Prolouge

Ashley’s Point of View

Pagkalabas ko sa office kanina ay dumeretso na agad ako sa school nina Harley at Zayn. Malapit na rin naman ang paglabas ng mga ‘to kaya naman susunduin ko na sila.

Mga ilang sandali pa, nang makarating na ako sa school nila ay agad ko nang pinark ang kotse ko sa parking lot. At bago ako bumaba sa kotse ay nagayos muna ako; pinunasan ko ang mga kumalat kong luha, and I did retouched too para naman hindi halata ang ginawa kong pagiyak.

Nang matapos akong mag-ayos ay dali-dali na akong bumaba sa kotse at agad dumeretso kung saan ang waiting area. Habang hinihintay ko ang mga bata ay inilabas ko muna ang cellphone ko at binuksan ang aking IG. While I’m scrolling on my timeline ay bigla ko nalang naisip ang mga nangyari kanina.

Hindi ako makapaniwalang na-open-up ko na ’yon kay Leo, pero parang may mali… Parang mali ang ginawang pagasal ko sa kaniya kanina, hindi ko man lang kasi ‘to binigyan ng pagkakataon upang maka-pagpaliwanag; ipaliwanag ang side niya. Pero kasi… Kahit sino naman madadala sa emosyon.

Pero…Argh! Ayoko munang isipin ang mga bagay na ’yun. Nai-istress lang ako! Sa Diyos ko nalang ipapaubaya ang lahat, as in lahat ng mga mangyayari. Kahit ano pang kapalit nito, ay handa ko ‘tong harapin.

Mga ilang sandali pang paghihintay ay napatingin nalang ako sa mga bata nang may narinig akong sumigaw; ang kambal habang tumatakbo papunta sa kinaroroonan ko.

“Mama!”

“Mama ko!”

Masayang sigaw ng kambal. Agad naman akong lumuhod upang salubongin ang mga ‘to at para na rin mapantayan. Nang makarating na sila sa kinaroroonan ko ay agad ko silang niyakap nang mahigpit, at mga ilang segundo lang ay kumalas na rin kami sa yakapan.

“How’s your day, mga baby ko?” Nakangiting tanong ko sa kanila.

“It was fun po, Mama, and I get a star po because I perfect the exam!” Magiliw naman na saad sa‘kin ni Zayn sabay pakita nang likod ng kaniyang palad na may stamp na star.

“Wow! Napakatalino talaga ng baby ko pakiss nga.” Nakangiting saad ko sa kaniya at pinudoporan ‘to ng halik sa kaniyang mukha, hanggang mapatawa siya.

Nang mag-sawa na kami ay tumigil na rin ako sa paglalambing kay Zayn. Napaharap naman ako kay Harley na ngayon ay nakanguso’t nakasimangot habang naka-cross arm pa, na dahilan upang mapatawa ako ng mahina. He’s my son after all at alam ko kung bakit siya nagkakaganiyan; he’s jealous.

“Baby, what’s wrong?”

“Mama, why you didn’t kiss me too? I envy, Kuya Zayn, now because you kiss him.” Nakasimangot na saad nito sabay padiyak sa kaniyang mga paa. Umiwas din ‘to ng tingin na tila bang naiinis talaga siya sa’kin. Napatawa na lamang ulit ako ng mahina dahil sa inasal nito.

“Baby…” Tawag pansin ko sa kanya. Humarap naman ‘to kaagad sa‘kin, at doon, agad ko ‘tong pinudporan ng maraming halik sa kaniyang mukha, kagaya ng ginawa ko kay Zayn na dahilan upang mapatawa ‘to.

“Mama, tama na po!” Natatawang saad nito sa‘kin habang nilalayo ang kaniyang mukha sa mukha ko. Ngunit, tumigil din ako kaagad.

“Do you still envy your, Kuya?” Nakangiting tanong ko sa kanya na agad naman niyang inilingan sabay halik sa aking pisngi. Binigyan din ako nito ng mainit na yakap na agad ko naman niyakap ng pabalik; ganoon din ang ginawa ni Zayn sa’kin.

Mga ilang segundo pa ay kumalas na rin kami sa yakapan namin…

“Mama, can we go home now na po?” Nakangiting tanong sa‘kin ni Harley na agad ko naman tinanguan.

“Ye…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang biglang may magsalita sa gilid namin na biglang nagpatigas sa‘kin.

“We‘re going home Sons!” May diin na saad nito sa mga anak ko na dahilan upang mag-karoon ako ng goosebumps and at the same time, nakaramdam din ako ng kaba‘t takot dahil sa mga binitawang salita nito.

…

Nagbiyabiyahe kami ngayon pauwi sa bahay. And huwag na kayong mag-taka dahil nakasakay kami ngayon sa kotse ni Leo, nagprotesta pa nga ako kanina dahil ayoko talagang sumama sa kaniya kasama ang kambal, pero wala pa rin akong nagawa, kaya naman no choice ako kundi ipakuha nalang kay Kathleen ang kotse ko na nakapark sa school ngayon, dahil siya lang naman ang may spare key.

Habang nakatingin ako sa dinaraanan namin ay bigla nalang napakunot ang aking noo nang mapansin kong hindi ito ang daan patungo sa bahay namin, kaya naman bigla nalang akong kinabahan at the same time napatingin kay Leo.

“L-Leo, hindi ‘to ang daan pauwi sa‘min.” Kinakabahan kong saad sa kanya, ngunit instead na sagutin ako nito ay binigyan niya lang ako ng nakakatakot na tingin, kaya naman mas lalo akong kinabahan.

“Leo, ano ba? Saan mo ba kami dadalhin ng mga anak ko? Hindi ‘to ang daan pauwi sa bahay namin sabi! May balak ka bang torturin kami ng mga anak ko, huh?!” Iritableng sigaw ko sa kaniya habang pinapalo ang braso nito.

Ngunit bigla naman akong napatigil sa pagpalo sa kaniya at tila bang binuhusan ako ng malamig na tubig nang marinig ko ang sinabi nito…

“They‘re also my sons, Ashley! Anak ko rin sila kaya naman wala kang karapatan na ipagkait sila sa‘kin! At saka, hindi ako baliw para gawin ko ang sinabi mo sa inyo.” May diin na saad nito, at nababakas sa kaniyang tono ang galit, poot, at kalungkutan.

Hindi na ako muling umimik pa, bagkus nanahimik nalang ako’t muling tumingin sa dinaraanan namin. At saka, hindi na rin ako umimik dahil alam ko naman sa sarili ko na wala rin naman patutunguhan ang pagbabangayan namin, at saka, baka magising lang din ang kambal na ngayon ay mahimbing na natutulog sa backseat.

Tahimik namin tinatahak ang daan papunta sa lugar na pupuntahan namin. Nakamasid lang ako sa labas at iniisip ang mga bagay-bagay na posibleng mangyari mamaya, katulad ng mga: Ano kaya ang magiging reaksyon niya? Ano kaya ang gagawin niya? May balak ba siyang kunin ang mga bata?

Mga ilang sandali pa ng aming pagbiyabiyahe ay nakarating na rin kami sa lugar kung saan niya kami dinala, at nagulat na lamang ako nang biglang magsalita sa gilid ko si Leo…

“Ano riyan ka nalang ba? Tutulala?” Monotonous na saad nito sa‘kin. Napa-roll-eye naman ako dahil sa sinabi nito, ngunit sinunod ko rin ang kaniyang sinabi.

Pagkababa ko sa kotse ay parang bumalik muli ang mga masasayang ala-ala na naranasan ko rito; mga ala-alang hindi maipapalit na kahit ilang halaga ng pera at mga mamahaling bagay.

Mabuti naisip niyang dalhin kami rito? Oo nga pala, nandito kami ngayon sa rest house niya rito sa Baguio. Kaya pala palamig nang palamig ang nararamdaman ko nang papunta kami rito. Anyway, alas-onse na ng gabi ngayong nakarating kami.

Anyway, pumunta na ako sa backseat at binuksan ang pinto nito, at nakita ko naman ang mala-anghel na mukha ng natutulog na kambal. Agad kong nilapitan si Harley ay binuhat ito, si Leo naman ay binuhat si Zayn.

Naglakad na kami patungo sa bahay. Nang makarating na kami sa harap ng pinto ay agad niya na itong binuksan, kasabay nito ang pagpasok namin sa loob. And as usual gaya pa rin ng dati ang design ng loob nito, mala-vintage with combination of modern; napaka-simple ngunit sobrang ganda.

Umakyat na kami papunta sa 2nd floor, kung saan ang kwarto ni Leo; kung saan din kami natutulog dati. Nang marating namin ang kwartong ‘yon ay dali-dali na kaming pumasok at inilagay ang kambal sa kama. Inayos din namin ang mga ‘to sabay halik sa kanilang noo.

Mga ilang sandali pa ay bigla nang nagsalita si Leo na sobrang nagpakaba sa‘kin…

“Ashley, let’s talk.” Monotous nitong saad sa’kin. Wala rin akong makitang kahit anong uri ng expression sa kaniyang mukha.

Nagsimula na ‘tong maglakad patungo sa sala sa first floor. Ako naman ay tahimik lang ‘tong sinundan.

Nang makarating kami roon; sa sala, ay agad na akong umupo sa sofa, at siya naman ay nakatayo lang. Halata sa mukha nito ang sakit and at the same time ay naguguluhan din.

Lumipas ang limang minuto ay hindi pa rin ‘to nagsasalita. Sobrang tahimik na dahilan upang mabingi ako. Kaya naman, para agad nang matapos ang usaping ‘to ay napagdesisyonan kong ako na ang mauuna. Ngunit, bago ako nagsalita ay huminga muna ako ng malalim. Pagkatapos niyon ay nagsalita na ako…

“Tanungin mo na ako.” Tapang-tapangan kong saad sa kaniya kahit deep inside naman ay sobra ang kaba na aking nararamdaman.

Bigla naman ‘tong napaharap sa’kin na dahilan upang mapayuko ako. I hate him! I hate him when he doing that kind of expression, naawa‘t nakokonsensya ako kapag nakikita ko ang expression na ‘yon; ang malapitan nitong pagiyak.

Sa buong pagsasama namin ni Leo noon, ang pinaka-ayokong makita sa kaniya ang pagiyak nito. Yes, ayokong makitang umiiyak ito aside sa mga sinabi ko kanina ay parang libo-libo ring mga karayom ang tumustusok sa puso ko kapag nakikita ko siyang umiiyak. Well, ano bang magagawa ko, mahal ko siya, ‘e. Kaya naman normal lang na ganoon ang maramdaman ko.

“How? Why?” Nalilitong panimula nito.

“Sorry…”

“S-Sorry? S-Sorry lang? Maibabalik ba ng sorry mo ang taon na hindi namin pagsasama ng mga anak ko?! Maibabalik ba ng sorry mo ang mga taon na gusto ko ako ang unang makakita sa mga unang ngiti ng mga anak ko?! At maibabalik ba ng sorry mo ang mga panahong gusto ko silang mayakap?!” Galit na sigaw nito sa‘kin.

Bigla naman tumulo ang masasagana kong mga luha dahil sa mga masasakit na salitang binitawan nito, at tanging pagiyak lang ang ginawa ko, dahil ni-isang salita ay wala akong maisagot sa kaniya.

Napakasakit kung iisipin dahil sa mga sinabi nito, ngunit deserve ko naman ang mga sinabi nito, ‘e. Nakokonsensya nga ako ngayon dahil naisip kong muli ang ginawa kong pagtatago sa kambal. Pero, masisi niyo ba ako sa ginawa ko? Sobrang sakit kaya ang ginawa niya sa‘kin nang nagsasama pa kami.

Mga ilang sandali pa ay napatalon nalang ako mula sa aking kinauupuan nang bigla itong sumigaw na dahilan upang mapatingin ako sa kaniya. Kasabay din nito ang pagsuntok niya sa pader.

“T*ngina Ashley. Sumagot ka naman! Gusto ko ng mga kasagutan na galing mismo sa‘yo, Ashley… B-Bakit mo ba kasi sila tinago sa’kin, huh? Alam kong marami akong nagawang kasalanan sa‘yo, mga kasalanan na hindi na maitatama pa. Pero sana naman hindi na umabot pa sa puntong ‘to; ang pagdadamot at pagtago mo sa mga anak ko; sa mga anak natin…” Naluluhang sigaw nito na dahilan upang mapahagulgol ako.

Ngunit, nabigla na lamang ako nang marinig ko ‘tong umiyak. Napatingin naman ako sa kaniya na ngayon ay nakahawak sa kaniyang ulo habang umiiyak. Napakasakit para sa‘kin ang makita siyang ganito; makita siyang nasasaktan dahil sa ginawa ko, ngunit wala akong magagawa dahil nangyari na rin naman.

“Sorry, sasabihin ko naman sa‘yo ang tungkol sa kanila, but hindi pa ako handa. S-Sorry…” Tanging saad ko lang sa kaniya na dahilan upang tignan ako nito ng masama.

“At kailan ka magiging handang sabihin sa’kin ang tungkol sa mga anak ko? Sa next year? Sa next decade? O baka naman pag malapit na ako mamatay, huh?! T*ngina naman, Ashley!”

I felt so much guilty for hiding my sons. Hindi lang ako ang may kasalanan kay Leo dahil sa pagtago ko sa kanya ng mga anak namin, kundi meron din akong kasalanan sa kambal. Palagi nilang bukang-bibig ang Daddy nila noon. They wanted to meet him so bad. They beg for father’s love, kahit nasa tabi na nila ako hindi pa rin sapat ‘yon. But pinagkait ko ang Daddy nila sa kanila.

“Bakit hindi ka handa?! Sana naman naisip mo rin ako Ashley!”

“H-Hindi ko sinabi sayo kasi natatakot ako dahil baka hindi mo sila matanggap. Baka kapag ipinakilala ko sila ay sa‘yo ay hindi ka maniwala, baka ipahiya mo lang sila, at baka meron ka ng sariling pamilya na dahilan upang lalo silang mapahiya. At ‘yun ang pinaka ayaw kong mangyari sa mga anak ko, Leo. Kaya naman mas gusto ko pang itago muna sa‘yo!” Humahagulgol kong sigaw sa kaniya. Napakunot naman ang noo‘t dalawang makakapal na mga kilay nito.

“What the heck, Ashley! Anak ko sila, at hindi magagawa ng konsensya ko ang bagay na ‘yon. At saka, alam mo naman na ikaw lang ang nilaman nitong puso ko, kaya naman hindi ko magagawa ang sinabisabi mo. And paano mo naisip ang mga bagay na ‘yan, huh? Do you think I’m heartless para gawin ang mga bagay na ‘yon, huh?!” Sigaw nito sa‘kin na dahilan upang mapatayo ako’t mapalapit sa kaniya.

“You don‘t know, huh?! Then lemme tell you this, you‘re a hundred percent heartless, Leo! Because you just courted me because of a f*cking bet! Remember that, huh?! You don’t know what I felt nang marinig ko ang mga salitang ‘yun; at sa‘yo pa mismo nanggaling! N-Napakasakit, Leo…Napakasakit!” Humahagulgol kong sigaw sa kanya. Napansin ko naman na nagulat ito sa mga sinabi ko.

Leo Jake & Ashley

Leo Jake Hughe

Ashley Villanueva

---

Disclaimer

I do not own these pictures and not intending to claim it. It all belongs to the rightful owner. These are for visual and entertainment purposes only. Let all the credits and properties will be directed to the rightful owner.

Introduction

Title

“My Ex-Boyfriend Is My Boss”

---

Dedication

This story is dedicated to all of you guys specially the people out there who’s related.

---

Author’s Note

This book is a work of fiction. Names, characters, places and incidents are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or locales or persons, living or dead, is entirely coincidental. All rights reserved.

Thank you for the support and love. Enjoy Reding everyone! Follow me first before reading this. Thanks!

• PLAGIARISM IS A CRIME •

01

Ashley’s Point of View

‘Ring!’ ‘Ring!’ ‘Ring!’

Bigla akong nagising at nabalikwas sa kama nang marinig kong mag-ring ang cellphone ko, kasabay naman nito dahil sa aking pagkagulat ay bigla akong nahulog, ‘

Blag

!’, sino ba naman kasi ang tatawag sa ganitong oras?! Gusto ko pang matulog, ‘e!

‘Ring!’ ‘Ring!’ ‘Ring!’

Agad ko naman kinuha ang aking cellphone mula sa nightstand dito sa kwarto ko. Nang makuha ko na ay agad kong tinignan ang screen ng phone at nakita ko naman na tumatawag pala si Kathleen; Kathleen Cerico, ang pinaka-matagal kong kaibigan simula nang pumasok ako sa college, agad ko naman ‘to sinagot.

“He…?” Bungad ko sa kaniya, ngunit hindi pa man natatapos ang hello ko ay tila bang nabasag na ang eardrum ko dahil sa bigla nitong pagsigaw.

“Hoy,

Ley

! Anong oras na, huh? 6:30 AM na at hanggang ngayon wala ka pa rin dito? Nasaan ka na ba, huh? Kakagising mo lang ba? Alam mo bang mamayang 7:00 am ay darating na ang bagong boss natin, huh?!” Iritableng sigaw nito sa‘kin.

Tila naman nagising ang diwa ko nang sabihin niya ang mga ‘yon. Kaya naman agad akong napatingin sa Time ng cellphone ko at nakita ko nga roon na 6:30 AM na.

Hindi ko na sinagot pa ang katanungan ni Kathleen at kumaripas na ako ng takbo papunta sa banyo’t ginawa ko na lahat ang mga routine ko every morning in f*cking 5 minutes! Pagkatapos niyon ay nagbihis na ako, I just wore white turtle neck, brown plaid paperbag tapered pants, nude collarless cardigan coat heather camel, and white stilettos.

Pagkatapos kong gawin lahat ‘yon ay kinuha ko na ang white Gucci shoulder bag ko at sinuot ito’t lumabas na sa bahay. Nang makalabas na ako ay naglakad na patungo sa terminal ng jeep, wala kasi akong mood mag-kotse ngayon at baka ma-aksidente pa ako, ‘no.

Anyway, I have two kids, lalaki sila at higit sa lahat ay kambal; Zayn and Harley. Wala rin akong asawa, well, forget him dahil nakalimutan ko na rin naman siya at wala na rin naman akong paki pa sa kaniya.

…

Juice colored! Ano ba naman ‘to?! Traffic pa! Malapit na akong ma-late! T*ngina, kung hindi pa kasi sa ka-artehan ko dapat nagkotse nalang ako, edi sana nasa company na ako ngayon? Argh! Nakakainis!

Nakasakay ako ngayon sa Jeep, at sobra ang haba ng Traffic, idagdag ko pa ang init ng araw. Para ngang naligo ako ulit dahil sa pawis, ‘e. Mabuti nalang hindi ako nangangamoy.

Habang nagcecellphone ako ay biglang tumawag si Kathleen, agad ko naman ‘tong sinagot…

“Hel…” hindi ko na naman natapos ang sasabihin ko dahil bigla na naman ‘tong sumigaw na dahilan upang malayo ko ang aking cellphone sa aking tenga. 

“Hoy,

Ley

! Ano na? Oras na. Alam mo bang malapit ng dumating ang boss natin, huh?! At paniguradong ikaw niyan ang unang hahanapin niya kasi ikaw ang secretary niya!” Sigaw nito mula sa kabilang linya. Napabuntong naman ako ng hininga dahil sa sinabi nito.

“Kath, sobrang traffic nai-stuck na ako rito. Pero pangako makakarating ako riyan as soon as possible, okay?”

“Okay sige, ako na ang bahala. Pero,

Ley

… Nandito na ang boss natin, at kadarating niya palang. Pero don’t worry ako na muna ang bahala, basta bilisan mo nalang, okay?”

Bigla naman akong napangiti dahil sa sinabi nito, maasahan talaga siya. Ngunit, bigla naman akong nakaramdam ng kaba dahil sa sinabi nitong dumating na ang boss namin, patay ako nito dahil baka bad impression agad ang makita niya sa‘kin.

“Sige, Kath, maraming salamat! Pero malapit na rin naman ako sa company kaya naman tatakbo nalang ako.” Saad ko sa kaniya with full of determination.

“Sure ka? Pero kung sure ka

dalian

muna!”

Pagkatapos niyon ay binaba ko na ang tawag, kasabay din nito ang pagbaba ko sa Jeep ng walang paalam sa driver. Nagsimula na akong tumakbo kahit naka-takong pa ako, takbo rito, takbo roon, kaliwa’t kanan. At mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako sa harap ng building.

“Good Morning, Ma‘am!” Masayang bati sa‘kin ni Kuya Mark; ang matandang guard dito sa company.

Sinuklian ko naman ‘to ng ngiti sabay pasok sa loob. Agad naman akong nagtungo sa Lobby at nakita ko roon si Kathleen, nang makita niya naman ako ay agad itong sumigaw…

“Ley, mamaya na tayong mag-usap. Sa ngayon, dumeretso ka na muna sa office ng boss natin, mukhang galit, ‘e.” Nag-aalinlangang saad sa‘kin ni Kathleen na agad ko naman sinunod.

Pumunta na ako sa elevator at sumakay doon. Kasabay din nito ang pagpindot ko ng button kung saan ang office ng boss ko, which is 35th floor. At mga ilang sandali pa ay nakarating na rin ako, nang bumukas na ang elevator ay dali-dali na akong lumabas doon at nagtungo sa harap ng office ng boss ko.

Nang nasa harapan na ako ng office ay agad ko ng inayos ang sarili ko at huminga nang malalim. Pagkatapos niyon ay dali-dali na akong kumatok…

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’

At mga ilang sandali lang ay narinig ko na rin ang boses nito na sobrang ikinagulat ko. Sobrang pamilyar ng boses nito, ngunit kahit na ganoon ay hindi ko pa rin iisipin na siya ‘yon.

“Come in!”

Binuksan ko na ang pinto at pumasok nang nakayuko. Ayokong makita ang appearance nito, ngunit naiinis ako and at the same time kinakabahan dahil kahit hindi ko siya nakikita ay amoy na amoy ko pa rin ang mabagsik nitong pabango. At sa tingin ko ngayon ay hindi na ako nagkakamali sa iniisip ko.

“Why are you late, Ms. Villanueva!” Galit na sigaw nito. Ngunit nagulat naman ako nang bigla niyang itapon ang mga papeles sa harapan ko.

“S-Sir, good morning. I‘m sorry, Sir, dahil late po ako. Sobrang traffic po kasi, Sir. Pasensya na po.” Kinakabahang saad ko sa kaniya habang nakayuko pa rin.

“F*ck that traffic! Hindi ka na college student para maging dahilan pa ‘yan, you‘re so unprofessional, Ms. Villanueva. Dapat responsable ka!” Galit na sigaw pa nito na dahilan upang mapa-roll-eye ako.

‘Bakit college student lang ba ang pwedeng malate? ‘Di ba pwedeng malate ang mga may trabaho?’ Inis na saad ko sa sarili ko.

“Sorry po, Sir, hindi na po ma-uulit.”

“Ganiyan ba ang nagso-sorry, huh? Nakayuko? Your apology is not accepted. Humarap ka sa‘kin kapag nag-so-sorry ka.” ma-authoridad na sabi niya.

Napabuntong hininga na lamang ako bago humarap sa kaniya. Ngunit, pagkaharap ko sa kaniya ay tila bang binuhusan ako ng malamig na tubig. Gusto kong tumakbo, gusto kong umalis sa kinaroroonan ko ngayon ngunit para akong istatwa na hindi makagalaw.

‘Bakit pa siya bumalik?’ Takang tanong ko sa sarili ko.

Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Hindi pa rin siya nagbabago, gwapo at masculine pa rin siya. Ngunit, sa magandang physical nitong kaanyuhan ay may tinatago naman itong kademonyohan.

Nagbalik na siya; nagbalik na ang taong nanakit sa‘kin, ang taong ginawang miserable ang buhay ko, ang taong sobrang iniyakan ko; Si Leo Jake Hughe, my ex-boyfriend.

Tanging gulat lang ang mapipinta sa mga mukha namin. At mga ilang segundo lang ang lumipas ay napalitan ito ng ngisi; ngisi na nagpakaba sa‘kin, para kasi itong masamang tao na may balak gawin sa‘kin na masama.

Ngunit lalo akong kinabahan nang bigla itong tumayo mula sa kaniyang kinauupuan. Kasabay nito ang paglakad niya patungo sa kinaroroonan ko, ako naman ay nagsimula nang maglakad ng paatras habang nakatingin sa mga mata nito. At mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang ang malamig na wall sa likod ko. Patay!

Nang makalapit na siya sa‘kin ay nagulat ako nang bigla niya akong ikinulong sa kaniyang braso, kasabay din nito ang paglapit ng kaniyang mukha sa mukha ko, kaya naman agad akong napapikit.

Amoy na amoy ko ang mabagsik nitong pabango, at idagdag ko pa ang mabango’t mainit nitong hininga na kaniyang binubuga. Naramdaman ko naman ang hininga nito mula sa aking leeg na dahilan upang manigas ako… T*ngina!

“Hello, Hon, nice to meeting you again. Alam mo bang na-miss kita? Na-miss ko ang amoy mo, ang katawan mo, at lalong-lalo na ang labi mo.” Bulong nito using his husky voice.

Hindi ako makasagot sa sinabi nito and at the same time ay para akong napako sa kinaroonan ko dahil hindi ako makagalaw. Ngunit, tinatagan ko pa rin ang loob ko, kaya naman mabilis ko siyang naitulak at kumaripas ng takbo palabas ng office niya.

Narinig ko pa ‘tong tinatawag ang pangalan ko pero ‘di ko nalamang pinansin pa ‘yon at pinagpatuloy na lang ang pagtakbo. At habang tumatakbo ako ay hindi ko mapigilang mapaluha dahil sa nangyari ngayon. Marami rin mga katanungang sumasahi sa isipan ko katulad ng; Bakit nagbalik pa siya?Pinaglalaruan ba kami ng tadhana? Ano na naman ba, ‘to? Kung kailan naka-move on na ako ay doon pa siya babalik?!

Mga ilang sandali pa, dahil sa aking pag-iisip ay namalayan ko nalang na nasa labas na pala ako ng Company at hindi lang ‘yon, dahil nasa gitna na rin pala ako ng daan na sobrang ikinagulat ko.

‘Beep!’

Para akong estatwa na nakalagay sa gitna ng daan, ‘di ako makagalaw kahit gusto ko man, parang nanghihina rin ang mga tuhod ko.

At mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang ang pagbagsak ko sa kalsada, ramdam ko ang sakit ng ulo’t katawan ko, wala rin akong makita dahil sobrang dilim.  Tanging mga boses lang din ng mga tao ang naririnig ko…

“Ley!”

“Hon!”

“Ashley, gising!”

“Hon, please!”

Pamilyar ang mga boses na naririnig ko, at kahit gustohin ko mang sumagot sa kanila ay hindi ko magawa dahil kahit anong pilit kong ibuka ang aking bibig ay hindi ko kaya. At mga ilang sengundo lang ay pahina na ri  nang pahina ang mga boses na naririnig ko, at kasabay din nito ang pagkain sa‘kin ng dilim.

02

Leo’s Point of View

I was in the middle of reading some reports. When someone knock on my door.

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’

Anyway, I’m Leo Jake Hughe, one of the successful businessman in Asia, actually kay Dad ang company na ‘to but he pass it to me dahil matanda narin daw siya. I’m a womanizer BEFORE but then when i met this person, Ashely Villanueva, she change me, like she tamed the lion in the wild.

“Come in.” Simpleng saad ko at tinuloy na ang pagbabasa.

Narinig ko nalang na pumasok na ito kaya inaangat ko ang ulo ko at pagtingin ko sa kanya ay laking gulat ko nalang kung sino ito.

Hindi parin talaga siya nagbabago, maganda parin at mabagsik parin ang sex appeal nito.

‘Ano kaya ang dapat kong gawin sa kanya?’  I asked myself.

Napangisi nalang ako sa naisip ko. Get ready Hon.

“Why are you late Ms. Villanueva?” Sabay bagsak sa mga papeles na hawak ko on my table.

Nakita ko naman na nanginig ito sa takot dahil sa inasal ko.

‘Yan ganiyan nga matakot ka saakin.’ Saad ko sa isip ko.

“Sir, I’m sorry po traffic po kasi.” kinakaban niyang saad sa saakin.

“F*ck that traffic! Hindi ka na college student para gawin mo pang excuse ‘yan!” Galit-galitan kong saad sa kanya.

Gusto ko siyang inisin. Alam kong hindi niya pa ako nakikita kasi simula ng dumating siya dito sa office ay nakayuko na siya. At alam kong magugulat siya pag-humarap na ‘to sa‘kin.

“Sorry po sir, hindi na po mauulit.” tanging sabi niya lang. Nakayuko parin siya.

“Ganyan ba ang nagso-sorry huh? Nakayuko? Your apology is not accepted. Humarap ka sa‘kin pag nag-so-sorry ka.” Ma-authoridad na sabi ko sa kanya at sinunod niya naman.

Pagkaharap niya sa‘kin ay parang binuhusan siya ng malamig na tubig dahil gulat na gulat ito. Siguro hindi siya makapaniwala na bumalik na ako or ‘di siya makapaniwala kasi nasa harap niya ang isang gwapo at makisig na tulad ko.

Ngumisi ako sa kanya habang siya naman ay gulat na gulat parin. Nilapitan ko siya at hinawakan sa balikat at dali daling sinandal sa wall at ikinulong sa braso ko.

“Hello Hon nice to meeting you AGAIN, namiss kita at ang amoy mo.” bulong ko sa tenga niya, sabay anoy. Alam kong gulat na gulat siya sa ginawa ko, pero para hata ako ang nagulat dahil bigla niya akong tinulak at kumaripas ng takbo.

Shit ang sakit ang likod, tumama ba naman kasi sa table ko.

“Ashley!” Tawag ko sa kanya ngunit hindi niya ako pinansin at patuloy lang siya sa pagtakbo.

Tumayo na ako at sinimulang tumakbo. Para akong taong PWD kasi naman habang tumatakbo ako ay himas-himas ko parin ang sa may bandang balakang ko, ang sakit kasi! Bwisit.

Sinundan ko siya hanggang paglabas niya ng building.

Ngunit paglabas ko palang sa building ay bumungad agad sa‘kin ang paparating na trahedya.

Isang truck na papunta sa kinaroroonan ni Ashley.

“Ashleyyyyyy!” Sigaw ko pero hindi hata ako narinig.

Parang nawala ang sakit na nararamdan ko sa may bandang balakang at napansin ko nalang ang sarili ko na tumatakbo sa kinaroonan niya, ngunit parang huli na ang lahat.

Huli na!

‘T*ngina!’ saad ko sa isip ko.

Lalo kong binilisan ang pagtakbo papalapit sa kanya.

Nang makalapit ako ay para akong nanghina, nanghina sa nakikita ko ngayon.

It really hurts that my love is showering with her own blood.

“H-hon.”

“H-hon please gising.” pag-susumamo ko sa kanya. Hinawak ko ang kamay nito at hinalikan.

“Please, Hon, gising.”

Hindi ko napigilan ang sarili ko na humahulgol.

Alam kong pinagtitinginan na ako ng mga empleyado ko ngayon dahil sa pag-iyak ko wala akong paki sa kanila.

Bakit sa muli naming pagkikita ay ganito na kasakit ay ang nagyari?

Napanpansin ko naman na parami ng parami ang mga taong nakapalagid saamin ngunit wala paring tumatawag ng ambulansya.

“Putangina! Ano pang ginagawa niyo? Tutunganga nalang kayo diyan? Call an ambulance now! Bilisan ninyo! Kung hindi masisisanti kayong lahat!” Sigaw ko sa kanila.

Mabilisan naman nilang nilabas ang mga phone nila.

Lumapit naman sa‘kin ang driver ng truck.

“Sir sorry po. Bigla po kasi siyang tumawid.” Saad niya habang nakayuko.

Binitawan ko naman ang pagkakahawak ko kay Ashleys sabay tayo.

Nilapitan ko ang manong driver at  kiwelyuhan ko ito. Mukha namang natakot.

“F*ck you! Sa tanda mong ‘yan hindi ka pa marunong magdrive.” Saad ko sa kanya.

“Sorry po talaga Sir, siya naman po ang may kasalanan eh.” Saad nito.

Sa mga narinig ko sa kanya ay para akong sinapian ng demonyo at hindi ko napigilan ang sarili ko na suntukin siya na nagpatumba sa kanya sa daan.

“Ptangna mo pala eh, ikaw na nga ang may kasalanan, sisihin mo pa ang asawa ko! F*ck you! Pag hindi namatay ang asawa ko ay papatayin kita! Papatayin ko rin ang pamilya -” napatigil ako sa pagsasalita ng biglang may sumigaw na babae…

“Leo. Tama na ‘yan! May oras ka pa talagang makipag-away habang nakatihay dito ang kaibigan ko?!” Iritable nitong saad sa‘kin.

Si Kathleen. I know her. Bestfriend siya ni Ashley. Nakilala ko lang siya noong college na kami, doon ko rin sinimulan ang panliligaw ko kay Ashley.

“Ashley. Ptangna asan na ba ang ambulansya?” Iritableng tanong niya.

Oo nga noh, kanina pa dito hanggang ngayon wala pa ang ambulansya.

“Leo buhatin mo na kaya siya. Wala pa ang ambulance oh. Kita nalang tayo sa hospital.” Biglang utos nito sa‘kin na mabilis ko naman sinunod.

Binuhat ko si Ashley at pumunta sa kotse ko at sinakay siya doon. Nagbiyahe na kami papunta sa pinakamalapit na ospital dito.

Habang nagbiyabiyahe kami ay pinapanalangin ko sa Ama, na sana maligtas ang asawa ko. Hindi ko kaya kung mawala pa siya, nawala ko na siya noong una. Ayoko ng maulit pa ’yun.

Mga ilang minuto lang ay nakarating na kami sa Hospital.

Pagkarating namin ay in-assist agad kami ng mga nurse. Isinakay si Ashley sa hospital bed.

“Sir, hanggang dito nalang po kayo.” saad sa‘kin ng Nurse.

“No! Gusto kong pumasok!” Pagpupumilit ko.

“Sir, bawal po talaga. Maghintay nalang po kayo sa labas, pasensya na po.” saad nito at pumasok na sa E. R.

Dahil wala na akong magawa ay umupo nalang ako sa may upuan dito sa gilid.

Habang naghihintay ako ay biglang dumating si Kathleen.

“How is she?” Bungad nito sa‘kin.

“I don’t know, ‘di pa sila lumalabas at magsasampong minuto na ay wala parin sila!” Iritable kong saad sa kanya.

“Leo? Seriously? 10 minutes palang, atsaka hula ko maraming natamong mga sugat si Ashley, kaya siguro matagal sila atsaka mag-tiis ka nga!”

“Whatever.” tanging saad ko lang.

“Anyway, yung driver ng truck ay nakulong na.” dugtong pa nito.

“Good for him.”

…

Lumipas ang tatlong oras ay wala paring balita galing sa loob.

Umalis muna si Kathleen sabi niya uuwi muna siya at kukuha ng damit para kay Ashley.

Mga ilang pang minuto ang lumipas ay lumabas na ang doctor. Tumayo naman ako kaagad at nilapitan siya.

“Doc how is she?” Tanong ko kaagad sa kanya.

“Kamag-anak kaba ng pasyente?” Tanong niya sa‘kin.

“Yes, I’m her husband.”

“I’m sorry to say this but she didn’t make it. Maraming nawalang dugo sa kanya at marami ding mga fractures ang natamo niya. I’m so sorry.  Ginawa namin ang lahat but hindi niya nakayanan. Sorry. ” Saad niya at sabay alis.

Parang akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya.

Bakit kailangan pang mangyari ito?

03

Leo’s Point of View

“Ashley.” Saad ko habang umiiyak.

“Ashley, bakit mo kami iniwan!”

“Daya mo naman eh, kararating mo palang tapos bigla kang mawawala!”

Araw ng libing ngayon ni Ashley. Kami lang ni Kathleen at Vernon ang pumunta sa libing niya.

Si Vernon, ay boyfriend ni Kathleen. Nakilala ko lang rin siya noong nasa hospital pa si Ashley.

“A-ashley, please!”

“’Wag ka ngang magpanggap na nagluluksa karin dahil sa pagkawala ni Ashley.”

Biglang saad ng babae na nasa likuran ko. Kaya naman hinarap ko ito. Si Kathleen.

“What are you talking about huh?!” Nalilito kong saad sa kanya.

“What are you talking about ka pa diyan! Ikaw, Tngina ka, ikaw ang may kasalanan kung bakit nawala ang kaibigan ko! Kung hindi mo sana siya sinaktan noon at kung hindi ka sana bumalik ngayon ay hindi sana siya mamatay. Tngina ka! Tapos ngayon kunwari magluluksa ka?!” Sigaw nito sa’kin.

Sasagot palang sana ako ng bigla niya akong binigyan ng isang malutong na sampal sa magkabila kong pisngi.

‘Pak!’

‘Pak!’ . . . .

“Sir, Leo?”

“Sir, gising po.”

“Sir!”

“Sir gising po!”

Nabigla ako ng may biglang sumapal sa’kin, kaya naman napamulat ako, dahil sa sakit.

At nakita ko si Ashley na naka-peace sign.

“Sorry po Sir, napalakas po hata. Nababangungot po kasi kayo eh.” Saad nito habang may pagaalinlangang ngiti.

Inikot ko ang mga mata ko sa kinaroroonan namin at nakita kong nasa office lang kami.

So, hindi pala totoo ang mga nangyari?

Panaginip lang pala ang mga ’yun?

Thank God hindi lahat totoo ’yun.

Pero kung totoo man ’yun bakit ang pangit ng trato sa’kin ni Kathleen? Bago naman maburol si Ashley sa panaginip ko ay maayos pa naman kami ah.

Hindi ko alam kung bakit ganon kasama ang napanaginipan ko, pero nagpapasalamat parin ako na hindi totoo ’yun.

Dahil sa pag-iisip ko ay hindi ko namalayan na magakayakap na pala kami ni Ashley.

Hindi ko kayang ikalas ang pagakakayakap namin kahit na gustuhin ko man. Ngunit napakasarap pala sa pakiramdam na mayakap mo ulit ang taong mahal mo.

Mga ilang minuto kaming ganon ang posisyon. Alam kong gulat na gulat siya sa inasal ko. Pero ’di ko talaga mapigilan eh.

“Sir, pwede niyo na po ba akong i let go?” biglang tanong nito na nagpahina sa’kin.

‘I love you Ashley, how can i let you go, if i still love you?’ Saad ng puso ko.

“I’m so sorry.” Saad ko sa kanya sabay kalas sa yakap namin.

“It’s okay po sir, but Sir are you okay po? Do you need water?” Tanong nito.

“N-no, I’m fine.”

“You su-” I cut her off.

“I’m fine! Now go back to your f*cking table and don’t mind me!”

Hindi ko napigilang pagtaasan siya ng boses.

She looked shocked sa ginawa ko. Pero hindi kona pa pinansin ’yun. Tumayo na ako at lumabas ng office para naman makalanghap ako ng sariwang hangin.

---

Ashley’s Point of View

Five months passed ng pagiging magkasama namin ni Leo as my Boss at as his Secretary.

Five months passed din simula nang mabangungut siya. Simula ng mangyari ang pangyayaring ’yun ay nagbago na. Halos related lahat sa company ang mga pinag-uusapan namin these passed few months hindi katulad dati na kahit sino ay tinatanong nuya sa’kin. Pero ngayon, hindi niya na namin pinag-uusapan na wala sa description ko. And that was great for me.

Anyway, nandito kami ngayon sa business meeting nilang magkakaibigan. I dunno kung anong pag-uusapan nila basta sinama niya lang ako.

“It’s been a long time bro!” Lee greeted Leo at nagbro hug sila…

Apat silang magkakaibigan,

Una si Lee Guadalupe, the teaser. Siya lagi ang nag-aaway at nagbwibwisit sa’kin and I don’t know why kung bakit palagi siyang galit sa’kin.

Pangalawa si Trevor Victorio, the good one. Siya lang naman ang pinaka-close ko sa kanilang apat. Except nalang noong naging kami ni Leo.

Pangatlo si Hunter Buenaventura, the silent. Hindi ko siya gaano ka kilala because hindi siya palakibo. And he’s nerd.

At ang panghuli ay si Leo Jake Hughe, the black sheep. Sa kanilang magkakaibigan, siya lang naman ang pinakapasaway.

“Oh, why is Ashley here?” Biglang tanong ni Hunter kay Leo. Kaya naman lahat napatingin sa’kin.

“Oh! Himala nagsasalita ka na pala.” Pambabara ko sa kanya na ikinaingay naman ng magtotropa, except kay Leo na masama ang tingin sa’kin.

“Ganiyan mo ba tinatrato ang mga investors sa company ng Dad ko dati?” Tanong nito sa’kin using his cold voice.

“I’m so sorr-” he cut me off…

“Shut up!”

Tss, attitude sis? Charot.

“Ano bang ginagawa mo dito SLUT at anong trabaho mo?” Saad ni Lee saakin na may mapangaasar na tingin at ngisi. I felt pissed off but I didn’t show it at nginitian ko nalang siya…

“Mr. Hughe’s Secretary Sir. Hindi po ba obvious? Are you blind po?” I plainly said

Nakita ko naman na umigting ang panga nito dahil sa pambabara ko sa kanya. Lalapit na sana sa’kin si Lee but before he can do anything biglang nagsalita si Leo.

