahal at tatanggap sa kahit ano’t sino pa sila. Masuwerte ako dahil nararanasan ko ‘yun. At alam ko naman na lahat tayo’y may nakalaan na magmamahal at tatanggap sa atin.

Ang kailangan lang natin gawin ay maghintay ng tamang oras at panahon. Dahil balang-araw, kusang lalapit at magpapakila sa ‘yo ang taong magmamahal at tatanggap sa pagkatao mo. Si Bathala ang gagawa ng paraan upang magkakilala kayong dalawa at makabuo ng isang masayang alaala.

At katulad ko… Mararanasan niyo rin ang sayang hinahangad niyo.

_The end _ _… _

UNDER THE MOONLIGHT

About the story.

Under The Moonlight is a prequel story of Hugo’s Secret. Available po siya sa dreame with daily updates plus free chapters. You can follow me there IthinkJaimenlove, and read the story for Free!

Under The Moonlight (Boyxboy)
Written by: IthinkJaimenlove

DAILY UPDATES! FREE!

Marciano Hidalgo, a mischievous young man. Sa dami ng kaniyang kalokohan ay halos wala na siyang kinakatakutan. Every day, something new is being done. Hindi natatahimik ang kaniyang mundo kapag wala siyang nagagawang kalokohan.

But everything turns upside-down when he meets Evanston Lorenzo Vasquez. A vacationer from Manila stranded in their place in Mindanao. Evan messed up his world and he did not realize that he was slowly falling into it.

Ngunit papaano kung ang kani-kaniyang tungkulin ang hahadlang sa masaya nilang pagsasama? Will he let go of his love or will he stay until his last breath stops?

AUDIBOOK IS NOW OUT!

Hello, people! Are you still reading this book? Gusto mo i-re-read pero wala kang oras? Don’t worry because I got you, my dear!

Hugo’s Secret audibook is now out! For only 90 pesos, mapakikinggan mo na ang lahat ng episodes ng Hugo’s Secret sa Spotify. Follow Serye FM on all social media platforms!

Note: Complete chapters will be back on March 20, 2025.

Para po bigyan ng chance iyong Audiobook nito. I decided to unpublished all the chapters and I hope you’ll listen to Hugo’s Secret! Promise, maganda siya! Hindi kayo magsisisi.

Thank you so much for reading this book. Hindi ko mararating ‘to kung hindi dahil sa inyo. Salamaaat!

1. Blurb
2. Disclaimer
3. Chapter 1
4. Chapter 2
5. Chapter 3
6. Chapter 4
7. Chapter 5
8. Chapter 6
9. Chapter 7
10. Chapter 8
11. Chapter 9
12. Chapter 10
13. Chapter 11
14. Chapter 12
15. Chapter 13
16. Chapter 14
17. Chapter 15
18. Chapter 16
19. Chapter 17
20. Chapter 18
21. Chapter 19
22. Chapter 20
23. Chapter 21
24. Chapter 22
25. Chapter 23
26. Chapter 24
27. Chapter 25
28. Chapter 26
29. Chapter 27
30. Chapter 28
31. Chapter 29
32. Chapter 30
33. Chapter 31
34. Chapter 32
35. Chapter 33
36. Chapter 34
37. Chapter 35
38. Chapter 36
39. Chapter 37
40. Chapter 38
41. Chapter 39
42. Chapter 40
43. Epilogue
44. Special Chapter 1
45. Special Chapter 2
46. Special Chapter 3: The Last Secret
47. UNDER THE MOONLIGHT
48. AUDIBOOK IS NOW OUT!