Prologue

Caleb’s Point of View

Prente akong nakaupo sa sofa rito sa sala ng bahay namin habang nagbabasa ng isa sa mga paborito kong libro ngayon, ngunit bigla akong napahinto sa pagbabasa nang biglang may kumatok sa pinto, ‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’, senyales na merong tao sa labas.

Kaya naman agad kong inilagay sa lamesita ang binabasa kong libro at dali-daling tumayo, ngunit bago ako naglakad patungo sa pinto ay napaisip muna ako…

‘Sino kaya ‘to? Sa pagkakaalam ko wala naman akong inimbita na pumunta rito sa bahay, a’. Wala rin naman kaming gagawin na projects or thesis upang pumunta rito ang mga kaklase ko. Imposible rin naman sina Tatay at Jefferson ang kumatok dahil alam ko naman na kakaalis palang nila upang pumunta sa Mall, at saka merong sariling susi si Tatay kaya naman hindi na nila kailangang kumatok pa.’ Takang mga tanong ko sa sarili ko.

Pero parang impossible kasi ang iniisip kong si Bryan ang pumunta, ‘e. Kasi naman kakapunta palang niya kahapon dito, inimbita pa nga siya ni Tatay dito, ‘e. Ngunit, minsan kasi g*go rin si Bryan;  minsan bigla-bigla nalang siyang pumupunta rito na wala man lang message o kahit anong sign.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman akong nabalik sa ulirat nang muli na naman kumatok kung sino man ‘to, ‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’. Ngunit tanging si Bryan lang talaga ang naiisip kong pwedeng pumunta, kaya naman naglakad na ako patungo sa pinto. Nang marating ko na ang pinto ay agad ko na ‘tong binuksan at agad sumigaw…

“Ikaw, Bryan, sinabi ko naman sa‘yo na mag-message ka muna bago ka pumunta rit…” Biglang napatikom ang aking bibig nang makita ko ang taong kumakatok; hindi ‘to si Bryan, hindi rin naman ‘to isa sa mga kaklase ko, dahil ang taong ‘to ay walang iba kundi ang lalaking nanakit sa‘kin; Si Jerald Marlon.

“C-Caleb…” Malungkot niyang tawag sa pangalan ko.

Tinignan ko naman ‘to sa kaniyang mga mata at kita ko roon ang sakit. Tila kakagaling niya lang din sa pag-iyak sapagkat nababakas sa kaniyang mga mata ang pula at pamamaga. Ngunit, kahit na ganoon ang nakikita ko sa kaniya ay hindi pa rin ako maawa’t hinding-hindi ako maawa sa kaniya.

“Anong ginawa mo rito?” Monotonous kong saad sa kaniya habang binibigyan ‘to ng blankong tingin.

Nabigla naman ako nang bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang dalawa kong kamay, kasabay nito ay ang kaniyang pagluhod at pag-tingin niya sa‘king mga mata…

“C-Caleb, please… F-Forgive me; forgive me for hurting and leaving you that day, dahil hindi ko naman intend na gawin ang bagay na ‘yun sa‘yo, ‘e.“ Umiiyak na saad nito na dahilan upang mapatawa ako nang sarkisto.

“Alam mo ba ang sinasabi mo, Jerald? Alam mo ba ang lumalabas sa bibig mo? Sure ka ba sa mga sinasabi mo? Sabihin mo nga sa‘kin ulit na hindi mo intensyong saktan at iwan ako! T*ngina, Jerald, naaalala mo ba ang sinabi mo sa‘kin noon, huh?! Naalala mo ba?!”

—Flashback—

Naglalakad kami ngayon papunta sa parking lot ng company niya.

“J-Jerald, please, ‘wag mo akong iwan. Kailangan kita sa buhay ko. Mahal na mahal kita, Jerald, please…” Humahagulgol kong pagmamakaawa sa kaniya habang hawak-hawak ang braso nito upang pigilan sa kaniyang pag-alis.

Tila naman hindi ako nito naririnig at patuloy lang ‘to sa kaniyang paglakad.

Nang makarating na kami sa parking lot kung saan nakapwesto ang kaniyang kotse ay huminto na kami sa paglalakad, kasabay naman nito ang pagasiwas niya sa kaniyang braso na hawak-hawak ko na dahilan upang matumba ako sa sahig.

Nakaramadam naman ako ng sakit ng katawan dahil sa pagkakatumba ko, ngunit hindi ko nalang pinansin pa ‘yon sapagkat hindi pa rin nito matutumbasan ang sakit na aking nadarama dahil sa gagawing pagiwan sa‘kin ngayon ni Jerald.

“Caleb, enough! Hindi na kita mahal, at kung kailangan mo talaga ako sa buhay mo, pwes ako ay hindi na kita kailangan!” Galit na sigaw nito sa‘kin sabay sakay sa kaniya kotse.

Dali-dali naman akong napatayo mula sa aking pagkakatumba upang pigilan ‘to. Ngunit huli na ang lahat, sapagkat napaandar na nito ang makina ng kaniyang kotse sabay karipas ng takbo.

Ako naman ay napaluhod nalang sa sahig at lalong napahagulgol habang tinitignan ang pagalis ng taong mahal ko.

“J-Jerald, please… D-Don’t leave me…”

Napapatingin naman sa‘kin ang mga employees na napapadaan sa‘kin. May naririnig akong mga bumubulong, mga pagtawa at iba’t-iba pang mga uri ng panghuhusga. Ngunit, pinabayaan ko na lamang ang mga ito’t hindi nagpa-apekto sa kanila, bagkus pinagpatuloy ko nalang ang aking pagiyak.

—End of Flashback—

“Kaya naman ‘wag mong ipamukha o sabihin sa‘kin na hindi mo intensyong saktan at iwan a-ako! Dahil kung hindi mo talaga intensyong saktan at iwan ako ay dapat noon palang ay hindi mo na ako iniwan! Lalo na nang nagmamakaawa ako!“ Galit na sigaw ko sa kaniya. At dahil hindi ko na mapigilan ang aking emosyon ay bigla nalang bumuhos ang masasagana kong mga luha.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman ‘tong napatayo mula sa kaniyang pagkakaluhod sabay tingin sa‘king mga mata habang hawak-hawak pa rin niya ang dalawa kong kamay.

“C-Caleb, alam kong mali ang ginawa ko noon, at sobra ang pagsisi ko na iniwan kita. Kaya naman ngayon, lumalapit at humihingi ako ng tawad sa‘yo, s-sorry… Sana mapatawad mo ako, my Precious.” Pagmamakaawa nito habang humahagulgol.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang akong nakaramdam ng inis, kaya naman, agad-agad kong tinanggal ang mga kamay nito mula sa pagkakawak sa mga kamay ko sabay tulak sa kaniya na dahilan upang mapatumba ‘to sa sahig, nakita ko naman ‘tong napangiwi dahil sa ginawa ko, ngunit hindi ko na lamang ‘to pinansin.

Serves your right, Jerald. Ganiyan din ang naramdaman ko nang inasiwas mo ang brasong hawak-hawak ko na dahilan upang mapatumba rin ako.

“H-Hindi ganoon kadali ‘yang hinihingi mo, Jerald. Ang kapatawaran na hinihingi mo ay sobrang hirap ibigay, lalo na kung ang taong mahal na mahal mo noon ang humihingi sa‘yo ng kapatawaran dahil sa kaniyang maling ginawa.” Humahagulgol kong sigaw sa kaniya.

Ano sa tingin niya, ganoon-ganoon nalang ang ginawa niyang pananakit at pagiwan sa‘kin? Pagkatapos niya akong iwan at saktan noon tapos ngayon babalik at hihingi siya ng tawad?!

Bigla naman akong napatingin sa may gate namin nang biglang may magsalita: si Tatay habang hawak-hawak sa kaniyang kaliwang kamay si Jefferson, nasa likod naman nila si Bryan na hawak-hawak naman ang mga groceries na pinamili nila.

‘Kasama nila si Bryan? Bakit nila kasama si Bryan?’ Mga tanong na umiikot sa isipan ko. 

“May dahilan, Caleb, kaya ka niya iniwan.” Seryosong saad sa‘kin ni Tatay sabay lapit kay Jerald upang tulungan itong makatayo  mula sa kaniyang pagkakatumba, ang anak ko naman pati si Bryan ay nagtungo sa kinaroroonan ko.

“Mommy!” Masiglang saad sa‘kin ni Jefferson sabay yakap sa aking mga binti, halatang hindi niya alam kung ano nangyayari, pero mabuti na rin ‘yon dahil bata pa siya, baka ito pa ang way para matrauma siya. 

Si Bryan naman ay nakakunot noong tumabi sa gilid ko habang pinagmamasdan niya si Jerarld na ngayon ay nakatayo na, ngunit inaalalayan pa rin ‘to ni Tatay. Mukhang napalakas hata ang tulak ko sa kaniya kanina, pero wala pa rin akong paki!

Anyway, habang nakatingin ako kay Jerald ay hindi ko mapigilan mapaisip dahil sa sinabi ni Tatay kanina, hindi ko alam kung anong ibig sabihin niya sa sinabi nito na nagbibigay sa‘kin ng pala-isipan, lalo na ang salitang dahilan.

‘Ano ang dahilan na tinutukoy niya? At anong klasing dahilan ‘yon? May alam ba siya na hindi ko alam simula noon; nang iniwan ako ni Jerald?’ Naguguluhang mga tanong ko sa sarili ko.

Jerald & Caleb

Jerald Marlon

Caleb Monterey

---

Disclaimer

I do not own these pictures and not intending to claim it. It all belongs to the rightful owner. These are for visuals and entertainment purposes only. Let all the credits and properties will be directed to the rightful owner.

Introduction

Title

“The Business Man’s Precious”

---

Dedication

This story is dedicated to all members of LGBTq+, Fundanshi and Fujoshi.

---

Disclaimer

Ang storyang ito ay para lamang sa mga bukas ang kaisipan sa mga ganitong genre. Kung ikaw ay isang homophobic ay ’wag mo ng ituloy ang pagbabasa because you’re not belong here.

---

Author’s Note

This is a work of fiction. Names, Characters, Places and Events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual events is purely coincidental. All rights reserved.

Thank you for the support and love. Enjoy Reding everyone! Follow me first before reading this. Thanks!

•PLAGIARISM IS A CRIME•

1

Caleb’s Point of View

“Tay, aalis na po ako, ikaw na po ang bahala kay Jefferson!” Sigaw na pagpapaalam ko kay Tatay habang nilalagay ang mga libro’t gamit ko sa aking bag mula sa mesa rito sa sala.

“Sige, mag-ingat ka! Jeffy, say goodbye na kay Mommy.” Sigaw naman ‘to mula sa kusina, bigla naman akong napatawa nang mahina nang marinig ko ang sinabi niya sa anak ko.

Ewan ko ba, pero since na maisilang ko si Jefferson ay tinuturo na sa kaniya ni Tatay na itawag sa‘kin ay Mommy.

Nang malagay ko na lahat ang mga libro at gamit ko sa aking bag ay sinuot ko na ‘to at dali-dali nang pumunta kung saan naroroon sina Tatay at ang anak ko; sa kusina.

Nang marating ko na ang kusina ay agad-agad ko ng nilapitan ang anak ko na prenteng nakaupo sa high chair habang kumakain nang mashed potato na niluto ni Tatay para sa kaniya.

“Gotta go now, Baby. Huwag mong bigyan ng sakit ng ulo si Lolo, okay?” Nakangiting saad ko sa kaniya sabay halik sa kaniyang pisngi kung saan siya may kiliti na dahilan upang mapatawa ‘to ng mahina.

“Bye bye po, Mommy!”

“Bye, baby!”

Pagkatapos non ay pinuntahan ko naman si Tatay na ngayon ay bising-bisi sa paghuhugas ng mga pinag-kainan namin kanina.

“Aalis na po ako, Tay.” Nakangiting saad ko sa kaniya sabay halik sa kaniyang pisngi, napatigil naman ‘to sa kaniyang paghuhugas sabay hugas sa kaniyang kamay sabay harap sa‘kin.

Bigla naman akong kinabahan dahil sa bigla-biglang pagharap nito. Hindi ba naman ako kakabahan kung ang Tatay mo ay dating sundalo? Hindi lang basta sundalo, dahil isa siya sa mga may matataas na posisyon sa kanilang kampo, tapos idagdag ko pa ang napaka-seryosong tingin na binibigay nito.

“B-Bakit po, Tay?”

May kinuha naman ‘to sa kaniyang bulsa at nakita ko ang isang maliit na puting sobre sabay abot sa‘kin na dahilan upang tignan ‘to nang may pagtataka.

“Heto, gamitin mo ‘yan. Pasensya kana dahil ‘yan lang muna ang maibibigay ko sa‘yo, pero huwag kang mag-alala kapag nakahanap na muli ako ng maayos na trabaho, mas malaki pa riyan ang ibibigay ko. Sa ngayon, pagkasiyahin mo muna ‘yan.” Seryosong saad nito sa‘kin sabay lagay sa dalawa kong kamay ang sobre na agad-agad ko naman tinanggihan at balik sa kaniya.

“Tay, ‘wag na po, sa inyo na po ‘yan. Meron pa naman po akong natitirang pera lalo na’t araw po biyernes ngayon, kaya naman sa inyo na po ‘yan, gamitin niyo po para sa sarili niyo or dito sa bahay. At saka, Tay, ‘wag ka pong humingi nang pasensya sapagkat naiintindihan ko naman po ang sitwasyon natin. At saka, sobrang laki nga po ng pasasalamat ko sa inyo dahil sobrang laki ng naitulong mo po sa‘kin; sa‘min ng anak ko.” Saad ko sa kaniya habang pinipigilang umiyak, bigla naman ‘tong napangiti sa sinabi ko sabay yakap sa‘kin, niyakap ko naman ‘to ng pabalik.

“Maraming-maraming salamat, Nak.” Saad nito habang hinihimas niya ang likod ko na dahilan upang maiyak na ako.

“Maraming salamat din po, Tay.” Pagpapasalamat ko sa kaniya sabay kalas sa aming yakapan at humarap na may matamis na ngiti sa aming labi.

“Ano ba ‘yan! Aalis na nga lang ako may padrama-drama pang nalalaman. Anyway, Tay, alis na po ako, baka malate pa ako. Basta ikaw muna pong bahala sa anak ko.” Natatawang saad ko sa kaniya na dahilan upang mapatawa ‘to ng mahina.

“Sige, mag-ingat ka.” Nakangiting saad naman nito na agad-agad ko naman tinanguan. Pagkatapos non ay naglakad na ako palabas sa bahay.

Nang makalabas na ako mula sa bahay ay agad na akong pumunta sa daan na nasa harapan lang namin na kung saan ay mayroong waiting shed. Dito ako naghinhintay ng masasakiyan papunta sa BSAC (Benigno S. Aquino College); kung saan ako nag-aaral bilang isang 4th year student Bachelor of Elementary Education (BEEd), and this year ay magtatapos na rin ako kasabay non ay magtatake ako ng Board exam para makakuha ng license para magturo.

Kahit na mayroon akong anak ay hindi pa rin ‘to naging sagabal upang tumigil ako sa pag-aaral sapagkat ito ang pangarap sa‘kin ni Nanay, at ‘yun ang maging isang guro. Kaya naman dapat ko lamang ‘tong tuparin sapagkat pinangako ko rin ‘to sa kaniya bago siya pumanaw dahil sa sakit na breast cancer.

Anyway, tatlong taon na ang lumilipas simula nang dalhin at iniluwal ko sa aking sinapupunan si Jefferson. At sa tatlong taong ‘yun ay ni-anino o boses ng pinaka-mamahal kong lalaki na tatay ni Jefferson ay hindi pa rin nagpaparamdam.

Masakit kung masakit ang ginawa niyang pag-iwan sa‘kin o sa‘min, lalo na’t wala naman siyang sapat o magandang dahilan upang iwan kami, ngunit aaminin ko man o sa hindi, may nararamdaman pa rin ako sa kaniya or for short, mahal ko pa rin siya hanggang ngayon.

Ewan ko ba kung anong pinakain niya sa‘kin at ganito ako kabaliw sa kaniya, kahit sobrang sakit at lungkot na ang aking nadarama noon dahil sa ginawa niyang pag-iwan sa‘kin at pagiging wala niya sa tabi ko nang kailanganin ko siya, ay mapasahanggang ngayon ay mahal ko pa rin siya.

Ngunit ang natitira kong pagmamahal sa kaniya ay patago na lamang sapagkat kung malaman ‘to ni Tatay ay baka palayasin niya na ako sa bahay. Saksi kasi si Tatay sa paghihirap ko noong mawala siya, kaya naman sobra nalang ang galit at poot na nadarama niya sa kaniya. Kaya naman patago akong ngumiti at umiiyak pag-naalala ko siya.

Anyway, simula nang iwan ako ng lalaking pinaka-mamahal ko ay agad na kaming lumipat kung saan malayo sa Manila, kung saan malayo sa kaniya; dito sa Tarlac.

Nang una kaming lumipat dito ay sobra ang paghihirap namin lalo na dayo lang kami at ni-isa wala kaming mga kakilalang kamag-anak, i-dagdag ko pa ang hindi namin pagiging sanay sa ganitong pamumuhay; mahirap.

Kasabay din kasi nang paglipat namin dito ay ang pagkawala sa pwesto ni Tatay sa pagiging sundalo na dahilan upang maghirap kami. Hindi ko nga alam kung bakit siya nawala sa pwesto, hindi naman kasi niya nasabi sa‘kin ang dahilan kung bakit, hindi na rin naman ako nagtanong sapagkat hindi niya rin naman sasagutin.

Ngunit kahit na ganoon ay nakayanan pa rin namin dahil agad nakahanap ng trabaho si Tatay, hindi ko nga lang alam kung ano ang trabaho niya, hindi niya rin kasi sinasabi ang ukol dito.

Ewan ko ba, masiyado siyang malihim, ngunit kahit na ganoon ay mahal na mahal ko pa rin si Tatay, dahil sa tulong at agapay niya ay napalaki ko ang anak ko na masiyahin, magalang, at malusog. Dahil din sa tulong niya ay makakapagtapos na ako ng pag-aaral at matutupad ko na rin ang pangarap ni Nanay para sa‘kin ngayong taon.

At kapag naka-graduate at nakapasa na ako sa Board Exam ay ako naman ang babawi kay Tatay, ibabalik ko ng sobra-sobra ang mga ginawa niya sa‘kin; sa‘min ng anak ko.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang bigla akong makarinig nang busina ng kotse, kaya naman agad akong napatingin doon at nakita ko si Bryan; ang manliligaw ko.

“Good morning, Caleb. Hop on, baka malate pa tayo.” Masayang saad nito na agad ko naman tinanguan kasabay naman nito ang pagbaba niya sa kaniyang kotse. Ako naman ay tumayo na mula pagkakaupo at nilapitan na ‘to.

Kasabay naman ng paglapit ko sa kaniya ay ang pagbukas niya ng pinto para sa‘kin na dahilan upang mapangiti ako.

“Morning din, Bry.” Nakangiting saad ko sa kaniya sabay sakay sa kotse, siya naman ay sinara niya na ang pinto at umikot sa kabila upang pumasok.

Nang makapasok na siya ay pinaandar niya na ang kotse at kumaripas na kami papunta sa school na pinapasukan namin. Pareho kami ng school na pinapasukan, pero magkaiba kami ng klase, ang course niya kasi ay Civil Engineering, ako naman ay Elementary Education.

Nakilala ko si Bryan nang simula kaming lumipat at pumasok sa BSAC. Nang una ay sobrang nahihiya pa ako sa kaniya dahil maliban na siya lang ang unang nag-approached sa‘kin ay sobrang kulit pa nito, gusto niya raw kasi ako maging kaibigan.

Ngunit ako naman ay todo iwas sa kaniya sapagkat ang pinakabibilin sa‘kin ni Tatay ay ang bawal akong makipag-kaibigan kahit sino mang lalaki. Simula kasi nang masaktan at naghirap ako ay sobra na ang pagiging protective at strict nito na hindi ko naman tinutulan dahil alam ko naman na kapakanan ko rin naman ang ginagawa niya.

Pero dahil nga sa pangungulit ni Bryan ay bigla akong nakalabag sa utos ni Tatay dahil pinayagan ko ng maging kaibigan ako ni Bryan, ngunit sa isang kundisyon.

Kundisyon na maging pribado ang pagiging magkaibigan namin, tinanong naman niya sa‘kin kung bakit, pinaliwanag ko naman sa kaniya ang lahat na dahilan upang pumayag ‘to.

Sa pagiging magkaibigan din namin ni Bryan ay hindi ko sinabi sa kaniya ang buhay ko, hindi niya alam na may anak ako, at tanging bahay ko lang ang alam niya.

Naging matagal, masaya, at matatag ang pagiging magkaibigan namin ni Bryan kahit na pribado lang ‘to, ngunit isang araw ay nabigla ako nang bigla siyang umamin sa‘kin. Umamin siya na gusto niya raw ako at liligawan niya raw ako sa ayaw at gusto ko na dahilan upang kabahan ako, ang pagiging magkaibigan nga namin bawal, ang panliligaw pa kaya?

Kaya naman that day na umamin siya ay pinaliwanag at sinabi ko ang lahat at totoo sa kaniya, pinaliwanag ko na may anak ako. Pinaliwanag ko rin sa kaniya na bawal pa akong pumasok muli sa isang relasyon dahil ayaw pa ni Tatay, baka raw masaktan muli ako na pinaka ayaw niyang mangyari. Pinaliwanag ko rin sa kaniya na mahal ko pa rin ang ex ko.

Sinabi ko ang mga bagay na ‘yun upang tumigil siya sa binabalak niya, kahit na masakatan pa siya sa mga sinabi ko, dahil alam ko naman sa sarili ko na lalo lang siyang masasaktan sa huli. At saka, sapat na ang pagiging magkaibigan namin kahit pribado.

Anyway, nang una ay naging malungkot ito dahil sa paglilihim ko sa kaniya, katulad sa may anak ako. Ngunit kalaunan ay tila wala lang sa kaniya ang mga sinabi ko at nagpatuloy lang siya sa binabalak niyang panliligaw na hindi ko naman natutulan, ngunit isa lang sinabi ko sa kaniya bago siya magsimulang manligaw…

“Papayag akong

ligawan

mo ako, ngunit kagaya nang pagkakaibigan natin ay pribado rin ito. Alam mo naman siguro ang sitwasyon ko, Bryan.”

Kaya naman ngayon ay mag-iisang taon na siyang nanliligaw; pribadong panliligaw. Ngunit mapasahanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung hanggang kailan ko itatago ang tungkol dito kay Tatay.

2

Caleb’s Point of View

Tahimik lang kaming nagbiyabiyahe papunta sa school, ngunit mga ilang sandali lang ay bigla akong napatingin kay Bryan nang may pagtataka nang bigla ‘tong magsalita…

“Are you okay?” Nag-aalalang tanong nito, habang pokus na nakatingin sa daan. 

“Okay lang ako, bakit mo naman na tanong? Mukha ba akong hindi okay?”

“Mukhang malalim at seryoso kasi ang iniisip mo simula kanina. Tapos hindi mo pa ako kinakausap. May problema ba? Pwede mong sabihin sa‘kin.” Seryosong saad nito.

Bago ko naman sinagot ang tanong nito ay napabuntong hininga muna ako sabay harap sa daanan at sandal sa windshield.

“Sorry, dahil hindi kita kinakausap. Sadiyang puyat at pagod lang talaga ako dahil kagabi, pinagawan na kasi kami ng mga lesson plans. And don’t worry because I’m okay.” Pagsingualing ko sa kaniya.

Sa totoo lang, ang iniisip ko talaga ay kung paano ko sasabihin kay Tatay ang tungkol sa bagay na ‘to; ang tungkol sa‘min ni Bryan. Gabi-gabi nalang kasi akong kinakain ng aking konsensya, at hindi ko alam kung paano ‘to labanan.

Kaya naman ngayon ay iniisip ko kung kailan at paano ko sasabihin kay Tatay ang  tungkol sa bagay na ‘to, lalo na’t sobrang tagal ko na ‘tong tinatago.

“Okay then. Pero sa susunod para mag-pahinga ka rin, hindi puro nalang aral ang inaasikaso mo, dapat pati na rin ang kalusugan mo, okay?” Rinig kong saad nito na mabilis ko naman tinanguan.

“Hmm, thank you.”

Mga ilang sandali pang pagbiyabiyahe ay nakarating na rin kami sa school, pumunta na kami sa parking lot dito sa school sa may gate.

Nang mapark niya na ang kotse ay dali-dali na ‘tong bumaba at umikot papunta sa right door kung saan ako nakaupo, at pinagbuksan ako ng pinto.

“Maraming salamat.” Nakangiting pagpapasalamat ko sa kaniya nang makababa na ako.

Lalong lumawak naman ang ngiting nakaguhit sa kaniyang manipis at mapulang labi.

“Walang anuman. Anyway, mamayang lunch sabay tayong kumain. Sunduin nalang kita mamaya sa room niyo, okay?” Masayang saad nito sabay kindat sa‘kin na dahilan upang mapatawa ako ng mahina.

“O sige. Salamat ulit! Punta na ako sa building namin, punta ka na rin sa building niyo.”

“Okay.” Saad nito habang nagniningning sa saya ang kaniyang mga mata sabay halik sa‘king pisngi na dahilan upang mapangiti ako.

Pagkatapos non ay naglakad na ako papunta sa building namin, which is the Educ Building na both elementary and secondary education ay magkasama. I don’t know lang kung bakit? Kasi sa ibang school hindi naman magkasama ang elementary and secondary education.

Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang mailang at mainis muli dahil  sa binibigay na tingin ng aking mga kamag-aral na babae at mga kauri ko; masama at mapanghusagang tingin.

Siguro nakita na naman nila na magkasama kami ni Bryan kanina kaya naman ganito ang mga ‘to. Halos araw-araw nalang kasi ganito nalang flow ng buhay ko rito sa school, pag naglalakad ako ay palagi nalang akong pinag-iinitan ng mga kababaihan at bakla dahil nga ang gusto nila na si Bryan ay palagi kong kasama.

Sikat kasi si Bryan dito, lalo na sa building namin. Sa sobrang gwapo, maskulado’t, yaman kasi ni Bryan ay kahit sino ay malalaglagan ng panty, except me. At saka, tinugariang friendly at makwela rin si Bryan kaya naman kahit sino mahuhulog sa kaniya.

Nang unang tapak ko rito ay ni-isa walang pumapansin sa‘kin. Tila isa lang akong alikabok na dinadaanan. Pero nang in-approached na ako ni Bryan at pinilit niya akong maging kaibigan ko siya na pinayagan ko naman ay nagsimula na nila akong pag-initan.

Pero lalo nila akong pinag-initan nang mapansin nilang iba na ang turing sa‘kin ni Bryan, dahil lalo na ‘tong naging clingy at sweet sa‘kin, ngunit ang hindi nila alam that day at mapasahanggang ngayon ay nililigawan ako ni Bryan.

And simula rin nang makita nilang iba na ang turing sa‘kin ni Bryan ay doon na nagsimula ang trahedya ng buhay ko; ang pagbubully sa‘kin ng so called “The Elite”, dahil gusto rin kasi nila si Bryan.

The Elite, ang tawag sa mga taong ‘to. And their mottos are para sa kanilang mga biktima or target ay, “Pabagsakin ang dapat pabagsakin, pasakitin ang dapat pasakitin.”, at isa ako sa mga taong target nila.

Ang The Elite ay ang pinaka-mayaman dito sa buong school, at kinakatakutan sila ng mga estudyante rito, kaya naman ni-isa ay walang gustong kumalaban sa kanila. And aside from that, sila rin ang favoritism ng Dean kaya naman kahit na magsumbong ka pa sa kaniya dahil sa ginawa ng The Elite ay wala pa rin sa kaniya, at ikaw pa ang magmumukhang masama.

Kaya naman halos lahat ng klasi ng bully na ginawa nila sa‘kin ay tinitiis ko upang makapag-tapos ako ng pag-aaral, lalo na’t scholar lang ako. And aside from that, hindi rin alam ni Tatay ang ukol dito dahil kung alam niya o pag nalaman niya ay baka makapatay pa siya ng wala sa oras na pinaka-ayaw kong mangyari.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang bigla may magsalita sa harap ko na dahilan upang mapahinto ako sa aking paglalakad at mapaharap kung sino man ang nag-salitang ‘yun. And speaking of the bitches, ay nandito na naman sila sa harapan ko; ang The Elite.

“Hey, bitch! Good morning.” Nakangiting tila demoniyong saad ni Lea Pascual, which is the leader of their group na sobrang ikli ng kaniyang mga suot na konti nalang magpanty at bra nalang siya dahil sa sobrang kalandian niya.

Sa kaniyang magkabilang gilid naman ay nakangisi na parang aso ang kaniyang dalawang alalay na sina, Sassa Santos na sobrang jologs dahil halos pink lahat ang suot niya, and I wonder kung pink din ang panty nito.

Anyway, si William Borja naman or for short Liam na nasa kaniyang kanan, which is the gay na sobrang kapal ng make-up.  Siguro makapal pa ang make-up nito sa mga make-up ng mga patay.

“Walang good sa morning kung kayo rin naman ang sasalubong sa‘kin.” Walang katakot-takot kong saad sa kanila na dahilan upang mapanganga sila, na tila hindi sila makapaniwala.

“Girl, anong kinain mo ngayon at sobra ang tapang mo? Bakit kaya mo na ba kami, huh?!” Nag-uusok sa galit na saad sa‘kin ni Lea sabay lapit sa‘kin.

“Lea, ano ba? Ayokong makipag-away ngayon. Kaya naman, maiwan ko na kayo.” Saad ko sa kanila, at nilagpasan ang mga ‘to.

Ngunit hindi pa man ako nakakalayo sa kinaroroonan namin ay nabigla nalang ako nang biglang may sumabunot sa buhok ko na dahilan upang mapatili ako.

“Ahhh!”

“Ikaw p*tnagina ka! Kinakausap ka pa namin kaya naman ‘wag kang aalis at maging bastos!” Rinig kong saad ni Liam habang inis na hawak-hawak nito ang buhok ko.

“A-Ano ba?! Bitawan mo nga ako!” Nakangiwing saad ko sa kaniya habang hawak-hawak ko ang kamay nito mula sa ulo ko at pilit tinatanggal ang kamay nito mula sa pagkakasabunot sa aking buhok.

“Bitawan mo raw, Liam!” Rinig kong tumatawang saad ni Lea.

At mga ilang sandali pa ay lalo naman akong napangiwi nang biglang binitawan ni Liam ang pagkakasabunot nito sa buhok ko sabay tulak sa‘kin na dahilan upang ma-out of balance ako na dahilan din upang mahampas ang aking katawan sa pader.

“Ahhh!” Daing ko habang hinihimas-himas ko ang katawan ko.

Tatayo na rin sana ako mula sa pagkakatumba nang bigla kong maramdaman ang presensya ni Lea sa harapan ko, kaya naman agad akong napatingin sa kaniya na dahilan upang sakmalin nito ng mahigpit ang aking panga na dahilan upang lalo akong mapangiwi.

“Ahhhh!”

“‘Wag kang mag-aray p*tangina mo! Deserve mo lang naman ‘to dahil sa paglaban mo sa‘min ngayon. Ano sa tingin mo, dahil sa sagot-sagot mo kanina ay ibig sabihin ba non ay panalo kana, huh?!” Nag-uusok sa galit na bulyaw nito sa‘kin, kasabay din nito ang lalong paghigpit niya sa pagkakasampal sa panga ko.

Napansin ko naman na pinaliligaran na kami ng mga tao, at naririnig ko pa ang mga binubulong ng mga ‘to…

“Grabe naman, kawawa naman siya.

Palagi

nalang siyang

nabubugbog

sa The

Elite.”

“Ano kayang kasalanan niya at bakit siya laging

nabubugbog

?”

“Dapat lang sa kaniya ‘yan, dahil sobrang

landi

niya.”

‘Yan ang mga mostly na naririnig ko sa mga bumubulong; may mga naawa at may mga natutuwa sa ginagawang pambubugog ng The Elite sa‘kin, ngunit kahit na ganoon ay ni-isa sa kanila ay wala pa ring gustong tumulong sa‘kin sapagkat natatakot silang masangkot; masangkot sa gulo.

“Dapat sa‘yo, turuan ulit nang liksyon. Sassa, nasaan na ang hinihingi ko.” Nakangising saad sa‘kin ni Lea sabay bitaw sa panga ko.

Agad naman akong napahawak sa panga ko upang masahiin ito para kahit konti lang ay guminhawa ako.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman akong napatingin at kinabahan nang makita ko ang inabot ni Sassa kay Lea; isang bakal na pamalo.

“Ngayon ko lang gagamitin ang bagay na ‘to, at kating-kati na ang kamay ko na gamitin ‘to sa‘yo. Kaya naman, ngayon humanda ka!” Galit na sigaw nito.

Agad ko naman nilagay ang dalawa kong kamay sa aking ulo sabay pikit at  hinihintay nalang ang pagtama ng pamalong bakal.

Ngunit bigla akong napamulat nang biglang may sumigaw. Kaya naman agad kong tinanggal ang mga kamay ko mula sa aking ulo at tumingin kung saan nanggaling ang boses na ‘yun.

Napangiti’t napaluha naman ako sapagkat nakita ko si Bryan na nagliliyab sa galit habang nakakuyon ang kaniyang mga kamao. Ngunit hindi pa rin mawawala sa kaniyang itsura ang bakas ng pag-aalala.

“Itigil niyo ‘yan. Ano sa tingin niyo ang ginagawa niyo, huh?!”

3

Bryan’s Point of View

Habang naglalakad ako papunta sa Engineering Building namin ay hindi ko mapigilang mapangiti sapagkat bukas na ang pagiging isang taon kong panliligaw kay Caleb.

Ngunit kahit mag-iisang taon na ang panliligaw ko kaniya ay mapasahanggang ngayon ay hindi niya pa rin ako sinasagot at mapasahanggang ngayon din ay pribado pa rin ang panliligaw ko sa kaniya.

Pero kahit na ganoon ay hindi pa rin ako magtatampo o magagalit, dahil nirerespeto ko pa rin naman ang desisyon nito na maging pribado ang panliligaw ko sa kaniya. At saka, alam ko naman ang sitwasyon niya kaya naman as long as na mahal ko siya, ay maghihintay pa rin ako para makuha ang matamis niyang oo.

“Ano kaya ang ibibigay kong regalo sa kaniya? Paghahanda ko ba siya ng fancy surprise sa isang roof top? Or kakain nalang kami sa labas?” Mahinang bulong ko sa sarili ko.

Argh! Hindi ko alam kung anong ibibigay ko sa kaniya, knowing Caleb ay ayaw niya ang mga regalo dahil baka raw makita ng Tatay niya na may possibility na hindi ko na siya makita.

“Hayst! Mamaya na nga lang ako mag-iisip, basta kung anong binubulong ng puso ko ay ‘yun nalang ang susundin ko.” Mahinang bulong ko ulit sa sarili ko.

Bigla naman akong napatalon sa gulat nang biglang may magsalita mula sa likod ko…

“Ano ba kasi ang iniisip mo? Sabihin mo lang sa‘min para naman matulungan ka namin.”

Kaya naman agad akong napaharap sa likod ko at nakita ko sina Zack at Nick na sobrang pula ng kanilang mga mukha dahil sa pagpipigil ng tawa.

“What the heck, Zack and Nick? Bakit kayo nanggugulat, huh?!” Iritableng saad ko sa kanila na dahilan upang mapatawa na ang mga ‘to dahil hindi na nila napigilan.

“Laugh trip ka, Bryan! Basta kung anong binubulong ng puso ko ay ‘yun nalang ang susundin ko! T*ngina, ang corny mo!” Natatawang saad sa‘kin ni Nick habang ginagaya ang sinabi ko kanina na dahilan upang kumunot ang noo’t magsalubong ang mga kilay ko.

“Tngina niyo! Ggo talaga kayo. Kanina pa kayo nasa likod ko, huh?!” Iritableng tanong ko sa kanila na agad naman nilang tinanguan, hindi kasi makapagsalita ang mga ‘to lalo na’t tawang-tawa pa sila.

“T*ngina talaga kayo!” Inis na sigaw ko sa kanila sabay iwan sa mga ‘to at naglakad na muli papunta sa building namin.

Sina Zack Valdez at Nick Valdez ay mag-kapatid at higit sa lahat ay kambal; identical twin indeed. Si Zack ang matanda sa kanilang dalawa; matanda ng dalawang minuto kay Nick.

Childhood friends ko sina Zack and Nick, ngunit hindi lang basta kaibigan ang turing ko sa kanila, kundi kapatid na rin. Nakilala ko sila nang biglang bumisita ang Mommy nila sa bahay namin at doon ko lang nalaman na ang Mommy pala nila at ang Mommy ko ay mag-kaibigan din slash highschool mate. At doon na nagsimula ang pagkakaibigan namin.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang biglang may umakbay sa magkabila kong gilid. Hindi ko na tinignan pa kung sino ang mga umakbay na ‘yun dahil alam ko naman kung sino ang mga ‘yun; ang kambal.

“Bry, ‘di ba bukas na ang 1st anniversary mo as a manliligaw kay Caleb? At ‘di ba wala ka pang naiiisip na regalo sa kaniya? Meron sana kaming naisip pero baka magalit ka.” Seryosong saad sa‘kin ni Nick na dahilan upang kumunot ang noo ko.

“Ano ba ang naisip niyo, huh? Kung katarantaduhan ang naisip niyo ay magagalit talaga ako, pero kung maganda ang naisip niyo, depende na lang.” Monotonous kong saad sa kanila.

Bigla naman nilang tinanggal ang pagkakaakbay nila sa‘kin sabay hinto sa paglalakad. Kaya naman napahinto na rin ako at hinarap ang mga ‘to ng puno nang pagtataka.

“Bakit kayo huminto?”

“Ahmm, naisip kasi namin para bukas ay pumunta kana sa bahay ni Caleb, tapos sabihin mo na ang totoo sa Tatay niya. Then, kung magiging maganda ang resulta ng ginawa mo pagamin edi mas maganda.” Nag-aalinlangang saad sa‘kin ni Zack na dahilan upang mapabuntong hininga ako.

“O paano naman kung pangit ang resulta? Edi ako ang kawawa? Hindi pa natin kilala ang Tatay ni Caleb; hindi pa natin alam kung anong ugali ang meron siya. Kaya naman ‘wag muna tayong padalos-dalos sa mga desisyon natin. Maganda ang planong ginawa niyo, at nagpapasalamat ako ngunit hintayin nalang natin si Caleb kung anong plano niya.” Seryosong saad ko sa kanila na agad-agad naman nilang tinanguan sabay ngiti ng mapait, nakikita ko rin sa kanilang mga mata ang awa, ngunit hindi ko nalang pinansin pa ‘yun at naglakad nalang muli, naramdaman ko naman na sumunod sila.

Alam ko naman kung bakit nila naisip at napagdesisyonan ang bagay na ‘yun; ang kapakanan ko. Nakikita kasi nila ang sitwasyon ko na nahihirapan na ako sa pagiging pribado bilang pagiging manliligaw ko kay Caleb.

Sa totoo lang, hirap na hirap na ako sa sitwasyon namin ni Caleb. Gusto kong ipagsigawan sa buong mundo na mahal ko siya, ngunit dahil nga pribado ang panliligaw ko sa kaniya ay hindi pwede.

At saka, ako rin naman ang dapat sisihin sa sitwasyon namin dahil sa una palang ay tinanong na ako ni Caleb kung gusto o kakayanin ko ba raw ang pagiging pribado? At agad naman akong sumagot nang oo dahil nga gusto ko rin naman.

Ngunit kahit na ganito ang sitwasyon namin ay kaya ko pa naman maghintay sa tamang panahon sapagkat mahal ko siya.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong napaharap muli sa likod namin nang biglang may sumigaw…

“B-Bryan, si C-Caleb inaaway na naman siya ng The Elite…” Hinihingal na sigaw ng isa sa mga kaklase ko na si Jerry, habang tumatakbo papalapit sa‘min.

Nang marinig ko ang sinabi nito ay agad naman akong tumakbo patungo sa building nina Caleb; Education Building. Naramdaman ko naman sa likod ko na sumunod ang kambal, pati na rin si Jerry.

‘T*ngina niyo, The Elite!’ Galit na sigaw ko sa isip ko.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa building nina Caleb at nakita ko sa may hallway ay sobrang daming mga tao ang nakapalibot, kaya naman naisip ko na naroon ang gulo.

Kaya naman agad-agad na akong pumunta roon. Pinagtitinginan naman ako ng mga kamag-aral ni Caleb at tila kinikilig pa sila, at mostly sa kanila mga babae at bakla, ngunit hindi ko na lamang sila pinansin at hinawi ko ang mga ‘to upang makadaan ako.

Nang makapasok na ako sa mga nakapalibot na tao ay napakuyom nalang ako ng kamao at tila sinasapian ako ng demoniyo nang makita kong nakatumba si Caleb sa sahig na sobrang daming mga sugat habang nakalagay sa kaniyang ulo ang dalawa niyang mga kamay.

Tumingin naman ako kina Lea na ngayon ay may hawak-hawak na pamalong bakal na handang ipalo kay Caleb, habang ang dalawa niya namang alalay ay nakangisi na parang aso, tila tuwang-tuwa sila sa mangyayari.

Ngunit, bago pa man magawa ni Lea ang binabalak niya ay agad na akong sumigaw na dahilan upang mapatingin sila sa‘kin…

“Itigil niyo ‘yan. Ano sa tingin niyo ang ginagawa niyo, huh?!” Galit na sigaw ko sa kanila.

Bigla naman nabitawan ni Lea ang pamalong bakal at namumutlang nakatingin sa‘kin. At mga ilang sandali lang ay natatarantang lumapit ‘to sa‘kin.

“B-Bryan, siya ang n-nauna. Naglalakad lang kami tapos bigla niya akong sinabunutan.” Umaarteng pagmamakaawa nito na dahilan upang mapatawa ako.

“T*ngina mo! Sa tingin mo paniniwalaan kita, huh?! Lumayas ka nga sa harapan ko at baka masikmuraan pa kita ng wala sa oras!” Saad ko sa kaniya habang binibigyan ‘to ng nakamamatay na tingin na dahilan upang lumayo ‘to ng konti sa‘kin.

Naglakad naman ako patungo kay Caleb na ngayon ay umiiyak na, bigla naman ako nakaramadam ng kirot sa puso nang makita ko ‘tong umiyak. Tila libo-libong mga karayom ang tumutusok sa aking puso ngayon. Sa matagal na panliligaw ko kay Caleb ay ngayon ko palang siya nakitang umiyak.

Nang makalapit na ako sa kaniya ay agad akong lumuhod sabay yakap sa kaniya, mahigpit naman ako nitong niyakap pabalik. At doon ay nagsimula na ‘tong humagulgol.

“B-Bryan…”

“Shhh~ you’re safe now.” Mapait kong ngiting saad sa kaniya habang hinihimas ang likuran nito.

‘Caleb, I’m always on your side no matter what. Kaya naman ‘wag kang matakot.’ Bulong ko sa sarili ko sabay halik sa kaniyang ulo.