“If you continue that Lee i would gladly kill you! And you Ms. Villanueva, let’s talk later.” Ma-authoridad nitong saad sa’min.

“Calm down bro! don’t tell me you still love this girl, i mean slut who ruined your life?” Saad ni Lee kay Leo.

Oo nga noh, Mahal niya pa ba ako? Katulad ng dati?

Kinakabahan ako sa magiging sagot ni Leo and i don’t know why.

“No!” Maikling saad ni Leo.

Parang libo-libong mga karayom ang tumusok sa puso ko sa narinig ko sa kaniya.

Bakit ko nararamdaman ’to? Mahal ko pa ba siya?

….

Lunch Time came at natapos na rin ang Business meeting nilang magkakaibigan, actually wala man akong maintindihan because I’m lutang that time. Iniisip ko kasi ang sagot na ‘No’ ni Leo kanina eh.

Anyway, papunta ako sa malapit na canteen dito sa pinanuntahan namin ni Leo. Mas gusto ko pa kasi sa canteen kumain kaysa sa Fancy restaurant. Sa canteen kasi ang mura na masarap pa atsaka unli pa siya, pero sa mga fancy restaurant ay ang mahal na, tapos minsan di pa masaparap at di pa unli. Kaya mas pinili kong mag-canteen nalang.

Habang naglalakad ako ay ’di ko napansin na may paparating na motor, hinihintay ko nalang ang pag-impact nito sa’kin pero wala akong naramdaman.

Naramdaman ko nalang ang isang matigas at mabangong nakayakap sa’kin. Kaya naman dahan-dahan akong tumingala at pagkatingala ko ay nakita ko ang isang gwapong mukha ni… Trevor?

Wait what?

Si Trevor niligtas ako?

“You okay? Kung okay kana pwede kanang kumalas or nag-eenjoy ka lang talaga.” Biglang saad ni Trevor na nagpapula sa’kin.

Dahil sa sinabi nito ay agad-agad akong kumalas sa pagyakap ko sa kanya.

Shit nakakahiya!

“A-ahm Sir, thank you po pala sa pag-sagip sa’kin kanina ah. Kung hindi niyo po siguro iniligtas ay patay na ako ngayon.” Nahihiyang saad ko sa kanya.

“No problem, atsaka kahit sino naman gagawin ’yun eh.” sabay taas sa isang kamay nito at kumamot ng ulo.

Shit ang cute!

Hays! Tama na muna ang lande!

“By the way Sir, ano po palang ginagawa niyo dito?” Tanong ko sa kanya.

“Sinusundan ka. Pwede bang sumabay sayo this lunch?” Tanong niya sa’kin sabay hawak sa kamay ko.

“Sir, canteen lang po ako kakain hindi po sa restaurant.” Sagot ko naman sa kaniya sabay bitaw sa pagkakahawak niya sa kamay ko.

“As if naman na hindi ako kumakain sa canteen when we’re college days.” Saad niya na may ngiti sa labi, bigla ko tuloy naalala noong nasa college pa kami at yung mga narinig ko nung mga araw na iyon…hayss!

“Kayo po bahala.” Sabi ko nalang, ayaw ko narin kasing makipagtalo sa kanya dahil pagod na rin ako.

Nang makarating kami sa Canteen ay humanap agad kami ng mauupuan. Ako na rin ang nag-order.

“Magandang umaga sayo Ms. Beautiful! Anong sayo?” masinglang bati sa’kin ni lola.

“Magandamg umaga rin po lola, dalawa nga pong pinakbet, dalawang pritong isda, apat na kanin at dalawang softdrinks nalang po.” Saad ko sa kanya.

Habang pinaghahanda ako ni lola ng mga inorders ko ay tumingin muna ako kay Trevor, at nakita ko siyang hawak-hawak ang phone ko na ikinataka ko.

‘Ano kaya ang kinakalkal ng damulag na yun?’ Tanong ko sa sarili ko.

“Ms. Beautiful, heto na ang mga inorder mo.” Saad ni lola.

“Heto po ang 500, keep the change nalang po lola. Salamat po.” Nakangiti kong saad sa kanya.

“Ay Ms. Beautiful maraming salamat din. Magpakabusog kayo ah.” Masigla nitong saad sa’kin na ikinangit ko.

Nang makabalik ako sa table namin ay hinapag kona agad ang mga pagakain. Nang matapos akong maghapag ay umupo na ako, ngunit pag-upo ko palang ay may bungad na tanong na agad sa’kin si Trevor…

“Are they you’re kids.” tanong nito saakin habang pinapakita ang lockscreen wallpaper ng phone ko kung saan nandoon ang litrato ng kambal at si Vernon.

“Oo.” Maikli kong saad sa kanya.

“Kain na tayo.” Pag-anyaya ko sa kanya, bago kami kumain ay nanalangin muna kami.

Habang kumakain kami ay bigla niyang kinuha ulit ang phone ko at pinakita ang picture ni Vernon.

“Who is he?” Tanong niya saakin at tinuro si Vernon sa picture.

“Their Dad.” maiksing saad ko at ngumiti dito.

“I didn’t know na kasal ka na pala at you had a kids.” Saad niya saakin sabay subo.

“We’re not married and also you’ve a lot of things you don’t know about me” saad ko sa kanya.

“Then let me know you more”

“What do you mean?”

“Let’s be friends again.”

“Sure.” I smiled at him at inabot ko ang kamay ko sa kanya. Mabait naman kasi talaga si Trevor kaya ’di siya mahirap kaibiganin. Tatanggapin niya na sana si Trevor ang kamay ko when suddenly my phone rang, kaya naman tinignan ko ito ngunit unknown number siya.

‘Sino naman ito?’ Tanong ko sa sarili ko.

Dahil nga curious ako kung sino ito ay sinagot ko na. Ngunit pagkasagot ko palang ng…

“Hel-”

Hindi ko palang natatapos ang ‘Hello’ ko ay bigla na itong sumigaw.

“I want you to my office now!” He said and he hang up the call, what the heck he needs this time?

04

Ashley’s Point of View

Pagakatawag niya saakin ay kumaripas na ako papunta sa office niya, hindi ko alam kung bakit niya ako pinapupunta agad dito. Hindi pa naman tapos ang lunch time ko.

Pagkarating ko sa opisina niya ay binuksan ko na ang pinto. Pagpasok ko ay nakita ko siya na matalim ang mga tingin na ibinibigay niya saakin.

“Ang trabaho mo ba’y pag-lalandi sa mga investors huh?!” Iritableng saad nito sa’kin.

Ano na naman ba ang problema ng lalaking ’to?

“Excuse me. What are you talking about Sir? I’m just having lunch tapos sasabihin niyo sa’kin na nakikipaglandian ako sa investor mo?” Nalilito kong saad sa kanya

Hindi ko alam kung ano na naman ang pinuputok ng butchi ng lalaking ’to.

“Tsk! What am i talking about? Nagmaangmaangan ka pa? I saw you na nakikipaglandian kay Trevor kanina, tapos sasabihn mo what am I talking about?” he said while giving me a death glare.

Huh? Yun lang? Natawag niyang paglalandian ang pagsasama namin ni Trevor?

“Are you jealous?” Tanong ko sa kanya.

“If you’re not jealous, or something. Trevor and i ay kumakain lang kami at wala ng iba pang dahilan.” Dugtong ko pa, at lumayas sa harapan niya.

Ngunit napatigil ako sa paglalakad ng biglang magsalita siya ulit.

“You’re calling your boss with his first name? Sabihin mo nga sa’kin kung gaano na kayo ka-close ng kaibigan ko. Or baka gusto mo siya.” Saad nito.

Dahil sa narinig ko sa kanya ay humarap ulit ako.

“Since college close na kami at kung gusto ko man siya ay wala ka ng pakialam doon I’m just your secretary and you’re just my boss. Hindi mo pwedeng pakialaman ang buhay ko!” Madiin kong saad sa kanya.

Nakita ko naman ang pagkuyom ng mga kamay nito. Ngunit nabigla ako ng bigla siyang tumayo at bigla niyang ibinagsak ang mga kamay nito sa mesa, na nagbigay ng malakas na ingay sa loob ng office.

“Yes I’m just your boss and you’re just my secretary but I still care you!“ Saad nito.

Bigla naman akong napatawa ng pagak sa narinig ko sa kanya.

“Care? May care ka pa sa’kin? Why? And for your information Mr. Hughe, ’wag mo akong pakilaman, kahit ano pang gawin ko sa buhay ko either na magustuhan ko man si Trevor or not, wala ka ng pakialam doon.” Nakangisi kong saad sa kanya.

“F*ck! I still care for you dahil nagseselos ako. And you can’t like Trevor. That’s it!” Sigaw nito sa’kin.

“Selos? ikaw? Mr. Hughe, please don’t joke around. Alam naman nating dalawa ang totoo.” saad ko sa kanya habang tumatawa ng pagak.

Ngunit nabigla ako ng biglang nagbago ang expression niya. Kung kanina ay isang mabangis na leon at ngayon naman ay parang leon na mabait.

“I’ll excuse myself sir, dahil meron pa akong importanteng gagawin.” saad ko sa kanya at sabay talikod.

Ngunit mga ilang segundo ay may biglang nanghila sa’kin sabay yakap, ngunit ang mas ikinagulat ko ay bigla niya akong siniil ng halik.

Pilit akong kumakawala sa mahigpit na yakap na binibigay niya ngunit hindi ko talaga kaya.

At first marahas ang halik na binibigay niya sa’kin pero patagal ng patagal ay napalitan ito ng sweet kiss like the old times.

Gusto kong mag-kissback sa kanya ngunit biglang nag-flashback lahat ang mga nangyari sa’kin noon dahil sa kanya. Bigla nalang tumulo ang mga masagana kong luha ng maalala ko ang mga masasakit na nakaraan naming dalawa, kaya naman dali-dali ko siyang itinulak at binigyan ng malutong na sampal.

‘ Pak!’

Ngunit parang wala mang talab sa kanya ng pagsampal ko at bigla pa itong ngumisi.

“You’re mine, Mine alone.” Saad nito at biglang lumabas ng opisina.

Pagkalabas niya ng opisina ay biglang nanghina ang mga tuhod ko at nagpalubod sa’kin.

B-Bakit niya ginawa ’yun?

B-Bakit niya ako hinalikan?

B-Bakit ang lakas parin ng tama ng halik niya sa’kin?

‘D-‘Di ba hindi na niya naman ako mahal?

B-bakit niya rin sinabi ang mga katagang ’yun?

Nabalikwas ako sa pagiisip ng biglang nag-ring ang phone ko.

Pinanunasan ko na ang mga natitira ko pang mga luha at tumayo na.

Kinuha ko ang phone ko sa table ko at nakita kong tumatawag pala ang mga anak ko. Kaya naman dali-dali ko itong sinagot.

“Hello po Mama. Mama nakakuha po ako ng star!” Masiglang bati ni Harley sabay pakita sa star hash na nasa papel.

“Really baby?! Congrats baby, I’m so proud of you.” Nakangiti kong saad sa kanya.

“Mama, ako naman po may A+ sa exam namin po!” Narinig ko namang saad ni Zayn sabay pakita sa papel na hawak niya.

Napakatalino talaga ng mga anak ko at mana talaga sa kanya.

“Mama, are you crying again?/ Mama, why are you crying po?” May pagalalang saad ng dalawa kong anghel.

“Nah! I’m just so proud of you babies! and I’m so very thankful because i had babies like you guys.” Masayang saad ko sa kanila.

“Mama, we’re thankful too because we’ve mama like you po even we don’t have Daddy, you’re more than enough po sa’min. I love you po Mama.” saad ni Harley.

Dahil sa sinabi nito ay lalo akong humagulgol sa pag-iyak.

“I love you too babies.” Masayang saad ko sa kanila sabay bigay ng flying kiss.

“Mama, no matter what po nandito lang po kami.” Nakangiting saad sa’kin ni Zayn.

“Oh baby, thank you.”

Ang sarap pakinggan sa mga anak mo ang ganitong bagay. Kahit bata palang sila ay alam kong mature na silang mag-isip like their Dad.

“Babies, do you want to go to the mall tomorrow?” Masayang tanong ko sa kanila. Bigla namang nanglaki ang mga mata ng mga ito lalo na si Harley.

“Are you sure po Mama?” Paninigurado ni Harley.

“Yes baby. Sure na sure!” Saad ko sa kaniya.

“Yes! We’re going to the mall and buy new toys kuya!” Masayang saad ni Harley sa kuya niya.

05

Leo’s Point of View

Nandito ako ngayon sa Mall. Well, wala naman akong bibilhin, I’m just bored, atsaka gusto ko rin namang mamasyal, matagal narin kasi akong namasyal simula nung mapasa kasi sa’kin ang company ni Dad, ay halos nasa office, paper, investors, reports at iba pa na related sa company umiikot ang mundo ko.

Habang nasa harap ako ng Men’s station ay may biglang lumapit na bata sa akin. Usually i don’t like kids, if it is not my own blood or relative because it irritates me.

But this kid, it gives me excitement. And I don’t know why?

“Hey mister, how much is that shirt?” Cute na saad nito sabay turo doon sa Dress na Red sa may Women Station.

What the?! Sa gwapo kong ’to? Napagkamalan pa akong sales man?

Pero imbes na mabwisit, ay lalo akong natuwa. Hindi ko alam kung bakit but his look is familiar.

Siguro kaya niya natanong ’yun ay dahil siguro malapit kang ako sa Women’s Station. Actually mag katabi lang ang Men and Women’s Station.

“I’m not the Sales man, I’m just customer like you, cutie.” Saad ko sa kanya.

Ngunit sa narinig niya sa’kin ay bigpang kumunot ang noo nito.

“But mister, you’re sales man, look oh!” Saad nito sabay turo sa lalaking nakablue, na salesman sa Women’s Station.

What the f*ck?!

Kaya pala napagkamalan ako ay dahil kakulay ng suot ko ang suot ng Salesman na ’yun.

“So, mister. How much is that?” Tanong ulit nito.

Hays! Wala na akong magagawa. I’mma going with the flow nalang. Atsaka, gusto ko rin siyang makausap para matanong ko name niya.

“550.00 Pesos.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Ang mahal naman.” Saad nito at biglang lumungkot ang expression niya, and it hits me. Para bang maraming karayom ang tumusok sa puso ko, and I don’t know why?how?

How this stranger kid hit me easily, using his familiar face?

Kailangan kong gumawa ng paraan para mapasaya ang batang ito.

“Hey cutie. What’s your name and how old are you?” Tanong ko sa kanya.

“I’m harley and I’m 5 years old.” Walang ganang saad nito.

“Do you want me to give you that?” Nakangiting tanong ko sa kanya habang nakaturo sa may manikin pero imbes na matuwa siya, ay bigla niya akong pinaningkitan ng mata.

“Mama said stealing is bad.” Nakapout na saad nito at sabay cross arms pa.

Bakit ang cute ng batang ’to?

Dahil sa kacutan nito ay ’di ko napigilan ang sarili ko na hawakan ang pisngi niya. Ngunit hindi ko pa man nahahawakan ay biglang may sumigaw…

“Hey get’s your hands off to my brother!” Biglang sigaw sa’kin ng isa pang bata pero parang tumigil ang mundo ko ng makita pa ang isang batang ’yun.

Dahil parang nakikita ko sa kanya ang sarili ko, parang little version ko siya.

Pagkalapit niya sa kinaroroonan namin ay bigla niyang inilayo ang kapatid nito sa’kin.

“Harley, Mama’s always said not to talk to stranger.” Pangaral nito sa kapatid niya.

“But kuya I asked mister how much that dress because I want to buy Mama’s present, even tho her not birthday.” Mangiyak-ngiyak na saad ni Cutie sa little version ko.

“Shhh! don’t cry. I’m just worried, Okay.” Saad nito, sabay yakap sa kapatid niya.

Saya at sakit ang nararamdaman ko ngayon. Gusto kong umiyak, gusto ko ring matuwa. Baliw na ba ako non?

But i can’t help myself, bakit ang lakas ng impact ng mga batang ito sa’kin? Meron ba kaming connection?

Magsasalita na sana ako ng biglang may sumigaw ulit…

“Harley! Zayn!” Sigaw ng pamilyar na boses.

Pagkalapit nito saamib ay bigla noyang niyakap ang mga bata.

Hindi ko masyadong mamukhaan, dahil narin nakayuko ito.

“God! Pinag-alala niyo ang Mama.” Saad nito sabay tayo.

Sa pagtayo nito ay kasabay non ang pagkagulat naming pareho, hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya.

“Ashley/Leo?”

Sabay naming saad ngunit magsasalita palang sana akong bigla niyang hinawakan ang mga bata at kumaripas ng takbo.

Ako naman ay tulala parin, hindi hata maabsorb ng utak ko ang mga nakita ko ngayon.

---

Ashley’s Point of View

“Sorry po Mama/Sorry po Mama.” Sabay saad saakin ng mga babies ko.

“It’s okay baby, but next time don’t make Mama worried again. Okay?” Saad ko sa kanila at hinalikan sa mga cheeks.

Tumango naman ang mga ito.

“Now, punta na kayo sa kwarto niyo at magpalit na.” Nakangiting saad ko aa kanila na sinundan naman nila.

Tumayo na ako sa pagkakaluhod at pumunta sa Sala. Umupo ako sa sofa at iniisip ang mga nangyari kanina.

Hindi ko man napakinggan ang sasabihin niya kanina, ay alam ko na kung ano ang itatanong o sasabihin niya.

The way he look at to my sons ay parang may sinsabi ito. At kita ko rin sa mga mata nito ang saya at lungkot, at ’yun ang nagpapakaba sa’kin.

06

Ashley’s Point of View

Ilang araw ng nakalipas simula nang magkita kami ni Leo sa mall ay hindi na ako pumasok sa trabaho dahil natatakot ako sa posibleng mangyari. Gusto ko na sanang magresign ngunit hindi pwede dahil may contrata ako sa company niya.

Kaya naisipan ko nalang na pumasok dahil wala din na mang mangayayari.

Pagkabukas ko palang ng pinto ay…

“Good thing you thought that you still had a job here.” Bungad agad sa’kin ni Leo habang nilalaro ang hawak niyang ballpen.

“So you had a kids huh?!” Tanong nito sa’kin but i just ignore it dahil baka ano pang lumabas sa bibig ko. Kaya naman dumeretso nalang ako sa table ko ng tahimik.

Papaupo palang ako ng bigla itong sumigaw…

“Dammit Ashley! don’t give me silent treatment!”

“Yes, I had kids.” Simpleng sagot ko sa kanya. Ayoko na kasing mapapahaba pa ang pinuputok ng butchi niya.

“Paano? How did you had kids? Did you marry someone? Who’s their father?” Sunod-sunod nitong tanong sa’kin.

Nababakas sa tono nito ang pinaghalong sakit at galit, ngunit hindi ko nalang ’to papansinin.

Atsaka seryoso? Hindi ba niya alam kung paano namin ginawa ang mga bata? He’s womanizer before bakit nakalimutan niya hata ngayon?

“Do wanna know how we do it sir?” I sarcastically asked him and i saw he clenched his teeth. It means na galit na siya pero pinipigilan niya lang.

But i was shocked ng napalitan ito ng ngisi na nagpakaba sa’kin, bigla itong tumayo sa kinauupuan nito at biglang naglakad patungo sa kinaroroonan ko.

Pagkalapit nito sa kinaroroonan ko ay bigla niya akong itinayo at bigla niya akong hinaplos sa balikat.

Ang haplos nito ay parang apoy, apoy na nagbibigay sa’kin ng kakaibang init.

Kinakabahan ako sa ginagawa nitong paghaplos, gusto ko ng tumakbo, gusto kong kumawala ngunit parang may pumipigil.

Ngunit kahit na parang may pumipigil sa’kin ay nakuha ko paring umatras.

Umaatras ako ng dahan dahan.

Siya naman ay patuloy lang sa paghaplos sa katawan ko hanggang dumapo ’to sa batok ko.

Patuloy parin ako sa pag-atras ngunit nabigla ako ng bigla niya akong itinulak sa wall at mabilis na siniil ng halik.

Pilit ko itong tinutulak ngunit hindi ko magawa, sadyang napakalas nitk. Hindi ko alam ang gagawin ko dahil sadyang napakalakas nito.

“S-Stop ugh.” Pigil ko.

Ngunit parang wala itong narinig dahil lalo lang akong napahiyaw nang bigla niyang kagatin ang mga labi ko.

“Ughhh!” Hiyaw ko.

Ang sakit, napakasakit ang ginawa nito.

Masakit at marubdob ang halik nito ngunit patagal ng patagal ay nagiging gaya nito ang unang halik namin dito sa opisina.

Dahil sa ginawa niya biglang rumehistro sa utak ko ang mga ginawa niya dati at noong isang araw.

Bakit feeling ko nababastos ako?

Bakit palagi nalang nauulit ang ganito?

Bakit palagi niya nalang ako sinsaktan?

Bakit palagi niya nalang akong pinapaiyak?

Bakit feeling ko napakasama ng tadhana sa’kin?

Hindi ko alam kung ano ang mga sumagi sa isip ko ngunit napansin ko nalang na tumutulo na pala ang mga masagana kong mga luha.

Napakasakit para sa’kin ang ganitong sitwasyon. Palagi kong tinatakasan at iniiwasan ang sakit ngunit palagi naman itong bumabalik.

Patuloy parin ito sa paghalik hanggang sa punto na binababa niya na ang zipper ng skirt ko. Ngunit napatigil ito ng marinig niya akong umiiyak.

Humarap ako sa kanya ta tinignan ito sa mukha. I saw his eyes full of guiltiness.

“Are you done?”

“Tapos ka na bang mulestsahin ang pagkababae ko?!”

“I-I’m s-sorry I didn’t mean…” Hindi ko na ito pinatapos pa sa sasabihin niya ta binigyan ito ng isang malakas at malutong na sampal.

‘Pak!’

“You didn’t mean to? Hindi mo sinsadya? Hindi mo alam? Ano ’yun? Sadyang may sumanib lang sayo ang kalibugan at kademonyohan mo? Ganon ba ang gusto mong sabihin huh?!” Galit kong sigaw sa kanya.

Sa mga lumipas na panahon parang ngayon ko lang nailabas ang galit ko sa kanya.

“Wala akong paki kung Boss kita at ikaw pa ang nagpapasahod sa’kin. Pero wala sa job description ko ang ganituhin mo ako! I hate you!” Sigaw ko sa kanya.

“I know. I know that you hate me so much. I’m sorry for everything that I’ve done.” Sincere na saad nito, ngunit hindi ko ito pinansin.

Kinuha ko ang mga gamit ko sa table ko at naglakad palabas sa office.

“Hey Ashely where are you going? Hindi pa tapos ang reports mo!” Sigaw pa nito.

Tss! Sa lahat ng sasabihin ’yun pa talaga. How terrible jerk!

Hindi ko na ito pinansin.

Habang naglalakad ako sa hallway ay hindi ko maiwasan ang maiyak ulit.

Para bang ulit ulit sumasagi sa aking isipan ang mga nangyari noon at ngayon.

Bakit napakatindi parin ang epekto niya sa’kin?

Bakit palagi nalang ulit ulit?!

Nagsasawa na ako…

Gusto ko ng kumawala sa selda ng sakit at paghihirap na natamo ko sa kanya dati. Ngunit hindi ko kaya…

Kung kailan malapit na akong maka-move on…

Kung kailan malapit ng maghilom ang mga sugat sa puso ko…

Kung kailan malapit na akong makatakas sa kanya… Ay doon pa siya babalik at gagawin sa’kin ang ganitong bagay.

07

Leo’s Point of View

“Bro! Chill lang. Balak mo hatang ubusin ang alak ko dito sa bahay.” Sermon sa’kin ni Trevor.

Yup nandito ako sa bahay ni Trevor.

Simula nang iwan ako sa office ni Ashley kanina ay dito na ako dumeretso na’ko sa bahay niya para uminom, dahil ayaw kong magpunta sa mga pub na pinapaligiran ka ng mga slutty Bitch.

“F*ck! I’m an asshole. I hurt her again!” I cursed myself.

Yeah I know that I’m a f*cking bastard dahil sinaktan ko na naman siya hindi ko na alam kung ano pang mukha ang ihaharap ko sa kanya. She already hates me so much!

I know she hates dahil sa ginawa ko dati at ngayon. But i can’t help myself to mad and jealous sa mga nakakasalamuha niyang mga lalaki.

Knowing someone touched her and made love to her makes me mad and jealous.

“Bro. Diba ito dapat ang panahon para mag-move on?” Tanong sa’kin ni Trevor sabay tunga ng alak.

I glared at him!

“F*ck! Move on? I can’t fucking move on Trevor, because I love her so much.” Saad ko sa kanya sabay tunga ng alak.

“Siguro kaya mo gustong mag move on ako because you like her. Kaya siguro gusto mong mag move on ako para makagawa ka ng paraan para mapasayo siya…”

“Don’t mess with me Trevor, kaibigan kita pero mapapatay kita pagdating kay Ashley.”

“Ashley is MINE. MINE ALONE!” Saad ko sa kanya at tinignan siya ng masama.

I know wala ako sa lugar na maging ganito because wala naman kami ni Ashley. Pero kahit na ganon, babakuran ko parin siya at babawiin ko siya kahit anong paraan pa.

I’m a guy. I can feel it na gusto ni Trevor si Ashley. The way he look at her no’ng meeting namin ay kakaiba.

Well, hindi naman mahirap magustuhan o mahalin si Ashley kasi mabait, maalaga, maganda. Halos na sa kanya na ang lahat pero…nawala ko siya sa isang pagkakamali.

“What if malaman na naman toh ng Dad mo?” Biglang tanong nito.

“Knowing your Dad, Leo. Pag nalaman na naman niya ulit ang relasyon niyo ni Ashley [Kung magkakaroon man] o kung binobother ka niya/mo siya ay hindi siya titigil hanggang hindi kayo naghihiwalay o nag[sa]succeed ang plano niya.” Mahabang paliwanag nito.

Yes, ganiyan nga ang Dad ko. Para lang akong robot sa kanya at siya ang dictator. Pero kung ganon man ang mangyari ay hindi ako papayag.

“I don’t care I’ll fight for her.” Matapang na saad ko sa kanya.

“How then? She has a husband and kids.” Takang tanong nito.

“I don’t care! Kaya kong maging ama sa mga anak niya at sa t*nginang asawa niya naman ay paghihiwalayin ko sila at ipapapatay siya.” Saad ko sa kanya.

Halatang gulat ito dahil sa huli kong sinabi. Pero sinabi ko nga kanina ‘I don’t care’. Basta tungkol ito sa asawa ko ay hindi ako titigil.

“You’re being possessive and obsess AGAIN to her like just before.” Saad nito.

Yeah, I’m possessive and obsessively to him before at lalo pa akong magiging ganito pag nakuha ko na siya. I will do anything to have her back.

ANYTHING!

---

Ashley’s Point of View

After what happened in the office ay dumiretso na ako sa school para sunduin ang mga bata. Saktong pagdating ko doon ay sakto din nandoon na ang kambal habang akay sila ni Sir Chris.

“Mama/Mama!” Sabay nilang sigaw nang makita nila ako.

Tumakbo ang mga ito papunta sa kinaroroonan ko. Nang makalapit sila sa’kin ay lmuhod ako para mapantayan sila. Pagkalapit nila ay bigla nila akong niyakap at hinalikan.

Mga ilang segundo lang ay tumgil narin kami.

Tumayo na ako at hinarap si Sir Chris…

“Sir Chris, thanks sa pag babantay sa mga anak ko.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“No worries, atsaka anak rin naman ang turing ko sa kanila, atsaka I’m their teacher kaya responsibilad ko ring alagaan at mabantayan sila.” Nakangiting saad nito.

“Thanks a lot Sir. Osya maauna na po kami.”

“No problem. Ingat.”

….

Pagakauwi namin ay nagluto na ako ng pang hapunan namin, ang mga bata naman ay pinaakyat ko na sila sa kwarto nila para makapagbihis na.

Mga ilang sandali pa ay bumaba na ang mga ito na sakto namang kakatapos ko ring maghanda.

Nanalangin muna kami bago kumain. Halos wala man kaming gaanong pinag-usapan sa kadahilanang pagod rin sila.

Pagkatapos kumain ay pinaakyat ko narin sila para mag toothbrush at para makapagpahinga narin.

Habang nagliligpit ako ng mga pinagkainan namin ay may biglang nag-doorbell.

‘Sino naman kaya ang mag-dodoorbell ng ganitong oras?’ Tanong ko sa sarili ko.

Dahil sa pagka-curious kung sino ito ay naghugas ako ng kamay at pumunta sa may pinto’t binuksan ito.

Ngunit laking gulat ko ng si Leo pala ang pumunta ng ganitong oras.

“Ley ’ Hik!’ forgive ’ Hik!’ me!” Biglang saad nito.

“Leo. What are you doing here? Are you drunk?!” Pagalit kong tanong sa kanya. Syempre naman, sino bang hindi magagalit kung amoy alak na siya at nagdrive pa siya para pumunta dito. What if nadisgrasya siya? Hay! Naku makokonsensya pa ako.

“Nah ’ Hik!’ I’m not ’ Hik!’ drun…” Hindi na niya natapos ang sasabihin niya ng bigla itong matumba sa sahig.

Hindi daw lasing? Bakit ka natumbang hinayupak ka!

Lumuhod ako at kinuha ang mga kamay nito. Dahan dahan ko itong tinatayo at ’yun, success! Natayo ko rin.

Habang akay akay ko siya papunta sa sofa, biglang may narinig akong yapak papunta dito.

At alam ko na kung sino ang mga ito.

Ang kambal.

“Mama bakit po ang ingay?” Tanong ni Harley habang pinupungas pa nito ang mga mata niya. Kasunod naman nito si Zayn na tahimik lang inlilibot ang mata niya at bigla akong kinabahan ng dumako ito kay Leo at biglang tumingin sa’kin ng may pagtataka.

“Mama, who’s he?” Tanong sa’kin ni Zayn.

Magsasalit palang sana ako ng biglang magsalita si Harley -

“Hey, kuya is he the mister at the mall?” Biglang tanong nito kay kuya niya.

“Yes, he is.” Simpleng sagot ni Zayn sa kapatid niya.

Bigla namang tumingin si Harley sa’kin ng may pagtataka.

“Mama, bakit po nandito siya?”

Hay! Na-hohotseat ako sa mga batang ’to ah.

“Babies, pwede bang dito muna siya because hindi siya pwedeng magdrive?” Tanong ko sa kanila sabay paawa effect.

Sana gumana! Please…

“Isn’t he a stranger? So why would you let him in?” Striktong tanong sa’kin ni Zayn habang naka crossarm pa.

“Baby, hindi kasi siya pwedeng magdrive kasi lasing siya. Baka maaksidente siya lalo na gabi ni besides he is my boss. Atsaka what if maaksidente siya? Syempre pag naaksidente siya ay mawawalan ng work si Mama. Paano na tayo kakain non? Paano na ang pambili niyo ng toys?” Pangongonsensya ko sa kaniya.

Sana tumalab!

Putsa, kinakabahan ako! Kinakabahan ako kasi kanina pa siya tahimik habang sinusuri kaming dalawa. Ano ’to panel?

Mga ilang segundo lang ay bigla itong nagsalita…

“Fine! but he will sleep on the sofa not in our room.” Saad niya sa’kin.

“Harley let’s go.” Saad nito sa kapatid niya na sinunod naman ni Harley.

“Thank you babies, goodnight!” Saad ko sa kanila.

Pagkatapos ng pagtutuos namin ng mga anak ko ay nilagay ko na sa siya sa sofa.

Tinurn on ko narin ang AC dahil mainit, dahil sobrang hot ng lilinisin ko. Charot! Bawal landi baka buntis bukas!

Pagkatapos kong sindihin ang AC ay dumiretso na ako sa kusina upang kumuha ng basin at towel pampunas sa kanya.

Inilapag ko na ang basin at nilubog naman ang towel sa lamang warm water pagakatapos non ay inumpisahan ko ng i-unbutton ang polo niya, dahan dahan kong ini-uundbotton ang polo nito.

Putsa para akong naglalabas ng midnight snack. Charot!

Pagkatapos kong i-unbutton ang polo nito ay tumambad sa’kin ang broad chest niya na batak talaga sa gym and then 8 packs na abs. Gosh!

Heto na ba ang midnight snack ko? Makapag movie marathon nga. Charot!

Sinimulan ko na siyang punasan. Simula sa mukha nito, pababa sa leeg, pababa sa kanyang broad chest hanggang sa 8 packs abs nito.

Habang pinupunasan ang 8 pacaks nito ay biglang may tumulong malapot na tubig galing sa itaas.

Nagtaka naman ako kung bakit merong tubig na pumatak. Umuulan ba? Tumayo ako at sumilip sa may bintana at kita ko naman na wala namang ulan? Bakit may pumatak?

Bunalik na ako sa pwesto ni Leo at tinuloy ang pagppupunas, pero napagisip-isip ko kung hindi umuulan, saan galing ang tubig?

Wait? What? No it can’t be kung maging ganon man…

Dahan dahan kong tinaas ang kamay ko at dahan dahan kong hinawakan ang bibig ko…

Oh sh*t! Am I drooling?

Nilibot ko ang kamay ko sa bibig ko at basa ito. What the heck?! I drooled because of Leo’s Hotnest?

08

Leo’s Point of View

Nagising ako dahil nararadaman ko ang init ng paligid.

Tumayo na ako and i search for my phone and look on time and it’s already 2:00 am in the morning.

Napansin ko rin na iba ang paligid na kinakaroonan ko at napansin ko rin na iba ang suot kong damit.

‘Who the f*ck changed my clothes?!’ I asked myself.

The house is looked familiar.

I sniffed the clothes that i wore, the smell is familiar too. Is it possible na totoo ang dream ko about Ashley na pumunta daw ako sa bahay nila and she even take cared of me?

Just to make sure na totoo nga, umakyat ako sa second floor. I found 5 rooms and  checked them one by one but all 4 rooms are locked except 5th room. So I decided to go there.

At napakaswerte ko dahil nakabukas ito and there i saw my love and the two angel besides her, they even same the design of our panajamas.

I saw Ashley sleeping peacefully while the two was hugging her. I couldn’t explain what I’m feeling right now… I-it’s like i want to c-cry because of joy? I dont know!

I just found myseelf na binuhat ko na ‘yung isa (Zayn) sa tabi ng bunso (Harley) at tinabihan ko si Ashley. Call me anything but I don’t care anyway. I just want to feel her warm body again next to me.

I couldn’t control myself to hug her and kiss her on her lips and forehead.

‘I’m so happy.’ I said with joy and then siniksik ko ang mukha ko sa leeg ni Ashley and she moaned which is not good because my down there reacted.

But don’t worry people, I won’t rape her. I’m contented to hugging her even if it’s one night only.

I was shocked when he hugged me too but the same time i feel my heart grated when he said something…

“Louise…stop tickling me.”

I don’t know who the f*ck Louise is. And I don’t care about him. I just want to cherish this moment. I just smile with bitterness and a tear escaped from my eyes. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako ulit.

---

Ashley’s Point of View

Nagising ako ng may maramdaman akong yumayakap sa‘kin or should i say kayakapan ko. And I know kung sino ito.

Si Louise.

Everytime na nagaaway kasi sila ng asawa niya na si Hunter, ay palagi itong pumupunta para makitulog. At everytime na magigising ako ay palagi kaming magkayakapan, which is good.

Don’t get me wrong, Louise is gay and ayaw kong bigyan ng malisya ang ginagawa namin.

‘Sniff!’ ‘Sniff!’

Wait? Bakit naging ganito ang pabango ni Louise? Bakit ang bango? Binago niya na ba ang pabango niya? Well I like his new perfume. Mapuri nga siya mamaya.

Dahil gustong gusto ko ang amoy ay lalo ko itong niyakap na nagpaungol dito.

“Ughh…”

What?

Bakit ganon ang ungol niya? Ang barako namang umungol ni Louise, atsaka kailan pa siya lumaki ng ganito? At kailan pa siya nagkaroon ng muscles at abs? Nag start na ba siyang mag gym?

Dahil sa curiosity ay dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko at bumungad sa‘kin ang broad chest.

“Putcha! Malaki pa hata ‘to sa dibdib ko.” I murmured.

Dahan dahan akong tumingala at laking gulat ko nalang kung sino ito. Parang biglang nawala ang antok ko ng makita ko kung sino ito.

Si Leo.

“Wahh! Manyak!” Sigaw ko sabay tulak ng malakas, na nagpabagsak sa kanya sa floor.

‘Blag!’

Bakit siya nandito? Diba na sa sala siya?

“Ouch…What the hell?! Inaantok pa ako, bakit ka ba nanunulak?!” Iritableng saad nito sabay tayo.

Pero…wrong move hata ang ginawa nito. Kasi naman mga dre, pati yung…yung ano niya tumayo. Pati yung shaft niya tumayo.

Para itong gising na dragon na handa ng sumabak sa maagang tusukan!

Nabalikwas lang ako ng bigla itong magsalita.

“You‘re drooling hon. Don’t be shy, touch it if you want.” Saad nito using his husky tone.

“I-I’m n-not drooling! And I don’t want touch it! Duh?! So small!” Tapang tapangan kong saad sa kanya at umiwas ng tingin.

Putcha! Dapat bawal magsinualing… Actually di naman talaga small yung sa kanya eh. Malaki pa hata ‘yung sa kanya kaysa ‘yung kay Khairro eh… Charot.

“Mama what’s wrong?/Mama why you’re so noisy po?” Sabay na tanong ng kambal sa‘kin, papungas-pungas pa ang kanilang mga mata. Nagising hata sila dahil sa sigaw ko kanina at sa ingay namin ngayon.

Putcha kasi itong si Leo eh, inaakit ba naman ako. Charot! Bawal munang landi baka buntis bukas…

“Good Morning babies. Sorry babies nagising ko kayo.” Sabi ko sa kanila at hinalikan sa noo at hinalikan naman nila ako sa pisngi.

“Good Morning din po Mama/Morning po.” Sabay nilang saad sa‘kin at biglang napatingin kay Leo na nakatayo sa may gilid ko.

“Mama, why mister is in our room?” Tanong bigla ni Zayn sa‘kin.

“N-nothing baby, nagtatanong lang siya kung saan ang CR. Tama nagtatanong siya kung saan ang CR kanina pa daw kasi niyang gustong umihi. Tama ba?” Pagsisinualing ko at tinignan siya ng nagbabanta.

“Y-yes, Where’s the CR by the way?” Pakikisama nito.

‘Yan makuha ka sa tingin!

“Yeah, I think it so. The CR is under the downstairs anyway.” Zayn’s said using his cold voice.

“Thanks. Gotta go now, I need to pee.” Saad ni Leo, sabay labas ng kwarto.

Pheww! Problem solved.

“Babies, maligo na kayo para makakain na tayo mamaya.” Nakangiting saad ko sa kanila na mabilis naman nilang tinanguan.

Tumayo na ang mga ito at pumunta sa CR nila.

Hindi ko na kailangang pang alalayan sila because kaya naman nila. They know how to clean theirselves.

Tumayo narin ako at ginawa ang mga morning routines. Pagkatapos kong gawin ang mga ‘yun ay dumaretso na ako sa kusina para magluto.

After I cooked breakfast I called the Twin and Leo.

Yeah you read it right! Nandito pa si Leo. Wala talaga siyang hiya,  nakitulog na nga siya makikikain pa siya.

At dahil nga hindi kami madamot, pinayagan ko na siya or na namin siya.

Habang kumakain kami pansin kong panay titig ni Leo sa‘kin lalo na pag susubo ako ng sausage.

Dahil sa pagtitig niya ay parang may naisip akong paraan.

Kinuha ko ang isang sausage sa plato, hindi tinidor o ano mang bagay ang gamit ko, kundi ang kamay ko.

Habang hawak ko ito ay tinitigan ko naman si Leo, dahan dahan ko itong sinusubo.

Parang matatawa nalang ako sa reaksiyon nito dahil, panay lunok at pumupula rin ang pisngi at tenga nito.

“Stop it!” Saad nito na ikinatingin ng kambal sa kanya.

“What?” Painosente kong saad sa kanya.

But he just glare at me.

Tsk mahina ka pala tol! Charot.

“Hey Mister, do you want to go with us to the Amusement Park?” Biglang tanong ni Harley kay Leo, na ikinabigla ko.

“Harley, Sir Leo is a busy person. he can’t go with us.” Saad ko sa kanya.

“No I’m not busy, actually natapos ko na lahat ang mga gagawin ko kahapon pa.” Saad ni Leo na ikinatingin ko.

Putcha! Ano ‘to? Pagalingan sa pagsisinualing?

“Mama, can mister go with us? He said that he’s not busy today…” Saad ni Harley habang nagpupuppy eyes.

This is bullshit!

I can’t believe this!

Siguradong talo na naman ako nito.

“Do you really want him to go with us?” Tanong ko kay Harley, using my defeated voice.

“Okay he can go with us.” Pagsangayon ko nalang. Wala din naman ako magagawa eh.

09

Ashley’s Point of View

Napagpasyahan namin na pumunta nalang sa Sky Ranch Tagaytay, dahil madaming mag rides at mapapasyalan doon.

