WARNING

DISCLAIMER

This story contains mature, intimate, and emotionally intense themes intended for adults only. If you are underage or uncomfortable with content involving explicit sexual situations, emotional tension, or unconventional scenarios, we kindly advise you not to continue reading.

Please note:

everything in this story is purely fictional.

The condition referred to as

SEMEN DEPENDENCY SYNDROME (SDS)

is not real. It is a completely fictional concept created by the author for the purpose of storytelling. There is no scientific or medical evidence that such a condition exists. It was invented to support the plot, explore fantasy, and add dramatic tension to the narrative.

SEMEN DEPENDENCY SYNDROME is not based on any real illness, diagnosis, or research. It is purely a product of imagination and should not be interpreted as a real medical issue.

All characters, events, and situations in this story are fictional.

Any resemblance to real people or experiences is purely coincidental.

This story is not intended to educate or promote medical information, but to entertain and engage readers in a fictional world.

Please read with an open mind, and remember:

This is fiction-not reality.

UNDERSTANDING SDS

Semen Dependency Syndrome, or SDS, is a rare condition where the body becomes dependent on a special nutrient found only in human semen. This nutrient, called Semen Factor B (SF-B), plays an important role in balancing a person’s emotions, keeping the nervous system stable, and helping the body feel whole and regulated. While most people naturally produce or absorb enough of this compound on their own, those with SDS cannot. Because of this, their body begins to rely on external sources of SF-B-specifically through semen intake.

The first and most common sign that the body is running low on SF-B is a deep, internal itch located inside the rectal area. This itch isn’t caused by hygiene, allergies, or irritation. It comes from inside the body, where SF-B receptors are located. The itch is actually an early warning signal, telling the person that they are becoming deficient and need both anal and oral intake of semen soon. It’s the body’s way of saying that it’s out of balance and needs support.

If the need isn’t met-if the person doesn’t receive enough semen either through oral or anal sex-the symptoms start to worsen. They may feel mentally foggy, emotionally drained, or physically tired. Eventually, the body can shut down entirely, leading to fainting or full-body collapse.

This “shutdown” phase is serious, and most people with SDS who pass out stay unconscious for up to ten hours. When they wake up, they usually feel empty, weak, and emotionally flat, often needing time to recover before they can function normally again.

Doctors familiar with SDS stress the importance of both oral and anal semen intake. Oral sex can help the body absorb SF-B into the bloodstream and provide temporary relief.

However, the most effective and lasting results come from anal sex, where the rectal lining allows for direct absorption into the body’s system. Relying on just one method may not always be enough to keep the person stable, which is why both are recommended as part of managing the condition 𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

•Please be advised that everything related to SEMEN DEPENDENCY SYNDROME (SDS) in this story is entirely fictional. It is a concept purely created by the author’s imagination and has no basis in medical or scientific fact.

CHARACTER INTRODUCTION

AUTHOR’S NOTE

The character visuals presented here are solely based on my personal interpretation as the author. These portrayals reflect how I envision each character’s appearance in terms of face, style, and presence within the world of this story.

However, readers are free to imagine and recreate the characters in their own way. Whether in looks, stature, or expression. The essence of each character lies beyond their physical form, and I encourage every reader to visualize them however they connect best.

This is merely a guide, not a rule. Let your imagination shape them as you read. 𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

MAIN CHARACTER

Not part of the Moreno Family

𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

MORENO FAMILY

ETHNICITY : Spanish German-

Filipino

CHAPTER 1

ELIJAH

Kahit na putikan na ang buong paa, ay patuloy kong binabagtas ang daan papunta sa farm kung nasaan sila Kuya Gabriel.

Kahit na nahihirapan at hindi sanay, ay dali dali kong hinawakan ng mabuti ang dala dala kong basket na gawa sa rattan, lalo na’t ito ang pinaglalagyan ko ng ulam na pagsasalohan naming anim.

Ito na ang nakasanayan kong gawain tuwing buwan ng pag-ani.

Banat na banat kasi ang mga katawan nilang lima, lalo na’t abalang abala sila sa pagharvest ng mga prutas na ilalako nila sa malaking kompanya na gumagawa ng ibat ibang klase ng dehydrated fruits.

Kaya bilang sukli sa’kanilang kapaguran ay ako na ang nagluluto at pumupunta sa bukid para dalhan sila ng mauulam at makakain.

Saktong sakto at malawak ang lupa nila Kuya Gabriel, kaya naman ginawa nila itong pangkabuhayan.

Hanggang sa magsimula nang lumago ang kanilang negosyo dahil narin sa pagtutulungan nilang magkakapatid—Dating militar sina Kuya Gabriel, Rafael at Marco, samantalang papasok na sana sa kampo sina Kuya Diego at Kuya Lucas nang maantala ito dahil sa isang malagim na pagpaslang sakanilang mga magulang.

Kasama naroon ang aking ama.

Bagong halal na heneral ng hukbong sandatahan ang kanilang ama, nang sa kinagabihan ng pagkaluklok nito ay tinambangan ang mag asawa ng mga armadong lalake at walang habas na pina-ulanan ng baril ang kanilang bahay kung saan nangyayari ang salo-salo

Gaya ng inaasahan ay nasawi ang kanilang ama bago pa ito tuluyang makalabas at madala sa hospital, habang nag aagaw buhay naman ang kanilang ina.

Bago pa tuluyang mamaalam ang kanilang ina ay hinabilin niya sakanyang mga anak na tumigil na sa pagsusundalo, sa takot na mangyari ang malagim na trahedya sakanilang buong pamilya.

Ito ang mga huling litanya ng kanilang ina bago ito tuluyang mawalan ng buhay, sa mismong kamay nila.

Dahil narin sa kadelikaduhan ng kanilang propesyon at kahit mahirap sakanila na iurong ang kanilang pangarap, ay mas minabuti nilang mag AWOL, at hindi na magpatuloy sa’kanilang serbisyo.

Maging sina Kuya Diego at Kuya Lucas ay hindi na nagpatuloy na pumasok pa lalo n’at ito narin ang bilin ng kanilang mahal na ina.

---

Isa sa mga mahalagang panauhin ng salo-salong iyon, ay ang aking ama, na isa ring sundalo.

Dahil sa nangyaring putukan ay isa sa mga napuruhan ng malubha ang aking ama, kaya naman kahit na idadala palang sana sila sa hospital, nang tuluyan na itong mamaalam kasabay ng ama nila Kuya Gabriel.

Tanging kami nalang ni Papa ang magkasama sa buhay. Bagama’t strikto at mahigpit, ay buong puso kong mahal na mahal ang Papa, dahil kahit na alam niyang hindi ko siya mabibigyan ng apo, dahil sa kadahilanang hindi babae ang gusto ko.

Ay wala lang sakanya iyon.

Basta’t ang importante sakanya ay makapagtapos ako ng pag aaral, at maging successful sa buhay.

Ayaw na ayaw rin nitong may kasama akong ibang lalake dahil mabilis itong nangangalit sapagkat alam niya daw na gagamitin lang daw ako nito.

Kaya naman bilang mabuting anak ay sinusunod ko ang gusto niya, lalo na’t wala rin naman akong nakikitang  problema sa mga bilin, pagbabawal, at gusto niya.

At naniniwala rin akong, para sa ikabubuti ko iyon.

Kaya naman sobra sobra ang lungkot at paghihinagpis ko nang malaman ko ang balita na wala na ito.

Kahit na sobrang strikto nito, ay ramdam kong mahal na mahal niya ako. Lalo nat kahit na maliit ang pasensya nito sa tuwing nagpapasaway ako, ay mabilis naman ako nitong napapatawad at bumubili pa ng kung ano ano para lang hindi sumama ang loob ko sakanya.

Spoiled na spoiled nga ako sa mga gamit, lalo na’t lagi siyang may pasalubong na kung ano ano.

Pero ang lahat ng iyon ay hindi naman mahalaga, kung wala narin si Papa. Simula nang mawala siya ay parang nabunutan ng mga buto ang katawan ko at nawalan nako ng saysay pa na tumayo at magpatuloy sa buhay.

Ngunit nang bisitahin ako nila Kuya Gabriel sa mismong libing ni Papa, ay doon lang ako nagkalakas ng loob na magpatuloy lalo na’t nakakasigurado akong hindi matutuwa ang Papa kung patuloy nalang ako magpapakalugmok hanggang sa mawalan ako ng buhay, sa sobrang pagkabigo at kalungkutan.

Nang makilala ko sila Kuya Gabriel ay tuluyan nang hindi ako nakahiwalay sa kanila.

Mag isa at ulila nako simula nang mawala ang Papa, kaya naman marahil nahabag ang puso nilang magkakapatid at napagdesisyonan nilang kupkupin ako bilang anak ng kaibigan ng kanilang ama.

Sa una ay nag aalangan paako lalo na’t wala naman kaming koneksyon sa isa’t isa.

Ngunit sa araw araw na pagpapa-punta nila sakin sa kanilang tahanan ay nakasanayan ko nang maging komportable sa presensya nilang lahat.

Hanggang sa lumipas nalang ang mga araw na hindi naako nakakauwi sa bahay at nananatili nalang sa’kanilang tahanan.

Doon na nagsimula ang pagtira ko, sa iisang bubong—kasama sila.

Bagama’t maganda ang relasyon na meron kami, ay naroon parin ang buong pusong pagalang sa kanilang lahat.

Lalo na’t lubos lubos ang pagpapasalamat ko sakanila, lalo na’t pakiramdam ko ay muli akong nabuo. I

yong bang pakiramdam na para kang kumpleto pagkatapos ng isang malaking pighati at problema na bumasag sayo.

Kung wala yata silang apat, ay baka nasawi narin ang katawang lupa ko.

Hindi dahil sa sakit, kundi sa pagkalugmok, pangungulila at pagdurusa. Sila ang nagsilbing lambat na yumakap saking katawan at mabilis akong inihaon sa walang hanggang karagatan ng kalungkutan.

Hindi niyo rin naman ako masisisi lalo na’t simula pagkabata ay nariyan na ang aking Papa. Alagang alaga ako nito na halos nga hindi ako pagtrabahuin lalo na’t ayaw niya akong madumihan o kung ano man.

Kaya naman simula nang mawala siya ay para akong pinutulan ng paa.

Buong buhay ko ay nakaalalay siya sa lahat ng bagay, kaya naman nang mawala siya ay para akong walang muwang na sanggol at kinukwestyon kung kakayanin ko ba ang ganitong buhay na wala siya.

Sa awa ng diyos ay nakayanan ko naman, sa tulong narin nila Kuya.

“Ayan na naman siya, inaabala mo talaga ang sarili mo” ang sambit ni Kuya Gabriel habang marahang kinakamot ang kanyang ulo sa sobrang pagkayamot sa pagiging pasaway ko.

“Tirik na tirik ang araw oh! Iitim ka niyan” ang inis nitong segunda sabay kuha ng tuwalya at mabilis na hinawakan ang braso ko.

“Malalapnos tong balat mo! Ang kulit mo talaga” ang inis na asik nito sabay tingin at suri sa balat ko na animo’y microscope sa sobrang pagkabusisi ng ginagawa niyang pagsusuri.

“Ikaw na ngalang ang maputi sa bahay, dahil sunog na kaming lahat sa araw. May balak ka pang gumaya saamin” ang natatawang sambit naman ni Kuya Rafael sabay mabilis na tinignan kung ano ang dala-dala ko.

“Puta, mapaparami na naman ang kain ko neto” ang natatawang segunda ni Kuya Rafael at mabilis na kinuha ang basket saking kamay.

“Umaatake na naman yang pagiging overprotective mo, umupo ka na Kuya” ang natatawang sambit ni Kuya Lucas sa nakakatanda niyang kapatid na si Kuya Gabriel.

“Natural lang yan, siya ang prinsesa sa bahay eh” ang pangloloko pa ni Kuya Diego na ikinatingin ko sakanya ng masama.

Samantalang natawa lang naman ito at mabilis na kumuha ng mga plato at kubyertos na gagamitin namin sa salo-salo.

“Ginamit mo ba yung boteng inabot ko sayo? Maganda daw iyon para sa araw. Para maproteksyonan ang balat mo” ang sambit ni Kuya Gabriel habang hawak parin ang braso ko.

“Oo nga kuya, ginamit ko na nga” ang sambit ko na ikinangiti naman nito.

Ganon nalang ang gulat naming lahat ng biglang sumigaw ng malakas si Kuya Lukas ng tuluyan niyang makita ang ulam na dala ko.

“Uyyyy dinakdakan!!”

Natawa naman ako ng bahagya, ngunit agad namang nabaling ang atensyon ko dahil sa katabi ko.

“Pakiss nga ako kay kuya! Namiss kita eh” ang biglang pag iba ng mood ni Kuya Gabriel sabay hawak sa ulo ko at nanggigigil na hinalikan ang aking noo.

“Kuyaaaaa tama nayan” ang sambit ko lalo na’t nakatingin saming lahat ang kanyang mga kapatid.

Dali dali naman itong umakbay, kaya naman mabilis akong lumayo lalo na’t pawisan at malagkit ang kanyang balat dahil sa walang humpay na pagbibilad sa araw.

“Ang arte naman” ang asik nito na natatawa pa sabay upo sa isang upuan na gawa sa kahoy.

“Upo na” ang mautoridad nitong sambit sabay senyas at tapik ng dalawang beses sa silya, gamit ang kanyang kamay sa isang bakanteng upuan—katabi niya.

Dagli naman akong umupo, para narin malagyan ng pagkain ang kumukulo ko nang tiyan.

“Ngapala, lagi kang hinahanap ng dalawang kumag na iyon saakin. Kada napaparaan ako sa barangay nila, kung hindi yung isang kumag ang humaharap sakin, yung isa namang kumag ang nangungulit kakatanong sayo” ang biglang pagbukas ng usapan ni Kuya Diego at mabilis na nagsandok ng kanin sakanyang Plato.

Agad naman akong napairap ng mapagtanto ko sino ang nais niyang sabihin.

“Hayaan mo na yon, mga papansin lang yan” ang sambit ko na ikinangisi lang nito habang tumatango.

“Iba kasi ang ganda nitong si Elijah eh.

Natatalbugan niya pa ang mga tunay na babae sa labas ng Alejandra Hotel. Partida nakapekpek shorts pa yong mga yon, pero wala silang panama sa dami ng nagkakagusto dito kay Elijah“ ang pabirong sambit ni Kuya Lucas na ikinangiti ko peke sakanya, na ikinatawa naman ng kumag.

“Yan ang ayaw na ayaw kong mabalitaan, ang nakikipagligawan ka sa mga lalakeng yan. Hindi porket na may nagkakagusto sayong mga lalake, ay kakagat kana sa mga pabuladas nila.

Alalahanin mong may mga masasamang motibo yan. Kung hindi ka peperahan, gagamitin ka lang“ ang strikto at seryosong sambit ni Kuya Gabriel habang sinusubo ang pagkain niya sakanyang bibig.

“Ngek, eh wala nga akong kapera-pera. Paano naman nila ako mahuhuthutan?” Ang natatawa kong sambit na ikinatawa lang rin nila.

“Kahit na, paniguradong gagamitin ka lang nila” ang bilin nito.

“Anong gagamitin? eh hindi naman ako uto-uto no, para magpagamit. At ano naman ang mahahalagang bagay ang mahihita nila sakin, aber?” Ang takang tanong ko.

“Bat di mo pa tumbukin?” Ang natatawang sambit ni Kuya Rafael.

“Gagamitin lang ang katawan mo, yun ang ibig sabihin ni Gabriel. Pepwetan ka lang ng mga ugok nayan at kakantot-kantutin ka para gawing parausan, pero hindi ka seseryosuhin” ang walang kagatol gatol na sambit ni Kuya Rafael na ikinatawa naman ng mga kapatid niya maliban kay Kuya Gabriel na nakatingin lang sakin ng seryoso.

“Maganda ka pa naman, kaya marahil kahit mga tunay na lalake ay ngakakainteres sayo” ang pahabol pa nito na ikinakunot ng noo ko.

“Nako, 20 nako no. Hindi naako bata para hindi malaman ang mga galawan nilang yan. Lahat ng lalake, walang kwenta at puro ganyan lang ang gusto” ang seryosong sambit ko na ikinabigla nilang lima.

“Syempre, hindi kayo kasama doon, dahil hardworking guys kayo eh” ang natatawa kong hirit sabay peace sign.

“Kumain ka na nga, andami mong alam” ang nasambit nalang ni Kuya Gabriel sabay sandok ng ulam sa plato ko. __

KINAGABIHAN

Dahan dahan kong binabagtas ang daan pabalik ng bahay. Bagama’t madilim ang daan, ay sapat na ang dala dala kong flashlight para bigyang tanglaw ang madilim na paligid ng daan.

Naisipan ko kasing mamalengke para may maiulam kami ngayong gabi.

Naubos kasi ang ulam na hinanda ko kaninang tanghali, kaya naman gumayak naako ng mas maaga para mamalengke.

Bale tatlong bangus na may kalakihan ang binili ko lalo nat nagrequest si Kuya Diego na gawin ko raw itong daing na bangus.

Syempre bumili narin ako ng mga gulay para sa gagawin kong pinakbet lalo na’t namimiss ko rin na mag- gulay gulay lalo na’t puro karne ang ulam namin simula kahapon.

Pagkabukas ko ng bahay ay sumalubong saakin sina Kuya Rafael, Lucas, Marco at Diego na abalang nakatutok sa telebisyon. Kung hindi ako nagkakamali ay isa itong pelikula na may temang aksyon.

NA WALANG WALA SA HILIG KO. _

Kaya naman dumeretso nako sa kusina para simulan na ang pagluluto.

Dali dali kong hinugusan ang tatlong bangus at mabilis na hinati sa anim na piraso bawat isa.

Akmang hahatiin ko na sana ang bangus ng bigla kong maisip na paborito ni Kuya Gabriel ang inihaw na bangus na linalagyan ng sibuyas at kamatis sa loob.

Matagal tagal narin itong nagrerequest noon, ngunit hindi ko lang napapagbigyan dahil sa tuwing pumupunta ako sa merkado ay ubos na ito.

Kaya naman mabilis kong binitawan ang bangus at mabilis na naglinis ng kamay at dahan dahang umakyat.

Dahil narin sa sobrang pagod ng mga binti kong kanina pa nanghihina sa walang katapusang lakaran— ay dahan dahan lang ang mga hakbang ko papunta sa kwarto ni Kuya Gabriel.

Habang binabagtas ang hagdan ay wala naman akong naririnig na kung ano, kaya naman dumeretso nako sa mismong kwarto niya

Dali dali naman akong kumatok ng mahina, ngunit wala ni isang sumasagot.

Dahil narin sa pagkainip ko ay dali dali kong binuksan ang pintuan.

“Kuya gusto mo bang iihaw ko yung-”

Hindi paman tapos ang sasabihin ko, ngunit ganon nalang ang gulat ko nang pagkabukas na pagkabukas ko ay tumambad saakin ang hubo’t hubad niyang katawan habang suot suot ang earphone na animo’y may kung anong pinapanood sakanyang cellphone.

Ngunit ang mas nakakagulat ay ang dambuhala niyang kargada, na kinukulong niya sa dalawang kamay dahil sa sobrang laki at haba nito habang pumupulandit ang puting katas sa namumulang ulo nito.

“Ahhhhh” ang gulat ko sa sobrang pagkabigla, samantalang nagulat rin naman si Kuya Gabriel nang biglang bumukas ang pintuan ng kanyang kwarto.

Mabilis na tinakpan ni Kuya ang kanyang maselang bahagi, ngunit sa laki at tigas nito ay imposibleng matakpan iyon ng kanyang may kalakihang kamay.

Dali daling naghanap ng pantakip si Kuya Gabriel, na ngayon ay aligagang aligaga—ngunit wala siyang mahanap sa paligid.

Dahil sakanyang ginagawang paghahanap, ay mas lalo ko lang nakita ng buo ang kanyang kaselanan habang umaagas parin ang malapit na tamod sa ulo nito.

“Labassssss!!!” Ang mabilis na sigaw ni Kuya Gabriel.

Dahil sa malaki nitong boses, ay nagising ang buong diwa ko sa pagkakatuod, at dali daling napatakip ng mata sabay mabilis na lumabas ng kwarto at sinara ang pinto.

“Putanginaaaaaa” ang hiyang hiya kong sigaw sa isip ko, habang pinoproseso saking utak ang nasaksihan ko.

CHAPTER 2

ELIJAH

Dahan dahan akong napabukas ng mata ng maramdaman kong parang may taong nagmamasid sakin. Kahit papungas pungas pa dahil kagigising ko ngalang, ay mas binuksan ko ng maigi ang aking mga mata at mabilis na ginalugad ang buong kwarto.

Ngunit gaya ng inaasahan, ay wala akong nadatnan o nahuli manlang.

Kaya naman imbes na pag-aksayahan pa ang mga guni-guni ko, ay dali dali akong napainat ng katawan, at habang ginagawa ito ay mabilis akong napatingin sa wall clock para tignan kung anong oras na

“Tangina, 1pm na pala?!” Ang gulat kong tanong sa sarili ngunit agad namang pumasok saakin ang dahilan kung bakit ako nahuli nang gising.

Agad akong napahilamos nang unti unting bumalik ang kahihiyang nararamdaman ko kagabi—na siya ring dahilan kung bakit ako hindi nakatulog ng maaga, dahil nga sa sobrang pagkahiya sa katangahang nagawa ko kagabi.

Kahit na gusto kong ilibing sa utak ko ang pangyayaring iyon ay parang sirang plakang paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang imaheng nadatnan ko sa kwarto niya.

Sana lang talaga ay hindi tuluyang magbago at lumayo si Kuya Gabriel saakin, dahil lang sa nasaksihan ko siyang nagsasarili at pinapaligaya ang kanyang sarili.

“Normal lang naman yon, hindi ba?!” Ang mahina kong bulalas saking sarili, pilit na kinukumbinsi saking isipan na hindi dapat iyon ang maging dahilan ng pagkawasak sa malalalim na koneksyon naming dalawa.

Ganon nalang ang gulat ko ng biglang may kung sinong kumatok sa entrada ng pintuan saking kwarto na nagpabalik sakin sa reyalidad.

“Eli, gising ka na ba?” Segunda ng isang baretonong boses na bahagyang ikinagulat ko lalo na’t si Kuya Gabriel nga ito.

“Puta, confrontation scene kaagad? Hindi manlang hinintay na maabsorb ko ang lahat lahat!” Ang reklamo ko saking utak, ngunit salungat naman ang ginawa ng aking bibig.

“Opo, pasok po kayo” ang deretso kong sambit sabay ayos ng aking suot.

Dahan dahang bumukas ang pintuan, at gaya ng isaasahan ay bumukas ito at tuluyang iniluwa ang taong pinakaayaw kong makita dahil sa kagagahang ginawa ko.

Dagling bumaon ang mapupungay niyang mga mata saakin, na mabilis ko namang ikinakaba—kaya naman dagli kong iniwas ang aking mga tingin lalo na’t sa mga titig niya palang ay hiyang hiya na ako.

“Uhm” ang panimula niya upang kunin ang atensyon ko.

“Tungkol pala sa nasaksihan mo kagabi. Wag mo nang isipin yon, tutal normal lang naman sating mga lalake yung ganon” ang natatawa niyang panimula.

“Sana lang maintindihan mo, dahil alam mo namang bente otso (28) naako at wala paring asawa kaya naman kamay ko lang ang katuwang ko sa malalamig na gabi” segunda niya sabay dahan dahang lumalapit sa kama ko.

“W-wala lang yon, nahihiya lang ako sayo kuya dahil binuksan ko lang yung pintuan mo ng walang pahintulot galing sayo. Sana kahit walang sumasagot ay hindi ko parin binuksan, pasensya na” ang nahihiya kong sambit.

Ngunit imbes na magsalita ay mabilis lang nitong hinawakan ang ulo ko at dagling ginulo sabay ngiti ng malawak.

“Wala lang yon, wag mo nang isipin. Wala ka namang kasalanan. Ang gawin mo, pumunta ka nalang sa baba, at kanina ka pa hinahanap ng mga kuya mo. Baka magtaka pa yung mga yon, kung bakit ka nahuli sa pag gising lalo na’t ikaw naman ang early bird dito sa bahay” ang sambit nito na ikinatango ko naman sabay ngiti ng malawak.

Pero bago gumayak ay mabilis kong yinakap ang mabato niyang katawan at sabay lapat ng halik sakanyang pisngi.

“Wag ka sanang magbago kuya ha, ganon parin tayo” ang nakangiting sambit ko sakanya na ikinayakap niya rin naman sakin ng mahigpit.

“Oo naman” ang sukli niya naman sabay lapat ng halik saking noon bago ako tuluyang binitawan. __

KINAHAPUNAN

Nandito kaming lahat sa sala habang nakatutok ang lahat ng mga mata sa telebisyon at abang na abang sa horror movie na aming pinapanood.

“Ahhhhh” ang malakas at gulat kong sigaw ng biglang bumulagta ang multo sa screen na ikinatawa nilang lahat lalo na’t napalakas ang sigaw ko.

“Ikalimang sigaw mo nayan, baka maubusan ka na sa susunod na palabas” ang pabirong sambit ni Kuya Diego na ikinatingin ko sakanya ng masama.

“Yan yata ang ikinaiinlove nina Greg at Jacob, yung girly high pitch voice niya” ang segundang pang aasar pa nito, at dinamay pa talaga ang dalawang kumag nayon, na matagal nang nangungulit saakin online at sa personal.

Sila yung dalawang tinutukoy ni Kuya Gabriel na kumukulit sakanya at panay ang tanong patungkol saakin.

Pareho kasi silang waterboy sa nag iisang water refilling station dito sa lugar namin. Kaya naman madalas akong pumupunta doon pars bumili ng mineral water, ngunit ang madalas na pagpunta ko roon ay naantala ng biglang magpahiwatig si Greg at Jacob na siyang nagdedeliver ng mga tubig saamin.

Sila rin naman ang may ari, ngunit sila rin ang trabahador. Kaya kahit na pinagbawalan nako ni Kuya Gabriel na ako mismo ang bumili, ay nakakadapuang palad ko parin sila.

Depende kung sino sakanila ang nakatoka sa pagbabantay.

At baka hindi ko pa nasasabi, ngunit magkapatid silang dalawa. Kaya nga naweweirdohan ako sa mga kinikilos nila lalo na’t hindi ko alam kung biro lang ba na gusto nila ako o pareho lang silang bored at pinagpupustahan lang kung sino ang makakauna sakin.

“Mukhang ako ang pulutan ninyo ha” ang biglang sulpot ng kung sino na ikinabaling ng  interes naming lahat.

Gaya ng inaasahan ay tumambad saamin ang nakahubad barong katawan ni Greg habang buhat buhat ang dalawang blue gallon ng tubig.

“Kanina pa yang umaga ah, bakit ngayon lang dumating?” Ang inis na sambit ni Kuya Gabriel sa likuran ko.

Nakakandong kasi ako sakanya, at nakaupo ako sa binti niya habang nakapulupot naman ang mga kamay niya sa bewang ko at nakasandal sa katawan niya.

Basically nakabackhug siya saakin, ngunit nakaupo kaming dalawa.

Dahil sa malapit naming distansya ay nakikita ko na ang matalim niyang titig kay Greg.

“Sorry boss, madami kasing delivery ngayon. Next time aagahan ko nalang, lalo na pag wala ka dito at kaming dalawa lang ni Elijah” ang hirit nito sabay tingin rin ng masama kay Kuya Gabriel.

Kaya naman tinapik ko ang binti ni Kuya at mukhang babangasan niya pa yata si Greg, kung hindi lang ako nakakandong sakanya ay paniguradong gyera ang aabutin namin.

“Ayusin mo yang bibig mo, at baka punitin ko yang tangina ka” ang gigil na sambit ni Kuya Gabriel na ikinatingin ko sakanya ng seryoso.

“Kuya” ang mahinang sambit ko sakanya bilang pagsuway lalo na’t kunti kunting biro lang ay galit na galit kaagad ito.

“Bro kalma ka lang, ang init mo naman masyado. Nagbibiro lang yung tao eh” ang tapik sakanya ni Kuya Rafael.

“Ilagay mo nalang sa dirty kitchen, malapit sa washing machine” ang sambit nalang ni Kuya Lucas at itinuro kung saan ilalagay ang dalawang tubig.

Tumagal ng halos isang minuto si Greg kaya naman mabilis na napabalikwas si Kuya Gabriel sa pagkakaupo.

“Ohh brad san ka, upo na” ang pagpigil ni Kuya Rafael sa kapatid niya na halatadong aburido sa presensyang dala ni Greg.

“Kuyaaa” ang tawag ko sakanya na ikinatingin lang nito sakin ng seryoso.

“Okay na boss, makakahinga ka na ng maluwag dahil aalis nako” ang hirit pa ni Greg, na hindi nakatulong sa namumuong galit ni Kuya Gabriel.

“Yang bibig mo Greg” ang inis kong saway sakanya at mabilis na sumenyas na umalis na siya ngunit ang hoodlum na ito ay tumayo pa sa mismong entrada at pintuan.

“Ano bang kasalanan ko sayo at pikang pika ka sakin? Pati sa utol ko, ganyan ka rin.

Gusto ko lang naman makausap si Elijah pero para kang putang linta na nakadikit sakanya. Kung marumi lang ang utak ko ay iisipin kong gaya ka namin ng utol ko.

Para kang patay na patay kay Elijah, na sa bawat kibot, bawat kilos ay nakamasid ka. Mas sobra ka pa sa asawa, lalo na’t bawat dighay at pag kurap ng mata niya ay nandiyan ka. Sabihin mo nga sakin, inaasawa mo ba si Elijah! Ayaw mong may lumapit sakanya na ibang lalake dahil gusto mong ikaw lang ang kumantot sakanya“ ang maanghang na patutsada ni Greg na ikinabigla ko.

Ngunit hindi paman natatapos ang sasabihin niya nang mabilis na lumipad ang kamao ni Kuya Gabriel sa pisngi niya na ikinadalbog ni Greg sa lupa.

“Kuyaaa” ang gulat kong sigaw nang mabilis na pina-ulanan ng sunod sunod na suntok ni Kuya ang mukha ni Greg.

Malaking bulas at malaking tao si Kuya, kaya naman walang panama ang katawan ni Greg— na kahit bato-bato ay walang wala sa laki ng mga muscles ni Kuya na hinubog ng ilang taong pagsusundalo.

“Wawasakin ko yang putanginang bibig mong puta ka!” Ang gigil na gigil na sambit ni Kuya Gabriel habang walang habas na sinusuntok ang mukha ni Greg.

Mabuti nalang at nandiyan si Kuya Rafael at mabilis na umawat, kaya naman tuluyang nabuwag ang bugbugan habang gigil na gigil parin si Kuya Gabriel at pilit na kumakawala sa awat.

“Putanginamo! Ang lakas mo magsalita ng mga ganyan sa mismong bahay ko! Ano puta ka?! Kaya mo pang tumayo!” Ang galit na asik ni Kuya Gabriel samantalang todo gigil sina Kuya Rafael at Kuya Diego sakanya.

Buti nalang at sanay sa bugbog ang mukha ni Greg, kaya naman napatawa lang itong napatayo at mabilis na naka recover sa ginawang ambush ni Kuya Gabriel.

Buong akala ko ay tapos na lalo na’t lumalayo na si Greg at mukhang aalis na, ngunit agad namang nagsalita si Kuya Rafael

“Ano yon?! Tignan niyo nga yung dalawang nakabukol sa bulsa niya! Kanina wala yan” ang sambit ni Kuya Rafael kina kuya Lucas at Marco.

Akmang tatakbo sana ang kumag ng mabilis siyang nahabol nina Kuya Marco at Lucas sabay na tinukod siya sa mismong pader.

“Putangina niyo! Kakasuhan ko kayong lahat!” Ang pananakot nito, ngunit mas hinigpitan pa ni Kuya Marco ang pagkakakulong sakanyang dalawang kamay habang nakatukod naman ang katawan ni Kuya Lucas sa pader para ikorner si Greg.

Dali daling hinalungkay ni Kuya Lucas ang mga bulsa ni Greg.

“Ano to?!” Ang naibulalas nalang ni Kuya ng makita ang ginamit kong underwear sa mismong bulsa ni Greg.

Mabilis na kinuha ni Kuya ang briefs sa bulsa niya na umabot sa apat na piraso.

“Putanginamong manyak ka!” Ang galit na galit na sambit ni Kuya Rafael, samantalang halatadong galit na galit na silang lahat, lalong lalo na ng makita nilang pinuslit pala ng manyak nato ang mga briefs na ginamit ko na nasa labahan.

Kaya pala nagtagal ang hayop, dahil nakakita ng pagkakainteresan niya.

Ramdam na ramdam ko ang galit at ngitngit nilang lahat, lalong lalo na si Kuya Lucas na nagtitimpi lang ngunit plastado sa mukha nito ang galit.

Hindi ko alam ang gagawin ko, lalo na’t masyadong mataas ang emosyon ng bawat isa.

“Tama nayan!” Ang malakas na naibulalas ko na ikinatingin nilang lahat sakin, dahilan upang makatakas ng tuluyan si Greg at mabilis na tumakbo ng mabilis.

Mas mabuti nang nakatakas ang manyak nayon, lalo na’t baka hindi pa naging maganda ang kakahantungan niya lalo na’t pikang pika ang lahat sa galit.

Baka mapatay pa siya ng mga kuya ko, kaya naman ayokong umabot sa ganoon.

CHAPTER 3

ELIJAH

KINAGABIHAN

“Wag kang mag alala, hindi tatawag ng pulis ang kumag nayon dahil alam niya mismo sa sarili niya, na siya rin lang ang maiipit sa dulo. Sa oras na magsumbong siya sa mga pulis” ang pangungumbinsi ni Kuya Rafael, samantalang nakaupo lang naman silang lahat sa sala na animo’y pinagbagsakan ng langit at lupa ang kanilang mga mukha.

“Pasalamat siya at pinipigilan niyo ko, baka mas malala pa sa bangas ang makuha niya” ang hambog na sambit ni Kuya Gabriel na animo’y hindi natatakot sa mga salitang lumalabas sakanyang bibig.

“Papairalin niyo na naman yang pagiging hoodlum niyo. Baka kung hindi pa nakatakas ang kumag na yon ay yayariin niyo talaga” ang natatakot kong sambit.

“Bahala nalang kung saan ako pulutin, sa oras na makita ko ulit yung hayop nayon. Pasensyahan nalang” ang gigil na gigil parin nitong sambit na ikinahilamos ko ng mukha lalo na’t mukhang hindi talaga papaawat at parang naghahanap talaga ng gulo.

“Hayaan niyo na yon kuya, nagtanda nayong hayop nayon. Wag niyo nang balikan, at baka mas lumala lang ang gulo” ang kinakabahan kong ani lalo na’t matatapang talaga tong magkakapatid na’to.

Kapag may sinabi silang pinagkasunduan nila, ay talagang gagawin nila kahit na alam nilang delikado.

Ano pa ba ang aasahan? Wala silang naging kapatid na babae kaya naman tuwid at dahas lang ang alam nilang sagot.

Idagdag pa na mga sundalo, kaya naman matataas ang ihi at prinsipyo.

Na animo’y wala silang kinakatakutan.

“Bro naman kasi eh, kapag sa mga pampublikong lugar ay wag kang masyadong clingy kay Elijah, kaya ka kinakalaban ng mga manliligaw niya kasi para kang tuko kung dumikit. Kahit nga mga lamok, gegyerahin mo wag lang makagat si Elijah.

Talagang pagiinitan ka ng mga may kursunada diyan kung parang nobyo ka kung umaligid“ ang bwelta ni Kuya Diego na ikinatingin ng masama ni Kuya Gabriel.

“Ano bang ibig sabihin mo diyan?! Normal lang naman ang ginagawa ko. Sadyang pinoprotektahan ko lang na parang kapatid itong si Elijah. Ang kikitid kasi ng mga utak niyo, makakita lang kayo ng dalawang lalakeng nagyayakapan ay lumumutang na ang isip at mga bibig ninyo” ang inis na sambit ni Kuya na bahagyang sinang ayunan ko naman.

“Oh tama na, wala na yung hayop nayon pero siya parin ang pinag uusapan. Mas mabuti pang uminom nalang tayo, nang mahimasmasan” ang suhestyon naman ni Kuya Rafael na ikinahilot ko ng ulo lalo na’t heto na naman si Kuya Rafael sa alak.

Lagi nalang alak ang bukambibig nito.

“Mas mabuti pa nga” ang sangayon naman ng iba pa niyang kapatid samantalang mukhang gusto rin naman ni Kuya Gabriel ang suhestyon ng kapatid niya.

“Ay bahala kayo” ang pagsuko ko nalang lalo na’t mukhang wala rin naman akong magagawa. __

11:30 PM

Iyan mismo ang saktong oras ng marinig ko ang malalakas na tawanan nilang lima sa sala.

“Oh kita mo, kaninang hapon lang ay parang mga warfreak kung umasta, pero ngayon ay parang mga gutom na hyena sa kakatawa” ang sambit ko habang marahang bumababa para tignan kung anong pinagtatawanan nila.

“Kamusta na kaya yung babaeng yon?” Ang natatawang sambit ni Kuya Rafael na ikinatawa lang nila Kuya Marco at Diego.

“Gutom sa burat eh, hindi nakuntento sa burat ko at linapa pati ang inyo” ang sambit ni Kuya Rafael.

Bahagya naman akong naintriga lalo na’t kailanman ay hindi ko narinig mula sakanila ang pinaguusapan nilang babae.

Sanay narin ako sa mga bastos nilang bunganga, lalo na pagnalalasing kaya wala nalang sakin ang mga lengwaheng ginagamit nila.

“Hindi nga kinaya ng pepe niya yung laki, iika ika pagkatapos maturbo ng limang Spanish German na burat” ang tawanan nilang lima na nagpataas ng kilay ko.

Imbes na alalahanin pa kung ano ba ang pinag uusapan nila ay dali dali akong naglakad sa harapan nila na bahagya nilang ikinatigil.

Samantalang dere-deretso naman ako sa kusina, sabay kuha ng baso at mabilis na uminom ng tubig sa water dispenser.

“Ohh natigil kayo?” Ang takang tanong ko sabay lagok ng tubig at mabilis na lumapit sakanila habang hawak ang baso.

“Patuloy niyo lang yung kwento niyo” ang sambit ko na ikinatingin naman nila.