4

Caleb’s Point of View

“Argh! F*ck y’all! This isn’t finish yet, Caleb! Siguraduhin kong mas masakit pa riyan ang mararanasan mo. Girls, tara na.” Inis na saad sa‘kin ni Lea habang binibigyan ako nito ng masamang tingin, kasabay naman nito ang pagalis niya kasama ang kaniyang dalawang alalay.

Nang mawala na sila sa paningin ko ay agad na akong tumingin kay Bryan…

“B-Bryan, maraming salamat.” Nakangiting pagpapasalamat ko sa kaniya na dahilan upang mapangiti rin ito, kasabay naman nito ang paglagay ng kaniyang dalawang kamay sa aking mukha sabay punas sa mga kumalat kong luha.

“Don’t worry, Caleb, I’m always on your side ready to protect you no matter what.” Nakangiting saad din nito sabay tanggal ng kaniyang mga kamay sa mukha ko, kasabay nito ang kaniyang pagtayo mula sa pagkakaupo.

Ako naman ay tumatayo na rin mula sa pagkakatumba rito sa samentadong sahig ngunit dahan-dahan lang. Para naman kahit papaano ay hindi ko masyadong maramdaman ang sakit ng aking katawan.

Ngunit kahit dahan-dahan na ang aking pagtayo ay hindi ko pa rin naiiwasan ang mapangiwi at mapahawak sa wall dahil sa sakit ng aking katawan.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman akong nakaramdam ng kamay sa aking beywang kaya naman agad akong napatingin doon at nakita ko si Bryan na nababakas sa kaniyang mukha ang pagaalala.

“You okay?”

“Magiging sinungaling naman ako kung sasabihin kong okay lang ako. Kaya naman I’m not okay, but don’t worry dahil kaya ko pa naman.” Saad ko sa kaniya sabay tanggal ng kaniyang kamay mula sa aking beywang at nagsimula nang mag-lakad.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman akong napatili, “Ahhhh!”, nang mawalan ako ng balance na dahilan upang mapapikit ako’t hinihintay nalang ang aking pagbagsak.

Ngunit bigla nalang akong napakunot ng noo nang wala akong maramdaman na matigas na sahig. Kaya naman dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at nang mamulat ko na ng tuluyan ay nagulat na lamang ako sapagkat bumungad sa‘kin ang gwapong mukha ni Bryan.

“Akala ko ba kaya mo?” Nakangising saad nito habang bibigyan ako nito ng kakaibang tingin na dahilan upang mapaiwas ako. Hindi ko alam kung anong klasing tingin ‘yun ngunit sobrang lakas ng impact sa‘kin.

“Tara na, uwi muna tayo sa‘min para magamot natin ‘yang mga sugat mo.” Saad nito na dahilan upang mabilis akong mapatingin sa kaniya sabay iling.

“H-Hindi pwede, halos major subjects lahat ang mga papasukan ko ngayon. Kaya naman sa clinic mo nalang ako dalhin.” Saad ko sa kaniya na dahilan upang tignan ako nito ng masama at mapakunot ang kaniyang noo.

“What the?! Masakit na nga ang katawan mo, pag-aaral pa rin ang iniisip mo? Sobrang dami na nga ng mga sugat mo, pag-aaral pa rin ang iniisip mo? Caleb naman ‘wag na sanang matigas ang ulo.”

Hindi naman ako nakasagot sa pangangaral nito bagkus ay umiwas nalang muli ako ng tingin sa kaniya, ngunit bigla akong napatingin kay Nick nang bigla ‘tong magsalita…

“Caleb, don’t worry, napag-paalam kana namin ni Zack sa mga Profs mo, sinabi namin lahat ang mga nangyari at sitwasyon mo na dahilan upang pumayag sila.” Nakangiting saad nito na agad ko naman tinanguan.

Nabalik naman ang tingin ko kay Bryan nang magsalita rin ‘to…

“Wala ng problema at dapat problemahin pa. Kaya naman tara na at gamutin na natin ang mga ‘yan.” Saad nito na agas ko rin tinanguan. Well, ano pa bang magagawa ko? Napagpaalam na nila ako sa mga Profs ko, kaya naman no choice na ako kundi sumama nalang.

“Nick and Zack, kayo na ang bahalang magpaliwanag sa mga Profs natin kung bakit hindi ako makakapasok ngayon, huh?” Saad naman ni Bryan sa kambal na agad naman nilang sinagot.

“Noted, Bry! Ingat kayo sa pag-uwi. Tara na, Zack, una na kami!”

Pagkatapos non ay mga ilang sandali pa ay nabigla na lamang ako nang bigla akong binuhat ng pa-bridal style ni Bryan na dahilan upang bumilis ang tibok ng puso ko.

‘T*ngina, Bryan, ano bang ginagawa mo?!’ Tanong ko sa sarili ko.

“B-Bryan, ano ba? I-Ibaba mo nga ako, kaya ko naman mag-lakad, ‘e. At saka, hindi ka ba nahihiya, huh? Ang dami kayang nakatingin.” Iritableng bulong na tanong ko sa kaniya, ngunit instead na sagutin ang tanong ko ay gumuhit lang ang napakalawak na ngisi sa kaniyang labi at nagsimula nang mag-lakad.

“Tapos na ang palabas! Kaya naman pumunta na kayo sa kaniya-kaniya niyong mga ginagawa!” Sigaw naman nito sa mga kamag-aral namin na dahilan upang isa-isa silang umalis, kami naman ay pinagpatuloy na ang paglalakad patungo sa parking lot.

…

“Ouch! Pwede bang dahan-dahanin mo? Masama ba ang loob mo sa‘kin, huh? Parang may sama ka kasi ng loob sa‘kin kapag dinadampi mo ang bulak sa mga sugat ko, ‘e!” Daing ko sa kaniya na dahilan upang makatanggap ako ng nakamamatay na tingin.

“Pwede bang manahimik ka muna? Daing ka ng daing, alam naman natin na masakit talaga kung masakit, pero kung kailangang tiisin ay dapat tiisin, okay?” Seryosong saad nito na tila bang dalawa ang kahulugan. Ngunit  hindi ko na lamang pinansin pa ang sinabi nito dahil ayoko nang magkaroon pa ng palaisipan, bagkus ay tumahimik nalang ako.

Nandito kami ngayon sa bahay niya rito sa kaniyang kwarto. Kasalukuyan akong nakaupo sa kaniyang higaan habang siya naman ay nakaupo sa sahig habang ginagamot ang mga sugat ko sa bandang tuhod, kakatapos niya lang rin gamutin ang mga sugat ko sa may bandang braso.

Sa edad na 24 ni Bryan ay may sarili na siyang bahay, at ‘to ‘yun; ‘tong kinalalagyan namin. Mag-isa lang din siyang nakatira rito, at ang kaniyang mga magulang naman ay nasa ibang bansa upang asikasuhin at palaguin ang kanilang mga family business. Only child din si Bryan kaya naman kahit anong gusto niya ay nabibigay.

Kilala ko na rin ang mga parents ni Bryan, bigla kasi akong pinakilala ni Bryan nang mag-usap sila via video call. Alam na rin ng parents ni Bryan ang tungkol sa panliligaw niya sa‘kin, nang una ay sobrang gulat nila lalo na ang Daddy niya, pero kalaunan ay natanggap din nila, at ang mas maganda pa ay suportado sila.

Nakokonsensya nga ako, ‘e. Kasi ang mga magulang niya’y alam nila kung ano ang relasyon namin at napapagmalaki niya ako sa kanila. Ngunit ang nag-iisa kong magulang naman ay hindi siya kilala na dahilan upang hindi ko siya magawang ipagmalaki sa kaniya na dahilan din upang maawa ako sa kanya. Sobrang unfair kasi!

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang biglang magsalita si Bryan, “Tapos na.”, kaya naman agad ko ‘tong hinarap sabay pasalamat sa kaniya.

“Maraming salamat.”

“No problem.”

“Oo nga pala. Caleb, may itatanong sana ako. Pero sana ‘wag kang mabibigla or magagalit.” Nag-aalinlangang saad nito sabay tayo mula sa kaniyang pagkakaupo sa sahig sabay lapit sa‘kin at upo naman sa kaniyang higaan.

“Ano ba ‘yan? Tungkol saan ba?” Kinakabahang tanong ko sa kaniya, hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang akong kinabahan sa sasabihin nito.

“Kasi, ‘di ba 1st anniversary na ng panliligaw ko sa‘yo bukas? Tanong ko lang sana kung sasabihin na ba natin sa Tatay mo? I-I mean… Argh! Hindi kita pinipilit p-pero… Nevermind.” Naguguluhang saad nito sabay tayo sa kaniyang pag-kakaupo at naglakad patungo sa pinto.

“Tara kain nalang tayo sa baba, mag-luluto ako ng paborito mo.” Dugtong pa nito na dahilan upang mapabuntong hininga ako.

Naglakad ako papalapit sa kaniya. Nang malapitan ko na siya ay agad ko ‘tong niyakap ng mahigpit mula sa kaniyang likod…

“Bryan, naiintindihan kita; mas naiintindihan pa kita sa inaakala mong pag-intindi ko sa ‘yo. Bryan, I know na nahihirapan kana, at pareho lang tayo. Humihingi ako ng pasensya sa‘yo dahil naiipit ang nararamdaman mo dahil sa sitwasyon ko. Kaya naman sorry. Pero don’t worry sasabihin ko kay Tatay as soon as possible ang relasyon natin, at ngayon pa lang ay mag-iisip na ako ng paraan kung papaano ko sasabihin sa kaniya. Okay? Sana bigyan mo pa ako ng oras…” Mahabang saad ko sa kaniya habang pinipigilang hindi maiyak.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman nitong kinalas ang pagkakayakap ko sa kaniya sabay harap sa‘kin.

“Caleb, it’s okay. Kaya kong maghintay kahit kailan; kahit ilang taon pa, dahil mahal kita; mahal na mahal kita.” Nakangiting saad nito sabay yakap sa‘kin, niyakap ko naman ‘to ng pabalik.

‘Nakokonsensya man ako sa ginagawa ko sa‘yo, Bryan. Pero sana ay maintindihan mo pa ako; ang sitwasyon ko. At sana humaba pa ang pasensya mo.’ Saad ko sa sarili ko.

5

Caleb’s Point of View

“Bryan, maraming salamat sa pag-aalalaga sa‘kin. Hanggang dito nalang tayo, baka makita pa tayo ni Tatay at yari ako sa kaniya kung mangyari ang bagay na ‘yun.” Masaya kong pagpapasalamat sa kaniya habang magkaharap kami’t hawak-hawak namin ang dalawa naming mga kamay.

Nandito kami ngayon sa waiting shed malapit sa bahay namin. Alas 6:30 pm na ng gabi at ngayon palang ako uuwi galing sa bahay ni Bryan, at siguradong maraming sermon na naman niyan ang aabutin ko Tatay dahil usually kasi ay 3:00 pm or 4:00 pm ako ng hapon umuuwi, kaya naman kailangan ko ng ihanda ang tenga ko mamaya.

“Nah, don’t mention it. Maliit na bagay lang ‘yun. Anyway, kita nalang tayo bukas, okay?” Nakangiting saad naman nito na agad ko naman sinangayunan.

“Okay.”

Bigla naman nitong nilapit ang mukha niya sa mukha ko. At mga ilang sandali pa ay napaluwa nalang ang mga mata ko dahil sa gulat nang bigla niya akong halikan ng mabilis sa labi na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya.

“O, sige. Bukas nalang, goodnight, my Caleb.” Nakangising saad nito sabay kindat sa‘kin.

Ako naman ay parang nakain ko ang dila ko kaya naman hindi ako makasagot sa pagpaalam nito, tila bang pinaproseso pa ng utak ko kung ano ang nangyari? First time niya kasing sa‘kin ang bagay na ‘yun, halos halik sa noo’t pisngi lang ang ginagawa niya, kaya naman bago sa‘kin ang ginawa niya ngayon.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang biglang makaramadam ako ng matamis at malambot na bagay sa labi ko, ngunit mabilis lamang ‘yun. Nakita ko naman si Bryan na sobrang lawak ang ngiti.

“My Caleb, aalis na ako. Text nalang kita kapag nakarating na ako sa bahay.” Nakangiting saad nito.

Bigla naman akong nanigas sa kinaroroonan ko na tila binuhusan ako ng malamig na tubig na sobrang daming yelo nang biglang may marinig akong magsalita sa may gilid ko na daan kung saan patungo ang bahay ko.

“Aalis ka na ba talaga? Ayaw mo bang mag-hapunan muna’t makipagkwetuhan sa bahay?” May diin at ramdam ko ang tensyon habang binabanggit niya ang mga katagang ‘yun.

Bigla naman humarap si Bryan sa nagsalitang ‘yun…

“Bakit naman ako makikipag-kwentuhan sa‘yo’t makikipag-hapunan? Hindi naman kita kilala, huh? Nagpapatawa ka ba, Manong?” Natatawang saad ni Bryan na dahilan upang mahampas ko ‘to sa kaniyang kaliwang braso.

‘Mayayari ka mamaya niyan, Bryan. Gago ka talaga, ang bibig mo’y sobrang pasmado. Idagdag ko pa ang hindi pagpepreno o hindi marunong pumreno!’ Saad ko sa sarili ko.

“Ouch, bakit mo ginawa ‘yun?” Takang tanong nito na dahilan upang paglakihan ko ‘to ng mata at sinenyasan na Tatay ko ang kinakausap ko, pero ang tanga tila hindi gets ang mga sinasabi ko.

“Huh?! Bakit ‘di ka kasi mag-salita? Hindi ko maintindihan.” Naguguluhang saad nito na dahilan upang mapabuntong hininga ko.

“Ano? Tatayo nalang kayo riyan? Hindi pa ba kayo papasok? Ikaw Caleb, tara na, isama mo ‘yang kaibigan mo. Hinahanap ka na rin ni Jefferson.” Seryosong saad nito na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya’t nag-aalinlangang ngumiti.

Pagkatapos non ay naglakad na siya patungo sa bahay namin, kasabay naman nito ang pagharap ko muli kay Bryan na ngayon ay nakanganga’t nakatulala habang namumutla, halatang gulat at kinakabahan ang gago.

“Tara na?” Nag-aalinlangang tanong ko sa kaniya.

“T-Tatay mo ‘yun? ‘Yun ang T-Tatay mo?” Kinakabahang tanong nito habang nakaturo sa daan kung saan nagtungo si Tatay, na agad ko naman tinanguan.

“Tara na!” Matapang na saad ko sa kaniya sabay hawak sa kaniyang kamay at nagsimula nang maglakad.

Ayokong ipahalatang kinakabahan din ako sapagkat lalo siyang kakabahan. Punyeta! Ilang oras na naman niyan ako masermon nito.

Nang makarating na kami sa harap ng bahay ay agad-agad ko nang binuksan ang pinto, kasabay nito ang pagpasok namin. Bumungad naman sa‘min ang anak ko na prenteng nakaupo sa sahig dito sa sala habang bising-bising naglalaro sa kaniyang mga laruan na binili namin ni Tatay nang last week.

Nilagay ko na ang mga gamit namin ni Bryan sa single sofa at hinarap ‘to…

“Umupo ka muna riyan, lalapitan ko lang ang anak ko.” Saad ko naman kay Bryan na agad naman niyang sinunod na mapasahanggang ngayon din ay grabe pa rin ang pamumutla’t kaba niya.

Pagkatapos non ay lumapit na ako sa anak ko sabay luhod upang mapantayan ‘to, kasabay naman nito ang pagbuhat ko sa kaniya.

“Mommy!” Masiglang saad nito sabay yakap sa‘kin, mahigpit ko naman ‘tong niyakap pabalik.

“I miss you, baby!”

Mga ilang sandali pa kumalas na rin kami sa yakapan nang biglang sumigaw si Tatay mula sa kusina, “Ready na ang hapunan. Caleb, ilagay mo na si Jefferson dito sa kaniyang high chair. Tapos ang kaibigan mo naman papuntahin mo na rin dito, upang makakain na tayo.” May diing saad ni Tatay na dali-dali ko naman sinunod.

Tumayo na ako habang buhat-buhat ko pa rin si Jefferson kasabay nito ang paglapit ko kay Bryan na ngayon ay nakatulala.

“Bryan, tara na, tawag na tayo ni Tatay. Kakain na raw.” Malumanay kong saad sa kaniya na agad naman niyang sinunod.

Tumayo na ‘to mula sa kaniyang pag-kakaupo. Ako naman ay nagsimula nang maglakad patungo sa kusina,  naramdaman ko naman na sumunod si Bryan sa likod ko.

Nang makarating na kami sa kusina ay dumeretso na kaming pumunta sa dining area. Tahimik ko lang nilagay si Jefferson sa high chair niya sabay lagay sa kaniyang mesa ang isang maliit na bowl na naglalaman ng mashed carrots na may kernel maize at green peas.

Pagkatapos kong gawin ‘yun ay umupo na ako sa tabi ni Bryan. Si Tatay naman ay pinapanood ko lang siyang nilalagay ang mga niluto niyang pagkain sa hapag namin. By the way, ang mga niluto niyang ulam ay inihaw na bangus na may mga gulay sa loob, at ang paborito kong ulam; ang menudo.

Mga ilang sandali pa natapos na rin ‘to sa paghahanda, kaya naman umupo na ‘to sa kaniyang upuan, bali hinaharap niya niyan kami ni Bryan.

“Kumain na tayo. Pasensya na maliit lang ang bahay namin, pasensya na rin dahil ‘yan lang ang maiipapakain ko sa‘yo. Parang pagkain lang ng aso ‘to sa inyo, ‘di ba? Kaya naman humihingi ako ng pasensya.” Monotonous na saad ni Tatay habang nakatingin ng blanko sa‘min ni Bryan na dahilan upang mapalunok ako.

“Sir…”

“Huwag mo akong tawaging Sir, Manong dapat ang itawag mo sa‘kin. ‘Di ba ‘yun naman ang tawag mo sa‘kin kanina? Hindi porket nalaman mo na Tatay pala ako ni Caleb ay magiging iba na ang pagtrato mo sa‘kin, hindi kagaya ng pagtrato mo kaninang hindi mo pa ako kilala. Isa sa mga pet peeves ko ang plastik o pakitang tao, kaya naman tandaan mo… ‘wag na ‘wag mong gagawin ‘yun sa‘kin.” Seryosong saad ni Tatay kay Bryan na dahilan upang lalo ‘tong mamutla dahil sa kaba.

Isa sa mga pinaka-gusto ko kay Tatay ang pagiging walang takot sa mga tao, sobrang straight to the point siya sa kung magsalita. At kahit na masasakit pa ang mga lumalabas na salita sa kaniyang bibig ay wala lang ‘tong pakialam.

“Tay, kain nalang po tayo.” Saad ko Tatay na dahilan upang makatanggap ako ng nakakamamatay na tingin ngunit kalaunan ay nagsimula na rin kaming kumuha ng pagkain.

Nilagyan ko ng menudo ang plato ni Bryan at konting kanin. Pinagtanggal ko rin ng mga tinik ang isang slice ng bangus bago binigay sa kaniya, pagkatapos non ay nagsimula na rin kaming kumain.

Habang tahimik kaming kumakain ay hindi ko maiwasang mapatingin kay Bryan. Parang hindi kasi siya komportable kumain, panay din ang tingin ni Tatay sa kaniya, tila bang sinusuri niya ‘to habang kumakain.

Mga ilang sandali pa ay bigla kaming napatingin kay Tatay nang bigla ‘tong magsalita…

“Anong pangalan mo? Ilang taon kana?Kailan kayo nagkakilala ng anak ko? Kailan pa kayo magkakilala ng anak ko? Ano ang totoong relasyon niyo ng anak ko?” Sunod-sunod na tanong ni Tatay na dahilan upang lalo akong kabahan, tinignan ko naman si Bryan na ngayon ay kinakabahan din.

T*ngina! Parang magtatake siya ng board exam! So much pressure!

“Ahhm… Tay…” Pagtawag pansin ko kay Tatay na dahilan upang tignan ako muli nito ng masama.

“Huwag kang sumagot, Caleb. Siya ang tinatanong ko hindi ikaw. Kumain ka nalang diyan!” May diin na saad nito habang nakakuyom ang kaniyang mga kamao sa hawak-hawak niyang mga kutsara’t tinidor.

“Actually po, ang relasyon po namin ni Caleb, is…”

6

Caleb’s Point of View

“Actually po, ang relasyon po namin ni Caleb, is…”

Napapikit nalang ako at pinapanalangin na hindi niya sabihin ang totoo. Hindi pa ako handa, at hindi pa ako nakahanda para sa revelation na ‘to.

“M-Mag-kaklase lang po kami. Opo, magkaklase po kami. At saka, ngayon lang po kami nagkasama kasi bigla siyang pinahatid sa‘kin ng isa sa mga profs namin, bigla po kasing natumba si Caleb kanina.” Pagsisingualing ni Bryan na dahilan upang mapamulat ako’t mapatingin sa kaniya.

Malungkot na mga mata at mapait na ngiti naman ang nakaguhit sa kaniyang labi ang bumungad sa‘kin nang hinarap ko ‘to na dahilan upang mapaiwas ako ng tingin bagkus humarap nalang muli ako sa kinakain ko.

Alam kong nasasaktan na si Bryan at lalo pa siyang nasasaktan dahil sa kagagawan ko, ngunit hindi ko naman alam kung anong gagawin ko kung sinabi o sasabihin niya ang totoo.

Pagkatapos sabihin ni Bryan ‘yon ay hindi na muli ito nagsalita kahit na meron pang mga katanungan si Tatay, siguro nakalimutan niya dahil sa kaba. Si Tatay naman ay hindi ko na rin narinig ang pagkomento niya sa sinabi ni Bryan.

Mga ilang sandali pa ay natapos na rin kaming kumain…

“Maraming salamat po sa pagimibita sa‘kin, Manong?” Pagpapasalamat ni Bryan kay Tatay, ngunit napahinto ‘to sa bandang Manong, tila hinihintay hata niya ang pagsagot ni Tatay tungkol sa pangalan niya.

“Fernanando o mas kilalang Fernan.” Monotonous na saad ni Tatay sabay tayo’t lapit kay Jefferson.

“Maraming salamat po muli, Manong Fernan.” Nakangiting pagpapasalamat muli ni Bryan kay Tatay, ngunit hindi pinansin ni Tatay ang muling pagpapasalamat nito, bagkus ay inasikaso nalang nito ang anak ko.

Ako naman ay sinimulan nang ligpitin ang mga pinagkainan namin, ngunit bigla akong napahinto nang biglang magsalita si Tatay na dahilan upang mapaharap ako sa kaniya…

“Caleb, mamaya mo na gawin ‘yan. Ihatid mo na muna ang kaklase mo sa may kalsada kung saan naka-park ang kotse niya para makauwi na siya. Gabi na’t baka mapano pa ‘yan, delikado na.” Seryosong saad nito habang inaasikaso niya ang anak ko.

“Sige po, Tay.”

“Bry, tara na.” Nakangiting saad ko kay Bryan na agad naman niyang tinanguan.

“Una na po ako, Manong.”

Naglakad na kami papunta sa sala upang kunin ang nga gamit niya. Nang makarating na kami sa sala ay agad kong kinuha ang bag niya’t inabot sa kaniya na agad niya naman kinuha.

Pagkatapos non ay lumabas na kami sa bahay at naglakad patungo sa waiting shed kung saan naka-park ang kotse niya.

Tahimik lang kaming naglalakad, tanging mga ingay lang ng mga insekto sa kapaligiran at mga sapatos namin ang naririnig namin, ngunit kahit na ganoon ay may nararamdaman pa rin ako na tila bang may gustong sabihin sa‘kin si Bryan, hindi kasi ‘to mapakali’t panay pa ang galaw.

“Kung may gusto kang sabihin, ay sabihin mo na. Hindi ‘yung para kang bulate na nilagyan ng asin.” Mahinahong saad ko sa kaniya.

“What should I say? Wala naman akong gustong sabihin, sadiyang may insekto lang talagang dumadapo sa katawan ko kaya naman napapagalaw ako ng ganito.” Simpleng saad naman nito na hindi ko pinaniniwalaan.

Alam kong nagsisinungualing lang siya, napaka-impossible kasi ang sinabi nito, dahil sa‘kin nga walang dumadapong mga insekto, tapos sa kaniya meron? At saka, alam ko naman may sasabihin siya, hindi ko lang alam kung tungkol saan ‘yun.

Mga ilang sandali pa, nang makarating na kami sa kaniyang kotse ay agad niya na ‘tong binuksan. Ngunit, bago ‘to pumasok ay hinarap niya muna ako na may nakakaguhit na ngiti sa kaniyang labi.

“Caleb, una na ako. Pasabi nalang ulit sa Tatay mo maraming salamat sa pagkain.”

“Hmmm… Bry, I know masakit ang loob mo kasi hindi ko pa nasasabi kay Tatay ang totoo; ang tungkol sa‘tin. At humihingi ako ng pasensya. Sadiyang hindi ko pa talaga kayang sabihin sa kaniya…” Malungkot kong saad sa kaniya sabay yuko.

Ngunit mga ilang sandali lang ay bigla nitong hinawakan ang baba ko upang makaharap ako sa kaniya. Pagkatapos non ay bigla niyang hinawakan ang dalawa kong kamay.

“Caleb, hindi masakit ang loob ko at lalo ng wala rin akong sama ng loob sa‘yo kahit na hindi mo pa sinabi ang totoo. Alam mong hindi ako nagtatanim ng sakit o sama ng loob, lalo na sa‘yo. At saka sinabi ko naman sa‘yo na hihintayin kita; hihintayin ko ang desisyon mo, at hinding-hindi ako magsasawa sapagkat mahal kita… Mahal na mahal kita.” Nakangiting saad nito na dahilan upang mapangiti ako ng mapait.

T*ngina! Nakokonsensya ako sa ginagawa ko sa kaniya. Sobrang bakit niya, parang hindi ko soya deserve or should I say hindi ko talaga siya deserve. Hindi ko na alam kung ano pang gagawin ko. Halata naman, ‘e; halata naman na ang ngiting sumilay sa kaniyang labi ay puno ng sakit; sakit na kay tagal na niyang tinatago.

“Sige na, text nalang kita kapag nakauwi na ako. Goodnight, my Caleb.” Saad nito using his husky voice sabay lapit sa‘kin at halik sa aking noo.

“Goodnight, Bryan. Ingat ka sa pag-uwi!”

Pagkatapos non ay sumakay na ‘to sa kaniyang kotse sabay karipas ng takbo patungo sa lugar kung saan siya nakatira.

Nang mawala na siya sa paningin ko ay bigla nalang akong napasalamukot sa mukha’t napabuntong hininga dahil bigla kong naalala ang mga nangyari kanina. T*ngina! Tone-toneladang mga sermon na naman niyan ang mga aabutin ko kay Tatay mamaya.

Argh!

Naglakad na ako patungo sa bahay namin. Nang makarating na ako sa may pinto ay huminga muna ako ng malalim bago pumasok. Pagkatapos non ay binuksan ko na ang pinto’t pumasok na sa loob.

Ngunit bigla nalang ako napatalon dahil sa gulat dahil pagkapasok ko palang sa loob ay agad ng bumungad sa‘kin si Tatay na prenteng nakatayo habang tinatapunan ako nito ng masamang tingin.

“T-Tay…”

“Huwag kang umarteng ganiyan, Caleb, dahil hindi mo na ako madadaan sa mga ganiyan mo. Umuko ka’t mag-usap tayo ng masinsinan, dali!” Seryosong saad nito na agad ko naman sinunod. Umupo na ako sa sofa rito sa sala at nag-aalinlangang hinarap ‘to.

“Natapos ko na lahat ang mga gawain dito sa bahay. Nakatulog na rin si Jefferson nang matapos ko ‘tong bihisan kanina, kaya naman ‘wag ka ng mag-alala pa.” Monotonous na saad nito na dahilan upang makahinga ako ng maluwang, tila ba nawalan ng malaking tinik ang dibdib ko.

“‘Yan lang po ba, Tay? ‘Wag ka pong mag-alala, hindi ko naman po inaalala ang mga bagay na ‘yan pati ang anak ko, dahil alam ko naman na ikaw din naman ang mag-aasikaso at saka nasa kamay mo ang magic!” Biro ko sa kaniya habang tumatawa ng mahina.

Bigla naman akong napahinto sa pagtawa nang bigla niyang suntukin ang wall na ikinagulat ko na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya. Bigla rin akong kinabahan dahil sa inasal nito, isang beses palang kasing ginawa ni Tatay ang bagay na ‘to; nang saktan ako ni Jerald.

“T-Tay, bakit po?”

“Hindi ‘yun ang concern ko, Caleb. At saka,  pwede bang magseryoso ka kahit ngayon lang, huh?!” Galit na saad nito na dahilan upang mapatikom ako’t mapatingin sa sahig.

“Ngayon, Caleb, sabihin mo sa‘kin ang totoo. Alam mo naman na ayoko sa lahat ang mga sinungualing na tao. Kaya naman sabihin mo sa‘kin ang totoo. Meron akong dalawang tanong na kailangan mong sagutin.” Seryosong pagpapauna nito na dahilan upang mapakunot ang noo ko dahil sa pagtataka.

“Ano po ang unang tanong, Tay?”

“Saan galing ang mga sugat mo? May mga nagbubully ba sa‘yo sa school niyo? ‘Yan ba ang dahilan kung bakit ka natumba kanina’t pinauwi ng mga Profs niyo kanina?”

“Tay, naman. Akala ko ba isang tanong lang? Bakit sobrang dami naman po ng pinapalooban ng unang tanong niyo?” Pagbibiro ko sa kaniya na dahilan upang tignan ako nito ng masama.

“Heto na nga po, o. Sasagot na. Actually po, Tay… Natumba po ako kanina kasi hindi ako… N-Nagiingat, opo tama hindi po kasi nagiingat kaya naman ito ang mga napala ko.” Saad ko sa kaniya habang awkward na tumatawa sabay peace sign, bigla naman napataas ang kilay nito na tila bang hindi pa sapat ang pagsisingualing ko sa kaniya.

“Okay then. Ito ang huling tanong. Huli na ito, Caleb, at gusto kong sagutin mo ‘to ng maayos at walang bahid ng kasinungualingan. Heto ang tanong, ano relasyon niyo ni Bryan?” May diing tanong nito na dahilan upang mapalunok ako.

“H-Huh? ‘Di ba po sinabi na namin sa‘yo kanina na magkaklase lang po kami? Bakit niyo pa po kailangang itanong ‘yan?” Kinakabahang saad ko sa kaniya sabay lagay ng aking kamay sa aking likod at nagcross-finger.

T*ngina!

Bigla naman nagbago ang facial expression na tila isang sarkisto na dahilan upang lalo akong kabahan…

“Ano sa tingin mo sa‘kin, tanga, Caleb? Hindi ganoon ang nakikita ko sa inyong dalawa; sa kaniya! Ang bawat tingin niya sa‘yo ay may kahulugan; malalim na kahulugan!” Galit na sigaw nito na dahilan upang mapaluha ako.

Ang pagsigaw ay ang pinaka-ayaw kong mangyari sa‘kin. Ewan ko ba, pero pagsinisigawan ako ng mga tao lalo na ‘yung mga malalapit sa‘kin ay tila bang milyon-milyong mga bato ang nahuhulog sa‘kin; sobrang bigat!

“Huwag kang umiiyak, Caleb, dahil hindi mo ako madadaan sa mga ganiyan-ganiyan mo! At saka, sinabi ko na sa‘yo noon pa ‘di ba? Na huwag na huwag kang makikipagkaibigan sa mga lalaki; kahit kaninong lalaki! Pero bakit mo pa rin ginawa, huh?! Bakit gusto mo na ba ulit magkaroon ng boyfriend? Boyfriend na aanakan ka lang tapos iiwanan ka rin?! Hindi ka animal ka, Caleb, lalo na hindi ka aso para lang anakan ka tapos aabandonahin ka. Espesyal kang tao, Caleb. Espesyal kang anak ko. Hindi espesyal dahil may kapansanan ka, espesyal ka dahil kakaiba ka; kakaiba ka sa ibang mga kauri mo, na sobrang pinagpapasalamat ko!” Mahabang paliwanag nito habang galit na sinisigawan ako na dahilan upang lalo akong mapahagulgol.

“Huwag mo sanang masamain ang pangangaral ko sa‘yo ngayon dahil nakasalalay naman ang kapakanan mo sa mga sinasabi ko.”

“T-Tay, alam ko naman po ang mga bagay na ‘yan, ‘e. Ngunit matanda na po ako, Tay; alam ko na po ang ginagawa ko. At saka, alam ko naman po kaya ganiyan ka maka-asta sa‘kin ay dahil nga po sa nangyari noon, at naiintindihan ko po ‘yun dahil alam ko naman na kapakanan ko rin naman po ang nakasalalay dito. P-Pero, Tay… Wala ka po bang tiwala sa anak mo? K-Kaklase ko lang po si Bryan ngunit binibigyan mo po ng malisya… Binibigyan mo po ng malisya ang pagiging magkasama namin! At saka, hindi nga po ako aso Tay para po anakan at iwan lang,  ngunit nagmumukha naman po akong aso dahil sa ginagawa mo! Para po akong aso na nakakulong; hindi pisikal, kundi mental!” Humahagulgol kong sigaw sa kaniya, siya naman ay nakatingin lang sa’kin, hindi ko nga lang alam kung anong pinapakita niyang emosyon.

Pagkatapos kong sabihin ang mga ‘yun ay dali-dali akong tumayo’t pumunta sa pinto.  Nang makarating na ako sa pinto ay agad ko ‘tong binuksan sabay labas, isinara ko naman ‘to ng pabagsak sabay takbo paalis sa bahay. Narinig ko naman na sumigaw si Tatay…

“Saan ka pupunta, Caleb?! Bumalik ka rito?! Hindi pa tapos ang paguusap natin!”

Hindi ko nalang pinansin ang sinabi nito, bagkus ay binilisan ko pa lalo ang takbo. Hindi ko alam kung saan ako pupunta ngayon, ngunit isa lang ang gusto kong mangyari; ang makalayo sa lugar na ‘to at mailabas lahat ang sama ng aking loob.

7

Caleb’s Point of View

“Bakit siya ganoon sa‘kin? A-Alam kong nagsinungualing ako sa part na kaklase ko lang si Bryan, pero bakit ganoon? Hindi ko alam kung bakit niya nasabi ang mga bagay na ‘yun, ngunit isa lang ang naiisip ko, at ‘yun ang nakita niya kami ni Bryan na naghahalikan.” Mahinang bulong ko sabay punas ng mga luhang kumalat sa mukha ko.

Kasi hindi naman siya ganoon magrereact kung wala siyang nakita. Siguro hindi niya lang nabanggit kaninang nagaaway kami ang tungkol doon upang hindi ko maramdaman ang pagkabuking, ngunit kahit na ganoon ay nararamdaman ko pa rin na may alam siya.

“Bakit pa kasi ako nagpahatid kay Bryan?! ‘Yan tuloy, nangyari pa ang hindi ko inaasahan. Tsk! Ngayong may alam na si Tatay, dapat niyan lalo na kaming mag-ingat.”

Alas-onse na nang gabi at hanggang ngayon ay nandito pa rin ako sa Seventieth Eleven. Pagkaalis ko kasi kanina sa bahay ay agad na akong dumeretso rito, wala rin naman kasi akong mga kaibigan na mapuntahan. Kung kay Bryan naman ako pupunta ay baka itanong niya pa kung anong nangyari na ayaw ko naman sagutin.

Anyway, umiinom ako ngayon ng poca-polca habang kumakain nang paborito kong snack na Kriss-Kross. Well, kahit na masama ang loob ko kay Tatay ay hindi pa rin ako iinom ng alak, ‘no. At saka, hindi rin naman ako marunong uminom.

Habang umiinom at kumakain ako, ay bigla akong napapaisip para sa magaganap bukas. Sa nangyari palang ngayon, ay hindi ko alam kung magpapakita pa ba ako kay Bryan o hindi bukas, siguradong hindi kasi ako papayagan ni Tatay na gumala.

Pero kasi… Kung hindi naman ako mag-papakita kay Bryan ay baka mag-hintay ‘to nang matagal kung saan man kami pupunta bukas na pinaka-ayaw kong mangyari, baka bigla na lang ako mamatay dahil sa konsensya kung mangyari ang bagay na ‘yun.

Argh! Hindi ko alam kung anong gagawin ko! Siguro bukas nalang ako mag-iisip para sa araw ng bukas. And anyway, if ever man na hindi ako payagan ni Tatay para sa araw ng bukas ay baka magsinungaling nalang ako ulit.

Mga ilang sandali pa nang maubos ko na ang soft drinks at snack ko ay napagdesisyonan ko nang umuwi sa bahay. Bago ako tumayo sa kinauupuan ko ay tumingin muna ako sa oras sa phone ko at laking gulat ko nalang na alas-tres na pala nang madaling-araw.

Tumayo na ako mula sa aking kinauupuan at naglakad palabas sa seventieth eleven. Nang makalabas na ako ay agad na akong pumunta sa waiting shed upang maghintay ng masasakyan which is tricycle.

Mabuti nalang alas-tres na nang madaling-araw dahil sa mga oras na ‘to ay halos maraming dumadaang mga tricycle upang pumasada.

Mga ilang sandali pa ay nakakita na ako ng tricycle papunta sa kinaroroonan ko, kaya naman agad ko ‘tong pinara. Nang tumigil na ‘to sa harapan ko ay agad ko nang sinabi kung saan niya ako dadalhin.

“Kuya, sa unang baranggay nga po.” Nakangiti kong saad sa kaniya sabay sakay sa loob at sinimulan na niya ‘tong paandarin.

Habang tahimik akong nakasakay sa tricycle ay bigla nalang akong napatingin kay Kuya nang bigla ‘tong magsalita…

“Boss, hindi sa pakialamero ako ah. Pero tanong ko lang sana kung bakit ganitong oras ka umuuwi? Part timer ka ba? Mukhang estudyante ka pa ah?” Biglang saad nito na dahilan upang mapalunok ako.

“Actually po, Kuya, nagaway po kasi kami ni Tatay tungkol sa isang bagay kaya naman naglayas muna ako sa‘min para naman kahit konti ay guminhawa ang pakiramdam ko na nangyari naman. Anyway, Kuya, hindi ako part-timer pero estudyante ako; 4th year college.” Mahinahong saad ko sa kaniya sabay tingin sa daan.

“Alam mo, Boss, dati ginagawa ko rin ang bagay na ‘yan kapag nagaaway kami nina Papa at Mama. At sa limang taon na ‘yun ay palagi ko nalang ginagawa ang bagay na ‘yun. Ngunit isang araw ay nagaway na naman kami at that day ay naglayas na naman ako. Pero alam mo, Boss, nagsisisi ako nang araw na ‘yun… Nagsisisi ako na dapat hindi na ako naglayas. Alam mo ba kung bakit? Nang araw kasing ‘yun ay bigla pala nila akong hinanap. At habang hinahanap ako ay bigla silang na-aksidente; nagkabanggaan ang sinasakyan nila at isang dump truck. Sising-sisi ako that day, panay din ang pagiyak at paghingi ko nang tawad sa kanila kahit huli na. Kaya naman simula nang mawala ang mga magulang namin ay tumigil na ako sa pagaaral upang maghanap ng trabaho’t pagaralin at buhayin ang tatlo kong nakababata ng kapatid.” Saad nito at bakas sa kaniyang tono ang kalungkutan at pagsisisi.

Ewan ko ba kung bakit pero bigla nalang akong nakaramdam nang lungkot sa sinabi ni Kuya. Tila pinaparamdam niya sa‘kin na dapat akong mag-pasalamat dahil mapasahanggang ngayon ay nariyan pa rin si Tatay; na handang umagapay at gumabay sa‘kin; sa‘min ng anak ko.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa waiting shed kung saan malapit ang bahay ko. Bumaba na ako sa sasakyan at agad kumuha ng 150 pesos upang pambayad kay Kuya.

“Kuya, heto ang bayad. Anyway, Kuya, pasensya na dahil hindi kita nasagot kanina, nadala lang kasi ako nang emosyon, pero ito lang ang masasabi ko sa‘yo, proud ako sa‘yo ngunit mas proud ang mga kapatid mo; proud ako’t sila dahil sobrang tatag mo. Ngunit, alam naman natin na mas proud ang mga magulang mo dahil kahit wala na sila ay tinataguyod mo pa rin ang mga kapatid mo upang sila’y mabuhay at maka-pagaral.” Nakangiting saad ko sabay abot nang bayad sa kaniya na malugod naman niyang tinanggap.

“Maraming salamat, Boss. Oo nga pala, Boss, kung ano man ang pinag-awayan niyo ng Tatay mo ay sana maayos niyo na kaagad. Hindi ko alam kung sino sa inyo ang mali ngunit sana huwag niyo nalang taasan ang pride niyo, lalo na ikaw, Boss, anak ka at minsan kailangan mo rin intindihin ang mga magulang mo.” May galak na saad naman nito na agad ko naman tinanguan.

Pagkatapos non ay pinaandar na niya muli ang tricycle at kumaripas nang takbo, ako naman ay nagsimula nang mag-lakad patungo sa bahay namin.

Habang naglalakad ako patungo sa bahay ay bigla kong narealized na kailangan kong humingi nang tawad kay Tatay dahil ako naman ang unang nagkamali. Mali rin ang ginawa kong pagbastos sa kaniya kanina; ang paglalayas ko. Ewan ko ba, pero bigla nalang tumatak sa puso’t isipan ko ang huling sinabi ni Kuya kanina.

Anyway, nandito na ako ngayon sa harap ng pinto ng bahay, ngunit bago ko ‘to binuksan ay huminga muna ako nang malalim.

Pagkatapos non ay agad ko nang binuksan ang pinto, ngunit nagulat na lamang ako sapagkat pagkabukas ko palang sa pinto ay agad nang bumungad sa‘kin si Tatay na palakad-lakad sa sala, ngunit nang maramdaman niya ang presensiya ko ay nagulat nalang ako nang bigla ‘tong lumapit sa‘kin sabay yakap, niyakap ko naman ‘to pabalik.

Mga ilang sandali pa habang magkayakap kami ay bigla ko nalang ‘tong narinig umiyak…

“C-Caleb, ‘wag na ‘wag mo nang gagawin ang bagay na ‘yun ah; ang paglalayas mo. Baka may mangyaring masama sa‘yo at mawala ka sa‘kin; sa‘min ng anak mo, na ayokong mangyari. Patawarin mo si Tatay dahil nasigawan at napagalitan ka niya kanina… Pasensya na anak, nadala lang sa emosyon si Tatay…”  Umiiyak na saad ni Tatay na dahilan upang mapaluha ako.

Kumalas na ako sa yakap namin at hinarap ko ‘to, bigla naman nitong nilagay ang kaniyang kamay sa mukha ko upang punasan ang luhang tumutulo mula sa mga mata ko.

“T-Tay, ako po ang may kasalanan kaya naman po ‘wag po kayong humingi nang tawad at pasensya, ako po dapat ang humingi nang kapatawaran sa‘yo dahil nagawa ko po ang bagay na ‘yun. Patawad po, Tay…” Umiiyak na saad ko sabay yakap muli sa kaniya, niyakap naman ako nito pabalik.

“Caleb, ito ang tatandaan mo, hindi ka pa man nakakagawa ng kasalanan ay napatawad na kita.” Saad pa nito na dahilan upang lalo akong mapaluha’t mapayakap sa kaniya.