Ang ginamit naming sasakyan ay ang kotse ni Leo. Ang kotse ko nalang sana ang gagamitin namin dahil nakakahiya pero nagpumilit parin siya na ang sa kanya nalang ang gagamitin para daw mapabilis. Tutal naman daw ay kasama naman namin siya.

Ewan ko ba kung ano ng connect ng sasakyan sa kasama namin siya?

Anyways, pagkarating namin dito sa Sky Ranch ay agad na kaming bumili ng tickets for all rides at si Leo din ang nagbayad nito. Hindi narin ako umangal dahil alam kong mapapahaba ang usapin namin.

Napakarami naming nasakayan na rides, halos hindi kami nagsawa dahil nga all rides naman ang binili naming ticket. Habang sumasakay kami sa mga rides ay kita ko ang saya ng mga bata pati narin si Leo.

Ngayon ko lang ulit nakita si Leo na ganito kasaya. Simula nang magkahiwalay kami hindi ko na ito nakitang ngumiti pa. Dahil nga sa nalaman ko ang totoo noon ay hindi ko na alam kung ano pang mga nangyaring kaganapan sa buhay niya, dahil nga sa mga panahong ‘yun ay umiwas at nagpakalayo layo na ako.

“Mama, I’m hungry na po!” Biglang saad ni Harley habang hawak hawak ang

Ang cute ng baby ko

“Me too po Mama.” Seryosong saad naman ni Zayn.

Sasagot palang sana ako sa kanila ng biglang magsalita si Leo…

“Okay kids let’s go.” Nakangiting saad nito sa mga bata.

“No, It’s oka…” He cut me off.

“No, it’s not. Gutom na ang mga bata tapos gusto mo pang umuwi para doon nalang kumain? Meron ka pa bang awa?” Biglang saad nito.

Putcha? Anong pinagsasabi ng lalaking ‘to, Is he crazy?  May nalalaman pa siyang ‘may awa ka pa ba?’

Bakit sa‘kin noong sinaktan niya ako naawa ba siya? Charot!

“Kids, saan niyo gustong kumain?” Dugtong pa nitl.

“Sir Leo, hindi po ‘yun ang gusto kong sabihin. Tatanong ko po sana na kung saan tayo kakain. Pero sa sobrang OA niyo po ay ang dami mo ng sinabi.” Saad ko sa kanya.

“I’m sorry then. Anyway let’s go. I know a good restaurant.” Masayang saad nito sa mga bata at sa‘kin.

……

Habang nagbiyabiyahe kami papunta sa restaurant na pupuntahan namin ay napapaisip ako kung sasabihin ko na ba sa kanya ang totoo.

Ang daming mga katanungang bumabagabag sa isip ko like…

‘What if sabihin ko na sa kanya na anak niya si Harley and Zayn?’

‘Ano kaya ang magiging reaction niya?’

‘Tatanggapin niya ba sila?’

‘Maniniwala ba siya?’

Mga ilang sandali pa ay napansin kong nandito na kami sa pagkakainan namin.

“Kids! We’re here.” Masiglang saad ni Leo sa mga bata. Atsaka inalalayan niya ang mga ‘to pababa sa sasakyan.

‘Magiging ganito din kaya siya kasaya pag nalaman niyang mga anak niya ang mga ito?’ Tanong ko sa sarili ko.

“Ashley, do you want to go in and eat with us or do you want to stay here and watch the car for me?” Saad nito habang nakataas ang kilay.

Luh! Ginawa pa akong body guard? Sa ganda kong ito pang body guard lang?

“Baba na.” Maikling saad ko lang.

Pagkababa sa sasakyan, ay napagmasdan ko na agad ito.

‘Napakaganda’ ‘yang salitang lang ‘yan ang makakapagdefine sa kainan na ito.

Habang pinagmamasdan ko ang labas ng kainan ay bigla akong napatigil ng maisip ko ang presyo dito. Baka kasi ‘di ko makayanan, lalo na sa itsura palang ng restaurant, ay mukhang ginto na ang mga presyo ng pagkain.

Dahil sa pagtigil ko ay biglang humarap at lumapit sa‘kin si Leo.

“What?” Tanong nito.

“P-pwede bang sa iba nalang tayo kumain? Kasi mukhang mahal dito, baka ‘di makayanan ng budget ko.” Nahihiyang saad ko sa kanya.

“No, It’s all in me kaya no need to worry about the bill. Atsaka gutom narin kami ng mga bata kaya kakain na tayo, whether you like it or not. Lets!” Saad nito sabay hawak sa kaliwang kamay ko at naglakad papasok.

Yayamanin ang daddy natin mga dre! Charot! Baka tawagin pa akong gold digger.

Anyways, habang papasok kami sa resto ay hindi ko mapigilang mamangha sa loob nito. Parang mixed ng Vintage and Modern ang design nito. Tapos ang lalaki pa ng mga chandelier sa ceiling.

Habang naglalakad kami ay may sumalubong saamin na waiter.

Ayy taray! Pati waiter gwapo. Harot!

“Good Evening Ma’am and Sir. Table for 4 Sir?” Tanong nito sabay tingin sa‘kin.

“You‘re so beautiful Ma’am.” Saad ng waiter using his husky voice.

“Thank yo…” Hindi ko natuloy ang sasabihin ko ng biglang magsalita si Leo.

“Good Evening. Yes, table for 4. She’s my wife, off course she is beautiful.” Saad nito at biglang hinapit ang bewang ko papunta sa kanya.

“Now back off before I kick your ass out.” Dugtong pa nito.

What the? Processing pa sa utak ko ang mga sinabi nito.

Me? His wife?

“T-this way Sir.” Natatakot na saad ng waiter. Nagsimula na itong maglakad at sinundan lang namin.

Nang marating namin ang table namin ay binigay na agad sa‘min ang menu. Grabe ang mamahal at nakakalula ang mga presyo ng mga pagkain.

“Anong gusto niyo kids? Just choose and tell me. Anything.” Tanong ni Leo sa mga bata.

“Anything po?” Hindi makapaniwalang saad ni Harley.

“Yes, anything.” Paninigurado ni Leo.

“I want roasted chicken with tuna pasta po Mister and Jelly Mousse cake Ice cream.” Masiglang saad ni Harley na ikinabigla ko.

“Baby, are you sure? Bakit ang dami naman hata?” Tanong ko sa kanya.

Ngunit imbes na si Harley ang sumagot ay biglang sumagot si Leo.

“No, it’s okay. Atsaka it’s all in me kaya you don’t need to worry. You just need to do is to choose.” Saad nito.

Wow, yabang!

Sige ah!

“Zayn what’s yours?” Tanong ko muna kay Zayn.

“I want beef steak with baked potato and carrots. And for the drink is just milkshake.” Seryosong saad ni Zayn.

“Mine are, I want milky pasta with roasted chicken, double pizza with the top of cheddar cheese and pineapple. nd for the drinks, I want strawberry shake with chocolate drizzle and black shake juice.” Mahabng saad ko.

Sige, tignan natin kung makakaya mo.

“T-that’s it?” Tanong nito.

“Yeah.” Sagot ko lang sa kanya.

“I want roasted chicken with carbonara pasta. And for the drink, i want tea.” Maikling saad nito.

“Copy Sir. Just wait a second Sir.” Saad ng waiter sabay alis.

Mga ilang minuto ang lumipas ay dumating nadin ang mga pagkain namin. Sinimulan na naming kumain. Halos tahimik lahat kami, siguro dahil pagod narin.

Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga muna kami ng saglit.

Mga ilang sandali pa ay may kumapit saamin na waiter.

“Sir, here’s the bill.” Saad ng waiter.

Pero bago pa makuha ni Leo ang bill ay dinaklot ko na ito agad.

Ayaw ko namang ililibre niya kami noh, gusto ko, ako ang magbayad para saamin.

Ngunit pagbukas ko palang sa bill namin ay parang nahilo ako…

Putek! 35,000 Pesos?!

Kaya naman imbes na bayaran ang mga ito ay binigay ko nalang ulit kay Leo ang bill.

“So, akala ko ba ikaw magbabayad?” Tanong nito sa‘kin ng iabot ko ang bill.

“Hehe, akala ko kasi tissue kaya kinuha ko agad.” Nahihiya kong saad sa kanya.

“Okay.” Maikling saad nito.

Putcha! Nakakahiya ako.

Nang mabayaran na ang bill namin, napagdesisyunan na naming umuwi na dahil gabi narin.

Habang tinatahak namin ang daan pauwi ay binigyan ko ng isang sulyap ang mga kambal, at tulog na ang mga ito siguro dahil sa pagod.

Kaming dalawa lang ni Leo ang nakagising. Habang tinatahak ang daan pauwi saamin, ay tahimik lang kami.

…..

Pagkauwi namin ay pinasok na namin ni Leo ang mga kambal sa bahay. 

Binuhat ni Leo si Zayn habang ako naman ay binuhat si Harley. Nang makapasok na kami sa bahay ay umakyat na kami sa kwarto ng mga kambal at nilagay ang mga ito sa kanilang higaan.

Bago ako umalis sa kwarto ng kambal ay binigyan ko muna ang mga ito ng good night kiss.

“Good Night!” Saad ko.

Mga ilang sandali pa ay bumaba narin ako para maihatid si Leo sa ibaba.

“Thank you Leo.” Nakangiti kong saad sa kanya.

“No problem, nag enjoy din naman ako. At magaan ang pakiramdam ko sa kanila kaya you don’t need to thank me.” Nakangiting saad nito. Ngunit nababakas sa tono nito ang lungkot.

‘It is the right time para sabihin ko ang totoo?’ Tanong ko sa sarili ko.

Heto na nga siguro…

“Leo what if…” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng biglang tumunong ang phone niya.

“Hello Dad?” Saad niya sa kabilang linya.

Ngunit natigilan ako at napatingin ako sa kanya ng marinig ko ang saliatng ‘Dad’. Ang lakas ng kaba ko.

“Okay, pupunta na ako!” Pagalit niyang sabi sa kabilang linya sabay end call dito.

“Ashley, gotta go now.” Paalam niya sa‘kin sabay halik sa pisngi ko.

I was shocked sa ginawa niya.

“Sana mapatawad mo ako soon. Good Night!” Nakangiting saad nito sabay alis.

Ako naman ay tulala parin. Hindi ako maka get over sa ginawa niya.

What the heck? Bakit niya ginawa ‘yun?

10

Leo’s Point of View

Tinatahak ko ang daan pauwi sa bahay ng mga parents ko ngayon. Tumawag kasi ang magaling kung Dad and I don’t know kung ano na naman ang kailangan niya ngayon.

He always calling me or asking when he needed something. And I don’t wanna give that sh*t!

Dad and I aren’t close, b’cause he always dictate me what do I do in my life. And I hate it.

Anyways, napakasaya ko ngayon dahil nakasama ko si Ashley ng buong araw pati narin ang mga anak niya.

I don’t know why pero ang gaan ng loob ko sa mga anak niya na sina Zayn at Harley. Hindi ko maipaliwanag kung anong tawag dito pero ang sarap sa pakiramdam pag kasama ko ang mga ito. Kahit konting sandali lang kami nagkasama-sama, sobrang gaan na ng loob ko sa kanila.

Ngunit ang nararamdaman ko sa mga bata ay kakaiba. Para bang mga tunay na anak ko sila. ‘Yung luksong dugo ika nga.

Dahil sa pag iisip ko sa kanila ay sobrang dami na ng mga katanungan ang umiikot sa isipan ko.

Ano kayang past ni Ashley?

Sino kaya ang tunay na ama ng mga anak nito?

Ako ba?

Bakit ‘di nila kasama ang asawa niya?

And one more thing na bumabagabag sa isip ko these past few months ay kung bakit niya ako iniwan noon…

Dahil sa kacuriosidad ay naisip kong tawagan ang pinsan ko na si Nathan.

Si Nathan Vernon ay ang pinsan kong magaling sa computer hack. His father ang my father was siblings. Nathan and I was so close, walang makapaghihiwalay sa‘min noong bata kami.

Anyways, siya ‘din ang inutusan kong hanapin si Ashley nang bigla itong nawala. Pero dahil sa busy siya hindi niya ito napagtuonan ng pansin.

“Hey dude! what’s up?” Masiglang tanong nito sa kabilang linya.

“I’m okay.” I said habang nakatingin sa daan.

“So? What now? Ano na naman ba ang kailangan mo? Hindi ka naman kasi tatawag kung wala kang kailangan. I already know you dude!” Natatawang saad nito.

I giggled what was he said! He really know me.

“Well, I know you could do it right now even tho you’re busy…”

“Yeah, Imma busy right now, but I can do it just for you dude! Well, what is it?”   Natatawang saad nito.

“Well, I just want to know what’s Ashley’s life after she left me 5 years ago.” Seryosong saad ko sa kanya.

“Don‘t worry, this is not free. I will send you a 10 Million USD in your account pag natapos mo na ang ipinapagawa ko.” Dugtong ko pa.

I know masyadong malaki ang 10 Million USD na pambabayad ko, pero para sa nakaraan ng mahal ko, ay hindi na mahalaga ito. Kahit gaano man kalaki at karaming pera ang gagastusin ko, ay wala na akong paki, kahit ibenta ko pa ang mga bahay at kumpanya ko ay gagawin ko, basta malaman ko lang ang nakaraan ng mahal ko.

“Everything? Do you want to know everything?” Tanong nito.

“Eveything.” I said.

“Anyway, are you freaking serious?! 10 Million USD?” Hindi makapaniwalang saad nito.

“Yeah, basta makuha mo lahat ang info. ni Ashley a past few years.” Saad ko sa kanya.

“Okay. I’ll send the file immediately if I finished this investigation #

oplan

knowing Ashley’s life 5 years ago.” Natatawang saad nito.

“Thanks Nate!” Saad ko sa kanya sabay end call.

Pagkababa ko ng tawag ay napapaisip ako kung ano nga ba ang nangyari kay Ashley after she left me 5 years ago and why did she left me?

Hayss! I want to know the thruth immediately… But I think hihinatayin ko nalang ang mga result ng investigation para maliwangan na ako kung anak ko ba ang kambal o hindi at kung bakit niya ako iniwan noon.

…

Mga ilang pang minuto ay  nakarating na ako sa bahay ng mga parents ko. Pinark ko ang kotse ko sa labas nalang at hindi na pinasok pa ito, hindi naman kasi ako magtatagal dito.

I don’t wanna be here!

Pagkapark ko, pumasok na ako sa loob at sakto namang nakabukas ang gate nito. Naglakad na ako papunta sa pinto at pagkabukas ko palang ay sumalubong na agad sa harapan ko ang isa sa mga maid dito. I don’t know what’re their names. And I don’t want to know tho.

“Where’s dad?” Tanong ko sa maid na sumalubong sa‘kin.

“Sa sala po Sir.” Nakangiting saad nito.

Hindi na ako nagpasalamat pa. Naglakad na ako papunta sa sala. Nang makarating ako doon ay nadatnan ko ang isang magandang babae, si Mom and Dad na nakaupo sa sofa habang tahimik na naguusap.

Mga ilang sandali pa ay napansin hata nila ako kaya naman napatayo sila.

“Son!” Masiglang saad ni Dad at nilapitan sabay yakap.

Mga ilang segundo pa ay nilapitan ko naman si Mom at binigyan ito ng halik sa pisngi.

“So, anong kailangan mo sa‘kin, at bigla kang napatawag?” Cold kong saad kay Dad.

Nabigla naman si Mom sa inasal ko.

“Well, kaya pinatawag kita ay may papakilala ako sa ‘yo.” Nakangiting saad nito.

“Who? Siya ba?” Tanong ko sa kanya habang tinuturo ang babae.

“Yes she is!” Masiglang saad nito.

“Then?” Maikling saad ko.

“She’s your Fiance Son at malapit narin kayong magpakasal kaya yiu better know her now. Start dating her.” Walang palundakan nitong saad na nagpagulat sa‘kin.

Bigla namang tumayo ang babae…

“Hi.” Pasweet na saad ng babae na mukha namang lobster sa suot nitong red dress.

“Hindi ko siya papakasalan Dad!” Pagdisagree ko sa kanya.

He can’t dictate me what will I do in my life now!

“Why? Won’t you marry her?” Tanong nito sa‘kin…

“Katherine is Gorgeous, Sexy, hot and most of all she has a good family background.” Pagmamalaki nito sa babaeng lobster.

Well Katherine Dela Peña is the daughter of my Dad’s business partner. Her father is the owner of the Del Corp.

To be honest Katherine was hot and gorgeous. But she’s not my type and I don’t love nor like her.

“No dad, I won’t marry her or anyone!” Galit na saad ko sa kanya.

“You’ll marry her, sa ayaw at sa gusto mo pakakasalan mo siya!” Sigaw niya sa‘kin.

“No! I don’t like nor love her, I already inlove with someone!” Saad ko naman sa kanya.

“Is she again the reason why you disobeying me? Susuwayin mo na naman ba ako dahil sa slut na ‘yon?” Tanong nito sa‘kin.

“Don’t call her like that, you don’t know Ashley.” Saad ko sa kanya.

“Trust me son, I know her a lot than you do. At kung nagawa ko man dati na alisin siya sa buhay mo, ay magagawa ko rin ngayon!“ He smirked.

Nagulat naman ako sa sinabi nito…

“Are you the reason why she left me before Dad? What did you do?!” Galit na sigaw ko sa kanya.

“I’m all the reason why she lost her home, parents and also her scholarship.” Nakangising saad nito.

Dahil sa mga narinig ko sa kanya ay mapakuyom nalang ako ng kamay…

“Why Dad?! Why?!” Galit kong sigaw sa kanya.

Malapit ng maubos ang pasensya ko. At konti nalang ay mapapatay ko na ‘to — I don’t care kung Tatay ko man siya…

“I did that because she poisoned your mind. Dahil sa slut na ‘yun ay muntik mo nang mapahiya ang angkan ng mga Hughe.  I already warned you before Leo, and I’ll  warning you again, If you and that shit slut ang dahilan para masira ang angkan na ‘to — You will not earn anything from me!” Sunod sunod na sigaw nito at mga ilang sandali pa ay bigla itong natumba.

“Fernando!/Mr. Hughe!” Sabay na sigaw ni Mom and Kath…

I didn’t do anything people. Nawalan lang siguro ito ng malay dahil sa pagsigaw niya.

I understand Dad kung bakit niya masyadong pinapangalagaan ang angkan namin, pero ang pangangalaga niya ay hindi na tama.

Nagsimula na akong maglakad paounta sa pinto but before akong lumabas tumingin muna ako sa kanila.

Mom’s looking at me with a sad look. Pero hindi ko na ito pinansin at lumabas na…

“Leo!”

Rinig kong tawag pa ako ni Mom, pero hindi ko na pinansin. Sumakay na ako sa kotse ko at umalis na sa bahay na ‘yun.

Wala akong paki kung pamilya ko pa sila. Kung ang taong mahal ko ang kakalabanin nila ay wala akong magagawa kung hindi patayin sila..

11

Ashley’s Point of View

Simula ng marinig ko ang kausap ni Leo nang araw na ‘yun, which is ang Dad niya. Napagdisyunan ko ng iwasan na siya.

Dahil kung lalo pa akong lalapit kay Leo, baka biglang malaman pa ng Dad niya.  Dahil kung malaman niya man, sigurado akong sisirain niya ulit ang buhay ko or should I say buhay namin, na kagaya ng pagsira niya sa buhay namin dati.

Naalala ko tuloy ang mga mapapait na nakaraan namin dahil sa kagagawan ng Dad ni Leo.

Siya kasi ang dahilan kung bakit nawala ang lahat sa‘kin…Siya ang dahilan kung bakit nawala ang mga magulang ko, ang tahanan namin at ang scholarship ko. Sa mga panahong ‘yun ay parang nawalan na ako ng pag-asa para bumangon pa. Buti nalang may Diyos para tumulong sa‘kin non. Binigyan niya ako ng dahilan para bumangon. Buti nalang nakilala ko ‘rin si Kathleen noon, upang gabayan din ako at tulungan, tinuring ko na din siyang kapatid lalo na noong pinagbubuntis ko ang kambal.

Sa mga panahong ‘yun ay nagpapasalamat talaga ako dahil napakaswerte ko, dahil sa kabila ng mga masasakit na nakaraan na naranasan ko, nakatayo parin ako hanggang ngayon.

Anyway, nandito ako ngayon sa kumpanya, nakaupo ako sa pwesto ko habang tinititigan ko ang table ni Leo, kasi kanina pa kasi siya wala na pinagtataka ko, usually kasi mas maaga pa siya sa‘kin. Pero okay narin ‘yun, magandang wala siya ngayon dahil umiiwas ako at para narin mapanatag ako.

….

Ilang oras na ang lumipas ay wala pa ito. Habang inaayos ko ang mga files ay biglang kong narinig ang pag bukas ng pinto, kaya naman napatingin ako.

Si Leo.

Cold mode activate. Sana gumana ‘to.

“Good Morning Ashley!” Masayang bati nito sa‘kin.

“Good Morning Sir.” Saad ko sa kanya using my cold voice.

And yes! Gumana. Dahil nagulat ‘to sa inasal ko. Magsasalita pa sana siya nang biglang bumukas ang pinto at niluwa nito si Sam. Kaya naman pinagpatuloy ko nalang ang ginagawa ko.

Si Sam Fransico ay ang Chief Operation Manager ng Company.

“Sir heto na po ang report na pinapacheck niyo reagarding po sa one of the store natin sa Davao.” Rinig kong saad ni Sam kay Leo.

“Okay, just leave it here. You may go now.” Rinig ko namang saad naman ni Kalix.

“Okay Sir.” Saad naman ni Sam. Narinig ko nalang na pagbukas mg pinto at pagsara nito, It means nakalabas na ito.

Lumipas ang kalahating araw ay lunch time na, ngunit dahil marami nangang ginagawa, napagdesisyonan ko nalang na hindi na kumain, sa kadahilanang busog pa ako.

Ang buong kalahating araw namin ay sobrang tahimik, tanging tunog lang ng pagtipa sa laptop niya at tunog lang ng mga papers na inaayos ko.

Habang inaayos ko ang mga papers ay nagulat ako ng biglang may sumigaw…

“Hayyy! I’m hungry!” Sigaw ni Leo. Hindi man ako nakatingin sa kinaroronan niya, alam ko naman na nakatingin ito sa‘kin. 

Pinagpatuloy ko lang ang pagaayos, nang bigla akong napitlag nang may maramdaman akong presensya ng tao sa harapan ko. Kaya naman napatingin ako…

Si Leo pala.

“Hey! Ashley, let’s go and eat with me. Alam kong ‘di ka pa kumain kanina.” Nakangiting saad nito.

P*tcha! Paano ko iiwasan ang lalaking ito, kung ganiyan kaganda ang ngiti niya?…Argh!

Anyway, bawal ang marupok, kaya pagpatuloy lang ang plano!

“Go ahead Sir, I’m not starving po.” Saad ko sa kanya at pinagpatuloy ang ginagawa ko.

I heard him sigh.

“Are you avoiding me? Again?” May halong inis nitong tanong sa‘kin.

“No sir.” Maikling saad ko.

Bigla naman itong pumunta sa pinto, akala ko aalis na siya, pero akala ko lang pala ‘yun, dahil narinig kong paglock ng pinto.

Mga ilang sandali pa, naramdaman ko nalang ang presensya niya sa bandang may gilid ko, napitlag nalang ako ng bigla niyanh hinawakan ang wrist ko.

Kinaladkad ako nito papunta sa wall at sinandal doon…

“S-sir…” Natatakot kong saad sa kanya.

Habang naksandal ako ay bigla niyang tinanggal ang coat niya at niluwagan ang neck tie niya.

Aalis na sana ako sa pagkakasandal sa wall, ng bigla niya akong kinorner gamit ang malalaking braso niya.

Maga ilang sandali pa ay dahan dahan nitong inilapit ang mukha niya…Amoy ko ang mabangong hininga niya at kita ko rin sa mga mata nito ang kakaibang aura, na nagpakaba sa‘kin.

“Now, tell me why are you avoiding me.” Saad nito using his husky voice.

“I don’t know what are you talking about Sir.” Maang-maangan ko.

“Don’t play dumb Ashley. I know you’re avoinding me!” Sigaw nito. Mababakas sa tono nito ang inis at galit. Knowing him is a hot tempered, kahit maliit na bagay lang ang isang away o gulo.

“Now Ashley, what did I do? What happened? Why are you avoiding me? What happend to us before?” Malumanay na saad nito, ngunit nababakas parin sa tono niya ang inis…

“What do you mean before Sir?” Maangmaangan kong saad sa kanya.

“Don’t act like a dumb Ashley. You know what I mean, bakit moko iniwan noon?!” Sigaw ulit nito sa‘kin.

Dahil sa sinabi nito, parang nagkaroon ako ng lakas. Parang biglang sumanib ulit sa‘kin ang galit na dati ko pang pinakawalan.

“Dahil ayoko na! Sawang sawa na ako sa laro mo!” Sigaw ko sa kanya. He’s so shocked sa sinabi ko.

“Play? Ashley, I never played with you, I really lov…” I cut him off at binigyan ito ng isang malutong na sampal.

‘Pak!’

“You misunders…” I cut him off again…

“Shut up! I know na niligawan mo lang ako dahil sa isang bet!” Sigaw ko sa kanya.

Bigla naman itong natahimik.

Flashback

Ngayon ang 1st Anniversary namin ni Leo. Pupunta ako ngayon sa Secret place namin sa school, actually sa kanilang magbabarkada ‘yun.

Nang malapit na ako doon ay may nakita akong gamit ng isang babae, na meron din ako. Dahil nga masaya ako, hindi ko na lang pinansin ‘yun baka kasi nagdala na naman ng babae ang mga barkada niya, knowing them ay Cassanova sila.

Nang nasa pinto na ako, ay bigla kong narinig ang pangalan ko… Dahil nga isang certified tsismosa ang ate niyo ay hindi ko muna ito pinihit, at pinakinggan ang pinaguusapan nila, pero wrong move hata ang ginawa ko…

“Congrats bro! Napaibig mo din ang Ashley poor na ‘yun.”

“So you’ve won the bet!”

“Ang tinagurian na Hunk Cassanova ay nakipag-sex at napaibig ang isang Slut slash poor!”

“I’m surprised natagalan mo pa siya?”

“Well I acted well, and of course umiinom ako ng alak before kaming mag sex, para naman hindi ko makita o maalala ang nangyari kinaumagahan. Kasi bro iisipin ko palang ang mga ‘yun, nadidiri na ako!” Rinig kong saad ni Leo na may tono pandidiri.

Nang marinig ko ang mga salitang ‘yun, ay kumaripas na ako ng tumakbo paalis sa lugar na ‘yun.

End of Flashback

“Ang sakit Leo…Napakasakit! Napakasakit nang malaman ko na ang matagal ko ng mahal, ang matagal kong ng kasama, ang matagal ko ng kinakausap! At higit sa lahat ang matagal ko ng pinagaksayan ng panahon ay matatapos lang pala sa isang malaking pagkakamali!” Humahagulgol kong sigaw sa kanya.

“I-I didn’t mean to…Ashley…” Naiiyak nitong saad sa‘kin.

“I’m so sorry…” Dugtong pa nito.

“Shut up Leo!” Sigaw ko sa kanya…

“A-ashley forgive me please…” Humahagulgol nitong saad sa‘kin.

---

This Chapter is dedicated to

elysianxxM

. Thanks po!

TY

Good Day Everyone. Some people deserve more than just a ‘Thank you’ just like you! You deserved a special place in my heart. thank you for everything.💖

Thank you for supporting my story. I really appreciated your kindness.

-Special Mention-

Thank you

ElixirJohn

and

iJessieJ

who promoted my story.

Guys if you want a Good story that will make you laugh, cry and romantic excitement, you can visit their account. I really love their Written Story.

This are the one of the best story that they have;

iJessieJ

Si

Malakas

at si

Pabebe

Book 1

Si

Malakas

at si Pabebe Book 2

ElixirJohn

Mr. Kimchi Book 1

Mr. Kimchi Book 2

12

Leo’s Point of View

“A-Ashley, please…Let me explain…I really love you until now!” Umiiyak kong sigaw sa kanya. Pero wala na talaga, dahil tuluyan na ‘tong lumabas ng office ko.

Ang sakit pala…Napakasakit! Napakasakit pala pag ganito, pero alam ko na mas nasaktan siya dahil akala niya niloko ko siya.

I know na pinagpustahan namin siya noon, at laro lang ang lahat na pinpakita ko sa kanya, ngunit habang tumatagal ay nahuhulog na ako sa kanya.

Habang tumatagal ang pagsasama namin ay lalo ko siyang nakikilala.

Habang tumatagal ang pagsasama namin ay lalo akong nahulog sa kanya.

Pag nasa harap kami ng mga barkada ko, tanging pagpapanggap lang ang ginagawa ko kay Ashley, ngunit deep inside, ay napakasakit, pag ginagawa ko ‘yun sa kanya. Kaya naman pag wala na kami sa harap ng mga barkada ko ay bumubawi ako sa kanya, dinadala ko agad siya sa mga special places at nagdadate kami ng patago.

Kaya naman ng panahon na narinig niya kaming naguusap, gusto kong umiyak o magwala, napakasakit sa parte ko na sinasabihan ng ganon ang pinaka mamahal kong tao sa harap ng mga kaibigan ko.

Sa mga panahong ‘din na ‘yun, gusto ko ng sabihin sa mga kaibigan ko ang tungkol sa‘min, ngunit natatakot ako. Natatakot ako  dahil baka bigla nila akong iwan….Kaya naman instead na sabihin sa kanila, itinago ko nalang.

Napitlag ako sa kakaisip ng biglang mag ring ang phone ko…

‘Ring!’ ‘Ring!’ ‘Ring!’

Kaya naman dali dali kong kinuha ang phone ko at tinignan ang tumatawag…

Si Nathan.

“Hello. Nate, what’s up?” Saad ko sa kanya.

‘Bakit kaya biglang tumawag ang damuhong ‘to?’ Tanong ko sa sarili ko.

“Dude! I have a news!” Masayang saad nito.

“Spill it out Nate!” Walang ganang saad ko sa kanya.

“No! Meet me sa pinakamalapit na coffee shop sa comapany mo.” Saad niya.

“Why? Bakit hindi mo nalang sabihin through call huh? Bakit kailangan pang magmeet? Is that important?” Takang tanong ko sa kanya.

“Dude. Nakalimutan mo na ba ang pinainvestigate mo sa‘kin? ’yung tungkol kay Ashley. Ito yung sasabihin ko, kaya kailangan nating magmeet. Importante ‘to kaya dapat personal nating mapagusapan.” Mahabang saad nito.

Argh! How can I forgot about that thing?

“Okay. Papunta na ako. Siguraduhin mo lang na nakuha mo lahat ang mga infirmation ni Ashley 5 years ago.” Paninigura kong saad sa kanya.

“Yeah! Ako pa ba. Sige na bye. See you layer then.” Saad niya

“Thanks Nate!” May galak na saad ko sa kanya sabay end call.

Malalaman ko narin ang totoo ngayon…

Kinuha ko na ang wallet at susi ng car ko and then lumabas na ako sa office.

Kumaripas ako ng takbo papunta sa parking lot. Pagkarating ko doon ay agad akong sumakay sa kotse at kumaripas ng

Habang tinatahak ko ang daan papunta sa malapit na coffee shop, ay bigla kong naisip ang tungkol kay Ashley at sa mga anak nito…

Kung ako ang tunay na ama ng mga anak ni Ashley, ay magiging masaya ako, dahil makakasama ko na ang mga anak ko at ang pinaka masaya pa doon ay magiging asawa ko na si Ashley. I mean hindi pa naman asawa, siguro ligaw muna.

Tama! Liligawan ko siya!

Liligawan at liligawan ko si Ashley hanggang sagutin niya ako. Babakuran ko narin siya para wala na siyang takas sa‘kin, at para narin ‘di na siya maagaw ng iba.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ay nasa  harap na ako ng coffee shop na pagkikitaan namin ni Nate. Maganda ang atmosphere ng Cafe, mala-garden ang design nito kaya naman nakakarelax sa mata.

Pinark ko na ang kotse ko sa parking lot. Pagkapark ko ay lumabas narin ako at tinungo ang pinto ng coffee shop. Pagkarating ko sa pinto ay pumasok na ako sabay libot ang mata para tignan si Nate. Mga ilang libot pa ay nakita ko na itong kumakaway mula sa may likod, kaya naman dali dali akong pumunta doon.

Habang naglalakad ako papunta doon, ay pinagtitinginan ako ng mga babae, naririnig ko pa ang mga ito na bumubulong…

“He’s so hot and handsome!”

“Yeah! I know right…”

“Do you know him?”

“Yeah? Why? You didn’t know him?”

“

Magtatanong

ba ako kung alam ko?

Duhhh

!”

“Sorry naman. Anyway, siya si Mr. Leo Hughe, he’s the most outstanding sa

pagpapalakad

sa mga business, and he’s the most popular companies here in the Philippines and other countries…”

“I wonder how rich he is.”

Rinig kong bulong ng mga babae.

Anyway, nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang marating ko ang kinaroroonan ni Natr.

“Hey dude! Kamusta?” Masiglang bungad nito.

“Okay naman. So spill it out. Ayokong pinaghihintay Nate.” Saad ko sa kanya sabay upo.

“Chill dude! Masyado kang mapressure ngayon ah! Anyway, here… ” Saad nito sabay abot sa‘kin ng isang brown envelop.

Kinuha ko naman ‘to at binuksan agad, pagkabukas ko ay inilabas ko na ang mga papel mula doon.

Isa isa ko itong binasa, halos manlumo ako sa mga nabasa, ko kaya napatayo na ako sa kinauupan ko.

Halo halong expression ang nararamdaman ko ngayon, galit, saya at lungkot!

Gusto kong umiyak, ngunit hindi ko kaya, lalo na maraming tao ang nandito…

“Dude, you okay?”  Nagaalalang taning sa‘kin ni Nate.

“I’m okay Nate. I gotta go now. Meron pa akong pupuntahan. I’ll send the money into your account later. Thanks Nate.” Saad ko sa kanya sabay kuha sa mga papel.

Hindi ko na siya hinintay pang sumagot at dali dali na akong lumabas sa coffee shop.

Nang makarating ako sa parking lot ay sumakay na ako agad sa kotse ko at pinaandar ito.

Habang nasa biyahe ako ay naalala ko ang mga nalaman ko kanina, hindi ko napigilan ang sarili kong maiiyak dahil sa nabasa ko.

How dare she?! Bakit niya nagawa sa‘kin ang bagay na ‘yun?!

Parang napakawalang kwenta ko! I know na naging asshole ako sa kanya, I know na napakaarami kong nagawalng kasalanan sa kanya, pero bakit kailangan niya pang gawin ang bagay na ‘yun?

Ang bagay na napakasakit sa‘kin?

Kaya naman isa lang talaga ang tanong na umiiral sa isip ko…

Bakit . . . . . . . . Kailangan . . . . . . . Pa . . . . . . . . Niyang . . . . . . . . . . Itago . . . . . . . . . Ang . . . . . . . . . . . Mga . . . . . . . . . . Bata sa‘kin?

13

Ashley’s Point of View

Pagkalabas ko sa office kanina ay dumeretso na ako kaagad sa school nina Zayn and Harley.

Pagkarating ko sa school nila ay pinark ko na agad ang kotse ko at bago ako lumabas ay pinunasan ko muna ang mga tuyong  luha na nakalat sa mukha ko.

Habang hinihintay ko ang mga bata ay inilabas ko muna ang cellphone ko upang makapagsalamin naman…

Putcha! Namamaga ang mga mata ko, panay kasi akong iyak kanina, lalo na noong papunta ako dito…

Hindi nga ako makapaniwala na na-open up ko na ‘yun ay Leo, pero…Parang mali ako sa inasal ko kanina? Hindi ko man kasi siya hinayaang magpaliwang o ipaliwanag ang side niya. .

Argh! Ayoko munang isipin ang mga bagay na ‘yun. Naiistress lang ako!

Sa Diyos ko nalang  ipapaubaya ang lahat, as in lahat ng mga mangyayari. Kahit ano pang kapalit nito, ay hanada ko ‘tong harapin.

Mga ilang minuto pa ay narinig ko ng sumigaw ang mga bata…

“Mama/Mama ko!” Sabay na saad nina Harley at Zayn.

Lumuhod naman ako para mapantayan a g mga ito…

“How’s your day babies?” Nakangiting tanong ko sa kanila.

“It’s fun Mama. Mama I got a star because I perfect the exam!” Masayang saad ni Zayn sabay pakita ng star sa likod ng palad niya.

“Wow! Napakatalino talaga ng baby ko pakiss nga.” Saad ko sa kanya sabay pinudpod ng halik ang buong mukha niya…

Mga ilang sandali pa ay tumigil narin kami sa paglalambingan ni Zayn, at hinarap ko naman si Harry…

Napansin ko naman ‘tong nakanguso at nakasimangot.

“Baby what’s wrong?” Tanong ko sa kanya sabay lapit sa kinaroroonan niya. Lu

“Mama, why you didn’t kiss me. I envy kuya Zayn now because you kiss him.” Nakasimangot na nito habang nakacross arm pa.

Natawa nalang ako sa sarili ko dahil sa inasal nito.

“Baby…” Tawag pansin ko sa kanya.

Humarap naman ito sa‘kin at doon ko siya pinudpod ng maraming halik sa mukha.

“Mama, tama na po!” Natatawang saad nito.

“Do you still envy your kuya?” Nakangiting tanong ko sa kanya.

“Nah, Mama. I love you!” Saad nito sabay halik sa pisngi ko at binigyan ako ng mainit yakap. Ganoon din ang ginawa ni Zayn.

Mga ilang segundo pa ay kumalas narin kami sa yakap.

“Mama, can we go home now?”  Nakangiting tanong sa‘kin ni Harley.

“Ye…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko. B biglang may magsalita sa likod namin na nagpatigas sa‘kin…

“We’re going home Sons!” Matigas na saad nito.

Natatakot at the same time kinakabahan ako sa mga salitang binitawan niya.

…..

Habang nagbiyabiyahe kami pauwi ay nakatulog na ang kambal. Kay Leo ang kotseng ginamit namin pauwi. Yung kotse ko, pakukuha ko nalang kay Kathleen dahil may spare key naman siya.

Habang tumitingin ako sa daan ay napansin kong iba ‘tong daan na dinadaan namin…Hindi ito patungo sa bahay namin, kaya naman kinabahan ako.

“L-Leo! hindi ‘to ang daan pauwi sa‘min.” Kinakabahan kong saad sa kanya, ngunit instead na sagutin ako nito, binigyan niya lang ako ng nakakatakot na tingin, kaya naman mas lalo akong kinabahan…

“Leo! Ano ba? Saan mo ba kami dadalhin ng mga anak ko? Hindi ‘to ang daan papunta sa bahay namin.” Kinakabahang saad ko sa kanya.

Ngunit parang bigla akong binuhusan sa binitawang salita nito…

“They’re also my sons Ashley!” May diin na saad nito. Bakas sa tono nito ang lungkot, pangungulila at galit.

Hindi na ako nakaimik pa sa sinabi nito, dahil alam ko ‘rin naman na wala ring patutunguhan ang usapin namin dito sa loob ng sasakyan at sinisigurado ko rin na maya-maya din naman ay maguusap kami.

Tahimik lang namin tinahak ang daan papunta sa lugar na pupuntahan namin.

Nakamasid lang ako sa labas at iniisip ang mga bagay bagay na posibleng mangyari mamaya, katulad ng mga…

Ano kaya ang magiging reaksyon niya?

Ano kayang gagawin niya?

Kukunin niya ba ang mga bata?

Argh! Ang sakit sa ulo!

….

Mga ilang oras pa ang lumpias nang makarating kami sa lugar na pupuntahan namin. Gabi narin ng makarating kami dito.

“Ano diyan ka nalang ba? Tutulala?” Biglang sermon sa‘kin ni Leo. 

Pagkabitaw ng mga salitang ‘yun ay dali dali na akong bumaba.

Pagkababa ko ay parang bumalik ulit amg mga masasayang alaala na naranasan ko dito, mga alaalang hindi maipapalit na kahit anong pera.

‘Buti naisip niyang dalhin kami dito? Oo nga pala, nandito kami ngayon sa rest house niya dito sa Baguio. Kaya pala ang nararamdaman ko kanina ay palamig ng palamig.

Anyway, binuhat ko na si Harry, si Leo naman ay binuhat niya si Zayn. Pagpasok namin sa loob ay gaya parin ito ng dati. Kahit simple lang ang mga dekorasyon ay napakaganda parin nito. Ganito ang Bahay na pangarap namin noon ni Leo.

Umakyat na kami papunta sa 2nd floor at pumunta sa kwarto kung saan kami natutulog ni Leo dati. Nang marating namin ang kwarto ay inihiga na namin ang kambal, inayos muna namin ang mga ito at hinalikan namin sa noo.

Mga ilang sandali pa ay biglang nagsalita si Leo na nagpakaba sa‘kin…

“Ashley let’s talk.” Monotous nitong saad saakin. Wala akong makitang expression sa mukha niya. Naglakad ito papunta sa kwarto namin at ako naman ay tahimik lang itong sinundan.