“Bawal, kwentong pangmaskulado lang yon. Eh lalambutin ka naman, kaya bawal sayo” ang pang aasar pa ni Kuya Diego na ikinairap ko sabay upo sa bakanteng sofa.

“Eto lang sakin” ang pagdalo ko sa’kanilang inuman sabay kuha ng 1.5 na bote ng coke at mabilis na ibinuhos sa basong dala dala ko.

“Cheers” ang natatawa kong sambit sabay taas ng baso at tingin sa’kanilang lima.

“Haluan mo yan ng alak, para masanay ka” ang pang uudyok ni Kuya Marco na mabilis ko namang tinanggihan.

“Wag na no, gagayahin niyo paako sainyo na mga lasenggo” ang sambit ko na ikinatawa lang nila.

“Maiba tayo, bago ka pa mapunta saamin? Ilan na ang naging boypren mo?” Ang nakangiting sambit ni Kuya Rafael na ikinatingin naman sakin ni Kuya Gabriel.

“Oo nga, nakailan ka na ba?” Ang segunda naman ni Kuya Gabriel na ikinatingin ko sakanya ng seryoso.

“Wala pa no, hindi naman yan importante” ang makatotohanan kung sagot sabay inom ng coke sa basong hawak ko.

“Ilang taon ka na kamo?” Hirit ulit ni Kuya Rafael.

“20, magtu-21 na this December” ang nakangiti kong sambit.

“Nako bente uno (21) na pala itong si Elijah, pero kung makahigpit naman itong si utol ay akala mo kinse” ang parinig ni Kuya Rafael kay Kuya Gabriel.

“Hayaan mo nayang si Elijah, andami daming gustong i-explore ng bata. Baka maglayas na yan sa susunod sa sa sobrang paghihigpit mo” ang sambit naman naman ni Kuya Marco

“Eh paano ko mahahayaan, andami ngang loko lokong tao” ang lasing na sambit naman ni Kuya Gabriel.

“Teka, bat napunta saakin ang usapan?” Ang taka kong sambit.

“Tignan mo yung satin, malaya tayong gawin ang lahat ng gusto nating gawin nong kaedaran natin siya. Kaya maganda ang samahan nating magkakapatid, pati na ang relasyon natin sa mga magulang natin.

Dumadayo pa nga tayo sa kabilang baryo para lang kumantot ng mga chikababes.

Tapos ipagkakait mo pa sa bata iyon?“ Ang natatawang litanya ni Kuya Rafael na animo’y proud pa sa pinagsasasabi niya.

“Oh ikaw, alam ko namang hindi ka lalake. Kaya iba ang experience namin, kesa sayo.

Kaya heto ang tanong ko sayo.

Natorjak ka na ba? Be open minded lang, walang personalan“ ang lasing na sambit ni Kuya Rafael na ikinatingin nilang lahat saakin.

Maging si Kuya Gabriel ay naghihintay ng sagot ko at nakatingin sakin ng mariin.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay parang kumakarera ang puso ko sa kaba, na animo’y isa akong artista na hina hot-seat ng isang beteranong host.

Alam ko sa sarili kong, wala paakong karanasan ngunit hindi ko maiwanang manginig sa mga titig nilang parang lalamunin ako ng buhay.

“Wala pa no, atsaka ano ba yang mga tanong niyo!” Ang kinakabahan kong sagot.

“Nako, hindi ka pa pala nabibinyagan. Kaya pala ang bansot mo” ang dagdag na sambit ni Kuya Lucas na ikinataray ko.

“Nako nako, ang sarap dukutin ng mata oh” ang segunda pa niya na ikinatawa ko lang.

“Eh ikaw, kahit na matangkad jutay naman” ang pang aasar ko lang sakanya na ikinailing naman nilang magkakapatid.

“OPPPSSSSSS! WRONG KA DIYAN! Walang jutay sa pamilya namin, diyan ka nagkakamali” ang nakangiting sambit naman ni Kuya Marco.

“Ang Kuya Gabriel mo ang may pinakamalaki saamin. Dose pulgadas yan, dugong España at Alemanya ba naman. Kaya dambuhala na parang braso” ang natatawang sambit ni Kuya Marco na ikinatingin naman ni Kuya Gabriel saakin ng nakangiti.

Agad ko namang iniwasan ang kanyang tingin at mabilis na uminom ng softdrinks na hawak ko.

“Tama na tong usapan nato” ang panabay na sambit namin ni Kuya Gabriel upang ibahin na ang usapan lalo na’t masyado nang lasing silang lahat at puro kabastusan nalang ang lumalabas sa’kanilang mga bibig. __

Ala una na ng madaling araw ngunit hindi parin sila natatapos sa pag inom dahil narin sa walang katapusang kwentuhan nilang lima.

Nasa sofa naako ngunit nakahiga naako at nakapikit ang mga mata at bahagyang tulog, ngunit naririnig ko parin ang mga usap usapan nilang puro kabastusan.

“Mag asawa ka na, para naman maysasalo na sa tamod mo” ang natatawang sambit ni Kuya Rafael sa nakakatanda niyang kapatid.

“Sa susunod na, pag may mahanap nakong puke na kayang masagad ang pasok ng burat ko sa pwerta niya” ang bastos na sagot naman ni Kuya Gabriel na ngayon ay malayang nakapapagsalita ng mga bastos sa pag aakalang tulog na ako.

“Tangina, sana lang handa ang puke ng future wife ko. Ayaw ko pa naman ng iyakin kesyo masakit at masyadong malaki” ang singhal naman ni Kuya Rafael na ikinatawa ng mga kapatid niya.

CHAPTER 4

ELIJAH

Saktong alas otso ng umaga nang ako ay magising. Bagama’t nakakapagtaka kung bakit narito na ako sa’aking kwarto, ay dali dali nalang akong nag inat para ihanda ang aking katawan sa pagtayo.

Hanggang ngayon ay hindi ko alam kung anong oras na sila natapos, lalo na’t maging ako ay nakatulog nalang ng tuluyan sa walang katapusan nilang inuman.

Nang masiguradong stretched na ang katawan ko ay dali dali akong bumangon at mabilis na linigpit ang pinaghigaan ko—na nakasanayan ko nang gawin, simula pa noong una.

Halos mga limang minuto ang tinagal ko bago ako matapos sa pagliligpit, bago ko mapagdesisyonan na bumaba na para agahan.

Habang pababa ng hagdan ay naamoy ko na ang prinitong isda at nakakahalinang Amoy ng sinangag na kanin na pumapalibot sa buong bahay.

Kaya naman dagli akong bumaba, at sakto namang nadatnan kong nasa kusina sina Kuya Rafael, Marco, Diego, at Lucas. Samantalang nasa harapan naman ng kalan si Kuya Gabriel at binabaliktad ang isdang kanyang pinipirito.

“Ohh gising ka na pala, kain ka na. Para sabay sabay tayong pumunta sa farm” ang nakangiting sambit nito na ikinatango ko lang naman at mabilis na lumapit sakanya para tignan ang kanyang pagluluto.

“Ako na ang nagprito, madali lang naman to—hindi na kita ginising dahil alam kong puyat ka” ang sambit nito saakin, na ikinangiti ko naman.

“Kayo nga ang mas puyat eh.

Ano bang oras natapos yang inuman niyo? Nakatulog na ngalang ako sa sobrang tagal niyo. Buti naman at nakayanan niyo pang buhatin ako papuntang kwarto kahit pasuray suray na kayo“ ang seryoso kong sambit sakanila.

“Ang Kuya Gabriel mo ang kumarga sayo” ang singit naman ni Kuya Marco na ikinatingin ko sakanya.

“Hindi yan ang tinatanong ko diba?! Kung anong oras nga kayo natapos?!” Ang pag uulit ko na ikinatawa lang nilang lima.

“Bat ba ang sungit mo? Umagang umaga at para kang bulkang Mayon na nag aalburuto” ang sambit naman ni Kuya Rafael sabay higop ng kapeng hawak hawak niya.

“Yang bibig niyo kasi, puro kabastusan ang lumalabas sa tuwing nag iinuman kayo. Baka akalain ng mga tao sa labas na gahaman ako sa laman, tulad ninyong lima” ang depensa ko saking sarili lalo na’t maliban sa hitsura nilang kinababaliwan ng kababaihan at kabaklaan, ay talagang bantog rin ang kanilang pangalan dahil narin sa pagiging babaero.

Ngunit maliban sa sabi-sabi, ay mas kilala ko silang lahat.

Alam kong bastos ang mga bunganga nila na animo’y binatilyong kyuryoso sa sex. Puro kabastusan ang lumalabas sa bibig, at walang kagatol gatol kong magbigkas ng mga malalaswang mga salita.

Kung bastos na ang bunganga kahit hindi pa nasasapian ng espiritu ng alak, ay mas tumitriple pa sa tuwing nababangag sapagkat mas lalong lumalakas ang loob na magsalita ng walang kabuluhan at kabastusan.

Basang basa ko na silang lima, lalo na’t kasama ko sila sa iisang bubong.

At sa tuwing sinasaway ko naman tanging “Okay lang yan, pare pareho naman tayong lalake dito” ang sinasagot lang saakin na ikinahihilamos ko nalang sa mukha.

Tanging si Kuya Gabriel lang ang hindi pilyo, lalong lalo na pag nariyan ako. Pero magkaganon paman ay alam ko kung gaano kahalay ang mga salitang lumalabas sa bibig niya ng pasikreto.

Ngunit kahit na ganon ang mga ugali nila, ay hindi ko parin ipagpapalit ang samahang nabuo naming anim.

Nagpapasalamat nga ako dahil kahit na ganon ang mga bunganga nila, ay totoo ang pinapakita nila saakin.

Hindi pakitang tao at peke, na madalas kong natatanggap at nararasan sa iba.

“Ano toooooo???” Ang natatawang sambit ni Kuya Rafael na ikinabalik ko sa reyalidad.

Sa sobrang pagspace out ko ay hindi ko namalayang tumayo na pala si Kuya Rafael at pumunta sa taas.

Agad naman akong napatingin sakanya, at ganon nalang ang pagkunot ng aking noo ng makita ko ang isang damit na kulay itim na bahagyang hinahawakan ni Kuya Rafael sa pamamagitan ng kanyang hinlalaki at hinliliit na animo’y nakakadiri ang damit na hawak hawak niya.

“Nuyan?!” Ang takang tanong ni Kuya Diego habang punong puno pa ang bibig ng kanin.

“Balahura ka talaga Brad! Jakolero ka talaga” ang natatawang sambit ni Kuya Rafael at mabilis na pinakita ang damit saamin na punong puno ng natuyong semilya.

Agad naman akong umiwas ng tingin lalo nat alam kong damit iyon ni Kuya Gabriel, kaya alam kong siya ang mayari nito.

“Mag asawa ka na boyyyyy, kawawa tong damit mo! Molestyang molestya na to ohh” ang natatawanan nilang sambit.

Bahagya naman akong napatingin kay Kuya Gabriel, sakto namang nakatuon ang mga mata nito saakin kaya naman mabilis kong binawi ito at mabilis na tinuon nalang sa pagkaing nasa harap ko.

Dahil dito ay muling bumalik saking isipan ang malaswang imahe niya habang pinapaligaya ang sarili, na mabilis kong ikinailing—pilit na kinakalimutan at winawaksi saking utak.

“Tanginamo! Ibalik mo yan” ang natatawa ring sambit ni Kuya Gabriel.

“Preskong tamod pa to oh, mukhang nagjakol to bago bumaba” ang turo pa ni Kuya Rafael sabay turo sa tamod na preskong nakadikit sa damit ni Kuya Gabriel.

“Normal lang naman ang pagsasarili, mas mabuti na iyon kesa naman yung nakikipagsex sa kung kani-kanino at hindi pa protektado. Lahat naman yata ng tao nagsasarili na” ang komento ko na ikinatigil nilang lahat.

“Bakit ikaw? Nagjajakol ka rin ba?” Ang takang tanong ni Kuya Marco na ikinatigil ko naman.

“H-hindi” ang nahihiya kong sambit, ngunit pawang katotohanan naman.

“Ohhhh akala mo naman kung makapagsalita” hirit pa ni Kuya Marco.

“Talaga, hindi mo pa nasusubukan? Diba 20 ka na? Magbebente uno ka na nga eh” Ang takang sambit ni Kuya Rafael na animo’y malaking kasalanan na hindi pako nakapagsarili.

“Kahit naman yata bading, nagjakakol parin diba?” Ang takang sambit ni Kuya Lucas na ikinatingin ko sakanya ng masama.

“Change topic na nga” ang sambit ko sa’kanila, ngunit mukhang wala silang balak na ibahin ang usapan.

“Nako subukan mo na, masarap. Para kang nasa langit. Lalo na paglalabasan ka na” ang sambit pa ni Kuya Rafael na natatawa pa habang binabanggit ang malalaswang salitang lumalabas sa bibig niya.

“Wag niyo ngang turuan ng kabastusan yang si Elijah” ang seryosong sambit naman ni Kuya Gabriel.

“Ayyy wowwww, sayo pa talaga nanggaling yan Mr. Jakolero” ang sambit naman ni Kuya Rafael.

Marahil ay nainis na si Kuya Gabriel kaya naman mabilis niyang binatukan si Kuya Rafael na ikinatawa lang nilang lahat.

“Mga baliwww” ang mahinang sambit ko sabay hilot nalang sa aking sintido, at hindi ko kinakaya ang usapan nilang Lima. __

Mabilis namang natapos ang agahan, kaya naman mabilis nakong umakyat ng makita kong si Kuya Marco na ang naghuhugas ng pinggan.

“Thank you” ang nakangiti ko pang paalam sakanya sabay halik sakanyang pisngi na ikinatawa lang nito.

“Pasalamat ka at good samaritan ako ngayong araw” ang pahabol nitong sambit na ikinatawa ko lang.

Habang papaakyat ng hagdan ay sakto namang nadatnan ko si Kuya Gabriel sa labas ng kanyang kwarto na wari’y may hinihintay—hawak hawak parin ang damit na ginagawa niyang pamunas.

“Aahhh Elijah, pwede ba tayong mag usap?” Ang panimula niya na mabilis ko namang ikinatango sabay dagling lumapit sakanya.

“Ano yon ya?” Ang impormal kong sambit.

“Ahh tungkol kanina

Wag kang maniwala kay Rafael. Sipon ko yon. Talagang gago lang yang Rafael nayan at puro kababuyan ang nasa utak“ ang paglilinaw niya sa nagawang biruan nila Kuya kanina.

“Sipon? Hindi ka naman nagkasipon ngayong araw of kagahapon” ang tugon ko naman na bahagyang ikinatigil niya lalo na’t mukhang wala na siyang maisip na dahilan pa.

“Ano ka ba Kuya, okay lang naman kung yon ang ginagawa mo. Hindi naman yon kabawasan sa pagkatao mo. Lalake ka diba? Kaya normal lang yan, hindi mo naman kailangan magpaliwanag pa” ang pagpapagaan ko ng loob niya lalo na’t mukhang apektado talaga siya.

“Ayoko lang kasi na mag iba ang tingin mo sakin, baka akalain mong hayok na hayok ako sa laman. Iyong tipong nagdadala at kumakana ng iba’t ibang babae” ang pagpapaliwanag niya na bahagya ko namang ikinagulo.

“Teka, okay lang naman sakin kuya kahit makipagsex ka pa kahit na kanino. Nasa tamang edad ka naman na po. Basta’t protektado lang at malinis, okay na sakin yon” ang sambit ko sakanya.

“Yan na nga ang sinasabi ko. Hindi ko naman yan gagawin.

Siguro nong mga binatilyo ako, oo marami nakong karanasan. Pero ayokong ganyan nalang ang maiimahe mo sa isip mo, sa tuwing ako ang pinag uusapan.

Ayokong isipin mo na sobrang libog ko, dahil hindi naman ako ganon. Ayokong tumatak sa isip mo na mahilig ako sa ganyan, dahil hindi lang naman yan ang gusto ko kaya gusto ko mag asawa“ ang litanya niya na mas lalong nagpagulo sa isip ko.

Napuno ng katahimikan ang buong paligid.

Wala akong makapang salita, na magiging tugon ko sa mga litanyang pinakawalan niya.

“Gabriellll san mo ba tinago yung itak??” Ang malakas na sigaw ni Kuya Rafael na ikinabasag ng nakakabinging katahimikan.

Kahit na naweweirdohan ay mabilis kong iniwas ang aking tingin.

“Aaaah tinatawag ka ni Kuya Rafael” ang sambit ko sakanya na mukhang ikinabigla rin niya.

Bago tuluyang bumaba ay bahagyang nakatinginan muna ang aming mga mata, bago siya tuluyang bumaba na lalong nagpagulo sa isipan ko. __

Saktong alas 10 ng umaga nang sabay sabay na kaming naglakad papunta sa sakahan.

Sa totoo lang ay wala naman talagang gagawin doon, lalo na’t nandon rin naman ang mga trabahador na binabayaran nila, para gawin ang mga simpleng gawain.

Ngunit mukhang namimiss na nila Kuya ang preskong hangin sa farm, kaya naman doon nalang namin napagdesisyonan na sa mismong Kubo nalang kami manananghalian.

Habang binabagtas ang makipot na daan ay bahagya akong napahinto ng maramdaman ko ang panghihina ng aking tuhod.

“Ohhhh okay ka lang ba? Anong nangyari sayo?” Ang nag aalalang sambit ni Kuya Gabriel na nasa likuran ko.

Samantalang patuloy lang sa paglalakad yung apat na nasa unahan naming dalawa.

“Ahhh wala, nanghihina lang ang tuhod ko. Kanina pa kasi tayo naglakakad” ang sambit ko nalang sabay pakita ng pekeng ngiti.

“Gusto mo bang kargahin kita?” Ang suhestyon naman ni Kuya na ikinailing ko.

“Wag na, kaya ko naman” ang naibulalas ko nalang sabay tapik ng kanyang kamay.

Ngunit gustuhin ko mang humakbang para makarating na kami sa sakahan, ay hindi ko parin magawa lalo na’t kunting galaw ko lang ay para akong matutumba.

“Kuyaaa” ang mahina kong sambit at mabilis na hinanap ang kanyang braso para itukod sa papatumba ko nang katawan.

“Hoyyy, ano bang nangyayari sayo?!” Ang alalang alalang sambit ni Kuya Gabriel na ngayon ay hawak hawak na ang buong katawan ko.

“Putangina niyoooo si Elijah! Nanghihina!!” Ang malakas at nagpapanic na sambit ni Kuya Gabriel na ikinatingin ng apat saamin.

Bago pa tuluyang makalapit silang apat ay dahan dahan nang bumibigat ang aking mga talukap, hanggang sa mga boses nalang na mula sakanila ang naririnig ko.

“Elijahhhhh” ang malakas na sambit ni Kuya Rafael na tinatapik tapik ang pisngi ko, bago tuluyang mandilim ang buong paligid.

CHAPTER 5

ELIJAH

Mula sa pusikit na kadiliman, dahan-dahang humiwalay ang malay ko sa kawalan. Hindi ito tulad ng ordinaryong paggising; para akong unti-unting hinahila paitaas mula sa ilalim ng malapot at malamig na putik.

Ang unang pumasok sa pandinig ko ay ang mekanikal na ritmo ng isang makina—

Beep. Beep. Beep.

Bawat tunog ay tila martilyong pumupukpok sa nananakit kong sentido, sumasabay sa bawat pintig ng dugo sa aking ulo.

Nang sa wakas ay maidilat ko ang aking mga mata, sinalubong ako ng nakatutulig na kaputian ng kisame at ang masangsang na amoy ng disinfectant na humahapdi sa aking ilong.

Sinubukan kong igalaw ang aking kamay, ngunit tila may mga kadenang bakal na nakapulupot sa bawat kalamnan ko.

Ang buong katawan ko ay tila binuhusan ng semento—mabigat, malamig, at walang kahit katiting na lakas.

Isang matalim na hapdi ang naramdaman ko sa aking ugat; ang dextrose na nakakabit sa akin ang tanging nag-uugnay sa akin sa mundong ito.

“Gising na siya!”

Ang boses ni Kuya Gabriel ang bumasag sa katahimikan.

Agad siyang sumulpot sa paningin ko, ang kanyang mukha na laging seryoso at matatag ay kakikitaan ngayon ng lamat ng matinding pag-aalala.

Sa likuran niya, ang apat ko pang mga kuya na tila mga aninong nakapaligid sa kama ko. Ang kanilang mga mata ay malalim, bakas ang puyat at ang tensyong tila puputok anumang sandali.

“Anong… anong nangyari?” Namamaos ang boses ko. Ang lalamunan ko ay tila lupang tigang na bitak-bitak sa tuyot.

“Nahimatay ka sa gitna ng daan, Elijah,” sagot ni Kuya Rafael. Wala ang dati niyang mapang-asar na tono; ngayon ay seryoso ang kanyang mga mata, tila sinusuri ang bawat kurap ko kung mawawala ba ako ulit. “Halos magkandapa-dapa kami maisugod ka lang dito. Hindi ka na humihinga nang maayos.”

Ngunit naputol naman agad ang usapan namin ng biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang doktor na may hawak na makapal na clipboard.

Ang bawat hakbang ng kanyang sapatos ay tila nagpapabigat sa hangin sa loob ng kwarto.

Marahan siyang lumapit at tiningnan ang aking vital signs, bago humarap sa aming lahat nang may mukhang tila nagdadala ng isang hindi magandang balita.

“Good to see you awake, Mr. Elijah,” panimula niya habang inaayos ang kanyang salamin.

“I’ll be blunt. Ang mga resulta ng lab tests mo ay hindi pangkaraniwan. We’ve identified a very specific and rare metabolic condition in your system.”

Lalong humigpit ang kapit ni Kuya Gabriel sa riles ng aking kama hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko.

“Ano po iyon, Doc? Anong sakit ang pwedeng magpabagsak sa kanya nang ganoon?”

“Mr. Elijah, you are suffering from “

Semen Dependency Syndrome (SDS)

“ direktang sabi ng doktor.

“Isa itong neurological anomaly kung saan ang iyong katawan ay tumigil sa paggawa ng sapat na Semen Factor B (SF-B)—isang compound na kritikal sa pagpapanatili ng iyong emotional stability at ang integridad ng iyong nervous system.”

Nagkatinginan ang aking mga kuya. Ang kalituhan sa kanilang mga mata ay mabilis na napalitan ng pagkagimbal.

“Ang panghihina mo, ang pag-collapse, at ang… ’di maipaliwanag na sensasyon o matinding pangangati sa loob ng iyong rectal area,” pagpapatuloy ng doktor,

“Ay hindi simpleng kati. Iyon ay ang iyong SF-B receptors na nagpapadala ng emergency signal sa utak mo dahil ubos na ang supply sa katawan mo. It’s a survival signal. Kapag hindi ito naibigay, ang katawan mo ay patuloy na mag-shushutdown.”

Tumigil ang doktor at tiningnan ako nang diretso sa mata, tila tinitimbang ang aking kapasidad na umunawa.

“Bago tayo magpatuloy, kailangan kong itanong ito para sa medical record. Are you a straight man, Elijah? Mayroon ka bang matinding pag-ayaw o phobia sa same-sex intimacy?”

Sandaling natahimik ang kwarto.

Pakiramdam ko ay uminit ang aking pisngi sa kabila ng aking panghihina. Nagkatinginan kaming lahat— isang tahimik na pagkilala na hindi kailanman naging isyu sa aming anim ang aming sekswalidad.

Kami ay bukas sa isa’t isa, at ang konsepto ng pagiging “straight” ko ay matagal nang hindi angkop saakin.

“Hindi po, Doc,” mahina kong sagot.

Tumango rin si Kuya Gabriel bilang kumpirmasyon.

Isang bahagyang ngiti ng ginhawa ang lumitaw sa mukha ng doktor.

“That is actually good news,” aniya, na tila nabunutan ng tinik.

“In most cases of SDS, the biggest hurdle is the patient’s psychological resistance. Since you are open to it, the treatment will be much more effective and less traumatic. Napakahirap gamutin nito kung ang pasyente ay may matinding internal resistance.”

“Bakit po? Ano po ang kailangang gawin?” tanong ni Kuya Marco, habang ang boses ay nanginginig sa kaba.

“The treatment requires both oral and anal semen intake,” paliwanag ng doktor.

“Ang oral semen intake ay para sa mabilisang pagsipsip ng SF-B sa bloodstream. Ngunit ang pinaka-epektibong paraan ay ang anal,  dahil doon matatagpuan ang pinakamaraming receptors na direktang nagpapadala ng sustansya sa nervous system.”

Lumingon ang doktor sa aking mga kuya na may seryosong ekspresyon. “Dahil gising na siya, mas ramdam na ng katawan niya ang kakulangan. He needs semen “now” para mag-stabilize ang system niya at magkaroon siya ng lakas na makauwi. You need to find other men—donors—na handang magbigay ng kailangan niya para gumaan ang pakiramdam niya bago tayo mag-discharge.“

Nanigas ang aking mga kuya sa kinatatayuan nila. Ang ideya na kailangan kong makipagtalik sa ibang lalaki para lamang mabuhay ay tila isang malakas na sampal ng katotohanan.

“Kailangan niya ito sa lalong madaling panahon,” huling paalala ng doktor bago siya naglakad patungo sa pinto.

“I’ll give you some privacy to discuss how you’ll handle the ‘treatment’ while he’s here.”

Nang sumara ang pinto, naiwan kaming anim sa isang nakabibinging katahimikan. Ang tunog ng heart monitor ay tila lalong bumibilis, kasabay ng kaba sa aking dibdib at ng kakaibang “kati” na nagsisimula nang gumapang sa aking katawan. __

GABRIEL

Agad akong napahilamos sa mukha ng tuluyan nang lumabas ang doktor. Hindi ko mawari kung bakit ganitong kamalasan pa ang dumapo sakanya, gayong madami na siyang paghihirap na ininda, simula pa nong una.

“Pano na to?” Ang problemadong sambit ni Rafael habang hawak hawak ang ulo, na gaya ko ay naguguluhan rin sa sobrang komplikado ng sitwasyon na kinahaharap naming lahat.

“Yan na nga ba ang sinasabi ko eh, kung hinahayaan niyo lang na magnobyo itong si Elijah, edi sana hindi na problema to” Ang may halong panunumbat ni Marco na ikinatingin ko naman sakanya ng masama.

“Ano bang gusto mo? Ang hayaan nalang siyang gamitin ng mga put*nginang lalakeng yan?” Ang inis kong sambit na mabilis naman ikinatapik ng kamay ni Elijah sa braso ko.

“Eh ano naman? Karapatan niya iyon, gaya natin ay may karapatan tayong pumili ng aasawahin natin.

Kung masaktan man siya, edi masasaktan siya. Parte iyon ng buhay, hayaan mong mabuhay ng normal yang batang yan. Wag kang umaktong parang mamamatay ka kung may ibang hahawak sakanya“ ang inis naring litanya ni Marco na ikinakunot naman ng noo ko sa galit.

“Anong sabi mo?” Ang gigil kong sambit habang parang mamumuti na ang kamao ko sa sobrang pagpipigil ko sa sarili.

“Ano ba kayo?! Wala ba kayong pinipiling lugar at dito pa kayo magbabangasan?!” Ang inis na pigil ni Rafael na ikinatigil naming dalawa.

“Imbes na magbigay ng solusyon sa problema ay inuuna niyo yang pagiging mainitin niyo ng ulo” ang segunda nito na ikinatahimik naman ng lahat.

“Wala na tayong ibang choice kundi maghanap ng ibang lalake para sakanya. Sa ayaw man natin o gusto” singit naman ni Diego.

“Hindi nga pwede, alam niyo namang gagamitin lang ng mga putanginang yan ang kondisyon ni Elijah para masiyahan sila sa mga pantasya nila” ang paninidigan ko lalo na’t alam ko ang likaw ng bituka ng mga lalake sa baryo.

Kahit na hindi purong babae itong so Elijah, alam kong gigil na gigil ang mga punyetang kapitbahay ko na matikman siya.

Sa mga titig palang ng mga animal ay naaamoy ko na ang masangsang na libog ng mga hayop.

“Wala na tayong ibang pagpipilian, iyon lang ang tanging paraan para maibalik sa normal ang lahat” ang sambit naman ni Lucas na ikinatingin ko sakanya ng seryoso.

Agad naman akong napahilamos sa mukha sa sobrang prustrasyon na nararamdaman ko.

Ayokong gamitin siya ng iba at gawing parausan ng mga hayop na lalakeng yan, ngunit ayoko namang mawala sakin ng tuluyan si Elijah, lalo na’t parang pamilya na ang tingin ko sakanya.

“Wala na tayong mapagpipilian, kaya pupuntahan ko ngayon si Jacob lalo na’t alam kong siya nalang ang tanging pag asa natin” ang sambit ni Rafael

“Sana lang ay maintindihan niya ang sitwasyon natin” ang segunda naman nito.

Agad ko namang naramdaman ang malambot at mainit na kamay na lumapat saking braso.

Mabilis naman akong napatingin kay Elijah, na ngayon ay mukhang walang sigla at matagal nang nakaratay sa hospital.

CHAPTER 6

GABRIEL

Dalawa nalang kaming naiwan ni Elijah sa loob ng kwarto lalo na’t gumayak na silang apat para kumbinsihin at kausapin si Jacob—na kapatid ng manyak na si Greg.

Kahit na tutol ako sa napagdesisyonan nilang apat ay wala nakong magagawa lalo na’t mas lamang ang apat sa isa.

“Pasensya ka na Kuya kung nadadamay pa kayo sa kamalasan kong ito, kung hindi niyo nalang sana ako kinuha sa miserable kong buhay noon ay hindi kayo namomroblema ng ganito” ang naiiyak na sambit ni Elijah na ngayon ay nakaupo sa hospital bed.

“Wag ka ngang magsalita ng mga ganyan, alam mo namang mahalaga ka samin. Wag mong sarilinin ang problemang iyan, lalo na’t nandito kami na handang tulungan ka” ang pagpapagaan ko sakanyang umiiyak na puso.

Agad namang naputol ang usapan namin ng biglang bumakas ang pintuan, at inuluwa nito ang doktor na sumusuri sakanya.

“Did you come up with the decision na? We have to hurry it up, lalo na’t nangangailangan na ang katawan ni Elijah” Ang seryosong saad ng doktor na bahagyang ikinatigil ko lalo na’t hindi ako sang ayon sa napagusapan naming anim.

“May I know your relationship with the patient?” ang segunda ng doktor na ikinabalik ko sa wisyo.

“Hindi po kami magkadugo, nakatira lang siya sa bahay. “ ang deretsahan kong sagot.

“Ohhh hindi naman pala kayo magkaano ano, mas better kung kayo o ikaw mismo ang donor ng semilya na kailangan ng katawan niya. Lalo na’t kilalang kilala niyo na ang isa’t isa.

Wala rin namang boyfriend itong si Elijah, kaya mas better option kung ikaw o isa sa mga kapatid mo ang magiging donor kesa naman sa ibang tao na hindi tayo nakakasigurado kung healthy at malinis diba?“ ang suhestyon ng doktor na ikinatuyo naman ng lalamunan ko sa kaba.

Hindi ko mawari kung anong nararamdaman ko lalo na’t naghahalo halo ang emosyon sa puso ko.

“P-po” ang nauutal kong sambit lalo na’t bahagya akong nagulat sa suhestyon niya.

Agad naman akong napatingin kay Elijah na gaya ko ay gulat din sa binitiwang salita ng doctor.

“Maari po ba iyon?” Ang tanong ko na kahit ako ay mismong nagulat sa sinabi ko.

“Ofc, pwedeng pwede ito. As long as hindi sexually active, safe, at clean ang magiging donor niya” ang deretsahang sagot naman ng doktor.

“Puntahan niyo lang ako, once na makacome up na kayo ng desisyon. Within 20 minutes ay umaasa akong makatanggap na ng desisyon upang maisagawa na ang kailangang maisagawa.

Hindi nakakapaghintay ang sakit na meron siya, kaya kailangan niyong nagdesisyon ng mas madali“ ang huling litanya ng doktor bago muling lumisan sa kwarto.

Walang nagkibuan at parang natuod kaming dalawa ni Elijah.

Maging ako ay nagsisisi kung bakit ko naitanong iyon, na wari’y bukas ako sa usaping iyon at binibigyan ko ng dahilan na posibleng mangyari iyon. __

ELIJAH

Hindi ko mawari kung ano bang dapat kong maging reaksyon sa sinabi ng doktor, ngunit ang mas nagpapagulo sa isipan ko ay ang tanong na binitawan ni Kuya Gabriel.

Bagama’t tama ang doktor sa sinabi niya, ngunit alam kong hindi magugustuhan ng mga Kuya ko ang sinabi ng doktor lalo na’t kakalabanin nila ang sariling moral at pride sa sarili.

Ayoko ring namang mangyari iyon lalo na’t nakatira ako sa isang bubong at kasama sila doon.

Kaya kahit mahirap ay tatanggapin ko nalang ang lahat, basta’t tuluyan lang akong makaahon sa lusak na ikinalagapak ko ngayon.

Agad namang bumukas ang pintuan at linuwa nito sina Kuya Rafael, Lucas, Diego at Marco.

Ngunit malungkot na mga mukha ang sumalubong saakin, isang palatandaan na bigo silang kunin si Jacob.

“Kahapon lang nakaalis si Jacob, papunta sa lugar ng tatay niya. Si Greg lang ang naabutan namin sa bahay nila” ang deretsahang sambit ni Kuya Rafael na ikinapikit ko naman lalo na’t kahit hindi ako sang ayon na si Jacob ang tutulong sakin, ngumit umaasa parin ako, sapagkat siya nalang ang tanging pag asa lalo na’t mas matino naman siya ng bahagya sa kapatid niyang si Greg.

“Anong gagawin natin? Ayoko namang basta lang ipagkalat ang kondisyon ni Elijah sa mga kapitbahay at baka gawin pa siyang tumpulan ng tukso” ang nag aalang sambit ni Kuya Marco.

“20 minutes nalang ang hinihingi satin ng doktor” ang sambit naman ni Kuya Gabriel.

Agad naman itong napatingin saakin na wari’y nag aalala sa kalagayan ko. __

GABRIEL

“May sinabi ang doktor bago kayo dumating,” panimula ko. Lahat sila ay napalingon sa akin.

Ang atensyon nila ay tila mga kutsilyong nakatutok sa dibdib ko.

“Tinanong niya kung ano ang relasyon natin kay Elijah. Sinabi ko ang totoo… na hindi tayo magkadugo. Na kinuha lang natin siya at itinuring na kasama sa bahay,” pagpapatuloy ko, pilit na pinapatatag ang boses.

“O, anong sabi niya?” untag ni Lucas, ang bunso sa aming lima na pinakamalapit kay Elijah.

“Sabi niya… mas mainam kung isa sa atin ang maging donor,” diretsahan kong sagot.

“Dahil kilala natin ang isa’t isa. Dahil alam nating malinis ang bawat isa sa atin. Kaysa kumuha tayo ng kung sinong estranghero sa labas, o ’yung mga tulad ni Greg na hindi natin alam kung anong dumi o sakit ang pwedeng maipasa sa katawan ni Elijah.”

Nakita ko ang unti-unting pagbagsak ng mga balikat ni Lucas.

Si Rafael ay mabilis na umiwas ng tingin, tila biglang naging interesado sa sahig ng ospital.

Isang mabigat, nakakasakal na katahimikan ang bumalot sa amin. Ang tanging ingay ay ang beep ng monitor na tila bumibilis, sumasabay sa kabog ng dibdib naming lahat.

“Anong ibig mong sabihin, Kuya Gabriel?” tanong ni Marco. Ang boses niya ay mababa, na animo’y may halong babala.

“Na isa sa atin… ang papasok sa ganitong sitwasyon? Na gagawin natin ’yun sa kanya?”

“Kuya, hindi tayo hayop,” hirit ni Diego, ang kanyang mukha ay namumula na sa galit.

“Pinrotektahan natin siya simula nung kinuha natin siya! Itinuring natin siyang kapamilya! Tapos ngayon, gusto mong… gusto mong bastusin natin ang tingin niya sa atin?”

“Hindi ko ’to gusto, Diego!” bulyaw ko pabalik. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Ang lahat ng takot ko simula nung makita kong bumagsak si Elijah sa kalsada ay biglang sumabog.

“Akala niyo ba natutuwa ako rito? Akala niyo ba madali para sa akin na marinig ang ganoong suhestyon mula sa doktor?”

“Pero moralidad ang nakataya rito!” sigaw ni Marco.

“Paano natin siya haharapin bukas? Paano natin titingnan ang sarili natin sa salamin kung alam nating… alam nating ginamit natin ang katawan niya kahit na sabihin pang patungkol sa sakit niya iyon?”

“Moralidad?” natawa ako nang mapait, isang tunog na mas parang hikbi kaysa tawa.

“Marco, bente minutos na lang ang binigay ng doktor. Habang nagtatalo tayo rito tungkol sa kung anong tama at mali, unti-unting namamatay ang katawan niya! Nakikita niyo ba siya?”

Itinuro ko si Elijah na ngayon ay nakayuko na lang, ang kanyang maliliit na balikat ay nanginginig sa bawat paghinga. Tila gusto na lang niyang maglaho, tila hiyang-hiya siya sa bawat salitang lumalabas sa aming mga bibig.

“Wala si Jacob. Ayaw natin kay Greg. At wala na tayong oras para humanap pa ng ibang donor na ‘mapagkakatiwalaan’ sa ganito kaikling panahon,” madiin kong saad, ang bawat salita ay tila pako na ibinabaon ko sa sarili kong kabaong.

“Kaya kung kailangang may magsakripisyo ng prinsipyo niya… ako na. Ako na ang gagawa.”

Nanigas silang apat. Maging ang monitor ni Elijah ay tila nagprotesta sa bilis ng tibok ng puso niya.

“Gabriel, hindi mo kailangang gawin ’yan,” bulong ni Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pait.

“Pero sigurado ka ba? Alam nating lahat na ikaw ang pinaka-konserbatibo sa atin. Ikaw ang laging nagsasabi na dapat protektahan natin ang dignidad ni Elijah.”

“Iyon nga ang punto, Rafael!” sagot ko habang pilit kong pinipigilan ang pagtulo ng sarili kong luha.

“Dahil gusto ko siyang protektahan, mas pipiliin ko nang ako ang humawak sa kanya kaysa mapunta siya sa kamay ng ibang lalaki na hindi natin alam kung ano ang gagawin sa kanya. Kung kailangang mantsahan ang kamay ko para lang manatili siyang humihinga, gagawin ko.”