Kahit balik-baliktarin pa natin ang mundo ay hindi pa rin natin mababago na ang mga magulang natin ay magulang pa rin natin. Oo, siguro minsan naiinis tayo sa kanila o kaya naman minsan nakakalabag tayo sa mga pinapagawa o utos nila, ngunit alam naman natin na kapakanan din natin ang nakasalalay doon. Kaya naman, tama nga ang sinabi ni Kuya kanina, na tayong mga anak ay dapat intindihin din natin sila kahit minsan lang, kasi hindi lang dapat palaging sila ang umiintindi sa‘tin, dapat tayo rin.

8

Bryan’s Point of View

“Bry, alam mo ba kung anong oras na, huh? It’s f*cking 11:45 PM at nasa gitna na dapat ako nang panaginip ko sa ganitong oras, pero pinapunta mo pa kami! Argh!” Iritableng saad ni Nick sabay upo sa bar stool dito sa kitchen bar counter sa bahay ko.

Kasunod naman nito si Zack na seryosong nakatingin sa‘kin, kasabay din nito ang pagupo niya sa bar stool na katabi ni Nick.

“Ano bang sasabihin mo’t sobrang importante hata niyan? Nagawa mong tawagin at papuntahin kami sa ganitong oras, ‘e.” Seryosong tanong nito.

“Pasensya na, kailangan ko lang talaga kayo ngayon. Ewan ba kung anong nangyayari sa‘kin, hindi ko na alam kung ano pang gagawin ko, ‘e” Malungkot na saad ko sa kanila na dahilan upang mapakunot ang mga noo ng mga ‘to.

Kakauwi ko palang galing sa bahay nina Caleb. Mabagal lang akong nagmaneho kanina kaya naman natagalan akong nakauwi, may iniisip kasi ako, at ‘yun ang kakaibang pagtrato sa‘kin ng Tatay ni Caleb. Ewan ba pero bigla nalang akong kinabahan. The way he talk, the way he walk, the way he stand, and the way he sees me, ay sobrang nakakatakot.

Marami akong hindi alam sa pamilya ni Caleb, kaya naman sobra nalang ang kaba na aking nadarama kanina. Hindi ko kasi alam kung paano patutunguhan ang Tatay niya. Tapos ang anak pa niya na si Jefferson ay sobrang pamilyar ang itsura, pero pinabayaan ko nalang ‘yun dahil marami naman taong magkakamukha sa buong mundo, ni-ako nga ay may kamukha rin, ‘e.

“Ano bang nangyari, Bry? May nangyari bang hindi maganda nang iuwi mo rito si Caleb?” Seryosong tanong sa‘kin ni Zack habang nakataas ang kaliwa niyang kilay.

“O’, baka naman agad mong ginalaw si Caleb, kaya naman nagkakaganiyan ka?” Nakangising saad sa‘kin ni Nick habang binibigyan ako nito ng nakakalokong tingin na dahilan upang masapak ko ‘to.

“Ouch! What the f*ck, Bry?!”

“Hoy! T*ngina mo! Hindi ako maniyakis, ‘no. At saka, hindi ko gagawin ang bagay na ‘yan sa kaniya dahil may respeto ako sa kaniya. Hindi ko naman siya pipilitin kung ayaw niya.” Iritableng sigaw ko sa kaniya sabay tayo sa aking kinauupuan at punta sa isang cabinet kung saan nakalagay ang mga nakatago kong alak.

“Kung hindi ‘yun ang nangyari, ano ba talaga?” Rinig kong curious na tanong naman ni Nick, ngunit bago ko ‘to sinagot ay kinuha ko muna ang isang bote ng wiskey mula sa cabinet at kumuha na rin ng tatlong shot glass para sa aming tatlo.

Pagkatapos niyon ay bumalik na ako kung saan sila naroroon at pinatong sa counter table ang tatlong shot glass at ang isang bote ng vodka.

“Nagkita na kami ng Tatay ni Caleb.” Monotonous kong saad sa kanila sabay bukas sa bote ng vodka at nilagyan ang tatlong shot glass.

Nakita ko naman na napalaki ang mga mata ng mga ito dahil sa gulat, ngunit pinabayaan ko nalang dahil alam ko naman na mag-iiba rin ang kanilang mga reaksiyon kapag nalaman nila ang mga nangyari.

“Kumusta naman ang pagkikita niyo ng Tatay ni Caleb? Nasabi niyo na ba ang totoo sa kaniya; ang panliligaw mo? Ang naging resulta?” Sunod-sunod na tanong naman sa‘kin ni Zack sabay lagok ng alak.

“Hindi maganda ang pagkikita namin ng Tatay niya, sobrang nakakahiya pa nga ang ginawa ko sa kaniya, ‘e. Tinawag ko ba naman siyang Manong!” Saad ko sa kanila using my penetrating voice habang umiiling.

—Flashback—

“O, sige. Bukas nalang, goodnight, my Caleb.” Nakangising saad ko kay Caleb sabay kindat sa kaniya.

Napatawa naman ako ng mahina nang mapansin kong hindi ‘to makapaniwala sa ginawa ko. Well, sa buong taon kong panliligaw sa kaniya ay ngayon palang ako nagkaroon nang lakas na loob na halikan siya sa labi. Noon kasi ay hindi ko naman ginagawa ‘yun sa kaniya, tanging halik lang sa kaniyang noo’t pisngi ang ginagawa ko, nahihiya pa kasi ako that time, mabuti nga ngayon bigla ako nagkaroon nang lakas ng loob, ‘e.

Nang mapansin kong hindi pa rin ‘to bumabalik sa reyalidad ay bigla nalang akong napangisi nang maka-isip ako ng paraan upang mabalik ‘to sa ulirat. Kaya naman agad kong inilapit ang mukha ko sa sa mukha niya kasabay nito ang mabilis kong paghalik sa kaniyang labi. Napangiti naman ako nang gumana ang naisip ko.

“My Caleb, aalis na ako. Text nalang kita kapag nakarating na ako sa bahay.” Nakangiting pagpapaalam ko muli sa kaniya. Ngunit, nabigla naman ako nang biglang may matigas na nagsalita mula sa gilid kung saan ang bahay ni Caleb…

“Aalis ka na ba talaga? Ayaw mo bang mag-hapunan muna’t makipagkwetuhan sa bahay?” May diin na tanong nito na tila galit siya.

Hindi ko alam kung baliw ba ang lalaking ‘to o ano, bigla niya lang kasi kaming kinakausap ng walang dahilan, tapos ang masaklap pa ay tila ako ang tinatanong niya. Kaya naman, humarap ako sa kaniya…

“Bakit naman ako makikipag-kwentuhan sa‘yo’t makikipag-hapunan? Hindi naman kita kilala, huh? Nagpapatawa ka ba, Manong?” Natatawang saad ko sa may ka-edaran na lalaki na dahilan upang makatanggap ako ng hampas sa braso kay Caleb, kaya naman agad akong napatingin sa kaniya ng may pagtataka.

“Ouch, bakit mo ginawa ‘yun?” Takang tanong sa kaniya, ngunit instead na sagutin ako ay gumawa lang ‘to ng mga kakaibang expressions tila bang may sinasabi ito via signs.

“Huh?! Bakit ‘di ka kasi mag-salita? Hindi ko maintindihan.” Naguguluhang tanong ko sa kaniya habang nakakunot ang noo. Napabuntong hininga naman ‘to.

Napatingin naman kami muli sa lalaki ng bigla na naman ‘tong magsalita, ngunit ang huling sinabi nito ay sobrang nagpakaba’t nagpatakot sa‘kin na dahilan upang mamutla ako.

“Ano? Tatayo nalang kayo riyan? Hindi pa ba kayo papasok? Ikaw Caleb, tara na, isama mo ‘yang kaibigan mo. Hinahanap ka na rin ni Jefferson.” Seryosong saad nito sabay lakad kung saan patungo ang bahay ni Caleb.

T*ngina! Patay ako nito!

“Tara na?”

“T-Tatay mo ‘yun? ‘Yun ang T-Tatay mo?” Kinakabahang tanong ko sa kaniya sabay turo kung saan pumasok ang Tatay niya. Well, sinisigurado ko lang kung Tatay niya ba talaga ‘yun o hindi, baka kasi pinaprank lang ako nito, ‘e. Ngunit hindi, dahil biglang tumango si Caleb na ibig sabihin ay Tatay niya nga ang lalaking ‘yun.

“Tara na!” Saad muli nito sabay hawak sa aking kamay at nagsimula na kaming maglakad patungo sa bahay nila.

—End of Flashback—

Bigla naman akong napatingin kay Nick ng may pagtataka nang bigla ‘tong tumawa na tila bang wala nang bukas…

“Tngina, Bry! Manong talaga ang tawag mo sa kaniya? Ggo ka pala, ‘e. Ano ba kasing nakain mo at nasabi mo ‘yun sa kaniya?” Tumatawang saad nito’t napapahawak pa sa kaniyang tiyan. Tinapunan ko naman ‘to ng masamang tingin na dahilan upang mapatigil ’to sa kaniyang pagtawa.

“Iyan, ganiyan ang mga napapala ng mga pasmado ang bibig. Sa susunod kasi ipreno mo rin ang bibig mo. Hindi porket hindi mo kilala ang isang tao ay ganoon na agad ang pagtrato mo sa kaniya? Mali ‘yun, Bry.”  Mahinahong saad sa‘kin ni Zack sabay lagay ng alak sa mga shot glass namin.

“Pero you know, kung tutuusin wala naman nakaka-offend sa sinabi ni Bry. Hindi ba’t normal lang na tawagin mo silang Manong or something na street names kung ‘di mo sila kilala.” Takang saad naman ni Nick habang nakataas ang kaliwa niyang kilay na dahilan upang mapaharap sa kaniya si Zack.

“Nasa part na tayo roon, pero alam naman natin na iba-iba ang perspective ng mga tao, like us. Para sa‘tin hindi nakaka-offend ang pagtawag ng Manong, pero siyempre sa kaniya o sa iba ay nakaka-offend ‘yun. Kaya naman, think wisely muna bago tayo mag-salita.” Paliwanag naman ni Zack kay Nick or should I say sa‘min ni Nick na agad naman naming sinangayunan.

Pinagpatuloy na namin ang inuman. Wala ng nagtanong o nagsalita pa tungkol sa‘min ni Caleb o sa mga nangyari sa bahay nila kanina, tanging mga school related nalang ang pinag-uusapan namin.

Ngunit, akala ko lang pala ‘yun; akala ko lang pala na hindi na sila magtatanong patungkol sa‘min ni Caleb or sa mga nangyari kanina, pero mga ilang sandali lang ay biglang nagtanong si Nick…

“Oo nga pala, aside from that. Nasabi niyo na ba ang tungkol sa panliligaw mo?”

“Ayaw pa ni Caleb, gusto ko sanang sabihin kanina pero biglang namutla si Caleb. Kaya naman ang ginawa ko ay nagsinungaling na lang ako. Siguro, hihintayin ko nalang si Caleb kung kailan niya sasabihin.” Mahinahong saad ko sa kaniya sabay lagok ng alak.

“Osiya, ikaw bahala. Matatag ka, Bry!” Nakangiting saad naman sa‘kin ni Zack sabay tapik sa aking balikat na dahilan upang mapangiti ako.

“Anyway, ano na niyan ang gagawin mo? Alam naman natin na bawal si Caleb na maki-pagkaibigan sa mga lalaki, ngunit ikaw ay manliligaw pero ‘di pa ‘yun alam ng Tatay niya. Pero siyempre, dahil nga nalaman niya ang unexpected mood mo kanina at ang pagsasama niyo ni Caleb ay sigurado tayong hindi niya papayagan si Caleb bukas kung kasama ka niya. At sayang ‘yun kung ‘di siya papayagan dahil 1st anniversary mo ‘yun bilang isang manliligaw sa kaniya.” Biglang tanong naman ni Nick na dahilan upang mapabusangot ako.

He has a point. Ito ang pinoproblema ko, dahil sa mga nangyari kanina ay hindi ko na alam kung meron pa ba akong itsurang maihaharap sa Tatay niya bukas. Hindi ko rin alam kung paano hihingi ng tawad sa kaniya patungkol sa pagtawag ko sa kaniya ng Manong.

“Hindi ko nga alam, ‘e. Tulungan niyo nalang akong mag-isip.” Saad ko sa kanila na agad naman nilang tinanguan.

Ano nga ba ang gagawin ko para sa araw ng bukas? Ano nga ba ang surpresang gagawin ko para kay Caleb? Magiging maganda ba ang araw ng bukas?

9

Caleb’s Point of View

“O, gising kana pala. Umupo’t kumain kana rito. Pagkatapos mong kumain maligo kana rin, mag-bihis ka ng casual, dahil may pupuntahan tayo; kasama si Jefferson.” Bungad agad sa‘kin ni Tatay pagkababa ko galing sa kwarto ko. By the way, kakagising ko lang.

Napakunot naman bigla ang noo ko dahil sa pagbungad nito sa‘kin. Sa pagkakatanda ko wala naman siyang sinabi sa‘kin kagabi nang mag-kaayos kami tungkol sa pagalis namin ngayon. Hindi ko rin inaasahang aalis kami ngayon dahil wala naman akong natatandaang event, kaya naman sobrang lakas nalang ng loob kong magising ng maaga dahil ngayon ang espesyal na araw ni Bryan; ang 1st anniversary niya bilang manliligaw ko.

“Morning po, Tay. S-Saan po ba tayo pupunta, mukhang biglaan po, huh?” Tanong ko sa kaniya habang naglalakad patungo kay Jefferson na ngayon ay nakaupo sa kaniyang high chair dito sa kusina.

“Mamasiyal tayo. Pupunta tayo kahit saan, basta kung saan tayo mag-eenjoy, especially ikaw. Naka-pagset na ako ng mga places na pupuntahan natin, at alam kong mag-eenjoy ka.” Masayang saad nito habang naghuhugas ng mga plato na dahilan upang makaramdam ng kaba at the same time saya.

Kinakabahan kasi baka hindi niya ako payagang umalis ngayon na dahilan upang hindi ako makasama kay Bryan sa pupuntahan namin ngayon, kahit hindi ko pa alam kung saan kami pupunta. At saka, kung ‘di ko makakasama si Bryan ngayon ay paniguradong magtatampo ‘yun o magagalit sa‘kin dahil nga ngayon ang espesyal na araw niya.

Aside from that, masaya ako dahil sa buong paninirahan namin dito sa nilipatan namin nina Tatay ay ngayon palang siya nagyaya sa mga ganitong bagay; pamamasiyal. Sobrang tagal na nga simula nang pumunta ako sa Mall upang mamasiyal; nang nabubuhay pa si Mama.

Well to be honest, nakakapunta naman na ako sa Mall ngayong panahon nagaaral ako, ‘e.  Pero pumupunta lang ako roon upang bumili ng mga school supplies or something na school related, pagkatapos kong bumili ay uuwi na, hindi na ako mag-iikot pa roon. Kaya naman sobrang sayang kung irerefuse ko ang pagyaya ni Tatay, lalo na’t meron na pala ‘tong plano.

“Ahmm… Tay, pwede po bang ilipat nalang natin sa ibang araw? May pupuntahan kasi ako ngayon,‘e.” Nag-aalinlangang saad ko sa kaniya sabay upo sa upuan kung saan katabi ni Jefferson.

Bigla naman akong napaatras ng konti sa aking kinauupuan nang biglang humarap nang blanko sa‘kin si Tatay sabay punas ng kaniyang mga kamay sa harap ng kaniyang suot-suot na apron.

“Saan ka naman pupunta? Sa pagkakaalam ko wala ka naman mga school projects, para pumunta ka sa mga bahay ng mga kaklase mo. At saka, sabado ngayon, kung may importate ka man pupuntahan ngayon ay ipabukas mo nalang.” Seryosong saad nito na dahilan upang mapalunok ako.

Hindi ko alam kung anong sasabihin o idadahilan ko. Hindi ko rin alam kung mag-sisinungualing pa ba ako upang makasama ako kay Bryan. Argh! Bahala na, kung anong masabi ng bibig ko, ‘yun na ‘yon!

“N-Nakalimutan ko po, sa monday palang po pala…” Mahinahong saad ko sa kaniya na dahilan upang mapangiti ito sabay balik sa kaniyang ginagawa sa sink.

Napasalamukot naman ako nang mukha nang makatalikod na ‘to! T*ngina, sa lahat ng mga salita o dahilan na pwedeng ilabas ng bibig ko ay ‘yun pa! Hindi ko na niyan alam kung paano ko sasabihin kay Bryan ang bagay na ‘to; ang hindi ko pagsama sa kaniya slash hindi pagcelebrate ng espesyal na okasiyon namin ngayon dahil may family bonding kami.

T*ngina!

Habang nagiisip ako ng paraan kung paano ko sasabihin kay Bryan ang tungkol sa bagay na ‘to ay napagdesisyonan kong ituon ko muna ang aking pansin sa anak ko na si Jefferson. Kinuha ko ang bowl nang kinakain niya, at sinimulan ‘tong sinubuan.

Mga ilang sandali pa, habang bising-bising akong pinapakain si Jefferson ng mashed potato ay biglang may kumatok sa harap ng pinto, na ibig sabihin ay may tao sa labas. Kaya naman agad kong binaba ang hawak-hawak kong bowl at tumayo sa aking kinauupuan.

Mag-sisimula na sana akong maglakad patungo sa pintuan upang pagbuksan ng pinto kung sino man ang taong ‘yun, ngunit bigla akong napaupo muli sa aking kinauupuan nang biglang mag-salita si Tatay…

“Caleb, bantayan mo nalang ‘yang anak mo. Ako na ang mag-bubukas.” Saad nito na agad ko naman tinanguan. Tinaggal na nito ang kaniyang suot-suot na apron at naglakad patungo sa may pintuan, ako naman ay tinuon ko nalang muli ang pansin ko sa anak ko.

“Masarap ba, baby?” Nakangiting tanong ko sa kaniya sabay kiliti sa kaniyang kili-kili na dahilan upang mapatawa ‘to nang malakas at mapa-palakpak.

Sa sobrang pokus ko sa aking pagaaral ay napansin kong ngayon ko lang muli nakita ang matatamis mong ngiti, Anak. Ngayon ko lang din narinig ang tila isang magandang musika mong tawa. Sobrang sarap sa pakiramdam, pero at the same time nakakalungkot dahil panay nalang pagaaral ang nasa isip ko, ngunit kahit na ganoon ay pinapangako ko pa rin sa‘yo, Anak, na bibigyan ko kayo ng magandang buhay at babawi ako sa inyo; kayo ni Tatay, kapag naka-graduate na ako.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong napatingin kay Tatay nang bigla ‘tong mag-salita mula sa likod ko…

“May bisita ka, Caleb; si Bryan, pinaupo ko muna siya sa sala upang hindi siya mainip.  Kaya ba pinapalipat mo ang date ng pagalis natin ngayon dahil aalis kayo?” Monotonous na saad sa‘kin ni Tatay na ikinagulat ko, ngunit agad din akong umiling dahil sa tanong nito.

“H-Hindi po, Tay… Coincidence lang po siguro na napunta siya rito…”

‘Nandito siya? Paano niyan ‘to? Ano kayang sasabihin o idadahilan ko sa kaniya? Paano ko kaya ipapaliwanag sa kaniya na hindi ako pwedeng sumama dahil meron kaming gagawin?’ Naguguluhang saad ko sa isip ko.

“Tsk! O, sige. Kumuha ka na muna ng juice at biscuit sa ref. ihanda mo ‘yun sa kaniya. Sabay-sabay na tayong mag-aalmusal mamaya. At saka, ako na ang bahala kay Jefferson, kaya huwag ka nang mag-alala.” Utos nito sa‘kin na agad ko naman sinunod.

Tumayo na ako mula sa aking pagkakaupo at nagtungo sa may cabinet kung saan naroroon ang mga utensils for foods. Kumuha ako ng isang platito, kutsarita, at isang baso. Pagkatapos niyon ay pumunta na ako sa ref. upang kumuha ng biscuits at juice. Nang makarating na ako sa ref. ay agad ko ‘tong binuksan at kinuha ang sinabi ni Tatay, agad kong nilagyan ng orange juice ang baso, at mga biscuits naman ang platito.

Nang matapos kong gawin ang mga bagay na ‘yun ay agad ko nang nilagay ang mga ‘to sa tray at naglakad patungo sa sala. Nang makarating na ako sa sala ay agad bumungad sa‘kin ang isang gwapo na prenteng nakaupo sa sofa habang nagcecellphone. Napansin ko naman ang suot nito na plain white three fourth sleeve shirt, black smart pants, and brown lether shoes, na lalong nagpagwapo sa kaniya.

“Hi, kumusta?” Nakangiting tanong ko sa kaniya. Bigla naman ‘tong napatingin sa‘kin na dahilan upang matigilan ‘to sa kaniyang ginagawa sabay tayo mula sa kaniyang pagkakaupo.

“Hi, good morning!”

Binaba ko na ang tray sa lamesita’t nilapitan ‘to. Agad ko ‘tong hinalikan sa kaniyang pisngi na dahilan upang magulat ‘to, ngunit mga ilang sandali lang ay agad sumilay ang ngiting tagumpay sa kaniyang manipis na labi. Pagkatapos niyon ay umupo na kami sa sofa.

“Happy 1st anniversary, my Caleb!” Masayang saad nito sa‘kin na nginitian ko naman ng may pagaalinlangan, hindi ko kasi alam kung paano ko ipapaliwanag ang tungkol sa hindi ko pagsama sa kaniya.

“Happy 1st anniversary, din!”

Bigla naman napakunot ang noo nito, napansin niya hata ang ngiting binigay ko sa kaniya.

“Bakit ganiyan ang itsura mo? May nangyari ba? Hindi ka ba masaya?” Sunod-sunod na tanong nito habang bakas sa kaniyang tono ang pagaalala.

“W-Wala naman, may iniisip lang ako.” Saad ko sa kaniya. Bigla naman ‘tong napanagiti sabay sandal sa sandalan ng sofa.

“Iniisip mo ba ang pagalis natin ngayon kung sasama ka ba o hindi?”

“Oo… Wait?! Paano mo nalaman?” Gulat kong tanong sa kaniya. Marunong ba siyang mag-basa ng isip?! Kung ganoon, T*ngina!

“Don’t worry, sinabi na sa‘kin ng Tatay mo kanina ang tungkol diyan. And he’s happy dahil makaka-pagbonding na raw kayong mag-aama.” Mahinahong saad nito.

“Oo nga, ‘e. Pero ang inaalala ko pa ay ang… Anniversary natin.” Malungkot kong saad sa kaniya sabay yuko. Nabigla naman ako nang bigla ako nitong akbayan na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya.

“About diyan, sa susunod nalang natin icecelebrate ng tayong dalawa lang, why? Kasi sasama ako mamaya sa pamamasiyal ninyo, this is your Tatay’s request na sobrang ikinatuwa ko. Kaya naman, ‘wag ka ng malungkot at mag-isip pa. Okay?” Masayang saad nito na ikinangiti ko, ngunit at the same time ay ikinagulat ko rin.

Well, kaya pala tinatanong ni Tatay kanina ang tungkol sa pagpapalipat ko ng date para sa pagpapasiyal namin dahil nakausap niya na pala si Bryan. T*ngina! Patay na naman niyan ako sa kaniya dahil nagsinungaling na naman ako sa kaniya kanina. Argh! Pero, ang pagtataka ko lang, kahapon ay sobra ang tensyon nila sa isa’t isa tapos ngayon naguusap na sila? Tapos nagrequest pa si Tatay na sasama si Bryan? Why so sudden?

10

Caleb’s Point of View

“Caleb, dahan-dahan ka nga sa pagtakbo mo o kaya naman huwag ka ngang tumakbo. Bente-anyos kana pero mapasahanggang ngayon ganiyan pa rin ang kilos mo, para kang itik na nakawala sa kulungan.” Pangangaral sa‘kin ni Tatay habang hawak-hawak niya ang anak ko na si Jefferson. Napasimangot naman ako dahil sa pangangaral nito, ngunit agad ko rin sinunod ang utos nito na maglakad nalang.

“Sorry po, Tay.” Mahinang saad ko sa kaniya, napatingin naman ako kay Bryan mula sa likod namin nang marinig ko ‘tong tumawa ng mahina, agad ko naman ‘tong tinignan ng masama na dahilan uoang mapatigil ‘to. Ako naman ay ibinalik nalang ulit ang tingin ko sa nilalakaran namin.

Alas-sinko na ng hapon, at nandito kami ngayon sa Mall malapit sa baranggay kung saan kami naninirahan. Actually, kadarating palang namin dito, kaya naman panay nalang ang takbo ko nang makapasok kami, sobrang excited kasi ng nararamdaman ko. Anyway, sinakiyan namin ang kotse ni Bryan papunta rito, mabuti nalang hindi sila nagaway sa loob ng kotse dahil kung oo baka kanina pa kami nakaratay sa hospital.

“Tay, saan po niyan tayo? Hindi muna po ba tayo kakain? Gutom na gutom na po kasi ako, ‘e.” Nakasimangot kong tanong sa kaniya. Napabuntong hininga naman ‘to.

“Sige, kumain muna tayo sa JolliFly, para naman puno ang mga kalamnan ninyo mamaya.” Nakangiting saad nito na dahilan upang mapatalon ako’t mapatawa ng malakas. Tila bang isa akong bata na bibigyan ng candy.

Nang mapansin kong napapatingin na sa‘kin ang mga tao ay tumigil na ako sa pagtalon at pagtawa sabay harap kay Tatay na ngayon ay sobrang blanko ng tingin sa‘kin. Napatingin din ako kay Bryan na ngayon ay pinipigilang mapatawa ulit.

‘Tsk! Humanda ka talaga sa‘kin mamaya, Bryan, kanina mo pa ako pinagtatawanan, huh?!’ Inis na saad ko sa sarili ko sabay harap muli sa nilalakaran namin.

Nagsimula na kaming maglakad patungo sa JolliFly upang kumain. Ako ang unang naglalakad habang nasa aking likod sina Tatay na hawak-hawak si Jefferson at si Bryan, tahimik lang ang mga itong naglalakad, hindi hata nila feel ang saya ngayong araw.

Mga ilang sandali pa, nang makarating na kami sa JolliFly ay dali-dali na kaming pumasok. Agad naman akong pumila sa counter habang nakatingin sa digital menu board upang makapamili kung anong o-orderin ko, para naman kapag ako na ang susunod sa counter ay alam ko na ang o-orderin ko.

“Ahmm… Ano kayang o-orderin ko? Sobrang hirap naman pumili! Halos masasarap lahat!” Mahinang saad ko habang nakahawak sa aking baba.

Mga ilang sandali pa bigla akong nabalik sa ulirat nang biglang may kumalabit sa likod ko, kaya naman agad akong humarap sa likod ko upang malaman kung sino ang kumalabit sa‘kin. Ngunit, pagkaharap ko palang sa taong ‘yon ay parang matatanggalan na ako ng hininga, t*ngina! Ang hot at guwapo!

“K-Kuya, b-bakit po?” Tanong ko sa kaniya, bigla naman ‘tong napangiti na dahilan upang makita ko ang mapuputing mga ngipin niya. T*ngina! Lalong pumopogi kapag ngumingiti.

“Ahmm… Nothing, I’m just standing here and suddenly na kalabit kita, I’m sorry. Pero I think it’s good na nakalabit kita.” Tumatawang saad nito.

Tumawa rin naman ako, ngunit awkward lang, hindi ko naman kasi gets ang sinabi nito. Hindi ko alam kung joke ba ‘yun o ano. Pero seriously, sobrang guwapo niya!

Mga ilang sandali pa ay sabay naman kaming napatingin sa gilid namin kung saan ang entrance and exit nang biglang may mag-salita, “Ano hindi ka pa ba o-order? Akala ko ba gutom ka na?” Monotonous na saad sa‘kin ni Bryan habang palipat-lipat ang tingin sa‘min ng lalaki.

“Ahmm… Mag-oorder palang ako, at saka, hindi pa naman ako ang next sa counter, ‘e. Kaya don’t worry.” Nakangiting saad ko sa kaniya sabay turo sa counter, ngunit lalo lang sumama ang itsura nito na ipinagtaka ko.

“Ako na ang mag-o-order, pumunta kana  lang kung saan nakaupo sina Tito at si Jefferson.” Monotonous na saad nito habang nakaturo kung saan naroroon sina Tatay at Jefferson na agad kk naman sinunod.

“O-Okay…”

Nagsimula na akong mag-lakad patungo sa kinaroroonan nina Tatay at hindi ko na tinignan pa ang lalaking guwapo kanina. Ngunit, habang naglalakad ako ay hindi ko mapigilang mapakunot ang aking noo dahil sa inasal ni Bryan. Hindi ko alam kung bakit niya pinakita ang asal na ‘yun sa‘kin. Meron ba akong ginawang masama sa kaniya? Sa pagkakatanda ko wala naman akong ginawa, a’. At saka, kanina ang saya-saya niya pa, pinagtatawanan pa nga niya ako dahil sa pagsermon sa‘kin ni Tatay, ‘e. Tsk! May mood swing siguro.

Nang makarating na ako kung saan naroroon sina Tatay ay padabog akong umupo sa upuan na dahilan upang mapakunot ang noo ni Tatay nang tignan ako, kasabay din nito ang pagtingin ng ibang tao sa‘kin, ngunit saglit lamang ‘yun.

“Caleb, anong problema mo? Nasa publiko tayo at wala tayo sa bahay, tandaan mo. Kaya ‘wag mong ipakita ang ganiyan mong side. Napano ka ba, huh?!” Mahina ngunit iritableng saad nito sa‘kin.

“Pasensya na po, may nangyari lang.” Mahinahong saad ko sa kaniya na dahilan upang sumama rin ang timpla ng mukha nito.

“Caleb, ‘wag mo akong umpisahan. Hindi ako manghuhula para hulaan iyang kabwisitan mo, anong nangyari?” Muling saad nito, ngunit hindi ko na lamang pinansin at sinagot pa ‘yun, bagkus yumuko nalang ako.

Mga ilang sandali pa ay agad akong napatingala nang maramdaman kong may naglalagay nang pagkain sa mesa namin, at nakita ko naman si Bryan habang nasa kaniyang likod naman ang isang stuff na may dala-dala ring mga pagkain.

Nang matapos na nilang ilagay ang mga pagkain ay agad nang umupo sa tabi ko si Bryan. Ako naman ay pinagmasdan lang ang mga binili nito, sobrang dami; may one bucket chicken, limang sundae, tatlong large fries at burger with cheese, limang rice, at isang family size na spaghetti at coke float. At meron pang mashed potato, siguro para sa anak ko ‘yun. T*ngina! I wonder kung magkano lahat ang binayad nito?

“Napakarami naman ng inorder mo, Bryan. Magkano lahat ang binayad mo rito? Wait lang, heto…” Saad ni Tatay sabay kuha ng limang libo sa kaniyang wallet at abot kay Bryan na agad naman niyang tinanggihan.

“Naku po, Tito, sa inyo na po ‘yan. Hindi naman po mahal ang binayad ko, ‘e. At saka, kahit mahal po ay ako na po ang bahala, konti lamang nga po ‘yan, ‘e.” Nakangiting saad ni Bryan habang inilalayo niya ang kamay ni Tatay na may hawak-hawak na pera.

“O, sige. Ikaw ang bahala. Maraming salamat!” Pagpapasalamat ni Tatay na dahilan upang mapangiti lalo si Bryan.

“Wala pong anuman, Tito.”

“Kumain na tayo, bago pa lumamig ang pagkain. Sobrang lamig pa naman dito.” Natatawang saad ni Tatay na ikinatawa namin. Halatang kakalabas palang niya.

Tahimik lang kaming kumakain. At habang kumakain kami ay hindi ko mapigilang mapaisip sa pagiging close nina Tatay at Bryan. Meron ba silang pinag-usapan na hindi ko alam? Meron ba silang sikreto na hindi ko alam? Tapos hindi pa ako makapaniwala kasi Tito na ang tawag ni Bryan kay Tatay!

Imagine, nang isang araw sobrang lakas ng tensyon ng bawat isa sa kanila tapos one day lang ay bigla silang naging close na tila bang mag-kaibigan sila. Argh! Hindi ko na alam, kakain nalang ako!

11

Caleb’s Point of View

“Argh! Busog na busog na ako, parang gusto ko nalang matulog sa malambot at mainit kong kama sa bahay.” Mahinahong saad ko habang hinihimas-himas ko ang aking tiyan. Bigla naman napatawa si Bryan dahil sa inasal ko na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya.

“Thank you, Bryan, sa mga pagkain. Sana nabusog ka rin.” Masayang saad ko sa kaniya. Napangiti naman ‘to sabay gulo sa aking buhok.

“Don’t mention it, and don’t worry about me dahil busog na busog ako.”

6:30 PM na nang gabi at kakatapos palang namin kumain. Masasabi ko naman na nagenjoy ako sa mga pagkain, ngunit grabe lang talaga ang pagkailang na nararamdaman ko simula kanina dahil sobrang daming mga tao ang tumitingin sa‘kin. Ewan ko ba sa kanila, wala naman akong dumi sa mukha o ano pero panay ang tingin nila. Siguro ngayon lang sila nakakita ng payatot na kumakain ng marami.

“Tay, saan niyan po tayo pupunta?” Tanong ko kay Tatay na ngayon ay pinupunasan ang mga kumalat na pagkain sa mukha ng anak ko.

“Sa bagong bukas na park, sabi ng kumapare ko marami raw mga rides doon na pwede sa‘tin; lalo na sa‘yo, Caleb. Siguradong mag-eenjoy ka roon.” Nakangiting saad sa‘kin ni Tatay na dahilan upang mapangiti ako.

Kasabay din nito ang bigla kong pagtayo’t pagtalon dahil sa narinig ko sa kaniya. Yes! Mabuti nalang ay doon kami pupunta, nang isang araw ko pang gustong puntahan ang lugar na ‘yun, pero wala lang talaga akong pera pambili ng tickets kaya naman hindi ako pumupunta at tanging pagtingin lang ang nagagawa ko roon, kaya naman nagpapasalamat ako ngayon dahil mabuti nalang naisipan ni Tatay na pupunta kami roon.

Mga ilang sandali pa ay napatigil ako sa aking ginagawa nang biglang mag-salita si Tatay na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya…

“Caleb, umupo ka nga, pinagtitinginan na tayo ng mga tao, o! Ang asal mo na naman, a’. Ayusin mo ‘yan, para ka na naman bata.” Pangangaral sa‘kin ni Tatay na agad ko naman sinunod.

“Excited lang naman sa pupuntahan, ‘e.” Nakanguso kong saad sa kaniya habang naka-cross arm, bigla naman ‘tong napailing dahil sa inasal ko, tila bang tinatanong niya sa kaniyang sarili, bakit niya pa ako naging anak? O kaya naman, anak niya ba talaga ako?

Napatingin naman ako kay Bryan nang marinig ko ang panay na pagtawa nito. Agad ko ‘tong tinapunan ng nakamamatay na tingin, ngunit instead na matakot ay lalo lang ‘tong tumawa na dahilan upang mapakunot ang noo ko, ngunit umiwas din ako kaagad ng tingin sa kaniya.

Mga ilang sandali pa, nang matapos na ni Tatay ang paglilinis kay Jefferson ay napagdesisyonan na naming umalis, para naman agad kaming makarating sa Park. Sa totoo lang, kahit hindi kami namasiyal sa Mall na ‘to ay masasabi ko pa rin na nagenjoy ako; kami.

…

Nandito na kami ngayon sa parking lot…

“Sakay na riyan sa backseat, Caleb. Dito na kami sa passenger seat ni Jefferson, gusto ko kasing pagmasdan ang dinadaanan natin, mukhang maganda, ‘e. At saka, tinitignan ko rin kung paano mag-maneho si Bryan.” Saad sa‘kin ni Tatay habang binibigyan ako nito nang nakakalokong tingin sabay sakay sa passenger seat.

Ako naman ay napanganga na lamang dahil sa inasal ni Tatay. Dapat sila ‘yung sa backseat, hindi ako. Dapat nasa passenger seat ako. T*ngina naman! Ano na naman kaya ang larong nilalaro ni Tatay?! Nakakainis naman!

Padabog habang nakasimangot akong sumakay sa backseat. Pero bigla akong napatigil sa pagsimangot nang may mahagip ako, hindi ko alam kung illusion o malik-mata ko lang ‘yun, ngunit parang nakita ko si Tatay mula sa mirror na ngumisi. Ewan ba pero ang ngising ‘yun ang pinaka-nakakainis na tignan.

Anyway, nang maisuot ko na ang aking seatbelt ay sinimulan na ni Bryan na paandarin ang kotse. Ako naman ay tumingin nalang sa gilid ko upang tignan ang mga ilaw at building na dinaraanan namin.

…

Nandito na kami ngayon sa entrance nang Park at currently bumibili na ng mga tickets si Bryan for us, naipark na rin niya ang kaniyang sasakiyan sa parking lot. Saktong alas-siyete rin kaming nakarating dito at mabuti nalang average lang ang mga tao, dahil kung hindi ay baka kanina pa kami nagtutulakan, at ayoko pa naman ang bagay na ‘yun.

“Here are the tickets, all rides ticket na ‘yan. So kahit anong sakiyan natin ay pwede, basta huwag lang iwawala, dahil ‘yan ang ipapakita natin sa mga Attraction Attendants. And ito rin, dapat hindi mawala…” Seryosong saad sa‘min ni Bryan sabay abot ng mga tickets sa‘min. Inabutan niya rin ng dalawang rainbow silicon wristband na may name ni Tatay at Jefferson si Tatay.

Pagkatapos niyon ay lumapit siya sa‘kin at inabutan ako nito ng ticket na agad ko naman tinaggap, kasabay din naman nito ang pagsuot niya nang rainbow silicon wristband sa left wrist ko, may name ko rin ‘to kagaya ng sa kanila. Nang matapos niyang gawin ‘yon ay nagyaya na si Tatay na simulan na.

“Tara na, para naman masulit natin ang gabing ‘to!”

Pumasok na kami sa loob, at sobra nalang ang pagkamangha ko dahil sobrang daming mga pailaw. Idagdag ko pa ang mga pailaw sa mga rides na sobrang nagpapaganda sa mga bagay na ‘yun.

Una naming napagdesisyonan sakiyan na rides ay ang Tilt-A-Whirl. Agad naming pinakita sa Attraction Attendant ang mga tickets na hawak namin, pinakita rin namin ang mga wristbands na aming suot-suot.

“Pasok na po kayo mga, Sir.” Nakangiting saad sa‘min ng lalaking Attraction Attendant na agad naman namin sinunod. Sumakay na kami sa isa sa mga Tilt-A-Whirl, at dali-dali naming sinuot ang mga seatbelt namin. Mabuti nalang good for five people ang seats nito, sa ibang Tilt-A-Whirl kasi ay good for three people lang ang seats.

Anyways, mga ilang sandali pa ay sinimulan na ‘tong pinaandar. Tumingin ako kina Tatay, Jefferson, at Bryan, at nababakas sa kanilang mga labi ang saya, dahil sa malawak na ngiting nakasilay sa kanilang mga labi.

“Wooh!” Sigaw ko sabay taas ng aking dalawang kamay na dahilan upang mapatingin sa‘kin sina Tatay at Bryan na may pagtataka sa kanilang mga mukha, ngunit hindi ko na lamang sila pinansin.

Alam kong childish ang bagay na ginagawa ko, ngunit ganito lang naman ang paraan para ma-enjoy ang rides na ‘to, ‘di ba? Nang una ay sobrang bagal pa nang pagpapaikot, ngunit mga ilang sandali lang ay pabilis na rin ‘to nang pabilis.

“Wooh! Ang sarap!” Masayang sigaw ko habang nakataas pa rin ang aking mga kamay. Mga ilang sandali lang nang pabilis na ‘to ng pabilis ay ginaya na rin ako ni Bryan.

“Wooh!” Husky na sigaw nito habang nakangiting nakatingin sa‘kin.

Nagpatuloy ang pagsakay namin sa mga rides. Pagkatapos namin sumakay sa Tilt-A-Whirl ay agad kaming pumunta’t sumakay sa Bumper Cars, at nakita ko naman na nagenjoy si Jefferson dahil panay ang tawa nito. Well, ‘di ko rin naman siya masisisi dahil paborito niya ang mga sasakiyan.

Pagkatapos naman ng Bumper Cars ay agad kaming pumunta sa Mechanical Bull, pero kami lang ni Bryan ang sumakay sa rides na ‘yun. Dapat nga isa lang dahil pang-isa lang talaga ‘yun, pero nakiusap hata si Bryan sa Attraction Attendant na dahilan upang makasakay ako.

Ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin ako nagsisisi na sumakay ako sa rides na ‘yun, kasi kahit na laugh trip ang rides na ‘yun ay nagkaroon naman kami ni Bryan ng time para makapag-bonding na hindi nahahalata ni Tatay.

We looked so sweet sa rides na ‘yun kung bibigyan ng mga nanonood nang malisiya, panay kasi ang yakap sa‘kin ni Bryan. Well, sa harap kasi ako nakasakay, siya naman ay sa likod ko kaya naman kapag gumalaw na ang Bull ay hindi talaga maiiwasan na mayakap ako ni Bryan. And habang nakasakay kami sa rides na ‘yun panay din ang tili ko, napapakapit din ako sa mga hita ni Bryan, mabuti nalang ‘di ko nahahawakan ang shaft nito, dahil kung oo ay baka wala na akong maipakitang mukha ngayon sa kaniya.

Nandito kami ngayon sa harap ng Carrousel, ito na ang last ride namin dahil oras na rin naman. At saka, request din nito ni Jefferson. Dapat nga sa Ferries Wheel ang huling sasakiyan namin, pero dahil nga panay ang turo ni Jefferson sa mga kabayong nakasabit dito ay napagdesisyonan namin na dito nalang.

“Tara, pasok na tayo.” Nakangiting saad sa‘min ni Bryan na agad naman namin sinunod. Pumasok na kami sa loob, ngunit bago ‘yun ay pinakita muna namin sa Attraction Attendant ang mga tickets na hawak namin pati na rin ang suot namin na silicon wristband.

Una akong sumakay, habang nasa aking gilid naman si Bryan na ngayon ay nakasakay na rin. Si Tatay naman habang hawak-hawak si Jefferson ay sumakay na rin na nasa likuran namin. Panay din ang rinig ko mula sa aking anak ang ginagawang pagpalakpak at pagtawa nito.

Mga ilang sandali pa, nang matapos na naming mailagay ang mga seatbelt namin ay nagsimula nang umandar ang Carrousel na dahilan upang lalong tumawa’t pumalakpak ang anak ko, at sa hindi alam na dahilan ay bigla nalang akong napaluha.

Ngunit naalala ko rin kaagad kung bakit ako napaluha. Tngina! Dapat pala hindi na lamang ako sumakay dito, nakakainis! Hindi ko alam kung bakit, pero bigla ko nalang naalala si Jerald dahil sa pnyetang ride na ‘to. Nang nasa Manila pa kasi kami ay Carrousel din ang huli naming sinakiyan. Sobrang saya at sweet namin nang araw na ‘yun, ngunit kaya pala ganoon ang nararamdaman ko o namin ay dahil ‘yon na lamang pala ang huli naming pagbobonding o pagsasama, dahil kinabukasan ay ang araw na nang pagiwan niya sa‘kin.

