Prologue

Louise’s Point of View

5 years ago

“Louise! Sama kana kasi. Konting celebration lang naman ‘yun eh, please…” Pagmamakaawa ng ka-trabaho ko na si Lily.

Hinarap ko naman ito.

“Lily, I’m so sorry talaga, pero ang dami ko pang ginagawa eh, atsaka kailangan na ang mga reports na ito bukas. And one more thing, alam mo naman na hindi ako mahilig sa ganiyan ‘di ba. Kayo nalang.” Mahabang saad ko sa kanya, sabay balik atensyon sa pagtipa sa laptop.

“Ganiyan ka naman eh, puro ka nalang work. Palagi nalang work, work, work, pag -niyaya kita. Sabihin mo nga sa‘kin ang totoo. Ayaw mo ba kaming kasama? Siguro ayaw mo talaga kaming kasama, kaya ayaw mong sumama sa‘min.” Pangongonsensya nito.

“Hindi naman sa ganoon Lily. Hindi lang talaga ako mahilig sa mga bar, club, or pub o kahit ano pang tawag niyo doon, una kasi hindi ako umiinom, pangalawa ayoko doon dahil crowded, pangatlo madami akong ginagawa. Pasensya na talaga.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Totoo naman kasi, ayoko talaga sa maraming tao, hindi rin ako umiinom dahil ang pangit ng lasa, at marami talaga ako ginagawa ngayon.

“Hindi totoo ‘yan. Ayaw mo lang talaga kaming kasama. Ang sama sama mo. Nagmamagandang loob na nga ako, kasi palagi kang lonely dito, tapos i-rerefuse mo lang ang paanyaya ko! Grabe ka ta…” I cut her off sa pagdadrama niya.

“Oo na sasama na ako, manahimik kana.” Natatawang saad ko sa kanya.

“Really?!” Paninigurado nito.

“Yes.” Simpleng saad ko lang.

“Thank you Louise. Susunduin kita dito mamayamg 7:00 PM. Bye!” Masiglang saad nito sabay lakad ng office.

Napa-iling nalang ako sa inasal nito.

…..

“Ano nag-eenjoy ka ba?” Biglang tanong ni Lily na nasa gilid ko.

“Well, konti lang naman.” Saad ko sa kanya.

Actually hindi ako nageenjoy dahil sobrang daming tao, tapos ang baho pa. I hate the smell of smoke and liquor. Kaya ayaw kong pumunta sa mga ganitong lugar.

“Tss, mag-eenjoy ka rin don’t worry. Anyway, try mo ‘to. Hindi ‘yan matapang, pang minor lang nga ‘yan.” Saad nito sabay bigay sa‘kin ng isang basong alak.

“Lily naman, ‘Di ba sabi ko na sayo hindi ako umiinom.” Inis na saad ko sa kanya.

“Heto naman sobrang KJ. Just try it, ‘di mo pa nga natatry eh. Last lang ito, if hindi mo nagustuhan ang lasa, ‘wag mo ng ituloy pang inumin.” Pamimilit pa nito.

“Fine!” Pagsuko ko.

Kinuha ko na ang baso na naglalaman ng alak mula sa kamay nito at mabilis na itinungga.

Noong una sobrang pait, pero ng tumagal ito sa lalamunan ko ay sobrang sarap.

“Well, how’s it? Masarap ‘di ba?” Nakangiting tanong nito.

“Kinda.” Simpleng saad ko sa kanya.

“Sabi ko na sayo. Heto ang bote, sayo na ‘yan.” Nakangiting saad nito sabay bigay sa‘kin ng bote ng alak.

Malugod ko naman tinanggap ito. Well, wala naman akong gagawin, kaya mag-inom narin ako. Atsaka last lang naman ito, at hindi na mauulit pa.

“Salamat.” Pagpapasalamat ko kay Lily.

“No prob. Anyway, doon lang ako, if you need something puntahan mo lang ako doon.” Saad nito, mabilis naman akong tumango.

Nagsimula na akong uminom, at nakailang bote narin ako ng alak!

“Yowww party party!” Sigaw ko sa centre ng sayawan.

“Hey, are you lost baby boy.” Biglang saad ng lalaki na nasa harap ko.

Infairness, ang gwapo ni kuya.

“Well, hell yes!” Masiglang saad ko sa kanya.

“In that case. Pwedeng kang sumama sa‘kin para maglaro.” Saad nito sabay hawak sa kamay ko at dinala ‘yun sa naninigas at bumubukol na parte ng katawan niya.

Takte! Ang laki…

“Ahmm,  I don’t think so that is good ide… Ahhh!” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng bigla akong nakaramdam ng hilo at bigla akong nasuka!

“Disgusting!” Saad ni kuya sabay alis.

T*ngina nasukaan ko kasi siya.

Nang maramdaman ko ulit na masusuka ako ay agad akong kumaripas ng takbo at  dali daling pumunta sa CR ng mga lalake, at nagsuka doon.

“T*ngina! ‘Di na ako iinom ulit!” Sigaw ko sa loob ng CR.

Ng malabas ko na ang dapat ilabas ay napagdesisyonan ko ng lumabas ng CR para hanapin si Lily, I badly wanted to go home na.

Ngunit pagkalabas ko palang ng CR, biglang may nanghila sa‘kin at hinalikan ako ng nito ng marahas, kumakalas pa ako sa halikan namin, dahil ‘di ko naman ito kilala.

Mga ilang sandali pa, bigla ng naging matamis ang halikan namin, pagkatapos non ay bigla itong kumalas at bigla tong humarap sa‘kin na ikinabigla ko.

Ang Boss ko na si Hunter ang kahalikan ko?

Mga ilang sandali pa ay bigla na naman ako nitong hinila at hinalikan ng marahas hanggang naging mapusok na ito.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa‘kin. Dapat ang ginagawa ko niyan ay tinutulak siya, ngunit parang meron pang nagtutulak sa‘kin na go with the flow lang.

….

Habang nakatingin ako sa table ng boss ko ay hindi ko parin maialis sa isipan ko ang mga nangyari kagabi.

“Shit! Dapat pala hindi na ako sumama pa. Sana hindi nawala ang virginity ko! Lalo na boss ko pa ang nakakuha nito!” Bulong ko sa sarili ko.

Sa isang banda, ay natatakot ako, natatakot ako baka may mabuo. Dahil sa pagkakaalam ko, wala naman itong ginamit na proteksiyon at nang magising din ako sa kanina ay may nakita akong dugo sa bedsheet.

‘At bakit naman may mabubuo you’re just gay? Are you insane?’

I’m sure na ‘yang tanong na ‘yan ang bumabagabag sa ‘nyo.

Oo baka ‘may mabuo’ because I’m a carrier.

“Nagsisi talaga ako kung bakit pa ako sumama sa celebration na ’yun!” Saad ko sa sarili ko.

Nabalikwas ako sa pagiisip ng biglang bumukas ang pinto. At iniluwa nito ang, nakakuha ng virginity ko - ang boss ko.

Nagkatitigan kami ngunit agad na akong umiwas at tumingin nalang sa mga reports na ginagawa ko.

Masyado kasing nakamamatay ang tingin nito. Para bang isang tingin mo lang mamatay kana.

Habang nagtitipa ako sa laptop ko ay may naramdaman akong tao na tumitingin sa’kin.

Kaya naman dahan-dahan kong tinangala ang ulo ko pra matignan kung sino ito. Ngunit laking gulat ko, ang boss ko pala ito.

Nasa harap ito at may dala-dalang papel habang walang expression.

“B-bakit p-po S-sir?” Nauutal kong saad sa kanya at nagiwas ng tingin.

Pero imbes na sumagot ay may inilabas itong brown envelope at inilapag ito sa harapan ko.

“Read it.” Saad nito using his cold voice.

Kaya naman dali-dali kong kinuha ang brown na envelope at binuksan ito. May laman itong puting papel kaya naman inilabas ko ito.

Sa unang pag-kalabas ko sa papel ay agad ko itong binasa, ngunit sa unang basa palang ay parang maiiyak na ako.

‘Termination Letter?’

Bakit niya ako bibigyan ng termination letter? Ito na ba ang kinakatakutan ko?

“S-sir…” Mangiyak-ngiyak kong saad sa kanya, ngunit laking gulat ko nalang ng bigla itong sumigaw.

“You’re fired. Start packing your things now and get out from my company.”

“S-sir?” Tanong ko sa kanya. Para bang hindi maabsorb ng utak ko ang mga nangyayari ngayon.

“I said YOU ARE FIRED!” Matigas na sigaw nito sa‘kin.

“S-sir k-kung t-tungkol po ito sa n-nangyari k-kagabi ay kalimutan nalang po natin ‘yun! ‘Wag niyo lang po akong sisantihin. Sir kailangan ko po ng trabaho,” Saad ko sa kanya at bigla ng tumulo ang masagana kong mga luha.

“Yes, kakalimutan ko yun, because it make me puke pag-naiisip ko yun! But you…baka hindi mo pa makalimutan yun dahil sarap na sarap ka.” Matigas nitong saad sa‘kin sabay dura sa‘king mukha.

Napakuyom nalang ako ng kamao dahil sa pagababastos nito sa‘kin. Wala siyang karapatan na bastusin ako ng ganitong paraan…Ngunit alam kong wala akong laban sa kanya…Wala akong magagawa kahit ano pang gawin ko.

“Hindi ako makapaniwala na napatulan ko ang isang baklang kagaya mo! Nakakadiri! Nakakakilabot!” Nandidiring saad nito.

“Dapat pagbalik ko dito, wala kana sa loob ng Company ko slut.” Saad nito sabay labas ng opisina.

Nang makalabas na ito sa opisina ay bigla nalang nanlambot ang mga tuhod ko. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Paano na ako mabubuhay kung wala na akong trabaho?

Dahil lang sa isang pagkakamali ay nawalan ako ng trabaho.

Dahil sa kapusukan ng aming mga laman, naging mababa na ang tingin ko sa aking sarili.

—End of Flashback—

Hunter & Louise

Hunter Royal Caribbean

Louise Suarez

---

Disclaimer

I do not own these pictures and not intending to claim it. It all belongs to the rightful owner. These are for visual and entertainment purposes only. Let all the credits and properties will be directed to the rightful owner.

Introduction

Title

“The Mistake”

---

Dedication

This story is dedicated to all members of LGBTq+, Fundanshi and Fujoshi.

---

Disclaimer

Ang storyang ito ay para lamang sa mga bukas ang kaisipan sa mga ganitong genre. Kung ikaw ay isang homophobic ay ’wag mo ng ituloy ang pagbabasa because you’re not belong here.

---

Author’s Note

This is a work of fiction. Names, Characters, Places and Events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual events is purely coincidental. All rights reserved.

Thank you for the support and love. Enjoy Reding everyone! Follow me first before reading this. Thanks!

•PLAGIARISM IS A CRIME•

01

Hunter’s Point of View

“Ano?! Palagi nalang ganiyan ang gagawin mo? Magpakalasing, magpapakalunod sa bisyo mo? Tignan mo nga ang itsura mo Hunter, para kang drug addict sa kanto. It’s been years Hunter. Ilang years mo na siyang hinahanap pero hanggang ngayon ni-isang hibla ng buhok niya wala ka paring mahanap. You need to Move on now Hunter. Maghanap ka nalang ng bago. Ang daming babaeng nagkandarapa sayo Hunter.” Mahabang sermon sa’kin ni Philip.

It’s been years simula nang itakwil ko siya.

It’s been years simula ng hanapin ko siya.

It’s been years simula nang naging miserable ang buhay ko.

It’s been years simula ng magsisi ako sa naging desisyon ko.

Tama siya na maraming babaeng nagkandarapa sa’kin dahil na rin siguro sa physical kong anyo pero nirereject ko sila dahil alam ko naman ang habol nila - katawan, kasikatan, at pera.

Nandito ako ngayon sa Pub ng kaibigan ko na si Philip. Everyday akong nandito para lang uminom, para kahit konti lang man ay maibsan ang sakit na dulot ko mismo sa puso ko.

Sometimes sabi ng isip ko ‘Sumuko ka na’ sabi naman ng puso ko ‘Laban lang, mahahanap mo rin siya’.

“Kung hindi mo sana siya ’tinakwil noon, ay hindi sana aabot sa ganito ang buhay mo o ninyo. Pero hindi, itinakwil mo na nga siya pinagsabihan mo pa siya ng masasakit na salita.” Mahabang sermon na naman ni Philip.

“OO NA! Ilang ulit mo pa bang sinabi sa’kin ’yang salitang ’yan huh?! Oo na kasalanan ko na!” Sigaw ko sa kanya na ikinatingin ng mga tao. Tinignan ko naman sila ng masama.

“Anong tingin tingin niyo diyan Huh?! Gusto niyo bang pasabugin ko mga mukha niyo huh!?” Sigaw ko sa kanila na ikinayuko nila, siguro dahil takot. Ilalabas ko na sana ang baril ko sa tagiliran pero may biglang humawak sa balikat ko, hinarap ko naman ito.

“‘Wag mong itutuloy yan, baka makasuhan kapa.” Mahinang saad sa’kin ni Philip.

‘T*ngina! Kasalanan ko ito eh!’ Saad ko sa sarili ko at napasabunot nalang.

Hindi ko alam pero naramdaman ko nalang na may basang tumutulo galing sa mga mata ko…Luha?

“Ang tinaguriang Cassanova-Boss Hunter Royal Caribbean ay naglulugmok ngayon sa kanyang bisyo dahil lang sa isang BAKLA!” Mahinang saad ni Philip pero okay narin para marinig ko, ngunit nang marinig ko ang salitang pinakaayaw kong sabihin nila ay parang nandilim bigla ang paningin ko…

“Tngina mo! Kaibigan kita ‘di ba?! ‘Di ba alam ko kung ano ang pinakaayaw ko? Ang tinatawag na ganiyan ang asawa ko!? Tngina ka!” Saad ko sa kanya.

Mga ilang saglit pa ay napansin ko nalang na kinikwelyuhan ko na siya.

Kita ko ang takot sa mukha niya ngunit napalitan ito ng ngisi at tinulak ako.

Dahil sa kalasingan narin ay napadausdos ako sa may mesa.

“Asawa huh?! Ni-hindi nga kayo naging magkasintahan tapos sabihin mong asawa mo siya!” Galit na sigaw nito saakin.

“Wala kang paki!” Tanging saad ko lang sa kanya habang tumatayo.

“May paki ako sayo Hunter! Dahil kaibigan kita. Hindi kita sinesermonan dahil sa mga kasalanan mong ginawa kay Louise, pinapaalala ko lang ang mga ginawa mo sa kanya para maging aral ito sa iyo at par a magbago ka. Araw-araw kong sinasabi ito sa iyo pero parang wala man nangyayari. Tignan mo nga ang itsura mo! Naging losyang kana! Kung ako sa iyo, aayusin ko na ang sarili ko dahil baka bukas? Mamamaya? Soon pa yan ay baka biglang dumating o mahanap ang asawa mo.” Mahabang saad nito sabay alis.

I feel bad para sa kaibigan ko. Nagpapasalamat ako sa kanya dahil kahit na ganito na ang sitwasyon ko ay tinutulungan parin niya ako pero hindi ko alam na sumobra na pala ako sa limit ko. Siguro ngang magbago na dapat ako.

Napagdesisyunan kong umuwi na. Sumakay na ako sa kotse ko at nagdrive pauwi sa bahay ko. Hindi pa naman ako lasing eh, malakas ang tolerance ko sa alak.

Nang makarating ako sa bahay ay pinark ko na ang kotse ko at pumasok na, pumunta muna ako sa kusina upang uminom ng tubig at nadatnan ko doon si Nana Edna habang naglilinis ng sink.

“Juskong bata ka! Saan ka na naman ba galing huh? Kumain ka na ba? Wait lang paghahanda kita.” Nagaalalang saad nito sa’kin.

“Sa labas lang po Nana at no need po Nana, I’m not starving po.” Saad ko sa kanya at kumuha na lang ng tubig. Alam kong tinitignan niya ako ng may pagalala pero hindi ko nalang pinapansin pa ’yun.

“Good Night Nana.” Saad ko sa kanya at umakyat na sa kwarto. Narinig ko naman itong nag ‘Good Night’ din.

Ako nalang magisa sa buhay tanging si Nana Edna nalang ang kasama ko dahil namatay na ang mga magulang ko dahil sa car accident. Wala din akong kapatid dahil only child lang ako. Kaya saakin lahat naka-pangalan ang mga property ni Papa including yung limang na Kumpanyang hawak ko. Noong una mahirap dahil ang daming proseso pero dahil nga BM naman ang kurso ko that time na nagaaral pa ako ay nagiging madali narin para saakin hanggang napalago ko ang mga ito. Ngayon ay isa na ako sa pinakasikat na business man sa buong mundo.

Nang makapasok na ako sa kwarto ko ay hindi na ako nag-abala pang maligo, mabango pa naman ako eh.

Habang nakahiga ako sa kama ko ay biglang nagring ang phone ko kaya naman kinuha ko ito mula sa bulsa ko at tinignan ang call name - Si Jerald - kaya naman sinagot ko ito.

“Hell…” Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko ng bigla itong nagsalita…

“Hunter! Buksan mo ang Tv mo at manuod ka ng News. Dalian mo na!” Sigaw ng kabilang linya, ngunit nababakas sa tono nito ang saya.

“Wtf Jerald! Pwede bang hinaan mo ang boses mo nakakasira ng eardrum. Bakit ako manood ng Tv huh? Ano na naman ba ’yun? Spill it out?!” Inis kong saad sa kanya.

“No! Manood ka na ngayon din!” Saad nito at bigla akong binabaan ng telepono.

“T*ngina!” Mahinang bulong ko at bumaba na sa sala, Kinuha ko na ang remote at umupo sa sala.

Hindi ko narin napansin si Nana Edna, siguro natutulog na ’yun dahil oras na rin eh.

Pagkabukas ko palang sa Tv ay parang nanghina na ako at the same time nakaramdam ako ng saya at lungkot din sa mga nalaman ko.

Masaya dahil makikita ko ulit siya at uuwi na siya dito sa Pilipinas. Malungkot na may galit dahil may anak na pala ito.

“ The Famous model and CEO of the “The Butterfly Fashion Industry” in Los Angeles, California ‘Louise Suarez’ will visit here in the Philippines with her 5 years old beautiful daughter. ”

Ang laki ng pinagbago niya. Kung dati ay napakaganda nito ngunit ngayon, mas lalo itong gumanda.

Pero nacurios lang ako dahil ‘Louise is gay’ paano siya magkakaanak, arghhh! sino naman kaya ang maswerteng putanginang nakagalaw/nagalaw ng asawa ko. Iniisip ko palang ito ay parang papatayin ko na siya.

02

Louise’s Point of View

“Louise are you sure about this?” Tanong sa‘kin ni Mark.

Nandito kami ngayon sa Veranda ng bahay na tinutuluyan namin. Kakatulog lang din ng anak ko na si Sofie, dahil siguro sa pagod kakalaro kanina.

Mark Leonardo, siya ang tumulong sa‘kin simula ng itakwil ako ni Hunter, siya din ang tumayong ama ng anak ko na si Sofie. It’s been 5 years simula ng itakwil niya ako.

Aminin ko man o sa hindi hanggang ngayon ay may natitirang sugat parin itong puso ko.

“Yeah Mark, I’m definitely sure sa plano kong pag-uwi sa pinas. Miss ko na din kasi ang atmosphere doon eh.” Saad ko sa kanya.

“What if? Malaman niya ang tungkol sa anak mo or should i say anak niyo?” Biglang tanong sa‘kin ni Mark na biglang nagpakaba sa‘kin.

“I don’t care kung malaman niya pa ang tungkol sa anak ko at ‘wag mong sabihin na anak namin si Sofie dahil simula palang noong una ay itinakwil niya na kami.” Saad ko sa kanya.

“One more thing. Sino na pala ang mag-mamanage ng trabaho at business mo dito? Paano kung makita ka niya at guluhin kayo nina Sofie. ‘Wag nalang kaya kayong umuwi.” Nagsusumamong saad nito.

“Ang Secretary ko muna ang magmamanage and for the models wag kang mag-alala nakapagrecruit na ako. Atsaka bibisita lang naman ako sa Pinas, hindi naman ako magsstay doon ng matagal. Bakasyon lang ang magaganap doon. Atsaka if na guluhin niya kami, nandoon ka naman eh kaya don’t worry.” Mahabang saad ko sa kanya at pumasok na, nakita ko pa itong tulala dahil sigruo sa sinabi ko. Natawa nalang ako sa inasal niya.

“You mean sasama ako?!” Masiglang sigaw niya. Takte ang ingay niya.

“Yes, start packing your things right now Mark, dahil maaga ang flight natin tomorrow.” Pabalik kong sigaw sa kanya at pumasok na sa kwarto namin ni Sofie. Ayaw kasi niyang walang katabi kaya naman imbes na ipagawang kwarto ang isang room ay pinagawa ko nalang itong walking closet ko.

Habang nakahiga ako ay iniisip ko kung anong mangyayari bukas. Halo halong mga emosyon ang nararamdaman ko ngayon. Kaba dahil baka nga guluhin at malaman niyang anak niya ang anak ko, galit dahil makikita ko na naman siya, saya dahil makakauwi na ako kung saan ako lumaki, sakit dahil pag-nakita ko na naman siya ay baka biglang bumalik ang mga masasakit na alalang iniwan niya sa puso ko.

Nabalikwas lang ako kakaisip nang biglang gumalaw ang anak ko at lalong humigpit ang yakap nito saakin.

Kung pagmamasdan mo si sofie ay parang girl version niya ang Daddy, tanging namana niya lang sa‘kin ay ang malasampaguita kong kutis.

Matalino, magaling, at mature mag-isip si Sofie gaya ng Daddy niya. Para siyang matanda kung magsalita pero kahit na ganon ay may side parin naman siyang clingy at sweet, na namana niya sa‘kin. Sa totoo lang grade school narin siya kahit 5 years old palang, dahil ang mga kindergarten lesson ay minamani niya lang.

Alam niya ring hindi niya totoong Daddy si Mark pero tinatawag niya parin itong Daddy dahil nakasanayan narin niya tawagin itong ganun.

Minsan nakokonsensya ako sa ginawa kong pagtatago sa anak ko ngunit may parte sa loob ko na tama lang ang ginawa ko.

Hay! Bahala na! Ipapaubaya ko nalang sa tadhana ang nga mangyayari saamin.

---

“I love you Hunter!” Saad ko at hinalikan siya sa labi.

“I love you too Sweetie!” Saad rin nito at binigyan ako ng smack sa labi.

Nandito kami ngayon sa harap ng dagat habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw.

“Sana ganito nalang tayo palagi Hunter. Yung walang problema at mga alalahanin.” Saad ko sa kanya habang nakaharap sa

papalubog

na araw.

“Sana nga Sweetie, pero kahit wag mong ihiling yan ay gagawin ko parin ang makakaya ko para mapasaya kayo ng anak natin.” Mahabang saad nito. Napangit nalang ako sa sinabi niya.

“Promise?” Tanong ko sa kanya.

“Promise Sweetie.” Saad nito at binigyan ulit ako ng halik, ngunit hindi ito katulad ng kanina dahil ang halik ngayon ay mainit at marubdob na.

Pababa narin ng pababa ang halik nito hanggang mapunta na ito sa may bandang tenga ko.

“Sweetie sundan na natin si Sofie.” Bulong nito at muli akong hinalikan sa labi.

“Papa!”

“Papaaaaaaa!”

Napatayo ako ng biglang may sumigaw! Kaya naman tinignan ko ito kung sino at nakita ko ang anak kong may nakakalokong ngiti.

“Papa! Are you done dreaming about your wedding with my true daddy po? Kasi po i think in your dream you’re kissing Daddy po eh. Because while you’re sleeping po you just did this po oh.” Mahabang saad nito at ngumuso pa.

Ang cute niya. Pero parang may kumirot sa puso ko ng sabihin niyang sa panaginip ko ay ang kasal namin ng Daddy niya.

Bakit naman niya alam na ganon nga ang panaginip ko?

Paano kung?

Paano kung ano ang anak ko?

Oh mhay ghad?! It can’t be!

Ayokong maging witch ang anak ko! Charot…

Pero ang pagtataka ko lang kung bakit ko napanaginipan na naghahalikan kami ni Hunter.

“Shit!” Saad ko sa isip ko.

Nabalikwas lang ako sa kakaisip ng bigla na namang magsalita si Sofie.

“Papa! Good! Morning po!” Sigaw ulit niya, na ikinatuwa ko.

“Kanina pa po kita tinatawag but you’re dreaming again po Papa.” Nakapout na saad nito saakin.

“Good Morning din baby. May iniisip lang si Papa nak. Sorry.” Saad ko sa kanya sabay yakap at pinaulanan ito ng maraming halik sa mukha.

“Papa tama na po! Magtoothbrush muna po kayo because you’re bad breath po eh.” Natatawang saad nito at tinakpan pa nito ang ilong niya.

Grabe ang batang ‘to.

“Ahh ganon ah, mabaho pala!” Saad ko sa anak ko at tinignan ng nakakalokong ngiti. Tinanggal ko ang kamay nito at pinaamoy ko sa kanya ang hininga ko.

“Papa tama na po!” Natatawang saad nito ngunit pinagpatuloy ko lang ang pagkiliti sa kanya.

“Sige, sino ngayon ang mabaho huh?” Natatawang saad ko sa kanya.

“Si Daddy Mark po ang mabaho Papa!“ Natatawang saad nito. Lokong batang ’to dinamay pa talaga si Mark.

Natigilan lang kami ng biglang may kumatok.

“Louise! Sofie! Breakfast is ready. Maaga pa tayong aalis.” Rinig naming sigaw ni Mark.

“Coming/Coming po Daddy.” Sabay na saad namin ng anak ko na ikinatawa namin.

03

Hunter’s Point of View

Habang nagbabasa ako ng mga reports ay naisip kong ngayon na pala ang uwi ni Louise kasama ang anak niya. I wonder kung kasama niya ang asawa niya para mapatay ko na!

“F*ck you!”

“F*ck you!”

Sigaw ko sabay tapon sa mga report papers na hawak ko.

Tngina! Naiisip ko palang na may kasama siyang lalaki ay gusto ko na siyang kunin at hard i-fck!

Nandito ako ngayon sa isa sa malaking company na hinahawakan ko.

Sa totoo wala naman talaga akong balak na pumasok dahil nga masakit ang ulo, sumabay pa ang pag-uwi niouise kasama ang anak nito.

Actually ng ibalita si Louise ng gabing iyon tungkol sa pag-uwi nito ay hindi man pinakita ang anak nito, kaya naman nacucurious ako kung ano ang itsura ng anak niya, pero isa lang ang kasiguraduhan non - maganda - ang anak nito. Syempre sa ganda ba naman ni Louise, baka kung maganda si Louise ay mas lalong maganda ang anak nito.

Nabalikwas ako sa kakaisip ng biglang may nagsalita, kaya naman napatingin ako kung sino ‘yun. Si Ariana pala.

Si Ariana ang Secretary ko and there we go again, suot na naman nito ang pinaka maikling dress nito.

“Sir may naghahanap po sa inyo.” Malanding saad nito sa‘kin.

But i just ignore it.

“Who?” Tanong ko sa kanya.

“Si Sir Philip po.” Saad nito sa‘kin sabay pulot sa mga tinapon kong papel kanina lang.

Sa totoo lang matalino, maganda, sexy at may sex appeal din itong si Ariana ngunit hindi na ako tinablan sa pagnyan ganyan ng isang babae. Palagi akong sineduce ni Ariana sa pamamagitan ng pagsuot ng maliliit na kasuotan, alam kong sineseduce niya ako pero it didn’t work, dahil siguro mahal na mahal ko pa si Louise.

Kahit naman gusto kong sisantihin si Ariana ay hindi ko magawa, dahil nga isa siya sa pinakamatagal at nakakatulong sa company ko.

“Let him in.” Saad ko sa kanya.

“Okay po  Sir, tatapusin ko lang po ‘to.” Malanding saad nito.

Mga ilang segundo lang ay natapos narin itong namulot sa mga report papers…

Inilagay nito ang mga report papers sa bandang harapan ko, habang nilalagay nito ang mga report paper ay kasabay nito ang paglapit sa mukha ko ang mga malulusog nitong harapan, kaya naman lumayo ako ng konti sa kanya.

Ngunit paglayo ko ‘yun din ang paglapit nito ng konti kaya naman nairita ako.

“Are you done?” Monotous kong saad sa kanya.

“Yes Sir.” Saad nito.

“At bakit nandiyan ka pa? Ayaw mo bang papasukin si Philip?” Suplado kong tanong sa kanya.

Sa sinabi ko sa kanya ay parang natauhan ito. Kaya naman dali dali itong nag-ayos ng tayo.

“Sorry po Sir.” Saad nito.

“Tsk! Go now, punta kana sa office mo at papasukin mo na si Philip.” Utos ko sa kanya.

Dali dali naman itong naglakad papunta sa may pinto at lumabas.

Mga ilang sandali lang ay may narinig na akong pumasok, tinignan ko naman ‘to at nakita ko si Philip.

Naka work attire pa ‘to, siguro galing ‘to sa trabaho. Meron din kasi itong company, pangalawa sa pinakamalaking company sa mundo, una ako tapos siya.

“Hey Bro!” Masiglang saad nito.

“Tskk! Bakit ka nandito?” Iritableng saad ko sa kanya.

“Bad mood? Why?” Tanong nito.

“Wait, lemme guess, Ariana it is?”

“Yess!” Tanging saad ko lang.

“Sabi ko na, kaya pala pagkalabas ko parang bad mood din siya. Anyways, ano na naman ba ang ginawa niya sayo?” Tanong nito.

Tssk! Siya pa ang naging bad mood huh? Bakit naman? Naging bad mood siguro kasi hindi ko pinatulan ang flirty look niya.

“Forget about her. Ang tanong ko ang sagutin mo. Bakit ka pumunta dito?” Saad ko sa kanya at tumayo at pumunta sa sofa para maupo.

“Did you heard the news?” Tanong nito at pumunta din sa sofa at umupo.

“Yup, tungkol ba sa pag-uwi ni Louise. I already know that.” Saad ko sa kanya.

“Yeah you’re right aside from that, may kasama pala itong anak, her name is Sofie pero wala pang face rev…” I cut him off.

“I know! I know! I know everything. Nanood ako ng news last night, tinawagan kasi ako ni Jerald and he said that. Kay you don’t need to tell me.” Iritable kong saad sa kanya. Hay! Kapagod.

“You know everything? Lahat lahat?” Saad nito na may nakakalokong tono at ngiti.

“Yup.” Simpleng saad ko.

Wala akong ganang makipagusap sa lalaking ‘to sa kadahilanang pagod at maraming iniisip, sumabay pa ang kalandian ni Ariana.

“Did you know too, kung sino ang kasama ng ASAWA mo?” Saad na naman nito using his crazy tone at in-emphasize pa talaga ang asawa huh?!

‘Tssk! Soon b*tch, makikita mo rin. Makikita mo rin na magiging asawa ko siya, aagawin ko sya sa ama ng anak niya.

Wala akong paki kung may anak pa ang mga ito, ang importante sa‘kin ay ang asawa ko. At makikita mo rin na may karga-karga itong triplets, dahil sa araw na makuha ko ulit si Louise ay sisiguraduhin kong hindi na siya makakalakad ng isang week!’ saad ko sa sarili ko.

‘Yan sana ang sasabihin ko sa kanya pero or baka masermon na naman ako neto. Kaya naman…

“Are you dumb? Malamang ang anak nito na si Sofie, diba sinabi mo na ’yan kanina lang! Ako ba’y pinagloloko mo!?” Inis kong saad sa kanya. Wala ba itong magawa sa buhay kaya ako ang pinagtitripan?

Ngunit mga ilang sandali pa ay bigla iting tumawa ng malakas at tumingin ito ng nakakaloko.

“F*ck you Philip! Are you crazy you’re so weird.” Iritable kong saad sa kanya. Baliw na ba ang lalaking ito?

Hindi parin siya tumigil kakatawa kaya naman binigyan ko siya ng masamang tingin na nagpatigil sa pagtawa nito at naging seryoso.

‘Yan matakot ka son of b*tch!’

“Aside na kasama niya ang anak niya, meron pa itong kasama na uuwi dito sa pinas, hindi mo siguro tinapos ang news kagabi noh?” Tanong nito.

Well, totoo naman na hindi ko tinapos ang news kagabi dahil pagod narin ako ng gabing ‘yun.

“Wait? You mean may kasama itong isa pa?” Takang tanong ko sa kanya.

“Yeah, anyway, naisip ko rin na ang kasama nito ay baka siya ang asawa niya.” Dugtong pa nito na nagpa-init ng galit sa‘kin.

“F*ck! Kung sino man ang bab…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng magsalita siya ulit.

“Lalake ang kasama niya hindi babae at ang matindi pa doon ay ang dati nating kaibigan na si Mark Leonardo!” Saad nito.

Dahil sa narinig ko sa kanya ay hindi ko namalayan na natapon ko na pala ang pinakamamahaling vase na nabili ko sa ibang bansa sa Wall.

Mukhang nagulat naman si Philip sa inasal ko kaya naman lumapit ito sa‘kin.

“Bro! Chill!” Saad nito. Hahawakan na sana niya ako ng bigla ko siyang itinulak na nagpatumba sa kanya.

“What the f*ck Hunter! Ano na naman ba problema mo huh?! Bakit bigla ka nalang manunulak?!” Iritableng saad nito.

Ngunit imbes na sagutin ang tanong niya ay naglakad ako papalabas ng office.

“Hunter. Where are you going?!” Sigaw pa nito ngunit hindi ko nalang pinansin. 

Habang naglalakad ako sa hallway ay biglang lumalayo sa‘kin ang mga empleyado ko at halatang takot sila.

Ngayon lang kasi nila akong nakitang nagalit ng ganito. I usually greet them ‘Good Morning’ or ‘Keep up the good work’ every time na lumalabas ako sa office but now? No!

Anyway, p*tanginang Leonardong ’yan pati ba naman ang asawa ko ay aagawin niya sa‘kin. Hintayin niya lang talaga ako at mamatay siya ng wala sa oras. Babawiin ko rin sa kanya ang asawa ko.

My husband is MINE. MINE ALONE!

Pero isa lang ang pinagtaka ko, kung si Leonardo ang asawa niya, paano sila nagkaanak? Diba pareho silang lalake? Nagampon ba sila? O baka naman nabuntis ni Leonardo ang asawa ko?

Pero ito dapat ang siguraduhin ng Leonardong ‘yan, sguraduhin niyang hindi niya pinasukan ng kanyang maliit na saging ang asawa ko, dahil kung hindi ay mapapatay ko siya ng wala sa oras.

04

Louise’s Point of View

“Good morning passengers. This is your captain speaking. First I’d like to welcome everyone on Royal Caribbean Flight 86A. We are currently cruising at an altitude of 33,000 feet at an airspeed of 400 miles per hour. The time is 1:25 pm. The weather looks good and with the tailwind on our side we are expecting to land in Manila approximately fifteen minutes ahead of schedule. The weather in Manila is clear and sunny, with a high of 25 degrees for this morning. If the weather cooperates we should get a great view of the city as we descend. The cabin crew will be coming around in about twenty minutes time to offer you a light snack and beverage, and the inflight movie will begin shortly after that. I’ll talk to you again before we reach our destination. Until then, sit back, relax and enjoy the rest of the flight.” Rinig kong saad ni Captain Troy.

Oo kilala ko ang Captain ng Airplane na ito - Troy Versoza - dahil isa siya sa naging kaibigan DATI ni Hunter but nagkaaway-away sila, hindi ko lang alam kung bakit at wala na akong balak pang alamin pa.

Ngunit ang pagtataka ko lang, kung nagkaaway-away sila ni Hunter at Troy ay bakit hindi niya tinanggal sa pagka-pilot si Troy sa company niya?

Yeah, you read it right? Si Hunter ang may-ari ng kasalukuyan naming sinsakyan ngayon ang…

‘Royal Caribbean Airplane’

Bakit nga ba kami sumakay dito? First of all, wala na kasing available flight sa ibang mga airlines halos full na lahat. Pangalawa ito nalang ang airlines na may available pang flight ng umaga, sayang naman kasi kung mag-papabook pa kami ulit ng flight diba? So kahit hindi ako comfortable sa Airplane na sinasakyan namin ngayon ay tiniis ko nalang.

Napili ni Mark na sa Business Class ang seat namin dahil daw kung Economy Class ang seat namin ay baka pagkaguluhan kami. Dahil nga sikat akong Model and CEO ng sikat na Fashion Industry sa Los Angeles.

Natutulog ngayon si Mark dahil siguro sa pagod. Ang aga niya kasing nagising kanina tapos siya pa ang nagluto ng breakfast namin. Si Sofie naman ay busying naglalaro sa binigay na iPad ni Mark sa kanya.

“Papa, makikita na po ba natin si Daddy? Miss ko na po kasi siya eh? Papa miss mo rin po ba si Daddy? Ano po ang itsura niya?” Biglang banggit sa‘kin ni Sofie sabay itinabi ang iPad niya at humarap sa‘kin.

Parang may tumusok ng tinik sa puso ko sa sinabi ni Sofie sa‘kin ngayon. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya.

Everytime na binabanggit niya ang Daddy niya kung gaano niya ito kamiss at ano ang itsura nito ay nakokonsensya ako.

Nakokonsensya ako dahil sa pagtago ko sa kanya para maiwasan ko lang ang Daddy niya.

Sasagutin ko na sana siya ng bigla kong maalala na nandito pala si Mark kaya naman bago ko ito sagutin ay tinignan ko muna si Mark baka kasi gising na ito.

Ngunit pagkatingin ko sa kanya ay tulog pa ito kaya naman malaki ang ginhawa, ayaw kasi ni Mark ang binabanggit ang Daddy ni Sofie sa harapan niya.

Binalik ko naman ulit ang tingin ko kay Sofie at nakita ko itong nakatingin parin sa‘kin, siguro hinihintay niya kung ano ang sagot ko sa tanong niya.

“I don’t…” Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng bilang magsalita si Troy.

“Ladies and Gentlemen we have just safely landed at Royal Caribbean Airport welcomes you to Manila. On behalf of your flight crew headed by Captain Troy with First officer Pimentel and the rest of the team, we thank you for choosing Royal Caribbean your airline of choice. Welcome to the Manila, Philippines.”

Mabuti nalang hindi ko nasagot ang tanong ng anak ko sa‘kin. Kung nasagot ko ‘yun ay mas lalo siyang magkakainteres na malaman ang tungkol sa Daddy niya.

---

Hunter’s Point of View

“Louise Suarez and Mark Leonardo and Louise’s daughter Sofie are currently landing, so let’s welcome them as hot as our country.”

“Wooooooooh Louise! Louise! Louise!” Rinig kong sigaw ng mga fans ni Louise.

Nandito ako ngayon sa airport  (Sa‘kin din ang Airport na ito) kung saan baba sina Louise, Sofie at ang p*tanginang Leonardo na iyon.

Habang nagtitipa kasi ako sa opisina kanina ng biglang tumawag si Marvis na sa Airline ko daw nakasakay sina Louise. Kaya naman dumiretso na agad ako dito sa airport, hindi para sunduin sina Louise kundi para matignan ko sila.

Nabalikwas naman ako sa kakaisip ng may biglang magsalita sa tabi ko. Kaya naman hinarap ko ang mga ito.

Pagkaharap ko sa kanila ay para akong nakakita ng mga sinampal sa harina. T*ngina mukha silang breakfast meal na binudbod sa maraming harina at gatas! Ang isa sa sobrang puti ay nag mukha ng espasol, ang isa naman naman sa sobrang puti ng mukha ay magmumukha na siyang tinapay na sinampal sa harina.

“Pre, kung wala pang asawa ‘yang si Louise kahit na may anak pa siya ay liligawan ko ‘yan pre! Ang ganda, kinis at ang sexy kaya ni Louise pre!” Saad ng mukhang espasol sa lalaking mukhang sinampal ng harina.

“Sige pre support nalang kita!” Tumatawang saad ng lalaking parang tinapay na sinampal ng harina.

“Abah! Masaya yan pre! Pag nakuha ko na siya ay bibigyan ko siya ng rough fuck yung itatali ko siya tapos i-ra-rough fuck ko hanggang magsawa ako pre!” Saad ng lalaking mukhang espasol.

Ptangina rin pala itong gagng ‘to? Pati asawa ko pinagsasamantalahan.

Dahil sa galit ko hindi ko namalayan na nabigyan ko na pala sila ng suntok.

“Mga putangina kayo! Pati ang asawa ko ay pinagsasamantalahan ninyo?! Wala ba kayong magawa huh?!” Sigaw ko sa kanila. Puno ng galit habang binibigkas ko ang mga katagang ‘yun.

Dahil sa pagsigaw ko ay biglang napunta sa‘min ang atensyon ng mga tao.

“Ina-ano ba kita pre? Sinong bang asawang tinutokoy mo huh?! T*ngina ka! Bigla ka nalang nanununtok! Kilala mo ba ako huh?!“ Galit na saad ng mukhang espasol.

“Pre! Wag ka ng sumagot pa! Hindi mo ba kilala iyan? Si Mr. Royal Caribbean yan!” Ang pabulong na saad ng lalaking parang sinampal sa harina sa lalaking mukhang espasol.

“Wala akong paki kung sino ka pa! Wala akong paki kung ikaw pa si Mr. Royal Caribbean! Sino ba ang asawa na tinutukoy mo huh?!” Pagalit na sigaw ulit sa‘kin ng lalaking mukhang espasol.

P*tanginang lalaking ‘to ginagalit talaga ako huh?! Mabigyan ka nga ulit.

Bebwelo na sana ako ng suntok ng may biglang sumigaw.

“Anong kaguluhan ito?!” Rinig kong sigaw ng taong matagal ko ng hinihintay at hinahanap, ang taong mahal na mahal ko, ang asawa ko…

Si Louise Suarez, soon to be Caribbean.

Kahit hindi ako nakatingin sa kanya alam kong siya ‘yun. Sa boses palang niya at kung gaaano ito magsalita.

“Ano sagot?!” Sigaw pa nito.

Ngunit hindi parin ako tumitingin sa kanya…

Pero mga ilang saglit lang ay may naramdaman akong presensya ng tao sa likod ko.

“Ikaw siguro noh?!” Rinig kong saad niya kaya naman ang ginawa ko, hinarap ko siya ng bigla at sabay yakap.

Alam kong gulat ito sa ginawa ko at alam ko rin na gulat din ang mga tao sa paligid namin pero wala akong pake.

Nagpupumiglas pa ito pero mas lalo ko paring hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

Parang nag-slow mode ang mundo ko.

Napakasarap sa feeling na nayakap ko siya ulit.

Napakasarap sa feeling na maaamoy ko siya ulit.

Sana ganito nalang kami habang buhay.

Ngunit hindi mangyayari ‘yun, dahil alam kong hindi pa niya ako napapatawad sa mga nagawa ko sa kanya.

Mga ilang sandali pa kaming magkayakap ng biglang sumigaw na boses matinis at maliit.

“Papa!”

Kaya naman dali dali akong kumalas na sa yakap at tinignan kung sino ang sumigaw.

Ngunit pagakaharap ko palang sa sumigaw, ay biglang nanglaki ang mga mata ko.

Isang batang babae na kamukha ko. As in kamukha ko talaga, para siyang girl version ko.

‘Ito na ba ang anak niya?’ I asked myself.

Pero mas lalo akong nagulat ng bigla itong lumapit kay Louise at bigla siya nitong niyakap.

“Papa, bakit po kayo umalis?” tanong nito  kay Louise ngunit bago pa makasagot si Louise ay bigla itong tumingin sa‘kin.

“Papa, siya na po ba ang Daddy ko?” Biglang tanong nito kay Louise na lalong gumulat sa‘kin.

Kaya naman tinignan ko si Louise ng may pagtataka, ngunit bakas sa mukha nito ang pagkabigla at the same time takot.

Bakit niya nababanggit ang mga salitang ‘yun?

Hindi ba si Mark ang totoong ama ng batang ito?

Meron ba akong dapat malaman?

05

Hunter’s Point of View

Pero mga ilang saglit lang ay may naramdaman akong presensya ng tao sa likod ko.

“Ikaw siguro noh?!” Rinig kong saad niya kaya naman ang ginawa ko, hinarap ko siya ng bigla at sabay yakap.

Alam kong gulat ito sa ginawa ko at alam ko rin na gulat din ang mga tao sa paligid namin pero wala akong pake.

Nagpupumiglas pa ito pero mas lalo ko paring hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

Parang nag-slow mode ang mundo ko.

Napakasarap sa feeling na nayakap ko siya ulit.

Napakasarap sa feeling na maaamoy ko siya ulit.

Sana ganito nalang kami habang buhay.

Ngunit hindi mangyayari ‘yun, dahil alam kong hindi pa niya ako napapatawad sa mga nagawa ko sa kanya.

Mga ilang sandali pa kaming magkayakap ng biglang sumigaw na boses matinis at maliit.

“Papa!”

Kaya naman dali dali akong kumalas na sa yakap at tinignan kung sino ang sumigaw.

Ngunit pagakaharap ko palang sa sumigaw, ay biglang nanglaki ang mga mata ko.

Isang batang babae na kamukha ko. As in kamukha ko talaga, para siyang girl version ko.

‘Ito na ba ang anak niya?’ I asked myself.

Pero mas lalo akong nagulat ng bigla itong lumapit kay Louise at bigla siya nitong niyakap.

“Papa, bakit po kayo umalis?” tanong nito  kay Louise ngunit bago pa makasagot si Louise ay bigla itong tumingin sa‘kin.

“Papa, siya na po ba ang Daddy ko?” Biglang tanong nito kay Louise na lalong gumulat sa‘kin.

Kaya naman tinignan ko si Louise ng may pagtataka, ngunit bakas sa mukha nito ang pagkabigla at the same time takot.

Bakit niya nababanggit ang mga salitang ‘yun?

Hindi ba si Mark ang totoong ama ng batang ito?

Meron ba akong dapat malaman?

“Hello po, ikaw po ba Daddy ko?” Tanong ulit nito.

Ngunit imbes na sagutin, ay tinitigan ko lang. At habang tinititigan ko ito ay parang may kakaiba akong narardaman ngunit hindi ko ito mapaliwanag kung ano ito.