Naramdaman ko ang tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa pagitan naming lima. Isang maliit na tulak na lang at sasabog na kaming lahat sa gitna ng desperasyon.

Ang aming mga moral na pader ay unti-unti nang nagigiba, pinalitan ng isang madilim at mabigat na reyalidad.

---

ELIJAH

Nakinig lang ako. Bawat salita nila ay parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang puso ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong takpan ang mga tainga ko, pero wala akong lakas. Ang bawat tunog ng monitor sa tabi ko ay parang paalala kung gaano ako ka-abnormal, kung gaano ako kadumi.

“Semen Dependency Syndrome”

Isang sakit na tila isang malupit na biro ng tadhana.

Dinig ko ang pagtatalo nina Kuya Gabriel at Kuya Marco. Ang bawat sumbat nila tungkol sa moralidad, tungkol sa pagiging “kapamilya,” ay tila nagpapamukha sa akin na ako ang dahilan kung bakit sila nag-aaway. Ako ang dahilan kung bakit nasisira ang dati na tahimik at maayos naming pagsasama sa ilalim ng iisang bubong.

“Tama na please..” mahina kong bulong. Pero tila hindi nila ako naririnig sa gitna ng kanilang mga sigawan.

Pakiramdam ko ay isa akong dumi sa gitna ng kanilang malinis na buhay. Kinuha nila ako mula sa kalsada, binigyan ng pangalan, binigyan ng bahay… at ito ang isusukli ko sa kanila? Ang pilitin silang isuko ang kanilang dangal para lang sa isang lunas na kahiya-hiya?

“Kuya… huwag na,” mas malakas na ang boses ko sa pagkakataong ito, bagaman basag na basag.

Napalingon silang lahat sa akin. Ang galit sa kanilang mga mukha ay biglang napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag—awa, takot, at lungkot.

“Huwag niyo nang gawin,” hikbi ko, habang ang mga luha ko ay tuluyan nang umagos, binabasa ang puting kumot ng ospital.

“Hayaan niyo na lang ako. Ayokong maging mantsa sa buhay niyo. Ayokong pagkatapos nito, nandidiri na kayo sa akin… o nandidiri kayo sa sarili niyo.”

Nakita ko kung paano lumambot ang mukha ni Kuya Gabriel.

Ang kanina ay matigas niyang anyo ay tila gumuho sa isang iglap nang makita niya akong ganito kadesperado.

“Elijah, hindi ’yan totoo—” simula ni Kuya Gabriel.

“Totoo ’yun, Kuya!” sigaw ko, kasunod ang isang matinding ubo na tila nagpapasikip sa dibdib ko.

“Narinig ko kayo. Alam kong napipilitan lang kayo. Napipilitan lang kayo dahil wala si Jacob. Dahil ayaw niyo kay Greg. Kung hindi dahil sa sakit na ’to, hindi niyo naman iisiping gawin ’to sa akin, ’di ba? Kasi ‘kapatid’ ang tingin niyo sa akin… pero sa loob-loob niyo, alam niyong hindi tayo magkadugo, kaya mas madaling isakripisyo ang moralidad.”

Napahagulgol ako, tinatago ang mukha sa aking mga nanginginig na palad.

“Sana hindi niyo na lang ako tinulungan noon. Sana hinayaan niyo na lang akong mamatay sa mag isa. Mas okay pa ’yun kaysa makita ko kayong nag-aaway-away dahil sa akin.”

Ang sakit sa katawan ko ay wala pa sa kalahati ng sakit na nararamdaman ko ngayon sa aking dibdib. Ang pressure na nararamdaman ko para sa kanila—ang bigat ng sakripisyong gagawin nila—ay tila mas lalong nagpapadilim sa paningin ko.

“Hindi niyo ’to kailangang gawin,” bulong ko sa gitna ng aking mga luha.

“Huwag niyo nang dungisan ang sarili niyo para sa isang tulad ko.”

CHAPTER 7

ELIJAH

Ang bawat hikbi ko ay tila kulog sa loob ng napakatahimik na kwarto.

Nakayuko ako, ang aking mga palad ay basa na ng luha, at ang bawat hininga ko ay may kasamang panginginig na hindi ko makontrol. Ramdam ko ang bigat ng mga tingin nila sa akin—mga tinging dati ay puno ng proteksyon, pero ngayon ay tila may halong pait ng katotohanang hindi ko kayang tanggapin.

“Sana hindi niyo na lang ako tinulungan noon,” pag-uulit ko, ang boses ko ay halos lunod na sa sarili kong iyak.

Nanatiling tahimik ang paligid sa loob ng ilang segundo, isang katahimikang mas masakit pa kaysa sa anumang sigaw.

Akala ko ay tatalikuran nila ako. Akala ko ay mapapagod na sila sa “kamalasang” dala ko sa buhay nila.

Pero nagkamali ako.

Naramdaman ko ang unang haplos sa aking likuran—marahan, mainit, at puno ng pamilyar na pag-aalaga.

Si Kuya Marco iyon.

Naupo siya sa gilid ng kama ko, ang bigat ng kanyang katawan ay nagdulot ng bahagyang paglubog ng kutson. Hindi siya nagsalita agad, sa halip ay hinawakan niya ang nanginginig kong kamay at mahigpit itong piniga.

“Elijah, tumingin ka sa akin,” malumanay na utos ni Kuya Gabriel.

Umiling ako nang paulit-ulit, pilit na itinatago ang aking mukha.

Ayokong makita ang awa sa mga mata niya. Ayokong makita ang sakripisyong gagawin niya na parang isang obligasyong kailangang tapusin.

“Elijah… tingin,” pag-uulit ni Kuya Gabriel, sa pagkakataong ito ay may kasama nang awtoridad ngunit puno ng lambing.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin. Malabo ang paningin ko dahil sa luha, pero malinaw kong nakita ang mukha ni Kuya Gabriel na nakaluhod na ngayon sa tapat ko para magkapantay ang aming mga mata. Wala doon ang pandidiri na kinatatakutan ko. Wala doon ang galit na inaasahan ko.

“Makinig ka sa sasabihin ko, at tandaan mo ito habang-buhay,” simula ni Kuya Gabriel, ang kanyang boses ay matatag.

“Walang napipilitan dito. Intindihin mo ’to: mas mahalaga ang buhay mo kaysa sa kahit anong ‘prinsipyo’ o ‘moralidad’ na sinasabi namin. Hindi ka pabigat, Elijah.

Ikaw ang nagbigay ng kulay sa bahay namin simula nung dumating ka. Nung kinuha ka namin, hindi dahil kailangan namin ng kasama, kundi dahil naramdaman naming ikaw ang kukumpleto sa amin.“

“Tama si Gabriel, Elijah,” singit ni Kuya Rafael.

Lumapit siya sa kabilang bahagi ng kama at ipinatong ang kanyang malapad na palad sa aking ulo, hinahaplos ang aking buhok na tila ba bata pa rin ako.

“Huwag mong isiping pressure ito saamin. Isipin mo na lang na ito ang paraan namin para masiguradong mananatili ka sa amin. Kung kailangang gawin ’to para hindi ka mawala, gagawin namin nang maluwag sa loob. Walang mantsa, walang dumi. Pagmamahal lang ’to, Elijah. Sa paraang hindi natin inaasahan, pero pagmamahal pa rin.”

Napatingin ako kay Kuya Diego at Kuya Lucas na nasa paanan ng kama. Si Lucas ay may luha na rin sa mga mata, habang si Diego ay tumango nang bahagya—isang tahimik na kumpirmasyon ng kanilang suporta.

“Hindi ka namin ituturing na iba, Elijah,” bulong ni Kuya Lucas.

“Kahit anong mangyari sa loob ng kwartong ito, paglabas natin, ikaw pa rin ang Elijah na pinoprotektahan namin. Walang magbabago.”

Huminga nang malalim si Kuya Gabriel at hinawakan ang magkabila kong pisngi, pilit na pinatitigil ang pag-agos ng aking mga luha gamit ang kanyang mga hinlalaki.

“Hindi ka madumi, Elijah. Maysakit ka lang. At ang gamot mo ay nandito lang sa amin,” madiin niyang sabi.

“Huwag mong isiping ginagamit namin ang katawan mo. Isipin mo na ibinibigay namin ang bahagi ng sarili namin para lang mabuhay ka. Iyon ang ginagawa ng pamilya. Hindi tayo magkadugo, oo. Pero ang ugnayan natin ay mas malalim pa sa anumang dugo.

At kung ang tanging paraan para hindi ka mapunta sa kamay nina Greg o kung sinong manyakis sa labas ay ang paghawak ko sa’yo… gagawin ko ’yun nang may buong pag-iingat.“

Sa mga sandaling iyon, tila gumaan ang pakiramdam ko. Ang matinding bigat na tila bumara sa dibdib ko ay dahan-dahang natunaw.

Ang takot na iwanan nila ako dahil sa “kakaibang” pangangailangan ng katawan ko ay napalitan ng isang uri ng kapanatagan na sila lang ang makakapagbigay.

“S-sigurado kayo?” tanong ko sa gitna ng huling hikbi.

“Higit pa sa sigurado,” sagot ni Kuya Marco, pinisil muli ang kamay ko.

“Kaya itigil mo na ’yang pag-iisip na pabigat ka. Ang tanging isipin mo lang ay ang magpalakas. Kami na ang bahala sa lahat.”

Eksaktong pagkatapos ng mga salitang iyon, muling bumukas ang pinto.

Pumasok ang doktor, bitbit ang isang tray na may mga isterilisadong kagamitan at ilang vial ng gamot. Kasunod niya ang nars na may bitbit na kurtina. Ang tunog ng mga kagamitang tumatama sa metal ay tila isang hudyat na wala na talagang balikan.

“Final decision?” tanong ng doktor habang tinitingnan ang kanyang relo.

“Sampung minuto na lang ang natitira bago tayo pumasok sa critical window ng kanyang nervous system stability.”

Nagkatinginan ang limang magkakapatid. Wala nang pagtatalo. Wala nang sigawan. Ang kaninang tensyon ay napalitan ng isang nagkakaisang layunin—ang iligtas ako.

“Ako ang donor,” matatag na sagot ni Kuya Gabriel. Tumayo siya nang tuwid, ang kanyang anyo ay tila isang pader na handang humarap sa anumang unos.

Tumango ang doktor.

“Very well. In that case, kailangang lumabas muna ang apat na hindi kasama sa procedure. Iiwan natin ang donor at ang pasyente rito. We need to administer the first dose immediately. Anal and oral absorption—kailangan nating simulan ang parehong method para sa mabilisang epekto.”

Isa-isang lumapit sa akin ang apat. Si Kuya Rafael ay tinapik ang binti ko, si Kuya Marco ay muling humalik sa aking noo, at sina Lucas at Diego ay nag-iwan ng mga salitang “Kaya mo ’yan” bago sila tuluyang lumabas ng kwarto.

Ang bawat pag-alis nila ay nag-iiwan ng espasyo, hanggang sa ang tanging marinig ko na lang ay ang pagsara ng pinto.

Naiwan kami sa loob—ako, si Kuya Gabriel, ang doktor, at ang nars.

Iniladlad ng nars ang kurtina sa paligid ng kama ko, hinihiwalay kami mula sa labas ng kwarto. Ang tanging liwanag na natira ay ang maliit na lamp sa tabi ng kama at ang maputlang liwanag mula sa fluorescent sa itaas.

Nanginginig akong napatingin kay Kuya Gabriel. Nakita ko ang paglunok niya, ang panginginig ng kanyang panga, at ang pag-aayos niya ng kanyang suot.

Alam kong kahit matatag ang boses niya kanina, nahihirapan din siya. Pero sa kabila ng lahat, nanatili siya sa tabi ko.

“Magtiwala ka lang sa akin, Elijah,” bulong niya, halos hindi na marinig ng doktor.

“Hindi kita sasaktan. Gagawin natin ’to para gumaling ka.”

Tumango ako nang dahan-dahan, pilit na nilulunok ang kaba sa aking dibdib habang nagsisimulang ihanda ng doktor ang unang step ng gamutan.

Ang buhay ko ay nasa kamay na ni Kuya Gabriel, sa paraang hindi ko kailanman naisip na mangyayari.

Ang bawat tunog sa loob ng kwarto ay tila pinalalakas ng isang invisible na mikropono.

Ang kalansing ng metal na tray na inilapag ng nars sa bedside table, ang mahinang pag-ugong ng airconditioning, at ang mabilis na pag-pump ng dugo sa aking mga sentido—lahat ito ay nagpapatindi sa tensyong halos maaari ko nang hawakan.

Sa loob ng puting kurtina na naghihiwalay sa amin sa labas ng mundo, tila naglaho ang konsepto ng panahon. Kaming apat na lamang ang natira—ako, si Kuya Gabriel, ang doktor, at ang nars na nananatiling propesyonal ang mukha sa kabila ng kakaibang sitwasyon.

“Bago tayo magsimula,” panimula ng doktor habang dahan-dahang isinusuot ang kanyang sterile latex gloves. Ang tunog ng pagbanat ng goma ay nagpadala ng kilabot sa aking gulugod.

“Kailangan nating masigurado ang integridad ng protocol.

Ang Semen Dependency Syndrome ay hindi lamang isang hormonal deficiency; ito ay isang neurological crisis. Ang iyong receptors, Elijah, ay kasalukuyang nasa estado ng ‘cellular starvation’. Anumang kontaminasyon o pagkakamali sa proseso ay maaaring magdulot ng anaphylactic shock o permanenteng nerve damage.“

Naramdaman ko ang panlalamig ng aking mga palad. Tumingin ako kay Kuya Gabriel.

Nakatayo siya sa tabi ng aking kama, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom hanggang sa lumabas ang mga ugat sa kanyang leeg. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa puting tile ng sahig, tila doon niya hinahanap ang lakas para hindi bumigay sa kahihiyan at bigat ng tungkuling nakaatang sa kanya.

“We need a full physical and sexual health screening for the donor,” anunsyo ng doktor, ang boses ay walang bahid ng emosyon—purong siyensya at medisina.

“Bagaman nabanggit ninyong wala kayong active sexual partners, ang protocol para sa SF-B transfer ay nangangailangan ng 100% certainty. We are looking for any signs of bacterial prostatitis, viral shedding, or dermatological anomalies.”

Dahan-dahan, sa gitna ng nakabibinging katahimikan, nagsimulang magtanggal ng kasuotan si Kuya Gabriel.

Ang bawat butones ng kanyang polo na bumubukas ay tila isang segundong tumatagal ng isang oras.

Habang lumalabas ang kanyang hubad na anyo, hindi ko mapigilang mapatingin.

Ang kanyang matitigas na kalamnan, ang malapad na balikat na tila pasanin ang buong mundo, at ang kanyang dibdib na mabilis na tumataas-baba sa bawat paghinga.

Nang tuluyan niyang maibaba ang kanyang huling saplot, ay doon lang bumalik saking isipan ang nasaksihan ko sakanyang kwarto noon.

Doon ko nakita ang kabuuan ng kanyang pagkalalaki.

Hindi paman ito tayong tayo ngunit banaag sa katawan nito ang maraming ugat, isa palatandaan na gamit na gamit at sanay na sanay ang kanyang pagkalalaki.

Bahagya ko namang iniwas ang aking mga mata lalo na’t kahit na may mangyayari sa aming dalawa, ay hindi ko parin maproseso ang mga pangyayari.

Ngunit anong pigil ko man at talagang parang magnet na lumilingon ang ulo ko.

Hindi ito tulad ng anumang nakita ko sa mga libro o nakikita sa internet. Ito ay tila isang obra ng kalikasan na nakakatakot pagmasdan. Ang laki nito ay hindi lamang basta ‘malaki’—ito ay tila isang banta sa aking kasalukuyang mahinang pangangatawan.

Kumuha siya ng isang surgical ruler mula sa tray.

“Kailangan nating kunin ang eksaktong sukat para sa volumetric calculation ng SF-B dosage. Ang density ng compound ay nag-iiba depende sa physiological capacity ng donor.”

Ramdam ko ang init na umakyat sa aking mukha nang ilapat ng doktor ang ruler.

Dahil sa malamig na buga ng hangin mula sa aircon ay dahan dahang nabubuhay at tumitigas ang pagkalalaki ni Kuya Gabriel.

Kitang kita kong nahihiya siya sa reaksyon na ginagawa ng katawan niya ngunit tanging pangamba at takot naman ang nararamdaman ko habang tinitignan kung gaano ito lumalaki na parang isang sandatang papatay sa sobrang laki at dambuhala nito.

“Exact 12 inches,” kumpirmasyon ng doktor, ang kanyang boses ay may halong pagkamangha at pangamba nang tuluyang masukat ang laki at haba ng pagkalalaking mayroon si Kuya.

Napalunok nalang ako ng laway lalo na’t hindi pangkaraniwan ang laki ng kanyang pagkalalaki.

Bagama’t nakita ko ito noon nong nahuli ko siyang nagsasarili, ngunit mas nakakatakot at mas dambuhalang tignan sa malapitan ang kargadang bitbit niya.

Marahil nakatulong ang dugong banyaga niya sa kung bakit ganito nalang laki at taba ng pagkalalaki niya.

“And the girth is proportional to the length. Mr. Gabriel, ang anatomy mo ay bihirang makita sa medikal na literatura. It’s a hyper-masculine anomaly.”

Tumingin ang doktor sa akin, pagkatapos ay muling lumingon kay Kuya Gabriel.

“Dahil sa sukat na ito, kailangan nating baguhin ang approach. Elijah, ang lining ng iyong anal canal ay kasalukuyang inflamed dahil sa SF-B deficiency. Ang pagpasok ng isang bagay na may ganitong laki nang walang sapat na preparasyon ay maaaring magdulot ng internal lacerations o hemorrhaging.

Ang layunin natin ay pagpapagaling, hindi panibagong trauma.“

Inutusan ng doktor ang nars na maglabas ng mga bote.

“Prepare the high-viscosity medical-grade lubricants with 2% lidocaine.

Kailangan nating i-desensitize ang paligid ng sphincter ni Elijah para hindi mag-spasm ang kanyang muscles sa oras na magsimula ang absorption process. With a donor measuring exactly 12 inches, the penetration depth will reach the sigmoidal junction—kung saan matatagpuan ang pinakamakapal na konsentrasyon ng SF-B receptors.“

Binalingan naman ako ng doktor.

“Elijah, kailangan din kitang suriin. Kailangan nating tignan ang elasticity ng iyong tissues. Ang iyong system ay ‘gutom’, ibig sabihin, ang iyong mga selula ay mabilis na hihigop ng anumang likidong ipapasok sa iyo.”

Dahil dito, ay dahan-dahan akong hinubaran ng nars.

Ang malamig na hangin ng ospital sa aking balat ay nagdulot ng panibagong panginginig.

Habang sinusuri ng doktor ang aking katawan, ramdam ko ang titig ni Kuya Gabriel.

Hindi iyon titig ng pagnanasa; ito ay titig ng isang lalakeng tila ba humihingi ng tawad sa hirap na pagdaraanan ko sa ilalim ng kanyang bigat.

“Physically, you are clear of any infections, Elijah. Ang iyong sexual health is pristine,” pahayag ng doktor matapos ang mahabang minuto ng pagsusuri sa aking pribadong bahagi.

“Ngunit ang iyong receptors ay nasa ‘peak of urgency’.

Your body is literally screaming for the compound. Nakikita mo ba ang panginginig ng iyong mga kalamnan? Iyan ay ang nervous system mo na unti-unti nang bumibigay dahil sa kawalan ng SF-B.“

Kinuha ng doktor ang isang bote ng lubricant at iniabot ito kay Kuya Gabriel.

“Mr. Gabriel, kailangang maging smooth ang bawat galaw. You are not just a donor now; you are a biological conduit.

Gagamit tayo ng ‘step-by-step dilation’ technique.

Magsisimula tayo sa oral intake para magpadala ng signal sa utak niya na paparating na ang supply, at susundan natin ito ng anal intake para sa maximum systemic absorption.“

“Gagawin ko ang lahat, Doc,” sa wakas ay nagsalita si Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay malalim, tila galing sa ilalim ng lupa, puno ng determinasyon na nagpatahimik sa lahat ng takot ko.

“Basta masiguradong magiging maayos siya.”

“Good. Elijah, kailangan mong mag-relax,” payo ng doktor habang inilalagay ang aking mga binti sa stirrups ng hospital bed.

“The more you resist, the harder the absorption. Isipin mo na lang na ito ay isang pagsasalin ng dugo. Isang pagsasalin ng buhay.”

Nanginginig akong napahawak sa riles ng kama.

Tumingin ako kay Kuya Gabriel—ang kanyang anyo ay tila isang higante sa harap ko, ang kanyang 12 pulgadang pag-aari ay tila isang mahiwagang susi na magbubukas sa pinto ng aking kaligtasan.

Sa gitna ng puting kurtina at amoy ng gamot, nagsimulang magbago ang aming tadhana.

Ang bawat detalye, bawat medikal na hakbang, ay nagdadala sa amin sa isang mundong wala nang atrasan.

“Magtiwala ka sa akin, Elijah,” bulong ni Kuya Gabriel habang dahan-dahang hinahawakan ang riles ng kama.

“Hinding-hindi kita sasaktan nang higit sa kaya mong dalhin.”

Tumango ako, kahit na ang puso ko ay parang sasabog na.

Handa na ako. O kahit hindi man ako handa, wala na akong ibang mapupuntahan kundi ang salubungin ang mga kamay ni Kuya Gabriel at umasang magiging okay din ang lahat.

Nang matapos ang masusing inspeksyon, ang doktor ay tumayo nang matuwid at tumingin sa nars.

“Nurse, give the lubricant to Mr. Moreno. Now proceed with the lubrication. We will use a layer-by-layer technique.

First layer: water-based for immediate slip.

Second layer: silicone-based to maintain durability during the transfer process.“

Dahan dahang dumukot ng may karamihang lubricant si Kuya Gabriel sabay tingin ng mariin saking mukha.

Bahagya naman akong inalalayan ng nurse at dahan dahan akong pinahiga sabay usli at pinahawak ang dalawa kong binti na animo’y nakabukaka ako.

Lantad na lantad kay Kuya Gabriel ang kahubdan ko, lalong lalo na ang kaselanan kong naghihintay lang na madampian ng lubricant.

“Unghh” ang bigla kong daing ng maramdaman ko ang malamig na gel na dahan dahang pumapalibot sa lagusan ko.

Habang dahan-dahang pinapahid ni Kuya Gabriel ang lubricant sa aking mga hita at sa paligid ng aking pinaka-sensitibong bahagi, hindi ko maiwasang mapapikit. Ang bawat haplos ay tila paalala ng aking kawalan ng lakas, ng aking pagdepende sa ibang tao para lamang manatiling buhay.

“K-kuya” ang impit kong ungol ng maramdaman ko ang kanyang gitnang daliri na dahan dahang pumapasok sa makipot kong lagusan.

“Masakit ba?” Ang takang tanong niya na mabilis kong ikinailing.

Samantalang napatingin naman ako sa pagkalalaki niyang tumitibok tibok at nagpapalabas ng paunang katas.

Gustuhin ko mang iwaksi ang naiisip ko, ngunit bakit hanggang ngayon ay matigas pa rin ang pagkalalaki niya, gayong hindi naman siya uminom ng kung anong supplement na makakapag taas sakanyang libido.

“Maari bang gusto niya ang ginagawa niya?

Ang tanong ko saking isip, ngunit agad ko namang winaksi ito lalo na’t hindi ito ang pagkakakilala ko kay Kuya Gabriel.

Alam kong ginagawa niya lang ito, hindi dahil nalilibugan siya sa mga nangyayari. Kundi dahil gusto niya lang akong tulungan.

Mukhang napansin naman ni Kuya na nakatingin ako sakanyang pagkalalaki kaya naman mabilis niya itong pinahidan ng tissue lalo na’t umaagas ang paunang katas nito na walang humpay.

Bahagya naman akong nahiya at mabilis na ibinaling nalang sa ibang lugar ang aking mga mata, lalo na’t ayokong makatinginan siya sa mata.

“Uhmmmmppp” ang mahinang daing ko nang maramdaman kong tuluyan nang sumagad ang kanyang gitnang daliri.

Ganon nalang ang ungol ko nang dahan dahang linabas pasok ni Kuya Gabriel ang kanyang daliri na ikinahawak ko saking bibig lalo na’t natatakot akong mapaungol ng malakas.

Habang dinadaliri niya ang butas ko ay bahagya kong nararamdaman na bumubilis ang kanyang ritmo, kaya naman mabilis akong napakislot at napatingkayad nang maramdaman kong may kinakalikot siya sa loob na parang nagbibigay kiliti saakin.

Dahil may katabaan ang kanyang kamay ay pakiramdam ko ay punong puno na ako habang dinadaliri niya ang lagusan ko.

Agad kong hinawakan ng mahigpit ang dalawa kong binti upang maibuyangyang ko sakanya ang butas kong gutom na gutom sa kamot.

Nakakahiya mang aminin, ngunit nasasarapan ako sa ginagawa ni Kuya sa butas ko.

Ito ang unang beses kong gawin ang mga ganito, ngunit hindi ko akalaing masisiyahan pala ako.

“Hmpppp” ang malandi kong ungol na ikinatingin ni Kuya Gabriel sakin.

Agad naman akong napahawak saking bibig lalo na’t maging ako ay hindi ko inaasahang lalabas iyon saakin.

“Sige lang, wag mong pigilan” ang mahinang sambit ni Kuya Gabriel na bahagyang ikinatahimik ko naman.

Ganon nalang ang singhap ko nang maramdaman kong tinatlong daliri na pala niya ang butas ko na ikinagulo ng buong mukha ko sapagka’t sa laki ng mga daliri niya at sa bilis ng paglabas pasok nito.

“K-kuyaaahhh” ang mahina kong ungol na napapaliyad pa sa kama habang parang barena niyang linalabas pasok ang daliri niya.

Ngunit ang rurok ng kasiyahang daladala ng matatabang daliri ni Kuya Gabriel ay biglang naudlot ng mabilis na pumagitna ang doktor.

“Mr. Moreno, your genital is oozing with too much precum. Mas makakabuti kung magproceed na tayo sa oral, lalo na’t sayang lang ang paunang katas na inilalabas nito” ang sambit ng doktor na ikinatigil naming pareho.

Muli namang bumalik ang doktor sakanyang pwesto at binigyan kami ng pribadong espasyo para tuluyan naming maisagawa ang dapat na gawin.

“Ahhh kuya, ano na daw po ang susunod?” Ang naguguluhan kong saad lalo na’t hindi ko masyadong narinig ang sinabi ng doktor, lalo na’t langong lango parin ako sa pangdadaliring ginagawa ni Kuya.

Hanggang ngayon ay nakabaon parin ang tatlo niyang daliri sa loob ko.

“A-ahhh i-isusubo mo na daw to para hindi sayang yung tamod” ang nauutal na sambit ni Kuya Gabriel na animo’y nahihiya sa mga nangyayari ngayon.

“Ahhh ganon po ba” ang simple kong sambit na animo’y isang batang masunurin.

“Hmpppp” ang ungol ko nang tuluyang mahugot ni Kuya ang mga daliri niya sa butas ko.

❦ ⋆˚✿˖ °𐙚 ⊹ ࣪ ˖ ᡣ𐭩 °❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔*:･˚˖𓍢ִ໋❀ AUTHOR’S NOTE

SORRY IF NGAYON LANG, ANDAMI KASING NANGYAYARI SA LIFE KO KAYA HINDI KO MASINGIT SINGIT ANG PAGSUSULAT.

BAWI NALANG AKO HUHUHU.

COMMENT PLEASE HUHU, YON LANG KASI NAGBIBIGAY SAKIN NG DRIVE PARA MAG UPDATE. I WANT TO KNOW KUNG ANONG NASA ISIP NIYO.

CHAPTER 8

GABRIEL

Naramdaman ko ang biglang pag-igting ng katawan ni Elijah nang dahan-dahan kong hugutin ang aking mga daliri mula sa loob niya. Kahit hindi siya magsalita, kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pangungulila—isang uri ng paghahanap sa init na sandali ko lang ipinaranas sa kanya.

Nakita ko ang bahagyang pag awang ng kanyang labi, na tila hindi niya nagustuhan ang biglang pagkawala ng sensasyong iyon sa loob niya.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng awa. Kaya naman marahan kong hinaplos ang kanyang hita, at sinubukang pakalmahin ang nanginginig niyang kalamnan.

“Shhhhhh… huwag kang mag-alala, ipapasok ko ulit,” bulong ko sa kanya.

“Pero kailangan… kailangan mong subo-subo ito para hindi masayang ang tamod na ilalabas ko.

Tumango siya, isang matipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi na tila ba tinatanggap na niya ang kanyang kapalaran.

Pero sa likod ng ngiting iyon, alam kong naroon din ang hiya na nararamdaman ko.

Pilit kong pinananatili ang aking propesyonalismo, pilit kung kinukumbinsi ang aking sarili na pagkalinga lang ang nararamdaman ko sa oras na ito.

Na ginagawa ko lang ito dahil kailangan niya ng lunas, dahil ako lang ang makakapagbigay ng tamod na magpapalakas sa nanghihina niyang katawan.

Pero habang nakatingin ako sa kanya— kung saan dilat na dilat ang kanyang mga mata, na animo’y tila hinihigop ang bawat galaw ko— ay tuluyan nang nagsisimula ang  panghihina ng aking prinsipyo.

Dapat sana ay nakapikit lang siya, hinahayaan akong tapusin ang gamutan na ito. Pero ang paraan ng pagliyad ng katawan niya, ang paraan ng pagtanggap niya sa bawat haplos at pandadaliri ko… tila ba unti-unti siyang nagiging ibang tao sa harap ko.

At maging ako rin, unti-unti na ring nagiging traydor sa sarili kong moralidad.

Saksi ako kung paano tumindig at tumibok ang burat ko.

Ayokong aminin sa sarili ko na nararamdaman ko ito, at sa harapan niya pa mismo. Ngunit gaya ng ibang lalake ay mahina ako.

Hindi man ako mahina sa pampisikal na lakas, ngunit mahina ang pagkakabuhol ng pisi ng aking pagtitimpi—kaya naman parang gripong umaagas ang paunang katas ang burat ko dahil alam ko mismo sa sarili kong libog na libog ako sa hitsura at katawan ngayon ni Elijah.

Lalong lalo na kung paano tanggapin ng kanyang mainit na butas ang tatlong daliri ko.

Gustuhin ko mang magsinungaling, ngunit magmumukha lang akong hipokrito kung itatanggi ko, na tigas na tigas ako sakanya.

Puke ng babae lang ang tanging napasok ng burat ko, madalas ay hindi ako satispado sa sex lalo na’t halos lahat sakanila ay umaayaw sa sobrang laki at hapdi ng sandatang meron ako.

Ito ang unang beses ko sa isang binabae, ngunit maging ako ay gulat kung paano ganito nalang ang inaakto ng katawan ko sa mukha, katawan, at butas niya.

Ngunit hindi ko rin naman maitanggi n bahagya akong naaasiwa sa ari niya, kaya naman nakapokus nalang ako sa butas niyang mamula mula at kumikibot kibot.

“Ngh… Elijah,” mahina kong daing nang maramdaman ko ang muling pagpintig ng aking pagkalalaki.

Hiyang-hiya ako sa kanya dahil alam kong dapat ako ang matatag dito. Ako ang nakatatanda.

Pero sa bawat segundong lumilipas, ang distansyang pilit kong inilalagay sa pagitan namin ay tila naglalaho na.

Ang katawan ko na ang nagdidikta, at sa pagkakataong ito, wala na akong lakas na labanan pa ang init na namumuo sa aming dalawa.

Bawat segundo ay tila isang matamis na pagpapahirap.

Nakatingala ako sa madilim na kisame, habang ang aking mga kamay ay bumabaon sa malambot na kutson hanggang sa maramdaman ko ang panginginig ng aking sariling mga daliri at buong katawan.

Samantalang ang puting likido na dahan-dahang bumabalot sa dulo ng aking pagkalalaki ay tila isang sumpa na hindi ko kayang takasan.

Isang palatandaan, na ulol na ulol nako sa kalibugan.

Kitang kita ko ang marahang pagbukas ng kanyang bibig sabay hawak sa pinakapuno ng aking pagkalalaki.

“Tangina” ang marahan kong mura ng maramdaman ko ang mahigpit na pagkakahawak niya sa pinakapuno ng burat ko.

Sa liit ng kamay niya ay hindi niya tuluyang nasasara ang sariling kamay sa isang hawak lang, dahil na rin sa katabaan nito.

Bahagya naman akong napangisi lalo na’t kitang kita kong manghang mangha siya sa laki at haba nito na animo’y ito ang unang beses niyang makakita ng ganoon sa tanang buhay niya.

Dahan dahan niyang inilabas ang mapula niyang dila sabay parang ice cream na dinilaan ang ulo ng burat ko kung saan nakausli ang isang butil na animo’y sago na namuong tamod sa lapot.

Agad niyang tinikman ito na parang krema asada, at napatango tango pa na animo’y nagustuhan niya ang lasa.

“Jusko kang bata ka” ang naibulalas ko nalang sa kapilyuhan nito.

Nagsimula si Elijah sa dulo at pinakapuno ng aking burat.

Marahan, tila nag-aalangan, ngunit puno ng kuryosidad.

Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mainit at basang dila, at marahang iniikutan ang pinakasensitibong bahagi na tila isang lollipop na dahan-dahan niyang ninanamnam.

“Ngh… f-fuck… Elijah,” isang mababa at maskuladong daing ang kumawala sa aking lalamunan.

Agad kong itinakip ang aking braso sa aking mga mata, pilit na itinatago ang reaksyon ng aking mukha.

Ang bawat pasada ng kanyang dila ay tila kuryenteng gumagapang paakyat sa aking puson.

Nararamdaman ko ang bawat detalye—ang gasgas ng kanyang dila, ang higpit ng kanyang mga labi na pilit na hinihigop ang dulo, at ang mainit na laway na dahan-dahang dumadaloy sa aking hita.

Higit pa ito sa simpleng pagtulong, ang paraan ng paglalaro niya rito ay tila isang taong matagal na gutom at ngayon lang nakakita ng pagkaing malalamon.

“H-huwag mong… huwag mong paglaruan nang ganyan,” bulong ko, ang boses ko ay paos at basag.

Ngunit tila walang naririnig si Elijah.

Mas lalo niyang nilaro ang ulo ng aking burat, sinisipsip ito nang may tunog na nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Bawat tunog ng pagsupsop na lumalabas sa kanyang bibig ay tila sampal sa aking dignidad, isang paalala na ang kinikilala kong parte ng aming pamilya ay nakaluhod sa pagitan ng aking mga binti.

“Ahhh… s-shit… hhh…”

Napasinghap ako nang malalim, habang ang aking dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa sa sobrang sarap ng ginagawa niyang pagsuso.

Sinusubukan kong kontrolin ang bawat ungol, pilit na pinatitigas ang aking katawan para hindi ako magpakita ng anumang senyales ng kasiyahan.

Pero mahirap.

Ang init ng kanyang bibig ay tila lumalapnos sa aking katinuan. Bawat segundo na nananatili siyang nakadikit sa akin ay tila unt-unting humihigop sa aking moralidad, pinapalitan ito ng isang gutom at masidhing pangangailangan.

Hindi ako sanay na serbisyohan ng ganito, madalas ako ang dominante sa sex.

Kaya naman sobrang sensitibo ang buong katawan ko sa mga ginagawa niya, lalo na’t ito palang ang unang beses kong mapaglaruan ng ganito kahusay.

__

Nararamdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay na nakahawak sa aking hita, tila doon siya humuhugot ng lakas habang patuloy niyang ninanamnam ang ang ulo ng burat ko.

Alam kong kailangan niya ang tamod ko para mabuhay, pero ang paraan ng pagtanggap niya rito ay tila siya mismo ay nalulunod na sa sarili niyang pagnanasa.

Na masyadong delakado para saming dalawa.

“Ngh… h-huwag mong bilisan… d-diyan lang…”

Ngunit habang lumilipas ang mga segundo, nararamdaman ko ang pagbabago sa kanyang ritmo.

Ang mabagal at mapaglarong pagsipsip ay unt-unting nagiging agresibo.

Ang bawat segundo ay mahalaga, dahil sa bawat segundong lumilipas, mas lalong lumalalim ang pagkakalubog ko sa kasalanang ito—isang kasalanang ang tanging katwiran ay ang kanyang kaligtasan.

Lalong bumigat ang aking paghinga nang maramdaman ko ang pagbabago sa ritmo ni Elijah.

Wala na ang maingat na paglalaro sa ulo ng aking burat at pinalitan na niya ito ng isang agresibong gawi na tila ba natatakot siyang bigla ko siyang ipagtabuyan.

Ang tunog ng kanyang pagsupsop ay naging mas mabilis, mas malakas—isang bastos at basang tunog na umaalingawngaw sa tahimik na silid.

“E-Elijah… d-dahan-dahan,” paos kong utos, habang ang aking kamay ay pilit na itinutulak ang kanyang balikat nang mahina.

Pero tila wala siyang naririnig.

Ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking hita, maging ang kanyang mga kuko ay bahagyang bumaon sa aking balat habang pilit niyang isinusubo nang mas malalim ang aking pagkalalaki.

Nakita ko ang pag-alon ng kanyang lalamunan—na wari’y uhaw na uhaw siya sa sa likidong ibubuga at ipupulandit ko sakanyang mala rosas na bibig.

Para siyang isang hayop na naghahanap ng tubig sa gitna ng disyerto.

“Ngh! F-fuck… h-hindi riyan…”

Ramdam ko ang bawat detalye ng kanyang bibig—ang init, ang higpit, at ang paraan ng pag-atake niya sa akin na tila ba hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang lahat ng kailangan niya para mabuhay.

Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatingala sa akin, mapungay at puno ng desperasyon, habang ang laway ay malayang dumadaloy sa kanyang baba at tumutulo sa aking bayag.

“Elijah, makinig ka sakin please, dahan dahan lang..,” mariin ngunit pabulong kong sabi, habang ang boses ko ay nanginginig sa pagitan ng galit at pigil na sarap.

“Ulk…ulkkl…ulkkkk…ulk” ang malaswang tunog na nililikha ng kanyang agresibong pagchupa.

Ngunit magkaganon paman ay pilit niyang mas binabaon ang kanyang ritmo na mas lalo kong ikinahahabag lalo na’t hirap na hirap ang kanyang mukha dahil narin sa taba at haba nito.