‘Ggo ka talaga, Jerald! Ptangina mo ka talaga! Wala naman akong ginawang masama sa‘yo, wala rin naman akong pagkukulang sa‘yo ngunit iniwan mo pa rin kami; kami ng anak mo!’ Humahagulgol kong saad sa sarili ko.

Habang palihim akong humahagulgol ay napapahawak nalang ako tubo ng kabayong ‘to nang mahigpit. At habang ganoon ang pustura ko ay naririnig ko mula sa aking likod ang pagtawa’t pagpalakpak ng anak ko.

‘Kung nandito ka lang sana, Jerald, makikita mo ang paglaki ni Jefferson. Makikita mo rin kung gaano siya kasaya ngayon. Alam kong bata pa si Jefferson kaya hindi ka pa niya hinahanap, ngunit paano kaya o ano kaya ang sasabihin ko sa kaniya kung bigla ka niyang tinanong, huh, Jerald?! T*ngina mo! Kailan ka ba babalik, huh?!’ Galit na saad ko sa sarili ko habang humahagulgol.

T*ngina!

Mga ilang sandali pa ay agad akong napapunas ng luha nang biglang may kumalabit sa‘kin; si Bryan, na agad ko naman hinarap nang pagkatapos kong mag-punas.

“You okay? I heard you sobbing right now. May nangyari ba?” Mahinang tanong sa‘kin ni Bryan habang bakas sa kaniyang tono ang pagaalala, nababakas din sa kaniyang mata ang pagtataka, ngunit agad ko rin inilingan ang tanong nito.

“No, I’m okay. Napuwing lang ako at hindi ko matanggal kaya naman naiyak ako, okay? But don’t worry dahil natanggal na rin naman.” Saad ko sa kaniya sabay ngiti ng peke.

“W-Well, that’s good. Yeah!” Nakangiting saad nito, ngunit kilala ko si Bryan. Hindi siya agad naniniwala sa mga sinasabi ko, lalo na sa ganitong sitwasyon. Pero I’m so grateful dahil he chose to not interfere first dahil sa pagiyak ko, bagkus pinili niyang manahimik na muna. Pero I know him a lot, dahil mga ilang days lang niyan ay itatanong niya rin ang tungkol sa bagay na ‘to.

Tngina! Hanggang kailan kaya? Hanggang kailan ko kaya itatago ang bagay na ‘to? Alam kong alam na ni Bryan ang tungkol dito, ngunit he’s so clueless lalo na ngayon, tngina nakokonsensya ako. Argh!

12

Caleb’s Point of View

“Bryan, maraming-maraming salamat talaga dahil nagenjoy ako; kami ni Tatay at ang anak kong si Jefferson.” Nakangiti kong pagpapasalamat sa kaniya. Napangiti naman ‘to sabay gulo sa aking buhok.

“You’re always welcome, my Caleb. At saka, masaya nga ako dahil nagenjoy kayo, lalo na ikaw… E-Even though hindi tayo nagcelebrate ng anniversary natin na tayong dalawa lang, pero masaya pa rin ako dahil naka-bonding at nakasama ko ang pamilya mo. At saka, sa susunod na tayo mag-celebrate na tayong dalawa lang kaya naman no worries.” Saad nito then he smiled genuinely.

Nandito kami ngayon sa may waiting shed, 10:30 PM na nang gabi at kakauwi palang namin galing sa Park, well, kumain muna kasi kami sa isang resto kaya naman natagalan kami sa paguwi.

Pero kanina, may napapansin akong kakaiba. Hindi ko alam kung naglalaro na naman ba si Tatay o sadiyang nago-overthink lang talaga ako? Pero kasi, simula nang matapos ang pagsakay namin sa Carousel ay hindi niya na ako pinansin at tuloy-tuloy na ‘yon hanggang sa paguwi namin ngayon.

Gusto ko man siyang kausapin kung ano ba ang dahilan kung bakit hindi niya ako pinapansin? O kaya naman kung may problema ba siya kaya naman ‘di niya ako magawang pansinin? Ngunit hindi ko kaya; hindi ko kaya kasi natatakot ako; natatakot akong wala naman palang problema o dahilan kung bakit hindi niya ako pinapansin kasi busy lang talaga siya sa pagasikaso sa anak ko na dahilan upang mapuna na naman ako. Pero kasi, iba ang iniisip ng isip ko, ‘e. Tila bang may nagawa akong kasalanan na ikinagalit niya… Argh! Hindi ko na alam!

Anyway, nang makauwi kami rito ay una nang bumaba sa kotse si Tatay habang buhat-buhat ang tulog mantika kong anak; napagod hata ng sobra. Ngunit bago siya nagtungo sa bahay namin ay hindi niya kinalimutang pasalamatan muna si Bryan dahil sa mga nangyari ngayon, akala ko nga this time papansinin niya na ako, but I was wrong dahil ni-isang tingin ay hindi niya magawang ibigay. T*ngina! Sakit!

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang makaramadam ako ng mabasa-basa, malambot, at mabangong bagay na nakadikit sa aking labi. At napalaki nalang ang mga mata ko nang makita kong hinahalikan na pala ako ni Bryan.

‘T*ngina, anong ginagawa niya? Hindi niya ba alam na malapit lang ang bahay namin? At may posibilidad na makita kami ng Tatay ko? Hindi ba siya natatakot?’ Naguguluhang mga tanong ko sa sarili.

Hindi ako humahalik ng pabalik sa kaniya. Tanging gusto ko lang lumayo, gusto kong kumalas, gusto kong itulak si Bryan at tumakbo palayo mula sa kaniya. Gusto kong gawin lahat ang mga bagay na ‘yun sa kaniya, ngunit hindi ko magawa, tila bang isa akong estatuwa sapagkat hindi ako makagalaw.

Alam kong pangalawang halik na ni Bryan ito sa‘kin, ngunit hindi ko alam kung bakit? Pero parang ayaw ko ang halik niya ngunit gusto ko. T*ngina! Ewan, ang gulo!

Mga ilang sandali pa ay tinanggal na rin nito ang pagkakahalik niya sa‘kin, nararamdaman ko na rin kasi na nawawalan na rin ito ng paghinga; kagaya ko.

“I-I’m sorry, nadala lang ako sa mga sinabi ko sa‘yo, sadiyang masaya lang talaga ako kaya naman hindi ko napigilang halikan ka.” Saad nito habang tumatawa ng mahina. Napapakamot pa ‘to sa kaniyang ulo.

Ako naman ay napakunot nalang ang aking noo nang marinig ko ang sinabi nito. Mayroon siyang sinasabi sa‘kin simula kanina? Bakit hindi ko narinig ang mga sinabi niya? Ganoon na ba talaga ako ka-lutang dahil sa kakaisip sa mga nangyari kanina?!

“N-No, it’s okay.” Umiiling kong saad sa kaniya habang tumatawa awkwardly na dahilan upang mapangiti ‘to.

“Anyways, it’s pretty late already. So, I gotta go now? Mag-memessage nalang ako sa‘yo kapag nakauwi na ako, okay?” Pagpapaalam nito na agad ko naman tinanguan.

At muli, hinalikan na naman ako nito sa labi, ngunit mabilis lang ‘yon. Pagkatapos niyon ay pumunta na ‘to sa kaniyang kotse at pumasok doon, at agad ‘tong pinaandar. Ako naman ay pinagmamasdan lang ang malapit na pagalis nito. Mga ilang sandali pa, bago ‘to umalis nang tuluyan ay tumingin muna siya sa‘kin sabay ngiti na agad ko naman nginitian, pagkatapos niyon ay kumaripas na rin ‘to ng takbo.

Nang mawala na siya sa paningin ko ay napabuntong hininga nalang ako, bigla na naman kasi akong napaisip tungkol sa hindi pagpansin sa‘kin ni Tatay simula kanina, bukod sa paghalik sa‘kin ni Bryan ngayon. T*ngina! Ang hirap palang maging masaya, ‘no? Kasi may kapalit din palang sakit o lungkot sa huli.

Nagsimula na akong mag-lakad pauwi sa bahay, hindi ko alam kung bakit ngunit sobrang bigat ng aking nararamdaman, pero hindi ko na lamang pinansin pa ‘yun, bagkus pinagpatuloy ko nalang ang aking paglalakad. Mga ilang sandali lang ay nakarating na rin ako sa harap nang bahay, kaya naman agad ko nang pinihit ang door knob upang pumasok.

Nang makapasok na ako sa loon ay walang sumalubong sa‘kin, na sobrang bago sa‘kin. Palagi kasi akong sinasalubong ni Tatay kapag ganitong oras na akong pumapasok sa bahay, kaya naman sobrang naninibago ako. Anyways, tanging ilaw lang ng buwan mula sa bintana ang nagbibigay liwanag dito sa sala.

Then napagdesisyonan kong dito muna ako sa sala, parang hindi ko kasi feel na umakiyat pa sa kwarto ko, parang sobrang pagod kasi ng katawan ko. Agad na akong pumunta sa single sofa at nagslouch doon, hindi ko na rin pinagkabalahan pa na tanggalin ang mga suot-suot ko at mag-palit, tinatamad na kasi ako, ‘e.

“Natutulog na siguro sila…” Napapapikit na bulong ko, at sa hindi alam na dahilan ay bigla nalang akong napaluha.

Sa totoo lang, ngayon lang ako tinrato ni Tatay ng ganito; ang hindi pagpansin niya sa‘kin. Ewan ba pero sobrang bigat nang nararamdaman ko simula nang hindi niya ako pansinin, tila bang libo-libong mga bato ang nakapatong sa‘king ulo’t likod dahil sa bigat ng aking nadarama. At tila bang isa akong halaman na dinededma niya lang kapag nakikita niya ako.

Mga ilang sandali pa, habang nakapikit ako’t umiiyak ay bigla nalang akong nakaramdam ng lakad ng tao. Ngunit hindi na ako nagulat pa roon dahil alam ko naman kung sino ‘yun; si Tatay. At mga ilang sandali lang ay bigla nitong binuksan ang ilaw.

Alam kong gulat na gulat ‘to sa nakikita niya ngayon sa‘kin, kahit hindi ako nakatingin sa kaniya, dahil ramdam ko ‘yon; ramdam ko!

“T-Tay, ano na naman po bang ginawa kong kasalanan sa‘yo? M-May ginawa na naman po ba akong mali na dahilan upang hindi mo po ako pansinin simula kanina? Akala mo po siguro, Tay, hindi ko mapapansin ang bagay na ‘yun? Tay, tapatin mo nga po ako… M-May malala po ba akong sakit upang i-iwasan mo ako?” Humahagulgol kong mga tanong sa sabay harap sa kaniya.

“Wala kang malalang sakit upang iwasan kita. Ngunit sa tagay mong ‘yan, ay parang may sakit ka na naman!” May diin na saad nito sa‘kin, at lalong diniinan ang mga salitang na naman na dahilan upang kumunot ang aking noo.

“N-Na naman? B-Bakit nagkaroon na po ba ako ng sakit dati upang sabihin mo po ‘yan sa‘kin?” Takang tanong ko sa kaniya sabay tayo sa aking kinauupuan.

“Oo! May sakit ka, at ‘yun ang kabaliwan mo sa Jerald na ‘yun!”

Napanganga’t napaatras naman ako dahil sa narinig ko sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit niya na naman pinpoint ito, ngunit parang may alam siya sa natitirang nararamdaman ko para kay Jerald.

“Hanggang kailan, Caleb? Hanggang kailan mo itatago sa‘kin ang nararamdaman mo sa kaniya, huh?! Akala mo ba hindi ko alam? Akala mo ba bulag ako upang hindi ko makita? Hindi ako tanga, Caleb, tandaan mo ‘yan! Kanina… ‘di ba umiiyak ka habang nakasakay tayo sa Carousel na ‘yon? At ang dahilan ng pagiyak mo ay ang pagalala mo kay Jerald! Alam ko, Caleb… Alam ko!” Sigaw sa‘kin ni Tatay. At ramdam ko sa bawat pagbigkas niya sa mga salitang binibitawan nito ay puno ng galit at poot.

“T-Tay, paano ka po nakakasiguro sa mga sinasabi mo, huh? Umiyak lang po ako dahil sa napuwing ako, at hindi ibig sabihin ng pagiyak ko ay dahil naalala ko ang lalaking nanakit sa‘kin!” Humahagulgol kong pagsisinungualing sa kaniya na dahilan upang sumama ang timpla ng itsura nito; lalong kumunot ang kaniyang noo’t dalawa niyang makakapal na kilay.

“Huwag ka ng mag-deny pa, Caleb, dahil kilala kita! Kilalang-kilala kita dahil anak kita! Alam kong may nararamdaman ka pa kay Jerald, dahil nararamdaman ko ‘yon… Nararamdaman ko! At saka, sobra ang galit nararamdaman ko kanina, Caleb! Nasa publiko tayo at ayaw kitang pagalitan o ipahiya roon dahil sa nararamdaman mo kay Jerlad, dahil alam ko sa sarili ko ang pakiramdam ng napapahiya, kaya naman hindi mo ako masisi na iwasan kita simula kanina!” Iritableng sigaw nito sa‘kin sabay patay ng ilaw dito sa sala at balik sa itaas kung saan naroroon ang kwarto niya.

Ako naman ay napaupo nalang sa sahig sabay sabunot sa aking buhok habang humahagulgol. Ngunit, habang ganoon ang posisyon ko ay bigla kong naisip ang sinabi sa‘kin ni Tatay kanina, napahiya na ba siya dati kaya niya nasabi ang bagay na ‘yun? Sino naman ang namahiya sa kaniya kung ganoon?

13

Jerald’s Point of View

“Jerald, where are you going? Bakit sobrang importante naman hata ng pupuntahan mo? At nagmamadali ka pa?” Saad sa‘kin ni Lolo Gorge habang binibigyan ako nito ng nakakalokong tingin at ngiti na ngayon ay prenteng nakaupo sa sofa habang nagbabasa ng newspaper.

Napabuntong hininga naman ako dahil sa sinabi nito, nakakasawa! Everytime na aalis kasi ako ay palaging ganito ang sinasabi niya and I know what he meant; akala siguro niya ay magkakaroon na ulit ako ng kasintahan everytime na aalis ako. Pero alam ko naman sa sarili ko na alam niya na may hinihintay pa ako.

“Lolo Gorge, I’m just going to my Company para mag-trabaho. And besides, stop what you’ve thinking of, because it’s wrong at hindi mangyayari ang bagay na ‘yon. At saka, alam mo naman na hindi ko pa pinag-iisipan ang bagay na ‘yan, ‘di ba?” Seryosong saad ko sa kaniya.

Bigla naman ‘tong napatingin sa‘kin sabay lagay sa lamesita ang binabasa niyang newspaper, kasabay din nito ang pagkuha niya sa iniinom niyang tea and he take a sipped then nilagay niya ulit ‘to sa lamesita.

“Tsk! I’m just testing you, Jerald. Tinitignan ko lang kung mapasahanggang ngayon ay mayroon ka pang pagtinginsa lalaking ‘yon, and hindi nga ako nagkakamali; you’re still madly in love to him.” Natatawang saad niya sa‘kin na dahilan upang mapangiti ako.

“Well, kilala mo naman ako, Lolo. I’m loyal and stick to one. I’m gonna wait him, no matter what. At saka, mana lang naman ako sa‘yo, Lolo.” Nakangisi kong saad sa kaniya habang tinataas-baba pa ang aking mga kilay. Napatawa naman ‘to.

“Apo nga talaga kita, sobrang tatag mo. I remember nang kasing edad pa kita, naghintay din ako nang panahon na ‘yon; sobrang tagal nang paghihintay ko. At kahit tutol pa ang mga magulang ko ay pinagpatuloy ko pa rin… Nanalangin ako gabi-gabi, and one day natupad din ang panalangin ko at dumating siya; bumalik siya.”

Nang matapos niyang sabihin ang mga nangyari sa past niya ay biglang lumungkot ang expression nito. Tila bang sobrang bigat ang mga dinadala niyang problema dati habang kinekwento niya ang past nito, at nararamdaman ko ‘yon.

“Then, what happened? Nagkabalikan ba kayo or something? Nasaan na siya ngayon?” Sunod-sunod kong tanong sa kaniya, bigla kasi akong na-curious sa susunod na nangyari nang bumalik ang kasintahan niya dati.

“Tsk! Sobrang dami mo naman tanong, umalis ka na nga lang. Hindi pa ngayon ang tamang panahon upang sabihin ko sa‘yo ang mga bagay na naranasan ko noon, dahil baka one day bigla ka nalang sumuko.” Seryosong saad nito na agad ko naman tinanguan.

“Okay, hihintayin ko ang panahong ‘yan, Lolo. Pero ito lang ang sasabihin ko sa‘yo, Lolo, no matter what happen ay hindi ako susuko, pangako ‘yan.” Nakangiti kong saad sa kaniya with full of determination and confidence.

“I hope so, Jerald… I hope so.” Huling saad nito sabay kuha muli sa binabasa niyang newspaper na nasa lamesita at binasa ito muli.

Ako naman ay hindi nalang pinansin pa ang huling sinabi nito, bagkus ay naglakad na ako patungo sa pinto’t binuksan ‘to. Nang makalabas na ako sa mansion ay agad na akong nagtungo sa garage. Nang makarating na ako roon ay bumungad sa‘kin ang mga collection kong sasakiyan.

Well, I love collecting cars. Especially since Lolo has a Car Company; Marlon A+, which has the most expensive and high quality cars in the World.

Nagtungo na ako sa kotse na sasakiyan ko ngayon; ang Black Bugatti La Voiture Noire, one of my favorites cars sa mga collection ko. Actually, ngayon ko lang ‘to sasakiyan papunta sa Company ko dahil usually White BMW M5 ang sinasakiyan ko papunta roon. Well, White BMW M5 ay isa rin sa mga paborito kong sasakiyan, pero hindi kagaya ng pagiging paborito ko sa iba, dahil ang sasakiyan na ‘yon ay may value sa‘kin, dahil ‘yon ang unang sasakiyan ko na niregalo sa‘kin ni Lolo noon.

Sumakay na ako sa sasakiyan ko’t sinimulan na ‘tong paandarin at mga ilang saglit lang ay kumaripas na rin ako nang takbo papunta sa Company ko; ang Marlon Company.

Habang tinatahak ko ang daan papunta sa Company ko ay hindi ko mapigilang mapa-isip tungkol sa kasintahan ni Lolo dati. To be honest, ngayon lang siya nagkwento about sa kasinatahan niya. And I wonder kung anong nangyari noon sa kanila pagkatapos nilang mag-kita.

And I wonder din kung maganda ba ang kasintahan niya noon. Pero hindi na ako mag-iisip pa tungkol diyan dahil alam ko naman na maganda ‘yon, si Lolo pa! Sobrang guwapo kaya ni Lolo noon. At kahit ngayong nasa 70’s na siya ay sobrang guwapo pa rin niya. At saka, hindi man nga halata ang pagiging matanda niya dahil build ang katawan nito, parang nasa 40’s palang nga siya kung tutuosin. Dati ring sundalo si Lolo, kaya naman hindi na ako mag-tataka kung bakit binbuild niya pa rin ang katawan niya.

Anyway, Lolo has stood as my parents ever since namatay ang mga magulang ko sa isang malagim na trahedya; plane crush.  Sobrang sakit ng aking dinaramdam noon dahil sa pagkawala nina Daddy at Mommy, hindi ko nga tanggap dahil bata pa ako nang araw na ‘yon.

Pero years have passed ay natanggap ko na rin sa sarili ko na wala na talaga sila. Kaya naman, simula that day ay tumira na ako sa kaniya at siya na ang nagpalaki sa‘kin, hindi na rin ako nag-adjust dahil close naman kaming dalawa.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako sa aking Company. Kaya naman, agad na akong nagtungo sa parking lot. Nang makarating na ako roon ay agad ko ng pinark ang kotse ko, pagkatapos niyon ay bumaba na ako sa kotse at nagtungo na sa elevator dito sa parking lot.

Nang marating ko na ang elevator ay agad ko nang pinindot kung saan ang floor na pupuntahan ko; ang last floor which is 40th floor, kung saan naroroon ang office ko.

Habang nakasakay ako sa elevator ay bigla akong napatingin sa reflection ko. Napansin ko naman na tabingi ang neck tie na suot-suot ko, kaya naman agad ko ‘tong inayos. Bigla naman akong napatigil sa pagaayos nang bigla ko siyang maalala.

Everytime na pumapasok kasi ako sa trabaho ay palagi siya ang nagaasikaso sa‘kin; pinagluluto niya ako, pinapakain niya ako, at ang pinaka-gusto kong part ay when he dressing me up. I remember when he dressed me up for the first time, sobra ang ngiting nakasilay sa labi ko noon dahil sa kilig, sobra kasi ang pamumula ng mukha niya and at the same ay nanginginig din ang mga kamay nito.

Hayst! I really miss him so much. Ilang years na rin pala simula nang iniwan ko siya. I wonder kung nasaan na siya o sila ngayon? Simula kasi nang iwan ko siya ay bigla nalang ‘tong nawala kasama ang Tatay niya, wala na rin sila sa dati nilang bahay nang pumunta ako roon. Ngunit kahit wala na sila roon ay napapapunta pa rin ako roon dahil umaasa pa rin ako mapasahanggang ngayon na babalik siya.

Mga ilang sandali pa ay bumukas na rin ang elevator, kaya naman agad na akong lumabas at nagsimula nang mag-lakad patungo sa office ko. Habang naglalakad naman ako ay panay ang bati ng mga employees ko…

“Good morning, Sir.”

“Good morning, Mr. Marlon.”

“Morning, Sir.”

Mga ilan sa mga pagbati sa‘kin ng mga employees na dinaraan ko, ngunit ako naman ay nginingitian at tinatanguan lang ang mga ‘to.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako sa harap ng aking office. So, I immediately grabbed the door’s handle and pushed it, kasabay naman nito ang pagpasok ko. Agad naman napatayo ang secretary ko na si Benjamin Marquez nang makita niya ako…

“Good morning, Sir!” Masiglang saad nito.

Benjamin Benjo Marquez, is one of the most person I trusted here in the company. Siya rin ang pinaka-matagal kong naging secretary. Siya rin ang unang lalaking hinired ko bilang isang secretary. Sobrang sick ko na kasi sa mga babaeng secretary na naging empleyado ko, hindi lang kasi trabaho ang pinapasukan nila, kundi buhay ko rin, they’re such a whore!

Anyway, kasing edad ko lang din si Benjo; 28 years old, kaya naman madali ko lang siyang nakakausap; ka-vibes ika nga. Good looking din ito, kaya naman hindi na ako mag-tataka na maraming nagkakagusto sa kaniya rito sa Company ko.

“Good morning, Benjo! Coffee please.” Nakangiting saad ko sa kaniya sabay lapit sa table ko at umupo sa upuan ko.

“Okay, Sir. Give me a second.” Saad nito sabay labas ng office.

Ako naman ay sinimulan nang tignan ang mga files na pinasa ng bawat departments. At habang tinitignan at binabasa ko ang mga files ay biglang bumukas ang pinto, iniluwa naman nito si Benjo na may dala-dalang isang tasa ng kape habang papalapit sa‘kin.

Nang makalapit na siya sa kinaroroonan ko ay agad niyang nilagay ang kape sa mesa ko, kaagad naman akong nagpasalamat sa kaniya,“Thank you!”, siya naman ay napangiti lang sabay balik sa kaniyang table.

“Benjo, is there any updates about sa Business Proposal natin na pinasend ko sa‘yo sa Jeon Company? Any response from them?” Seryosong tanong ko sa kaniya.

Bigla naman ‘tong tumayo sa kaniyang kinauupuan at muling lumapit sa‘kin. Nang makalapit na ‘to sa‘kin ay agad na ‘tong nagsalita…

“Ahmm… About that, Sir. Nagrespond na po ang mga ‘to, and they said na kailangan po natin pumunta sa kanilang Company sa next week para mapag-usapan ang tungkol sa Business Proposal po natin, dahil pumayag na po ang mga ‘to!” Nakangiting saad nito na dahilan upang sumilay ang malaking ngiti sa labi ko.

“Yes! Mabuti naman kung ganoon. By the way, lahat ng mga meeting na dadaluhan ko next week, pati na rin ang mga meeting na ise-set palang ay I-cancel mo muna lahat at ilipat nalang sa ibang araw. And one more thing, padalhan mo rin sila ng some things bilang paghingi natin ng tawad.” May galak kong saad sa kaniya na agad naman niyang tinanguan.

“Noted, Sir!” Saad nito at muli nang bumalik sa kaniyang table. Ako naman ay hindi ko mapigilang lalong mapangiti dahil sa balitang ‘to. Sino ba naman ang makatatanggi sa Marlon Company, ‘di ba?

14

Fernan’s Point of View

Minsan dahil sa pagiisip natin sa kapanan o kaligtasan ng ating mga anak ay hindi na natin napapansin na sobra na pala ang pagiging mahigpit natin sa kanila na dahilan upang mag-karoon ang mga ‘to ng hinanakit sa kanilang mga puso dahil sa mga ginagawa natin para sa kanila.

Minsan naman dahil na rin sa kanilang mga masasalimuot na pangyayari sa kanilang mga nakaraan ay nagagawa nating panghinalaan ang mga ‘to dahil sa kanilang mga kilos o gawa.

Pero kaya lang naman natin ginagawa ang mga bagay na ‘yon sapagkat ayaw nating ma-ulit muli ang nangyari sa kanila noon, lalo na’t kung ito’y nagdulot ng sakit at nagiwan ng sugat sa kanilang puso.  

Nandito ako ngayon sa kwarto ko kung saan natutulog ang apo ko na si Jefferson. Kakabalik ko pa lang din dito galing sa sala dahil ginawa kong pagsermon kay Caleb.

Sa totoo lang, ayoko talaga siyang pagalitan dahil sa nakita kong pagiyak nito habang nakasakay siya sa Carrousel kanina. Ngunit hindi ko talaga napigilan ang emosiyon ko kanina kaya ko nasabi ang mga bagay na ‘yon sa kaniya.

Magulang ako, at alam ko ang nararamdaman niya dahil nararamdaman ko rin ang nararamdaman nito. Kaya naman ‘di ko napigilan ang sarili kong pagalitan ito kanina sapagkat ayoko nang mangyari o ma-ulit pa ang nangyari sa nakaraan niya; sobrang sakit kaya ng naranasan niya noon.

Sa aking sobrang pagiisip ay bigla akong napatingin sa wall clock na nasa ding-ding na hinaharap ko. At laking gulat ko nalang nang mapansin kong alas-dos na pala nang madaling araw.

Bigla ko naman naalala ang anak ko kung nasa sala pa ba siya hanggang ngayon, kasabay naman nito ang pagbuntong ko ng hininga sabay tayo mula sa aking pagkakahiga’t agad nagtungo sa pinto ng kwarto namin. Nang makarating na ako ay agad ko na ‘tong binuksan sabay labas.

Kahit na nagaway kami ni Caleb ay hindi ko pa rin mapigilang mag-alala sa kaniya. Well, anak ko siya, ‘e. Sino bang magulang ang maka-titiis sa kanilang mga anak? Wala naman, ‘di ba?

Pagkababa ko sa sala ay agad ko nang binuksan ang ilaw at laking gulat ko nalang nang makita ko ang anak ko na nakahiga sa sahig habang mahimbing na natutulog. Dali-dali naman akong lumapit sa kaniya sabay luhod, at kita ko nalang sa kaniyang mga mata ang pamamaga dahil sa ginawang pagiyak nito.

Anyway, agad ko na ‘tong binuhat nang pa-bridal style sabay tayo mula sa pagkakaluhod. Nagsimula na akong mag-lakad papunta sa itaas kung saan ang kwarto ko, napagdesisyonan ko kasing doon na lamang siya matulog para naman makatabi niya ang apo ko.

Nang makarating na ako sa kwarto ko ay agad ko na ‘tong itinabi sa anak niya, inayos at kinomutan ko rin ang mga ‘to sabay halik sa kanilang noo. Pagkatapos niyon ay umupo na ako sa kama sabay tingin sa anak ko na ngayon ay sobrang himbing pa rin ng kaniyang tulog.

“Caleb, alam kong nagkaroon ako ng kasalanan sa‘yo at alam kong mayroong sakit ‘yang loob mo sa‘kin, ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin kita papabayaan. Sana hindi mo mamasamain ang pagsermon o pangangaral ko sa‘yo sapagkat kapakanan mo rin naman ang nakasalalay roon. At saka, ang pagsermon o pangangaral ko sa‘yo ay pinapakita ko lang kung gaano kita kamahal, Anak.” Mahinang bulong ko sa kaniya habang pinagmamasdan ang maamong mukha nito.

Pagkatapos niyon ay tumayo na ako mula sa pagkakaupo sa kama upang lumabas sa kwartong ito. Nagsimula na akong maglakad patungo sa pinto, ngunit bago pa ako makarating sa pinto ay bigla akong napatigil nang biglang may nagsalita, “Tay…”, saad ng anak ko sa‘kin, at ramdam ko ang lungkot nang bigkasin niya ang salitang ‘yon.

Napaharap naman ako sa kaniya at laking gulat ko nalang nang makita ko ‘tong lumuluha. Kaya naman, dali-dali akong lumapit sa kaniya, siya naman ay napaupo mula sa kaniyang pagkakahiga at sinalubong niya ako ng mahigpit at mainit na yakap nang makalapit ako sa kaniya, yinakap ko naman ‘to ng pabalik.

“T-Tay… Sorry po.” Umiiyak na saad nito, ngunit mahina lang. Tila bang ayaw niyang magising ang anak niya sa pagkakatulog.

“Shhh~ Caleb, okay lang. At saka, ako dapat ang humingi ng tawad sa‘yo dahil sa mga nasabi ko sa‘yo kanina.” Nakangiti kong saad sa kaniya habang pinipigilang hindi maiyak. Kumalas naman kami sa yakapan at hinarap ang isa’t-isa.

“Tay, maraming salamat po dahil kahit na marami po akong pagkukulang sa‘yo ay handa niyo pa rin po akong gabayan at protektahan; kami po ng anak ko.” Nakangiting saad nito.

Pinunasan ko naman ang mga luhang kumalat sa mukha nito sabay himas sa kaniyang mukha…

“Ano mo ba ako, Caleb? ‘Di ba magulang mo ako? Kaya naman resposibilidad ko lang gawin ‘yon sa‘yo; sa inyo ni Jefferson. At saka, ‘wag ka ngang mag-pasalamat, ako nga dapat mag-pasalamat sa‘yo dahil naging anak kita.” Mahinahong saad ko sa kaniya na dahilan upang lalo ‘tong mapangiti.

“O, sige matulog kana ulit. Goodnight, Nak.” Saad ko sa kaniya sabay halik sa kaniyang noo.

“Goodnight po, Tay.”

Lumabas na ako ng kwartong ‘yon na may nakasilay na ngiti sa labi. Sobrang gaan na ng pakiramdam ko dahil sa wakas ay nagka-ayos na rin kami ng anak ko dahil kung hindi, ay baka hindi ko kayanin.

Nagtungo na ako sa sala at agad humiga sa sofa. Dito na ako matutulog dahil tutal naman ay malapit na rin mag-umaga. At saka, kailangan ko pang mag-handa ng almusal mamaya bago ako umalis upang mag-hanap ng trabaho sa bayan.

…

Alas-sais na nang umaga at nandito ako ngayon sa kusina habang nagluluto ng almusal namin; pritong hotdog at itlog, kakatapos ko lang din mag-luto ng egg rice.

Habang busy ako sa pagluluto ay nagulat na lamang ako nang biglang may humalik sa kanang pisngi ko, kaya naman agad akong napatingin sa gilid ko at nakita ko ang mag-ama na ngayon ay sobrang lawak ng ngiti; Si Caleb na buhat-buhat si Jefferson, na dahilan upang mapangiti ako.

Ngunit, bigla naman akong nakaramdam ng konsensya nang mapansin ko ang namamagang mga mata ni Caleb, at alam ko na dahil sa pagiyak niya ‘yon kagabi na ako mismo ang dahilan. Pero, ‘di ko na lamang pa pinansin pa ‘yon dahil alam ko naman na okay na rin kami, at saka ibibili ko nalang siya ng paborito niyang pagkain mamaya kapag nakahanap na ako ng trabaho.

“Good morning po, Lolo.” Masiglang saad sa‘kin ni Jefferson na dahilan upang mapangiti’t makurot ko ‘to sa pisngi, napangiwi naman ‘to sabay himas sa kaniyang pisngi, ngunit kahit na ganoon hindi pa rin nawawala ang ngiting nakasilay sa kaniyang labi.

“Good morning po, Tay.” Saad naman sa‘kin ni Caleb sabay halik sa aking pisngi.

“Good morning sa inyo. Umupo na kayo riyan dahil malapit na ‘tong maluto, para naman makapagagahan na tayo, maaga pa akong aalis mamaya upang mag-hanap ng trabaho.” Nakangiti kong saad sa kanila na agad naman nilang sinunod. Ako naman ay pinagpatuloy nalang ang pagluluto.

“Tay, dito na lang po kaya kayo? Ako nalang po ang mag-trabaho.” Rinig kong saad sa‘kin ni Caleb na dahilan upang mapabuntong-hininga ako.

“Caleb, huwag matigas ang ulo. At saka, bata ka pa, ang asikasuhin mo nalang muna ay ang pagaaral mo, tapos minsan naman ang anak mo.” Seryosong saad ko sa kaniya, hindi naman na ‘to sumagot, kaya naman pinagpatuloy ko nalang muli ang aking pagluluto.

Nang matapos na akong mag-luto ay agad ko nang inihanda sa mesa ang mga pagkain. Kasabay din nito ang pagkuha ko ng inumin na orange juice sa ref.

Pagkatapos niyon ay umupo na ako ka-agad sa harapan ni Caleb. Habang nasa gilid naman namin si Jefferson habang nakaupo sa kaniyang high chair.

“Kain na tayo.”

Nagsimula na kaming kumain. At masasabi ko naman na naging masaya ang almusal namin sapagkat halos kwentuhan at kulitan ang ginawa namin habang kumakain.

Ang buhay ay parang Carousel; paikot-ikot at taas-baba lang ang paggalaw, parang problema. Minsan kapag nasa taas ka ay sobrang saya, ngunit minsan naman kapag nasa baba ka ay sobrang nakakalungkot at bigat, ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin natin maitatanggi na kahit na paikot-ikot at taas-baba lang ang Carousel ay balance pa rin ang galaw nito; katulad ng ginagawa natin.

15

Caleb’s Point of View

Biyernes at sabado, dalawa’t magkasunod na araw ngunit ‘yan hata ang mga araw na sobrang pinaka-malas para sa‘kin. Dahil sa dalawang araw na ‘yan ay sobrang daming mga nangyari; nangyari na hindi ko naman inaasahan. Imagine, sa dalawang araw na ‘yan ay both my mentally and physically ay naapektuhan.

“Okay class dismiss, see you tomorrow, everyone. And about your research paper na pinapagawa ko sa inyo individually, paki-send nalang sa email ko, okay? Have a nice day!” Masayang saad sa‘min ng prof. namin na si Mr. Reñe sabay labas sa classroom.

Kasabay naman nito ang sabay-sabay naming pagbuntong hininga, and ‘yung iba naman ay padabog pang tumayo mula sa kanilang pagkakatayo sabay labas sa classroom. Well, hindi ko naman sila masisisi kung ganiyan ang pinakitang asal nila; feel ko kasi ang mga ito, at saka, kahit sino naman maiinis, ‘e. Paano ba naman kasi? Lunes na lunes ay research paper agad ang sumalubong sa‘min. Tsk!

Nang makalabas na lahat ang mga kaklase ko ay agad na akong tumayo mula sa aking kinauupuan at kinuha ang mga libro’t shoulder bag ko’t naglakad na patungo sa pinto.

Nang makarating na ako sa pinto ay dali-dali na akong lumabas. Ngunit, nabigla naman ako nang makita ko si Bryan na nakasandal sa wall na nasa hinaharap ng classroom, naka-cross arm pa ito habang may nakasilay na matamis na ngiti sa kaniyang labi.

“Hey, my Caleb. Kumusta ang klase? Okay ka lang ba? You look exhausted.” Nakangiting saad nito sabay lapit sa‘kin.

“Hi, Bryan. Heto, buhay pa naman kahit sobrang stress, nakakainis kasi ang prof. namin, lunes na lunes kasi pinagawa niya kami ng research paper tapos individual pa.” Iritableng saad ko sa kaniya na dahilan upang mapatawa ‘to ng mahina, ngunit saglit lamang ‘yon dahil napalitan din ‘to kaagad ng seryosong aura.

“Okay lang, ‘yan. Alam ko naman na kaya mo ‘yan, ‘e, basta tiwala ka lang sa sarili mo, okay?” Saad nito. Napangiti naman ako sabay tango.

Pagkatapos niyon ay naglakad na kami patungo sa kotse niya, at habang naglalakad kami ay nabigla na lamang ako nang bigla niyang pinalupot ang kaniyang kamay sa beywang ko na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya na may pagkabigla at the same time pagtataka, ngunit ngitian lang ako nito.

Tumingin na lang muli ako sa dinaraanan namin at hindi nalang pinansin pa ang pagkakapalupot ng kamay nito sa beywang ko, kahit na sobrang daming mga mapanghusgang mata ang nakatingin sa‘min, lalo na sa‘kin, pero wala akong paki sa kanila because I know that they’re just envy me.

Anyway, mabuti nalang hindi ko nakita kanina at ngayon ang The Elite, dahil kung oo ay baka umuwi na naman ako dahil sa pambubully ng mga ‘to. Pero kahit na hindi ko sila nakita ngayon ay hindi pa rin ako papakampante dahil alam ko naman sa sarili ko na may binabalak o pinaplano ang mga ‘to sa‘kin, kaya naman dapat always akong mag-ingat at maging handa.

Mga ilang sandali pa, nang makarating na kami sa parking lot ay agad na kaming nagtungo sa kotse niya. At mga ilang saglit lang ay nakarating na rin kami sa kotse niya, agad niya na man akong pinagbuksan ng pinto, nginitian ko naman ‘to bago niya isinara ang pinto.

Nang makapasok na rin siya sa loob ay agad na nitong sinuot ang seatbelt niya,  pagkatapos niyon ay sinimulan niya nang i-start ang makina, kasabay naman nito ang pagtingin niya sa‘kin.

Bigla naman akong napaatras sa aking kinauupuan at the same time biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang bigla ‘tong napalapit sa‘kin, at kapag sinabi kong malapit ay sobrang lapit talaga, parang one inch nalang ang namamagitan sa mga mukha namin.

“Ahmm… B-Bryan, a-anong ginagawa mo? H-Hindi pa ako handa sa mga ganito, Bry. At saka, nandito tayo sa parking lot ng school, remember?” Kinakabahang tanong ko sa kaniya, bigla naman sumilay ang isang malaking ngisi sa kaniyang labi kasabay nito ang pagtunog ng isang bagay… ‘Click!’

Pagkatapos ng pagtunog ng bagay na ‘yon ay lumayo na siya sa‘kin at umayos sa kaniyang kinauupuan. Ako naman ay hindi pa rin makapaniwala sa ginawa nito, ngunit bigla ko nalang narealized na mali pala ang iniisip ko nang maramdaman ko ang seatbelt sa‘kin.

‘Did I just assumed na may mangyayari sa‘min?!’ Inis na tanong ko sa sarili ko sabay ayos ng upo, napasampal din ako sa mukha ko dahil sa nangyari.

Narinig ko naman ‘tong napatawa ng mahina bago niya sinimulang patakbuhin ang kotse.

“Saan mo gustong kumain? Sa dati nalang ba o sa bagong bukas, balita ko masasarap daw ang mga pagkain nila sa bagong resto, hindi ko lang alam kung mag-kano.” Biglang tanong nito sa‘kin na dahilan upang mapaharap ako sa kaniya, ngunit saglit lang ‘yon dahil agad din akong umiwas ng tingin dahil bigla ko na naman naalala ang nangyari kanina.

“K-Kahit saan nalang, ikaw na bahalang mamili kung saan. ‘Di naman ako mapili sa pagkain, ‘e, pwera nalang sa seafood, alam mo naman na may allergy ako.” Saad ko sa kaniya, narinig ko naman ‘to na napatawa ulit nang mahina dahil sa inasal ko.

“Sige sige, sabi mo ‘yan. Pupunta nalang tayo sa bagong bukas, para naman ma-try natin ang mga pagkain nila roon.”

Hindi na ako sumagot pa sa sinabi nito, bagkus ay tumahimik nalang ako’t pinagmamasdan nalang ang daan na dinaaraan namin.

Naging tahimik ang pagtahak namin sa daan, tanging makina lang ng sasakiyan at konting mga busina ng kotse mula sa labas ang naririnig ko. At mga ilang saglit lang ay nakarating na rin kami sa sinasabi nitong resto, agad niya ng pinark ang kaniyang kotse sa parking lot.

Pagkatapos niyon ay agad na akong bumaba sa kotse, hindi ko na hinintay pa na pagbuksan ako nito ng pinto dahil tuwing mag-kalapit kami ay biglang sumasagi sa isip ko ang nangyari kanina. Anyway, iniwan ko na rin lamang doon sa loob ang bag at mga libro ko, pwera lang sa cellphone ko, baka kasi biglang tumawag si Tatay.

Pinagmasdan ko ang harapan ng resto na ‘to, hindi siya maliit, hindi rin siya malaki; parang kasaktuhan lang. Hindi rin siya maganda o pangit, parang simple lang ganoon. Anyway, kita ko rin sa loob nito ang konting mga tao, transparent kasi ang wall glass kaya naman malayang nakikita ang loob.

Mga ilang sandali pa ay bigla na lamang akong napatalon mula sa aking pagkakatayo nang biglang may kumalabit sa kaliwang balikat ko, kaya naman agad ko ‘tong tinignan at nakita ko si Bryan na sobrang lawak ang ngiti habang sinisenyasan niya ako na pumasok na.

Agad naman akong naglakad without asking him to go inside, napansin ko naman na napanganga ‘to sa ginawa kong pagiwan sa kaniya. Pero kasi kaya ko lang naman ginawa ‘yon kasi naiinis talaga ako sa kaniya, lalo na kapag sobrang lawak ng ngiti niya, bigla ko nalang kasing naalala ‘yung mga nangyari kanina.

Nang makapasok na ako sa loob ay agad na akong naghanap ng mauupuan, ‘yung table for 2 lang siyempre, kami lang naman dalawa ni Bryan, ‘e.

Nakahanap ako ng table para sa‘min sa may bandang wall glass, agad naman akong umupo roon. At mula sa kinauupuan ko ay malaya kong napagmasdan ang interior design ng resto na ‘to, sobrang simple niya actually. Halos aesthetic lahat ang sa loob nito na sobrang nakakagaan at nakakapresko ng pakiramdam.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang biglang may mag-lagay ng pagkain sa table, kaya naman agad akong napatingin sa naglagay na ‘yon at nakita ko si Bryan na sobrang sama ng tingin sa‘kin, kasabay nito ang kaniyang pagupo ng padabog.

Ngunit hindi ko na lamang pinansin pa ang inasal nito, bagkus ay tumingin nalang ako sa inorder niyang pagkain, hindi ko lang alam kung anong name nito, pero may roasted chicken, rice, slices of avocado, at may sauce pa.

