He Owns Me

Dahan dahan na lumabas ako ng kwarto nya at ng makita kung wala na sya ay dali dali na binuksan ko ang pinto nitong bahay nya.

Nakakailang hakbang palang ako ng maramdaman ko ang isang patalim na nakatutok ngayon sa leeg ko.

“San ka pupunta?” Malamig ang boses na bulong nya sa tenga ko.

Napalunok nalang ako at hindi na nakasagot sa kanya. Natatakot ako.

Maya maya’y hinarap nya ko sa kanya at malakas na sinampal nya ’ko saking pisnge dahilan para matumba ako.

“Tatakasan mo ’ko? Iiwan mo ako mag isa dito?” Sigaw nya sakin. Naiyak nalang ako sa kinauupuan ko.

Ayoko na dito, Ayoko na makasama sya sa bahay na’to.

Mahigpit na hinawakan nya ko saking leeg. Gusto kong lumaban pero masyado syang malakas kumpara sa’kin.

“Tandaan mo, pinangbayad kana sakin ng Ama mo. Pag aari na kita naiiintindihan mo?” Sabi nya sakin bago nya ako binatawan.

“O..Oo.” Nauutal na sagot ko sa kanya habang hawak ko ang leeg ko na sinakal nya.

Tiningnan nya ko ng masama sabay tumalikod mula sa akin.

“Pumasok kana sa loob. Pag silbihan mo ako.” Aniya bago pumasok sa kwarto nya.

Ako naman ay napahawak nalang sa pisnge ko na puno ng luha dahil sa pag iyak ko.

He Owns Me

Written by Berdeng Manunulat

Started: July 26, 2020 End: —

Chapter One

Kernan’s Point Of View

Ako si Kernan Reyparo. 17 years old, Kilala akong masayahin bago ako napadpad dito.

Pano nga ba ko napunta sa kinalalagyan ko ngayon?

Nagkautang si Itay sa kanya ng malaking halaga at hindi na kaya pang bayaran ni Itay iyon dahil sa malaki nyang interes.

Hanggang sa nagmakaawa si Itay sa kanya kung pano sya nito mababayaran sa ibang paraan. At dun nga ay hiniling nya na ako ang ipang bayad sa kanya.

Gusto kong mainis sa sarili kong ama. pero huli na ang lahat, Nandito na ako sa bahay nato kasama ang demonyo nato.

Oo. Demonyo ang tingin ko sa kanya dahil makasarili sya.

Dahil sa kanya nawala na ang lahat sa akin pati ang puri ko ay kinuha nya. Sya ang nakauna sa katawan ko.

Ang nakakainis lang, hindi ko maipagtanggol ang sarili ko mula sa kanya. dahil pinagbabantaan nya ko na papatayin nya ang mga magulang ko kapag hindi ako pumayag sa mga gusto nya.

Treyton Authier

Ang pangalan ng lalaking kinamumuhian ko sa buong buhay ko.

“Bakit hindi kapa pumapasok?”

Bigla ay bumukas ang pinto at bumungad sakin ang seryosong mukha nito. Mukhang kakatapos lang din nya maligo dahil basa pa ang buhok nya.

Nandito kasi ako at nakatayo ngayon sa tapat ng kwarto namin.

Oo, Magkasama kami sa iisang kwarto. yun ay kagustuhan nya at wala nakong nagawa pa sa bagay na ’yun.

“Sorry.” Hininging paumanhin ko sa kanya at yumuko.

“Bakit ambango? Bagong ligo kaba?” Tanong nya sakin at inamoy ang leeg ko. Napaatras naman ako sa ginawa nya kaya tiningnan nya ko ng masama.

“Oo, kakatapos ko lang maligo.” Sagot ko sa tanong nya.

Hindi na sya nagsalita hanggang sa naramdaman ko nalang ang kamay nya na pumapasok na loob ng suot kong sando.

“Please, Treyton. Masakit pa ang katawan ko sa ginawa natin kagabi.”

Hindi nya pinansin ang sinabi ko at hinalikan pa nya ako sa aking leeg.

“Nakakaadik ang amoy mo.” Bulong nya sa tenga ko.

“Please?” Patuloy kong pagmamakaawa sa kanya.

Narinig ko nalang ang mahinang tawa nya sabay tumingin sakin.

“Sige, pagpapahingahin muna kita ngayon. Pero mamayang gabi sa akin ka.” Nakangising sabi nya habang hinahaplos ang mukha ko.

Napatango nalang ako sa sinabi nya. Wala nakong lakas pa para tumutol sa kagustuhan nya.

Pagkapasok ko sa kwarto namin ay nakita ko si Treyton na nakahiga sa kanyang kama.

I looked at him.

“Bakit tumitingin kalang dyan? Tabihan mo ’ko dito.” Utos nya sakin na ginawa ko naman.

Pagkahiga ko ay nagulat ako ng bigla ay umibabaw sya sakin at kinulong ako sa mga bisig nya.

Sinubukan kong itulak sya palayo sa’kin pero pakiramdam ko wala ding nangyari dahil sa malaking katawan ng lalaking ’to.

“Treyton.” Naiilang na sabi ko.

Sobrang lapit kasi ng mukha nya sakin at hindi talaga ako kumportable sa posisyon namin ngayon.

“Why babe? Gusto mo na gawin na natin ang bagay na yun?” May ngiti sa labi na tanong nya sakin.

“Hindi.” Malamig na sagot ko.

“Ayoko. Umalis kana sa ibabaw ko please?”

“Pano kung ayoko?”

“Treyton.”

Bigla ay natawa sya ng malakas, Kaya napakunot nalang ang noo ko. Anong nakakatawa dun? May tama ba ’to sa utak?

“Baliw kana.” Sabi ko sa kanya ng umalis na sya mula sa ibabaw ko.

Hinawakan nya naman ang bewang ko at hinila palapit sa kanya sabay bumulong sa tenga ko.

“Oo, Ako yung baliw…… Babaliwin ka sa kama.” He said with his sexy voice. Napalunok nalang ako sa sinabi nya.

Chapter Two

Kernan’s Point Of View

Hindi ko alam pero nanayo ang balahibo ko sa sinabi nya.

Napansin nya na hindi nako nakapagsalita sa sinabi nya kaya napatingin sya sakin.

“Bakit hindi kana nakapagsalita dyan? Nanigas kana sa boses ko?” He asked smiling.

“Asa.” Sagot ko sa kanya at tinulak sya palayo sakin at tumalikod mula sa kanya.

Napapikit nalang ako.

Sobrang miss na miss ko na ang mga magulang ko. Kamusta na kaya sila? Nakakakain kaya sila ng tatlong beses sa isang araw?

Ilang buwan narin kasi akong nakatira dito sa bahay na’to, kaya wala nakong balita sa kanila.

Tinatanong ko si Treyton pero nagagalit sya sakin, everytime na magtatanong ako sa kanya tungkol sa mga magulang ko.

Napadilat ako ng maramdaman ko ang isang braso na nakayakap sa tiyan ko.

“Sleep, Mamaya maglalaro pa tayong dalawa.” Aniya habang nakapikit ang mga mata nya.

Napairap nalang ako. Kamanyakan talaga eh noh? Sya kaya ang pasukin ko? Ansakit na nga ang butas ko sa kanya eh.

Hapon na ng magising ako, Tiningnan ko si Treyton at natutulog parin sya.

Hindi ko maiwasan humanga sa kagwapuhan nya. Hinaplos ko pa ang mukha nito.

Napakagwapo nya pero napakamakasarili nya.

Bumangon nako mula sa kama namin at pumunta ng Cr para magbanyo. Naiihi na kasi ako.

Pagkatapos ko magbanyo ay bumalik na ako sa kwarto namin, sakto na kakagising lang pala nya.

Napatingin sya sakin.

“Bakit hindi mo ko ginising?” Tanong nya at bumangon na mula sa kama.

“Bakit naman kita gigisingin? Hindi ka naman na bata.” Sagot ko sa kanya.

Napangisi naman sya sa sinabi ko.

“Hindi nako bata? Eh bakit pinapadede mo parin ako?”

Bigla ay namula ang mukha ko sa sinabi nya.

Lumakad sya palapit sakin at hinawakan ang pwet ko.

“Handa muna ang sarili mo para mamaya babe.” He said at lumabas na ng kwarto namin.

Ako naman ay nakatayo parin mula sa kinatatayuan ko. Feeling ko kasing pula ng mansanas ang pagmumukha ko ngayon dahil sa sinabi nya. Naiinis ako sa sarili ko, Bakit ba ako nag papadala sa mga ginagawa nya sakin?

             ******

“Bakit hindi mo pa ginagalaw yang pagkain mo?” Seryoso ang mukha na tanong ni Treyton sakin habang kumakain kami ng dinner.

I looked at him.

“Namimiss ko na kasi sila papa.” Sabi ko at nagsimula ng tumulo ang luha na kanina ko pa pinipigilan lumabas.

Napailing sya sa sinabi ko.

“Namimiss mo pa ang tatay mo pagkatapos ka nyang ipambayad sakin?”

“Hindi nya ko pinambayad sa’yo, Ikaw ang humiling sa kanya na ako ang maging kabayaran ng utang nya.” Sagot ko sa sinabi nya.

Hindi ganun kasama ang Itay, alam ko na mahal nila ako, dahil ako lang ang nag iisa nilang anak.

“Oo, Ako nga. Pero kung talagang mahal ka nya, dapat wala ka dito ngayon sa tabi ko.”

“Bakit ba kasi ako pa?”

Natawa sya sa sinabi ko kaya napatingin ako sa kanya.

“Manhid kaba? Hindi ba halata na gusto kita?” Aniya at tumingin sakin ng diretso.

“Hindi ako bakla..” Umiiling iling na sabi ko.

“Alam ko.” Sagot nya at hinawakan ang kamay ko na nakapatong sa ibabaw ng lamesa.

“Pero ako, handa akong maging bakla. makuha ko lang ang lalaking gusto ko.” Seryoso ang mukha na sabi nya.

Hindi, Hindi ko sya mahal.

Inalis ko ang kamay nya sa pagkakahawak mula sa kamay ko at tumayo na.

“Mauuna nako sa kwarto natin.”

“Hindi kapa kumakain.”

“Busog pa ko. Isa pa, Hindi ako mamamatay sa gutom. Pero ang hindi ko makita ang mga magulang ko, para mo narin akong pinapatay paunti unti.” Sagot ko sa kanya bago ko sya iniwan.

Vote and Comment if you like the story. Thanks.

Chapter Three

Kernan’s Point Of View

Pagkapasok ko sa kwarto namin ay agad na dumapa ako sa kama at nag iiyak.

Wala ba syang magulang kaya hindi nya naiintindihan ang nararamdaman ko? Napakawala nya talagang puso.

Sa pag iyak ko ay hindi ko namalayan na nakaidlip nako.

Nagising nalang ako ng maramdaman ko ang isang ulo na sumisiksik sa leeg ko.

“Please? Wag ka magalit sakin. Kasi nahihirapan ako..” Bulong nya sakin. Akala nya siguro ay tulog na talaga ako.

Hindi nako sumagot. Nahihirapan sya? Mas nahihirapan ako sa sitwasyon ko kasama sya.

Gusto ko ng maging malaya, Gusto ko na makasama ang mga magulang ko at alagaan sila tulad ng pinangako ko sa kanila.

“Alam kong galit kapa sakin, kaya bukas nalang tayo maglalaro.” Sunod nyang sabi pagkatapos ay mabilis na hinalikan ako sa aking labi at natulog na.

Bigla ay nag init ang ulo ko sa narinig ko.

Galit na nga ko? yun pa nasa isip nya? Paduguin ko kaya labi nito? Ang manyak eh.

**********

Nagising ako ng wala ng Treyton sa tabi ko, Hindi ko alam kung nasan sya pero masama parin ang loob ko sa kanya.

Napatingin ako sa pinto ng biglang bumukas iyon at pumasok sya.

Una kong napansin ay wala syang suot na pang itaas. Kaya naman, kitang kita mo ang matipunong dibdib nya.

Napaiwas ako ng tingin ng dumako ang mata ko sa baba ng dibdib nya. Abs ba yung nakikita ko?

“Namumula ka.” Natatawang sabi nya at lumapit sakin.

“Hindi noh.” Mabilis na tanggi ko.

Hindi naman ito ang unang beses na nakita ko syang nakahubad ng pang itaas pero bakit may epekto parin ito sakin?

Ngayon ko lang napansin na may dala pala syang plato na may pagkain.

Bigla ay napangiti ako.

Naaalala ko nung nasa bahay pa ako, madalas ako gumising ng maaga para ipagluto sila Inay at Itay ng breakfast.

Minsan kahit alam kong palpak ang luto ko ay kinakain parin nila ito ng nakangiti.

“Okay kalang?”

Napatingin ako kay Treyton na nakaupona pala sa harapan ko habang hinahaplos ang mukha ko.

Agad na tinabig ko ang kamay nya mula sa pisnge ko.

“Galit ka parin sakin?” Tanong nya habang nakanguso.

Ano yan? Nagpapacute ba sya? Hindi bagay.

Hindi ko na sya pinansin at kinuha ko nalang ang plato mula sa kanya at nag umpisa ng kumain.

“Ako nagluto nyan.” Nakangiting sabi nya habang tinitingnan ako kumain. Tumango nalang ako.

Napahinga sya ng malalim.

“Gusto mo ba talagang makita mga magulang mo?”

Tumango lang ako sa tanong nya.

“Miss ko na sila, payagan mo naman ako makita sila. kahit saglit lang sila dito.” Pagmamakaawa ko sa kanya.

“Okay.” Tipid na sagot nya at kumain narin sa plato na kinakainan ko.

“Huh? Ibig sabihin pumapayag kana na pumunta sila dito?”

“Oo. Pero saglit lang.” Malamig na sagot nya.

Napangiti naman ako at napayakap sa kanya. Kahit saglit lang yun, okay na sakin yun. Atleast makausap ko man lang ang mga magulang ko.

“Salamat.” Masayang sabi ko. Tumango lang sya sakin.

PAGKATAPOS namin kumain ay ako na ang nag hugas ng plato na pinagkainan namin, syempre pagkatapos ko mag hugas ay sinabay ko narin ang pag ligo.

Ilang minuto palang ako dito sa loob ng banyo ng bigla ay bumukas ang pinto.

“Treyton.” Gulat na sabi ko ng bigla syang pumasok.

Bakit ba sya biglang pumapasok? Bakit ba kasi hindi ko sinara ang pinto? Hindi ko rin naman kasi akalain na papasukin nya ako dito.

“Sexy.” Nakangising sabi nya ng makita nya ang hubad kong katawan.

Agad na tinakpan ko ang ibabang parte ng katawan ko.

“Wag munang takpan yan, Ilang beses ko ng nakita yan babe.” He said laughing.

Gusto ko syang suntukin sa mukha kung wala lang akong hawak na sabon ngayon.

“Bakit kaba pumasok dito?” Sigaw ko sa kanya.

Ngumiti lang sya sakin at hinalikan ako saking labi.

“Gusto ko na sumabay sa’yo sa pag ligo.”

“Ano?”

Hindi nya na pinansin ang sinabi ko at basta nalang nya hinubad ang suot nyang sando sa harapan ko.

“Tara, ligo na tayo.” Bulong nya sa tenga ko sabay kagat dito.

Napalunok nalang ako, Alam ko namang hindi lang ligo ang gagawin namin dito sa loob ng banyo.

Vote and Comment, if you like the story. Thankyou.

Chapter Four

Kernan’s Point Of View

At hindi nga ko nagkamali, Ilang beses na inangkin ni Treyton ang katawan ko sa loob ng banyo habang dumadaloy ang tubig sa aming mga katawan.

Hindi narin ako nakatanggi dahil masyado syang malakas.

“Bakit hindi kapa nagbibihis?” Tanong nya sakin ng makapasok sya sa loob ng kwarto namin.

Napatitig ako sa kanya.

Pinupunasan nya ang buhok nya gamit ang tuwalya. Hindi ko alam na natulala na pala ako sa ginagawa nya.

Bumalik lang ako sa  ko ng hawakan nya ko saking braso.

What was that? Talaga bang natulala ako sa mukha ng lalaking to? Inlove naba ako sa kanya? No.. Hindi ako bakla.

“Gusto mo ba na bihisan pa kita?” May ngisi sa labi na tanong nya.

Inirapan ko lang sya at tinulak sya palayo sakin.