“Masyadong malaki iyan… masasaktan ka lang, d-diyan ka lang sa ulo…” Ang muli kong paalala.

Sabay hilamos sa buong mukha at takip dito gamit ang buong braso lalo na’t parang gutom na hayop kung sumuso itong si Elijah.

Ngunit sa halip na sumunod, isang malalim na ungot ang lumabas sa kanyang ilong.

Umiling siya, mas lalong bumaon ang kanyang mga daliri sa aking laman.

Nakita ko ang pagbuka ng kanyang panga, pilit na nilalabanan ang sukat ko.

Tila ba ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay nakatutok lang sa isang layunin, at iyon ay ang malunok ako nang buo.

“Mmph… ghkkkkkkkk—”

Nabulunan siya nang bahagya nang subukan niyang itulak ang kanyang sarili pababa, pero magkagayon pa man ay hindi siya umatras.

Sa halip, mas lalo pa siyang naging agresibo.

Ang bawat pagsubok at pagsuway niya ay tila isang insulto sa aking awtoridad bilang nakakatanda, pero ang bawat pagdila at pagsuso ng kanyang mainit na lalamunan sa buong burat ko ay nagpapadala ng kuryenteng hindi ko na kayang labanan.

“S-shit… Elijah, m-makinig ka sa akin…”

Pero huli na.

Ang pagkagutom niya ay mas matimbang kaysa sa utos ko.

Nakita ko ang pagsisikap sa kanyang mukha—ang pamumula ng kanyang pisngi, ang pagluha ng kanyang mga mata dahil sa hirap.

Hindi sapat ang dahilan na iyon para siya’y tumigil at huminto sa kanyang ginagawa.

Parang isang gutom na nilalang na handang mabulunan, basta’t makuha lang ang kaisa-isang bagay na magpapanatili sa kanyang buhay.

“Ngh… ahhh… h-huwag mong pilitin… s-shit…”

Napaliyad ako nang maramdaman ko ang pagbaba ng kanyang ulo, mas malalim pa kaysa sa inaasahan ko.

Ang bawat segundo ng pagtitiis ko ay tila unti-unti nang nauubos habang pinapanood ko siyang magpaka-hayop sa pagitan ng aking mga binti.

“Put*nginamong bata ka” ang garapal kong mura ng mapuno ng malalaswang tunog ng agresibong pangsususo at panggagatas na ginagawa ni Elijah.

Ang boses ko ay halos isang pagsamo na lamang, ngunit tila isang gutom na hayop na walang naririnig itong si Elijah.

Nakita ko ang pamumula ng kanyang buong mukha at ang pagpatak ng luha sa gilid ng kanyang mga mata dahil sa hirap, pero imbes na umatras, mas lalo niyang idiniin ang kanyang mukha sa pagitan ng aking mga hita.

Sa isang bigla at mapangahas na galaw, naramdaman ko ang pagbuka nang husto ng kanyang panga.

Isang malalim na hininga ang kinuha niya bago niya tuluyang nilunod ang aking buong pagkalalaki sa loob ng kanyang lalamunan.

“Ghhk—mmph!”

Isang impit na tunog ng pagkasakal ang lumabas kay Elijah, ngunit hindi siya huminto.

Nagawa niya.

Ang mainit at masikip na lalamunan niya ay bumalot sa bawat pulgadas ng burat  ko, isang sensasyong hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko mula sa kanya.

Ang higpit—ang nakakabaliw na init—ay tila humihigop sa lahat ng hangin sa aking baga.

“Puta ka! E-Elijah!”

Napaliyad ako nang husto habang ninamnam ang pangdedeepthroat na ngayon at sakanya ko lang naranasan.

Samantalang ang aking likod naman ay humiwalay sa kama at ang aking mga kamay ay bumaon nang mariin sa kanyang buhok at ulo sa sobrang sarap ng mainit niyang lalamunan.

Sinubukan kong pigilan ang aking sarili, pilit na iniisip na mali ito, na dapat akong lumayo—pero ang bawat bugso ng kanyang lalamunan na pilit akong nilalamon ay tila kuryenteng pumuputok sa bawat ugat ko.

Hindi na ito tungkol sa moralidad. Wala na ang kontrol. Ang tanging natira ay ang masidhing pangangailangan na magpakawala sa loob ng bibig ng nilalang na uhaw na uhaw sa tamod na meron ako.

“Ngh… ahhh… s-shit… h-heto na… i-inumin mo lahat!”

Ramdam ko ang pamumuo ng tensyon sa aking puson, isang mabigat na pintig na hindi ko na kayang pigilan. Sa bawat pagsipsip niya, sa bawat pagsubok niyang masubo pa ako nang mas malalim, ay mas lalong bumibilis ang aking pagtatapos.

“Potaaa…ayan naaaa…hhh… ahhh!”

Isang malakas na ungol ang kumawala sa aking lalamunan—isang maskuladong sigaw ng pagsuko—habang naramdaman ko ang unang bugso ng aking sago sagong semilya  na diretsong tumama sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang lalamunan.

Sunod-sunod ang pagpintig at pagpulandit ko sa loob niya, bawat patak ay tila ginto na hindi niya hahayaang masayang.

Naramdaman ko ang paglunok niya na parang isang asong gutom sa gatas.

Isa. Dalawa. Tatlo.

Uhaw na uhaw siyang tinanggap ang lahat, lalo na’t ang bawat patak ng aking tamod ay ang tanging gamot na magpapanatili sa kanyang buhay.

Ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakadiin sa aking hita, nanginginig, habang tinatapos niya ang huling bugso ng aking kaligayahan.

“Ngh… hhh… s-shit…”

Dahan-dahan siyang humiwalay nang maubos na ang lahat ng gatas mula sa malatroso kong burat.

Ang kanyang mga labi naman ay mapula at basa, habang may bakas pa ng puting likido sa gilid ng kanyang bibig.

Tumingala siya sa akin, hingal na hingal, ang mga mata ngunit punong puno ng pasasalamat, isang uri ng ugnayan naming dalawa na hindi na kailanman mabubura.

Nakahiga lang ako, hapong-hapo at tulala sa kisame.

Ang katahimikan sa silid ay kasing bigat ng kasalanang ginawa namin, pero sa bawat paghinga ni Elijah, alam kong buhay siya.

At iyon lang ang tanging mahalaga, kahit pa kapalit nito ang huling hibla ng aking dangal.

CHAPTER 9

GABRIEL

Hingal na hingal kaming dalawa, habang ang hangin sa silid ay tila naging malapot at mabigat matapos ang matinding panggagatas sakin ni Elijah.

Nakahiga ako, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking puso, habang si Elijah naman ay dahan-dahang humiwalay sa akin.

May bakas pa ng puting likido sa gilid ng kanyang labi, ngunit ang mas nakakamangha ay ang pagbabagong pisikal na nagaganap sa kanya sa harap ng aking mga mata.

Ang dating maputla at tila bangkay niyang balat ay unti-unting nagkakaroon ng buhay.

Mula sa kanyang dibdib paakyat sa kanyang leeg at pisngi, ang matamlay na kulay ng kanyang balat ay napapalitan ng malusog at maningning na kulay-rosas.

Nakakatuwa lang na lumitaw narin sa wakas ang orihinal na kulay ng kanyang balat na matagal ko nang hindi nakikita.

Tila bawat patak ng tinanggap niyang tamod  ay nagsisilbing gasolina sa kanyang nanghihinang sistema.

“Reapply the lubricant, Gabriel. Now,” utos ng doktor, ang boses nito ay malamig at klinikal.

“He’s at 50% strength. The hormonal surge is starting. We need to proceed. Put him on top. Cowgirl position.”

Nanginginig ang aking mga daliri habang binubuksan ko ang bote ng lubricant.

Muli kong nilagyan ang aking sarili na ngayon ay gabakal parin sa tigas, pati narin ang kanyang bukana, ngunit bago ko pa matapos ang pag-aayos, si Elijah na mismo ang gumalaw.

Napansin kong parang may kakaibang kislap sa kanyang mga mata—isang uri ng pagnanasa na hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman.

Dahan-dahan siyang sumakay sa ibabaw ko.

Ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan, kahit na sobrang liit at balinkinitan ang kanyang katawan.

Ngunit nang subukan niyang itapat ang kanyang sarili sa akin, doon nagsimula ang totoong hirap.

“Pota” ang naibulalas ko ng maramdaman ko  ang mainit na balat ng kanyang lagusan na pilit niyang gustong mapasukan.

Agad naman akong napanganga sa sarap lalo na’t mabilis niyang kinikiskis ang ulo ng burat ko sa butas niya, na nagpapakiliti sakin lalo na’t sensitibo ang ulo nito.

“Ngh… K-Kuya… ayaw pumasok,” ungol niya, habang banaag ang boses niyang basag at puno ng paghihirap.

Masyadong malaki.

Masyadong mataba at matigas ang aking pagkalalaki para sa kanyang masikip na bukana.

Sinubukan niyang dahan-dahang iupo ang kanyang sarili, ngunit sa bawat milimetro ng paglubog ko, ay napapasinghap siya.

Ang kanyang mga binti ay nanginginig, pilit na binubuksan ang kanyang sarili para tanggapin ako, pero tila tumututol ang kanyang kalamnan sa laki ko. Samantalang ang balat niya ay dumidikit sa akin, basang-basa ng pawis at pampadulas.

Ganon nalang ang gulat ko ng bigla siyang napaiyak.

Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa matinding prustrasyon at pagkainis.

Ang mga luha niya ay mabilis na dumaloy sa kanyang malarosas na pisngi habang pilit niyang idinidiin ang kanyang sarili pababa sa burat kong parang metal sa tigas.

“K-Kuya… please… gusto ko nang maramdaman sa loob to… m-mababaliw na ako,” hikbi niya, samantalang ang kanyang mga kuko ay bumaon sa aking mga balikat hanggang sa makaramdam ako ng hapdi.

“Nangangati na ang loob ko kuyaaa… kailangang-kailangan ko…to please, ipasok mo na!”

Nagulat ako.

Ang mahinhin at tahimik na Elijah na kilala ko ay parang batang inagawan ng candy na nagmamakaawa para sa burat ko.

Ang bawat luhang pumapatak sa kanyang pisngi ay tila may kasamang apoy na tumatama sa aking dibdib.

“Doktor, anong nangyayari sa kanya?” ang naguguluhang tanong ko, habang ang boses ko ay puno ng pag-aalala habang pinapanood ko si Elijah na parang desperadong bata sa ibabaw ko.

“Bakit siya nagkakaganyan?”

“It’s a natural response, Gabriel,” sagot ng doktor nang hindi inaalis ang tingin sa monitor.

“His sex hormones are peaking. Right now, his body is producing compounds that act like a natural drug. His libido is skyrocketing because his body is demanding the completion of the transfer to survive. That ‘itching’ sensation he feels? That’s his biological system demanding the rest of the compounds. He’s essentially high on his own recovery process.”

Napatingin ako kay Elijah.

Sa gitna ng kanyang mga luha at hirap sa pag-upo sa akin, isang mapanuksong ngisi ang sumilay sa kanyang mga labi.

Pero magkaganon paman ay pilit niya paring pinipiliit na ipasok ang burat ko sa makipot niyang butas.

Ngunit ganon nalang ang pagkabigla ko ng maramdaman ko ang unti-unting pagluwag ng kanyang bukana, na tila ba sumusuko na ang kanyang katawan sa laki ko para lamang mapawi ang kati na nararamdaman niya sa loob.

“Shhh… tahan na, Elijah. Dahan-dahan lang,” bulong ko, habang ang boses ko ay puno ng pag-aalala at marahang hinahaplos ang kanyang nanginginig na hita at baywang.

Ang kanyang mga luha ay patuloy na pumapatak sa aking dibdib, mainit at basa.

Ramdam ko ang desperasyon sa kanyang bawat galaw.

Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking pagkalalaki, pilit itong iginigiya sa kanyang masikip na bukana, pero sa bawat subok niya ay tila may pader na humaharang.

Itinukod ni Elijah ang kanyang mga palad sa aking dibdib at pilit na iniupo ang kanyang sarili.

“Ngh! Ahhh!” Isang matinis na daing ang kumawala sa kanya.

Halos kalahating pulgada pa lang ang pumapasok pero tila babaligtad na ang kanyang mga mata sa higpit.

“K-Kuya… ayaw… s-sobrang laki,” hikbi niya, habang dahan-dahan siyang muling umangat, bigo na maipasok ako.

“Huwag mong biglain, Elijah. Hinga nang malalim,” paalala ko, habang ang isa kong kamay ay dumaan sa kanyang likuran para aluin siya.

Ang balat niya ay madulas na dahil sa lubricant at pawis, at ang bawat haplos ko ay tila nagpapadala ng kuryente sa kanya.

Muling sumubok si Elijah.

Sa pagkakataong ito, mas mariin ang kanyang pagbaba. Nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga at ang pamumula ng kanyang buong mukha.

“Please… p-pumasok ka na… nghhh!”

Ramdam ko ang pag-unat ng kanyang kalamnan, ang hapdi at sarap na naghahalo sa bawat milimetro ng paglubog ko.

Pero muli siyang napatigil.

Ang kapal at tambok ng aking pag-aari ay tila masyadong malaki para sa kanya sa puntong iyon.

Napaatras siya nang bahagya, umiiyak na parang bata na animo’y hindi nakuha ang gusto.

“K-Kuya, m-mabaliw na ako… ang kati sa loob… please…”

“Alam ko, Alam ko… andito lang naman si Kuya,” muli kong pag-aalo, kahit na ako mismo ay nahihirapan na ring pigilan ang sarili kong umungol dahil sa higpit at sikip niya.

Sa huling pagkakataon, tila nag-ipon ng lahat ng lakas si Elijah.

Hinawakan niya nang mas mahigpit ang aking mga balikat, habang ang kanyang mga kuko ay bumaon sa aking balat.

Sa isang malalim na paghinga at isang marahas na pag-upo—ay naramdaman namin ang pagsuway ng kanyang bukana.

“SHHHIIITTT!”

Isang sabay na ungol ang kumawala sa aming dalawa nang tuluyang bumaon ang ulo ng aking pagkalalaki sa loob niya.

“Nghhh… ahhhh… hhh…”

Napaliyad ako, ang aking mga mata ay napapikit nang mariin sa sobrang sarap at higpit.

Si Elijah naman ay napatigil, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ibabaw ko habang patuloy na umaagos ang kanyang mga luha.

“K-Kuya… a-ang laki… at ang taba,” hikbi niya sa pagitan ng kanyang mabigat na paghinga.

Kahit na nakapasok na ang ulo, ramdam ko kung paano pilit na pinalalaki at pinaluluwang ng aking matambok na burat ang kanyang loob.

Ang sakit at ang pagkahayok na nararamdaman niya mula sa kanyang hormones ay naghahalo, dahilan para maging mas matindi ang kanyang emosyon.

Nakatitig siya sa ngayon akin, habang ang kanyang mga mata ay basang-basa, pero may kasama na itong tagumpay na animo’y isang atleta na nakauwi ng tropeyo.

“Napasok na… n-naramdaman ko na ang laki, Kuya…”

Nanginginig ang buong katawan ni Elijah habang nakalubog ang ulo ng burat ko sa pinaka-bukana ng kanyang loob.

Ang bawat hikbi niya ay tila isang musika na humahaplos sa aking pandinig, kahit na alam kong nahihirapan siya. Ang higpit at sikip ng bawat kalamnan niya ay tila gustong durugin ang aking pagkalalaki.

“Hinga, Elijah… dahan-dahan lang,” paos kong bulong, habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kanyang malalambot na hita para bigyan siya ng suporta.

Tumango lang naman siya, habang ang kanyang mga mata ay nanlalabo dahil sa luha, pero may determinasyong hindi ko pa nakikita sa kanya.

Sa isang malalim na pagsinghap, itinatag niya ang kanyang mga palad sa aking dibdib.

Sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-atubili.

Gamit ang bigat ng kanyang sariling katawan, dahan-dahan niyang idiniin ang kanyang sarili pababa.

“NGHHH! AHHH! K-KUYA!”

Isang matinis na daing ang kumawala sa kanya nang maramdaman namin ang unt-unting paglamon ng kanyang bukana sa aking mataba at matigas na burat.

Ramdam ko ang pag-unat ng bawat himaymay ng kanyang laman, tila ba pinupuno ko ang bawat bakanteng espasyo sa loob niya.

Ang bawat pulgada ng aking pagpasok ay nagdudulot ng matinding kuryente na nagpapaliyad sa aming dalawa.

“F-f*ck… Elijah… s-shit,” napapikit ako nang mariin, ang aking mga ugat sa leeg ay nagsisimula nang bumakat dahil sa sarap na halos hindi ko na mapigilan.

Nang sa wakas ay mabaon ako nang buo—hanggang sa dulo—ay napatigil kaming dalawa.

Napasandal si Elijah sa aking dibdib, ang kanyang hininga ay mainit at mabilis sa aking balat. Ang kanyang mga luha ay patuloy na umaagos, pero sa pagkakataong ito, may kasama na itong tunog ng matinding ginhawa.

“N-nandiyan na… n-ngh… ang laki, Kuya… p-punong-puno ako,” bulong niya sa pagitan ng kanyang mga hikbi.

Ngunit hindi siya nanatiling tahimik.

Dahil sa sinasabi ng doktor na mataas ang kanyang libido na tila biglang nag-iba ang takbo ng kanyang isip.

Ang pangangati na naramdaman niya kanina ay napalitan ng isang mapanuksong pagnanasa.

Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang katawan, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang kanyang unang pagtalbog.

“Ah! S-shit!” napahiyaw ako nang maramdaman ko ang hagod ng kanyang loob sa aking pag-aari.

Nagsimulang gumalaw si Elijah.

Hindi ito yung galaw ng isang pasyenteng nanghihina. Masigla ito, may ritmo, at tila ninanamnam niya ang bawat segundong nararamdaman niya ako sa loob. Ang bawat pag-angat at pagbaba niya ay may kasamang mahinhin na ungol na tila ba sinasadya niyang gawin para mawala ako sa katinuan.

“K-Kuya… masarap,” bulong niya, habang ang kanyang mga kamay ay naggagala na ngayon sa aking dibdib, tila ba tinitiyak na hindi ako aalis sa ilalim niya.

“Gusto ko pa… p-pakiramdam ko… p-parang lumulutang ako.”

Nakita ko ang mapungay niyang mga mata na nakatitig sa akin—hindi na ito ang kinupkop at itinuring naming kapatid na kailangan kong protektahan lang; ito ay isang nilalang na ngayon ay sumusuko na sa tawag ng kanyang sariling katawan.

Ang bawat pagtalbog niya ay mas nagiging mabilis, mas nagiging matapang, habang nilalamon kami ng init ng aming pinagsasaluhang kasalanan.

Bawat pag-angat at pagbaba ni Elijah sa ibabaw ko ay tila isang pagsubok sa aking katinuan.

Nararamdaman ko ang bawat hibla ng kanyang loob na pilit na bumabalot sa akin, humihigpit sa bawat galaw. Pero sa kabila ng sarap, hindi ko maalis ang pag-aalala.

Nakikita ko ang panginginig ng kanyang mga balikat at ang patuloy na pag-agos ng luha sa kanyang mga pisngi.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, pinatigil ko muna ang kanyang paggalaw.

“Elijah… t-teka lang,” bulong ko, ang boses ko ay paos at gumaralgal.

“M-masakit ba? Sabihin mo sa akin… k-kung hindi mo na kaya, titigil tayo. Ayokong masaktan ka nang sobra.”

Tumingala siya sa akin.

Ang kanyang mga mata ay mapungay, basang-basa, at tila nagniningning sa ilalim ng liwanag ng silid. Umiling siya nang dahan-dahan, isang mahinang ungot ang kumawala sa kanyang mga labi habang muli niyang idiniin ang kanyang sarili pababa—isang malalim at punong-puno na pag-upo.

“Ngh… hhh… m-masakit, Kuya,” pag-amin niya, ang boses niya ay nanginginig sa pagitan ng hikbi at pagnanasa.

“A-ang laki mo kasi…na t-tila ba’y mabibitak ako sa loob. Pero… pero Kuya… ang sarap. Sobrang sarap.”

Hinaplos ko ang kanyang pisngi, pilit na pinatitigil ang kanyang pag-iyak gamit ang aking hinlalaki.

“Sigurado ka? Kaya mo ba talaga?”

“O-oo…kaya ko siya, Kuya… h-huwag kang titigil,” hikbi niya, habang ang kanyang mga kamay ay muling bumaon sa aking mga balikat.

“Ang taba ng tite mo kuya… nararamdaman ko ang bawat pintig mo sa loob ko. P-parang… parang hinahati mo ako pero gusto ko… gusto ko pa.”

Bigla siyang napaatras nang bahagya, ninanamnam ang dahan-dahang pag-alon ng kanyang sariling katawan. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, ang kanyang mukha ay punong-puno ng emosyon—isang timpla ng inosenteng pagmamahal at ang pagkalulong na dulot ng kanyang hormones.

“K-Kuya… ikaw?” tanong niya, ang hininga niya ay mabilis na tumatama sa aking mukha.

“M-masarap din ba? Gusto mo ba ang nararamdaman mo sa loob ko?”

Hindi ako makapagsalita.

Ang tanging nagawa ko lang ay tumango nang mariin habang kinakagat ko ang aking labi para pigilan ang isang malakas na ungol.

Ang higpit at sikip niya—maging ang init sa loob—ay sapat na para sumuko ako sa kahit anong oras.

“Ngh… s-sobra, Elijah,” sagot ko sa wakas, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang hita.

“N-napakasikip mo… f*ck… h-hindi ko na alam kung paano pa magpigil.”

Isang mapanuksong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi sa kabila ng kanyang mga luha.

Muli siyang nagsimulang gumalaw. Sa pagkakataong ito, mas naging verbal at maingay siya.

Bawat pagbaba niya ay may kasamang bulong ng aking pangalan.

“Kuya… Gabriel… hhh… ngh… p-punong-puno ako… ang laki… s-sige pa… d-diyan lang…”

Ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila gasolina sa apoy na namumuo sa aking puson. Ang sakit na nararamdaman niya ay tila nagiging tulay para sa isang mas matinding uri ng koneksyon—isang koneksyong hindi lang pisikal, kundi emosyonal na rin.

Habang tumatagal, tila nag-iiba ang timpla ng hangin sa loob ng silid.

Ang bawat pagtalbog ni Elijah sa ibabaw ko ay hindi na lamang basta mekanikal; may kasama na itong laro.

Ang kanyang mga luha ay natuyo na, pinalitan ng isang mapungay at nagniningning na tingin na tila ba binabasa ang bawat kahinaan ko.

Naramdaman ko ang pagbabago sa kanyang galaw.

Hindi na siya dahan-dahan. Sa halip, nagsimula siyang gumiling nang pabilog—isang mapangahas na kumpas na nagpapatama sa aking pagkalalaki sa bawat sulok ng kanyang masikip na loob.

“Ngh… E-Elijah… s-shit,” napahawak ako nang mahigpit sa kanyang baywang, sinusubukang kontrolin ang bilis niya.

“D-dahan-dahan lang… baka masaktan ka.”

Isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang mga labi—isang tunog na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa kanya sa ganitong sitwasyon.

Tumingala siya, ang kanyang leeg ay namumula at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

“Bakit, Kuya? Natatakot ka bang mapunit ako?” bulong niya, ang boses niya ay puno ng panunukso habang dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang sarili hanggang sa dulo, bago muling bumagsak nang mabilis at malalim.

“Potaaaaa” ang baritono kong ungol dahil sa ginawa niya.

“O natatakot kang… bumigay ka na agad sa akin?”

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Ang pagkalulong na sinasabi ng doktor ay tila tuluyan nang lumalamon sa kanya.

Ang mahinhin na si Elijah ay nagiging mapangahas.

Hinawakan niya ang aking mga kamay at dahan-dahang dinala ito sa kanyang sariling dibdib, pilit na ipinararamdam sa akin ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

“Tingnan mo ako, Kuya Gabriel,” utos niya, ang kanyang mga mata ay nanunuot sa akin.

“Huwag kang pipikit. Gusto kong makita kung paano ka nahihirapan sa sikip ko.”

Muli siyang gumalaw, sa pagkakataong ito ay mas mabilis at mas marahas ang bawat pag-upo.

Nararamdaman ko ang bawat pagtama ng aking katambokan sa kanyang loob, isang sensasyong nagpapadilim sa aking paningin.

Ngunit sa tuwing akala ko ay magpapakawala na ako, bigla siyang hihinto o babagalan ang galaw, tinitingnan ako nang may nakakalokong ngisi.

“Urghhh tanginamong bata ka…” bulong ko sa pagitan ng aking mga ungol.

“Elijah… h-huwag mo akong paglaruan nang ganyan.”

“Bakit, Kuya? Ayaw mo ba?” muli niyang pagtalbog, mas malalim at mas masikip kaysa kanina.

“Gusto kong marinig ang boses mo. ’Yung boses mong parang… parang sumusuko na sa akin. Pakita mo sa akin na ako ang may hawak sa ’yo ngayon.”

Ramdam ko ang init na dumadaloy sa aming dalawa. Ang bawat haplos niya sa aking dibdib habang tumatalbog siya ay tila nanunukso, tila ba sinasadya niyang saktan ako nang bahagya sa pamamagitan ng pagbaon ng kanyang mga kuko para lang makita ang reaksyon ko.

Hindi siya baliw, pero ang pagiging lulong niya ay naglalabas ng isang panig ni Elijah na tila nag-e-enjoy sa kontrol na mayroon siya sa akin.

“Ngh… f*ck… Elijah, sige pa… h-huwag kang hihinto,” pag-amin ko, ang aking dignidad ay tuluyan nang natunaw sa init ng kanyang katawan.

“Iyan… iyan ang gusto kong marinig,” bulong niya, habang mas binilisan pa ang kanyang ritmo.

Ang kanyang mga hita ay mahigpit na nakayakap sa aking baywang, sinisiguradong wala akong takas sa bawat malupit at masarap na pagtalbog niya.

CHAPTER 10

GABRIEL

Ang bawat pagbagsak ng bigat ni Elijah sa ibabaw ko ay tila isang pagyanig sa aking buong pagkatao.

Hindi ko na makilala ang mahinhin na anak ng kaibigan ni Papa na ipinagkatiwala sa akin.

Ang dating Elijah na mahiyaing tumingin sa aking mga mata ay wala na; ang pumalit ay isang nilalang na pinatatakbo ng instinct, ng kemikal, at ng isang pagkagutom na tila ngayon lang napakawalan mula sa hawla.

“Ngh… f-f*ck… Elijah,” naibulalas ko nang maramdaman ko ang isang malalim na pag-ikot ng kanyang balakang.

Isang mapanuksong tawa lang ang isinagot niya, bagaman hinaluan ito ng isang gumaralgal na ungol.

Tumingala siya, ang kanyang leeg ay namumula at ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa gitna ng dilim ng silid.

“Bakit, Kuya Gabriel? N-ngh… a-ayaw mo ba?” bulong niya, ang boses niya ay nanginginig sa pagitan ng bawat pag-angat at pagbaba.

“N-nararamdaman ko… h-humihigpit ka rin sa loob ko… ahhh! G-gusto mo ’to… diba?”

Ang bawat salita niya ay tila sampal sa aking konsensya, pero sa puntong ito, ang konsensya ko ay nalulunod na sa baha ng init.

“The subject’s vital signs are stabilizing,” narinig kong sabi ng doktor sa background.

Ang kanyang boses ay tila nagmumula sa kabilang mundo, malayo sa apoy na bumabalot sa amin.

“The hormonal transfer is 65% complete. Gabriel, do not resist. His body needs the friction and the rhythmic stimulation to fully absorb the compounds. If you pull away now, his system might crash.”

“Do not resist.” Madaling sabihin, pero paano mo hindi lalabanan ang isang bagay na unti-unting sumisira sa iyong katinuan?

Tumingin ako kay Elijah.

Ang kanyang mga labi ay bahagyang nakabuka, mabilis ang kanyang paghinga, at ang bawat patak ng pawis na mula sa kanyang noo papunta sa aking dibdib ay tila naging mitsa ng dinamita.

Hinawakan ko ang kanyang baywang, hindi para pigilan siya, kundi para sabayan ang marahas niyang galaw.

“Iyan… i-iyan… s-sige pa, Gabriel…” ungol niya, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang gumapang pababa mula sa aking balikat patungo sa aking dibdib.

Hinaplos niya ang aking mga kalamnan, tila binibilang ang bawat pag-igting nito.

“G-gusto kong marinig… n-ngh… gusto kong marinig ang boses mo. S-sabihin mo sa akin… gaano ako k-kasikip… ahhh!”

Idiniin niya ang kanyang sarili pababa nang buong bigat.

Halos manumbalik ang paningin ko sa puti dahil sa sobrang sarap. Ang dulo ng aking pagkalalaki ay tumatama sa isang bahagi sa loob niya na nagpapakawala ng isang matinis na daing mula sa kanyang mga labi.

“AHHH! G-Gabriel! D-diyan… p-please, doon lang! H-huwag kang aalis… nghhh!” sigaw niya, ang kanyang katawan ay nanginginig at tila bumibigay sa ilalim ng sarili niyang pagnanasa.

Sa kabila ng kanyang pagiging high, nakita ko ang panandaliang pagbalik ng dating Elijah sa kanyang mga mata—ang sakit at ang sarap na naglalaban sa kanyang mukha.

At doon ko napagtanto, hindi lang ito gamutan.

Ibinibigay niya ang kanyang sarili para mabuhay, at ibinibigay ko ang aking katinuan para iligtas siya.

“Narito lang ako, Elijah… ngh… h-hindi ako aalis,” bulong ko, ang boses ko ay puno ng pait at pagnanasa.

Inangat ko ang aking balakang para salubungin ang bawat pagbaba niya, pilit na pinupuno ang bawat bakanteng espasyo sa loob niya.

“F*ck… s-sobrang sikip mo… m-mabaliw na ako…”

“N-ngh… hhh… k-kailangan ko pa… K-kuyaaaaa… p-punuin mo pa ako…” hikbi niya, sabay muling nagbago ang kanyang emosyon.

Ang mapanuksong ngisi ay napalitan ng desperasyon.

“Ang kati… a-ang kati-kati pa rin sa loob! P-please… i-ibigay mo na lahat kuyaaaaa… ahhh! Ngh… d-diyan… iyan!”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa aking puson. Ang dulo ay malapit na, pero alam kong kailangan pa ni Elijah ng mas marami.

Ang kanyang katawan ay parang isang tuyong lupa na nagmamakaawa para sa ulan.

“Hindi pa, Elijah… ngh… k-kailangan nating tapusin ito,” paos kong sabi, habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong bumigay nang maaga.

“H-hinga nang malalim… sasabayan kita… f*ck!”

Muling nagsimula ang marahas na sayaw ng aming mga katawan.

Sa bawat pagtalbog, ang tunog ng pagdikit ng aming mga balat ay pumupuno sa katahimikan ng kwarto, isang paalala na sa loob ng apat na dingding na ito, wala nang pagkakaibigan—meron na lamang isang pasyenteng hinang hina at ang kanyang tanging lunas.

“Kuya Gabriel, tignan mo ko please… n-ngh… hhh…tignan mo ko!” utos niya, habang ang boses ay punong puno ng pagnanasa.

“G-gusto kong makita mo… k-kung paano mo ako p-pinupuno… hhh… gusto kong m-makita mo kung paano ako nagiging… g-ganito… d-dahil sa ’yo… ahhh!”

Ang bawat pag-upo niya ay tila isang sumpa na tinatanggap ko nang maluwag sa loob.

Alam kong pagkatapos nito, hindi na kami magiging tulad ng dati.

Pero sa sandaling ito, habang ang kanyang loob ay mahigpit na nakayakap sa akin, wala akong ibang nais kundi ang magpakawala ng tamod sa loob niya.

“S-shit… Elijah… h-huwag kang hihinto… n-ngh… iyan… i-iyan ang kailangan ko… f*ck, s-sobrang sarap…” naibulalas ko, habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kanyang malalambot na hita.

“A-ahhh! Kuyaaaaa G-Gabriel! Kuyaaaaa G-Gabriel!” paulit-ulit niyang tawag sa pangalan ko, tila ba ito na lamang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya sa mundo ng mga buhay.

“H-hindi… f*ck, Elijah… dahan-dahan,” ungol ko, habang ang aking mga kamay ay pilit na kumakapit sa kanyang baywang. Ngunit tila wala na siyang naririnig.

Ang bawat pagtalbog niya ay mas nagiging marahas, mas mabilis, at mas malalim.

Ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang loob na humihigpit sa akin, tila ba sinusubukan niyang sipsipin ang lahat ng enerhiyang mayroon ako.

Ang aming mga balat na basang-basa ng pawis at lubricant ay lumilikha ng isang malapot na tunog sa bawat pagdikit—isang tunog na lalong nagpapadilim sa aking paningin.

“Ngh… h-hindi ko… a-ahhh! G-Gabriel!” sigaw niya, ang kanyang ulo ay nakatingala at ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin.

“A-ang sarap… p-parang… parang sumasabog ang bawat ugat ko… nghhh!”

“Patient’s core temperature is rising rapidly,” malamig na anunsyo ng doktor, ang tunog ng pag-tip sa keyboard ay sumasabay sa ritmo ng aming katawan.

“Hormonal absorption is at 78%. Gabriel, increase the friction. His system needs more heat to catalyze the compound bonding. Do not let him slow down.”

“Increase the friction? P*tangina, halos hindi ko na nga mapigilan ang sarili kong bumigay sa higpit at sikip niya, at ngayon ay kailangan ko pang dagdagan ang bilis?

“N-narinig mo ’yun, G-Gabriel?” bulong ni Elijah, ang kanyang hininga ay mainit na humahagip sa aking leeg habang yumuyuko siya para yakapin ako nang mahigpit.

“K-kailangan mo akong b-bilisan… p-please… a-ayoko na ng ganitong b-bitin… nghhh!”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili.

Bumaon ang aking mga daliri sa kanyang malalambot na hita, iniangat ko ang aking balakang at sinalubong ang bawat pagbaba niya nang may mas matinding puwersa.

“AHHH! G-GABRIEL!” Isang matinis at basag na ungol ang kumawala sa kanya nang mabaon ako nang sagad sa bawat pagtalbog niya.

“I-iyan… n-nghh… f*ck… i-iyan ang gusto ko… hhh… s-sige pa!”

“E-Elijah… s-shit… sobrang sikip mo,” paos kong sabi, ang boses ko ay halos hindi na lumalabas dahil sa sarap na nararamdaman ko.

“M-mabaliw na ako… f*ck, h-hindi ko na alam kung hanggang kailan ko k-kayang pigilan ’to…”

“H-huwag kang m-magpigil!” bulyaw niya, isang kakaibang awtoridad ang lumabas sa kanyang boses na dulot ng mga hormones.

“P-punuin mo ako… g-gusto kong maramdaman ang bawat p-pintig at pulandit ng tamod mo sa loob ko… nghhh! Kuyaaaaa G-Gabriel… s-sige pa… i-ibaon mo pa!”

Nagsimula siyang gumiling nang pabilog habang nakabaon ako nang buo. Ang sensasyong iyon ay tila kuryenteng gumagapang sa aking gulugod.

Ang bawat sulok ng aking pagkalalaki ay hinahagod ng kanyang mainit at masikip na loob.

“N-ngh… a-ahhh… hhh…” sunod-sunod na ungot ni Elijah, ang kanyang mukha ay punong-puno ng ekstrasya at sakit.

Ang mga luha ay muling gumulong sa kanyang pisngi, pero sa pagkakataong ito, hindi ito dahil sa takot. Ito ay dahil sa sobrang pagkapuno ng nararamdaman ng kanyang katawan.

“His heart rate is peaking,” sabi ng doktor.

“The final surge is approaching. Gabriel, get ready. The transfer will reach 90% in sixty seconds. You must maintain the rhythm. Don’t stop, no matter what he says.”

“G-Gabriel… n-ngh… hhh… a-ang init sa loob…” hikbi ni Elijah, habang mas lalo niyang binibilisan ang kanyang pagtalbog.

Ang kanyang mga kuko ay muling bumaon sa aking balikat, nag-iiwan ng mga pulang marka.

“P-parang… parang matutunaw ako… hhh… s-sige pa… i-ibuhos mo na sa akin… a-ahhh!”

Ramdam ko na ang panginginig ng aking sariling katawan.

Ang bawat pagtama namin ay tila isang pagsabog.

Ang pader ng kwarto, ang doktor, ang mga monitor—lahat sila ay naglaho na. Ang tanging natitira na lang ay ang init ni Elijah, ang kanyang masikip na butas, at ang desperadong tawag ng aming mga katawan para sa katapusan.

“E-Elijah… h-halos… halos n-nandiyan na ako… f*ck!” sigaw ko, ang aking mga mata ay napapikit nang mariin habang nararamdaman ko ang papalapit na rurok.

“S-sabay tayo… G-Gabriel… n-ngh… s-sabay tayo… ahhh! I-iyan… d-diyan lang… f*ck… G-Gabriel!”

Ang kanyang loob ay lalong humigpit, tila ba isang kamay na pilit akong pinipiga, habang ang bawat pagtalbog niya ay nagiging mas desperado at mas marahas.

“Hormonal saturation at 88%… 89%…” ang boses ng doktor ay tila isang timer na nagbibilang sa aking nalalabing katinuan.

“Gabriel, now! Maximum stimulation! Force the compound delivery!”

Sa utos na iyon, tila nawala ang huling hibla ng aking pagpipigil.

Hindi ko na hinintay na si Elijah ang gumalaw.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang balat, at sinalubong ko ang bawat pagbaba niya ng isang marahas at malalim na kumpas paitaas.

Kantot barurot kung tawagin.

“AHHH! G-GABRIEL! NGHHH!” Isang matinis na tili ang kumawala kay Elijah.

Ang kanyang katawan ay napaliyad, ang kanyang dibdib ay humubog nang paitaas habang ang kanyang mga kamay ay desperadong kumakapit sa aking mga braso.

Bawat pag-atake ko sa loob niya ay tila isang kidlat na tumatama sa aming dalawa.

Ang higpit at sikip—p*tangina.

Ang higpit at sikip ng loob niya ay parang pilit na binabalatan ang aking pagkalalaki, hinihigop ang bawat patak ng buhay na mayroon ako.