Bigla naman akong napatingin sa kaniya nang may pagtataka nang marealized kong isa lang ang inorder nito.

“Bakit isa lang ang inorder mo? Nasaan ang sa‘kin?” Tanong ko sa kaniya.

“Ayan ‘yung sa‘yo. Isa lang binili ko kasi wala akong gana, pero don’t worry busog pa naman ako. Kumain kana riyan.” Monotonous na saad nito sabay lapit ng inorder niyang pagkain sa harapan ko na dahilan upang mainis ako.

“Bryan, tapatin mo nga ako, galit ka ba sa‘kin?”

“Huh? Dapat nga ikaw ang tanungin ko tungkol diyan, ‘e. Kanina ko pa kaya napapansin ang pagiwas mo sa‘kin simula nang ilagay ko ang seatbelt mo.” Saad niya habang tumitingin sa mga dumadaang sasakiyan sa labas.

Ako naman ay napabuntong hininga nalang dahil sa sagot nito. In the first place ako talaga ang mali, hindi ko alam bakit ko nalang naisip ang bagay na ‘yon kanina na dahilan upang hindi ko pansinin si Bryan.

“Hayst! Sorry… Naiilang lang kasi ako. Ewan pero nabigla nalang ako nang ginawa mo ang bagay na ‘yon sa‘kin. S-Sorry…” Mahinahong saad ko naman sa kaniya. Bigla naman ‘tong napatingin sa‘kin na may nakasilay na ngiti.

“Tsk! Sorry rin dahil nabigla pala kita, pero for safety purposes lang naman ang ginawa ko, ‘e. Sadiyang berde lang talaga ang utak mo kaya naisip mo ang bagay na ‘yon.” Saad nito habang timitignan ako nito ng nakakaloko.

“Hoy! H-Hindi kaya!”

“Tsk! Huwag ka nang mag-deny pa, huling-huli kana nga. Anyway, kalimutan nalang natin ‘yon, kumain nalang tayo.” Masiglang saad naman niya sabay kuha’t lapit sa kaniya ng inorder niya kanina.

“Ahmm… Sa‘kin ‘yan, ‘di ba? Hindi ka ba o-order ng para sa‘yo?” Takang tanong ko sa kaniya. Napatingin naman ‘to sa‘kin.

“Huwag na, share nalang tayo, tutal din naman nalasahan mo na ang laway ko.” Saad nito habang nakatingin sa‘kin ng nakakaloko, idagdag ko pa ang nakakalokong ngiti nito.

Nagsimula na kaming kumain, at habang kumakain ay kami ay panay ang tawa’t ngiti namin. Panay kasi ‘tong nagkwekwento ng mga nakakatawang bagay at jokes, pero to be honest mas natatawa ako sa pagtawa nito kaysa sa mga kwetong sinasabi niya.

“At alam mo ba ‘yung nangyari… Blah! Blah! Blah!”

Tila bang hindi ko na naririnig o naiintindihan ang mga sinasabi pa ni Bryan nang bigla akong mapatingin sa labas at tila bang binuhusan ako nang malamig na tubig dahil sa napansin or nakita ko.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong napatingin kay Bryan nang bigla ‘tong sumigaw…

“Hoy! Kanina pa ako tumatawa’t nagkwekwento rito pero ikaw tulala kang nakatingin sa labas? Sino o ano ba ang tinitignan mo riyan, huh?” Takang tanong nito habang nakakunot ang kaniyang noo.

“S-Sorry, wala-wala, may napansin lang ako.”

Pinagpatuloy na namin ang pagkain, siya naman ay pinagpatuloy niya na ang pagkwekwento ng mga nakakatawang bagay, ngunit ako naman ay hindi ko pa rin talaga mawala sa aking isipan ang nakita ko kanina.

Hindi ko alam kung illusion ko lang ba ‘yon  o ano, pero parang nakita ko siyang naglalakad sa kabilang daan. Ngunit, sure ba ako na siya ‘yung nakita ko? O namamalik-mata lang talaga ako? O kaya naman, namimiss ko lang siya kaya naman bigla ko siyang nakita?

16

Bryan’s Point of View

“Caleb, are you okay? Hindi kana kasi umiimik simula kanina, tapos parang sobrang lalim pa ng iniisip mo. May problema ba?” Nagaalalang tanong ko sa kaniya, bigla naman ‘tong napatingin sa‘kin sabay iling.

“Nah, I’m okay. Don’t worry about me.” Nakangiting saad nito, ngunit alam kong nagsisinungualing lang siya. Napabuntong hininga na lamang ako‘t hindi nalang pinansin pa ang sagot nito.

Naglalakad kami ngayon papunta sa building nila upang ihatid ito, meron pa kasi siyang klase ng 2:30 PM. 2:00 PM na nang hapon at kadarating palang namin dito sa school 3 minutes ago galing sa resto kung saan kami kumain.

I wonder kung anong problema niya, kasi simula kaninang kumakain kami ay panay na ang tingin nito sa labas, hindi ko alam kung sinong hinahanap niya or sadiyang may nakita lang talaga siya na dahilan upang maging ganito ang asal niya. Hayst! Ewan?! Bahala na.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa harap ng building nila kaya naman tumigil na kami sa paglalakad. Ngunit, bigla kong napansin ang The Elite na nakatingin sa‘min ng masama, lalo na kay Caleb sa may papasok sa may bandang hallway papunta sa classroom na papasukan ni Caleb.

‘Ano na naman kaya ang balak ng mga ‘to? May plano na naman bang silang saktan ang taong mahal ko?! G*go ba sila?!’ Iritableng mga saad ko sa isip ko habang nakatingin sa kanila ng masama.

“Ahmm… Bry, dito nalang ako. ‘Di ba may klase rin kayo ngayon? Lalo na‘t major subject hata ang klase niyo now.” Rinig kong mahinhing saad sa‘kin ni Caleb kaya naman napatingin ako sa kaniya.

“Oo, major subject ang papasukan ko ngayon. Pero don‘t worry dahil mamayang 3:00 PM pa naman ang klase namin, kaya naman ihahatid na kita.” Monotonous kong saad sa kaniya.

“Okay then.”

Nagsimula na kaming mag-lakad patungo kung saan ang classroom ni Caleb. At habang naglalakad kami ay hindi ko inaalis ang nakakamatay kong tingin sa The Elite na sobrang sama ng tingin kay Caleb.

Nang malapit na kami sa daraanan naming hallway kung saan ang The Elite ay agad kong hinawakan ang kanang kamay nito, at nagulat na lamang ako dahil sobrang lamig at pawis ng palad nito, idagdag ko pa ang panginginig nito. Ngunit tila alam ko na ang rason bakit ganoon ang kamay niya; nakita o naramdaman niya rin ang presensya ng The Elite.

Mga ilang sandali pa, nang makarating na kami sa hallway ay agad kaming sinundan ng tingin ng The Elite, ngunit kami naman ay pinagpatuloy lang namin ang paglalakad, walang lingon-lingon dahil alam ko na sa ganoong paraan ay lalo silang maiinis dahil para bang natatapakan ang kanilang ego.

Nang malampasan na namin ang The Elite ay agad ko narinig ang paghinga ng malalim ni Caleb, kaya naman agad akong napatigil sa paglalakad na dahilan upang mapatigil din ito, kasabay din nito ang pagharap at pahtingin namin sa isa‘t-isa.

“Caleb, tandaan mo; lagi lang akong nandito sa tabi mo, hindi kita papabaayan kahit anong mangyari. Kaya naman ‘wag kang matakot.” Seryosong saad ko sa kaniya sabay hawak sa kaniyang mga kamay.

Bigla naman ‘tong napatingi sabay tango, “Bryan, maraming salamat kasi lagi kang nariyan para sa‘kin; para protektahan ako. Ngunit… Hindi ko maipapangako na lagi rin akong nariyan para sa‘yo; palaging nasa tabi mo.”

Napangiti naman ako ng mapait dahil sa sinabi nito. Inaasahan kong sasabihin niya ang bagay na ‘yon, at ilang months ko rin pinaghandaan para hindi ako masaktan, ngunit bakit ganoon? Bakit sobrang sakit pa rin sa aking pakiramdam nang sabihin niya ‘yon? Tila bang libo-libong mga karayom ang tumusok sa puso ko.

“T-Tara na?” Nagaalinlangang tanong nito sa‘kin na agad ko naman tinanguan, kasabay nito ang pagpapatuloy namin sa paglalakad patungo sa classroom nila.

Hindi ko alam kung one-sided love lang ba ang nangyayari sa relasyon namin ni Caleb. Hindi ko rin alam kung ako lang ba, o ako lang talaga ang nagmamahal sa‘min. Nakakainis kung iisipin ngunit, pinili ‘to ng puso ko, ‘e. Pero kahit ganoon, hindi pa rin ako susuko; hindi pa rin ako susuko na makuha ang matamis na oo ni Caleb.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa classroom ni Caleb. Nandito kami ngayon sa malapit sa pinto ng classroom nila…

“Caleb, susunduin kita mamaya. May pupuntahan tayo.” Nakangiti kong saad sa kaniya sabay halik sa kaniyang noo.

Siya naman ay napatango nalang sa sinabi ko sabay pasok sa classroom without saying goodbye to me, and that was unusual. Tsk! Sa sobrang lalim ng kaniyang iniisip pati ang pagsabi ng bye o ingat ka sa‘kin ay nakalimutan niya na?!

Nagsimula na akong mag-lakad patungo sa building namin, at habang naglalakad ako ay agad kong kinuha ang cellphone ko mula sa aking bulsa at dinial si Nick.

‘Ringing!’

“Hello, Nick? Nasaan ka ngayon? Kasama mo ba si Zack? Pwede ba kayong pumunta sa Plaza ngayon?” Bungad kong mga tanong sa kaniya, ngunit bigla ko naman napalayo ang phone ko mula sa aking tenga nang bigla ‘tong sumigaw.

“Argh! What the hell?! Bakit sobrang dami naman ng mga tanong mo, pwede ba isa-isa lang?” Iritableng saad nito, halatang kakagising niya pa lang na dahilan upang mapakunot ang aking noo sabay hinto mula sa paglalakad.

“F*ck, Nick?! Kakagising mo palang ba?”

“Oo, nakatulog ako, ‘e. Sobrang pagod ko kasi kagabi, parang nawala lahat ang lakas ko. Pero kahit ganoon ay worth it naman, at least may nadiligan.” Saad nito habang tumatawa ng nakakaloko.

“G*go ka talaga! Kapag nalaman ng Kuya mo ang bagay na ‘yan ay baka masapak ka bigla!”

Sobrang tigas ng ulo talaga ng lalaking ‘to, hindi mapagsabihan, babaero pa rin hanggang ngayon. Tsk! Kaya naman hindi na ako mag-tataka kung isang araw ay bigla-bigla nalang may lumapit sa kaniyang random girl na may dala-dalang bata sa sinapupunan nito. Hayst! Sobrang layo talaga ng pinagkaiba nila ng kakambal niya.

“Tsk! Nagiingat naman ako, ‘e. Anyway, nasa condo ako ngayon, si Kuya naman ay wala rito, hindi ko lang alam kung nasaan siya pero tatawagin ko siya para may kasama akong pupunta sa Plaza.” Saad nito na dahilan upang mapangiti ako.

“Sige-sige, salamat!”

“Wait! Bakit mo pala kami pinapapunta sa Plaza? May importate ba kaming gagawin doon?”

“Oo at alam muna kung ano. At saka, ‘di ba may connection naman ang Dad niyo sa Mayor? Hihingi sana ako ng pabor na ipasara muna ang Plaza kahit ngayong gabi lang.” Seryosong saad ko sa kaniya habang pinipigilang ngumiti, bigla ko kasing naiimagine ang mga mangyayari mamaya.

“I see. Sige-sige, kami na ang bahala riyan. Kaibigan ka namin at kahit ano gagawin namin para sa love life ng isa’t-isa! Corny mo, Bry!” Natatawang saad nito, ako naman ay ‘di ko nalang pinansin pa ang sinabi nito at pinatay nalang ang tawag.

‘Tignan nalang natin ngayon, my Caleb, kung ‘di mo pa ibibigay ang matamis mong oo. Tignan natin… Tignan natin.’ Nakangising saad ko sa sarili ko at pinagpatuloy na ang paglalakad.

17

Jerald’s Point of View

“Mr. Marlon, good morning po, Sir. Here’s your coffee po.” Nakangiting saad sa‘kin ng isa sa mga flight attendant sabay kindat sa‘kin. Sobrang lagkit din ng tingin na binibigay nito.

Tinignan ko naman ‘to mula sa kaniyang paa hanggang ulo, at hindi nga ako nagkakamali, she’s a whore. Wala siyang pinagkaiba sa mga stripper sa club na pinupuntahan ko noon. I wonder kung bakit siya nagkaroon ng trabaho under mine. Hayst! I think someone will gonna fired later.

“Where Benjo’s coffee? Hindi ba’t sinabi ko na bigyan mo rin siya ng coffee? Are you deaf or something, huh?!” Galit-galitan kong sigaw sa kaniya na dahilan upang lumitaw ang takot nito, napatingin din ang aking mga staff at tauhan sa‘min.

“I-I’m so sorry, Sir. Nakalimutan ko lang po.” Puno ng takot nitong saad sa‘kin.

Bigla naman akong napatingin kay Benjo na nasa harapan ko ngayon nang bigla niya akong kalabitin sabay iling na tila bang ipinaparating niya sa‘kin na tama na ang ginagawa kong pagpapahiya sa whore na ‘to, but instead na sundin siya ay humarap nalang muli ako sa flight attendant ngayon.

“What are you still doing here, huh?! Sabi ko nasaan ang coffee ni Benjo?! Bakit hindi mo pa kunin kung nakalimutan mo, huh?!” Galit kong sigaw sa kaniya na dahilan upang bigla ‘tong mabalisa.

“I-I‘m sorry po, Sir, hindi na po mauulit. Please, kindly give me a second para kunin ang coffee ni Sir. Benjo.” Kinakabahang saad nito’t naglakad na patungo sa pantry.

“Dapat lang, because this is your last day. Kapag nakababa na tayo sa location na pupuntahan natin, hindi na kita empleyado.” Malamig kong saad sa kaniya na dahilan upang magulat si Benjo.

Naramdaman ko naman mula sa aking likod ang presence ng flight attendant, at mga ilang sandali lang ay nagulat na lamang ako nang bigla siyang lumuhod sa gilid ko sabay hawak sa kaliwa kong braso.

“S-Sir, kailangan ko po ang pera, may dialysis po ang Mama ko, kaya naman po huwag niyo po akong sesantihin. P-Pasensya na po, Sir…” Nagmamakaawang saad nito. At mga ilang sandali lang ay nagsimula na itong lumuha. Ako naman ay agad kong inasiwas ang braso ko na dahilan upang mapabitaw ito’t mapalayo sa‘kin.

“Your Mom is under dialysis, at alam mo ‘yon. Pero bakit mo pa rin ginawa ang ikinagagalit ko, huh?! Dapat sa una palang ay naisip mo na na ang Mama mo ay under dialysis. Tsk! Umalis kana nga rito sa harap ko!” Monotonous kong saad sa kaniya, kasabay nito ang pagseniyas ko sa mga tauhan ko na ilayo na ang babaeng ‘to sa‘kin.

Ngunit, bago ito maalis ng tuluyan sa gilid ko ay napansin ko pa ang pagkunot ng noo nito and at the same time sobrang sama ng tingin nito sa‘kin, but I don’t care because I’m neither afraid nor scared, dahil wala naman akong dapat ikatakot.

Nang nawala na ito nang tuluyan sa gilid ko ay napatawa na lang ako ng mahina’t napangisi. She deserves it.

“Ahmm… Sir, I know you‘re mad dahil sa pagtreat sa‘yo ng flight attendant kanina because I saw it. And I know you‘ll gonna do this; this thing. Pero parang masiyadong harsh naman po hata ‘yung ginawa mo po sa flight attendant… Just sayin’, Sir.” Nagaalinlangang saad sa‘kin ni Benjo using his gruffy voice na dahilan upang mawala ang ngising nakaguhit sa labi ko’t tinignan ito ng malamig.

“She deserves it, Benjo. Kung ayaw niyang mangyari ‘yon sa kaniya ay dapat in the first place ay hindi niya na ginawa pa ang bagay na ‘yon. You know what, just forget it, ayaw ko nang pagusapan pa ang nangyari kanina because it makes me mad more.” Monotonous kong saad sa kaniya sabay kuha ng kape’t ininom ito. Siya naman ay narinig ko na lamang ang pagbuntong-hininga nito pero hindi ko na lamang pinansin pa ‘yon.

Nakasakay kami ngayon sa Boeing BBJ MAX 7 (Business Jet Series), na isa sa mga pagmay-aari ko. Linggo at patungo kami ngayon sa lugar kung saan ang Jeon Company; sa Tarlac City. Well, I know napaaga ang pagalis namin kasi dapat next week pa talaga but I don’t care dahil hindi pa naman sila ang imi-meet ko, magre-relax muna ako roon at lilibutin ang city because it’s my first time after all.

Naging tahimik ang pagbiyabiyahe namin and it’s already 2:00 AM in the dawn, at alam kong ilang oras na lang ay malapit na rin kami sa lugar na pupuntahan namin. At para hindi ako kainin ng boredom dahil nga natutulog si Benjo ay dali-dali kong kinuha ang mga files na kailangan kong pirmahan at basahin na nasa suitcase ko.

…

Nandito na kami ngayon sa Tarlac City and we just arrived early this morning at 5:00 AM and it’s already Monday. Anyway, nandito kami ngayon sa Hotel na isa sa mga pagmay-aari nina Hunter and Louise; The Royal L Luxury Hotel. Ang sinakiyan din namin papunta rito ay ang Black Limousine ko.

“Benjo, pahinga kana sa room mo because I know you‘re tired. Ako naman ay papahinga na rin, tatawagin nalang kita kapag may kailangan ako, okay?” Pagod kong saad kay Benjo na agad naman niyang tinanguan.

“Yes, Sir.” Nakangiting saad nito’t nagsimula na siyang mag-lakad patungo sa room niya. Ako naman ay binubuksan nalang ang room ko, pero bigla akong napatigil nang may maalala ako, kaya naman agad akong napalingon kay Benjo.

“Oo nga pala, maglilibot tayo mamaya kaya naman gisingin mo ako before 1:00 PM okay?” Sigaw ko sa kaniya na mabilis na naman niyang tinanguan.

Nang makapasok na ako sa loob ng room ay agad ko nang tinanggal ang mga suot-suot ko, at tanging boxer nalang ang naiwan. Pagkatapos niyon ay agad na akong nahiga sa kama na sobrang nagpasarap sa aking pakiramdam.

“Argh!”

…

“I never thought na ganito pala ang Tarlac City. Sobrang daming mga tao, tapos kaliwa’t kanan ang mga vendors at mga fast food.” Mahinahong saad ko kay Benjo habang naglalakad kami na nasa kanang gilid ko.

“Sir, ganito po talaga rito. According to my research, ito po talaga ang main ng Tarlac kaya naman hindi po talaga maiiwasan ang mga ganiyan. And also, hindi rin po rito makikita ang ganda ng Lungsod, dahil nasa ibang parte pa po ng Tarlac ang mga pinagmamalaki nito.” Paliwanag naman nito na nagpamangha sa‘kin.

“Sige-sige sabi mo, ‘e. Anyway, let’s have a lunch first. I‘m starving, hindi pa tayo kumakain simula kaninang umaga, ‘e.” Saad ko naman sa kaniya na agad naman niyang tinanguan. Pinangunahan nito ang lakad, ako naman ay sinundan lang ‘to.

It’s already 1:20 PM at the afternoon. At nandito kami ngayon sa Lungsod upang mag-libot. To be honest, bukas nalang sana kami mag-lilibot sa Lungsod kasi sobrang init ng panahon and at the same time inaantok pa ako, pero dahil nga ngayong araw ko nalang mae-enjoy ang ang paglilibot ay ginawa ko na.

Bigla nalang kasing nag-email ang Jeon Company kanina kay Benjo na nalipat ang sched ng meeting namin para sa ipinasa kong Business Proposal sa kanila. At inilipat nila ito para sa araw ng bukas, gusto raw kasi nilang mapabilis ang proseso para naman maumpisahan na ang project na sinangayunan ko naman.

Habang naglalakad kami ay napapatingin din ako sa mga bagay-bagay sa paligid. At mga ilang sandali lang habang tumitingin ako ay biglang nai-stuck ang tingin ko sa isang lugar; isang resto sa kabilang daan, kaya naman agad akong napatigil sa paglalakad.

“A-Am I d-dreaming?” Mahinang bulong ko habang nakatingin pa rin sa lugar na ‘yon. Kinurot ko rin ang sarili kong kamay upang tignan kung nananaginip ba ako o ano, pero hindi; hindi ako nananaginip.

Habang pinagmamasdan ko ito ay bigla akong nakaramdam ng kurot sa aking puso nang makita kong may isang bulto ng tao sa kaniyang harapan; isang lalaki, at sobrang saya ng mga ito na tila bang wala ng bukas sa kanila.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang maramdaman kong may biglang lumapit sa‘kin kaya naman agad akong napatingin doon at nakita ko si Benjo…

“Sir, tara na po. May nahanap na po akong resto na pwede sa‘tin.” Nakangiting saad sa‘kin ni Benjo na agad ko naman tinanguan at sinunod.

Habang naglalakad kami ay hindi mawala sa aking isipan ang nakita ko kanina. Siya ba ‘yon? Siya ba ang nakita ko? Kung siya ‘yon ay sobrang laki ng pinagbago niya. I wonder kung kaano-ano niya ‘yung lalaking kaharap niya kanina? I wonder din kung anong itsura niyon, hindi ko kasi makita, ‘e. Pero kasi… Hindi ako sure kung siya ba talaga ‘yon o hindi, dahil baka illusion ko lamang ‘yon. Hayst! Ewan.

18

Caleb’s Point of View

“Hi! Caleb, may gustong kumausap sa‘yo, and nasa Plaza siya ngayon. Gusto mo bang ihatid kana namin o ikaw nalang mag-isang pumunta?” Biglang saad ng isang boses na dahilan upang mapatalon ako ng konti sa aking kinauupuan at mapatigil sa pagsusulat.

Kasabay din nito ang paghawak ko sa aking dibdib dahil sobrang bilis nang pagtibok ng aking puso. Agad naman akong napatingin doon at nakita ko sina Nick at Zack na nakasandal sa may pintuan dito sa classroom ko na seryosong nakatingin sa‘kin habang nakapamulsa.

“Bakit kayo nang-gugulat, huh? At saka kanina pa ba kayo riyan?” Nakakunot-noo kong tanong sa kanila. Napailing naman ang mga ‘to bilang sagot.

“At saka, sino pala ang gustong kumausap sa‘kin at bakit sa Plaza pa? Hindi ba pwedeng dito nalang? Importante ba siya? Or may importate ba siyang sasabihin kung sino man ‘yang tinutukoy niyo.” Monotonous kong saad sa kanila’t binalik nalang ang aking tuon sa pagsusulat.

“Secret, bawal namin sabihin sa‘yo.” Rinig kong saad naman ni Nick na dahilan upang mapabuntong-hiniga ako. Hayst! Sinaniban na naman siya ng pagka-childish niya.

“Okay lang kahit hindi niyo sabihin. At saka, wala rin naman akong paki. Kung sino man ang taong ‘yon pakisabi nalang na hindi ako makikipagusap sa kaniya dahil may hinihintay pa ako.” Seryosong saad ko sa kanila habang nagsusulat pa rin.

6:30 PM na nang gabi, at nandito ako ngayon sa classroom ng last na pinasukan ko. Kanina pa ako nandirito dahil sinabi sa‘kin ni Bryan ay hintayin ko raw siya dahil susunduin niya ako.

Ngunit, hindi ko lang alam bakit hanggang ngayon wala pa siya. May ginagawa ba siya? Ewan! At saka, ni-isang response sa mga text ko sa kaniya ay wala akong natanggap, sobrang dami ko na rin na missed call sa kaniya ngunit ni-isang call-back ay hindi niya ginawa na napaka-unusual.

Mga ilang sandali pa ay nabalik naman ako sa ulirat nang biglang may mag-salita mula sa harapan ko, kaya naman napatingin ako roon at nakita ko sina Zack at Nick na sobrang seryosong nakatingin na naman sa‘kin.

‘G*go ba ang mga ‘to? Palagi nalang sila nang-gugulat! Tapos sulpot pa sila nang sulpot kahit saan, para silang mga mushrooms.’ Inis na saad ko sa sarili ko; ang creepy.

“Hayst! Kung si Bryan ang hinihintay mo, ‘wag mo na siyang hintayin kasi nakauwi na ‘yon kanina pa. Kaya naman kausapin mo na ang taong gustong kumausap sa‘yo, kanina ka pa kaya hinihintay niyon.  Anyway, tara na? Or ikaw nalang mag-isang pumunta roon?” Seryosong saad sa‘kin ni Zack.

“U-Umuwi…?” Mahinang pang-uulit ko.

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa sinabi nito. Hindi ako makapaniwala; hindi ako makapaniwala na nagawa ni Bryan ‘yon? Alam kong we‘re not together yet kaya naman it’s not a big deal kahit gawin niya pa ang bagay na ‘yon, pero sana naman huwag niya akong kalimutan lalo na kung nangako siya.

“A-Ako nalang, m-malapit lang naman ‘yun dito. At saka, kaya ko naman mag-isa.”

“Sige, mag-ingat ka. Tara na, Nick!” Nakangiting pagpapaalam naman ulit sa‘kin ni Zack na tinanguan ko lang. Kasabay din nito ang pagakbay niya sa kaniyang kakambal sa si Nick sabay labas sa classroom.

Nang mawala na sila sa paningin ko ay dali-dali ko nang iniligpit ang mga gamit ko’t inilagay na ang mga ito sa loob ng aking bag. Pagkatapos kong gawin ‘yon ay agad na akong lumabas sa classroom at nagsimula nang maglakad palabas sa School na ‘to.

Habang naglalakad ako ay biglang sumasagi sa aking isipan kung bakit niya nagawa ang bagay na ‘yon; ang pagiwan sa‘kin ni Bryan. Hindi ko alam kung nakalimutan niya ba ako o ano. Hindi ko rin alam kung meron ba akong ginawang kasalanan sa kaniya para gawin niya ang bagay na ‘yon. Argh! Nakakainis!

Napabuntong-hininga na lamang ako sabay tingin sa maluwalas na kalangitan. Sobrang ganda ng mga bituin, idagdag ko pa ang maliwanag na buwan. Hindi ko alam na ganito pala sila kaganda, siguro dahil sa sobrang tagal ko ng hindi tumitingin sa kalangitan ay ngayon ko lang na-realized na ganito pala sila kaganda.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako sa gate ng School. At bigla akong kinilabutan nang mapansin kong pinagmamasdan ako ng limang manong guard mula sa aking ulo hanggang paa, sinundan din ako ng mga ‘to ng tingin hanggang sa paglabas. Pansin ko rin ang kakaibang mga tingin na binibigay ng mga ‘to, kaya naman minadali ko na ang paglalakad patungo sa Plaza upang makalayo sa School na ‘to.

“Ggo! Pinagnanasaan ba nila ako? Hindi ba nila alam na lalaki rin ako? Tsk! Mga lalaki talaga, pero hindi ko na sila masisisi kasi maganda’t sexy ako, no one can resist me.” Natatawang bulong ko habang naglalakad. Tngina! It sounds na parang gusto ko pang pagnasaan ako, ah. Tsk!

Ilang saglit pang paglalakad ay nakikita ko na ang Plaza mula sa harapan ko, ngunit biglang napakunot ang aking noo nang mapansin kong sobrang dilim doon at ni-isa sa mga pa-ilaw ay walang naka-sindi, kaya naman lalo akong naglakad papalapit doon.

Nang makalapit na ako sa Plaza ay agad kong kinuha ang aking cellphone mula sa aking bag at sinindi ang flashlight nito. Pagkatapos niyon ay agad na akong naglakad upang magtungo sa may stage ng Plaza para isindi ang mga ilaw, nandoon kasi ang switch ng power switch. Well, alam ko ang bagay na ‘to dahil kapag nagpa-practice kami ng mga sayaw tapos kapag ginagabi kami ay doon lang namin isisindi ang power switch para magka-ilaw ang buong Plaza.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako sa baba ng stage ng Plaza, kaya naman agad akong umakiyat sa hagdanan. Nang maka-akiyat na ako sa itaas sa mismong stage ay agad na akong nagtungo sa kanang gilid upang isindi ang Switch.

“Sabi may gustong kumausap sa‘kin dito sa Plaza, pero bakit parang mag-sisindi lang ako ng mga ilaw dito? Ginag*go ba ako ng kambal na ‘yon?!” Iritableng bulong ko.

Nang makarating na ako sa power switch ay agad ko na itong pinindot sabay harap sa paligid. Ngunit, nagulat na lamang ako nang makita ko ang paligid; sobrang daming mga roses at iba’t-ibang klasi ng bulaklak at balloons sa sahig sa gitna ng Plaza, mayroon din table for two roon, at sa table na ‘yon ay naglalaman ng mga sari-saring putahe.

Napukaw naman ang aking tingin sa isang lalaki; Si Bryan, na ngayon ay patungo sa kinaroroonan ko na may dala-dalang isang bouquet ng roses, habang nakasuot pa ng uniform nila. Napakaguwapo niya…

“Kaya pala wala siya kanina dahil pinlano niya ang bagay na ‘to? I mean pinaghandaan niya ang bagay na ‘to?” Mahinang sambit ko habang nakatingin kay Bryan na malapit nang makalapit sa‘kin.

Nang makalapit na ‘to ay agad niyang inabot sa‘kin ang bouquet na malugod ko naman tinaggap. Pagkatapos niyon ay agad niya akong hinalikan ng mabilis sa noo at hinawakan ang aking kanang kamay.

“Good evening.” Nakangiting saad nito sa‘kin na dahilan upang mapangiti rin ako. Hindi ko alam kung bakit ngunit biglang nawala ang inis na nararamdaman ko sa kaniya kanina.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa may table. Siya naman ay agad siyang pumunta sa may likod ko at lapit sa upuan upang i-urong ito para sa‘kin na agad ko naman inupuan. Pagkatapos niyon ay nagbalik na siya sa kaniyang pwesto at umupo roon.

“Caleb, first of all I just wanna say sorry dahil hindi ako ang sumundo sa‘yo. Pangalawa, sorry din dahil sobra ang ginawa mong paghihintay sa‘kin kanina. And I know you‘re disappointed right now. Am I right?” Saad nito using his husky voice habang nagaalinlangang ngumiti.

“Bryan, you don’t need to apologize dahil okay lang; I’m okay. And aaminin ko nang una na-dissapointed ako sa‘yo dahil ni-isang tawag man lang o text mula sa‘yo ay wala akong natanggap. Pero nang makita ko ang mga bagay na ‘to ay nawala rin bigla ang pagka-disappoint ko sa‘yo, okay? Kaya naman huwag mo nang isipin pa ‘yon.” Nakangiti kong saad sa kaniya sabay hawak sa kaniyang kamay.

Sumilay naman ang totoong ngiti sa kaniyang labi sabay tango, “Thank you! By the way, nagustuhan mo ba?” tanong nito sa‘kin na agad-agad ko naman tinanguan.

“Thank you, Bryan. Pero may tanong lang ako, bakit mo ginawa ito? May okasiyon ba? Birthday mo ba? Pero next month pa ang birthday mo, ‘e.” Nakakunot-noo kong tanong sa kaniya na dahilan upang mapatawa ito ng mahina.

“To be honest, ito ang belated 1st anniversary celebration natin, kasi ‘di ba, last time kasama natin ang pamilya mo nang araw ng anniversary natin? At saka, nangako ako sa‘yo na magce-celebrate tayo na tayong dalawa lang next time, at ang next time na ‘yon ay ngayon na.”

Pagkatapos niyang sabihin ang bagay na ‘yon ay tila bang nahiya ang pagkatao ko, kasi naman ni-isang bagay sa kaniya ay wala akong maibigay; kahit anong klase ng regalo. Nahihiya rin ako dahil palagi nalang siya ang gumagastos kapag may mga ganitong pangyayari. Hindi lang sa mga ganitong event, dahil siya rin ang gumagastos pagdating sa mga lunches namin o kaya naman kapag kumakain kami sa labas o naglilibot.

“H-Happy 1st anniversary, Bryan. Pero I-I’m sorry, kasi wala akong present sa‘yo… Kahit isa man lang wala akong maibigay. Pero promise, bukas na bukas bibili ako para sa‘yo.” Nahihiyang saad ko sa kaniya, ngunit hindi ko pinabakas sa aking tono ang kalungkutan.

Bigla naman itong napatingin sa‘kin sabay ngiti. Kasabay din nito ang paghawak niya sa kanan kong kamay na nakalagay sa table.

“Caleb, huwag ka ng mag-abala pa ng mga present dahil hindi naman importante ‘yon dahil ang presence mo ay sapat na, kaya naman no need to worry buying some things para sa‘kin, okay?” Nakangiting saad nito na agad ko naman tinanguan.

Binitawan naman nito ang pagkakahawak niya sa kamay ko, “Let’s eat bago pa ‘to lumamig,” saad niya’t nagsimula na kaming kumain.

He’s so sweet. He’s Kind. He’s perfect. Halos nasa kaniya na ang lahat, wala rin akong nakikitang mga imperfections sa kaniya, kaya naman hindi na ako mag-tataka kung bakit maraming nagkakagusto sa kaniya. Ngunit bakit ganoon? Bakit feeling ko hindi niya deserve ang hamak na baklang katulad ko?

Maraming babae ang nagkakandarapa sa kaniya, at halos magaganda at sexy, nasa kanila na ang lahat na kinakailangan niya; nilang mga lakaki. Pero instead na piliin sila, bakit ako pa? Bakit ako pang hamak na bakla ang pinili niya?

19

Bryan’s Point of View

“Bryan, maraming salamat dahil nagenjoy ako. Lalo na sa mga pagkain na inihanda mo. Maraming-maraming salamat talaga!” Nakangiting pagpapasalamat sa‘kn ni Caleb sabay inom ng tubig. Napangiti naman ako.

“You‘re always welcome, my Caleb.”

Kakatapos palang namin kumain at mapasahanggang ngayon ay nandito pa rin kami sa Plaza. It’s already 8:30 PM in the evening, at mabuti nalang napagpaalam ko si Caleb sa Tatay niya kanina dahil kung hindi ay baka kanina pa siya napauwi. Hayst! At saka, grabe rin ang hirap na dinanas ko kanina nang pinagpapaalam ko si Caleb.

—Flashback—

“Manong Fernan, magandang hapon po.” Kinakabahang saad ko sa Tatay ni Caleb; Manong Fernan, habang nakatayo na malapit sa harap ng bahay nila.

Bigla naman ‘tong napaharap sa‘kin sabay tayo mula sa kaniyang pagkakaupo sa damuhan, kasabay din nito ang paglapit niya sa may gripo rito sa harap ng bahay nila. Nagtatanim kasi siya ng mga punla, hindi ko lang alam kung anong klasing mga punla ‘yun ngunit pansin ko sa mga dahon ng mga punlang kaniyang tinatanim ay mga talong, sili, at okra ang mga ‘to.

“Anong sadiya mo rito? ‘Di ba may pasok ka? At saka, kung ang anak ko ang pinunta mo rito ay wala siya, nasa School pa ‘yon hanggang ngayon.” Malamig na saad nito sa‘kin habang naghuhugas ng kaniyang mga kamay sa kanilang gripo.

“Ahmm… Manong Fernan, actually po hindi si Caleb ang sadiya ko rito, ikaw po; ikaw po ang sadiya ko.” Mahinahong saad ko sa kaniya na dahilan upang mapatingin ito sa‘kin nang may pagtataka. Kasabay din nito ang pagtapos niya sa kaniyang paghuhugas sabay lapit sa‘kin ng konti.

T*ngina! Nakakaba, parang nasa harap ako ng hukuman habang sinasabi ang aking mga nagawang kasalanan. Hindi rin ako makahinga ng maayos, tila bang sinasakal ako ng aking kaba at takot.

“Bakit ako? Anong kailangan mo sa‘kin?” Baritonong saad nito sa‘kin nang makalapit siya ng konti sa aking kinaroroonan. Napalunok naman ako ng laway dahil sa mga tanong nito. T*ngina! Ang hirap.

“M-Manong Fernan, mag-papaalam po sana ako na hiramin si Caleb mamaya pong gabi. Meron po kasi kaming gagawin, at baka late na po siyang umuwi. Pero ‘wag po kayong mag-alala dahil ako rin po ang mag-hahatid sa kaniya pauwi rito.” Saad ko sa kaniya sabay ngiti ng nagaalinlangang.

Bigla naman nanlisik ang mga mata nito at lalong lumapit sa kinaroroonan ko, ako naman ay napaatras ng konti sabay lunok dahil sa pinapakita nito. Sa buong buhay ko ay ngayon lang ako natakot ng ganito, at sa magulang lang ni Caleb, dahil sa mga magulang ko ay ni-isang takot sa kanila ay wala akong nararamdaman lalo na’t hindi naman nila ako pinapagalitan as long as wala akong naapakang tao or ginagawang masama.

“Una sa lahat, Bryan, hindi bagay ang anak ko kaya huwag mong mabanggit-banggit ang salitang hiram! Maliwanag ba… Bryan?” May diin na saad nito na agad-agad ko naman tinanguan.

“O-Opo, maliwanag po… P-Pasensya na rin po.” Nauutal kong saad sa kaniya. Napangiti naman ‘to sabay tap sa‘king kaliwang balikat na sobrang ikinagulat ko.

What the? Totoo ba ang nakikita at nararamdaman ko ngayon? Kanina para siyang mangangain ng tao tapos ngayon tila naging siyang anghel. He smiled and tapped me on my shoulder without hesitation.

“Mabuti naman nagkakaintindihan na tayo. Ngayon, bago kita payagan sa hinihiling mo paki-ulit muna ang paghingi mo ng permiso sa‘kin katulad ng kanina. Ngunit mas maganda at mas magandang pakinggan, at lalo na mas maginoo.” Ma-otoridad nitong saad sa‘kin na agad ko naman sinunod.

Agad akong tumayo ng maayos na parang isang sundalo. Inayos ko rin ang boses ko sa pamamagitan ng pagubo, kasabay din nito ang pagayos ko sa aking buhok at kasuotan na tila bang magha-harana sa isang magandang dilag na nasa loob ng kanilang bahay. Ngunit too bad, dahil nasa School siya ngayon.

“Manong Fernan, magandang hapon po! Mag-papaalam po sana ako sa inyo na ako po ang kasama ni Caleb mamaya, at baka late na po siyang umuwi mamaya sapagkat meron po kaming gagawin. Ngunit huwag po kayong mag-alala dahil ako po mismo ang maghahatid sa kaniya rito.” Ma-ginoo kong saad sa kaniya.

“Sige, pumapayag ako. Ngunit sa isang kondisyon, kapag may nangyaring masama sa anak ko ay ihanda mo ang sarili mo dahil ikaw ang mananagot.” May diin na saad nito na agad ko naman tinanguan.

—End of Flashback—

“Bryan, hindi pa ba tayo uuwi? Baka kasi pagalitan ako ni Tatay, lagot na naman ako sa kaniya kapag nagkataon.” Saad sa‘kin ni Caleb at bakas sa kaniyang mukha ang pagaalala. Napatawa naman ako ng mahina dahil sa inasal nito. Hayst! Sobrang cute niya talaga.

“Don’t worry, Caleb, napagpaalam na rin naman kita sa Tatay mo and he said yes kaya naman ‘wag ka ng mag-alala pa. And also, ‘wag mo na rin itanong kung papaano.” Nakangiti kong saad sa kaniya na dahilan upang magtaka ito.

“Anyway, kumusta naman? Hindi ka ba nilapitan ng The Elite pagkatapos kitang iwan sa classroom niyo kanina?” Pang-iiba ko sa usapan namin.

“Okay lang, actually. Bali ang research paper nalang niyan ang poproblemahin ko. And about sa The Elite naman ay hindi na sila lumapit nang mawala ka, pero kahit na ganoon iba pa rin ang kutob ko. Parang meron silang pinaplanong ‘di maganda sa‘kin, kaya naman ‘di pa rin ako kampante.” Saad nito at bakas sa kaniyang tono ang kaba, kaya naman agad kong hinawakan ang kamay nito na nakapatong sa mesa.

Sobrang hirap para sa‘kin na makita ang taong mahal mo na nasasaktan dahil sa‘yo. Alam kong ako ang dahilan kung bakit siya pinag-iinitan ng The Elite, ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin ako papayag na saktan nila si Caleb dahil ako na mismo ang makakalaban nila kapag nangyari ‘yon, wala akong paki kung sino pa sila.

“Shhh~ Huwag kang mag-alala dahil nandito lang ako. I‘ll protect you no matter what. Just trust me.”

Pinagusapan pa namin ang ibang bagay bukod sa The Elite. Nagkwento rin ako ng mga nakakatawang kwento para naman kahit papaano ay matawa siya. Tila naging mabigat kasi ang pakiramdam nito nang pagusapan namin ang The Elite, at nararamdaman ko ‘yon; mahal ko siya, ‘e.

Mga ilang sandali habang naguusap kami ay biglang nagring ang cellphone ni Caleb, ‘Ringing’, na agad naman niyang sinagot sabay senyas sa‘kin na wait lang, na tinanguan ko naman.

“Hello, T-Tay.”

Nang sabihin ni Caleb ang salitang ‘yun ay bigla akong kinabahan kaya naman agad akong napatingin sa relo sa aking wrist at laking gulat ko nalang nang makita ko ang oras; 10:30 PM. Dahil sa masaya naming paguusap ni Caleb ay hindi na namin namalayan ang oras. Bwisit! Yari na naman ako nito sa Tatay niya.

“Sige po, Tay, pauwi na rin po kami.”

Pagkatapos niyon ay binaba niya na ang kaniyang cellphone sa mesa sabay tingin sa‘kin. Ngunit, ang tingin na binibigay niya ay nagbibigay ng takot sa‘kin. Hindi ko alam kung ano ‘to ngunit sana naman hindi ang iniisip ko; ang paguwi ko rin sa bahay nina Caleb.

“Bryan, uwi na tayo. Tapos sabi ni Tatay umuwi ka muna raw sa‘min may paguusapan hata kayo.” Saad niya sa‘kin sabay tawa ng may pagaalinlangan, tinanguan ko naman. Patay!

Tumayo na kami sa aming kinauupuan at magkahawak kamay na naglakad patungo sa parking lot kung nasaan ang kotse ko. At habang naglalakad kami ay nakakaramdam ako ng kaba and the same time pagsisisi. Kaba, dahil alam kong mag-haharap na naman kami ng Tatay niya, na tila bang nasa hukuman na naman ako. Pagsisisi naman dahil ang plano ko ay hindi nangyari; ang pagconfess ulit kay Caleb at paghingi sa kamay nito ng tuluyan.

Ngunit kahit na ganoon ay boy scout hata ako; laging handa. Dahil simula pa lang ay alam ko na mangyayari ang bagay na ‘to, kaya naman I always have a back up plan. At ‘yon ang gagamitin ko mamaya. Hindi ko lang alam kung magiging maganda ba ang resulta nito, pero kahit anong resulta lalabas ay haharapin ko.