Nang makarating kami doon ay agad akong umupo sa sofa, at siya naman ay nakatayo lang. Halata sa mukha nito ang sakit at the same time nalilito rin siya.

Lumipas ang limang minuto walang gustong magsalita kaya naman ako na ang bumasag sa katahimikan.

“Tanungin mo na ako.” Tapang-tapangan kong saad sa kanya kahit deep inside kinakabahan na ako.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ay bigla na itong nagsalita na ikinatingala ko.

“Why? How?” Litong-litong saad nito sa‘kin.

“Sorry.” Tanging saad ko lang at yumuko ulit.

Ayoko kasing makita ang expression na ipinapikita nito sa‘kin dahil nakikita ko sa mga mata nito ang sakit, malapit narin ‘tong maiyak, ngunit pinipigilan niya lang.

Yes, ayokong makitang umiiyak si Leo, dahil pag-umiiyak ito ay parang libo-libong mga karayom ang tumutusok sa puso ko.

Ano bang magagawa ko, mahal ko siya eh. Atsaka naniniwala ako sa kasabihan na ‘Pag-mahal mo ang isang tao, ay alam mo ang nararamdaman nito’.

“S-sorry?”

“S-sorry lang? Maibabalik ba ng sorry mo ang taon na hindi namin pagsasama ng mga anak ko?! Maibabalik ba ng sorry mo ang mga taon na gusto ko ako ang unang makakita sa mga unang ngiti ng mga anak ko?! Maibabalik ba ng sorry mo ang mga panahong gusto ko silang mayakap?!“ Sigaw nito sa‘kin.

Dahil sa mga binitiwan nitong mga kataga, ay biglang tumulo ang mga luha ko, tanging pag-iyak ko lang ang maririnig sa apat na sulok ng kwartong kinapapalooban namin.

Wala akong maisagot sa mga katagang binitawan sa‘kin, napakasakit para sa‘kin ang nangyayari ngayon. Nakokonsensya ako sa pagtago sa mga anak ko sa kanya ngunit masisi niya ba ako kung napakasakit ang ginawa niya sa‘kin ng mga panahong nagsasama pa kami?

“T*ngina Ashley. Sumagot ka naman! Gusto ko ng mga kasagutan na galing mismo sa ‘yo… B-bakit mo sila tinago sa‘kin? B-bakit? Alam kong marami akong naging kasalanan sa ‘yo, mga kasalanan na hindi na maitatama pa. Pero sana hindi mo pinagdamot ang mga anak ko!“ Saad nito na lalong nagpahagulgol sa‘kin. Ngunit ang mas lalong ikinabigla ko ng bigla kong nakarinig ang isang hagulgol, kaya naman napatingin ako kay Leo at nakita ko itong umiiyak.

Napakasakit para sa‘kin ang makita siyang ganito, makita siyang nasasaktan dahil sa ginawa ko ngunit wala akong magagawa dahil nangyari na.

“Sorry, sasabihin ko naman ang tungkol sa kanila, but hindi pa ako handa.” Tanging saad ko lang at yumuko ulit.

“Seriously? All this time Ashley? Kasama mo ako in a past few months, kasama mo ako sa isang kumpanya at magkasama pa tayo sa isang office tapos hindi ka man lang nag-abalang sabihin saakin ang tungkol sa kanila?!“ Sigaw nito sa‘kin.

“I told you I wasn’t ready.”

“At kailan ka magiging handang sabihin sa‘kin ang tungkol sa mga anak ko? Sa next year? Sa next decade? O baka naman pag malapit na ako mamatay?! T*ngina!”

I felt so much guilty for hiding my sons. Hindi lang ako ang may kasalanan kay Leo dahil sa pagtago ko sa kanya ng mga anak namin, meron din akong kasalanan sa kambal. Palagi nilang bukang-bibig ang daddy nila. They wanted to meet him so bad. They beg for father’s love, kahit nasa tabi na nila ako, hindi parin sapat iyon. But pinagkait ko ang daddy nila sa kanila.

“Bakit hindi ka handa?! Sana naman naisip mo ‘rin ako Ashley!”

“H-hindi ko sinabi sayo kasi natatakot ako dahil baka hindi mo sila matanggap. Baka pag-ipinakilala ko sila ay  baka hindi ka maniwala, baka ipahiya mo lang sila. At ‘yun ang pinaka ayaw kong mangyari sa mga anak ko. Kaya mas gusto ko pang hindi sila sabihin sa‘yo ang tungkol sa kanila.” Humahagulgol kong saad sa kanya.

“Anak ko sila Ashley. How heartless do you think I am?!” Sigaw nito.

“You‘re a hundred percent heartless Leo! You just courted me because of a f*cking bet!” Humahagulgol kong saad sa kanya.

“You don’t know what I felt nang marinig ko ang mga salitang ‘yun sa iyo. Napakasakit Leo…Nakapakasakit!” Sigaw ko sa kanya.

“S-sorry. Oo noong una ay p-pagpapanggap lang ang mga pinapakita ko sa ‘yo, pero patagal ng patagal ay natututunan na kitang mahalin. H-hanggang ngayon I still love you. P-please Ashley forgive me! For the sake of our sons!” Pagmamakaawa nito habang humahagulgol.

“I-I already forgave you L-Leo. But let you give me some space, I can’t love you right now Leo. Don’t worry you can be their father.” Umiiyak kong saad sa kanya, ngunit bakas sa tono ko ang saya.

Napakabilis ba? Oo sa tingin ko nga napakabilis. Well, wala naman akong magagawa kundi magpatawad at pahintulutan siyang maging ama ng mga anak namin. Atsaka siya rin naman ang totoong ama ng mga bata, at kahit na baliktarin ko man ang mundo, siya parin ang ama nila.

“Ikaw ang daddy namin?”

14

Ashley’s Point of View

“Ikaw ang Daddy namin?” Rinig naming tanong ng maliit na boses, kaya naman sabay kaming napatingin ni Leo sa nagsalita na ‘yun at nakita namin sina Zayn at Harley na nakatayo sa may hagdanan.

“O-oo baby, siya ang Daddy niyo.” Kinakabahang saad ko sa kanila sabay punas sa mga luha ko.

Hindi ko naman kasi alam, kung matatanggap ba nila si Leo bilang ama nila.

Ngunit nagkamali hata ako doon, dahil mga ilang segundo lang ay biglang kumaripas ng takbo si Harley papunta sa kinaroroonan namin at biglang niyakap si Leo.

“D-daddy ko!” Umiiyak na saad ni Harley habang nakayakap sa ama niya.

Nahiglapan ko naman si Leo na biglang nagpunas ng luha, tears of joy indeed.

“Yes baby!” Naiiyak na saad ni Leo habang hinihimas ang likod ni Harley.

“Daddy, we miss you po ni Kuya! Why did you leaved us po?!” Humahagulgol na saad ni Harley habang pinapalo ang ama niya mula sa likod.

“Ouch baby! It’s hurt. I miss you too baby, I miss you two so much! Sorry kung iniwan ko kayo.” Humahagulgol na saad ni Leo, ngunit bakas sa tono niya ang saya.

Bigla namang kumalas sa yakap si Harley at hinarap ang ama niya…

“Daddy, it’s okay po. Pero promise me po na hindi mo na kami iiwan…” Saad ni Harley sabay punas sa luha ng ama niya.

“Oh thank God!” Masayang saad ni Leo sabay yakap ulit kay Harley.

Mga ilang sandali pa nilang paglalambingan, napansin ko naman na hindi nakikiasali si Zayn at prenteng nakatayo sa may ibaba ng hagdan. Tanging walang expression niyang pinagamamasdan ang kapatid at ama niya.

“Zayn…” Tawag pansin ko sa kanya.

Tumingin naman ito sa‘kin.

“Nak, bakit hindi ka lumapit sa Daddy mo and give him a tight hug.” Nakangiting saad ko sa kanya.

Ngunit imbes na sagutin ako nito sa mismong tanong ko, ay bigla niyang iniba ang usapan…

“Mama, I’m going to sleep. Ley! you should sleep too it’s already midnight.”  Saad nito using his cold voice.

Napakabastos na bata!

“Zay…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng biglang may humawak sa‘kin, kaya naman napatingin ako sa humawak sa‘kin…

Si Leo, nakatingin ito na parang nagmamakaawa habang umiiling…

Siguro pinapahiwatig nito na ‘wag ko nang ituloy pa ang dapat kong sabihin…

Kaya naman hindi ko na ‘tinuloy pang sabihin ang dapat kong sabihin.

“Okay kuya, Good night and I love you po Mama and Daddy.” Nakangiting saad ni Harley sabay halik sa‘min.

“Good night and I love you too baby!” Masayang saad ko kay Harley.

“Good night and I love you so much baby!” Saad naman ni Leo.

“I love you both po!”

“Kuya, aren’t you going to say Good night to our Daddy?” Biglang tanong ni Harley kay sa kuya niya, kaya naman napatingin ako sa kinaroroonan ni Zayn.

“I don’t have Daddy, he’s already died! My parent was only Mama. Understand! Ley, let’s go, it’s already midnight, dapat matulog na tayo.” Saad nito using his cold voice.

Hindi ako makapaniwala sa sinabi ng anak ko. Hindi ko akalain na masasabi niya ang bagay na ‘yun…

“Zayn Villanueva Hughe! Paano mo nasasabi ang mga bagay na ‘yan huh?! Pinalaki ba kitang ganiyan kabastos?! Daddy mo ‘yan, tapos babastusin mo lang?!” Saway ko sa kanya.

Pero instead na sagutin ako nito, parang wala man siyang narinig sabay talikod sa‘min at biglang naglakad patungo sa itaas. Sumunod naman si Harley sa kuya niya.

“Zayn, we’re not done talking yet!” Sigaw ko sa kanya, ngunit hindi man ako pinakingganan at patuloy lang ito sa pagakyat.

Napakabastos ng batang ‘yun! Mali ba ang pagpapalaki ko sa kanya? O sadyang nagulat lang siya sa mga natuklasan niya ngayon?

Argh! Kahit na nagulat siya, dapat hindi niya na ginawa pa ang bagay na ‘yun o sinabi pa ang bagay na ‘yun.

Napatingin naman ako kay Leo, nakita ko sa mga mata nito ang sakit at pangungulila…

“Pasensya na. Siguro nabigla lang siya sa mga nalaman niya ngayon, pabayaan mo, kakausapin ko siya bukas.” Nakangiting  saad ko sa kanya sabay yakap, niyakap naman ako nito pabalik…

Mga ilang sandali pa ay bigla kong naramdaman ang mahinang paghikbi nito.

“N-no, it’s okay. I-i deserve being treated like this but still it hurt you know.” Saad nito at lalong linabas ang sakit na nararamdaman niya. 

“Shhhh~ tahan na. Alam ko natin na  matatangap ka rin niya balang araw.” Pagpapatahan ko sa kanya.

Minuto ang lumipas ay ganoon parin ang posisyon namin, magkayakap,. Napakatahimik, tanging pagsingot lang nito ang naririnig ko…

Mga ilang segundo pa ang lumipas ay bigla itong nagsalita…

“Ashley…”

“Yes?” Takang tanong ko sa kanya.

“I still love you…”

Gulat at konting kilig ang naramdaman ko ng binitawan niya ang katagang ‘yon, pero dapat act cool lang para ‘wag panghalataan…

“And then?”

“I want you to give me second chance. Gusto kong maayos ang pamilyang ito.” Seryosong saad nito sabay harap sa‘kin.

What the? Napakabilis naman…

“Leo. Look, ayoko pang pumasok sa relasyon ngayon, pinayagan kitang pumasok sa buhay ng mga anak ko pero hindi ibig sabihin non ay papayagan narin kitang pumasok sa puso ko. Sana maintindihan mo. Atsaka don’t worry, nakikita naman kita bilang kaibigan, at kaibigan lang muna.” Mahabang saad ko sa kanya.

“I understand but…” I cut him off.

“No but Leo, kung anong sinabi ko, ‘yun na muna ang gawin mo.” Saad ko sa kanya sabay tayo.

“Wait?” Pagpigil nito.

“Yes?” Tanong ko sa kanya.

“‘Yung mga sinabi mo…”

“Napano mga sinabi ko? Tutol ka ba?”

“Nope, mga sinabi mo kasi merong kasunod na ‘Muna’ at ‘Pang/Pa’, so that’s means na merong chansa?” Tanong nito habang nakasilay ang malaking ngiti sa mukha niya…

Pati ba naman ‘yun napansin niya?

“Tsk, whatever. Anyway, Good night!” Saad ko sa kanya sabay talikod.

Naglakad na ako patungo sa kwarto, naramdaman ko namang sumunod ito…

Nang nasa kwarto na kami ay nagpwesto na ako at tumalikod sa kanya.

Pinikit ko na ang mga mata ko at sinimulang matulog, ngunit mga ilang segundo ang lumipas, may naramdaman akong malambot at mabasang bagay na dumapo sa labi ko…

“I still won’t give up Ashley, I’ll court you  again and again, whether you like it or not.”

15

Ashley’s Point of View

I woke up in the morning. I checked my phone and it’s already 5:00 AM. Maaga pa naman. Tumayo na ako at pumunta sa banyo at ginawa ko na ang mga everyday routine ko.

Pagkatapos kong gawin lahat ang dapat kong gawin ay bumaba na ako para makapagluto ng breakfast, pero nagulat ako ng may naririnig akong nagluluto sa kusina kaya tinignan ko ito…

Si Leo.

Putcha! Why he’s so hot kahit nakatalikod?

Wala kasi siyang suot pang itaas, tapos nakasweat short lang siya at lalo pa siyang naging hot dahil nakasuot siya ng Apron.

Hindi ko mapigilan ang pamulahan dahil sa nakikita ko ngayon…

Mga ilang segundo ang lumipas ay naramdaman niya hata ang presensya ko dahil bigla itong humarap sa kinaroroonan sa’kin.

Putcha! Kung mas hot siya pag nakatalikod, mas lalong hot naman siya pagnakaharap.

Napitlag ako sa kakaisip ng marinig ko itong magsalita…

“Enjoying the view?” Nakangising saad nito.

“Kapal!” Mataray na saad ko sa kanya sabay lakad papunta sa may sink.

“Good Morning.” Nakangiting saad nito at pinagpatuloy ang pagluluto.

“Morning.” Simpleng saad ko sa kanya.

“How’s your sleep?” Biglang tanong nito.

“’Wag mo nang alamin pa. Anyway, tulungan na kita diyan.” Saad ko pumayag naman ito.

Tahimik lang kaming nagluluto.

Ayoko munang makipag interact kay Leo, kahit anong bagay pa ito, sigruo pagtungkol lang sa mga bata or konting usapin lang. Pagkatapos kasi ng sinabi nito kagabi, ay p-parang ewan…I don’t know kung anong mararamdaman ko sa sinabi nito.

Pagkatapos naming nagluto ay inihanda na namin ang pagkain sa mesa.

“Done!” Masayang saad nito.

“Yeah.” Simpleng saad ko lang.

“Anyway, I’m going to take a shower. Pababain muna pala ang mga bata para makakain na tayo.” Nakangiting saad nito.

“Okay.” Walang ganang saad ko sabay lapag sa mga plato, ngunit mga ilang sandali pa ay hindi ko inaasahang mangyari ang isang bagay. Dahil bigla kong maramdaman ang isang mabasa-basa at malambot na bagay sa pisngi ko…

Mga ilang segundong nakadikit ’yun sa pisngi ko. At ako naman ay instead na itulak ito ay parang naistatwa pa ako.

Mga ilang saglit lang ay tinaggal niya narin ito, kaya naman tinignan ko siya at nakaukit sa mukha nito ang isang malawak na ngiti…

“Bye! I’m going to take a shower.” Natatawang saad nito sabay karipas ng takbo papunta sa banyo.

What was just happened?

Argh! Forget it!

Pinagpatuloy ko na ang pag-aayos ko ng plato. Pagkatapos kong mag-ayos ay napagdesisyonan ko ng akyatin ang dalawa.

Paakyat palang ako ay napansin ko nang pababa na si Harley. Napansin ko naman na wala ang kuya nito sa bandang likod niya. Usually kasi si Zayn ang unang gumigising sa kanilang dalawa.

“Good Morning baby.” Salubong ko sa kanya at hinalikan sa pisngi.

“Good Morning too Mama!” Masiglang saad nito.

“Where’s your kuya?” Tanong ko sa kanya.

“He’s still sleeping po Mama.” Saad niya.

Napuyat siguro kagabi.

“Okay, ako na ang gigising sa kuya mo para makapag-breakfast na tayo. Ikaw naman ay punta kana sa kitchen, hintayin mo nalang kami.” Nakangiting saad ko. Mabils namang tumango ito at pinagpatuloy ang pagbaba.

Umakyat na ako papunta sa kwarto nila. Pagkarating ko sa harap ng kwarto ay dali dali ma akong pumasok, nakita ko naman si Zayn na mahimbing matulog.

Dali dali ko namang nilapitan ’to.

“Baby, gising na let’s eat.” Saad ko sa kanya habang tinatapik ng mahina. Mga ilang segundo lumipas ay minulat niya na ang mga mata nito.

“Good Morning Mama.” Nakangiting saad niya sabay upo at halik sa’kin.

“Good Morning too baby.” Saad ko naman sa kanya sabay halik sa ilong nito.

“Let’s go?” Tanong ko sa kanya.

“Who cooked our breakfast Mama?” Biglang tanong niya.

“Your Daddy Leo, baby.” Nakangiting saad ko sa kanya. Pero biglang nawala ang ngiti ko ng bigla itong bumalik sa pagkakakahiga at nagtakip ng comforter.

“Baby, what’s wrong?” Mahinahong tanong ko sa kanya.

“Nothing Mama.” Saad nito.

“Wala palang mali. So tara na?” Muling tanong ko.

“I loss my apetite Ma. I don’t want to eat.” Walang ganang saad nito.

I let out a heavy sigh.

ರ_ರ

“Zayn, tayo ka nga. Magusap nga tayo.” Seryosong saad ko sa kanya, dali dali niya naman itong sinunod.

“Wala ka ba talagang gana or dahil luto ng Dad mo ang breakfast natin?” Tanong ko sa kanya.

Hindi naman ito sumagot…

“Why are you treating your Dad like that?” Tanong ko ulit sa kanya.

“Because I hate him! He left us.” Saad nito kasabay non ang pagtulo ng mga luha niya.

“I hate him Ma… I don’t want to see him. He left us with no reason!”

Oh God! Hindi ko mapigilan na maiyak sa mga sinasabi nito.

“Zayn. Look, it was all my fault. Hindi niya tayo iniwan. Ako ang naglayo sa inyo.”

“You left him because he hurted you Mama. I know the truth Ma. E-everynight I always hearing you crying. Crying about your pass with that man.” Saad nito na lalong nagpahagulgol sa akin. I didn’t expect na pati ang isyung ito ay alam ng anak ko.

“Zayn, iba ang tungkol sa’min ng Daddy mo. He deserves second chance from you baby.” Saad ko sa kanya.

“You…”

“Me? What?” Takang tanong ko sa kanya.

“Bibigyan mo po ba siya ng second chance? I heard you last night. I was literally going to the kitchen because I’m thirsty but I stop when I heard you talking about something. Something that could change our lives.” Mahabang saad nito.

Argh! Katsismosong bata~

“I don’t know baby, let the God control our lives.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“But you… You shall give a second chance to your Dad.” Saad ko sa kanya.

“I’ll try po Mama.” Saad nito sabay yakap sa’kin.

Minsan iniisip ko na ibang tao ang kausap ko. Pag kaharap at nakakausap ko kasi si Zayn ay parang matandang tao ang nakakausap ko. Ang matured nitong mag-isip kahit na bata lang siya.

Nang matapos ang dramahan namin ay agad narin kaming bumaba at nasalubong namin ang dalawa ng ngkwekwentuhan habang nagtatawanan.

Mga ilang sandali pa ay biglang tumingin ang mga ito sa’min, dahil siguro naramdaman nila ang presensya namin.

16

Leo’s Point of View

I’m so happy dahil nabuo na ang pinapangarap kong pamilya. I know na hindi pa gaano kabuo dahil hindi parin makapag-open sa‘kin si Zayn, pero gagawin ko parin ang lahat para makapag-open na siya sa‘kin. Si Harley naman ay napakaclingy niya sa‘kin lalo na pag may gusto siyang bilhin o ipabili, like her Mama Ashley niya.

Speaking of Ashley…Ashley was already agree to court her. Mag dadalawang linggo narin simula nang pumayag siya…

—Flashback—

Nasa kwarto kami ngayon ni Ashley. Nasa tabi ko lang siya pero nakatalikod siya sa‘kin, gusto ko sana siyang gisingin dahil may balak kasi akong sabihin sa kanya, pero kinakabahan ako… Argh!

Anyway, tulog narin pala ang mga bata.

“Ley.” Kinakabahang saad ko sa kanya.

“Hmmm…”

“Gising ka pa ba?” Tanong ko sa kanya.

“Tanga ka ba o ano? Sasagot ba ako kung tulog pa ako?” Pambabara nito sa‘kin.

Putcha?! Oo nga noh! Why I’m so stupid?!

Ganun ba talaga pagnatotorpe ka? ‘Yung bigla kang magiging tanga?

“Ahm…Sorry.” Alinlangan kong saad sa kanya.

“Okay, ano ba ang sasabihin mo?” Tanong nito sabay harap sa‘kin.

Bago ako magsimulang magsalita ay nag-inhale muna ako.

‘Hffffh!’

“I know na marami akong kasalanan sa ‘yo, mga pagkulang sa inyo ng mga anak natin. Pero sana bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon para mapatunayan ko na mahal na mahal ko kayo. Ashley….Sana payagan mo akong ligawan kita, pabayaan mong ako ang tumuwid sa mga kasalanan ko, I know na hindi na maibabalik ang dati pero sana bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon para mapatunayan na mahal ko kayo lalo na ikaw.” Seryosong saad ko sa kanya.

Siya naman ay serysong nakatitig sa‘kin.

“Hmm…” Buglang saad niya lang.

Bigla naman napataas ang kilay ko sa sinabi nito.

ಠಿ_ಠ

“Huh? Anong hmm?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

“Oo na pewde ka ng manligaw pero sana maipangako mo sa‘kin na hindi mo na kami sasaktan. If na sasagutin kita, pero alam kong malabong mangyari ‘yun.”

“Malabo? ‘Wag ka munang papasigurado Ashley, dahil ipapakita ko sayo ang the Leo moves! Atsaka, hindi ko maipapangako na hindi ko kayo/kita masasaktan pero gagawin ko ang lahat para hindi ko magawa ‘yun.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Okay. Tignan nalang natin.” Tanging saad niya lang sabay talikod.

Ako naman ay niyakap ko siya ng patalikod at isiniksik ang mukha ko sa may leeg niya at dinilaan ito.

“Leo, ano bang ginagawa mo. Lumayo ka nga!” Inis na saad niya habang tinatanggal ang pagkakayakap ko sa kanya.

“Hon. Pakiss nga~” Saad ko sa kanya habang nakanguso.

T*ngina, kanina sobrang kaba ko, tapos ngayon ay para akong snail na sobrang dikit sa kanya.

“Ano ba Leo, tumahimik ka nga hindi pa man tayo malibog ka na!” Inis na saad nito pero tinawanan ko lang.

“Atleast sayo lang malibog.” Natatawang saad ko sa kanya.

“Matulog ka nalang nga. Goodnight.” Saad niya at pumikit na.

“Goodnight Hon!” Saad ko sa kanya at hinalikan sa pisngi.

-End of Flashback-

Anyway, nandito kami sa mall upang mamili ng groceries at mamasyal narin.

Ibibili ko narin sila ng mga kailangan nila na related sa school. Magbabalik narin kasi niyan sila — pagbalik namin sa Manila.

Nandito kami ngayon sa toys section. Gusto daw kasi ng kambal ng bagong toys kaya pagbibigyan ko na.

Habang nagmamasid ako sa paligid ay narinig kong nagsalita si Ashley.

“Babies, bakit hindi pa kayo kumuha ng mga toys niyo? I there something wrong?” Rinig kong tanong niya sa mga bata.

Oo nga naman, kanina ko pa napapansin na parang nag-aalinlangan sila sa mga bibilhin nila. Kaya naman nilapitan ko ang mga ‘to at lumuhod para mapantayan ko sila.

“What’s wrong baby?” Saad ko sa kanila.

“Daddy ang mahal po kasi ng mga toys eh.” Sabi ni Harley habang hawak hawak ang 1,000,000 Million pesos remote control airplane.

“It’s okay baby, choose and get whatever you want. Ako na ang bahala okay.” Saad ko sa sa kanya. Tumango naman ito.

Nilapitan ko naman si Zayn. So far, ang relasyon namin ni Zayn as son and dad ay magiimprove na.

“Do you want that?” Saad ko sa kanya sabay turo sa science and mathematics riddles.

“Y-yes…but it’s cost 500,000 Pesos…” Nahihiyang saad nito.

“It’s okay buddy. Get whatever you want.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Thanks dad!” Masiglang saad nito.

Binigyan ko naman siya ng isang malawak na ngiti.

Nilapitan ko naman si Ashley.

“Leo, ang mahal ng mga toys na ‘yun! Are you insane? They’re costs over 500,000 to 1,000,000!”

“Pabayaan mo na, ako naman ang magbabayad atsaka sabi ko naman sayo na babawi ako sa kanila.” Nakangiting saad ko sa kanya. Hindi na ito sumagot.

Pagkatapos naming mamili ng mga kailangan naming bilhin ay pumunta muna kami sa Burnham Park at nag-aliw aliw doon. Pagkatapos naming mamasyal ay kumain na kami sa malapit na restaurant doon. Pagkatapos naming kumain ay napagdesisyunan namin na umuwi na.

Nang makauwi na kami ay binaba ko na ang mga pinamili at pinasok ito sa bahay ko. Pumasok narin ang mag-iina ko.

Inayos na ni Ashley ang mga pinamili namin. Ang mga bata naman ay nilagay na namin sa kwarto dahil tulog na dahil siguro sa pagod.

Habang busying nagaayos ng pinamili si Ashley ay inihanda ko na ang plano ko.

---

Ashley’s Point of View

Habang inaayos ko ang mga pinamili ay hindi ko maiwasan ang mapangiti dahil sa mga nangyari kanina at sa mga lumipas na araw, dahil talagang ginawa niya ang ipinangako niyang babawi siya.

Anyway, nang maayos ko na ang pinamili ay pumunta na ako sa kwarto, pero hindi ko napansin si Leo kung nasaan siya.

Tinignan ko ito sa Cr, pero wala siya doon. Pumunta din ako sa sala wala rin siya doon.

‘Saan kaya nagpunta yun?’ Tanong ko sa sarili ko.

Dahil hindi ko siya mahanap, napagdesisyonan ko nalang na umakyat na sa kwarto para matulog.

Ngunit napatigil ako ng bigla akong nakakita ng isang note na nasa handle ng hagdanan.

“

Hon punta ka sa likod ng bahay. Magsuot ka ng casual dress.”

From your lovely honey,

Leo✨♥️

‘Ano na naman kaya ang pauso ng isang ‘to?’ Tanong ko sa sarili ko.

Dahil sa curiosity ay sinundan ko nalang ang sinabi niya. Nagsuot ako ng casual dress.

Nang matapos akong magbihis ay bumaba na ako at pumunta sa likod ng bahay.

Nasa Likod na ako nang bahay pero wala akong makita dahil walang ilaw tanging dilim lang ang naaninag ko.

Pero mga ilang segundo ang lumipas ay biglang bumukas ang ilaw at namangha ako sa nakita ko dahil may nakakalat na petals sa floor. Sa center naman ay may isang table na napakaromantic.

Ang ganda!

Habang pinagmamasdan ko ang mga nakikita ko ay may kumalabit sa‘kin mula sa likod.

Nang hinarap ko ito ay si Leo pala. Ang gwapo niya sa suot niya. May hawak pa itong bouquet of roses.

“Flowers for you.” Nakangiting saad nito sabay abot sa‘kin ng bulaklak.

Malugod ko namang tinanggap ‘to.

Mga ilang sandali pa ay bigla niyang hinawakan ang kanang kamay ko at hinalikan ito.

Pagkatapos non ay inalalayan niya akong maglakad papunta sa may table at inalalayan niya rin akong maupo.

Kinikilig ako~

“Salamat.” Nakangiting saad ko sa kanya hindi ko talaga maiwasan ang pamulahan.

“Do you like it.” Nakangiting tanong niya.

“I don’t like it.” Saad ko naman na nagpabago sa expression niya.

“I don’t like it because I love it. Thank you!” Dugtong ko pa.

“Salamat dito. I really appreciate this kind of thing.” Nakangiting saad ko sa kanya sabay lapit sa kinaroroonan niya at binigyan siya ng isang smack na halik.

He looked shocked sa ginawa ko. Napatawa nalang ako sa naging expression niya…

Babalik na sana ako sa kinauupan ko ng bigla niya akong hilain na maging dahilan para mapapatong sa kanya.

“Hon, thank you sa second chance. Hinding hindi ko talaga sasayangin ‘to” Masayang saad nito.

Hinawakan ko naman ito sa pisngi at…

“You deserved second chance Leo.” Nakangiti kong saad sa kanya.

Ngunit nabigla ako ng bigla niya akong halikan. Napakatagal ng pagdikit ng mga labi namin ngunit hindi ako nagkikissback, pero kahit na ganun ay nasasarapan ako, kaya naman mga ilang sandali pa ay nagkissback narin ako…

Nang mawalan na kami ng hininga ay doon na namin pinutol ang halikan namin.

“Hon. Tumugon ka sa halik ko. It’s means na sinasagot mo na ako?” Nakangiting tanong niya.

Mabilis ko naman itong tinanguan na lalong nagpaliwanag sa mukha niya.

“Thanks you hon. I love you!” Saad niya sabay halik sa labi ko.

“I love you too.”

Nang matapos ang drama namin ay napagdesisyunan namin na pumasok na sa loob dahil lumalamig narin.

Hindi na kami nagpalit ng dami at humiga nalang. Magkayakap kami habang nakahiga.

“Hon thank you. I love you and good night!” Saad niya sabay halik sa noo ko.

“I love you too Leo  Good night din.”

17

Ashley’s Point of View

Ilang araw nadin simula ng makauwi kami galing sa Baguio.

Napakasaya ko dahil talagang napalapit na ang kambal sa Daddy nila. Bumalik narin ang kambal sa pag-aaral nila.

Ilang araw narin ang nakalipas simula nang naging kami ni Leo. Kung clingy siya dati ay mas lumala ang pagka-clingy nito at lalo din siyang naging seloso, ultimong lalabas ka lang na nakashort para lang bumili ng mga bagay sa labas ay pag-aawayin pa namin.

Anyway, nasabi ko narin kay Kathleen ang tungkol relasyon namin ni Leo.

—Flashback—

Nandito kami ngayon sa resto ni Kathleen. Yes, she has a Restaurant, magkasosyo sila ng boyfriend niya na si Vernon.

Anyway, kaya nandito ako, dahil balak ko na kasing sabihin sa kanya ang tungkol sa relasyon namin ni Leo.

Alam kong galit na galit siya kay Leo lalo na noong kinwento ko sa kanya ang past namin, kaya naman kinakabahan ako ngayon sa magiging reaksiyon niya pag-sinabi ko sa kanya, ang bagay na ito.

“Bes!” Masiglang bungad sa‘kin ni Kathleen.

“Kumusta? Tagal na nating hindi nagkita Bes, Miss na miss ko na ang dati, tapos kassma natin si Louise. Anyway, nakausap mo na ba si Louise? Balita sa kanya?” Dugtong pa nito.

“Heto okay naman. Hindi ko pa nakakausap si Louise, baka pinagbawalan ni Hunter, knowing Hunter is seloso. Anyway, ikaw kumusta ka? Kumusta kayo ni Vernon?” Tanong ko sa kanya.

“Yeah that was true, imbitahan nalang natin siya sa susunod. Anyway, okay lang kami ni Vernon bes, lalong nagiging strong. So heto na nga ano bang sasabihin mo bes?” Nakangiting tanong niya sa‘kin.

“Uhmmmmm…bes wag kang magagalit ah.” Panimukang saad ko sa kanya habang nakayuko.

“Bes may problema ba? You know naman you can tell me.” Saad nito sabay hawak sa baba ko at itinaas niya ito, na dahilan upang mapaharap ako sa kanya.

“Bes kami na ulit ni Leo.” Seryosong saad ko sa kanya.

“Congrats be…What?! Are you insane? Bakit naging kayo?” Gulat na saad niya sa‘kin.

Sabi ko na nga ba…

“Sorry bes. Sabi niya naman babawi siya sa‘kin, samin ng mga bata. At sinabi ko na rin pala ang tungkol sa mga bata. Noong una ay galit na galit siya dahil inilihim ko ito sa kanya, pero noong sinabi ko sa kanya ang dahilan ay nag-sorry siya sa‘kin. Tungkol naman sa mga bata ay tanggap naman nila ang Daddy nila lalo na si Harley, si Zayn naman ay nung una ay mailap pa ito pero habang tumatagal ay nakakapag-open narin siya sa Daddy niya.” Mahabang saad ko sa kanya.

“Alam mo bes sa totoo lang ay naiinis ako sayo…”

“Naiinis ako dahil sa karupukan mo. Pero wala naman akong magagawa dahil desisyon mo iyan, kaya naman rerespetuhin ko nalang at sususportahan nalang kita. Basta bes, pag may kailangan ka o may problema ka you can tell us, lalo na kung tungkol ‘yan kay Leo.” Nakangiting saad nito.

“Thank you bes.”

— End of Flashback—

Nasa harap ako ngayon ng bahay namin dito sa manila, ako lang mag-isa dahil wala ang kambal dahil pumasok sila sa school. Si Leo naman ay pumunta sa kumpanya niya dahil may urgent meeting daw sila.

Habang nagdidilig ako ng mga halaman ay biglang may humintong itim na kotse or should I say black limo.

Huminto talaga ito sa harap ko ah. Mga ilang sandali pa ay biglang binaba ang window ng limo.

At laking gulat ko nalang kung sino ang nakita ko, kaya naman bigla kong nabitawan ang hose na hawak ko.

Si Victor Hughe, Daddy ni Leo.

Kinakabahan at the same time ay natatakot ako.

‘Anong ginagawa nito dito?’ Takang tanong ko sa sarili ko.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong nagsalita…

“Good Morning. Ashley we need to talk.” Malamig na saad nito.

“Ano pong pag-uusapan natin?”  Kinakabahang tanong ko.

Pero kahit na kinakabahan ako ay hindi ko parin ‘to pinapakita. Ayaw ko kasing ipakita sa harap niya na natatakot ako, dahil kung ipapakita ko na kinakabahan ako ay baka tapakan niya na naman ang pagkatao ko.

“Can I come in?” Tanong niya, mabilis naman akong tumango.

Nang makapasok kami sa bahay ay pinaupo ko agad siya sa sofa.

“Juice? Water? Coffee?” Sunod-sunod na tanong ko sa kanya.

“No need saglit lang naman ako dito.” Pagtanggi nito. 

Umupo na ako sa harap niya.

“Ms. Villanueva hindi na ako paligoy ligoy pa. Alam ko ang relasyon niyo ng anak ko. Sinasabi ko sayo, ngayon palang ay hiwalayan mo na siya dahil meron na siyang mapapangasawang iba, at ang babaeng ‘yun ay desente at hindi golden digger na katulad mo!” Matigas at may diing saad nito.

T*nginang matandang ‘to, sa tingin niya ba hindi ako desente? Tapos tinawag pa akong golden digger?

“Hindi ko po magagawa ang sinasabi niyo dahil mahal namin sa isa’t-isa at may mga anak po kami. Atsaka FYI po, hindi ako golden digger at desente po ako.” Matapang na saad ko sa kanya.

“May anak? Nakakatawa ka Ms. Villanueva. Wala akong paki kung may anak kayo. Alam ko ang mga katulad mong mahihirap Ms. Villanueav, lahat kayo golden digger sa‘ming mayayaman. Atsaka kailangan mong hiwalayan ang anak ko whether you like it or not! Dahil hindi talaga kita gusto sa anak ko, simula’t sapul palang nang dumating ka sa buhay ng anak ko ay sinira muna ito. Nasira ko na ang buhay mo dati Ms. Villanueva. Masisira ko ulit ang buhay niyo ng mga anak mong fre…” Hindi nito natuloy ang sasabihin niya ng bigla akong tumayo at binigyan siya ng isang malutong na sampal.

‘Pak!’

Napahawak naman ito sa pisngi niya.

“How dare you!” Sigaw nito sa‘kin at napatayo.

“How dare you too! Kung kanina po meron pa akong galang sa ‘yo, ngayon wala na. Wala po akong paki kung matanda na kayo. Insultuhin niyo na po ako pero wag niyo lang idamay ang mga anak ko.” Galit na sigaw ko sa kanya.

“Ngayon po ay umalis na kayo sa pamamahay na ito!” Dugtong ko pa.

“You’ll pay for this.” Matigas na saad nito sabay lakad palabas. Mga ilang sandali pa ay marinig ko nalang ang tunog ng kotse.

Pagkaalis nito ay bigla akong nanghina at napaluhod sa sahig. Napahagulgol din ako sa mga sinabi niya. Ang sakit ng mga sinabi niya, napakasakit. Ganoon na ba ako kasama? Pero kahit na ganoon ang mga sinabi niya, hindi ko parin isusuko ang pagmamahalan namin ni Leo. Para sa mga anak namin hindi ko ito isusuko.

Nang matapos akong magdrama ay napagdesisyunan kong maligo na. Pagkatapos kong naligo ay nagluto na ako dahil maya maya niyan ay darating na ang kambal.

Mga ilang minuto din ang lumipas ay  dumating na rin ang kambal. Pinakain ko na rin sila. Pagakatapos nilang kumain ay pinaligo ko na sila.

Gabi ng nang biglang tumawag si Leo sabi niya ay baka bukas palang daw siya makakapunta dito dahil may importanteng inaasikaso parin daw sila sa kumpanya. Sinabi ko naman na okay lang. Ang kambal naman ay pinatulog ko na dahil may pasok pa sila bukas.

Habang nakahiga ako sa kama namin ni Leo ay napapaisip ako kung sasabihin ko ba sa kanya ang nangyari kanina. Pero knowing Leo ay iba siyang magalit lalo na kung tungkol sa‘min, he’s a short temp. kaya naman kahit konting bagay lang, ay napagaawayan na namin dati.

18

Ashley’s Point of View

Naalipungatan ako ng may maramdaman akong may tumabi sa‘kin sa higaan at naramdaman ko humalik pa ito sa leeg ko, kaya naman dahan dahan kong iminulat ang mga mata ko at hinarap ito. Bumungad naman sa‘kin ang napakagwapong mukha ni Leo.

“Good Morning Hon.” Nakangiting saad niya sabay halik sa labi ko, tinugununan ko naman ito.

The kiss is full of sweetness and love. Mga ilang sandali pa ay kumalas narin kami sa paghahalikan.

“Good Morning. Kakauwi mo palang ba? Kamusta ang kumpanya? Kumain ka na ba?” Sunod-sunod kong tanong sa kanya sabay tayo at tingnan kung anong oras na. It’s already 5:00 am in the morning.

“Yeah, tinapos ko na ang mga kailangan para mafix ang problem sa company and yes kumain narin ako.” Saad nito. Halatang pagod at puyat.

“Sige matulog ka na muna diyan I know na pagod ka. Gigisingin nalang kita pag magaalmusal na.” Saad ko sa kanya at muling hinalikan sa labi bago lumabas sa kwarto.

Bago ako nagtungo sa kusina ay pumunta muna ako sa CR para gawin ang morning routine ko. Pagkatapos kong gawin lahat ng morning routine ko ay nagtungo na ako sa kusina para magluto.

Binuksan ko ang refrigerator at nakita kong konti nalang ang stock namin. Kaya naman napagdesisyunan ko na mamayang hapon ay mamamalengke kami.

Bacon, hotdog at egg fried rice nalang ang lulutuin ko para sa agahan. Nang matapos akong magluto ay inihanda ko na ito sa hapag.

Napagdesisyonan ko rin na gisingin na ang kambal.

Umakyat na ako sa kwarto nila at ginising ang mga ito.

“Good Morning babies, wake up na. Breakfast is ready, so we can eat!” Masiglang saad ko sa kanila.

Bumangon naman agad ang mga ito at hinalikan nila ako.

“Good Morning Mama!/Good Morning po!” Sabay na saad nila. Nginitian ko naman ang mga ito.

“Mama, dumating na po ba si Daddy? Kasi po kahapon wala man siya. Namiss ko na po siya.” Malungkot na saad at tanong ni Harley.

“Yes baby, nandiyan na siya pero natutulog parin dahil pagod siya dahil sa work. Pero gigisingin ko narin siya para sabay sabay tayong kumain. Okay?” Saad ko sa kanila. Nginitian naman nila ako.

“Mama can we buy brainteaser book?” Saad naman ni Zayn kaya hinarap ko ito.

“Yes baby. Saktong aalis tayo mamaya dahil bibili narin ako ng stock ng mga pagkain.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Thank you Mama.” Masiglang saad nito at hinalikan ako sa pisngi.

“O siya, maghilamos na kayo at bumaba na, para makakain na tayo.” Saad ko sa kanila na mabilis naman nilang tinanguan.