“F-f*ck… Elijah… s-shit! S-sobrang… s-sobrang sarap!” ungol ko, ang aking mga ugat sa leeg at noo ay tila puputok na sa tensyon.

“I-iyan… n-ngh… h-huwag kang h-hihinto! G-Gabriel… b-baon pa… i-ibaon mo pa lahat!” hikbi niya, ang kanyang mga binti ay lalong humigpit sa aking baywang, tila ayaw akong hayaang makawala kahit isang milimetro.

“A-ang init… p-parang… parang natutunaw ang loob ko… ahhh! G-Gabriel!”

Sa bawat pag-alon ng aming mga katawan, nararamdaman ko ang pagpintig ng aking pag-aari sa loob niya—isang senyales na hindi ko na kayang pigilan ang baha na namumuo sa aking puson.

Ang pagkalulong ni Elijah ay tila nakakahawa; ang bawat ungot niya, ang bawat “ngh” at “ahhh” na lumalabas sa kanyang nanginginig na labi ay tila musika na nagtutulak sa akin sa rurok.

“95%… 96%… Vital signs are red-lining!” sigaw ng doktor, sa wakas ay may bakas na ng tensyon sa kanyang boses. . “Prepare for discharge, Gabriel! Hold him tight! Don’t let the pressure escape!”

“E-Elijah… m-malapit…m-malapit na!” sigaw ko, ang aking paningin ay tuluyan nang nagdilim.

Wala na akong nakikita kundi ang pawisang mukha ni Elijah, ang kanyang mapupungay na mata na punong-puno ng luha at pagnanasa.

“I-ibigay mo na… n-ngh… i-ibuhos mo na sa loob ko! Iputok mo Kuya G-Gabriel! N-nghh… ahhh! F-f*ck… d-diyan… iyan!”

Ang bilis ng aming paggalaw ay umabot sa puntong hindi na kami makahinga.

Ang bawat pagtama ay may kasamang malakas na tunog ng laman sa laman, isang marahas na ritmo na tila sumasabay sa mabilis na pag-kurap ng mga monitor sa paligid.

“N-ngh… G-Gabriel… a-ang laki… p-parang… parang m-mabibitak ako… AHHH!”

Isang matinding panginginig ang gumapang sa buong katawan ni Elijah.

Naramdaman ko ang kanyang loob na biglang humigpit nang sobra—isang serye ng maliliit na pag-urong na tila pilit na pinipiga ang huling patak mula sa akin.

Doon ko na naramdaman ang huling sipa ng dugo sa aking ugat.

“F-F*CK! ARGHHHHH POTA KA ELIJA-AHHHH!”

Kasabay ng isang malakas na ungol na tila galing sa kaibuturan ng aking kaluluwa, naramdaman ko ang pagpapakawalaat pagpulandit ng tamod ko sa naglalawa niyang puke.

Ang mainit na likido ay bumubugso sa loob niya, isang serye ng malalakas na pintig na tila nagpapakuryente sa aming dalawa.

“AHHH! NGHHH! G-GABRIEL!” Napayakap nang mahigpit si Elijah sa aking leeg, ang kanyang mukha ay ibinaon niya sa aking balikat habang ang kanyang katawan ay nanginginig sa matinding pagpapalabas na nararamdaman ko saking tiyan.

Linabasan siya ng hindi manlang niya hinahawakan ang ari niya.

“Transfer at 100%! Compound delivery complete!” sigaw ng doktor.

Naramdaman ko ang bawat bugso ng aking pagkalalaki sa loob niya, tila ba gusto nitong punuin ang bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Si Elijah ay patuloy na umuungol nang mahina, ang kanyang loob ay patuloy na humihigpit sa akin, ninanamnam ang mainit na lunas na ibinuhos ko sa kanya.

Nakahiga kami roon, magkayakap, ang aming mga hininga ay sabay na humahabol sa hangin.

Ang silid ay tila tumigil sa pag-ikot.

Ang tanging naririnig na lang ay ang mabilis na tibok ng aming mga puso at ang mahinang hikbi ni Elijah sa aking balikat.

“N-ngh… Kuyaaa G-Gabriel…” bulong niya, ang boses niya ay paos at puno ng panghihina, pero may kasamang kakaibang ginhawa.

“N-naramdaman ko… a-ang init … p-punong-puno ako…ang sarap”

Nakahiga kaming dalawa, magkayakap at kapwa nanginginig ang mga kalamnan.

Ang katahimikan sa silid ay tila sumisigaw, pinuputol lamang ng mabilis at mabigat naming paghinga.

Nararamdaman ko pa rin ang bawat pintig ng aking pag-aari sa loob ni Elijah—isang mainit at malapot na paalala ng bawat ungol at marahas na pagtalbog na naganap ilang sandali lang ang nakalilipas.

Dahan-dahang humilig si Elijah sa aking dibdib.

Ang kanyang balat, na kanina ay naglalagablab sa init, ay nagsisimula nang lumamig, ngunit ang kulay-rosas sa kanyang pisngi ay nananatili—isang buhay na patunay na matagumpay ang pagbibigay ko ng lunas.

“Transfer complete. Hormonal bonding at 100%,” ang boses ng doktor ay bumasag sa aming sandali. Narinig ko ang pag-ikot ng kanyang upuan.

“Stay in that position for five minutes. Do not withdraw yet, Gabriel. We need to ensure that the internal pressure remains constant while his cervix absorbs the last of the concentrated compounds. Any premature leakage will decrease the effectiveness of the treatment.”

Hindi ako makakibo.

Nakatitig lang ako sa kisame, ang aking mga kamay ay nananatiling nakahawak sa baywang ni Elijah, bagaman hindi na kasing higpit gaya ng kanina.

Ang init na lumalabas sa akin patungo sa kanya ay tila isang tulay na ayaw pang maputol.

“M-masakit ba?” bulong ko sa wakas.

Ang boses ko ay gumaralgal, puno ng halo-halong emosyon—pag-aalala, pagkapagod, at isang uri ng hiya na ngayon lang unti-unting gumagapang sa aking sistema.

Umiling si Elijah nang dahan-dahan sa aking balikat.

“H-hindi na… n-ngh… p-parang… p-parang may kuryente na lang na dahan-dahang nawawala sa katawan ko.”

Huminga siya nang malalim, at naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang loob sa akin sa huling pagkakataon, tila ba tinitiyak na wala nang matitira sa loob ko.

“Kuya G-Gabriel… s-salamat. A-alam kong… h-hindi ito madali para sa ’yo.”

Napapikit ako nang mariin.

Hindi madali?

Ang ituring siyang lunas, ang marinig ang bawat ungol niya, at ang makitang nagmamakaawa siya sa ilalim ng impluwensya ng hormones—ito ang pinakamahirap na bagay na ginawa ko sa buong buhay ko.

Pero nang makita ko ang maningning niyang balat at ang sigla sa kanyang paghinga, alam kong gagawin ko itong muli kung kailangan.

“You can separate now,” utos ng doktor pagkalipas ng ilang minuto.

“Gently. Use the towels provided. Elijah, stay prone. Your body will feel an intense lethargy as the hormones begin to integrate with your DNA.”

Dahan-dahan kong inalalayan si Elijah na bumaba mula sa akin. Isang mahinang ungol ang kumawala sa kanya nang maramdaman namin ang paghiwalay ng aming mga katawan.

Ang tunog ng paglabas ng hangin at ang pag-agos ng labis na likido sa aming mga balat ay nagparamdam sa akin ng matinding pagkailang.

Agad kong kinuha ang puting tuwalya at dahan-dahang nilinis ang kanyang hita. Iniiwasan ko ang kanyang mga mata.

Si Elijah naman ay agad na tumalikod at binalot ang kanyang sarili, ang kanyang mga balikat ay nanginginig nang bahagya.

“H-huwag kang titingin…” bulong niya, ang kanyang tinig ay puno ng hiya.

Ang pagkalulong at pagkahayok niya ay tuluyan nang naglaho, at ang Elijah na kilala ko—ay muling nagbalik.

“Laboratory results are optimal,” sabi ng doktor habang tinitingnan ang mga graph sa monitor.

“The cellular degeneration has stopped. Gabriel, your role was crucial. Without that level of… intensity… the bonding wouldn’t have been this successful.”

Tumingin ako sa doktor, gusto ko siyang sumbatan sa pagiging masyadong klinikal sa isang bagay na kumuha ng lahat ng aming dignidad, pero wala akong lakas.

“P-pwede na ba kaming magpahinga?” tanong ko, habang inaayos ko ang aking sariling damit, pilit na ibinabalik ang aking anyo bilang tagapangalaga.

“Elijah needs at least twelve hours of deep sleep. The room is prepped,” sagot ng doktor nang hindi man lang kami tinitingnan.

“Gabriel, you should rest too. Your body went through a significant hormonal drain. Expect some mood swings and physical fatigue over the next few hours.”

Lumapit ako kay Elijah at dahan-dahang binuhat siya mula sa kama.

Para siyang isang bata, napakagaan at tila walang buto dahil sa pagod.

Isinandal niya ang kanyang ulo sa aking leeg, ang kanyang hininga ay mahinahon na ngayon.

“Gabriel…” bulong niya bago tuluyang ipikit ang kanyang mga mata.

“Maraming salamat Kuya”

Hindi ako sumagot.

Hinalikan ko lang nang bahagya ang kanyang noo habang inilalakad ko siya patungo sa kanilang silid.

Ang misyon ay tapos na, pero ang sugat sa aking katinuan at ang bagong uri ng ugnayan na nabuo sa pagitan namin ay ngayon pa lang magsisimulang maghilom—o baka naman, ngayon pa lang ito mas lalong lalalim.

CHAPTER 11

ELIJAH

Nagising ako na hindi man lang dumaan sa unt-unting pagmulat.

Parang isang bumbilya na biglang nilagyan ng mataas na boltahe—isang iglap, gising na gising ang bawat himaymay ng aking pagkatao.

Napaupo ako sa kama at agad kong napansin ang kakaibang pakiramdam.

Ang dating mabigat at tila laging pagod kong mga braso ay parang magaan na ngayon. Ang pananakit ng aking mga kasukasuan na tila naging anino ko na sa loob ng ilang araw ay biglang naglaho.

Huminga ako nang malalim, at sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pamilyar na sikip sa aking dibdib.

Buhay na buhay ako.

Ramdam ko ang init na dumadaloy sa aking mga ugat. Ngunit kasabay ng pagbangon ng aking pisikal na sigla ay ang matinding hiya na tila gustong lumapirot sa aking puso.

Pagdilat ko, hindi lang si Kuya Gabriel ang bumungad sa akin.

Sa gilid ng kama ko, nakatayo silang lahat—sina Kuya Rafael, Kuya Marco, Kuya Diego, at Kuya Lucas.

Ang kanilang mga mukha ay puno ng gulat at kaba habang nakatingin sa akin.

“Mabuti na lang at gising ka na” bulong ni Kuya Rafael, at bakas na bakas ang ginhawa sa kanyang boses.

“Tinakot mo kami, grabe ka,” dugtong naman ni Kuya Lucas, na tila naiiyak sa tuwa.

Agad kong hinila ang kumot para takpan ang aking sarili hanggang leeg dahil wala akong maiharap na mukha sakanilang lima.

Ang bawat ungol ko kagabi, ang paraan ng pagkapit ko sa mga balikat ni Kuya Gabriel—lahat ’yun ay parang isang maruming pelikula na paulit-ulit na naglalaro sa isip ko.

Kinamumuhian ko ito, lalong lalo na ngayon at kinakain na ako ng hiya, habang ang katawan ko naman ay parang nagdiriwang dahil sa “gamot” na ibinigay ni Kuya Gabriel saakin.

Bago pa man ako makapagsalita, ay bahagyang may kumatok sabay pasok ng kung sino—agad naman kaming nagulat nang biglang inuluwa ng pintuan ang doktor na ikinaayos naming lahat.

Ang mukha nito ay kasing-lamig pa rin ng bakal habang tinitingnan ang monitor.

“The cellular regeneration is at 95%. Gabriel, your biological markers were a perfect match” ang masayang ani nito.

“However, this is not a one-time cure.

His system is now physiologically dependent on these specific hormonal compounds to maintain this level of health. Without them, his cellular structure will begin to collapse again within 36 hours.“

Napatingin si Kuya Gabriel sa doktor, at  banaag ang pagkaseryoso sa kanyang mukha.

“Anong kailangan niyang gawin para manatiling ganito?”

Natahimik ang buong silid. Maging sina Marco at Diego ay napatigil sa paghinga habang naghihintay sa sagot.

“Elijah requires a daily intake of semen, as previously discussed. It may be administered orally or internally, as this is necessary to maintain stable hormonal levels.

From a biological standpoint, any healthy male can serve as a donor, and the condition does allow for multiple partners.

However, a single consistent donor is already sufficient.

Elijah’s body has begun to adapt specifically to Gabriel’s genetic profile. Because of this, relying on Gabriel as the primary source supports greater stability and a more controlled response.

Given these factors, it is advisable to maintain Gabriel in that role.

Additional donors are not prohibited, and Elijah may still engage with others if he chooses. However, they are not required for his condition to be managed effectively.”

Parang gumuho ang mundo ko sa narinig.

Araw-araw?

Ibig sabihin, araw-araw akong magiging alipin ng pagnanasa na ito para lang mabuhay?

Naramdaman ko ang pag-igting ng atmospera sa loob ng silid.

Tumingin si Kuya Rafael kay Kuya Gabriel, pagkatapos ay kay Kuya Marco. Walang sinuman ang nakapagsalita dahil sa tindi ng rebelasyon. Kahit na sinabi ng doktor na maaari ang iba, alam nilang lahat kung gaano kalalim ang naging ugnayan namin ni Kuya Gabriel kagabi.

__

MAKALIPAS ANG ISANG ARAW

ELIJAH

Parang bawat pag-alon ng kalsada ay nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Nakaupo ako sa gitna ng sasakyan, at kahit hindi ako nakatingin sa kanila, ramdam ko ang init nina Kuya Gabriel at Kuya Rafael na nakasandig sa magkabilang gilid ko.

Ang amoy ng sasakyan—halo ng lumang leather at ang panlalaking amoy ni Kuya Gabriel—ay tila sumasakal sa akin.

Nakatitig lang ako sa sarili kong mga daliri na nakapatong sa aking tuhod. Pinapanood ko ang panginginig ng mga ito.

Nakakahiya.

Gusto kong maglaho.

Ang isiping alam nina Kuya Rafael at iba ko pang mga kuya ang nangyari saming dalawa ni Kuya Gabriel at ang katotohanan na ang buhay ko ay nakadepende na ngayon sa isang bagay na dapat ay lihim at sagrado…

Para akong tinutusok ng libu-libong karayom  saaking balat sa tindi ng awkwardness na nararamdaman ko ngayon.

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay, ay tila tumigil din ang paghinga ko.

Sabay-sabay silang bumaba.

Narinig ko pa ang lagutok ng mga pinto at ang tunog ng kanilang mga yabag sa graba. Pagkatapos ay ahan-dahang bumukas ang pinto sa tapat ko at bumungad saakin ang napagwapong mukha ni Kuya Gabriel.

“Elijah? Narito na tayo. Halika na,” malambing niyang sabi.

Hindi siya nagmamadali.

Hinintay niya akong kusang kumilos.

Nang iabot niya ang kanyang kamay, ay saglit akong natigilan.

Ang kalyo sa kanyang palad ay simbolo ng lahat ng hirap na ginawa niya para sa akin, pero ngayong may nangyari na saaming dalawa—ang kalyo ring iyon ang humawak sa akin sa paraang hinding-hindi ko makakalimutan kailanman.

Sa pagdampi ng balat namin ngayon, ay parang may kuryenteng gumuhit sa braso ko na bahagya kong ikinagulat.

Kaya naman maabilis kong binawi ang pagkakahawak sakanya maging ang tingin at dahan-dahang bumaba na.

Pagpasok namin sa sala, ay parang naging mas maliit ang kwarto dahil sa laki nilang lima.

Tumigil kami sa gitna ng sala.

Huminga nang malalim si Kuya Gabriel at hinarap ako, habang sina Kuya Rafael, Kuya Marco, Kuya Diego, at Kuya Lucas ay nakatayo lang sa paligid, banaag sa mga mukha na puno ng pagkaseryoso pero halatang halata ang banayad na pag-aalala saakin, maging sa sitwasyon at sakit na meron ako.

“Elijah, tumingin ka sa akin. Huwag kang yumuko,” ang mahina at mautoridad na bulong ni Kuya Gabriel. Sabay angat ng baba ko gamit ang kanyang hintuturo.

“Nagusap na kami ng Kuya Rafael mo habang nasa byahe tayo. Wala kang dapat ikahiya at ikailang lalo na’t alam at suportado nila ito”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mga pisngi ng sabihin iyon ni Kuya Gabriel saakin.

“K-Kuya… nakakahiya po… b-baka isipin niyo—”

“Walang iisiping masama ang sinuman sa amin, Elijah,” putol ni Kuya Rafael.

Ang boses niya ay baritono, matigas at lalakeng lalake pero may haplos ng pag-unawa at pag intindi.

“Lahat kami rito ay saksi sa kung paano ka muntik nang mawala. Kung ang kailangan para manatiling masigla ang kulay ng balat mo at malakas ang pintig ng puso mo ay ang gamot na nanggagaling kay Gabriel… tatanggapin namin ’yun nang walang tanong.”

Tumango si Kuya Marco, ang mga mata niya ay puno ng katapatan. “Hindi dumi ang tingin namin doon. Kaligtasan mo ’yun. Kaya huwag kang mag-alala sa amin. Kami ang bahala rito.”

Bumaling muli si Kuya Gabriel sa akin.

Hinawakan niya ang dalawa kong balikat, ang kanyang mga kamay ay tila naggagarantiya ng kaligtasan.

“Elijah, kailangan na nating gawin ang unang dose dito sa bahay. Ngayon na sana. Lalo na’t ramdam ko ang panginginig ng mga kamay mo kanina, napansin ko rin ang pamumutla ng iyong mga labi. Baka maging fatigue pa iyan kapag pinatagal pa natin, baka mag-collapse muli ang cells mo at maisugod ka na naman sa hospital.”

“G-ganon p-po ba?” halos hindi ko na maibigkas ang mga salita dahil sa tindi ng kabang nararamdaman ko.

Ang isiping papasok kami sa kwarto at gagawin ang bagay na iyon habang sila Kuya Rafael ay nasa labas lang… ay parang gusto kong umiyak sa hiya.

“Kailangan, Elijah. Ayaw kong masaktan ka,” ang masuyong sambit ni Kuya Gabriel.

Nahihiya naman akong napatingin lang sa iba ko pang mga kuya, ngunit gaya ni Kuya Gabriel ay parang wala nang iba pang mapagpipilian pa kundi ang sumuporta nalang.

Hiyang hiya man sakanila ay marahan akong tumayo na ikinatayo rin nilang lahat.

“Kung may kailangan kayo, magsabi lang kayo. Nasa labas lang kami” ang sambit naman ni Kuya Marco na ikinatango lang ni Kuya Gabriel sabay tingin sakin ng mariin.

Dagli siyang lumapit sa pwesto ko.

At inakay niya ako nang dahan-dahan.

Ang bawat hakbang ko sa pasilyo ay tila paglakad sa alapaap na gawa sa tingga. Samantalang nararamdaman ko naman ang mga mata nina Kuya Rafael na nakabantay sa aming dalawa.

Alam kong hirap na hirap silang lahat sa sitwasyon na ikinalagapak naming lahat, kaya nga bahagya akong naawa lalo na’t kahit wala kaming kinalaman sa isa’t isa ay handa silang tulungan ako ng buong puso’t walang pag aatubili.

Hindi ko yata makita ang kinabukasan na meron ako kung hindi nila ako kinuha sa patapon ko nang buhay noon.

---

Nang makarating kami sa tapat ng pinto ng kanyang silid, ay tumigil si Kuya Gabriel. Hinarap niya ako at hinawakan ang aking mga pisngi.

Ang init ng kanyang mga palad ay tila pilit na pinapakalma ang nanginginig kong katawan.

“Huwag mong isipin ang iba. Isipin mo lang na ang bawat hininga mo ay isang biyaya. At handa akong ipagkaloob ang lahat ng meron ako, mapatagal lang paghinga mo” malambing niyang bulong bago dahan-dahang pinihit ang door knob.

“Dito sa loob, ako lang ang Kuya Gabriel mo. At narito ako para alagaan ka.”

Iginaya niya ako sa loob at dahan-dahang isinara ang pinto.

Ang tunog ng pag-lock nito ay tila hudyat na wala nang atrasan.

Sa loob ng madilim na silid, naramdaman ko ang muling pagbalot ng kanyang presensya sa akin—isang pangakong bubuhayin niya ako, anuman ang mangyari.

Ngunit magkaganon paman ay hindi ko mapigilang manginig sa susunod na pangyayari.

Si Kuya Gabriel ang nakauna sa lahat.

Siya ang unang nakakita at nakahawak sa hubad kong katawan, siya rin ang unang karanasan ko sa oral at anal sex na walang wala sa plano ko.

Buong akala ko ay ang magiging nobyo ko ang makakakuha ng virginity ko, ngunit dahil sa sakit na meron ako ay walang ibang mapagpipilian kundi ang kunin ni Kuya Gabriel ang lahat ng unang karanasan ko.

Bagama’t nag aalinlangan ako sa una, lalo na’t maprinsipyo akong tao na naniniwalang na tanging asawa o sa kapareha ko lang ilalaan ang puso at katawan ko—ngunit masaya naman akong si Kuya Gabriel ang nakauna sakin.

Lalo na’t kahit hindi normal ang laki na mayroon siya, na ikinaiyak ko pa sa sobrang sakit ngunit ramdam ko ang pag aalaga at pag iingat niya kahit na linulukob nako ng spiritu ng kalibugan.

Nakakahiya man ngunit mismong doktor na ang nagkumpirma na animo’y nagtatransform ako sa tuwing nakakatikim ako ng semilya.

Nawawala ang mahinhin at tahimik kong pigura at wari’y nalalasing ako sa sarap na tuluyang nagpapasidhi ng kalibugang nararamdaman ko—na malayong malayo sa totoong ako.

Ngunit kahit na ganoon, ay tandang tanda ko ang mga detalye ng pangyayari. Simula sa pagtawag ko sakanyang pangalan na animo’y magkaedad lang kami, hanggang sa kung paano ako lumandag at umungol na animo’y sarap na sarap ako sa burat niya.

Hiyang hiya ako sakanya nang magising ako pagkatapos ng ginawa namin, lalo na’t bumabalik sa isipan ko kung gaano ako kahalay habang ginagatasan ng tamod ang burat niya.

Para kaming magkasintahang nagkakantutan, na animo’y hindi magkuya ang turingan naming dalawa.

Saksi ang doctor na nagkomento pa kung gaano namin nagustuhan ang sex na ginawa namin na animo’y parehas daw kaming may pagmamahal sa isa’t isa na higit pa sa simpleng magkaibigan at magkakilala.

Ang muling maalala ito ang naging sanhi kung bakit malayo kaming dalawa sa isa’t isa ngayon.

“Ahhh” ang panimula niya para putulin ang namamayaning katahimikan.

“Pasensya ka na kung nangyayari sating dalawa ito, kung maari lang na hindi ka sana nadapuan ng ganitong sakit ay mainam sana, ngunit wala na tayong magagawa pa at nangyari na ang nangyari” ang mahinang sambit niya na bahagyang ikinayoko ko naman sa pagkalungkot lalo na’t alam kong hirap na hirap din siya sa sitwasyon na meron kaming dalawa.

“Alam kong hirap na hirap ka Kuya” ang panimula ko sabay tingin sakanya ng seryoso.

Mahirap din ito saakin, ngunit mas nanaiisin ko pang ibang tao nalang ang tutulong sakin lalo na’t alam kong pareho lang kaming dalawa na matutupok sa apoy kung ipagpapatuloy namin ito.

Paniguradong masusunog rin at madadamay sa apoy na nilikha naming dalawa sina Kuya Rafael at ang iba pa, kaya kahit nag aalangan ay mas makakabuti pa kung ngayon mismo at bago isagawa namin ito ay mapagdesisyonan ko na ang tamang gawin.

“Kaya naman nagpapasalamat ako sa sinabi mo ngayon dahil naliwanagan ako. Hindi porket na nakatira ako ngayon sainyo ay idadamay ko pa kayo sa sakit na mayroon ako ngayon” ang guilty kong saad na ikinaiba naman ng ekspresyon ni Kuya na animo’y nagulat siya sa sinabi ko.

“H-hindi naman iyon ang gu-” hindi paman siya natatapos sa pagsasalita ay mabilis ko na siyang pinigilan para hindi na ito matuloy.

“Okay lang po, sobra sobra na ang tulong niyo saakin simula pa nong una.

Sapat na ang isang beses na nangyari iyon sa atin Kuya, at ayokong ilugmok ka sa kawalan dahil lang takot kayong mawala ako.

Problema at sakit ko ito kaya ako ang gagawa ng paraan, ng hindi kayo nadadamay“ ang sambit ko at dahan dahang ipinihit ang doorknob at bahagyang malungkot sapagka’t alam kong mahihirapan ako makahanap ng katulad ni Kuya Gabriel at masaya sapagka’t alam kong hindi sila madadamay sa kamalasan na hatid ng sakit kong ito. __

GABRIEL

Naiwan akong natatulala sa kama at hindi alam ang gagawin.

Hindi ko akalain na magiging ganito ang kahihinatnan ng mga salitang binitawan ko kanina lang.

Ginawa at sinabi ko lang naman iyon para kumbinsihin siya na hindi ko gusto ang nangyayari saming dalawa ngayon, upang ipaalam sakanya na hindi ako sayang saya at libog na libog sakanya.

Na para maisip niyang sakripisyo lang ang ginagawa ko, at purong pagmamahal lang para sakanya.

Ayokong sabihin niya na ginagamit ko lang ang katawan niya para gawing parausan lalo na’t wala akong asawa na mapaglalaanan ko ng tamod.

Gusto kong isipin niya na ginagawa ko ito dahil mahal ko siya, hindi dahil sa libog lang.

Kailangan kong magpakatatag dahil ako ang nakakatanda sakanilang lahat, kailangan ko gumawa ng mga desisyon na makakabuti para sa lahat. Kahit parang unti unti akong pinapatay at kinakain ng guilt na mayroon ako, kung bakit ko nagawa iyon sakanya at bakit sarap na sarap ako kahit purong pagtulong lang ang gusto ko talaga. __

Ngunit ang mga salitang iyon ay ang nagpakumbinsi sakanya na napipilitan lang ako at hindi ko gusto ang ginagawa ko.

Hindi ko naman talaga gusto, lalo na’t parang kapatid na ang turingan naming dalawa bago pa dumapo ang sakit na mayroon siya.

Ngunit bakit ganito ang nararamdaman ko?

Imbes na maging masaya para sa desisyon niya lalo na’t hindi na kailangan magsakripisyo pa sapagka’t siya na mismo ang nagdesisyon sa sarili niya.

Ngunit bakit ganito nalang ang lungkot at panghihinayang na mayroon ako?

Hindi ba dapat ay maging masaya ako na hindi ko na kailangang magsakripisyo?

Bakit ganito nalang ang galit na namumuo sa puso ko?

Ang isiping ibang lalake ang hahawak sakanyang katawan at bewang at tutulong sa sakit niya ang mas lalong nag papainit ng ulo ko.

Nangangati ang kamao kong bugbugin ang sinomang lalakeng mapipili niya.

Sobra sobra ang nararamdaman kong galit na kahit ako mismo ay hindi ko alam kung bakit ganito nalang ang galit ko.

“Bakit ko pa kasi sinabi iyon?! Putangina” ang mahinang bulalas ko sabay hilamos ng mukha gamit ang dalawang palad ko sa sobrang galit at prustrasyon sa katangahang ginawa ko.

CHAPTER 12

DIEGO

Problemadong problemado ang lahat na animo’y pinagbagsakan ng langit at lupa ang pagmumukha.

Nandito kaming lahat sa sala na animo’y katapusan na ng mundo at nakatulala nalang sa kawalan.

Ang totoo niyan kasi ay salungat kaming lahat sa mga nangyayari kay Elijah ngayon. Gets naming kailangan niya ng semilya ng isang lalake para mabuhay, ngunit hindi lang tumatama sa isip at puso namin kung paano maabsorb ni Elijah ang pagbabagong iyon sakanyang buhay.

Awang awa kaming lahat, lalong lalo na si Kuya Gabriel na umiiyak pa sa hospital pagkatapos niyang ialay ang sarili lalo na’t pakiramdam niya ay binaboy niya si Elijah.

Hindi namin nakitang umiyak nang ganoon si Kuya Gabriel.

Kahit nga mismong sa libing ng mga magulang namin ay tamang iyak lang ang binuhos niya.

Ngunit ngayon ay parang namatayan siya sa sobrang pagkaguilty.

Inamin niya kasing sarap na sarap siya at nadala siya sa libog, kaya naman pinapatay siya ng konsensya niya.

Na mabilis naming inalo at pinarealize sakanya na ginawa niya lang iyon dahil iyon ang kailangan, lalake lang siya at hindi imposibleng hindi makaramdam ng libog kong ganoong koneksyon ang kailangan para maibigay niya ang nararapat na sustansya na kailangan ng katawan ni Elijah.

Kaya kahit mahirap saming magkakapatid ang desisyon na ito ay umaasa kami sakanya.

Ngunit hindi lang namin maiwasang mag alala kay Elijah lalo na’t birhen at wala itong kaalam alam sa kamunduhan.

Ito ang laging nagagalit sa tuwing lumalabas sa bibig namin ang kabastusan.

Kaya naman nakakailang at nakakaawa lang na nakadepende at kailangan niya pa ng semilya ng isang lalake para lang mabuhay.

Hindi malayo na gamitin ito ng ibang tao at gawin siyang parausan lang, na ikinatatakot namin lalo na’t maraming nagkakagusto sakanya sa lugar namin.

Masyadong delikado kung malalaman ng iba ang sakit na mayroon siya gayong paniguradong madaming magpepresenta at gagamimitin lang ang katawan niya.

Mabuti sana kung may nobyo ito nong una pa bago siya dapuan ng sakit, at baka walang problema.

Ngunit sa higpit at strikto ni Gabriel ay imposibleng may makalusot na lalake at maligawan siya.

Ganon nalang ang gulat naming lahat ng marinig namin ang maliit na yabag ng paa pababa sa hagdan.

“Ohh bakit ka bumaba? Nasan ang Kuya Gabriel mo?” Ang takang tanong ni Kuya Rafael na ikinatingin ko sa gawi ni Elijah.

“Nakapagdesisyon na po ako” ang panimula nito sabay lakad ng maingat papunta sa gawi namin.

“Mas makakabuti kung wala ni isa sa inyo ang magsakripisyo, mas makakabuti kong ibang tao ang tutulong sakin.

Isang beses lang na pangyayari ang nangyari sa pagitan naming dalawa ni Kuya Gabriel at hindi na dapat masundan pa lalo na’t kahit hindi niyo ako kaano ano ay pamilya na ang turingan nating lahat, hindi ba Kuya?“ Ang mahinahong sagot niya.

“Mas luluwag ang paghinga ko kung wala ni isa sa inyo ang madadamay sa sakit kong ito.”

“Mas mabuti sana kung hindi mo kailangan ng semilya ng isang lalake para lang mabuhay eh” ang nahihirapang sambit ni Kuya Rafael.

“Anong sakit? Bakit kailangan ng semilya ng isang lalake?”

Agad naman kaming nagulat ng biglang may kung sinong sumulpot sa entrada ng bahay.

“Gago ka Andrique, akala ko kung sino na” ang natatawang sambit ni Kuya Marco sa barkada niyang si Andrique.

“Kamusta? Antagal kong hindi nakabisita dito ah” ang nakangiting sambit nito sabay baling ng tingin kay Elijah.

Isa lang sa mga barkada ni Kuya Marco itong si Andrique na nagkakagusto sa utol naming si Elijah.

Malimit itong pumunta noon sa bahay, ngunit nang awayin ni Kuya Gabriel ay hindi na ito masyadong nagpapakita.

Balita ko ay pumunta ito ng Manila eh. Nabakalik na pala?

“Kailan ang balik mo? Ngayon lang ba?” Ang takang tanong ni Kuya Marco na ikinatango naman nito.

Marahil ay nagtataka kayo kung bakit kakaiba ang kanyang pangalan, sapagka’t wala siyang dugong pinoy at purong banyaga ang nananalaytay sa katawan niya.

Kung hindi ako nagkakamali ay Congolese-Ecuadorian ang lahi nitong si Andrique lalo na’t Congolese and kanyang Ina at Equadorian naman ang ama.

Maraming taga Congo at Ecuador ang naninirahan na sa Pilipinas lalong lalo na sa kabilang baryo, sapagka’t nagkakagulo ang kanilang mga bansa, kaya mas naisip nilang manirahan nalang sa isang bansa na walang masyadong gyera at awayan.

“Hi Elijah” ang sambit nito na bahagyang ikinatawa ko pa lalo na’t mukhang patay na patay parin ang lalakeng ito sa utol namin.

Samantalang tumango at ngumite lang si Elijah bilang tugon.

“O nga pala, ano bang pinag uusapan niyo? Sinong may sakit? At bakit kailangan ng semilya ng lalake” Ang takang tanong nito na ikinatingin ko kay Kuya Rafael. __

ELIJAH

Natahimik ang lahat maging ako nang matapos si Kuya Rafael sa kanyang salaysay kung bakit kailangan ko ng semilya ng isang lalake.

Gustuhin man naming itago nalang ito sakanya lalo na’t mas mabuti kung walang makakaalam, ngunit mas lalo lang lala ang sitwasyon kung hahayaan namin siyang may nalalaman na hindi alam ang buong detalye.

Ngunit hindi na namin ikunwento na si Kuya Gabriel ang unang tumulong sakin sa sakit ko.

Masyado na itong pribado, na tanging kami lang ang dapat makaalam.

“So, araw araw kailangan niya ng tamod? Para sumigla at hindi manghina?” Ang takang tanong nito na ikinatango lang namin lahat.

“M-may nobyo ka na ba?” Ang takang sambit ni Andrique na ikinakunot ng kanyang mukha na animo’y kinakabahan sa magiging sagot ko.

“Wala” ang deretso song sagot na bahagyang ikinaliwanag ng mukha nito.

“Ahhh mabuti naman” tugon nito na ikinatingin ng mga Kuya ko sakanya.

“Ahhh ibig kong sabihin ay mabuti naman at okay ka na ngayon.

Pero pano iyan? Walang tutulong sa sakit mo?“

Tumahimik ang paligid, tanging ang mahinang pag-ikot lang ng electric fan ang naririnig sa sala.

Nagkatinginan sina Kuya Rafael at Kuya Marco, tila nagpapakiramdaman kung sino ang maglalakas-loob na sumagot.

“Iyon na nga ang pinagtatalunan namin, Andrique,” buntong-hininga ni Kuya Diego.

“Mahirap humanap ng pagkakatiwalaan. Hindi pwedeng kung sino-sino lang.”

Biglang tumayo nang matuwid si Andrique.

Seryoso ang mukha nito at nawala ang dating mapaglarong ngiti.

“Kung ganoon… ako nalang. Magboboluntaryo ako.”

Nabingi ako sa biglang katahimikan na sumunod.

Nanlaki ang mga mata ni Kuya Rafael habang si Kuya Marco naman ay napahawak sa kanyang sentido.

“Gago ka ba, Andrique?” bulyaw ni Kuya Rafael, bakas ang pag-aalinlangan at protektibong galit sa boses.

“Hindi mo alam ang pinapasok mo. Utol namin si Elijah, hindi mo siya pwedeng gawing laro-laro lang o paglustayan ng libog mo!”

“Hindi ko siya bababuyin, Rafael” mabilis na depensa ni Andrique, itinaas pa ang dalawang kamay na animo’y sumusuko.

“Alam niyo kung gaano kalalim ang karespeto kay Elijah simula pa noon. At alam niyo ring malinis ako.”

Huminga nang malalim si Andrique at kinuha ang kanyang phone. Nag-scroll siya rito at ipinakita sa mga Kuya ko ang ilang mga litrato.

“Tingnan niyo ito. Ito ang mga medical records at clearances ko noong nag-apply ako sa Manila last month para sa bago kong trabaho. Complete physical exam, blood tests—negatibo ako sa kahit anong sakit.”

Lumapit si Kuya Diego para tingnan ang screen.

“At isa pa,” pagpapatuloy ni Andrique, diretso ang tingin sa mga mata nila,

“Wala akong sexual partners. Alam niyo namang simula nang makilala ko si Elijah, sa kanya lang ako nakapokus kahit tinataboy niyo ako, lalong lalo na ang Kuya Gabriel niyo.

Malinis ang intensyon ko.

Kung kailangan niya ng semilya para mabuhay, ibibigay ko nang walang kapalit at nang may pag-iingat.“

Magdadalawang-isip pa sana si Kuya Rafael nang biglang may dumagundong na boses mula sa hagdanan.

“HINDI PWEDE!”

Sabay-sabay kaming napalingon sa itaas.

Naroon si Kuya Gabriel, namumula ang mga mata at mahigpit na nakakapit sa hawakan ng hagdan.

Mabilis siyang bumaba, banaag ang galit sa bawat hakbang na tila may dalang panganib.

“Anong kagaguhan ito, Andrique?” singhal ni Kuya Gabriel habang nilalapitan ang kaibigan ni Kuya Marco.

“Umalis ka rito bago pa magdilim ang paningin ko sayo.”

“Gabriel, makinig ka muna—” pakiusap ni Andrique, ngunit hinarangan siya ni Kuya Gabriel.

“Narinig ko lahat! Akala mo ba papayag akong ang isang tulad mo ang gagalaw sa kapatid ko? Hindi mo alam ang sinasabi mo!” gigil na sambit ni Kuya Gabriel, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba sa tindi ng emosyong nararamdaman niya.

Humarap si Kuya Gabriel sa amin, lalo na saakin na tila nanghihina na sa tensyong nangyayari sakanilang dalawa.

“Walang ibang lalaking hahawak sa kanya. Wala.”

Nanatiling nakatayo si Kuya Gabriel na animo’y nanghahamon ng away, habang ang kanyang mga mata ay parang nagaapoy na nakatitig kay Andrique.

Ang tensyon sa pagitan nilang dalawa ay sapat na para mapatahimik ang buong silid, pero si Kuya Rafael ang unang bumasag nito.