20

Caleb’s Point of View

Nandito na kami ngayon sa bahay at kadarating palang namin. Mabuti nalang ‘di ako sinermonan ni Tatay. Anyway, kasalukuyang nakaupo ngayon si Tatay sa sofa habang kaharap niya si Bryan na naka-upo sa single sofa. Ako naman ay nakatayo lang.

“Caleb, pang-sangkap mo nga kami ng kape ni Bryan bago kami mag-usap, para naman kahit papaano ay mawala ang kaba ng batang ‘to.” Seryosong saad sa‘kin ni Tatay na agad ko naman sinunod.

Ngunit bago ako pumunta sa kusina ay tumingin muna ako kay Bryan na dahilan upang mapatawa ako ng mahina. Sobra kasi ang panginginig ng mga kamay nito, pawis na pawis din siya, at idagdag ko pa ang pamumutla nito habang tumitingin kung saan-saan.

Pumunta na ako sa kusina at sinunod na ang iniuutus sa‘kin ni Tatay. Nagsangkap na ako ng mga kape, ang isa ay may cream; para kay Bryan, ang isa naman ay wala; para naman kay Tatay. Mabuti nalang mayroong mainit na tubig dahil kung hindi ay mag-papakulo pa ako, tinatamad pa naman ako. Hayst!

Nang matapos na akong mag-sangkap ng kape ay dali-dali na ko na ang mga ‘to dinala sa sala kung saan naroroon sina Tatay at Bryan. At ilang saglit lang ay nakarating na rin ako roon sabay lagay sa lamesita ang dalawang kape.

Pagkatapos niyon ay naglakad na ako patungo sa kinaroroonan ni Tatay upang tumabi sa kaniya mula sa pagkakaupo, ngunit tatabi palang sana ako sa kaniya nang bigla itong mag-salita na dahilan upang mapahinto ako’t mapatingin sa kaniya nang may pagtataka…

“Caleb, pumunta kana muna sa kwarto ko kung saan natutulog si Jefferson. Usapan lang ng mga lalaki ‘to, kaya bawal ka rito.” Seryosong saad sa‘kin ni Tatay na nagpanganga sa‘kin.

Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya, so porket bakla ako ay hindi na ko lalaki? Para-pareho kami ng sex, pero magkakaiba lang kami ng mga gender. Hayst! Bigla naman akong napatingin kay Bryan nang marinig ko itong tumatawa nang mahina habang nakayuko, kaya naman agad akong lumapit sa kinaroroonan niya sabay sapak sa kaniya na dahilan upang mapa-aray ito…

“Ouch!” Daing nito habang hinihimas niya ang kaniyang ulo. Ako naman ay hindi na lamang siya pinansin at padabog na pumunta sa kwarto kung saan natutulog ang anak ko; sa kwarto ni Tatay.

Tsk!

Nang makarating na ako sa kwarto nina Tatay ay agad ko ng binuksan ang pintuan. Pagkabukas ko sa pinto ay agad sumalubong sa‘kin ang mahimbing na tila bang isang anghel na natutulog na aking anak. Dahan-dahan kong isinara ang pinto upang hindi siya magising.

Pagkatapos niyon ay agad ko siyang nilapitan at dahan-dahang tinabihan sa kaniyang paghiga. Nang makahiga na ako ay agad ko ‘tong niyakap sabay halik sa kaniyang noo’t pinagmasdan ang mukha nito.

Habang pinagmamasdan ko ang mukha ng anak ko ay bigla kong naalala ang nakita ko kaninang tanghali habang kumakain kami ni Bryan. Nakita ko kasi si Jerlad; ang pinaka-mamahal kong lalaki at ama ni Jefferson na nagiwan sa‘min. Hindi ko mawari sa aking isipan kung siya ba ‘yon o hindi. Hindi ko rin alam kung namamalik-mata lang ba ako sa nakita ko.

Hayst! Hindi ko na alam! Hindi ko rin alam kung anong dapat kong maramdaman kung siya man ang nakita kong ‘yon; hindi ko alam kung magiging masaya ba ako dahil nagbabalik na siya muli? O magiging malungkot dahil nagbalik na siya? O kaya naman galit dahil nagbalik na siya? Argh!

Pero kung siya nga ang nakita kong ‘yon kanina, ang pinagtataka ko lang at mga tanong sa aking isipan ay bakit siya nandito? Hinahanap niya ba ako? May gagawin ba siyang importante rito? O baka naman alam niya na kung saan ako nakatira at alam niya rin na meron kaming anak, tapos kukunin niya ang anak namin without me?!

Mga ilang sandali pa ay bigla akong nabalik sa ulirat nang bigla akong yakapin ng anak ko nang mahigpit, kasabay din nang pagyakap nito sa‘kin ang pagbigkas niya ng mga salita, “I-I love you po, Mommy…” saad niya na dahilan upang mapangiti ako.

“I love you too, baby.” Mahinang bulong ko sabay yakap din sa kaniya ng mahigpit. Pinikit ko na ang aking mga mata dahil pumupukat na rin ang mga ‘to. Bukas ko nalang tatanungin si Bryan tungkol sa pinag-usapan nila ni Tatay, sobrang late na kasi at gusto ko na rin matulog.

…

Habang mahimbing akong natutulog ay bigla akong nakaramdam ng kakaiba; something na matigas at dumudikit sa sentro ng pang-upo ko. Ramdam ko rin ang kasikipan ng higaan na tila bang may yumayakap sa‘kin ngayon. Hindi ko alam kung sino ang katabi ko ngayon, pwera nalang kay Jefferson dahil alam kong katabi ko siya.

Pero kasi impossible naman na si Jefferson ang yumayakap ngayon sa‘kin mula sa aking likod dahil sobrang tigas at laki ng mga braso ang nararamdaman ko ang nakapalupot sa‘kin. Nagdadalawang isip din naman ako kung si Tatay ‘to o hindi, kasi naman kung si Tatay ‘to ay sobrang nakakahiya.

Dahan-dahan kong inimulat ang aking mga mata. Pagkatapos niyon ay dahan-dahan ko rin tinatanggal ang brasong nakapalupot sa‘kin. Ngunit itataas ko palang sana ang brasong ito ay nabigla ako nang bigla niyang ibinalik ang pagkakapalupot sabay yakap sa‘kin ng mahigpit, kasabay din nito ang pagbayo niya ng isang beses sa sentro ng aking pang-upo na dahilan upang mapa-ungol ito…

“Ugh…”

Bigla naman nanlaki ang mga mata ko dahil sa ginawa nito’t narinig ko sa kaniya. Kaya naman pwersahan kong tinaggal ang pagkakayakap nito sa‘kin na dahilan upang mahulog ito sa sahig. Narinig ko naman ‘tong napa-daing dahil sa ginawa ko, “Ahhh…”

T*ngina! Akala ko kung sino ang yumayakap sa‘kin, si Bryan lang pala? Naisip ko pa man din na si Tatay ang yumayakap sa‘kin.

“Bagay lang ‘yan sa‘yo, bastos! Maniyak! Yakap ka ng yakap tapos may nalalaman ka pang bayo, huh?!” Inis kong saad kay Bryan nang makita ko ‘tong hinihimas ang kaniyang katawan. Agad naman akong  napa-iwas ng tingin nang ma-realized kong naka-hubad ito at tanging boxer niya lang ang natitira. T*ngina! He’s so hot! Tapos ‘yung bulge niya. Argh!

“Problema mo! Ganoon talaga ako matulog!” 

“W-Wala akong paki! At saka, bakit ka nandito sa kwarto, huh? Hindi ka ba umuwi? At saka, sinong nagsabing dito ka matutulog, huh?!” Iritableng saad ko sa kaniya habang naka-iwas pa rin ng tingin.

“Unang-una sa lahat, hindi mo ko makikita rito kung umuwi ako sa condo. Pangalawa, rito ako pinatulog ng Tatay mo kagabi dahil sobrang late na ng gabi’t baka ma-aksidente pa raw ako, okay?” Mahinahong saad nito ngunit ramdam ko sa kaniyang tono ang inis at pagiging sarkastic.

Hindi ko na pinansin pa ang sinabi nito bagkus, tumayo na ako mula sa kama habang hindi tinatapunan ni-isang tingin si Bryan. Pupunta lang ako sa baniyo, I need to do my morning routine lalo na’t may pasok kami ngayon.

“Oo nga pala, bakit hindi ka makatingin sa‘kin? Ahh… Don’t worry, my Caleb, this is all yours.” Saad nito using his husky voice, ngunit nababakas pa rin sa kaniyang tono ang nakakaloko.

Hindi ko nalang pinansin pa ulit ang sinabi nito bagkus ay nagtungo nalang ako sa pinto sabay bukas at labas dito upang bumaba’t magtungo sa banyo sa baba. Nang makababa na ako sa baba ay agad na akong nagtungo sa banyo habang ‘di pinapansin si Tatay na nasa kusina habang nagluluto ng almusal.

Nang makarating na ako sa harap ng banyo ay agad ko ng binuksan ang pinto nito sabay pasok, at sinara. Napaharap na lamang ako sa salamin sabay salamukot sa aking mukha habang iniisip ang nangyari kanina. Sobrang hot niya… Sa tingin ko rin sobrang laki ng kargada niya base sa bakat na nakita ko.

Bigla naman akong napahawak sa aking pang-ibaba nang maramdaman kong tumigas at tumayo ito. T*ngina! Hindi! It can’t be… Hindi ko siya pinagnanasaan kaya nanigas ‘to, sadiyang malamig lang ngayong umaga kaya naman nangyari ang bagay na ‘to. Yes! ‘Yun nga, malamig lang.

21

Benjo’s Point of View

“Therefore, Mr. Marlon, our project will gonna start next month here in the Tarlac Province. I know it’s too far from here to Manila, but we assure you, Mr. Marlon, that you will get an update on our first project.” Nakangiting saad ni Mr. Jeon kay Mr. Marlon na dahilan upang mapangisi ‘to.

“Thank you, Mr. Jeon, for your concern about how far I am. But don‘t worry because you already know me or do you know me? For your information, Mr. Jeon, I do own a lot of cars, so my transportation isn’t a problem.” Monotonous na saad ni Mr. Marlon na nagpangiti sa‘kin. Sobrang tapang niya.

Nandito kami ngayon sa Jeon Company. And this day is the day when they‘re gonna sign contract and talk about the Business Proposal that we sent to them. By the way, kanina pa kami rito; 8:00 AM, nandito na kami. And it’s already 10:00 AM right now, and I think patapos na rin naman na sobrang pinapasalamat ko. Kanina pa kasi ako nakatayo sa kanang gilid ni Mr. Marlon habang nagte-take note about sa pinag-uusapan nila. Well, that’s the secretary for.

At saka, naiinis din ako kasi kanina pa nakatingin sa‘kin ‘yung babaeng secretary ni Mr. Jeon, mukhang whore rin katulad ng Flight attendant last time. Sobrang lagkit ng mga tingin niya and she even bit her lips seductively when I turn my head to her. Tsk! Now, I know kung anong nararamdaman ni Mr. Marlon sa mga ganitong sitwasyon kaya ayaw niya sa kanila.

“Ahmm… Mr. Marlon, I think you misunderstood me, my bad. But don’t worry I know who you are, kaya nga ‘di ako nagdalawang isip na aprobahan agad nang mag-send kayo ng Business Proposal in our Company.” Saad ni Mr. Jeon at ngumiti ng may pagaalinlangan.

“Good. Anyway, where’s the contract para mapirmahan ko na.”

“Here, Mr. Marlon, thank you so much by the way.” Saad ni Mr. Jeon sabay abot kay Mr. Marlon ng folder kung saan napapaloob ang contract, agad naman kinuha ni Mr. Marlon ang folder sabay bukas sa bagay na ‘yon.

“You‘re welcome and thanks to you for welcoming us.” Nakangiting saad ni Mr. Marlon habang pinipirmahan ang file. Pero bago niya pinirmahan ‘yon ay binasa niya muna ‘to ng mabuti. Knowing, Mr. Marlon is so difficult, hindi lang siya basta-basta. At saka, he always make sure na tama ang ginagawa niya.

Nang matapos niya na ‘tong basahin ay agad niya na ‘tong pinirmahan sabay bigay kay Mr. Jeon. Kasabay din nito ang pagtayo nina Mr. Marlon at Mr. Jeon, sabay nakangiting nagshakes-hands, “Thank you again, Mr. Marlon,” Saad ni Mr. Jeon kay Mr. Marlon habang nakangiti na agad naman tinanguan ni Sir.

Pagkatapos niyon ay umalis na kami sa meeting room ng Company nila. To be honest, dapat hindi pa kami aalis doon sapagkat niyayaya pa nila kaming kumain muna sa labas or kaya naman ihatid kami sa lobby, but tinanggihan namin and we says na next time nalang.

Habang tahimik kaming naglalakad sa hallway ay bigla kong naisip na mag-libot-libot muna sa lugar na ‘to, without him; Mr. Marlon. Gusto ko muna ma-pagisa this time, ‘yung ako lang at wala ng iniisip pang iba. Matagal na simula ginawa ko ang bagay na ‘yon; simula nang nasa puder pa ako ni Daddy at Mommy.

“Sir, ask ko lang po kung may ipapagawa pa po ba kayo, katulad ng mga files kapag nakarating na tayo sa Hotel?” Mahinahong saad ko kay Mr. Marlon. Bigla naman ‘tong napatingin sa‘kin habang nakapamulsa.

“Well, wala naman na ngayon for now. Bakit? May sinisipag ka ba ngayon, huh? Gusto mo bang mayroon kang gawin?” Saad niya sa‘kin habang tumatawa ng mahina. Ako naman ay agad umiling sa sinabi nito.

“Actually, Sir, mag-papaalam po sana ako. Gusto ko po kasing libutin ang City na ‘to.”

Sumilay naman ang nakakalokong ngiti sa kaniyang labi, at tinignan ako nito ng nakakaloko na tila bang may iniisip, “Naku, anong libot-libot ka riyan, ‘wag ka na ngang mag-deny or gumawa pa ng alibi, Benjo. May date ka ngayon, ‘no? Sino ‘yan, huh? Pakilala mo naman ako sa future wifey mo.” Natatawang saad nito habang tinataas-baba pa niya ang kaniyang mga makakapal na kilay.

Ako naman ay hindi nalang pinansin pa ang sinabi nito because one of the most motto in my life was, “I don’t do girlfriend nor boyfriend.” at pinanghahawakan ko ‘yan til now. Kahit may mag-sabi pa sa‘kin na tumatanda na ako ay wala pa rin akong paki.

“Hindi naman po, Sir; wala po akong ganiyan, gusto ko lang po talagang mag-libot sa lugar na ‘to.”

“Well, if you say so but I’m not convinced yet. Anyway, pwede ka naman mag-libot basta call nalang ako kapag may urgent akong ipapagawa. Then call mo na rin ako kapag may need ka, like money para sa date mo.” Saad nito habang binibigyan ako ng nakakalokong tingin at ngiti, kasabay nito ang pagharap niya muli sa dinadaanan namin.

Hayst!

Pinagpatuloy na namin ang paglalakad, at habang naglalakad kami ay panay ang tingin sa‘min ng mga employees, lalo na ang mga babae. Well, pareho kaming gwapo at masculine ni Sir, pero mas nga lang siya. Mas maputi siya, mas gwapo, at mas masculine kaysa sa‘kin. Halos na sa kaniya na ang lahat, he’s perfect. But kahit na ganoon ay wala pa rin siyang asawa or girlfriend, I wonder why?

Nang makalabas na kami sa Company ay agad na kami naghiwalay ng landas. Siya’y agad ng pumunta sa parking lot ako naman ay naglakad na papunta sa mga mapapasiyalan dito. Dumaan ako sa may left side, siya naman ay sa right side, doon din kasi ang papunta sa Hotel na tinutuluyan namin.

Sobrang daming mga street food dito. And some of them are skewed na hindi ko pa nakakain, like ‘yung balunbalunan, atay, at marami pang iba. I’m tempting to try them, kaya naman agad akong lumapit sa isang stall…

“Hey, Miss, how much is this?” Tanong ko sa babaeng dilag na busy sa pagpapaypay sa uling. I think she’s 18 and naka-uniform din ito ng pang-college.

Bigla naman ‘tong napaharap sa‘kin na dahilan upang mapatulala ako. She’s cute, or should I say she’s beautiful. Sobrang inosente rin ng mukha niya. Ngayon lang ako nakakita ng ganitong anghel. Bakit ganoon? Tumingin lang siya sa‘kin bakit tila bang mahuhulog na ako? It’s like she hypnotized me.

“Ahmm… Sir? H-Hello po?” Saad niya ng may pagaalinlangan. Even her voice is so lovely, it’s like a lullaby singing in my ears.

“Sir, okay lang po kayo? Kanina pa kasi kayo nakatulala, ‘e. By the way, Sir, hindi po ako Miss, lalaki po ako. Anyway, ano pong bibilhin niyo po ba?” Saad nito sa‘kin na dahilan upang mapa-atras ako ng konti mula sa kinatatayuan ko, tinignan naman ako nito ng may pagtataka.

Hindi ako makapaniwala; hindi ako makapaniwala na lalake siya. Hindi halata sa appearance niya, or baka trans? Retoke? Pero kasi parang totoo lahat. But! No! Hindi ito ang isyu rito. Did I just fall to him? I mean did I just felt a love at first sight to him?

22

Benjo’s Point of View

“Sir, okay lang po ba kayo? Kanina pa po kasi kayo nakatulala. Tapos bigla-bigla ka nalang pong aatras nang tawagin kita, may problema po ba? Or nahihiya ka lang bumili?” Muling saad ng pinagkamalan kong babae habang takang nakatingin sa‘kin.

Agad ko naman inasiwas ang mga kamay ko habang umiiling sa harapan niya para sabihin na okay lang ako’t lalo ng hindi ako nahihiya. Nakakagulat; sadiyang nakakagulat lang talaga na lalake siya, hindi ako makapaniwala na lalake siya. Kagaya ng sabi ko kanina ay sobrang ganda at cute niya’t hindi mo talaga iisipin na lalake siya.

Huminga ako ng malalim at lumapit muli sa Stall niya, ayokong isipin niyang wirdo ako or something kaya naman hihingi ako ng sorry, “Hey, I’m sorry dahil sa inasal ko ngayon-ngayon lang. Nagulat lang kasi ako nang sabihin mong lalake ka. Pero don’t worry because I am not against it. Sinasabi ko lang, baka kasi ma-misinterpret ka.” Nahihiyang saad ko sa kaniya sabay kamot sa batok.

Bigla naman ‘tong napatawa ng mahina at buntong-hininga, “Naku, Sir, okay lang po naiintindihan ko naman. At saka, hindi lang naman po ikaw ang nagsasabi niyan, kaya okay lang.” Saad nito at nagpokus na sa kaniyang mga tinitinda.

Ako naman ay tinignan na ang mga pork and organ skewed. Sobrang dami at assorted, at halos lahat sa mga tinitinda niya ay hindi ko pa nakakain, kaya naman agad akong kumuha ng tatlong skewed na parang bulate, pero sobrang bango ng amoy.

“Ano ito?” Takang tanong ko habang hawak-hawak ang tatlong stick. Agad naman napatingin sa‘kin si Cutie sabay tawa ng mahina.

“Halatang ngayon ka palang po kakain niyan, Sir. By the way, Sir, isaw po ‘yang mga hawak mo, masarap po ang mga ‘yan. Nasaan, Sir, iluluto ko na para matikman mo.” Nakangiting saad niya sa‘kin. Ako naman ay agad ng binigay ang mga hawak-hawak kong isaw at pinanood ko lang ‘tong mag-luto.

Mga ilang sandali pa habang nagluluto ito ay biglang may lumapit na lalaki sa kaniya, magkasing-tangkad lang din kami, masculine, at guwapo rin ito. At sa tingin ko ay iisang School lang sila na pinapasukan, magkamukha kasi ng logo ‘yung mga nasa uniform nila, ‘e.

“Nandito ka lang pala? Alam mo bang kanina pa kita hinahanap? At anong ginagawa mo rito, huh? Bakit nagtitinda? At kailan ka pa natutong mag-tinda, huh?!” Saad ng lalaki at bakas sa kaniyang tono ang pagkainis.

Ako naman ay napakunot nalang noo dahil sa pinakitang asal ng Lalaki kay Cutie, well, hindi ko pa alam ang pangalan niya kaya naman binigyan ko muna siya ng nickname, at ako lang ang nakakaalam niyon. Anyway, tila bang biglang kumulo ang dugo ko dahil sa ginawang pagsigaw ng lalaki sa kaniya.

“Hey! Hey! Hey! Could you please calm down? Tinatakot mo siya, ‘e? At saka, pwede bang kausapin mo siya ng maayos? Para kang Tatay kung makapag-salita ka sa kaniya.” Iritableng saad ko sa kaniya na dahilan upang mapatingin sila sa‘kin. Agad naman kumunot ang noo ng lalaki habang palipat-lipat ang tingin sa‘min ni Cutie.

“Sino ka ba? Pwede bang huwag kang makialam, huh? Mabuti pa’t punoin mo nalang ng mga isaw ‘yang bunganga mo para naman matahimik ka.” Galit na saad nito habang binibigyan ako ng nakamamatay ng tingin, kasabay naman nito ang paghawak ni Cutie sa braso ng lalaki na tila bang inaawat niya ito.

Napakuyom na lamang ako ng kamao dahil sa galit na nararamdaman ko sa lalaking ‘to, sa lahat ng mga nakaaway ko ay siya pa lang ang naglakas loob na sagot-sagutin ako, at higit sa lahat ay siya palang ang nagpagalit sa‘kin ng ganito.

“Bakit hindi nalang ikaw ang gumawa sa sinabi mo? Mukhang mas deserve mo pa nga ‘yon dahil sobrang bastos ng bunganga mo. At saka, ikaw? Sino ka ba, huh? Huwag mong sabihin sa‘kin na ikaw ang boyfriend niyan dahil hindi naman halata.” Nakangising saad ko sa kaniya na dahilan upang umigting ang panga nito.

“Ako ba’y iniis mo, huh?”

“Bakit naiinis ka ba?” Balik kong tanong sa kaniya. Nakita ko naman itong napa-sulong ng konti habang nakakuyom ang kaniyang mga kamao. Binibigyan din ako nito ng nakamamatay na tingin, ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin talab sa‘kin ang mga ‘yon.

“Tama na, please… Tara na alis na tayo, mag-reresign nalang ako kung ang trabaho ko ang problema mo. Then, if gusto mo ng explanation ko sa pag-uwi nalang natin ie-explain.” Mahinahong saad ni Cutie sabay hawak sa braso ng lalaki, kasabay din nito ang paglakad nila papalayo sa stall.

Ako naman ay napabuntong-hininga nalang dahil sa inasal ng lalaking ‘yun. Hindi ko alam kung sino ang lalaking ‘yun ngunit kakaiba ang nararamdaman ko sa kaniya, parang may gusto siya kay Cutie. Well, nararamdaman ko kasi ‘yon dahil lalaki ako, at lalaki rin siya kaya naman malalaman ko kung may gusto siya sa isang tao.

Mga ilang sandali pa ay napagdesisyonan ko nang umalis kaya naman agad akong nagbunot ng 500 pesos sa aking wallet at iniwan doon kahit hindi ko alam kung magkano ang tatlong isaw at higit sa lahat kahit hindi ko pa kinain ang mga ‘yon. Siguro, ‘yun nalang ang bayad ko dahil sa ginawa kong kaguluhan. Pero ako nga ba ang nang-gulo? Argh!

Naglakad na ako patungo sa may mga sasakiyan na pwede kong sakiyan papunta sa Hotel na tinutuluyan namin. Kahit hindi pa oras ay gusto ko ng umuwi, bigla kasing nawala ang mood ko dahil sa nangyari ngayon. Siguro, dahil na love at first sight ako sa Cutie na ‘yon kaya sobrang lakas nalang ng impact ng nangyari ngayon sa‘kin.

Hayst! Naiinis ako; naiinis ako sa lalaking ‘yon pati sa sarili ko, kasi naman kung hindi sana nangyari ang mga bagay na ‘yon kanina ay sana nakuha ko pa ang pangalan ni Cutie o kaya naman ang number niya man lang. Para naman kahit papaano ay meron pa akong connection sa kaniya, dahil alam ko sa sarili ko na sa makalawa lang niyan ay aalis na kami sa lugar na ‘to upang mag-balik sa Manila.

23

Caleb’s Point of View

“Alam mo bang kanina pa kita hinahanap, huh? Ang aga mo palang umalis sa inyo nang bumalik ako roon sabi ng Tatay mo. Kaya naman agad akong pumunta sa School library nagbabakasakaling nandoon ka, pero wala, ‘e. Mabuti nalang napadaan ako sa mga street foods na ‘yon. At saka, bakit ka nagtitinda, huh? At kailan ka pa natutong nagtinda?!” Inis na saad nito sa‘kin habang papalapit na kami sa parking lot kung saan naka-park ang kotse niya.

Tsk!

“Ano ba, Bryan?! May masama ba sa ginawa ko, huh? Masama bang mag-trabaho? At saka, ngayon lang ako nagtrabaho, Bryan, gusto ko rin kumita ng sarili kong pera!” Iritableng saad ko sa kaniya nang makarating na kami sa kotse niya.

“Oo, wala kang ginawang masama, my Caleb; hindi masama ang ginawa mo. Pero bakit kailangan mo pang mag-trabaho para magka-pera? May pinag-iipunan ka ba? ‘Di ba sapat ‘yung mga binibigay sa‘yo ng Tatay mo?” Saad nito at bakas pa rin sa kaniyang tono ang pagkainis.

Napasalamukot na lamang ako sa mukha at napabuntong-hininga dahil sa pagka-irita sa kaniya. Ito ‘yung part na ayaw ko kay Bryan, para akong nakatali sa kaniya minsan, hindi niya ako pinapayagan sa mga gusto ko. Ngunit kahit na ganoon ay alam ko naman sa sarili ko na kapakanan ko naman ang nakasalalay doon. At alam ko rin na naga-alala lang siya.

“Hayst! Bryan! Look, sapat naman ang mga binibigay ni Tatay sa‘kin pero kasi gusto kong hindi niya na ako intindihin pa; ‘yung pang-tuition ko or sa ‘yung mga personal needs ko. Masiyadong marami na siyang iniintindi, ‘e. Tapos wala pa hata siyang trabaho, hindi ko nga alam kung saan niya nakukuha mga pera namin, ‘e.” Mahinahong kong saad sa kaniya.

Ilang beses ko nang nakitang naghihirap si Tatay dahil sa mga kailangan ko. At kahit nasa legal age na ako, ay wala pa kahit anong trabahong nararanasan, kahit crew lang sa mga fast food chain ay hindi ko na experience, kasi nga ayaw ni Tatay na mag-trabaho ako kahit anong pilit ko pa.

Ngunit kahit na ganoon ay may pinagtataka pa rin ako, hindi ko alam kung may trabaho si Tatay o wala; wala naman kasi siyang binabanggit sa‘kin. Hindi ko alam kung saan niya nakukuha ang mga pera na ginagamit namin pang-araw-araw. Gusto ko sanang mag-tanong sa kaniya ukol dito ngunit natatakot pa rin ako.

“Kung ‘yan lang pala ang problema mo bakit ‘di ka nalang humingi sa‘kin? O kaya naman humiram? Alam mo naman na kahit anong hilingin mo sa‘kin ay pagbibigyan ko, ‘e.” Mahinahong saad nito sabay hawak sa dalawa kong kamay, nagsusumamo rin ang mga mapupungay nitong mga mata.

“Ayoko, Bryan, dahil nahihiya ako sa‘yo. Sobrang dami mo ng ginawa sa‘kin at hindi ko alam kung papaano pa kita masusuklian. Kaya naman ayoko, Bryan. Mas gusto ko pang mag-trabaho para kumita kaysa humingi pa sa‘yo ng pera.” Saad ko sa kaniya habang nakatingin sa mga mata nito.

Ano siya sugar daddy?

“My Caleb, hindi naman ako humihingi ng sukli o kapalit. Ginagawa ko ‘yon dahil mahal kita,” saad nito sabay ngiti, “Mahal na mahal kita. At ayaw kitang nakikitang napapagod, handa akong ibigay lahat sa‘yo. You‘re fragile, my Caleb, you are.”

Biglang nawala ang inis o pagka-iritable na nararamdaman ko sa kaniya, hindi ko alam pero siguro dahil sa mga sinabi niya? Sobrang na-touched kasi ako, ‘e. Ewan, pero feeling ko na naman hindi ko deserve ang pagtrato niya sa‘kin ng ganito, sobra-sobra na kasi, ‘e.

“My Caleb…” Tawag pansin niya sa‘kin kaya namn agad ko itong tinignan sa kaniyang maamong mukha, “Promise me, hindi kana mag-tatrabaho ulit,” seryosong saad niya na agad ko naman tinanguan na dahilan upang mapangiti ito.

Binitawan niya na ang mga kamay ko, at agad ni-unlocked ang kotse niya. Nakangiti ako nitong pinagbuksan ng pinto, ako naman ay dali-dali nang pumasok sabay suot ng seatbelt, baka kasi mangyari na naman ‘yung nakaraan. Pagkatapos niyon ay sinara niya na ang pinto at pumasok na rin sa loob at umupo sa driver seat. Kasabay niyon ay ang pagsuot niya sa kaniyang seat belt at tingin sa‘kin.

Napataas naman ako ng kilay nang bigla itong tumingin sa‘kin ng nakakaloko habang pinagmamasdan nito ang seat belt na nakasuot sa‘kin, napatawa na lamang ito ng mahina sabay harap sa daan at kumaripas na kami patungo sa School, 11:20 AM pa lang naman, 1:30 PM pa ang klase ko, ‘e.

Habang nagbiyabiyahe kami patungo sa school ay agad kong nilabas ang cellphone ko at dinial si Kuya Jepoy; ‘yung may ari ng stall kanina, at ‘yung driver ng tricycle noon na nasakiyan ko. Nahihiya ako sa kaniya, kasi naman kanina lang ako nagapply sa stall nila tapos agad na akong mag-reresign, at wala man lang akong kalahating araw. Hayst!

“Hello, Kuya Jepoy?” Panimula ko, napansin ko naman na simpleng napatingin sa‘kin si Bryan habang nagmamaneho. Siguro, nagtataka siya kung sino ang kausap ko, lalo na’t bago ang pangalan sa tenga niya.

“Caleb, mabuti naman tumawag ka? Ano bang nangyari, huh? Mabuti nalang malapit na ako sa stall kaninang paalis ka na may

kasamang

lalake, dahil kung hindi ay baka

nanakawan

na tayo.

Sa

susunod huwag mo ng gawin ‘yon, ah?” Mahinahong saad ni Kuya Jepoy mula sa kabilang linya, ako naman ay napangiti na lamang ng mapait sabay tango.

“Sorry po, Kuya Jepoy, dahil sa ginawa kong pagiwan, meron lang po kasing urgent errand, ‘e. At saka, Kuya, pasensya na po dahil wala na pong next time, mag-reresign na po kasi ako, pasensya na po talaga, Kuya.” Nahihiyang saad ko sa kaniya habang nakatingin sa labas, narinig ko naman ‘tong napabuntong-hininga.

“Hayst! Okay lang, ‘wag ka ng humingi ng sorry. Anyway, basta

tawagan

mo lang ako o kaya naman pumunta ka sa stall ko kung gusto mong bumalik, ah?”

Kahit mayroong nangyaring kamalasan ngayon ay sobrang bait niya pa rin sa‘kin. At kahit na nakagawa ako ng pagkakamali ay kinausap niya pa rin ako ng mahinahon. Sobrang rare ni Kuya Jepoy kahit na pangalawang beses ko palang siya nakilala ay sobrang bait niya na sa‘kin.

“Sige po, maraming salamat po, Kuya!”

Pagkatapos niyon ay binaba ko na ang tawag at napabuntong-hininga nalang, “Nagresign na ako.” Mahinang saad ko kay Bryan habang nakatingin pa rin sa daan.

“Mabuti naman kung ganoon. Oo nga pala, tanong ko lang kung kilala mo ba ‘yung lalaki kanina? ‘Yung mayabang mong customer?” Seryosong pagbubukas nito.

“Hindi; hindi ko siya kilala. Dayo raw siya rito, at mukhang hindi pa siya nakakain ng mga tinitinda namin sa stall, kaya naman in-assisted ko siya. Nakakahiya nga, ‘e, lalo na sa ginawa mong pagtrato sa kaniya.” Monotonous kong saad sa kaniya. Bigla ko naman ‘tong narinig na napatawa ng sarkastic.

“Wow, ako pa talaga, huh? Siya nga ‘tong bigla-bigla nalang makikisali sa usapan natin kahit ‘di naman natin siya kilala. Sobrang lakas ng loob niya.”

“Hayst, pabayaan mo nalang.”

Nahihiya at the same time nagpapasalamat ako sa lalaking ‘yun. Kahit hindi ko siya kilala ay still pinagtanggol niya pa rin ako. To be honest, mali talaga ang ginawa ni Bryan kanina, pero alam ko naman sa sarili ko na galit lang siya sa‘kin kaya niya ako nasigawan. Anyway, kahit na ganoon nahihiya pa rin ako sa lalaking ‘yon kasi nadamay pa siya sa gulo namin ni Bryan.

24

Bryan’s Point of View

Tahimik lang kaming nagbiyabiyahe ni Caleb patungo sa School walang kibuan simula nang tanongin ko siya about sa lalaking pakialamero kanina; pinagtatanggol niya pa. Hindi ko alam kung bakit pero sobra ang inis na nararamdaman ko sa lalaking ‘yun.

Hindi ko siya kilala, at hindi rin daw siya kilala ni Caleb, sabi kasi niya ay isa lamang siya sa kaniyang mga customers na bumibili sa kanilang stall, ngunit isa siyang dayo’t hindi niya alam ang mga pagkain na ‘yon na tila bang ‘di pa siya nakakain. 

Hayst! Ewan, pero sobrang sama ng nararamdaman ko sa lalaking ‘yon. Hindi ko alam kung bakit ngunit sobra nalang ang pagkainis ko sa lalaking ‘yon, siguro dahil na rin sa pangiangialam niya kanina, ngunit iba pa rin ‘yon.

Habang nagbiyabiyahe kami ay bigla akong nabalik sa ulirat nang bigla ‘tong mag-salita, “Ano palang pinag-usapan niyo ni Tatay kagabi? Hindi ko na kasi natanong sa‘yo kanina kasi agad kang umalis para kumuha ng mga uniforms mo.” Mahinahong saad niya.

Napatingin naman ako sa kaniya ng saglit at napansin kong nakatingin siya sa daan sa kaniyang gilid. Napabuntong-hininga na lamang ako bago ko sinagot ang tanong nito…

—Flashback—

Nang makarating na kami sa bahay nina Caleb ay dali-dali na kaming pumasok, agad naman kaming sinalubong ni Manong Fernan habang blanko ‘tong nakatingin sa‘kin, ngunit hindi ko na lamang pinansin ‘yon at agad na lamang umupo sa sofa sabay yuko.

Hindi ko alam ang gagawin ko, sobra ang kaba na nararamdaman ko ngayon. Argh! Kanina sobrang saya dahil nakapag-date kami ni Caleb pero ngayon sobrang kaba kasi oras na kaming umuwi, at Tatay niya pa talaga ang tumawag.

Hindi ko rin alam kung anong nagawa kong mali o masama, dahil sa pagkakaalam ko ay wala naman. Kung tungkol naman ‘to sa paguwi namin ngayon ay parang wala naman akong kasalanan kasi nga ‘di naman siya nagbigay ng specific time about sa paguwi. Hayst! Ewan!

Mga ilang sandali pa, dahil sa pagiisip ay napansin ko nalang na may kape na sa harapan ko. At kasabay niyon ang pagtawa ko ng mahina dahil sa narinig ko sa Tatay ni Caleb, “Caleb, pumunta kana muna sa kwarto ng anak mo. Usapan lang ng mga lalaki ‘to, kaya bawal ka rito.” Seryosong saad sa kaniya ng Tatay niya.

Ako naman ay pinipigilan pa rin matawa ng malakas dahil sa narinig ko sa Tatay niya. Parang na-savage si Caleb sa sinabi ng Tatay niya, naku! At kahit hindi ako nakatingin, ramdam ko ang inis ni Caleb habang nakatingin siya sa Tatay niya.

At mga ilang sandali lang ay nabigla na lamang ako nang biglang may sumapak sa ulo ko, “Ouch!” daing ko sabay hawak sa aking ulo’t tingin kung sino man ‘yon. Nakita ko naman si Caleb na sobrang sama ng tingin sa‘kin na tila bang kahit anong oras ay mapapatay niya na ako gamit lang ang kaniyang mga tingin, pagkatapos niyon ay padabog ‘tong pumunta sa kwarto kung saan natutulog ang anak niya.

Nang mawala na siya sa paningin namin ay agad-agad na akong umupo ng maayos at tumingin kay Manong Fernan ng seryoso. Sobrang tense, nagkakatitigan kami ngayon. Humihinga rin ako ng malalim para kahit papaano ay guminhawa ang aking pakiramdam.

“M-Manong F-Fernan…Manong Fernan, sorry po! Pasensya na po kung may nagawa po akong kasalanan o mali sa inyo. Kung tungkol din po ‘to sa paguwi namin ni Caleb ng late ay humihingi po ako ng maraming pasenysya at nangangakong hindi na po mauulit. Sorry po talaga, Manong Fernan…” Kinakabahang saad ko sa kaniya habang paulit-ulit na yumuyuko.

Bigla naman akong napatigil sa akong ginagawa at dahan-dahan napaharap sa Tatay ni Caleb nang bigla itong tumawa ng malakas. Nakakunot-noo kong tinignan ito na para bang sinasabing, what? Why? May nakakatawa ba sa sinabi ko? May nakakatawa ba akong ginawa? Katawa-tawa ba ang ginawa ko?

“B-Bakit po kayo tumatawa?” Takang tanong ko sa kaniya habang nakakunot ang aking noo. Napatigil naman ‘to sa kaniyang pagtawa sabay ngiti sa‘kin.

“Hayst! Nakakatawa ka talagang bata ka. Ano bang mga pinagsasabi mo? Ba’t ka humihingi ng pasensya? ‘Yan tuloy natawa pa ako.” Saad nito habang tumatawa ng mahina.

Ako naman ay napa-sulong sa aking kinuupuan, “Hindi po kayo galit o ano man?” Takang tanong ko sa kaniya habang nakatingin sa kaniyang mga mata. Tila biglang nawala naman ang tinik sa aking dibdib nang umiling ito sa aking tanong.

“Bakit ako magagalit? May dapat ba akong ikagalit? Bakit may ginawa ka ba sa anak ko, huh?!” Tanong nito at pataas na nang pataas ang kaniyang boses na dahilan upang muli akong kabahan, kasabay din ng pagtaas ng kaniyang boses ay pinanlakihan niya ako ng mga mata.

“W-Wala po, Manong Fernan. Nagulat lang po kasi ako kasi bigla niyo nalang pong tinawagan si Caleb para pauwiin kasama ako.” Saad ko sa kaniya habang umiiling at tumatawa ng may pagaalinlangan.

“Mabuti naman kung ganoon dahil kung hindi mag-paalam kana.”

Napalunok na lamang ako nang laway nang matapos niyang sabihin ‘yon. Sobra na ang kaba ng nararamdaman ko, kaya naman dali-dali kong kinuha ang isang tasa ng kape mula sa lamesita at walang pakundakan konh hinigop ‘yon kahit na mainit pa, para naman kahit papaano ay mahimasmasan ako.

T*ngina! Intense!

“Kaya kita pinasama kay Caleb kasi hihingi ako ng pabor sa‘yo. Sa next month kasi 3rd birthday na ng apo ko; anak ni Caleb. At kailangan kita para tumulong sa paggawa ng plano; huwag kang mag-alala kasama si Caleb dito. Ano, okay ba?” Seryosong saad nito sa‘kin na agad ko naman tinanguan.

“Yes po. Don’t worry. ”

Akala ko kung ano na. Akala ko huling araw ko na. Hayst! Birthday party lang pala. Naiinis ako sa sarili ko, kasi naman ang plano kong pagcoconfess ay hindi ko magawa. Argh!

—End of Flashback—

“Iyun lang? Wala ng iba? Akala ko naman ‘yung tungkol sa‘tin ang paguusapan niyo, pero hindi pala ang birthday party pala ng anak ko; si Jeffy.” Mahinahong saad niya habang nakatingin pa rin sa daan.

Ako naman ay hindi na lamang pinansin pa ang sinabi nito bagkus ay tinuon ko nalang ang aking atensyon sa daan lalo na’t malapit na rin kami sa School habang iniisip ang Plan C. Kapag ‘di nag-work ang plan A, meron plan B. Kapag hindi naman nag-work ang plan B, may plan C, at ‘yun ang gagawin ko sa susunod. * Smirked

25

Jerald’s Point of View

“Philip, I will pay kahit magkano pa ‘yan. Just do me a favor as your great-great-friend. Ikaw nalang kasi ang malalapitan ko, lalo na’t nahihiya ako sa mga barkada natin.” Pagmamakaawa ko kay Philip habang nakaupo sa aking kama rito sa hotel na pinapasukan namin.

“Okay fine! You know naman na I don’t wanna meddled again in a relationship pero sabi mo nga you’ll pay kahit magkano pa, so 2 Billion USD, deal?” Seryosong saad nito mula sa kabilang linya na dahilan upang mapatayo ako sa aking kinauupuan.

“What the f*ck? Seriously? USD?! Are you insane? Ang laking halaga niyan kapag na-convert sa Peso Bill.” Frustrated kong saad sa kaniya habang palakad-lakad sa aking kinatatayuan. Narinig ko naman itong napatawa ng mahina.

“Well, sabi mo kahit magkano. Therefore, ‘yan ang gusto kong halaga. At saka, sobrang hirap ng pinapagawa mo, lalo na’t wala naman masiyadong mga information si Caleb.” Mahinahong saad nito na dahilan upang mainis ako.

Argh! Humihingi ako ngayon ng pabor kay Philip, siya lang naman kasi ang available at magaling sa mga ganitong bagay; investigation. Simula kasi nang makita ko si Caleb kanina ay hindi ko na maiwasang isipin pa ‘to. Sobrang miss ko na siya, I wanna hug him so tight and kiss him rapidly but with feelings; love. And make love with him again.

“Okay, fine! I‘ll send the money kapag nahanap mo na.” Monotonous kong saad sa kaniya na dahilan upang mapatawa ito ng mahina. Ako naman ay pinatay na ang tawag at sa hindi malaman na dahilan ay bigla ko nalang natapon ang aking cellphone sa pader na dahilan upang gumawa ito ng ingay.

‘

Plask

!’

Pagkatapos niyon ay napaupo na lamang muli ako sa aking higaan at napasalamukot ng mukha’t iniisip kung siya nga ba talaga iyon, pero sana siya nga talaga ang nakita ko pero kasi naiinis ako dahil may kasama itong lalaki. Hindi ko alam kung sino ‘yon pero sana hindi niya boyfriend ang lalaking ‘yon dahil kung hindi ay ipapatay ko ‘yon kaagad. I‘ll do anything para mapa sa‘kin ulit siya.