“Hindi, kaya ko magbihis mag isa.” Sabi ko at napatingin sa suot nya.

Ngayon ko lang napansin na nakatshirt sya at nakapantalon na panlakad. May pupuntahan ba sya?

“Pupunta kabang bayan?” Tanong ko kahit halata naman sa suot nya.

Tumango sya.

“Oo. May ipapabili kaba?”

Mariin akong umiling.

Naalala ko ang kaibigan kong si Peter, nagtatrabaho sya sa bayan bilang isang tindero sa isang bakery. Matagal ko naring hindi nakikita ang bestfriend kong iyon.

“Pwede ba kong sumama?”

Sa sinabi ko ay napaharap si Treyton sakin at tiningnan nya ako bago nagsalita.

“No.” Malamig na sagot nya.

“May kaibigan kasi ako na nagtatrabaho dun, gusto ko lang naman na madalaw sya.”

“Hindi pwede.”

“Please? Ilang buwan nakong nakakulong dito sa bahay. Gusto ko namang makalanghap ng sariwang hangin mula sa labas.”

Napahinga sya ng malalim.

“Sige, magbihis kana. Bilisan mo.” Aniya at tumalikod mula sakin.

“Mag jacket ka at wag kang magsusuot ng short.”

Napakunot ang noo ko sa sinabi nya. Ako? Magjajacket? Sobrang tirik ang araw ngayon sa labas tapos gusto nya na magsuot ako ng jacket?

“Bakit naman ako magjajacket? Kita mo namang mainit sa labas eh.” Sagot ko habang naghahanap ng masusuot ko.

Napatingin naman sya sakin. Sa sama ng tingin nya ay pwede nakong bumulagta dito ngayon sa kinatatayuan ko.

Ngumiti ako sa kanya ng matamis. Baka magbago pa isip nito eh.

“Oo na, Sabi ko nga magjajacket ako.” Sabi ko at napahinga ng malalim.

Pagkatapos ko magbihis ay lumabas na kami ng bahay at sumakay na kami sa kotse nya.

Hindi naman sobrang layo ang bayan dito mula sa amin.

Pagkarating namin sa bayan ay dumiretso agad kami sa palengke.

“Mr. Authier, Nandito kana naman pala.” Sabi ng isang Aleng nagbebenta ng isda.

“Puro sariwa ang isda ko ngayon, kakadeliver lang nito kanina.” Dagdag na sabi pa nito.

Pero si Treyton ay hindi naman sya sinasagot at tinitingnan lang nito ang mga isda.

Napatingin sakin si Ate ng makita nya ako at napangiti.

“Aba, Sino naman tong cute na batang kasama mo?”

Napangiwi nalang ako.

Hindi na kasi ito ang unang beses na napagkamalan akong bata dahil sa height ko.

4’9 lang kasi ang height ko kumpara kay Treyton na 6’9.

“Nako, hindi na po ako bata..” Natatawang sabi ko.

Nakakamiss talaga yung buhay sa labas. yung makikisalamuha ka sa ibang tao at makikipagbiruan sa kanila, buti nalang at pinayagan ako nitong lalaki na katabi ko na sumama sa kanya ngayon.

“Kaano ano mo nga pala si Mr. Authier? Tito mo ba sya?”

Napatingin nalang ako kay Ate ng magtanong ulit ito. Pano ko ba sasagutin ang tanong nya?

Ano ba kami ni Treyton? Syempre wala, pero sabi nya gusto nya ako? Argh, Ano ba tong pinag sasabi ko.

Napaharap ako kay Treyton ng bigla ay hilahin nya ang kamay ko at nagsimula muli kaming maglakad.

“Akala ko ba bibili ka ng isda nya? Bakit natin sya aalisan?” Tanong ko sa kanya habang magkahawak ang mga kamay namin.

Napaharap sya sakin at pinitik nya ako saking noo. Napahawak ako sa noo ko na pinitik nya, masakit yun ah.

“Masyado syang maraming tanong.” Aniya.

Dahil lang dun? Napakababaw naman ng lalaki na’to. Mukha namang masayahin at friendly si Ate.

Vote and Comment, if you like the story. Thanks.

Chapter Five

Kernan’s Point Of View

Matapos namin alisan si Ate ay naisipan ni Treyton bumili nalang daw kami sa iba.

Pero kanina ko pa napapansin si Kuya na naglilinis ng isda na panay ang tingin sa’kin.

Napansin rin ni Treyton yun kaya nagulat ako ng itago nya ako sa likuran nya.

“Ano bang ginagawa mo?” Pabulong na tanong ko sa kanya na hindi naman nya sinagot.

Pagkatapos ni Kuya maglinis ng isda ay nilapit nya ito upang bayaran ng bigla ay hilahin nya ito sa kwelyo nito at itinaas.

“Treyton,” Pag awat ko sa kanya.

“Bakit ganyan ka makatingin sa kasama ko? Gusto mo ba sya ha?!” Galit na sabi nya kay Kuya na napayuko na lamang sa takot.

Napansin ko ang mga kapwa namin namimili dito na nakatingin na sa amin, kaya agad na hinila ko na si Treyton baka pa sya tuluyang mapaaway.

“Bakit mo ba ko hinila? Bibigyan ko pa ng leksyon ang lalaking yun eh.” Inis nyang sabi sakin habang naglalakad kami.

“Baka mapaaway ka.” Sagot ko sa kanya.

Napatingin naman sya sakin at bigla ay napangiti. Anyare sa lalaking ’to ? Kanina halos papatay na ng tao ang itsura nya ngayon bigla nalang syang ngingiti. Bilis magbago ng mood.

“Nag aalala ka sakin? Nag aalala ka na baka mag kapasa ang gwapo kong mukha?” May ngisi sa labi nyang tanong.

Napaikot nalang ako ng mata.

Pero tama sya, nag aalala talaga ako sa kanya.

Oo, Naging masama ang pagtrato nya sakin nitong mga nakaraang buwan pero nakikita ko naman na nagbabago na sya nitong mga nakaraang araw.

Nakikita ko na may puso rin pala sya kahit papano dahil pinasama nya ako sa kanya ngayon yun lang nakajacket ako.

“Nag aalala ako na baka magkapasa si Kuya.” Sabi ko.

Tiningnan nya ako ng masama pagkasabi ko nun. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na matawa sa itsura nya.

Pagkatapos namin mamili ng mga kailangan namin sa bahay ay pumunta na kami sa bakery na pinapasukan ni Peter.

Hindi ko alam kung dito pa sya nagtatrabaho dahil matagal na nung huli kaming magkita.

Pero sana, Sana nandito pa ang bestfriend ko.

Pagkarating namin sa bakery na pinapasukan ng kaibigan ko ay isang babae ang nagbabantay sa bakery. nakasimangot pa ito ng makita ako at bigla ay napangiti ng makita ang lalaking kasama ko.

“Ano pong bibilhin nyo sir?” Tanong pa nito kay Treyton at kinikilig pa.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Treyton sa likuran ko.

Hindi ko rin naman masisisi ang babaeng to, dahil gwapo naman talaga ’to pero hindi ako bakla para magkagusto sa kanya.

“Magkasama kami.” Sagot nya sa babae sabay hawak sa bewang ko. Tinabig ko iyon, pero hinigpitan nya lalo ang pagkakahawak dito.

“Ay, Sayang, Taken na.” Narinig kong bulong ni Ate at napaharap sakin.

“Ano pong bibilhin nyo sir?”

“Ah.. Hindi ako bibili. May kaibigan kasi ako na nagtatrabaho dito.”

“Ano pong pangalan nya?”

“Peter Salcedo.”

“Si Peter? Break nya po ngayon, Saglit at tatawagin ko lang po.”

“Sige, Salamat miss.”

Napaharap naman ako kay Treyton at napangiti. Sa wakas, makikita ko narin si Peter uhugin.

“Pakiramdam mo naman gwapo ka dahil kinikilig sayo yung tindera kanina.” Sabi ko sa kanya habang hinihintay namin na bumalik si Ate.

“Huh? Hindi ah.” Sagot naman nya at hinila ako palapit sa kanya. Maniniwala ba ko sa sinasabi ng lalaking ’to?

Akmang sasagot palang ako sa kanya ng biglang may sumigaw ng pangalan ko.

“Kernan!” Masayang sabi ni Peter habang tumatakbo palapit sakin.

“Peter!!!” Ganting sigaw ko rin at agad na niyakap ko sya ng mahigpit.

“Kamusta kana? Bakit antagal mong hindi nakadalaw? Kamusta sila Tita at Tito?” Sunod sunod na tanong nya ng magkahiwalay kami sa pagkakayakap sa isa’t isa.

Natawa nalang ako.

“Okay lang naman ako. Sila Itay at Inay ay hindi ko alam kung anong sitwasyon nila ngayon.”

Napakunot ang noo nya sa sinabi ko.

“Huh? Anong hindi mo alam? Bakit naman?” Naguguluhan na tanong nya.

“Mahabang istorya eh.”

Napatingin naman sya kay Treyton na nasa likuran ko.

“Sino naman ang lalaking to?”

Sasagutin ko palang si Peter pero inunahan na nya ako.

“I’m Treyton Authier, Ako ang kinakasama ng kaibigan mo.” Aniya at tipid na ngumiti.

“Kinakasama?” Gulat na sabi ni Peter at nagtatanong ang mata na napatingin sa’kin.

“Ano, ang ibig nyang sabihin, magkasama kami sa iisang bahay, Iisa lang kasi ang pinapasukan naming trabaho.” Nauutal na sabi ko. Sana lumusot.

“Ah. Akala ko naman kung ano na.”

Napahinga ako ng maluwag. Akala ko talaga, mabibisto nako ko eh.

“Kung gusto nyo pumunta muna tayo sa bahay namin at magmeryenda.”

Napatingin ako kay Treyton. Tumango lang sya sakin, ibig sabihin ay okay lang sa kanya.

“Sige, Miss ko narin si Tita lory eh.” Nakangiting sabi ko ang tinutukoy ko ay ang Ina nya.

Vote and Comment, if you like the story. Thanks.

A/N: Sa totoo lang, Hindi ako magaling magpakilig dahil never ako nagkaboyfriend kaya hindi ko naranasan ang pakiligin..pero sana kinilig kayo sa mga pinagsusulat ko dito XD

Chapter Six

Kernan’s Point Of View

Nakarating naman kami sa bahay ni Peter na hindi naman kalayuan mula sa pinapasukan nya.

Kanina ko pa nga sinasaway si Treyton. Habang naglalakad kasi kami papunta dito ay panay ang hawak nya sa kamay ko.

Ako naman ay panay ang iwas sa kanya. Mamaya makahalata si Peter sa amin eh. Hindi pa naman alam ng kaibigan ko ang tungkol sa sitwasyon ko.

“Ma,” Malakas na sigaw ni Peter pagkapasok namin sa bahay nilang kubo.

“Bakit kaba sumisigaw dyan? Kita mong nagluluto ako dito.” Sagot naman ni Tita Lory na kakalabas lang mula sa kanilang kusina.

Nanlaki ang mata nito ng makita ako nito. Nabitawan pa nito ang hawak nyang sandok.

“Kernan?” Hindi makapaniwalang sabi ni Tita. Natawa nalang kami ni Peter sa reaksyon ng Ina nya.

Lumapit ako kay Tita at nagmano sa kanya.

“Aba’t, Binata kana talaga ah. dati rati ay umiihi kapa sa shorts mo eh.” Natatawang sabi ni Tita Lory. Bigla ay nakaramdam ako ng hiya. Kailangan ba talaga sabihin pa yun?

“Kayo rin po Tita, lalo kayong gumaganda.” Sabi ko naman rito.

“Nako, Wag mo akong binobola at matagal ko ng alam yan.” Natatawang sagot naman nito sakin.

Marami pa kaming napag usapan ni Tita ng biglang may tumikim sa likuran namin. Its Treyton. Problema nito?

Ngumiti si Tita sa kanya at nilapitan sya.

“May kasama pala kayo, Sino naman ang makisig na binatang ito?”

Ngiting ngiti naman si Treyton sa kanyang narinig habang ako ay nakatingin lang sa kanila.

Nagulat si Tita Lory ng bigla ay kunin ni Treyton ang kanyang kamay at hinalikan.

“I’m Treyton Authier, Nice to meet you madam.”

“Aba, Hindi lang gwapo. Napaka galang din.”

Napangiwi nalang ako. Kung alam nyo lang, Napakahilig ng lalaking yan. Sumasakit nga katawan ko dyan gabi gabi eh.

“Sya si Treyton ma, Kasamahan ni Kernan sa trabaho.” Pakilala naman ni Peter sa kanya.

Bigla ay napangisi si Tita at nanliliit ang mata na tiningnan ako.

“Kasamahan lang ba talaga? Hmm, Baka naman…”

“Tita.” Agad na putol ko sa sasabihin nya bago pa nya ito matuloy.

“Bakit? Wala pa akong sinasabi ah.” Painosenteng sagot nito sakin. Alam ko na yang iniisip mo tita at mali yang iniisip mo.

“Saktong sakto ang dating nyo dahil paluto na ang lugaw ko.” Maya maya’y sabi ni Tita lory bago bumalik sa kanilang kusina.

Kami naman ay naupo na lamang sa upuan nilang gawa sa kahoy.

“Okay lang iwan ko muna kayo dito? Tutulungan ko lang si Mama sa kusina?” Paalam ni Peter sakin.

Ngumiti ako sa kanya at tumango.

“Sige lang, Okay lang kami dito.” Sagot ko pa.

Pagkaalis ni Peter ay napatingin ako kay Treyton na abala sa pag tingin sa kabuuan nitong bahay.

Siguro ay first time nya makapasok sa ganitong klaseng bahay. yung gawa lamang sa kahoy.

“Nakakatulog ba sila ng maayos dito?” Tanong nya pagkatapos ay napatingin sa akin.

“Oo naman, Palibhasa kasi gawa sa semento ang bahay mo eh.”

“Oo, Pinagawa ko talaga yun para kapag nagkapamilya ako ay kumportable kami dun.”

“May balak ka palang mag asawa? Good luck sa kanya.” Pang aasar kong sabi sa kanya.

Napangisi naman sya sa sinabi ko. May mali ba kong nasabi?

“Goodluck sa’yo..” Umiiling iling nyang sagot sabay kindat sakin. Teka, Bakit ako?

Naputol ang pag uusap namin ni Treyton ng bumalik na si Tita dala ang plato na may lamang lugaw na kanyang niluto.

Masarap si Tita lory magluto ng lugaw, kahit wala itong karne ay masarap parin ang lugaw nito.

“Hmm, Ang sarap talaga ng lugaw nyo Tita.” Ngiting sabi ko habang kumakain kami.

Napangiti naman sya sa’kin.

“Nako, Ilang beses ko nabang narinig sayo yan Kernan?” Anito na kinatawa ko.

“Teka Iho, Bakit hindi kapa nagsisimulang kumain? Hindi kaba kumakain ng lugaw?”

Napatingin ako kay Treyton na nasa tabi ko. Tama si Tita, Hindi pa nga nito ginagalaw ang sa kanya.

“Bakit hindi kapa kumakain?” Mahinang tanong ko sa kanya.

Alanganin na humarap sya sakin.

“Gusto ko..”

“Gusto mo? Ano?” Tanong ko pa. Masama ba pakiramdam nya?

“Gusto kong subuan mo ako.”

“Ano?” Gulat na sabi ko. Napatingin tuloy si Peter at Tita sa amin. Seryoso ba sya? Ano sya bata?

Ngumiti naman si Treyton sa dalawa.

“Okay lang po ba kung subuan ako ni Kernan?” Tanong nya rito. Ano bang pinagsasabi nya dyan? Ako na nahihiya para sa kanya.

Napatango naman si Tita Lory.

“Sige lang iho. Wag mo na kaming isipin.”

Napaharap sya sakin.

“Okay lang daw sa kanila. So…. Subuan muna ko?” Namumungay ang mata na sabi nya sa akin.

************~~

Habang kumakain kami ay marami na kaming napag usapan.

Gustuhin ko man na makipag usap pa sa kanila ng matagal ay hindi na maaari, dahil malapit naring dumilim.

“Mag iingat kayo ah.” Ani Tita Lory at hinarap si Treyton.

“Wag mong papabayaan si Kernan iho ah. Parang anak ko na yan.”