Lalapitan ko na sana ang bata ng bigla nalang akong itulak ni Louise na nagpaupo sa‘kin sa sahig at sabay hawak sa kamay ng anak niya na si Sofie sabay takbo.

“Wait!” Sigaw ko ngunit hindi nila ako pinakingganan, patuloy lang sila sa pagtakbo papalayo sa‘kin.

‘It can’t be! Dapat masundan ko sila.’

Kaya naman dali-dali akong tumayo sa pagkakaupo sa sahig, ngunit patayo palang ako ng may biglang sumagi sa‘kin na nagpaupo ulit sa‘kin, kaya naman tinignan ko ang sumagi sa‘kin ngunit nakatalikod ito habang may hawak na phone, kaya naman tinapik ko ito.

“Are you blind huh?!” Iritable kong saad sa kanya.

Ngunit lalo akong na-inis ng hindi man ito kumibo, kaya naman muli ko itong tinapik.

“Dude! Are you deaf huh?!” Inis kong saad sa kanya.

Ngunit hindi na naman ito kumibo kaya naman tatapikin ko sana siya ngunit bigla itong humarap sa‘kin…

“What?!” Saad nito.

Gulat ko itong tinitignan, hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Siya pala ang sumagi sa‘kin, ang nagtraydor sa‘kin. Ang kumuha sa asawa ko.

Sa ‘Mark Leonardo’

Nakita ko rin ang pagkabigla nito ngunit napalitan ito ng malaking ngisi na nagpakuyom sa‘kin.

“Bro! I miss you! How’s going? Long time no see.” Saad nito ng may nakakalokong ngiti, kaya naman lalo kong ikinuyom ang mga kamay ko.

It’s been years simula nang mangyari ang pagtataksil nito, tapos magiging ganito ang asal niya? Na para bang wala mang nangyari?!

‘Is he kidding?’ I asked myself.

“Huwag mo akong kausapin ng ganiyan Leonardo na parang wala kang ginawang kasalanan sa‘kin/sa‘min noon.” Saad ko sa kanya habang tinitignan ko ito ng masama.

“What? I didn’t do anything bro.” Saad nito na may mapanuksong tingin. Sasagot na sana ako ng biglang magring ang phone nito. Ngunit bago niya ito sagutin ay tinignan niya muna ako ng nakakalokong tingin.

“Hello hon.” Masiglang saad nito sa kabilang linya.

‘Oo nga pala sina Louise! Dapat mahanap ko sila, para makapagusap na kami! Sh*t muntik ko pa silang makalimutan!’ Saad ko sa isip ko.

Ngunit maglalakad na sana ako palayo sa kinaroroonan namin ni Leonardo ng bigla kong marinig ang boses ng kabilang linya. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko. Kaya naman imbes na umalis ay parang gusto ko pang pakinggan ang paguusapan nila.

“Mark! Where are you? Kanina ka pa hinahanap ni Sofie. We’re worried to you, bigla ka nalang kasi nawala.” Nagaalalang saad nito kay Leonardo.

“I’m on my way hon. May ginawa lang ako okay. Pakausap nga kay Baby Sofie.” Saad ni Leonardo at tinignan ako ng nanunuksong tingin.

‘P*tanginang Leornardong ka!’

“Wait! Sofie come here gusto ka daw makausap ng Daddy Mark mo.” Rinig kong sigaw ni Louise sa anak niya.

“Hello Daddy Mark? Where are you po? Daddy Mark! Bakit po bigla ka nalang nawala po?” Rinig kong saad ni Sofie kay Leonardo.

“Baby Sofie! Don’t worry I’m on my way. May ginawa lang ako eh! At ibibili din kita ng favorite mong strawberry ice cream. Okay?” Masiglang saad nito na nagpatawa sa bata.

“Okay po Daddy! Love you po!” Masiglang saad ng kabilang linya. Ngunit habang sinasabi ni Sofie ang katagang ‘Daddy’ kay Leonardo ay parang may tumutusok ng libo libong mga karayom sa puso ko.

“Love you too. Bigay mo na sa Papa mo!” Saad ni Leonardo sa bata.

“Hello Mark. We will wait you here okay? Bye. I love you.” Rinig kong saad ni Louise kay Mark na ikinangiti naman nito.

Tulala lang akong nakikinig sa usapan nila. Gusto ko ng umalis ngunit parang naestatwa ako sa mga naririnig ko.

“I love you too!” Masiglang saad naman ng p*tanginang Leornardo.

Ngunit sa mga marinig ko sa kanila ay parang may tumusok sa‘kin ng libo libong mga karayom sa puso ko.

Dapat ako yun!

Dapat ako yung nag-iilove sa kanya!

Dapat sa‘kin lang siya nag-iilove!

Dapat ako lahat yun!

T*ngina!

Napagdesisyon kong pupunta nalang ako sa bar ni Philip ngayon para uminom. Para kahit konti naman ay maibsan ang sakit na nadarama ko.

Ngunit magsisimula na sana akong maglakad ng biglang may magsalita sa gilid ko kaya naman tinignan ko ito at nakita ko si Leonardo habang nakangisi ito.

“By the way I’ll get going kasi hinahanap na ako ng WIFEY KO! AT NG ANAK NAMIN.” Mapanuksong saad nito sabay laktaw sa‘kin.

Sa mga narinig ko sa kanya ay bigla akong nanghina na nagpaluhod sa‘kin sa sahig.

Sila na ba talaga?

Wala na ba talaga akong pag-asang mabawi ang akin?

Susuko na ba ako?

Nabalikwas nalang ako sa kakaisip ng may maramdaman akong tubig sa may pisngi ko. 

‘Luha’

“Tsk! Tumulo ka pa. Bakit ka pa tumulo huh?!” Natatawang saad ko.

Alam kong pinag-titinginan na ako ng mga tao dito, tinitignan nila ako na parang weirdo.

Sino ba naman hindi diba? Tumatawa habang umiiyak? Ngunit kahit na ganon ay wala akong paki sa kanila.

Hindi nila alam kung ano ang sitwasyon ko ngayon.

Hindi nila alam kung gaano kasakit ang nararamdaman ko ngayon.

06

Narrated

“Huy, Pre! Tama na ’yan, nag-uumpisa palang tayo!” Bawal ni Jerald kay Hunter dahil kauumpisa palang nila ay nakalimang bote na agad sila ng alak, ngunit imbes na makinig si Hunter sa kaibigan nito, ay kinuha niya pa ang bote ng alak at doon uminom.

Kasalukuyan silang nasa Bar ng kaniyang kaibigan na si Philip. Kasama niya ngayon sina Jerald, Philip at ang kaibigan niyang Doctor na si Henry.

Pagkatapos kasi ang mga nangyaring eksena sa Airport ay inaya niya na ang mga kaibigan nito at dumeretso sa bar ng kaniyang kaibigan na si Philip para uminom.

Hindi alam ng mga kaibigan nito kung anong dahilan kung bakit na naman ito nag-aya para uminom.

“Pre, ano na naman ba ang problema?” Tanong sa kaniya ni Philip sabay kuha sa hawak nitong bote.

“None! Gusto ko lang uminom. Bakit ayaw niyo ba?” Saad naman ni Hunter sa mga kaibigan nito.

Ngunit ang mga kaibigan nito ay parang hindi kumibinsido sa sinabing dahilan.

“Hindi naman sa ayaw naming uminom, kundi dahil hindi ka naman nag-aayayang uminom either na may problem o may nangyaring maganda.” Mahabang saad sa kanya ni Jerald.

“Tama, atsaka sa itsura mo palang ngayon parang may problema ka. Tell us para matulungan ka namin.” Saad naman sa kanya ni Henry.

Ngunit nabigla nalang ang magkakaibigan ng biglang tumayo ito sabay hagis sa bote ng alak na hawak niya sa sahig.

‘Plask!’

“Sabi ngang wala eh! Bakit ba ang kulit ninyo ah!” Sigaw ni Hunter na ikinatingin ng mga tao sa lugar na ‘yon.

“Pre, sorry okay! Calm down! Hindi ka namin pipilitin if na ayaw mong sabihin saamin ’yan.” Pagkalma sa kanya ni Hunter sabay hawak sa kanya ni Henry.

Ngunit parang mali hata ang ginawa ni Henry dahil bigla siyang tinulak ni Hunter na nagpaupo sa kanya sa sahig na ikinabigla ng magkakaibigan.

Dali-dali namang pinuntahan ni Philip si Henry para makatayo.

“Calm down! Paano? Why should i calm down if my wife was stealing that motherfucking leonardo! Tapos they’ve a daughter!” Sigaw nito at isang bagsak na naman ulit ng isang bote sa sahig na ikinabigla nilang lahat.

Dahil sa narinig ni Philip sa dahilan ni Hunter ay parang nainis ’to kaya naman lumapit si Philip kay Hunter at binigyan ng isang malakas na suntok si Hunter na ikinatumba niya sa sahig at ikinabigla ng lahat.

Kaya naman dali-daling lumapit si Henry kay Philip at si Jerald naman ay nilapitan si Hunter na nakatumba sa sahig.

“Philip! Tama na ’yan, may pinag-dadaanan lang siya kaya ’wag mo nang patulan.” Awat ni Henry kay Philip ngunit hindi ’to pinakinggan ni Philip.

“Hindi pre! Sumosobra na kasi itong kaibigan natin eh! Palagi nalang tungkol kay Louise! Palagi nalang Louise! Louise! Louise! Hindi ka ba nagsasawa huh? Pagpumupunta ka dito para uminom ay palagi nalang  tungkol kay Louise ang problemang dinadala mo!” Sigaw ni Philip sa kanya, dinuduro-duro niya pa ito.

“ May nag-

aaway

oh! ”

“ Ayy diba si Mr. RC ’yun? Bakit kaya sila nag-

aaway

? ”

“ Ang

pinag

aawayan

ba nila ay si Ms. Louise Suarez, yung

sikat

na Model? ”

“ Abah

malay ko! Ang dami kayang Louise na

pangalan

! Makinig ka nalang! ”

“ Si Ms. Louise nga ang

pinaguusapan

nila! ”

“ Paano mo naman nalaman? ”

“ Abah

! Isa lang naman ang

apelyidong

Leonardo sa pilipinas noh. Diba kasama ’yun ni Ms. Louise kanina? ”

“ Ayyy ewan ko sa ’yo! ”

“ I-video kaya natin! ”

“ Bahala ka! ”

“Sino ba ang may kasalanan huh?! Diba ikaw! ikaw! Ikaw lang naman ang may kasalanan kung bakit nawala si Louise sa buhay mo! Dahil sa katangahan at kakitid ng utak mo nawala si Louise sa buhay mo! Tapos ngayon ano? Magiging ganito ka! Magiging miserable ka! Magiging mabisyo ka! Kaibigan mo kami Hunter, KAIBIGAN! Akala mo ba hindi kami nag-aalala sa ’yo huh? Nandito lang kami Hunter para tulungan ka! Wag mong ikulong ang sarili mo sa sarili mong problema! Dahil lalo ka lang mahihirapan at lalo ka ring masasaktan! It’s time to move on Hunter, pero kung ayaw mong mag-move on kay Louise! Abah dapat kumikilos kana! Dahil baka mamaya makuha na siya ng iba!” Mahabang saad ni Philip kay Hunter. Ngunit si Hunter ay nakatingin lang sa kaibigan nito.

“Calm down! Okay!” Pagkalma ni Henry kay Philip.

“ Grabe

naman pala si Mr. RC.”

“ Ayy oo nga! ”

“ Tara na! ”

Lahat ng mga tao ay nasa kanila na ang atensyon dahil sa mga marinig nila sa pag-aaway ng magkakaibigan.

Dahil napapansin ni Henry na nasa kanila na lahat ang atensyon ng mga tao ay binitawan niya muna si Philip sa pagkakahawak at lumapit siya sa may harapan at sumigaw ng.

“Everyone! Tapos na ang palabas! Magsibalik na kayo sa mga upuan noyo and just enjoy the night. Kalimutan niyo nalang ang mga nangyari ngayon! Thank you!” Sigaw ni Henry sa mga tao na sinunod naman nila.

Lumapit naman ulit si Henry kay Philip para paupuin ito, si Jerald naman ay pinaupo narin si Hunter.

Lahat ng magkakaibigan ay kumalma na! Ngunit ni-isa sa kanila ay walang balak na mag-salita.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ng may biglang mag-salita. - Hunter -

“I’m sorry pre! I was just broken, nasaktan lang ako sa mga nalaman ko kanina at nakita.” Saad ni Hunter at bigla itong umiyak.

“No! Ako dapat ang mag-sorry pre dahil alam ko namang may pinagdadaanan ka ay sinabayan ko pa.” Saad naman ni Philip kay Hunter at lumapit ito sa kanya at bigla niya itong niyakap.

Napangiti naman sina Henry at Jerald sa mga inasal ng dalawa.

“Oh! Kayo lang ba ang mag-bro-bro hug? Sali niyo naman kami!” Magiliw na saad ni Jerald sa mga kaibigan nito.

Ngunit binigyan lang siya ng masamang tingin nina Philip at Hunter na ikinatigil niya.

“Oo na kayo na! Henry dito nga tayo nalang!” Naka-pout na saad ni Jerald kay Henry na ikinawingi naman ni Henry dahil sa inasal nito.

“Eww Pre! Wag ka ngang mag pout hindi bagay sa ’yo!” Nadidiring saad ni Henry kay Jerald na ikinapout nito.

Kumalas narin sa yakap sina Philip at Hunter, nagkapatawaran narin sila.

“Maka-eww ka pre ah!” Saad ni Jerald na nag-act na parang bata kay Henry na ikinatuwa nilang magkakaibigan dahil sa inasal ni Jerald.

Tinuloy na nila ang inuman na may saya! Nagkwentuhan at nagtawanan.

Mga ilang oras ang nakalipas ay umiinom parin sila dahil narin sa mataas ang tolerance nila sa alak kaya napakatatag nila.

“Kamusta na pala kayo ni Angel?” Biglang tanong ni Hunter kay Henry.

“Okay lang naman. Pero parang under ako sa kanya! Pero atleast mahal naman namin ang isa’t-isa!” Saad ni Henry na ikinatawa nilang lahat.

“Wala ka pala pre eh. Under!” Saad naman ni Jerald habang tumatawa.

“Atleast my babe ako O ikaw? Wala!” Pambabara naman ni Henry kay Jerald na ikinasimangot naman ni Jerlad at ikinatawa naman ng magkakaibigan.

“Hindi lang ako ang walang bebe noh! Pati kaya si Philip!” Saad naman ni Jerald na ikinatawa ng lahat ngunit nakatanggap ng masamang tingin kay Philip.

Habang nagkwekwentuhan ay nagulat sila ng may biglang nagsalita mula sa likod nila.

“Nandito ka lang pala! Kanina pa kita hinahanap! Alam mo bang pinag-alala mo ako depungol ka! Sa tingin mo anong oras na huh! Ano ka binata? Hindi mo ba ako iniisip huh! Diba may phone ka! Bakit hindi mo ako kinontak man lang!”

Doc. Henry Sylvester

Philip Tanjuakio

Jerald Marlon

07

Louise’s Point of View

“ You’re fired! ”

“H-hindi! H-hindi! S-stop p-please!”

“ Yuck!

Naiisip

ko palang ang nangyari

saatin

it makes me puke! ”

“T-tama na p-please!”

“ You’re disgusting! ”

“TAMA NAAAAA!”

“T-tama na please!”

“Louise! Wake up. Louise!”

“ T*ngina hindi ko

akalain

na naka-sex ko ang isang

bakla

!”

“Louise! Louise! Wake up please!”

“Sabing Tama na!”

“Louise! Wake up please! Oh god please!”

Nagising ako at the same time napaupo sa higaan ko ng may marinig akong tumatawag sa pangalan ko. Ngunit nabigla ako ng may biglang yumakap sa‘kin.

‘Panaginip na naman!’ saad ko sa isip ko.

“Ohhh thank God! You’re finally awake!” Rinig kong saad nito sa‘kin.

Mga ilang segundo ang lumipas ay kumalas narin ‘to sa pagkakayakap at humarap ito sa‘kin.

Si Mark.

“Having a nightmare again?” Seryosong saad nito sa‘kin pero nababakas sa tono nito ang pag-aalala.

Tumango lang ako sa tanong niya at sumandal sa chest niya, niyakap naman ako nito at hinagod ang likod ko.

2 days passed simula ng mangyari ang pagkikita namin ni Hunter sa Airport. Sobrang takot ko non ng makita ko siya lalo na ng tanungin ako ni Sofie na siya na ba ang daddy niya, kita ko non sa mukha ni Hunter ang pagkabigla ngunit bakas sa mga mata nito ang saya.

Sa mga oras din ‘yun ay yayakapin na sana ni Hunter si Sofie, ngunit bago niya pa ‘to mayakap ay hinila ko na si Sofie palabas sa Airport.

Pero ang pagtataka ko lang non ay ang pagyakap nito sa‘kin at pansin ko ‘ring parang palagi itong puyat, namayat din ito.

Wala ba siyang girlfriend?

Bakit kaya niya napapabayaan ang sarili niya?

Hay ewan! Wala narin akong pake kahit anong gawin niya sa buhay niya. Atsaka walang kami.

Habang magkayakap kami ni Mark parang may nararamdaman akong kakaiba. I don’t know kung bakit ko nararamdaman ‘to, pero pag-kasama ko siya ay ramdam ko na palagi akong safe, pero may isang banda sa nararamdaman ko ang pagaalinlangan. Ewan ‘di ko mapaliwanag.

Anyways, nandito kami sa dating bahay niya. Actually parang hindi bahay ang tawag dito, kundi mansion, sa laki ba naman, pero ‘di ko parin pagkakaila na mas malaki ang bahay ni Hunter.

Nag-iba narin ang kulay ng wall nito, pati ang mga furnitures, nakapunta or should i say nakatira na kasi ako dati dito noong sinesante ako ni Hunter, syempre wala naman akong matutuluyan nang mga araw na ‘yun, at dahil siya narin ang nag-alok sa‘kin noon, tatangi pa ba ako?

Nabalikwas lang ako sa kakaiisip ng narinig kong nag-salita ulit siya.

“T-these days napapansin kong palagi ka nalang nanaginip ng masama, Is something bothering you? you can tell me.” Nag-aalalang saad nito.

“Nah, Im just exhausted these days lalo na kakauwi palang natin noong isang araw.”  Pagsisinualing ko sa kanya.

Actually I’m not exhausted, nababangungot ako dahil kay Hunter. Simula kasi noong nagkita kami ay palagi nalang akong nababangungot tungkol sa mga mapapait na nakaraan.

“Okay! By the way we’re going to road trip later, para mawala ang pagod mo.“ Tanong nito sa‘kin.

Dahil sa narinig ko sa kanya ay kumalas na ako sa pagkasubsob sa chest niya at tumingin sa kanya. Nakita ko namang sumilay sa labi nito ang isang ngiti.

“Where?” Masigkang saad ko sa kanya.

“Well, Hindi ko muna sasabihin. It’s a surprise.“ Saad nito at tinaas-baba pa nito ang mga makakapal niyang kilay at bigla siyang tumayo sabay takbo papunta sa pinto.

“Anyway, I’m going to take a bath, maligo ka narin and pack your things including ‘yung kay Sofie dahil aalis narin niyan tayo mamaya.” Nakangiting saad nito sabay labas sa kwarto ko.

“Okay!” Sigaw ko sabay tayo.

Bago ako pumunta sa CR ay inayos ko muna ang pinaghigaan, dahil walang mag-aayos nito sa kadahilang walang kasambahay sa bahay ni Mark.

Pagkatapos kong ayusin ang pinaghigaan ko ay pumunta na ako sa CR dito.

Halos mga kalahating oras akong naliligo, ginawa ko na lahat ang dapat kong gawin pag naliligo except lang sa iniisip mo!

Pagkatapos kong maligo ay pumunta na ako sa may counter top para gawin ang mga skin routine ko.

Hindi na muna ako nagbihis kahit ano at kahit na undies lang dahil nga nasa CR din naman ako at nakasanayan ko narin ang ganito.

Habang ginagawa ko ang mga skin routine ko ay nabalikwas ako ng  biglang bumukas ang pinto at may pumasok!

Si Mark na nakatapis lang ng towel.

“Ahhhhhh!”

“Ahhhhhh! pervert!” Sigaw ko at dali daling kinuha ang towel at itinapis ito sa katawan ko.

“What the f*ck Mark?! Bakit ‘di ka ba marunong kumatok?” Inis kong saad sa kanya, at pinagpapalo.

”O-ouch…S-stop! Sorry okay!” Daing nito.

Nang makita ko ‘tong nasasaktan na ay itinigil ko na.

“Ano bang gagawin mo huh?!” Inis kong saad sa kanya.

“Kukunin ko lang ‘yung black na ‘yun oh!” Saad nito sabay kuha sa maliit na plastic cylinder na color black na nakalagay sa bandang toothbrush.

Awws, ‘yun pala…

“Ano ba ‘yan huh?!” Pagmaangmaangan ko.

“Y-you k-know m-men t-things!” Namumulang saad nito.

‘Bakit hindi mo pa deretsuhin na lubricant ‘yan. Pa men things pang nalalaman.’ Natatawang saad ko sa sarili ko.

Alam ko kasi ang itsura ng lubricant lalo na ang cover nito. ‘Wag niyo nalang tanungin kung saan ko ito nalaman.

Pero ang pagtataka ko lang,  aanhin niya ang lubricant? Hmmm…

Anyway, kahit anong gawin niya pa sa lubricant ay hindi ko na dapat alamin pa.

“Anong men things men things ang pinagsasabi mo huh? Bakit ako walang ganiyan?!” Inis kong tanong sa kanya.

Kunwari lang ‘yan mga dre.

“Because you’re ga…Waita minute… bakit ako ang hina-hotseat mo huh? Bakit ba kasi hindi ka naglalock ng pinto huh?” Pangiiba nito sa topic.

Oo nga no? Bakit nga ba hindi nakalock ang pinto? Alam ko kanina ni-lock ko ’ ‘to pagkapasok ko.

“I don’t know! Pero alam ko naka-lock ’yan!” Saad ko sa kanya.

“Pero nagpapasalamat parin ako na hindi naka-lock ang pinto.” Saad nito na nagpapitlag sa tenga ko.

“Ano nagpapasalamat ka pa huh?! Bakit naman aber?!” Malditang saad ko sa kanya.

Dahil sa sinabi ko ay biglang nagiba ang awra nito, kakaiba ito. Alam ko nakita ko na ang ganitong awra, ‘di ko lang alam kung saan.

“Kasi kung naka-lock ang pinto ay hindi ko makikita ang flawless at maputi mong kutis, skinny body at higit sa lahat ang…” Saad nito at biglang naglakad papunta sa kinaroroonan ko. Ako naman ay umatras ng konti.

“W-wait a-anong g-ginagawa mo?!” Nabubulol kong saad sa kanya ngunit parang hindi ito nakikinig sa‘kin at patuloy lang itong paglapit, ako naman ay paatras ng paatras hanggang maramdaman ko ang malamig na wall sa likod ko.

“Gotcha!” Saad nito using his husky tone.

“H-hoy, M-Mark h-hindi n-nakakatawa huh!” Kinakabahan kong saad sa kanya.

Ngunit nagulat nalang ako ng bigla niya akong ikulong sa braso nito at inilapit niya ang kanyang mukha sa bandang may leeg ko at…

“At higit sa lahat ang matambok mong pwet.” Bulong nito sa‘kin.

Dahil sa narinig ko sa kanya ay agad ko itong itinulak at agad pinagpapalo.

“Pervert!”  Sigaw ko sa kanya at patuloy na pinagpapalo.

Ngunit lalo lang akong nainis, dahil imbes na masaktan ito ay lalong labg siyang tumawa. Kaya naman lalo ko itong pinagpapalo.

Ngunit dahil sa pagpalo ko sa kanya ay hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari…

Biglang nalaglag ang towel na nakatapis sa kanya, kaya naman napagmasdan ko ang buong katawan nito mula sa broad chest nito hanggang sa 8 packs abs niya,  ngunit ang pinaka umagaw sa atensyon ko ay ang banda sa ilalim niya at nakita ko ang little Mark, no scratch that, dragon Mark niya na tayong tayo na para bang dragon na handa ng sumabak sa masakit na tusukan.

Napatulala ako dahil takte bakit ang sobrang haba? Bakit ang taba? Siguro kung icocompare ko ang akin sa kanya ay parang hindi lalagpas ang akin sa kalahati ng sa kanya.

“Louise! You’re drooling.” Napitlag ako sa kakaisip ng bigkang magsalita si Mark, kaya naman agad agad akong tumingin sa salamin para tignan at  mapunasan ang tumutulong laway ko, ngunit pagkaharap ko palang sa salamin ay wala man akong nakita kahit na isang patak ng laway ko.

‘T*ngina nakakahiya!’ saad ko sa isip ko.

Kaya naman dahan dahan kong tinignan m si Mark at nakita ko ang isang malaking ngisi na nakaguhit sa mukha nito. Kaya naman ‘di ko maiwasang pamulahan.

‘Nakakahiya ka Louise!’

“Hindi naman halata na pinagnanasahan mo na ako, Louise.”

Mark Leonardo

Troy

Versoza

08

Mark’s Point of View

“Louise are you okay?” Tanong ko sa kanya.

Humarap naman ito sa‘kin at binigyan ng isang tango. Nag-aalala na kasi ako sa kanya kasi kanina pa siya nakatulala, tapos bigla nalang mamumula ang mga pisngi at tenga niya tapos bigla nalang niyang iiling ang ulo niya. I wonder kung iniisip niya pa ang mga nangyari kanina.

Paano ba naman kasi nakita namin ang isa’t-isa na hubo’t hubad, hindi ko naman inaasahan na mangyari ‘yon kasi nga alam ko lang na wala na siya sa CR ng mga oras na ‘yun. At pagkakaalam ko na nasa kwarto na siya ni Sofie para maghanda ng gamit nila para sa pupuntahin namin.

Atsaka hindi naman kasi naka-lock ang pinto, kaya naman naisip ko na wala ng tao sa CR na ’yun. At usually kasi siya pa ang nauunang natatapos saamin pagnaliligo.

Pumunta lang rin naman ako sa CR na ‘yun ay para kunin ang  isa sa importanteng gamit ng mga lalaki, nakalimutan ko kasi sa CR na ‘yun noong last time na may ginawa ako doon.

Kaya naman hanggang ngayon hindi ko na maalis sa isipan ko ang katawan ni Louise, mula sa balingkinitan niyang katawan, sa maputi at makinis niyang balat hanggang sa matambok niyang pang-upo.

Naiisip ko palang ang mga ’yun ay nagakakaroon na ako ng boner.

Sh*t lang talaga!

Anyway nagbiyabiyahe kami ngayon papunta sa isang sikat na Resort sa Puerto Prinsesa para makapag-relax naman kami. Napapansin ko kasing palagi nalang siyang nagkakaroon ng nightmare.

Palagi ko nalang itong naririnig umiiyak o kaya naman sumisigaw hindi naman kasi sound proof ang kwarto niya pati narin ang kwarto ni Sofie, para kung may manyari man sa kanila ay agad ko itong maririnig.

Pag naririnig ko na siyang sumisigaw o kaya naman ay umiiyak ay dali dali na akong pupunta sa kwarto niya.

Tinanong ko naman siya tungkol sa mga masamang panaginip niya, pero palaging sagot lang niya ay ang salitang ‘Pagod’. Pagod lang daw siya sa mga bagay-bagay.

Ngunit sa bawat dahilan niya ay parang hindi ako konbinsido dahil alam ko kung kailan siya nagsasabi ng totoo o hindi.

Napansin ko rin nagsimula siyang naging ganito ng muli silang magkita ni Hunter sa Airport ng umuwi kami.

—Flashback—

“ Louise! Louise! Louise! ”

“ Louise! Louise! Louise! ”

“ Louise we love you po! ”

“ Louise pa sign naman po ito! ”

Rinig kong sigaw ng mga tao habang naglalakad kami papunta sa loob.

“Mark, I need to go to the CR okay? Susunod nalang ako sa inyo.” Saad sa‘kin ni Louise. At mabilis ko naman tinanguan.

Nagpatuloy kami ni Sofie sa paglalakad papunta sa loob.

“Daddy Mark, bakit po nila sinisigaw ang name ni Papa tapos po may tarpulin pa po?” Biglang tanong sa‘kin ni Sofie habang nakahawak ang kamay nito sa kamay ko.

“Because your Papa is very famous model baby! Gusto mo bang maging sikat na model paglaki mo?” Masiglang saad ko sa kanya.

“Yes po Daddy! Gusto ko rin pong maging model.” Masiglang saad sa‘kin ni Sofie at nagtatatalon pa. Napatawa naman ako sa inasal niya.

How adorable she is! <(￣︶￣)>

Nabigla naman ako ng may biglang may humapas sa braso ko.

“Ouch!” Daing ko sabay hawak sa braso ko. Takte ang sakit.

“Who the f*…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng biglang may humampas na naman sa‘kin.

“Sige ituloy mo?!” Saad sa‘kin ng pamilyar na boses kaya naman hinarap ko ito.

“Ano bang problem mo huh?! Bakit bigla ka nalang naghahampas!” Inis kong saad sa kanya.

“Ikaw ano na naman ba ang karataranraduhang itinuturo mo sa bata ah?!” Balik na tanong nito.

“Huh? Anong pinagsasabi mo? Gusto daw maging model ni Sofie like you.” Saad ko sa kanya at hinawakan ulit ang hinampas niya

“Ouch!” Daing ko at tinignan ko siya.

“Sorry! Hindi ko naman kasi alam na ‘yun pala ang pinag-uusapan ninyo. Tarantado ka kaya!” Natatawang saad nito.

“Wow! Grabe ka saakin Louise ah!” Sarcastic kong saad sa kanya. Sakit niyang magsalita, grabe!

“Oo kaya! Ilang years na tayong magkasama Mark. Kaya alam ko na kung ano ang mga tinuturo mo kay Sofie.” Saad nito at lumapit sa‘kin sabay himas sa braso ko kung saan niya ako hinampas.

“Ouch! Wag mo naman diinan.” Daing ko sa kanya.

Akala ko kasi mamasahiin niya pero ng hinawakan niya ito ay bigla niyang diniinan.

“Sorry!” Natatawang saad nito.

Hindi ko nalang siya pinansin at nagpatuloy nalang maglakad.

Habang naglalakad kami papunta sa loob ay pa-ingay ng pa-ingay ang mga tao. Halos pangalan ni Louise ang naririnig namin.

“ Louise! Pa-sign po please! ”

“ Louise! Louise! ”

“ Louise! Louise! ”

Ngunit nang makapasok na kami ay may kumuha agad ng atensyon namin.

“Anong nangyayari doon?” Biglang tanong sa‘kin ni Louise sabay turo sa magkakalupong na tao.

“I think they’re arguing? But anyway wag na nating pakialaman pa. Let’s go home para makapagpahinga na tayo.” Saad ko sa kanya ngunit nabigla ako ng bigla siyang huminto at binigay sa‘kin ang maleta niya.

“No! Dito ka lang muna pakibantayan narin si Sofie okay? Titignan ko lang kung ano ang nangyayari doon.” Saad nito at nagsimulang maglakad papunta sa nakalupong na tao.

Napa sigh nalang ako sa inasal niya.

“Daddy Mark! Where is Papa po?” Tanong sa‘kin ni Sofie. Siguro hindi niya napansin na umalis si Louise.

“May pinuntahan lang baby, pero saglit lang si Papa. Okay?” Nakangiting saad sa kanya.

“Okay po!” Masiglang saad nito.

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang mapalapit kami sa mga nag-aaway ngunit nabigla ako sa nakita ko.

Si Hunter at Louise ay magkayakap!

What the? Bakit? How?

“Daddy Mark ayun po si Papa!” Rinig kong saad ni Sofie ngunit hindi ko ‘to pinansin, patuloy lang akong nakatingin sa magkayakapan.

Ngunit nabalikwas ako ng biglang bumitaw si Sofie sa‘kin sabay takbo patungo kina Louise at Hunter.

Hahabulin ko pa sana siya ng bigla siyang sumigaw na kumuha sa atensyon ng mga tao lalo na sina Louise at Hunter.

“Papa!” Rinig kong sigaw ni Sofie.

Ako naman ay napagdesisyonan kong umalis nalang sa lugar na ‘yon at pumunta sa CR.

Ayokong makita siya!

Ayokong makita silang magakaksama!

Ayokong magkabalikan sila!

Marami pa akong plano!

At ayaw kong masira ang mga ‘yun!

Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanilang dalawa dati, ang alam ko lang ay ang pagsisante sa kanya ni Hunter at ang pagkabuntis niya. Alam ko rin na ama ni Sofie si Hunter.

Ngunit papaano kung dahil sa pagkikita nina Louise at Hunter ay magkabalikan sila? Paano kung…

“Ahhhhhh!”

“P*tangina mo Hunter!”

Sigaw ko sabay kuha sa paso ng CR at sabay tapon sa salamin na nagpabasag nito.

Naiisip ko palang ang mga ‘yun ay parang mababaliw na ako!

Mga ilang minuto kong kinalma ang sarili ko dahil kung hindi ay baka makapatay ako ng wala sa oras.

Mga ilang minuto pa ay napagdesisyunan ko ng lumabas sa CR.

Nagtungo ako kung saan sina Louise at Hunter nakapwesto kanina.

Ngunit pagdating ko doon ay imbes na si Louise at si Sofie ang makita ko ay nakita ko si Hunter na nakaupo sa sahig ngunit napansin kong papatayo na siya kaya naman nakaisip ako ng paraan.

Nagtungo ako sa pwesto niya at saktong papatayo na siya ay sakto ko rin siyang sinagi na dahilan para mapaupo siya ulit.

“Are you blind huh?!” Iritable niyang saad sa‘kin.

Ngunit para mas mainis ito sa‘kin ay mas lalo ko itong hindi pinakinggan.

“Dude! Are you deaf huh?!” Rinig kong saad nito sa‘kin. Kaya naman para mas lalo itong mainis ay humarap na ako sa kanya.

“What?!” Saad ko sa kanya. Kita sa mukha nito ang pagkagulat kaya naman ginawa ko ay kunwari ay nagulat din ako. Mga ilang segundo ay nginisian ko ‘to.

“Bro! I miss you! How’s going? Long time no see!” Saad ko sa kanya ng may nakakalokong ngiti. Alam kong naiinis na ‘to saakin dahil kita ko ang pag-kuyom ng mga kamao nito. 

“Huwag mo akong kausapin ng ganiyan Leonardo na parang wala kang ginawang kasalanan saakin/saamin noon.” Saad nito sa‘kin habang binibigyan ako ng masamang tingin.

Akala siguro ng gagong ‘to tatalab pa sa‘kin ang pinupukol niyang tingin.

“What? I didn’t do anything bro.” Maangmaangan kong saad sa kanya ng may nakakalokong tingin. I know na naiinis na ito at konti nalang talaga ay masusuntok na ako nito.

Aalis na sana siya ng biglang tumunog ang phone ko.

‘Ring!’ ‘Ring!’ ‘Ring!’

Ngunit bago ko ’to sinagot ay binigyan ko muna ng nakakalokong tingin si Hunter.

“Hello hon.” Masiglang saad ko sa kabilang linya at ni-loud speaker ko ito.

Napangisi nalang ako sa naiisip kong mangyayari.

“Mark! Where are you? Kanina ka pa hinahanap ni Sofie. We’re worried to you dahil bigla ka nalang nawala.” Nagaalalang saad ni Louise sa‘kin.

Dahil nga naka-loud speaker ang phone ko ay napatigil siya sa paglalakad. 

‘Ganiyan nga!’ Saad ko sa sarili ko at napangisi nalang.

“I’m on my way! May ginawa lang ako okay?! Pakausap nga kay Baby Sofie.” Saad ko sa kabilang linya at tinignan ko ng mapanuksong tingin si Hunter

“Wait! Sofie come here gusto ka daw makausap ng Daddy Mark mo.” Saad ni Louise sa‘kin.

“Hello Daddy Mark? Where are you po? Daddy Mark! Bakit po bigla ka nalang nawala po?” Tanong sa‘kin ni Sofie. Napangiti naman ako sa tanong nito.

“Baby Sofie! Don’t worry I’m on my way. May ginawa lang ako eh! At ibibili din kita ng favorite mong strawberry ice cream. Okay?” Masiglang saad ko sa kanya. Favorite kasi ni Sofie ang mga sweets lalo na ang Ice Cream.

“Okay po Daddy! Love you po!” Masiglang saad ng kabilang linya.

“Love you too. Bigay mo na sa Papa mo!” Saad ko kay Sofie.

“Hello Mark. We will wait you here okay? Bye. I love you.” Saad ni Louise saakin.

Alam kong walang malisya ang ‘I love you’ na sinabi sa‘kin ni Louise ngunit para sa‘kin ay mahalaga na ‘yon.

“I love you too!” Masiglang saad ko sa kanya sabay end call.

Tinignan ko naman si Hunter ngunit nakatulala ito. Nakikita ko sa mga mata nito ang sakit, nagbabadya naring tumulo ang mga luha ngunit alam kong pinipigilan lang niya.

Mga ilang segundo pa ang lumipas ay nagsimula na itong maglakad kaya naman may naisip na naman ako ng paraan para mainis ito at para mas lalong masaktan ito.

Sinabayan ko ‘tong maglakad at sinabing…

“By the way I’ll get going kasi hinahanap na ako ng WIFEY KO! AT NG ANAK NAMIN!” Mapanuksong saad ko sa kanya sabay lakad.

—End of Flashback—

‘Simula palang ’to Hunter, marami pang karayom na tutusok sa puso mo!’ Saad ko sa isip ko.

Napitlag ako sa kakaisip ng may sumigaw.

“Mark! ‘yung truck!” Biglang sigaw ni Louise.

“ Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep

! ”

SN’P

Title

“The Doctor’s Care”

---

Genre/s

Romance and Boyslove

---

Written

@Dean

---

Synopsis

Henry Sylvester, a known doctor in Asia for not only his capability as a doctor but with his very charismatic look that a lot of women fall for. A famous bachelor indeed.

Angel Smith, a successful CEO of his business Smith Perfume

Both lives we’re peacefull until they met.

---

Characters

Doctor Henry Sylvester

Angel Smith

---

Author’s Note

I’m looking forward for your support for this upcoming story readers! Thanks! Love you all💖

• Dean

09

Louise’s Point of View

Nakakahiya talaga ang mga nangyari kanina sa CR.

Sh*t lang talaga!

Halos hindi ko na nga maharap o makausap ng maayos si Mark dahil sa mga nangyari kanina. Parang paulit-ulit nag-fa-flashback sa isip ko ang mga nakita ko kanina.

Nagasisisi pa ako kung bakit ko pa ginawa ang mga ‘yun…

‘Bakit kasi pinagpapalo ko pa siya?’

‘Bakit ba kasi hindi ko nalang siya pinagtabuyan sa CR nun?’

‘Bakit ba kasi nakita ko pa ang ang laki non?’

‘Dapat ba maging ganun kalaki?’

‘Nakita ko narin naman ang kay Hunter noon ah… Pero ‘yun lang, mas malaki ang sa kanya kaysa ang kay Mark.’

Wait? What? Bakit ko ba iniisip ang mga bagay na ‘yun?

Halos mapailing nalang ako sa mga iniisip ko.

Sa tutuusin nga, siya pa ang may kasalanan kung bakit nahulog ang towel na naka balot sa bandang hita niya…

Basta, kahit anong mangyari ngayong araw. Imma going with the flow nalang, baka isipin pa ng damuhong ‘to na iniisip ko pa ang mga nangyari kanina, which is true. Lol!

Anyway, nagbiyabiyahe kami ngayon papunta sa pupuntahan namin ni Mark. We’re going to vacation!

I don’t know were we going, pero ang tinatahak naming daan ay mukhang pamilyar, hindi ko lang alam kung napuntahan ko na ba ‘to o ano. Hay! Basta titignan ko nalng mamaya.

Mga ilang sandali pa ay napitlag ako sa kakaisip ng may marinig akong busina, kaya naman napatingin ako sa harapan at nakita ko ang isang malaking dump truck na patungo sa‘min.

Kaya naman tinignan ko si Mark ngunit diretso lang ang tinigin nito, para bang tulala ito na nagpakaba sa‘kin…

“Mark!” Tawag pansin ko sa kanya. Ngunit parang wala ito sa sarili.

“T*ngina. Mark!” Sigaw ko ulit, ngunit hindi talaga ito nakikinig, para bang nasa ibang lugar siya.

Tinignan ko naman ulit ang dump truck, ngunit lalo akong kinabahan dahil malapit na ito sa‘min.

“Mark!” Sigaw ko ulit ngunit hindi talaga siya nakikinig.

“Mark ‘yung truck!” Sigaw ko ulit sa kanya.

Dahil sa pagsigaw ko ay para bang bumalik ito sa sarili…

Ngunit parang huli nahata ang lahat, dahil pagkabalik nito sa sarili ay sakto ding pagbusina ng dump truck.

“Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep!”

Kinalas ko ang seatbelt ko at agad akong pumunta sa backseat.

“Hey! Louise stay there!“”Sigaw ni Mark sa‘kin. Bakas sa tono nito ang pag-aalala at the same time ay takot. Ngunit hindi ko ‘to pinakinggan at pumunta parin sa backseat.

Saktong pagkaupo ko ay sakto ding paggising ni Sofie, kaya naman niyakap ko  ang ito ng mahigpit na mahigpit at sinubsob ito sa bandang dibdib ko.

“Papa what’s going on po?” Takang saad ng nito. Ngunit imbes na sagutin, lalo ko itong niyakap ng mahigpit at sinubsob.

Hinarap ko naman ulit ang ang daan at nakita ko ang dump truck na malapit na talaga sa‘min. Kaya naman tinignan ko ulit ang anak ko at lalo ko itong niyakap ng mahigpit, napipikit nalang ako at nanalangin ng taimtim.

“Panginoong Diyos! Sana po iligtas niyo po kami. Maawa po kayo.’ Saad ko sa isip ko.

Paulit ulit ko itong ginawa at habang nanalangin ako ay bigla nalang tumulo ang masagana kong luha na mula sa mga mata ko.

Para bang biglang nagflashback ang lahat ng masasayang araw namin, mga araw na puno ng pait at saya na naranasan ko.

Mga ilang segundo pa ay naramdaman ko nalang na hindi na umaandar ang kotse, kaya naman binuksan ko ng dahan-dahan ang mga mata ko, kinalas ko na rin ang pagkakayakap ko sa anak ko.

Humarap naman sa‘kin si Sofie na may pagtataka. Siguro hindi alam ng batang ito kung anong nangyayari, ngunit maganda narin ‘yun, dahil baka matruama pa ang batang ito,  kung nakita niya ang muntikan naming pagka-aksidente.

“Baby, are you okay?’ Tanong ko sa kanya.

“Yes po Papa, but you po? Okay po ba kayo? Because you look pale po eh. What happened po ba?” Saad nito sa‘kin, ngunit imbes na sagutin ito ay binigyan ko lang ulit ito ng isang ngiti.

Hinarap ko naman si Mark at nakita ko siya na nakayuko sa may manubela.

Para namang naawa ako sa kanya kaya naman tinawag ko ito…

“M-mark.” Tawag pansin ko sa kanya.

Unti-unti naman itong humarap saakin at binigyan ako ng isang ngiti. Ngunit ang mga ngiting ‘yun ay biglang nawala ng bigla itong humagulgol…

“I-Im s-sorry! L-louise I-Im s-sorry! Kasalanan ko ’to eh.” Saad nito at pinaghahampas ang ulo nito sa manubela.

Pumunta naman ako sa passenger seat at umupo doon.

“No! Hindi mo kasalanan okay? Walang may kasalanan. Wala namang may gusto non diba? Atsaka atleast naka ligtas tayo.”  Pagpapahinahon ko sa kanya.

“Wala kang kasalanan.” Dugtong ko pa sabay yakap dito. Yumakap din ito ng pabalik at lalong humagulgol…

“Papa, bakit po umiiyak si Daddy Mark? Bakit po niya sinisisi ang sarili niya? Meron po bang nangyari?” Curious na tanong sa‘kin ni Sofie.

“Nothing baby.” Sagot ko sa kanya. I know na matalino at matured ng mag-isip itong si Sofie, ngunit sinabi ko na nga sa inyo kanina pa na baka matrauma lang ang bata.

Mga ilang segundo din ay kumalas na kami sa pagakakayap ni Mark. Namamaga ang mga mata nito at namumutla rin ito.

“Mark, tara na. Diba may pupuntaham pa tayo. Basta you don’t need to worry. Kalimutan mo na ‘yun. Wala kang kasalanan okay.” Nakangiting saad ko sa kanya.

Tumango naman ito at ngumiti, ngunit nabigla ako ng bigla itong lumapit sa‘kin at binigyan ako ng isang halik sa labi.

“Thanks Louise.” Nakangiting saad nito at nagsimula na itong magdrive.

“Ayieeeeee!” Tili naman ng anak ko.

I was shocked sa ginawa nito…

‘What was that for?’ Tanong ko sa isip ko.

---

Hunter’s Point of View

2 days passed, simula ng magkita kami ni Louise at ang anak nito.

2 days passed din simula ng magkita rin kami ni Leonardo.

2 days passed din simula ng mapagalitan si Henry sa Asawa niya na si Angel. Laugh trip talaga ang nagyari nang gabing iyon halos maging suso (snail) na si Henry, dahil tiklop na tiklop na siya.

I wonder kung magiging ganun din ang relasyon namin ni Louise, kung hindi ko siya pinagtabuyan noon. ‘Yung under ako sa kanya, ‘yung parang boss siya. Pero hindi eh! Pinagtabuyan ko siya na isang pinakamalaking kasalanan na nagawa ko.

Anyway, nandito ako ngayon sa opisina ko. Actually ayaw ko talagang pumasok ngayon, hindi dahil sa pagod ako kundi dahil ayaw kong makita si Ariana. But thank God! 2 days narin siyang hindi pumapasok kaya naman masaya ako.

Habang nagtatype ako sa laptop, ay biglang may nag tapon ng isang maliit na bagay sa‘kin, kaya naman napatingin ako sa nagtapon na ‘yun at nakita ko si Ariana.