Pinuntahan ko na si Leo sa kwarto. Nang makapasok ako sa kwarto ay nakita ko tong nakahita halatang pagod na pagod.

Lumapit ako sa kanya at marahang tinapik.

“Leo.” Mahinang saad ko.

“Huy. Kakain na.” Saad ko ulit at tinapik ito.

“5 more minutes hon.”

“Leo.”

“Hon I want to sleep.” Reklamo niya sabay tihaya.

“Leo ano ba? Kakain na tayo, alam kong pagod ka pero dapat kumain ka parin. Sige ka pag hindi ka pa tumayo diyan ay wala kang kiss sa‘kin mamaya.” Nakangising pagbabanta ko sa kanya.

‘Tignan natin kung hindi ka kakagat!’ Natatawang saad ko sa sarili ko.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong tumayo na mabilis pa kay flash.

“I’m up hon. Where’s my kiss now?” Saad niya na may pilyong ngiti.

“Tse! Maghilamos ka muna doon.” Saad ko sa kanya. Tumayo naman ito at tumakbo papunta sa CR.

Nang lumabas na siya sa CR ay hinablot niya ang kamay ko at iniupo sa lap niya at niyakap ng paharap.

“Leo, ano ba?! Kakain na tayo eh puro ka harot.” Inis na saad ko sa kanya habang nagpupumiglas sa yakap niya.

Kunwari ‘di kilig…LOL

“Hon! Yung kiss ko po.” Pacute na saad nito. At nag puppy eyes pa ang abnormal.

“Oo eto na.” Saad ko sa kanya at hinalikan ng mabilisan.

“Hmmmmm, sweet. Tara na hon, baba na tayo baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at patuwarin pa kita diyan.” May pilyong ngiting saad nito sabay labas sa kwarto.

“Pervert!” Sigaw ko sa kanya. Narinig ko naman ang pagtawa nito.

Bumaba na ako. Nang makababa na ako sa kusina ay nakita ko ang tatlo na nagtatawanan. Mga ilang sandali pa ay nagsimula na kaming kumain. Habang kumakain kami ay napagusapan namin ang tungkol sa school ng mga bata. Unfortunately wala naman bagsak o problema sa school nila.

Nabanggit ko narin kay Leo na mamamalengke kami ngayon.

Nang matapos kaming kumain ay pinaakyat ko na ang kambal para maligo. Ganoon din ang ginawa ni Leo. Ako naman ay niligpit at nilinis ko muna ang mga pinagkainan.

Pagkatapos kong naglinis ay naligo at nagbihis narin ako. Nanag matapos kaming lahat ay lumabas na ang tatlo para pumunta sa kotse. Ako naman ay chineck ko muna ang mga switch kung nakaon ba o hindi ang mga ilaw at iba pang appliances, nang mapansin kong nakaoff naman ay lumabas na ako.

Tahimik lang ang naging biyahe namin.

Mga ilang minuto pa ay nakarating narin kami sa mall. Nang makababa na kami sa kotse ay pumasok na kami sa mall.

Inuna muna namin ang mga pinapabili ng kambal. Tuwang tuwa pa sila dahil marami na naman daw silang laruan.

Nang nakabayad na kami sa mga laruan ay tumungo na kami sa Food Section. Nilagay ko na lahat ang mga kailangan kong bilhin sa cart.

Nang matapos kaming namili ay pumunta na kami sa cashier upang makapagbayad.

Habang nagpapunch ang Cashier ay biglang napuno ang pantog ko kaya ihing ihi na ako.

“Leo, dito lang kayo ah. Mag-C-Cr lang ako.” Paalam ko sa kanya na mabilis niya namang tinanguan.

Naglakad na ako patungo sa Cr pero may nararamdaman akong sumusunod sa‘kin kaya naman nagpalinga linga ako pero wala naman akong nakita.

Nang marating ko ang Cr, pumasok na ako sa female restroom buti nalang ay walang tao, dali-dali na akong pumasok sa cubicle at umihi doon.

Nang matapos akong umihi ay lumabas na ako sa cubicle. Paglabas ko sa cubicle ay may biglang pumasok na lalaki na nakaitim na hood, halos nakatakip lahat sa kanya, mula ulo hanggang paa.

Kaya naman nagtaka ako…

“Hey! Baka mali po ang pinasukan mo. This is female restroom. Bawal ka dito.” Pamumuna ko sa kanya.

Ngunit instead na sagutin ako, bigla siyang naglabas ng puting panyo na ikinakaba ko.

Kaya naman dali dali na akong naghugas ng kamay sa counter top at nagtungo sa pinto. Nang makarating ako sa pinto ay hahawakan ko na sana ang door knob ng may biglang nagtakip sa ilong ko. Nakaramdam naman ako ng pagkahilo. Mga ilang segundo pa ay biglang nagdilim ang paningin ko.

19

Someone’s Point of View

Habang nasa opisina ako ay biglang tumunog ang phone ko. Agad ko naman sinagot ito.

“Boss nakuha na po namin.” Saad ng isang tauhan ko. Napangisi naman ako sa narinig ko.

Magaling talaga ang mga ito at maasahan.

“Sige igapos niyo na muna, pupunta narin ako diyan mamaya.” Saad ko sa kabilang linya sabay end call.

Ngayon slut! Magbabayad ka sa ginawa mo sa akin pati narin sa pamilya ko.

---

Leo’s Point of View

Kanina pa namin hinihintay si Ashley. Nagpaalam kasi itong mag-Cr kanina habang nagbabayad kami ng mga pinamili.

Kinakabahan na ako dahil sobrang tagal niya na.

Nang matapos naming bayaran ang lahat ng mga pinamili namin kanina ay nagtungo kami sa malapit na fast food at doon namin napagdesisyonan na hintayin. 

Nakailang tawag narin ako sa kanya pero nagriring lang ito, at ang masaklap pa hindi niya ito sinasagot.

‘Fuck !

Nasaan

kana Ashley!

’ Galit na saad ko sa isip ko.

“Daddy bakit ang tagal pong magwiwi ni Mama?” Buglang tanong ni Harley. Kaya naman hinarap ko ito.

“I don’t know bud. Let’s just wait her.” Saad ko sa kanya at ginulo ang buhok.

Si Zayn naman ay tahimik lang nakaupo sa may bench dito sa loob ng mall habang sinasagutan ang binili naming brainteaser kanina.

Naghintay pa kami ng mga ilang minuto, ngunit lumipas ang 10 minutes ay wala parin ito, kaya naman napagdesisyonan kong puntahan na ito.

“Ashley, where the f*ck are you?!” Pagalit na bulong ko sa sarili ko.

“Hey Kids, hintayin niyo ako dito okay? Pupuntahin ko lang ang Mama niyo.” Tawag pansin ko sa kanila.

“Okay po Dad.” Masiglang saad ni Harley.

Ginulo ko naman ang buhok nito.

Nilapitan ko naman si Zayn at pinantayan ito.

“Hey bud. Bantayan mo muna ang kapatid mo. ‘Wag kayong makikipagusap o sasama sa mga hindi niyo kilala okay. Basta hintayin niyo kami dito ng Mama niyo.” Bilin ko sa kanya.

“Okay Dad.” Seryosong saad niya kaya naman napangiti ako.

Nagsimula na akong maglakad patungo sa CR.

Habang papalapit ako doon ay parang nakakaramdam ako ng kaba at kakot, at hindi ko alam kung bakit. Ngunit kahit na ganoon, hindi ko na lamang pinansin pa ito at pinagpatuloy ang paglakad papunta doon.

Mga ilang segundo din ang lumipas ay nakarating na ako sa CR.

Nasa harap na ako ngayon ng CR na para sa mga babae. Hindi ko alam kung paaano ako makakapasok sa CR na ito, pero for the sake pf my wife, papasok parin ako.

Kumuha muna ako ng lakas bago ko hinawakan ang door knob.

Hays!

Nang makakuha na ako ng lakas ay hinawakan ko na ang door knob at pinihit ito, ngunit pagpihit ko ay lalo akong kinabahan sa takot dahil naka-lock ito.

Pinihit kong pinihit ito, mga ilang segundo pa ang pagpihit ay parang nawalan ako ng tinik sa dibdib dahil bigla itong bumukas.

Ngunit bumukas nga ang pinto wala naman ang taong hinahanap ko sa loob.

Walang Ashley na bumungad sa‘kin. Kaya naman lalo akong kinabahan.

Kaya naman pumasok ako sa CR at  inisa-isa kong binuksan ang mga cubicles, pero bigo ako dahil wala man ni isang tao ang nandoon.

Napasabunot nalang ako sa buhok ko.

“T*ngina nasaan kana Ashley?!” Sigaw ko sa CR. Wala akong paki kung meron mang makarinig sa‘kin.

Lumabas na ako sa CR at tinungo ko ang mga anak ko. Pagkalapit ko sa kanila ay agad nilang hinanap ang Mama nila.

“Dad, nasaan po si Mama? Bakit hindi niyo po siya kasama?” Sunod-sunod na tanong ni Harley. Si Zayn naman ay tahimik lang nakatingin sa‘min.

“I can’t find her bud. Let’s go home baka nakauwi na siya.” Nagaalinlangan ngiti kong saad sa kanya.

Hinawakan ko ang kamay ni Harley at Zayn sa magkabila at naglakad na kami patungo sa parking lot.

….

Habang nasa biyahe kami pa-uwi ay hindi ko mapigilang kabahan dahil sa mga iniisip ko.

What if may nangyaring masama sa kanya?

What if merong nangidnap sa kanya?

Ang daming katanungan ang umiikot sa aking kaisipan ngayon.

….

Nandito na kami sa bahay. Pinauna ko nang pinababa ang kambal mula sa kotse at pinapasok na ang mga ito. Ako naman ay kinuha na ang mga pinamili namin at pumasok narin.

Nang makapasok ako ay walang bumungad sa‘kin/sa‘min, it means na wala rin dito si Ashley.

‘ F

*ck

! Ashley where are you

?!’ Galit kong saad sa isip ko sabay lapag sa mga pinamili at lumabas ng bahay.

Kinuha ko ang Phone ko at tinawagan si Kathleen, ang bestfriend ni Ashley.

Tinanong ko sa kanya kung nandoon ba si Ashley pero wala din daw. Kaya napagdesisyunan ko na papabantay ko muna sa kanya ang kambal dahil wala silang kasama, at pumayag naman ito.

Noong una ay nagtatanong pa siya kung bakit daw wala si Ashley, nag-away ba daw kami o ano. Pero isa lang ang sinagot ko sa lahat ng tanong niya at ‘yun ang,

‘Sasabihin ko nalang sa‘yo pag naayos ko na.’

Mga ilang minuto ang lumipas ay nakarating narin si Kathleen.

“Thank you very much Kath. I owe you one this time.” Pagpapasalamat ko.

“No, it’s okay. Ingat ka. And sana mahanap mo na ang kaibigan ko.” Nakangiting saad nito.

“I surely na mahahanap ko siya. Salamat ulit. Ingat din kayo dito, if you meed something don’t hesitate to call me or my secretary.” Bilin ko sa kanya.

“Noted. Sige na alis kana. Bye. I’m going inside na.” Dugtong pa nito.

“Okay bye. Magpapadala din ako ng mga tauhan diyan tomorrow.” Nakangiting saad ko. Tinanguan naman ako nito sabay lakad patungo sa loob.

Pumasok na ako sa kotse para puntahan si Nate para ipa-track ko ang location ni Ashley, alam kong nakabukas yun dahil pagumaalis kami ay sinisigardo kong binubuksan ko ang GPS niya.

Anyway, isa lang ang taong alam ko kung sino ang gumawa nito. Siya lang naman ang may galit kay Ashley.

Ipanalangin ko na sana hindi tama ang hinala ko dahil kung tama ito ay baka hindi na siya masinagan ng araw.

‘You’ll pay for this.’ Gali na saad ko sa isip ko at pinaandar na ang kotse.

20

Ashley’s Point of View

Nagising ako sa hindi pamilyar na kwarto. Ang sakit ng ulo ko, at naalala ko ang mga nangyari sa mall kanina. Sa pagsusuri ko sa kwarto ay masasabi kong abandoned warehouse ito.

Napansin kong nakagapos ang mga kamay ko at paa sa upuan. Napansin ko rin na parang walang tao.

“Tulong!” Sigaw ko.

“Pakawalan niyo ako dito!” Sigaw ko ulit.

Sinubukan kong kalasin ang mga tali sa paa at kamay ko pero nabigo ako. Hindi rin ako tumugil kakasigaw, baka kasi may makarinig sa’kin. Pero bigo ako, dahil wala ni isang nakakarinig sa’kin.

Napaiyak na ako dahil hindi ko alam bakit nila ako dinakip. Sa pagkakaalam ko wala naman akong kasalanan o nakaaway man.

Nanlumo na ako at lalong napahagulgol sa pag-iyak dahil baka nag-aalala na ang kambal at lalong-lalo na si Leo. Nananalangin ako ng taimtim sa Diyos Ama, na sana matulungan niya ako.

Mga ilang minuto pa ay sumigaw na naman ako para humingi ng tulong. Pero wala talaga.

Sumuko nalang ako sa pagsigaw dahil wala rin namang mangyayari sa’kin. Mga ilang oras nadin ako sa kakaiyak dahil kakaisip sa mga bagay-bagay kaya naman hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

…

Nagising ako ng may maramdaman akong malamig na tubig na bumubuhos sa’kin, kaya naman napasigaw ako.

“Oh my ghad! Hahhh!” Sigaw ko habang namimilipit dahil sa lamig. At ramdam ko na nakagapos parin ako hanggang ngayon.

“Finally, you’re awake slut!” Rinig kong saad sa’kin ng isang babae.

Tinignan ko naman ang bumuhos ng tubig sa’kin, ngunit hindi ko masyadong makita dahil nanlalabo ang mga mata ko dahil sa tubig kanina.

Mga ilang segundo ay luminaw na ang paningin ko kaya naman tiniganan ko ulit yung nagbuhos sa’kin ng tubig. Nakita ko naman ang isang babae na maganda at sa banadang gilid ay may apat na lalaking nakaitim na maskulado.

“Ano? Masarap ba ang malamig na tubig?” Tanong ng babae saakin habang nakangisi.

“Sino ka ba? May kasalanan ba ako sayo?” Sunod-sunod na tanong ko sa kanya.

Lumapit naman ito sa’kin at hinila ang buhok ko.

“Arrayyyy!” Sigaw ko dahil sobrang sakit ng pagkakasabunot niya sa buhok ko.

“Masakit ba? Dapat ka lang masaktan dahil meron kang kasalanan sa’kin!” Sigaw niya sa’kin at lalo niya pang hinigpitan ang pagkakahawak sa buhok ko.

“Ahhhhhhh!” Sigaw ko ulit dahil parang matatangalan na ako ng anit nito. Napaiyak nalang ako dahil sa sakit.

“Ano ba ang kasalanan ko sayo? Bakit mo ako sinasaktan?” Umiiyak na tanong ko sa kanya.

Ayoko mang maging mahina ngayon, pero ’di ko parin mapigilan dahil hinang-hina na ako

“Mang-aagaw ka kasi. Inagaw mo sa’kin ang Fiance ko!” Sigaw nito sa’kin.

Lalo naman akong nalito sa sinabi niya fiance? Sinong fiance? Pagkakaalam ko wala akong inagaw.

“Anong pinagsasabi mo? Sinong fiance? Wala naman akong inagaw na fiance sayo ah? At sino ka ba?” Sunod-sunod na tanong ko sa kanya.

“Hindi mo ba ako kilala? Pwes sasabihin ko sayo kung sino ang kaharap mo. I’m Katherine Dela Peña, Leo’s Fiance.” Saad nito habang nakangisi.

Nagulat naman ako sinabi niya. Fiance? Si Leo? Akala ko ba walang karelasyon yun? Gago! Talaga ang Leo na to.

“Inagaw? FYI lang, hindi ko siya inagaw. Boyfriend ko siya at may anak kami.” Saad ko sa kanya.

Ipaglalaban ko ang relasyon namin alang-alang sa mga anak ko dahil ngayon lang sila sumaya nang ganito at ngayon lang nila nakilala ang Daddy nila.

Nang sabihin ko ang katagang yun ay lalo niyang hinigpitan ang pagakaksabunot sa’kin at bigla akong sinampal.

“Ahhhhh!” Sigaw ko dahil sa sakit. Namimilipit na ako sa sakit pero titiisin ko ito.

“Boyfriend? Nakakatawa ka! At wala akong paki kung may anak kayo! Ang mga anak niyong freak - Basta si Leo ay aagawin ko siya dahil simula noong una palang ay sa’kin na siya!” Sigaw nito sa’kin at pinagpatuloy ang pagsabunot sa buhok ko.

Ngunit ng marinig ko ang freak na ’yun ay doon kumulo ang dugo ko. Okay lang sana kung ako lang ang insultuhin niya pero kung pati ang mga anak ko nadamay, iba na ’to.

“Insultuhin at sabihin mo na ang dapat mong sabihin sa’kin pero huwag mong idamay ang mga anak ko!” Sigaw ko sa kanya na napatigil naman siya sa pagsabunot na guminhawa naman sa ulo ko.

Akala ko titigil na siya sa pagsabunot pero binitawan niya lang pala ito para kumuha ng lakas, sinabunutan niya ulit ang buhok ko at lalo niya pa itong hinigpitan na nagpahiyaw sa’kin dahil sa sakit.

“Ahhhhhhhhhh!” Sigaw ko dahil sa sakit.

“Akala mo makikinig ako sayo! Freak naman talaga ang mga anak mo dahil galing sila sayo. Katulad mo silang freak!” Tumatawang saad nito.

Balak pa sana akong sampalin ni Katherine pero hindi natuloy ito dahil sa pagbukas ng pinto at umalingaw ngaw ang sigaw nito sa loob.

“Stop!” Sigaw ng lalaki. Kaya naman huminto si Katherine.

“You might kill her dahil lang sa pagsabunot mo!” Dagdag pa nito.

“Sorry Tito.” Saad naman ni Katherine at lumayo sa’kin.

‘Tito? So magkamaganak sila.’ saad ko sa isip ko.

Lumakad na patungo dito ang lalaki. Dahil madilim ang kapaligiran, hindi ko masyadong maaninag ang mukha nito ngunit mukhang pamilyar dahil sa bulto ng katawan at boses.

Nang makalapit na siya ay bumeso muna siya kay Katherine at lumapit sa’kin nagulat ako dahil sa hindi ko inaasahang tao.

(‘◉⌓◉’)

Kinabahan at galit ang nararamdaman ko ngayon!

“Surprise.” Nakangising saad nito.

“Bakit mo ginagawa sa’kin ito?!” Sigaw ko sa kanya.

Ngunit tinawanan lang ako nito.

Lalo naman siyang lumapit sa’kin at hinawakan ako ng sobrang higpit sa panga.

“I already warned you before Ashley. I already told you that stay away from my son! But you didn’t listen. So face the consequences!” Saad nito sabay tawa at marahas na binitiwan nito ang panga ko.

Tatalikod na sana ito ngunit may sinabi pa ako sa kanya.

“I already told you too na hinding-hindi ko hihiwalayan si Leo dahil mahal na mahal namin ang isa’t-isa at may mga anak kami! Hindi kaba naawa sa mga apo po? Huh? Ayyy bakit ka pala maawa dahil wala ka naman talagang awa, mga magulang ko nga pinatay mo! Ang bahay namin pinasunog mo! Ang buhay ko ay sinira mo! Hindi karin ba naawa sa anak mo? Kinukuha mo ang kasiyahan ng anak mo!” Sigaw ko sa kanya. Hindi ko mapigilang maiyak dahil sa sinabi ko.

Dahil sa mga sinabi ko ay bakas sa mukha niya ang galit kaya naman lumapit siya. Nang makalapit siya ay bigla niya akong sinampal, na dahilan para matumba naman ako sa kinauupuan ko. Mga ilang sandali pa ay nalalasahan ko na ang sarili kong dugo.

“Wala akong paki, kung kailangan kong sumira ng buhay ng iba para sa kaayusan ng pamilya ko ay gagawin ko! At hindi ko apo ang mga anak mong baliw!” Sigaw niya sabay talikod.

“At itong babaeng ’to ay ang magiging asawa ng anak ko dahil hindi siya slut. Let’s go Katherine we have a lot to talk and boys kayo na ang bahala sa babaeng ’yan, do whatever you want to her.” Dugtong pa nito sabay lakad, sumunod naman si Katherine sa kanya.

Nang makalabas na ang Dalawa ay nakita ko naman ang apat na nakaitim na lalaki na papalapit sa’kin. Nakangisi ang mga ito.

Nang makalapit sila ay bigla nila akong hinawakan mula ulo hanggang paa. Ang kanilang mga kamay ay naglalakbay sa katawan ko.

“Shit pre, ang kinis. Mas makinis pa toh sa mga naikakama ko tuwing gabi.” Rinig kong saad ng isa sa kanila.

“Oo nga pre, bawing-bawi tayo.” Saad naman ng isa.

“Oh simulan na natin ’to.” Rinig ko pang saad nila at unti unit na nila akong tinatanggalan ng saplot.

Nagpumiglas naman ako habang tinatanggalan nila ako ng saplot.

“Wagggg!” Sigaw ko sa kanila.

“Pakawalan niyo ako please! Parang awa niyo na!” Umiiyak na saad ko sa kanila.

“Manahimik ka! Tigang na tigang na ako.” Saad ng isa pero lalo akong nagpumiglas at nagsisigaw.

“Hindi ka talaga mananahimik!” Sigaw ng isa. Nakita kong tumayo ito at sinuntok ako sa tiyan na nagpaaray sa’kin.

“Ahhhh.” Sigaw ko dahil sa sakit.

Pinagpatuloy nila ang ginagawa nila sa’kin. Hindi ko na kaya pang magpumiglas dahil hindi ko na maigalaw ang katawan ko. Tanging iyak nalang ang magawa ko.

Ang sakit! Bakit kailangan nilang gawin sa’kin ito? Parang sumaya lang ako ay biglang may kapalit na pait. Ganun ba pagsumsaya, may kapalait?

SNP

Title: Ocean Love

Genre: Romance -

UNKNOWN

Status: Soon

Title: Chasing You

Genre: Romance/Comedy -

UNKNOWN

Status: Soon

Author’s Note

I hope you’ll support these stories ’til end. Love lots, Thanks!💖

21

Leo’s Point of View

Pumasok na ako sa kotse para puntahan si Nate para ipa-track ko ang location ni Ashley, alam kong nakabukas yun dahil pagumaalis kami ay sinisigardo kong binubuksan ko ang GPS niya.

Anyway, isa lang ang taong alam ko kung sino ang gumawa nito. Siya lang naman ang may galit kay Ashley.

Ipanalangin ko na sana hindi tama ang hinala ko dahil kung tama ito ay baka hindi na siya masinagan ng araw.

‘You’ll pay for this.’ saad ko sa isip ko at pinaandar na ang kotse.

…..

Nang makarating ako sa harap ng bahay ni Nate ay bumaba na ako sa kotse at nag-doorbell.

‘Ding!’ ‘Dong!’

Mga ilang segundo pa ay lumabas na si Manang Hilda. Si Manang Hilda ay ang mayor doma ng bahay ni Nate. Ilang taon na rin itong nagtatrabaho sa kanila. Hindi ko nga alam kung may anak ito o wala.

“Good Morning po Sir Leo.” Masayang bati ni Manang.

“Good Morning Manang, is Nate is here?” Nakangiting tanong ko sa kanya.

“Yes po sir, nasa sala po.” Saad naman ito at pinapasok ako.

Pumasok na kami sa bahay at nakita ko si Nate na hawak niya ang laptop niya. Busying-busy ito. Si Manang hilda naman ay nagpaalam na, may niluluto pa daw kasi siya.

Umupo na ako sa Sofa. Ngunit hindi pa ako napapansin ni Nate kasi nga busying-busy ito sa laptop.

“Hey Nate.” Saad ko sa kanya sabay tapik.

Napatalon naman ito at napahawak sa dibdib niya. Halatamg nagulat.

I chuckled secretly dahil sa inasal nito.

“What are you doing here Bro? At sa susunod nga wag kang manggulat!” Inis na saad nito.

“I need your help Nate, I want you to find Ashley’s location.” Seryosong saad ko sa kanya.

“Ashley? You mean your ex? Ano bang nangyari sa kanya?” Sunod-sunod na tanong nito sabay baba sa laptop niya at hinarap ako.

“Correction Nate, kami na ulit.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Congrats! But what if malaman ulit ito ng Daddy mo? Are you aware that he can do anything to get rid Ashley from you?” Masayang saad nito ngunit may halong pagaalala at takot.

*I’m aware Nate, don’t worry, from now on I will protect them. Lalo na ngayong tanggap na ako ng mga anak namin.” Nakangiting saad ko sa kanya.

“Okay. Anyway bakit nawala si Ashley? Kailan? How?” Tanong nito saakin.

“Kanina lang Nate, nang nasa mall kami ay nagpaalam itong mag-CR pero mga ilang minuto at oras na ang nakalipas ay hindi na siya bumalik. Kaya naman umuwi narin sa bahay, nagbabakasakaling nasa bahay na siya pero pagkauwi namin sa bahay ay wala ito. Tinanong ko na din sa mga kaibigan niya pero wala rin sa kanila.” Mahabang saad ko sa kanya.

“Oh yung mga kambal, sino ang nagababantay?” Dugtong na tanong pa nito.

“Binabantayan ng kaibigan niya na si Kathleen.” Saad ko sa kanya.

“Anyway, I will do my best para mahanap ang asawa mo. I will inform you pagnahanap ko na.” Nakangiting saad nito.

“Thank you, Nate.” Saad ko sabay yakap sa kanya.

“Welcome Bro!” Saad nito habang nakangiti.

“I gotta go now. Ipapaalam ko narin ito sa mga pulis.” Saad ko sa kanya. Ngumiti naman ito at tumango bilang tugon.

Lumabas na ako sa bahay niya at sumakay na sa kotse. Pinaandar ko na ito. Tutungo ako ngayon sa police station para ipaalam ito.

….

Nang makarating ako sa Police Station ay kaagad kong sinabi ang lahat ng detalye.

“Sir, kailangan po nating patapusin ang isang araw bago po kami gumawa ng action.” Saad niya sa‘kin. Napatayo naman ako sa sinabi niya.

“F*ck! Maghihintay pa tayong matapos ang isang araw bago nating hanapin ang asawa ko. Paano kung namatay na ‘yun huh?! Paano kung may nangyari nang masam sa kanya.” Pagalit kong saad sa pulis na kaharap ko.

“Sir, nasa batas po ito at sinusunod lang namin.” Saad nito.

Akmang susuntukin ko ito pero pinigilan ako ng dalawang pulis na nasa likod ko.

“Sir, we will do our best to find your wife. Just fill this form and give us your number para mainform ka namin pag nahanap namin ang asawa mo.” Saad naman ng general nila na lumabas sa opisina nito.

“Fine!” Pagsangayon ko sabay bitaw sa‘kin ng mga pulis.

Nang matapos kong ginawa ang mga pinapagawa nila ay umalis na ako sa police station at napagdesisyunan na umuwi na.

Gabi na nang makauwi ako. Pinark ko na ang kotse ko sa garahe, nang naipark ko na ito ay pumasok na ako sa loob ng bahay.

Walang tao ang nadatnan ko sa sala. Kaya naman dumiretso na ako sa kwarto ng kambal.

Nakita ko naman ang mga ito na tulog na tulog na. Nilapitan ko ang mga ito at hinalikan sa noo nila.

“I’ll find your Mama as soon as possible. I love you kids.” Bulong ko sa kanila.

Mga ilang minuto akong ganoon ang posisyon, nang maalala ko na wala si Kathleen. Kaya naman napabalikwas ako.

‘Nasaan ang babaeng yun?’ Tanong ko sa sarili ko.

Bumaba ako mula sa kwarto papunta sa kusina, hindi naman ako bigo dahil nakita ko itong kumakain.

“Kathleen.” Saad ko, humarap naman ito sa‘kin.

“Leo, upo ka. Kumain kana ba?” Tanong niya sa‘kin.

“Yes, kamusta naman ang mga bata?” Tanong ko sa kanya.

“Ayun hanap lagi ang Mama nila lalo na si Harley buti nalang nakagawa ako ng paraan para tumahan siya.” Saad nito at sumubo ng pagkain.

“Salamat.” Tanging saad ko lang.

Nginitian naman ako nito.

“Ano ka ba. Pamangkin na ang turing ko sa kambal. Anyway, meron na bang balita?” Tanong nito.

“Wala pa, dahil kakapaalam ko palang sa mga pulis kanina at pinatrack ko narin kay Nate ang location ni Ashley.” Saad ko sa kanya.

Pagkatapos ng konting usapan ay nagpaalam na ako para matulog.

Umakyat na ako sa kwarto namin ni Ashley. Nang makarating ako sa kwarto ay agad akong humiga, bukas ko nalang papalitan ang damit ko dahil pagod na pagod ako ngayong araw na ito.

Sana walang mangyaring masama sayo Hon. Hahanapin kita Hon, no matter what happen. Kung sino man ang nagdukot sa ‘yo ay mapapatay ko. Pag nahanap na kita Hon, magpapakasal na tayo at gagawa ng maraming anak.’ ad ko sa isip ko at hindi ko na napigilang

22

Leo’s Point of View

Ilang araw na ang lumipas pero wala paring balita ang mga pulis tungkol kay Ashley, si Nate naman ay hindi pa daw madetect ang location niya pero gagawin niya daw ang lahat para makuha ang location nito.

Nag-aalala na ako. Pati ang kambal panay narin ang iyak dahil namimiss na daw nila Mama nila.

Anyway, nandito ako ngayon sa sala I am  watching TV at ako lang mag-isa dito sa bahay the twin kasi ay pumasok na sa school, si Kathleen naman ay umuwi na sa kanila.

While watching TV, biglang nagring ang cellphone ko. Kinuha ko naman ito at chineck kung sino ang tumatawag, si Nate pala. Kaya naman dali-dali ko itong sinagot.

“Hello Nate?” Saad ko sabay patay sa TV.

“Hello bro! I have a good news. Pupunta ako diyan sa inyo ngayon bye!” Masiglang saad nito sabay end call.

What the? Dapat nagtext nalang siya, kung papatayin niya rin pala. Tsk!

Anyway, sana tungkol ito sa pagkawala ni Ashley ang sasabihin niya.

Mga ilang sandali pa ay biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito ang mga anak ko.

“Daddy/Dad!” Masiglang saad ng dalawa sabay karipas ng takbo papunta sa kinaroroonan ko sabay yakap sa binti ko.

Pinantayan ko naman ang mga ito para hindi sila mahirapan.

“Daddy we miss you po!” Masiglang saad ni Harley sabay halik sa pisngi ko.

“Me too rin po Dad!” Saad din ni Zayn. At inudpod nila ako ng halik hanggang sa magsawa na sila.

“Daddy, where have you been po? Daddy nahanap niyo na po ba si Mama?” Sunod-sunod na tanong ni Harley.

Pero bago pa man ako makasagot ay biglang nagsalita si Zayn.

“Harley, Dad is busy because he’s finding Mama.” Saad ni Zayn sa kapatid niya kaya naman napangiti ako.

Bigla naman humarap sa‘kin si Zayn…

“Dad nahanap niyo na po ba si Mama?” Seryosong tanong nito.

“Baby, sorry dahil hindi ko na kayo nabibigyan ng time pero I promise na babawi ako sa inyo pag nahanap ko na Mama niyo. And Zayn wala pang balita sa Mama mo pero may pupunta ngayon na tao at ipapakilala ko kayo sa kanya.” Nakangiting saad ko sa kanila. Tutal pupunta dito si Nate, ay ipapakilala ko na sa kanya ang mga kambal at gusto niya naman rin daw itong makilala.

“Talaga po Dad? Sino po?” Takang tanong ni Harley.

“Secret. Anyway sino ang naghatid sa inyo dito? Kumain na ba kayo?” Takang tanong ko sa kanila.

“Si Tito Vernon po, Daddy. Inihatid lang po kami sa labas ng bahay dahil may work po daw siya atsaka kumain na po kami, pinakin niya kami sa Jollibee!” Saad naman ni Zayn.

“Okay babies, umakyat na kayo sa kwarto niyo at maligo na okay, kasi ang asim niyo na!” Natatawang saad ko sa kanila na ikinasimangot naman nila.

“Daddy your so meanie!” Saad ni Harley habang nakapout sabay tayo at naglakad papunta sa kwarto nila.

Natawa naman ako sa inasal nito. Mga ilang sandali pa ay buglang may humalik sa pisngi ko, kaya naman tinignan ko ito, at nakita ko si Zayn.

“It’s okay po Dad, nandito lang po kami ni Harley.” Saad nito. Napangiti naman ako sa sinabi niya kaya naman ginulo ko ang buhok niya at hinalikan ito sa noo.

“Thank you bud.” Nakangiting saad ko. Pagkatapos non ay umalis na ito at kumaripas ng takbo papunta sa kwarto nila.

Mga ilang minuto ang lumipas, when someone suddenly knock our door.

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’

“Come in!” Sigaw ko. Mga ilang sandali pa ay bumungad sa‘kin si Nate.

“So ano ang good news Nate?” Bungad kong tanong sa kanya.

“Bro naman dapat may bayad to!” Natatawang saad niya.

T*ngina talaga toh!

“Okay fine, i’ll transfer the money later. So now what’s the good news?” Seryosong tanong ko ulit sa kanya.

“Nagbibiro lang bro!” Natatawang saad niya.

Sinamaan ko naman ito ng tingin.

Bigla naman itong nabalisa na parang natakot.

“N-nahanap ko na ang location ni Ashley!” Saad nito na ikinangiti ko.

“Talaga Nate, may kwenta ka talaga!”  Natatawang saad ko sa kanya.

Sinamaan naman ako nito ng tingin.

“Biro lang. Saan ang location niya?” Dugtong ko pa.

“Nasa Cavite siya sa may lumang malaking warehouse doon.” Seryosong saad nito.

Nang marinig ko ang location ay parang nabuhayan ang loob ko.

“Salamat bro! Magbabayad ang gumawa nito sa asawa ko.” Saad ko sabay tayo at kinuha ang car key ko, pero bigla akong pinigalan ni Nate.

“Wait bro! saan ka pupunta?” Takang tanong nito.

“Sa Cavite, babawiin ko ang asawa ko!” Sagot ko sa kanya. Aalis na sana ako nang bigla may nagsalitang maliit na boses. Sabay naman kaming napatingin ni Nate sa pinaggalingan ng boses na yun.

“Dad, ‘wag muna po kayong padalos-dalos baka kayo po ang mapahamak kung kayo lang ang pupunta doon atsaka dapat po ipaalam niyo muna po ito sa mga pulis, para makagawa po kayo ng plan for saving Mama.” Seryong saad ni Zayn. Namangha nalang ako sa sinabi ng anak ko, parang nakikita ko sa kanya ang pagkabata ko sa kanya.

”Tama po Daddy, kasi po baka pati kayo mawala po saamin.” Saad naman ni Harley na nakakandong na sa lap ko. Hindi ko man napansin ang pagkandong niya dahil natuon ako kay Zayn. Nagakatinginan naman kami ni Nate at tinanguan lang para bang sinasangayunan niya ang mga bata.

“Daddy, sino po siya?” Biglang tanong naman ni Harley habang turo turo si Nate.

“Kids, this is your uncle Nate!” Nakangiting saad ko sa kanya. Lumapit naman si Zayn at si Harley kay Nate. Niyakap nila ito.

“What’s your name baby?” Rinig kong tanong ni Nate kay Harley.

“I’m Harley and I’m cute like my Mama, and this is Kuya Zayn he is handsome like my Daddy!” Masayang saad ni Harley.

Nagkwentuhan lang sila para ngang wala ako sa tabi nila dahil na OOP ako. Dahil nga masiyahin si Harley ay naging close niya agad si Nate. Si Zayn naman ay parang nagaalinlangan pa.

Nang matapos silang nagbonding mag tito ay napagdesisyunan ni Nate na umuwi na, nagpaalam naman kami ng maayos sa kanya at nagpasalamat narin.

Nagpadeliver narin kami ng makakain namin for dinner, nang dumating na ang pinadeliver ko ay kumain na kami at pagkatapos nun ay pinahilamos ko na ang kambal at pinatulog na.

Nahiga narin ako sa kama namin ni Ashley. Habang nakahiga ako ay iniisip ko si Ashley, iniisip ko rin ang mga susunod na hakbang na gagawin ko para maligtas siya.

….

Someone’s Point of View

“T-tama na please, a-ang sakit na!” Humahagulgol kong saad sa kanila.

Pero parang hindi nila ako narinig dahil patuloy lang sila sa ginagawa nila sa‘kin.

“Leo nasaan ka na ba?” Umiiyak kong bulong na tanong ko sa sarili ko.

23

Ashley’s Point of View

“Hoy! gising!” Rinig kong sigaw sa‘kin ni Mark, oo alam ko na ang mga pangalan ng apat na mga tauhan ni Mr. Hughe at Katherine. Sa tagal ko ba naman dito sa warehouse na ‘to, syempre malalaman ko talaga ang mga pangalan nila.

Anyway, si Mark lang ang nagbabantay sa‘kin ngayon, wala ang tatlo pati na rin ang dalawang demonyo.

Nagpapasalamat din ako na hindi natuloy ang pangagahasa nila sa‘kin noon.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ako dito sa lugar na ‘to, hindi ko rin alam kung kailan ako ililigtas ni Leo. Mag-iisang linggo na ako dito ngunit wala paring nakakasagip sa‘kin.

Sa araw-araw na pananakit, pagbubugbog, pagpapahirap nila sa‘kin dito ay parang nawawalan na ako ng pag-asa na ililigtas pa ako ni Leo. Sabi ko sa isip ko, siguro hindi naman ako hinahanap noon pero sabi ng puso ko ay hinahanap ako noon, ngunit sa dalawang ‘yun ay mas pinili ko ang puso ko, dahil alam kong mahal na mahal ako niya ako, kaya meron pa akong natitirang pag-asa na ililigtas ako ni Leo.

Akala ko din sa araw-araw na pagpapahirap nila sa‘kin ay masasanay na ang katawan ko ngunit hindi pala, mali pala ang akala ko dahil sa pagpapahirap nila sa‘kin dito ay lalo akong nasasaktan, puno na ng bugbog, galos at mantsa ng dugo ang aking katawan. Nagiging matindi din ang pagapapahirap nila sa‘kin, lalo na pag nandito ang dalawang demonyo, dahil kung doble ang pagpapahirap ng apat na lalaking ‘to ay magiging triple naman pag nandiyan ang dalawang demonyo.

“Hoy! Sabi ng gising eh!” Rinig kong ulit sigaw ni Mark, ngunit hindi ko ito pinakinggan, dahil ayoko talagang gumalaw.

Ngunit mga ilang sandali pa ay napasigaw ako ng bigla niya akong tadiyakan ulit mula sa taligiran.

“Ahhhhh!” Daing ko sabay hawak sa tagiliran ko.

Hindi na talaga ako makalagaw dahil sabi ko nga kanina ay puno na ng bugbog at galos ang buo kong katawan, ngunit kahit ganoon magpapakatatag pa rin ako dahil sa mga kambal at sa magiging baby namin ni Leo. Yeah you read it right, tama kayo sa nabasa niyo may baby kami ni Leo, 3 weeks na akong buntis pero hindi halata ang umbok tiyan ko dahil mababa daw ang kapit nang baby namin, hindi rin alam ni Leo ‘to dahil hindi ko pa nasasabi.

Napansin ko rin kasi noon after 2 weeks na nagsex kami ni Leo, nang araw din ‘yun ay sinagot ko na siya. Akala ko nga matutulog na kami noon, may pagood night- goodnight pang nalalaman, ‘yun pala may balak na.

Anyway, napansin kong tuwing umaga ay nagsususuka ako, at nacracrave ako sa mga ibat-ibang mixture ng pagkain like cucumber + peanut butter. Dahil nga nagtatrabaho si Leo at maaga rin ito pumapasok ay hindi niya nahahalata ang paglilihi ko.

Nagpacheck up rin ako nang araw na umalis si Leo dahil tumawag daw ang one of the clients nila. Kaya naman ginawa ko ‘yun bilang opportunity para makapagpacheck-up. Ayaw ko pa kasing ipaalam sa kanya na buntis ako, I want to make a surprise to them especially kay Leo, but hindi na tuloy ‘yun dahil sa aksidenteng ‘to.

Nabalik ako sa ulirat ng muli na naman siyang sumigaw.

“Sabi ko nang gising ka diyan eh!” Isang malakas na sigaw at isang tadyak na naman sa tagiliran ko na dahilan para mapatalsik ako.

Tumama ang likod ko sa may pader na lalong nagpasakit at nagpahiyaw sa‘kin.

“Aahhhh!” Daing ko.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang na nasa harapan ko na pala siya, kaya mas lalo akong kinabahan.

“Ahhhhhh! Tama na please!” Pagmamakaawa ko sa kanya dahil binigyan niya na naman ako ng isang tadyak. Ngunit parang wala itong naririnig at patuloy lang ito sa ginagawa niya.

“Ahhhhhhhh!” Sigaw ko ulit at hindi ko mapigilang umiyak hindi dahil nasasaktan na ako, kundi dahil sa sakit at baka mamatay ang bata na nasa sinapupunan ko.