“Tita naman.” Singit ko sa pag uusap nila pero hindi naman ako pinansin nung dalawa.

Napatingin naman ako kay Peter. Malungkot ang itsura nya, kahit ako ay nalulungkot din dahil panigurado na matatatagalan ulit bago kami magkita.

“Dalaw kayo ulit ah? Ingat kayo.” Aniya sabay yakap sakin.

“Oo, Ikaw din. Mag iingat kayo dito ni tita.” Nakangiting sagot ko naman.

Pagkapasok namin sa kotse ay agad na sinapak ko si Treyton sa kanyang braso. Akala nya siguro ay makakalimutan ko na ang pagpapasubo nya sakin kanina.

“Aray, Para san yun?” Tanong nya sakin kahit halata naman sa mukha nya na hindi sya nasaktan sa suntok ko sa kanya.

“Wag kanang magtanong.” Inis kong sagot sa kanya at napatingin sa side mirror ng sasakyan.

“Masaya kaba na nakita mo ulit sila?” Tanong nya sakin habang nasa kalagitnaan kami ng biyahe.

Napatingin ako sa kanya at ngumiti.

“Sobrang Saya, Salamat sayo.” Sagot ko.

Chapter Seven

Kernan’s Point Of View

Maaga ako gumising ngayon, naisipan ko kasi na ipagluto si Treyton ng breakfast nya.

Gusto ko lang magpasalamat sa kanya sa kahapon, yun lang.

Naisipan ko magprito ng hotdog atchaka meat loaf, paborito nya kasi iyon sa umaga at fried rice.

Nasa kalagitnaan ako ng pagpiprito ng bigla ay may yumakap sakin mula sa likuran ko.

“Good morning..” Husky ang boses na bati nya.

“Bakit ang aga mo nagising? Akala mo tumakas na’ko?” Pagbibiro ko sa kanya.

Umiling sya.

“No, Alam ko namang hindi mo gagawin yun eh.”

Alam nyang hindi ko talaga gagawin yun, dahil mapapahamak ang pamilya ko kapag tumakas ako mula sa kanya.

“Wag kang yumakap sa’kin at baka matalsikan ako ng mantika.” Sabi ko maya maya. Seryoso po kasi akong nagluluto dito.

“Hindi ba pwedeng mamaya na yan at ako muna?” Sagot nya habang hinahalikan ako sa aking leeg.

Hindi na ako nakakibo sa sinabi nya. Bigla kasi akong nakaramdam na parang may tumayo sa ibabang parte ng katawan ko. Ano ba ’to.

“Babe, Whats wrong?” Tanong nya sabay tingin sakin.

“A-Ah wala, Bumitaw kana kasi at baka masunog tong piniprito ko.” Naiilang na sagot ko sa kanya.

Buti naman at sumunod na sya this time. Pero bakit ganun? Nag react yung katawan ko sa simpleng yakap nya lang sakin? Bakla naba ko? No.

Pagkatingin ko sa likod ko ay wala na si Treyton, marahil ay naligo na iyon.

Pagkatapos ko magluto ay hinanda ko na lamesa at ang mga plato na kakainan namin.

“Swerte ko talaga sa misis ko,”

Napatingin naman ako sa kanya na kakalabas lang. What the? Bakit nakahubo sya?

Napanganga nalang ako sa kanya na nakatayo ngayon sa harapan ko.

Oo, Ilang beses ko ng nakita yung Ano nya pero kasi..

Natawa sya ng mahina ng makita nya ang itsura ko pagkatapos ay naglakad na sya papasok sa kwarto namin pero ako ay nakanganga parin.

Pero teka? Anong sabi nya? Misis ko?

“Hoy, Anong misis ko dyan. Lalaki ako.” Sigaw ko sa kanya. Narinig ko nalang ang malakas na tawa nya mula sa kwarto namin.

Habang kumakain kami ni Treyton ay napapansin ko na panay ang tingin nya sakin.

Napabitaw ako sa hawak kong kutsara at hinarap sya.

“Bakit kaba tingin ng tingin sakin?” Inis kong tanong rito.

“Wala, Kinakabisado ko lang ang mukha mo.” Sagot nya sakin sabay ngiti ng nakakaloko.

“Ewan ko sayo..”

“Oo nga pala, Tinawagan ko na yung kapitbahay ng mga magulang mo kanina. Sinabi ko sa kanya na papuntahin dito bukas ang mga magulang mo.”

Napangiti ako sa narinig ko. Makikita ko narin ang Inay at Itay. Sobrang miss ko na talaga silang dalawa.

“Baka bukas pumunta na sila dito.”

Ngumiti ako sa kanya at niyakap sya. Naiiyak pa ata ako sa sobrang saya ko.

Napakunot ang noo ko ng hawakan nya ang kamay ko at tinanggal ito mula sa pagkakayakap sa kanya.

“Minamanyak mo na naman ako eh.” Natatawang sabi nya.

Nasapak ko naman sya sa kanyang braso matapos nyang sabihin yun. Ako? Minamanyak sya? Sya nga yung manyak sa aming dalawa eh.

“Sobrang miss mo na talaga magulang mo noh?” He asked me.

I smiled at him. Sobra.

“Oo naman, Syempre sila ang dahilan kung bakit ako nandito sa mundong ito eh.”

Natawa sya sa sinabi ko.

“Ikaw? Hindi mo ba namimiss parents mo?” Tanong ko sa kanya.

Bigla ay nag iba ang awra ng mukha nya, kung kanina ay nakangiti sya biglang naging seryoso ang mukha nya.

“They want me to marry their friend’s son.” Malamig na sabi nya. Ano?

“Hindi ako pumayag sa gusto nila kaya pinalayas nila ako.” Dagdag na sabi nya.

“Kaya ba bumukod kana sa kanila?”

Tumango sya.

Ramdam ko ang sakit sa mga mata. Syempre, masakit talaga iyon para sa kanya dahil mga magulang nya mismo ang nagpalayas sa kanya dahil lamang hindi sya pumayag sa gusto ng mga ito.

Bigla ay tumayo sya mula sa pagkakaupo nya. I looked at him.

“San ka pupunta?” Tanong ko sa kanya.

“Magpapahinga lang ako..”

Napatango nalang ako sa sinabi nya hanggang sa makaalis na sya sa harapan ko.

Bigla ay binatukan ko ang sarili ko. Bakit ko ba kasi tinanong pa sa kanya yun? Bakit ko ba naopen pa ang tungkol sa parents nya? Hindi ka talaga nag iisip, Kernan.

Vote and Comment if you like the story. Thanks sa patuloy na nagbabasa 😇

Chapter Eight

Kernan’s Point Of View

Pagkatapos ko kumain ay niligpit ko na ito at hinugasan ko na ang mga plato namin.

Nang matapos ako sa dapat kong gawin ay pumasok na ako sa kwarto namin ni Treyton.

Dapat ba magsorry ako sa kanya? Bakit ko ba kasi tinanong pa yun sa kanya eh. Hindi ko naman kasi alam na may problema pala sya sa parents nya.

Napatingin ako sa kanya. Natutulog sya habang may kumot na nakabalot sa buong katawan nya.

Napahiga ako sa kama namin at niyakap sya.

“Sorry kanina ah. Dapat di ko na tinanong yun eh.” Hinging paumanhin ko.

“Wala yun. Wag mo kong alalahanin.” Sagot nya na nakatalikod parin mula sa akin.

“Paano kita hindi alalahanin kung nakikita ko sa mga mata mo na nasasaktan ka kanina habang pinag uusapan natin yung mga magulang mo?” Sabi ko sa kanya.

Hindi na sya sumagot sa sinabi ko. Humarap na sya sakin at ngumiti.

Nagulat ako ng ilagay nya ang ulo ko sa dibdib nya.

“Sleep.”

“Hindi naman ako inaantok eh.”

“Basta humiga kalang. Para hindi na ako magalit sayo.”

Hindi nako sumagot sa kanya at pumikit nalang ako habang nakayakap sa katawan ko ang mga braso nya.

“Alam mo galit na galit ako sa kanila nun, kasi pinagkasundo nila ako sa babaeng hindi ko naman gusto.”

Alam kong gusto nyang magsama ng labas ng loob, kaya hindi na ako nagsalita at nakinig lang ako sa kanya.

“Gusto ko silang kamuhian pero magulang ko parin sila. Kaya napagpasyahan ako na bumukod nalang mula sa kanila. Mas okay na yun kaysa makasal ako sa babaeng kahit kailan ay hindi ko matututunan mahalin.”

Napakatapang nya, dahil pinaglaban parin nya ang karapatan nya kahit alam nyang ikakagalit ito ng mga magulang nya.

“Then suddenly you came.”

Natigilan ako sa sinabi nya.

“Nasabi ko sa sarili ko na, Itong lalaki na’to ang gusto kong makasama hanggang sa pagtanda ko.”

Hindi ko na namalayan na naiyak na ako sa sinabi nya. Ramdam ko kasing nanggaling iyon mula sa kanyang puso.

Bigla ay naramdaman ko nalang ang labi ni Treyton sa aking noo. Napangiti nalang ako. Hindi naman pala sya kasing sama tulad ng iniisip ko.

Nagising ako ng may ngiti sa mga labi ko. Hindi ko alam pero natutuwa ako sa narinig ko kay Treyton kanina.

Hindi ko alam kung may nararamdaman naba ako sa kanya pero hindi ko muna iniisip yun ngayon.

Napatingin ako sa lalaking katabi ko.

Tahimik sya na natutulog, Kahit nakapikit na at natutulog ay gwapo parin.

Akmang tatayo na ako mula sa aming kama ng hawakan nya ang kamay ko.

“San ka pupunta?” Seryoso ang mukha na tanong nya.

Akala ko ay tulog pa sya, nakikiramdam lang pala ang lalaking to.

“Sa Cr, Maglalabas lang ng sama ng loob. Bakit? Sasama ka?” Pagbibiro ko sa kanya.

Nabuo ang ngisi sa mga labi nya.

“Pwede ba?” Pilyong sabi nya sabay halik sa kamay ko. Napailing nalang ako.

Masaya ako na bumalik na ulit sya sa pagiging sa dating sya sa pilyo at manyakis na Treyton. Biro lang yung manyakis, pero mahilig talaga ang lalaking yan sa alam nyo na.

Pagkapasok ko sa Cr ay umihi na ako, Nasa kalagitnaan ako ng pag ihi ng biglang may madulas na bagay na gumapang sa paa ko.

Nung una ay hindi ko iyon pinansin pero ng tingnan ko kung ano ang bagay na nasa gumagapang sa paa ko ay nanlaki ang mata ko.

“Ahas!!” Malakas na sigaw ko.

Oo, Nakatira kami sa bundok pero sobrang takot talaga ako sa ahas. Dahil may masama akong karanasan sa ahas nung bata pa lamang ako.

Agad na bumukas naman ang pinto ng banyo at pumasok si Treyton.

Napalapit ako sa kanya. Hinawakan nya naman ako sa magkabila kong braso.

“Nasan yung ahas?” Tanong nya sakin.

Tinuro ko naman yung ahas na nasa gilid. Hindi naman sya sobrang laki, pero syempre ahas parin yan ano.

Bigla ay tumawa ng malakas si Treyton kaya napatingin ako sa kanya.

Kinuha nya ang ahas na sinasabi ko at nilagay pa iyon sa braso nya. Ano bang ginagawa nya?

“Baka kagatin ka nyan.” Nag aalala kong sabi sa kanya pero tinawanan nya lang ako.

“Ahas bahay lang naman to. Hindi naman to makakapatay ng tao.”

Napangiwi naman ako sa sinabi nya. Ahas bahay pala yun? Malay ko ba na ahas bahay pala yan. Akala ko anaconda na eh. Nakakapatay yung tuklaw nun diba?

Sa inis ko ay lumabas ako ng banyo at iniwan sya dun.

Nakakainis, Habang ako ay takot na takot sya ay tuwang tuwa pa. Edi sya na ang hindi takot sa ahas na ahas bahay lang pala. Hmmp.

Natayo lang ako sa labas at hinihintay sya.

Hanggang sa naramdaman ko nalang ang hininga ni Treyton sa tenga ko.

“Takot ka sa ahas bahay pero sa ahas ko hindi ka takot?” May ngisi sa labi na sabi nya.

Napakabastos talaga ng bibig nito. Takot din kaya ako sa ahas nya.

Slight…

Napakalandi ni Kernan sarap kurutin, Hahahahahaha. Joke lang. Lol.

Chapter Nine

Kernans Point Of View

Pagkatapos ng ahas scene sa may banyo ay akala ko hanggang dun nalang yun pero hindi.

Dahil ngayong gabi ay biglang umulan ng napakalas na may kasama pang kidlat.

Hindi ko alam pero natatakot talaga ako pag nakakarinig ako ng malakas na kidlat.

Nandito ako ngayon sa tabi ni Treyton habang sya ay natutulog ako naman ay gising na gising.

I looked at him.

Ang sarap ng tulog nito, samantalang ako. Hay.. gisingin ko kaya?

“Treyton,” Mahinang pag tawag ko sa kanya pero hindi parin ito sumasagot kaya kinalabit ko na.

“Treyton, uy.”

Dahan dahan na gumalaw sya at nagdilat ng mata sabay napatingin sa akin.

“Hmm? Bakit?” Tanong nya sa paos na boses.

“Hindi ako makatulog.” Pagsusumbong ko sa kanya.

“Bakit?”

“Takot ako sa kidlat eh.”

Nagulat ako ng biglang yakapin nya ako ng mahigpit at kinulong ako sa mga bisig nya.

“Hoy, anong ginagawa mo?” Gulat na sabi ko.

“Matulog kana, bukas pupunta dito ang parents mo.”

“Hmm. Sige..” Sagot ko at siniksik ang mukha ko sa dibdib nya sabay pumikit.

Pagkagising ko ay wala ng Treyton sa tabi ko kaya napabangon ako.

Napatingin ako sa may pinto ng bumukas iyon. Its him.

“Hinahanap mo ko noh?” Tanong nya sa akin sabay ngisi.

Syempre, Kahit Oo. kailangan natin tumanggi.

“Huh? Hindi noh, kapal nito.” Sagot ko sa kanya.

“Okay, Oo nga pala. Nandun na yung kape at pandesal. Kumain kana.”

“Ikaw?”

“Tapos nako, tagal mo magising eh. Tulo laway kapa eh.”

“Hindi ako naglalaway pag natutulog ako.”

“Sige, Sabi mo eh. Haha!”

Inaasar na naman nya ko. Bahala nga sya.

Pagkatapos ko mag ayos ng kama at kumo’t namin ay nag breakfast na ako at naligo.

Pagkatapos ko maligo ay pumasok na ako sa aming kwarto. Nandun si Treyton at abala sa panunuod ng tv.

Umupo na ako sa kama namin at sinuklay ang buhok ko habang tinitingnan ang mukha ko sa salamin.

Medyo humahaba na pala ang buhok ko. Hindi na kasi ako nakakapagpagupit eh.

Napatigil ako sa pagsusuklay ng may maramdaman akong humahalik sa leeg ko. Si Treyton.

Kanina lang ang seryoso sya sa panunuod ng TV tapos ngayon biglang nasa likod ko na sya?

“Ambango mo talaga.” Sabi nya habang inaamoy amoy ang leeg ko. Manyak alert!

Sa inis ko ay hinampas ko nga ang hawak kong suklay sa ulo nya. Kitang hindi pa ko nakakapagbihis eh.

“Aray. Para san naman yun?” Parang bata na sabi nya habang hawak nya ang ulo nya na binatukan ko.

Tanging ako lang ang nakakagawa ng mga ganito sa kanya.

Naalala ko nung nasa bakery kami, may lalaki lang na nakabangga ng braso nya ay halos bugbugin nya na ito kung wala pang mga tanod na umawat sa kanya nun. Ganun sya kapag may nanakit sa kanya kahit hindi naman sinasadya nung tao.

“Wala, Trip ko lang.” Sagot ko sa sinabi nya.

“Ano? Trip mo lang?” Hindi makapaniwalang sabi nya.

“Oo, Hindi pa kasi ako nakakapagbihis.”

Atchaka ang manyak mo kasi.

Napangisi sya at marahan na hinaplos ang mga hita ko. Ano ba yan.

“So… kapag tapos kana magbihis pwede na?”

“Hindi parin.” Mabilis na sagot ko.

“Hala. Bakit naman?”