“How dare you? and what was that for?” Inis na saad ko sa kanya.

“Tignan mo.”  Saad lang nito, kaya naman kinuha ko ang isang maliit na bagay na nakatapon sa sahig at laking gulat ko nalang kung ano ‘yun.

“Pregnancy Test?” Takang tanong ko sa kanya.

“Yes! And it’s positive. I’m pregnant Hunter, kakacheck-up ko lang kanina, dahil nga nagsusuka ako every morning in this passed 2 days. Kaya hindi ako nakapasok dito sa company ng 2 days.” Nakangiting saad nito.

“So?” Maikling saad ko sa kanya sabay tass ng kilay…

“Aren’t you happy?” Takang tanong nito.

“I’m happy because you’re pregnant at mawawala kana sa company ko at sa buhay ko kaya get lost! Congratulation.” Saad ko sa kanya at binalik ang pansin sa ginagawa ko.

“What? How dare you na paalisin ako sa company na ito?! Atskaa you can’t na paalisin ako sa company niti dahil ikaw ang ama ng batang dinadala ko Hunter!” Iritableng sigaw nito.

Ngunit parang nabingi hata ako sa sinabi nito. Kaya naman napatingin ulit ako sa kanya…

“Could you please repeat it?!” Tanong ko sa kanya.

“You Are The Father Of My Baby!” Nakangiting saad nito, na nagpatayo sa‘kin sa pagkakaupo…

“What the? How? Hindi naman tayo nagtalik ah!” Nalilitong saad ko sa kanya.

“Isipin mo Hunter!” Nakangising saad nito.

‘It can’t be!’

10

Hunter’s Point of View

“So that was a big problem bro! Paano mo na niyan mababawi si Louise kung may anak kana?” Tanong sa‘kin ni Philip.

“Hindi ko anak ang batang ‘yun! Okay? Basta wala akong natatandaan na nakipagsex ako sa kanya that’s it!” Giit ko sa kanila sabay kuha sa bote ng alak at ininom ‘yun.

“Paano ka naman na nakakasiguro na hindi mo ‘yun anak? Hmmm…” Tanong naman sa‘kin ni Jerald.

“Well, pare-pareho tayong mga lalaki dito mga bro! Kaya alam mo o ninyo kung anong mararamdaman natin kung nakipag-sex ba tayo o hindi!” Saad ko sa kanila.

Anyway nandito kaming magkakaibigan sa bar ni Philip. This time kasama na namin si Angel. Yes! Sumama na siya sa asawa niya na si Henry. Lol!

Pagkatapos kasi ng mga pangyayari kanina sa opisina, ay dumeretso na agad ako dito para kahit konti naman, ay guminhawa ang nararamdaman ko sa pagakakatali sa mga problema.

“Kailan ba nangyari ang pagtatalik ninyo?” Takang tanong ni Angel sa‘kin.

“First of all hindi kami nag-talik, Second noong gabing pinuntahan mo si Henry dito. Kina-umagahan ng gabing ‘yun ay nagising nalang ako na walang saplot at kasama ko pa si Ariana.” Saad ko sa kaniya…

—Flashback—

Nagising ako ng may maramdaman akong mabigat sa may bandang dibdib ko, kaya naman dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko.

Pagkabukas ng mga mata ko ay sumalubong agad sa‘kin ang sinag ng araw, kaya naman liwanag lang ang nasisilayan. Ngunit may napapansin akong isang bulto ng tao na nakapatong sa‘kin.

Mga ilang sandali pa ay nagulat ako ng biglang nagsalita ito.

“Good Morning Baby!” Rinig kong saad ng boses ng babae sabay yakap.

Parang pamilyar ang boses niya, ngunit hindi ko lang maalala kung saan ko ito narinig.

“Argh! Sakit ng ulo ko!” Daing ko.

Ngunit biglang ma-realize ko na bakit may kasama akong babae. Kaya naman dali dali kong tinulak ang nakayakap sa‘kin, paraan para mahulog ‘to sa sahig at dali dali rin akong tumayo paalis sa higaan na ‘yun.

“What the hell Hunter? Bakit bigla ka nalang nanunulak huh? Alam mo bang ang sakit pa ng balakang ko dahil sa ’yo kagabi?!” Inis na saad nito.

Nasisinagan ito ng araw kaya naman hindi ko masyadong makita ang itsura nito ngunit pamilyar ang tono ng pananalita at ang bulto nito.

“Who the f*ck are you? Bakit ka nasa kwarto ko?! Bakit ka walang saplot?” Sigaw ko sa kanya.

Ngunit imbes na sagutin ang tanong ko ay iniba nito ang usapan…

“Well parang gusto mo pa hata ng round 2 Hunter?” Rinig kong saad nito, using her seducing voice.

“No! What the f*ck are you talking about huh?! Who the hell are you!” Galit kong saad sa kanya.

“Tayong tayo pa kasi ang dragon mo Hunter, but I kinda like it!” Natatawang saad nito.

Sa mga sinabi niyang kataga ay bigla akong napatingin sa ibaba ko, at doon ko lang napagtanto na wala pala akong saplot at ang malala pa ay tayong tayo nga ang kahabaan ko. Kaya naman dali dali kong kinuha ang isang unan sa may sahig at itinapis ito sa nakatirik kong kahabaan.

“One more time lady! Who are you?!” Inis kong saad sa kanya.

“Hindi mo na ba ako maalala Hunter?” Saad nito.

Hindi ko alam pero naiinis na ako sa kanya.

“This is my ONE LAST TIME na pagtatanong ko sa ‘yo lady! Who are you?! At bakit ka nandito sa kwarto ko?!” Inis na tanong ko ulit sa kanya.

“Okay fine! No need to be angry. First wala ka sa kwarto mo Nasa hotel tayo, because dinala mo ako dito. Second im your secretary Ariana Valdez!” Saad nito sabay tayo sa higaan at naglakad ito patungo sa‘kin.

Ngunit nabigla ako sa nakikita ko ngayon… para bang natulala ako. Dahil wala itong saplot kahit na isang damit. Nakalitaw ang mauumbok nitong harapan, makinis at maputi nitong balat at ang naglalaway nitong pechay.

“Gulat ka noh!” Saad nito na nagpapitlag sa kakaisip

Napagtanto ko nalang na nasa harapan ko na pala siya. Kaya naman mabilis ko siyang naitulak agad, paraan para mapaupo na naman siya sa sahig.

“What?! Bakit ka nandito? Bakit ka walang saplot! Bakit tayo magkasama huh?!” Sigaw ko sa kanya.

“Ikaw ah! Bakit ang hilig mong manulak?! At bingi ka ba Hunter!? We made LOVE last night? Hindi mo ba matandaan? Atsaka sinabi ko na sayo na dinala mo ako dito.” Nakangiting saad nito.

“What? We made love? Wala akong matandaan na may ginawa tayong kababalaghan kagabi Ariana, at kung meron man ay hindi love ang tawag doon kundi lust. But too bad because wala akong malaala na merong nangyari sa‘tin. Atsaka hinding hindi ako papatol sayo kahit ano pang mangyari! Now I gotta go. Kalimutan mo nalang ang nangyari ngayon.” Saad ko sa kanya at pinulot ang undies, slack at ang polo ko.

Habang binobotones ko ang polo ko ay may narinig akong umiiyak. Kaya naman napatingin ako kay Ariana at nakita ko itong lumuluha kasabay non ay ang bigla nitong pagtayo at paglakad nito patungo sa kinaroroonan ko.

Nang makalapit ito sa‘kin ay tinabig niya ang mga kamay ko sa pagbobotones at siya ang tumuloy nito.

“Ang sama sama mo Hunter! Pero kahit na ganon ay mahal parin kita! Oo mahal kita, simula palang noon, simula palang na pumasok ako sa company mo! I know na hindi mo pa ‘ko mahal sa ngayon pero gagawin ko ang lahat para mahalin mo ako pabalik.” Umiiyak nitong saad sa‘kin.

Pagkatapos niyang sabihin ang mga talatang ‘yun ay kasabay non ang pagtapos sa pagbobotones sa polo ko.

—End of Flashback—

“So ganun pala ang nangyari and that was 2 days ago?” Tanong ni Angel.

“Yeah!” Maikling saad ko sa kanya.

“How come na nabuntis siya agad? It’s just freaking 2 days?” Nalilitong saad naman ni Jerald.

“I don’t know! I’m not a Doctor you know.” Pambabara ko sa kanya.

“Nasaan ba si Henry para matanong natin sa kanya?” Tanong naman ni Jerald kay Angel.

“Pumunta lang siya sa CR para umihi. Pero bakit ang tagal niya? Anyway, hintayin nalang natin siya!” Saad naman ni Angel.

“Sinabi niya ring mahal ka niya noh?” Biglang tanong naman ni Philip.

“Yeah, she said that. But I can’t love her back dahil nga mahal ko parin hanggang ngayon si Louise.” Saad ko sa kanya.

Wait? Bakit niya alam na mahal ako ni Ariana?

“But how did you know na mahal niya ako?” Takang tanong ko kay Philip.

“Manhid ka kasi bro! Alam mo kasi pag pumupunta ako sa company mo ay lagi ko siyang nahuhuli na nakatitig sa ‘yo at bigla nalang siya ngingiti.” Mahabang saad nito sabay tagay.

How come na hindi ko alam na may nararamdaman pala sa‘kin si Ariana? Siguro masyadong pokus lang talaga ako kay Louise.

Anyway, kahit anong mangyari ay hindi ko siya mamahalin, basta isa lang ang mahal ko at ‘yun ay si Louise.

“Oh! Ayan na pala si Henry!” Masiglang saad ni Jerald sa‘min kaya naman napatingin kami kay Henry.

“Bakit naman ang tagal mo?!” Bungad na sermon sa kanya ni Angel.

“I‘m sorry love. Nakita ko kasi si Troy. Kaya naman nag usap kami ng konti at kamustahan narin.” Saad nito sabay umupo.

So nandito rin pala ang tarantadong ‘yun?

“Troy? Yung long time friend natin? Kamusta naman siya?” Takang tanong ni Jerald kay Henry.

“Yeah! And he’s fine. Anyway bakit ba hinihintay niyo ako?” Pag-iiba nito sa usapan.

“Kasi may itatanong daw si Hunter. Hunter itanong muna ang gusto mong itanong!” Saad sa‘kin ni Jerald.

“What is it bro?” Sersyosong tanong nito.

“Gusto ko lang sanang itanong, pag-bang nakipags*x ka and within days ay malalaman mo na ba agad kung buntis ang naka-sex mo?” Tanong ko sa kanya.

“Bakit may nakas*x ka ba?” Balik na tanong nito sa‘kin.

“Yeah, nakipags*x na ako dati pero ngayon hindi pa. But buntis daw si Ariana at ako daw ang ama ng dinadala niya. Pero hindi ako convinced sa sinasabi niya. Syempre paano ako ang magiging ama ng batang dinadala niya kung pagkagising ko sa umagang ‘yun, ay hindi ko man maramdaman ang usually kong nararamdaman kapag nakikipagsex ako.” Mahabang saad ko sa kanya.

“What? You mean ‘yung Secretary mo?” Gulat na tanong nito sa‘kin na mabilis ko namang tinanguan.

“In that case. Pwedeng mabuntis ang tao within a hour lang, lalo na kung malakas o madami ang semen ng nakas*x niya. Pwera nalang kung baog ang isa sa kanila, siyempre walang mabubuntis.” Saad nito.

“Pero kung hindi ka talaga convince na sa ‘yo ang batang dinadala niya kailangan mo dapat patunayan.” Dugtong pa nito saba tungga ng alak.

“Paano naman? Through DNA?” Takang tanong ko sa kaniya.

“Yeah, nowadays pwede mo ng ipa DNA ang bata kahit na fetus palang ‘to lalo na ngayong marami ng bagong inbensyon.” Mahabang saad nito.

“So pwede mo ba akong tulungan?” Tanong ko sa kanya.

“Of course! Why not di ba? We’re friends bro! ‘yun lang baka matagal pa kung kailan lalabas ang DNA result but gagawin ko ang lahat para mapaaga ‘yun.” Nakangiting saad nito.

“Thanks bro.” Nakangiting saad ko sa kanya at nakipag-fistbump.

“Philip and Jerald.” Tawag pansin ko sa dalawa.

“Yes?/Yeah?” Sabay nilang sagot sa‘kin.

“Pwede bang imbestigahan niyo ang nangyari kina Louise and Mark, mula noong araw na sinesante ko si Louise hanggang mawala rin si Mark sa Company ko.” Saad ko sa kanilang dalawa na ikinatango naman nila.

‘Ako na ang bahala sayo Ariana.’ saad ko sa isip ko.

11

Louise’s Point of View

“Where are we going Mark? Bakit kailangan pa ng blindfold?” Tanong ko sa kanya.

Ano na naman ba ang pakulo ng lalaking ito?

“Just chill Louise. Maghintay ka lang.” Natatawang saad nito.

“Malayo pa ba?” Iritableng saad ko sa kanya.

“Konti nalang. Louise pwede ba, maghintay ka. Just a minute nalang malapit narin naman.” Inis na saad nito.

Wow, siya pa ang may ganang magalit? Samantalang kanina pa kami naglalakad.

“Argh! Fine.” Pagsuko ko sa kanya.

Anyway, nandito na kami ngayon sa Puerto Prinsesa. Noong nakaraang araw pa kami nakarating dito.

Mabuti nalang din, nakalimutan niya na ang muntik naming pagkaaksidente, dahil kung hindi, baka hanggang ngayon malungkot ang bakasyon namin.

Habang inaalalayan niya akong maglakad ay narinig ko itong kumanta.

‘ It’s like you got superpowers~, ’ ‘ Turn my minutes into hours~’

Napakaganda talaga ng boses niya, ’yung parang nasa langit ka dahil sa boses niya. Siguro sa matagal naming pagsasama, mga tatlo o apat na beses ko lang siyang narinig na kumanta.

‘ You got more than 20-20, babe~ ’ ‘ Made of glass the way you see through me~’ Pagtigil nito.

“Oh, bat ka tumigil?”  Tanong ko sa kanya.

“Wala lang, ang boring kasi ng kanta eh.” Walang ganang saad nito.

“Wow! Boring pa pala ang kantang ’yun? Ang ganda kaya non…Kaya tuloy muna, atsaka gusto ko ulit marinig ang boses mo.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay bitaw sa pagkakahawak niya at inangkla ko ito sa mga braso niya.

“Really? Gusto mong marinig ang boses ko? Baka niloloko mo lang niyan ako ah. Atsaka gusto mo lang marinig ang boses ko bakit umangkla ka pa?” Natatawang saad nito.

“Oo nga, atsaka ayaw mo bang angklaan kita?” Nakapout kong tanong sa kanya sabay bitaw sa pagangkla sa kanya.

“Hin…”  I cut him off.

“Siguro kaya ayaw mo na akong umangkla sayo meron ka ng gusto noh, luh? Sino naman ’yun?” Pag iinarte ko.

Hinawakan ako ulit nito and he giggled before he answer my question…

“Oo meron na akong gusto. Bakit nagseselos ka ba?” Saad nito. Hindi ko man nakikita ang pagngiti at pagpigil nito sa tawa, ngunit nararamdaman ko naman ito.

“Argh! Bakit naman ako magseselos. Atsaka maganda narin na magka-girlfriend kana, ang tanda muna kaya.” Natatawang saad ko sa kanya.

“Ako? Matanda na? Sa gwapo kong ito.” Mahangin nitong saad.

“Atsaka, ikaw nga wala pang boyfriend eh. Tumatanda ka narin.” Natatawang dugtong pa nito.

“Paki mo! Atsaka kahit na wala akong boyfriend, maganda parin ako at sexy, hindi katulad mo…Mukha ka ng losyang.” Pagpipigil sa tawa kong saad sa kanya.

“Wala naman akong sinabing pangit kana eh.” Natatawang saad nito.

“Atsaka, kung magboboyfriend man ako, gusto ko ’yung matino na.” Seryosong saad ko.

Ayoko na kasing mangyari ulit ang dati. Kasi sobrang sakit ang naranasan ko non.

“Ako…” Saad nito.

“Ikaw? Napano ka?” Takang tanong ko sa kanya.

“Ayaw mo ba ako? Seryoso naman ako, you know.” Saad nito.

“H-hoy! Mark. You’re my friend. ’Wag mo ng sabihin pa ’yan.” Seryosong saad ko sa kanya.

Putcha! Bakit kaya niya nasabi ang mga katagang ’yun? Argh!

“Sorry.” Saad nito.

“Bakit ka nagsosorry? May ginawa ka bang kasalanan?” Tanong ko sa kanya.

“Wala naman. Forget it.” Natatawang saad nito. Ngunit alam ko ang tawang ’yun ay pilit lang, hindi na kasi kagaya ng kanina eh.

Mga ilang segundo ang lumipas, ay biglang naging tahimik, walang gustong magsalita sa’min, dahil siguro sa mga pinagusapan namin kanina…

“M-mark! Malapit na ba tayo? Kasi kanina pa tayo naglalakad.” Inis inisan kong saad sa kanya.

Ang awkward bwisit!

“Oh yeah! Malapit na tayo.” Pilit na tawa na saad nito sa’kin.

Mga ilang segundo pa ay bigla kaming tumigil sa paglalakad.

“Here we are.” Masiglang saad nito.

“Ready?” May galak na saad nito.

“Yeah! Kanina pa!” Natatawang saad ko.

“Okay, I’ll count. 3, 2, and 1!” Pagbibilang nito sabay tangal sa blind fold ko.

Segundo bago ako nakarecover sa pag adjust sa liwanag. Napakaliwanag kasi eh.

Nang makapag-adjust na ako ay hindi ako makapaniwala sa mga nakikita ko ngayon…

Sobrang Ganda, ’yang mga salitang lang na ’yan ang makakapagdescribe sa nakikita ko ngayon.

Cottage siya na malapit sa shore, madami ding mga pailaw, tapos sa loob ng cottage ay may table at dalawang upuan, ang table ay naglalaman ng candles at puno ito ng pagkain. May pa white and red curtain pa ito sa gilid ng cottage. Tapos ngayon ko lang napansin na may mga red at white roses sa sahig.

Napitlag lang ako sa kakaisip ng biglang magsalita si Mark…

“Do you like it?” Nakangiting tanong sa’kin ni Mark.

“No, I don’t like it.” Saad ko sa kanya. Bigla namang nagbago ang expression nito.

“You don’t like it? Tara na, punta nalang tayo sa restaurant malapit dito, para makakain na tayo.” Malungkot na saad nito.

“Hey, Mark! I don’t like it.” Saad ko ulit sa kanya.

“I know, you’ve already said that. Kaya punta nalang tayo sa malapit na restau…” I cut him off gamit ang daliri ko.

“I don’t like it, because I love it. Ang ganda dito Mark, and I know na pinaghandaan mo ito.” Nakangiting saad ko sa kanya.

Dahil sa sinabi ko sa kanya, nagiba ang aura nito. From malungkot to masaya.

“Really?” Hindi makapaniwalang saad nito.

“Yeah, really.” Nakangiting pagsangayon ko sa kanya.

“Thanks! Louise.” Masiglang saad nito sabay yakap sa’kin, niyakap ko rin ’to pabalik.

“You’re welcome, atsaka deserve mo naman ’yun, dahil alam kong pinaghandaan mo ’to.” Saad ko sa kanya sabay kalas sa yakap.

“Let’s go?” Nakangiting tanong nito.

“Tara na, gutom narin naman ako.” Natatawang saad ko sa kanya.

Wait? Bakit parang may nakalimutan kami.

“Mark…” Nagaalinlangan kong pagtawag sa kanya.

“Yeah, Is there any problem? May masakit ba sayo?” Sunod sunod na tanong nito, ngunit nababakas sa tono nito ang pag-aalala.

“OA mo ah.” Natatawang saad ko sa kanya.

“Tanong ko lang…’Asan si Sofie?” Tanong ko sa kanya.

“Bakit hindi natin siya kasama?” Dugtong ko pa.

“‘Yun lang ba ang itatanong mo?” Pigil tawa nito.

“Oo, bakit meron pa ba dapat?” Paninigurado ko.

“Wala naman. Anyway, ’wag kang mag-alala kay Sofie, pinabantay ko siya sa binayaran kong maid kahapon, atsaka meron din silang kasamang mga tauhan ko.” Nakangiting saad nito.

“Mabuti naman.” I said with relieved.

“Tara na.” Pag anyaya nito.

Naglakad na kami papasok sa cottage, pag kapasok namin ay parang nagutom ako lalo, dahul halos favorites ko lahat ang nakahapag dito.

“Here’s flower for you.” Biglang saad ni Mark, kaya naman tinignan ko ito. At nakita kong may hawak itong bouquet ng roses.

Malugod ko namang tinaggap ang bouquet.

“Thank you.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“You’re welcome.” Saad nito sabay punta sa kinaroroonan ko.

Akala ko kung anong gagawin niya, ’yun pala ilalapit lang pala sa’kin ang upuan.

“Take a sit.” Nakangiting saad nito.

“Thank you.” Pagpapasalamat ko.

“You’re welcome.” May galak nitong saad sa’kin sabay balik sa kinaroroonan niya.

“Ang gabing ito, ay para sa ’tin lang dalawa. ’Wag muna nating isipin ang mga bagay bagay na nagpapalungkot sa’tin, let’s enjoy the night!” Masayang saad nito, sabahy kuha sa bote ng wine.

Sana…Ganito nalang lagi. ’Yung walang problema. Atsaka sana makahanap ako ng lalaking magmamahal sa’kin na katulad ni Mark…

12

Hunter’s Point of View

“Hunter! I told you. This is your baby! Anak natin ‘to. How can you say that huh?!” Sigaw ni Ariana sa‘kin.

Argh! Ulit-ulit nalang ang babaeng ‘to.

“Siguro kaya ayaw mong tanggapin ang anak natin dahil mahal mo pa ang baklang ‘yun noh?! He’s just a f*cking faggot Hunter. Pabayaan mo na siya!” Dugtong pa nito na nagpapitlag sa tenga ko.

How dare she?!

“How can I say that huh?! Wala ka ng paki pa doon! You’re a liar, hindi ko anak ‘yan. Atsaka don’t you dare to call Louise like that or else…”

“Or else what?! Ano?!” Galit na saad nito.

“I will kill you with your baby!” Matigas na saad ko sa kanya.

“Try! You just being like that because you’re a coward! Natatakot ka lang na baka malaman niya na may anak kana!” Sigaw nito…

“I’m not a coward! At hindi ko anak ‘yan!” Iritableng saad ko sa kanya.

“Hindi mo anak ‘to? Paano mo nasabi? Do you have an amnesia nang mag sex tayo ng gabing ‘yun?! Nagkaroon ka ba ng amnesia pagkatapos natin gawin ‘yun?!” Pamimilit nito.

“Hindi ako nagkaroon ng amnesia o kahit ano man! You’re a liar. Bakit ‘di mo ibigay ‘yan sa tunay na ama ng batang dinadala mo? ‘Di ba ang daming sumasaksak sa kiki mo…” Mahabang saad ko sa kanya.

“Baka isa sa kanila ang ama ng dibadala mo!” Dugtong ko pa.

“How dare you!” Sigaw nito, ngunit hindi ko na pa siya pinakinggan sabay lakad papunta sa parking lot.

Anyway, nandito kami ngayon sa ground floor ng building, habang naglalakad kami she always keep saying na anak ko ang dindala niya, but I’m not convinced what was she said.

“Hunter!”

“Hunter!”

Argh! Here we go again, hindi pa pala siya umuwi?

“Hunter, wait!” Sigaw ulit nito.

“What do you want?!” I said with annoyance.

“Hunter, please! Maniwala ka, anak mo ‘tong dinadala ko. I’m not lying.” Pagmamakaawa nito.

“I already told you Ariana, that’s not my baby, plus we never had sex. Now, umalis kana at umuwi na sa inyo, dahil ako uuwi narin.” Pagtataboy ko sa kanya.

Pinagpatuloy ko na ang paglalakad ngunit parang hindi talaga ito natitinag.

“Hunter wait!” Sigaw na naman nito.

“Ano na naman ba huh?! I already told you na hindi ko nga anak ‘yan!” Iritableng saad ko sa kanya.

Nakakairita! Nakakainis! I dunno kung paano ko madedescribe ang mararamdaman ko ngayon, pero alam ko isa lang ang siguradong nararamdan ko ngayon, at ito’y galit…

“Hunter, please maniwala ka sa‘kin…” Pagmamakaawa pa nito.

“I will never believe you!” Patapos kong saad sa kanya.

“You‘re jerk!” Sigaw nito.

“Yeah! I’m am total jerk!” Sakay ko sa sinabi niya.

“You‘re heartless! Pati ang anak mo ‘tinatakwil mo!” Sigaw pa nito.

“Whatever! That’s not my child!” Inis kong saad sa kanya at pinagpatuloy lang ang paglalakad.

Mga ilang segundo pa ay nakarating na ako sa kinaroroonan ng kotse ko.

Sasakay na sana ako ng may bigla akong narinig na sigaw…

“Ahhh!”

Kaya naman napatingin ako kung saan nanggaling ‘yun, at nakita ko ang kinamumuhian ko na hawak hawak ang tiyan nito…

Ano na naman ‘to? Drama? Akala mo siguro mauuto mo ako? Luh! asa ka.

“Nice try!” Nakangisinh sigaw ko, sapat na para marinig nita ito.

“Ahhhh! H-Hunter h-help me p-please…” Nahihirapang saad nito.

“Hindi mo ako mauuto Ariana! Alam ko na ang mga ganiyan na budol budol!” Natatawang saad ko…

Sasakay na sana ulit ako ng bigla ulit itong sumigaw…

“H-Hunter! Please help me, ang baby ko!” Nahihirapanh saad nito.

“Please help!” Dugtong pa nito.

Those words na sinabi niya ay parang totoo na, dahil naiiyak na ito dahil sa sakit na nararamdan niya siguro.

Pero, kahit na ganon, hindi parin ako pahuhulog sa trap niya. Knowing Ariana is good in acting. She take drama class when she was college. Kaya kahit na sinong ganituhin niya ay mapapaniwala niya sila.

“Stop playing dumb Ariana! Nakakaawa ka, you’re so desperate para lang makuha ang gusto mo!” Saad ko sa kanya, sabay bukas sa kotse ko at pinaandar ito.

“Hunter! I’m not acting, It’s really hurt! My baby Hunter! Ligtas mo ang baby ko!” Rinig kong sigaw nito. Sa puntong ‘yun ay humahagulgol na siya. Kaya naman agad kong itinigil ang sasakyan at dali daling bumaba sabay takbo sa kinaroroonan niya…

Pagkadating ko sa kinaroroonan niya ay agad ko itong binuhat.

At laking gulat ko nalang na sobrang basa nito… As in sobrang basa,

“H-Hunter, save our baby.” Saad nito sabay pikit…

Argh!

“Hey! Ariana, ‘wag ka munang matulog.” Natatarantang saad ko sa kanya.

Pagkadating namin sa kinaroroonan ng sasakyan ay dali dali ko itong sinakay, pagkasakay ko sa kanya ay sumakay narin ako at binilisan ang pagmamaneho.

I know na pangit ang ugali ni Ariana, and she keep telling me na ako ang tatay sa dinadala niyang bata, and it gives me irratation and annoyance. Pero kahit na ganon, may care parin ako sa kanya… And I know dahil siya nagkakaganito ay dahil sa‘kin.

---

Nang makarating kami sa pinakamalapit na hospital ay dali dali akong inalalayan ng mga nurses, para buhatin si Ariana papunta sa hospital bed.

Pagkalagay namin sa hospital bed, ay agad na itong isisnugod  sa E. R.

Kalahating oras na ang lumipas, at hanggang ngayon ay nakaupo parin ako sa labas para hintayin sa paglabas si Ariana mula sa E. R.

---

Narrated

“Hey! Did you do your job well?” Saad ng lalaki na mula sa kabilang linya.

“Hell! Yeah. Ako pa ba.” Natatawang saad naman ng babae.

“Good!” Masayang saad ng lalaki mula sa  kabilang linya.

“Yeah. Anyway, ‘wag mo nang papakawalan ang baklang ‘yan, as soon as possible dapat pagkatapos ng vacation niyo sa puerto ay umuwi na kayo sa ibang bansa or pumunta naman kayo sa ibang lugar, baka kasi biglang makita ng MyLoves ko ang baklang ‘yan.” Utos ng babae sa lalaki.

Dahil sa sinabing kataga ng babae ay biglang nagalit ang lalaki.

“Don’t you dare to call my hon faggot…Do you want to die?!” Galit na saad ng lalaki.

Napa sigh naman ang babae sa inasal ng lalaki…

“Fine!” Saad ng babae.

“Good. Anyway let’s talk tomorrow, you will do another task!” Saad ng lalaki na mula sa kabilang linya.

“Okay, bye!”, Saad ng babae sabay end call.

Sa kabilang banda, ang lalaki ay napapangisi dahil sa mga plano niya na natutupad na ng pakonti konti…

“Chill ka lang Hunter, simula palang ang laro natin.” Natatawang saad ng lalaki habang nakatingin sa dagat.

13

Louise’s Point of View

“Sino kausap mo? Bakit ang tagal niyo namang mag-usap?” Tanong ko kay Mark, kanina pa kasi siya nakikipag-usap kung sino man ‘yun.

Anyway, nandito parin kami sa Puerto Prinsesa. Pang 3 days na namin ngayon at fortunately, na-eenjoy ko naman kahit maraming isipin.

“Nothing, it’s just acquaintance. Nangungumusta lang.” Nakangiting saad nito.

“Bakit…Nagseselos ka ba dahil napakahaba ng usapin namin ng kausap ko?” Dugtong pa nito na may nakakalokong tingin.

Kapal talaga ng lalaking ‘to. Hampasin ko kaya siya ng martilyo sa ulo, para naman mawala ang hangin sa utak niya…Char~

“Why would I? I’m just asking, you know.” Mataray na saad ko sa kanya.

“Totoo? Bakit parang ang defensive mo?” Natatawang saad niya.

“Argh! Mark, how would I jealous kung kaibigan lang kita? I’m just asking, kaya ‘wag mong lagyan ng malisya!” Iritableng saad ko sa kanya.

“Fine, I’m sorry. I’m just teasing you! You know!”  Naka pout na saad nito.

Argh! Ang cute!

Sa sobrang kacutan nito hindi ko napigilang kurutin ang pisngi niya.

“Ouchy!” Pacute na saad nito habang himas himas nito ang pisngi niya.

“Why did you pinch my cheek?” Dugtong pa niya.

“Bumabawi lang ako!” Natatawang saad ko sa kanya, na ikinasimangot niya naman.

“Fine! Babawi ‘din ako sa susunod!” Nakasimangot na saad nito.

“Luh?! Para kang isip bata. May nalalaman ka pang bawi bawi?!” Natatawang saad ko sa kanya.

“Woww! Grabe ka! Nagsalita ang hindi isip bata!” Hindi makapaniwalang saad nito…

“Naman!” Natatawang saad ko sa kanya.

“Anyway, tara na?” Tanong ko sa kanya.

Bigla naman kumunot ang noo nito.

“Where are we going?” Takang tanong nito.

“Ayy, matanda kana? May amnesia? ‘Di ba napag-usapan na natin kanina pa na magswiswimming tayo pag sunset na?” Inis kong tanong sa kanya.

“Ah Yeah right! Sorry, madami lang kasi akong iniisip, so? Let’s go!” Nakangiting saad nito.

“Wait, lemme change first! And paki sabi kay Manang Lyla na bihisan ‘din si Sofie!” Masayang saad ko sa kanya.

Si Manang Lyla ang isa sa mga katulong na hinire ni Mark noong pumunta kami dito, para kung aalis man kami ni Mark at kung sakali man na hindi makasama si Sofie ay may magbabantay sa kanya ‘di ba? Atsaka hindi naman sila mag-iisa kung mangyayari ‘yun, dahil nandiyan ang apat na tauhan ni Mark na magbabantay at magpoprotekta sa kanila.

“Okay!” Nakangiting saad nito sabay labas ng kwarto.

Anyway, pinili ko ang isang white na high-waisted short partner of bikini top. Naglagay ‘din ako ng sunblock sa katawan ko kahit na papalubog na ang araw.

Pagkatapos kong magbihis ay napagdesisyonan ko ng lumabas. Pagkabukas ko palang ng pinto, ay ‘di ko na agad inaasahan ang mangyayari at makikita ko ngayon…

Si Mark, nasa harap ng pinto, shirtless at tanging swimming trunk lang ang suot niya. At kita ko ang umbok ng bawat sulok ng katawan niya.

Putcha! Ang hot niya~

Napitlag ako sa kakaisip ng biglang may magsalita…

“Papa, maaga pa po ‘wag mo muna pong kainin si Daddy Mark!” Natatawang saad ng anak ko.

Nasa likod pala ni Mark ang bubwit na ‘to, bakit ngayon ko lang siya nakita? Kararating palang ba niya? O baka naman nandiyan na siya kanina pa at hindi ko lang napansin dahil nakatutok ako sa katawan ni Mark?

“Tama si Sofie, Louise. Maaga pa para ‘diyan!” Nakangising saad naman ng isa.

“Tse! Anong maaga? Atsaka ‘di kita kakainin noh! Ano ‘to? Cannibal?” Mataray na saad ko sa kanila.

“Pwede ‘din.” Saad naman ni Mark habang binibigyan ako ng nakakalokong tingin, tinataas baba pa nito ang mga kilay niya!

“Tse! Manahimik ka!” Inis kong saad sa kanya.

“At ikaw, kabata bata mo pa ano-ano na ang mga pinagsasabi mo! Saan mo natutunan ang mga ‘yan huh?” Tanong ko kay Sofie.

“‘Kay Tita Ashley at Tita Kathleen po, noong nakausap ko po sila. Hinahanap ka nga po noon eh, pero naliligo po non kayo nang time na ‘yun.” Natatawang saad nito.

Putchang Ashley at Kathleen! Kung ano ano mga pinagtuturo sa anak ko! Humanda talaga sila pag nagkita kami.

Ashley Villanueva and Kathleen Cerico was my long time friend. Actually, si Ashley lang talaga ang kaibigan ko dati at nakilala ko lang siya sa mall. Si Kathleen naman ay pinakilala siya sa‘kin ni Ashley noong nagyaya silang mag dinner date. At ‘yun, naging kaibigan ko na sila.

Kilala ‘din nila si Mark pati si Hunter. They‘d know too kung ano mga pinagdaanan ko noong boss ko pa si Hunter. Simula din noong lumipat na ako sa L. A. ay hindi ko na sila nabisita but we‘re chatting each other through online.

Atsaka balak ko na rin naman silang bisitahin, pagkatapos naming magbakasyon.

“Gets mo?” Biglang tanong sa‘kin ni Mark.

Kumunot naman ang kilay ko sa tanong nito.

“Huh?! Anong gets na pinagsasabi mo?” Takang tanong ko sa kanya.

“Wala! Ano bang iniisip mo? Kanina pa ako nagsasalita dito tapos ‘di ka man nakikinig?” Sermon nito sa‘kin.

“I’m sorry.” Saad ko sa kanya.

“Ano bang sinasabin mo?” Takang tanong ko sa kanya.

“Foeget it.” Saad lang nito.

Tsk, attitude ka siz?

Napansin ko namang wala na sa tabi namin si Sofie…

“Mark, where’s Sofie?” Tanong ko sa kanya.

“Nauna na silang magswimming, kasama si Manang. Kanina ka narin niya niyaya pero you didn’t listening, kaya ‘yun, nauna na siya.” Mahabang saad nito.

“Luh? Ganun na ba talaga ako katulala?” Tanong ko sa kanya.

“Tsk! ‘Di mo ba halata?” Inis na saad nito sabay ikot ng mata.

“Wow! Grabe ka. Pero sorry ah!” Malumanay kong saad sa kanya sabay side hug.

“Sorry na? Please~” Nakapout kong saad sa kanya habang nakatingala…

“Nope!” Pagmamatigas nito.

“Sorry na please~” Pagmamakaawa ko sa kanya at lalong hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

“Nope!” Pagmamatigas ulit nito.

Putcha! Nakakainis ang lalaking ‘to, daig pa ang may period!

Dahil sa inis ko ay kumalas na ako sa yakap ko sa kanya…

“Edi ‘wag! Nagsosorry na nga eh!” Inis kong saad sa kanya.

“Oh ‘bat parang ikaw pa ang galit?” Tanong nito.

“Nagsosorry na nga eh! Pero ikaw, dinaig mo pa ang may period!” Saad ko sa kanya sabay ikot ng mata.

“Oh nagsosorry ka niyan? Ganiyan ba nagsosorry?” ‘Di makapaniwalang tanong pa nito.

“Nagsosorry na nga oh! Ang kulit nito! Bahala ka nga ‘diyan!” Inis na saad ko sa kanya sabay alis sa harap niya.

Nakita ko pa itong nakanganga at ‘di makapaniwala sa inasal ko.

Natawa nalang ako sa sarili ko dahil sa katarantaduhan ko na namang nagawa…

---

Hunter’s Point of View

“ Hello! ‘Ter, gawin mo na ang hakbang na sinabi ko sa ‘yo kaina, Para matignan natin kung totoo nga angl sinasabi ng babaeng ‘yan. ” Saad ni Henry sa‘kin…

“Yeah, ako na bahala.” Saad ko sa kanya sabay end call.

Now Ariana, humanda kana…

14

Louise’s Point of View

“Wow! You’re so beautiful Louise!” Rinig kong saad ni Mark mula sa likod ko. Nag cat call pa ‘to…

“Tsk, bolero. Astaka alam ko naman na maganda ako, since birth pa.” Natatawang saad ko sa kanya.

I‘d wore yellow gold turtle neck matching gray faded smart pants and nude overcoat. I‘d partner those a logo less white sneakers and Gucci shoulder bag.

Anyway, nandito pala kami ngayon ni Mark sa dressing room.

Mga ilang sandali pa ay may narinig kaming kumatok…

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’

Pupuntahin ko na sana ang pinto ng bigla ng magsalita si Mark…

“Ako na.” Saad nito sabay lakad patungo sa pinto. Pagkabukas Mark sa pinto, si Manang Lyla pala.

“Yes?” Rinig kong tanong ni Mark.

“Sir Good Morning po. Sir si Ma’am Louise po?” Rinig kong tanong ni Manang Lyla kay Mark.

“Good Mornning ‘din Manang Lyla, he’s in the dressing room, tara pasok.” Rinig kong malugod na saad ni Mark.

Mga ilang sandali pa…

“Ma‘am excuse me po. Ma’am nandiyan na po ang driver niyo.” Nakangiting saad sa‘kin ni Manang Lyla.

“Okay po Manang, just a second po.” Malugod kong saad kay Manang.

“Okay po Ma’am.” Nakangiting saad nito sabay labas.

Nagtataka siguro kayo kung bakit Ma’am ang tawag niya sa‘kin ni Manang Lyla, well it’s all Mark’s fault. Actually ‘di ko naman talaga gusto na tawagin akong Ma’am, pero masyadong mapilit si Mark, kaya naman pinabayaan ko nalang.

“Mark, I gotta go now!” Paalam ko kay Mark sabay kuha sa bag ko.

“You sure hindi na kita hahatid?” Tanong nito.

Hinarap ko naman ito…

“Yeah, Im definitely sure. Atsaka nandiyan narin naman ang cab, kaya don’t worry.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay kurot sa pisngi niya…

“Ouch! Why you‘ll always pinching my cheek?” Nakasimangot na tanong nito.

Argh! Ang cute (〃ﾟ3ﾟ〃)

“Ang cute mo kasi!” Natatawang saad ko sa kanya.

“Cute lang?” Biglang tanong nito.

“No, you’re handsome too.” Nakangiting saad ko sa kanya.

Bigla naman itong umiwas ng tingin…

“Osya, I gotta go, baka naghihintay na ang dalawang ‘yun.” Saad ko sa kanya.

“Yeah! Take care, pakamusta mo nalang ako kina Kathleen and Ashley.” Nakangiting saad niya.

“Yeah, Mark. Bye!” May galak kong saad sa kanya sabay lapit at binigyan siya ng isang halik sa pisngi…

“Bye, I gotta go now.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay alis na.

Hindi ko na siya hinintay pang sumagot dahil kita ko sa mukha niya ang gulat…Siguro nagulat siya sa inasal ko. Minsan ko lang kasi ginagawa ang bagay na ‘yun sa kanya, kaya siguro nagulat.

Anyway, kahapon pa kami nakauwi galing sa Puerto Prinsesa, I really enjoyed the vacation. Gusto ko pa sanang magstay doon, pero biglang tumawag sina Kathleen at Ashley, they wanted to meet me, gusto daw nilang mamasyal na kasama ako, kaya naman pinagbigyan ko na. Atsaka may balak naman akong kitain sila pagkatapos ng vacation namin, kaya okay lang sa‘kin.

Pagkababa ko sa sala, nakita ko ang anak ko na prenteng nakaupo sa sofa habang nanonood ng Peppi Turtle. Nilapitan ko naman ‘to…

“Hey, baby. Papa, is going out. Mag behave ka, ‘wag mong pasasakitin ang mga ulo nina Manang Lyla at Daddy Mark.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay halik sa noo niya.

“Where are you going po Papa?” Takang tanong nito.

“Are you going to find daddy po ba?” Biglang tanong nito.

Tanging gulat lang mapipinta mo sa mukha ko ngayon. Pagkatapos kasi ng mga pangyayari sa Airport, ay hindi niya na ulit tinanong kung nasaan ang daddy niya, pero bakit ngayon tinanong niya na naman?

“N-no, I and Tita Kathleen and Tita Ashley are going to the mall.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Papa, can I ask po? When will you introduce me to my real Daddy?” Malungkot na tanong nito.

“I’m sorry baby, it’s not the right time.” Nahihiyang saad ko sa kanya.

“Anyway, I gotta go now, do you want to buy something?” Pag-iiba ko sa usapan namin.

“None Papa, but Papa can I go with you? I want to meet Tita Kathleen, Tita Ashley and…” Nahihiyang saad nito.

“And?” Tanong ko sa kanya habang binibigyan siya ng nakakalokong tingin.

“And, kuya Harley po.” Namumulang saad nito.

Natawa nalang ako sa sarili ko dahil sa inasal ng batang ‘to. Kabata bata pa, sumisinta na.

“I’m so sorry baby, hindi mo man siya makikita, kasama niya ang daddy niya ngayon na si Tito Leo mo. Kaya kami kami lang nga mga Titas mo ang magmamall, don’t worry baby, next time.”Nakangiting saad ko sa kanya.

Bigla namang lumungkot ang expression nito…

“Baby, sorry talaga. Next time gagawa ako ng way para makita mo siya, okay?” Nakangiting tanong ko sa kanya.

“Really po?” ‘Di makapaniwalang tanong nito.

“Yes baby. Anyway, I gotta go now.” Nakangiting paalam ko sa kanya sabay tayo.

“Take care po Papa. Bye!” Nakangiting paalam nito.

“I will baby.” Saad ko sa kanya sabay labas ng bahay. Pagkalabas ko ng bahay ay nakita ko na agad ang Cab na nakapark.

Luh! Baka kanina pa naghihintay ‘to.

Kaya naman dali dali na akong lumabas ng gate sabay lakad papunta sa kinaroroonan ng sasakyan.

“Hello po, Good Morning po. Sorry dahil ngayon lang po ako.” Nahihiyang saad ko kay Manong.

“Okay lang po Ma’am, atsaka napakaswerte ko nga po dahil nasakyan ng sikat na model ang sasakyan ko. Atsaka po Ma’am nagulat nga po ako dahil ikaw ang naging pasahero ko, ikaw po kasi ang idolo ng mga anak kong babae, gusto po daw kasi nilang maging isang modela na kagaya mo. Ngunit hindi po nila matupad ang mga pangarap nila dahil wala silang mga damit na magagarbo.” Mahabang saad nito habang nakasilay ang malaking ngiti.

Nalungkot naman ako sa sinabi nito. Ngunit kahit na ganun ay na-inspire parin ako sa mga anak niya.

“Thank you po Manong.” Nahihiya kong saad sa kanya

“Saan po tayo pupunta Ma’am?” Tanong nito.

“Sa SM City North EDSA po Manong.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Okay po Ma’am.” Huling saad nito sabay paandar sa sasakyan.

Habang tinatahak namin ni Manong ang daan, naiisip ko parin hanggang ngayon ang tanong sa‘kin ni Sofie kanina…

Kailan ko nga ba siya ipapakilala?

Kailangan ko pa ba siyang ipakilala?

Argh! Ewan…

Mga ilang minuto pa ang lumipas, nakarating narin kami sa SM City North EDSA.

“Ma’am nandito na po tayo.” Nakangiting saad sa‘kin ni Manong.

“Wait lang po Manong.” Saad ko sa kanya.

Kinuha ko ang cheque book ko at nagsulat ng 50, 000 Pesos pagakatpos non ay iinabot ko ito kay Manong.

“Here’s po Manong, sana po makatulong ito upang makabili ng damit na pinapangarap ng mga anak mo at sana po ay matupad nila ang mga pangarapa nila. I know na maliit…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang bigla kong marinig na umiiyak si Manong.

“M-ma’am, malaki na po ito. Maraming maraming salamat po!” Humahagulgol na saad nito ngunit bakas sa tono nito ang saya.

“Walang anuman po Manong.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Tatanggapin ko po ito bilang utang na lo…” I cut him off.

“No! No! No! Manong, binigay ko ‘yan sayo ng bukal sa puso ko.” Masayng saad ko sa kanya.

“Maraming salamat po talaga!”

“Walang anuman po Manong. Sige na po, una na po ako. Mag ingat po kayo. Maraming Salamat po!” Nakangiting saad ko sa kanya sabay baba ng kotse.

“Sige po Ma’am, Maraming salamat po. Ingat din po kayo.” Tugon naman nito.

Sinuklian ko naman siya ng isang ngiti.

Naglakad na ako patungo sa entrance ng mall. Habang naglalakad ako ay pinagtitinginan ako ng mga tao.

Mga ilang sandali pa ay may biglang lumapit sa‘kin na grupo ng mga kababaihan…

“H-hello po, ahm… Pwede po bang magpapicture po tayo? Big fan niyo po kasi kami, ako nga po pala si Angel, ako po ang admin ng “LouiSTAR PH” fan page mo po!” Masayang saad ng isang babae sa‘kin.