“Gabriel, huminahon ka nga,” sita ni Rafael, at bahagyang humarang sa pagitan nilang dalawa.

“Bakit ba ganyan ang reaksyon mo? Nagmamagandang loob na ’yung tao eh.”

“Nagmamagandang loob?” sarkastikong tawa pa ni Kuya Gabriel.

“Kilala ko ang mga lalakeng tulad nito, Rafael. Gagamitin lang nito ang sitwasyon para makuha ang gusto niya kay Elijah. Hindi niyo ba nakikita? Opportunista ang gagong ’yan!”

“Matagal ko nang kaibigan itong si Andrique.

At nakita mo naman, nagpakita siya ng mga resibo. Malinis ang medical records niya, walang bisyo, at higit sa lahat, “negative” sa kahit anong sakit.

Sa panahon ngayon, saan ka makakahanap ng ganoong klaseng donor na siguradong hindi magdadala ng komplikasyon kay Elijah?“

“At kung may gawin man siyang kalokohan,” dagdag ni Marco habang tinatapik ang balikat ni Andrique,

“Nandito naman tayong lima.

Hindi siya makakalabas ng buhay sa bahay na ’to kung bababuyin niya ang utol natin. Pero Gabriel, aminin mo man o sa hindi, siya ang “best candidate” na mayroon tayo ngayon.

Kaysa kumuha tayo ng kung sino lang sa labas na baka may dalang virus o kung anong sakit pa.“

Dagling hinarap ni Kuya Gabriel si Andrique, habang ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom.

“Bakit mo ’to ginagawa, Andrique? Ano naman ang makukuha mo rito?”

Tumingin nang diretso si Andrique, walang bahid ng takot.

“Gusto ko si Elijah, alam niyo ’yan. At dahil gusto ko siya, ayaw ko siyang mawala o manghina.

Kung ang tanging paraan para manatili siyang malakas ay ang tulong ko, bakit ko ipagkakait? I’m pledging my health and my body for him. I have the records to prove I’m clean.“

Napahilot sa sentido si Kuya Gabriel, tila hirap na hirap tanggapin ang lohika ng kanyang mga kapatid lalo na’t alam kong salungat ito sakanyang paniniwala.

“Hindi lang records ang kailangan dito. Hindi sapat na ‘malinis’ ka lang. May mga pamantayan kaming kailangang masigurado bago ka namin hayaang hawakan ang kapatid namin.”

“Ano pa bang gusto mo, Kuya?” ang tanong ni Diego.

“Parang ayaw mo atang gumaling si Elijah sa sobrang higpit mo. Kung may mas magandang kang ideya, sabihin mo. Pero kung wala, baka kailangan nating pakinggan ang offer ni Andrique.”

Hindi naman nakasagot si Kuya Gabriel sa sinabi ni Kuya Diego, pero ang titig niya kay Andrique ay tila naghahanap ng anumang butas para mapatalsik ito sa usapan.

CHAPTER 13

ELIJAH

Hindi ko malaman kung saan ko itatago ang mukha ko.

Ang usapan na dapat ay tungkol sa kalusugan ko, ngunit sa hindi inaasahan ay bigla itong naging bastos at nakakaasiwa.

Nakita ko ang paghakbang ni Kuya Gabriel palapit kay Andrique, tila sinusukat ang bawat pulgada ng pagkatao nito sa pamamagitan ng kanyang matatalim na tingin.

“Kung talagang seryoso ka, Andrique, kailangang sigurado kami kung kwalipikado ka,” malamig na simula ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay may halong pangungutya na tila ba hinahamon ang pagkalalaki ng kaibigan ni Kuya Marco.

“Hindi lang basta semilya ang kailangan dito. Kailangan ng sapat na laki at sustansya para talagang maabsorb ng katawan ni Elijah ang kailangan niya. Kaya tatanungin kita nang diretso… ilang pulgada ba ’yang pagkalalaki mo?”

Napaawang ang labi ko sa narinig.

Gusto kong takpan ang mga tainga ko sa sobrang hiya.

Bakit kailangang itanong iyon sa harap naming lahat? Napansin ko rin ang bahagyang pagkagulat nina Kuya Rafael at Kuya Diego, pero nanatili silang nakikinig, tila ba nakuha rin ng tanong na iyon ang kanilang atensyon.

Hindi natinag si Andrique.

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Kuya Gabriel, walang bakas ng pag-aalinlangan.

“Malaki ang sa akin, Gabriel. Hindi mo kailangang mag-alala kung sapat ba ito para sa kapatid mo.”

“Gaano nga kalaki?” hirit ni Kuya Rafael, na tila ba naging seryoso na rin sa usapan dahil buhay ko ang nakasalalay dito.

“Kailangan naming malaman kung totoo ba ang sinasabi mo o nagyayabang ka lang.”

Huminga nang malalim si Andrique bago sumagot. “Labindalawang pulgada” diretsong sabi nito.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa narinig.

Labindalawa? Dose? 12?

Napatingin ako kay Kuya Gabriel at nakita ko ang biglang pagkunot ng kanyang noo.

Ramdam ko ang tensyong namuo sa kanya dahil alam ko—base sa gabing pinagsaluhan namin na pilit kong binubura sa isip ko—na ganoon din ang laki ng kay Kuya Gabriel.

“Nagbibiro ka lang yata, Andrique,” pangtutuya ni Kuya Gabriel, bagaman bakas sa boses niya ang pagkabahala.

“Imposibleng ganoon kalaki ang sa ’yo lalo na’t pili lang ang may ganoong kalaki. Pinaglalaruan mo lang kami dahil alam mong desperado kaming tulungan si Elijah.

Wag mo kaming gaguhin sa harap ng pamamahay na ’to.“

“Hindi ako nagsisinungaling,” sagot ni Andrique habang dinudukot ang kanyang cellphone sa bulsa.

“Kung hindi kayo naniniwala sa salita ko, may ebidensya ako para patunayan na kwalipikado ako.”

Huminga nang malalim si Andrique habang seryosong nakatingin kay Kuya Gabriel.

Alam kong seryoso siya dahil nakita ko ang tapang sa kanyang mga mata.

“Alam niyo kung anong lahi ko, Gabriel,” panimula ni Andrique, habag ang boses niya ay kalmado pero puno ng awtoridad.

“Congolese ang nanay ko at Ecuadorian naman ang tatay ko.

Hindi ba kayo nagbabasa ng balita?

Ang mga lahi namin ang kilalang may pinakamalalaking kargada sa buong mundo. Hindi ko kailangang magsinungaling sa inyo.“

“Nagyayabang ka lang,” panunuya ni Kuya Gabriel, bagaman bakas sa boses niya ang pagkabahala.

“Imposibleng ganoon kalaki ang sa ’yo. Pinaglalaruan mo lang kami para makalapit kay Elijah.”

Nag-scroll siya nang mabilis at hinarap ang screen kina Kuya Gabriel, Rafael, at Diego.

Isang video ang bumungad sa kanila—isang video ni Andrique mismo noong labinsiyam na taong gulang pa lamang siya.

Kitang-kita ang buong katawan at mukha niya habang sinasalsal ang sariling burat.

Hindi maikakaila na siya iyon, at mas lalong hindi maikakaila ang laki ng kanyang pagkalalaki na tila sumusuntok sa screen sa bawat galaw at salsal niya.

“Sinend ko yan sa ex girlfriend ko nong 19 palang ako”

Nanahimik naman si Kuya Gabriel. Bagaman nakita niyang magkasing-haba sila ni Andrique, napansin ng kanyang mapanuring mata na mas makapal at mas mataba (girthier) ang sa kanya kumpara sa mahaba ngunit mas payat na kay Andrique.

Gayunpaman, sapat na iyon para mapatunayan na hindi nagbibiro ang dayuhang ito sa laki niya.

“Ayos na ’to!” bulalas ni Kuya Marco, at tinapik ang balikat ni Andrique.

“Kwalipikado ka na sa amin.”

Tumingin sina Kuya Rafael at Diego sa akin, pagkatapos ay kay Gabriel na nananatiling tahimik at tila nagdidilim pa rin ang mukha.

Hindi niya matanggap na may ibang lalaking makakalamang sa kanya pagdating sa pagprotekta sa akin.

Pero alam kong wala na siyang magagawa.

Kwalipikado si Andrique, at handa siyang tumulong sa akin. At sa huli, iyon lang ang mahalaga. __

MAKALIPAS ANG ISANG ORAS

“Naiilang ka ba?” Ang nahihiyang sambit ni Andrique nang tanging kaming dalawa nalang ang nasa kwarto.

Hindi ko alam ang dapat na maging reaksyon ko sa mga nangyayari ngayon, gustuhin ko mang umatras lalo na’t bahagya akong nahihiya sakanya sapagka’t ibang iba na ang pampisikal niyang postura sa dating hitsura niya.

Alam kong lumaman at batak ito sa gym sa ganda ng hulma ng kanyang katawan. Lalo na’t hapit na hapit ito sa suot niyang compression shirt.

Tumatama rin ang sikat ng araw sakanyang balat kaya naman mas lalo akong kinakabahan sapagka’t hindi ko siya gaanong kaclose, ngunit narito kami sa isang kwarto at nagpaplanong magkantutan para sa ikabubuti ng sakitin kong katawan. 

“Wag kang mag alala, bukas naman sa puso ko ang ginagawa ko” ang sambit niya sabay lapit sakin at kuha ng kamay ko.

“Matagal na kitang gusto, natatakot lang ako sa Kuya Gabriel mo. Lagi kasi akong binabantaan sa tuwing dumadalaw ako sainyo noon eh” ang natatawa niya pang pagkwento sabay kamot sakanyang batok na nagpalabas ng kanyang malaman na biceps.

Agad naman akong napakagat labi ng makita ko iyon.

“Pero ngayon nilakasan ko ang loob ko, dahil alam kong kailangan mo ako” ang sambit naman niya na ikinatingin ko sakanya ng deretso.

Bukod sa ilang ko sakanya ay nahihiya rin ako sa mga Kuya kong nasa labas lang ng kwarto, alam kong sa oras na may mangyari na saming dalawa ni Andrique—ay malaki ang posibilidad na mawala ako sa sarili sa oras na matikman ko ang tamod niya.

Nakakahiya lang na sobrang maingay ako sa tuwing tumataas na ang libido saking katawan at nawawalan nako ng kontrol kung ano bang dapat ko lang gawin at hindi dapat.

“Ready ka na ba? Sabihin mo lang kung kailan ka ready, maghihintay ako” Ang magalang niyang sambit na ikinalambot naman ng tuhod ko.

Ramdam ko na ang panghihina ng katawan ko kaya naman kahit nahihiya ako sakanya ay dahan dahan ko nang hinubad ang suot suot kong damit at shorts.

Kitang kita ko naman ang mapanuring mga mata niya na nakatingin sa katawan ko na animo’y isa akong dyamante na ngayon niya lang nakita.

Hindi naman kumawala ang malaking rolyo ng laway na kanyang nilunok habang nakatingin sa hubad ko nang katawan.

Tanging white na manipis na boxers nalang ang suot suot ko ngayon.

Gaya ng kulay ni Kuya Gabriel ay parang chocolate na gatas ang kulay naming dalawa, ngunit mas chocolate lang ng kaunti ang kulay ni Andrique na bagay na bagay naman sakanya lalo na’t gumagwapo siya sa kulay ng kanyang katawan.

“Ang ganda mo talaga grabe, ang perpekto mo kumpara sakin. Hindi ako makapaniwalang papayag ka sa pagboboluntaryo ko” ang mahinang sambit nito.

“Jusko” ang segunda niya pa gamit ang mahinang boses, ngunit sapat na para marinig ko ito ng malinaw.

“Ibibigay ko lahat ng meron ako sayo” ang sambit pa niya.

Dagli niyang hinubad ang kanyang pantalon at tumambad saakin ang pinagmamalaki niyang kargada na nakaalpas na suot niyang boxers.

“Sorry” ang paumanhin nito lalo na’t tigas na tigas talaga ito at basang basa na ang boxers niya ng paunang katas.

“Sorry talaga” ang sambit ulit nito na ikinatango ko lang.

Nakakamangha lang na may ganito pala talagang kalalaking burat sa mundo, sa laki nito ay parang hihimatayin ako.

Tapos nakaya ko manlang ang kay Kuya Gabriel na mas mataba iyon kesa sa burat nitong si Andrique.

“Hindi naman talaga ako ganito kalibog, nagkataon lang kasi matagal na kitang gustong gusto, hindi ko lang mapigilang maexcite” ang pag amin niya na ikinangiti ko lang naman lalo na’t hindi ko alam ang sasabihin ko.

“Pwede ko bang kainin ang butas mo?” Ang biglang request niya na bahagyang ikinatigil ko naman sa kinatatayuan ko.

❦ ⋆˚✿˖ °𐙚 ⊹ ࣪ ˖ ᡣ𐭩 °❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔*:･˚˖𓍢ִ໋❀

AUTHOR’S NOTE

Isang Congolese Ecuadorian ang bagong character na sumulpot sa mundo ng Familia Moreno.

Ano kayang dalang hatid ng 12 inches niyang b*rat sa magulong mundo ni Elijah at ng Moreno Brothers?

Siya ba ang magiging mitsa kung saan tuluyang madadamay muli ang iba pang kapatid ni Gabriel?

O siya nalang ang tanging tao na pupuno sa pangangailangan ni Elijah, na tuluyang magpapalayo sa posibilidad na may mangyari sa pagitan ni Elijah at iba pa niyang mga kuya?

CHAPTER 14

ELIJAH

Dahan-dahan akong tumango, na animo’y nabusalan at hindi na makapagsalita dahil sa bilis ng tibok ng puso ko.

Lumapit si Andrique at banayad akong pinahiga sa kama.

Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking balat, isang sensasyong nagpadaloy ng kuryente sa buong katawan ko.

Ngunit bago pa man madampi ang kanyang labi sa akin, isang malakas na kalabog ang nagpayanig sa buong silid.

BOOM!

Bumukas

nang

marahas

ang pinto at

humampas

ito sa

pader

.

Doon, nakatayo si Kuya Gabriel, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit, at ang kanyang mga kamao ay nakakuyom hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko.

“PUT*NGINAMO!” ang malakas na sigaw ni Kuya Gabriel na bumasag sa katahimikan ng silid.

Napaigtad ako at mabilis na hinila ang kumot para itago ang aking kahubdan sa sobrang pagkagulat.

Si Andrique naman ay mabilis na tumayo, bagaman bakas ang gulat ay hindi siya nagpatinag sa presensya at tangkad ng aking kuya.

“Gabriel, napag-usapan na natin ’to sa labas-” ang pagsubok ni Andrique na pakalmahin ang sitwasyon, ngunit hindi siya pinatapos nito at mabilis itong sumabat.

“WALA AKONG PAKIALAM SA PINAG-USAPAN NIYO! T*NGINA NIYO!” ang gigil at galit na galit na hiyaw ni Kuya Gabriel, habang humahakbang papasok, at ang bawat yapak ay tila kulog na nagbabantya ng panganib.

“Akala niyo ba ganoon lang kadali ’yon? Na papanoorin ko lang habang ang kapatid ko ay… ay…”

Hindi niya naituloy ang sasabihin dahil sa sobrang poot at napahilamos nalang sa sariling mukha sa sobrang prustrasyon.

Tumingin siya sa akin, at sa likod ng galit na iyon, nakita ko ang isang emosyong hindi ko maipaliwanag - selos

, sakit, at isang uri ng

pagmamay-ari

na tanging kaming dalawa lang ang

nakakaalam

.

“Kuya, kailangan ko ’to para sa kalusugan ko…” mahinang bulong ko, habang banaag sa boses ko ang panginginig.

“ALAM KO!” lumingon siya sa akin, samantalang ang kanyang dibdib ay bumababa at tumataas sa sobrang tindi ng kanyang nararamdaman.

“Pero hindi sa put*nginang harapan ko! Hindi sa paraang parang wala akong kwentang lalaki na nakatayo lang sa labas habang naririnig kitang umuungol sa ilalim ng ibang tao!”

Lumingon siya kay Andrique at itinuro ang pinto.

“LUMABAS KA, ANDRIQUE! Bago ko makalimutang kaibigan ka ni Marco at bago ko madurog yang pagmumukha mo!”

“Gabriel, huwag kang maging makasarili!” ganting sigaw ni Andrique, na nagsisimula na ring mawalan ng pasensya.

“Si Elijah ang nakataya dito, hindi ang pride mo!

“Sinasabi ko sa’yo, Andrique… lumabas ka habang nakakalakad ka pa ng maayos” banta ni Kuya Gabriel sa mas mababang tono, na mas nakakatakot kaysa sa kanyang pagsigaw kanina.

Narinig namin ang mabilis na yabag nina Kuya Rafael at Kuya Diego na patungo sa kwarto dahil sa ingay.

Sa sandaling iyon, alam kong hindi lang ang kalusugan ko ang nakasalalay, kundi ang kapayapaan ng pamilyang ito na unti-unti nang nagkakagulo dahil sa isang kakaibang pangangailangan.

Hindi na nakapagpigil si Andrique sa mga banta ni Kuya Gabriel.

Sa gitna ng tensyon, mabilis na bumulusok ang kamao ni Andrique at tumama nang malakas sa panga ni Kuya Gabriel na ikinasigaw ko sa gulat.

“Ano ba?!!” Ang natataranta kong Asik habang hawak hawak ang kumot ng mahigpit.

“Wala kang karapatang diktahan ang buhay niya kung ikamamatay niya ang pride mo!” bulyaw ni Andrique.

Samantalang napaupo naman si Kuya Gabriel sa lakas ng tama ng suntok ni Andrique, ngunit mabilis itong nakabawi.

Sa isang iglap, tila nagdilim ang paningin ni Kuya Gabriel at sinunggaban ang kwelyo ni Andrique bago ito pinasabugan ng isang malakas na suntok sa sikmura, kasunod ang isang uppercut na nagpabagsak sakanya sa sahig.

“GABRIEL! ANDRIQUE! TAMA NA!”

Biglang pumasok sina Kuya Rafael at Kuya Diego, agad nilang hinarangan ang dalawa bago pa humantong sa mas madugong pagtutuos ang away.

Si Rafael ang humawak sa nanggagalaiting si Gabriel, habang si Diego naman ang tumulong kay Andrique na tumayo.

“Ano ba ’tong kagaguhan na ’to?!” sigaw ni Kuya Rafael.

“Gabriel, nasa kabilang kwarto lang kami, naririnig namin ang bulyawan niyo!

Buhay ni Elijah ang usapan dito, hindi yang potanginang pride mo!“

Humarap si Kuya Diego kay Andrique na kasalukuyang nagpupunas ng dugo sa labi.

“Andrique, pasensya na. Pero mas mabuting umalis ka muna. Hindi magandang ganito ang atmospera habang ginagawa ang procedure para kay Elijah. Umalis ka na bago ka pa mapatay ng kapatid ko.”

“Pero kailangan ako ni Elijah-” pagpupumilit ni Andrique.

“UMALIS KA NA!” segunda ni Rafael.

“Kami na ang bahala rito. Sige na, bago ko pa bitawan si Gabriel at hayaan siyang suntok suntukin ka ka.”

Walang nagawa si Andrique kundi kunin ang kanyang mga gamit.

Bago siya lumabas, sinulyapan niya ako nang may pag-aalala, ngunit ang matatalim na mata ni Kuya Gabriel ang tuluyang nagtaboy sa kanya palabas ng pinto.

Nang tuluyan nang makaalis si Andrique, bumitaw si Kuya Rafael sa pagkakahawak kay Kuya Gabriel.

Hingal na hingal si Kuya Gabriel, habang inaayos ang kanyang gusot na damit at pilit na pinapakalma ang sarili.

“Ano bang problema mo, Gabriel?” ang takang tanong ni Kuya Rafael, habang ang boses niya ay puno ng pagtataka at seryosong pag-uusisa.

“Kwalipikado na nga ’yung tao. Nakita mo ang video, nakita mo na ang ebidensya. Alam nating lahat na siya lang ang pag-asa para bumalik ang sigla ng katawan ni Elijah. Bakit mo pinipigilan?”

Nanatiling tahimik si Kuya Gabriel, at parang batang nakatingin lang sa sahig habang aburidong aburido ang mukha.

“Ano? Natameme ka na ngayon? Samantalang ang hambog hambog mo kanina.” hirit naman ni Diego.

“Bakit ka nagkakaganyan? May alam ka ba na hindi namin alam? O baka naman… may dahilan ka kung bakit ayaw mong may ibang humawak kay Elijah?”

Tumingin si Kuya Gabriel sa akin - isang tingin na puno ng bigat, lihim, at kung anong emosyong hindi niya magawang bigkasin sa harap ng aming mga kapatid.

Hindi ko alam kung hihingi ba siya ng tawad o kung muli niya akong susumbatan.

“Gabriel, tinatanong ka namin,” ulit ni Rafael.

“Bilang panganay, ikaw ang dapat na mas nakakaunawa. Bakit mo sinabotahe ang pagkakataon ni Elijah na tuluyang gumaling sa sakit niya?”

Sa halip na sumagot, huminga lang nang malalim si Kuya Gabriel.

Hindi siya naglabas ng kahit isang salita.

Tinalikuran niya kaming lahat at dire-diretsong lumabas ng kwarto, iniwan kaming tatlo na puno ng katanungan at ang katahimikang mas nakakabingi pa kaysa sa kanyang pagsigaw kanina.

Naiwan akong nakatulala sa pinto, yakap-yakap ang kumot.

Alam ko ang sagot.

Alam ko kung bakit.

Dahil sa bawat suntok na binitawan niya, hindi ang kalusugan ko ang ipinaglalaban niya - kundi ang pagmamay-ari niya sa akin. __

Nabalot ang gabi ng nakabibinging katahimikan.

Walang gustong magsalita, walang gustong magsimula ng usapan na alam naming hahantong lang sa panibagong gulo.

Pagkatapos ng nangyari, parang may makapal na pader na humarang sa aming lahat.

Si Kuya Gabriel ay tila naging anino sa loob ng bahay.

Hindi siya tumitingin sa amin, hindi rin siya nag-uutos.

Ginagawa niya ang gusto niya nang walang imik - kakain, maglilinis ng gamit, at agad na papasok sa kanyang silid.

Ang awtoridad na dati ay puno ng boses, ngayon ay napalitan ng malamig na presensya na mas nakakatakot pakitunguhan.

Sinubukan ko siyang lapitan kaninang hapunan, ngunit bago pa man ako makapagsalita ay nilagpasan niya na ako na tila ba isa lamang akong hangin.

Kaya naman, minabuti ko na ring manahimik.

Nang tumama ang orasan sa alas-dose ng hatinggabi, ang buong bahay ay payapa na.

Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mahinang ugong ng aircon sa aking kwarto.

Ngunit hindi ako dinadalaw ng antok.

Samantalang ang lalamunan ko ay tuyot na tuyot, na parang disyertong naghahanap ng tubig - isang

epekto

marahil

ng aking

kondisyon

na lalong

lumalala

dahil sa stress na nangyayari dito sa bahay.

Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng silid.

Tahimik ang pasilyo; alam kong mahimbing na ang tulog nina Kuya Rafael at Kuya Diego sa kani-kanilang mga kwarto.

Pagbaba ko sa kusina, natigilan ako sa huling baitang ng hagdan.

Sa gitna ng dilim, tanging ang maliit na ilaw sa ibabaw ng lababo ang nagsisilbing liwanag.

Doon, sa may hapag-kainan, nakaupo si Kuya Gabriel.

May hawak siyang baso ng matapang na alak, at sa harap niya ay may halos kalahating bote na ng whisky.

Hindi siya gumagalaw, nakatitig lang siya sa kawalan habang paminsan-minsang itinitungga ang baso.

Saglit kaming nagkatinginan.

Inasahan kong sisigawan niya ako o tatanungin kung bakit gising pa ako, pero wala.

Wala akong nakitang emosyon sa kanyang mga mata - tanging pagod at isang uri ng dilim na hindi ko mawari.

Inalis niya rin agad ang tingin sa akin at muling tumitig sa kanyang baso.

Dahil sa takot na baka muling sumiklab ang galit niya, hindi ko na siya inabala.

Marahan akong naglakad patungo sa dispenser, kumuha ng tubig, at mabilis na nilagok iyon. Ang bawat lunok ko ay tila naririnig sa sobrang tahimik ng paligid.

Nang mapawi ang uhaw ko, hindi na ako nagdalawang-isip.

Hindi ko na hinintay na magsalita siya. Mabilis akong tumalikod at pumanhik pabalik sa itaas.

Pagpasok ko sa aking kwarto, agad kong isinara ang pinto at humiga sa kama. Binalot ko ang sarili ko ng kumot, pilit na ipinipikit ang aking mga mata. Ngunit sa likod ng aking isipan, hindi mawala ang imahe ni Kuya Gabriel na mag-isang umiinom sa dilim.

Alam kong may bagyong namumuo sa loob niya, at natatakot ako na sa oras na kumawala iyon, wala nang makakapigil sa kanya.

Sa gitna ng panghihina ng aking katawan, ang tanging nagagawa ko na lang ay ang maghintay sa kung anong mangyayari bukas.

Ipipikit ko na sana ang mga mata ko para makaidlip na at tuluyang makapagpahinga ng biglang may narinig akong katok mula sa labas ng aking kwarto.

“Tok….tok”

Ang bawat pintig ng puso ko ay tila sumasabay sa mahinang katok na nagmula sa labas ng aking pinto.

Hindi ito ang karaniwang malakas na katok ni Kuya Diego o ang dire-diretsong pagpasok ni Kuya Rafael.

Isang serye ito ng marahan ngunit madiing pagtama ng mga buko-buko ng daliri sa kahoy - isang

tunog

na puno ng

pag-aalinlangan

pero hindi

tumitigil

.

Dahan-dahan akong bumangon, samantalang ang aking katawan ay tila mabigat pa rin dahil sa sakit.

Nang buksan ko ang pinto, tila tumigil ang hanging pumapasok sa aking baga.

Doon, sa gitna ng madilim na pasilyo, nakasandal si Kuya Gabriel.

Ang kanyang buhok na dati ay laging maayos ay magulo na ngayon, ang ilang hibla ay dumidikit sa kanyang noo na basang-basa ng pawis.

Ang kanyang mga mata ay naniningkit, mapupula, at tila hirap na tumitig nang diretso dahil sa kalasingan.

Amoy na amoy ko ang singaw ng whisky na tila dumikit na sa kanyang balat.

Bago pa ako makapagtanong, mabilis siyang humakbang pumasok sa loob at isinara ang pinto sa likuran niya.

“K-Kuya-”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Sa isang mabilis at desperadong galaw, isinukbit niya ang kanyang kamay sa aking batok at ang isa naman ay sa likod ng aking ulo.

Hinila niya ako nang marahas palapit sa kanya, at bago pa ako makakibo, naramdaman ko na ang kanyang mga labi na sumakop sa aking bibig.

Hindi ito katulad ng mga halik sa pelikulang romance na banayad-ito ay magulo, basa, at puno ng pait ng alak.

Parang isang gutom na aso na ngayon lang nakakita ng pagkain pagkatapos ng mahabang panahon - ang kanyang mga ngipin ay paminsan-minsang tumatama sa labi ko, at ang kanyang hininga ay mainit at mabilis.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang pilit niyang isinisiksik ang kanyang katawan sa akin.

“Kuya, sandali!” buong lakas kong itinulak ang kanyang dibdib, hinihingal at gulat na gulat.

“Bakit? Ano ba ’tong ginagawa mo? Lasing ka na, Kuya Gabriel…” ang mahinang bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa takot at pagkalito.

Sa halip na lumayo, muli niyang hinawakan ang aking mukha.

Kupkop ng dalawa niyang malalaking palad ang aking mga pisngi, ang kanyang mga daliri ay madiing humahaplos sa ilalim ng aking mga mata. Habang banaag sa kanyang mukha ang prustrasyon.

Habang ang kanyang panga ay nanggigigil na tila ba may kung anong galit siyang pilit na sinusupil.

At doon, unti-unting nanginig ang kanyang labi.

Ang matatag na pader ni Kuya Gabriel ay gumuho sa harap ko.

Ang mga luha ay nagsimulang mamuo at mabilis na pumatak sa kanyang pisngi - isang tanawing hinding-hindi ko inakalang makikita sa lalaking kinatatakutan ng lahat.

Bigla siyang bumagsak sa kanyang mga tuhod.

Ang tunog ng pagtama ng kanyang buto sa sahig ay sapat na para manghina rin ang tuhod ko.

“Elijah… pakiusap,” paos at basag ang kanyang boses, punong-puno ng pagsisisi at sakit.

Iniyuko niya ang kanyang ulo, ang kanyang noo ay sumandal sa aking hita habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking bewang.

“Huwag siya. Pakiusap, huwag mong piliin si Andrique sa harapan ko mismo. Hindi kaya ng Kuya mo na makitang binababoy ka ng ibang lalake”

“Kuya, kailangan ko ’to para gumaling ang katawan ko, alam mo ’yan-”

“ALAM KO!” sigaw niya nang pabulong, isang prustradong hiyaw na tila sumasakal sa kanya.

Iniangat niya ang kanyang mukha na punong-puno ng luha, samantalang ang kanyang mga mata ay nagniningas sa desperasyon at pangungulila.

“Pero nagseselos ako, Elijah! Nagseselos ako na halos hindi na ako makahinga! Hindi ko maintindihan… hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito, pero ang maisip na hahawakan ka ng lalaking ’yon, na kukunin niya ang atensyon mo. Na makikipagkantutan ka sa lalakeng yon… parang binibiyak ang dibdib ko.”

Humigpit ang kapit niya sa damit ko, ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa paghikbi.

“Huwag siya, Elijah… kahit ano, gagawin ko. Kahit ako na lang. Huwag mo lang ipamukha sa akin na wala akong kwenta bilang kuya mo… o bilang lalaki sa buhay mo.”

Napatulala ako sa kanya, nararamdaman ko ang init ng kanyang mga luha na tumatagos sa aking suot na short.

Ang pinakamalakas na lalaking kilala ko ay narito sa paanan ko, durog na durog dahil sa isang emosyong hindi niya mapangalanan, ngunit sapat na para gawin siyang isang alipin ng sarili niyang pagnanasa at selos.

Umiling ako nang mabilis, pilit na kumakawala sa mahigpit niyang pagkakahawak.

“Kuya, hindi maaari… hindi na pwedeng maulit ’to,” ang nanginginig kong sabi.

“Yung nangyari sa atin noon - yung isang gabing ’yon - dapat na nating ibaon sa limot. Iyon na ang una at huli. Ayokong habang-buhay na lamunin ng konsensya sa tuwing titingin ako kina Kuya Rafael at Kuya Diego.”

Ngunit parang walang naririnig si Gabriel. Sa halip na lumayo, mas lalo siyang sumiksik sa paanan ko, ang kanyang mga braso ay nakapulupot sa aking binti na parang isang asong ayaw bumitaw sa kanyang amo.

Ang kanyang paghikbi ay nauwi sa mahihina at desperadong ungol ng pagsusumamo.

“Hindi ko kayang ibaon ’yon, Elijah… dahil doon lang ako naging masaya,” bulong niya, ang boses niya ay malapot dahil sa alak at sipon.

“Gamitin mo ang katawan ko. Kung kailangan mo ng gamot, kung kailangan mo ng semilya para sa kalusugan mo, ako na lang! Huwag kang maguilty… dahil gusto ko ’to. Gustong-gusto ko na ako ang gumagawa niyon sa’yo.”

“Lasing ka lang, Kuya! Bukas pagsisisihan mo rin ang lahat ng sinasabi mo!” pilit ko siyang itinatayo para itulak palabas ng pinto.

“Kailangan mong matulog. Lumabas ka na sa kwarto ko, pakiusap.”

Ngunit parang isang batang naglulupasay, mas lalong bumigat ang kanyang katawan.

Tumulo ang mas maraming luha mula sa kanyang mga mata habang nakatingala sa akin - isang anyo ng obsesyon na ngayon ko lang nakita sa kanya.

“Hindi ako lasing… ngayon lang ako naging tapat,” pagmamakaawa niya, ang kanyang boses ay tila isang bata na takot na takot maiwan.

“Elijah, ako ang pinakamagaling na lalaki na mahahanap mo. Mas malaki ako kay Andrique, mas kaya kitang protektahan… mas mahal kita kaysa sa kahit sino sa mundong ito! Gagawin ko ang lahat… kahit maging aso mo ako, kahit anong gusto mo, susunod ako. Huwag mo lang akong ipagtabuyan.”

Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit ito sa kanyang basa at mainit na pisngi.

“Mahal na mahal kita, Elijah. Higit pa sa pagiging magkapatid. Handa akong masunog sa impiyerno, huwag mo lang ibigay ang sarili mo sa ibang lalaki.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang bawat salita niya ay tila isang tanikalang pilit na humihila sa akin pabalik sa isang madilim na sikreto.

Paano ko siya palalabasin kung ang bawat hikbi niya ay nagpapahina sa desisyon kong lumayo?

CHAPTER 15

ELIJAH

Sa isang iglap, tila nagkaroon ng biglang lakas si Kuya Gabriel.

Mabilis siyang tumayo mula sa kanyang pagkakaluhod at muling sinakop ang aking mukha ng kanyang malalaking palad.

Bago pa ako makahinga, muli niyang idiniin ang kanyang mga labi sa akin-isang halik na mas madiin, mas marahas, at puno ng mapait na determinasyon na burahin ang kahit anong pag-aalinlangan sa isip ko.

“Mmmph!”

Isang mahinang ungol ang kumawala sa aking lalamunan.

Pilit kong inilalayo ang aking mukha, ngunit ang kanyang mga braso ay parang bakal na nakakulong sa aking katawan.

Habang ang aming mga labi ay magkalapat, kinuha niya ang isa kong kamay.

Hindi ko mapigilan ang mapasinghap nang maramdaman ko ang init ng kanyang balat habang iginigiya niya ang aking mga daliri pababa.

Walang pasubali niyang ipinatong ang aking palad sa ibabaw ng kanyang boxers.

Doon, naramdaman ko ang matigas at pumipintig niyang pagkalalaki na tila gustong kumawala sa suot niyang panloob.

“K-Kuya… huwag…” ang ginitla kong bulong habang pilit na humihiwalay sa halik.

Ngunit sa halip na bumitiw, mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

Dahil sa laki ng kanyang katawan at ang pagiging batak niya sa trabaho at gym, tila naging isang maliit na manika ako sa kanyang mga bisig.

Ikinulong niya ako sa isang pagkakaakap na hindi ko matakasan, habang ang kanyang isang kamay ay nananatiling nakadiin sa likod ng aking palad, pinipilit akong damhin ang bawat pulgada ng kanyang katigasan.

“Dama mo ba?” paos niyang bulong sa aking tainga, ang kanyang hininga ay nagpapatayo ng mga balahibo ko sa batok.

“Dama mo ba kung gaano kita kagusto? Hindi ko ’to magagawa sa iba, Elijah. Sayo lang.”

Iginigiya niya ang kamay ko sa isang madiin na paghimas, pataas at pababa sa kanyang kargada.

Ramdam ko ang init na nagmumula sa kanya, isang enerhiyang tila humihigop sa natitira kong lakas.

Sa bawat paggalaw ng kamay ko na kontrolado niya, nararamdaman ko ang unti-unting pagguho ng aking depensa.

Ang takot at konsensya ko ay nakikipagbuno sa kakaibang init na nagmumula sa kanyang katawan.

Alam kong mali, alam kong kasalanan ito, pero ang pagiging agresibo at ang desperadong pakiusap ni Kuya Gabriel ay tila isang lason na dahan-dahang nagpaparalisa sa aking katinuan.

__

GABRIEL

Naramdaman ko ang bawat pintig ng puso ni Elijah sa ilalim ng aking mga palad, at kasabay niyon ay ang unti-unting pagkadurog ng huling piraso ng aking pagkatao.

Sa bawat paghikbi niya, parang may sumasaksak sa akin, pero mas matindi ang takot-ang takot na bukas, gigising ako at hindi na ako ang kailangan niya.

Tangina. Ang hirap huminga.

Ngayon ko lang naintindihan kung bakit ganoon na lang ang panginginig ng mga kamao ko sa tuwing may umaaligid sa kanyang mga lalaki noon pa man.

Akala ko, ginagampanan ko lang ang papel ko bilang panganay.

Sinasabi ko sa sarili ko na kailangan kong maging pader para hindi siya mawasak dahil sakitin siya.

Pero ang totoo, gusto kong gawin niya akong mundo niya.

Gusto ko, sa akin lang siya nakasandal sa tuwing may problema siya. Gusto ko, kapag naramdaman niya ang init ng isang lalaki, ay narito lang ako at handang ipaubaya ang katawan ko para sakanya.

Bago pa man siya tuluyang lumipat dito sa bahay, may madilim na akong hinala.

May mga gabing tinititigan ko siya habang natutulog at pakiramdam ko ay sinusunog ako ng sarili kong konsensya.

Dahil ang pagtingin ko sa kanya, ay hindi na gaya ng una. May bahid na ito ng obsesyon na nakakasakal, na kahit ako mismo, ay natatakot sa tindi ng nararamdaman ko para sakanya.

Noong gabing nangyari ang procedure-yung unang beses na kailangan niyang tanggapin ang semilya at kantot na mula sa akin para sa kalusugan niya-doon ko tuluyang napagtanto ang sarili ko.

Linoloko ko pa ang sarili ko sa una at pilit na sinisiksik sa isip ko na tulong ko lang sakanya ang ginawa ko.

Pero sa bawat segundong naroon ako sa loob niya, habang nararamdaman ko ang pagkapit niya sa balikat ko at ang pagsuko ng katawan niya sa akin… pakiramdam ko, naging buo ako.

Libog? Oo. Pero higit sa lahat, parang isang banal na koneksyon na hindi ko matatagpuan sa iba.

Doon ko naramdaman na sa gitna ng kasalanan, nahanap ko ang tanging bagay na nagpapatibay sa akin.

Pinilit kong itanggi.

Nagpanggap akong strikto, malamig, at walang pakialam pagkatapos niyon.

Pero nang makita ko ang hayop na Andrique na iyon kanina… nang marinig ko ang pagmamayabang niya tungkol sa kung anong kaya niyang ibigay kay Elijah, parang may kung anong hayop na kumawala sa dibdib ko.

Nanikip ang lalamunan ko sa selos.

Hindi ko kayang isipin na may ibang lalasap at hahawak sa kanya.