“T-Tama na please.” Mahinang saad ko kay may Mark, ngunit parang wala talaga itong narinig dahil bigla niyang hinawakan ang buhok ko at marahas na sinabunot yun.

“Ahhhrayyyy! Tama na!” Sigaw ko.

Pero sabi ko nga kanina pa parang hindi ito nakikinig saakin patuloy lang ito sa pagsabunot at lalo pa niya itong hinigpitan.

“Kung gumising ka kasi agad kanina ay hindi mo mararanasan ito, pero hindi, parang nagbingi-bingian kapa kaninang tinatawag kita!” Sigaw nito saakin na nagpaalingaw-ngaw sa buong warehouse.

“T-Tama na please.” Humahagulgol na saad ko sa kanya.

Ngunit hindi na naman ito nakinig sa sinabi ko, bagkus ay kinaladkad niya pa ako papunta sa may bahay ng aso, pagkatapos non ay kinuha niya ang pagkain doon at ang tubig nito sabay lagay sa harap ko. Hindi ako masyadong makagalaw dahil nanghihina na ako at the same time nakagapos pa ako sa kadena.

“Kainin mo yan!” Sigaw ng nito sa‘kin at nilapit ang pagkain ng aso sa bibig ko.

“Ayoko, hindi ako hayop para kainin ko yan!” Buong tapang kong sigaw sa kanya.

Kahit anong mangyari ay hindi ko kakain ‘to! Dahil hindi ako hayop, at lalong hindi ako magpapakahayop!

“Ah, ganoon sumasagot kana ngayon!” Sigaw nito saakin at muling hinawakan ang buhok ko at marahas na nginungod sa pagkain nang aso.

“T-Tama n-na!” Hindi ako makapagsalita ng maayos dahil ang mukha ko ay nakangudngud sa pagkain ng aso.

“Sumagot ka pa at hindi lang ‘yan ang ipapakain ko sa iyo. Ngayon inumin mo ‘yan.” Sagot nito at inilapit saakin ang tubig at marahas na binitiwan ang buhok ko sabay layo saakin.

Ako naman ay ganoon parin ang posisyon, lalo nalang akong napahagulgol sa pagiyak dahil hindi ko na talaga kaya itong ginagawa nila saakin.

“Leo, nasaan kana ba? Kailan mo ba ako ililigtas sa impyernong ito? Alam mo bang mas demonyo pa ang mga tao dito kaysa sa demonyo? Ayoko na dito Leo, gusto ko ng umalis dito, sana naman mahanap mo na ako, dahil sobrang hirap na dito.” Mahinang bulong ko sa sarili ko habang humahagulgol.

24

Leo’s Point of View

Dalawang araw na simula nang malaman namin ang location ni Ashley, nakagawa na rin kami ng plano para ma-iligtas ang asawa ko. Tinawagan ko na rin ang mga pulis, babalitaan daw nila ako pag- uumpisahan na ang pagliligtas, sa ngayon ay nagmamatyag muna daw sila.

Nandito ako ngayon sa bahay, nasa kusina ako para magluto ng breakfast for us, ang kambal ay natutulog pa dahil 4:00 am palang ng umaga. At saka napuyat kasi sila kagabi dahil they have a nightmares abour their Mama, kaya naman iyak sila ng iyak, lalo na si Harley.

— Flashback—

Nabalikwas ako nang may marinig akong  umiiyak ng malakas sa kabilang kwarto kung saan ang kwarto ng kambal.

“Mama!/ Manaa!”, Rinig kong sigaw ng kambal.

Kaya naman dali-dali akong napatayo sa higaan ko at tumakbo papunta sa kwarto ng kambal.

Nang makarating ako sa kwarto nila ay agad-agad ko itong binuksan at pumasok at bumungad saakin ang kambal na umiiyak…

“Mama/Mama ko!” Sigaw ni Harley at Zayn.

‘Oh! God, my poor kids.’ Saad ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung anong magiging reaction ko ngayon, I don’t know kung anong mararamdaman ko sa mga anak ko…

Nilapitan ko ang mga ito at niyakap ko ng mahigpit. Niyakap naman nila ako ng pabalik…

“Shhhhh tahan na, daddy’s here!” Malumanay kong saad sa kanila.

“D-Daddy, I have a nightmare about Mama po.” Umiiyak na saad ni Harley.

“Me too po Dad.” Mahinang saad naman ni Zayn at lalong sumiksik sa katawan ko.

“Shhhhh, babies it’s just a dream, it will never be come true.” Pagtahan ko sa kanila habang hinahagod ang mga likod nila.

I feel bad for them. Hindi naman nila dapat o kailangan pang alalahanin ang Mama nila, pero inaalala nila at nagiging masamang bangungot ito sa kanila…

Mga ilang sandali pa ay hinarap nila ako.

“Daddy, para pong totoo… Si Mama po ay pinapalo ng bakal sa katawan tapos po ang daming blood sa katawan niya.” Mahinang saad ni Harley na dahilan para lalong nagpaiyak sa kanya kaya naman sumiksik siya ulit sa katawan ko.

“Shhhh.” Tanging saad ko lang. I don’t want to cry dahil ayokong ipakita ang weak side ko sa mga batang ito, lalo na ngayong may problema kami, I want to stay strong hanggang kaya ko pa.

“Daddy, parang totoo din po ang akin. Tinatawag niya po tayo n Mama pero hindi natin siya pinakinggan kaya naman pinatay siya ng mga bad guys.” Daing naman ni Zayn na dahilan para tumulo ang isang patak ng luha ko mula sa mata ko.

“Shhhhhh, it’s okay. Sabi ko nga kanina, it’s just a nightmare it will never be come true.” Mahinang saad ko sa kanila habang hinahagod ang kanilang mga likod.

“Dad, kailan po mahahanap si Mama?” Mahinang tanong ni Zayn habang nakasiksik pa sa katawan ko.

“Malapit na buds, hinatayin nalang natin ang update ng mga pulis.” Mahinang saad ko sa kanya.

Nagtagal ang posisyon namin nang mga ilang minuto. Mga ilang sandali pa ay tinignan ko ang kambal at nakita ko ang mga itong mahimbing nang natutulog. Namamaga rin ang mga mata nila dahil sa pag-iyak nila kanina.

Naawa ako sa mga anak ko, dahil dapat ang mga ganoong bagay ay hindi na nila napapanaginipan, lalo na tungkol ito sa Mama nila.

— End of Flashback—

Nabalik ako sa ulirat ng may narinig akong kalabog sa taas sa kwarto kung saan anv kambal. Kaya naman dali-dali akong naghugas ng kamay at pinatay ang gas stove at umakyat sa kwarto.

Nang maakyat na ako sa kwarto marahas kong binuksan ang pinto nang kwarto at bumungad saakin ang kambal na nagpipillow fight.

“Kids!” Sigaw ko sa kanila.

Natigilan naman ang mga ito at humarap sa‘kin ng may pagtataka.

“Bakit po Daddy?” Nakangiting tanong ni Harley.

“God! Akala ko ano nang nangyari sa inyo. Ano ba yung kumalabog na narinig ko?” Tanong ko sa kanila sabat lapit sa mga ito.

“Ahmmmmm ano p…” Hindi naituloy ang sasabihin ni Zayn nang biglang may nagdoorbell.

‘Sino kaya ‘yun?’ Tanong ko a sarili ko.

“Buds, maligo na kayo para makapagbreakfast na tayo.” Saad ko sa kaniala na mabilis naman nilang tinangunan.

Bumaba na ako para pumunta sa may pinto. Nang makarating na ako sa may pinto ay pinihit ko na ito at binuksan.

Pagbukas ko ng pinto at bumungad saakin si Zach, si Zach ay isa sa mga pulis sa pinagreportan ko, siya din ang Heneral.

“Morning? Bakit ang aga mo naman?” Tanong ko sa kanya.

“Well, dahil may mahalaga akong sasabihin sa ‘yo.” Saad nito.

“Okay, come in. Dito na tayo maguusap.” Saad ko sa kanya, pumasok na ito at umupo sa sofa sa sala. Ako naman ay umupo na rin.

“Dapat na nating iligtas ang asawa mo as soon as possible, dahil ang mga tao ko doon ay may naririnig daw na pag-iyak at pagsigaw dahil sa sakit.” Seryosong bungad nito.

Napakuyom naman ako ng kamao sa narinig ko sa kanya.

“Alam mo na ba kung sino ang mga dumukot sa asawa ko?” Tanong ko sa kanya.

“Ayon sa mga tauhan ko doon ay meron daw na palaging pumupunta doon na itim na kotse base narin sa kotseng yun ay mukhang mayaman ang may ari non, at sa kotseng yun ay may lumalabas na magandang babae at hindi gaanong katandang lalaki. ” Mahabang paliwanag pa nito.

“Meron bang nakunang mga litrato ang mga tauhan mo sa mga sinasabi mong taong ito?” Tanong ko sa kanya. May kinuha naman ito sa bag niya at inilabas ang brown envelope at iniabot saakin.

Binuksan ko na ang envelop, at nilabas ang mga litrato doon, ngunit, pagkalabas ko palang sa mga litrato ay laking gulat ko nalang kung sino ang mga ito. Napakuyom naman ako ng kamao na dahilan para malukot ang litratong hawak ko.

“T*ngina parang gusto ko ng pumatay ng tao ngayon!” Mahinang bulong ko.

“Iyan ang mga taong pumupunta daw doon.” Dugtong nito.

‘Sisisguraduhin kong mabubulok at ipapatay ko kayo sa kulungan Ms. Dela Peña at Dad.’ Galit na saad ko sa isip ko.

25

Ashley’s Point of View

“Tama na…Ahhh!” Humahagulgol na paghingi ko ng awa kay Mark at Chris na kasalukuyan akong binubugbog.

Ang dalawang demonyo naman na sina Mr. Hughe at Kath ay nanonood lang…

Nakabitin ako ngayon sa wall, kaya naman malaya nila akong nabubugbog. Nakatali ang dalawa kong kamay sa wall at ang mga paa ko naman ay malaya lang. Ngunit kahit na malaya ang mga paa ko, hindi pa rin ako makagalaw ng maayos dahil sobrang hinang hina na ako.

“Sige, pahirapan niyo lang ‘yan hanggang magsawa kayo. She deserve it anyway.” Nakangising sigaw ng demonyitang Kath na sinunod naman ng dalawa.

Nakita kong kinuha ni Chris ang dos por dos mula sa lapag sabay hampas sa may tagiliran ko.

“Ahhhhhh!”

“Tama na please! Ang baby ko!” Humahagulgol kong sigaw sa kanila. Nag-aalala na talaga ako, dahil palagi nila akong pinapalo sa tagiliran na pwedeng ikamatay ng baby ko, ngunit pagtataka ko naman, kahit palagi nila akong pinapalo,  hindi pa rin ako dumudugo, at ‘yun ang pinapasalamat ko. Ngunit kahit na ganoon, hindi pa rin ako kampante dahil ang pagkakaalam ko, mababa lang ang kapit ng bata.

Nabalik ako sa ulirat ng biglang sumigaw si Mr. Hughe, na ikinatigil ng dalawa.

“Stop!” Ma-otoridad na saad nito.

“Bakit po Sir? Gusto niyo po ba ibang skills naman kung paano pahirapan ang malanding ‘to?” Natatawang tanong ni Mark.

“No need. You two you can go now. Punta muna kayo sa labas at magmasid doon. Ako muna ang bahala dito.” May diin na utos nito sa dalawa habang nakatingin sa‘kin na parang demonyk. mga ilang sandali pa ay lumabas na rin ang dalawa.

“What did you say? May dinadala kang bata?” Tanong nito, ngunit bakas sa tono niya ang galit at pagkamuhi.

“Oo! Bingi ka ba?! Oo nga pala. Bingi kana, kasi matanda kana.” Natatawang saad ko sa kanya. Buong tapang kong binitawan ang mga katagang ‘yun, kahit na alam kong hinang hina na ako.

Mga ilang sandali pa ay bigla itong tumawa na ikinatingin ko naman sa kanya na may pagtataka.

Ngunit nabigla ako ng bigla niyang hawakan ang panga ko ng may diin. Gusto ko man sumigaw dahil sa sakit, ngunit pinipigalan ko ito, dahil kahit na napapasigaw ako dahil sa mga bugbog ni na Mark at Chris kanina, ayoko pa rin ipakita sa matandang ito na kahit nasasaktan ako dahil lang sa pagdiin niya.

“Ikaw? May dinadalang anak? Baliw! Sino naman ang papatol at magiging ama ng batang yan?! Baka naman ibang lalaki ‘yan, ‘di ba malandi ka.” Natatawang sigaw  nito at marahas nitong binitawan ang panga ko na ikinayuko ko, natawa naman ako ng mahina sa mga sinabi niya, ngunit sakto na rin para marinig niya ang pagtawa ko.

Mga ilang sandali pa ay buong tapang ko itong hinarap na may ngisi.

“Oo may papatol sa‘kin, sa ganda ko ba naman ito. At saka kahit maraming pumatol sa‘kin, si Leo pa rin ang pipiliin ko, dahil mahal namin ang isa‘t-isa, and one more thing, anak niya ang dinadala ko ngayon.” Nakangisi kong saad sa kanya. Nababakas naman sa mukha nito ang pagkabigla, ngunit napalitan rin ito ng galit.

“Ah, okay then… Anak pala ni Leo.” Mahinhin na saad nito na ikinataka ko. Tumalikod na ito sa‘kin, ngunit mga ilang sandali pa ng bigla itong humarap sa‘kin at bigla akong pinaulanan ng maraming malakas na suntok sa bawat parte ng katawan ko na ikinabigla ko. Tila bang ginawa niyang punching bag ang aking katawan.

“Ahhhhh! Tama na!” Sigaw ko. Ngunit parang wala itong narinig at patuloy lang ito sa kanyang ginagawa. Napatingin naman ako kay Katherine, at kita ko sa mukha nito ang isang malaking ngisi, para bang tuwang tuwa pa ito.

“Tama na! Maawa ka sa anak ko at sa magiging apo mo!”  Humahagulgol na saad ko. Tila bang hindi ko napigilan ang sarili ko na mapaiyak, dahil sa naramdaman ko ngayon.

Mga ilang sandali pa ay tumigil naman ito na nagpaginhawa sa‘kin. Hingal na hingal pa ito ng tumigil siya.

Akala ko giginhawa na ako ng tuluyan, ngunit akala ko lang pala ‘yun, dahil mga ilang sandali pa ay bigla niya akong binigyan ng isang malakas at malutong na sampal ‘ Pak!’ na parang ikinahiwalay ng kaluluwa ko. Nalalasahan ko na rin ang sarili ko g dugo. Ngunit, hindi ko ikinabahala ‘yun, dahil malayo naman sa bituka.

“Anong sabi mo ulit? Si Leo ang ama ng batang yan?!” Galit na sigaw nito. Kita kong nagliliyab ang mga mata nito dahil sa galit.

Ngunit instead na sagutin ang tanong nito, binigyan ko lang ito ng isang malaking ngisi.

“I already told you before na hiwalayan muna ang anak ko, but you didn’t listened and ang masaklap pa nagpabuntis ka pang p*tangina ka!” Galit na sigaw nito at binigyan ulit ako ng isang malutong at malakas na sampal…

‘Pak!’

Pagkatapos ako nitong sampalin ay bigla niya akong dinuraan sa mukha sabay alis sa harap ako at nagtungo sa may maliit na kwarto dito.

Nang mawala na sa paningin ko si Mr. Hughe, ay bigla naman lumapit ang demonyitang si Katherine na may malaking ngisi sa labi, tinatapunan ko naman ito ng masamang tingin.

“So? How do you feel?” Nakangising saad nito.

“Gusto mong maranasan? Dito palit tayo para alam mo kung anong nararamdaman ko!” Sarkistong sigaw ko sa kanya.

Nakita ko naman ang pag-usok ng ilong nito dahil sa galit pero napalitan rin ‘yun ng isang ngisi.

“kahit gusto ko man but too bad, kahit kailan hindi ko mararanasan iyan.”

“Oww, ‘di nga? Tignan nalang natin!” Nakangisi kong saad sa kanya.

Bigla naman dumilim ang paningin nito, nakikita kong na aasar na ito sa mga sinasabi ko… Aktong sasampalin niya ako ng biglang pumasok sina Chris at Mark. Sina Chris at Mark na duguan, puno ng bugbog ang kanilang katawan, at ang isa naman ay pa-ika ika dahil kita kong may tama ng bala ito sa may legs. Kita ko rin na hinang hina na ang mga ito dahil siguro sobrang daming dugo ang nawala sa kanila.

“What happen?” Takang tanong nito sa dalawa. Bakas sa tono nito ang kaba.

“Ma’am may mga pulis po sa labas!” Sigaw ni Chris at mga ilang sandali pa ay natumba ito, ganoon din ang nangyari kay Mark.

Nang marinig ko ang mga katagang ‘yun ay parang nabuhayan ako. Nabuhayan ako dahil alam kong mawawala na rin ako sa impyernong ito.

“It can’t be!”

“Tito!” Sigaw nito at mga ilang sandali pa ay lumabas bigla si Mr. Hughe sa kanyang opisina.

“What?!” Iritableng saad nito kay Kath. Ngunit parang naputulan ng dila si demonyita at hindi ito makapagsalita.

Habang papalapit ito sa pwesto namin ay natigilan siya ng makita niya ang bangkay ng dalawa.

“What happenep to them?” Takang tanong nito.

“M-May mga pulis Tito! Ayaw ko pang makulong tito!” Tarantang saad nito kay Mr. Hughe.

“What?! How?!” 

“I don’t know. And I think kasama din nila si Leo!”

“Pumunta kana sa opisina ko at magtago ka doon!” Utos ng matanda kay Katherine na agad naman nitong sinunod.

Bigla naman humarap sa‘kin si Mr. Hughe na nagdidilim ang mga mata. Puno ng galit ang nakikita ko dito.

“Kailangan muna kitang tapusin, wala akong paki kung makukulong ako. Basta mapatay lang kita upang wala ng balikan ang anak ko!” May diin na saad nito sabay labas sa baril niya mula sa tagiliran.

Nang malabas niya na ito, ay agad niya itong itinutok sa akin…

Mga ilang sandali pa ay pipihitin na sana niya ito nang mabalikwas kaming dalawa ng biglang may magpaputok ng baril mula sa likod niya na ikinatingin naman namin doon.

Pero laking tuwa ko nang malaman ko kung sino iyon…

“Subukan mong saktan ang asawa ko at ako ang makakalaban mo, wala akong paki kung ama pa kita!” Galit na sigaw ng lalaking pinakamamahal ko habang ang mga pulis ay nasa likod nito.

26

Leo’s Point of View

“D-Daddy, be careful po, baka ikaw naman po ang mawala saamin at promise mo po na pagbalik mo dito ay kasama niyo na po si Mama ah.” Naiiyak na saad ni Harley sa‘kin.

Si Zayn naman ay tahimik lang na nanonood saamin. Pati narin sina Vernon at Kathleen.

“Promise baby, I’ll be careful and don’t worry pagkauwi ko ay kasama ko na ang Mama niyo, alam mo bang kasama ko ang mga cops kaya don’t worry, okay?” Nakangiting saad ko sa kanya. Sabay halik sa noo at yakap.

Mga ilang sandali pa ay kumalas na ein kami sa yakapan at tumayo na. Hinarap ko naman si Zayn…

“Bud, bantayan mo ang kapatid mo, don’t be nosy on your Uncle Vernon and Aunt Kathleen niyo.” Nakangiting bilin ko sa kanya at mabilis naman ako nitong nginitian sabay tango.

“Yes po dad.”

“Okay then, aalis na ako. Vernon and Kath, kayo na ang bahala sa kambal. Thank you!”

“No problem. We can handle them. And anak na rin naman ang turing namin sa kanila.”

“Okay. I gotta go now.”

“Be careful po dad.” Naiiyak na saad ni Harley saakin, nginitian ko nalang ito.

T*ngina! Parang ayaw kong umalis kung ganito ka-cute at kaawa awa ang anak ko… Pero ‘di maari ‘yun, dahil kukunin ko pa ang Mama nila…

…

“Malayo pa ba!” Iritble kong tanong kay Zach.

Fuck! Ilang oras na kaming nagbiyabiyahe pero hanggang ngayon wala pa kami doon. Nagaalala na ako lalo na noong tumawag ang isang tauhan ni Zach, they said to us that they heard some unusual na sigaw…

“Malayo pa ng konti at pwede ba, could you please calm down. Kaya ayaw kitang isama because you are hot-tempered!” Inis na saad naman nito, habang nakapokus sa daan.

“Fuck you! Paano ako kakalma kung sinasaktan nila ang asawa ko. What if natagpuan natin doon ang asawa ko na patay na!” Galit na saad ko sa kanya. Nakita ko naman napailing lang ito.

Papunta kami ngayon sa Cavite para iligtas ang Asawa ko. Nasa pinakauna kami at sumunod naman sa likod namin ang mga back-up police at ang isang ambulansiya. Yes, may ambulance para ready kami, if ever man na sobrang lala na ng asawa ko.

…

Naging tahimik ang biyahe namin pagkatapos ng bangayan namin ni Zach. Walang gustong magsalita sa amin ni isa. Siguro dahil para hindi na kami maistress…

Mga ilang sandali pa ay nakarating na kami sa lumang warehouse dito sa Cavite, pinark namin ang kotse malayo-layo ng konti sa warehouse dahil baka makita kami ng mga umaaligid doon, mula dito sa maraming mga tubuan (Sugar cane) ay kitang kita namin ang warehouse. Una na kaming bumaba ni Heneral, pagkatapos naman ay ang mga tauhan nito, pinauna niya ang tauhan nito na maglakad at inutusan niya naman ang iba na palibutan ang buong warehouse at kami na ang bahalang pumasok.

Naglakad na ang nga tauhan nito at sinimulan na ang mga iniutos sa kanila. Pagkatapos nilang gawin ang bawat parte nila ay sumunod na kami… Mga ilang sandali pa ay nakarating na kami sa harap ng warehouse, pumasok na rin kami.

Nagmasid ako sa paligid ng warehouse, at kitang kita naman sa harap nito na sobrang dumi at luma na. Napansin ko rin na parang walang tao sa labas na ikinataka ko, kaya naman lalo akong kinabahan baka hindi ito ang tamang lugar o kaya naman ay lumipat na sila.

“Zach! Tama ba ang pinuntahan natin bakit parang walang tao dito!” Takang tanong ko sa kanya.

Tinignan naman ako nito ng masama.

“Dito ang sinabi ng mga tauhan ko, at saka baka nasa loob lang sila!” Iretableng saad nito.

Maya maya pa ay may biglang lumabas na dalawang lalaki, nakaitim ang mga ito at may bahid pang mga dugo sa kanilang balat na ikinagalit at ikinakuyom ko…

“Mga p*tangina kayo!”  Mahinang saad at dali-daling tumakbo papunta sa kanila…

“Hoy saan ka pupunta!” Rinig ko pang saad ni Heneral, ngunit hindi ko ito pinakinggan, at naramdaman ko nalang na sumunod ito…

Pagkalapit ko sa dalawa ay pinaulanan ko agd sila ng suntok ngunit ang isa naman nakailag, kaya naman si Heneral na ang trumabaho doon at ako naman ay pinaulanan ng suntok ang isa.

“Mga p*tangina kayo asan ang asawa ko?!”  Sigaw ko sa isa habang pinapaulanan ito ng suntok, bumabawi rin ito ngunit mas lumalamang ako…

Tinignan ko naman si Heneral at mukhang mas lamang ang kalaban niya at isang suntok nalang ay matutumba na siya.

“Asan ang asawa ko?!” Sigaw ko pa, ngunit instead na sagutin ito ay bigla niya lang akong tinawanan na ikinainis ko lalo…

“Ah! Ganoon, ayaw mong sabihin huh?! Tikman mo ulit ‘to…” Aambahin ko na sana ito ng suntok ng biglang may humampas saakin ng dos por dos na nagpatumba saakin sa sahig…

Nakita ko nalang na tumakbo ang dalawa patungo sa pinto ng warehouse. Kaya naman nagmasid ako at nakita ko si Heneral na nakatumba na ngunit gising pa ito halatang pagod lang, napansin ko naman ang baril nito sa may tagiliran kaya naman mabilisan kong dinampot ang baril ni Heneral, sabay tutok sa dalawa at pinaputok ang mga binti nila kaya naman napahiga ang mga ito ngunit mabilis din silang nakatayo at nakapasok sa loob.

Mga ilang sandali ay biglang dumating ang mga punyetang back-up na ’to, kung kailan tapos na doon sila darating?! Ano ‘to penikula?!

“Sir kailangan na po nating pumasok sa loob dahil parang asawa niyo po hata ang nakatali at duguan habang binubugbog!” Kinakabahang saad ng isa sa kanila.

Nang marinig ko ang mga iyun ay parang nawala ang sakit ng katawan ko mula kanina.

Agad na akong tumayo, inalalayan naman ng mga pulis si Heneral, pinatawag ko na rin ang ambulansya para magamot na siya dahil mukhang hinang-hina na ito.

Naglakad na ako patungo sa pinto ng warehouse, nasa likod ko ang mga pulis at habang papalapit kaming papalapit ay mas lalo akong kinakabahan at may naririnig din akong mga pagsigaw…

Nang nasa pinatuan kami ay doon ko narinig ang sigaw ng pamilyar na boses, kaya naman dali-dali kong binuksan ang pinto at nakita ko ang asawa ko at ang magaling kong ama. Nakagapos ang asawa ko at parang hindi ko siya kayang makita dahil puno ito ng pasa, dugo at mga sugat, at pumayat din ito, napatingin naman ako sa magaling kong ama at napansin kong nakatutok na ang baril nito sa ulo ng asawa ko. Kaya naman bago niya pa napihit ang baril nito ay inunahan ko na siya.

Nagpaulan ako ng bala sa itaas na dahilan para napatingin sila dito. Ayoko munang patayin ang ama ko at nagaalala rin ako baka iba ang mabaril ko.

“Subukan mong saktan ang asawa ko at ako ang makakalaban mo, wala akong paki kung ama pa kita!” Galit na sigaw ko sa kanya. Tinignan ko naman si Ashley, at bakas sa mukha nito ang saya…

“Nandito na pala ang magaling kong anak!”

“Magaling talaga ako. Wala naman akong sakit.” Pamimilosopo ko sa kanya na ikinsama ng itsura niya.

“At ‘wag mo rin akong tawaging anak dahil hindi kita ama, wala akong ama na mamamatay tao! Huliin niyo na yan!” Sigaw ko sa kaniya. Sinunod naman ng mga pulis ang utos ko.

Nang mahuli na ito, ay nilakad na palabas dito sa warehouse, ngunit bagonsiya makalabas ay nagkakatitigan muna kami, nakikita ko sa mata nito ang galit at pagkamuhi ngunit hindi ko nalang ito pinansin.

Mga ilang saglit pa ay nilapitan ko naman ang asawa ko… Pagkalapit ko sa kanya ay agad ko itong hinawakan sa pisngi.

“L-Leo…” Hinang hinang saad nito… At biglang tumulo ang masaganang luha nito…

“Shhhh. Hon, nandito na ako. Ligtas ka na…” Naiiyak na saad ko sa kanya. T*ngina! Anong ginawa nila sa kanya bakit siya nagkaganito…

“I-I know.” Saad nito, sabay halik sa labi ko, hinalikan ko rin ito pabalik. Banayad ang halikan namin, at ramdam ko ang pagmamahal niya doon…

Pagkatapos nang halikan namin ay nagkatitigan muna kami, isang matamis. Isang matamis na ngiti ang isinukli nito, na lalong nagpaluha saakin.

“Hon…ano bang ginawa nila sa‘yo, bakit ka nagkaganito…” Dahan-dahan kong kinalagan ang kadena nito. Pagkatapos non ay, binuhat ko siya na parang bagong kasal palabas ng warehouse…

“L-Leo…” Tawag pansin nito saakin.

“Hmmm”

“Promise me na bantayan mo ang mga bata, ‘wag mo silang pababa…” I cut her off.

“Hon, please don’t say that again, because I hate it!”

“Hon, basta magapagaling ka. Don’t give up. Don’t leave us.” Dugtong ko pa at muling naging tahimik…

“Let me go bitch! I’ll kill you!” Rinig kong saad ni Katherine, kaya naman napatingin ako sa kanya. Nagpupumiglas pa ito sa mga pulis.

“Mabulok ka sa kulungan t*ngina mo!” Galit na bulong ko.

Mga ilang sandali pang paglalakad ay nakarating na kami sa ambulansya.

Sinalubong naman ako ng mga nurses at inalalayan akong isakay siya doon. Inihiga ko namin si Ashley sa hospital bed. Nilinis naman ng mga nurses ang sugat nito at isnaksak din sa kanya ang oxygen.

….

Habang nagbiyabiyahe kami, at pinagmasdan ko ang mukha ng asawa ko. Napakaganda niya talaga kahit na sobrang dami ng mga pasa niya…

“Mga p*tangina talaga kayo. Siguraduhin kong mabubulok at mamatay kayo sa kulungan!” Humahagulgol na saad ko. I can’t help myself to cry dahil nakikita ko ang asawa ko na ganito ang itsura, puno ng pasa at dugo…

Mga ilang sandali pa ay nabalik ako sa ulirat ng biglang may humawak sa kamay ko, kaya naman tinignan ko ito, si Ashley pala.

Habang hawak hawak nito ang kamay ko ay ramdam kong lalo itong humihigpit, na lalong nagpahagulgol saakin..

“H-Hon! P-Please lumaban ka, pagaling ka para saamin. ‘Wag ka munang natutulog dahil malapit na tayo…”  Humihikbi kong saad sa kanya. Ngunit nginitian lang ako nito, at mga ilang sandali pa ay biglang lumuwag ang paghawak nito sabay pikit ng mga mata…

“Hon!”

“Hon! Please…”

“H-Hon, please. Gumising ka, ‘wag ka munang matulog please…” Humahagulgol na saad ko.

T*ngina! Bakit ba nangyayari saamin ito? Ano bang nagawa naming kasalanan para mangyari ito?!

27

Ashley’s Point of View

Nagising ako ng maramdaman ko ang sakit ng bawat parte ng katawan ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata at napansin kong nakahiga pala ako sa sahig na dahilan para sumakit ang aking katawan.

“Argh! Bakit ba kasi ako nakahiga sa sahig na ito?” Daing na tanong ko sa sarili ko.

Tumayo na ako sa pagkakahiga. Pagkatayo ko ay napansin kong hindi pamilyar ang lugar na kinatatatayuan ko.

Tanging puti at itim lang ang nakikita ko. Sa madaling salita, walang laman ang lugar na ito. 

Tila bang nasa isang kahon ako na walang laman at tanging ako lang ang nasa loob non.

“Nasaan ako? Anong lugar ito?” Mahinang bulong ko.

Inilibot ko pa ang paningin ko at nagbabakasakaling merong tao dito bukod sa‘kin, ngunit bigo ako, dahil ako lang talaga ang tao dito.

“Hello!” Sigaw ko. Ngunit nag-echo lang ang boses ko.

“Meron bang tao dito?!” Sigaw ko muli. Ngunit wala talagang sumagot sa‘kin, kaya naman napaluhod nalang ako.

Mga ilang sandali pa, ay bigla kong naalala ang lahat ng mga nangyari sa‘kin…

Simula sa pagkidnapped sa akin sa Mall. Sa paghihirap sa‘kin ng mga demonyo na sina Mr. Hughe at Katherine, pati na rin ang nga tauhan ng mga ito.

Ngunit isa lang talaga ang naalala ko, at ito ang dahilan upang mapaluhod muli ako sa sahig at kasabay nito ang pag-tulo ng mga masasagana kong mga luha…

“Baby ko!” Mahinang saad ko habang humahagulgol. Hinimas ko ang aking tiyan, at walang sawang umiyak.

Siguro patay na ako or should I say patay na kami ng baby ko, kaya naman nandito kami sa lugar na walang tao…

Nabalik ako sa ulirat at napatigil ako sa pag-iyak ng may makaaninag ako ng liwanag mula sa harapan ko. Kaya naman, dahan-dahan kong itinangala ang aking ulo at humarap sa liwang na ‘yun, ngunit agad rin akong umiwas ng masilaw ako.

Humarap ako muli, hanggang masanay na ang mata ko sa liwanag na iyun.

Habang tinititigan ko ang liwanag na nagmumula sa harapan ko, ay may napansin akong mga bulto ng katawan, kung hindi ako nagkakamali, ay isang lalaki at babae ang mga ito.

“Sino kaya ang mga ito?” Mahinang tanong ko sa sarili ko.

Papalapit ang mga ito sa kinaroroonan ko. Habang papalapit ng papalapit ang mga ito, ay napapansin kong pamilyar ang bulto ng mga katawan ng mga ito.

Nang makalapit sila ay bigla nalang tumulo muli ang mga masasagana kong mga luha mula sa mga mata ko, dali dali akong tumayo mula sa pagkakaluhod.

“Ashley/Baby!” Masayang saad ng dalawang taong mahal ko.

Imbes na sagutin ang mga ito, kumaripas agad ako ng takbo papunta sa kanila. Niyakap ko ang mga ito ng mahigpit, niyakap naman ako ng mga ito ng pabalik.

Ngayon ko lang ulit narinig ang kanilang nga boses, ngayon ko lang rin ulit narinig ang magagandang ngiti na naka-ukit sa mukha ng mga ito, ngayon ko lang ulit naramdaman ang mainit at sariwang yakap na may halong pagmamahal nila.

“Ma! Pa! Babalik na po ba kayo? Alam niyo po bang miss na miss ko na po kayo? Kukunin niyo na po ba ako? Ma! Pa! P-Please isama niyo na ako, dahil pagod na pagod na ako…” Humahagulgol kong saad sa kanila. Lalo naman nila akong niyakap ng mahigpit sabay hagod sa likod at buhok ko.

“Anak, humarap ka sa‘kin.” Rinig kong saad sa‘kin ni Papa, kaya naman kumalas na ako sa pagkakayakap sa kanila at agad humarap sa kanya.

Hinawakan naman nito ang pisngi at balikat ko…

“Anak, nandito kami para gabayan ka hindi para isama ka na namin.”

“Alam mo anak, sa kondisyon mo ngayon ay dapat magpakakatatag ka, maging matapang ka kahit ano pang pagsubok ang mga maranasan mo, lalo na ngayong may anak at asawa kana!” Nakangiting saad nito, ngunit biglang napantig tenga ko sa narinig ko sa kanya.

“Papa naman, hindi ko naman asawa ‘yun. Boyfriend palang ‘yun!” Inis na saad ko sa kaniya na nagoatawa sa kanila.

“Doon na din papunta yun.”Natatawang saad ni Papa saakin.

Mga ilang sandali pa ay bigla naman magsalita si Mama, kaya naman napaharap ako sa kanya.

“Basta anak nandito lang kami para gabayan ka, kahit hindi mo kami nakikita, nandito lang kami.” Biglang saad naman ni Mama sabay turo sa puso ko.

Bigla naman umagos muli ang masasagana kong luha mula sa aking mga mata.

Alam kong mawawala na rin niyan sila. Alam kong panaginip lang ito, kaya naman sa huling pagkakataon ay niyakap kong muli ang mga ito at humagulgol sa kanila.

“Shhhhh~ ‘Wag ka ng umiyak nak, papangit ka niyan kay ganda mo pa naman.” Birong saad ni Papa saakin habang hinahagod ang likod ko.

“S-Salamat po Ma at Pa.” Masayang saad ko sa kanila sabay kalas sa yakap.

“‘Wag kang magpasalamat anak, tungkulin namin ng Papa mo sa iyo ito.” Nakangiting saad ni Mama.

“Sige na anak, aalis na kami ng Papa mo. Basta ang bilin namin sa iyo ay magpakaguerrero ka.” Nakangiting saad muli ni Mama.

Ngumiti naman ako ng pabalik sa kanila bilang tugon.

Mga ilang sandali pa ay lumabas muli ang liwanag na katulad ng kanina. Nagsimula ng maglakad ang mga ito patungo doon…

Bago pumasok ang mga ito, tumingin muli ang mga ito saakin at binigyan ako ng mga ito ng isang malawak na ngiti.

“Ang bilin namin sa‘yo anak!” Nakangiting sigaw ni Mama.

Tumango at ngumiti naman ako sa kanila bilang tugon. Mga ilang sandali pa ay pumasok na ang mga ito, pagkapasok nila ay nawala muli ang liwanag…

---

Leo’s Point of View

“H-Hon… Please magising ka na. Miss na miss na kita…” Mahinang bulong ko.

Four days passed simula nang mangyari ang trahedya sa buhay namin ni Ashley. Ang magaling kong ama at ang hitad na Katherine ay nakulong na. Sinigurado ko rin na hindi na sila makakalabas pa doon at doon na sila mabubulok at mamatay habang buhay.

Anyway, stable na ang lagay ni Ashley sabi ng Doctor ngunit hindi daw namin alam kung kailan ito magigising dahil under coma siya sa kadahilang may tama daw ito sa ulo. And one more thing, may napansin raw ang nga ito na nakakabahala ngunit magsasagawa daw sila ng test para ma-sure nila kung totoo ba ang napansin nila.

Sinabi ko na rin kay Kathleen at Vernon ang lagay ni Ashley, kaya naman labis ang pagkalungkot nila. Pinakauspan ko rin sila na ‘wag munang sabihin sa mga bata ang tungkol sa lagay ng Mama nila, dahil baka hindi nila kaya, lalo na ganito ang itsura ni Ashley.

Habang hawak hawak ko ang kamay ni Ashley ay biglang tumunog ang Multipara monitor…

‘Tiiiiiiiiiiiit~’

“N-No! It can’t be, Ashley hold on please!” Kinakabahang saad at dali daling lumabas ng room at tumakbo sa hallway.

“Doc! Ang asawa ko please!” Sigaw ko na dahilan para makuha ang atensyon ng mga tao dito.

“Help my Wife please!”

Ilang beses pa akong sumigaw at mga ilang sandali pa ay makita na akong tumatakbong doctor at mga nurses papunta sa direksyon ko.

Nang makalapit na sila sa kinaroroonan ko  ay agad pumasok ang mga ito sa room, papasok pa sana ako ng bigla akong piniglan ng isa sa mga nurses…

“Sir, maghintay nalang po kayo dito sa labas, bawal po kayong pumasok.” Mahinahong saad nito sabay sara ng pinto.

Kaya naman napahilamos nalang ako sa mukha at napaupo sa sahig…

“A-Ashley! A-Ahley please! God please don’t! Please ‘wag mo muna pong kunin ang Asawa ko!” Humahagulgol kong bulong.

28

Leo’s Point of View

Ilang oras na akong naghihintay sa labas ng room ni Ashley, at hanggang ngayon wala pa rin lumalabas na doctor o kahit isang nurse mula sa loob.

Mga ilang sandali pa ay napatingin ako ng biglang bumukas ang pinto at inuluwa nito ang doctor, kaya naman agad agad kong pinunasan ang mga umagos kong luha at agad agad rin akong tumayo upang salubungin ito.

“Doc, how is she? Is she okay? Why the Multipara Monitor suddenly rang? And it is a good sign na malapit ng magising ang asawa ko?” Sunod sunod kong tanong sa kanya. But instead answering my questions, he just gave me a bitter smile.

“Sorry Mr. Hughe but we didn’t make it. Ginawa na namin ang lahat ng aming makakaya ngunit wala talaga saamin ang kaligtasan nila. Sorry for you loss.” Malungkot na saad nito.

Para naman nabuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa mga narinig ko sa kanya… It can’t be!

Lumapit naman ako sa kanya sabay hawak ng mahigpit sa kwelyo niya.

“Ano?! Diba doctor ka?! Dapat alam mo paano mo iligtas ang asawa ko!” Galit na saad ko sa kanya.

“Mr. Hughe, tao rin kami wala sa kamay namin ang kaligtasan ng isang tao o ang kamatayan nila. Ginawa namin ang aming makakaya upang mailigtas sila ngunit hindi nila nakayanan dahil ang daming fracture ng katawan ng asawa mo at saka marami rin nawalang dugo sa katawan niya.” Mahabang saad nito, ngunit biglang napitlig ang tenga ko ng marinig ko ang salitang sila…

‘What did he mean?’ Tanong ko sa sarili ko.

“What? Sila?” Nakakunot noo kong tanong sa kanya sabay bitaw sa paghawak sa kwelyo niya.

“I guess you didn’t know Mr.Hughe. Sila, ang asawa mo at ang baby niyo. Bakit hindi ba sinabi ng asawa mo tungkol sa anak niyo? Your Wife was a 1 month pregnant but too bad they didn’t make it.” Seryosong saad nito.

Dahil sa mga nalaman ko, ay lalong tumulo ang mga luha ko, hindi ako galit kay Ashley dahil nilihim nito ang tungkol sa anak namin kundi galit ako sa sarili ko. Galit ako sa sarili ko dahil sa kapabayaan at katangahan ko ay bigla silang nawala sa kamay ko.

Habang umiiyak ako ay biglang nagkagulo sa loob ng room ni Ashley, bigla naman akong nataranta kaya naman dali dali akong tumungo sa pinto ngunit bubuksan ko palang sana ito ng bigla itong bumukas iniluwa nito ang babaeng nurse at mukha itong natataranta. Nilagpasan ako nito at lumapit ito sa Doctor.