“Kasi–”

Naputol ang sasabihin ko ng makarinig kami ng doorbell mula sa labas.

“Mga magulang muna yata yan,” Ani Treyton at tumayo na. Teka. Lalabas sya ng nakaboxer lang?

“Hoy. Ano yan? Magshort ka nga.” Saway ko sa kanya. Nakaplain sando lang kasi sya at boxer.

“Bakit pa? Alam ko namang may ipagmamalaki ako.” Nakangisi na sabi nya.

Bigla ay namula ang mukha ko sa sinabi nya. Tama naman sya, Malaki naman talaga yung ano nya este may ipagmamalaki naman sya. Hindi nako nakaangal ayun lumabas na nga ang loko ng nakaboxer at plain sando lang.

“Babe.” Pag tawag ni Treyton sa akin mula sa labas.

Babe? Ewan, Minsan hindi talaga ko sanay na tinatawag nya kong ganyan.

Mabilis na nagbihis ako at lumabas ng bahay, doon ay bumulaga sakin ang Inay at Itay na kinakausap ni Treyton. Ano namang pinag uusapan nila at mukhang seryoso?

“Itay, Inay.” Malakas na sigaw ko kaya naagaw ko ang atensyon nila.

Napangiti naman ang mga magulang ko ng makita nila ako. Napatakbo ako mula sa kinatatayuan ko at niyakap silang dalawa. Sobrang namiss ko sila.

“Ma, pa.” Umiiyak na sabi ko.

Katulad ko ay umiiyak narin sila.

“Wag kayo mag drama dyan, dun tayo sa loob.” Pagsingit na sabi ni Treyton. Tiningnan ko sya ng masama.

“What?” Natatawang tanong nya. Ewan ko sa’yo.

“Tara itay, inay. Dun na po tayo sa loob.” Nakangiting sabi ko sa kanila

Tumango naman ang mga magulang ko at naglakad na kami papasok sa bahay.

Pagkapasok namin ay mabilis na hinila ako sa tabi ni Treyton. Sinandal nya ako sa pader.

“Bakit ba?” Inis kong tanong sa kanya.

Tiningnan nya ako diretso sa aking mata at hinawakan ang baba ko.

“Yung nangyari kanina ayoko na maulit yun, ayoko na may yumayakap sa’yong lalaki maliban sa akin.”

Ano? Ang itay ko ba ang tinutukoy nya?

“Treyton, Ama ko sya.”

“Wala kong pake. Sundin mo nalang ang gusto ko.”

“Napakaisip bata mo.” Saad ko at akmang tatalikuran na sya ng bigla ay hawakan nya ako sa magkabilang braso ko at hinarap ulit sa kanya.

“Don’t try me, Kenard.”

Ramdam ko ang galit sa mga mata nya kaya napatango nalang ako sa takot at kaba.

“Okay, Sige. kung yan ang gusto mo.” Sagot ko habang umiiwas ng tingin sa kanya.

Bigla ay napalitan ng ngiti ang labi nya at mabilis na hinalikan ako sa aking labi sabay nauna na sa loob.

Ano yun? Di ko talaga mabasa ang ugali ng lalaking yun.

Treyton’s Point Of View

Pagkabukas ko ng gate ay tama nga ako, Mga magulang nga ito ni Kenard.

Ngumiti ang dalawa sa akin. Tumango lang ako.

I don’t want to be rude, lalo na Ama ni Kenard na may malaking utang sa akin pero kailangan ko makisama sa kanila dahil sila ang magulang ng lalaking mahal ko.

“Okay lang ba ang anak ko?” Tanong ng Ina ni Kenard sa akin. I nodded.

“Wag kayo mag aalala, kahit lamok hindi ko pinapadapo sa balat ng anak nyo.” Sagot ko.

“Mabuti naman kung ganun.” Nakangiting sabi ng Ama ni Kenard. Tumahimik nalang ako.

“Inay, Itay.”

Napatingin kami kay Kenard ng bigla itong sumigaw. He’s wearing a sando and a short again. Argh, Ayoko na nakikita sya ng ibang lalaki na ganyan ang suot nya.

Napamura nalang ako sa isip ko.

Chapter Ten

Kernan’s Point Of View

“Okay kalang ba dito anak?” Nag aalala ang mukha na tanong ng Inay sa akin at hinawakan pa ang magkabilang pisnge ko.

Ngumiti ako rito.

Masaya naman ako dito, pero mas masaya ako kung sila ang kasama ko at inaalagaan ko sila.

“Okay lang po ako dito, Inay.” Nagpipigil ng iyak na sagot ko.

“Pinapakain kaba nya ng maayos dito? Hindi kaba nya sinasaktan?” Halos pabulong na tanong naman ng Itay.

Wala kasi si Treyton dito, Sabi nya ay sa labas daw muna sya para makapag usap daw kami ng mga magulang ko. Buti naman at naisip nya pa ’yun.

Humarap ako kay Ama at tumango.

Nung una ay sinasaktan ako ni Treyton kapag hindi ako pumapayag na magpagamit ako sa kanya, hindi ko kasi masikmura ang makipagtalik sa kapwa ko lalaki.

Pero habang tumatagal ay nasanay narin ang katawan ko sa mga ginagawa nya, Alam ko halos babuyin nya na ang katawan ko pero wala akong magagawa. kaysa naman saktan nya ang Itay at Inay. Hindi ako makakapayag na mangyari iyon.

Napatingin ako sa mukha ng mga magulang ko.

Tumatanda na talaga sila, dahil kumukulubot na ang mga dati nilang maganda at makinis na mukha.

Mapait nalang ako na napangiti.

“Okay lang po ako dito. Wala kayong dapat ipag alala.” Sabi ko sa kanila.

Bigla ay napayuko ang Itay at hinawakan ang mga kamay ko. I looked at him, Umiiyak ba si Itay?

“Hayaan mo anak, Nagtatrabaho ako ng doble para makapag ipon ako at mabayaran ko na sya. Para makalaya kana dito.”

“Hindi na mangyayari yun.”

Napatingin kami sa pinto kung san nakatayo ngayon si Treyton. Nakatingin pa sya ng masama ngayon sa Itay. Kanina pa ba sya dyan?

“Pero Mr. Authier, Pera ang inutang ko sayo dapat pera din ang ipangbayad ko.” Giit ng Ama ko.

“Sa tingin mo tatanggapin ko pa ang pera na ipambabayad mo? Kahit buong taon kapa magtrabaho hindi kana makakapagbayad pa sa akin.”

“Treyton..” Naluluha na sabi ko habang nakatingin sa kanya. Gusto nya ba talagang makulong ako dito sa bahay nya kasama sya habambuhay?

Napatingin sya sakin. Kita ko ang lungkot at galit sa mga mata nya.

“At ang anak mo? Sya na ang kabayaran ng utang mo, Pasensya na pero hindi ko na sya ibabalik pa sa inyo.” Malamig nyang sabi.

Napatayo ako mula sa pagkakatayo ko at malakas na sinampal sya. Naiinis ako, Naiinis ako sa kanya.

“Bakit mo ko sinampal?” Tanong nya sa akin at hinawakan nya ako sa aking braso.

“Napaka makasarili mo, Kung meron man akong gustong makasamang habambuhay ang mga magulang ko yun.”

“Pero wala kanang choice, dahil ako na ang makakasama mo hanggang sa huling hininga mo.”

Naikuyom ko ang kamao ko sa narinig ko.

“Susuntukin mo ko? Sige, gawin mo pero hindi parin nun mababago ang katotohanan na pagmamay ari na kita.” Aniya at napatingin sa mga magulang ko na nakatingin na lamang sa amin.

“Maaari na po kayong umalis. Salamat sa pagbisita.”

Pagkatapos ay tumalikod na sya mula sa akin.

“Magpapalamig lang ako sa sandali.” Aniya pagkatapos ay lumabas na sya sabay sinara ang pinto.

Napatingin naman ako sa magulang ko at niyakap sila ng mahigpit. Pwede bang wag nalang silang umalis?

“Aalis na kami anak.” Paalam sa akin ng Inay na hindi maitago ang kanyang lungkot sa kanyang itsura.

“Wag muna kayong umalis.” Pag pigil ko sa kanila habang lumuluha ako. Sasama nako sa kanila.

“Anak, yun ang sinabi nya. Pamamahay nya parin to, kaya wala tayong magagawa kundi sundin sya.” Sabi naman ni Itay.

“Itay, Bakit kaba ganyan? Bakit kaba laging sumusunod sa gusto ng lalaking yun? Dahil ba may utang ka sa kanya?”

“Anak.”

Niyakap ko nalang silang dalawa ng mahigpit.

“Mag iingat po kayo lagi Itay at Inay.” Paalam ko sa kanila habang pinapunasahan ko ang pisnge kong puno ng luha dahil sa pag iyak ko.

“Ikaw din anak, Mag ingat ka din dito.”

Pagkaalis ng mga magulang ko ay Agad na umakyat ako sa terrace na nasa third floor lang nitong bahay.

Eto lang naman ang lugar na madalas nyang puntahan kapag gusto nya mapag isa.

At tama nga ko, Nandito sya at nakatayo habang nakapikit at dinadama ang hangin na tumatama sa kanyang mukha.

Umubo ako ng mahina para malaman nyang nandito ako at lumakad ako palapit sa kanya.

“Wala na sila, Umalis na ang mga magulang ko tulad ng sabi mo.” Inis na sabi ko. Napakaselfish nya.

“Bakit parang galit ka sakin sa tono ng pananalita mo?” Tanong nya naman habang nananatiling nakapikit.

Napaikot nalang ako ng mata.

Sino kayang di magagalit sa ginawa mo, Binastos mo ang mga magulang ko.

“Pinayagan mo nga sila na pumunta dito, pero pinaalis mo rin naman sila agad.”

“Atleast nakita mo sila, yun naman ang gusto mo diba?”

“Oo, Pero saglit ko lang silang nakita at nayakap.”

“Hindi ko na problema yun.”

Pwede ko kayang sapakin ang lalaking to? Nakapikit naman sya eh.

“Bahala kana nga dyan.” Sabi ko at akmang aalis na ng magsalita ulit sya.

“Dito kalang, Samahan mo ko.” Pagpigil nya sakin.

Napatigil naman ako mula sa paghakbang ko. Ano? Gusto nyang samahan ko sya pagkatapos nya palayasin ang mga magulang ko? Hibang ba sya?

“Alam kong nagagalit ka sakin, Pero hindi mo ako masisisi. Nadala lang ako ng emosyon ko dahil sa narinig ko.”

“Ano bang problema mo kung sakaling bayaran kana ng Itay? Isa pa, Pera naman ang inutang nya sa’yo.”

“Hindi ko kailangan ng pera.”

“Oh? Hindi mo naman pala kailangan ng pera. Bakit mo pa sinisingil ang Ama ko sa utang nya sayo?”

“Para makuha kita.”

“Napaka makasarili mo.” Umiiling iling na sabi ko.

Dahan dahan na dumilat sya at humarap sa akin.

“At ikaw, Ang hirap mo naman mahalin..” Seryoso ang mukha na sambit nya.

Chapter Eleven

Kernan’s Point Of View

Bigla ay natulala ako sa sinabi nya. Mahal nya talaga ako? Ibig sabihin ba nun…?

“Bakla ka?” Tanong ko sa kanya.

Natigilan sya sa sinabi ko at napahawak sa noo nya.

“Hindi ko alam, Basta isa lang ang alam ko. Ayokong nawawala ka sa paningin ko.” Sagot nya na tila naguguluhan. Ayaw nya kong nawawala sa paningin nya?

“Kung mahal mo ko, hahayaan mo kong sumaya kasama ang mga magulang ko.”

“Pwede ka namang sumaya ng kasama ako.”

Napanguso nalang ako sa sinabi nya. Bakit ko ba kasi kinakausap pa ang taong ’to eh.

“Bababa na’ko, Magluluto nalang ako ng lunch natin.” Paalam ko sa kanya.

Hindi ko na hinintay pa ang sagot nya at bumaba nako, pagkatapos ko magluto ay kumain narin ako.

Wala kong balak na ayain sya kumain. Naiinis parin kasi ako sa kanya.

“Kumain kana?”

Napatingin ako sa likuran ko. Nandyan na pala sya. Tumango lang ako sa kanya.

“Kumain ka ng hindi ako kasabay?”

Madalas kasi kami sabay kumain, ngayon lang hindi.

“Oo, Bakit? May problema ba dun?” Tanong ko sa kanya at tumayo na ako mula sa kinauupuan ko.

“Tapos na pala kong kumain.” Sabi ko at naglakad ako papunta sa lababo para hugasan ang plato na ginamit ko.

Habang naghuhugas ako ay hindi ko sya tinitingnan. Gusto ko lang naman iparamdam sa kanya na naiinis ako sa ginawa nya sa mga magulang ko.

Pagkatapos ko mag hugas ay akmang papasok na ako sa kwarto namin ng pigilan nya ako sa pamamagitan ng paghawak sa kamay ko.

Napatingin ako sa mga kamay namin pagkatapos ay sa kanya.

“Ano?”

“Hindi ka pwedeng magalit sa akin, magkasama lang tayo sa iisang bahay.”

“So?”

“Hindi maganda na may galit kang nararamdaman sa akin.”

“Okay.” Tipid na sagot ko at hinila na ang kamay ko mula sa kanya at pumasok na sa loob.

Pagkapasok ko sa kwarto ay agad na dumapa ako sa kama namin.

Nakauwi na kaya sila sa bahay? Sana ligtas na nakauwi ang Inay at Itay.

Treyton’s Point Of View

Pagkapasok ni Kernan sa kwarto namin ay napahinga ako ng malalim. Shit. Ayoko ng nagagalit sya sa akin.

Pagkatapos ko kumain ay naisipan ko na tawagan si Dan, Isa sa malapit na kaibigan ko.

Isa sya sa pinag kakatiwalaan ko na humahawak ng restaurant ko, Oo. Isa akong restaurant owner pero bihira ako pumunta sa sariling restaurant ko.

“Oh bro? Napatawag ka?” Gulat na sabi nya sa kabilang linya. Bihira ko kasi sya tawagan maliban kung kakamustahin ko ang resto.

“May problema eh.” Sagot ko sa kanya.

“Si Kernan ba yan?” Tanong naman nya sa kabilang linya. Kilala nya si Kernan pero hindi nya pa ito nakikita ng personal.

Isang beses nag send ako sa kanya ng picture ni Kernan habang natutulog ito, Sabi nya cute daw ayun isang malutong na mura ang natanggap nya mula sa akin.

“Oo, Galit sya sakin bro.”

“Bakit ba sya nagalit sayo?”

Kinuwento ko sa kanya ang lahat mula sa pag payag ko na dumalaw ang mga magulang ni Kernan dito hanggang sa pag papaalis ko sa mga ito dahil sa narinig ko.

“Kahit sino bro, magagalit sa ginawa mo. Natural mga magulang nya yun eh.”

“I know.”

“Kaya ka tumawag sakin ngayon kasi hihingi ka ng advice kung pano sya susuyuin?”

Napakunot ang noo ko sa sinabi nya.

“Susuyuin? Ano yun?”

“Makikipagbati.”

“Oo nalang.”

“Lalaki si Kernan pero mukha syang babae..”

“Dan.” Seryoso ang boses na binanggit ko ang pangalan nya.

“Okay,” Natatawang sabi nya.

“Bilhan mo kaya sya ng teddy bear o kaya flowers.” Suggestion nya.

“Ayaw nya nun. Hindi naman daw sya babae.” Mabilis naman na sagot ko.

“Alam ko na.”

“Ano? Pwede ba wag kang sumigaw? ansakit sa tenga.” Inis na saad ko.

“Haranahin mo sya.”

“Ano?” Gulat ko namang sabi.

“Ano to? 70’s? Baduy, Uso pa ba yun?”

“Ganun ginawa ko sa asawa ko nung isang beses na nag away kami at kinilig sya ng sobra nun sa akin nung ginawa ko yun sa kanya.”

Yes. Mag asawa na sya, Isang taon silang kasal pero hindi pa sila nabibiyayaan ng anak.

“Bro, Para namang hindi mo pa narinig ang boses ko.” I said to him.

“Bro, Hindi naman pangit boses mo eh.”

“Tingin mo magwowork ito sa kanya?”

Bihira akong kumanta, ang mga malalapit ko lang na kaibigan ang nakakarinig palang ng boses ko.

Pero hindi na ngayon, dahil haharanahin ko na si Kernan.