“Sure, why not!” Nakangiti kong saad sa kanila. Sabay sabay naman itong nag YES!

Mga ilang segundo pa ay natapos narin ang pictorial namin.

“Maraming maraming salamat po talaga!” sabay sabay na saad ng mga kababaihan.

“Your always welcome.” Nakangiting saad ko sa kanila.

“And Angel…” Tawag pansin ko sa babae kanina.

“Yes po?” Tanong nito.

“Here’s my number. Call me if you need something in our/your page!” Nakangiting saad ko sa kanya sabay bigay ng isang calling card.”

“Talaga po? Maraming maraming sala.at po!” ‘Di makapaniwalang saad nito.

“You’re welcome. So I gotta go now. Sana muling magkrus ang landas natin Angel.” Natatawang saad ko sa kaniya.

Binigyan niya naman ako ng isang ngiti.

Pinagpatuloy ko na ang paglalakad , ngunit habang naglalakad ako ay hindi ko inaasahan ang susunod na mangyayari…

Bigla ko kasing naapakan ang madulas na bagay na nasa sahig, na dahilan para mawalan ako ng balanse…

“Ahh!” Sigaw ko.

Ipinikit ko ang mga mata ko at hinihintay  nalang ang pagbagsak sa sahig, ngunit parang hindi hata mangyayari ‘yun, dahil naramdam kong may isang malaking braso na nakapalupot sa may bandang bewang ko.

“Are you okay?” Biglang tanong sa‘kin ng isang lalaki na pamilyar ang boses.

Kaya naman dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko, at laking gulat ko nalang kung sino ito…

Si Hunter.

15

Louise’s Point of View

“Ashley! What the f*ck? Nasaan kana? Nasaan na kayo? Alam mo bang  kanina pa ako naghihintay dito!” Inis kong saad sa kabilang linya.

“I’m so sorry Louise, next time nalang tayo magkita.

Bigla

kasing

nagyaya

si Leo na pumunta sa Hawaii, flight narin namin mamaya. Si Kathleen naman kasama niya ngayon si Vernon, may gagawin hata sila. Sorry talaga.

Babawi

kami next time.” Mahabang paliwanag nito.

“Okay, naiintindihan ko. Osya ako nalang mag shoshopping. Ingat.” Saad ko sabay end call.

Argh! Dapat pala sinama ko na si Sofie para namang may kasama ako…

“Hey…” Rinig kong saad ng nasa likod ko, kaya naman humarapa ako sa tumawag sa‘kin.

Ngunit pagkaharap ko palang ay ‘di ko agad inaasahan ang makikita ko.

Si Hunter.

“Y-yes?” Kinakabahan kong saad sa kanya.

Nandito pa pala ang lalaking ‘to, sinusundan niya ba ako?

Pagkatapos kasi ‘yung nangyari kanina ay agad din kami naghiwalay ng landas, ni hindi nga ako nakapagpasalamat sa kanya.

“Mukhang nag-iisa ka?” Tanong nito.

Ayy halata ba? Hindi nga ako nag-iisa, meron akong kasama, ayan oh, nasa likod ko.

“Yeah.” Simpleng saad ko sa kanya.

“Do you want to go with me? I’m going to eat, I haven’t eat yet and I think you too.” Pacool na saad nito.

What the h*ck? Bakit ang bilis naman ng lalaking ‘to.

“N…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko when he cut me off.

“Bawal humindi, at pasasalamat mo narin ‘to sa pagliligtas ko sayo kanina. Because you didn’t say thank you nor hi to me.” Nakangiting saad nito.

What the?!

“Yeah, I didn’t eat yet, pero kailangan ko paring humindi sayo dahil marami pa akong gagawin. So…” Pagtigil ko sabay labas at kuha ng 1,000 Pesos sa bag sabay abot ito sa kanya.

“Heto ang bayad ko sa pagliligtas mo sa‘kin kanina.” Nakangiting saad ko sa kanya.

Ngunit tinignan niya lang ang pera.

“Marami akong pera. Atsaka I don’t need your money. And one more thing, niligtas kita kanina at karapatan kong makahingi ng pabuya sayo but, instead of money, samahan mo nalang akong kumain. Whether you like it or not.” Nakangising saad nito at bigla niya akong hinila.

“Hey! What the f*ck Hunter, let me go!” Sigaw ko sa kanya haabang nagpupumiglas.

Napapatingin naman sa‘min ang mga tao na nasa paligid namin…

“Ano ako madaling maloko? Utot mo!” Natatawang saad nito.

“Argh! Fine. Sasamahan na kita. Kakain lang at wala ng iba. Now let me go.” Inis na saad ko sa kanya.

“Okay.” Saad nito sabay bitaw sa wrist ko.

“Ouchy!” Angal ko habang hinihimas ang wrist ko.

Mga ilang segundo naming paglalakad ay nakarating narin kami sa kainan na pagkakainan namin.

“Here we are. Let’s go.” Saad nito sabay hawak sa kamay ko.

What the? Kailangan ba talagang hawak kamay pa?

“Bitawan mo ako, I can walk by myself.” Mataray na saad ko sa kanya. Binitawan niya naman ako.

Hindi na ito kumibo pa. Nakarating na kami sa table namin.

Mga ilang sandali pa ay biglang may lumapit sa‘ming waiter…

“Good Morning Ma’am and sir. Here’s the menu po.” Nakangiting saad nito sabay bigay sa mga menu sa‘min.

“Thanks.” Saad ko sa kanya.

Infairness ah, ang gwapo ng waiter.

Malandi na ba ako? Lol!

“Could I get roasted beef with vegetables salad, and for the drink, I want cucumber smoothie.” Nakangiting saad ko sa gwapong waiter.

“Diet ka po Ma’am?” Tanong nito.

“Yes.” Simpleng saad ko sa kanya.

“Noted po Ma’am. Anyway, may boyfriend na po ba kayo Ma’am?” Biglang tanong nito.

“I don…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng biglang magsalita si Hunter.

“Well, boy. I think you’re crossing the line. Hindi mo rin ba ako tatanungin? Are you an interviewer? A reporter? Do you want to loss your job?” Matigas na saad nito.

“N-no sir.”

“Kung ganoon din naman, do your job well.”

“Ahmm s-sorry Sir. Sir ano po order mo?” Kinakabahang saad ng waiter.

“I want roasted chicken with carbonara. And for the drinks, I want champagne.”

“Right away Sir.” Saad ng waiter sabay karipas ng takbo.

“Why you’re being harsh?” Tanong ko sa kanya.

“I’m not being harsh.” Simpleng saad nito.

“What? Hindi ka harsh? Ano ang tawag mo sa ginawa mo kanina?” Naiinis na tanong ko sa kanya.

“I’m just protecting you, dahil nagcocross na siya sa linya na hindi niya naman dapat pasukan. He’s not a reporter, hindi rin niya partner si Kara David para mag imbestigahan ang bawat life’s background ng bawat taong nakakasalamuha niya. He’s just a waiter.” Mahabang saad nito.

“I can’t believ…” Hindi ko naituloy ang sasabihin konng biglang may magsalita sa likod ko, kaya naman napatingin ako…

“Louise, nandito ka pala?” May diin na saad ni Mark sa‘kin.

Walang expression itong nakatingin sa‘min.

“Let’s go, hinahanap kana ni Sofie.” Dugtong pa nito sabay hawak sa braso ko na nagpatayo sa‘kin.

Alam kong excuse niya lang na hinahanap ako ni Sofie. Gusto niya lang niyan na umuwi na ako.

Pero ang pagtataka ko lang bakit siya nandito?

“Wait dude, bastos ka ba? May kasama siya at ako ‘yun.” May diin naman na saad ni Hunter whie giving Mark a death glare.

Putcha! Magaaway na naman ang mga ‘to!

“Stop!” Sigaw ko sa kanila.

“Hunter, sorry. We’re going home na. Next time nalang.” Paghingi ko ng pasensya sa kanya.

“Okay.” Pagsang-ayon ni Hunter.

“And Mark, let’s go.” Saad ko kay Mark.

….

Tahimik lang naming tinatahak ni Mark ang daan pauwi sa bahay. Walang gustong magsalita sa‘min. Pansin ko rin na palaging umiigting ang panga nito.

Argh! Mahabang sagutan na naman niyan!

Mga ilang minuto ang lumipas, naoarating narin kami sa bahay.

Pagkapark nito ay agad narin kaming bumaba.

Nauna akong pumasok ss bahay, sumunod naman ito.

Pansin kong tahimik sa loob ng bahay, wala sina Manang at Sofie.

“Markz where Sofie and Manang Lyla?” Tanong ko kay Mark.

“Nasa playground sila.” Simpleng saad nito.

“Okay. Anyway, I’m going to take a bath.”  Simpleng saad ko lang sa kanya sabay lakad papunta sa itaas.

Pagkarating ko sa harap ng kwarto, ay binuksan ko na agad ang pinto nito sabay pasok. Nang dapat ko ng isara ay biglang pumasok si Mark sabay sara sa pinto.

Tinatapunan ako nito ng masamang tingin.

“Mark, what are you doing here? Pwede bang lumabas ka? I’m going to take a bath.” Saad ko sa kanya.

“I’m going to talk with you.” May diin na saad nito.

“What is it?” Takang tanong ko sa kanya.

“Akala ko ba makikipagkita ka lang kina Ashley at Kathleen?! Pero bakit iba ang kinitaan mo?!” Sigaw ni Mark sa‘kin.

“Oo nga, magkikita naman talaga kami nina Ashley and Kathleen but…” I tried to explain but he cut me off…

“Magkikita kayo? Bakit iba ang kasama mo?! Bakit ang kasama mo si Hunter instead na sina Kathleen and Ashley?” Inis na saad nito.

“Mark. Look, it was an accident na magkikita kami, I didn’t expect that will happened!” Pagpapainitindi ko sa kanya.

“You didn’t expect? Or you just fool me?” Seryosong saad nito.

“What? What are you talking about?” Inis kong tanong sa kanya.

Hindi ko na alam kung ano pang pinupunto nito. At ‘yun ang ikinaiinis ko.

“What am I talking about huh?! You know what I’m talking!” Inis na saad nito.

“I don’t get it Mark, could you please straight to the point…” Nalilitong saad ko sa kanya.

“Oh see, until now manhid ka parin!” Sigaw nito sa‘kin.

Dahil sa sinabi nito, napasalumok nalang ako sa mukha ko!

“What the f*ck Mark! Ano bang pinagsasabi mo? Ano ‘to hulaan? Manghuhula ba ako huh? Atsaka dahil lang sa aksidenteng pagkikita namin ni Hunter, nagkaganiyan kana. You know what, you‘re overacting, nag o-overact sa maliit na bagay!” Mahabang saad ko sa kanya.

“Maliit na bagay? You think that was just a small thing?!”

“Mark, could you please tell me kung ano ang pinuputok ng butsi mo, bakit ganiyan ka nalang makareact sa maliit na bagay?!”

“Tinatanong mo kung ano ang pinuputok ng butsi ko?! Here’s…” Seryosong saad nito, at next na nangyari ay bigla niya akong hinila at siniil ng halik.

I was shocked sa ginawa niya.

Marahas…

Marahas ang halik na binibigay niya sa‘kin.

Gusto niyang ipasok ang dila niya, ngunit hindi ko ‘to pinapayagan. Lalo kong tinitikom ang bibig ko para hindi ito makapasok ngunit…

“M-ma..Ahhh!” Napatili ako ng bigla niyang kagatin ang labi ko.

Dahil sa ginawa nito, bigla nalang tumulo ang masagana kong mga luha, dahil parang bumalik muli ang mga mapapait na nakaraang naransan ko, mga alaalang nalimutan ko na ngunit biglang nagbalik dahil lang sa maliit na sagutan namin.

Mga lang minuto ang lumipas ay ganun parin ang posisyon namin at banayad na ang halik nito, at doon ako kumuha ng pwersa para  itiulak ito at bigyan ng isang malutong na sampal.

‘Pak!’

“I hate you!” Umiiyak kong sigaw sa kanya…

“Now you hate me? Bakit? Dahil hinalikan kita?!” Sigaw nito.

“Yes, I hate you!”

“I hate you because you just kissed me ng walang dahilan! Tapos hindi ko alam kung nagdodroga kaba o ano, dahil hindi ko alam kung anong mga pinagsasabi mo! Because I don’t know kung ano mga pinagsasabi! Hindi ko alam kung ano mga tinutuko…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko when he cut me off…

“Because I love you! I love you so much Louise, I love you since nakilala kita, since pumasok ka sa kumpanya ng kaibigan ko na si Hunter. P-para bang na love at first sight ako nang araw na ‘yun. I tried to not love you more day by day, p-pero ‘di ko talaga mapigilan, gusto kitang i-approach pero ‘di ko kaya. Kaya naman nang masesante ka sa trabaho, gumawa na ako ng paraan, paraan para matulungan ka. Ginawa ko ang lahat para lang matulungan ka ng araw na ‘yun. Mahal na mahal kita Louise, at hanggang ngayon mahal parin kita. Lahat ng ginagawa ko sayo ay may halong pagmamahal. N-ngunit sadyang hindi mo ‘to maramdaman o makita man lang, dahil nga manhid ka Louise, manhid ka! Tiniis ko ng ilang taon na hindi aminin sayo ang nararamdaman ko, tiniis ko! Gusto ko nang sumuko na mahalin ka pa lalo, ngunit kung kailan sumusuko na ako, ay doon mo pa ako bibigyan ng false hope. False hope na hindi sadya ngunit nagbibigay sa‘kin ng pagasa…Pagasa para lalo kang mahalin, pagasa na lalo kang ingatan, pagasa na lalo kang panghawakan. Mahal kita Louise, mahal na mahal kita, ngunit bakit ang sakit, minahal lang naman kita p-pero b-bakit ganito kasakit ang nararanasan ko? Bakit nahihirapan ako? Louise…Masama ba ang magmahal? Kasalanan bang magmahal? Masama ba at kasalanan bang mahalin ka?!” Humahagulgol na saad nito.

Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko ngayon. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya.

Hindi ako makapaniwala sa nalaman ko ngayon. Ang dati kong kasama na tinuring ko ng kapatid, ay may lihim na pagmamahal pala sa‘kin? At ngayon ko lang rin nalaman ‘yun.

16

Hunter’s Point of View

“Why you’re being harsh?” Iritableng tanong nito sa‘kin…

“I’m not being harsh.” Simpleng saad ko.

“What? Hindi ka harsh? Ano ang tawag mo sa ginawa mo kanina?” Naiinis na tanong nito.

Argh! I don’t want to take arguments to you Louise!

“I’m just protecting you, dahil nagcocross na siya sa linya na hindi niya naman dapat pasukan. He’s not a reporter, hindi rin niya partner si Kara David para mag imbestigahan ang bawat life’s background ng bawat taong nakakasalamuha niya. He’s just a waiter.” Mahabang saad ko sa kanya.

T*nginang waiter na kasi ‘yun, parang reporter ang amp!

“I can’t believ…” Hindi nito naituloy ang sasabihin niya ng biglang may magsalita.

Kaya naman sabay kaming napatingin doon…

Si Mark.

“Nandito ka lang pala Louise…” Madiin na saad nito.

“Let’s go, hinahanap kana ni Sofie.” Dugtong pa nito sabay hawak sa braso ni Louise na nag-pakulo sa‘kin ng dugo.

How dare he!

“Wait dude, bastos ka ba? May kasama siya at ako ‘yun.” Iritableng saad ko kay Mark habang binibigyan ito ng masamang tingin, bingyan din ako nito.

T*nginang ‘to, akala mo siguro magpapatalo ako!

Mga ilang segundo pa ang lumipas ay napitlag kami dahil biglang sumigaw si Louise…

“Stop!”

“Hunter, sorry. We’re going home na. Next time nalang.” Sincerely na paghingi nito ng pasensya sa‘kin.

“Okay.” Pagsang-ayon ko.

Wala rin naman akong magagawa diba? Anak niya ‘yun, at hinahanap na siya…

“And Mark, let’s go.” Saad ni Louise kay Mark sabay tayo…

Tinignan ko lang silang maalis sa paningin ko.

Argh! T*nginang Leonardong ‘yun, mapapatay talaga kita, pinapakulo mo talaga ang dugo ko ah! Sige tignan nalang natin…

Napa-balik ako sa sarili ko ng biglang may magsalita…

“S-sir here are your orders po.” Kinakabahang saad ng lalaking waiter kanina.

Isa pa itong p*tanginang ‘to!

Tinititigan ko lang ito habang inihahapag niya ang pagkain…

“S-sir where’s Ma’am Louise po?” Biglang tanong nito.

T*nginang ‘to, itatanong pa talaga ‘yan ah!

“You know what, maging reporter or interviewer kana lang! Kasi mas bagay mo ‘yun. T*ngina mo nakakawalang ganang kumain sa restaurant na ‘to! Here’s my bill and tip for you…” Inis kong saad sa kanya sabay kuha sa wallet ko at kumuha ng 10,000 Pesos sabay abot sa kanya…

“I already loss my apetite, I don’t want it anymore!” Sigaw ko sa kanya sabay tayo at lakad papunta sa exit.

Tulala itong nakatingin sa‘kin. Siguro ‘di niya inaasahan na mangyayari ang bagay na ‘yun. Patay ka sa manager mo boy!

Paglabas ko sa exit ng mall ay agad na akong pumunta sa parking lot. Pagkarating ko doon ay agad na akong sumakay sa kotse ko…

Habang nagbiyabiyahe ako patungo sa bahay ay iniisip ko ang mga nangyari kanina…

Kung ‘di lang sana dumating ang p*tanginang Leonardong ‘yun, edi sana nakapagusap pa kami ni Louise.

Yes, kaya pinilit ko si Louise na kumain na  kasama ako ay para makausap ko siya sa isang bagay, I want to confirm something…

Actually, wala naman talaga akong balak pumunta sa mall kanina, pero bigla akong tinawag ni Henry, at kailangan naming magkita dito sa mall. He just gave me something, something important.

Napakaswerte ko nga eh, dahil nakita ko na siya, naligtas ko na ang bubay niya, nahawakan ko pa siya. Nahawakan ko siyang muli, sobra o napakalambot ng balat niya, para siyang perlas na madaling mabasag, kaya dapat siyang paka-ingatan.

Argh! Pero wala, nasira lahat ang plano ko nang dahil sa pagdating ng kinamumuhian ko na si Leornardo!

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa bahay.

Pinark ko na ang kotse. Pagkatapos ko itong pinark ay agad narin akong pumasok sa bahay, ngunit pagpasok ko palang sa loob, ay agad ng bumungad sa‘kin ang malanding babaeng si Ariana…

“What the heck Hunter?”

“What?” Takang tanong ko.

“Kaya pala wala ka dito sa bahay ng mag-hapon kasi kasama mo ang Louise na ‘yun? Alam mo bang kanina pa ako gutom? Hindi pa ako kumain simula kaninang umagang umalis ka! Pero ikaw? Kumain na, kasama ang baklang ‘yun!” Mahabang sermon nito sa‘kin.

“T*ngina Ari! Pagod ako…” Inis na saad ko sa kanya.

Makikisabay pa hata ang higad na ‘to!

“Pagod ka? Bakit ano bang ginawa niyo ng baklang ‘yun? Nagquicky kayo sa cubicle ng mal…” I cut her off.

“Enough!” Sigaw ko.

“First ‘wag na ‘wag tatawagin ng ganiyan si Louise, kung hindi ay papalayasin kita kasama ng wala mong kwentang an…” Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng bigla niya akong binigyan ng isang malutong na sampal…

‘Pak!’

Napahawak naman ako sa sinampal nito.

“Pati ang anak natin dinadamay mo! Wala ka talagang puso!” Galit na saad nito.

“Your saying nonsense Ari, hindi ko anak ‘yan! Atsaka saan mo ba nalaman ang mga bagay na ‘yan huh?! Sinundan mo ba ako?!” Sigaw ko sa kanya.

T*nginang babaeng ‘toh, badtrip na nga ako sa pag-alis ni Louise kanina tapos mababadtrip pa ako sa pagsermon nito.

“Wala akong paki Hunter kung anong sabihin mo sa‘kin, pero ‘wag na ‘wag mong idadamay ang anak ko! Atsaka hindi kita sinundan, hindi ko nga alam kung saan ka nagpunta kaninang umaga!” Mahabang saad nito.

“Hindi? Bakit mo alam ang mga bagay na ‘yan?!” Galit na sigaw ko sa kanya.

Napupuno na talaga ako!

“Atsaka hindi kami kumain! Kakain palang bobo, pero ang p*tanginang Leonardong ‘yun ay sinundo agad si Louise!”

“Marami akong resources Hunter. And  atleast nakasama mo siya! Atsaka ‘di mo ba kami iniisip ng anak mo dito? Ang pamilya mo?! Gutom na kami ng anak mo Hunter!” Drama pa nito…

“What the fck Ariana! Ptangina mo! Napaka OA mo…Pamilya? Anak? T*ngina mo!… Atsaka ano ba ang pinuputok ng butchi mo huh?! Atsaka nakikitira ka lang dito, maghanda ka ng sarili mong pagkain! Ano ka señorita?!” Galit na sigaw ko sa kanya.

“Anong pinuputok ng butchi ko?! Nagseselos ako! Nagseselos ako Hunter.  Instead na asikasuhin mo kaming mag-ina mo, inasikaso mo pa ang Louise na ‘yun. Napaka selfish mo! Alam mo naman siguro na maselan ang pagbubutis ko pero iniiwan mo parin ako. What if makunan ako?! Atsaka nakikitira? Hindi ako nakikitira dito, dahil bahay ko narin ito! Dahil asawa kita!” Sigaw nito.

Parang napitlag naman ako sa mga sinabi nito… T*ngina!

“Wala akong paki kung makunan ka man! Atsaka ulitin mo nga ang sinabi mo?”

“Hindi ako nakikitira kasi asawa kita!” Ulit nito.

“Nahihibang kana ba? Magising ka nga sa katotohanan!” Natatawang saad ko.

“Hindi kita magiging asawa kahit ano ang mangyari, una dahil hindi ko ‘yan anak, at pangalawa dahil hindi kita gusto! Atsaka nakikitira ka lang dito, tandaan mo ‘yan. Pinatira lang kita dito dahil naawa ako sa ‘yo, at para masigurado ko talaga na hindi ko anak ‘yan, pero sure naman ako doon.” Nakangising saad ko sa kanya.

“Now, kung gusto mong kumain, pumunta ka sa mga fast food o magluto kang mag-isa mo! Wala si Manang ngayon dahil pinagbakasyon ko.” Dugtong ko sabay alis sa harapan niya.

I want to sleep, because I’m tired and at the same badtrip.

Napatigil naman ako sa paglalakad ng bigla itong magsalita…

“Ano ganun-ganun nalang? Hindi mo ako aasikasuhin?” Saad nito.

“Ano dapat ang gawin ko huh?!” Inis na saad ko sa kanya.

“Malamang dapat ibili mo ako. Gusto ko ng mangga at ice cream.” Utos nito.

Kapal ng babaeng ‘to.

“Ayoko!” Matigas na saad ko sa kanya.

“Ibili muna ako Hunter, gutom na gutom na talaga ako…” Pagmamakaawa nito.

“Wow~ why so sudden? Kanina galit na galit ka na parang sinaniban ni satanas tapos ngayon para kang sinapian ng anghel ah!”

“I’m moody you know.” Maarteng saad nito.

“Tsk! Pabili ka sa tunay na ama ng batang ‘yan, slut!” Saad ko sa kanya sabay lakad papunta sa kwarto ko.

‘You can’t fool me anymore Ariana, I already knew the truth.’ Nakangising saad ko sa sarili ko.

17 (Part 1)

A/N: I can’t write 1000+ words right now and I don’t know why. So for the mean time ganito muna ang gagawin ko. I hope you’ll understand.

Hunter’s Point of View

“What?! Hindi mo pa sinabi sa kanya ang totoo? Are you insane? Dati gusto mong matanggal na siya sa buhay mo para makagawa ka na ng plano, pero bakit ngayon nandiyan parin siya?” Naguguluhang tanong ni Henry sa‘kin.

“Well I have a plan.” Nakangising saad ko sa kaniya.

“Whatever…”

“So, hanggang kailan mo balak na  paglalaruan at itatago ‘yan sa kanya? At paano mo gagawin ‘yun? Knowing Ariana, she has a lot of secret investigator.” Biglang saad naman ni Philip.

“Well, paglalaruan ko siya hanggang magsawa na ako, ibabalik ko lahat sa kanya ang mga ginawa niya sa‘kin. Atsaka no need to worry kung marami man siyang mga investigator or spy, nandito naman ako at kayo na tutulong sa‘kin.” Mahabang saad ko sa kanya.

Nandito pala ang kami sa Bar ni Philip. Kasama ko ang buong barkada na si Jerome, Henry, at syempre si Philip. Well, nagpatawag lang naman ako ng celebration para macelebrate namin ang isang importanteng celebration, at ito ang pagtuklas sa katotohanang hindi ko anak ang batang dinadala ni Ariana.

Yes, tama ang mga nababasa niyo, I already knew na hindi ko anak ang dinadalang bata ni Ariana. How then?

—Flashback—

“Ganito ang gagawin mo, basta ipainom mo lang ito sa kanya.” Henry said sabay bigay sa‘kin ng isang maliit na plastic bottle na white, malugod ko namang tinanggap ito.

“Then, what’s next?” Tanong ko sa kanya.

“Wait, I’m not done talking yet…” Pagbara nito…

“I’m sorry ry, I’m just excited.” Nahihiyang saad ko sa kanya.

Totoo naman kasi, I’m so excited na malaman ang totoo. Plano palang ito, pero aligagad na ako. Lol!

Anyway, nandito kami ngayon sa office ng isa sa pinakamalaking hospital sa buong Asia. Yeah, you read it right. At isa rin siya sa pinakamayamang doctor sa buong Asia.

“Once na na-inom niya na ‘yan ay bigla itong matutulog, and then, doon mo na gagawin ang paraan para makuhanan ito ng blood, gamit itong Syringe. There are a lot of type of Syringe, pero dahil nga kukuha ka lang ng blood, just use this butterfly needle syringe. Pag nakuha mo na ang dugo, ilagay mo naman siya dito sa maliit na boteng ito, make sure na ilagay mo siya sa safety place para di siya malagyan ng bacteria or chemical.” Serysosng saad nito, sabay bigay sa‘kin ang mga equipment na gagamitin ko.

“Noted ry.” Nakangiting saad ko sa kanya at magalak na kinuha ang mga equipment.

“And last, tomorrow morning, give it to me, meet me again here.” Saad pa nito.

“But remember, dapat gabi mong painumin ng gamot na binigay ko sayo para tuloy tuloy na itong matulog.” Seryosong dugtong pa nito.

“Okay, but malalaman niya ba ito pagkagising niya?” Takang tanong ko sa kanya.

“No, hindi niya malalaman. Magigising lang ito na parang walang nangyari, siguro kontingbhilo dahil nabawasan ang konting dugo nito, but ‘di niya naman maiisip ‘yun, kaya you don’t need to worry.” Nakangiting saad nito.

“Noted ry, anyway, gotta go. Gagawin ko na ang mga pinapagawa mo habang maaga pa.” Pagpapasalamat at paalam ko sa kanya.

“Okay. Goodluck Ter!”

“Thanks!”

Nakangiti akong lumabas sa office niya. Sa wakas, magagawa ko narin ang mga dapat kong gawin para malaman ko ang totoo…

‘Humanda ka Ariana, once na nalaman ko ang lahat. I’ll make sure na magbabayad ka.’ Nakangising saad ko evil laugh

….

Gabi na ng makauwi ako, meron pa kasi akong inasikaso sa kumpanya. 

“Good evening love!” Masayang sigaw ng babaeng higad…

Argh! Heto na!

Lumapit ito sa‘kin…

“Anong good sa gabi kung ikaw rin naman ang sasalubing sa‘kin.” Inis na saad ko sa kanya.

Bigla namang nag-iba ang masayang expression nito, ngunit kalaunan nagbalik din ito.

“Anyway, kumain kana ba? Papahanda kita kay Manang or gusto mo…” Lumapit ito sa‘kin at biglang hinawakan ang collar ng polo ko sabay hila papunta sa kanya.

“Ako nalang ang kainin mo.” She seductively said to me.

Itinulak ko naman ito dahilan para malayo ito sa‘kin…

“Can you please shut up! I already ate, ‘wag mo ng istorbohin pa si Manang.” Iritableng saad ko sabay alis sa harapan niya.

“Where you going?” Tanong nito.

“I’m going to the kitchen. I’m thirsty.” Saad ko sa kanya.

“Well, I’ll get for you.” Saad nito sabay takbo papunta sa kusina…

“Enough!” Sigaw ko sa kanya, na nagpatigil sa pagtakbo nito at napaharap sa‘kin.

“Kukuha lang kita ng tubi…” I cut her off.

“Stop! Makulit ka ba? ‘Di ba sinabi ko na sayo na ‘wag na!” Inis na saad ko sa kanya.

“What the, I just want to get you a cup of water? Pero bakit ang init ng ulo mo? Bakit ang init na naman ang ulo mo? Ano na naman ba ang ginawa ko sayo?” Naguguluhang tanong nito.

“Wala kang ginawa? Ang dami mo ngang ginawa para uminit ang ulo ko araw araw! Simula nang dumating ka dito, ay lagi nalang pumapangit ang araw ko!” Galit na sigaw ko sa kanya.

Pagkatapos kong sabihin ang mga katagang ‘yun ay biglang tumahimik ang paligid namin…

Mga ilang saglit pa ay bigla itong magsalita…

“Okay, sorry… I’m going upstairs.para matulog. Goodnight.” Nakangiting saad nito ngunit bakas sa tono niya ang lungkot at sakit.

Tinignan ko lang itong maglakad paalis sa harapan ko.

I feel bad for you Ari, pero not this time. Hindi mo na ako maloloko pa.

Nagpatuloy na akong pumunta sa kusina, kumuha ako ng baso at nilagyan ito ng gatas. Inilagay ko narin ang gamot.

Pagkatapos kong gawin ang mga ‘yun ay pumunta na ako sa itaas para puntahan siya.

Habang naglalakad ako papunta sa kwarto niya ay biglang nagring phone ko, agad ko namanng sinagot ito.

“ Hey

ter

, gawin mo na ang mga pinagusapan natin kanina, para malaman natin kung totoo nga ang pinagsasabi ng babaeng iyan!” Saad ni Henry sa‘kin mula sa kabilang linya.

“Yeah, ako na bahala.” Saad ko sa kanya sabay end call.

‘Humanda ka ngayon Ariana.’ Nakangising saad ko sa sarili ko.

I hope it’ll work! Hindi pa naman ako marunong kung paano mag-act.

Pagkarating ko sa harap ng kwarto ay naginhale muna ako.

Yes, hiwalay ang kwarto namin. I don’t want her in my room, baka bigla akonh gapangin…

Pagkatapos non ay kumatok na ako…

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!

Mga ilang katok pa ay bumukas na ang pinto.

“Y-yes?” Kunwaring kabang saad nito. I know how she act, I’m not dumb to not notice it.

“Here’s some milk. I’m sorry about earlier. I’m just exhausted.” Malumanay kong saad sa kanya sabay abot sa baso ng gatas.

I hope it’ll work…

Una tinitigan niya lang ito, pero mga ilang segundo din ang lumipas ay malugod noya itong kinuha.

“Thanks!” Saad nito sabay inom sa gatas na ‘binigay ko.

‘Yan, inumin mo lang ‘yan.

17 (Part 2)

A/N: I can’t write 1000+ words right now and I don’t know why. So for the mean time ganito muna ang gagawin ko. I hope you’ll understand.

Continuation of Flashback —

Hunter’s Point of View

“Here’s some milk. I’m sorry about earlier. I’m just exhausted.” Malumanay kong saad sa kanya sabay abot sa baso ng gatas.

I hope it’ll work…

Una tinitigan niya lang ito, pero mga ilang segundo din ang lumipas ay malugod niya itong kinuha.

“Thanks!” Saad nito sabay inom sa gatas na ‘binigay ko.

‘Yan, inumin mo lang ‘yan.

Tinititigan ko lang ito habang uminom, hanggang naubos niya na.

“Here’s the glass, thanks.” Nakangiting saad nito.

“No problem, ako nga dapat ang mag-sorry dahil sa inasal ko earlier.” Kunwaring nahihiya kong saad sa kanya.

“Am I forgiven now?” Dugtong ko pa.

“Ahmmm, lemme think…” Maarteng saad nito.

T*ngina! Arte mo…Ang sarap mong ihampas sa pinto.

Mga isang minuto ko itong tinignan habang nag-iisip, t*ngina! Bakit ang tagal naman? ‘Yung totoo, meron ba siyang isip?

Atsaka bakit ang tagal tumalab ang gamot? Argh!

“Am I forgiven?” Tanong ko ulit sa kanya.

Naiinis na ako pero hindi ko lang ito pinapahalata.

“No. You’re not…” She seductively said at unti unting lumapit.

Putcha! Ginagawa niya na naman ang ginawa niya kanina…

Why hindi pa tumatalab ang gamot?! Peke ba ang binigay sa‘kin ni Henry?! T*ngina!

“You’re not forgiven until we do th…” Saad nito at biglang nawalan ng malay.

Buti nalang nasalo ko siya.

‘Hmmm… Finally!’ Nakangising saad ko sa sarili ko.

Binuhat ko ito papunta sa kama niya. Pagkarating ko doon ay inihiga ko ito.

Lumabas muna ako ng kwarto niya para kunin ang mga gamit na gagamitin ko na nasa kusina.

Pagkararing ko sa kusina, kinuha ko na ang mga gamit na kailangang gamitin at naglakad patungo ulit sa kwarto ni Ari.

Nang makarating ako sa kwarto ay inihanda ko na ang mga bagay na gagamitin, inilabas ko ang Butterfly syringe at ang isang maliit na bote, I don’t know kung anong tawag dito.

Anyway, sisimulan ko na. I pinch the skin of her arm’s skin at dahan dahang ‘tinusok ang syringe. Nang ma-insert ko na ay nag-backflow na ako ng dugo.

Pagkatapos non ay tinanggal ko na ang pagka-tusok at kumuha ng bulak at alcohol para punasan ang bakas nito at para narin tumigil sa pagdugo.

Pagkatapos kong gawin ‘yun, kinuha ko ang plastic na nasa tabi ko at ibinalot ang bulak na may bakas ng dugo. Pagkatapos non kinuha ko ang maliit na bote at inilagay sa loob nito ang nakuha kong dugo.

Nang magawa ko na ang lahat ay kinumot ko muna si Ariana at siniguradong wala na akong kalat doon. Nang masigurado kong wala na ay lumabas na ako ng kwarto niya.

‘Success!’ Masayang saad ko sa sarili ko.

Dahil nga hindi na ako makapaghintay, kinuha ko agad ang susi ng kotse ko at lumabas ng bahay.

Pagkalabas ko ng bahay ay agad akong pumunta sa parking lot para kunin ang kotse ko.

Nang makuha ko na ang kotse ko ay agad ko na itong pinaandar at tinahak ang bahay nina Henry at Angel.

Habang tinatahak ko ang bahay nila ay napapaisip ako…

Napapaisip ako na baka ako talaga ang ama ng batang ‘yun. Pero alam ko naman sa sarili ko na malabong mangyari ‘yun.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa bahay nina Henry at Angel.

Bumaba na ako ng kotse ko habang dala dala ang paper bag na naglalaman ng bote ng dugo ni Ari.

Nagtungo ako sa doorbell at pinindot ito.

‘Ding… dong!’ ‘Ding… dong!’

Mga ilang saglit pa ay lumabas na si Henry.

Tanging taka at gulat ako nitong tinititigan…

“What are you doing here?” Tanong nito sa‘kin.

“Sobrang gabi na Hunter, tapos instead na makakaisa ako ngayon kay Angel, na-interrupted pa.” Dismayadong saad nito.

Napatawa naman ako sa inasal niya.

“Sorry for interrupting ry, pero ibibigay ko na sana ito.” Saad ko sabay abot sa kanya ng paper bag.

Tinaggap niya naman nito.

“Well, it’s good to know na nagawa mo na congrats. Anyway, hindi natin mapoproseso ito.”

Huh? What? Bakit hindi?

“Why? Meron pa bang kulang?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

“Yes, meron pa. Meron pang kulang.”

“What the f*ck? Why didn’t you tell me? Ano pa ang kulang para magawa ko na?”  Sunod sunod na tanong ko sa kanya.

“Ang blood mo, kulang nalang ang blood mo. We can’t process this if one of you ay walang binigay na dugo, at hindi rin natin madedetect kung totoo ka bang ama ng dinadalang bata ni Ari o hindi kung wala ang dugo mo.” Serysong saad nito.

“That’s it? Tara pasok na tayo para magawa na natin.” Nagmamadaling saad ko sa kanya sabay pasok sa loob ng gate.

“Hindi ba pwedeng bukas?” Saad nito na nagpatigil sa‘kin.

“No! Hindi, I want now.” Pagtutol ko.

“Argh! Fine.” Pagsangayon nito sabay lakad narin.

Yes! ‘Di talaga ako matitiis nito.

—End of Flashback—

Nang araw na ‘yun ay kinuhanan ako ng dugo. Mga ilang araw lang ang lumipas ay tinawagan ako ni Henry na I-meet ko siya sa mall, which is kahapon.

Nagtaka nga ako, dahil bakit niya akong gustong i-meet, at sa mall pa. Usually kasi sa office niya or sa bahay niya kami naguusap tungkol sa DNA, araw araw kasi akong nagtatanong sa kanya, patungkol sa DNA.

Kaya naman laking tuwa ko ng binigay niya sa‘kin ang resulta ng DNA Test kahapon. Kinakabahan nga ako at the same time natutuwa ng makuha ko ang DNA Test.

Kinakabahan dahil ako nga ang ama ng batang dinadala ni Ariana. Natutuwa naman dahil nakuha ko na ang resulta.

Ngunit lalo akong natuwa ng nalaman kong negative ang resulta, which means na hindi ako ang tunay na ama ng bata.

“Hunter!”

“Hunter!”

Napitlag ako sa kakaisip ng biglang may tumawag sa‘kin.

“Hunter!”

Tinignan ko naman ito…Si Jerald pala.

“What?” Tanong ko sa kanya.

“Kanina pa kita tinatawagan pero ‘di ka nakikinig! Ano ba ang iniisip mo huh?!” Sermon nito.

“Sorry dude! Ano ba ‘yun? Bakit mo ako tinatawag?” Naguguluhang tanong ko.

“‘Di ba si Louise ‘yun?” Saad nito sabay turo nito sa malapit na table namin na lalaki na mukhang babae, or should I say gay na mukhang lasing na at pinaliligiran ng mga lalaking mukhang goons. Mukhang pagsasamantalahin rin nila ito, dahil panay hawak nila sa katawan ng gay.

“I think no.” Not convinced kong saad kay Jerome sabay tungga ng alak.

“Hindi, siya ‘yun. Pakatitigan mo siya…”

Pinaka-titignan ko naman ang gay, at mga ilang sandali pa ay narealise ko na siya nga ‘yun…

Si Louise.

Kaya naman agad akong napatayo sa kinauupuan ko.

18

Hunter’s Point of View

“‘Di ba si Louise ‘yun?” Saad nito sabay turo nito sa malapit na table namin na lalaki na mukhang babae, or should I say gay na mukhang lasing na at pinaliligiran ng mga lalaking mukhang goons. Mukhang pagsasamantalahin rin nila ito, dahil panay hawak nila sa katawan ng gay.

“I think no.” Not convinced kong saad kay Jerald sabay tungga ng alak.

“Hindi, siya ‘yun. Pakatitigan mo siya…”

Pinaka-titignan ko naman ang gay, at mga ilang sandali pa ay narealise ko na siya nga ‘yun…

Si Louise.

Kaya naman agad akong napatayo sa kinauupuan ko at bigla kong napakuyom sa hawak kong baso na naglalaman ng alak.

‘P*tangina bakit may mga kasamang lalaking mga mukhang goons ang asawa ko? Asan si Leornardo?!’ Galit na tanong ko sa sarili.

Habang tinititigan ko ang mga lalaking mukhang goons dahil panay ang hawak nila sa katawan ni Louise ay parang gusto ko na silang patayin… I want to kill them!

“Bro, chill! Baka mangyari na naman ang katulad dati. Atsaka ibaba mo na ‘yan, baka masugatan ka pa.” Biglang saad ni Henry mula sa likod ko.

“Tama si Henry, Ter. Kasi kung masusugatan ang mga kamay mo, paano mo ipagtatanggol si Louise sa mga goons na ‘yun? Kaya ibaba mo na ‘yan, don’t worry tutulungan ka namin.” Paghihinahon naman ni Philip sa‘kin.

Dahil sa paghinahon ni Henry at Philip sa‘kin ay dahan dahan kong binaba ang basong hawak ko.

“‘Yan, tama ‘yan Bro. Gawin muna natin niyan ay tignan muna sila. If may gawin na silang hindi kaaya aya kay Louise ay gawin na natin ang dapat gawin.” Seryosong saad naman ni Jerald.

Dahil sa sinabi ni Jerald ay parang pumitlig ang tenga ko…

“What? Hindi pa ba kaaya aya ang mga ginagawa nila ngayon?! Panay hawak sa katawan ng asawa ko!” Galit na saad ko sa kanila.

“‘Yan ang problema sayo Hunter. You’re short temper. Maghintay muna tayo, pag iba na ang galaw nila pwede na natin silang patayin. Please calm down. Nandito naman tayo, we can protect your husband kahit nasa malayo tayo.”

“Argh! Fine…If they do something wrong, I’ll kill them! Dila nalang ang walang latay sa kanila!” Pagpayag ko sa kanila.

“Yeah, don’t worry. Nandito kami.” Saad naman ni Philip sa‘kin.

I’ll surely kill them. Ayokong mapahamak ang asawa ko dahil lang sa mga galawang ganiyan.

And one more thing, kanina pa ito bumabagabag sa sarili ko, bakit hindi niya kasama ang p*tanginang Leornardo?

Bakit kaya? My curiosity is eating me right now!

Habang tinititigan ko ang mga lalaking mukhang goons, ay napansin ko ang isa na nasa likod ni Louise na hinihimas ang likod ni Louise at pababa ng pababa ang himas nito, kaya naman bago mapunta sa ang kamay nito sa ass ng asawa ko ay agad akong napatayo!

“P*tangina mong hayop ka!” Galit na sigaw ko…Bigla namang napatingin sa kinaroroonan namin ng mga tao.

Napatingin din sa‘kin ang mga kaibigan ko ng may pagtataka…

“Bro, chill… What happened?” Biglang tanong ni Jerald.

Instead na sagutin si Jerald ay kumaripas agad ako ng takbo ng makita kong paglapit ng isa para hawakan ang legs ni Louise, kaya naman bago pa man niya mahawakan ‘yun ay agad ko silang pinuntahan at binigyan ng isang suntok…

“Mga p*tangina niyo! Pati asawa ko pinagsasamantalahan niyo!” Sigaw ko sa kanila habang binibigyan ng masasakit na suntok…

Gulat. Gulat ang mga itsura ng mga nasa paligid namin ngayon.

“Ikaw! Ano bang problema mo bakit bigla kang nanununtok?!” Galit na sigaw ng isa.

“Oo! May problema ako. At kayo ang problema ko mga p*tangina niyo!” Galit na sigaw ko sa kanila sabay suntok…

Bigla namang natumba ang lalking iyun…

“Eh! Gago ka pala eh!”  Sigaw naman ng isa sabay lapit sa‘kin. Bibigyan na sana ako nito ng isang suntok, ngunit nakaiwas ako, dahilan para matumba ito sa sahig.

“Ang hihina niyo pala eh!” Sigaw ko sa kanila.

“Hey! Hunt!” Tawag pansin sa‘kin ni Louise. Kaya naman tinignan ko ito.

Halatang lasing na lasing na ito dahil sa ikinikilos niya, at nagbibigay sa‘kin ng init sa‘king katawan

“L-Louise…” Nabubulol kong saad sa kanya. T*ngina! Nag-iinit ako at prang nagkakaboner ako…

“I love you.” Biglang saad ni Louise na parang nag-struck sa‘kin.

What? Is this true?

Nabalik ako sa wisyo ng biglang may sumigaw.

“Hunter! Watch out!” Biglang sigaw ni Henry sa‘kin.

Kaya naman napatingin ako sa likod ko at nakita ko ang isa sa mga goons na may hawak na upuan at mukhang hahampasin ako nito.

Hihintayin ko nalang sana ang sakit ng hampas nito ngunit mga ilang sandali pa ay bigla akong nakarinig ng putok ng baril na ikinaingay ng mga tao at biglang natumba ang lalaking maghahampas sa‘kin.

Pagkatumba nito ay nakita ko sa likod niya si Troy na may hawak na baril.

What? Troy? Bakit ka nandito?

“Boss Hunter, kunin mo na si Louise dito and go now! Baka ano pang mangyari sa kanya.” Seryosong saad nito.

Tinawag pa talaga akong Boss? Bakit niya ginagawa ito?

“Tama si Troy, Ter. Umalis na kayo. Kami na ang bahala dito.” Dugtong naman ni Jerald.

“Okay. Thanks!” Nakangiting saad ko sa kanila.

Pumunta na ako sa kinaroroonan ni Louise. Nakita ko naman na natutulog na ito, dahil siguro sa pagod at kalasingan.

P*tcha! Bakit kahit natutulog siya, bakit sobrang ganda niya parin? Why he’s so beautiful?

Mula sa mahahabang pilik mata nito, sa maliit at pointed nose, sa mapupulang pisngi hanggang sa manipis, malambot at mapulang labi.

Napitlag ako sa kakaisip ng biglang may nagsalita mula sa likod ko…

“Bro, ‘wag mo siyang pagnasahan dito. Masyadong maraming tao. Mabuti pa‘t umuwi na kayo.” Natatawang saad ni Henry.

“F*ck you bro!” Inis na saad ko sa kanya sabay tulak.

Binuhat ko na si Louise ng pa-bride style at naglakad patungo sa exit ng Bar.