Hindi ko kayang isipin na ang katawan ni Elijah-ang katawan na ako ang nag-alaga, ako ang nagprotekta-ay hihimayin ng ibang tao.

“Elijah…” bulong ko, ang boses ko ay basag na at amoy-alak, habang idinidiin ko ang kamay niya sa aking katigasan.

“Huwag siya, pakiusap… hindi ko kaya.”

Gusto kong isuka ang lahat ng pride na mayroon ako.

Wala na akong pakialam kung isipin niyang baliw ako o lasing lang.

Ang totoo, mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya sa paraang ikasusunog ko sa impiyerno. At kahit alam kong tinitingnan niya lang ako bilang Kuya Gabriel niya- ang kuya niyang laging galit, laging seryoso -handa akong maging basahan sa harap niya.

Handa akong lumuhod at magmakaawa habambuhay, huwag lang siyang mawala sa akin.

“Dama mo ba ’to?“madiin kong sambit, habang ang mga luha ko ay tumutulo na sa kanyang balat.

“Sayo lang ’to naging ganito. Sayo lang ako naging mahina. Gamitin mo ako, Elijah. Saktan mo ako, pero huwag mong hahayaan na iba ang humawak sa’yo. Akin ka lang… please, akin ka lang.”

Habang nakatitig ako sa mga mata ni Elijah, nakita ko ang pag-agos ng kanyang mga luha.

Hindi ito yung luha ng takot o pagkasuklam. Kilala ko siya. Alam ko ang bawat buntong-hininga niya. Ang mga luhang ito… luhang puno ito ng kalituhan dahil sa likod ng takot niya, nararamdaman kong tumutugon din siya.

Na gusto niya rin ako.

“Kuya, hindi pwedeng ganito…” hikbi niya, ang boses ay halos maglaho sa dilim ng silid.

“Sina Kuya Rafael… si Diego, Marco at Lucas… nasa kabilang kwarto lang sila. Paano kung malaman nila? Paano tayo titingin ng deretso sa kanila?”

Hinaplos ko ang kanyang pisngi nang buong ingat, pinupunasan ang bawat luhang dumadaloy doon.

Sa sandaling ito, wala nang alak sa sistema ko-puro katotohanan na lang.

“Shhh… Elijah, makinig ka sa akin,”

bulong ko, ang boses ko ay puno ng katiyakan.

“Kung ang inaalala mo ay sila, hindi nila kailangang malaman. Atin lang ’to.

Isang sikreto na tayo lang ang nakakaalam. Hindi mo kailangang makonsensya dahil ako ang bahala sa lahat. Ako ang sasalo ng lahat ng bigat.“

Inilapit ko ang noo ko sa kanya, nilalanghap ang pamilyar at nakakalasing niyang bango.

“Ibibigay ko ang lahat, Elijah. Ang katawan ko, ang buhay ko… lahat ng kailangan mo para gumaling, para lumakas ka, saakin lang manggagaling lahat. Handa akong maging anino mo rito sa loob ng bahay basta sa gabi, akin ka.”

Doon ko naramdaman ang unti-unting paglambot ng kanyang katawan.

Ang pader na pilit niyang itinatayo ay tuluyan nang gumuho sa harap ng aking mga pagsusumamo.

Dahan-dahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata at sa unang pagkakataon, siya ang bahagyang sumandal sa akin.

Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya.

Sinakop ko ang kanyang mga labi sa isang halik na hindi lang basta pagnanasa-ito ay pag-angkin.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi, ang pagiging inosente ng bawat galaw niya.

Alam ko, at ramdam na ramdam ko na ako ang unang lalaking nakahalik sa kanya nang ganito.

Dahil virgin siya, ramdam ko ang pag-aalinlangan sa bawat tugon niya, kaya ako na ang nag-giya.

Pinamunuan ko ang aming paghahalikan, dahan-dahang tinutuklas ang kanyang bibig habang ang isa kong kamay ay nananatiling nakahawak sa kanyang kamay, madiing ipinaparamdam sa kanya ang tumitigas kong kargada sa loob ng aking boxers.

Bawat ungol na kumakawala sa kanya ay tila musika na nagpapatigas pa lalo sa akin.

Wala na si Andrique.

Wala na ang mundo sa labas.

Sa silid na ito, sa gitna ng hatinggabi, wala kaming ibang pagkakakilanlan kundi dalawang taong naghahangad sa isa’t isa.

Ang bawat haplos ko sa kanyang baywang, ang pagdiin ng katawan ko sa kanya-ito ang realidad na ipinaglaban ko.

Ibibigay ko sa kanya ang lahat, at sisiguraduhin kong hindi na niya kailanman hahanapin ang sustansyang kailangan niya sa ibang lalaki.

Nang dahan-dahan kong ilapag si Elijah sa malambot na kutson, parang tumigil ang mundo sa labas ng kwartong ito.

Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis niyang paghinga at ang sarili kong tibok ng puso na tila gustong kumawala sa dibdib ko.

Sa ilalim ng malamig na liwanag na tumatagos sa bintana, mas lalong nagliwanag ang maputi at makinis niyang balat-isang imaheng matagal ko nang pinapangarap pero pilit kong pinapatay sa isip ko.

“Elijah… tingnan mo ako,” ang mahinang bulong ko, ang boses ko ay paos at nangangatog sa sobrang pagnanasa.

Maingat kong hinubad ang manipis niyang boxer, at doon, lumantad ang kabuuan niya na tila isang obra maestrang ngayon ko lang nasilayan nang ganito kalapit.

“Napakaganda mo. Masyadong perpekto para sa isang tulad ko.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sinimulan ko ang pagdampi ng aking mga labi sa kanyang noo, pababa sa kanyang mga mata na puno pa rin ng luha.

“Sorry… sorry sa lahat,” bulong ko bago ko muling sinakop ang kanyang mga labi.

Ang halik na ito ay hindi na lasing; ito ay tapat, malalim, at puno ng pagsuyo.

Pinaglaruan ng dila ko ang kanya, tinuturuan siya kung paano tumugon, habang ang mga kamay ko ay marahang hinahaplos ang kanyang baywang.

Bumaba ang aking mukha sa kanyang leeg. Amoy na amoy ko ang bango niya-ang amoy ng sabon at ang natural na amoy ng balat niya na nakakalasing kaysa sa anumang alak.

Dinilaan ko ang gilid ng kanyang leeg, dinadama ang bawat panginginig niya sa bawat dampi ng mainit kong dila.

“Kuya… Gabriel…” ang malanding ungol niya.

At ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko ang nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Shh… ako lang ’to, Elijah. Damhin mo lang ako,” sagot ko habang unti-unting bumababa ang aking mga halik sa kanyang dibdib.

Ipinikit ko ang aking mga mata habang dinidilaan at sinisipsip ang kanyang mga nipples.

Ramdam ko ang pag-arkada ng kanyang likod sa sarap, at ang pagkapit ng kanyang mga daliri sa buhok ko.

Ang bawat haplos ko ay pagsamba sa bawat pulgada niya.

Ang puti ng balat niya ay sobrang taliwas sa sa akin-ang mga kamay ko na magaspang at sunog sa trabaho ay tila dumudumi sa kinis niya, pero hindi ko magawang lumayo.

Ipinagpatuloy ko ang pagbaba sa kanyang patag na tiyan.

Bawat halik ko roon ay may kasamang papuri.

“Napakakinis mo… parang porselana,” bulong ko bago ko dilaan ang kanyang pusod, paikot-ikot hanggang sa makarinig ako ng mas malalim na ungal mula sa kanya.

Hindi ko pinalampas ang kanyang mga hita.

Inabot ko ang kanyang mga binti, dahan-dahang hinahalikan ang mapuputi niyang balat hanggang sa dulo ng kanyang mga paa.

Nais kong iparamdam sa kanya na bawat bahagi ng katawan niya ay mahalaga sa akin. Na sa gabing ito, wala akong ibang gustong pagsilbihan kundi siya.

“Elijah,” sabi ko habang nakatingala sa kanya mula sa gitna ng kanyang mga binti, ang aking mga mata ay punong-puno ng debosyon.

“Simula ngayon, walang ibang lalaking pwedeng tumitig sa’yo nang ganito. Akin ang bawat hininga mo. Akin ang bawat bahagi ng balat na ’to.”

Muling nagtagpo ang aming mga labi, isang malalim at basang halik na tila gustong ubusin ang lahat ng hangin sa aming mga baga.

Habang abala ang dila ko sa pakikipaglaro sa kanya, ang mga kamay ko ay dahan-dahang gumapang sa bewang niya, humawak sa garter ng suot kong boxers.

Dahan-dahan ko itong ibinaba.

Sa bawat pulgada ng balat na nalalantad, nararamdaman ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Nang tuluyan itong mahulog sa sahig, kumawala ang aking pagkalalaki-madiin, matigas, at pumipintig sa init.

Ramdam ko ang panlalaki ng mga mata ni Elijah nang muli akong humiga sa ibabaw niya.

Doon, sa gitna naming dalawa, nararamdaman niya ang bigat at haba ng sa akin na nakadapat sa kanyang malambot na tiyan.

Ipinatong ko ang kabuuan nito sa kanyang katawan para masukat kung hanggang saan ito aabot.

Pareho kaming napa-awang ang labi.

Mula sa pinakapuno nito sa ibaba ng kanyang pusod, ang dulo nito ay halos humahalik na sa gitna ng kanyang dibdib, malapit sa kanyang puso.

Isang mahinang tawa ang kumawala sa amin-isang halo ng kaba, gulat, at hindi makapaniwalang reaksyon sa laki ng pagkakaiba ng aming mga katawan.

“Jusko, Kuya…” bulong ni Elijah, bakas ang tunay ang takot sa kanyang mga mata habang nakatingin sa tila dambuhalang laman na nakapatong sa kanya.

“Paano… paano ’yan papasok? Baka mapunit ako, baka mamatay ako sa laki niyan.”

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga hita.

Ang takot niya ay totoo, lalo na’t nakikita niya nang malinaw kung gaano ito kataba at kahaba kumpara sa kanyang maliit na pigura.

Hinawakan ko ang kanyang magkabilang kamay at hinalikan ang kanyang mga palad para pakalmahin siya.

“Elijah, tumingin ka sa akin,” malambot kong sabi, ang boses ko ay puno ng kasiguraduhan.

“Nagawa na natin ’to, natatandaan mo? Noong unang beses… kinaya mo kahabaan ko. Dahil ang katawan mo, ay ginawa para sa akin.

Tatanggapin mo ako nang buo, dahan-dahan, gaya ng dati.“

Hinaplos ko ang kanyang pisngi, pilit na binubura ang takot sa kanyang isip.

“Hinding-hindi kita sasaktan nang hindi mo gusto. Pakikinggan ko ang bawat ungol mo. Magtitiwala ka ba sa akin?”

Nakatitig lang siya sa akin, hingal na hingal, habang ang init ng aking kargada ay patuloy na nanunuot sa balat ng kanyang tiyan.

Dahan-dahan siyang tumango, isang pagsukong puno ng tiwala, kahit na alam naming pareho na ang susunod na mangyayari ay susubok sa hangganan ng kanyang katawan.

Dahan-dahang bumitaw si Elijah sa aking pagkakahawak at, sa gitna ng katahimikan ng silid, ay marahan siyang umupo.

Ang kanyang mapuputing balat ay tila nagniningning sa dilim, at sa kanyang mga mata ay rumehistro ang isang bagong uri ng determinasyon-isang halo ng pagnanasa at ang pag-ako sa kanyang papel bilang tanging sisidlan ng aking init.

“Kuya… ako naman,” bulong niya, ang boses ay nanginginig pero puno ng awtoridad.

“Ako ang nasa itaas ngayon. Gusto kong makita kung paano ka sumusuko sa akin.”

Hindi ako nakakilos nang dahan-dahan siyang gumapang sa ibabaw ko, ang kanyang mga tuhod ay nasa magkabilang gilid ng aking mga hita.

Sa posisyong ito, mas lalo kong naramdaman ang pagiging maliit niya, pero ang kanyang presensya ay tila dambuhala sa aking paningin.

Sumunod ako.

Hinayaan ko ang sarili kong maging alipin ng kanyang bawat kumpas.

Dahan-dahang yumuko si Elijah, ang kanyang mahabang buhok ay humahaplos sa aking tiyan bago niya muling mahawakan ang aking burat.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga daliri nang balutin niya ng palad ang aking katigasan.

Mula sa aking posisyon sa ilalim, kitang-kita ko ang tindi ng tambok ng ari ko na tila sumusuka na ng malapot na paunang katas sa gitna ng kanyang mga daliri.

“Nghhh… Kuya Gabriel,” mahina niyang ungol, isang bulong na kami lang ang nakakarinig sa loob ng apat na sulok ng silid.

“Bakit… bakit ang lagkit na agad nito?”

Dinilaan niya ang kanyang mga labi, at nang magsimula siyang bumaba para isubo ang dulo, naramdaman ko ang pagsabog ng kuryente sa buong katawan ko.

SLURP. GLUCK.

Isang basang tunog ang umalingawngaw sa pagitan namin.

Nilunod ni Elijah ang dulo ng aking pagkalalaki sa loob ng kanyang mainit at masikip na bibig.

Ang bawat sipsip niya ay marahas pero masuyo-isang malaway na galaw na tila ba bawat patak ng precum ko ay isang kayamanan na hindi niya pwedeng bitawan.

“Nghhh… f-f*ck, Elijah…“ungot ko, habang ang mga kamay ko ay bumaon sa kutson para pigilan ang sarili kong marahas na umabante.

Pinapanood ko siya mula sa ibaba.

Ang kanyang mga pisngi ay lumulubog sa bawat malalim na hila ng kanyang bibig. Sa bawat labas-pasok niya, ang tunog ng laman sa laman at ang basang pagsupsup ng kanyang laway na humahalo sa aking katas ay nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa balat ko, at ang paraan ng paggamit niya ng kanyang dila para paikutan ang bawat ugat ng aking burat ay tila ba sinusubok ang hangganan ng aking katinuan.

“Mmmph… gluck… ngh…” ang mga ungol niya ay nakakubli sa loob ng kanyang bibig, mga tunog ng paglunok na punong-puno ng pagnanasa.

Bigla siyang tumigil at tumingin sa akin, ang kanyang mga labi ay nagniningning sa lagkit.

“Ang sarap, Kuya… ang sarap ng lasa nitong burat mo. Gusto ko pa.”

Sa isang iglap, mas naging agresibo siya.

Gamit ang kanyang dalawang kamay para suportahan ang aking tambok, isinagawa niya ang isang malalim na deeptroat.

Isinagad niya ang aking kabuuan hanggang sa dulo ng kanyang lalamunan.

Kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang leeg at ang pag-umbok ng kanyang panga dahil sa kapal ko na halos hindi niya na kayang tanggapin.

“Nghhh! Putangina S-sagad, Elijah… ganyan nga,” ang hikbi ko sa sobrang sarap.

Ang bawat supsop niya ay tila isang mainit na yakap sa loob ng kanyang bibig, pinipiga ang bawat ugat ko, pinapaakyat ang lahat ng init mula sa aking puson patungo sa aking utak.

Ang ingay ng bawat malaway na pagsipsip niya ay tila isang lihim na usapan naming dalawa-isang ritwal na nagpapatunay na sa gabing ito, sa ilalim ng kanyang pamumuno, wala nang ibang lalaking pwedeng makagawa nito sa kanya.

“Ibibigay ko lahat, Elijah… sa’yo lang,” bulong ko, habang ang aking mga mata ay nakapako sa kanya, sa bawat galaw ng kanyang ulo na tila ba nilalamon ang buong pagkatao ko para lang mabuhay siya.

CHAPTER 16

GABRIEL

Napapikit ako nang mariin habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang malambot na buhok.

Ramdam ko na ang huling hantungan ng init na ito-ang bawat ugat sa aking burat ay tila sasabog na sa tindi ng presyong nararamdaman ko dahil sa galing niyang sumuso ng burat.

“E-Elijah… ayan na asawa ko… p*tangina, lalabas na!” hikbi ko sa gitna ng naghahalong sarap at kaba.

Mabilis kong hinablot ang unan sa tabi ko at idiniin ito sa aking sariling bibig.

Ayokong marinig nina Rafael sa kabilang kwarto ang ungol ng isang lalaking tuluyan nang nilalamon ng kalibugan.

Sa ilalim ng unan, ang aking mga sigaw ay naging mahina at paos na huni na lang, habang ang buong katawan ko ay nagsimulang manginig at manigas.

“NGHHH-MMMPH!”

Sa isang malakas na bugso, naramdaman ko ang unang pagsabog ng sago sagong semilya mula sa burat ko.

Isang bulto ng mainit, malapot, at makremang semilya ang humulas mula sa aking kaibuturan patungo sa kanyang lalamunan.

Kasabay ng pagputok na iyon ay ang marahas na pagpintig ng aking ari sa loob ng kanyang bibig-bawat pintig ay naglalabas ng mas marami pang gamot na tila walang katapusan.

Doon ko binitawan ang unan, dahil sa sobrang gulat sa nakita ko.

Sa halip na mabilaukan o lumayo, dahan-dahang inilabas ni Elijah ang aking burat mula sa kanyang bibig, pero hindi siya lumayo.

Nanatili siyang nakaluhod sa pagitan ng aking mga hita, nakatingala sa akin na ang mga mata ay naniningkit sa tindi ng sarili niyang init.

Inilabas niya ang kanyang dila-mapula, basa, at nanginginig. Habang ang aking burat ay patuloy na pumipintig at nagpapatalsik ng mainit na tamod sa kanyang mukha at dibdib, dahan-dahan niyang nilalaplap ang bawat patak na lumalabas.

Tila isang gutom na kuting na sumasamba sa bawat talsik ng aking pagkatao.

“T-tingnan mo, Kuya Gabriel…” bulong niya, ang boses ay parang isang sirena na nambubusal sa aking katinuan.

“Tingnan mo kung paano ko iniinom ang katas mo.”

Pinapanood ko kung paano niya idinidikit ang dulo ng kanyang dila sa butas ng aking ari, sinasalubong ang bawat bugso ng aking semilya.

Ang paraan ng paglunok niya-yung marahas na pag-igting ng kanyang leeg habang nilalagok ang malapot na likido-ay tila isang bastos na palabas na sadyang ginawa para sa akin.

Ang inosente kong bunso ay tila nagmistulang isang bihasang parausan sa harap ko, hayok na hayok sa bawat patak ng aking katas.

Dahil sa paningin na iyon-ang makita ang sarili kong semilya na dumadaloy sa kanyang dila at dahan-dahang nilulunok ng mahal ko-ang lalong nagpapabaliw sa katawan ko.

Ang aking balakang ay kusa nang tumitigwas, tila pilit na isinusuka ang huling patak ng buhay at esensya na mayroon ako.

“F*ck, Elijah! S-sipsipin mo…lamutakin mo lahat!” ungot ko, ang aking paningin ay tuluyan nang nagdilim sa tindi ng rurok na nararanasan ko.

Hindi siya huminto hanggang sa huling pintig ng aking ari.

Bawat bakas ng puting likido sa aking balat ay nilinis niya gamit ang kanyang dila, tinitiyak na walang masasayang.

Nang matapos ang lahat, tumingin siya sa akin, ang gilid ng kanyang labi ay may bahid pa ng aking puting katas, at isang mapaglaro ngunit mapang-angking ngiti ang sumilay sa kanyang mukha.

Sa sandaling iyon, alam ko na… wala nang atrasan to.

Ang pangyayaring ito ay hindi na lang basta para sa kanyang buhay; ito ay naging pagsamba naming dalawa sa apoy na kaming dalawa mismo ang nagparikit.

Pagkatapos ng huling bugso ng aking pagputok, hindi ko hinayaang lumamig ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Sa tindi ng adrenaline at ng naglalagablab na pagnanasa na hindi pa rin napatay ng aking paglabas, marahas ngunit may halong pag-iingat kong hinawakan ang maputi at malambot niyang puwitan.

Dahil sa laki ng aking katawan at sa lakas ng aking mga braso na sanay sa mabigat na trabaho, madali ko siyang naigaya at naipa-ikot.

Sa isang iglap, binaligtad ko ang aming posisyon para maging 69.

Ang kanyang masikip at kulay-rosas na butas ay nasa tapat na ng aking mukha, habang ang aking burat na nananatili pa ring matigas at tumitibok-tibok ay nasa tapat naman ng kanyang bibig.

Hindi ako nag-aksaya ng panahon. Inilibing ko ang aking mukha sa pagitan ng kanyang mga hita at hinalikan nang marahas ang kanyang puwitan.

Kinain ko ang kanyang butas na parang isang baliw na gutom na gutom na aso.

Isang malalim at basang dila ang iginuhit ko sa kanyang pinaka-sensitibong bahagi, dahilan para mapasinghap nang malakas si Elijah.

“H-haaaah! K-Kuya!”

Mabilis kong itinakip ang isa kong kamay sa kanyang bibig para supilin ang kanyang boses.

Ayokong lumampas ang ingay niya sa labas ng pintong ito.

Habang ang aking palad ay nakadiin sa kanyang mga labi, ipinagpatuloy ko ang marahas na paglaplap sa kanyang butas.

Para akong isang gutom na Leon na ngayon lang nakatikim ng karne-marumi, hayok, at walang pakialam sa kahit na anong limitasyon.

Dinidilaan ko ang bawat sulok ng kanyang butas na parang isang asong naglilinis sa kanyang amo, pero may kasamang malisya at pagnanasa.

Itinuring ko ang kanyang puwitan na parang isang pinggan ng pinakamasarap na pagkain na matagal kong ipinagkait sa aking sarili.

Ang init ng kanyang balat at ang kakaibang amoy ng kanyang katawan ay lalong nagpapadilim sa aking katinuan.

Habang abala ang dila ko sa pagpapakasasa sa kanyang ibaba, naramdaman ko ang muling pagbalot ng kanyang mainit na bibig sa aking burat.

Kahit kalalabas ko lang, ang bawat sipsip niya at ang paglalaro ng kanyang dila sa aking ulo ay nagpapanatili sa aking katigasan.

Napakagulo ng aming mga hininga.

Ang basang tunog ng aking dila sa kanyang butas at ang malaway na tunog ng kanyang bibig sa aking ari ay naghalo-halo sa tahimik na silid.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan habang nilalamon ko ang kanyang pagkatao.

Para kaming dalawang hayop na wala nang ibang kilala kundi ang sarap na hatid ng bawat isa-isang sikretong kantutan na tuluyan nang naging isang maruming pagsamba sa laman.

Sa gitna ng aming posisyong 69, hindi ako nakuntento sa dila lang.

Habang ramdam ko ang mainit na bibig ni Elijah na pilit nilulunod ang aking burat, inabot ko ang aking sariling laway at pinahiran ang aking mga daliri bago ko ito idiniin sa kanyang masikip na butas.

Dahan-dahan kong itinulak ang aking hintuturo.

Isang mahaba at basang ungol ang kumawala sa ilalim ng aking palad na nakatakip sa kanyang bibig.

Napakasikip.

Ang bawat kalyo ng daliri ko ay ramdam ang pag-igting ng kanyang laman habang pilit nitong tinatanggap ang banyagang bagay.

Inikot ko ito sa loob, hinahanap ang bawat sulok, hanggang sa maramdaman kong unti-unti nang bumibigay ang kapit ng kanyang butas dahil sa dulas ng aking laway.

Nang maramdaman kong medyo lumambot na ang paligid, hindi ako nag-atubili.

Idinagdag ko ang aking gitnang daliri.

Ang tunog ng basang laman na nagkakiskisan-isang malagkit na chika-chika-ay umalingawngaw sa pagitan ng aming mga katawan.

Kita ko ang panginginig ng kanyang mga hita habang pilit kong binubuklat ang kanyang pagkatao.

Ang bawat paglabas-pasok ng dalawang daliri ko ay naglalayong ihanda siya para sa mas matindi pang pagsakop.

Sa huli, ipinasok ko ang aking pangatlong daliri.

Dito ko na narinig ang tunay na pag-ungol ni Elijah na tila ba hihimatayin sa tindi ng sensasyong nararamdaman niya.

Ang kanyang butas ay tuluyan nang bumukas, hindi na makayanan ang kapal ng tatlong daliri ko na sabay-sabay na bumubunot at nagtutulak.

Dahil sa laki at pwersa ng aking kamay, ang kanyang masikip na lagusan ay nagsimula nang bumuo ng hugis na “O”-isang bukana na nagniningning sa lagkit at handang-handa na para sa susunod kong gagawin.

Mabilis kong binunot ang aking mga daliri at hindi hinayaang sumara ang nabuong puwang. Agad kong ibinaling ang aking mukha at muling nilamon ang kanyang butas.

Dahil nakabuka na ito, walang kahirap-hirap na pumasok ang aking dila sa pinaka-kaibuturan ng kanyang lagusan.

Ibinabaon ko ang aking dila nang paulit-ulit, nilalasap ang bawat pulgada ng loob ni Elijah habang ang kamay ko ay nananatiling madiin sa kanyang bibig.

Ramdam ko ang pag-alon ng kanyang kalamnan sa loob habang ang dila ko ay tila naghahanap ng buhay sa gitna ng kanyang kailaliman.

Para akong isang hayop na ayaw nang tumigil, ninanamnam ang bawat higpit at init ng kanyang bukana habang nararamdaman ko pa rin ang bawat pagsipsip niya sa aking matigas na ari.

Napakadumi, napakalagkit, pero sa sandaling ito, wala nang mas sasarap pa sa ganitong uri ng pagpapakasasa sa katawan ng taong tanging ako lang ang pwedeng humawak.

Mabilis kong inilayo ang aking sarili sa bibig ni Elijah nang maramdaman kong muling bumubugso ang init sa aking puson.

“Sandali… Elijah, lalabasan na naman ako,” paos kong babala.

Hindi ko akalaing sa ganito kabilis na pagkakataon ay muling manunumbalik ang aking katigasan.

Ngunit sa halip na tumigil, si Elijah na ang nagdesisyon.

Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang lula ng pagnanasa na hinaluan ng determinasyon.

“Kuya… ipasok mo na. Gusto kitang maramdaman sa loob,” bulong niya.

Dahan-dahan siyang umakyat sa ibabaw ko-cowgirl position na naglalantad sa lahat ng kanyang kagandahan.

Hawak niya ang aking burat habang dahan-dahan niyang itinututok ang kanyang butas sa dulo nito.

Ngunit sa unang dampi pa lang, napasinghap siya nang malalim.

“Jusko, Kuya… h-hindi ko yata kaya,” ang marahang hikbi niya, samantalang ang kanyang mga hita ay nanginginig habang pilit niyang pinapababa ang kanyang katawan.

“Napakalaki… t-tingnan mo, Kuya, halos triple ang laki niyan kaysa sa butas ko. P-papatayin mo yata ako?”

Nakita ko ang tunay na takot at hirap sa kanyang mukha habang ang dulo pa lang ng aking pagkalalaki ay pilit na binubura ang bawat tupi ng kanyang masikip na lagusan.

Hindi ko matiis na makita siyang nahihirapan.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang mga binti at hinila siya pababa, pabalik sa aking mukha.

Muli kong nilamon ang kanyang butas nang may higit na bagsik.

Ibinuhos ko ang lahat ng aking laway para basain ang bawat hibla ng kanyang kalamnan.

Dinilaan ko ito nang paikot-ikot, sinisiguradong wala nang tuyong bahagi, hanggang sa maramdaman kong muli siyang lumambot at bumuka.

“Ayan… ganyan nga, Elijah… magtiwala ka lang sa akin,” bulong ko habang muli ko siyang inalalayan na umupo.

Sa pagkakataong ito, dahil sa baha ng aking laway at sa tindi ng aking pagpapasabog sa kanyang ibaba, dahan-dahang pumasok ang ulo ng aking burat.

Isang malakas na pagsinghap ang kumawala kay Elijah, ang kanyang buong katawan ay nanginginig at napa-arko ang kanyang likod.

Nakita ko ang sakit sa kanyang mga mata-ang tindi ng pag-igting ng kanyang panga habang pilit niyang tinatanggap ang bawat milimetro ng aking burat.

Hinawakan ko ang kanyang mga kamay at mahigpit itong pinisil.

“Shhh… Elijah, tingnan mo ako. Maayos ang lahat. Dahan-dahan lang, asawa ko… at narito lang ako. Hindi kita pababayaan,” paninigurado ko habang unti-unti kong hinahayaang lumubog ang aking kabuuan sa loob niya.

Ang bawat pintig ng kanyang masikip na loob ay tila isang yakap na nagpapatunay na kahit gaano kasakit, ang katawan niya ay sadyang hinubog para sa akin lamang.

Sa gitna ng dahan-dahang pagsakop ng aking burat sa kanyang masikip na lagusan, hindi ko inalis ang tingin ko sa kanyang mga mata.

Nakikita ko ang bawat pintig ng kaba at ang pait ng sakit na pilit niyang tinitiis para lang tanggapin ang kabuuan ko.

Ang bawat milimetro ng paglubog ko ay tila isang pagsubok sa kanyang limitasyon.

Para maibsan ang kanyang pagdurusa, mabilis kong inabot ang kanyang batok at hinila siya palapit sa akin.

Isinara ko ang distansya sa pagitan naming dalawa at madiing sinakop ang kanyang mga labi ng isang halik na puno ng pagsuyo

“Ang sarap ng mga labi mo, Elijah… napakatamis,” bulong ko sa pagitan ng aming paghahalikan, habang ang dila ko ay mapaglarong nakikipagbuno sa kanya.

“Lasang-lasa ko ang init mo… huwag kang bibitiw, asawa ko . Konti na lang.”

Habang abala kami sa pagpapalitan ng matatamis at basang halik, dahan-dahan kong nararamdaman ang pagluwag ng kanyang mga kalamnan.

Ang dating matigas na pagtanggi ng kanyang butas ay unti-unting napalitan ng isang mainit na pagtanggap.

Ang sakit na kanina ay nakaukit sa kanyang mukha ay dahan-dahang naglaho, napalitan ng isang malalim na pagnanasa na tila hinihigop ako papasok.

Hanggang sa isang malakas na pagtulak, tuluyang lumubog ang kabuuan ng aking katambukannsa loob niya. Sagad. Walang natirang espasyo.

“NGHHH!”

“AHHH-NGHHH!”

Sabay kaming napaungol nang malakas sa gitna ng silid.

Ang tunog ng aming pagsasama ay umalingawngaw, isang malalim at paos na huni ng tagumpay at sukdulang sarap.

Ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang kailaliman na bumabalot sa bawat ugat ng aking ari, tila ba selyado na ang aming pagkakaisa.

Nakahilig si Elijah sa aking dibdib, hingal na hingal, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking mga balikat.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan habang pilit niyang ninanamnam ang bigat at tambok ko na nasa loob niya.

“K-Kuya Gabriel…” bulong niya, ang boses ay nanginginig at puno ng pagkamangha.

“Napakalalim… parang… parang buong braso mo ang nasa loob ko. Ramdam ko ’yung dulo ng burat mo… Punong puno ako, Kuya…Grabe” ang nangininig niyang urat habang namumuti ang mga mata.

Napapikit ako at bumaon ang aking mukha sa kanyang leeg, nilalanghap ang kanyang bango habang ang aking ari ay patuloy na pumipintig sa loob niya, dinadama ang bawat sikip at init ng tanging taong nais kong angkinin nang buo.

Dahan-dahang ipinatong ni Elijah ang kanyang mga palad sa aking dibdib para kumuha ng balanse.

Sa bawat marahang pag-angat niya ng kanyang balakang, naririnig ko ang malagkit at basang tunog ng laman naming naghihiwalay, ngunit laking gulat niya nang mapagtantong kahit halos itayo na niya ang kanyang buong katawan, ay hindi pa rin kumakawala ang aking burat sa loob niya.

“H-haaaah… K-Kuya,” ungot niya, ang boses ay isang basang bulong na puno ng pagkamangha.

“B-bakit ganoon? Ang t-taas na ng angat ko… p-pero parang hindi nababawasan ’yung nasa loob ko…”

Napapikit ako nang mariin habang ninanamnam ang sikip ng kanyang pag-ipit.

Dahil sa tindi ng haba at tambok ng aking ari, kahit ang pag-angat niya hanggang sa dulo ay tila hindi sapat para tuluyan akong lumabas.

Nanatili akong nakabaon sa kanyang kailaliman, isang katotohanang nagpabaliw sa kanyang katinuan.

“Nghhh… E-Elijah… h’wag kang tumigil,” paos kong hiling, ang aking mga kamay ay dahan-dahang gumagapang sa kanyang baywang para alalayan ang kanyang ritmo.

Muli siyang bumagsak nang dahan-dahan, pilit na nilulunod ang sarili sa kabuuan ko.

“AHHH-NGHHH…”

“NGHHH-MMMPH…”

Sabay kaming napaungol, isang mahaba at pigil na huni na kaming dalawa lang ang nakakarinig sa loob ng madilim na silid.

Ang bawat pag-upo niya ay tila isang pagsamba; nararamdaman ko ang dulo ng aking ari na muling humahalik sa pinakasulok ng kanyang loob, tila ba sadyang pinapalawak ang bawat espasyo sa kanyang tiyan.

Inulit niya ang pag-angat-mabagal, madulas, at puno ng tukso.

Hinahayaan niyang dumulas ang aking burat hanggang sa pinakadulo ng aking ulo, ramdam na ramdam niya ang bawat ugat na kumikiskis sa kanyang bukana, bago niya ito muling ibabaon nang buong-buo.

“Ang h-haba… p*tangina, Kuya, ang s-sarap,” bulong ni Elijah, ang kanyang mga mata ay naniningkit habang ang kanyang dila ay bahagyang nakalabas, nagniningning sa sarap.

“Ramdam ko… ramdam ko ’yung pag-ungkat mo sa loob ko sa bawat b-pagbagsak ko… nghhh!”

Sa bawat pag-angat at pag-lubog, ang basang tunog ng aming pagtatalik ay naging musika sa aming mga tainga.

Ang bawat pigil na ungot ni Elijah sa aking leeg ay tila nagpapatigas pa lalo sa akin, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang maputing hita, tinitiyak na bawat sentimetro ng aking kargada ay lalasapin niya hanggang sa huling patak ng aming lakas. _

_

Dahan-dahang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng silid.

Ang malumanay na indayog ni Elijah ay napalitan ng isang marahas at hayok na ritmo.

Ramdam ko ang pag-igting ng kanyang mga hita habang sinisimulan niyang itodo ang bawat bagsak.

“K-Kuya..b-bilisan m-mo pls,” hingal na bulong ni Elijah bago niya tuluyang binigyan ng laya ang kanyang katawan.

Nagsimula siyang mag-twerk sa ibabaw ko habang ang aking burat ay nananatiling nakabaon nang sagad sa kanyang kailaliman.

Ang bawat pag-alon ng kanyang puwitan ay tila isang marahas na piga sa aking katigasan.

Hindi na lang ito basta pag-angat at pagbaba; bawat pagbagsak niya ay may kasamang puwersa, tila ba sadyang gustong basagin ang aking balakang sa tindi ng bilis at diin.

PLAK. PLAK. PLAK.

Ang tunog ng aming mga laman na nagkakabanggaan ay umalingawngaw sa silid-isang bastos at basang tunog na lalong nagpasilab sa aming kalibugan.

Ang tambok ng aking ari ay ramdam ang bawat kiskis sa loob ng kanyang masikip na lagusan sa bawat pag-ikot at pag-twerk niya.

“Ahhh! Nghhh! K-Kuya! Ang s-sarap! P*tangina, ang s-sarap!” sunod-sunod na ungot ni Elijah sa impit na pamamaraan.

Ang kanyang mga mata ay nakatirik na sa sarap habang ang kanyang buong bulto ay nanginginig sa bawat mabilis na pag-angat at pagbaon.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, ginagabayan ang kanyang marahas na paggalaw habang ang aking balakang ay sumasalubong na rin sa bawat bagsak niya.

Ang ritmo ng aming pagtatalik ay tila wala nang preno sa sobrang pagkahayok naming dalawa sa isa’t isa.

“Nghhh! Elijah… f*ck, ganyan nga!” ungol ko, ang boses ko ay paos at puno ng pasasalamat habang hindi ko na alam kung san ko ipapaling ang aking ulo.

“S-salamat… salamat dahil ako ang pinili mo.”

Sa bawat marahas na pag-twerk ni Elijah, nararamdaman ko ang pagsisid ng dulo ko sa pinakasulok ng kanyang tiyan.

Ang bawat ungot niya ay musika sa aking pandinig-mga ungot na punong-puno ng pagpapakasasa sa laki at haba ng aking pagkatao.

“NGHHH! AH! AH! AH!”

Tuluyan nang nawala ang aming katinuan.

Ang bilis ng aming mga hininga ay sumasabay sa marahas na ritmo ng aming mga katawan.

Bawat “plak” ng kanyang puwitan sa aking hita ay nagpapadala ng kuryente na tila ba sa bawat segundong ito, wala nang ibang mahalaga kundi ang init na ito.

Ang inosenteng Elijah ay tila naging isang bihasang parausan sa ibabaw ko, binibigay ang lahat ng kanyang lakas para lang mapagsilbihan ang aking burat na tila ayaw nang kumawala sa loob niya.

Napapikit ako nang mariin habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kutson.

Ramdam ko na ang matinding pag-akyat ng init mula sa aking puson patungo sa dulo ng aking burat.

Sa bawat marahas at mabilis na pag-twerk ni Elijah sa ibabaw ko, tila binibilis din niya ang pagtapos sa aming pagsasama.

“E-Elijah… sandali! Hinto ka muna… p*tangina, lalabasan na ako!” paos kong utos, pero tila bingi ang bata sa tindi ng sarili niyang sarap.

Sa halip na huminto, mas lalo pa niyang binilisan ang pag-alog ng kanyang puwitan. Ang bawat pag-ikot niya sa tambok ng ari ko ay tila sinasadyang pigaing mabuti ang bawat ugat ko.

Naramdaman ko ang bahagyang inis.

Ayokong matapos agad ito nang mabilisan lang; gusto kong lasapin ang bawat sandali, gusto kong sadyang pahirapan ang sarili ko at siya sa sarap bago ang huling bugso.

Nang maramdaman kong nasa dulo na talaga ako at anumang sandali ay sasabog na ang aking semilya, mabilis kong hinawakan ang kanyang buong katawan at marahas siyang pinatigil.

“Sabi ko hinto!” madiin kong sabi. Mabilis kong hinubot ang aking burat mula sa kanyang masikip na loob.