“Doc, humihinga pa po ang pasyente!” Rinig kong saad ng nurse sa doctor. Kaya naman dali daling tumungo ang doctor sa direction ko na malapit sa pinto.

Unang pumasok ang nurse kaysa sa kanya, akala ko noong una susunod agad ang doctor, ngunit hindi pala, kundi tumigil muna ito sa harapan ko at tinapik ang balikat ko sabay ngiti. Ngumiti naman ako ng pabalik sa kanya. Pagkatapos non ay pumasok na siya.

Dahil sa narinig ko kanina ay parang nabigyan muli ako ng pag-asa. Okay lang kung hindi magsurvive ang baby basta mabuhay lang si Ashley, ngunit kung masasalba pa ang baby namin ay mas okay ‘yun.

---

Doc. Henry Point of View

Bago ako pumasok sa room ng asawa niya ay tinapik ko muna ito sa balikat at nginitian. Nginitian naman ako nito bilang tugon.

Pagpasok ko ay agad kong inilagay ang oxygen sa pasyente at kita ko ngang humihinga pa ito, ngunit parang hindi stable ang paghinga nito.

“Nurse, I-abot niyo sa‘kin ang defibrillator paddles.” Utos ko sa kanila, agad naman silang kumilos at iniabot sa‘kin ang defibrillator paddles.

I placed it on the chest of our patient at sinimulan ko na.

“Clear!” Sigaw ko.

Habang isinasagawa ko ang defibllator process ay tinitignan ko ang cardiac monitor. Sinusuri ko ito kung nagkakaroon ba ito ng comforting waveform, ngunit wala pa akong nakikita. Kaya naman sa pangalawang pagkakataon…

“Clear!”

Tinignan kong muli ang cardiac monitor, at napangiti nalang ako sa nakita ko dahil nagkaroon na ito ng comforting waveform, it means na naging stable na ang paghinga niya.

‘Thank God. This is a Miracle!’ Nakangiting saad ko sa isip ko.

“We did it!” Masayang saad ko sa mga nurses, nagpalakpakan naman ang mga ito.

Lumabas na ako mula sa room at bumungad sa akin si Mr. Hughe na naglalakad ng paikot ikot.

Nang maramdaman niya ang presensya ko ay biglang humito ito at lumapit sa‘kin.

“How’s she doc?” Tanong nito sa‘kin. Ramadam ko sa tono ng pananalita nito ang labis na pag-aalala.

“She’s stable now Mr. Hughe, kaya don’t worry. This is a Miracle!” Nakangiting saad ko sa kanya.

Nakita ko naman na nagliwanag ang mukha niya at mga ilang sandali pa at biglang bumuhos ang masasagana nitong mga luha mula sa mata. Alam kong hindi iyo umiiyak dahil sa sakit, kundi umiiyak ito dahil sa saya.

Sino bang tao ang hindi sasaya kung nabuhay muli ang mahal sa buhay? Wala naman sigurong taong ganoon ‘di ba?

“T-Thank you doc.” Humahagulgol na saad nito.

“No, ‘wag kang magpasalamat sa‘kin dahil ginawa ko lang naman ang tungkulin ko. Magpasalamat ka sa Diyos, dahil hindi ka niya pinabayaan at lalo ka pa niyang pinatatag. Magpasalamat ka rin sa kanya dahil nagkaroon ng pangalawang buhay ang asawa mo at it means na hindi pa natatapos ang takbuhin niya o kayo, kaya naman lalo kang magpakatatag dahil alam naman natin na marami pang mga suliranin ang madadaan natin.” Nakangiti kong saad sa kanya. Dahil sa mga sinabi ko ay napangiti siya.

Mga ilang sandali pa ay nabalik kami sa ulirat ng biglang may maliit na boses ang sumigaw,

“Daddy!”

Kaya naman sabay kaming napatingin sa direksyon na ‘yun kung saan nanggaling ang boses at nakita ko ang dalawang batang lalake or should I say twin na tumatakbo papalapit sa kinaroroonan namin, sabandang gilid naman nila ay isang babae at lalaki na suri ko ay kasing edad lang sila ng asawa ni Mr. Hughe.

Nang makalapit sila sa kinaroroonan namin ay agad nilang yinakap sa binti si Mr. Hughe, at bumuhos ang mga luha ng mga ‘to.

“Daddy/Dad!” Sabay na saad ng dalawa.

Lumuhod naman si Mr. Hughe para mapantayan ang mga ito sabay yakap sa dalawa.

I felt it in myself na miss na miss nila ang isa’t-isa.

Napangiti naman ako sa nakikita ko.

‘How I wish maging ganito din ang magiging mga anak namin ng Asawa ko.’ Nakangiting saad ko sa sarili ko.

Mga ilang sandali pa ay napagdesisyonan ko ng umalis, hindi na rin ako nagpaalam para ‘di na masira ang moment nila.

TY

Happy 5.85k reads at 1k votes po.

Maraming

maraming salamat po sa inyo. Kung hindi po dahil sa inyo ay hindi ko po ito ma-achive, kaya sobrang thankful po ako sa inyo.

Nagpapasalamat din po ako kay Ate @biisool kung hindi po dahil sa

pagrecommend

niya sa storyang ito sa inyo ay hindi po ito magiging popular.

Maraming

Maraming

Salamat

po!

Advance Happy New Year po🥂🎉 and keep safe and God bless po.

29

Leo’s Point of View

Doc. Henry and I was talking ng may marinig kaming maliliit na boses na sumisigaw kaya naman napalingon kami sa direksyon na ‘yun at nakita ko ang kambal na tumatakbo papunta sa direksyon namin, kasama ng mga ito sina Kathleen at Vernon.

“Daddy/Dad!” Sigaw ng mga ito.

Nang makalapit sila sa kinaroroonan namin ayan agad agad akong niyakap sa binti ng dalawa.

Lumuhod naman ako para mapantayan ko sila sabay yakap.

Habang nakayakap ang mga ‘to saakin, ay bigla kong narinig ang pag-iyak nila.

“Shhhh~ Don’t cry babies.” Pagpapatahan ko habang hinahagod ang likod nila.

Mga ilang sandali pa ay kumalas na kami sa yakapan sabay harap sa kanila. Pinunasan ko rin ang mga luhang nasa mukha nila’t sabay ngiti.

“Daddy why you didn’t tell us about Mama po? Why you didn’t tell us na nakauwi at nailigtas niyo na po si Mama?” Serysosong saad ni Zayn.

Bigla naman kumunot ang noo ko sa tanong nito.

‘How did he know?’ Tanong ko sa isip ko.

Kaya naman agad kong tinignan sina Vernon at Kathleen na nasa likuran ng mga bata, nagbigay naman ito ng sign na maguusap nalang daw kami mamaya.

Napailing naman ako’t muling hinarap ang kambal.

“I didn’t tell this kind of thing to you guys because it’s too serious and I don’t want you to worry about this kind of thing. I hope you guys understand.” Nakangiti kong saad sa kanila.

”Daddy where’s Mama po?” Takang tanong naman ni Harley.

Sasabihin ko sana na hindi muna pwede ngunit nagsalita pa ito…

“We want to see her po Daddy.” Dugtong pa nito habang naka pout. Tsk! The secret weapon na naman…

I let out a heavy sigh bago tumayo mula sa pagkakaluhod.

Nang makatayo na ako ay agad kong hinawakan ang kamay ng dalawa at naglakad patungo sa pinto ng room.

Pumasok na kami sa loob at laking gulat ko nalang nang biglang humiwalay ang mga ito mula sa pagkakahawak at agad tumakbo papunta sa unconscious na Mama nila.

Lalapitan ko na sana ang mga ito ng bigla akong pigilan nina Vernon at Kathleen. Tinignan ko naman ang mga ito ng may pagtataka.

“Leo, aalis muna kami. Babalik nalang kami mamaya para bisitahin si Ashley at ang mga bata. Bibili na rin kami ng lunch natin okay.” Nakangiting saad sa‘kin ni Kathleen.

T*ngina! Akala ko ano, ‘yun lang pala.

Tumango naman ako bilang tugon sa kanila’t sabay alis sa harapan nila’t nilapitan ang mga kambal.

“Mama!/ Mama, wake up na po!” Humahagulgol na saad ng dalawa habang hawak hawak ang kamay ng Mama nila.

“M-Mama wake up na po. H-Hahalikan at yayakapin pa po namin kayo every morning and night po ni kuya and Daddy. ‘Di ba po ‘yun ‘yung gusto mo po.” Humahagulgol na saad ni Harley sabay yakap sa Mama niya.

Habang pinagmamasdan silang umiyak sa harapan ng Mama nila, I can’t help myself too to cry. Every words that they‘d say was full of love and worries, and I can feel it.

I hate myself. I hated myself! Dahil kung hindi lang dahil sa kapabayaan ko ay hindi mangyayari ang mga ganitong bagay.

Bawat patak ng mga luha nila ay parang tinutusok ang puso ko ng maraming karayom. I know that I’m tough pagdating sa ibang tao but pagdating sa pamilya ko it’s makes me weak lalo na sa mga ganitong sitwasyon.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong wala ng umiiyak, kaya naman napatingin ako sa kambal, at laking gulat ko nalang nang makita ko ang mga ito na natutulog sa tabi ng Mama nila, siguro ‘di ko napansin kanina. Kaya naman nilapitan ko ang mga ito, pagkalapit ko sa kanila ay nakita ko sa pagmumukha ng mga ito ang sakit. Sakit na dulot ko.

Habang pinagmamasdan ko ang mga ito ay narinig kong bumukas ang pinto kaya naman napatingin ako doon at nakita ko si Vernon at Ashley na may dala dalang pagkain, tumugo ito na parang sala dito sa room ni Ashley.

Nilapitan ko naman ang mga ito at umupo sa sofa doon.

“So, kumusta ka naman?” Bungad ni Kath sa‘kin sabay upo sa sofa.

“I’m fine.” Simpleng saad ko sa kanya.

Bigla naman umupo si Vernon sa sofa kung saan ang inuupuan ni Kathleen.

“Pare, alam naman namin na hindi ka okay. Basta nandito lang kami pag may kailangan ka o kailangan mo ng tulong. Nandito lang kami para umantabay sa iyo.”  Nakangiting saad ni Vernon na tinanguan naman ni Kathleen.

“Okay thank you then. Anyway paano pala kayo nakapunta dito? At bakit kasama niyo pa ang mga bata?” Malumanay kong tanong sa kanila.

“Miss ka na daw nila, and sorry dahil hindi ko na keep ang promise ko na hindi ko sasabihin sa kanila ang tungkol sa Mama nila. Naawa kasi ako sa mga bata dahil palagi nalang silang umiiyak at nagkakaroon ng nightmare about their Mama.” Malungkot na saad ni Kathleen.

Bigla naman kumunot ang noo ka sinabi ni Kathleen…

“Huh?” Takang tanong ko sa kanya. I didn’t know na palagi pala ang mga itong umiiyak nor nanaginip ng masama.

“Yes, she’s right pare. Every night palagi silang umiiyak and they are having a nightmare about their Mama. Ikaw pa nga ang hinahanap nila but we didn’t bother to call nor text you dahil alam naming madami kang inaasikaso.” Dugtong naman ni Vernon habang nakaakbay kay Kathleen.

“Thank you so much. Kung hindi dahil sa inyo ay hindi ko makakayanan ito.” Nakangiting saad ko sa kanila.

“No, you don’t need to thank us. Pamangkin na ang turing namin sa mga bata ‘no.” Natatawang saad ni Kathleen.

I’m thankful dahil nagkaroon ng ganitong kaibigan si Ashley…

“Anyway, kumusta na pala si Ashley?“ Pagbago sa topic ni Kathleen habang serysosong nakatingin sa kama kung saan natutulog ang tatlo.

“She’s under in coma, we didn’t know kung kailan siya magigising. You know what yesterday, I thought na mamatay na siya because the Monitor is suddenly rang, halos mataranta ako kahapon kaya naman dali dali akong tumawag ng doctor at ni-respond naman nila ito. Mga ilang oras ang lumipas lumabas na ang doctor at sinabing they didn’t make it hindi nila nasagip ang mag-ina ko.” I said habang pinipigilang tumulo ang mga luha ko.  kahapon.

Nakita ko naman na biglang umiyak si Kathleen at bigla nitong niyakap si Vernon.

“Wait? What sila? You mean buntis si Ashley?” Takang tanong ni Vernon.

“Yeah, kahapon ko lang din ito nalaman, hindi daw kasi makapit ang bata kaya nalaglag ito.”

Sinabi ko ang lahat na mga nangyari kahapon. Kaya naman si Kathleen ay walang tigil ito sa kakaiyak. Pinagusapan din namin ang tungkol sa mga bata, ngunit nakuha ang atensyon namin ng biglang sumigaw si Harley kaya naman napatingin kami sa direksyon nila.

“Daddy! Mama’s hand is moving. Look!” Sigaw nito kaya naman pati ang kuya niyang natutulog ay nagising dahil sa ingay ng sigaw niya.

Dahil sa narinig namin kay Harley ay dali-dali kaming tumayo at nilapitan si Ashley. Bumaba din ang kambal mula sa higaan at nilapitan ako.

“We’ll call a doctor!” Natatarantang saad ni Kathleen at Vernon sabay labas ng kwarto.

Habang pinagmamasadan namin si Ashley sa paggalaw ng kamay nito ay bigla naman akong napatingin sa kanyang mukha at kita ko na unti-unti nf bumubukas ang mga mata nito.

“Kuya look, nagigising na si Mama!” Masayang saad ni Harley kay Zayn na nginitian at tinanguan naman ng kuya niya bilang tugon. Napangiti naman ako dahil sa mga inasal ng mga ‘to.

Nang tulyan ng bumukas ang mga mata nito ay nilapitan agad ito ng kambal at niyakap ng mahigpit.

“Maam! Gising na po kayo!” Masayang saad ng kambal.

“Ouch! Babies baba muna kayo, baka mabinat si Mama. Anyway, miss ko na rin kayo mga babies ko!” Naluluhang saad nito.

Nang matapos ang drama nila ay kumalas na ang mga kambal sa yakapan nila, kaya naman lumapit na ako sa kanya sabay yakap rito. Nahagip ko pa itong gulat, ngunit pinabayaan ko nalang ‘yun.

“Hon! Finally you’re awake. Thank God!” Masayang saad ko sa kanya sabay kalas sa yakap at hinalikan ito sa labi.

The kiss I am giving to her is full of passion and love.

Nang mawalan na ako ng hininga ay kumalas na ako sa halik at hinarap ito. Kita ko naman sa mukha nito ang pagkagulat…

“Who are you?” Biglang saad nito saakin.

Para naman akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa sinabi niya. Dahil sa sinabi niya ay ‘di ko napigilan ang sarili ko na mapaiyak…

“Bakit ang mga anak natin ay hindi mo nakalimutan? Bakit ako nakalimutan mo? Why?” Mahinang bulong ko habang nakatingin sa kanya.

30

WARNING!

This Chapter you’re about to read may not suitable for all audiences, mostly the readers who aren’t open minded YET. So please, kindly

r

ead at your own risk!

Ashley’s Point of View

It’s been a week nang magising ako at may nagpakilala saakin na lalaki; lalaki na boyfriend and soon to be husband ko daw. His name was Leo. I don’t know why pero tuwing lumalapit siya saakin ay iba ang nararamdaman ko.

Ilang ulit niya rin sinabi saakin na mahal na mahal daw namin ang isa’t-isa noon at kahit hindi daw ko naalaala ang nakaraan ko tungkol sa kanya ngayon ay hindi pa rin daw siya titigil na ipaalala ang mga ‘to.

Hindi rin naman ito nabigo sa pangako niya dahil araw-araw itong nagdadala ng mga roses at mga favorites things ko pag pumupunta siya dito, hindi ko alam kung saan niya nalaman ang mga favorites ko, kaya naman tinanong ko siya and he said na alam niya daw ito dati pa, dahil nga his my boyfriend and mahal na mahal niya ako. Pero infairness, kahit hindi ko pa siya naalala ay kinikilig na agad ako sa mga ginagawa niya.

But one more thing, nagulat din ako sa sinabi niya na anak niya rin daw ang mga anak ko. Hindi rin naman maipagkakaila na mukhang mga anak niya sina Zayn and Harley dahil talagang magkamukha ang mga ito, ngunit kahit na ganoon ay hindi pa rin ako kumbinsido, kaya naman tinanong ko ang mga anak ko tungkol dito, na kung totoo ba na Daddy nila si Leo and they said the same thing. Tinanong ko rin sina Vernon and Kathleen and they said the same thing din.

Anyway, nandito pa rin ako sa hospital, actually magaling na rin naman ako at naghihilom na rin ang mga sugat ko, basta inumin ko lang regularly ang mga gamot na binigay ni Doc. Henry ay pwede na akong umuwi, but Leo declined it dahil hanggang hindi daw bumabalik ang mga alaala ko tungkol sa kanya ay hindi pa rin daw ako makakalabas dito.

Wala rin ang kambal ngayon, dah pumasok ang mga ito sa school, sina Vernon at Kathleen naman ay pumasok sa work dahil may urgent meeting daw sila.

Tanging kaming dalawa lang ni Leo ang nandito. Nakaupo ako sa kama habang nagbabalat ng prutas at siya naman ay nasa sofa habang busying-busy sa pagtipa sa laptop niya. I think work related ‘yun. Sabi kasi saakin nina Kathleen at mga anak ko ay may sariling company daw ito, well it’s obvious tho, sa mga suot palang niya, kitang kita na mayaman na siya but napapaisip ako kung bakit hindi ito pumapasok sa trabaho niya.

Habang tinititigan ko ito, ay bigla akong napatili ng bigla akong masugatan sa knife…

“Ahhh!” Tili ko na dahilan para mapatingin ito sa pwesto ko…

“Hon what happen?” Nag-aalalang tanong nito sabay karipas ng takbo papunta sa pwesto ko. Nang makalapit siya sa pwesto ko ay agad niya hatang napansin ang dugo mula sa daliri ko kaya naman agad niyang hinawakan ito.

“Hon, bakit ka kasi hindi nagiingat.” Pangaral nito sa‘kin.

Bigla naman ako nainis sa sinabi niya.

“Hoy damuhog ka! Una sa lahat ‘wag mo akong tawaging hon. Pangalawa nagiingat ako ‘no. May iniisip lang ako kaya nasugatan ako!” Inis na saad ko sa kanya.

“Tsk!” Bulong nito ngunit sakto lang para marinig ko.

Mga ilang sandali pa ay nagulat ako nang  bigla niyang tinaas ang kamay ko at bigla niya itong sinubo, naramdaman ko naman na sinipsip niya ito…

“H-Hoy tanggalin mo nga ‘yan, anong ginagawa mo?!” Gulat na saad ko sa kanya habang inilalayo ang ulo nito…

Mga ilang sandali pa ay iniluwa naman nito ang daliri ko at tinignan ako nito ng daretso sa mata, iba ang nakikita kong awra sa itsura mga mata niy ngayon. Ewan ko ba kung ano ito, basta hindi ko mapaliwanag ang tingin na binibigay niya saakin.

“Saving the blood. Bawal ang magsayang ng dugo ngayon, lalo na ang daming nangangailangan ng dugo, kaya imbes na itapon, iinumin ko nalang.” Nahihibang na saad nito sabay subo ulit sa daliri ko.

“Ughh…” Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapaungol ng lalo niyang sinipsip ang daliri ko. Mainit din ang bibig nito na nagbibigay ng init sa katawan ko, at ‘yun ang ‘di ko maintindihan.

“Ughh!” Ungol ko ulit nang bigla niyang kagatin ito. T*ngina! Instead na masaktan ako lalo akong nasasarapan.

Habang tumatagal ang pagsipsip nito sa daliri ko ay lalo akong nagiinit. And I can feel in myself na I’m wet…

Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong gumagapang na ang kamay nito. Mula sa likod hanggang sa dibdib ko. Ang bawat paghawak nito ay may halong init; init na lalong nagpapainit sa katawan ko.

“Ughh! Sige pa!” Hiyaw ko. Tila bang wala na ako sa sarili kong wisyo at bigla ko nalang nasabi ang katagang ‘yun.

Bigla naman itong napangisi dahil sa sinabi ko…

Habang sarap na sarap ako sa ginagawa niya ay bigla itong tumigil na ikinaginhawa ko, ngunit kahit na ganoon ay parang kulang pa. I want more. Gusto ko hindi lang ‘yun ang gawin niya sa‘kin, I want to feel his big and hard like a rock shaft in my wet p*ssy.

“Hindi pwede…” Rinig kong saad nito. Ramdam ko sa tono nito ang hirap din.

Kaya naman nang akmang aalis na ito ay dali dali kong hinawakan ang batok niya at siniil ito ng halik.

Noong una ay hindi ito tumutugon sa halik ko ngumit habang tumagal ay humahalik na rin ito ng pabalik at mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang na siya na ang nagmamando ng halikan namin.

Habang tumatagal ang halikan namin ay mas lalo akong nagiinit. Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong  wala na pala akong saplot.

Pababa na rin ng pababa ang halik nito. Mula sa labi ko, sa jawline, hanggang sa leeg ko. The way he kiss me, I can feel the lust and love.

Napahiga na kami sa hospital bed at kahit na ganoon ay wala pa rin itong tigil sa paghalik, tila bang uhaw na uhaw ito. Mga ilang sandali pa ay bigla niyang pinutol ang halikan namin at tumayo ito, akala ko noong una ay aalis na ito ngunit akala ko lang pala ‘yun, dahil bigla niyang tinanggal ang polo nito, na dahilan para tumambad sa‘kin ang perfect sculptured body nito. Mula sa malapad na broad chest nito, mga malalaking braso, hanggang sa eight packs abs nito. Nag-padagdag pa sa ka-hotness nito ang pawis niya.

Mga ilang sandali pa ay walang pakundangang nitong tinanggal ang sinturon ng slack niya, at dali daling ibinaba ito, kaya naman tumambad sa‘kin ang naghuhuminding nitong ari mula sa loob ng brief niya, tila bang gusto na nitong lumabas at pumasok sa loob ko. Akala ko noong una ay hindi niya muna aalisin ang brief nito ngunit nagkamali pala ako, dahil bigla niya itong binaba at parang spring ang sampung pulgada nitong ari na nagpatalbog-talbog sa eight packs nitong abs.

Habang pinagmamasdan ko ang katawan at ari nito ay bigla akong napalunok, tila bang gusto ko ng magback out at matulog na lang.

Habang pinagmamadan ko ang katawan nito ay pumaibabaw naman ang tingin ko sa mukha niya at nakita ko naman ang isang malaking ngising nakahugit sa labi niya at dali ding lumapit sa‘kin at muling sinunggaban ng halik, binuka ko narin ang bibig ko upang malaya nitong maipasok ang dila niya.

“Ughh!” Ungol ko ng bigla niyang itaas ang mga binti ko at idinantay sa balikat niya sabay hawak sa namamasa kong p*ssy…

“You’re so wet honey…” Nakangising saad nito and he suddenly put his index finger in it.

“Ugh! Dahan dahan lang please!” Hiyaw ko. Daliri pa lang ang ipinasok niya pero agad na akong nasaktan…

“Nireready lang kita honey…” Saad nito sabay dagdag ulit ng dalawang daliri na dahilan para maging tatlo ito. Napatingala nalang ako sa ceiling dahil sa sarap.

“Ughh!”

He keeps pushing and pulling his fingers in my wet p*ssy and it’s makes me really hot.

“I’m cumming!” Sigaw ko pero biglang hindi natuloy ang paglabas ng orgasm ko nang bigla itong tumigil.

Tinignan ko naman ito ng pagtataka.

“Hindi pa oras hon. Dapat pati ako mapaligaya, hindi lang ikaw.” Nakangising saad nito.

Hindi ko man nakikita ngunit naramdaman ko naman na ipinwesto na nito ang naghuhuminding nitong ari sa puwerta ko at mga segundo lang ay nabigla ako ng bigla niya itong pinasok. Pinasok niya ito ng sagad na sagad, mga ilang sandali pa ay bigla itong umulos na parang wala ng bukas…

“Ugh! Dahan dahan lang. Masakit!” Hiyaw ko, ngunit tila bang wala itong narinig at patuloy lang ito sa pag-ulos.

“Ughhh! F*ck!” Ungol nito.

Mga ilang ulos pa ay hindi ko na naramdaman ang sakit dahil sa pagulos nito, and it means na sanay na ako sa laki niya, kaya naman dahil sarap na saeap na ako ay nakikipagsabayan na rin ako sa kanya.

“Ughh! ‘Yan Leo sige pa!” Ungol ko.

“Hon! Malapit na ako ughh!” Saad nito at binilisan ang pag-ulos nito..

“Ilabas mo! ‘Wag mong iputok sa loob!” Saad ko sa kanya, ngunit parang wala itong narinig at paluloy lang ito sa pag-ulos. Bawat bilis ng pag-ulos nito ay ramdam ko ang laki at init ng ari nito…

“Leo! Ilabas mo na!” Sigaw kong muli ngunit wala talaga itong naririnig at lalo nitong binibilisan ang pag-ulos nito, mga ilang sandali pa ay naramdaman ko nalang sa loob ko ang paglabas ng hot juice niya. Ramdam ko rin na sobrang dami nitong inilabas.

Mga ilang sandali pa ay natapos na rin ang paglabas ng juice nito at naramdaman ko nalang na inilabas na nito ang naghuhuminding nitong ari na nagpaginahawa sa loob ko, kasabay nito ang pag-agos ng konting juice sa mga hita ko.

Nabigla naman ako ng bigla niyang hinawakan ang p*ssy ko at sabay pasok ng tatlong daliri nito. Walang sawang inilabas pasok nito ang mga daliri niya…

“Ugh! Malapit na ako!” Hiyaw ko, at mga ilang sandali ay naramdaman ko nalang na nilabasan na rin ako.

Bigla naman akong nanghina dahil sa ginawa namin. Tila ba nawala ang lakas ng katawan ko at gusto ko nalang matulog…

Mga ilang sandali pa ay bigla ako nitong hinalikan, ngunit saglit lang ‘yun dahil pinutol ko na agad.

“I love you.” Malambing na saad nito.

Hindi ako nagrespond sa sinabi niya dahil nga pagod na ako at gusto ko nalang matulog, nang ipikit ko na ang mga mata ko ay biglang nagsalita si Leo…

“Hon ‘wag ka munang matulog dahil nagsisimula palang tayo. Kung hindi mo ‘ko maalala sa term na pagpapaalala ko sa ‘yo sa mga nag daang araw, ibang term naman ang gagamitin ko para ipaalala sayo kung ano ang sarap, baka sa ganitong paraan ay maalala mo ulit ako.” Saad nito sabay taas muli sa mga binti ko at naramdaman ko nalang na itinutok muki nito ang naghuhuminding nitong ari at binigyan ako ng isang malakas at bagsak na ulos…

And the rest was all history…

31

Kathleen’s Point of View

“Kids magbihis na kayo para sa school!” Utos ko sa mga bata na agad naman nilang sinunod.

Nandito kami ngayon sa bahay nina Ashley at Leo, actually dito na rin kami natutulog ni Vernon because walang magbabantay sa mga bata sa kadahilanang nasa hospital ang mag-asawa. Anyway, ako at ang mga bata lang ang nandito ngayon dahil si Verno ay pumasok na sa trabaho niya.

Mga ilang minuto lang ang lumipas ay bumaba na rin ang mga bata mula sa itaas. Pinauna ko na silang sumakay sa kotse, ako naman sinugurado ko munang nakapatay lahat ang mga switch, pagkatapos non ay lumabas na rin ako ako sa bahay at nilock ito, at nagtunggo na rin sa kotse’t sumakay.

…

Habang nagbiyabiyahe kami ay biglang nagsalita si Harley…

“Tita, is Mama po ba maalala pa po ba si Daddy?” Malungkot na tanong nito sa‘kin.

“I don’t know baby, just let the God control it. But sigurado naman ako na maalala ng Mama mo ang Daddy mo.” Malumanay kong saad sa kanya, nginitian naman ako nito bilang tugon, ngumiti naman ako sa kanya ng pabalik at tumingin na muli sa daan. Si Zayn naman ay tahimik lang na nagbabasa ng libro.

Hindi ko naman kasi alam kung kailan din ma-aalala ni Ashley si Leo. Naawa na rin nga ako kay Leo dahil mukhang nahihirapan din siya sa sitwasyon niya ngayon.  At saka sabi din naman ng doctor na normal lang daw ang makalimot ang tao lalo na kung nagkaroon ng matinding fracture ang ulo niya or ang katawan niya aside from that, mga one month or weeks lang babalik din naman ang alaala niya, kaya wala naman dapat ipag-alala.

---

Ashley’s Point of View

Nagising ako ng may maramdaman akong matigas na kumikiskis sa may bandang pwerta ko, ramdam ko rin na masakit ang balakang ko, kaya naman dahan dahan kong binuksan ang aking mga mata…

Nang mabuksan ko na ang aking mga mata ay nagulat ako nang makita kong may nakayakap sa ‘kin, si Leo. Si Leo na hibad ang katawan. Paharap din itong nakayakap sa‘kin, hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na tumingin sa ibaba nito, at nagulat ako sa nakita ko, kaya naman pala may matigas na kumikiskis sa‘kin ay dahil sa shaft nito na tigas na tigas, kaya naman napaatras ako sa higaan na dahilan para sumakit lalo ang balakang ko…

“Aray!” Daing ko. Naalala ko naman ang mga nangyari kahapon, kaya naman hindi ko napigilan ang pamulahan, tila bang iniisip ko palang ang mga nangyari kahapon ay parang natuturn-on ulit ako.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong puno na ang pantog ko, kaya naman napagdesisyonan kong tumayo at pumunta sa CR, ngunit, tatayo pa lamang ako ng bigla niya akong hilain at binigyan ng mahigpit na yakap.

“

Aray!” Hindi ko napigilan ang mapasigaw dahil sa sakit na naramdaman ko, tila bang nabigla ang aking balakang nang hilain niya ako…

Dahil sa pag-sigaw ko ay bigla ko hata siyang nagising at bigla itong napatayo sa higaan…

“Hon! Are you okay? Bakit ka sumigaw?” Nagaalalang tanong nito. Ngunit instead na magfocus sa mga tanong nito, at biglang umagaw sa atenston ko ang batak nitong katawan at ang naghuhuminding nitong ari…

“Shookt!” Mahinang bulong ko…

Mga ilang sandali pa ay napatingin naman ako sa mukha niya at nakita ko ang isang malaking guhit na ngisi nito sa labi.

“Hon, you’re drooling.” Nakangising saad nito, kaya naman dali dali kong pinunasan ang labi ko, ngunit pag-kapa ko palang ay wala naman palang laway, kaya naman naaayuko ako.

T*ngina! You’re so dumb Ashley!

Siguro kung titingin ako sa salamin makikita kong pulang-pula na ako dahil sa kahihiyan na ginawa ko…

“Alam mo hon, makakain mo naman ako, anytime and anywhere, napaghahalataang pinagnanasaan mo kasi ako. Hon, but it’s okay because I’m all yours. But for the mean time, pagaling ka na muna.” Saad nito. Kahit hindi ko siya kaharap ay ramdam ko ang nakakalokong ngiti at tingin nito.

Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong hinawakan nito ang baba ko at sabay harap sa kanya…

“You’re so beautiful when you’re blushing hon.” Nakangising saad nito sabay tawa, dahil sa inis ko sa kanya au kinuha ko ang isang unan at binato sa kanya ngunit nakailag siya.

“Anyway, I’m going to take a bath hon, sabihin mo lang kung sasama ka!”  Natatawang saad nito sabay tayo mula sa pagkakaupo sa kama.

“Tse! No way!” Inis na saad ko sa kanya. Siya naman ay napatawa lang at dumeretso na sa CR.

Ngunit akala ko papasok na ito ng bigla itong humarap saakin…

“Are you sure?” Nakangising tanong nito, kaya naman kinuha ko muli ang isang unan at binato ito sa kanta, ngunit nakaipag muli ito dahil bigla itong pumasok sa CR sabay sara ng pinto. Narinig ko naman itong napatawa.

…

Mga ilang sandali pa ay narinig kong bumukas ang CR, kaya naman napatingin ako doon at nakita ko naman siya. Tanging sweat short at white sando lang ang suot nito na lalong nagpahot sa kanya.

T*ngina! Sobrang unfair ng mundo! Paano ba naman kasi, kahit magulo ang buhok nito ay sobrang gwapo pa rin niya…

Nang maramdaman kong nakatitig na rin ito sa‘kin at dali dali na akong tumayo mula sa higaan, nang nakatayo na ako ay naramdaman ko ang mainit at malagkit na likido na biglang dumaloy mula sa pagitan ng hita ko hanggang sa paa ko, kaya naman napatingin ako doon at nakita ko ang puti na malagkit at mainit na likido, mga ilang sandali pa ay bigla ko naman naalala na nagpaputok pala ng organismo si Leo mula sa loob ko, siguro dahil sobrang dami non ay hindi kinaya ng palooban ko…

“L-Leo… ” Kinakabahang saad ko…

“Yeah?” Tanong nito sabat lapit sa‘kin. Bigla naman nitong hinawakan ang kamay ko…

“What’s the matter?” Dugtong pa nito, ramdam ko naman sa tono niya ang pag-aalala…

“W-What if mabuntis ulit ako?” Kinakabahang tanong ko sa kanya at nagbabadya na naman tumulo ang mga luha ko.

Ngunit imbes na sumagot ito, ay bigla niya akong inalalayang maglakad papasok sa Cr at inupo sa counter top.

“Shhhhh~ Pananagutan ko ang bata Ashley.  Syempre may anak na tayong dalawa at kambal pa, at pag nagkaanak ulit tayo, ay magiging masaya ako at mas iingatan kita dahil baka malaglag na naman ang baby natin.” Nakangiting saad ko sa kanya…

“Huh?“ Takang tanong ko sa kanya.

‘What does he mean? Nagkababy na kami pero nalaglag ito?’ Naguguluhang tanong ko sa sarili ko.

“Yeah, nalaglag ang baby natin because mahina ang kapit ng bata sa iyo.” Seryosong saad nito.

Pinaka-isip ko naman ito kung totoo na ang sinasabi niya, pilit kong inaalala ang nakaraan ko, ngunit bigla naman sumakit ang ulo ko, kaya naman napahawak ako sa sintido ko…

“Ahhhhh!” Tili ko dahil sa sakit…

“H-Hon are you okay?” Nagaalalang tanong nito.

Pinipilit kong maalala ang baby na ‘yun /pero kung kailan kong pilit na gustong maalala ay lalong sumasakit ang ulo ko.

“H-Hon ‘wag mo nang munang alalahanin ‘yun, lalong makakasama ‘yan sa‘yo kung pilit mong inaalala ang nakaraan mo.” Rinig kong saad ni Leo, pero hindi ko ito pinakinggan at mas lalo kong inaalala ang mga pangyayari dati. Ngunit lalo lang sumakit ang ulo ko at bigla akong nanghina.

“H-Hon!” Rinig kong sigaw ni Leo, ngunit unti unti ng nagiging blanko ang paningin ko.

---

Leo’s Point of View

Tinititignan ko ngayon ang asawa ko habang mahimbing na natutulog, magigising na rin naman daw siya maya maya lamang sabi ni Doc. Henry. Tinanong ko naman sa kanya kung anong sanhi ng pagkahimatay niya kanina, at sinabi naman nito ay pagod lang siya at kailangan niya muna taw dapat magpahinga at bawal raw muna siyang pagurin.

Pagkatapos ko itong pagmasdan ay napagdesiyunan ko nalang na ituloy ang ginagawa ko kahapon.

Mga ilang oras akong nagtitipa sa laptop ko nang may marinig akong umiiyak.

Bigla naman akong napatingin sa kinaroroonan ni Ashley, at nakita ko itong umiiyak, kaya naman agad akong napatayo mula sa pagkakaupo at nilapitan ito…

Pagkalapit ko sa kanya ay bigla niya akong yinakap at humagulgol.

“Shhhhh~” Pagtahan ko sa kanya.

“L-Leo naalala ko na ang lahat.” Saad nito na ikinatuwa ko. Kumalas na ako sa pagkakayakap sa kanya at hinawakan ang mukha nito.

“Talaga hon?” Nakangiting tanong ko sa kanya, tumango naman ito bilang tugon kaya naman hinalikan ko ito at hinalikan  naman ako nito ng pabalik…

Mga ilang sandali pa ay kumalas na rin kami sa halikan…

“Leo, ang baby natin. Sorry dahil nilihim ko sa ‘yo.” Humahagulgol na saad nito.

“Shhhhh~ It’s okay. I already know and Im not mad at you.” Nakangiting saad ko sa kanya at yinakap muli ito.

Sobrang saya ko dahil naalala niya na ako, kaya naman matutuloy na ang binabalak kong plano….

32

Ashley’s Point of View

Days passed simula ng maalala ko na ang lahat, sina Leo at ang nawala naming baby.

Sa totoo lang hindi ko talaga kinaya ang pagkawala ng mumos kong anak, sapagkat hindi pa siya nailalabas sa mundong ito, ay nawala na siya. Napakahirap… Napakahirap para saakin bilang magulang ang mawalan ng anak.

Gabi-gabi akong nananigip at umiiyak tungkol sa anak ko, tila bang kinakain ako ng sarili kong konsensya. Alam kong kasalanan ko ang lahat kung bakit nawala ang baby namin ni Leo. Kung hindi ko nilihim ang tungkol sa Baby namin, ay sana nasa sinapupunan ko pa siya ngayon.

At kung hindi ko rin sinagot at naging kami ni Leo, ay hindi sisirain o guguluhin ang buhay namin ng Daddy niya, ngunit kahit na ganoon, ay maganda naman ang naging resulta, dahil kung hindi kami nagkita muli ni Leo, ay hanggang ngayon ay hindi pa rin makikilala ng kambal ang Daddy nila at hindi rin sila sasaya ng katulad ng ngayon.

Napagalaman ko rin na nakulong na ang dalawang demonyo, sa totoo lang naawa pa rin naman ako sa kanila, ngunit parang mas umibabaw saakin ang galit dahil sa mga ginawa ng mga ito.

Anyway, kasalukuyan na kaming nag-iimpake ni Kathleen ng gamit ko dahil uuwi na ako sa impyernong lugar na ito. Sa totoo lang, ayoko talaga sa hospital dahil sari-sari ang mga amoy dito. Kaya habang tumatagal ako dito, ay parang nahihilo ako.

Kaming dalawa lang ni Kathleen ang nandito sa hospital. Si Vernon kasi ay sinundo na ang Kambal galing sa school at napagdesisyunan niyang ipapasyal niya muna daw ang mga ito. Nagpapasalamat nga ako kina Vernon at Kathleen, dahil kung hindi dahil sa kanila ay baka losyang na ngayon si Leo.

Si Leo naman ay may aasikasuhin lang muna daw siya pero babalik din naman daw agad.

Speaking of Leo, naalala ko na naman ang mga nangyaring kababalagahn saamin noong isang araw. Hindi ko mapigilang pamulahan ng maalala ko rin ang ari nito, juice colored ang laki ba naman kasi, dati naman kasi ay malaki rin ito ngunit parang mas lumaki ito ngayon. Kaya hindi ako makapaniwala na nakaya ko ‘yun. Naiimagine ko tuloy ang mga nangyari saamin.

“Ashley!”

“Ash!”

“Huy!”

“Hoy Ashley! T*ngina mo!”

Nabalik ako sa ulirat nang biglang may bumatok sa‘kin kaya naman bigla akong napatili dahil sa sakit…

“Aray!”

Tumingin naman ako kay Kathleen ng nakakunot ang noo, para bang pinapahiwatig ko sa kanya kung bakit niya ako binatok?! Ngunit instead na sagutin ako, tinatapunan niya lang ako ng masamang tingin…

‘Punyetang babaeng ‘to, anong problema nito?’ Tanong ko sa sarili ko.

“Hoy babae ka! Ano bang problema mo? Bakit bigla-bigla ka namamatok huh?! Sobrang sakit kaya…” Inis kong saad sa kanya habang hinihimas ang batok ko.

“Sorry naman, kasi naman, kanina pa ako nagkwekwento dito tapos hindi ka naman pala nakikinig! Tapos para ka pang baliw na ngiti-ngiti at magba-blush!” Inis na saad nito.

Napayuko nalang ako dahil sa sinabi niya, takte naman, ganoon na pala ako kahalata.

Mga ilang sandali pa ay bigla akong napatingin sa kanya nang bigla itong magsalita…

“Si Leo ba ‘yang iniisip mo. Sabihin mo nga saakin Ashley, may nangyari na naman ba sa inyo?” Tanong nito habang binibigyan niya ako ng mapanuksong tingin.

“A-Anong s-sinasabi mo? W-Wala… W-Walang nangyari sa‘min.” Nabubulol kong saad sa kanya. T*ngina! Pati ba naman ‘yun kailangan niya pang itanong?!

“Totoo?” Saad nito habang binibigyan ako ng mapanuksong tingin at ngisi.

Hindi ko naman mapigilang pamulahan sa tanong niya.

“W-Wala n-nga s-sabi! Bakit ang kulit mo?”

“Aminin mo na kasi, alam mo kasi Ashley kahit kailan hindi ka marunong magsinualing dahil sa pamumula mo palang ngayon ay iba na ang sinasabi ng bibig mo sa sa katawan at puso mo! So ano nga may nangyari ba?!”