“Okay everyone I’m so sorry to say this but ang kasiyahan ay tapos na! Umuwi na kayo, bago pa kayo madamay!” Rinig kong sigaw ni Philip.

Bago ako umalis ay tinignan ko muna ang mga kaibigan ko. Ngunit lalo kong tinignan ay si Troy na seryosong nakikipagsuntukan sa mga goons.

Habang tinititigan ko ito, ay nagulat ako ng biglang nag-unat si Louise….

“Ughhmm… ” Ungol nito.

T*ngina! Bakit ngayon pa?!

19

Hunter’s Point of View

“Here we go!” I tiredly said. Kakalagay ko lang kasi kay Louise sa kama ko.

I checked my watch and it’s already 5:00 am in the morning.

“Ahh, kapagod!” I said and I let out a heavy sigh.

Anyway, we’re here in one of my rest house Island in Batangas. Kadarating din namin ngayon. Syempre I have a yacht, ‘yun yung sinakyan namin papunta dito.

This rest house Island was my first Island that I bought in my whole life. I bought this dahil sa ganda nito at dahil na.rin recommendation ni Louise ito noong nagtatrabaho pa siya sa‘kin atsaka kasama ko kasi siya noon  ng gusto kong bumili ng isla.

Aside from that saktong sakto mo rin makikita ang ganda ng dagat, ang sikat ng araw at paglubog nito, kaya naman ‘di kalaunan ay nagpatayo ako ng two storey house. White, brown, gray and black ang kulay nito. Anyway, ang sa 2nd floor nito ay halos glass ang wall, tapos kwarto at library at office ko ang nandoon, sa 1st floor naman ay kusina, sala, and bathroom ang nandoon. Usually pumupunta lang ako dito pag-stress or gusto kong magbakasayon from works.

Highly secured din ang rest house island na ito, dahil sa bawat sulok ng island na ito, ay marami akong tauhan na nakabantay, maraming mga CCTV at mga drone rin. Ang dami ko kasing mga kakompitensya na gustong kunin o bilhin ang island na ito, pero hindi ako pumapayag dahil nga memorable ang island na ito.

Anyway, nagtataka siguro kayo kung bakit ko dinala si Louise dito? Well, dinala ko siya dito para makapag-usap na kami ng maayos, at maayos na rin ang problema naming dalawa na hindi siya makakatakas dahil nga nasa Island kami at para wala na ding sagabal.

“Uhmmm ang init~” Biglang rinig kong reklamo nito.

Kaya naman napatingin ako sa kanya…

“Uhmmm sobrang init~” Reklamo pa nito. Habang hirap na hirap sa pagtanggal sa mga damit niya.

Napatawa naman ako sa sarili ko dahil sa inasal niya.

“How adorable he is.” Natatawang bulong ko sabay lakad papunta sa kinaroroonan niya.

Nagulat nalang ako ng bigla itong sumigaw…

“Argh! Ang init!”

“I’m here sweetie, tutulangan kita.” Mahinahon kong saad sa kaniya sabay hawak sa damit niya.

“W-Who are you? W-Why you’re so handsome, are you an angel?” Nabubulol na tanong nito.

Bigla namang sumilay ang isang malaking ngiti sa labi ko. I know na maraming nag-cocompliment sa‘kin, pero iba parin kung ang taong mahal mo ang nag-compliment sa‘yo.

“I’m your husband sweetie.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“I have a husband?”

“Yes, and that was me.”  Pagconvince ko sa kanya. No need to react people, magiging asawa ko rin siya.

“Well, I’m so lucky, b’cause I have a husband like you…Husband like an angel b’cause of your handsome face.” Nakangiting saad nito.

Dahil sa sinabi nito, hindi ko mapigilang mapangiti ng mapait. Sana totoo ang mga sinasabi mo Sweetie, sana pagkagising mo bukas, maalala mo parin ang mga sinasabi mo ngayon.

Anyway, inumpisahan ko nang kalagin ang pagkabutones ng pants nito, para makahinga siya ng maayos.

Pagkatapos kong kalagin ang butones niya ay agad ko itong hinila pababa…

“Oh God!” Gulat na sigaw ko.

Wrong move hata ang ginawa kong pagbaba sa pants niya, dahil pagkababa ko ng pants niya ay nakita kong naka lingerie lang ito, at ang masaklap pa ay color red.

“T*ngina! Pinagplanuhan mo ba ito Louise? Are you trying to seduce me?” Mahinang tanong ko sa kanya.

“Hey! Ituloy muna, it’s so hot here!” Reklamong sigaw nito.

“Noted that. Just wait sweetie.” Mahinahon kong saad sa kanya.

Bago ako pumunta sa dako ng pangitaas niya, tinakpan ko muna ng comforter ang pangibaba nito para ‘di ako madistract, atsaka baka magkaroon ako ng boner ng wala sa oras.

Pagkatapos kong takpan ng comforter ang pangibaba niya, sinimulan ko ng i-unbutton ang polo nito.

Habang i-unbutton ko ang polo niya, ay bigla akong nakaramdam ng init, at hindi ko alam kung bakit ko nararamdaman ito.

“Hey! Faster…sobrang init!” Daing na naman nito.

I let out a heavy sigh dahil sa pagdaing nito. Kung ‘di lang talaga kita mahal Louise, baka kanina pa kita tinapon sa dagat dahil sa kakaganiyan mo  Pero wala eh, mahal kita, mahal na mahal kita, kaya ‘di ko kayang mawala ka.

Pagkatapos kong i-unbutton ang polo nito. Bigla naman bumungad sa‘kin ang malapolserana’t gatas niyang balat at mala kulay rosas niyang mga nipples.

Sh*t!

Dahil sa mga nakikita ko ngayon ay ‘di ko mapigilang mapalunok…

‘T*ngina Louise! Why are you this to me? Bakit mo ako pinahihirapan?’ Tanong ko sa sarili ko.

I don’t want this feeling. Kung kailan nagpipigil ako, doon mo ako sineseduce.

Argh! Para ‘di na ako matukso pa lalo, kinuha ko ang comforter at itinakip ito sa pangitaas niya.

Pero mga ilang sandali pa ay bigla niya itong tinanggal…

“Argh! Ang init, bakit mo ako kinumutan?!” Inis na saad nito, sabay talikod sa‘kin na ikinagulat ko…

“Oh God!” Gulat na sigaw ko.

Pagkatalikod kasi nito ay biglang bumungad sa‘kin ang matambok nitong pangupo.

“Argh!” Sigaw ko sabay takbo palabas ng kwarto.

Bumaba ako hanggang sa sala. Pagkababa ko ay agad akong humiga sa sofa.

Kung sigurong nagtagal pa ako doon, ay baka hindi ko na mapigilan pa ang sarili ko dahil sa mga nakikita ko.

Ngunit, hindi talaga ako makapaniwala ngayon, dahil nakita ko ang mga hindi ko dapat makita. I didn’t expect na mangyayari ito ngayon.

But anyway, ang daming tanong ang bumabagabag sa isipan ko ngayon, at ito ang mga,

Bakit nandoon siya na nakikipag-inuman sa mga lalaking ‘yun?

Bakit umiinom siya? Sa pagkakaalam ko hindi maman siya mahilig uminom.

Bakit ‘di niya kasama si Leonardo?

Nag-away ba sila ni Leonardo?

Dahil sa kakaisip ko, hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Napamulat ako ng bigla kong maramdaman ang isang mabasa-basa, malambot at mabangong bagay na dumadapo sa labi ko.

Kaya naman dahan dahan kong iminulat ang mga mata ko, at laking gulat ko nalang kung sino at ano ito…

Si Louise. Si Louise na pawis na pawis at hinahalikan ako ngayon.

‘Nanaginip ba ako?’ Tanong ko sa isip ko.

Pinaka-titigan ko naman ito.

Ngunit habang tinititigan ito ay may napapansin akong kakaiba. Napansin ko na kakaiba ang galaw nito, para bang uhaw na uhaw siya. Uhaw siya sa pakikipagtalik. At sigurado akong isa lang ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito, at ‘yun ang pinainom siya ng drugs.

‘Hindi ito maaari!’ Hindi makapaniwalang saad ko sa isipan ko ng maisip ko ang bagay na ‘yun.

Kaya naman dali dali ko itong tinulak paalis sa‘kin.

Gulat naman itong nakatingin sa‘kin…

“Please, help me. ‘Di ba you’re my husband? Daddy pease help me. Help me daddy  b’cause I’m horny?” Nahihirapang saad nito.

20

Louise’s Point of View

Nagising ako ng maramdaman ko ang sakit ng pangupo at balakang ko…

“Argh!” Daing ko.

“Putcha! Ano bang nangyari? Bakit ang sakit ng pangupo ko?” Mahinang bulong ko.

Umupo na ako sa higaan at in-adjust ko ang sarili ko sa pagkakaupo, dahil sobrang sakit talaga.

“Argh! Ang sakit!” Daing ko pa.

Takte sobrang sakit talaga!

Ng maka-adjust na ako sa sakit, napatingin naman ako sa paligid ng kinaroroonan ko.

“What the? Where am I?” Mahinang bulong ko nang mapansing wala ako sa kwarto ko at ibang kwarto itong kinaroroonan ko.

Ang one more thing, the room is looks familiar. From the interior design hanggang sa mga furnitures na nakikita ko. Para bang nakapunta na ako dito dati, hindi ko lang alam kung kailan.

Nag-suri pa ako sa paligid ng room at nang mapatingin ako sa bandang left ay nakakita ako ng malaking curtains.

“Dito ko malalaman ang sagot kung nasaan ako.” Mahinang bulong ko sa sarili ko.

Dahan-dahan akong tumayo galing sa higaan. As in dahan-dahan talaga, dahil sobrang sakit talaga ng balakang at pangupo ko.

Nang makatayo na ako mula sa higaan, ay biglang may naramdaman akong mainit na likido na tumulo mula sa pangupo ko at dumaloy ito pababa sa magkabailang hita ko.

“Hindi ito maari…” Kinakabahang saad ko.

Patuloy ko lang itong nararamdaman na dumadaloy. Ayaw ko itong tignan dahil o baka tama ang hinala ko.

Ngunit mga ilang segundo nitong pagdaloy ay hindi parin ito tumitigil, kaya naman, dahan-dahan akong tumingin pababa sa may bandang hita ko.

Pagkatingin ko doon, ay nagulat ako sa nakita ko, dahil malapot na kulay puti at may halong dugo ito.

Bigla naman akong nanghina sa nakita ko na dahilan para mapaupo ako sa sahig… Mga ilang segundo pa ay biglang tumulo ang masasagana kong luha.

“Ano na naman ito?! Bakit na naman nangyari ang ganitong bagay?” Inis na tanong ko sa sarili ko.

“Bakit sobrang irresponsible mo Louise?!”

“Bakit na naman ako nakipagtalik sa hindi ko kilala?! Bakit nakipagtalik ako na hindi ko alam?!” Sigaw ko…

Humahagulgol lang ako habang nakaupo.

Para bang bumalik na naman ang mga masasakit na nakaraan na naranasan ko noon, mga naranasan na nagbigay sa‘kin ng pait na karanasan, karanasan na sumira sa‘king buhay.

—Flashback—

“Louise! Sama kana kasi. Konting celebration lang naman ‘yun eh, please…” Pagmamakaawa ng ka-trabaho ko na si Lily.

Hinarap ko naman ito.

“Lily, I’m so sorry talaga, pero ang dami ko pang ginagawa eh, atsaka kailangan na ang mga reports na ito bukas. And one more thing, alam mo naman na hindi ako mahilig sa ganiyan ‘di ba. Kayo nalang.” Mahabang saad ko sa kanya, sabay balik atensyon sa pagtipa sa laptop.

“Ganiyan ka naman eh, puro ka nalang work. Palagi nalang work, work, work, pag -niyaya kita. Sabihin mo nga sa‘kin ang totoo. Ayaw mo ba kaming kasama? Siguro ayaw mo talaga kaming kasama, kaya ayaw mong sumama sa‘min.” Pangongonsensya nito.

“Hindi naman sa ganoon Lily. Hindi lang talaga ako mahilig sa mga bar, club, or pub o kahit ano pang tawag niyo doon, una kasi hindi ako umiinom, pangalawa ayoko doon dahil crowded, pangatlo madami akong ginagawa. Pasensya na talaga.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Totoo naman kasi, ayoko talaga sa maraming tao, hindi rin ako umiinom dahil ang pangit ng lasa, at marami talaga ako ginagawa ngayon.

“Hindi totoo ‘yan. Ayaw mo lang talaga kaming kasama. Ang sama sama mo. Nagmamagandang loob na nga ako, kasi palagi kang lonely dito, tapos i-rerefuse mo lang ang paanyaya ko! Grabe ka ta…” I cut her off sa pagdadrama niya.

“Oo na sasama na ako, manahimik kana.” Natatawang saad ko sa kanya.

“Really?!” Paninigurado nito.

“Yes.” Simpleng saad ko lang.

“Thank you Louise. Susunduin kita dito mamayamg 7:00 PM. Bye!” Masiglang saad nito sabay lakad ng office.

Napa-iling nalang ako sa inasal nito.

…..

“Ano nag-eenjoy ka ba?” Biglang tanong ni Lily na nasa gilid ko.

“Well, konti lang naman.” Saad ko sa kanya.

Actually hindi ako nageenjoy dahil sobrang daming tao, tapos ang baho pa. I hate the smell of smoke and liquor. Kaya ayaw kong pumunta sa mga ganitong lugar.

“Tss, mag-eenjoy ka rin don’t worry. Anyway, try mo ‘to. Hindi ‘yan matapang, pang minor lang nga ‘yan.” Saad nito sabay bigay sa‘kin ng isang basong alak.

“Lily naman, ‘Di ba sabi ko na sayo hindi ako umiinom.” Inis na saad ko sa kanya.

“Heto naman sobrang KJ. Just try it, ‘di mo pa nga natatry eh. Last lang ito, if hindi mo nagustuhan ang lasa, ‘wag mo ng ituloy pang inumin.” Pamimilit pa nito.

“Fine!” Pagsuko ko.

Kinuha ko na ang baso na naglalaman ng alak mula sa kamay nito at mabilis na itinungga.

Noong una sobrang pait, pero ng tumagal ito sa lalamunan ko ay sobrang sarap.

“Well, how’s it? Masarap ‘di ba?” Nakangiting tanong nito.

“Kinda.” Simpleng saad ko sa kanya.

“Sabi ko na sayo. Heto ang bote, sayo na ‘yan.” Nakangiting saad nito sabay bigay sa‘kin ng bote ng alak.

Malugod ko naman tinanggap ito. Well, wala naman akong gagawin, kaya mag-inom narin ako. Atsaka last lang naman ito, at hindi na mauulit pa.

“Salamat.” Pagpapasalamat ko kay Lily.

“No prob. Anyway, doon lang ako, if you need something puntahan mo lang ako doon.” Saad nito, mabilis naman akong tumango.

Nagsimula na akong uminom, at nakailang bote narin ako ng alak!

“Yowww party party!” Sigaw ko sa centre ng sayawan.

“Hey, are you lost baby boy.” Biglang saad ng lalaki na nasa harap ko.

Infairness, ang gwapo ni kuya.

“Well, hell yes!” Masiglang saad ko sa kanya.

“In that case. Pwedeng kang sumama sa‘kin para maglaro.” Saad nito sabay hawak sa kamay ko at dinala ‘yun sa naninigas at bumubukol na parte ng katawan niya.

Takte! Ang laki…

“Ahmm,  I don’t think so that is good ide… Ahhh!” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng bigla akong nakaramdam ng hilo at bigla akong nasuka!

“Disgusting!” Saad ni kuya sabay alis.

T*ngina nasukaan ko kasi siya.

Nang maramdaman ko ulit na masusuka ako ay agad akong kumaripas ng takbo at  dali daling pumunta sa CR ng mga lalake, at nagsuka doon.

“T*ngina! ‘Di na ako iinom ulit!” Sigaw ko sa loob ng CR.

Ng malabas ko na ang dapat ilabas ay napagdesisyonan ko ng lumabas ng CR para hanapin si Lily, I badly wanted to go home na.

Ngunit pagkalabas ko palang ng CR, biglang may nanghila sa‘kin at hinalikan ako ng nito ng marahas, kumakalas pa ako sa halikan namin, dahil ‘di ko naman ito kilala.

Mga ilang sandali pa, bigla ng naging matamis ang halikan namin, pagkatapos non ay bigla itong kumalas at bigla tong humarap sa‘kin na ikinabigla ko.

Ang Boss ko na si Hunter ang kahalikan ko?

Mga ilang sandali pa ay bigla na naman ako nitong hinila at hinalikan ng marahas hanggang naging mapusok na ito.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa‘kin. Dapat ang ginagawa ko niyan ay tinutulak siya, ngunit parang meron pang nagtutulak sa‘kin na go with the flow lang.

….

Habang nakatingin ako sa table ng boss ko ay hindi ko parin maialis sa isipan ko ang mga nangyari kagabi.

“Shit! Dapat pala hindi na ako sumama pa. Sana hindi nawala ang virginity ko! Lalo na boss ko pa ang nakakuha nito!” Bulong ko sa sarili ko.

Sa isang banda, ay natatakot ako, natatakot ako baka may mabuo. Dahil sa pagkakaalam ko, wala naman itong ginamit na proteksiyon at nang magising din ako sa kanina ay may nakita akong dugo sa bedsheet.

‘At bakit naman may mabubuo you’re just gay? Are you insane?’

I’m sure na ‘yang tanong na ‘yan ang bumabagabag sa ‘nyo.

Oo baka ‘may mabuo’ because I’m a carrier.

“Nagsisi talaga ako kung bakit pa ako sumama sa celebration na ’yun!” Saad ko sa sarili ko.

Nabalikwas ako sa pagiisip ng biglang bumukas ang pinto. At iniluwa nito ang, nakakuha ng virginity ko - ang boss ko.

Nagkatitigan kami ngunit agad na akong umiwas at tumingin nalang sa mga reports na ginagawa ko.

Masyado kasing nakamamatay ang tingin nito. Para bang isang tingin mo lang mamatay kana.

Habang nagtitipa ako sa laptop ko ay may naramdaman akong tao na tumitingin sa’kin.

Kaya naman dahan-dahan kong tinangala ang ulo ko pra matignan kung sino ito. Ngunit laking gulat ko, ang boss ko pala ito.

Nasa harap ito at may dala-dalang papel habang walang expression.

“B-bakit p-po S-sir?” Nauutal kong saad sa kanya at nagiwas ng tingin.

Pero imbes na sumagot ay may inilabas itong brown envelope at inilapag ito sa harapan ko.

“Read it.” Saad nito using his cold voice.

Kaya naman dali-dali kong kinuha ang brown na envelope at binuksan ito. May laman itong puting papel kaya naman inilabas ko ito.

Sa unang pag-kalabas ko sa papel ay agad ko itong binasa, ngunit sa unang basa palang ay parang maiiyak na ako.

‘Termination Letter?’

Bakit niya ako bibigyan ng termination letter? Ito na ba ang kinakatakutan ko?

“S-sir…” Mangiyak-ngiyak kong saad sa kanya, ngunit laking gulat ko nalang ng bigla itong sumigaw.

“You’re fired. Start packing your things now and get out from my company.”

“S-sir?” Tanong ko sa kanya. Para bang hindi maabsorb ng utak ko ang mga nangyayari ngayon.

“I said YOU ARE FIRED!” Matigas na sigaw nito sa‘kin.

“S-sir k-kung t-tungkol po ito sa n-nangyari k-kagabi ay kalimutan nalang po natin ‘yun! ‘Wag niyo lang po akong sisantihin. Sir kailangan ko po ng trabaho,” Saad ko sa kanya at bigla ng tumulo ang masagana kong mga luha.

“Yes, kakalimutan ko yun, because it make me puke pag-naiisip ko yun! But you…baka hindi mo pa makalimutan yun dahil sarap na sarap ka.” Matigas nitong saad sa‘kin sabay dura sa‘king mukha.

Napakuyom nalang ako ng kamao dahil sa pagababastos nito sa‘kin. Wala siyang karapatan na bastusin ako ng ganitong paraan…Ngunit alam kong wala akong laban sa kanya…Wala akong magagawa kahit ano pang gawin ko.

“Hindi ako makapaniwala na napatulan ko ang isang baklang kagaya mo! Nakakadiri! Nakakakilabot!” Nandidiring saad nito.

“Dapat pagbalik ko dito, wala kana sa loob ng Company ko slut.” Saad nito sabay labas ng opisina.

Nang makalabas na ito sa opisina ay bigla nalang nanlambot ang mga tuhod ko. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Paano na ako mabubuhay kung wala na akong trabaho?

Dahil lang sa isang pagkakamali ay nawalan ako ng trabaho.

Dahil sa kapusukan ng aming mga laman, naging mababa na ang tingin ko sa aking sarili.

—End of Flashback—

Ngunit kahit na ganoon, wala parin akong pagsisi na iniluwal ko si Sofie sa mundong ito. Nagpapasalamat ako dahil nagkaroon ako ng anak na kagaya niya, kagaya niyang mapagmahal, maalaga, maganda, at halos na sakanya na ang lahat. Kaya walang pagsisi ang nasa puso ko.

Napitlag ako sa kakaisip ng may biglang magsalita mula sa likod ko…

“Good thing you’re already awake.” Mahinahon na saad ng lalaki. Ang boses nito ay pamilyar.

‘Oh no! ‘Wag naman sana maging tama ang hinala ko.’ Saad ko sa isip ko at dali dali kong pinunasan ang mga luha ko…

“Are you okay?” Dugtong pa nito. May halong pag-aalala ang tono nito.

Hindi ko parin ito sinasagot. Dahil baka tama ang hinala ko na siya nga.

“Hey, are you okay?” Saad nito, ngunit hindi ko parin ito sinasagot.

Mga ilang segundo lang ay naramdaman ko ang presensya nito mula sa likod ko, at ang susunod na nangyari ay hindi ko inaasahan…

Dahil bigla bigla ako nitong binuhat, hindi lang basta buhat ang ginawa nito, dahil ang buhat na ginawa niya ay pang bagong kasal.

Napatingin naman ako sa kanya, at parang nawala ang kakuluwa ko sa katawan ko, dahil tama nga ang hinala ko…

Si Hunter.

Don’t tell me si Hunter ang nakatalik ko kagabi?! Oh no, this is not good.

21

Hunter’s Point of View

Habang paakyat ako ng kwarto ko na dala dala ang niluto kong almusal na bacon, sausages  at egg rice kasabay narin nito ang pain reliever, naiisip ko ang mga sinabi nito kagabi, kung gaano siya kaswerte sa‘kin pag napangasawa niya ako, at iba pa, I wish hindi niya ito kinalimutan. But hindi na ako nag-aassume pa sa mga sinabi niya, dahil lasing siya — lasing siya ng sinabi niya ang mga bagay na ‘yun, at alam ko na nakalimutan na niya rin ang mga ‘yun, simula ngayon.

Aside from that naiisip ko rin kung tama nga ba ang ginawa ko sa kanya kagabi…

Baka kasi sabihin o isipin niya na I take an advantage to him, dahil lasing siya.

Anyway, kung sasabihin niya man ang mga ‘yun, kasalanan niya naman b’cause hindi niya napansin na nakainom na pala siya ng drugs na flibanserin last night, at kasalanan din niya bakit siya nakainom non.

Atsaka atleast natulungan ko siya, if I didn’t help him, baka hanggang ngayon ramdam niya parin ang ganoong klasing init. And one more thing, pareho lang din naman kami nasatisfy sa ginawa namin last night, I didn’t forget how he moan how big my thing inside him.

Anyway, nandito na ako sa harap ng kwarto, kakatok na sana ako ng biglang may narinig akong humihikbi, so instead of knocking, I just pressed the door slowly.

Nang mabuksan ko na ang pinto, nabigla ako dahil nakita ko itong nakaupo sa sahig habang nakatalikod, at kita ko rin ang konting dugo na may hot juicy semen ko on the bed and floor, oh no! Napasobra hata, bakit hindi ko ito nakita kagabi?!

Bigla naman akong naawa dahil naririnig ko ang mahinang paghikbi nito…

“Good thing you’re already awake.” Mahinahon kong saad sa kanya. I’m acting like walang nangyari kagabi.

I’m expecting a immediately response — response na magsesermon sa‘kin at ibubuhos lahat ang galit, but wala, wala akong narinig sa kanya.

‘I think nagising na siya sa katotohanan…’ I said to myself.

“Are you okay?” Nag-aalalang tanong ko sa kanya.

Ngunit mga ilang segundo ang lumipas, hindi parin ako nito kinikibo. Para akong tanga na naghihintay ng sagot mula sa pipi. Well, he’s not a mute person either deaf, I think he just don’t want to answer me b’cause of last night.

“Hey, are you okay?” Tanong ko ulit sa kanya, but he didn’t bother to answer my question, na nagpairita sa‘kin.

Kaya naman dali-dali kong inilagay ang tray ng pagkain sa may bedside table ko, at naglakad patungo sa kinaroroonan nito.

Nasa likod niya na ako, at kita ko ang balisa sa galaw nito. Alam kong ramdam niya na ang presensya ko, dahil nga balisa na ang galaw niya.

Nakaisip naman ako ng paraan para lalo siyang gulatin at pabalisahin.

Yumuko ako at bigla kong hinawakan ang likod kasabay nito mga paa niya at dali dali ko itong binuhat na parang bagong kasal.

Tanging gulat ang mapipinta mo sa mukha niya ngayon. Parang hindi ito makapaniwala na ako ang kaharap at bumubuhat sa kanya, isabay mo pa ang pamumula ng mukha nito at messy dress nito. Anyway, pinasuot ko sa kanya ang white polo ko, at sakto naman na hindi kasya sa kanya, kaya naman nagmukha itong dress, na lalong nagpaganda at nagpahot sa kanya.

Parang gusto ko tuloy siyang ikama ngayon.

T*ngina! ‘Wag mo muna akong saniban kalibugan!

“Are you okay?” May pilyong tanong ko ulit sa kanya.

“Y-yes! Kaya ibaba mo na ako… No need to carry me!” Nagpupumiglas na saad nito.

“Well, I’m not convinced…” Nakangising saad ko sa kanya.

“W-what do you mean?” Nabubulol na saad nito. Halatang kinakabahan ito.

“Nothing. Anyway, kumain kana.” Saad ko sa kanya at binaba ko siya sa kama.

Kinuha ko naman ang mga pagkain na nasa bedside table ko at lumapit sa kanya.

“Here, kain kana. Alam kong gutom na gutom ka dahil galing ka sa inuman kagabi at the same time napagod ka.” May pilyong saad ko sa kanya.

“I don’t want to eat busog pa ako.” Malamig na saad nito.

Kinuha ko naman ang kutsara at tindor, kumuha ako ng kanin at hinati ang sausage, pagkatapos non ay tinutok konito sa bibig niya.

“Eat!” Matigas na saad ko sa kanya.

“Ano ba?! I don’t want to eat, bingi ka ba?!” Iritableng saad nito.

Ngunit ako naman, hindi ko parin tinatanggal ang ang kutsara na nasa harap ng bibig niya.

“Eat this o iba ang kakainin mo!” May diin na saad ko sa kanya.

“Tsk!” Pagsuko nito, sabay subo sa kutsarang hawak ko.

Kukuha pa sana ako ng pagkain ng bigla niyang damputin ang kutsara mula sa kamay ko pati narin ang tray.

“Ako na. Kaya kong kumain mag-isa.” Mataray na saad nito.

“Okay. Bakit kailangan mo pang magalit?” Kunwaring inis na tanong ko sa kanya.

“Hindi ako galit.” Simpleng saad nito.

“Weh? Bakit ganiyan ang tono mo?” Tanong ko pa sa kanya.

Pinipigilan ko talaga ang tawa ko, ang itsura niya kasi. Laughtrip!

“Shut up! Kumakain ako.” Inis na saad nito.

Tumahimik naman ako.

Habang pinapanood ko itong kumain ng sausage ay hindi ko mapigilang mapalunok at magkaroon ng boner.

The way he put the sausage inside his mouth ay naalala ko ang nangyari kagabi. That was hot!

Nabalik ako sa ulirat ng bigla itong magsalita…

“Ahmmm… about last night, kalimutan mo na ang mga nangyari, alam kong lasing lang ako ng gabing ‘yun at hindi ko alam na mangyayari ulit ito. Kaya forget about it.” Malamig na saad nito.

What? I expect na bubungangain ako about last night… Akala ko sasabihan niya ako ng masasakit na salita, pero hindi ko ‘yun natanggap. What the?

“So, naalala mo pala ang nangyari?” Tanong ko sa kanya.

“Malamang, sasabihin ko ba kung hindi. Atsaka sapat nag proved ang dugo at ano mo sa may higaan na nagtalik tayo kagabi.” Pambabara nito.

“Kaya kalimutan mo na.” Dugtong pa nito.

“I literally not forget what happen between us last night and the last 5 years.” Matigas na saad ko sa kanya.

Bigla naman itong napatingin sa‘kin na may pagtataka. Parang napitlag ito dahil sa sinabi ko.

“W-what did you say?“

“I said, I literally NOT forget what happen between us last night and the last 5 years.”  Pag-uulit ko.

22

Louise’s Point of View

“Ahmmm… about last night, kalimutan mo na ang mga nangyari, alam kong lasing lang ako ng gabing ‘yun at hindi ko alam na mangyayari ulit ito. Kaya forget about it.” Malamig na saad ko sa kanya.

Even tho may nangyari sa‘min, ayoko paring pahabain ang sinulid ng komunikasyon namin. Gusto ko na itong putulin.

“So, naalala mo pala ang nangyari?” Tanong nito sa‘kin.

Napatawa naman ako sa tanong niya.

Seriously Hunter? Dapat pa bang itanong ‘yan?

“Malamang, sasabihin ko ba kung hindi. Atsaka sapat nag proved ang dugo at ano mo sa may higaan na nagtalik tayo kagabi.” Pambabara ko sa kanya.

Bobo na ba ang Hunter na ito? Tsk

“Kaya kalimutan mo na.” Dugtong ko pa.

“I literally not forget what happen between us last night and the last 5 years.” Matigas na saad nito.

Hinarap ko naman ito. Para kasing napitlag ang tenga ko dahil sa sinabi niya.

“W-what did you say?” Tanong ko ulit.

“I said, I literally NOT forget what happen between us last night and the last 5 years.”  Pag-uulit nito at  emphasize pa talaga ang NOT.

Bigla naman akong napatawa sa sinabi nito.

“Really? Akala ko ba kakalimutan mo na ang lahat ng mga nangyari sa nakaraan natin, tapos ngayon sasabihin mo ‘I literally not forget what happen between us last night and the last 5 years.’” I mocked what he said.

“Yes sinabi ko ‘yun. Pero iba ang ngayon Louise. Atsaka hindi ko makakalimutan ang pakikipagtalik ko sa mahal ko noon pa.” Seryosong saad nito.

“What the h*ck Hunter? Mahal? Mahal mo ako dati pa? Sabihin mo nga sa‘kin kung anong nakain mong pagkain para masabi mo ang salitang ‘Mahal’?”

“Yes mahal na mahal kita Louise, dati pa. Simula noong pumasok sa Company ko. Atsaka wala akong nakain na kahit ano para sabihin ang mga bagay na ito. I love you Louise… I really love you.”

Tinabi ko naman ang tray ng pagkain at hinarap ito.

“Hunter, you love me? Kung mahal mo ako dati pa, bakit mo ako sinabihan ng mga masasakit na salita? Mga salitang para sa mga bakla lang! Mga salitang parang mga kutsilyo na tumutusok sa bawat parte ng katawan ko? Mga salita na habang binibigkas mo ay may halong pandidiri. Alam mo bang hindi ko rin gusto ang nangyari sa‘tin noon? Aksidente lahat ang mga nangyari. Tapos, kung makareact ka parang ikaw ang nawalan. Atsaka ikaw ang unang humalik sa‘kin noon. ” Sigaw ko sa kanya.

“Alam ko.” Pa-cool na saad nito.

T*nginang lalaking ito. Ako nagdadrama tapos siya pa-cool lang? Hanep!

“Atsaka kung mahal mo talaga ako bakit mo ako dinuraan sa mukha? ‘Di ba mahal mo ako? Bakit mo ginawa ang bagay na ‘yun? Akala ko ba mahal mo ako? Nasisikmura mo ba ang ginawa mo sa‘kin ng umagang ‘yun?” Pagtigil ko.

Hindi ko mapigilan na maiyak. Dahil naalala ko na naman ang paghihirap na dulot ng taong ito sa‘kin noon.

“A-alam mo bang ang baba ng tingin ko sa sarili ko ng ginawa mo ‘yun sa‘kin? You ruined my life and everything! Naghirap ako Hunter. Naghirap ako! Naghirapa kong kalimutan ang mga bagay na ‘yun para sa ikatitino ng buhay ko o buhay namin ng anak k…” He cut me off.

“Anak natin.” Matigas na saad nito.

---

Hunter’s Point of View

“Anak natin.”

Tanging gulat at ‘di makapaniwala ang mapipinta sa mukha nito.

Bigla niya naman pinunasan ang mga luha nito…

“A-ano? What the f*ck Hunter?! Nahihibang ka na ba? Kanina sabi mo mahal mo ako dati pa! Tapos ngayon sasabihin mo ang anak ko!” Sigaw nito sa‘kin.

“Well, ano pa ba ang dapat kong sabihin Louise? I love you dati pa atsaka anak ko naman talaga si Sofie, I mean anak naman natin si Sofie. Atsaka alam kong magiging dalawa narin niyan ang anak ko na galing sa‘yo.” Nakangising saad ko sa kanya.

“H-hindi! No! Hindi mo anak ang anak ko. Atsaka lalaki ako duh! paano ako mag-kakaanak, wala akong matress. And what do you mean magiging dalawa ang anak natin? Wala nga akong matress ‘diba, atsaka inampon ko si Sofie.” Pagsisinualing nito.

“Don’t play dumb Louise! Alam ko ang lahat! Alam ko ang lahat. Alam ko na anak ko si Sofie dahil carrier ka. At magiging dalawa na ang anak ko na galing sa‘yo dahil may nangyari sa‘tin kagabi!” Matigas na saad ko sa kanya

Tinignan naman ako nito ng pagkagulat.

Mga ilang sandali pa ay biglang tumulo ang mga luha nito.

“A-ang lakas mong sabihin na anak mo ang anak ko! Tapos sasabihin mo pa na magkakaanak pa tayo?! Sige nga ano ba kita?! Wala ‘diba? Atsaka ilang ulit ko bang sasabihin sa ‘yo na hindi mo anak ang anak ko dahil inampon ko lang siya!” Pagsisinualing ulit nito na nagpainis sa‘kin.

“Dammit Louise! ‘Wag mo akong lolokohin dahil sinabi ko na sa‘yo kanina pa na anak ko si Sofie at magkakaanak ulit tayo. Alam kong carrier ka Louise kaya ‘di mo na pa maipagkakaila na hindi ko anak si Sofie!”

—Flashback—

Habang nakasakay kami sa aking yacht ni Louise, ay iniisip ko ang mga susunod na mangyayari pagkatapos ng sakunang ito…

Anyway, natutulog pala si Louise. At papunta kami ngayon sa Island na binili ko.

Nabalik ako sa ulirat ng biglang magring ang phone ko. Kaya naman dali-dali ko itong kinuha at tinignan ang pangalan…

Si Philip.

“Hello?” Saad ko sa kabilang linya.

“ Bro, I have a good news.” Masiglang saad nito.

“What is it?” Tanong ko sa kanya sabay labas ng yacht.

“About kay Louise and his

Daughter.” Seryosong saad nito.

Para naman bigla akong na-excite sa sasabihin nito.

“What about them? Ano? Spill it out bro!” Excited kong saad sa kanya.

“Bro, wait. Calm down. Here’s the information. Someone told me about the past of you husband Louise and his daughter Sofie or should I say your daughter.” Seryosong saad nito.

“What? What did you just say?” Naguguluhang tanong ko.

“ Louise got pregnant when you and him have a sex.”

Hindi ako makapaniwala sa mga nalalaman ko ngayon.

“Paano nangyari ‘yun? He’s a gay…”

“Yes, he is. Pero kakaiba siya Hunter. He’s like a gem, because he’s a carrier. Sa

bilyong

bilyong

taong nakatira sa

mundong

ito tanging 10 o 20 lang ang mga lalaking carrier.”

“What do you mean? Ano ang Carrier?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

“ Carrier means kahit na lalaki ka, pwede kang

magdala

ng tao sa

sinapupunan

mo. At ‘yun ang nangyari kay Louise when you and him have a sex.” Paliwanag nito.

“Anyway, sinong nagsabi ng mga information na ‘yan?” Nakangiting tanong ko sa kabilang linya.

“ Si Troy Versoza. Our long long time friend. Na in-accused mong

kasabwat

siya ni Mark, but no, he’s not. Marami ka dapat malaman pag

kauwi

mo dito. Anyway, ‘wag ka munang aalis diyan hanggang hindi mo

nakukuha

ang loob ni Louise. Para may

laban

ka kay Mark pag

kabalik

niyo dito. Keep safe bro!” Mahabang saad nito sabay end call.

—End of Flashback—

“Ano pagkakaila mo pa ba?! Kaya kahit ano pang kasinualingan na sasabihin mo ay hindi kita paniniwalaan. Kaya uulitin ko, anak ko si Louise at alam kong magkakaanak ulit tayo!” Sigaw ko sa kanya.

“Oo na anak mo si Sofie! Anak mo siya! ‘yan? Masaya kana? ‘Di ba ‘yan lang naman ang gusto mong marinig sa‘kin!” Humahagulgol na saad nito.

“Yes! ‘Yan nga ang gusto kong marinig sa‘yo! Bakit huh?! Bakit may kasinualingan ka na naman bang itinatago bukod diyan huh?! Bukod sa pagtago sa anak ko?! Atsaka Louise you’re so heartless, ilang week kana dito sa Pilipinas at hindi mo pa pinapakilala ang anak ko sa‘kin?! At kailan mo kayang balak sabihin sa‘kin huh?! Kaya pala…” Pagtigil ko.

“I’m sorry…” Tanging saad lang nito habang humahagulgol.

“Kaya pala noong unang pagkikita natin sa airport ay kamukhang kamukha ko na ito. At no wonder na tinawag niya akong Daddy, dahil siya talaga ang anak ko at ako ang Daddy niya!” Dugtong ko pa.

“And one more thing baka anak ko nga si Sofie, karelasyon mo naman ang p*tanginang Leonar…”  Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng bigla itong tumayo at binigyan ako ng isang malutong na sampal.

“‘Wag na ‘wag mong pagsasalitaan ng masama si Mark dahil wala siyang ginawang masama. Siya pa nga ang tumulong sa‘kin noong naghihirap ako. Siya ang tumulong sa‘kin noong pinalayas mo ako sa company mo! Siya ang tumulong sa‘kin upang malusog kong maiwal mula sa sinapupunan ko si Sofie. Siya rin ang nag-encouraged sa‘kin para makayanan ko ang panganganak ko kay Sofie. Kaya ‘wag na ‘wag mo siyang pagsasalitaan ng masama.” Mahabang saad nito habang humahagulgol.

Napakasakit palang marinig sa taong mahal mo ang mga ganoong kataga. Mga katagang parang isinusumbat niya sa‘yo na wala ka sa tabi niya sa mga panahong  naghihirap siya…. Beside he’s right.

“Alam mo ba kung sino dapat ang pagsalitaan ng masama? Dapat ikaw ‘yun! Dahil kahit ni-isa wala kang naitulong sa‘kin, wala ka sa tabi ko noong iniluwal ko si Sofie! Atsaka pwede ba Hunter, kung meron o wala man kaming relasyon ni Mark, wala ka ng paki pa doon!” Dugtong pa nito.

Dahil sa narinig ko sa kanya, bigla kong kinuha ang tray ng pagkain at itinapon ‘yun sa wall na nagpagulat sa kanya at the same time takot.

“Meron akong paki Louise! Dahil mahal kita. Mahal na mahal kita. Atsaka alam ko Louise! Alam kong marami akong kasalanan sa ‘yo! Pero hinanap kita…H-hinanap kita sa mga panahong ‘yun, ngunit dahil sa p*tanginang Leonardo na ‘yan at tinakas ka niya mula sa‘kin!” Sigaw ko sa kanya. At hindi ko narin mapigilan ang sarili kong maiyak.

“Hinanap kita Louise. Everyday, everynight, every second, and every hour and minute I always finding you. Pero hindi kita mahanap. Naghire pa ako ng mga tauhan upang madetect ka sa mga panahon ‘yun, ngunit hindi talaga kita mahanap, dahil tinago ka sa‘kin ng Leonardong ‘yun! K-kaya sana mapatawad mo ako Louise.” Humahagulgol kong saad sa kanya.

Siya naman ay nakatingin lang ito sa‘kin. Tulala ito, na parang wala sa mundong ginagalawan namin.

Mga ilang sandali pa ay tumayo ako at hinawakan ko ang kamay nito at humarap sa kanya…Hinarap naman ako nito ng pabalik.

“Losing you was the biggest mistake I ever made in my whole life and I regret it. So now that I have you again, I’ll never let you go no matter what.”

23

Mark’s Point of View

“Ano?! ’Di niyo parin siya nahahanap?! Mga t*ngina niyo wala kayong kwenta! Binabayaran ko kayo ng malaki, dapat ayusin niyo ang trabaho niyo! Siguraduhin niyong mahanap niyo si Louise, kung hindi kayo ang hindi mahahanap. And one more thing mag-spy ’din kayo sa P’pub and Royal Caribbean Inc. check him there at tignan niyo rin kung nandiyan ba si Hunter o wala! Naiintindihan niyo ba?!” Mahabang sermon ko sa tauhan ko ngayon.

“ N-noted po

Boss .” Kinakabahang saad ng isa sa mga tauhan ko.

“Good.” Simpleng saad ko sabay end call.

Anyway, nandito pala ako ngayon sa mansyon and inaasikaso ko ang company ni Louise sa Los Angeles. Ilang days na kasing ’di tumatawag ang secretary niya, and I don’t know why.

And 2 days passed narin pala simula ng umalis sa bahay si Louise, at hanggang ngayon, ’di parin siya umuuwi,

-Flashback-

“Louise…Masama ba ang magmahal? Kasalanan bang magmahal? Masama ba at kasalanan bang mahalin ka?!” Humahagulgol na saad ko sa kanya.

Siya naman ay parang hindi makapaniwala, hindi makapaniwala sa mga narinig niya sa’kin ngayon.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong naglakad papunta sa kinaroroonan ko…

“Do you love me too Louise?” Nakangiting tanong ko sa kanya.

Akala ko noong una yayakapin o hahalikan niya ako at ibabalik niya ang pagmamahal ko.

Ngunit akala ko lang pala ’yun, dahil bigla itong kumaripas ng takbo palabas ng kwarto.

“Louise!” Sigaw ko sabay takbo para masundan siya.

“Louise!” Sigaw ko ulit, ngunit ’di niya talaga ako pinapakinggan at nakita ko nalamg ito na nakalabas na siya ng bahay. Kaya naman lalo pa akong tumakbo.

“Louise!” Buong lakas kong sigaw sa kanya… Ngunit wala na, dahil nakalabas nga ako ng bahay, kita ko naman itong nagmamaneho na ng sasakyan niya paalis dito.

Nang mawala na ito sa paningin ko, napaupo nalang ako sa sahig at dinadamdam ang pagalis ng aking mahal.

Siguro, he needs some time para mag-process sa utak at puso niya ang mga sinabi ko sa kanya kanina.

Mga ilang sandali pa ay bigla kong maramdaan na may maliit na kamay na humawak sa likod ko…

“Daddy Mark. Why are you sitting here? And where’s Papa po? I’m hungry na po, I want to eat.” Cute na saad nito.

Napangiti naman ako dahil sa inasal nito, kahit bata siya, she still has cares for me.

Bago ko naman ito hinarap, pinunasan ko muna ang mga luha ko, baka kasi lalong magalala ang batang ito.

Mga ilang sandali pa ay hinarap ko na ito.

“Sofie, I just want to sit here b’cause it’s really refreshing here. And about sa Papa mo, umalis siya and I don’t know where he’s goin’, but don’t worry, uuwi din si Papa maya-maya lang.” Nakangiting Pagsisinualing ko sa kanya

Well, I don’t know kung uuwi ba siya o hindi. Pero sana uuwi siya, dahil kung hindi, kakainin ako ng konsensya at pag-aalala ko.

“Okay po Daddy Mark. Daddy Mark, could we eat in Jollybee?” Nakangiting tanong nito.

Bigla naman akong nagtaka sa tanong nito.

“Jollybee? Saan ’yun? Masarap ba pagkain doon baby?” Sunod-sunod na tanong ko.

“Jollybee, that’s a fast food po Daddy Mark. And their chicken and spaghetti is so delicious!” Masayang saad nito.

“What? Nakapunta kana ba doon? Kailan ka pumunta? Sinong kasama mo?” Sunod-sunod kong ulit tanong ko sa kanya.

“No. ’Di pa po ako nakapunta doon.”

Bigla naman akong natawa sa sinabi nito. She’s hilarious!

“And why did you know na masarap ang Chicken and Spaghetti nila doon?” Tanong ko sa kanya.

“B’cause when we’re going to the mall, I always seeing the other kids eating there and their reaction was so amazing! Like their are in heaven pag pong kumakain sila doon. Kaya I want to eat there now Daddy Mark!” Mahabang saad nito habang naka-pout.

“Okay, let’s go!” Masayang saad ko sa kanya.

Tumayo na ako and I let out a heavy sigh, kahit pala umalis si Louise ngayon na hindi ako binigyan ng sagot. Napagaan naman ng batang ito ang nararamdaman ko kahit konti lang.

-End of Flashback-

I even hire some of men para hanapin siya, pero ’di talaga siya mahanap hanggang ngayon, kaya naman pati ako kumilos narin, I even find him kahit saang lugar, like sa mall, sa mga pubs, and sa mga kakilala niya… Pero ’di ko talaga siya makita.

Nabalik ako sa ulirat ng biglang magring ang phone ko kaya naman dali-dali ko itong kinuha at tinignan ang caller’s name…

Si Ariana

“Ano na naman ba ang kailangan ng babaeng ito?” Iritableng bulong ko.