“Hindi natin malalaman, kung hindi mo susubukan.” Natatawang sabi ni Dan sa kabilang linya.

Ano kayang magiging reaksyon ni Kernan sa harana ni Treyton? :“> Sorry late update. Busy sa work eh. :>

Chapter Twelve

Kernan’s Point Of View

Isang oras na ako dito sa kwarto pero wala paring pumapasok na Treyton. Ano kayang nangyari dun?

Teka.. Bakit ko ba sya inaalala eh galit nga ako sa kanya?

Napaharap ulit ako sa screen ng TV, Hindi naman maganda ang palabas na’to kaya pinatay ko nalang ang TV.

Kinuha ko ang remote na nasa tabi ko at inoff na ang TV sabay higa ulit sa kama.

Pagkahiga ko sa kama ay agad na kinuha ko ang kumot at binalot ang sarili ko.

Inaantok nako, matutulog na nga ko.

Sorry na , Kung nagalit ka

Di naman sinasadya

Kung may nasabi man ako

Init lang ng ulo

Pipilitin kong magbago , pangako sa iyo.

Napadilat ako ng mata at napabangon ako mula sa pagkakahiga. bumulaga sa akin si Treyton na nakatayo ngayon sa may pintuan. Kumakanta sya habang nag gigitara.

Bigla ay namula ang mukha ko sa ginawa sya. Kinakantahan nya ba ko?

Hindi ko alam na marunong sya mag gitara at kumakanta pala sya. Maganda rin ang boses nya. Mababa at buong buo.

Sorry na , K

ung ako’y medyo tanga

Hindi ako nag iisip, nauuna ang galit

Sorry na talaga

sa aking nagawa

Tanggap ko na mali ako

Huwag sanang mag tampo

Sorry na…

Patuloy parin sya sa pagkanta hanggang sa nakatayo na sya ngayon sa harapan ko.

Totoo ba ’to? Ang Isang Treyton Authier nag sosorry sa akin?

“I’m sorry, Okay?” Aniya pagkatapos sabay tingin sa akin. Inaabangan ang magiging sagot ko.

Ako naman ay tila napipi na sa kanyang ginawa. Hinarana nya ako? San nya naman natutunan yan?

Teka, Bakit parang kinikilig ako ngayon?

Stop it. Kernan, Lalaki ka at babae ang gusto mo.

“Anong ginagawa mo?” I asked him.

“Hinaharana kita. Nagustuhan mo ba?”

“Ahm.”

“Alam kong nagalit ka sa akin dahil sa ginawa ko sa mga magulang mo.”

“Buti alam mo.”

“Kaya nga heto na nga ko ngayon sa harapan mo at humihingi ng pagpapatawad mula sa’yo.”

“Sa totoo lang, Hindi mo naman kailangan mag sorry sa akin.”

“Ano?”

“Kasi slave mo lang naman ako diba? Parausan mo kapag nangangailangan ka.”

“Hindi yan totoo.”

“Pero yun ang nararamdaman ko.”

Nagulat ako ng bigla ay lumapit sya sa akin at hinawakan ako sa aking mukha.

“Hayaan mo kong iparamdam ko sa’yo ngayong gabi ang nararamdaman ko.” Aniya habang nakatitig nh diretso sa mga mata ko.

Hindi ko alam kung anong sumagi sa isip ko at hinalikan ko sya sa kanyang labi.

Hinalikan nya rin ako pabalik habang dahan dahan na hinihiga nya ako sa aming kama.

“Kernan, Hindi kita pipilitin kung ayaw mo.” Aniya matapos ng aming halikan.

“Pano kung gusto ko?” Sagot ko at muli syang hinalikan sa kanyang labi.

Ramdam ko ang pananabik sa kanya, Ilang gabi na din kasi naming hindi nagagawa ito.

At nung gabi na yun ay napuno ng ingay ang aming kwarto. Nung gabi rin na yun ay naramdaman ko na ang pagmamahal nya sa akin na sinasabi nya.

Nagising ako ng maramdaman kong may humahaplos sa mukha ko.

Nang idilat ko ang mga mata ko ay bumulaga sa akin si Treyton. Gising pa pala sya.

Napakaseryoso ng mukha nya habang hinahaplos ang mukha ko.

“Anong ginagawa mo?” Tanong ko sa kanya.

He looked away.

“Ah, wala. Hindi lang ako makatulog.” Aniya.

“Napagod kaba sa ginawa natin?” Pagbibiro ko.

Tumingin sya sakin at niyakap ako ng mahigpit. Kapwa kami walang suot ngayon at magkadikit ang aming mga katawan.

Ewan ko, pero parang wala kaming nararamdaman na ilang ngayon kahit sobrang lapit ng katawan namin sa isa’t isa.

“Hindi. Kaya ko pa nga eh. Ano? Isang round pa?” Nakangising sabi nya.

Malakas na sinuntok ko sya sa kanyang braso. Syempre, hindi naman sobrang lakas ng suntok na iyon.

“Napakahilig mo.” Natatawang sabi ko.

Pero inaamin ko, naramdaman ko nga ang pag mamahal nya sa akin kagabi habang inaangkin nya ko.

Napakagentle nya at tumitigil sya kapag nararamdaman nyang nasasaktan ako habang gumagalaw sya sa ibabaw ko.

Sorry naman, Anlaki kasi ng ano nya eh. Kaya nasasaktan parin ako hanggang ngayon.

“Anong oras na?” I asked him. Magluluto na siguro ako ng breakfast namin.

“07:34 am na. Bakit?”

Napatayo ako mula sa kama ko kahit na alam kong wala akong saplot.

Hindi naman na ko nahihiya sa kanya pag nakikita nya kong nakahubad kasi ilang beses na naman nya tong nakita, ganun din naman ako sa kanya.

“Magluluto na’ko ng breakfast natin, tanghali na pala.” Bulalas ko.

Napatingin ako kay Treyton ng hilahin nya ako pahiga ulit sa kama namin at nilagay ang ulo ko sa kanyang dibdib.

“Mamaya kana magluto, di pa naman ako nagugutom eh.” Aniya habang nakaunan ako sa dibdib nya.

Napaikot ako ng mata. Pano naman ako? Nagrereklamo na ang mga alaga ko ngayon sa tiyan.

“Eh pano naman ako? Gutom nako eh.”

“Parang gusto ko pa naman kumain ng itlog ngayon.” dagdag ko pang sabi.

Siguro mag luluto nalang ako ng scramble egg para sa breakfast namin. Tama.

Nabuo ang ngisi sa labi ni Treyton ng marinig nya ang sinabi ko.

“Meron akong itlog dito dalawa, di mo na kailangan lutuin.” Aniya habang nakangisi sa akin.

“Huh?” Naguguluhan na sabi ko. Di ko sya gets.

Nagulat ako ng kunin nya ang kamay ko at nilagay iyon sa harapan nya. What the?

Bakit matigas parin ang bagay na yun?

Napapikit nalang ako ng magsalita sya ulit.

“Yan ang itlog na tinutukoy ko. Ano? Kakainin mo ba?”

Isang malakas na suntok sa braso ang natanggap nya mula sa akin. Sya naman ay tawa lamang ng tawa.

Ang lalaking ’to, Ang aga aga naglilibog na naman. Hmp.

Chapter Thirteen

Kernan’s Point Of View

“Gusto nila mom na pumunta tayo sa bahay. Gusto ka nila makilala.”

Napatigil ako sa kinakain ko ng marinig ko ang sinabi nya.

Gusto ng pamilya nya na makilala ako?

“Okay lang ba sa’yo?” I asked him. Alam ko naman na nagkaroon sila ng tampuhan ng mga magulang nya.

Tumango sya.

“Oo, mas maganda narin to para maging maayos na ang lahat.”

“Ikaw bahala, Kailan ba tayo pupunta sa inyo?”

“Bukas.”

I smiled at him.

“Okay.”

Napatingin ako sa kanya ng lagyan nya ng kanin ang plato ko. What the? Hindi ko na mauubos yan.

“Bakit mo dinagdagan ang kanin ko? Busog nako eh.” Asik ko sa kanya.

“Gusto ko lang, para magkasabay din tayong matatapos.” Nakangising sagot nya.

Napakaisip bata talaga nito.

“Okay lang ba yung boses ko kagabi?” Tanong pa nya.

This is it!

Ito na ang pagkakataon ko para makaganti.

“Okay naman, kaso wala ka sa tono.” Sagot ko habang umiinom ako ng tubig.

“Talaga ba? Sabi ko na nga ba dapat di ko na sinunod yung sinabi ni Dan eh.” Narinig kong bulong nya na kinatawa ko.

I know dan, dahil nakukwento nya ito sa akin. Kaibigan nya ito nung highschool sya at ito rin ang humahawak ng isa sa mga restaurant nya.

“Bakit ka natatawa dyan?” Tanong nya sa akin ng mapansin nya na natatawa ako.

I rolled my eyes at him.

“Bakit? Bawal naba ako tumawa?” Tanong ko sa kanya.

May sasabihin pa sana ako ng bigla syang tumayo mula sa kinatatayuan nya. Ano na namang binabalak nito?

“Hoy. Ano yang ngisi muna yan ha?” Kinakabahan na tanong ko.

Bakit ganun? Pag yung ibang lalaki ang ngumingisi mukhang manyakis? Pero pag sya? Ang gwapo parin.

“Gusto mo palang tumawa huh,” Ngising sabi nya habang naglalakad palapit sa akin ngayon.

“Treyton, Wag ka ngang ngumiti ng ganyan kinakabahan ako.”

“Anong tawag mo sa akin?”

“Treyton,” Sagot ko sa tanong nya. Ayaw nya bang tawagin ko sya sa pangalan nya?

Nagulat ako ng sa isang iglap ay nasa harapan ko na sya. Hawak nya ako sa bewang ko habang nakatitig sya ng diretso sa mga mata ko.

“Wag mo kong tawagin sa pangalan ko.” Aniya habang nakatingin parin sa akin.

Napalunok ako bago sumagot.

Ang bilis ng kaba ngayon sa dibdib ko. Pakiramdam ko may race na nagaganap ngayon sa loob ko.

“Call me, babe para mas sweet.” Taas baba ang kilay na sabi nya.

Napangiwi naman ako. Babe? Parang tunog ng nagyayaya sa kama e. Ayoko nun.

“Wala nabang iba?”

“Wala na, yun lang gusto ko.”

“Siraulo ka pala eh, Ikaw lang nag isip ng tawagan natin eh.” Inis na sabi ko.

Napatakip ako sa bibig ko ng marealize ko ang sinabi ko. Shet, tinawag ko ba syang siraulo? I’m dead.

“Anong tawag mo sakin?” Tanong sa akin ni Treyton. Seryoso na ang mukha nya.

Humarap ako sa kanya at ngumiti ng malaki.

“Huh? Wala, sabi ko maganda nga yung babe.” Ngiting sabi ko.

“Hindi eh, hindi yun yung narinig ko eh.”

“Ikaw talaga, nabibingi kana talaga.” Natatawang sabi ko habang hinahawakan ang kamay nya.

Napatingin ako sa kanya ng bigla syang tumawa ng malakas dahilan para mapakunot ang noo ko.

“Tinatawa tawa mo dyan?”

“Don’t worry babe, Hindi kita sasaktan at papaiyakin. Siguro papaiyakin kita sa sarap pwede pa.” He grinned.

“Napakamanyakis mo. Asa kapa. Hoy!!” Sagot ko naman na kinatawa nya lalo ng malakas.

Gabi na at nag aayos na kami ng mga dadalhin namin sa bahay nila bukas. Ang alam ko ay dalawang linggo kami dun kaya medyo maraming damit ang dinala ko.

Eto ako ngayon at naglalagay ng damit sa bagahe ko.

“Ano yan? Sando? Wag ka magbaon ng sando, Puro tshirt ang dalhin mo.”

Napatigil ako sa ginagawa ko at napatingin kay Treyton.

“Bakit naman? Mas presko ako sa sando eh.” Nakanguso na sabi ko.

“Sundin mo nalang ang gusto ko.” Tanging sagot nya. Lagi nalang sya ang nasusunod eh.

“Pano kung hindi kita sundin?” Sagot ko naman. Napatigil sya sa paglagay ng sando nya sa bag nya at napatingin ng masama sa akin.

“Nagbibiro lang ako. Ok?” I said smiling. Napakaseryoso talaga nito. Pero sya puro sando ang dadalhin nya.

“Ayoko nakikita ng ibang lalaki yang katawan mo, okay lang magsando ka dito sa bahay kasi tayo lang namang dalawa ang nandito.”

“Opo master.”

“Isa pa, may kuya ako na nandun ngayon.”

May kuya sya na nandun ngayon sa bahay nila? May kapatid pala syang lalaki? Akala ko puro babae ang kapatid nya?

“Akala ko..?”

“Stepbrother ko sya. Pag nandun na tayo, Iwasan mo sya.”

“Bakit naman?”

“Kasi babaero sya.”

“Oh? Babaero sya? Eh lalaki kaya ako. Hindi naman ako babae noh.”

“Pero mas maganda kapa sa tunay na babae.”

Napatingin ako kay Treyton na seryoso ang mukha ngayon na nagsasara ng bag na dadalhin nya.

Sinabi nya bang mas maganda pa ako sa babae?

Napatingin sya sa akin. Napaiwas naman ako ng tingin.

“Bakit ka namumula dyan? Wag mo sabihin na first time may nagsabi sayo na mukha kang babae?” Tanong nya sa akin.

Umiling ako sa tanong nya.

Actually, Bata palang ako lagi akong napagkakamalan na babae. Minsan nga ay napagkakamalan pa akong tibo pero hindi ko nalang yun pinansin.

Pero iba kasi ang dating sa akin nung nang galing iyon mismo sa kanya. Iba sa pakiramdam, hindi ko mapaliwanag.

Chapter Fourteen

This chapter is for you ERIEX_ Thankyou sa pagbabasa at sa comment mo. Kinilig ako hehe.

Kernan’s Point Of View

Maaga kami nagising ni Treyton, Heto nga at kakatapos lang namin magbreakfast. Nagbibihis na ako ngayon.

Napatingin ako sa mukha ko sa salamin. Kainis naman, Sa dinami daming araw na tutubuan ako ng pimples ngayon pa talaga.

Argh, at talagang sa ilong pa.

“Bakit nakabusangot yang mukha mo?” Tanong ni Treyton na nasa aking likuran.

“Panong di ako bubusangot, ikaw kaya tubuan ng tigyawat.” Sagot ko sa kanya habang tinitingnan ang pagmumukha ko sa salamin.

“Alam mo ba kung anong ibig sabihin nyan?”

Napatigil ako sa pag tingin ng mukha ko at napaharap sa kanya.

“Ano?” Curios na tanong ko.

“Patay na patay ka sa akin.” Sagot nya sabay tawa ng malakas.

Lumakad sya palapit sa akin at kinuha ang suklay na nasa tabi ko sabay sinuklay ang buhok nya.

“Mauuna nako sa labas, wag kana masyadong magpaganda. Baka mapaaway na naman ako.” Natatawang sabi nya bago lumabas.

Baliw talaga yun.

Nakasimpleng tshirt lang naman ako at pants. Actually, Ayoko talaga sa tshirt kasi maiinit pero pinagpipilitan ni Treyton na isuot ko tong tshirt nya.

Oo, Tshirt nya ang suot ko.

Imagine, ang laki laki ng katawan nya tapos susuotin ng isang payat na katulad ko ang tshirt nya?

Ganun ang itsura ko ngayon. Mukha akong tatay na ewan. Wala kong choice eh.

Pagkalabas ko ay nandun na ang kotse sa labas. Dali dali na pumasok ako sa loob ng kotse.

Naeexcite ako na kinakabahan.

Una, hindi ko pa nakikita ang mga magulang nya at ito ang unang beses na makikilala ko sila.

Pangalawa, hindi ko alam kung tanggap ba nila na lalaki din ang nagustuhan ng anak nila.

Napatingin ako kay Treyton ng hawakan nya ang kamay ko. Napangiwi nalang ako.

Anong hinahawak hawak mo dyan huh?

“Halatang kinakabahan ka, don’t worry. Mabait ang pamilya ko. Oo, pinilit nila ako dati na ipakasal sa babaeng hindi ko mahal pero mabait sila at I’m sure na matatanggap ka nila.” Nakangiting sabi nya.