Mga ilang sandali pa habang nakaupo ako sa aking higaan ay bigla akong napatingin sa may hallway papunta sa pinto nang bigla kong marinig ang pagbukas ng pinto. Kaya naman agad akong tumayo sa aking kinauupuan at naglakad papunta roon upang tignan kung sino ang taong ‘yon.

“Oh, Benjo, ikaw pala? Anong ginagawa mo rito? Nagkamali ka hata ng room na pinasukan. By the way, kumusta ang gala or should I say date mo?” Saad ko sa kaniya habang binibigyan ito ng nakakalokong ngiti at tingin.

“Sir, dito na muna po ako. Gusto ko lang may makakasama ngayon. At saka, ano ka ba, Sir, wala po akong ka-date, ‘no! Gusto mo po bang uminom, Sir? Inom po tayo!” May galak na saad nito ngunit nababakas pa rin sa kaniyang tono ang lungkot.

Taka, isang salita ngunit nababakas ito ngayon sa aking mukha. Sobrang nakakapagtaka ang inaasal ni Benjo ngayon at kahit sobrang tagal na namin magka-trabaho ay ngayon ko lang din siya nakitang ganito. I wonder kung anong nangyari kaninang umalis siya.

“Sige, tara. Matagal na rin naman simula nang huli akong uminom. Wait, tatawag lang ako ng room service, umupo kana riyan.” Mahinahong saad ko sa kaniya na agad naman niyang sinunod.

Ako naman ay tumawag na ng room service at sinabi ang lahat ng mga kailangan namin para sa inuman na agad naman nilang sinunod.

…

“So, what happened? Care to share? You know, Benjo, I’m not just your boss, hindi lang din kita secretary ng basta-basta. I already told you that I’m your friend and a brother. You can tell me kung anong nangyari, trust me.” Panimula kong saad sa kaniya habang seryoso itong tinitignan.

Siya naman ay uminom muna ng alak bago ito sumagot, “Hindi ko alam, Sir. Pero kanina po, there’s someone na nakilala ko and parang na love at first sight ako sa taong ‘yon,” panimula nito na ikinagulat ko naman and at the same time ay napangiti.

“Then, what happened next? Nilapitan mo ba?” Tanong ko sa kaniya habang nababakas sa aking tono ang excite. Kasi naman ngayon palang siya magsasabi ukol sa love life niya. I wonder kung sino ang taong nagpatibok sa puso niya.

“Nilapitan ko siya, pero I never thought na malo-love at first sight ako sa isang guy or should I say gay. Yes… He’s gay, pero mukha siyang babae, he looks more feminine than the secretary of Mr. Jeon.” Seryosong saad nito habang tumatawa ng mapait. Ako naman ay nabigla sa sinabi nito, pero saglit lang ‘yon dahil kagaya ko lang naman siya.

Tumingin ito ng malungkot sa‘kin, “Am I abnormal now, Sir?” Tanong niya na agad ko naman inilingan, “No, you‘re not; you‘re still normal. To be honest kagaya mo lang din ako; na love at first sight sa kagaya nila, but he’s different,” saad ko sa kaniya na dahilan upang magulat ito na tila bang ‘di makapaniwala.

“T-Talaga, Sir? How? When?”

“Matagal na rin, years na rin ang lumipas. Hindi ko na nga alam kung nasaan na siya ngayon, ‘e. Pero I think hindi na ‘yon papakita sa‘kin… well, I dumped him. Yes, I dumped him, but I do have a reason why I did that. Pero kahit na ganoon ay sising-sisi pa rin ako sa ginawa kong pagiwan sa kaniya.” Malungkot kong saad sa kaniya habang pinipigilang matulo ang aking luha. Siya naman ay nakatulala lang nakatingin sa‘kin.

“Hayst, huwag na muna natin siyang pagusapan. Balik tayo sa sinabi mo kanina.  Benjo, ito lang ang masasabi ko sa‘yo, kung sino man ang taong ‘yan huwag mo nang pakawalan pa. Hindi natin alam siya na pala ang pang habang buhay mo, ‘di ba? Basta go lang, at huwag mong isipin na abnormal ka dahil nagmahal ka ng katulad mo, okay? Just enjoy your life, pabayaan mo ang mga tao. At basta kung anong tinitibok ng puso mo ay sundin mo, okay?” Mahabang paliwanag ko sa kaniya na dahilan upang mapangiti at mapatango ito na ikinangiti ko rin. Pagkatapos niyon ay sabay namin kinuha ang mga shot glass namin at nagcheers.

Hindi masama ang magmahal as long as masaya ka at ito’y tinitibok ng puso mo. Either lalaki or babae pa ang minahal mo okay lang, at lalong okay kahit na kaparehas mo pa ‘to ng kasarian. Basta huwag lang isipin ang mga tao sa surrounding mo dahil minsan, kapag sila ang una mong inisiip kaysa sa sarili mo at sa taong mahal mo ay impossibleng hindi masira ang inyong relasyon.

26

Jerald’s Point of View

“Argh! My f*cking head! It hurts” I groaned habang minamasahe ang aking sintido, kasabay rin nito ang pag-upo ko mula sa aking higaan. Napatingin naman ako sa aking kwarto at napansing malinis na, wala na rin ang mga pinag-inuman namin kagabi ni Benjo, na ikinangiti ko.

Agad kong hinanap ang phone ko and I checked the time; it’s 4:32 in the morning, “Ang aga pa pala…” bulong ko sabay buntong-hininga.

Napag-desisiyonan kong lumabas upang mag lakad-lakad sa labas para naman kahit papaano makalanghap ako ng sariwang hangin, kaya naman, tumayo na ako mula sa pagkakaupo sa aking higaan at deretso sa restroom upang mag-hilamos.

Pagkatapos niyon ay lumabas na ako mula sa restroom at nagbihis na. I just wore my gray tight hoodie for the top, black jogging pants, and no label white rubber shoes for the bottom. Kinuha ko rin ang black airpods ko para naman hindi ako mainip sa kakalakad.

Mga ilang sandali pa ay umalis na rin ako sa kwartong iyon at nagsimula nang maglakad sa hallway. At habang naglalakad ako ay mayroon akong nakakasalubong na mga babaeng dumadaan, and they‘re looking at me like they wanna eat me right now, and it makes my eyes rolled because of their flirty but disgusting looks, such a whore things.

“Ang hot at gwapo niya!”

“I know right, parang ang sarap niyang kainin. I think malaki rin ang kargada niya, kasi sobrang laki niyang tao ‘e.”

“I agree!”

Mga narinig kong bulungan nila nang malampasan ko ang mga ‘to, “Tsk! Nagbulungan pa kung maririnig ko rin naman.” I whispered with disgust. Well, totoo naman ang mga sinabi ng mga ‘to but I’m just gonna ignore them.

Pinagpatuloy ko na ang aking paglalakad hanggang makalabas sa hotel building. Nagsimula na akong maglakad at lumiko ako pa-kanan; sinimulan ko na rin mag-jogging habang tumitingin sa kapaligiran.

Ang daming mga ilaw bawat side ng daan, konti lang din ang mga tao rito at mga dumadaan na sasakiyan. Sabagay, sobrang aga pa naman, kaya naman halos mga pumapasok sa trabaho ng ganitong oras at mga drivers lang ng mga vehicles for transportation ang mga gising ngayon.

Habang nag-jojogging ako, bigla akong napaisip tungkol sa tinutukoy ni Benjo na gay kung saan na-love at first daw siya. Kung sino man ang gay na iyon, ay sobrang swerte niya kapag nakilala niya si Benjo, kasi halos na kay Benjo na ang lahat na hinahanap ng isang babae or gay should I say.

Hayst, na-iimagine ko ang sarili ko kay Benjo nang mga panahong iyon, panahon namin ni Caleb.

I missed and miss him so much. Hindi ko pa rin maiitanggi sa sarili ko na sobrang mahal ko pa rin siya. Sobrang tagal na nang panahon simula nang iniwan ko siya, at pinag-sisisihan ko til now ang pag-iwan sa kaniya at pagsunod sa desisyong iyon.

Mga ilang sandali pa, bigla nalang akong napatigil sa pagtakbo nang mapansin kong napalayo na ako sa hotel nina Hunter at Louise. Napabuntong-hininga na lamang ako, siguro dahil sa aking pag-iisip ay hindi ko napansin ang daan na aking tinatakbuhan.

Agad kong pinagmasdan ang kapaligiran, konti lang ang mga bahay rito na tila bang isang barangay o compound ang napasukan ko, “Saan kaya ito?” Mahinang bulong ko habang pinagmamasdan ko pa rin ang kapaligiran.

Mga ilang saglit pa ay meron akong nakitang matandang babae na papalapit sa direksiyon ko, kaya naman agad ko itong sinalubong,

“Ahm… Good morning po. Pwede po bang magtanong kung saang parte ng Tarlac ako ngayon?” Mahinahong saad ko sa matanda. Bigla naman napakunot ang aking noo nang bigla niya akong tignan mula sa paa hanggang ulo na tila bang sinusuri ako nito.

Katapos niya akong suriin ay biglang gumuhit sa kaniyang labi ang matamis na ngiti, at matamis din nitong pagtawa, “Nasa San Juan Bautista, Tarlac tayo iho. Dayo ka ba rito?” takang tanong nito.

“Maraming salamat. At opo, dayo po ako rito,” saad ko habang nakangiti ng nag-aalinlangan. Tumango naman ito at lalong ngumiti sa akin.

“Napakagwapo mo naman iho. O siya, ako’y mauuna na. Mag-ingat ka rito iho, maraming mga masasamang tao rito. Dayo ka pa man din, baka ikaw ang pagdiskitahan nila.” Babala nito sa akin habang nakangiti sabay tapik sa aking braso at nagsimula nang maglakad patungo sa pupuntahan niyang direksiyon.

“Noted po. Maraming salamat! Ingat din po kayo!” Pahabol kong pasasalamat sa kaniya.

It’s my first time encountering that kind of person. Her genuine smile makes me smile. Hindi rin siya naging uncomfortable sa akin even tho dayo lang ako rito and mostly ngayon niya lang ako nakilala’t nakausap. Some people kasi, they will gonna ignore me or the someone who’s asking for help sa mga ganitong uri ng sitwasyon.

Mga ilang sandali pa, napag-desisiyonan ko ng maglakad muli. Tinext ko na rin si Benjo na kung maaari ay sunduin niya ako rito. Sinubukan ko rin ‘tong tawagan pero ringing lang ang phone niya, siguro’y mahimbing pa ang tulog nito.

It’s already 6:45 in the morning. Habang naglalakad ako ay may bigla akong napansin na pamilyar na sasakiyan na papunta sa direksiyon ko, at habang papalapit itong papalapit I realized that kilala ko kung sino ang may ari ng sasakiyan na ‘to; ang pamangkin ko, kaya naman agad ko ‘tong pinahinto.

Nang makahinto na ‘to sa pwesto ko ay agad nitong binaba ang bintana ng kaniyang sasakiyan, “Pare, anong problema mo huh?!” Nakakunot-kilay nitong saad sa akin habang bakas sa kaniyang boses ang pagkairita.

Napatawa naman ako ng mahina dahil sa inasal nito, ganoon na ba talaga ako kagwapo para makalimutan ako ng pamangkin kong ‘to or hindi niya lang talaga ako namumukhaan?

“Hoy, Yani! What the heck?! Sumobra na ba ako sa pagkagwapo upang kalimutan mo ang kaisa-isahang uncle Jerald mo, huh?!” Taas-kilay kong saad sa kaniya habang tumatawa ng mahina.

Lalo naman kumunot ang noo’t kilay nito na tila bang litong-lito, “What?!” Gulat na gulat na saad nito sabay baba sa kaniyang kotse, “Tito Jerald, is that you?” tanong pa nito na agad ko naman tinanguan.

Gumuhit naman ang isang malaking ngiti sa labi nito at dali-dali ako nitong niyakap. Niyakap ko naman ‘to ng pabalik.

“I miss you so much, Tito! Kailan ka pa rito? Ba’t ‘di mo agad sinabi sa akin na narito ka pala? Btw, what are you doing here?” Sunod-sunod na tanong nito sabay kalas sa yakap namin. Agad ko naman itong sinapak ng mahina na dahilan upang mapa-daing ‘to.

“Ouch!” Daing niya habang hinihimas niya ang kaniya ulo kung saan ko siya sinapak. Nakatingin din ito ng masama sa akin na dahilan upang mapatawa ako ng mahina.

“Sobrang dami mo kasing tanong ‘e. Mamaya ko na iyan sasagutin. Tara, magkape tayo? Saan ba ang malapit na coffee shop dito?” Nakangiti kong saad sa kaniya.

Bigla naman ‘tong napangiti ng may pag-aalinlangan sabay kamot sa kaniyang batok na dahilan upang mapakunot ang aking noo, “May problema ba?” Tanong ko sa kaniya.

“Tito, pwede po bang reschedule nalang po natin iyan? Mamaya po? Kasi may pupuntanan po ako now. Susunduin ko po ang soon-to-be my girlfriend.” Nahihiyang saad nito na dahilan upang mapangiti ako at the same time tignan ‘to ng nakakalokong-tingin.

“Okay then, let’s meet later. Puntahan mo na iyan. Iba ka talaga, Yani!” Natatawang saad ko sa kaniya. Bigla naman ako nitong tinignan ng nakakamatay na tingin na dahilan upang mapatawa ako lalo.

“Tito naman! I’m too old to call me Yani.” Nagdadabog na saad nito sabay pasok sa kaniyang kotse. Hayst, ‘di pa rin talaga mawawala ang pagka-childish niya.

“Mag-ingat ka!” Natatawang saad ko sa kaniya, pero ang t*ngina, inirapan lang ako sabay karipas ng andar sa kaniyang kotse patungo sa pupuntanan niya.

Napailing na lamang ako dahil sa inasal nito. Pinagpatuloy ko na ang paglalakad, at mga ilang saglit lang ay biglang nagtext si Benjo na papunta na raw siya, humingi rin ‘to ng pasensya kung ba’t ngayon lang ang response niya.

27

Caleb’s Point of View

“Say ahh, baby,” saad ko sa anak ko — Jefferson. Ngumiti naman ito at agad ngumanga. Ako naman ay agad pinasubo sa kaniya ang isang teaspoon ng pagkain niya.

Nandito kami ngayon sa dining area.

Napangiti naman ako sabay kurot sa kaniyang pisngi nang makita kong sarap na sarap siya sa kaniyang pagkain. Ewan ko ba, pero minsan kapag napapasubo ako sa pagkain ng anak ko ay nasasarapan din ako. Wondering kung anong nilalagay ni Tatay sa pagkain ni Jefferson para sumarap.

Anyway, pinagapatuloy ko na ang pagpapakain kay Jefferson. At mga ilang saglit pa ay agad akong napalingon sa may bintana dito sa kusina nang makarinig ako ng busina ng kotse sa labas, which means nandiyan na si Bryan. Well, wala naman na ibang pumupunta pa sa amin ng naka-kotse kung hindi lang sa Bryan.

Agad naman na akong tumayo sa aking kinauupuan sabay kuha sa tubig at vitamin ni Jefferson, sapagkat kasabay rin ng pagdating ni Bryan ay kakatapos lang din ng pagpapakain ko sa anak ko. 

Nang makuha ko na ang tubig at vitamin ay agad ko na itong pinainom. Mabuti nalang sarap na sarap ang anak ko sa vitamin niya, dahil kung hindi ay baka mahirapan pa akong magpainom sa kaniya araw-araw.

“Baby, alis na si Mommy ah. H‘wag mong pahihirapan si Lolo sa pag-aalaga sa iyo.” Nakangiti kong saad sa anak ko sabay halik sa kaniyang pisngi at noo, ngumiti rin naman ‘to ng pabalik.

Pagkatapos niyon ay niligpit ko na ang pinagkainan ni Jefferson. Nilagay ko na rin sa pinagkuhan ko ng vitamin ang vitamin niya. Nang matapos kong gawin ang mga bagay na iyon ay nilapitan ko na si Tatay sa kusina habang naghuhugas ito ng mga pinaglutuan niya.

“Tay, alis na po ako. Naghihintay na po si Bryan sa labas, ” saad ko sa kaniya sabay abot ng pinagkainan ng anak ko na agad naman niyang kinuha.

“Hindi na ba kayo mag-aalmusal? Papasukin mo muna si Bryan dito,” sagot naman nito sa akin na agad-agad ko naman tinanggihan habang umiiling.

“Hindi na po, Tay, sa canteen nalang po kami kakain. Oras na rin po, baka ma-late pa po kami,” saad ko sa kaniya habang nakangiti ng alanganin. 

“Sige, mag-ingat kayo sa biyahe. Hinay-hinay sa pagmamaneho sabihin mo kay Bryan.” 

“Sige po, Tay. Salamat po.” Nakangiti kong saad sa kaniya sabay halik sa kaniyang pisngi, nakita ko naman ‘tong napabungisngis dahil sa paghalik ko sa kaniya pero hindi ko na lang iyon pinansin sabay punta sa sala upang kunin ang mga gamit ko.

Nang makuha ko na ang mga gamit ko ay agad na akong lumabas at naglakad papunta sa daan. At nang makarating ako roon ay agad ko naman nakita si Bryan habang seryosong nagsasalamin sa side mirror ng kaniyang kotse.

Mukhang ‘di niya rin ako napansin kaya naman dahan-dahan akong lumakad papalapit sa kaniya. At nang makalapit na ako ay…

“Napaka-hot at gwapo mo talaga, Bryan. Bagay na bagay talaga kayo ng sexy at magandang si Caleb. Roar!” Mahinang saad nito sa reflection niya sa salamin using his sexy voice. 

Hindi naman ako makapaniwala sa sinabi nito. Ang kapal talaga ng lalakeng ‘to. Hindi ko alam kung matatawa ako o anong magiging reaksiyon ko sa narinig ko sa kaniya, pero aaminin ko man sa hindi, sa kaloob-looban ko ay bigla akong napangiti dahil sa sinabi nito.

“Oo nga, napaka-gwapo mo.” Nakangiting saad ko habang nakatingin sa kaniya. Agad naman itong napalingon sa kinaroroonan ko at bakas sa mukha nito ang gulat at hiya, ngunit pansamantala lang iyon dahil bigla iyon napalitan ng ngisi.

Shit! Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ang mga katagang iyon. Siguro dahil sa emosiyon? Ewan! Kakainis ka self!

“Talaga ba? Gwapo ako?” Nakangising saad nito sabay kagat sa kaniyang labi. 

Shit! Ang sexy niya!

“Tsk! Oo na, Bry. Kahit hindi ko naman sabihin sa iyo ay alam mo naman sa sarili mo na gwapo ka.” Pa-cool kong saad sabay lakad papalapit sa kaniya.

“I know. Pero mas gusto ko pa rin na ang taong gusto ko mismo ang mag-sabi ng ganoon sa akin, or should I say ang mag-compliment sa akin. It feels like cloud nine kapag na-compliment ka ng taong gusto mo — like now.” Nakangiting saad niya.

Napangiti na lamang ako sa sinabi nito. Hindi ko kasi alam kung anong sasabihin ko. Hindi naman sa malalim ang mga katagang binitawan niya, sadiyang wala lang talaga akong maisip na sagot sa sinabi nito.

“Tara na?” Nag-aalinlangan kong tanong sa kaniya na dahilan upang mapatawa ito ng mahina sabay tango.

“Let’s go!”

Pinagbuksan naman ako nito ng pinto na ikinangiti ko naman. “Salamat,” saad ko sa kaniya sabay pasok, ngumiti at tumango naman ito ng pabalik bilang sagot sabay sara ng pinto. Pagkatapos niyon ay sumakay na rin siya sa kotse at dali-daling pinaandar ang makina nito sabay karipas ng takbo.

Habang tahimik kaming nagbiyabiyahe papunta sa BSAC ay bigla akong napatingin ng may pagtataka kay Bryan nang bigla itong magsalita…

“Busy ka ba mamaya?” Mahinahong tanong niya habang pokus sa pagmamaneho.

Agad ko naman inisip kung marami mga gagawin ko or marami akong mga dapat asikasuhin o gawin mamaya. Nang mapagtanto kong wala naman masiyado ay agad na akong sumagot, “Hindi naman siguro. Bakit?”

“May pupuntahan tayo mamaya, papakilala ko sa ‘yo iyong isa sa mga importaneng tao sa buhay ko bukod sa mga parents ko. Alam kong magugulat ka dahil ‘di mo aakalain na parte pala siya ng pamilya namin, lalo na’t isa siya sa mga sikat na business man. Pero mamaya ko na siya sasabihin sa ‘yo kapag nagkita na kayo.” Nakangiti nitong saad sa akin. Ramdam ko rin ang excitement sa tono nito, halatang gustong-gusto niya talagang makilala ko ang taong ‘yon.

Napangiti na lamang ako sabay tango sa sinabi nito bilang pagpayag. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko lalo na’t nang marinig ko ang salitang business man , tapos idagdag ko pa ang salitang sikat .

Pero siyempre, hindi ko naman ine-expect na siya ‘yong importanteng taong tinutukoy ni Bryan, lalo na’t maraming mga sikat na business man sa mundo, hindi lang naman siya. But still, hindi ko pa rin alam kung anong mararamdaman ko, tignan nalang natin mamaya kung siya nga iyon. Pero sana hindi.

28

Caleb’s Point of View

Nang makarating na kami sa BSAC ni Bryan ay agad na kaming nag-park, pagkatapos niyon ay bumaba na rin kami at nagsimulang maglakad papunta sa faculty ko, ihahatid kasi ako ni Bryan.

And as usual, iyong mga matang nakatingin sa amin ay parang papatay ng wala sa oras, pero hindi lang diyan natatapos sapagkat bigla-bigla nalang pinalupot ni Bryan ang kamay niya sa waist ko na sobrang ikinagulat ko. 

Agad naman akong napatingin kay Bryan nang may pagtataka na tila bang pinapahiwatig sa kaniya na bakit niya ginawa ito? But instead of answering me, ngumisi lang siya at ipinagpatuloy ang paglalakad ng taas noo.

Ako naman ay hindi mapigilang mapayuko dahil sa hiya at the same time sa mga matang lalong nanlisik. It’s like I’m the girlfriend sheep of their alpha wolf, and they hate me because I’m not like them and they will never like me.

“Bryan, I think hindi mo na kailangang pang gawin ‘to. Alam mo naman na ayaw nila sa akin eh…” Mahinang saad ko sa kaniya.

Narinig ko naman ‘tong napabuntong hininga, “H‘wag mo nalang isipin o pansinin ang mga sinasabi ng ibang tao patungkol sa ‘yo, sa atin. Inggit lang ang mga iyan, pero kung iyan ang gusto mo gagawin ko,” pagtigil nito sabay kalas ng pagkakapalupot ng kaniyang kamay sa waist ko.

“Gagawin ko kasi nirerespeto ko iyang desisyon mo.” May ngiti niyang pagpapatuloy na dahilan upang mapangiti rin ako. 

Napaka

-swerte ko talaga sa ‘yo, Bry. Kaso sayang lang kasi sadiyang hindi pa ako handa para sa atin kasi meron pang

nakapa

-loob dito sa puso ko, for the mean time let’s just be friends.

Pinagpatuloy na namin ang paglalakad, at habang naglalakad kami ay hindi pa rin talaga mawala-wala ang mga matang nakamasid sa amin. At mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa harap ng faculty ko.

“Are you sure hindi ka na papahatid sa room niyo?” Tanong nito sa akin at bakas sa tono nito ang pag-aalala. Siguro dahil sa nangyari no‘ng isang araw.

“Nah, dito nalang ako. At saka, kaya ko naman na kaya don‘t worry about me. And also, malayo pa ng konti ang faculty niyo here baka ma-late ka pa kapag hinatid mo ako.” Nakangiti kong saad sa kaniya na agad naman niyang tinanguan.

“Sige, sige. By the way, mamayang hapon sa parking lot nalang tayo magkita ah, hintayin mo ako roon, may thesis defense kasi kami ngayon kaya hindi kita masusundo sa last subject niyo at the same time baka ma-late rin ako ng konti,” saad nito sabay ngiti nang may pag-aalinlangan. 

“Nah, it’s okay. Good luck, Bry! Kaya mo iyan! Fighting!” 

Natawa naman ito ng mahina sabay tango, kasabay rin nito ang pagtapik niya sa ulo ko na dahilan upang magulo ang buhok ko.

“See you, my Caleb! Gotta go now.” Nakangiti niyang saad sa akin sabay halik sa aking pisngi na ikinagulat ko.

Shit! 

Kahit sanay na ako sa paghalik niya sa aking pisngi, ay hindi pa rin ako comfortable pagdating sa ganitong scenario, like now, nandito kami ngayon sa public place which is not good lalo na’t ramdam ko ang mga matang sobrang samang nakamasid sa amin, lalo na sa akin.

Mga ilang sandali pa ay nabalik nalang ako sa ulirat nang marinig kong magsalita si Bryan, “Hey, Cal! You okay?” Nag-aalalang tanong nito. Dali-dali naman akong tumango sa tanong nito.

“Okay then, gotta go. See you later, my Caleb.” Nakangiting saad niya at nagsimula na itong maglakad paalis. He seems not convinced sa pagtango ko sa tanong niya kanina, pero siguro hindi niya nalang iyon pinansin.

Nang mawala na siya sa paningin ko ay nagsimula na akong patungo sa unang papasukan ko ngayong umaga, which is Mabisang Pamamahayag. Hindi lang din kaming mga Gen. Ed. ‘yong nandoon, kasama rin namin ang mga BSED major in Filipino.

Habang naglalakad ako sa hallway ay bigla kong nakita ang The Elite na papalapit sa kinaroroonan ko, “Shit, mukhang ma-lalate ako nito.” Bulong ko sa sarili ko.

Ngunit, mukhang hindi naman nila ako napansin o nakita sadiyang papadaan lang siguro sila rito sa dinadaan ko. Pero sana nga ganoon lang, ayaw ko na kasing mapa-away pa sa kanila lalo na’t maganda ang gising ko kanina.

Nang mapansin kong malapit na sila sa kinaroroonan ko ay dali-dali na akong yumuko at nakisabay sa mga naglalakad na dalawang babae at tatlong lalaki.  Nagtago ako sa mga likod ng mga ‘to para lang ‘di mapansin ng mga The Elite.

Grabe ang kabang nararamdaman ko ngayon habang nakikisabay sa paglalakad, hindi pa kasi namin nalalampasan ang mga The Elite, pero talagang pinapanalangin ko na sana ay hindi nila ako mapansin, at the same time hindi rin ako mapansin ng mga sinasabayan ko, baka kasi bigla silang sumigaw o kaya naman pagbintangan pa nila akong magnanakaw.

At mga ilang sandali pa ay sobra nalang ang tuwa ko nang malampasan namin ang The Elite without noticing me. It’s a good thing dahil walang awayan ang mangyayari, well ngayong umaga lang, let’s see mamayang hapon.

And finally, umalis na ako sa likod ng mga sinabayan ko at dali-dali nang kumaripas ng takbo papunta sa first class na papasukan ko, it’s already 7:30 AM at ang start ng klase namin is 8:00 AM.

Nang makarating na ako sa room namin ay agad na akong umupo sa pinaka-sulok ng hindi pinapansin ang mga matang nakatingin sa akin. At mga ilang saglit pa ay dumating na rin ang instructor namin, si Mr. Rey. Ayaw niyang tawagin namin siyang teacher or professor kasi raw hindi naman siya nakapagtapos bilang isang teacher, kaya instructor nalang.

…

Naging mabilis ang araw, at hapon na nga.  So far, marami naman akong natutunan ngayon, puro kasi mga discussions ang mga naging ganap eh. And either tomorrow or next week ang mga quizzes namin niyan, mabuti nalang nakapag-take note ako para naman may magamit akong reviewer or para may mareview, baka kasi biglang magpa-surprise quiz ang mga instructors and professors namin, mahirap na baka bumagsak pa ako.

Nandito na ako ngayon sa parking lot kung saan naka-parked ang kotse ni Bryan — nakatayo habang hinihintay siyang dumating. Kadarating ko lang din actually kaya naman hindi ako agad maiinip.

Mga ilang sandali pang paghihintay ay dumating na rin si Bryan. Agad naman ako nitong niyakap ng mahigpit na sobrang ikinataka ko, pero siyempre go with the flow nalang, kaya naman niyakap ko rin ito ng pabalik kahit na sobrang daming mga matang nakamasid sa amin.

“Bry, what happened?”

“Successful kasi ang defense namin kaya masaya ako.” Masayang saad nito na ikinatuwa ko naman.

“Wow naman! Congratulations po, Mr. Bryan. You guys deserves it!” Nakangiti kong saad sa kaniya. Well, totoo naman na deserved nila na mag succeed iyong defense nila, halos marami rin kasing nai-ambag si Bryan sa thesis nila eh.

“Thank you, my Caleb. By the way, tara na?” Nakangiting tanong nito sa akin habang bakas sa kaniyang tono ang excitement.

Agad naman akong tumango sa tanong nito kahit na tila bang bumalik na naman ang nararamdaman ko kanina, iyong feeling na ‘di ko alam kung anong mararamdaman ko. Siguro dahil sa overthink. Pero sana talaga, hindi siya ang tinutukoy ni Bryan. Sana nga.

29

Caleb’s Point of View

“My Caleb, nandito na tayo.” 

Napamulat na lamang ako nang marinig ko ang malumanay na boses ni Byran habang binibigyan ako nito ng mahinang tapik sa aking shoulder. Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako sa biyahe.

“Want some water?” Nakangiting tanong niya habang inaabot niya sa akin ang tumbler niya na may laman na tubig.

Ako naman ay agad napatango sabay kuha ng may lugod sa tumbler niya. Uhaw na uhaw na  kasi ako, ramdam ko rin ang katuyuan ng lalamunan ko kaya need ko ng water para hindi ma-dehydrate.

Pagkakuha ko sa tumbler ay agad ko na itong binuksan at sinimulang inumin. Nang matapos kong inumin ang laman nitong tubig ay agad ko na itong isinara at binigay ulit kay Bryan.

“Salamat,” saad ko sa kaniya na may matamis na ngiti. Ngumiti rin naman ito ng pabalik sa akin sabay lagay ng tumbler sa pinagkuhanan niya.

“You okay now?” Mahinahong tanong niya sa akin na dali-dali ko naman tinanguan bilang sagot habang nakangiti. 

Sobrang thoughtful niya talaga.

“Bago tayo bumaba message ko lang ‘yong secretary ng ipapakilala ko sa iyo kung nandito na sila. And by the way, don’t worry about Tito Fernan kasi pinagpaalam na kita kanina via call,” saad niya sa akin habang pokus sa pagta-type sa cellphone niya. 

“Sige, sige. Pero buti call nalang ‘no? Dati pumupunta ka pa sa bahay para pagpaalam ako.” Natatawa kong biro sa kaniya na dahilan upang mapatawa rin ito sabay tingin sa akin.

“Aba siyempre, ako pa? Sobrang lakas ko na kaya kay Tito ngayon. At saka, takot ako sa kaniya dati kaya sa bahay niyo kita pinagpapaalam, lalo na’t hindi ko siya masiyadong kilala dati.” 

“So, ngayon hindi kana takot kay Tatay?” Saad ko sa kaniya habang nakataas ang isa kong kilay at the same time tinitignan ito nang nakakaloko.

Agad-agad naman itong umiling na sobrang ikinatuwa ka. Ang cute niya kasing umiling eh, konti nalang din ay umikot na ulo niya sa sobrang pag-iling.

“Hindi naman sa ganoon, takot pa rin naman. Pero hindi na kagaya ng dati,” saad nito habang naka-nguso, konti nalang din ay pwede nang patungan ng kahit na anong bagay ang nguso niya, sobrang tulis kasi nito.

Mga ilang sandali pa ay napatigil kami sa pagtawa nang tumunog at sumindi ang cellphone niya. Ting! 

Dali-dali niya naman ‘tong kinuha. At nang mabasa niya na kung sino man ang nag-message sa kaniya ay agad itong napatingin sa akin, “Nandiyan na raw sila. Tara na.” 

Agad naman akong tumango, kasabay nito ang pagbaba niya sa kotse. Ako naman ay bago ako bumaba ay tinignan ko muna ang itsura ko sa salamin at nag-ayos ng konti. Tinignan ko rin ang orasan dito sa kotse and it’s already 6:45 PM, hindi ko namalayan na gabi na pala kaming dumating dito sa pupuntahan namin.

At mga ilang saglit lang ay pinagbuksan na ako ng pinto ni Bryan na ikinangiti ko naman, “Salamat.” Pagpapasalamat ko sa kaniya. 

Pagkababa ko sa sasakiyan ay agad bumungad sa akin ang isang malaking building. Hindi lang basta building, it looks like a fancy building, parang isang sikat na corporation. And also, parang halos lahat ay naka premium or VIP para makapasok. 

Nabalik naman ako sa ulirat nang mapansin kong wala si Bryan sa harap at sa tabi ko, kaya naman inikot ko ang aking mata sa paligid at nakita ko siya sa may lobby sa loob ng building habang nakikipag-usap sa isang babae — receptionist. Nang matapos na siyang makipag-usap sa babae ay muli itong lumabas sa building at lumapit sa kinaroroonan ko.

“Let’s go. Kanina pa raw sila naghihintay.” Pagyaya sa akin ni Bryan na agad ko naman tinanguan, bigla naman nitong hinawakan ang aking kamay sabay lakad.

Ako naman ay napayuko nalang dahil ramdam ko na sobrang daming mga matang nakatingin sa amin nang may pagtataka habang naglalakad. Ramdam ko rin na sobrang bigat iyong mga tingin na binibigay nila, hindi kagaya ng mga students a BSAC. Well, matatanda na kasi ang mga tao rito, pero hindi naman masiyadong matanda, mga nasa 20’s and 30’s lang naman.

Habang naglalakad kami ay bigla nalang akong napatingin kay Bryan nang bigla niyang bitawan ang kamay ko. Tumingin din ito sa akin — tinignan ako nito ng may pag-aalinlangang ngiting naka-guhit sa kaniyang labi. Siguro dahil napansin niyang napayuko ako simula nang hawakan niya ang kamay ko kaya niya siguro ito binitawan.

Ipinagpatuloy na namin ang paglalakad. At habang naglalakad kami ay panay pa rin ang tingin ng mga nadaraanan namin, kasi naman halos lahat sila ay naka suit — mga employees. Kami naman ay uniform pa. Kaya naman sinong hindi titingin sa amin, ‘di ba?

Nagtungo kami ni Bryan sa elevator. At nang makapasok kami roon ay agad niyang pinindot ang 9th floor. Tahimik kong pinagmasdan ang reflection ko sa salamin ng elevator. Amoy ko rin na sobrang bango rito sa loob, hindi katulad ng ibang elevator ay ang babaho.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa 9th floor, tahimik kaming lumabas sa elevator at ipinagpatuloy ang paglalakad. Hindi ko alam kung saan niyan kami patungo ngayon, sadiyang sinusundan ko lang talaga si Bryan. 

At mga ilang saglit pa ay tumigil na si Bryan sa paglalakad na dahilan upang mapahinto rin ako. Kasalukuyan kaming nasa harap ng isang pinto ngayon, habang si Bryan ay busy sa paggamit ng cellphone, mukhang may mine-message siya kaya hindi na ako nagtanong pa.

Nang mapansin kong binaba na ni Bryan ang cellphone niya ay agad ko itong tinanong, “Bry, hindi pa ba tayo papasok?” humarap naman ito sa akin na may ngiti,

“Wait lang, Cal. Let’s wait a few more seconds.” Nakangiting bigkas nito sa akin na agad ko naman tinanguan.

Wala pang isang minuto ay agad nang bumukas ang pinto, at bumungad sa amin ang isang gwapo at maskuladong lalake na naka-suit. Tumingin ito kay Bryan pagkatapos niyon ay binaling niya sa akin ang kaniyang tingin — nagkatinginan kami.

Bakas sa kaniyang mukha ang gulat, pero saglit lang iyon dahil napalitan iyon ng matamis na ngiti. Nagulat din ako dahil sobrang pamilyar ng mukha niya.

Pero kung hindi ako nagkakamali ay siya iyong lalakeng bumibili ng skewer sa stall ni Kuya Jepoy nang nagtatrabaho pa ako roon, kung saan nagkasagutan sila ni Bryan. Bigla naman akong kinabahan.

Shit! It can‘t be.

Agad ko naman iniwas ang tingin ko sa kaniya sabay baling ng tingin kay Bryan na ngayon ay nanlilisik ang kaniyang mga mata habang tinitignan iyong lalake. Napatingin din ako sa kamao nito na nakayukom.

“Good evening. Come in. Kanina pa kayo hinihintay ni Boss, lalo kana Sir Bryan.” Monotonous nitong saad sa amin.

Agad naman kaming pumasok ni Bryan sa loob nang matapos sabihin ng lalakeng iyon na pumasok na kami.

Sa pagpasok namin ay agad bumungad sa aming harapan ang fine dining table na kung saan sobrang daming mga nakahapag na pagkain, napatingin din ako sa paligid dito sa loob ng kwarto, sobrang daming mga mamahaling furnitures, mga gamit, at may dalawa rin chandelier sa ceiling.

And also, aside sa mga kagamitan dito sa loob, sobrang gaan din ng ambiance rito, sobrang sarap sa pakiramdam. Nakaka-relax.

Nang matapos kong malibot ang aking mata sa paligid ay napatingin nalang ako bigla sa may pinto sa bandang sulok nang biglang bumukas iyon at iniluwa nito ang isang lalake.

Agad naman kami nitong nagkatinginan nang mapatingin siya sa kinaroroonan namin ni Bryan.

Nagulat naman ako kung sino ang lalakeng iyon. Bakas din sa kaniyang mukha ang gulat na tila bang hindi makapaniwala sa nakikita niya ngayon — ako rin naman.

Hindi lang basta lalake ang nakita ko, dahil siya lang naman ang taong nanakit at nang-iwan sa akin — sa amin ng anak ko.

Napaatras ako ng konti. Tila bang binuhusan din ako ng malamig na tubig. Tila bang na-estatwa rin ako sa aking kinatatayuan sapagkat hindi ko na magalaw pa ang sarili ko. Ngunit ang aking mata ay kahit pilit kong iiwas sa kaniya ay hindi ko magawa.

Sobrang tagal na simula nang huli kaming magkita. Ang dami nang nagbago sa kaniya, lalo na sa kaniyang physical appearance. Pansin kong lalong lumaki at naging maskulado ang katawan niya. Pansin ko rin na lalong naging mature ang mukha nito, nagkaroon na ng balbas na sobrang nagpadagdag sa ka-hotness niya.

Aside sa pagbabago ng physical appearance niya, I‘m just wondering kung nagbago rin ba ang nararamdaman niya para sa akin? Or nagbago ba talaga ang nararamdaman niya sa akin? Pero ano pa nga ba ang aasahan ko? Siyempre, wala na siyang nararamdaman, kaya nga iniwan niya ako, kami ng anak ko.

30

Jerald’s Point of View

“Ano? Nag-message na ba siya sa iyo? Nasaan na raw sila?” Tanong ko kay Benjo habang nakaupo sa upuan dito sa dining table, which is pina-handa ko kanina sa mga employees ni Mr. Jeon.

We‘re here at the Jeon Company. Mabuti nalang mabait si Mr. Jeon upang ipagamit ang unoccupied room nila rito sa building, I decided kasi na rito ko nalang gawin iyong pagkikita at the same time dinner namin ni Yani kasama ang kasama niya na ipapakilala niya raw sa akin. I wonder kung sino ang ipapakilala niya, is it his girlfriend? Or a soon-to-be girlfriend?

“Nasa baba na raw po sila, Sir. Pa-akyat na po.” Nakangiting saad sa akin ni Benjo na agad ko naman tinanguan. He’s standing beside me right now.

“Okay then. Sabihin mo sa akin kapag nariyan na sila,” I asked na agad naman niyang tinanguan.

I got up from my seat and dared to walk straight towards the restroom here. Pupunta ako sa restroom hindi para mag-out ng shit, kundi para tignan ang gwapo kong mukha kung maayos ba at kung marumi ba, para naman agad kong maayos o maalis. Need ko rin magpa-impress sa dadalhin ni Yani ‘no, baka kasi first meet sa akin nang dadalhin niya ay bad impression na kaagad.

Nang makarating na ako sa loob ng restroom ay agad na akong nagtungo sa salamin, “Sobrang gwapo ko talaga,” saad ko sa aking reflection sabay swag. Napatawa nalang ako sa sarili ko.

I’m a millennial, so somehow I know the trends. Although, busy ako sa mga companies na hawak ko, kahit papaano naman ay nakakasabay pa rin ako sa mga Gen Z.

Bigla naman akong napatingin sa pinto nang biglang may kumatok — si Benjo, “Sir, nandito na po sila. Papasukin ko na po ba?” Tanong niya mula sa labas.

“Yes. I‘ll just finish my thing here, then lalabas na rin ako.” Simpleng saad ko sa kaniya sabay tingin ulit sa salamin. Nang makita kong maayos-ayos naman ang sarili ko at mukhang presentable ay dali-dali ko nang binuksan ang pinto at lumabas.

At saktong paglabas ko ay bumungad sa akin si Yani na sobra kung makangiti, parang konti nalang din ay mapupunit na ang labi nito. Pero siyempre, dahil mabait ako, ay ngitinitian ko na rin ito nang pabalik.

Napatingin naman ako sa kasama nito and I was very surprised to see who was with him, pansin ko rin na nagulat din siya nang makita niya ako muli. 

Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Finally, we met again — I met him again. And I couldn’t take my eyes off him, as if my eyes were stuck on him. Hindi ko alam kung panaginip lang ba ito o ano, pero kung panaginip man ito, I will choose not to wake up para lang masulyapan siya.

Sobrang tagal na since huli kaming magkita. And as usual, maganda at cute pa rin siya hanggang ngayon. Let’s say, naragdagan ang kagandan at ka-cutan niya ngayon.

Nabalik nalang ako sa ulirat nang bigla akong tinawag ni Bryan, “Tito? You okay po? Kanina pa kita tinatawag pero tulala ka riyan habang nakatingin kay Caleb,” saad nito habang takang nakatingin sa akin.

Ngumiti naman ako sa kaniya sabay iling, “I’m fine. At saka, hindi siya ang tinitignan ko ‘no. I was looking at the furniture behind him. I was wondering where to find something like that to buy. Sobrang ganda kasi. I also wanna have something like that in my office.” Palusot ko sa kaniya na agad naman niyang tinanguan.

Mukhang convince naman siya sa palusot ko kaya all goods na. 

“Yani! Kumusta ka naman?” Masiglang tanong ko kay Bryan habang naglalakad papalapit sa kinaroroonan nila. Iniiwas ko rin ang tingin ko kay Caleb baka kasi mahalata ako ni Bryan.

“Okay naman po, Tito. How about you po?” Tanong naman niya sa akin sabay fist bump nang makalapit ako sa kanila.

“Before I answer your question ay umupo na muna tayo and let’s have dinner. Let’s chitchat habang kumakain para naman mapasarap ang kain ko.” I chuckled.

Tumango naman ito, “Cal, tara na,” rinig kong saad ni Bryan kay Caleb na agad naman sinunod ng isa. Ako naman ay tinawag na si Benjo upang samahan niya kaming kumain, nang una ay naghe-hesitate pa siyang sumali pero napapayag ko rin naman ito sa huli. 