Mga ilang saglit pa ay sinagot ko na ito…

“Hel…” ’Di ko natapos ang sasabihin ko ng bigla itong sumigaw.

“ Bakit ang tagal mong sagutin ang phone mo huh?!

Kanina

pa ako tumatawag! ” Sigaw nito na nagparindi sa’kin.

“What the f*ck Ariana? Alam mo bang konti nalang puputok na ang eardrum ko! Atsaka ano bang paki mo kung matagal kong sinagot ang phone huh?! Atsaka bakit ka ba napatawag?!” Iritableng saad ko sa kanya.

“ Shut up!

Anyway,

nahanap

mo na ba sila?“ Tanong nito.

“‘Di ko pa sila nahaha…” Bigla naman akong napatigil sa sasabihin ko.

“Wait? What? Sinong sila? Isa lang naman ang hinahanap ko at si Louise lang ’yun.” Saad ko sa kanya.

„ What the heck Mark? Hindi mo rin ba hinahanap ang future husband ko?!

” Inis na saad nito.

Nagulat naman ako sa narinig ko sa kanya. Nawawala din si Hunter? How? When?

“What do you mean na dapat hanapin ko rin ang Hunter na ’yun?!” Takang tanong ko sa kanya.

“ Well, unfortunately nawawala din siya. 2 days ago ng gabing ’yun, same sila ni baklang Louise, pero umaga lang ang sa kanya.” Mahaban g saad nito.

Pero instead na magfocus ako sa pagkawala ni Hunter, parang napitlag ang tenga ko sa dalawang salita na kinamumuhian ako.

“What did you say?! Baklang Louise? ’Di ba sinabi ko na sayo noong una palang na ‘wag mo siyang tawaging ganoon!” Galit na sigaw ko sa kanya.

“ Tsk sorry okay, di na

mauulit

.” Saad nito. Pero alam kong peke lang ’yun.

“Anyway, bakit ka pala napatawag, aside sa mga sinabi mo tungkol kay Hunter?” Tanong ko sa kanya.

“ Hindi ka ba

bibisita

dito sa bahay?

B’cause

walang

nagaasikaso

sa’kin

, dahil ako lang

mag-isa

and palagi akong

gutom.” Reklam o nito.

“Well, hindi ako pwedeng bumisita diyan b’cause inaasikaso ko ang company and si Sofie.” Simpleng saad ko sa kanya.

“ Wow! Grabe ka, okay lang sana kung ang company lang ang inaasikaso mo, pero bakit pati ang pesteng ’yan kailangan mong

alagaan

?” Iritableng saad nito.

“Shut up Ari! Anak narin ang turing ko sa batang ito, kaya ‘wag na ‘wag mong matawag na peste.” Inis na saad ko sa kanya.

“ Galing mo din, ’yan, para lang anak. Pero ang nasa sinapupunan ko ay totoo mong anak!” Sigaw nito.

24

Mark’s Point of View

“ Galing mo din, ’yan, para lang anak. Pero ang nasa sinapupunan ko ay totoo mong an ak ! ”

Sigaw nito na nagpainis sa akin.

“Oo sabihin na natin na totoo kong anak ang nasa sinapupunan mo. Pero kahit na kailan hindi ko ituturing na anak ’yan, dahil aksidente lang ang lahat! Atsaka si Hunter naman ang tatayong tatay niyan ’diba?! Ngayon, kung wala ka man kasama diyan, ’di ko na problema ’yun!” Sigaw ko sa kanya sabay end call.

Yes, tama ang mga nabasa niyo, Ari’s baby was mine. Galing sa’kin ’yun, pero lahat ng ’yun ay aksidente lamang.

-Flashback-

“Hindi! This can’t be Mark! Si Hunter ang mahal ko, bakit nangyari ang bagay na ito…” Galit na sigaw nito sa’kin, habang pinupulot ang mga damit niya mula sa sahig.

“F*ck you Ari! Akala mo mahal din kita? Si Louise ang mahal ko! And I didn’t expect na mangyayari ang bagay na ito!” Sigaw ko sa kanya.

“I know na mahal mo siya. But bakit ito nangyari sa’tin?! Paano na niyan ako?! What if mabuntis ako?! Lalo na wala ka naman ginamit na protection?! P*tangina I’m dead! Dapat pala ’di na ako sumamang uminom na kasama ka!” Napapraning na sigaw nito.

Well, unfortunately, we accidentally had s*x na hindi namin alam. Kaninang umaga pa kasi kami sa pub kanina, and siguro dahil sa kalasingan namin, we do this such a thing na pinagsisihan naming dalawa.

“Well, I don’t give a f*ck Ariana! Ikaw na bahala diyan dahil hindi ko aakuhin ’yan, kung mabubuntis ka man. Lalo na ngayong malapit ng maging kami ni Louise.” Nakangising saad ko sa kanya sabay suot sa mga damit ko.

“What the f*ck Mark?! ’Di mo ba ako tutulungan dito?!” Iritableng tanong nito.

“No. Now, aalis na ako, at ikaw na bahala diyan kung anong paraan ang gagawin mo, atsaka maaga pa naman…” Pagtigil ko at kinuha ang phone ko, I checked the time and it’s…

“It’s just 8:00 PM Ari, pwede ka pang gumawa ng paraan para maayos mo ang problem mo na ’yan. Goodluck.” Nakangising saad ko sa kanya, sabay labas ng kwarto.

“Mark!” Rinig ko pang sigaw nito, ngunit hindi ko na siya pinakinggan pa at umalis na sa lugar na ’yun.

-End of Flashback-

Mga ilang araw lang simula ng mangyari ’yun, ay biglang tumawag sa’kin si Ariana na na-solved na daw problem niya. At ang solution ay ang pagtayong ama ni Hunter sa anak namin.

Hindi ko alam kung paano nangyari na napaniwala niya si Hunter na siya ang ama ng batang nasa sinapupunan niya ngayon. Pero wala na akong balak pang alamin kung paano nangyari ’yun, dahil masaya na ako.

Until nangyari ang kinakatakutan ko, at ’yun ang pagkawala ni Louise ngayon.

Argh! I don’t what to do…

Napitlag ako sa kakaisip ng biglang mag-ring ulit ang phone ko, kaya naman dali-dali ko na itong sinagot…

“Ano na naman ba ang gusto mo Ariana?! ’Di ba sinabi ko na sa’yo kanina pa, na problema mo na ’yan?!” Galit na sigaw ko mula sa kabilang linya.

T*ngina! Stress na nga ako sa kakahanap kay Louise, stress pa ako sa babaeng ito!

“Ahmm… B-boss hindi po si Ma’am Ariana ’to, ako po si Gray, ’yung tauhan mo po… ” Nahihiyang saad nito, dali-dali ko naman tinignan ang screen ng phone ko at kita ko nga ang name nito na si Gray.

‘T*ngina! Pahiya ako doon!’ Saad ko sa sarili ko.

“Sorry, what to do you want?!” Inis na saad ko sa kanya.

“ Ipapaalam

lang po namin na

nakapagimbestiga

na kami kanina pa po sa

P’pub

at Royal Caribbean

Inc.

” Saad nito.

“Then, anong natuklasan niyo?” Tanong ko sa kanya.

“ Boss, sa

P’pub

po, may

napagtanungan

po kaming mga tao doon, at may

naganap

na

kaguluhan

po daw doon noong gabi 2 days ago, and sa Royal Caribbean Inc. naman po ay 2 days narin po daw nawawala si Hunter. At ayon po sa

napagtanungan

ko, si Hunter rin po daw ang may

dulot

ng gulo sa

P’pub

. ’Yan lang po Boss ang mga

nasaganap

naming mga

balita

sa dalawang nabanggit po.” Mahaban g salaysay nito.

“What?! Are you freaking insane?! ’Yan lang ang mga nasagap niyong balita?! Argh! Ayusin niyo pa ang trabaho niyo! You’re just wasting my time. Maghanap pa kayo! Specially si Louise. ’Wag niyo ng galawin pa si Hunter. Ako na bahala sa kanya.” Seryosong saad ko sa kaniya.

“Pasensya na po, gagawin po namin ang lahat Boss.” Saad nito.

“Good.” Simpleng saad ko sabay end call.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko at kinuha ang phone at susi ng kotse ko. I want to make things clear right now. I want to talk to them.

Palabas palang ako ng bahay ay bigla kong nakasalubong si Sofie kasama si Manang Lily. Oo nga pala, uwian na nila ngayon galing sa school.

“Good Noon po Sir.” Nakangiting saad ni Manang Lily. Nginitian ko naman ito.

Tinignan ko naman si Sofie mula sa gilid ni Manang, at kita ko sa mukha nito ang nakapintang simangot, kaya naman nilapitan ko ito at pinantayan.

“Baby, what’s wrong?” Nag-aalalang tanong ko sa kanya.

“Nothing Daddy Mark, I just missed Papa. Daddy Mark, when will you find Papa po?” Naiiyak na tanong nito.

“Well baby, I don’t know, but trust me. Hahanapin ko Papa Louise mo as soon as possible and I’ll do my best to find him, okay?” Nakangiting saad ko sa kanya.

I want to cry, b’cause dahil sa’kin nawala ang Papa niya. And I don’t want to give an exact date kung kailan ko mahahanap Papa niya.

“Okay po Daddy Mark, I trust you po!” Nakangiting saad nito sabay yakap sa’kin. Niyakap ko naman ito pabalik.

Mga ilang saglit pa ay kumalas narin kami sa pagkakayakap.

“Okay Baby, I gotta go. Aalis muna si Daddy para mahanap na si Papa okay. Now, punta kana sa kwarto mo para magpalit and pagkatapos ni Manang Lily magluto kain kana ah.” Nakangiting saad ko sa kanya.

*Okay po Daddy Mark!” Masiglang saad nito sabay halik sa pisngi ko. Pagkatpos non ay tumakbo na ito papasok sa loob.

“Manang, ikaw na po bahala kay Sofie, ’wag kayong magpapasok ng stranger dito, especially Ariana. Okay?” Sigaw ko.

“Yes Sir!” Pagsangayon ayon naman nito.

…

Habang nagbiyabiyahe ako papunta sa P’pub. Iniisip ko kung bakit nga ba nagkagulo doon noong araw na nawala or should I say umalis si Louise sa bahay, and then ang puno’t dulo ng gulo ay walang iba ay si Hunter.

And one more thing, aning dahilan kung bakit nagkagulo doon?

Argh! My curiosity is eating me right now. I want to know everything para malaman ko kung may connect ba ito sa pagkawala ni Louise hanggang ngayon.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa P’pub. Pinark ko na ang kotse ko sa parking lot at bumaba na.

Naglakad na ako papunta sa entrance, at kakaharap ko palang sa bouncer ay agad niya na akong binawalan.

“Sir, I’m so sorry po. Pero hindi po kayong pwedeng pumasok dito.” Mahinahon na saad nito na nagpainis sa’kin.

Seriously?

“What the f*ck? And why? Bakit hindi ako pwedeng pumasok dito? I’m a customer too, and customer is always ri…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng biglang may magsalita mula sa likod ko.

“Not ALL customer is always right!” Monutous na saad nito, kaya naman napatingin ako sa nagsalita na ’yun. At kita ko si Philip. Halatang galing ito sa opisina, dahil naka tuxedo pa ito.

“What do you mean?” Saad ko sa kanya habang binibigyan ng death glare.

“Well, I know you Mark. You just need to know something kaya ka pumunta dito, and your men’s Gray told me, and he’s already dead!” Nakangising saad nito na ikinagulat ko.

HAPPY BIRTHDAY

LISA

! (

BLACPINK

)🖤💗

25

Louise’s Point of View

“Argh! Paano ba makakaalis sa punyetang islang na ito!” Inis na bulong ko.

Nandito pala ako ngayon sa sala. Nakatambay lang at hindi alam kung anong gagawin.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng biglang may magsalita sa likod ko,

“Kahit anong gawin mo Louise. You can’t leave this island alone.” Mahinahon na saad nito.

Kaya naman hinarap ko ito. At laking gulat ko nalang kung sino ito. I mean siya si Hunter, pero nakablack board short lang ito, as in short lang, wala itong damit, parang galing ito sa pag-ggym dahil sobrang pawis nito, at kita talaga ang mahulma nitong katawan, mas mahulma pa sa mga modelo ko sa LA.

I look at him from his board chest, pababa sa 8 packs abs niya hanggang sa nakabukol nitong…Argh!

Sh*t he’s so hot! Pero ’di parin ako magpapaapekto sa kanya. Tsk!

Nabalik ako sa ulirat ng bigla itong magsalita…

“Done checking me out? Konti nalang kakainin mo na ako, at pwede naman, kahit ngayon pa.” Nakangising saad nito.

“W-what the f*ck are you talking about?! I’m not checking you. I-i’m checking your board short? Yes your board short, magkano ’yan? Para naman mabili ko ang mga modelo ko doon.” Kinakabahan kong saad sa kanya. Takte! Bakit ko pa kasi siya tinignan? Akala pa niyan niya pinagnanasahan ko siya!

“Tsk! You don’t need a models Louise. At kahit ’wag mo narin silang bilhan.” Husky na saad nito.

Bigla naman akong napatawa sa sinabi nito. Seriously Hunter?

“How am I suppose to do If wala sila? Sagutin mo nga. Atsaka I need those man to represent my clothes.” Natatawang saad ko sa kanya.

“You don’t need those man. Nandito naman ako…” Pagtigil nito sabay lakad palapit sa’kin.

Umatras naman ako.

He’s looking at me with… I don’t understand, I don’t know… I can’t figure it out kung paano niya ako tignan.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang ang sofa at nagulat ako ng bigla akong mapahiga…

“Ahh…!” Tili ko, ngunit hindi naituloy ng bigla niyang ilagay ang daliri niya sa bibig ko.

“Shhhh!” Saad nito sabay patong ng kaliwang kamay niya sa gilid ng mukha ko, kasunod naman non ang kanan kamay. Bali nakakulong na ako sa mga braso niya.

Hindi ko alam kung kakabahan ba ako o ano? Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

“You don’t need those man Louise b’cause I can be your model, husband, and mostly the father of our children.” Saad nito using his husky voice.

T*ngina! Masyado din ang hinayupak na ’to! Daig pa ang rebisco, masyadong mafeeling!

“Yes, ngayon ko lang naisip na…” Nakangiting pagtigil ko.

“Sabi ko na sa’yo.” Nakangising saad nito.

“Ngayon ko lang naisip na kaya pala kitang tadyakan mula sa paa ko!” Sigaw ko sa kanya sabay tadyak sa alaga niya na dahilan para mapatayo at mapatalon ito sabay sigaw…

“Ahhhh!” Sigaw nito habang tunatalon.

“What the f*ck is your problem?! Bakit mo tinadyak ang dragon ko!” Daing nito.

Natatawa nalang ako dahil sa inasal niya, para siyang dambuhalang palaka habang hawak hawak ang pagkalalaki niya.

“Ano? Okay ka lang ba?!” Natatawang saad ko sa kanya, tinignan naman ako nito ng masama.

“You think I am okay?! Pagkatapos ng ginawa mo sa’kin!” Inis na saad nito habang hawak hawak ang pagkalalaki niya.

“Yes!” Nakangising saad ko sa kanya.

“Anyway, Hunter! I-uwi mo na ako sa’min! For sure hinahanap na ako ng anak ko!” Sigaw ko sa kanya, humarap naman ito sa’kin habang hawak hawak parin niya ang pagkalalaki niya.

“You think makakauwi ka? Lalo na sobra ang ginawa mo sa dragon ko?! And what did you say? Your daughter? Anak ko rin siya.” Inis na saad nito.

“Tsk! I know ’wag mo ng paulit-ulit pa. Now call one of your men at papuntahin mo dito sakay ang yacht! I badly wanted to go home Hunter!” Pagmamakaawa ko sa kanya, but halata parin sa tono ko ang inis.

Paano ba naman kasi, mag-dadalawang araw na kami sa punyetang isla na ito at hanggang ngayon nandito pa rin kami!

Magdadalawang araw narin ng bigla siyang umamin. And I don’t give a f*ck to answer it nor kausapin siya ng maayos.

“Sweetie look…” I cut him off.

“Shut up! Don’t call me sweetie, wala pang tayo!” Masungit na saad ko sa kanya.

Bigla naman nag-iba ang expression nito, ngunit mga ilang sandali pa ay bigla ngumisi…

“So may chance pala ako.” Nakangiting saad nito.

“What do you mean?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

“Because you said awhile ago that hindi PA tayo kaya I can’t call you sweetie.” Nakangising saad nito at in-emphasize niya pa talaga ang salitang PA.

“Tsk! Whatever!” Saad ko lang sa kanya.

Pero siya naman ay hindi parin natatanggal ang malawak na ngisi na nakaguhit sa mapupulang labi nito, mga ilang sandali pa ay bigla itong naglakad patungo sa’kin…

Oh! Oh! Mangyayari na naman hata ang katulad kanina.

“Stop! Baka gusto mo ulit tadyakan kita! Atsaka sagutin mo ang tanong ko! Bakit hindi ako pwedeng umuwi?!” Pagbabatanta ko sa kanya sabay taas sa kanang paa ko, napatigil naman ito.

*Okay, okay. Ibaba mo na ’yan.” Saad nito na sinunod ko naman. Para siyang batang kumilos pagnagmamakaawa siya.

“Louise, you can’t go home.” Seryosong saad nito sa’kin.

Tinignan ko naman ito ng may pagtataka…

“And why? Bakit hindi ako pwedeng umuwi? ’Di ba ikaw ang nagdala sa’kin dito?!” Naiinis na saad ko sa kanya.

“B’cause delikado.” Simpleng saad lang nito. Nagtaka naman ako sa sinabi nito. Delikado? Saan?

Sasagot palang sana ako sa sinabi niya ng bigla itong magsalita.

“Atsaka nandito naman ako.May gwapo kang kasama at maskulado. Ano pa bang gusto mo? Pwede mo rin akong kainin everytime and anywhere.” Nakangising saad nito habang fineflex ang katawan niya.

“Tsk! Ayaw kitang kasama, duh! Kahit gwapo, maskulado, at pwede pa kitang kainin. Ayaw parin kitang kasama!” Iritableng saad ko sa kanya.

*So, nagwagwapuhan ka sa’kin?” Sabay pogi sign.

“N…” He cut me off.

“Namamaskuladuhan ka sa katawan ko?” Sabay flex ulit sa katawan niya.

“It’s definitely n…” He cut me off again.

“So pwede mo din pala akong kainin.” Nakangising saad nito and he bite his lip.

T*ngina anong pinagsasabi ng damuhong ito!

“N…” He cut me off again and again!

“Wala ng bawian Louise! And one more thing you need to go to the mall later, may darating tayong bisita mamaya.” Mahabang saad nito.

Wait? What? Mall? May Mall?!

“May Mall dito?” Tanong ko sa kanya.

“Yes.” Simpleng saad nito.

“Then why didn’t you tell me?!” Inis na saad ko sa kanya.

“Nagtanong ka ba?” Pambabara nito sa’kin.

“Kanino ang Mall na ’yun?”

“Sa’kin. Doon ako kumukuha ng mga supplies of foods or need for my house.” nakangiting saad nito.

Tsk! May mall pala dito at ang malala pa ay sa kanya, siya ang may ari! Hindi man niya lang sinabi.

And one more thing, I wonder kung sino kaya ang bisita mamaya?

26

Louise’s Point of View

Habang pababa ako sa hagdanan, I can’t believe myself na nagawa kong casual attire for myself ang mga damit ni Hunter. Wala kasi akong damit dito, kabobo kasi ni Hunter, kinidnap niya ako without knowing kung may damit ba ako dito o wala. Kaya naman ang ginawa ko, pinunit ko ng half ang white t-shirt niya at sinuot ito para maging crop top, nilagyan ko rin ito ng paribbon sa ibaba para mas maganda, kaya naman kita ang waist ko and para naman sa pambaba, sinuot ko lang ulit ang maiiksi kong black short, kaya naman kita ang maputi kong mga binti at legs. Well I don’t give a f*ck b’cause this is my body and masusuot ko kung ano ang gusto kong isuot.

Anyway, kaya ako nagbibis ngayon b’cause pupunta ako sa Mall ngayon, and remember he asked me to go para bumili ng mga kailangan para sa so called occasion mamaya, meron daw kasing mga darating na bisita mamaya and I don’t know if that’s an occasion or business man’s dinner lang. Well, I don’t care anyway hindi ako lalabas ng kwarto kung maraming tao mamaya.

Pagbaba ko ay bumungad agad sa’kin si Hunter na seryosong nagbabasa ng news paper habang nakaupo sa couch sa sala.

Tsk! ’Di ko pa rin nakakalimutan ang mga nangyari kanina. Tsk!

Naglakad na ako patungo sa pinto, ngunit hindi pa ako nakalalapit sa pinto, as in wala pa ako sa kalahati ng nilalakaran ko ay naramdaman niya na agad ang presensya ko.

“Saan ka pupunta?” Biglang tanong niya sa’kin sabay baba sa news paper na hawak niya.

‘Seriously Hunter? Are you dumb para makalimutan ang bagay na ’to?’ Saad ko sa isip ko.

“Sa Mall malamang.” I said sarcastically and I rolled my eyes.

“Sa Mall?” Tanong pa nito.

“Ofcourse! ’Di ba inuutusan mo ako? May amnesia ka ba? Tsk!” Iritableng saad ko sa kanya.

“Pupunta ka lang sa Mall ganiyan pa ang suot mo?! Sobrang ikli? Ano ka gigolo?! Tignan mo nga, kitang kita na ang singit at nipple mo!” May halong inis na saad nito.

“Bastos talaga bunganga mo kahit kailan!Atsaka anong gigolo? Bakit bawal bang isuot ang mga ito…” Pagtigil ko sabay ikot para ipakita ang suot ko.

“Ang ganda naman, atsaka maganda ako kaya don’t worry, babagay lahat ang mga isusuot ko. Lalo na itong t-shirt na pinunit ko!” Nakangising dugtong ko sa kanya.

Bigla naman nag-iba ang expression nito at biglang napatayo sabay karipas ng takbo papunta sa kinaroroonan ko.

Hinawak-hawakan ang pangitaas ko.

“Ano ba! Bastos ang lalaking ‘to!” Saad ko sa kanya sabay tulak na dahilan para mapalayo siya sa‘kin.

“Is that my shirt?!” Iritableng saad nito habang turo turo ang damit ko ngayon.

“Ito ba?” Saad ko sa kanya sabay ikot sa harap niya para lalo siyang mainis.

“Yes!” Inis na saad nito, habang magkadikit ang makakapal nitong mga kilay.

“Is’nt beautiful?” Nakangising saad ko sa kanya sabay ikot ulit.

“Is’nt beautiful?! Maganda naman pero bakit ang t-shirt ko pa ang ginawa mong ganiyan?!” Inis na saad nito.

“Maganda naman pala, ani pang problema mo doon? Atsaka kasalanan mo rin bakit ko ginawang ganito ito, I don’t have clothes here. Kinidnap mo ako without knowing na wala pala akong gamit dito? Kaya magdusa ka, all of your clothes here gagawin kong damit ko!” Nakangising saad ko sa kanya sabay alis sa harapan niya.

Ang expression nito ay hindi makapaniwala kaya naman natawa nalang  ako sa inasal niya.

Pagkalabas ko ng bahay ay agad akong sumakay sa sasakyan niyang lamborghini at pinaandar ito paalis.

Yes tama ang nabasa niyo, ako ang nagdrive kasi wala man siyang mga katulong dito or driver man lang. Halos mga tauhan niya lang hata ang mga nandito including their family, hindi ako sure b’cause hindi pa ako nakakalibot dito ng mga may mga tao dito, last kasi akong  pumunta dito nang nagtatrabaho pa ako sa kanya, at matagal na ‘yun kaya ‘wag na nating balikan pa.

Anyway, habang nagbiyabiyahe ako, napansin kong ang ganda pala ng tanawin dito, simula kasi nang ikidnap ako ni Hunter papunta dito ay hindi pa ako nakalabas sa bahay niya. Sobrang strict kasi ng damuho!

Makapag-night beach nga mamaya, sakto naman na may bisita siya mamaya, gagawin kong opportunity ‘yun para makalabas ako sa bahay.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa Mall. Pinark ko na ang Lamborghini sa parking lot sa harap ng Mall at bumaba na, pagkababa ko palang sa kotse ay hindi na ako makapaniwala sa nakikita ko.

Dahil sobrang ganda ng Mall. Parang luxury hotel ito sa ibang bansa. Pinaghalo kasi sa labas nito ang gold and black at sa taas nito ay nakalagay ang ‘ The Royal L’ habang sa taas ng L ay may crown.

I wonder kung anong ibig sabihin ng pangalan ng Mall na ito.

Anyway, naglakad na ako patungo sa entrance ng Mall. Pagkarating ko doon ay agad akong in-assist ng Guard.

“Good noon Ma’am! How’s your day po?” Masiglang saad nito habang nakangiti. Infairness, pati Guard nila dito gwapo.

“Well, it’s fine.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“That’s great po Ma’am!” Masiglang saad nito sabay bukas ng pinto para sa‘kin.

Pumasok na ako, at talagang nakakamangha ang Mall na ito. Dahil kung maganda sa labas, mas maganda naman ang sa loob nito, merong mga naglalakihang chandeliers na nakasabit sa ceiling tapos ang mga wall nito ay black, gold and white.

Napansin ko rin na ang konti lang ng mga tao dito.

Anyway, naglakad na ako papunta sa market section, para bumili ng mga meats and vegetables para sa iluluto nila mamaya. I don’t know kung sinong magluluto, pero I think ako ang paglulutuin nila, kaya bibili ako ng mga kailangan ko kung ako man ang magluto.

Kumuha ako ng frozen beef steak slice, pork, at chicken. Kumuha naman ako n brocoli and other vegetables sa vegetables section. Magluluto kasi ako ng mga Filipino Dish at Spanish Dish.

Nang matapos akong mamili ng mga kailangan para sa lulutuin mamaya ay agad na akong pumunta sa counter para makapagbayad na at para makapunta narin sa clothes section dito, napansin ko kasi kanina na sobrang dami nga mga damit dito, as in sobrang dami ng mga stall ng mga damit, kaya naman napagdesisyonan ko na titingin ako mamaya at kung may magustuhan man ay bibili narin lol.

Nang makarating na ako sa counter ay nilagay ko na lahat ang mga pinamili doon.

“Good Afternoon Ma’am!” Masiglang saad nit ate ganda.

“Good Afternoon!” Nakangiting saad ko naman.

Habang pinoproseso ang mga pinamili ko ay napagdesisyonan kong kunin na ang ATM na binigay sa‘kin kanina ni Hunter mula sa bag ko.

Ngunit habang hinahanap ko ito sa bag ay parang kinakabahan ako dahil hindi ko parin ito mahanap nor makapkap.

“Luh! Asan na ‘yun!” Mahinang bulong ko habang kinakapkap ang ATM.

Mga ilang sandali pa ay biglang nagsalita ang Cashier.

“Total of 5,855.67 Pesos Ma’am.” Rinig kong saad niya.

Kaya naman tinignan ko ito na parang nahihiya. Takte! Mapagkakamalan pa niyan akong bogus buyer dito!

“Is there any problem Ma’am?” Nakangiting tanong sa‘kin ng cashier.

“Ahmm…Miss I’m so sorr…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng biglang may lalaking nagsalita mula sa likod ko.

“Miss, here’s my ATM. Isali mo na rin ang sa kanya.” May diin na saad nito sabay abot sa Black Card nito.

---

Special thanks po kay @

Ashton

dahil sa paggawa ng bagong book covers natin. Salamat po!

27

Hunter’s Point of View

“Ano?! Kung ’di ko kayo nakita wala na kayong balak umuwi?! Anong oras na?! At kanina pa namin kayo inaantay! Lalo kana Louise! Akala ko pauwi kana but no - Nakikipaglandian ka pa pala, at ang malala pa ay sa kaibigan ko… Kaibigan ko na si Philip!” Sigaw ko sa kanila. Puno ng galit at poot ang bawat katagang binibitawan ko.

“What are you talking about?! I already told you at paulit ulit kong sinasabi sayo na it’s not what you think!” Inis na sigaw ni Louise sa’kin.

“You already knew what am I talking about Louise!” Galit na sigaw ko sa kanya.

-Flashback-

I’m currently driving papunta sa Mall. Oras na kasi at hanggang ngayon ay wala pa si Louise, nag-aalala na ako sa kanya, lalo na gabi na at dahil sa pag-aalala ko sa kanya ay minadali ko narin ang mga sinuot ko.

I’d wore plain nude v-neck t-shirt and jeans matching white sneakers.

Anyway, nasa bahay na rin pala ang barkada except kay Philip, hanggang ngayon rin kasi wala pa si Philip sa bahay but nandito na daw siya sa isla, sabi ng barkada kasabay daw nila itong pumunta dito but may pupuntahan muna daw siya bago pumunta sa bahay.

Yes, tama ang nabasa niyo, ang barkada ang pupunta kasama si Angel and especially si Troy, konting celebration lang naman and nagtataka siguro kayo but kasama si Troy sa celebration, well unfortunately I want to thank him dahil sa sinabi niyang information about kay Louise and ’yung pagtulong niya nang magkagulo sa Pub ni Philip and last tatanungin ko narin siya or should I say paguusapan narin namin ang tungkol kay Mark.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa Mall. Pinark ko na ang kotse ko, pagkatapos ko itong pinark ay bumaba na ako at nagsimulang maglakad patungo sa entrance ng Mall.

Habang naglalakad ako patungo sa entrance ay I don’t know kung anong mararamdaman ko ngayon, lalo na nawawala ngayon si Louise.

Argh! Kung mawawala ulit siya, ay ’di ko na mapapatawad ang sarili ko.

Mga ilang segundo ang lumipas ay nakarating narin ako sa entrance, mainit naman akong sinalubong ni Jelo, ang isa sa mga guard dito.

“Good evening po Sir! Mabuti po Sir nakadalaw ka na po ulit, akala ko po ’di ka na po makakadalaw dahil sobrang tagal na ng panahon mula nang dumalaw po kayo dito.” Masiglang saad nito.

“Well, I’m so sorry. I’ve been busy b’cause I had something important to do in the passed few years.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Okay lang po Sir. Naiintindihan ko po lalo na marami kayong hinahawakang mga negosyo.” Nahihiyang saad nito.

“Okay. Well, I gotta go now. May aasikasuhin lang ako dito.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay pasok. Hindi ko na hinintay pang sumagot ito sa kadahilanang nagmamadali ako.

Nagsimula na akong maghanap, simula sa market section, sa mga clothes section, sa mga book sections hanggang sa mga toys section, nagtanong tanong rin ako sa mga empleyado ko dito, ngunit sa ilang oras kong paghahanap ay bigo ako, dahil ni-patak ng pawis niya ay hindi ko mahanap.

“ARGH! DAMMIT! LOUISE SUAREZ, WHERE THE F*CK ARE YOU!” Iritableng sigaw ko na kumuha sa attention ng mga tao sa loob ng Mall.

“T*ngina! Where is he?!” Mahinang bulong ko sa sarili ko.

‘Di pa rin ako tumitigil sa paglalakad dito sa loob ng mall, nagbabakasakali kasi ako na baka nandito lang siya.

Anyway, nandito pala ako 10th floor, dito kasi halos ang mga damit. Habang naglalakad ako ay may narinig akong mga nagtatawanan. Kaya naman napatingin ako sa bandang ’yun, at laking gulat ko nalang kung sino-sino ang mga nagtatawanan, sina Louise at Philip.

“Bagay ba sa’kin ’to?” Nakangiting tanong ni Louise kay Philip habang hawak hawak ang red na damit.

Si Philip naman ay parang enjoy na enjoy ito, dahil hindi matanggal-tanggal ang malawak na ngiti na naka-ukit sa labi niya. At hawak hawak niya rin ang mga pinamili ni Louise, including ’yung mga ilulutong pagkain.

“Yeah, lahat naman bagay sa ’yo, ang ganda mo kaya.” Nakangiting saad naman ni Philip kay Louise na nagpainit sa ulo ko.

Mga p*tangina ang mga ’to! Dito pa talaga sila maglalandian!

“Tsk! Bolero. Sige kukunin ko ’to.” Natatawang saad naman ni Louise kay Philip.

Sige tawa ka lang tngina mo! Kaya pala ’di ka pa umuwi dahil nakikipaglandian kang ptangina mo!

Tanging galit ang nararamdaman ko ngayon, hindi ko alam kung bakit magkasama ang dalawang ito, pero sana walang namamagitan sa kanila dahil mapapatay ko si Philip kahit kaibigan ko pa siya kung meron man.

Dahil hindi ko na mapigilan ang galit ko ay nilapitan ko na ang mga ito…

“Ano? Magtatawanan nalang kayo diyan? Wala na kayong balak umuwi?!” May diin kong saad sa kanila.

Kita ko naman sa mukha ng mga ’to ang pagkagulat, si Louise ay parang natakot si Philip naman ay chill chill lang ito ngunit ramdam ko ang pag-aalala.

Mga ilang sandali pa ay biglang nagsalita si Philip…

“Hunter it’s not wha…” I cut him off.

“Shut up! Uuwi na tayo. Sa bahay nalang tayo mag-usap.” Saad ko sa kanya using my cold voice.

End

of

Flashback-

“Ano sagot mga p*tangina niyo?!” Sigaw ko sa kanila.

Nandito kami ngayon sa sala kasama ang buong barkada.

“Hunter, calm down. Walang mangyayari kung galit ang papairalin mo.” Pagpapakalma ni Angel sa’kin.

“Paano ako kakalma kung makita mong naglalandian ang kaibigan at asawa mo huh?!” Sigaw ko sa kanya.

“‘Di mo ako asawa!” Biglang sigaw naman ni Louise.

Tinignan ko naman ito ng masama na nagpatikom sa kanya.

Bigla naman sumabat si Henry.

“Bro naman. Calm down, ’wag mo naman kaming idamay sa init ng ulo mo. Tama rin naman ang asawa ko, dahil wala ngang mangyayari kung init ng ulo ang pinapairal.” Kalamadong saad ni Henry.

“Okay fine! I’m sorry okay!” Mahinahon kong saad sa kanila ngunit bakas sa tono ko ang galit.

“Louise and Bro Philip, ano ba talaga ang nangyari? Bakit kayo magkasama? Tapos late na ’di pa rin kayo nakauuwi, hindi tuloy natuloy ang inuman natin.” Dismayadong tanong naman ni Jerald kina Louise at Philip na nakaupos sa sofa.

“Yes! Sabihin niyo na ang dapat niyong sabihin!” Sigaw ko sa kanila.

“Hunter. Look, it’s not what you think. Nandoon ako sa Mall dahil bibili ako ng extrang beers. Wala ng iba pa, at habang naghihintay ako sa counter ay ’di ko napansin na si Louise pala ang nasa harapan ko na currently ina-assist ang mga pinamili niya, but hindi ako nagpakilala sa kanya, pinapanood ko lang ito until matapos ang pag-assist sa mga pinamili niya at mayroong unexpected na nangyari, at ’yun ang walang pambayad ni Louise, nakalimutan mo hatang bigyan siya ng ATM before siyang pumunta doon, kaya naman inabot ko agad ang black card ko kasabay na non ang mga beers na pinamili ko. And then, pagkatapos non ay nagpakilala na ako sa kanya and unfortunately kilala niya rin pala ako and then nag-usap kami at namili ng mga iba pang gagamitin para sa inuman kanina. Pagkatapos non ay pumunta rin kami sa mga clothes section para bumuli ng mga damit, wala daw kasi siyang damit dito, kaya naman sabi niya na babayaran niya nalang daw pag kauwi namin dito. At ikaw ang mga magbabayad ng mga damit na pinamili na worth of 2, 556, 670, 00 Million.” Mahabang paliwanag nito na nagpatulala sa’kin.

Takte! Parang nawala lahat ang galit ko ng marinig ko ang paliwanag niya, at tumuon ang pandinig ko sa milyong milying halagang ginastos ni Louise para sa damit lang.

“Oh ikaw naman pala may kasalanan Hunter, ’di mo man pala binigyan ng pera si Louise, kaya naman ang kaibigan natin na si Philip ay tinulungan ang asawa mo and one more thing wala din pala siyang damit dito kaya naman bumili siya ng damit na milyon milyon.” Natatawang saad ni Jerald, mga ilang sandali pa ay nakipagsabayan narin ang buong barkada, si Louise naman ay nakangisi lang, habang ako ay iniisip ang milyon milyon na babayaran ko, takte! Alam kong mayaman ako at afford ko ang ganoon kalaking pera, pero hindi ko basta basta sinsayang ang pera para lang sa damit.

“Awit! Idol na kita Louise!” Biglang sigaw ni Jerald na lalong nagpatawa sa barkada.

Mga ilang sandali pa ay biglang tumayo si Louise at nilapitan ako…

“Sorry Hunter~ Asawa mo naman ako don’t worry, atsaka ngayon lang ’to dahil kasalanan mo naman kung wala akong damit and kung ’di ako bumili baka ang damit mo ang puntiryahin ko.” Nakangising saad nito sabay lakad patungo sa kusina.

What the?!

“Magluluto lang ako ng hapunan. Angel, samahan mo ako dito if marunong kang magluto.” Natatawang sigaw ni Louise mula sa kusina.

“Coming.” Masayang saad ni Angel sabay karipas ng takbo patungo sa kusina.

“Well, paano ba ’yan bro. Mukhang ikaw ang magiging under.” Natatawang saad ni Henry sa’kin.

Ngunit bago ako makasagot ay biglang sumabat si Jerald.

“Nagsalita ang hindi under!” Natatawang saad ni Jerald kay Henry.

“Atleast may asawa, ikaw wala. Nasaan na ang pinagmamalaki mong cute na college student huh?” Pambabara naman ni Hnery na dahilan para mapatawa ang lahat.

“Tsk! Papakilala ko rin siya. Mailap lang siya ngayon!” Nakasibangot na saad nito.

“Hoy tama na ’yan! Anyway, I don’t care kung ma-under ako atleast bumalik na siya. And Bro Philip. I’m sorry about earlier, and papalahanan ko lang sa ’yo na ’wag ka munang lumapit kay Louise, b’cause I don’t trust you.” Seryosong saad ko habang nakatingin sa kanya.

Well, I trust him anyway but ’di muna ngayon, lalo na ang nangyari kanina. I felt something weird kasi.

“It’s okay bro. But what? Seriously?!” Nalilitong saad nito.

“Yes.” Simpleng saad ko sa kanya.

“Okay fine!” He said and he rolled his eyes.

“Anyway, Troy. Let’s start habang wala pa ang dalawa.” Seryosong saad ko sa kanila.

28

Troy Point of View

“So, here’s what I’m saying. Hindi talaga ako kasabwat ni Mark sa pagkawala ni Louise or should I say sa pagtakas kay Louise. I’m just watching them — tinitignan ko kung ano ang mga ginagawa nila or ni Mark na paraan para makuha si Louise mula sa ‘yo, I and him already know na may gusto ka kay Louise, at ‘yun ang pinaka ayaw niya. Kaya naman noong araw na nag-away kayo ni Louise at the same time pinalayas mo siya sa company mo, gumawa na agad siya ng paraan para makuha niya si Louise.” Mahabang paliwanag ko sa kanila habang nakatingin kay Hunter.

“How did you know?” Seryosong tanong nito habang nakaupo ng permiso sa isang single sofa.

Ang iba naman ay nakaupo lang at seryosong nakikinig.

“Well, sinabi ko na sa ‘yo kanina pa na tinitignan ko ang bawat galaw niya. Simula kasi noong pumasok si Louise sa company mo, iba na ang kinikilos niya. Parang palagi itong balisa.” Paliwanag ko pa.

“Then, bakit mo alam na tinakas niya si Louise? At bakit wala ka rin sa company sa panahon na nawala silang dalaw?” Sunod - sunod na tanong nito.

Ngunit bago pa man ako makasagot, bigla naman nagsalita si Jerald…

“Bro? Are deaf? Sinabi niya na nga na tinitignan niya sila.” Natatawang pagsabat naman ni Jerald na ikinatawa ng lahat.

G*go talaga ang lalaking ‘to. Saaming magbabarkada siya lang talaga ang hindi natatakot magbiro kay Hunter lalo na pagseryoso siya.

Anyway, I’m Troy Versoza, 28, and one of the pilot of the Royal Caribbean Airline. Laki ako sa hirap, sila lang talaga ang mga mayayaman. And kung tatanungin niyo rin kung meron na akong asawa or girlfriend, ang sagot diyan ay wala pa. I don’t do girlfriends lalo na ngayon na wala na akong magulang.

Nandito pala kami sa Rest House Island ni Hunter kasama ang buong barkada inclunding Louise and Angel. Well, I don’t know kung ibabalik ba niya ako sa barkada, pero sana oo, kasi miss na miss ko na talaga ang bonding namin na katulad ng dati.

“Shut up. You don’t know what I mean. What I mean is, paano niya nalaman na aalis sila and bakit wala siya rin noon at the same time na wala na sina Louise and Mark?” Seryosong saad ni Hunter kay Jerarld habang binibigyan niya ito ng masamang tingin na ikinatiklop naman niya.

“I already told you na tinitignan ko ang bawat kilos ni Mark. And nawala ako sa company mo sa araw na wala rin sila dahil nga tinitignan ko ang bawat galaw niya,  kahit sa bahay ay sinusundan ko siya. And uulitin ko, when you fired Louise in your company, meron na siyang ginawang paraan. And his planned was to go in other country to live there and start again.” Mahabang paliwanag ko ulit sa kanya na ikinakuyom ng mga kamao niya.

Well, kahit ako naman siguro ay magagalit kung ganoon ang ginawa sa ‘yo ng isa sa mga matalik mong kaibigan ‘di ba.

“Ganoon pala ang plano ng p*tanginang Leonardo na ‘yun.” Puno ng poot at galit na saad nito.

“Bro calm down. Baka mamaya mahagis mo sa‘kin ang sofa na inuupuan mo.” Malumanay na saad ni Jerald ngunit bakas sa tono nito ang malapit ng matawa.

Binigyan naman ni Hunter ng isang nakamamatay na tingin si Jerald na ikinatiklop ulit nito na dahilan para matawa ulit ang buong barkada.

“Okay sabi ko nga tatahimik na.” Mahinhin na saad ni Jerald. Para itong tuta na papatayin ng kaniyang amo.

“Pakielamero kasi. Bakit ‘di mo nalang asikasuhin ang cutiepie mo?” Natatawang saad ni Philip na ikinasibangot naman ni Jerarld.

Tsk! Mga isip bata talaga ang mga ‘to. Lol

Anyway, ‘di ko rin naman masisi si Hunter kung ganito siya makareact, sobrang mahal niya si Louise, at wala kaming magagawa doon.

“By the way Troy, bakit sinusundan mo lang? Paano mo nalalaman kung ‘di mo naririnig?” Biglang tanong nito.

“Oo nga naman. Linawin mo kasi Br…” Hindi natuloy ang sasabihin ni Jerald ng biglang kumuha si Philip ng pillow at inihagis nito sa kanya, ngunit agad naman naiwasan ni Jerald.

“Ah! What the f*ck? Why did you do that?” Iritableng saad nito.

“Just shut up!” Sigaw naman ni Henry na nagpatahimik sa kanya.

Naku kang bata ka. Sa aming magbabakarda, si Henry lang talaga ang disiplinado, dahil nga laki siya sa poder ng Lolo niyang General, and the rest halos tarantado lahat.

“Okay let’s be serious.” Saad ko sa kanila.

“Anyway, sorry about that. Narinig ko ‘yun noong pumunta ako sa bahay niya and then sakto naman na nasa labas siya at kasama niya pa si Louise with their suitcase.” Seryosong saad ko kay Hunter.

—Flashback—

“Louise look. Basta sumama ka lang sa‘kin at magpakalayo-layo tayo.” Saad ni Mark habang hawak hawak ang kamay ni Louise habang magkaharapan.

Nakita ko naman kumunot ang noo ni Louise.

“Saan naman tayo pupunta?” Taning nito.

“Sa ibang bansa. Doon na tayo titira and let’s start again. Let’s start a new life, without Hunter and worries.” Seryosong saad ni Mark.

Anyway, nandito ako ngayon sa malapit sa bahay ni Mark, nagtataka kasi ako dahil iba na ang kinikilos niya. Don’t worry people naka kotse ako kaya ‘di nila ako makikita.

“Mark but…” Pagtigil ni Louise.

“But?”

“Hindi ko kayang iwan ang lugar na ‘to dahil dito na ako lumaki.” Naiiyak na saad ni Louise.

“Alam kong dito ka lumaki Louise, but kahit dito ka lumaki nandito naman lahat ang mga sakit na naranasan mo. Kahit ‘di ko alam ang puno‘t dulo ng pagsisante sa ‘yo ni Hunter at kung bakit ganoon nalang kalaki ang galit niya sa ‘yo.” Mahabang paliwanag ni Mark kay Louise. Halatang nagmamakawa ito.

“Oo alam ko. Pero kahit na ganon. I love Sir Hunter.” Biglang saad ni Louise na ikinagulat ko, lalo na si Mark.

Louise’s loves Hunter? Kailan pa?

“What?” Nalilitong saad ni Mark kay Louise, halatang dismayado ito.

Pagkatapos sabihin ni Mark ‘yun, ay pinaandar ko na ang kotse at umalis na sa lugar na ‘yun.

—End of Flashback—

“Well, ganoon pala ang nangyari. T*nginang Leonardong ‘yan! Mapapatay ko talaga siya pag nagkita kami.” Galit na saad ni Hunter habang nakakuyom ang kaniyang dalawang kamao.

“So, what are you goin’ to do? Do you have any plan? At akala ko ba paglalaruan mo si Ari, Hunter?” Biglang tanong naman ni Philip.

“Hindi ko na siya paglalaruan, iba na ang magiging plano.” Nakangising saad ni Hunter saamin.

“Wait a minute…” Biglang saad naman ni Jerald, humawak pa ‘to sa baba niya na parang nag-iisip.

“Kung nonsense ang sasabihin mo Jerald, ibabato ko na talaga sa ‘yo ‘tong sofa na iuupuan ko ngayon.” May diin na saad ni Hunter sa kanya.

“Tsk! Hindi naman ako gano…” Hindi nito naituloy ang sasabihin niya ng sabay sabay kaming nagsalita…

“Yes you are!” Sigaw namin na ikinatawa naming lahat.