“Hindi ako kinakabahan ah.” Sagot ko naman sabay bawi ng kamay ko. I’m not nervous.

“Talaga ba? Kitang kita kasi sa mukha mo na kinakabahan ka eh.” Natatawang sabi nya.

“Shut up, Paandarin mo na nga lang tong kotse.”

“Yes boss.” Aniya sabay paandar ng kotse nya.

Habang nasa kalagitnaan kami ng biyahe ay napapatingin ako sa labas.

Makikita mo ang mga tao na masaya. Masaya sila kahit hindi sila mayaman basta’t kasama nila ang pamilya nila masaya na sila.

Napatigil ako sa pag iisip ko ng biglang tumunog ang radyo.

Napatingin ako ng masama kay Treyton na ngayon ay nakikinig ng music mula sa radyo na binuksan nya.

“What?” He asked me.

What what ka dyan. Kita mong nag eemote ako dito eh.

“Malayo pa ba yung sa inyo?” I asked him.

Isang oras na kaming nagbibiyahe eh, Medyo nahihilo narin ako. Hindi kasi ako sanay sa mga biyahe eh. Lalo na pag may aircon.

“No, Malapit na tayo.” Sagot nya sabay tingin sa akin.

“Bakit? Nahihilo ka ba?” Tanong nya.

Tumango ako.

“Oo eh.”

“Baka naman buntis kana, Baka nagbunga na yung ginawa natin kagabi.”

“Alam mo puro ka kalokohan.” Umiiling iling na sabi ko. Kainis. Kitang nahihilo na nga dito, magsasalita pa ng mga walang kwentang bagay.

“Bakit? Hindi ba pwede na mangyari yun? Hindi tayo gumamit ng protection kagabi diba?”

“Treyton,” Namumula ang mukha na sabi ko.

Pano nya nasasabi yan sa harapan ko? Hindi ako kumportable ngayon dahil sa mga sinasabi nya.

“Come on babe, tayong dalawa lang naman ang nandito eh.” He said laughing. Kahit na ano.

Ilang minuto pa ay nakarating na kami ni Treyton sa bahay nila. Sa totoo lang, Ineexpect ko na na malaki ang bahay nila Treyton at tama nga ang hinala ko. Malaki nga talaga ang bahay nila.

“Kayo lang ba talaga ang nakatira dito?” Tanong ko kay Treyton habang kinukuha nya ang mga gamit namin mula sa likod ng kotse.

Sabi ko tutulungan ko na sya eh, Ayaw nya. Kaya nadaw nya buhatin ang mga gamit namin kahit pa nga daw sumama pa ko eh. Ang yabang noh?

“Oo, Malaki ba ang bahay namin?” Tanong nya sa akin.

“Anong malaki? Sobrang laki nitong bahay nyo. Pwede pa nga kayong magpaupa dito eh.”

“Grabe ka naman.”

“Pindutin muna ang doorbell.”

Napatingin ako sa doorbell at pinindot iyon.

Bakit ganun? Bakit bigla akong pinag papawisan?

Maya maya ay biglang bumukas ang ang gate at bumulaga sa amin ang isang babae na sa tingin ko ay maid nila, dahil sa uniform na suot nito.

“Good morning po, Sir Treyton.” Nakangiting sabi nito kay Treyton.

Makangiti naman to kay Treyton, parang nasa commercial lang ng colgate si Ate.

“Ay, may kasama po pala kayo sir. Goodmorning po.” Anito ng mapansin nya ako. Ngumiti nalang ako dito.

Pagkapasok namin ay lalo ako namangha, ang ganda kasi ng bahay nila Treyton. Parang nakikita ko lang sa mga fairytale movies eh.

May mga vase na nakadisplay na sa itsura palang ay masasabi mong hindi biro ang presyo.

May painting din na nasa mga pader. May mga hagdan na sobrang tataas.

“Anak,”

Napatigil ako sa pag tingin ko at napatingin sa babaeng nakatayo ngayon sa harapan ko.

Sa tingin ko eto ang mom ni Treyton, may isang babae na nasa tabi nito na nakataas ang kilay sa akin ngayon.

Ngumiti ako sa kanya pero inirapan nya ako.

“Anak, Buti naman at pinagbigyan mo kami ng pagkakataon na makasama ka ulit.” Nakangiting sabi ng ginang sabay yakap kay Treyton.

Mukhang mahal na mahal talaga sya ng pamilya nya. Pero kung mahal nila ito, Bakit nila ito ipapakasal sa babaeng hindi naman nito napupusuan?

“Ikaw ba si Kernan?”

Napatingin ako rito ng sambitin nya ang pangalan ko.

Ngumiti ako at tumango.

“Opo.” Magalang na sagot ko.

“Hmmm, Mukha ka namang mabait pero hindi parin yan sapat.”

Huh?

“Lahat ng mga nagiging girlfriend ni Treyton ay dumadaan sa pagsubok namin. Kailangan mo patunayan sa amin na karapat dapat ka nga para sa anak ko.”

“Mom,” Pag singit ni Treyton sa amin. Tiningnan sya ng masama ng mom nya.

“Wag kang makisali dito anak, Usapan naming dalawa ito.” Anito sabay tingin sa akin.

“So, Ano? Tinatanggap mo ba ang hamon namin?”

Napatingin ako kay Treyton pagkapatapos ay sa Mom at kapatid nya.

“Opo, tinatanggap ko po.” Matapang na sagot ko sabay kagat ng ibabang labi ko. Goodluck self.

Chapter Fifteen

Kernan’s Point Of View

“Bakit ka pumayag sa kagustuhan ni mom? Pwede ka naman tumanggi sa kanya eh.” Sabi ni Treyton sa akin habang nandito kami ngayon sa kwarto nya.

Oo, Sa iisang kwarto lang kaming dalawa.

Ewan ko ba sa lalaking ’to, parang bawal ako mawala sa paningin nya.

Kanina nga habang kumakain kami ng breakfast ay nagpaalam ako sa kanya na iihi lang ako saglit at sabihin nalang nya sa’kin kung saan ang banyo nila.

Aba’t, tiningnan ba naman ako ng masama at nagalit pa sa’kin.

Sasamahan nadaw nya ako. Syempre, hindi narin ako nakatanggi sa kanya dahil nasa harapan kami ng mom at kapatid nya.

“Hayaan muna, Hindi naman siguro mahirap ang ipapagawa sa’kin ng mom mo.” Sagot ko sa kanya habang naglalabas ako ng mga damit ko mula sa aming bag.

Bigla ay nabato ako sa kinatatayuan ko ng bigla ay yakapin nya ako mula sa likod at dahan dahan na hinalikan nya ko saking leeg.

“Mom ko? Mom mo narin yun.” Bulong nya pa sa tenga ko.

Maya maya ay naramdaman ko nalang ang kamay nya na pumapasok na sa loob ng tshirt ko pataas dibdib ko.

“Treyton..” Pag awat ko sa kanya pero patuloy lang sya sa ginagawa nya na parang walang narinig.

“Treyton, Pagod pa’ko sa biyahe natin kanina.”

“Saglit lang to.” Kagat labi na sabi nya habang nakatingin sa mga mata ko.

“Treyton.”

Bigla ay naitulak ko sya na nasa ibabaw ko ng biglang bumukas ang pinto.

Narinig kong napamura sya ng mahina at napatingin sa may pinto.

Nandun ang isa sa mga maid nila at nakatayo. Nanlalaki ang mata na nakatingin sa amin.

Nakakahiya.

“Bakit? Sana kumatok ka muna bago ka pumasok.” Mataas na boses na sabi ni Treyton dun sa maid nila.

Bakit ba biglang ang init ng ulo nito?

“Sorry po sir.” Hinging paumanhin ni Ate at napayuko.

“Gusto po daw kasi kayo makausap ng mom mo.”

Nakabusangot na tumayo si Treyton at sinuot ang tshirt nya. Nahubad nya na kasi ito kanina nung hinahalikan nya ako.

Buti nalang at dumating si Ate.

“Sige, Susunod nalang ako.”

Pagkasabi nun ni Treyton ay umalis na agad ito.

“Okay lang ba iwan muna kita dito sa kwarto? Kakausapin daw ako ni mom eh.”

Tumango ako sa kanya.

“Okay lang ako dito.”

“Wag kang lalabas okay?”

“Okay.” Nakangiting sagot ko.

Pagkalabas nya ng kwarto ay napatingin ako sa mga picture frame na nandito sa kwarto nya.

Hindi ko maiwasan ang mang gigil sa kanya ng makita ko ang itsura nya nung bata pa sya.

Ang cute eh.

“Bakit nung bata kapa? Mukhang kang inosente at napakacute. Bakit ngayon iba na?”

Baliw na ata ako at kinakausap ko na’tong larawan nya. As if naman sasagot ’to sa mga tinatanong ko.

Napatigil ako sa pagsasalita ko ng makarinig ako ng tawa mula sa likuran ko.

Napatingin ako sa likod ko at dun ay bumulaga sa akin ang isang gwapo at matangkad na lalaki.

Sino sya? Bakit basta basta nalang sya pumasok dito?

Sya ba yung sinasabi ni Treyton na Stepbrother nya?

Ngumiti sya sa’kin bago nagsalita.

“I’m Jefferson, Jeff nalang. So, Ikaw pala yung kasama ng kapatid ko nung umalis sya dito?”

Dahan dahan na naglakad sya palapit sa akin.

Ano bang ginagawa nya?

“Ano bang meron sa’yo at nakuha mo ang loob ng kapatid ko?” Aniya at nilapit ang mukha nya sakin.

“Bakit kaya nababaliw sa’yo ang brother ko?” Dagdag nya pang sabi.

Ako naman ay natulala nalang sa tanong nya at naliligo na sa aking pawis ngayon dahil sa kaba.

“Ano bang ginagawa mo sa kanya?”

Napatingin kami sa pumasok sa pinto.

Dali dali na napatayo ako mula sa pwesto ko at niyakap ng mahigpit si Treyton.

Natatakot ako sa kanya.

“Oh, Nandyan kana pala.” Nakangiting sabi ni Jeff sa kapatid nya habang nakapamulsa pa ito.

“Lumabas ka dito sa kwarto ko.” Galit na sabi ni Treyton sa kanya.

Ramdam ko ang galit nya kaya hinawakan ko ang kamay nya at pinisil ito.

“Hindi mo ba ’ko namiss? Gusto ko lang naman sya makita.” Aniya at ngumiti sakin.

“Natanong mo ba sya kung gusto karin nya makita?”

Natawa sya ng mahina.

“Aalis nako lovers. Enjoy nyo ang pag stay nyo dito.” Nakangiting sabi nya at naglakad papunta sa may pinto.

Pero bago sya lumabas ay napatingin sya saglit sa’kin.

“Okay kalang? Bakit ba kasi di ka naglock ng pinto nung lumabas ako ng kwarto?” Galit na sabi ni Treyton sa akin.

Napayuko nalang ako.

Napahinga sya ng malalim at niyakap ako ng mahigpit sabay hinalikan ako sa aking noo.

“Next time, pag lalabas ako at maiiwan ka dito sa kwarto. Mag sara ka ng pinto, Okay?” Aniya.

Tumango lang ako sa kanya at niyakap sya pabalik.

A/N: Actually, Balak ko sana na itigil na ang story na’to. Kaso pag open ko ng account ko. Andaming nagvovotes at patuloy na nag aadd ng story na’to sa library nila,  Kahit last year pa nung huli akong magupdate. Nakakatuwa lang. :> Thankyou po!

Chapter Sixteen

Kernan’s Point Of View

Naisipan ni Treyton na iikot ako dito sa bahay nila. Syempre, pumayag din ako para hindi naman ako maligaw habang nandito kami.

Nandito na kami sa garden nila ng bigla akong makaramdam ng pagod sa pag iikot namin.

Malaki kasi tong bahay nila. Sa mga palabas nga lang ako nakakakita ng ganitong uri ng bahay.

Napahawak ako sa dibdib ko ng biglang manikip ito.

Dali dali namang lumapit si Treyton sa akin at inalalayan ako.

“Okay kalang?” Nag aalala na tanong nya.

Ngumiti ako sa kanya bago sumagot.

“Oo, Napagod lang siguro ako sa pag iikot natin.”

“Maupo muna siguro tayo.” Aniya at naupo nga kami sa upuan na nandito sa garden nila.

Ang ganda ng garden nila. Halatang hindi pinapabayaan dahil sariwa ang mga halaman at mga bulaklak.

“Mahilig si mom sa bulaklak kaya pinagawa ito ni dad para sa kanya.”

“Talaga?” Mangha naman na sabi ko.

“Oo nga pala, Nasan ang dad mo? Bakit hindi ko pa sya nakikita? Hindi rin natin sya nakasabay magbreakfast kanina.” Tanong ko sa kanya.

“Wala sya dito. Nandun sya sa pangalawang pamilya nya.”

“Huh?” Gulat na sabi ko.

Ngumiti sya sakin pero ramdam ko na nalulungkot sya kaya hindi nako nagtanong pa.

“Tara, Balik na tayo sa loob at dumidilim narin dito.” Yaya nya sa akin.

Pero malungkot parin ang itsura nya.

“Uy. San ka pupunta?” Sigaw nya sa akin ng bigla akong tumakbo sa mga bulaklak at pumitas ng isang bulaklak dun.

Pagkabalik ko ay nakakunot na ang noo nya sa akin.

Ngumiti ako sa kanya at nilagay sa tenga nya ang bulaklak na pinitas ko.

Sun flower yung pinitas ko at sobrang gwapo nya nung ilagay ko ang bulaklak na hawak ko sa tenga nya.

Sabagay, Gwapo naman na talaga sya eh.

“Ayan, Hindi kana ulit malungkot.” Sabi ko habang nakatingin sa kanya na umiiling iling habang nakangiti sakin.

“Puro ka kalokohan.” Natatawang sabi nya habang ginugulo ang buhok ko. Atleast, Napangiti ko sya.

**************

“Pano pala kayo nagkakilala ng anak ko, Iho?” Bigla ay tanong ng mom ni Treyron sa kalagitnaan ng dinner namin.

Napatingin ako kay Treyton ng hawakan nya ang kamay ko mula sa ilalim ng lamesa.

Kinakabahan ako, Di ko alam kung bakit.

“Nag kakilala kami sa isang birthday party.” Aniya habang hawak parin ang kamay ko.

Sinubukan ko na alisin ang kamay nya mula sa kamay ko pero mas hinigpitan nya ang pagkakahawak dito.

“Really? Nagcheck ako ng background nya at nalaman ko na nang galing pala sya sa isang mahirap na pamilya.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko sa narinig ko.

“Mom,” Pag awat ni Treyton dito.

“Nalaman ko na sa bundok lang kayo nakatira ng pamilya mo at pinambayad utang ka ng ama mo sa anak ko,”

“Ano ba. Sinabi kong tumigil kana ma eh!”

“I don’t think nababagay ka para sa anak ko. Magkaiba ang mundong ginagalawan nyong dalawa.”

Hindi na nakapag timpi si Treyton at napatayo na sya mula sa kinauupuan nya.

“Kahit anong sabihin nyo sya parin ang mahal ko.” Seryoso ang mukha na sabi nya.

Ako naman ay umiiyak na dito mula sa kinauupuan ko.

Ito ang unang pagkakataon na may nang maliit sa akin. Masakit iyon para sakin lalo na’t nadamay ang Inay at Itay.

“Kaya ba hindi mo tinanggap yung babaeng dapat ay pakakasalan mo dahil sa kanya?”

“Busog na kami.” Ani Treyton at hinila ang kamay ko patayo.

Nakabalik kami sa kwarto ng walang kahit isang salita ang lumabas sa bibig ko. Iyak lang ako ng iyak.

Pagkapasok namin ng kwarto ay napatingin ako kay Treyton ng biglang suntukin nya ang pader.

“Damn it! Ayoko na minamaliit yung lalaking mahal ko.” Sigaw nya habang patuloy parin sya sa pagsuntok.

Ako naman ay niyakap ko lang sya ng mahigpit.

Alam ko naman sa sarili ko na may nararamdaman narin ako para sa kanya.

Short update, Naisingit lang sa trabaho. Hahahahahaha. May nararamdaman na pala si Kernan para kay Treyton :“>

Vote and Comment, Thankyou sa patuloy na nagbabasa. Huhuhuhu. Loveyou guys.!