Punyeta! talaga ang babaeng ito!

“Oo na!” Sigaw ko sa kanya, nahagip ko naman ito na nabigla kaya naman napuyuko ako dahil sa hiya.

“Anong oo na?” Maangmaangang tanong nito. Kahit hindi ko siya nakikita dahil nga nakayuko ako, ramdam ko pa rin ang titig nitong mapanukso at labi nitong may ngisi.

“Oo na, may nangyari saamin.” Nahihiyang saad ko, at pinagpatuloy nalang ang pagliligpit.

“Sinabi ko na nga ba, noong isang araw kasi ika-ika kang maharot ka!” Saad nito kaya naman lalo akong nahiya at pamulahan.

Pati ba naman ‘yun napapansin niya?

“Pero hala! Tomador at walang hiya ka talagang babae ka! Dito pa talaga kayo nagquicky?! My god!” Mapanuksong sigaw nito at biglang tumawa.

Bigla naman akong nainis sa kanya, kaya naman lumapit ako sa may basket ng prutas at kumuha ako ang isang saging at sinaksak ito sa bibig niya.

“Punyeta ka talaga! Ayan may saging na! Laki kasi ng bunganga mo! Ang ingay pa!” Inis kong saad sa kanya. Tinignan naman ako nito ng masama at iniluwa ang saging na ‘yon at biglang inihagis saakin buti nalang naka-iwas ako.

“T*ngina mo!” Inis na saad nito. Napatawa naman ako. Sarap talagang inisin ang babaeng ‘to, kaya naman may naisip ako para makaganti sa kanya.

“Ikaw babae ka, laki ng bunganga mo! Nakain muna siguro ang kay Vernon ‘no?!” Mapanuksong saad ko sa kanya sabay tawa.

Nakita ko naman na pinamulahan siya sa sinabi ko.

“Tseee! Ewan ko sayo!” Saad lang nito at naglakad patungo sa CR ng kwarto ko. Pikon ang punyeta.

“Hala! Kaya pala sobrang luwang na ng bibig!” Natatawang saad ko, siya naman ay pabiglang sinara ang pinto ng CR.

Natawa naman ako dahil sa inasal niya.

Napagdesisyonan konh ituloy ko na ang pagliligpit. Habang nagliligpit ako ay bigla kong naramdamang may yumakap sa likod ko, ngunit alam ko na kung sino ito…

Si Leo.

“Hon~” He whispered using his husky voice.

“Hmmmm?” Tanging saad ko lang at tinuloy ulit ang natititirang damit.

“Hon…” Bulong ulit nito sabay dila sa leeg ko na ikina-ungol ko…

“Ughhhh!”

Punyeta talaga ang Leo na ito, alam niya talaga kung saan ang kahinaan ko.

“Hon…” Saad muli nito, kaya naman binitawan ko muna ang mga damit at hinarap at niyakap ito ng pabalik.

“Oh?” Tanong ko sa kanya.

“Pagkatapos mo diyan may pupuntahan tayo.” Malambing na saad nito na mabilis ko namang tinanguan ko

Hindi na ako nag-abalang magtanong pa dahil kung tatanungin ko kasi siya kung saan kami pupunta, siguradong hindi niya rin naman sasabihin. Siguro hihintayin ko nalang ang pagalis namin mamaya, para malaman ko kung saan kami pupunta.

“I love you hon!” Malambing na saad nito at bigla niya akong hinalikan. Nang una ay hindi muna ako tumugon, ngunit nang patagal na ng patagal ay tumutugon na rin ako sa halik niya, ngunit patagal ng patagal ay siya na ang nagmando sa halikan namin.

Naging marubdob ang paghahalikan namin, ngunit napahiwalay kami nang biglang may sumigaw, kaya naman sabay kami napaharap doon ni Leo…

“Wow! Ang aga!” Mapanuksong sigaw ni Kathleen sa‘min.

T*ngina! Nakakahiya…

33

Leo’s Point of View

“Leo! What the f*ck?! Kanina pa tayo nagbiyabiyahe pero hanggang ngayon wala pa tayo sa pupuntahan natin? Saan ba tayo pupunta huh?” Iritableng saad nito sa‘kin.

I let out a heavy sigh bago ko sinagot ang mga katanungan niya, but instead na sagutin ang mga exact na sagot sa tanong niya, ang ginawa ko nalang ay…

“Secret hon, chill ka lang diyan. Mahaba-haba pa ang biyahe natin kaya matulog ka muna.” Natatawang saad ko sa kanya, ngunit wala akong narinig na sagot sa kanya.

Anyway, papunta kami ngayon sa bahay namin, as in ‘yung bahah namin kung saan ako lumaki. Napagdesisyunan ko kasing ipakilala na siya kay Mom, at sinabay ko na rin gawin ang ginawa kong plano.

Yes, tama ang nabasa niyo, siya lang ang ipapakilala ko, nakilala niya na kasi ang kambal nang unconscious pa si Ashley. Tuwang-tuwa nga si Mom dahil nakita niya na raw ang mga apo niya. Well I’m happy too kasi akala ko hindi niya tatanggapin ang mga bata ngunit mali pala ang akala ko.

Matagal-tagal din ang naging biyahe namin, ngunit masaya ako dahil nakasama ko siya ng matagal kasi naman, pag-nandiyan na ang kambal ay ibibigay na niya ang lahat ng atensyon sa kanila at ako ay parang hangin nalang ako sa paligid niya.

Mga ilang oras pa ang lumipas ay nakarating na rin kami sa bahay, pinagbuksan na kami ng gate ng mga guards, pinasok ko na ang kotse ko sa garage at pinark ito doon.

Bumaba na ako mula sa kotse, ngunit hahakbang palang sana ako nang bigla kong nakalimutan si Ashley, kaya naman dali dali na akong pumunta sa passenger seat at muling binuksan ang pinto nito, at nakita ko siya na tulog mantikang natutulog, tila bang wala itong tulog ng ilang gabi.

---

Ashley’s Point of View

Nagising ako nang may maramdaman akonh basa, malambot at mabangong dumadampi sa buong mukha ko.

‘Sino kaya ang himahalik sa‘kin? Baka naman si Harley.’ Saad ko sa isip ko habang hindi pa rin binubuksan ang mga mata ko.

Si Harley nga siguro, mahilig niya kasi akong gisingin gamit ang mga halik nito.  Kaya naman dahan-dahan kong binuksan ang mga mata ko, ngunit pagkabukas ko nang tuluyan sa mga mata ko ay nabigla at napaatras ng konte nang makita kong hindi si Harley ang nasa harapan ko at humahalik sa‘kin, kundi si Leo na may malaking ngising nakaguhit sa labi nito.

“Kailangan mo lang pala ng True Love Kiss hon para magising ka. Dapat ganiyan ka nalang pag ginigising para palagi akong nakakachansing!” Natatawang saad nito habang binibigyan niya ako ng nakakalokong ngiti. Kaya naman hindi ko mapigilang pamulahan.

“Tse! Bastos!” Inis kong saad sa kanya sabay suntok sa mga braso nito, kahit deep inside kinikilig ako.

“Ouch! Ganiyan ka pala hon kapag kinikikig!” Inis inisan na saad nito habang hinihimas ang mga suntok ko sa kanya…

“A-Ano? H-Hindi a-ako k-kinikilig! Kapal mo!”

“Keep saying that hon hanggang may maniwala sayo!” Natatawang saad nito sabay alis sa harapan ko at nagsimula ng maglakad.

“Leo! Humanda ka talaga saakin!” Inis na saad ko sa kanya habang nasa loob pa rin ako ng kotse. Lumabas na ako sa kotse at nagmadaling sinundan ito.

T*nginang lalaking ito, iiwan talaga ako.

Nang marating ko na ang kinaroroonan niya ay bugla itong humarap saakin ng may nakaguhit na ngiti ngunit sinamaan ko lang ito at umiwas ng tingin.

Nagpalinga-linga ako sa bahay at paligid nito, mga ilang sandali pa ay napansin kong familiar ang bahay na ito… Bahay nina Leo. Hindi ko alam ay bigla akong akong kinabahan, tila bang natatakot akong tumapak sa sahig ng bahay na ito. Ang dami ring pumapasok sa isip ko ngayon ng mga what if?

Nabalik ako sa ulirat nang biglang may humawak sa kamay kaliwang kamay ko, kaya naman napatingin ako doon, si Leo.

“Are you okay? You look pale.” Nagaalalang tanong saakin ni Leo.

“I’m okay. Mainit lang kaya siguri namumutla ako.” Saad ko sa kanya habang umiiling.

“Sa susunod nalang kaya tayo pumunta dito b’cause you look pale. Baka mapano kapa.”

“No! It’s okay kaya ko pa naman. Tara na sa loob?” Nahihiyang saad ko sa kanya.

“Okay, but before that you need to wear this.” Saad nito sabay pakita ang isang kapirasong tela.

“Is this necessary?” Tanong ko sa kanya. Ngunit imbes na sagutin ako ay bigla siyang pumunta sa likod ko at nilagay niya na ito. Tanging itim nalang ang nakikita ko ngayon.

“Hold my hand and you just need to do is just follow me. Okay.”

Hinawakan ko na ang kamay nito at naglakad na kami ng dahan dahan.

---

Third Person’s Point of View

Habang naglalakad sina Leo at Ashley patungo sa pinto ng bahay nila ay hindi mapigilang mapangiti ni Leo dahil ito ang araw na gusto niyang mangyari na pinaka-aasam niya.

“Wala pa ba tayo?” Takang tanong Ashley kay Leo. Halatang naiinis na ito dahil sa init ng panahon. Nakarating na kasi sila sa bahay nina Leo mga bandang 11:30 am, at sobrang tirik na ng araw.

“Konting hakbang nalang hon.” Malambing na saad naman ni Leo.

Dahan-dahan lang silang naglalakad dahil nakapiring si Ashley.

Mga ilang dalawang minuto ang lumipas ay nakarating na sila sa pinto. Binitawan na ni Leo ang kamay ni Ashley. Kaya nagtaka naman si Ashley kung bakit binitawan ni Leo ang kamay nito.

“Wait lang hon.” Saad ni Leo at binuksan ang pinto ng dahan-dahan ang pinto. Pagbukas niya ng pinto ay napangiti siya dahil nakita niyang handa na lahat at sila nalang ang kulang.

Binalikan na nito si Ashley at inalalayan muli ito at dahan-dahan silang pumasok sa loob.

Nang tuluyan na silang makapasok ay dahan-dahan nitong tinaggal ang piring ni Ashley. Nang tuluyan ng matanggal ang piring ni Ashley ay bigla itong nagulat sa nakita’t narinig niya.

“SURPRISE!” Sabay-sabay sigaw ng mga mahal niya sa buhay.

Nandito ang mga anak niyang kambal at nandito rin ang mga kaibigan niyang magkasintahan na sina Kathleen at Vernon, at ang Nanay ni Leo.

Hindi niya mapigilang maiyak dahil nandito ang mga mahal niya sa buhay, ngunit may kulang pa, dahil wala ang kaibigan niyang si Louise, dahil wala ito sa pinas. Napayakap nalang siya kay Leo.

“Ikaw plano mo ito ‘no?” Inis nitong saad kay Leo ngunit bakas sa kanyang boses ang tuwa.

“Nagustuhan mo ba?” Masayang tanong naman ni Leo. Kumalas na sila sa yakap at hinarap ang isa’t-isa.

“Hindi.” Saad ni Ashley na ikinabago ng expresyon ng lahat. Tila bang nalungkot ang mga ito sa sinabing sagot.

“Hindi ko gusto dahil gustong-gusto ko. I love you Leo!” Naiiyak na saad ni Ashley kay Leo at bakas dito ang tuwa niya.

Bumalik naman ang dating saya sa mukha ng mga taonna nasa paligid niya including Leo dahil sa huli nitong sinabi.

“I love you too. Basta para sa ikakasaya mo hon.” Malambing na saad ni Leo kay Ashley sabay halik.

Naging mainit ang halikan ng mga ito. Ngunit hindi hata nila alam na may nanonood sa kanila, kaya naman napatigil ang mga ito sa halikan nila nang may biglang nagsalita.

“Ano? Pati ba naman dito maggaganyanan kayo? Pagkatapos sa Hospital dito na naman sa harap namin. Ang wild niyo huh! Ano ‘to live? Naka nakakalimutan niyong nandito pa kami.” Inis na saad ni Kathleen na ikinatuwa naman nila.

Bigla namang pinamulahan at nahiya si Ashley dahil hindu niya napansin na nandito pala sila.

Si Leo naman ay may nakaguhit na malaking ngisi lang ito.

“Daddy mamaya nalang po kayong gumawa ng baby sister namin. Kain muna po tayo, gutom na po ako.” Cute na pagsabat naman ni Harley na ikinatuwa naman nilang lahat.

Naging masaya ang kanilang naging tanghalian. Kwento dito at tawa doon. Pagkatapos nilang kumain ay nagtungo ang mga matatanda sa sala ng bahay, ang mga bata naman ay pinaglaro muna sa pool kasama ang mga kasambahay nila dito sa bahay.

Ang nanay naman ni Leo ay walang tigil sa kakahingi ng tawad kay Ashley dahil sa ginawa ng asawa nito. Dahil nga mabuting tao si Ashley, ay sinabi nitong dati pa raw niya napatawad ang asawa nito, at sinabi pa niya na nagawa lang daw ng Papa ni Leo iyon dahil sa pagkamuhi niya sa kanya.

Pagkatapos ng patawaran ay nagkwentuhan na sila ulit. Tawa dito at tawa doon.

Habang nagkwekwentuhan sila ay biglang tumunog ang phone ni Leo. Nagexcuse naman siya kina Ashley at sasagutin lang daw ang tawag sa may garden ng bahay.

“Hello! Natapos niyo na ba ang pinapagawa ko?” Bungad ni Leo sa kausap niya.

“ Yes boss natapos na.” Nakangiting saad naman ng kabilang linya.

Napangiti naman na parang demonyo si Leo dahil sa narinig niya sa nautusan niya. Sa wakas nakaganti na rin siya sa mga muntik ng kumitil sa buhay ng asawa niya ng walang bahid na dugo sa mga kamay niya.

“Sige, ‘yung isa pang pinapagawa ko sa inyo natapos na ba?” Tanong muli ni Leo sa kabilang linya.

“ Malapit ng matapos boss.” Saad naman ng kabilang linya na ikinangiti na naman nito.

“Sige. Ipapabigay ko nalang ang pera sa inyo diyan.” Masayang saad ni Leo.

“ Salamat boss.” Masayang saad ng kabilang linya sabay patay sa tawag nila.

Pagkapatay ng tawag nila ay tinawagan naman ni Leo ang sekratarya niya.

“Hello, good afternoon po sir!” Bungad ng sekratarya nito.

“Hello! Good afternoon too, maghanda ka ng Php 1,000,000 in cash at ipadala ito sa isesend kong Address sa ‘yo.” Mahabang saad ni Leo sa sekratarya niya.

“Copy sir!” Saad ng Sekratarya niya.

Pinatay na ni Leo ang tawag at pumasok na sa loob, bumungad naman sa kanya ang mga nagmamajong.

Natawa nalang siya sa kanyang sarili dahil hindi niya akalaing marunong sumugal si Ashley.

34

WARNING!

This chapter you’re about to read may not be suitable for the all audiences, mostly the readers who are’nt open minded YET. So please, kindly read at your own risk!

Ashley’s Point of View

Days passed since pumunta kami sa bahay nina Leo, at doon namin nakilala ang Mom niya na si Mrs. Isabelle Hughe. Actually, dati akala ko kamumuhian at pagtatabuyan niya kami kasama ang mga bata, ngunit akala ko lang pala ’yun, dahil tanggap niya kami ng buong puso.

Simula rin nang pumunta kami sa bahay ng Mom ni Leo ay mas lalo kaming naging malapit sa kanya, gusto nga rin niyang doon na rin kami manirahan kasama ang mga anak namin ni Leo.

Flashback-

“Ley, ’di na ba magbabago ang isip mo?” Nagsusumamong tanong ni Tita sa’kin.

Ilang beses niya na kasing sinabi na sa kanila nalang kami tumira, ngunit palagi ko itong tinatanggihan dahil nakakahiya. At saka meron kaming bahay ni Leo.

Anyway, napagdesisyunan na rin namin umuwi ngayon dahil gabi na. May pasok pa naman ang mga bata bukas, pati na rin si Leo ay may trabaho.

“Tit…” Hindi ko na ituloy ang sasabihin ko ng bigla siyang nagsalita…

“Hep!” Pagtigil nito.

“’Di ba sabi ko sa ’yo simula noon, na tawagin mo na akong Mama, Mommy or Mother?” Tanong nito habang nakataas ang isa nitong kilay.

“Pasesnya na po M-Mama, hindi lang po talaga ako sanay.” Nahihiyang saad ko sa kanya. Hindi naman kasi ako sanay sa mga ganitong pagtawag lalo na wala na akong mga magulang. Tanging ang sariling kamay ko nalang ang nagtaguyod sa’kin noon simula nang mawala sina Mama at Papa.

“’Wag ka ng mahiya at sanayin mo na ang sarili mo, dahil ako na ang magiging Mama mo ngayon. Anyway, sigurado ka na ba talaga sa desisyon mo?” Nakangiting tanong nito, nginitian ko naman ito ng pabalik bago ako sumagot…

“M-Mama, sorry po ngunit hindi po talaga.” Nahihiya kong saad sa kanya. Bigla naman lumungkot ang expression nito.

“Pero ’wag po kayong magalala Mama, palagi naman po kaming bibisita dito.” Nakangiting saad ko sa kanya na nagpaliwanag naman sa expression niya.

“Asahan ko ’yan.” Saad nito na tinaguan ko naman.

Pagkatapos namin magusap ay nagpaalam na rin kami at umuwi na.

End of Flashback-

Nagbalik na rin ang dati naming pamumuhay, ’yung tipong wala ng gulo, wala ng hadlang sa pagiibigan namin ni Leo at sa pamilya namin.

Anyway, nandito ako ngayon sa kusina para magluto ng breakfast namin, at pasado alas-quatro palang ng umaga.

Tulog pa ang kambal at wala itong mga pasok dahil may event daw ang school nila, si Leo naman ay tulog pa rin dahil sa mga ginawa niyang mga papeles last night at hindi lang ’yun, pinuyat pa ako kagabi.

Yes, nandito rin si Leo, dito na kasi siya dumedertsong umuwi pagakatapos niya sa opisina, halos dito na nga siya araw-araw, tila bang ayaw niya ng tumira sa kaniyang mansyon.

Napagdesisyunan kong magluto ng favorite nila which is bacon, hotdog at egg rice. Napagdesisyunan ko rin na mag-groceries mamaya dahil wala na kaming stock ng pagkain sa ref.

Habang nagluluto ako ay may biglang yumakap sa’kin. Hindi na ako nagulat pa dahil alam ko kung sino ang yumakap saakin. Walang iba kundi si Leo.

“Hon, gutom na gutom na ’ko. Hindi pa ba tapos ’yan?” Tanong ni Leo.

“Maghintay ka nga! Atsaka nakikita mong nagluluto pa ako tapos tatanungin mo ’kong hindi pa tapos ang ginagawa ko? Bobo ka ba?” Iritableng saad ko sa kanya.

Paano ba naman kasi, pinuyat na nga ako, ginising pa ako ng maaga para magluto! Argh!

“That’s not what I meant hon…” Husky na sagot nito.

Napataas naman ang kilay ko sa sinagot nito…

“What do you mean?” Takang tanong ko.

“I want to eat you…” Nakangising saad nito.

Punyawang malibog.

“Leo. Napaka-aga pa!” Inis kong saad sa kanya.

Sinaniban na naman hata ang damuhong ’to!

“Hon, tigang na tigang na ako. Palagi nalang akong nag-wawanking! Nakakapagod kaya ’yun…” Rekalamo nito.

“Aba! kasalanan ko pa ba ’yu-Ugh…” Hindi ko napigilan ang sarili kong mapa-ungol dahil sa pagkagat nito sa leeg ko, at the same time sinipsip niya rin ito.

Mga ilang sandali pa ay nararamdaman kong nasasarapan na rin ako, kaya naman pinatay ko na ang gas stove at hinayaan na lang ito sa ginagawa niya.

“Ugh!” Mahinang ungol ko dahil sa paghalik nito ng marahas sa leeg ko.

Mga ilang sandali pa ang lumipas ay tumigil na rin ito sa ginagawa niya, kaya naman nagtaka ako, ngunit bigla ako nitong hinarap sa kaniya ng walang kahirap hirap at bigla niya akong sinunggaban ng halik, hinalikan ko rin ito ng halik.

Full of love, passion at lust ang halik na binibigay nito…

Habang naghahalikan kami ay nagiging malikot na rin ang bawat kamay namin…

Mga ilang sandali pa ay napansin ko nalang na wala na kaming saplot, both undies ay wala na rin. Kaya naman kitang kita ko ang pangmalakasan na katawan ni Leo.

Habang naghahalikan kami ay nagulat ako nang bigla niya akong buhatin at isinampa sa kitchen island. Pagkatapos niya akong isnampa roon ay agad niyang ibinuka ang dalawanh paa ko, habang hindi pa rin napuputol ang halikan namin.

Alam kong malamig ang umagang ito, ngunit hindi ko maramdaman ang lamig dahil sa init ng mga katawan namin ngayon. Nararamdam ko rin ang matigas at mahabang shaft niya sa bandang pwerta ko, at gusto ko ng ipasok niya na ito, dahil alam kong naglalaway na rin ako.

Mga ilang segundo pa ay kumalas na rin kami sa paghahalikan nang mawalan na kami ng hininga.

“You’re so fucking beautiful hon!” Bulong nito sabay halik muli saakin, pababa na rin ng pababa ang halik nito, mula sa leeg hanggang naramdaman kong dumapo ang labi nito sa mala-rosas kong utong, at walang pasubali nitong sinipsip ang utong ko.

“Ugh!” Ungol ko dahil sobrang hapdi ang binibigay nitong pagsipsip sa utong ko.

Habang sinisipsip nito ang utong ko ay bigla naman dunapo ang kamay niya sa naglalaway kong pwerta, at walang ding pasubaling ipinasok nito ang tatlong daliri niya…

“Ugh!” Ungol ko sabay hagod sa likod niya.

Patagal ng patagal ay pabilis na rin ng pabilis ang pag-ulos ng mga daliri niya sa namamasa kong pwerta. At mga ilang sandali pa ay bigla itong tumigil…

“Ughh! I can’t take this anymore hon!” Hinihingal nitong saad sabay pwesto sa naninigas at mainit nitong ari sa pwerta ko at walang pasubaling ipinasok nito ng buong buo…

“Ugh!” Ungol ko dahil ramdam ko talaga na sobrang laki ang nasa loob ko ngayon, tila bang napasukan ako ngayon ng isang malaking tubo.

“Ugh! F*ck!” Saad naman nito, mga ilang sandali pa ay umulos na rin ito.

Noong una ay dahan dahan ang ulos na ibinibigay niya, ngunit patagal ng patagal ay pabilis na rin ng pabilis ang pag-ulos niya

“Ugh! Ugh!” Ungol ko.

“I’m cumming!” Sigaw nito at lalong binilisan ang pag-ulos, bigla naman akong kinabahan dahil wala itong gamit na proteksyon.

“L-Leo! Ughhh sa l-labas mo iputo.. Ugh!” Naputol ang sasabihin ko ng maramdaman ko nalang ang mainit at masaganang katas nito sa loob ko.

Pareho kaming hingal na hingal dahil sa makalamang ginawa namin.

“That was so f*cking good!” Hingal na hingal nitong saad sa’kin at bigla nitong sinubsob ang mukha niya sa bandang leeg ko habang nasa loob ko pa rin ang naninigas nilang ari.

“Another round hon!” Bulong nito sa tenga ko at binigyan ulit ako ng isang ulos.

‘Patay!’

Epilogue

Ashley’s Point of View

“Ready ka na ba?” Tanong sa‘kin ni Ashley.

“Hindi ko alam, may parte sa loob ko na masaya, kinakabahan at natatakot. Ewan, hindi ko alam!” Naguguluhang saad ko sa kanya.

“Tsk! ‘Wag ka nga, basta relax ka lang dahil finally ikakasal ka na rin sa dream man mo!” Masayang saad nito sa‘kin habang nilalagyan niya ako ng light make up.

Hindi na ako sumagot pa sa sinabi niya at tumahimik nalang. Anyway, nandito kami ngayon sa isang kwarto dito sa pinakasikat na hotel dito sa Boracay, ngayon na kasi ang kasal namin ni Leo at alam niyo ba? Sa lahat ng nabasa kong mga libro o napanood kong mga movie ay siya ang pinaka-kakaibang nagpropose.

—Flashback—

“Ugh! I’m cumming!” At isa pang ulos ay naramdaman ko na naman ang masagana nitong katas sa loob ko.

“That was so amazing hon. Thank you for the wonderful breakfast!” Hingal na saad nito sabay bunot sa ari nito mula sa loob ko na nagbigay saakin ng kaginhawaan.

“Sandali lang hon, may gagawin lang ako.” Pagpapaalam nito at binigyan ng isang saglit na halik sa labi ng sabay karipas papunta sa CR.

Ako naman ay pagod na pagod na. Nakahiga lang ako sa kama ngayon. Hindi ko na rin naituloy ang niluluto kong almusal para sa mga bata kanina.

5?6?7? Hindi ko alam kung nakailang round kami. Simula sa kusina, sala, Cr, study table at sa kwarto namin ay hindi niya pinalagpas. Sakto hindi nagising ang kambal sa ginawa namin, dahil kung hindi, hindi matutuloy ang mga ganitong kababalaghan.

Mga ilang sandali pa ay lumabas na ito sa Cr. Ngunit akala ko nilinis na nito ang sarili niya pero hindi pa pala dahil hanggang ngayon amoy ko pa rin ang bagsik ng jeez namin at hubo’t hubad pa ito kaya kitang-kita ko ang mala-greek nitong katawan at ang malambot at mahaba ari nito.

“Let’s go to the CR hon, para malinisan na kita.” Nakangiting saad nito sabay buhat sa‘kin na parang bagong kasal. Pagkabuhat nito ay bigla akong napatili dahil sa sobrang sakit…

“Ahhh!”

“Sorry hon, masyadong malaki kasi si dragon Leo kaya napapatili ka!” Natatawang saad nito sabay palo sa pangupo ko.

Sinamaan ko naman siya ng tingin, pero imbes na matakot ay lalo lang itong tumawa.

“Okay, kung ganoon, bawal ng pumasok si Dragon Leo sa kaharian ko dahil sabi mo nga, ‘yun ang dahilan bakit ako napapatili.”

“‘Wag naman ganoon hon, sorry na okay.” Nakangiting saad nito, ngunit hindi ko na pinansin pa ‘yun.

Nang makapasok na kami sa CR ay bigla akong nagtaka dahil nakapatay ang ilaw nito at wala man hatang balak ang lalaking ito na i-turn on ang ilaw, ngunit kahit na nakapatay ang ilaw dito sa loob ay may nakikita pa rin kami dahil sa ilaw na nanggagaling sa buwan.

Naramdaman kong binaba niya ako sa bathtub ngunit imbes na tubig ang maramdaman ko, naramdaman ko ang malambot, mabango at dry na mga bagay. Kaya naman nagtaka ako kung ano ang mga ito. Ang amoy ay parang pamilyar ngunit hindi ako sigurado kung tama ang hula ko.

“Leo, ano ang mga ito? At bakit hindi mo i-turn on ang ilaw?” Takang tanong ko sa kanya.

“Ready ka na ba hon.” Saad nito using his husky voice.

Bigla naman akong naguluhan sa sinabi niya. Saan Ready? Anong ready? ‘Wag niyang sabihin na magaano na naman kami?!

“Huh? Anong ready? Saan ready?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

“Sabihin mo lang kung ready ka na o hindi. Wala ng ‘Huh?’ at ‘wag na rin ang marami tanong.” Naiinis na saad nito.

“Paano ba naman kasing tanong yan hindi ko naman alam kung saan mag-rerea…” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla niyang sindihin ang ilaw, at nabigla or should I say namangha ako sa mga nakita ko.

“Iyan ‘yung sinasabi ko! Kung ready ka! Ang dami pang kuda!” Inis na saad nito. Tinignan ko naman siya ng masama.

“Hindi ko naman alam na ganito ang plano mo!” Inis kong saad sa kanya.

‘Ngayon siya pa ang may ganang magalit?!’ Inis na tanong ko sa isip ko.

Tatayo na sana ako ng biglang sumakit ulit ang mga hita ko.

“Ahhh!” Tili ko. Bigla naman ako nitong nilapitan at inalalayan upang maupo ulit.

“Sorry okay. Simpleng sagot lang kasi ang hinihingi ko ang dami mo pang sinabi.” Mahinang saad nito ngunit ramdam ko sa tono niya ang inis.

Instead na sagutin siya sa mga sinabi niya ay hindi ko nalang pinansin ‘yun at inilibot ko nalang ang paningin ko sa loob ng CR. Nakakamangha talaga dahil sa ganda ng ginawa niya. Nakasabit ang mga pictures namin, mga twinkle lights at mga rosas sa paligid nito.

“Kailan mo ito ginawa?” Tanong ko sa kanya habang nakatingin sa mga pictures namin. Hindi ko alam pero agad nawala ang inis ko sa kanya ng makita ko ang mga ‘yun.

“Ngayon lang, halos nandito na lahat ang mga materyales na kailangan ko kaya hindi na ako lumabas pa kanina.” Mahabang saad nito habang nakatingin sa mga gawa niya.

“Hon…” Mahinang saad nito at biglang tumayo, sakto naman sa harapan ko ang naghuhuminding nitong ari kaya naman nabigla ako at the same time nagtaka ako dahil kanina lang ang lambot pa nito.

‘‘Wag niyang sabihin na magaano na naman kami?!’ Gulat na tanong ko sa isip ko.

Nabalik ako sa ulirat nang biglang magsalita si Leo…

“Hon, ‘wag kang ganiyan makatingin, alam ko ang iniisip mo at mali ‘yun.” Nakangiting saad nito.

Mga ilang sandali pa ay nabigla ako nang bigla itong lumuhod at may kinapkap sa may ilalim ng counter top at nagulat naman ako dahil nakita ko ang isang red na maliit na kahon.

“Hon, alam kong masyadong mabilis ito but will you marry me?” Nakangiting tanong nito sabay bukas sa maliit na kahon, at nakita ko doon ang isang singsing.

Instead na sumagot sa tanong niya ay bigla nalang akong humagulgol sa iyak, dahil hindi ko inaasahan ang pangyayaring ito. Dati hanggang pangarap lang ako ngunit ngayon ay parang matutupad na.

“Hon…” Kinakabahan nitong nito saakin. Hinarap ko naman siya at dali-dali akong tumango.

“Yes Leo, I will marry you!” Masayang saad ko sa kanya.

“Yessss!” Malakas na sigaw nito at bigla niya akong nilapitan at hinalikan, tumugon naman ako. Naging malalim ang halik namin ngunit agad ko rin itong pinutol dahil baka saan na naman ito mapunta.

“I love you hon!” Saad nito at yinakap ako.

“I love you too!”

Napakalas kami sa yakapan nang biglang may kumatok…

‘Knock!’ ‘Knock!’ ‘Knock!’

“Daddy! Mama! Why are you shouting po? Ano pong nagyari?! And bakit po ganito ang amoy dito sa kwarto niyo?” Sigaw na tanong ni Harley mula sa labas.

— End of Flashback—

Kaming dalawa lang ni Kathleen ang dito sa loob ng hotel room dahil siya lang naman ang make-up artist ko, hindi na ako nagabala pang kumuha dahil marunong naman si Kathleen. Ang kambal naman at si Vernon ay naglibot libot muna, si Leo naman ay nandoon na raw sa venue.

Pinili ko talaga ang Beach Theme bukod sa refreshing, masusubaybayan pa namin ang sunset.

“Yes! Ready ka na girl!” Masayang saad ni Kathleen.

Tinignan ko naman ang itsura ko, hindi ko akalain na ako ito dahil sobrang ganda ko ngayon.

“Salamat.” Tanging saad ko lang sa kanya.

“Wala kang dapat ipasalamat. Kasal mo ito at bilang bestfriend mo gagawin ko lahat basta mapasaya ka!” Nakangiting saad nito. Nginitian ko naman siya pabalik.

Mga ilang sandali pa ay biglang bumukas ang pinto, at iniluwa nito ni Louise…

“Hoy mga girls! Handa na raw, tara na!” Masayang saad nito.

…..

Nakapwesto na ako sa entrance ngayon. Halo halo ang mga nararamdan ko, kinakabahan na may halong saya.

Mga ilang sandali pa ay bigla ng nagsimula ang tugtog kaya naman nagsimula na akong naglakad. Mga ilang sandali pa ay biglang may magsalita kaya naman napatingin ako doon, at nakita ko si Leo na may hawak hawak na gitara.

Mga ilang sandali pa ay nagsimula na siyang tumugtog…

Bawat tapak ko sa sahig ay kasabay nito ang pagtulo ng luha ko. Napakasaya ng araw na ito, dahil natupad na rin ang dati kong pinapangarap.

Habang umiiyak ako ay naramdaman ko nalang na may humawak sa magkabila kong kamay. Tinignan ko naman kung sino ang mga ito at nakita ko ang dalawang anghel na nagbigay ng lakas at tatag sa aking puso.

“Mama, bakit po ka po umiiyak? Hindi ka po ba masaya?” Biglang tanong ni Harley.

“Tears of Joy ito Baby!” Nakangiti kong saad sa kanya. Tumango naman ito.

Nang matapos na ang kaniyang pagitara ay agad niya na itong binigay sa isa sa mga organizer, na sakto din ang pagdating ko sa kinaroon niya. Napakagwapo niya sa suot nito.

Bumitaw na rin sa pagkakahawak sa kamay ko ang mga kambal, ngunit bago ko sila pinaalis ay pinantayan ko muna sila at hinalikan sa buong mukha nila.

“Congrats po Mama. Sana po magkaroon na kami ng Baby sister at brother!” Masiglang saad ni Harley kaya naman narinig ito ng mga tao at sabay-sabay silang nagtawanan.

“Soon baby.” Saad naman ni Leo na may malaking ngisi sa kanyang labi. Sinamaan ko naman siya ng tingin.

“Congrats po Mama and Dad. We love you po.” Malambing naman na saad ni Zayn saamin. Kaya naman napangiti nalang ako.

Bumalik na sina Zayn at Harley sa kanilang pwesto.

Kami naman ni Leo ay magkaharap na.

“You’re so beautiful hon.” Saad nito saakin at hinawakan ang mukha ko.

“I know, ngayon mo lang ba napansin?”

“No, maganda ka naman talaga, but lalo ka lang gumanda dahil sa suot mo.” Nakangiting saad nito.

“Hoy! Maglalampungan nalang ba kayo diyan?!” Biglang sigaw ni Kathleen na ikinatawa ng mga tao.

“Shall we?” Tanong ng naman ng Officiant. Tinanguan namin ito.

“Welcome, family, friends and loved ones. We gather here today to celebrate the wedding of Ashley and Leo. You have come here to share in this formal commitment they make to one another, to offer your love and support to this union, and to allow Ashley and Leo to start their married life together surrounded by the people dearest and most important to them.”

“So welcome to one and all, who have traveled from near and far. Ashley and Kalix thank you for your presence here today and now ask for your blessing, encouragement, and lifelong support for their decision to be married!” Mahabang saad ng Officiant. Heto na! Palitan na ng vows!

“Honey, hon or kahit ano pang itawag ko sa‘yo Ashley, it’s doesn’t matter because hindi pa rin mag-iiba ang pananaw ko sa‘yo, mahal na mahal pa rin kita. I know, I’ve done a lots of mistake sa inyo, but pinatawad mo pa rin ako. Kahit na sobrang sakit na ang ginawa ko sa inyo, tinanggap mo pa rin ako, at ‘yun ang pinapasalamat ko. Thank you Ashley for this wonderful second chance that you gave me. Hindi ko maipapangako sa‘yo o sa inyo ng mga anak natin na palagi tayong masaya, dahil alam ko sa sarili ko na magkakaroon pa rin tayo ng problema, pero hinihiling ko sa‘yo, na if ever man nagkaroon tayo ng matinding problema, ‘wag ka sanang bumitaw sa pulang lubid na nagdudugtong sa‘tin kundi lalo mo pa itong panghawakan at sabay nating isolba ang mga suliranin o problema na darating sa pamilya natin. I love you honey.” Mahabang saad nito sabay iwas ng tingin upang punasan ang luhang tumakas sa kaniyang mga mata, pagkatapos non ay humarap muli ito.

“Leo, kahit na damuhong tamad, batugan, at tarantando ka pa mahal na mahal pa rin kita. Kahit na sinaktan mo na ako noon, hindi pa rin nawala ang pagmamahal ko sa‘yo. Mahal na mahal kita Leo, at ‘wag kang mag-alala, dahil kahit anong mangyari sasamahan kita sa mga laban at suliranin na lalabanan natin sa ating pamilya. Nandiyan din ang kambal upang maging kaagapay at pampalakas natin. Leo, mahal na mahal kita sana ‘wag mo na ulit kaming iwan ng mga anak mo, dahil kung mawawala ka ‘di na ulit kami magpapakita sa‘yo ‘yun lang. I love you too!” Mahabang saad ko sabay punas sa luhang tumakas din mula sa mga mata ko. Hindi ako umiiyak dahil sa sakit, naiiyak ako dahil sa tuwa.

Mga ilang sandali pa ay narinig ko nalang na pumalpak ang mga bisita namin, ngunit hindi na namin pinansin ‘yun at muli na naming hinarapa ang isa’t-isa.

“Do you promise to love, honor, cherish and protect him, forsaking all others and holding only unto him forevermore?” Tanong ng officiant kay Leo.

“I do!” Saad nito sabay tingin saakin.

“Do you promise to love, honor, cherish and protect him, forsaking all others and holding only unt…” Hindi ko na pinatapos pa ang sasabihin ni officiant at sumagot na ako.

“I do!” Sigaw ko. Dami pa kasing kuda. Nagsitawanan naman ang mga tao, kasama na doon ang mga nasa harapan ko.

Pagkatapos non ay lumapit na saamin sina Harley at zayn at binigay saamin ang dalawang singsing.

“I Leo take you, Ashley to be my wife. To have and to hold, in sickness and in health, for richer or for poorer, in joy and sorrow, and I promise My love to you. And with this ring, I take you as my wife, for as long as we both shall live.” Saad nito saakin at isinuot ang singsing sa daliri ko.

“I Ashley take you, Leo to be my Husband. To have and to hold, in sickness and in health, for richer or for poorer, in joy and sorrow, and I promise My love to you. And with this ring, I take you as my Husband, for as long as we both shall live.” Saad ko sa kanya at isinuot sa daliri niya ang singsing.

“Now I pronounce you husband and wife!” Saad ng officiant, pagkatapos non ag walang pasubaling hinalikan ako ni Leo.

Narinig ko namang nagpalakpakan ang mga tao.

Kumalas na kami sa halikan at lumapit naman sa amin ang mga kambal.

“Congrats po Mama at Daddy.” Sabay nilang saad at niyakap nila kami.

“Thank you babies.” Masayang saad ko sa kanya.

Binati rin kami ng mga kaibigan ni Leo, humingi rin ang mga ito ng tawad dahil sa mga ginawa non nila sa‘kin, ngunit pinatawad ko na rin naman sila.

“Congratulations my son and daughter-in-law!” Masayang sigaw ni Mama belle sabay lapit saamin at yakap.

“Thank you po Mama!/Thanks Mom!” Sabay na saad namin ni Leo.

Pagkatapos non ay lunapit naman saamin ang mga kaibigan ko na sina Kathleen at Louise.

“Congrats bes! Spank na naman niyan mamaya!” Natatawang saad ni Kathleen habang nakayakap kay Vernon.

“Hoy! Bunganga mo!” Inis na saad ko sa kanya.

“Congrats Ley!” Nakangiting saad naman ni Vernon.

“Congrats bro and ley!” Saad naman ni Hunter saamin habang nakaakbay sa asawa niya na si Louise.

Grabe din ang mag-asawang Caribbean na ‘to dahil sobrang dami rin nilang napagdaanan.

“Congrats Ashley!” Masayang saad naman ni Louise sa‘kin.

“Salamat sa inyo. Napakasaya talaga ang araw na ‘to dahil sa inyo!” Nakangiting saad ko sa kanila.

Alam kong hindi pa nagtatapos ang mga pagsubok at problemang dadaan saamin, ngunit para sa pamilya ko ay tatatagin ko ang loob ko.

I, Ashley Villanueva - Hughe is officially signing off.

The End

Author’s Note

Dear my lovely and loyal readers,

Thank you for your support on this story. Sana ay makasama ko pa kayo sa mga stories na gagawin ko. Kung hindi dahil sa inyo, hindi matatapos ito kaya naman  maraming maraming salamat!

Always keep safe rin dahil hindi na biro ang pandemyang

lumalaganap

ngayon,

sundikng

ang mga health care protocols na

inilahad

ng

gobyerno

. Keep safe everyone!

Hindi ko na

pahahabain

pa ito, maraming maraming salamat sa inyo!

From your yummy author,

Fluke