“Tsk! Okay fine. Heto, napansin ko lang sa sinabi mo a while ago, mahal pala ni Louise si Hunter? Bakit ganoon nalang siya maka-react ngayon kung mahal ka niya? ‘Di ba dapat maging masaya siya dahil nga kasama ka na niya?” Sunod sunod na tanong ni Jerard, na naging palaisipan saamin.

“Oo nga ‘no.” Pagsangayon ni Henry.

“Well, ako na bahala doon.” Nakangising saad ni Hunter.

G*gong Hunter, kaya pala kanina hindi niya na itinanong pa ‘yung tungkol sa mahal siya ni Louise, dahil may plano na pala ito. Tsk!

“Anyway, thank you sa lahat ng information Troy. Sorry na rin dahil nabintangan kita at natanggal sa barkada natin. And para makabawi ako sa ‘yo, babalik kana sa‘min at ibibigay ko na ang pwesto ko sa Royal Caribbean Airline.” Nakangiting saad nito na nagpagulat sa‘kin.

Seriously?! Ang laki at sobrang sikat ng Airline na ‘yun sa buong Asia.

“Welcomeback bro!” Sigaw ni Jerald, ngunit bakas sa tono nito ang saya.

“Thank you bros! And it’s okay Bro, don’t mention it. Okay na sa‘kin na nabalik ulit ako sa barkada.” Nahihiyang saad ko sa kanya. Ayokong tanggapin ang alok niya dahil sobrang laki at saka okay na rin na nataggap ulit ako sa barkada, kaya  malaking pasalamat ko na rin ‘yun.

“Tanggapin mo na bro!” Nakangiting saad naman ni Jerald sa‘kin.

“Oo nga naman. Tanggapin mo na, family na rin ang turing namin sa ‘yo bro!” Masiglang saad naman ni Henry.

“Ano? Tatanggapin mo ba o hindi?” Biglang tanong naman ni Hunter.

“Okay. Tatanggapin ko na. Salamat bro!” Masayang saad ko sa kaniya na ikinatuwa naman nila.

Tanging saya lang ang nararamdaman ko ngayon, dahil nabalik na nga ang dating samahan, naibigay pa sa‘kin ang isa sa pinkamalaki at sikat na Airline sa buong Asia.

Ngunit mga ilang sandali pa ay biglang sumigaw si Angel mula sa kusina na ikinabigla namin…

“Hunter! Si Louise, dalhin natin sa hospital. He just fainted!” Kinakabahang sigaw nito mula sa kusina.

29

Hunter’s Point of View

Nandito kami ngayon sa Hospital ng Isla, isinugod namin kasi si Louise dito kanina, bigla kasi itong hinimatay habang nagluluto sa kusina kasama si Angel.

Yes, meron akong sariling Hospital, and it’s called “Royal L Hospital”, pinatayo ko ito para na rin sa mga tauhan kong nakatira dito, meron ding mga doctors, nurses and kumpleto ang mga equipments na gagamitin o kailangan dito sa Hospital.

Mga ilang minutes na rin kami dito at hanggang ngayon ay hindi pa rin lumalabas si Henry na nasa loob ng Emergency Room. Yes, si Henry ang doctor na gumagamot kay Louise kasama ang iba pang mga doctors.

Nabalik ako sa ulirat ng biglang magsalita si Philip.

“Hunter! Could you please stop sa paglalakad mo ng pabalik-balik? Ako ang nahihilo sa ‘yo. Don’t worry about your future wife because he’ll be fine, just relax okay?” Monotonous na saad ni Philip na ikinatigil ko sa paglalakad at ikinatingin ko sa kanya.

Prenteng nakaupo ito sa mga bench dito sa loob ng Hospital.

“Paano ako magrerelax kung hanggang ngayon wala pang malay si Louise?!” Iritableng saad ko sa kanya na ikinaikot ng mga mata niya.

Tsk! You just don’t know what I’m feeling right now kasi wala ka pang love of your life.

“Argh! Hintayin mo nalang kasi. Hintayin mo si Henry na lumabas. Tsk!” Inis na saad ni Jerald.

Tinignan ko naman ito nga masama na ikinatiklop niya. Kanina pa ‘tong lalaking ‘to, kanina pa siya. Kung ‘di ko lang ‘to kaibigan kanina ko pa siya na bugbog.

“He’s right. Gagawin naman niya ang lahat para naligtas si Louise kung ano man ang nangyari sa kanya, kayan for tthe mean time magrelax ka muna at saka wala ka rin naman magagawa kung ganiyan ang gagawin mo Hunter.” Seryosong saad naman ni Troy.

“I know. I know okay?” Saad ko kay Troy, tinignan ko naman sa tabi niya si Angel na nakayuko at halatang kinakabahan or should I say balisa ito.

“Ano bang nangyari kanina Angel? Bakit siya nahimatay?” Nalilitong tanong ko kay Angel, hinarap naman ako nito, at laking gulat ko nalang ng makita kong namamaga ang mga mata niya, halatang galing ito sa pag-iyak, kaya pala kanina hindi siya agad sumunod kanina papunta dito.

“I-I don’t know. W-We’re just cooking for our dinner at the same time we’re chatting about our on going life but after a few minutes he just fainted.” Nabubulol na saad nito, halata din sa tono nito ang malapit ng umiyak.

“I’m so sorry…” Sincere na saad nito kasabay nito ang paglabas ng mga masasagana nitong mga luha mula sa mata niya, niyakap naman ni Troy si Angel upang patahanin.

“Shhhh. It’s okay.” Pagpapatahan nito.

“Angel look, you don’t have to say sorry. Wala ka naman kasalanan, and one more thing wala naman may gusto ng nangyari.” Mahinahon at nakangiti kong saad sa kanya.

“Exactly, kaya wala kang dapat ipagalala.” Nakangiting saad naman ni Troy habang hinahagod ang likod nito.

“Tama si Troy and Hunter, Angel. Kaya you don’t need to worry, ‘wag ka na rin umiyak baka biglang lumabas si Henry akala niya pa pinaiyak ka namin, grabe pa naman ‘yun kung magalit parang dragon or should I say parang babae. ” Natatawang saad ni Jerald.

Nakakuha naman ito ng masamang tingin kay Philip na ikinatiklop niya…

“T*ngina mo talaga wala ka talagang matinong masabi. Alam mo ng nagmomoment ang mga tao dito tapos ganiyan lang ang sasabihin mo? Tsk!” Sermon sa kanya ni Philip na ikinatawa namin.

“Tsk! Edi wow.” Nakabusangot na saad nito sabay crossarms.

Tsk! Isip bata talaga…

“Alam mo Jerald, mabuti pa siguro imbitahin mo si Caleb dito.” Natatawang saad ni Philip kay Jerald na ikinataka ko.

“Who’s Caleb?” Takang tanong ko sa kanya.

“Ahhh, oo nga pala, ‘di ko pa nasasabi sa ‘yo. Si Caleb ay ‘yung college student na punterya ni Jerald ngayon.” Natatawang saad ni Philip.

“Mabuti naman nagkaroon ka na ng interes. ‘Di katulad ng dalawang nandito, hanggang ngayon wala pa.” Pabiro kong saad kay Jerald na ikinatawa niya, ang dalawa naman na sina Troy at Philip ay tinitignan ako ng masama.

“Anyway, tama naman ang sinabi ni Philip na dalhin mo rin siya dito, para makilala ng lahat.” Nakangiti kong saad sa kanya.

“Ayoko, at saka alam kong busy ‘yun ngayon sa pag-aaral niya.” Pagtanggi nito at biglang lumungkot ang expression niya na ikinataka ko, siguro may problema ang lalaking ito tungkol kay Caleb, kausapin ko nga mamaya.

“Okay, if you say so.” Nagaalinlangan kong saad sa kanya.

Mga ilang sandali pa ay biglang may magsalita mula sa likod ko, kaya naman hinarap ko ‘to…

Si Henry…

“Anong pinaguusapan niyo? At saka, anong nangyari kay Angel, bakit siya nakayapos sa ‘yo Troy?” Nakakunot noo nitong tanong sa amin.

“Don’t worry bro, walang namamagitan sa kanila, umiiyak kasi si Angel kanina because he feel bad dahil sa nangyari kay Louise kanina, kaya naman pinatahan namin at dahil sa yapos din ni Troy ay tumahan siya.” Paliwanag ni Philip.

Nilapitan naman ni Henry si Angel and he sit next to him…

“Sweetie are you okay?” Mahinahon na tanong ni Henry kay Angel, tumango naman si Angel bilang pagsangayon.

“Anyway, kamusta na si Louise?” Kinakabahang tanong ko kay Henry. Tumayo naman ito at hinarap ako…

“Actually he’s okay, hinihintay nalang natin ang paggising niya. At ‘yung kaninang pagkahimatay niya ay normal lang ‘yun.” Seryosong saad nito ngunit bakas sa tono nito ang saya.

“Paanong naging normal ang pagkahimatay ng isang tao? Are you insane? Doctor ka ba talaga?” Nakakunot noo kong tanong sa kanya.

“Tsk! Doctor ako. At saka normal lang talaga ‘yung nangyari kay Louise because his pregnant! Congrats bro!” Masayang saad nito na ikinagulat ko…

I can’t believe this!

“Woahhhh daddy na ako!” Masiglang sigaw ko na kumuha ng attention sa mga tao.

“Hey! Everyone buntis ang asawa ko at magiging daddy ulit ako!” Sigaw ko ulit at narinig ko nalang ang mga palakpakan at mga pagbati…

“Congrats Sir!”

“Nakss naman po!”

“Congratulations po Sir”

“Sana all!”

“Thanks everyone!” Sigaw ko sa kanila.

“Congrats bro!/Congrats Hunter/Congrats!” Sabay sabay na saad nina Angel, Troy at Philip.

“Wait bro…” Biglang sabat naman ni Jerald.

“Bakit? Kung katarantaduhan na naman ang sasabihin mo Jerald masasapak na kita! Kaya ayusin mo!” Pagbabanta ko sa kanya.

“Tsk! Anyway, paano nagkaroon ng laman ang tiyan ni Louise? I mean, kanino ama ang anak niya na nasa sinapupunan miya ngayon? Natira mo na ba siya? Sure ka bang sa‘yo ‘yun?” Nalilitong tanong nito.

‘Seriously? Kailangan pang itanong ‘yan Jerald? Of course sa‘kin ang bata, atsaka ako ang gumawa non.’ Natatawang saad ko sa isip ko.

“Saakin na lang ‘yun. And oo, sure akong saakin ang batang dinadala niya.” Nakangisi kong saad sa kanya.

“Hunter…” Pagtawag pansin naman sa‘kin ni Henry, kaya naman hinarap ko ito.

“Yes?” Nakangiti kong tanong sa kanya.

“Maselan ang pagbubuntis ni Louise. Kaya sana pakaalagaan mo siya, and for the mean time ‘wag na muna kayong aalis dito sa Isla, dahil for sure hinahanap na kayo ni Mark at Ari.” Seryosong saad nito.

“Yes, tama ang sinabi ni Henry bro, last time bago kami pumunta dito, biglang napasugod si Mark sa pub ko 2 days after the gulo and I know kung anong balak niya.” Saad din ni Philip.

“Okay noted. Ako na bahala kay Louise, and about kina Mark, I need your help and plan para matapos na natin ‘to.” Seryosong saad ko sa kanila, tumango naman ang mga ito bilang pagsangayon.

‘I want to end this Mark, pero I think I’ll need to take a revenge.’ Nakangisi kong saad sa isip ko.

30

Mark’s Point of View

Nakatayo ngayon si Ari at ako naman ay prente lang na nakaupo sa sofa habang pinapanood itong magsermon sa limang mga tauhan ko na nakaluhod ngayon sa harapan niya. Sinesermonan niya ang mga ito dahil nga hanggang ngayon ay ‘di pa rin nahahanap ng mga tauhan ko si Louise at ang p*tanging Hunter na ‘yun. Mag tatatlong linggo na at hanggang ngayon wala pa kaming alam kung nasaan ang mga ‘yun.

Anyway, nandito kami ngayon sa isang warehouse dito sa Manila na pagmamayari ko. Actually ‘di naman siguro matatawag na ware house ‘to dahil luxury ang loob nito, siguro sa labas para pang destruct sa mga tao pero sa loob ay parang nasa isang casino ka. Minsan lang rin akong pumupunta dito, siguro pag may mga bagong dayo na naman. You know, the illegal things, like this.

About namqn kay Sofie, nasa school siya ngayon at si Manang Lily ang nagbabantay sa kanya for the mean time. Palagi rin itong umiiyak dahil nga hanggang ngayon wala pa rin ang Papa niya. At the first place, ako rin naman ang may kasalanan sa pagkawala ni Louise, dahil sa t*nginang nararamdan ko. Well, sino ba ako? Tao lang naman ako, may nararamdaman din na hindi pwedeng pigilan.

“Ano nahanap niyo na ba?! T*ngina naman o’! Bakit sobrang tanga at bobo niyo huh?!” Galit na sigaw ni Ari sa kanila.

Habang pinapanood ko ang mga ito, ay biglang may nagpop na message mula sa phone ko, kaya naman dali dali ko itong kinuha mula sa mesa at tinignan kung ano at sino ito.

Bigla naman akong napangiti nang makita ko kung sino at ano ang message na ‘yun. Binaba ko na ang phone ko sa mesa at tumingin ulit kina Ari…

“Ari… Tama na, ‘yung baby baka mapano pa ‘yan.” Mahinahon kong saad sa kanya. Ngunit instead na makinig ‘to, binalingan niya lang ako ng masamang tingin at tumingin ulit sa mga tauhan ko.

Well, kahit na ganito pa rin ang sitwasyon namin ni Ari, may care pa rin naman ako sa kanya lalo na, anak ko ang nasa sinapupunan niya. And one more thing, kung mapano man siya, ay possible na mawala ang bata or should I say baka makunan siya, at ‘yun ang ayaw kong mangyari, dahil kung mangyayari ‘yun ay maaaring malaya na si Hunter na magiging dahilan upang mas makuha niya si Louise galing sa‘kin.

“Ma’am pasensya na po talaga. Wala po talaga kami mahanap… Hindi po talaga namin mahanap si Hunter at Louise, naghanap na rin po kami sa ibang lugar ngunit wala po talaga kaming mahanap. At saka lalo na po ngayong naghihirap po kami, dahil nga po namatay na ang pinaka leader namin na si Boss Gray, ‘di po talaga namin sila mahahanap sapagkat mas gamay niya po ang mga ganitong sitwasyon.” Mahabang paliwanag ng isa sa kanila. Bakas sa tono nito ang galit at the same time kaba.

Dahil sa mga narinig ni Ari sa isa kong tauhan, ay parang lalo itong nagliyab sa galit, ngunit tinititigan niya lang ang mga ito…

“Ah… Sumasagot sagot ka pa ah! At saka so kami pa pala ang may kasalanan dahil namatay ang bobo at tanga niyong boss?! So heto, para masaya… sumama na kayo sa kanya…”  Saad nito ngunit hindi ko narinig ang huling sinabi nito.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong naglakad papalapit sa kinaroroonan ko…

“Sabi ko na sa‘yo pabayaan mo na sila.” Mahinahon kong saad sa kanya.

‘Susuko ka rin kasi, ano pang pinuputok ng butchi mo!’ Natatawang saad ko sa isip ko.

Ngunit akala ko lang pala ‘yun, dahil ng makalapit ito sa kinaroonan ko ay bigla niyang kinuha ang baril na nasa mesa ko…

“What are you going to do?” Seryosong tanong ko sa kanya. Ngunit binigyan lang ako nito ng isang ngisi na ikinakaba ko.

“Kung ano man ang binabalak mo Ari. Stop it. Pabayaan mo na sila.” Dugtong ko pa.

Mga ilang sandali pa ay naglakad ito papunta sa mga tauhan kong nakaluhod, akala ko kakausapin o sesermonan niya ulit ang mga ito, ngunit akala ko lang pala ‘yun dahil mga ilang segundo lang ay agad niyang kinasa ang baril sabay pinaulanan ng maraming mga bala ang mga tauhan ko na ikinagulat ko…

“MAMATAY NA KAYONG LAHAT MGA WALANG KWENTA!” Galit na sigaw nito habang pinapaulanan ng mga bala anf mga ito na lalong nagpaalingawngaw sa loob ng warehouse.

“T*ngina sisirain pa hata ang loob nito!” Inis na saad ko.

Kaya naman, dali dali na akong tumayo sa kinauupuan ko at kumaripas ng takbo papunta sa kinaroroonan ni Ari. Ng makarating ako ay agad ko itong niyakap mula sa likod sabay hawak sa kamay nito upang mapigilan ang pagpaputok nito sa baril.

“Ari, tama na. Calm down!” Mahinahong pagpapakalma ko sa kanya, ngunit parang wala itong narinig at patuloy lang ito sa pagbaril sa mga tuhan ko.

“SINABING TAMA NA! T*NGINA NAMAN ‘O!” Galit na sigaw ko sa kanya na ikinatigil niya na naman.

Marahas ko itong binitawan mula sa pagkakayakap na dahilan para mapalayo ito saakin…

Tinignan naman ako nito ng masama…

“Look what you’ve done! Napatay mo na sila! Masaya kana?! MASAYA KANA?!” Galit na sigaw ko sa kanya habang tinuturo ang mga duguan at walang malay kong mga tauhan.

“Oo masaya na ako dahil napatay ko na ang mga walang kwentang taong ‘yan! Mga walang silbi! Sa susunod kasing mag-hire ka, hindi ‘yung tanga at bobo! Para hindi maging palpak ang mga plano natin!” Iritableng sigaw nito.

“Wow! Kapal mo rin, ikaw nga ‘tong walang ginawa kundi puro reklamo lang! At saka kanina pa kita pinapakalma ‘di ba?  Bakit ‘di ka nakinig?” Inis na saad ko sa kanya habang binibigyan ito ng masamang tingin.

Bigla naman kumunot ang noo nito…

“Bakit kailangan ko pang makinig kung ganiyan din naman ang mga tauhan mo! At saka bakit mo ba ako pinapakalma huh?! Anong gusto mo? Tutunga nalang ako sa isang upuan at hindi sermunan ang mga p*tanginang ‘to! At saka sinisi pa tayo dahil sa pagkamatay ng tanga at bobo nilang boss na si Gray!” Galit na saad nito.

“I know! Pero dapat matuto ka rin makinig sa‘kin! At saka pinapakalma kita kanina dahil alam ko na kung anong gagawin nating plano upang makuha ulit natin ang mga mahal natin.” Nakangising saad ko sa kanya.

Parang nawala naman bigla ang galit na nakapinta sa mukha nito at napalitan ng pagtataka…

“What do you mean?” Takang tanong nito.

“Well, we’ll wait and see.”

31

Hunter’s Point of View

“Sweetie sana magising kana, para malaman mo na may meron na naman tayong bagong baby. And I’m happy because I am the father of your baby at sa mga susunod pang mga baby na gagawi…” Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng biglang may humampas sa ulo ko ng isang papel mula sa likod, kaya naman tinignan ko ito…

“Ouch! What the f*ck is your problem?!” Inis na saad ko kay Philip.

“What the f*ck is my problem? You! Dahil malibog ka na naman. Instead na isipin mo kung paano mo palakihin ang bata pag lumabas na ito sa sinapupunan ni Louise dahil hindi ka pa marunong, ay agad mo ng iniisip ang susunod na baby na gagawin mo! Malibog ka talaga!” Mahabang saad nito habang naka cross arms pa.

“Sino ang malibog?~ Si Hunter na pala ito~” Pagkanta naman ni Jerald na nakaupo sa may bandang sulok ng hospital room habang nagtitipa sa laptop niya. Tinignan ko naman ito ng masama na ikinatigil niya.

Nandito pa rin pala kami sa Hospital hanggang ngayon sa kadahilanang hindi pa nagigising si Louise galing sa pagkahimatay niya yesterday, I already asked Henry about this situation and he said that this is just a normal to him lalo na maselan daw ang pagbubuntis niya ngayon.

Anyway, nasa private room kaming magbabarkada except kay Henry and Angel, lumabas kasi ang mga ito upang bumili ng pagkain dahil hindi pa kami nagtatanghalian, sinabi ko na sa kanila na magpadeliver nalang but they’d refused, siguro kaya ayaw nilang magpadeliver because para masolo nila ang isa’t-isa.

“Shut up! Inggit lang kayo dahil wala kayong madidiligan. Tsk!” Iritable kong saad sa kanila sabay harap ulit kay Louise at tinitigan ulit ito.

Sobrang ganda niya from his long eye lashes, small and pointy nose, to the small soft pinkish rose lip… Sobrang ganda niya kahit na natutulog siya. Tila bang sleeping beauty, pero mas maganda pa siya kay Aurora.

I wonder kung magigising kaya ito pag hinalikan ko? Subukan ko kaya? Wala naman sigurong mawawala pag sinubukan ko ’di ba? Pero baka kasi, ’di ko mapigilan ang sarili ko kung mararamdaman ko ulit ang malambot at amoy at lasa nitong rosas na labi.

Argh! I want to try… Okay then, I’ll try.

Dahan-dahan na akong yumuko…

Dahan-dahan ko na rin pinkit ang aking mga mata…

Habang papalapit ang aking gwapong mukha sa magandang mukha ni Louise, ay naamoy ko na agad ang mabangong scent na nanggagaling sa paghinga niya.

‘Napakabango…’ Mahinang bulong ko sa sarili ko.

I wonder kung anong ginagamit nitong mouth wash or toothpaste para makabili ako ng marami, para araw-arawin niyang gamitin para maamoy ko lagi.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng biglang may magsalita mula sa gilid ko…

“Ano? Amoy na amoy mo ng malibog ka? Okay na ba? Baka mamaya iba na masingot mong malibog ka. ’Di ka talaga makapaghintay depungal ka!” Nakangising saad ni Philip, habang napapaligid sa amin ang buong barkada.

“Why don’t you mind your f*cking own business?!” Inis na saad ko sa kanila.

“Okay then. Pero sa susunod mo na tukahin, nasa hospital pa naman tayo. At saka maraming single dito.” Natatawang saad ni Troy na ikinatawa ulit ng buong barkada sabay alis sa tabi namin.

T*ngina! Bakit kaya ako nabigyan ng mga kaibigan na tarantado?!

Mga ilang segundo ang lumipas ay biglang bumukas ang pinto na ikinatingin naman namin…

“Tsk! Tsk! Ano na naman bang kaguluhan ’to? Para kayong mga bata. Puro nalang away.” Bungad agad ni Henry habang may dala itong mga paper bag at mga kahon ng pizza. Nasa likod naman nito si Angel.

“‘Di kami nag-aaway. Pinaguusapan lang namin ang kalibugan ni Hunter.” Natatawang saad ni Troy kay Henry na ikinatawa naman ng lahat.

Tinignan ko naman ang mga ito ng masama. Mga p*tangina talaga!

“Okay y’all, let’s eat muna!” Masayang pagtawag pansin ni Angel, lumapit naman sina, Troy, Jerald at Philip doon para kumain na.

Lumapit naman sa’kin si Henry…

“Tsk! Bro, dapat ’wag mo munang isipin ’yan. Isipin mo muna ang magiging anak niyo ni Louise na nasa sinapupunan niya pa at ang anak niyo na si Sofie na hanggang ngayon hawak hawak pa rin ni Mark.” Seryosong saad nito, hinarap ko naman ito.

“You’re right. And I have a plan kung paano natin makukuha ang anak ko kay Mark without seeing Louise.”

“Then how?” Takang tanong nito.

“I’ll tell you later Bro. Sa ngayon kumain ka na muna.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Tsk! Okay then.” Pagsangayon nito sabay punta sa mga barkada.

---

Louise’s Point of View

Nagising ako ng may maramdaman akong mabigat sa may bandang tiyan ko. Kaya naman, dahan dahan kong binuksan ang aking mga mata at mga ilang sabdali pa ay bumungad agad sa’kin ang puti at nakakasilaw na liwanag,

Kaya naman, pumikit ulit ako at binuksan ulit ang aking mga mata upang makapag-adjust ako sa ilaw.

Mga ilang segundo lang ay nakapag-adjust na rin ako sa liwanag. Sinuri ko ang paligid at hindi na ako nag-expect pa kung nasaan ako, dahil alam ko naman na nasa hospital ako dahil nga sa nangyari kanina or kahapon I think, I don’t know, kasi hindi ko naman alam kung ilang araw na akong natutulog.

Nang araw kasi na nagluluto kami ni Angel ay pinaguusapan namin ang buhay may anak at asawa, habang naguusap kami ay biglang sumakit ang ulo ko, pagkatapos non ay bigla nalang nagdilim ang paningin ko, pagkatapos non ay hindi ko na alam ang sumunod na nangyari. Pero I know kung bakit ako nahilo, it’s because I’m pregnant. Yes, I already knew dahil sa mga kilos ko pa lang non ay iba na, kaya alam ko na buntis ako.

Nabalik ako sa ulirat ng biglang may mabigat na nakapatong sa tiyan ko ang gumalaw, kaya naman agad ko itong tinignan at laking gulat ko nalang kung sino ito… Si Hunter na mahimbing na natutulog, kaya pala kanina ay sobrang bigat na ng tiyan ko.

Instead na gisingin ito, ay pinabayaan at pinagmasdan ko lang ito. Alam kong pagod siya dahil sa nangyari siguro sa’kin, bakas kasi sa mukha nito ang pagod, ngunit kahit na ganoon napakagwapo niya pa rin. Wala pa rin kupas ang kagwapuhan nito. Mula sa beard face nito, sa makakapal na kilay, sa mahahabang pilik mata, sa matangos na ilong, hanggang sa manipis nitong labi. Sobrang gwapo talaga.

Mga ilang sandali pa ay dahan dahan kong tinaas ang kaliwa kong kamay, at hinawakan ito sa buhok. Hinimas ko ito… Napakalambot.

Habang hinihimas ko ang buhok nito, ay bigla nalang tumulo ang masagana kong mga luha mula sa mata.

Tanging pagsisi, konsensya at lungkot ang nararamdaman ko ngayon.

“H-Hunter…” Pagsisimula ko. My voice cracked.

“S-Sana mapatawad mo ako. Sa dami ng mga kasalanan na nagawa ko sa ’yo, sana mapatawad mo pa rin ako. Alam kong hindi mo alam ang mga nagawa kong ’yun, ngunit ngayon… Habang natutulog ka, kukunin ko itong pagkakataon para masabi ito sa’yo. M-Mula sa pagtago sa anak natin na si Sofie sa’yo, hindi ko alam kung anong sasabihin ko, pero humihingi ako ng tawad dahil sa pagtago sa kanya mula sa’yo, nasabi ko na ’to sa’yo nang dumating tayo dito. Alam mo ba, mahal na mahal ka ni Sofie kahit hindi ka pa niya nakikita? Palagi ka niyang binabanggit sa’kin, tinatanong niya kung ano ang itsura mo. She badly wants to meet you… P-Pero dahil sa’kin - dahil sa katakutan ko na hindi mo siya matanggap at baka itakwil mo lang siya if ever na ipakilala ko siya sa’yo, kaya naman hindi ko sinabi ang tungkol sa kanya ng magkita tayo…” Humahagulgol na pagtigil ko.

“H-Hunter, alam mo rin ba na mahal na mahal kita? Oo, mahal na mahal kita, at hanggang ngayon nararamdaman ko pa rin ’yun, simula nang pumasok ako sa company mo ay nagustuhan na kita, hindi ko lang alam kung bakit, siguro dahil sa mga pinapakita mo sa’kin. At habang patagl ng patagal ay nagiging mahal na kita kaya naman nang may nangyari sa’tin ay sobrang saya ko ngunit at same time ay natatakot ako na itakwil mo ako, at nangyari nga ’yun. Ngunit kahit na sinaktan at binastos mo ako noon, ay walang nabawas kahit konti sa pagmamahal ko sa’yo, ganoon kita kamahal. Gusto ko man sabihin sa’yo noon, ngunit parang hindi hata ako sinaniban ng tamang para sabihin sa’yo ang nararamdaman ko. Kaya naman nang makauwi ako dito sa pinas at unang punta ko palang, ay sobrang saya ko na, dahil hindi ko in-expect na ikaw ang unang bubungad sa’ki…” Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng biglang may magsalita na ikinagulat ko…

“I already knew you love me Louise. And I love you too. And don’t worry, napatawad na rin naman kita.” Mahinahon ngunit baritono na saad ni Hunter. Agad ko naman inalis ang kamay ko mula sa ulo niya at umiwas ng tingin, pinahid ko rin ang kumot sa mga mata ko para mawala ang mga luha na nandoon.

“U-Umalis ka na diyan. M-Masyadong mabigat!” Nabubulol kong saad sa kanya. T*ngina! Bakit ba ako nabubulol?!

“Ayoko nga! Ang sarap kaya dito sa tiyan mo. Napakainit at napakalambot.” Saad nito sabay yakap saakin. Kahit hindi ko ’to nakikita, alam kong may malaking ngiti na nakaguhit sa gwapo nitong mukha.

“Isa! Alis ka nga diyan sabi! Sobrang bigat mo kaya!”

“Okay then.” He chuckled. Mga ilang sandali pa ay naramdaman ko naman na umalis na ’to.

Bigla naman tumahimik ang paligid na ikinataka ko. Ngunit mga ilang sandali pa ay bigla itong magsalita ulit…

“Louise…” Pagsimula nito.

“Hmm…” Tanging saad ko sa kanya. Hindi pa rin ako tumitingin sa kanya, dahil nahihiya pa ako…

“Look at me first.” May diin na saad nito.

I let out a heavy sigh bago ako humarap sa kanya. Hindi ba niya masasabi amg gusto niyang sabihin kung ’di ako nakaharap sa kanya? Tsk.

Pagkaharap ko sa kanya, ay nakita ko agad ang nakangiting gwapong mukha nito.

“Louise since we’d love each other. Can we start again?” Pagsimula nito, sabay kuha sa dalawa kong kamay.

“H-Huh?”

Para naman akong nawalan sa wishyo dahil sa sinabi niya.

“Can we start again? Kasama ang mga anak natin at magiging anak pa natin.” Nakangiting saad nito.

Takte! Paano ba pigilin ang pagkilig? Kasi, kahit na hindi ako ngumingiti ngayon, ay deep inside kilig na kilig naman ako.

“Mmm…”

“Anong ‘mmm’? Oo ba o hindi?” Nakakunot na tanong nito.

“Oo.” Saad ko sa kanya habang pinipigilan ang ngiti. Takte!

“Anong oo?” Tanong ulit nito na nagpainis sa’kin.

“T*ngina! Oo nga na pwede tayong magsimula ulit! Ulit ulit! Tsk.” Iritableng saad ko sa kanya. Takte siya, ano ako? Unli? Dapat paulit ulit?!

Mga ilang sandali pa ay bigla itong lumapit sa’kin at bigla niya akong niyakap na ikinabigla ko.

“Calm down sweetie, alam ko naman. I’m just pissing you, you know.” Nakangiting saad nito.

“Tsk! Kung ’di lang kita mahal.” Mahinang bulong ko, ngunit sakto lang para marinig niya.

“I love you too.” Nakangiting saad nito sabay halik sa noo ko.

32

Hunter’s Point of View

“Ano ba Hunter?! It’s already 1:00 am in the morning at wala pa akong tulog simula kanina at gusto ko ng matulog, kung ayaw mong matulog mag-patulog ka naman please!” Iritableng sigaw sa‘kin ni Louise sabay tanggal sa mga kamay kong nakapalupot sa baywang niya.

Ayan na naman, sumumpong na naman ang mood swings niya. Ganito ba talaga ang mga buntis? Palaging may toyo?

“S-Sweetie naman, yumayakap lang ang tao. I just want to hug you, sobrang lamig kasi, I badly wanted you body heat…” Mahinahon kong saad sa kanya sabay balik ulit sa kanyang baywang ang aking mga kamay at pinalupot ang mga ito doon, inilapit ko rin ang aking mukha sa leeg niya at inamoy-amoy ko ‘yun. Putcha! Ang bango talaga…

“Isa Hunter! Nakasinghot ka ba ng katol kanina?! Lakas ng tama mo kasi. At saka sobrang init nga tapos sasabihin mo sa‘kin sobrang lamig?! Kung nilalamig ka mag-damit ka! ‘wag kang mag-shirtless, kala mo naman makikita pa ‘yan, sobrang gabi na kaya.” Iritableng saad pa nito sabay alis ulit sa mga kamay ko mula sa baywang niya. Parang nainis naman ako sa kilos nito, kaya naman napaupo ako sa kama…

Actually malamig talaga, hindi ko lang alam sa kanya bakit ‘di siya nilalamig, sobrang todo na nga ng AC dito sa kwarto pero siya ‘di man siya tinatablan. Siguro balat ng kalabaw ‘to pag-nagbubuntis.  Pero anyway, sinisigurado ko sweetie ‘wag kang ganiyan, dahil if ever man na naka-open ang lamp ngayon, baka kanina ka pa naglalaway sa perfect sculpture body ko.

“Grabe ka naman sa‘kin sweetie, naglalambing lang naman ako. Ilang araw ka na kayang ganiyan sa‘kin. Palagi nalang ganiyan ang trato mo sa‘kin…” Inis na saad ko sa kanya. Totoo naman kasi, palagi nalang siyang ganito sa‘kin simula nang umuwi kami dito sa bahay.

Five days na simula nang umuwi kami dito sa bahay. And sabi nga ni Henry ay maselan ang pagbubuntis ni Louise kaya naman sobrang alaga ko sa kanya. Gusto ko pa nga sana na hindi na kami umuwi pa dito sa bahay at doon nalang kami, but Louise declined it, ayaw niya daw kasi ang amoy ng Hospital, kaya naman umuwi nalang kami, wala rin naman akong magagawa.

Anyway, ‘di na rin natuloy ang celebration naming magbabarkada, kaya naman pinauwi ko na sila, meron rin daw kasi silang aasikasuhin sa Company and kung ganoon rin naman sabi ko sa kanila, paki-asikasuhin na rin nila si Mark, Ariana but mas mag-focus sila sa anak namin ni Louise na si Sofie. I badly want to save her pero ‘di ko kayang iwan si Louise dito, kaya naman sa kanila ko nalang pinahandle. And one more thing, hindi ko pinaalis sina Henry and Angel because I need their help.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat dahil may naririnig akong humihikbi, kaya naman agad akong napatingin kay Louise, at nakita ko itong umiiyak…

“B-Bakit n-nagsasawa ka na ba sa‘kin? ‘Di mo na ba ako mahal? Akala ko ba mahal mo ako?” Umiiyak na saad nito. Bigla naman akong kinabahan. Takte! You’re so dumb Hunter! Alam mo ng buntis ang tao, sinabayan mo pa siya sa tantrums niya!

“Hindi sa ganoon sweetie…” Mahinhin kong saad sa kanya sabay hawak sa likod nito, ngunit iniwaksi niya ito at biglang umupo.

Ngayon ay parehas na kaming nakaupo sa kama at magkaharap pa kami.

“H-Hindi! Ganoon na rin ang ibig sabihin non, hindi mo na ako mahal! Bakit may babae ka na ba na kayang pumalit sa‘kin?! Ang sama sama mo Hunter… Sobrang sama mo!” From iyak it turns to hagulgol.

T*ngina! Ano ba kasing ginawa ko?!

“Argh! Hindi nga ganoon ‘yun sweetie… Sorry okay.” Paghingi ko ng pasensya sa kanya, ngunit lalo lang itong humagulgol.

“Ang sama sama mo sa‘kin, napapagod ka na ba sa attitude ko?” Sa sinabi nito ay agad ko siyang yinakap.

“Hindi sweetie, and that’ll never happened.” Mahinahon kong saad sa kanya habang hinihimas ang ulo at likod nito.

Mga ilang sandali pa, naging tahimik na ang paligid, ngunit magkayakap pa rin kami, at tanging alon na lang ng dagat ang naririnig namin ngayon.

Ngunit mga ilang minuto lang ang lumipas ay nagulat ako ng bigla na naman itong umiyak…

“Kung ganoon mahal mo ako, bakit ka nagrereklamo kanina na palaging ganito ang asal ko sa‘yo?” Humahagulgol na saad nito.

Argh! Paano ba ‘to?! Dapat pala natulog nalang ako kanina, at hindi na siya niyakap para peaceful ang gabing ito.

“No, hindi ako nagrereklamo. Sorry okay. Let’s just forget about it.” Mahinahon kong pagpapatahan sa kanya.

“Okay, but hindi pa rin kita mapapatawad dahil pinaiyak mo ulit ako…”

‘Wow! Ako talaga ang magpaiyak sa‘yo? Ikaw nga ‘tong, bigla nalang umiyak kahit pinapatulog na kita.’ Natatawang saad ko sa sarili ko.

Pero instead na sabihin ‘yun ay iniba ko nalang baka kasi magkatantrums ulit…

“Hey, I’m sorry na nga. But I’ll do anything para mapatawad mo ako.” Saad ko sa kanya. Bigla naman itong kumalas sa yakap namin at hinarap ako nito na may kislap sa mata at ngiting kay ganda.

“Anything?” Paninigurado nito. Parang bata ito kung kumilos, at ‘yun ang gusto ko sa kanya. Dahil I’m his daddy and he’s my baby.

“Anything. So, what do you want?” Masayang tanong ko sa kanya.

“Ahmm, I want dried fish, ‘yung crunchy and Ice cream with cucumber and peanut butter flavor.” Nakangiting saad nito.

Parang binuhusan naman ako ng malamig na tubig sa mga sinabi niya. Seriously?! Meron bang ganoon dito?! Kung ‘yung dried fish, marami dito pero ‘yung Ice cream with cucumber and peanut butter ay malabo ‘yun? Saan ako kukuha ng mga ganoon…

“Are you serious Louise? Wala naman ganoon dito, lalo na ang Ice cream na gusto mo.” Mahinahon kong saad sa kanya para ‘di ulit siya umiyak, pero akala ko lang pala ‘yun, dahil bigla itong nagpout at tinignan ako ng nakakaawa.

T*ngina! Suko na ako sa kanya. I can’t handle his cuteness.

“Okay fine. ibibili kita tomorrow, but from now matulog muna ta…” He cut me off…

“NO! I want now… Gusto kong kumain ng ganoon ngayon. You said you’ll do anything para mapatawad kita. Are you breaking your promise to me awhile ago?” Nakapout na saad nito habang pinapakita ang teary eyes niya.

T*ngina lang talaga! How can he be so cute kahit na umiyak na siya?! Pag kayang umiyak rin ako, gwapo pa rin ba ako?

“N-No, no. I didn’t break it. But I just wonder that it’s too early para bilhin ang gusto mo…” Nabubulol kong saad sa kanya.

“Sabi ko na nga ba, hindi mo na talaga ako mahal!” Saad nito habang tinitignan niya ako ng teary eyes. Putcha! Ayoko na siyang umiyak, kaya naman ibibigay ko na ang gusto niya…

“Argh! I love you sweetie, don’t worry pupunta na ako. Just wait for me okay?” Mahinahon kong saad sabay tayo at alis sa kama. Tumungo ako sa closet ko at kumuha lang ng isang white t-shirt at sinuot ito.

“Okay. Bilisan mo please. Take care.” Nakangiting saad nito.

“I will sweetie.” Saad ko sa kanya sabay lapit sa kinaroroonan nito sabay yuko at binigyan ito matamis na halik.

Mga ilang segundo ang lumipas ay kumalas na rin kami sa halikan.

“Gotta go now sweetie.” Saad ko sa kanya, nginitian naman ako nito.

Nagtungo na ako sa pinto ng kwarto at lumabas na.

“I hope may mahanap ako ng ganitong oras, dahil kung hindi, baka magkaroon na naman siya ng tantrums at ‘di na ako kausapin pa.” Mahinang bulong ko.

33

Ariana’s Point of View

“Are you insane?! Dapat iba nalang ang gawin nating paraan. ‘Yung idea ko nalang ang gawin natin, na pasabugin ang isa sa mga malalaking Company nila both Louise and Hunter, dahil hindi ako payag sa gagawin mo, ayokong idamay ang bata.” Hindi pagsangayon ni Mark sa sinabi ko.

T*ngina! Pabebe pa ‘tong lalaking ‘to, akala mo naman mahal siya ng baklang Louise na ‘yun.

“Are you kidding me Mark? Do you think kung gagawin natin ang paraan mo kakagat sila?! Imagine sobrang dami ng mga negosyo nila kaysa saatin, kaya kung gagawin man natin ‘yun ay ‘di sila kakagat at mapapalitan nila ‘yun anytime, mag-isip ka nga.  At saka mas mabuti pa itong anak nalang nila ang gawin nating bait para makuha mo na ang asawa mo, at ang my loves ko!” Nakangising saad ko sa kanya.

Ngunit lalo naman ako nitong binigyan ng nakamamatay na tingin.

“Ayoko Ariana! In that case lalo akong hindi tatanggapin ni Louise, lalo na ikaw! Mag-isip ka nga, kung gagawin nating hostage si Sofie papunta doon, paano nalang tayo tatanggapin nila Louise and Hunter?!” May diin na tanong nito.

Tsk! Baliw na baliw talaga sa baklang ‘yun, mas maganda naman ako sa kanya.

Anyway, kilala niyo na siguro ako kaya hindi ko na kailangan pang magpakilala. Nandito kami ngayon sa bahay ni Mark, masalukuyan kaming nakaupo sa sofa at pinag-uusapan ang mga ginawa naming plano para makuha ang mga asawa namin and anyways dito rin ako nakatira pansamantala. Lumipat muna ako dito sa bahay ni Mark because ayaw ko na sa bahay ni Hunter, sa kadahilanang mag-isa lang ako doon, at wala pa ang matandang katulong niya na nagbakasyon kaya naman wala pa akong mapag-uutusan kung may needs man ako, kaya naman lumipat ako dito. And mabuti nalang din na palaging nagkukulong sa kwarto ang anak ng baklang Louise sa kwarto niya dahil kung hindi ay masasabunot ko talaga ‘yun at mapapatay ko siya na wala sa oras kahit bata pa siya.

“Kaya naman, ang mas magandang gawin natin ay pasabugin nalang natin ang mga malalaking Company nila, in that case ma-aalarm sila and pag-na alarm sila, they’ll going to comeback from the island to here, at doon natin sisimulan ang pagdukot sa kanila. After nating nadukot, maghiwahiwalay na tayo at pupunta na tayo sa ibang bansa kung saan ay hindi na muli silang magkikita.” Seryosong saad pa nito sabay tagay sa isang baso ng vodka.

I sarcastically clap and laugh sa sinabi nito…

“Wow… Ang ganda naman ng plano mo Mark. Alam mo wala ka ring isip, ilang beses ko ng pinaulit-ulit na hindi sila kakagat diyan, lalo na ngayon na alam na nila na anak ni Hunter si punyetang Sofie!” Sigaw ko sa kanya.

Tila narindi ang tenga at nandilim ang  paningin nito dahil sa mga sinabi ko kaya naman, mga ilang sandali lang ay bigla itong napatayo sa kinauupuan niya at bigla ko nalang naramdaman ang isang malutong at masakit na sampal na ikinatumba ko sa sahig…

‘Pak!’

“How dare you to call my daughter that way?!” Nagliliyab sa galit na saad nito.

Bigla naman akong natawa sa sinabi niya…

“Daughter? Naririnig mo ba ang sinasabi mo Mark?! Daughter? Nakakatawa ka Mark, hindi mo siya anak. At ang anak mo ay nasa sinapupunan ko pa!”

“Alam ko na anak ko ang nasa sinapupunan mo but hindi ko ‘yan tanggap o mahal man dahil galing lang ‘yan sa tamod kong malibog! Kaya ‘wag mong ikumpara ang anak ko na si Sofie kaysa sa walang kwentang batang ‘yan!” Galit na saad nito at muling umupo sa sofa. Prente lang ulit itong nakaupo, tila bang walang nangyari.

Pagkatapos niyang sabihin ang mga katagang ‘yun ay parang libo libong karayom ang mga tumusok sa puso ko.  Siguro tinamaan ako sa mga sinabi niya na galing lang sa malibog na tamod nito ang anak na dinadala ko ngayon. At totoo naman ang sinabi niya, pero kahit na ganoon ay anak ko pa rin o namin ito, at may care pa rin ako sa batang ito even tho accidentally lang siyang nagawa.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng bigla na naman itong sumigaw…

“Ano?! Diyan ka nalang hanggang mamaya?! Magiging statue ka ba diyan?! Tumayo ka nga diyan!” Galit na sigaw nito.

Tumayo na ako ng dahan dahan mula sa pagkakahiga.

Pagkatapos kong tumayo ay tinignan ko ito ng masama…

“Kahit anong mangyari Mark, tuloy pa rin ang plano na gawing hostage ang anak nila na si Sofie no matter what! Wala akong paki kung tutol ka. Kung hindi dahil sa mga tanga mong tauhan ay hindi na tayo aabot pa sa ganito, pero wala na… Huli na ang lahat!” May diin sa saad ko sa kanya.

Plano ko na sanang umalis sa kinaroroonan naming ‘yun at pumunta na sa kwarto ko upang makapagpahinga na ngunit hindi ko nagawa, nang dahil bigla itong magsalita.

“Sige, payag ako sa gusto mo… Pero sa isang condition.” Saad nito. Dama ko ang isang hindi kaaya-ayang pwedeng mangyari sa tono ng pananalita nito. Ngunit kahit na ganoon, humarap pa rin ako sa kanya…

“Then what is it?” Matapang na saad ko sa kanya, bigla naman itong ngumisi..

“Paligayahin mo ako. ‘Di ba you’re slut? Gawain mo ‘yun ‘di ba? Kaya bigyan mo ako now. Dahil kung hindi, hindi pa rin ako papayag sa paghohostage kay Sofie.” Malademonyong saad nito sabay himas sa nakabukol nitong ari.

Ako naman ay parang naestatwa sa sinabi niya. I can’t believe him. Parang hindi pa nag-paprocess sa utak ko ang mga binitwan niyang kataga…

“W-What did you just say?!” Naguguluhang tanong ko sa kanya…

“Are you deaf?! Sabi ko paligayahin mo ako!” Sigaw nito.