Chapter Seventeen

Kernan’s Point Of View

Kasalukuyan akong natutulog ng biglang may yumakap sakin mula sa likod dahilan para magising ako.

Si Treyton.

“Pasensya kana sa sinabi ng mom ko tungkol sa’yo. Bukas na bukas ay aalis na tayo dito.” Bulong nya sa tenga ko habang nakayakap sya sa akin.

Umiling iling ako.

“Wag.” Sagot ko sa kanya at hinarap sya.

Kahit nakakunot na ang noo nya ay ang gwapo nya parin.

“Bakit? Dahil ba ito sa sinabi nya sa’yo na kailangan mo patunayan ang sarili mo na nararapat ka para sakin?” Tanong nya at hinawi ang buhok ko na nagkalat sa noo ko.

“Kalokohan ’yun.” Aniya.

Napalabi ako.

Kahit kalokohan ’yun para sa kanya ay gusto ko parin na gawin ko.

Gusto kong patunayan sa pamilya nya na hindi ko habol ang pera nila o anuman.

Alam ko naman na ’yun ang iniisip ng mom nya sa akin at hindi ko naman masisisi ito. Marahil ay sobrang mahal lang nya ang anak nya kaya sya ganun.

Napatingin ako kay Treyton ng kunin nya ang kamay ko at nilagay iyon sa dibdib nya.

Namula naman ang mukha ko sa ginawa nya.

Wala kasi syang suot na pang itaas.

Ganyan din naman sya sa bahay nya kapag matutulog na kami pero hindi parin ako sanay.

“Nagbublush kaba? Tigas ng dibdib ko noh?” Nakangising sabi nya sakin.

“Hindi ah, Kapal nito.” Sagot ko naman. Indenial pa talaga ko kahit sobrang obvious na.

Nakatulog kaming dalawa ng ganun ng pwesto namin. Nakahiga ako sa dibdib nya habang inaamoy namin nya ang buhok ko.

Maaga ako nagising kinabukasan. Napatingin ako kay Treyton na mahimbing na natutulog.

Napangiti ako at mabilis na hinalikan ko sya sa kanyang labi.

Dahan dahan na tumayo ako mula sa kama namin para hindi sya magising.

Alam ko na napuyat sya kagabi sa pag iisip sa sinabi ng mom nya tungkol sa akin.

Kinuha ko ang kumot at nilagay iyon sa katawan nya.

Mahirap na, mamaya may pumasok na katulong dito at makita ang katawan nya na dapat ay akin lang. Joke lang!

Pagkalabas ko ng kwarto ay bumulaga sa akin ang isang katulong na akmang kakatok narin sana sa pinto.

“Nakakagulat naman po kayo. Sir.” Gulat na sabi nito at napahawak pa sa kanyang dibdib.

“Sorry po ate.” Hinging paumanhin ko naman.

“Sige lang, Okay lang po sir. Pinapatawag po kasi kayo ni madam sa kwarto nya.”

Pinapatawag ako ng mom ni Treyton. Bakit naman kaya?

“Bakit daw po?” Tanong ko na kinakabahan ng kunti.

“Di ko po alam eh.”

“Ah sige po, Maghilamos lang po ako at pupunta na po ako dun.”

“Sige po.” Ngiting sagot sakin ni Ate. Mukhang masayahin to si Ate at palabiro.

Pagkatapos ko maghilamos ay agad na dumiretso ako sa kwarto ng mom ni Treyton.

Nagtanong pa ko kung san ang kwarto nito dahil maraming kwarto ang nandito sa bahay nila.

Bakit kaya di nila paupahan yung iba? Sayang yung kwarto eh. Wala namang tumutuloy.

Pagkapasok ko sa loob ng kwarto ay namangha ako. Malaki pala ang loob nito.

Napatigil ako sa pag tingin ng biglang may tumikim.

Ang mom ni Treyton.

“Pinapatawag nyo daw po ako?” Sabi ko at pilit na ngumiti.

Tiningnan nya ko pababa at uminom sa hawak nyang tasa.

“Oo. Pinapatawag nga kita.” Anito.

“Mamamalengke ang isang katulong, Sumama ka sa kanya.”

“Po?”

“Marunong kaba mamalengke?”

Tumango ako.

“Opo.”

“Sigurado naman ako na marunong ka nun dahil laki ka sa hirap.”

Hindi nako nakapagsalita sa narinig ko. Pakiramdam ko ay nawalan ako ng dila.

“Sige na, Mag bihis kana at aalis na kayo.”

“Sige po.”

“Oo nga pala.”

“Bakit po?”

“Wag na wag mong sasabihin kay Treyton na mamamalengke ka kasama ang isang katulong.”

“Makakaasa po kayo.”

“Good.”

Pagkalabas ko ay dumiretso agad ako sa kwarto at nagbihis ng damit. Napatingin ako kay Treyton na tulog parin.

Hinalikan ko sya sa kanyang noo bago ako lumabas.

Pagkalabas ko ay bumungad sa akin ang isang katulong. Sya marahil yung makakasama ko sa pamamalengke.

Mainit pa naman ngayon at tirik ang araw sa labas.

“Tara na?” Aniya sakin. Tumango ako.

Naglalakad na kami ng biglang may isang lalaki ang humabol sa amin.

“Rosalyn.” Tawag nito sa kasama ko.

“Ano ba yun pablo?” Inis na sabi ni Ate na nasa mukha ang pagkainis.

“Hindi nyo ba ko isasama sa pamamalengke nyo?” Tanong ni Kuya Pablo.

“Hindi.”

“Kung ganun, Sinong magdadala ng mga mapapamili nyo?”

“Sino pa ba?” Ani Ate at tinuro ako.

“Sya. For sure, Kaya nya naman ang mga yun kahit payat sya.”

Ako? Ako ang magbubuhat ng mga mapapamili namin mamaya?

Hindi naman sa nagrereklamo ako pero hindi ako sanay magbuhat ng mabibigat. Hindi ako pinapabuhat ng mga magulang ko dahil sakitin nga ako at payat talaga.

“Ano? Sigurado ba si madam sa pinapagawa nya dito sa batang ’to?” Ani Kuya at napatingin sa akin. Ramdam ko na nag aalala sya para sa’kin.

Happy 4.4k Reads sa atin. at #8 tayo sa bxb ranking. Masaya nako dun. Hehe!

I think, Sisimulan ko na ngayon na mag edit sa story na’to. Feeling ko kasi marami akong typos sa story nato. Trip ko lang kasi talaga sya nung una, Try ko lang kung may magbabasa ba.

Vote and Comment po. Thankyou sa inyo :>

Chapter Eighteen

Kernan’s Point Of View

Hindi kami sumakay ng sasakyan papunta ng palengke kundi nag trycyle lamang kami para makarating dito.

At nang makababa nga kami mula sa trycyle na aming sinakyan ay dumiretso agad kami sa bilihan ng mga isda at karne.

Sumusunod lang naman ako kay Ate Rosalyn.

Sya ang namimili habang nasa likuran nya lang ako at nag titingin tingin.

“Aba, Rosalyn. Nasan si pablo? Bakit iba ata kasama mo ngayon? Anak mo ba ’yan?” Tanong ng isang Ale na kasalukuyang binibilhan namin ng isda ngayon.

Napangiti nalang ako rito.

“Hindi ko anak ’yan, Anak yan ng isang katulong ni madam.” Mataray na sagot ni Ate Rosalyn.

Pansin ko lang medyo may pagkamasungit ’to si Ate. Teka, Ako? Anak ng isang katulong nila dun?

“Huh?” Naguguluhan na sabi ni Ate.

Napatingin si Ate Rosalyn sa’kin.

“Kunin muna ang isda, Nabayaran ’ko na yan.”

Tumango ako at agad na kinuha ang isdang tinutukoy nya na nakabalot sa plastic.

“Alam mo. Buti natitiis mo kasama ’yang si Rosalyn.” Bulong sakin ni Ate pagkatapos ko makuha ang isda mula sa kanya.

Napakunot naman ang noo ko.

“Bakit po?” Tanging nasabi ko.

“Napakasungit eh, kala mo naman maganda palibhasa matandang dalaga.”

“Ano ba? Kernan, Marami pa tayong bibilhin bilisan mo naman dyan.” Bigla ay sigaw ni Ate Rosalyn sakin na kinataranta ko.

“Thank you po ate. Babye na po.” Nakangiting paalam ko na kay Ate. Sayang, Mukhang may ikukwento pa ata si Ate sakin e.

“Sige lang iho.”

Pagkatapos namin mamili ng isda at karne ay sa mga gulay naman kami.

Grabe, Ang sikip pala ng palengke nila dito para akong maiipit na sa sobrang dami ng tao. Sumabay pa ang init ng panahon.

“Kunin mo yung talong at patola.”

Agad na kinuha ang isang kilong talong at patola.

Napapunas ako ng kamay ko sa noo ko. Grabe kasi ang pawis ko ngayon dahil sa init.

“Paabot nalang sa kanya yung sampung kilong bigas at isang galon na mantika.”

Akala ko ay tapos na kami mamili pero hindi pa pala dahil dumaan pa si Ate Rosalyn sa isang salon.

Magpapagupit at magpapalinis daw sya ng kuko.

Napaupo nalang ako sa loob ng salon at napapatingin kay Ate habang ginugupitan sya ng kanyang buhok ng bigla akong makaramdam ng pagka uhaw.

“Ate Rosalyn?”

“Yes?”

“Pwede ba kong lumabas saglit?”

“At san ka pupunta? Malapit nako matapos dito.”

Malapit matapos eh lilinisan kapa nga ng kuko pagkatapos mo gupitan dyan. Hmp.

“May bibilhin lang po ako sa labas.”

“Bilisan mo at uuwi na tayo pagkatapos ko dito.”

Pagkalabas ko ng salon ay agad na pumunta ako sa malapit na tindahan para bumili ng Softdrinks.

“Bayad ko po.” Sabi ko at inabot ang bayad ko sa nagtitinda.

Pero imbis na tanggapin nya ang baryang binayad ko ay hinawakan nya pa ang kamay ko at nilagay sa palad ko ang pera ko. What th–

“Wag na. Libre ko na.” Sabi ng boses ng isang lalaki.

“Huh?”

“Wag muna bayaran. Ramdam kong nauuhaw kana eh.” Natatawa pang sabi nya.

Napasilip tuloy ako sa tindahan at bumungad sa akin ang isang lalaki na sa tingin ko ay hindi nalalayo ang edad nya sa akin.

Ngumiti pa sya sakin ng makita nya ako.

Maputi sya na singkit ang mga mata.

“Bakit?” Gulat na sabi ko. Hindi naman nya ko kasi kakilala para ilibre nya ko.

“Wala lang.” Aniya at ngumiti.

“Bawal ba?” Hirit pa nya.

Napailing iling nalang ako.

“Bahala ka, Salamat.”

“Walang anuman, Ano pala pangalan mo? Parang ngayon lang kita nakita dito.”

“Kernan. Oo, Kasi sinama lang kasi ako ngayon dito para mamalengke.”

“Ganun? Ako nga pala si Kyle.”

“Ah.. Nice name.”

“Ikaw din. Pwede ba tayong maging mag kaibigan?”

“Ako? Gusto mo maging kaibigan? Ngayon mo palang nga ako nakita eh.” Sagot ko sa kanya.

Seryoso ang mukha na tiningnan nya ako.

“Bawal ba? Pakiramdam ko kasi mabait ka eh.”

“Ganun? Okay.” Natawa nalang ako.

Napatigil lang kami sa pag uusap ng makita ko si Ate Rosalyn na tumatakbo papunta samin. Nagmamadali ito.

“Kernan. Umuwi na tayo.”

“Po? Bakit po?”

“Anong bakit? Hinahanap kana ni Treyton. Nagwawala nadaw dun sa bahay at hinahanap ka.”

“Nagwawala?”

“Oo, Halika na.”

Agad na pumara si Ate ng isang trycyle at mabilis na sumakay kami dun pero bago ako sumakay ay napatingin ako kay Kyle na nakatingin pala sa amin.

Kumaway sya at ngumiti sa akin.

Pagkapasok ko sa loob ng trycyle ay pansin ko ang masama na tingin ni Ate Rosalyn sa akin.

“Bakit po?”

“Kakilala mo ba ang lalaking yun at nag ngingitian pa kayo?”

Umiling ako.

“Hindi. Ngayon lang po kami nagkakilala.”

“Itigil mo yan.”

“Po?”

“Kasama na ako ni Treyton bata palang sya at ayaw nya ng may kahati sya sa mga pag mamay aari nya.”

“Kaibigan lang naman po kami.”

“Kahit na!”

Nanlaki ang mata ko ng bigla ay tumaas ang boses ni Ate. Sinigawan nya ako.

“Tandaan mo. Pag aari ka nya, Binayad ka ng ama mo sa kanya diba? Kaya sa kanya kalang hanggang sa huling hininga mo. Naiintindihan mo?”

Napatango nalang ako pero sa loob loob ko ay naguguluhan ako sa sinasabi nya sa’kin ngayon.

Ano kayang role ni Kyle sa buhay ni Kernan? Vote and Comment po. Salamat. :“>

Chapter Nineteen

Kernan’s Point Of View

“Dyan nalang po sa tapat ng pula na gate, Manong.” Ani Ate Rosalyn na kanina pa minamadali si Kuyang trycyle driver. Weird.

Dali dali naman kaming bumaba ng trycyle at pumasok sa loob ng bahay.

Pagkabukas ko ng gate ay bumungad sa akin si Treyton na hawak ang isang katulong sa leeg nito.

Nanlaki ang mata ko sa nakita ko.

Parang hindi si Treyton ang nasa harapan ko ngayon.

Namumula sya sa galit at masama ang tingin na binibigay nya sa maid habang umiiyak lamang ito.

“Treyton,” Malakas na sigaw ko at tumakbo papalapit sa kanya.

“Nandito nako, Please? Bitawan mo sya.” Pagmamakaawa kong sabi sa kanya habang inaalis ko ang kamay nya sa leeg nito.

Napatingin naman sya sa’kin saglit sabay bigla ay napayakap sa akin.

Dali dali na tumakbo naman sa loob ang kawawang katulong.

Napahinga nalang ako ng malalim.

Kung hindi pa siguro ako dumating ay baka sobra pa dito ang mangyayari.

“Treyton.” Umiiyak na sabi ko.

Humarap sya sakin at hinawakan ang magkabilang pisnge ko.

“San kaba nagpunta? F*ck, Halos mabaliw nako dito kakahanap sa’yo.”

Ramdam ko ang galit sa boses nya.

“I’m sorry.” Tanging nasabi ko habang humahagulgol ako sa iyak.

Inalis nya naman ang mga luha ko sa pisnge gamit ang kanyang kamay.

“Wag kana umiyak. Nag aalala lang naman ako sa’yo.”

“Okay lang naman ako.”

Napatingin sya kay Ate Rosalyn na nasa likuran pa pala namin.

“Mag uusap tayo mamaya.” Ani Treyton at tiningnan nya ito ng matalim.

Nakita ko ang takot sa itsura ni Ate Rosalyn sa kanyang narinig.

“Halika na,” Ani Treyton at hinawakan nya ko saking kamay at sabay kaming pumasok.

Pagkapasok namin ng kwarto ay agad na nanlaki ang mata ko ng bigla ay itulak nya ko sa aming kama.

“Treyton.” Tanging lumabas sa bibig ko ng magsimula na syang hubarin ang suot nyang sando sa harapan ko.

“Di ka nagpaalam sakin diba? Umalis ka ng hindi ko alam?” Aniya habang hinuhubad ang boxer nya.

“Kailangan mo maparusahan.”

Kasabay nun ay ang pag talon nya sa kama at pag angkin sa aking labi.

Gusto ko sana syang pigilan. Amoy pawis kasi ako dahil galing nga ako sa labas pero parang hindi naman sya magpapapigil kaya hindi nalang ako nagsalita.

“Treyton, Nakikiliti ako.”

“Wag kana magsalita please? Lalo akong nag iinit.”

“Ano?”

“Ssshh.”

Hindi ko alam kung nakailan kami. Basta alam ko lang ay napagod ako.

“Tara na sa baba. Kakain na tayo ng lunch.” Ani Treyton habang kasalukuyan nyang sinusuot ulit ang sando nya. Hindi ba sya napagod?

Hindi ko sya pinansin at hinila ko lalo ang kumot mula sa kanya at binalot sa katawan ko. I’m so tired.

“Ikaw nalang, Pagod ako.”