Kung nagtataka kayo kung paano ang arrangements namin sa pag-upo, heto I’ll explain. So, the dining table is good for four people. Caleb and Bryan are next to each other, while I am next to Benjo. Then Bryan and Benjo are facing each other, while the one in front of me is Caleb. 

“So, kumusta ka po, Tito? Kumusta ang mga companies natin, huh? Payaman ka nang payaman ah.” Natatawang saad sa akin ni Bryan habang sumusubo ng pagkain. 

“Well, wala naman problems ang mga companies, all goods. At saka, mayaman na talaga ako ‘no. Ikaw kumusta ka naman? Kumusta ang school?” Tanong ko naman sa kaniya ng pabalik habang iniiwasang tumingin sa harapan ko ngayon. 

Paano ba naman kasi, kumakain lang siya pero parang naaakit ako. When he was about to eat I couldn’t help but look at him, sobrang hot niya kasing sumubo na dahilan para tigasan ako sa ilalim.

Shit!

“Mabuti naman po ako, Tito. At saka, heto graduating na this year — Bachelor of Science in Civil Engineering (BSCE),” saad ni Bryan sa akin na ikinamangha ko naman,

“Wow, galing naman. Pagpatuloy mo iyan.”

“Thank you po!” 

“By the way, kumusta na rin pala ang mga parents mo? Tagal na since tumawag sila sa akin ah.” 

“They‘re okay, Tito. Hindi ko nga po alam kung kailan sila uuwi, pero pinangakuan naman po nila ako na uuwi sila this year.” Nakangiting saad niya sa akin na agad ko naman tinanguan. 

Bryan’s father, Miguel Craig, is my cousin. Therefore, Bryan is my nephew. Miguel’s father is Tito Ben which is pinsan ni Daddy. Kung napapansin niyo ay magkaiba kami ng surname, well, Miguel Craig ay hindi totoong kabilang sa family ng Marlon — he was adopted.

Si Tito Ben at Tita Abel kasi ay hindi magkaroon-roon ng anak noon, kaya naman nag-adopt sila, at iyon si Miguel Craig. Nang kunin nila si Miguel sa bahay-ampunan ay hindi na nila pinalitan pa ang apelyido nito para raw may alala pa rin siya sa mga real parents niya.

Si Lolo Gorge naman ay may isang kapatid which is si Lola Felia. Dalawa lang silang magkapatid, pero kalaunan ay namatay rin si Lola Felia kasama ang asawa niya na si Lolo Rico na parents ni Tito Ben — namatay ang mga parents niya dahil sa car accident. Mabuti nalang talaga ay nasa 20’s na no‘n si Tito Ben.

“Anyways, Tito, this is Ca…” Hindi natuloy ni Bryan ang kaniyang sasabihin nang inunahan ko ito.

“I know him already,” Monotonous kong saad sa kaniya habang nakatingin nang daretso sa harapan ko na ngayon ay sobra ang pagkaputla. Nakita ko naman sa peripheral vision ko si Bryan na gulat na gulat habang panay ang baling ng tingin sa aming dalawa ni Caleb.

Saya at confusion ang nararamdaman ko ngayon. Masaya, kasi nakita ko na siya muli — sa mahaba kong panahong paghahanap sa kaniya ay nahanap ko na rin siya. Confusion naman ay dahil sa katanungang bakit niya kasama si Bryan? May namamagitan ba sa kanila ng pamangkin ko? Siya rin ba ang tinutukoy na ipapakilala ni Bryan sa akin? What’s their real-deal?

31

Caleb’s Point of View

Hindi talaga ako mapaniwala hanggang ngayon, ultimong pag-subo ko nalang ng pagkain ko ay hindi pa rin mawari nang aking isipan na nagkita na kami ngayon.

“Anyways, Tito, this is Cal…” Hindi natapos ni Bryan ang pagpapakilala niya sa akin nang biglang magsalita ang nasa harapan ko habang nakatingin ito sa akin ng seryoso.

“I know him already.” Monotonous niyang saad sa amin na dahilan upang lalo akong mamutla. 

Nakita ko naman si Bryan na takang nakatingin sa amin habang palipat-lipat ang baling ng tingin nito. Habang iyong Benjo naman, ay napansin kong nagulat din dahil sa sinabi ng Boss niya, pero saglit lang iyon at nabalik lang ulit ang casual nitong reaction.

Hindi ko alam what his real deal right now. Sasabihin na ba niya na may namagitan sa aming dalawa no‘n, ngayon sa hapag-kainan? O kaya naman sasabihin niyang may anak kami?

“You already know him, Tito?” Takang tanong ni Bryan sa kaharap ko ngayon na sobra kung makatitig sa akin.

Tsk!

“Of course, Yani! Narinig ko kaya name niya kanina, paanong hindi ko siya makikilala? Idagdag mo pa iyang student’s ID na suot-suot niya,” saad nito habang tumatawa ng peke na agad naman tinawanan ni Bryan.

Ako naman ay hindi nalang pinansin ang sinabi nito at pinagpatuloy nalang ang pagkain ko. Pero if ganoon ang sagot niya, it means kinalimutan niya na talaga ako ‘no. Hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang akong nasaktan sa sagot nito, siguro dahil mahal ko pa siya? Hindi ko alam!

Pinagpatuloy nila ang pag-uusap, ako naman ay hindi nalang sila pinapansin at patuloy ko na lang kinakain ang pagkaing nasa harapan ko. Napansin ko rin na ganoon din ang ginagawa ni Benjo — sobrang out of place namin. Lalo na’t hindi naman ako maka-relate sa mga pinag-uusapan nila. At saka, ayaw ko rin siyang maka-usap, baka ano pang masabi ko sa kaniya, kaya naman mananahimik nalang ako.

Nang matapos na akong kumain ay agad na akong tumayo, sabay-sabay naman ang mga itong napatingin sa akin nang may pagtataka,

“Where do you think you‘re going?” Biglang tanong sa akin ng nasa harapan ko — si Jerald, using his monotonous voice. Napataas naman ako ng kilay sa kaniya dahil sa tanong niya sa akin.

“Restroom,” plain kong saad sa kaniya sabay lakad papunta sa pinto palabas sa kwartong ito.

Actually, hindi naman talaga ako pupunta sa restroom, gusto ko lang talagang lumabas. Wondering na may rooftop sa building na ito para naman doon muna ako magtambay pansamantala, gusto ko kasing makalanghap at makaramdam ng sariwang hangin. Sobrang bigat kasi ng atmosphere rito sa loob.

“Merong restroom dito sa loob, you don‘t need to go out.” May diin nitong saad sa akin na dahilan upang mapahinto ako. Humarap naman ako sa kaniya ng may buong tapang, “Gusto ko sa labas,” saad ko sa kaniya at pinagpatuloy ang paglalakad.

Nang makalabas na ako sa kwartong iyon ay roon ko lang naramdaman ang totoong paghinga — biglang naging maluwalas ang aking paghinga, ang sikip-sikip kasi sa loob lalo na’t panay rin ang tingin sa akin ng lalakeng iyon.

Nagsimula na akong maglakad papunta sa elevator, sana talaga merong rooftop dito. At habang naglalakad ako ay bigla akong nakakita ng isang magandang babae na papalapit sa akin, and I think she’s one of the employees here. Naka-ponytail ang buhok niya habang may hawak-hawak na mga papers.

Magtanong kaya ako sa kaniya kung may rooftop dito sa building? Para naman kahit papaano ay hindi na ako mapagod sa kakalakad kung wala man, at saka para na rin daretso labas na ako kung wala man rooftop dito.

Sinalubong ko siya, “Hi! Good evening po, Miss. Miss, tanong ko lang po sana kung may rooftop dito?” Tanong ko sa kaniya at saka ngumiti nang nag-aalinlangan. Huminto naman ito sa harapan ko sabay ngiti; ang ganda niya lalo kapag ngumiti siya.

“Yes, meron.”

“Sige po. Thank you!” Pagpapasalamat ko sa kaniya, siya naman ay ngumit’t tumango lang at pinagpatuloy na nito ang kaniyang paglalakad, ako rin naman.

Naglakad na ako patungo sa elevator, at nang makarating na ako roon ay agad na akong pumasok at tahimik na pinindot ang top floor, mabuti nalang ako lang mag-isa rito sa loob. Nang malapit nang magsara ang pinto ng elevator ay biglang may humarang na kamay rito na dahilan upang bumukas itong muli, at bumungad naman sa akin si Benjo.

If you guys wondering bakit ko alam ang pangalan niya ay dahil narinig ko si Jerald kanina na tinawag siyang Benjo. Hindi naman sa tsismosa, narinig lang talaga.

“Hi!” Nakangiting pagpasok nito sabay tabi sa akin; sobrang dikit, kaya naman agad akong umusog papalayo ng konti sabay ngiti sa kaniya,

“Hello,” tugon ko naman sa kaniya na dahilan upang lumawak ang ngiting nakaguhit sa kaniyang labi sabay patong ng kaniyang kamay sa aking ulo, nagulat naman ako sa ginawa nito kaya naman napa-atras ako ng konti.

Masiyado na ba kaming close para

guluhin

niya ang buhok ko? Or

mag-kaibigan

na ba kami para gawin niya sa akin ang bagay na iyon?

“Sorry, hindi ko alam na magugulatin ka pala. By the way, I‘m Benjo; Benjo Marquez. Sir Jerlad’s Secretary.” Nakangiting saad nito sabay abot sa akin ng kaniyang kanang kamay, agad naman akong nakipag-shake-hands sa kaniya,

“Okay lang, hindi lang ako sanay. I‘m Caleb, by the way; Caleb Monterey.” Nakangiti ko ring saad sa kaniya at agad binitawan ang kamay nito, mukhang ayaw niya nang bitawan eh.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa lalakeng ito, sobrang weird niya kasi. Lalo na ngayon, panay na naman ang tingin niya sa akin, tapos kapag ibabaling ko ang tingin ko sa kaniya ay bigla-bigla nalang siyang ngingiti na parang isang baliw. Napapatingin nalang talaga ako sa reflection ko sa salamin kung mukha akong clown para ngumiti siya.

Hayst

! So weird.

“Is he your boyfriend?” Out of nowhere bigla niyang natanong ang bagay na iyon, kaya naman agad akong napatingin sa kaniya nang may pagtataka.

“Who? Bryan?”

“Yeah,” simpleng saad nito sa akin. Seryoso na rin siya ngayon, hindi na siya katulad nang kanina na sobra kung makangiti na tila bang nanalo sa lotto.

“No. Hindi ko siya boyfriend, kaibigan ko siya and at the same time, he‘s my suitor,” saad ko sa kaniya, napatango naman ito sa sagot ko.

“Kung hindi mo siya boyfriend, ba‘t kung maka-asta siya ay parang boyfriend ka niya?” Seryosong tanong nito sa akin.

Hindi na ako naka-imik pa sa tanong nito dahil ayaw ko rin naman sagutin ang tanong niya. Siguro dahil ganoon lang maka-asta si Bryan sa akin ay dahil manliligaw ko siya, pinapakita niya lang siguro na karapat-dapat siya para sa akin. That’s it. Pero ang tanong, ba‘t niya biglang natanong ang bagay na iyon? Hayst!

32

Benjo’s Point of View

“Kung hindi mo siya boyfriend, ba‘t kung maka-asta siya ay parang boyfriend ka niya?” Seryosong tanong ko sa kaniya, but instead of answering it, he just stayed quietly habang tinitignan ang sarili niyang reflection sa elevator.

Fuck!

Hindi ko alam kung bakit ko natanong ang bagay na iyon. Hindi ko rin alam kung bakit ko na-open-up ang bagay na iyon. I think I made him uncomfortable, I gotta do something.

“S-Saan ka pupunta pala? I thought pupunta ka sa restroom? May restroom naman sa floor na iyon.” Kinakabahan kong tanong sa kaniya, tinignan naman ako nito.

“Actually, ‘di naman talaga ako pupunta sa restroom; gusto ko lang talagang lumabas mula sa kwartong iyon and at the same time I wanna feel fresh air.” Mahinang saad nito sa akin, at bakas sa kaniyang boses ang pagkahiya.

Cute

“And by the way, sa rooftop ako pupunta. Ikaw? Saan ka ba pupunta? Inutusan ka ba ng boss mo?” Sunod-sunod na tanong nito sa akin na sobrang ikinagulat ko naman.

Legit ba ito? Nagtatanong na rin siya sa akin ngayon? I know it’s not a big deal, pero sa taong may gusto sa kaniya na — katulad ko, ay masisiyahan.

Si Caleb kasi ay ‘yung tipo ng tao na isang tanong, isang sagot lang sa akin. Kaya naman grabe nalang ang pagkagulat ko nang magtanong pa ito.

“Walang inuutos si Sir sa akin. Sinusundan kasi kita,” saad ko sa kaniya na dahilan upang mapatingin ito sa akin nang may pagtataka. Shit!

“I mean, sinusundan kita kasi baka maligaw ka rito sa building, lalo na’t sobrang laki nitong building…” Palusot ko sa kaniya, mukhang convinced naman na ito sapagkat tumango siya, kaya naman nakaluwag na rin ako ng maluwalas.

Hayst! Ang tanga mo talaga self, ikaw pa mismo ang maglalaglag sa sarili mo.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang tumunog na ang elevator ting! kasabay nito ang pagbukas ng pinto.

Sabay kaming lumabas ni Caleb, at agad naglakad patungo sa rooftop. Alam kong nagtataka niyan siya kung ba’t sinusundan ko pa rin siya hanggang ngayon. Pero siyempre, papabayaan at hindi ko nalang papansinin ang bagay na iyon. Gusto ko kasi siyang makasama, kahit ngayon lang.

…

Nandito na kami ngayon sa rooftop habang nakaupo sa may bench dito. Mula rito sa kinauupuan namin ay kitang-kita ang lahat ng mga malalaking structures dito sa lugar.

Tahimik lang kami nakaupo rito. Siya naman ay pokus na pokus na nakatingin sa malayo. I’m wondering kung ano ang iniisip niya, mukha kasing seryoso at malalim. And I expected, huminga ito nang malalim,

Sigh!

“Mukhang malalim ang iniisip natin ah? You know what, pwede mong sabihin sa akin kung gusto mo, huwag kang mahihiya para naman kahit papaano ay mabawan iyang dinadala mo.” Seryosong saad ko sa kaniya.

Napatingin naman ito sa akin ng seryoso rin. Ako naman ay nginitian lang ito nang napaka-tamis na dahilan upang mapatawa ito ng mahina.

“Hindi naman masiyadong malala ang iniisip ko, ‘no. Iniisip ko lang talaga kung kailan ko gagawin iyong individual research namin, lalo na’t malapit na ang pasahan,” saad niya at muling tumingin sa malayo.

He lied. I know that was a lie. Ayaw niya lang talagang sabihin sa akin ang totoo, but I respect that. Siguro sobrang private nang iniisip niya kaya ayaw niyang sabihin sa akin.

“College student?” Tanong ko sa kaniya, ngumiti at tumango naman ito sa akin, “Yes. 4th year, graduating this year.”

Pinagpatuloy namin ang pag-uusap. A lot of things we have talked about. Sobrang nakakatuwa rin siya. Tawa rito, tawa roon. Sobrang daldal niya pala kapag kinilala siya ng lubos. Halos ang dami niya rin baong mga biro, ako naman ay dahil mahina ako sa part na iyon ay puro tawa at halakhak lang ang ambag ko.

“Ang sakit ng tiyan at panga ko sa kakatawa dahil sa mga biro mo! Makwela ka pala.” Tumatawa kong saad sa kaniya na dahilan upang mapatawa rin ito.

“Naman ako pa. At saka, ganoon dapat talaga, kahit na marami kang mga iniisip ay dapat always happy; keeping your smile on ay sobrang nakakagaan ng loob, lalo na sa surroundings mo.” Nakangiti niyang saad sa akin.

Now, alam ko na kung bakit ko siya naging gusto, or should I say mahal. Hindi lang siya matalino, hindi lang din siya ma-sense of humor, dahil sobrang deep din ng mga words na sinasabi niya na may sense.

Naging tahimik na muli ang paligid namin.  Tahimik siyang nakatingin ulit ngayon sa malayo, siguro napagod na rin siya sa kakadaldal.

“Caleb, I like you or should I say, I love you.” Seryosong saad ko habang nakatingin sa kaniya. Bigla naman itong napatingin sa akin nang may pagtataka, pero saglit lang iyon dahil napalitan din iyon ng tawa.

“Nice joke, Benjo! Naku, ang galing mo na rin mag-biro ngayon ah.” Natatawang saad nito, but he stop laughing when he noticed that I’m giving him a serious face.

“I‘m not kidding, Caleb. I love you, and I really do,” saad ko sa kaniya while giving him a convincing face because I was expecting na hindi siya maniniwala, and as I was expected, hindi nga siya naniwala.

“W-What? Is that a kind of prank, Benjo. If it is prank, hindi iyan nakakatawa.”

Umayos naman ako ng upo at humarap sa kaniya. Hinawakan ko ang dalawang kamay nito at tinignan ito sa mata. Taka naman itong tumingin sa akin habang nakakunot ang noo, mukhang naguguluhan talaga siya sa nangyayari ngayon.

“Look, I know naguguluhan ka ngayon kasi nga dahil sa biglaang confession ko. But please, maniwala ka, I love you and I really do.”. Seryosong saad ko sa kaniya habang nakatingin ng diretso sa kaniyang mga mata.

Tinanggal naman nito ang kamay ko habang umiiling, “Benjo, ba’t ako? And how? Alam mo naman na bakla ako, hindi ako babae. At saka, wala rin iyung hinahanap ng isang lalake na meron ang babae. I think naguguluhan ka lang sa nararamdaman mo ngayon.”

“I start loving you when we first met. I think that’s called love at first sight. And Caleb, hindi naman kita minahal dahil sa physical appearance. Hindi ako katulad ng iba. And, I’m aware that you‘re gay, kaya nga mas lalo kitang minahal, ‘di ba. At saka, walang makakapantay sa iyo kahit sino pang babae; kahit magagandang babae pa. You‘re more than enough, Caleb…”

Nangingilid na iyung luha ko pero need iyon pigilan. Inaasahan ko nang mangyari ang pangyayaring ito. But I‘m not expecting na ganito pala kasakit.

“Benjo, gwapo ka. Maskulado ka. Mabait ka. At halos na sa iyo na ang lahat nang hinahanap ko. Pero, hindi pwede. Hindi pwedeng magkaroon tayo ng relasyon, hanggang kaibigan lang talaga ang mabibigay ko sa iyo.” Mahinahong saad nito sa akin.

And that’s it, hindi ko na napigilang bumuhos pa ang luha ko. Ang sakit pala — sobrang sakit pala kaysa sa inaasahan ko.

Tumingin ito sa akin na may mapait na ngiting nakaguhit sa kaniyang labi. At kasabay nang pagtingin niya sa akin ay ang pagpunas niya sa luhang kumalat sa aking pisngi sabay hawak dito, “Shhh~”

“Benjo, you‘re more than enough too. Mas makakahanap ka pa ng mas better sa akin, and not just better baka best pa. And if you‘re wondering kung magbabago ba ang tingin ko sa iyo, the answer is no. Hindi dahil nagkaroon ka ng feeling sa akin and I rejected you ay magbabago na. Kung anong pinakita mo sa akin, iyon na iyon. But for the mean time, lalayo muna ako sa iyo para mag-heal ka. Pero if you need someone to talk with, nandito lang ako; your friend.” Nakangiting saad niya sabay tayo’t naglakad papalayo sa kinaroroonan namin.

Ako naman ay napasalamukot nalang ng mukha at pinagpatuloy ang pag-iyak. I won‘t hate him dahil hindi niya ako sinagot.

Hindi ako lalaban. Hindi ko rin siya pipilitin na mahalin ako, dahil sa una palang ay alam ko na hanggang kaibigan lang talaga ang mabibigay niya sa akin. Why? Dahil alam kong may mahal siyang iba. Alam kong hanggang ngayon ay may naninirahan pa sa kaniyang puso. Ramdam ko ang bagay na iyon. Ramdam na ramdam.

Sadiyang nagbabakasakali lang talaga ako na magustuhan niya rin ako, pero as what I have expected, kaibigan lang talaga. Pero at least, nasabi ko ang nararamdaman ko sa kaniya. Wala na akong aalahanin at iisipin pa. Makakatulog na rin ako nang maayos.

Pinunasan ko na ang luhang kumalat sa pisngi ko, kasabay niyon ay tumayo na ako mula sa aking kinauupuan. Siguro sa ngayon, lalayo na muna ako sa kaniya, upang mag-pagaling.

Paalam

, Caleb.

Hanggang

sa muli.

33

Caleb’s Point of View

Hindi ko alam kung anong magiging reaction ko ngayon… gulat na naman ako. Nandito ako ngayon sa loob ng elevator, pababa sa floor na pinuntahan namin kanina. Kakagaling ko lang ngayon sa rooftop, at sobrang nakakagulat nalang talaga ang nangyari dahil biglang nag-confessed sa akin si Benjo, and I‘m not expecting that.

Hayst! Hindi ko alam kung anong nangyayari sa araw na ito dahil panay na lang nangyayari ang mga biglaang pangyayari na hindi ko inaasahan.

Ting!  Tunog ng elevator sabay bukas ng pinto. Ako naman ay lumabas na sa elevator at pinagpatuloy ang paglalakad patungo sa room na pinasukan namin kanina.

Nang makarating na ako sa harapan ng kwartong iyon ay dali-dali na akong pumasok. At sa pagpasok ko ay biglang napatingin sa akin ang dalawang lalake na seryoso hatang nag-uusap; Jerlad at Bryan. Kunot-noong nakatingin sa akin si Bryan, habang si Jerald naman ay seryoso lang itong nakatingin sa akin.

Anong

problema ng mga lalakeng ‘to?

“Sige po, Tito. Thank you po. Next time po ulit,” biglang saad ni Bryan kay Jerald habang siya ay nakangiti.

“No worries, Yani. Just call me, okay? Ingat kayo sa pag-uwi,” saad naman ni Jerlad kay Bryan sabay tingin sa akin. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa tingin na binigay niya, ngunit sobrang lamig niyon.

“Thank you po ulit, Tito!”

Bigkas ni Bryan sabay kuha sa bag niya at bag ko. Pagkatapos niyon ay lumapit na siya sa akin at laking gulat ko nalang nang hawakan niya nang biglaan ang braso ko sabay labas sa kwartong iyon. Ang sakit; ang sakit nang pagkakahawak niya.

“B-Bryan, ang sakit…” Mahinang daing ko sa kaniya, pero instead na pakinggan ang daing ko ay lalo niya pang hinigpitan ang pagkakahawak sa braso ko na dahilan upang mapaiyak ako ng mahina — napatakip nalang ako ng bibig.

Mga ilang sandali pa ay napahinto na kami sa paglalakad sabay bitaw sa akin, napahawak naman ako sa braso ko na ngayon ay sobra sa pamumula dahil sa mahigpit na pagkakahawak. Manhid na rin ito ngayon.

Napatingin naman ako sa paligid ko, at napansin ko nalang na nasa staircase pala kami rito sa building. Kaya pala kanina ay napansin kong sobrang tagal nang paglalakad namin.

“Caleb, bakit mo ‘ko niloko? At hanggang kailan mo ‘ko lolokohin?” Biglang saad sa akin ni Bryan while using his provocative voice na dahilan upang manlamig ako and at the same time maguluhan.

Tumingin ako sa kaniya nang may pagtataka na ngayon ay siya nakatalikod habang nakatungkod ang kaniyang mga kamay sa railing ng staircase habang nakayuko.

“B-Bryan, what are you talking about? I‘m confuse…” Nalilito kong saad sa kaniya, bigla naman itong tumingin sa akin nang nanlilisik ang mga mata. Napansin ko rin na nangingilid na ang luha niya.

Bakit siya umiiyak?

Anong nangyayari?

Bakit nangyayari ito?

Ano bang alam niya or should I say ano ba ang nalaman niya habang wala ako sa loob ng kwartong iyon?

Ang daming mga katanungan ang pumapasok ngayon sa aking isipan. Pero bigla nalang sumagi sa aking isipan ang isang bagay; isang bagay na hindi ko pa nasasabi sa kaniya; isang bagay na kung saan ay maaaring maguho at maapektuhan ang lahat.

“Caleb naman! Alam mo naman kung anong ibig sabihin ko ngayon.” His voice cracked, “Bakit hindi mo sinabi sa akin huh?!” He shouted. Dinig na dinig talaga ang echo ng boses niya dito sa staircase.

“Ang alin?” Naguguluhan ko pa rin tanong sa kaniya, “Bakit hindi mo pa kasi sabihin, huwag mo na akong pahulain pa!” Hindi ko napigilang mapataas ang tono ko sa kaniya.

Hindi ko alam kung iyon ang tinutukoy niya; iyong naging relasyon namin ni Jerald which is Tito niya pala na sobrang ikinagulat ko. Kapag kasing bigla ko nalang sinabi ang bagay na iyon ay baka hindi pala iyon ang tinutukoy niya.

Napasalamukot naman ito ng mukha, “Fuck!” sigaw niya. He looks irritated at the same time annoyed.

Tumingin muli siya sa akin sabay punas sa kaniyang luhang kumalat sa kaniyang pisngi. Actually, naaawa ako ngayon kay Bryan, dahil paniguradong nasaktan ko siya. Hindi naman siya magkakaganito kung hindi ko siya nasakatan.

“Tito Jerald and you had a relationship back then. And Tito Jerald is the father of your son — Jefferson.” Monotonous nitong saad sa akin habang malamig na nakatingin sa aking mga mata. Nagulat naman ako sa sinabi nito.

Therefore, tama pala ako sa hinala ko na iyon ang mismong tinutukoy niya. Kaya pala kaninang pagpasok ko sa kwartong iyon ay sobrang seryoso nila kung mag-usap, tapos idagdag ko pa ang mga tingin na binigay nila sa akin, lalo na si Bryan.

Hindi ako makapaniwala; hindi ako makapaniwala na sinabi ni Jerald iyon kay Bryan. Wala na. Sira na ang pagkakaibigan namin ni Bryan. At sobra ang sakit na nadulot ko sa kaniya.

“Kaya pala kaninang pagpunta natin sa kwartong iyon — nang makita mo siya ay pansin ko nalang ang pagkagulat mo. Ang bawat reaction na pinapakita niyong dalawa ay sobrang halata. Lalo na si Tito Jerald na sobra ang pagkatitig sa iyo…” Umiiyak na saad nito.

“I‘m sorry… Hindi ko naman alam na Tito mo pala si Jerald, kaya naman hindi ko nasabi sa iyo.” Mahinang saad ko sa kaniya habang nakayuko. Hindi ko siya kayang tignan, baka bigla nalang din ako maiyak dahil sa nangyayari ngayon.

“Caleb, tumingin ka sa akin,” biglaang utos nito sa akin, ngunit sinundan ko nalang iyon. Tumingin ako sa kaniya, ngunit hindi diretso sa kaniyang mga mata,

“Tumingin ka sa mga mata ko,” saad nito. Nang una ay naghe-hesitate pa akong tumingin sa kaniyang mata, pero kalaunan ay tumingin din ako sa mga mata niya na dahilan upang manlumo ako— sobra ang pamamaga ng mga mata niya at sobrang pula rin.

“C-Caleb… sabihin mo nga sa akin ang totoo. Mahal mo pa rin ba si Jerald. Ayaw ko siyang tawaging Tito dahil sobrang weird pakinggan.” Seryosong tanong nito sa akin habang nakatingin sa aking mga mata.

Hindi naman ako nakasagot sa tanong nito kaya naman agad akong umiwas nang tingin sa kaniya.

Shit!

At sa mga sandaling ito ay bigla siyang humagulgol pero saglit lang iyon dahil bigla siyang tumawa na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya nang may pagtataka. Kunot-noo ko itong tinignan.

“Hayst! Nakakatawa ka naman Bryan, bakit ka nagkaka-ganiyan? Alam mo naman na manliligaw ka lang eh. Hayst! Nakalimutan kong manliligaw lang pala ako, kaya naman wala akong karapatan para umasta nang ganito; affected.” Tumatawang saad nito habang pinupunasan niya ang kaniyang luhang kumalat sa kaniyang pisngi.

“Br…” Hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang bigla niyang ilagay ang kaniyang daliri sa aking labi.

“Shhh~ tara na, umuwi na tayo. Hinahanap kana ni Tito Fernan,” saad nito sa akin habang pekeng nakangiti. Tumango nalang ako sa sinabi nito at nagsimula nang maglakad papunta sa isang floor para roon na kami sumakay ng elevator.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kaniya ngayon. Kanina umiiyak siya, ngayon naman ay masaya siya habang nakangiti. Ang hirap niyang basahin, parang ang tito niya. Pero isa lang ang masisiguro ko, hindi kami ayos. Hindi kami okay. At lalong hindi siya okay.

Nakokonsensya

ako.

34

Bryan’s Point of View

Nang makalabas na si Caleb sa kwartong ‘to para raw pumunta sa restroom ay bigla akong napatingin sa lalakeng kaharap ko ngayon na sobrang kinaiinisan ko; si Benjo. Kunot-noo ko itong tinignan habang magka-salubong ang mga kilay ko nang bigla itong tumayo.

“Sir, may pupuntahan lang po ako. Babalik din po ako kaagad,” saad nito kay Tito Jerald na agad naman niyang tinanguan. Tumingin naman sa akin si Benjo nang may nakakalokong tingin na dahilan upang lalo akong mainis sa kaniya. Naglakad na ito patungo sa pinto at lumabas na ito.

Tangina

niya talaga! Kahit pangalawang beses palang namin itong

pagkikita

ay sobrang

kinamumuhian

ko na siya. Hindi ko nga expect na siya pala iyong secretary ng Tito ko.

Tangina

!

Sobrang

galang

at formal ko pa naman mag message sa kaniya kanina, tapos siya lang pala ang secretary? Tsk!

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang bigla akong tawagin ni Tito, “Yani! Yani, you okay?” Naguguluhang tanong nito sa akin. Tumingin naman ako sa kaniya sabay iling,

“Wala po, Tito. May iniisip lang,” saad ko sa kaniya habang tumatawa nang may pag-aalinlangan. Tumango naman ito sa akin bilang pagsang-ayon.

“By the way po, Tito, may tanong po ako,” saad ko sa kaniya using my serious voice, bigla naman itong napatingin sa akin.

Actually, kanina ko pa talaga ito gustong itanong sa kaniya kaso nahihiya talaga ako, lalo na’t nandito si Caleb pati iyung asungot na Benjo. At hindi lang iyan, nahihiya rin kasi ako kay Tito baka sabihin niya ano ang mga pinagsasabi ko at bakit ko binibigyan nang malisya iyung mga nakikita ko.

“What is it? Mukhang seryoso rin iyan. Money? If you want money sabihin mo lang sa akin, don’t be shy lalo na’t hindi naman na ako iba sa iyo.” He chuckled.

“Hindi po, Tito, iba po ito. At saka, kung need ko man ng pera kahit hindi ko n sabihin sa iyo dahil ako na mismo ang kukuha sa wallet mo.” Tumatawang saad ko sa kaniya na dahilan upang matawa rin ito.

If I ask this question, tapos kung tama pa iyong

hinala

ko. I think,

masasaktan

ako nang sobra.

Huminga muna ako nang malalim, pagkatapos niyon ay tumingin ako sa kay Tito na ngayon ay sobrang seryoso nang nakatingin sa akin,

“Tito, kilala mo ba si Caleb? May hindi ka ba sinasabi sa akin? Kasi napansin ko lang na panay ang tingin mo sa kaniya, at the same time iyong mga tingin na binibigay mo sa kaniya ay parang may laman…”

Sobrang kaba ang nararamdaman ko ngayon lalo na’t tinititigan lang ako ng seryoso ni Tito Jerald. Kinakabahan din ako sa magiging sagot nito at hindi ko alam kung bakit, pero siguro natatakot lang talaga ako sa isasagot niya.

“Yes. Kilalang-kilala ko siya.” Plain na sagot nito sabay inom ng tubig. Nagulat naman ako sa sinabi nito. As in gulat, hindi ko nga alam pero baka banat na banat niyan ang mga mata ko, pero siyempre hindi ko iyon pinahalata.

Shit!

Ito na nga ang sinasabi ko. Hindi ako ready sa sagot niya. Ngunit, baka naging employee lang, ‘di ba? Pero kasi iyong pag-o-overthink ko ay nasa high level, kaya naman hindi ko magawang mag-isip ng maaayos.

“H-How?” Kinakabahang kong tanong sa kaniya ngunit hindi ko iyon pinahalata sa kaniya.

Ngayon alam ko na kung bakit ako kinakabahan sa mga sagot niya, kasi nang gusto kong manligaw kay Caleb no’n ay bigla niyang sinabi ang lahat ng secrets niya, katulad ng may anak pala siya which is si Jefferson. At hindi lang iyan dahil meron pang salita na talagang tumatak sa isipan ko — mahal pa niya raw ang ex niya kaya naman ayaw niya rin magpaligaw.

I hope hindi tama ang umiikot ngayon sa isipan ko.

“Bago ko sagutin iyan, ‘di ba kilala mo si Caleb? Hindi niya ba ako kinukwento sa iyo?” Balik na tanong nito sa akin. Umiling naman ako bilang sagot na agad naman niyang tinanguan,

“Actually, Tito, ngayon palang kita napakilala sa kaniya. At saka, wala man siyang sinasabi sa akin patungkol sa iyo.”

“Okay then. It looks like sobrang curious mo. I know that I don’t have any rights to tell you this dahil dapat siya mismo ang magsabi sa iyo, but still I’m gonna tell. And maniwala ka man sa hindi ay ikaw na bahala roon.” Seryosong saad nito sa akin na lalong nagpakaba sa akin.

“Pero siyempre bago ko sabihin, ‘di ba pumupunta ka naman kina Caleb? May nakikita ka bang bata roon?” Tanong nito sa akin na sobrang nagpakunot ng noo ko. Anong connect niyon sa tanong ko?

Sighed!

Napabuntong-hininga nalang ako sa tanong nito, ngunit sinagot ko pa rin naman habang tumatango, “Yes, pangalan niya is Jefferson, at kung hindi ako nagkakamali ay three years old na ang batang iyon. Anak din siya ni Caleb kaya naman ‘di na rin ako magtataka kung sobrang gwapo ng anak niya.” Nakangiti kong saad sa kaniya.

Napansin ko naman na nagulat ito sa sinagot ko ngunit saglit lang iyon dahil nabalik muli ang serious look nito. Nagtaka man ako sa inasal nito ay pinabayaan at hindi ko na lamang pinansin iyon. Hayst!

“Caleb and I had a relationship back then. And If I’m not mistaken, ako ang ama ng batang sinasabi mo. Before kasi kaming maghiwalay ni Caleb ay sinabi niya muna sa akin na buntis siya,” saad nito sa akin.

Nagulat naman ako sa sinabi nito. Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Tito. Napakuyom nalang ako ng kamao dahil sa sinabi niya, hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng galit ngayon, siguro dahil hindi sinabi ni Caleb ito lahat sa akin? Pero kahit na ganoon ay pinilit ko pa rin maging mahinahon sapagkat aaminin ko man sa hindi ay alam kong nangingibabaw sa akin ang lungkot ngayon.

“B-Bakit po kayo naghiwalay, Tito?” Kinakabahang tanong ko sa kaniya. Alam kong sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon, pero dahil sa curiosity kahit na sa ikasasakit ko pa ay kailangan kong malaman.

“Becau…” Hindi naituloy ni Tito ang sasabihin niya nang narinig namin biglang bumukas ang pinto. Sabay naman kaming napatingin doon at nakita namin si Caleb na pumasok.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang nag-init ang dugo ko. Tinignan ko ito nang nakakunot ang noo na dahilan upang tignan ako nito nang may pagtataka.

I know that I don’t have any rights para magalit dahil walang kami — at hinding-hinding magiging kami. Lalo na ngayong nandito na si Tito Jerald. Hindi ko na alam kung ano pang gagawin ko, siguro hanggang suporta nalang talaga ako at tanggapin na wala talaga akong pag-asa kay Caleb.

35

Jerald’s Point of View

It’s a middle of the night. Sobrang tahimik. Tanging mga sasakyan nalang ang mga naririnig ko. I’m on the balcony of the hotel that I and Benjo are staying in while drinking a shot of vodka. 

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko right now; ngayong nakita ko na siya. Sa tagal nang panahon ko siyang hinahanap dito ko lang pala siya makikita. But y‘know, I’m still grateful that although wala ako sa tabi niya, he’s still manage to take care himself, like damn! He’s so much hotter than before. He looks more younger as well as lalo siyang gumanda.

“Hayst…” I sighed.

Pero ang pinagtataka ko, bakit kasama niya ang pamangkin ko? What’s their relationship? Hindi ako nagkaroon nang pagkakataon to ask this question to Yani dahil bigla siyang nagtanong sa akin ng kung ano-ano, lalo na iyong about sa amin ni Caleb.

Bryan seemed shocked when I told him about our past with Caleb. At doon ako lalong na-curious kung ano nga ba talaga ang relationship nang dalawa.

But anyways, I should tell to Philip na nakita ko na si Caleb upang sa gayon ay hindi na ako magbayad pa, ang mahal pa naman nang fee na pinapabayad niya sa akin. At saka, para ’di na rin siya mapagod sa kakahanap.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa table na katabi ko, katapos niyon ay agad kong pina-ring ang number ni Philip. I held my cellphone to my ear.

Phone ringing!

Ang tagal niyang sumagot. Kaya naman in-end call ko at tinawagan ko ito ulit for the second time.

Phone ringing!

Bigla naman napakunot ang noo ko nang hindi niya sinasagot ang tawag.

“What the fuck?! Bakit ’di niya sinasagot?!” I irritatedly said. But mga ilang sandali pa ay bigla nalang pumasok sa isip ko na kalagitnaan na pala nang gabi, for sure natutulog na iyon.

“Hayst!” I irritatedly sighed. No choice ako, tomorrow ko na masasabi sa kaniya.

Binaba ko na ulit iyong cellphone ko sa mesa and I took a shot of vodka. “Ahhh… refreshing.” I happily said to myself sabay tingin sa mga bituin na nasa langit.

I wonder kung ano ang ginagawa niya ngayon. Kumain na ba siya? Natutulog kaya siya nang mahimbing ngayon?

Argh! I miss him so much that I just want to squish myself against his sexy body and smell his delicious scent. Bigla kong naalala iyong amoy niya kanina, sobrang bago. Parang hindi na matanggal-tanggal sa pang-amoy ko. I cannot describe his smell perfectly, but I’m sure that it was a sexy scent. And I want that smell of his. 

Habang iniisip ko si Caleb, hindi ko napansin na nahihimas ko na pala ang alaga ko which turns out para lalo itong tumigas.

Ganoon na ba talaga ang impact sa akin ni Caleb? He’s not here but he’s giving me a boner.

I unbuttoned my trouser’s button and opened its zipper. Nilabas ko ang alaga ko na sobrang galit ngayon.

“Ugh!” Napa-ungol nalang ako nang tuluyan ko na itong mailabas. It’s such a relief. I can see my huge dick, 9 inches, with its pre-cum. I touch my dick’s head and rub the pre-cum around it, na lalong nagpa-ungol sa akin.

“Ugh!” I said and started to move my hand.

Up. Down. Up. Down. Up. Down. Up. Down.

“Ugh! Caleb! Caleb, malapit na ako!” Umuungol kong saad habang patuloy pa rin sa paggalaw nang aking kamay. Pabilis nang pabilis.

Ang sarap. Napapapikit nalang ako sa sobrang sarap. Minsan ko lang ito ginagawa; kapag bored lang, pero ngayon, sobrang sarap, kakaiba ang ngayon. Parang kasama ko si Caleb.

“Caleb, heto na! Lalabasan na ako! Lunukin mo lahat, tangina! Ugh!”

Mga ilang sandali pa ay napa-unat nalang mga binti ko’t napapikit ang mga mata kasabay nito ang pagputok ng puting likido na lumabas sa aking alaga. Nagkalat sa aking katawan ang madulas at puting likido na lumabas sa akin. Pawis na pawis at hingal na hingal din ako.

I’m exhausted and drained, but it was worth I after all.

Pinasok ko na muli ang alaga ko sa aking trouser. Nag-ayos nang sarili at kinuha ang cellphone na nasa mesa. After that, I stood up and entered in the room. Before retiring to bed, I went right to the bathroom to wash my body. Habang nasa loob ako ng bathroom ay napatingin nalang ako sa sarili kong reflection sa salamin, ang gwapo ko talaga. 

After I washed my body, I immediately put on my boxer shorts and white sando. Ang init kasi ngayong gabi kaya ganito nalang ang isusuot ko. After I wore my clothes, I went up straight to bed and slouched on its headboard at kinuha ko ang prescription eyeglasses ko sa bedside table pati na rin ang aking libro. Thankfully, I am not that tipsy kaya naman makakapagbasa pa ako. 

While I’m reading, bigla akong napatingin sa cellphone ko na nakapatong sa bedside table nang bigla itong mag-ring.

Phone ringing! 

Napatingin naman ako kaagad sa wall clock at biglang napakunot ang aking noo because it’s already 2:15 in the dawn. Masyado nang late para tawagan pa ako. If it is business related, whoever call me I will fire this person.

“Sino naman kaya ang tatawag sa akin nang ganitong oras? Nakakainis, nagbabasa ako eh!” I irritatedly said. 

Dali-dali kong kinuha ang aking cellphone sa may bedside table. Nang makuha ko na ay agad kong tinigan kung sino ang tumatawag, and for fuck sake! Si Philip lang pala ang tumatawag. Ano kaya ang kailangan ng lalakeng ito? Argh! Such a disturbance!

“For fuck sake, Philip! It’s 2:15 in the morning and you still guts to call me?! What do you want?!” Naiinis kong saad sa kaniya. 

“What?! Ako pa pala ang may kailangan ngayon? Ikaw nga itong ilang beses tumatawag sa akin kanina. And I know naman na hindi ka pa tulog, kaya huwag kang mag-react nang ganiyan, you bastard!” Saad nito sa akin. He got me.

“Tsk! I called you because there’s something that I need to tell.”

“What is it? If it about Caleb’s information, ‘di ko pa natatapos. I still need informations para matukoy kung nasaan siya ngayon.”

“Huwag na. You don‘t need to find him; I already found him.” I monotonously said to him.

“Yow!” Sigaw niya. “Legit? Good to hear that. When? How?” Sunod-sunod nitong tanong sa akin. Halatang gulat na gulat.

Sasagutin ko na sana ang mga tanong niya nang bigla akong makarinig nang nagsalita, “B-Babe…ang ingay mo naman! Natutulog ang tao eh, oras na oh!” Rinig kong saad nang lalake sa kabilang linya. Mukhang nagising ata sa pag-sigaw ni Philip kanina.

“B-Bro, s-sino iyan?! You have a lover?!” Gulat kong tanong sa kaniya. Pero ang tukmol tinawanan lang ako.

“HAHAH! Bye, bro. May aasikasuhin muna ako.” He laughingly said kasabay nito ang pag-end niya sa call.

What the heck?! Sino kaya iyon? Hayst! Makatulog na nga lang. I turned off the lamp beside me. Pinikit ko na mga mata ko, kaso ’di ako makatulog. Iniisip ko kung sino ang nagsalitang iyon. Familiar ang boses, pero hindi ko maalala kung saan ko narinig ang boses na iyon. Hayst!