“N-No way! Hindi ko gagawin…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng marahas itong tumayo sa pagkakaupo na gumawa ng ingay sa loob ng bahay sabay lapit sa kinaroroonan ko at mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang ang agresibong paghalik nito sa labi ko…

“S-Sto…Ugh!” Pilit kong pagpupumiglas sa kanya, ngunit parang wala itong narinig at patuloy lang ito sa ginagawa niya.

“M-Mark please…” Pagpupumiglas na pagmamakaawa ko sa kanya, ngunit imbes na tumigil ito, ay lalo pa ako nitong hinawakan ng marahas at mahigpit, ngunit tumigil na ito sa paghalik…

“You can’t stop me Ari!” Bulong nito sabay halik muli ng marahas sa labi ko…

Mga ilang minuto ang lumipas ay naramdaman ko nalang na hindi na masyadong agresibo ang halik nito na ibinibigay niya sa‘kin, at napansin ko rin sa sarili ko na hinahalikan ko na rin pala ito ng pabalik.

Nagiging malikot na rin ang mga kamay nito, mula sa paghawak niya ng marahas sa aking mga malulusog na dibdib, sa baywang, hanggang sa pwet ko. 

Hinimas nito ang buong katawan ko na parang wala ng bukas.

“Ugh!” Ungol ko ng bigla nitong ang kaliwa kong paa at lagay sa kaniyang balikat sabay taas sa suot kong skirt at sakto naman na wala akong suot na undies kaya naman malaya nitong nahimas ang namamasa kong kipay…

“Ugh!” Ungol ko lalo ng bigla bigla niyang ipinasok ang isang daliri nito…

“You’re so wet. Sabi ko na gusto mo rin ‘t…” Hindi nito naituloy ang sasabihin niya ng biglang may magsalita mula sa likod namin na dahilan para itulak ako ni Mark mula sa pagkakapalupot sa kanya…

“D-Daddy… M-Mark…”

34

Hunter’s Point of View

“S-Saan mo ‘to lahat nahanap? At saka bakit ang tagal mo? It’s already 10:03 AM in the morning, pero umalis ka kanina ng 3:19 AM. Ano 7 hours kang naghanap ng mga ganito?” Biglang tanong nito sa‘kin sabay subo sa isang kutsarang ice cream. Halatang sarap na sarap ito.

Anyway, kakauwi ko lang galing sa pagbili or should I say sa paghanap sa mga gusto ni Louise.

Nandito kami ngayon sa dining area at magkaharap kami ngayon.

“Tsk, don’t ask to much sweetie, kumain ka nalang diyan. Magpakabusog ka nalang.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Tsk! Nagtatanong lang naman, ano bang masama sa mga tinatanong ko?” Balik na tanong naman nito.

T*ngina! Magsisimula na naman ba siya? Kumakain na nga lang ang dami pang sinasabi…

“Wala naman. But you don’t need to asked kung saan ko nakuha ang mga ‘yan, basta para sa‘yo gagawin ko ang lahat, kahit na ako pa mismo ang trumabaho…” Nakangiting saad ko sa kanya, ngunit biglang nawala ang ngiti ko ng muntik na itong nabulunan.

“Hey sweetie are you okay?” Nag-aalalang tanong ko sa kanya.

“I’m okay. But ano?! Ikaw ang trumabaho ng mga ‘to? Ikaw ang gumawa ng Ice cream? Ikaw ang nagdried sa mga fish na ‘to?” Gulat na gulat na tanong nito.

Tinignan ko naman siya ng masama. Grabe talaga ‘to, kung ‘di ko lang siya mahal, baka kanina ko pa siya napatapon sa dagat.

“Wow, grabe ka naman makareact sweetie, parang ‘di kapani-paniwala na ‘di ko ginawa ang mga ‘yan…” Dismayadong saad ko sa kanya.

“Hindi naman talaga. Sobrang batugan mo kaya, tamad ka pa. Tapos sasabihin mo sa‘kin na ikaw ang gumawa ng mga ‘to?” Natatawang saad nito.

“Iyan ang sinasabi ko sa‘yo Sweetie, kaya ayoko talagang nagtatanong ka tungkol sa mga ginawa ko. Alam mo bang nasasaktan din ako sa mga sinasabi mo? Ang sakit kaya, asawa mo ako tapos sasabihin mo sa‘kin na batugan at tamad ako…” Lungkot lungkutannkong saad sa kanya. T*ngina kahit biro lang ang mga sinasabi niya natatamaan pa rin ang ego ko.

“Tsk! Ang drama mo naman. Oo na sorry okay? Thank you pala sa mga ‘to ang sasarap. Oo nga pala, paano mo nagawa ang mga ‘to? May tumulong ba sa‘yo?” Sunod sunod na tanong nito.

“No problem sweetie basta para sa‘yo. Anyway, actually ang dried fish binili ko lang ‘yan sa tauhan ko and ‘yung ice cream, nagpatulong ako sa nagtitinda ng Ice cream dito, wala daw kasing Peanut butter at cucumber flavored ice cream, kaya naman ang ginawa namin ay, gumawa kami by ourselves. And ‘yan din ang dahilan bakit natagalan akong umuwi.” Mahabang paliwanag ko sa kanya.

Napansin ko naman itong ngumiti sabay iwas ng tingin.

“Wow naman. Kaya pala masarap… ” Bulong nito, ngunit sakto lang para marinig ko.

Napangiti naman ako sa kinilos niya. Takte! Why he’s so cute? Kahit kumakain siya cute at maganda pa rin siya.

Habang pinapanood ko itong kumakain ng ice cream ay parang naakit ako. Kumuha ulit ito ng isang kutsarang ice cream at sinubo ulit ito, the way he lick the ice cream from the spoon, the way he moan kung gaano siya sarap na sarap sa ice cream ay parang naiimagine ko ang sarili ko, and I can’t help myself na magkaroon ng boner dahil sa ginagawa niya.

Mga ilang sandali pa ay may naisip ako…

“Anyway, gusto mo pa bang pasarapin ang kinakain mong Ice cream?” Nakangising tanong ko sa kanya.

Hinarap naman ako nito at tinignan na may pagtataka.

“Huh? Pwede pa bang pasarapin ang ice cream na ‘to?” Takang tanong nito.

“Oo naman.”

“Then how?”

“You sure sweetie?”

“Yeah… Sabihin mo na before ko maubos ang 1 gallon na ‘to.”

“Okay if you say so.” Saad ko sabay tayo ng pagkakaupo. Naglakad ako papunta sa kinaroroonan niya.

Bigla naman ako nitong tinignan ng may pagtataka…

“Saan ka pupunta? Bakit ka lumalapit sa kinaroroonan ko? Nasa malapit ko ba ang pampasarap?” Sunod sunod na tanong nito.

Pagkalapit ko sa kanya ay bigla naman itong humarap sa‘kin, magsasalita pa sana siya ng bigla kong inilagay ang index finger ko sa labi niya.

“Shhhh ~ Wait for it sweetie…” Mahinahon kong saad sa kanya at lalong lumapit sa kanya, magkadikit na ngayon ang mga katawan namin.

“H-Hoy! W-What are you doing?” Nabubulol na saad nito.

Dahan-dahan ko naman inikot ang upuan paharap sa‘kin na dahilan para matalikod ito sa mesa at sa kinakain niyang ice cream.

“Don’t worry sweetie, kukunin ko lang ang ice cream sweetie, para mailagay ko na sa pampasarap…” Saad ko sa kanya sabay kuha mula sa likod nito ang ice cream habang hindi pinuputol ang pagtitig sa mga mata niya.

“O-Okay…” Pagsangayon nito. Pagakatapos kong kunin ang ice cream mula sa likod nito ay lumayo na ako ng isang metro mula sa pagkakadikit sa kanya.

Ibinaba ko muna ang ice cream sa sahig, pagkababa ko sa ice cream ay humarap muli ako sa kanya at dahan-dahan kong hinuhubad ang damit ko.

“W-What are you doing?! Bakit ka naghuhubad?!” Nabubulol na saad nito sabay iwas ng tingin.

Ngumisi naman ako sa kanya…

“You didn’t know sweetie?”

“W-What do you mean?” Saad nito. He looked flustered dahil sa paghubad ko sa harap niya.

Pagkatapos kong mahubad ang pangitaas ko ay kinuha ko na ulit ice cream mula sa sahig, pagkatapos kong kunin ang ice cream ay dahan-dahan naman akong lumapit sa kinaroroonan niya.

“You didn’t know na ako ‘yung pampasarap na sinasabi ko sweetie. Alam mo bang tigang na tigang na ako? Sana naman pagbigyan mo ako now, nabigay ko na rin naman ang request mo, don’t worry sweetie you’re just going to eat.” I said huskily habang lumalapit sa kanya.

Nang makalapit ako sa kanya, ay agad ko itong kinulong sa mga braso ko. Nakasandal siya ngayon sa mesa habang ang dalawang braso ko naman ay nakapatong sa mesa na dahilan para makulong ito.

“H-Hindi pwede, alam mo naman na buntis ako…” Mahinang saad nito habang namumula.

“Shhhh~ I know sweetie, but pwede naman daw sabi ni Henry.” Nakangising saad ko sa kanya, bigla naman itong umiwas ng tingin, ngunit ibinalik ko rin ‘yun sa pamamagitan ng paghawak sa baba niya at hinarap muli ito sa‘kin.

“Ahmm…K-Kahit na h-hindi pa rin pwe…Ugh!” Hindi ko ito pinatuloy sa sasabihin niya ng bigla ko itong hinalikan.

Hindi marahas ang binibigay kong halik sa kanya, it’s full of passion and love.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang na humahalik na rin ito ng pabalik.

“Ugh!” Ungol nito ng kagatin ko ang labi niya na dahilan para malaya kong mapasok ang dila ko.

Sinimulan ko ng ilibot ang kamay ko sa bawat parte ng katawan nito, mula sa kanyang harapan hanggang sa likod nito. Naramdaman ko rin na inililibot na rin nito ang mga kamay niya. Naramdaman kong hinawakan nito ang likod ko, pababa sa malabakal kong tiyan, na lalong nagpapainit sa‘kin.

Dahan-dahan ko ng tinatanggal ang damit nito, siya naman ay patuloy lang sa paghimas sa katawan ko, ngunit bigla akong napaungol ng bigla niyang dakmalin ang ari ko…

“Ugh!” Ungol ko, nakita ko naman na bigla itonng ngumisi.

“You’re so wild sweetie. Hindi halata na gusto mo na akong kainin.” Natatawang saad ko.

“Tsk!” Saad nito sabay halik sa‘kin.

Siya na ngayon ang nagmamando sa halikan namin. Bumaba na rin ang halik nito, mula sa labi ko hanggang sa leeg ko.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong tumigil sa paghalik na nagpadismaya sa‘kin.

“Why did you stop?” Nakakunot noo kong tanong sa kanya.

Ngunit instead na sagutin ako nito ay bigla siyang ngumisi at bigla ako nitong tinulak palayo sa kanya sabay tayo mula sa pagkakaupo.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong lumapit mula sa kinaroonan ko at bigla niya akong hinawakan sabay lakad papunta muli sa upuan at pinaupo ako doon. Ngayon ay baliktad na, siya na ngayon ang nakatayo habang ako ay nakaupo.

Mga ilang sandali pa ay nagulat ako nang dahan-dahan nitong tinanggal ang damit na pang-itaas at short niya. Ako naman ay pinapanood ko lang ito sa ginagawa niya…

Is he trying to seduce me? If yes, then tumatalab ang pagseseduce niya dahil ang bad boy na nasa pagitan ng hita ko ay naglalaway na at gusto ng kumawala sa kulungan nito.

Pagkatapos nitong maghubad ay bigla itong naglakad papalapit sa‘kin. Para bang may lumalapit na isang diyosa at gustong makatikim ng dragon.

Nang makalapit ito sa‘kin ay bigla itong lumuhod sabay dakmal at himas sa naninigas kong ari na ikina-ungol ko.

“Ugh! Ganiyan nga sweeti…Ugh!”

Focus lang ito sa paghimas niya, at mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang na inaalis nito ang pagkabutones ng suot kong jean.

Pagkatapos nitong matanggal ang butones, ilalabas na sana na niya ang nainigas kong ari ng biglang may sumigaw na ikinagulat namin, kaya naman agad kong kinuha ang damit ni Louise na nakahulog sa sahig at itinakip agad ito sa katawan niya, ako naman ay agad kong binutones ang pantalon ko, naramdaman ko rin na biglang nanlambot ang ari ko, siguro dahil sa pagkagulat…

“HUNTER! LOUISE! I have a bad news, nasa harap ng bahay niyo sina Ariana at Mark at may dala-dala pa ang mga ito ng mga tauhan at ang masaklap pa ginawa nilang hostage si Sofi… Oopps!” Hingal na hingal na sigaw ni Henry, halatang galing ito sa pagtakbo…

“F*ck! What are you doing here? Akala ko ba nasa hospital kayo ng asawa mo?!” Iritableng saad ko sa kanya.

T*ngina! Bitin!

“Looks like we have a good time here, sorry for interrupting you guys pero you need to dress up quickly at sa susunod niyo nalang ituloy ‘yan. As I said kanina, nandito ang kampo ni Mark at Ariana. Tinawagan ko na rin ang mga barkada para tumulong, papunta na raw sila.” Seryosong saad nito.

Tsk! Sila na pala ang mismong lumapit sa mangangain. Magaling, kating kati pa naman ang mga kamay kong makapatay.

“Okay wait, tumingin ka muna doon, magbibihis lang ang asawa ko.” Pakisuyo ko sa kanya.

Bigla naman itong natawa dahil sa sinabi ko, ngunit hindi ko na pinansin pa ‘yun at humarap nalang ako kay Louise, ngunit nabigla ako ng makita ko itong umiiyak…

“Sweetie shhh~, magbihis ka na and punta ka sa kwarto natin okay baka kasi makasama sa baby na tin. Don’t worry ako na bahala.” Mahinahon at nakangiti kong saad sa kanya, tumango naman ito bilang tugon.

Tumayo na ito mula sa pagkakaluhod at nagsimulang maglakad papunta sa sala, ako naman pinanuod lang ito.

Nang mawala na siya sa paningin ko ay agad na akong tumayo mula sa pagkakaupo at kinuha ang damit ko at dali daling sinuot ito.

Pagkatapos kong sinuot ang damit ay agad kong nilapitan si Henry at agad tinapik ito na ikinaharap niya naman.

“Ikaw ang kalibugan mo talaga ‘di nawawala.” Natatawang saad nito.

“Tsk! F*ck you!” Inis na saad ko sa kanya, sabay lakad papunta sa storage room ng bahay ko, naramdaman ko naman na sinundan ako nito.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na kami sa harap ng storage room at sinimulan ko ng i-click ang mga passcode.

Pagkatapos kong pindutin ang mga passcodes ay bumukas na ang pinto nito at bumungad saamin ang mga armas ko na matagal ko ng gustong gamitin.

“Wow! I didn’t know na marami ka palang ganito dito. I thought, konti lang.” Nakangiting saad ni Henry sa‘kin. Tila manghang mangha ito.

“Hell yeah! Iniipon ko talaga ang mga ito. Anyway, handa ka na ba?” Tanong ko sa kanya, tinanguan naman ako nito bilang tugon. Kumuha na kami ng mga armas na kakailanganin namin.

…

“Mabuti naman lumabas kana Hunter, akala ko kasi patatagalin mo pa kami dito.” Nakangising saad ni Mark sa‘kin. Katabi naman nito si Ariana na prenteng nakatayo, pansin ko rin na malaki laki na rin ang tiyan nito.

“Lalabas talaga ako Leonardo, baka kasi amagin ka dito sa kakahintay.” Natatawang saad ko sa kanya.

Sampo. Sampo lang ang mga tauhang dala nito. Ang mga tauhan nito ay nakapalibot mula sa kanila.

Ang mga akin naman ay marami, at imbes na pumalibot sila saamin, inutusan ko silang pumalibot sa bahay ko, para sure ako na ligtas si Louise mula sa loob.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng biglang may sumigaw, kaya naman napatingin ako sa direksyon na iyun…

“D-Daddy ko!” Umiiyak na saad ng anak ko na si Sofie habang naka-kadena ito.

“S-Sofie…” Mahinang bulong ko habang pinipigilan ang luhang malapit ng umagos.

Tinignan ko naman ng masama ang dalawang demonyo.

“Mga p*tangina niyo talaga pati ang bata dinamay niyo!” Puno ng galit at poot kong sigaw sa kanila.

“Magbabayad kayo mga ptangina niyo. Henry, ikaw na ang bahala sa anak ko pati kay Ari, babae lang siya I know na kaya mo naman ‘yan. Ako na bahala sa ptanginang Leonardo.” Mahinang bulong ko.

“Noted Hunter. Mag-ingat ka. Paparating na rin naman ang barkada, kaya don’t worry meron pa rin tutulong sa‘tin.” Seryosong saad nito.

“Ngayon mga p*tangina kayo! Magbabayad kayo!” Sigaw ko sabay kuha sa dalawang baril mula sa tagiliran ko at nagpaulan ng mga bala.

Kumilos na rin si Henry papunta sa kinaroroonan ni Sofie.

Ang mga tauhan ko naman ay nagsimula na rin magpaputok…

“Mga p*tangina kayo! Lalo ka na Mark!” Sigaw ko habang nagpapaputok ng baril.

Tumakbo ako papunta sa kinaroroonan ni Leonardo. Habang papunta ako doon ay pansin kong busy ito sa pakikipagbarilan sa mga tauhan ko. Kaya naman ginawa ko ‘yun opportunity para makalapit sa kanya.

Kumaripas ako ng takbo papalapit sa kanya. Nang makalapit ako ay agad ko itong bingyan ng isang malakas at malutong na suntok sa batok na ikinatumba niya sa buhanginan.

“P*tangina mo!” Sigaw ko sa kanya sabay lapit muli at bingyan muli ito ng mga suntok.

Ito’y nakahiga, at ako naman ay nakasampa sa ibabaw niya at malayang pinapulanan ng suntok sa mukha.

Nang nagsawa ako sa pagsuntok sa kanya ay tumigil muna ako, ngunit hinawakan ko pa rin ito ng mahigpit sa kanyang collar.

“Ikaw p*tangina mo! Sinisigurado ko ngayon na mamatay ka!” Galit na sigaw ko sa kanya, ngunit instead na matakot, tinawanan lang ako nito.

“Sige tawa ka lang t*ngina ka!” Sigaw ko sa kanya. Aamba na sana ako ng isang suntok pa sa kanya ng maramdaman kong may pumalo ng isang mabigat na bagay sa ulo ko mula sa likod na dahilan para ikatumba ko.

---

Third Person’s Point of View

Habang nakahiga si Hunter dahil sa sakit na natamo niya sa isa sa mga tauhan ni Mark, sa kabilang banda naman ay kumikilos si Mark mula sa likod niya para mapatay siya.

“Humanda ka ngayon Hunter, sadiyang ikaw hata ang unang mamatay sa‘tin.” Mahinang bulong ni Mark habang hawak ang nakita nitong baril mula sa gilid niya.

Dahan-dahan ng tumayo si Mark mula sa pagkakahiga sa buhanginan. Nang makatayo ito ay agad niyang itinutok ang hawak nitong baril sa walang laban na Hunter.

“Ikaw ang mamatay ngayon p*tangina mo!” Tawang demonyong saad ni Mark kay Hunter at dahan dahan niya ng pinihit ang baril na hawak niya.

Si Hunter naman ay hinihintay niya nalang ang pagpihit ng baril nito.

Ngunit bago pa man mapihit ni Mark ng tuluyan ang baril na hawak niya, may isang tao na nasa likod nito ang nagpaulan ng bala na dahilan para magsuka ito ng sarili niyang dugo at ikinatumba niya.

“Sino ngayon ang namatay? Si Hunter ba o ikaw t*ngina ka?!” Nakangising saad ni Philip mula sa likod.

“Galing mo talaga bro!” Natatawang saad ni Jerald kay Philip mula sa gilid nito. Si Troy naman ay nilapitan na si Hunter at dali daling inalalayan ito.

“S-Salamat bro!” Nakangiting pagpapasalamat ni Hunter kay Troy at Philip.

Sa kabilang banda naman, hawak hawak na ni Henry si Sofie, at kasalukuyan silang papunta sa mansion upang maipasok na sa loob ang bata. Iki-naalala kasi ni Henry na baka magkaroon ng trauma ang bata dahil sa mga nangyayari, kaya naman pagdedesisyon niya na ipasok na ito sa mansyon, at para na rin makasama na siya ng kaniyang Papa na si Louise.

Si Ariana naman ay nakahandusay na rin sa buhanginan kasama ang mga tauhan nila. Namatay ito dahil sa aksidenteng pagbaril sa kanya ng sarili nilang tauhan.

35

Louise’s Point of View

“G-God please, ingatan niyo po ang asawa’t anak ko…” Mahinang panalangin ko Diyos habang humahagulgol.

Nandito ako ngayon sa kwarto namin ni Hunter, nakaupo sa sahig sa madilim na sulok ng kwartong ito at sariwang naririnig ang mga putok ng baril na nagmumula sa labas.

I badly wanted to go outside para tignan ang mga nangyayari, but I can’t dahil natatakot ako; natatakot ako sa pwede kong masaksihan.

“M-Mark! How could you?! How could you do that to my daughter?! Bakit mo nagawang gawing bait ang anak ko? Ang tinuring mong anak?!” Puno ng galit at poot habang binibigkas ko ang mga katagang ‘yun.

Yes, narinig ko ang mga sinabi ni Henry kanina na tungkol sa pagdating nina Mark and Ariana with their mens including my daughter Sofie na ginawa nilang hostage habang may ginagawa kaming hindi kanais-nais ni Hunter kanina sa dining room, and it’s literally make me mad nang marinig ko ang mga sinabi niya pero hindi ko nalang ‘yun pinahalata dahil ayaw ko ng pag-aalalahin pa si Hunter, I know na marami siyang aasikasuhin, and ayoko ng idagdag pa ang sarili ko sa mga aasikasuhin niyang ‘yun.

Anyway, hindi ko talaga akalain na magagawa ni Mark ‘yun sa‘kin, kay Sofie o saamin. I thought Mark was kind, brave, strong, my bestfriend and Sofie’s foster father, but he provenly that I’m wrong dahil sa mga pinakita niya ngayon. Parang dragon pala siya na nasa loob ang init.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng bigla akong nakarinig ng sigaw na nagmumula sa sala…

“Louise where are you?” Rinig kong sigaw ni Henry. Yeah, I know how he call or should I say pronounce my name, instead Louise (Luwis), he called me Louise (Lowaysi), paulit-ulit ko rin ito kung papaano bigkasin ang pangalan ko, ngunit hindi pa rin niya ako pinakinggan at sinabi pa nito na…

‘ I’ll

pronounce your name like this Louise, and wala ka ng magagawa pa. At saka ang cute kaya, sobrang girly parang ikaw.’

“Louise!” Muling sigaw nito. Kaya naman agad agad na akong tumayo mula sa pagkakaupo sa sahig at pinunasan ang mga bakas ng mga luha ko sa mukha.

Naglakad na ako patungo sa pinto. Pagkatungo ko doon ay agad kong binuksan ito’t lumabas.

“Louise where are you? Louise!” Rinig kong muling sigaw nito. Ngunit nag-iba na ang tono nito, dahil kung kanina ay parang wala na, ngayon na man ay may halong pag-aalala na, kaya naman binilisan ko na ang paglakad patungo sa kaniya.

Mga ilang sandali pa ay nakababa na ako at agad nagtungo sa sala. Pagkadating ko doon ay biglang bumuhos muli ang masasagana kong mga luha na mula sa aking mga mata dahil nakita ko lang naman si Henry na kinakalagan ng kadena ang bata, at kita ko rin na puno ito ng sugat.

‘T*ngina ka Mark?! How could you do this to Sofie?!’ Humahagulgol na saad ko sa sarili ko. Puno ng sakit, galit at pag-aalala ang bawat patak ng luha na inilalabas ko.

“S-Sofie n-napano ka anak?” Humahagulgol kong tanong sa anak ko.

Bigla naman napaharap ang mga ito sa‘kin…

“Louise nandito ka na pala, kanina pa kita hinahanap ngunit ‘di kita mahanap, saan ka ba galing? Nag-alala tuloy ako sa‘yo.” Nag-aalalang tanong sa‘kin ni Henry nang matapos niya ng kalagan ang mga kadenang nakatali kay Sofie, ngunit instead na pansinin ang mga tanong nito ay agad kong nilapitan ang anak ko at niyakap ito, tila gulat ito sa pagyakap ko mgunit mga ilang sandali pa ay niyakap naman ako nito ng pabalik.

“P-Papa, I m-miss you so much po! Where have you been po? Bakit ‘di po kayo nagpaalam sa‘kin? Bakit po umalis kayo ng sobrang tagal?” Umiiyak na saad nito.

“I miss you too baby and I’m so sorry about that…” Humahagulgol na saad ko at lalong hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

Wala akong paki kung nandito Henry, because I just want to cherish this moment.

“I-I badly miss you so much baby. You know what Sofie, you don’t know how Papa’s miss you so much. Every night I always dreamed about you and it’s makes me sad. I want to hug and kiss you like we always do but I can’t, dahil wala ako sa tabi mo. I’m so sorry baby, promise babawi si Papa. I love you!” Umiiyak na saad ko sa kanya.

“I love you too Papa.” Umiiyak na saad nito.

Mga ilang sandali pa ay bigla kaming napakalas sa yakapan nang marinig namin ang pagbukas ng pinto, kaya naman sabay sabay kaming tatlo na napaharap doon.

Iniluwa naman ng pinto sina Jerald, Philip, Troy at Hunter, napansin ko naman na wala si Angel na ipinagtaka ko, ngunit pinabayaan ko na lang ‘yun dahil baka nasa office siya ni Henry sa Hospital.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong napatayo ng makita ko si Hunter na pa-ika ika, kaya naman agad akong tumakbo papunta sa kanya at niyakap ito ng mahigpit, niyakap naman ako nito ng pabalik. At muli, muli na namang bumuhos ang masasagana kong mga luha…

“H-Hunter, I thought mawawala ka na!” Humahagulgol na saad ko at lalong siniksik ang ulo ko sa malapad na na chest niya.

Naramdaman ko naman na hinagod nito ang likod ko at hinalikan ang ulo ko…

“Shhh~ Sweetie tama na. Ligtas ako, kaya don’t worry. Malakas kaya ang gwapong asawa mo!” Natatawang saad nito, ngunit ramdam ko sa tono nito na malapit na rin siyang maiyak ngunit pinipigilan niya lang.

Siguro pinipigilan niya dahil nandito ang mga kaibigan niya, sa madaling salita he doesn’t want his friends see his weakness.

Mga ilang sandali pa ay napakalas kami sa yakapan ng marinig namin magsalita si Sofie, kaya naman napaharap kami sa kanya…

“D-Daddy…” Naiiyak na saad nito sabay tayo mula sa pagkakaupo at kumaripas ng takbo mula sa‘min, lumuhod naman si Hunter upang salubungin ito. Pagkalapit ni Sofie sa kinaroroonan namin ay agad niyang niyakap ang Daddy niya, niyakap naman ng pabalik si Hunter at doon na nagsimulang tumulo ang mga masasaganang luha ni Hunter na kanina pa niya pinipigilan.

“A-Anak! Sofie!” Humahagulgol na saad ni Hunter at lalong hinigpitan ang yakap niya sa anak namin…

Nagtataka man ako kung paano nalaman ni Sofie na Daddy niya si Hunter ay pinabayaan ko nalang ‘yun, dahil ang mahalaga ay alam na nila ang isa’t-isa.

Mga ilang sandali pa ay kumalas na rin ang mga ito sa yakap…

“D-Dad why did you left us po Daddy? Does you hate us po ba? Hindi mo po ba kami mahal kaya iniwan mo po kami?” Umiiyak na tanong ni Sofie sa Daddy niya.

Hinawakan naman ni Hunter ang mukha nito sabay punas sa mga tumutulong luha ng anak namin…

“B-Baby look, Mahal ko kayo and I-I’m sorry. I’m really really sorry dahil sa pag-iwan ko sa inyo ng Papa mo. At hindi ko rin kayo hate kaya iniwan ko kayo, may inasikaso lang si Daddy noon or should I say misunderstanding with your Papa. Kaya sana mapatawad mo si Daddy…” Humahagulgol na saad ni Hunter. Sa bawat katagang binibigkas nito ay ramdam ko ang senseridad.

“I’d forgive you po Daddy, but if you did leave us again, hindi na po kita patatawarin. D-Daddy, are you gonna leave us po ulit? Iiwan mo na naman po ba kami niyan ni Papa? Iiwan mo na naman po ba si Papa?”

“No, I’ll not do that. I’m going to stay with you guys and I will live with you forever. We’re going to build a happy family with your baby sibling…” Nakangiting saad nito.

Biglan naman nagulat si Sofie sa narinig niya at the same time ay nagliwanag ang mukha nito. Nakangiting hinarap naman ako nito, tumango naman ako sa kanya bilang pagtugon.

“M-May kapatid na po ako?!” Masayang sigaw nito, bigla naman kaming napatawa dahil sa inasal nito, including barkada.

“Yes baby, magiging ate ka na!” Nakangiting saad sa kanya ni Hunter.

“Yes! Pwede po bang bigyan niyo ako ng two sisters and three broth…” Hindi naituloy ang sasabihin ng anak ko ng biglang sumigaw si Henry…

“Ano?! Wala siya sa hospital?! ‘Di ba sinabi ko na sa inyo na bantayan niyo siya?! Bakit niyo siya hinayaan?! F*ck you!” Puno ng galit at sakit na saad nito mula sa kabilang linya. Pagkatapos nitong makipag-usap ay napasalamukot naman ito ng mukha sabay upo’t yuko.

Taka naman kaming tumingin sa kanya.

“Anong nagyari Ry? Bakit galit na galit ka? May nangyari bang masama?” Sunod sunod na tanong ni Philip sa kanya.

“Oo nga, anong nangyari? Tell us…” Pagsangayon naman ni Jerald na ikinatango naman namin ni Hunter at Troy.

Bigla naman itong humarap sa‘min, ngunit nagulat kami ng makita namin itong umiiyak, ngunit mas lalo kaming nagulat sa sinabi niya…

“A-Angel left me. Iniwan ako’t umalis siya with our baby in his tummy… ”

Epilogue

Louise’s Point of View

“Mark, I know naging mabuti kang kaibigan sa‘kin, naging mabuti kang ama ni Sofie, at nagpapasalamat ako. And I know na nagawa mo lang ang bagay na ‘yun, dahil mahal mo lang ako. Sorry Mark, dahil hindi ko nabalik ang pagmamahal mo, pero kahit na ganoon ay nagpapasalamat pa rin ako dahil naging parte ka ng buhay ko or should I say buhay namin ni Sofie ng maraming taon. Thank you Mark and don’t worry, pinapatawad na rin naman kita.” Mahabang saad ko habang sinisindihan ang kandila na inilagay ko sa ibabaw ng nakabaon na puntod ni Mark.

It’s been four years simula nang mangyari ang masalimuot na trahedya sa‘ming buhay noon, ngunit hanggang ngayon ay nakatatak pa rin ito sa puso’t isipan ko, tila bang panghabangbuhay na ito.

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat nang biglang sumigaw ang damuhong naghihintay sa‘kin, ang asawa ko na si Hunter…

“Louise? ‘Di ka pa rin ba tapos diyan?” Sigaw na tanong nito habang nakasandal ss kotse niya na nasa parking lot. Halata sa tono nito ang inis. Siguro naiinis siya dahil sobrang init na.

Anyway, nandito kami ngayon sa Manila cemetery para bisitahin ang puntod ni Mark. Ilang years ko na kasi itong hindi nabibisita sa kadahilanang ayaw pumayag ni Hunter, and I don’t why kung bakit ayaw niya akong papuntahin, mabuti nga ngayon napapayag ko siya. Well, actually parang pilit lang ang pagpayag niya, or should I say pumayag lang siya dahil tinakot ko siya…

—Flashback—

kaya siyang hindi na nabibisita! At saka bukas ko lang naman siya bibisitahin kasi especial ang araw bukas.” Pamimilit ko sa kanya habang nag-aayos ito ng damit para pumasok sa trabaho.

Nandito kami ngayon sa loob ng wardrobe namin dito sa bahay, at pinipilit or, should I say sinusuyo si Hunter para payagan akong pumunta sa sa puntod ni Mark.

“Still no Sweetie.” Monotonous na sagot nito sabay lapit sa kinaroroonan ko’t inabot ang necktie niya sa‘kin. Kinuha ko naman ito at sinimulan nang ayusin sa leeg niya.

“At kahit anong gawin mo, ‘di pa rin ako papayag. At saka bakit gusto mo siyang bisitahin? Siguro may tinatago kang feeling sa kanya ‘no?! Sagot!”  Nakakunot noo nitong tanong sa‘kin.

Bigla naman akong nainis sa sinabi niya, kaya naman sadya kong hinigpitan ang necktie na inaayos ko at marahas itong binitawan’t tinulak na dahilan para mapaupo ito sa sahig.

Gulat naman ako nitong tinignan…

“Punyeta ka talaga! Ano na naman iniisip mo?! At saka kaibigan ko kaya siya Hunter kaya dapat ko lang siyang bisitahin!” May diin na saad ko sa kanya habang dinuduro ito.

Mga ilang sandali pa ay tumayo na ito mula sa pagkakaupo at humarap sa human size mirror namin dito sa wardrobe at inayos ng mag-isa ang necktie niya…

“Tsk! Still no pa rin, sasayangin mo lang ang oras mo doon,” Matigas na saad nito, kaya naman tinignan ko ito ng masama.

“Hunter, kaibigan ko siya kaya dapat ko lang siyang bisistahin. At saka hindi naman sayang ang oras ko non dahil nakumusta ko siya. Ngayon kung hindi ka papayag, sa sala ka matulog mamaya, at take note bawal kang humiga sa sofa, bawal kang gumamit ng mga clothes, tanging floor lang ang hihigaan mo, and I don’t care kung magkasakit ka pa!” Iritableng pananakot ko sa kanya sabay lakad papunta sa pinto ng wardrobe, ngunit hindi pa man ako nakakalayo ay bigla na itong nagsalita…

“Argh! Oo na! Pupunta na tayo bukas!” Inis na pagpayag nito.

Napangiti naman ako sa sarili ko habang nakatalikod sa kanya. Para bang nanalo ako ng loto.

“You sure?” Tanong ko sa kanya, habang pinipigilan ang mapangiti.

“Yes, ano pa bang magagawa ko? Ayoko ngang matulog sa sahig. Anyway, saglit lang dapat tayo doon.”

“Okay then.” Saad ko sabay labas ng wardrobe.

—End of Flashback—

“Heto na, patapos na!” Pabalik na sigaw ko sa kanya, at muling tumingin sa puntod ni Mark.

“Muli Mark, thank you and 4th death anniversary. I gotta go now, sa susunod ulit.” Nakangiting saad ko sabay tayo mula sa pagkakaluhod.

Bago ako umalis ay binigyan ko muli ng isang sulyap at ngiti ang puntod ni Mark, pagkatapos non ay nagsimula ng maglakad papunta sa kinaroroonan ni Hunter.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na ako sa kinakaroonan niya.

“Bakit sobrang tagal mo? Tila bang nag-sona ka pa doon.” Inis na saad nito sabay pasok sa kotse.

Tinignan ko naman ito ng masama…

“G*go talaga ‘to, maghihintay na nga lang nagrereklamo pa!” Mahinang bulong ko sabay pasok na sa kotse.

….

Naging tahimik ang naging biyahe namin papauwi sa bahay. Wala ni-isa saamin ang gustong mag-salita.

Mga ilang sandali pa ay nakarating na rin kami sa bahay, kaya naman dali dali na akong lumabas mula sa kotse at hindi na hinintay pa ito at nagsimulang naglakad patungo sa pinto.

Nang makarating na ako sa pinto, pipihitin ko na sana ang door knob ng magulat ako nang biglang may nagtakip sa ilong ko, and mga ilang sandali pa ay all went black.

---

Hunter’s Point of View

“Hey Hunter nagigising na siya!/Hunter!” Sabay tawag pansin sa‘kin ni Philip at Troy, kaya naman bigla akong napatingin kay Louise na nakahiga ngayon sa sofa habang walang malay.

“Hoy! Maghanda na kayo at ‘wag kayong maingay baka marinig kayo.” Pag-puna ko sa barkada.

Nandito kami ngayon sa sala, at naghahanda nang suprise kay Louise, wedding anniversary kasi namin ngayon, at tila bang nakalimutan niya dahil sa pagpunta namin sa puntod ni Leonardo, na ikinainis ko kanina.

“Jerald at Caleb, tama na ang harutan, mamaya nalang kayo magharutan pagnatapos na ito.” Rinig kong pag-puna naman ni Henry kina Jerald at Caleb na naghaharutan, ngunit kahit na ganoon ay bakas pa rin sa tono nito ang lungkot, 4 years na rin kasing hindi nagpapakita si Angel sa kanya, ilang beses na rin namin siyang hinanap, ngunit hindi pa rin ito nagpapakita.

“Okay, sorry! Hindi ko lang kasi mapigilan ang kakyutan ng future wifey ko.” Masayang saad ni Jerald kay Caleb.

Speaking of them, magboyfriend na ang mga ito, pagkatapos kasi ng trahedyang nangyari saamin noon ay binigay na rin ni Caleb ang matamis niyang oo kay Jerald. At 3 years na sila ngayon bilang magkasintahan.

“Tse! Manahimik ka nga, gusto mong pakain kita sa buwaya?!” Inis na saad naman ni Caleb kay Jerald, ngunit bakas sa tono nito ang kilig.

“Tito and kuya, quiet na po please, magigising na po si Papa!” Cute na pagsabat naman ng bunsong anak namin ni Louise na si Jacob na 3 years old, habang kalaro ang anak ni Leo at Ashley na si Harley.

“Oo nga po, mamaya na kayo maglabing labing!” Pagsabat rin ni Sofie habang nakaupo sa maliit na sofa na katabi ang anak ding lalaki ni Leo at Ashley na si Zayn. Nagtataka nga ako kung may something ba ang anak ko at si Zayn, puro titig kasi ito sa anak ko, hindi si Sofie ang tinititigan niya, kundi si Jacob.

“Hunter saan ilalagay ang mga pagkain?” Biglang tanong naman ni Ashley habang buntot buntot niya ang asawa niya na si Leo.

“Sa dining nalang!” Sagot ko sa kanya na ikinatango naman niya.

Nagtataka siguro kayo kung bakit nandito ang pamilyag Hughe at bakit namin sila kilala? Actually, si Louise lang talaga ang may alam sa kanila, at nakilala lang namin sila nang bigla silang bumisita sa bahay dahil nabalitaan nila ang nangyari sa‘min noon. Actually kulang pa sila, dahil wala dito ngayon si Kathleen at Vernon na dalawa pa sa mga kaibigan nila, hindi raw sila makakapunta dahil may aasikasuhin pa sila.

Anyway, simula noong nagkakilala kaming lahat ay naging magkakaibigan na rin kami, at nagsimula na rin kaming mag-hangout, kakatapos din nga lang ang kasal nina Ashley at Leo noong last 2 years na dinaluhan namin.

Mga ilang sandali pa ay nabalik kaming lahat sa ulirat nang marinig namin si Louise na nagsalita, kaya naman sabay sabay kaming napatingin sa kanya…

“H-Hunter…” Nahihirapang saad nito habang minamasahe ang sintido niya.

---

Louise’s Point of View

Nagising ako nang makarinig ako ng ingay, ingay na parang nagkukwentuhan. Ngunit ang ingay na ‘yun ay ‘di ko masyadong marinig kaya naman dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko.

Pagkabukas ko sa mga mata ko ay nakita ko ang isang liwanag na nagpasilaw sa‘kin, kaya naman pumikit muli ako at in-adjust ang mga mata ko, pagkatapos kong gawin ‘yun ay muli kong dinilat ang mga mata ko, at nakita ko ang maraming tao na nasa paligid ko, ngunit blurred ang mga ito.

Habang tinititigan ang mga taong blurred ay nakita ko ang isang tao na pamilyar ang bulto…

“H-Hunter…” Nahihirapang saad ko sabay upo mula sa pagkakahiga. Pagkaupo ko ay bigla naman sumakit ang ulo ko kaya naman bigla akong napapikit at napahawak sa sintido ko.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang ang isang presensya ng tao na biglang tumabi sa‘kin, at mga ilang sandali pa ay bigla ako nitong niyakap.

“Happy wedding anniversary sweetie.” Rinig kong malambing na saad nito, kaya naman dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko, upang tignan muli ang mga tao mula sa paligid ko at hindi pinansin ang taong nakayakap sa‘kin, at nang mabuksan ko na ang mga mata ko ay nagulat ako sa mga nakita’t narinig ko…

“HAPPY WEDDING ANNIVERSARY TO BOTH OF YOU!” Sabay sabay na sigaw ng mga barkada, including my son and daughter at ang Pamilyang Hughe.

Bigla naman akong napatingin sa nakayakap sa‘kin at niyakap ito ng pabalik…

“Happy wedding anniversary Hunter.” Malambing na saad ko sa kanya at lalo itong niyakap ng mahigpit.

Mga ilang sandali pa ay kumalas na kami sa yakapan, at hinarap ang isa’t isa.

“Hunter, sorry dahil ‘di kita nabati kanina, kaya ka siguro nagtampo. At promise, hindi ko nakalimutan ang anniversary natin, dahil binilhan kita ng…” Hindi ko muna tinuloy ang sasabihin ko at lumapit sa tenga niya…

“Binilhan kita ng lingerie. I mean bumili ako ng lingerie for me para mamayang gabi.” Saad ko sa kanya using my seducing voice at lumayo muli sa kanya.

Nahagip ko naman ito na napangisi sanay taas pababa sa mga kilay niya.

Nabalik naman kami sa ulirat nang biglang may sumigaw…

“Happy wedding anniversary po Papa and Daddy! We love you po!” Nakangiting saad ng dalawa kong anak na si Jacob at Sofie sabay takbo patungo saamin.

Nang makalapit na sila ay bigla nila kaming niyakap, kaya naman niyakap rin namin sila ng pabalik…

“Thank you mga babies! We love you so much too!” Malambing na saad ko sa dalawa.

“Hoy! Tama na ang dramahan, let’s eat na!” Biglang sigaw ni Jerald na dahilan para mabigyan siya ng isang sapak ni Caleb…

“Ouch!” Daing na parang bata ni Jerald na ikinatuwa naming lahat.

“Bastos ka talaga. Puro nalang pagkain ang iniisip mo, nakikita mo ng nagfafamily bonding sila!”

“Sorry wifey~” Malambing na saad ni Jerald sabay yakap kay Cale, na lalong ikinatuwa ng barkada.

“Okay everyone! Let’s eat!” Sigaw ko na sinunod naman nila. Nagtungo na sila sa kusina kasama ang mga anak namin. Ako at si Hunter naman ay nagpaiwan muna sa sala.

Nang mawala na sila sa paningin namin ay binigyan ko agad ng isang halik si Hunter na ikinagulat niya. Mga ilang sandali pa ay siya na rin ang nagmamando sa halikan namin.

The kiss are full of love and passion.

Mga ilang sandali pa ay napakalas kami sa halikan nang biglang may nagsalita…

“Kaya pala pinakain niyo na kami dahil may gagawin kayong kababalaghan. Sige tuloy niyo lang, sarap pa naman.” Natatawang saad ni Jerald.

Bigla naman itong nakatanggap ng nakakamatay na tingin kay Hunter.

“G*go ka talaga!” Inis na saad ni Hunter sa kanya.

“Chill men, aalis na rin.” Natatawang saad pa nito sabay tungo sa dining area.

Nang mawala na ito sa paningin namin ay nagkatinginan muli kami.

“Should we continue?” Tanong nito, agad naman akong umiling bilang tugon. Ayoko nang maulit pa ang nagyari kanina, nakakahiya kaya.

Tinignan naman ako nito ng serysoso…

“Sweetie, I’m happy dahil nakilala kita. Wala na akong mahihiling pa dahil na sa‘yo na ang lahat. Pangako ko sa‘yo sweetie na palagi kitang pasasayahin, ngunit hindi ko mapapangako na hindi rin kita masasaktan, ngunit ang sakit na ibibigay ko sa‘yo ay hindi katulad ng pambabae, ngunit ito’y sakit mula sa dragon ko.” Natatawang saad nito.

“Hunter!” Namumula kong saad sa kanya.

T*ngina! Puro kalibugan nalang ang alam niya!

“Sorry sweetie nagbibiro lang, pero seriously, kung may problem man tayo, ay aayusin natin ito ng walang sakitan at lalong lalo na walang iwanan. ‘Yan lang ang masasabi ko sa‘yo sweetie. Thank you for loving me. Happy wedding anniversary!” Nakangiting saad nito.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman tumulo ang mga luha ko dahil sa sinabi niya.

Hindi ako umiyak dahil nasaktan ako sa mga sinabi niya, kundi umiyak ako dahil sa saya.

“No need to thank me Hunter, because hindi lang naman ikaw ang nagmahal, nagmahal rin ako sa relasyon natin. I love you! Happy wedding anniversary Hunter!” Umiiyak na saad ko sa kanya at binigyan muli ito ng halik, mga ilang sandali pa ay tumugon na rin ito.

I, Louise Suarez - Royal Caribbean is officially signing off!

The

End

Author’s Note

Dear my lovely and loyal readers,

Hey, everyone! Thank you so much for supporting my 2nd story ko na entitled “The Mistake”. Hindi ko matatapos ito kung hindi dahil sa inyo, kaya naman sobra sobra ang pasasalamat ko sa inyo.

I hope makasama ko kayo muli sa 3rd story ko na entitled “The Doctor’s Care”.

Aasahan

ko kayo doon. Maraming salamat muli!

And anyway, always keep safe everyone, mag face mask kung

lalabas

ng bahay, sundin ang mga government health protocols dahil

palala

ng

palala

ngayon ang sakit na

lumalaganap

sa mundo, ‘wag itong gawing biro.

Okay hindi ko na

pahahabain

pa ito.

Muli

nagpapasalamat ako sa inyo!

Maraming

maraming salamat!

Naglalagada ang

inyong masarap na autho r,

Dean