“Sasabihan ko nalang si Manang na dalhin nalang dito ang pagkain natin.”

“Ano?”

Napatingin ako sa kanya.

Nakakahiya. Baka ano pa isipin sa akin ng mommy nya.

“Wag na. Bumaba nalang tayo.” Ani ko at dahan dahan na tumayo ako mula sa aming kama habang nakabalot ang katawan ko sa kumot.

Lumapit naman sya sakin at hinalikan ako sa’king noo.

“Inaalala mo ba si mom? Wag ka mag alala sa kanya. Sasabihin ko naman sa kanya ang rason kung bakit di ka makababa.”

Bigla ay namula ang mukha ko sa sinabi nya.

“Sasabihin ko na nag se–”

“Stop!”

“Bakit?” Natatawang sabi nya. Inaasar nya na naman ako.

“Ewan ko sa’yo.”

“Kinakahiya mo ba ko? Swerte mo ikaw lang nakatikim dito kay Junior ko.”

“Treyton.” Namumula na sabi ko. Siguro kasing pula nako ng mansanas ang pagmumukha ko ngayon.

Napatingin kami sa pinto ng bigla ay bumukas ito at pumasok ang isang maid.

May dala dala itong pagkain.

Bigla ay napatago naman ako sa likuran ni Treyton. Nakahubad pa kasi ako at tanging kumot lang ang nakabalot sa katawan ko. Remember?

Napatingin sakin ang maid pagkatapos nya ilagay sa ibabaw ng kama ang pagkain namin.

“Bakit mo sya tinitingnan ng ganyan?” Galit na sabi nitong lalaking tinataguan ko.

“Labas!”

Pagkalabas ng maid ay sinuntok ko sya sa kanyang braso. Salbaheng to.

“Ouch. Para san yun?”

“Kahit maid lang sya, hindi mo sya dapat tinatrato ng ganun.”

Galing ako sa mahirap na pamilya kaya naman magaan ang loob ko sa mga kapwa ko mahirap.

“What?”

“Palibhasa kasi mayayaman kayo eh. Kaya minamata nyo kaming mahihirap.” Inis na sabi ko.

Napataas naman sya ng dalawang kamay nya.

“Fine, Susubukan kong maging mabait sa kanila.”

Napangiti naman ako.

“Good.” Sabi ko at ginulo ang buhok nya.

“Kumain na tayo bago pa ikaw ang kainin ko.”

“Treyton!”

PAGKATAPOS namin kumain ay nagulat ako ng dalhin ako ni Treyton sa isang kwarto dito sa bahay nila.

Halatang luma na ang kwarto at wala ng gumagamit dahil medyo inaalikabok na ito.

“Bakit mo ko dinala dito?” Tanong ko sa kanya habang napapatingin sa kaloob looban nitong kwarto.

“Nung bata ako, madalas ako maglaro dito ng bahay bahay. Kunwari nakatira kami dito ng magiging asawa ko at mga anak namin.” Pagkukwento nya at napatigil sa paglalakad.

“Treyton, Alam mo namang hindi ako magkaka anak diba?” Sagot ko sa kanya.

He looked at me.

“Alam ko. Makasama lang kita hanggang sa pagtanda, masaya na’ko.”

Natulala nalang ako sa sinabi nya.

Vote and Comment guys. Inlababo talaga si Treyton oh? :’D Enjoy reading.

Chapter Twenty

KERNAN

Pang limang araw ko na ngayon dito sa bahay nila Treyton. Mabait naman ang mga tao dito, kaclose ko na nga ang mga katulong nila dito.

“Good morning,”

Napatingin ako sa bumati sakin. Si Kuya pablo pala ang driver nila.

“Good morning din po.” magalang na sagot ko.

“Ang aga mo gumising ah?” Anito.

Oo, maaga talaga ko gumising ngayon naisipan ko kasi na mag jogging ngayong umaga.

Wala naman, gusto ko lang magpapawis.

Lagi lang kasi akong nasa loob ng bahay nila Treyton. Gusto ko namang makalanghap ng sariwang hangin.

“Opo, mag jojogging po kasi ako.” sabi ko.

“Teka, Alam naba yan ni Treyton? Baka mamaya ay hanapin kana naman nun.”

“Tulog pa naman po sya, babalik din naman po ako agad.”

“Oh sige, basta bilisan mo lang at alam mo naman ’yun, mawala kalang sa mga mata nya nagiging halimaw na.” biro nito. Natawa nalang ako.

Ganun siguro talaga sya magmahal.

Pagkalabas ko ng gate ay agad na tumama sa mukha ko ang sinag ng araw.

Tamang tama talaga na naisipan ko lumabas ngayon at maganda ang panahon.

Nakasimpleng tshirt lang naman ako at jogging pants.

Nagsimula nakong tumakbo. Nakailang takbo na’ko ng maramdaman kong may sumusunod mula sa likuran ko.

Nang lingunin ko ito ay nagulat ako.

“Kyle?” Sabi ko ng makita ko sya.

Nginitian nya ko at lumapit sakin.

“Akala ko hindi mo parin ako mapapansin eh.” aniya.

Hindi mapapansin?

“Ibig sabihin kanina mo pa ko sinusundan?” tanong ko sa kanya.

Tumango sya.

“Oo, Cute mo nga tumakbo eh.”

Napakamot nalang ako sa batok ko. Nakakahiya.

“Pano ka nakarating dito?” tanong ko sa kanya.

Medyo malayo kasi ang palengke sa lugar na’to.

“Ah.. May pinuntahan lang ako na kaibigan na nakatira lang din dito.”

“Ah, babae?”

Umiling sya.

“Lalaki sya kaya wala kang dapat ikaselos.” natatawang sabi nya. Huh ?

“Oo nga pala, pauwi kana ba sa inyo?” bigla ay tanong nya.

Tumango ako. Medyo pagod narin ako tumakbo eh, at baka gising narin si Treyton kaya kailangan na makabalik na ako bago pa sya magising.

“Oo. Bakit?”

“Hatid na kita, tutal ay maaga pa naman.”

Umiling ako. Hindi pwede, baka magkita pa sila ni Treyton at baka mapahamak pa sya dahil sakin.

“Ano.. Wag na.”

“Bakit?”

“Kaya ko naman umuwi mag isa. bumalik kana sa inyo at baka hinahanap kana rin.”

“Hindi, hatid na kita.”

“Ano kasi.”

Napatigil kami sa pag uusap ng bigla ay may bumisinang sasakyan sa harapan namin.

Bumaba ang bintana ng kotse at bumungad samin si Jeff. Ang kapatid ni Treyton.

“Ang aga nyo naman mag ligawan.” nakangising sabi nito at napatingin sakin.

“Mag kaibigan lang kami.” sagot ko naman sa kanya at tiningnan sya ng masama.

“Hmm, Mag kaibigan? talaga lang huh?” may ngisi sa labi na sabi nya.

“Ano bang ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya.

Nanlaki ang mata ko ng ilabas nya ang phone nya at pinicturan nya kami ni Kyle na magkaharapan ngayon.

“Ano kayang magiging reaksyon ng kapatid ko kapag nakita nya to.”

“Jeff!” Bulalas ko.

“Siguro mapapatay ka nya pag nalaman nyang may kasama kang ibang lalaki.”

“Please?”

Napaharap sya kay Kyle.

“Iwanan muna sya, ako nang bahala sa kanya.” aniya at tiningnan ako.

“Ano pang tinatayo mo dyan? Sumakay kana.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Napakademonyo mo talaga.

Napatingin ako kay Kyle na tila naguguluhan sa nangyayari. Ayokong madamay ka dito.

Sumakay na ako sa loob ng  kotse nya tulad ng sabi nya.

“Alam ko mahal mo ang kapatid ko.” aniya habang nagmamaneho.

“Pero ako hindi ko sya mahal, naiinis ako sa kanya.”

Napatingin ako sa kanya.

“Alam mo walang magandang maidudulot sayo yang galit mo kapatid mo.”

“Itinakda sya na ipakasal sa babaeng mahal ko, imbis na ako. Tapos ano? tatangihan nya? Dahil ano? dahil sayo?”

“Wala kong kinalaman sa sinasabi mo.” sagot ko naman.

“Pero pumasok ka sa pamilya namin kaya kasali kana ngayon.”

Napailing nalang ako. Matino pa ba tong kausap ko?

“Yung pictures pakibura nalang please.”

“Tingin mo buburahin ko nalang ’yun ng basta basta?”

Bigla ay tinigil nya ang kotse. Napatingin ako sa labas. Nasan kami? Hindi ako familiar sa lugar nato.

“Hindi man ako makaganti sa kapatid ko, sayo nalang ako gaganti.”

Bigla ay hinubad nya ang suot nyang tshirt at tumingin sakin.

“A-Anong gagawin mo?” natatakot na sabi ko.

“Obvious ba? Titikman kita, baka sakaling malaman ko ang dahilan kung bakit baliw sayo ang kapatid ko.”

Hinubad nya na ang suot nyang pantalon hanggang sa brief nalang nya ang natira sabay nilapitan ako at hinalikan nya ko saking leeg.

“Please.. bitawan mo ko.” umiiyak kong sabi habang tinutulak sya papalayo mula sakin pero masyado syang malakas kaya nahawakan nya ang dalawang kamay ko.

Sinusubukan kong buksan ang sasakyan pero nakalock ito. Patuloy lang sya sa pag halik sa leeg ko habang humahagulgol ako.

“Wag ka mag alala, magugustuhan mo din to.” bulong nya sa tenga ko at dinilaan ito.

Nanlaki ang mata ko ng punitin nya ang suot kong tshirt at walang pasabi na hinalikan ang dibdib ko.

Napahawak nalang ako sa upuan nitong sasakyan habang patuloy lang sya ginagawang nyang pambababoy sa katawan ko.

Treyton, Nasan ka? Tulungan mo ko please..

Chapter Twenty One

K

ERNAN

Napatigil sya sa kanyang ginagawa ng bigla ay mabasag ang salamin ng kotse nya.

“Treyton,” umiiyak na sabi ko ng makita ko sya. Napatingin ako sa kamay nya may sugat ito.

Kita ko ang galit sa mga mukha nya.

“G*go ka!” Sigaw nya sabay hila sa kapatid nya palabas mula ng kotse.

Umibabaw sya dito at walang tigil na pinaulanan nya ito ng suntok sa mukha.

Pakiramdam ko ay mapapatay nya si Jeff kung hindi ko sya pipigilan kaya bumaba nako ng kotse at niyakap sya mula sa likod.

“Tama na please, baka mapatay mo sya. kapatid mo sya.”

“Bitawan mo ko.”

“Please, Treyton? Umuwi nalang tayo please?”

Dahan dahan na tumayo si Jeff mula sa pagkakahiga nya sa kalsada. makikita mo ang pasa sa mukha nya at dugo sa kanyang labi dahil sa pagsuntok sa kanya ni Treyton.

“Tapos naba kayong mag drama?” natatawang sabi nya.

“Siraulo ka, sinabihan na kita na wag na wag mo syang gagalawin.” galit na sabi ni Treyton at hinawakan sya sa kwelyo nito.

“Nagsabi kaba? Di ko maalala eh.”

“Papatayin kita!”

“Treyton,” sigaw ko at niyakap sya ng mahigpit.

“Wag ka mag alala kernan, buburahin ko na yung mga pictures.” Aniya at hinawakan ang labi nyang may dugo bago sumakay sa kanyang kotse.

Napatingin ako kay Treyton. seryoso ang mukha nya at mukhang malalim ang iniisip nya.

“Maiintindihan ko kung magagalit ka sakin.” sabi ko sa kanya.

“Sagutin mo nga ang tanong ko, Mahirap ba kong mahalin?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Bakit hindi mo magawang magpaalam sakin? mabuti nalang at may nakapagsabi sakin na kasama mo ang kapatid ko.”

Si Kyle siguro ang tinutukoy nya.

Tumalikod na sya mula sakin.

“Umuwi na tayo,” malamig na sabi nya at sumakay na sa kotse nya. sumunod naman ako.

Ramdam ko ang galit nya sakin habang nasa biyahe kami pabalik sa kanila.

“Treyton “ pag tawag ko sa kanya pero hindi sya sumagot sakin at seryoso parin sya pagmamaneho.

Napahinga nalang ako ng malalim.

Pangalawa na’to kernan, kahit sino naman ay magagalit sa ginawa mo.

Pagkabalik namin ng bahay ay nagulat ako ng buksan ni Treyton ang kwarto namin ay bumungad samin ang isang matangkad at maputing babae.

Maganda sya at tingin ko ay model sya dahil sa tindig nya.

“Hillary.” ani Treyton.

“I miss you.” nakangiting sabi ng babaeng at walang pasabi na hinalikan nya si Treyton sa pisnge nito.

Sino sya?

Nawala ang ngiti sa labi nya ng makita nya ko.

“Oh? ikaw siguro yung sinasabi ni Tita na boyfriend ni Treyton. mukhang wala namang espesyal sayo.”

“Hillary.”

“Hindi mo deserve na magustuhan ng isang Treyton Authier. Alam mo kung sinong nababagay para sa kanya?” Aniya at dahan dahan na nilapit ang mukha nya sakin.

“Ako.” bulong nya sa tenga ko sabay ngiti sakin.

NANDITO kami ngayon at nagbebreakfast. Magkatabi kami ni Treyton ako sa kanan habang nasa kaliwa naman nya si Hillary.

“Buti naman at naisipan mo na dumalaw dito iha.” nakangiting sabi ng mommy ni Treyton. mukhang close talaga sila.

Napag alaman ko sa isang katulong na si Hillary pala yung babae na dapat pakakasalan ni Treyton.

Maganda sya at matangkad pa, mukhang anak mayaman. wala talaga kong binatbat sa kanya.

“Yes tita, Baka mapadalas din po ako dito dahil nandito si Treyton.” sagot nya sabay yakap sa braso nito.

“Hillary.”

“What? Bawal ba? I’m sure hindi naman magagalit si Kernan sa ganito lang.”

Anong hindi? Gusto na nga kitang isubsob sa mainit na sabaw na nandyan sa harapan mo.

“Bagay talaga kayong dalawa, siguro gwapo at maganda ang magiging anak nyo kung sakali.” papuri ng mommy ni Treyton habang nakatingin sa kanila.

Hindi ko na to kaya.

Tumayo nako mula sa pagkakaupo ko dahilan para mapatingin sila sakin.

“Tapos kana agad kumain?” Tanong ni Hillary sakin. Napatingin ako sa kamay nya na nasa braso ni Treyton.

“Oo, busog nako.”

“Kaya naman pala ang payat mo. No offense ha? Try mo kumain ng fruits and vegetable para tumaba ka naman kahit kunti.”

Natawa ako ng mahina at hinarap sya.

“No offense rin ha? May lahi kabang linta? Hilig mo kasi dumikit kung saan saan eh.”

“Linta? What?”

Narinig ko ang mahinang pag tawa ni Treyton.

“Aalis na po ako.” magalang na paalam ko.

“Linta? Ano yun? Gulay ba yun?” narinig kong tanong nya pa kay Treyton bago ako umalis. Natawa nalang ako.

PAGKATAPOS ko magpaalam ay agad na dumiretso ako sa kwarto namin ni Treyton.

Hindi sinasadya ay nalaglag ko ang unan sa sahig. bumaba ako mula sa kama upang kunin ’yun ng mapansin ko ang isang box sa ilalim nitong kama.

Hindi ko alam pero nakita ko nalang ang sarili ko na kinukuha ang box.

At nanlaki ang mata ko ng makita ko ang laman ng box. Puro letters.

Kinuha ko ang isang letters at tahimik na binasa ko ito.

Alam ko masama na makialam ng gamit na hindi sakin pero para kasing may nagtutulak sakin na basahin ko ’to.

February 14, 2013

                   Hi, Treyton my loves. Happy Valentines day! Natanggap mo ba yung chocolate at flowers na nilagay ko sa tapat ng pinto nyo kaninang umaga? Kinilig ka noh? Papakiligin pa kita, hanggang sa makuha ko ang matamis mong Oo.

Gustong gusto kita, Treyton Authier!

From

:

Hillary

To : Treyton Authier Ko.

Nabitawan ko ang letter na hawak ko.

Ibig sabihin, highschool palang sila ay may gusto na si Hillary kay Treyton?

Napatingin ako sa pinto ng bigla itong bumukas.

“Hillary..”