Bago pa man ito tuluyang magpakawala ng puting katas, mabilis kong hinawakan nang mahigpit ang pinakapuno nito. Gamit ang aking malakas na kamay, piniga ko ang base ng aking dambuhalang ari para pigilan ang bugso ng rurok.

Ramdam ko ang panginginig ng aking braso sa tindi ng presyon, pinipigilan ang orgasmong pilit na kumakawala.

Hiningal ako habang hinihintay na humupa ang tindi ng pintig sa aking kargada. Nang masiguro kong ligtas na at hindi na ako puputok, binalingan ko si Elijah.

Bakas sa kanyang mukha ang pagkairita; ang kanyang mga labi ay naka-awang at ang kanyang mga mata ay tila nagrereklamo dahil sa biglaang pagkawala ng matigas na laman sa loob niya.

“Bakit mo itinigil, Kuya? Ang s-sarap na, eh…” inis niyang bulong, hingal na hingal pa rin.

“Makinig ka, Elijah,” sabi ko habang hinahaplos ang kanyang pawisang pisngi para amuin siya. “Masyadong mabilis ang ginagawa mo. Kapag itinuloy natin ’yung ganoong kabilis na ritmo, isang beses lang tayong matatapos at wala na. Gusto kitang mapagsilbihan nang matagal. Gusto kong punuin ka, pero hindi sa paraang mabilisan lang.”

Dahan-dahan kong inihiga si Elijah sa kama at muli akong pumuwesto sa itaas niya.

Hinawakan ko ang kanyang magkabilang hita at ibinuka ang mga ito nang malapad, inilalantad ang kanyang basang-basang butas na nagniningning pa rin sa aking laway at paunang katas.

“Ngayon, ako naman ang gagalaw,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay puno ng awtoridad at pagsuyo.

“Ako ang magdidikta ng bilis para tumagal tayo. Para bawat ugat ko, malasap mo nang maayos sa loob mo.”

Muli kong itinutok ang aking burat sa kanyang bukana, dahan-dahang ipinapasok ang ulo habang nakatitig nang malalim sa kanyang mga mata, sinisiguradong sa pagkakataong ito, bawat pagbaon ko ay tatatak sa kanyang kailaliman.

Dahan-dahan kong inihiga si Elijah sa kama at pumuwesto ako sa gitna ng kanyang mga binti para sa isang madiing missionary.

Upang mas lalong bumuka ang kanyang butas, inatasan ko siyang hawakan ang kanyang sariling mga binti at hilahin ito paitaas, malapit sa kanyang dibdib.

Doon, lalong bumuyangyang sa akin ang kanyang basang-basang butas, nagniningning sa lagkit at handang-handa na muling lamunin ang aking burat.

Hawak ko ang kanyang manipis na baywang gamit ang aking malalaking palad, tinitiyak na bawat galaw ko ay kontrolado ko nang buo.

“Dahan-dahan lang muna, Elijah… damhin mo ang bawat pulgada nitong burat ko na siyang medisina sa sakit mo,” bulong ko.

Sinimulan ko ang paggalaw sa isang mabagal at mapaglarong ritmo.

Sa bawat dahan-dahang pag-angat ko, sinisiguro kong ang dulo na lang ng aking ulo ang natitira sa loob niya bago ko ito muling ibabaon nang buong-buo.

“NGHHH…”

“AHHH-NGHHH…”

Sabay kaming napaungol sa tindi ng kiskisan.

Dahil sa bagal ng aking galaw, ramdam na ramdam ni Elijah ang bawat ugat ng aking burat na humahaplos sa kanyang masikip na dingding.

Ang dulo ng aking ari ay tumatama sa pinaka-kaibuturan niya, tila ba sadyang sinusukat ang hangganan ng kanyang loob.

“K-Kuya… p*tangina, ang s-sarap pero… hindi ko na kaya ang b-bagal masyado,” hikbi ni Elijah, ang kanyang mukha ay basang-basa ng pawis at ang kanyang mga mata ay nagmamakaawa.

“Bilis… Kuya Gabriel, bilisan mo! Itodo mo na ang kantot pls!”

Dahil sa pakiusap niya, wala na akong itinira.

Mula sa mabagal na ritmo, bigla kong binilisan ang aking pagbomba.

PLAK. PLAK. PLAK.

Ang tunog ng aking hita na humahampas sa kanyang puwitan ay naging mabilis at marahas.

Hindi ko na hinayaang makahinga ang kanyang butas; bawat pagtulak ko ay madiin, matigas, at sagad hanggang sa kailaliman ng kanyang tiyan.

Ang aking mga kamay ay lalong humigpit sa kanyang baywang, tila ibinabaon ko siya sa kutson sa bawat mabilis kong pag-arangkada.

“AH! AH! AH! K-KUYA! GANYAN NGA! NGHHH!” sigaw ni Elijah, bagama’t pigil pa rin ang tunog.

Ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa bawat mabilis kong pagbayo.

Ramdam na ramdam niya ang bigat at tigas ko na walang tigil sa pagwasak sa kanyang katinuan.

Ako naman ay tila naging isang hayop na walang pagod, tinitiyak na bawat mabilis kong pagbaon ay nagpaparating ng sukdulang sarap na kailangan ng kanyang katawan.

Ang aming mga ungot ay naghalo sa dilim, isang marahas na kantutan na puno ng libog at pagpapakasasa sa isa’t isa.

Habang walang tigil ang aming mabilis na pagbayo, hindi ko hinayaang maputol ang aming paghahalikan.

Ang aming mga dila ay magkakabit, basang-basa ng laway at pagnanasa, habang ang bawat ungol ni Elijah ay diretso kong sinasalo sa aking bibig.

Ramdam ko ang kanyang mabilis na paghinga na humahalo sa akin, isang hudyat na kapwa na kami nawawala sa katinuan.

Ngunit sa tindi ng aking kalibugan, tila hindi sapat ang nakahiga lang.

Sa isang iglap, gamit ang aking malalakas at batak na braso, binuhat ko ang buong katawan ni Elijah paitaas nang hindi binubunot ang aking burat sa loob niya.

Napasinghap siya nang malakas sa gitna ng aming halik nang maramdaman niya ang biglaang paglipat ng kanyang timbang.

Ngayon, ang kanyang mga binti ay mahigpit na nakapulupot sa aking baywang habang ang kanyang mga kamay ay nakasabit sa aking leeg para hindi siya mahulog.

Kahit nasa ere kami at pasan-pasan ko ang kanyang bigat, hindi ko itinigil ang paghalik.

Sa halip, mas naging marahas ang aking pagbomba.

Pinanatili ko ang aming mga labi na magkadikit habang walang awa kong kinakantot si Elijah sa ere.

PLAK. PLAK. PLAK.

Bawat pag-angat at mabilis na pagbagsak ko sa kanyang katawan ay nagpapadala ng matinding tunog ng laman sa loob ng tahimik na silid.

Dahil sa bigat ng kanyang katawan na bumabagsak sa aking katambukan, mas lalong lumalalim ang bawat baon ko.

Ramdam ko ang dulo ng aking ari na pilit na binubutas ang kanyang kailaliman sa bawat marahas na pagbayo ko habang karga ko siya.

“Mmmph… nghhh… mmmph!”

Ang mga ungol ni Elijah ay selyado sa loob ng aking bibig, mga tunog ng sukdulang sarap na tanging ako lang ang nakararamdam.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga hita na nakakapit sa akin, tila ba anumang sandali ay bibigay na ang kanyang katawan sa tindi ng sensasyon.

Ang bawat tulak ko sa ere ay puno ng kapangyarihan at pag-angkin, tinitiyak na kahit wala kaming tuntungan, ang tanging nag-uugnay sa amin ay ang matigas at nagniningas kong pagkalalaki na kasalukuyang sumasakop sa kanyang buong pagkatao.

Dahil sa gaan ng katawan ni Elijah at sa tindi ng aking lakas, tila naging isang manika na lamang siya sa aking mga bisig.

Hindi ko itinigil ang pagbayo; sa halip, mas hinigpitan ko ang hawak sa kanyang dalawang matambok na pisngi ng puwitan.

Gamit ang aking mga braso na parang bakal, ako na ang kumokontrol sa bawat pag-angat at pagbagsak ng kanyang buong katawan sa ibabaw ng aking nagniningas na burat.

Para na lamang siyang isang buhay na kagamitan sa sarap-isang fleshlight na gawa sa pinakamalambot at pinakamainit na laman.

PLAK! PLAK! PLAK!

“AHHH! NGHHH! K-KUYA!” sunod-sunod ang kanyang ungol, ang kanyang ulo ay nakalaylay sa aking balikat habang ang kanyang buong timbang ay marahas kong ibinabagsak sa aking burat.

Walang awang pinasok at winasak ng aking matigas na ari ang kanyang kailaliman.

Sa bawat mabilis at malakas na pag-angat ko sa kanya, nararamdaman ko ang paghigpit ng kanyang butas na tila ba ayaw na akong pakawalan.

Pero mas mabilis ang aking bawat pagbaba, sinisiguradong bawat pulgada ng aking haba ay lalamunin ng kanyang masikip na lagusan.

“Nghhh… E-Elijah… p*tangina, ang s-sarap mong gamitin!” paos kong bulong sa kanyang tainga habang patuloy ang marahas na tunog ng aming pagtatalik.

Ramdam na ramdam ko ang pag-alon ng kanyang kalamnan sa loob habang kinokontrol ko ang kanyang katawan.

Bawat “plak” ng kanyang balat sa aking mga hita ay nagpapadala ng kuryente na tila ba hihimatayin na kaming dalawa sa tindi ng sensasyon.

Ang mga ungol ni Elijah ay naging masugid at paulit-ulit-mga huni ng isang taong tuluyan nang isinuko ang kanyang sarili para maging daluyan ng aking init.

“K-Kuya… g-gamitin mo lang ako… i-itodo mo pa… nghhh!” hikbi niya, ang kanyang mga kamay ay madiing nakabaon sa aking mga balikat habang pinababayaan niyang ang sarili niyang katawan ay maging laruan na lamang sa ilalim ng aking kontrol.

Lalong bumilis ang aking pagbomba sa ere.

Ang bawat tulak ko ay madiin, matigas, at sagad-isang marumi at masarap na maintenance na tila ba wala nang bukas.

Ang aming mga hininga ay naghahalo sa bawat pag-ungol, habang ang silid ay tila naging saksi sa kung paano ko tuluyang inangkin ang bawat hibla ng kanyang pagkatao gamit ang lakas na tanging ako lang ang mayroon.

Dahil sa tindi ng sarap at sa bilis ng aking pagbomba habang karga ko siya sa ere, hindi na nakayanan ng katawan ni Elijah ang sensasyon.

Ang kanyang mga mata ay tuluyan nang tumirik habang ang kanyang buong bulto ay naging kasing-tigas ng bakal bago ito marahas na nanginig.

“K-Kuya! A-Aahhh! Lalabas na ako! NGHHH!”

Sa isang iglap, nang hindi man lang hinahawakan ang sariling ari, ay sumabog ang puting likido mula kay Elijah.

Ang kanyang semilya ay tumalsik nang marahas, bumabaha sa aming magkadikit na tiyan-mainit, malapot, at nagliliyab sa sarap. Ang pagputok niya ng hands-free ay isang hudyat kung gaano ko na winawasak ang kanyang katinuan.

“NGHHH-AHHH!”

Napaatungal ako nang malakas sa kanyang leeg.

Kasabay ng pagtalsik ng kanyang katas sa labas ay ang marahas na pagpintig ng kanyang masikip na loob.

Ramdam na ramdam ko ang bawat pulso ng kanyang kalamnan sa loob ng kanyang butas na pilit na pumipiga at yumayakap sa aking burat.

Ang sensasyong iyon-ang maramdaman ang bawat pintig ng kanyang pag orgasmo habang nakabaon ako nang sagad-ay tila naging mitsa para tuluyan na ring bumigay ang aking kontrol.

“E-Elijah… f*ck… ang s-sikip! Sipsipin mo lahat!”

Ang panginginig ni Elijah habang nilalabasan siya ay nagpadala ng sunod-sunod na kuryente sa aking kargada.

Ang katambukan ng ari ko ay lalong lumaki sa loob niya, tila ba sadyang gustong punuin ang bawat siwang ng kanyang nagwawalang lagusan.

Ang init ng kanyang semilya na dumadaloy sa pagitan ng aming mga balat ay lalong nagpasilab sa aking kalibugan, habang ang aking mga ungot ay naging paos na at halos hindi na makilala sa tindi ng rurok na aming kapwa tinatamasa.

Sa tindi ng tama ng pagnanasa at ng alak na nananalatay sa aking mga ugat, tila nawalan na ako ng pakialam sa mundo.

Habang mahigpit pa ring nakakapit si Elijah sa aking leeg at ang aking burat ay nananatiling nakabaon nang sagad sa loob niya, dahan-dahan kong pinihit ang door knob at binuksan ang pinto ng silid.

“K-Kuya… anong gagawin mo?” nanginginig na bulong ni Elijah, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot.

“B-baka makita tayo nina Kuya Rafael… parang awa mo na, h’wag tayong lumabas nang ganito.”

“Shhh… wala silang makikita,” paos kong sagot, ang boses ko ay puno ng kapangahasan.

“Tulog na silang lahat. Atin lang ’tong having to Elijah. Akin ka lang.”

Dala ng aking lakas, lumabas ako ng kwarto habang karga-karga ko siya-magkadugtong pa rin ang aming mga katawan sa bawat hakbang ko sa madilim na pasilyo.

Bawat yabag ko ay nagdudulot ng marahang pag-alog na lalong nagpapabaon sa akin sa loob niya.

Ramdam ko ang takot at panginginig ni Elijah, pero kasabay niyon ay ang mas lalong paghigpit ng kanyang butas sa paligid ng aking ari.

Nang makarating kami sa kusina, maingat ngunit mabilis ko siyang inilapag sa ibabaw ng tiles na lababo.

Ang lamig ng seramika sa kanyang puwitan ay nagpasinghap sa kanya, pero dahil doon, mas lalong bumukas ang kanyang mga binti. Dahil suportado na ng sink ang kanyang bigat, malaya ko nang magagawa ang lahat ng gusto ko.

“Dito… dito kita pupunuin,” bulong ko bago ko muling sinakop ang kanyang mga labi.

Nang hindi na nag-aaksaya ng panahon, hinawakan ko ang kanyang baywang at nagsimula akong bumayo nang mas marahas at mas mabilis kaysa kanina

PLAK! PLAK! PLAK!

Ang tunog ng aming pagtatalik ay umalingawngaw sa tahimik na kusina.

Dahil sa tigas ng sink, bawat tulak ko ay madiin at walang kawala. Isang hayok na bomba ang bawat galaw ko, sinisiguradong bawat ugat ng aking burat ay kumikiskis sa kanyang kailaliman.

“AH! AH! AH! K-KUYA GABRIEL! NGHHH!”

Tuluyan nang nawala ang takot ni Elijah at napalitan ito ng sukdulang sarap.

Ang kanyang mga ungol ay mas naging malakas, mas naging mapangahas sa gitna ng katahimikan ng gabi.

Para akong isang gutom na hayop na walang balak tumigil, winawasak ang kanyang katinuan sa ibabaw ng lababo habang ang aming mga katawan ay naglalaban sa init at lagkit.

Ang bawat mabilis kong pagbaon ay isang hudyat na sa gabing ito, walang lugar ang hiya-tanging ang nagniningas na pagtatagpo na ito ang naghahari.

Sa kabila ng bilis at tindi ng aming bawat galaw sa ibabaw ng malamig na lababo, nanatili ang aking mga kamay na maingat sa kanyang marupok na pangangatawan.

Hindi ko hinayaang masaktan siya; sa halip, ang bawat marahas na pagbayo ko ay may kalakip na pagsuyo.

Hinawakan ko ang kanyang batok nang malambot, inilalapit ang kanyang mukha sa akin para sa isang masidhing halik.

Ang aming paghahalikan ay naging marahas at puno ng laway.

Lasang-lasa ko ang tamis ni Elijah habang ang aming mga dila ay nagbubuhol, tila ba ito ang tanging paraan para sipsipin ang bawat ungol na gustong kumawala sa kanyang lalamunan.

Kahit mabilis ang ritmo sa ibaba, ang aking mga labi ay nananatiling mapagkalinga, binubulong sa gitna ng halik kung gaano ko siya kamahal.

Plak! Plak! Plak!

“Nghhh… mmmph… Kuya…” hikbi ni Elijah sa gitna ng aming halik. Ang bawat tulak ko ay madiin ngunit swabe, sinisiguradong ang bawat pagpasok ng aking katambukan ay nagdadala ng ligaya at hindi hapdi.

Dahil suportado ng sink ang kanyang bigat, nagawa kong itodo ang bilis.

Ramdam ko ang pag-alon ng kanyang katawan-ang kanyang dibdib na mabilis na tumataas-baba sa tapat ng sa akin, at ang kanyang mga kamay na mahigpit na nakakapit sa aking mga balikat para hindi siya mabuwal sa tindi ng sensasyon.

Ang bawat pag uumpugan ng aming mga balat sa tuwing ito’y nagtatagpo, ay naging ritmo ng isang lihim na sayaw sa dilim ng kusina.

“Dahan-dahan lang, asawa ko… narito lang ako,” bulong ko sa pagitan ng mga halik, habang ang aking balakang ay walang tigil sa pag-arangkada.

Hinaplos ko ang kanyang mga hita, pinapakalma ang kanyang panginginig habang sabay naming tinatahak ang rurok.

Ang kanyang masikip na loob ay tila isang mainit na yakap na nag-aanyaya sa akin na lalong maging masugid.

Napakasarap sa pakiramdam na sa gitna ng bilis at tensyon, ramdam ko ang tiwala ni Elijah-ang paraan ng pagtugon niya sa bawat halik ko habang tinatanggap ang bawat mabilis na pagbaon ng aking pagkatao.

“Ganyan nga… sipsipin mo pa ako, Elijah… napakasarap mo,” ungot ko, habang ang aming mga hininga ay naghahalo sa isang mainit na singaw, at ang bawat mabilis na galaw ko ay tila isang pangakong hinding-hindi ko siya bibitawan, anuman ang mangyari pagdating ng umaga.

CHAPTER 17

GABRIEL

Ang ritmo sa ibaba ng lababo ay naging isang marahas na pagbuhos ng lakas.

Wala na ang bagal; tanging ang mabilis at madiing pagbomba na lamang ang namamayani.

Ang bawat pagtulak ko ay tila kidlat na tumatama sa pinaka-kaibuturan ni Elijah, sinisiguradong wala nang natitirang espasyo na hindi nasasakop ng aking kargada.

PLAK. PLAK. PLAK. PLAK.

“Nghhh! A-Ahhh! K-Kuya! S-sagad! Nghhh!”

Ang mga ungol ni Elijah ay naging sunod-sunod na pagsinghap habang ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa tindi ng aking kumpas.

Hinigpitan ko ang hawak sa kanyang baywang, halos bumaon ang aking mga daliri sa kanyang malambot na balat para lamang mapanatili ang tindi ng bilis.

Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong huminga; bawat mabilis kong pagbaon ay may kasamang panggigigil.

Muli kong sinakop ang kanyang mga labi sa isang marahas na halik.

Ang aming mga dila ay naglalaban nang marahas habang ang aking balakang ay walang tigil sa pag-arangkada.

Ramdam ko na ang pag-akyat ng kumukulong init mula sa aking puson-isang tindi ng presyon na tila sasabog na ang bawat ugat sa aking pagkalalaki.

“Mmmph! Mmmph! NGHHH!”

Bumaon ang aking mga kuko sa kanyang likod habang ang aking mga ungot ay naging garalgal at malalim sa loob ng kanyang bibig.

Ang tindi ng pintig sa loob niya ay naging hudyat na wala na akong kontrol.

Sa gitna ng aming mainit na halik, naramdaman ko ang unang bugso ng aking rurok.

“NGHHH-MMMPH!”

Isang malakas na panginginig ang gumapang sa buong katawan ko.

Kasabay ng aking malalim na ungol sa loob ng kanyang bibig, naramdaman ko ang marahas na pagputok ng aking semilya sa loob ng kanyang kailaliman.

Mainit, malapot, at nag-aapoy na katas ang bumaha sa loob ni Elijah, tila ba sadyang pinupuno ang bawat sulok ng kanyang pagkatao sa gitna ng katahimikan ng kusina.

Nanginig ang aking mga tuhod habang nananatili akong nakabaon nang sagad, ninanamnam ang bawat pintig ng aking paglabas habang ang aming mga labi ay hindi pa rin naghihiwalay-isang sukdulang pagsasama na nag-iwan sa amin na parehong hingal na hingal at lunod sa sarap.

Bago ko tuluyang binunot ang aking sarili, muli kong sinakop ang mga labi ni Elijah sa isang huling halik-isang halik na hindi na marahas, kundi puno ng pasasalamat at matinding pagmamahal.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi habang dahan-dahan kaming humihiwalay, ang aming mga hininga ay naghahalo pa rin sa pagitan ng aming mga mukha.

Nang dahan-dahan kong ilayo ang aking katawan, narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Elijah dahil sa biglaang pagkawala ng init sa loob niya.

Maingat ko siyang inalalayan na manatiling nakaupo sa lababo, ang aking mga kamay ay nananatiling nakahawak sa kanyang mga hita para hindi siya madulas.

“Okay ka lang? May masakit ba?” mahina kong tanong, ang boses ko ay paos pero puno ng pag-aalala.

Hingal na hingal si Elijah, ang kanyang mga mata ay tila nakalutang pa rin sa ulap.

“H-hindi naman… pagod lang, Kuya. Pero… ang lagkit.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Siyempre, pinuno kita, eh. Teka lang.”

Kinuha ko ang tissue at wipes na malapit sa amin.

Walang pag-aalinlangan akong lumuhod sa pagitan ng kanyang mga hita para linisin ang bawat bakas ng aming pagsasama.

Maingat kong pinunasan ang kanyang mapuputing binti at ang bahid ng aking katas sa kanyang balat, tila ba isa siyang mamahaling porselana na ayaw kong magasgasan.

“Kuya… gusto ko ng tubig,” mahina niyang hiling habang nakasandal ang ulo sa pader.

“Tuyong-tuyo na ’yung lalamunan ko.”

“Sandali lang, kukuha ako,” mabilis kong sagot.

Hindi na ako nag-abalang magsuot ng damit; kumuha ako ng baso, pinuno ito ng malamig na tubig mula sa dispenser, at maingat na ipinainom sa kanya.

Inalalayan ko ang likod ng kanyang ulo habang dahan-dahan siyang lumalagok.

“Salamat,” bulong niya pagkatapos, sabay tingin sa akin nang malambot.

“Kuya… ayoko nang maglakad. Buhatin mo ako pabalik sa kwarto.”

“Kahit hindi mo hilingin, bubuhatin talaga kita,” biro ko sabay halik sa kanyang noo.

“Mahal na mahal kita, Elijah. Gagawin ko lahat ng gusto mo, kahit ano pa ’yan.”

Maingat ko siyang binuhat na parang isang bagong kasal-ang kanyang mga braso ay agad na pumulupot sa aking leeg at isinubsob niya ang kanyang mukha sa aking dibdib.

Habang dahan-dahan kaming umaakyat pabalik sa taas, ramdam ko ang tiwala niya sa bawat yakap niya.

“Kuya, ’yung aircon ha… gusto ko malamig,” hirit pa niya habang papasok kami sa kwarto.

“Opo, Master Elijah. Ibubuksan ko nang todo para masarap ang tulog mo,” sagot ko habang dahan-dahan siyang inilalapag sa malambot na kama. Inayos ko ang kanyang kumot at muli siyang hinalikan sa labi.

“Matulog ka na. Nandito lang ako sa tabi mo, hinding-hindi ako aalis.” __

ELIJAH

Nagising ako sa tunog ng banayad na paghilik ni Kuya Gabriel sa aking tabi.

Ang silid ay nababalot pa ng malamig na hangin mula sa aircon, at ang tanging liwanag na pumapasok ay ang manipis na sinag ng araw na pilit na tumatagos sa makapal na kurtina.

Sa unang ilang segundo, tila nananaginip pa ako.

Pakiramdam ko ay lumulutang ang aking katawan sa ulap, ngunit nang subukan kong gumalaw para ayusin ang aking higa, isang matinding kirot sa pagitan ng aking mga hita ang mabilis na nagpabalik sa akin sa realidad.

Kagabi .

Napapikit ako nang mariin habang bumabalik sa alaala ko ang bawat detalye.

Ang init ng katawan ni Kuya Gabriel sa ibabaw ng lababo sa kusina, ang bawat basang halik na tila gustong ubusin ang aking hininga, at ang paraan ng pag-angkin niya sa akin na tila ba ako na ang pinakaimportanteng tao sa mundo niya.

Hindi ko mapigilang mapakagat-labi.

May halong hiya, kaba, at isang uri ng kaligayahang hindi ko maipaliwanag.

Dahan-dahan kong nilingon ang lalaking katabi ko.

Ang matikas niyang pangangatawan ay bahagyang natatakpan ng kumot, ngunit bakas pa rin sa kanyang balikat ang ilang marka ng aking mga kuko mula sa tindi ng aming pagsasama kagabi.

Sa pagtulog, ang mukha ni Kuya Gabriel ay hindi kakikitaan ng bagsik o galit.

Mukha siyang payapa, tila isang pader na handang gumuho para lang sa akin.

“Kuya… gising na,” mahina kong bulong.

Hinaplos ko ang kanyang magaspang na pisngi, dinadama ang bawat guhit ng kanyang pagkatao.

Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.

Sa sandaling magtagpo ang aming paningin, nakita ko ang mabilis na pagbabago-mula sa kalituhan ng bagong gising patungo sa isang malalim at nagniningas na pagmamahal.

Hindi siya nagsalita; sa halip, hinila niya ako palapit sa kanyang dibdib at madiin akong hinalikan sa noo.

“Kamusta ang pakiramdam mo?” paos niyang tanong.

Ang kanyang boses ay tila musika na nagpapatindig ng balahibo ko.

“Masakit… pero okay lang,” sagot ko habang isinusubsob ang mukha ko sa kanyang leeg.

“Kuya, kailangan na nating bumaba. Baka maghinala sina Kuya Rafael.”

“Hayaan mo sila,” sagot niya, pero alam kong hindi niya rin kayang ipagsapalaran ang aming lihim.

Dahan-dahan siyang bumangon, at kahit sa simpleng pagtayo niya, kitang-kita ko ang awtoridad at lakas na tanging siya lang ang nagtataglay.

“Mag-ayos ka na. Tayo ang lalabas ngayon. Ako ang bahala.”

__

SA KUSINA

Pagbaba namin, ang amoy ng bagong luto na sinangag at tuyo ang bumati sa amin.

Nakaupo na sa hapag sina Kuya Rafael at Diego, abala sa kani-kanilang kape. Samantalang nasa sala naman sina Kuya Lucas at Marco.

Sa bawat hakbang ko sa hagdan, pakiramdam ko ay lulubog ako sa sahig sa tindi ng kaba.

Pakiramdam ko, bawat kilos ko, at sa bawat paraan ng pag-upo ko ay nagpapakita ng ginawa namin kagabi.

“O, gising na pala ang mag-kuya,” bungad ni Diego habang nagbabasa ng dyaryo.

“Himala, Gabriel, tanghali ka na nagising. Napuyat ka ba sa pagbabantay kay Elijah?”

Uminit ang aking mga pisngi.

Umiwas ako ng tingin at kumuha agad ng baso ng tubig.

“Hindi naman, napasarap lang ang tulog ko at saktong kagigising lang rin ni Elijah kaya sabay na kaming bumaba” tipid na sagot ni Kuya Gabriel.

Umupo siya sa tapat ni Kuya Rafael na parang walang nangyari.

Ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging seryoso at malamig-ang maskara na palagi niyang suot sa harap ng iba.

“Raf, pagkatapos nito, ilalabas ko si Elijah. Dadalhin ko siya sa ospital para sa check-up.”

Napatigil sa pag-inom ng kape si Kuya Rafael.

“Check-up? Bakit? May masama ba siyang nararamdaman?”

Nakita ko ang bahagyang pag-igting ng panga ni Kuya Gabriel.

Alam kong mahirap para sa kanya ang magsinungaling sa sarili niyang kapatid, pero ito ang tanging paraan.

“Kailangan lang nating masigurado. May mga bagong gamot at protocol na binanggit sa akin ’yung doktor nung nakaraang tawag ko. Gusto kong malaman kung hiyang ba si Elijah doon para hindi na tayo palaging umaasa sa manual na paraan.”

“Sama ako,” prisinta ni Kuya Rafael.

“Para may katuwang ka sa pag-alalay sa kanya kung sakaling mahaba ang pila o kailangang mag-ikot sa mga laboratoryo.”

Dito ko na naramdaman ang tunay na tensyon.

Alam kong hindi pwedeng sumama si Kuya Rafael dahil mabubunyag ang balak ni Kuya Gabriel.

“Hindi na, Raf,” madiing sabi ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay naging kasing-tigas ng bakal-ang boses na hindi mo pwedeng baliin o suwayin.

“Kailangan ka rito sa bahay. Maraming kailangang ayusin sa bakod at sa mga gamit sa bodega. At isa pa, mas gusto ng doktor na kakaunti lang ang kasama ni Elijah para hindi siya ma-stress. Kaya ko na ’to.”

Nagkatinginan sina Kuya Rafael at Diego.

Bakas ang pagtataka sa kanilang mga mata, pero dahil si Kuya Gabriel ang panganay at siya ang palaging nasusunod sa lahat ng desisyon tungkol sa aking kalusugan, wala silang nagawa kundi tumango.

“Sige, ikaw ang bahala. Pero tawagan mo kami agad kung may kailangang bilhin o kung may kung anong balita, mabuti man o masama” sabi ni Kuya Rafael bago muling bumalik sa pagkain. __

Nang sa wakas ay makalabas kami ng gate at makalayo sa aming baranggay, doon ko lang tuluyang nailabas ang hiningang kanina ko pa pinipigil.

Napasandal ako sa upuan ng sasakyan at napahawak sa aking dibdib.

“Kuya… kinabahan ako dun,” bulong ko.

“Akala ko talaga sasama si Kuya Rafael.”

Bahagyang napangiti si Kuya Gabriel habang ang kanyang isang kamay ay nasa manibela at ang isa ay agad na humawak sa aking palad.

“Sabi ko sa’yo, ako ang bahala. Alam ko kung paano sila paandarin. Hindi sila susuway sa akin.”

“Pero saan talaga tayo pupunta? Sabi mo sa ospital…”

“Hindi tayo pupunta sa ospital, Elijah,” seryoso niyang sabi habang nakatingin sa kalsada.

“Pupunta tayo sa bayan. Bibili tayo ng mga bitamina, pampalakas, at mga gamot na mukhang ‘professional’ ang dating. Gagawa tayo ng kwento na may bagong nadiskubreng gamot ang siyensya na sapat na para palakasin ka nang hindi na kailangan ng pisikal na ugnayan sa iba.”

Kumunot ang noo ko.

“Bakit kailangang gumawa ng ganoong kwento? Ibig mong sabihin… ititigil na natin ’to?”

Biglang itinigil ni Kuya Gabriel ang sasakyan sa gilid ng isang bakanteng lote.

Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pagnanasa at pag-iingat.

Inabot niya ang aking pisngi at hinaplos ito nang buong giliw.

“Hindi, Elijah. Hinding-hindi natin ititigil ang ginagawa natin,” bulong niya.

“Ang kwentong ito ay para sa kanila. Para hindi na nila hanapin o pagdudahan kung bakit masigla ang pangangatawan mo, gayong wala namang nagpupunla ng semilya sayo.

Gagawa tayo ng storya na itong mga gamot na to ang dahilan kung bakit healthy ang katawan mo, ngunit ang totoo ay ako ang nagbibigay at nagpupunla ng semilya sa loob mo.

Sa ganoong paraan, wala nang ibang lalaking hahawak sa’yo. Wala nang ibang lalaking makakakita sa hubad mong katawan. Ako na lang, Elijah. Ako na lang ang magsisilbing gamot mo sa araw at sa gabi.“

Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

Naiintindihan ko na.

Ang bawat bitamina na bibilhin namin ay magsisilbing panakip butas para sa aming lihim.

Isang paraan para magkaroon kami ng oras na kaming dalawa lang sa loob ng kwarto nang walang nangingialam o nagtatanong.

“Gusto kong protektahan ka, Elijah. Ayokong ibahagi ka sa kanila, kahit pa sabihing ‘tulong’ lang ’yun para sa kalusugan mo. Selos na selos ako tuwing naiisip ko na may ibang lalaking nakakakita sa reaksyon mo habang nagpapakasasa sila sa katawan mo.

Ngayong alam ko nang gusto mo rin ako, hinding-hindi ko na hahayaang may lumapit pa sa’yong iba.“

Ang kanyang mga salita ay tila isang sumpa-isang pangakong nakakatakot pero nakakalunod sa sarap.

Sa bawat salitang binibitawan niya, lalong nagiging malinaw sa akin na wala na kaming balikan.

Tumalon na kami sa bangin ng kasalanan, at ang tanging hawak ko na lang ay ang kamay ng aking Kuya Gabriel.

“Sige, Kuya… gagawin ko lahat ng gusto mo,” bulong ko habang isinasandal ang ulo ko sa kanyang balikat.

“Basta huwag mo lang akong iiwan.”

“Kailanman, Elijah. Kailanman.”

Ipinagpatuloy niya ang pagmamaneho patungo sa bayan.

Sa bawat kilometrong nilalakbay namin palayo sa aming bahay, lalong tumitibay ang aming lihim naming pagtitipan.

Ang unang bahagi ng aming plano ay nagsisimula na-ang pagbili ng mga tabletas na magsisilbing tabing sa aming nagniningas na ugnayan.

__

Tahimik ang loob ng botika sa bayan, maliban sa tunog ng electric fan at ang mahinang pagpindot ng kahera sa kanyang computer.

Nakatayo ako sa tabi ni Kuya Gabriel habang maingat niyang binabasa ang bawat etiketa ng mga bote ng bitamina sa shelf.

Seryosong-seryoso ang kanyang mukha, tila ba tinitiyak niya na ang bibilhin namin ay sapat na para mapaniwala ang kahit na sinong titingin.

“Ito,” bulong niya, sabay abot sa akin ng isang malaking bote ng multivitamins na may nakasulat na High Potency Formula.

“At ito pa.” Dinagdagan niya ito ng isang kahon ng mamahaling Ascorbic Acid at isang bote ng Fish Oil.

Kinuha ko ang mga iyon at tiningnan ang presyo.

“Kuya, ang mahal nito. Baka magtaka sila kung bakit ganito karami ang binili mo.”

Lumingon siya sa akin at bahagyang ngumiti, isang ngiting tanging ako lang ang nakakaalam ng kahulugan.

“Mas mahal, mas kapanipaniwala, Elijah. Sasabihin ko na ito ang pinakabagong ‘medical breakthrough’ na inireseta ng doktor.

Sa ganoong paraan, hindi na nila kukuwestiyunin kung bakit hindi ka na kailangang hawakan nina Andrique o kung sino mang hayop ang mapili nila para gamitin lang ang katawan mo.“

Nang makabayad kami, inilagay ni Kuya Gabriel ang mga gamot sa isang puting plastic bag na may tatak ng botika.

Bago kami bumalik sa sasakyan, hinila niya ako sandali sa isang sulok ng paradahan kung saan walang masyadong tao.

Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat, ang kanyang tingin ay tila sinusuri ang kaibuturan ng aking kaluluwa.

“Makinig ka, Elijah. Pagbalik natin sa bahay, ako ang magsasalita. Huwag kang kababahan.

Isipin mo lang na totoo ang lahat ng sasabihin ko. Ang bawat gamot na ito ay simbolo ng kalayaan natin mula sa kanila.“

Tumango ako, kahit ramdam ko ang panginginig ng aking mga tuhod.

“O-opo, Kuya.” __

PAGBALIK SA BAHAY

Pagpasok namin ng pinto, tila tumigil ang oras sa sobrang pangangambang nararamdaman ko.

Nakaupo pa rin sina Kuya Rafael at Diego sa sala, tila hinihintay talaga ang aming pagbabalik. Maging sina Kuya Lucas at Marco at nakatingin narin samin ng mariin.

Ang seryosong tingin ni Kuya Rafael ay agad na lumipat sa plastic bag na dala ni Kuya Gabriel.

“O, kamusta? Bakit ngayon lang kayo?” tanong ni Kuya Rafael habang tumatayo.

“Anong sabi ng doktor? May kailangan bang bagong procedure?”

Ibinaba ni Kuya Gabriel ang plastic sa gitna ng lamesa nang may malakas na tunog, tila nagpapakita ng awtoridad.

“Magandang balita, Raf. Sabi ng doktor, sapat na ang improvement ni Elijah para subukan ang isang bagong regimen. Hindi na kailangan ng manual transfusions.”

Nakita ko ang gulat sa mukha ni Diego.

“Ano? Paanong nangyari ’yun? Akala ko ba kailangan niya ang direktang sustansya at semilya ng isang lalake para lumakas siya?”

Dito na pumasok ang husay ni Kuya Gabriel sa manipulasyon na ikinatahimik ko nalang sa gilid.

Humalukipkip siya at tumingin nang diretso sa mga mata ni Diego.

“Siyensya, Diego.

Sabi pa ng doktor, itong mga bagong tableta na ’to ay may ‘concentrated formula’ na kayang palitan ang kahit anong manual procedure na ginagawa natin noon.

Pero may bago-kailangan itong inumin sa ilalim ng strict monitoring.

Isang oras bago matulog, at dapat ay walang ibang gagambala sa kanya after niyang inumin ang tableta.“

“At bakit kailangang walang gagambala?” usisa ni Kuya Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pagduda.

“Dahil ang gamot na ito ay nagdudulot ng matinding antok at sensitivity sa katawan habang inaabsorb ng dugo,” mabilis na sagot ni Kuya Gabriel.

“Kaya simula ngayon, ako na ang magpapainom sa kanya nito sa loob ng kwarto niya.

Sisiguraduhin kong tama ang dose at hindi siya magkakaroon ng side effects.

Mas mabuting ako na ang gumawa para hindi na kayo mahirapan at para masiguradong ‘sterile’ ang paligid niya.“

Tumingin si Kuya Rafael sa akin.

“Elijah, okay ka lang ba dito? Wala ka bang nararamdamang kakaiba?”

Napalunok ako. Tumingin ako kay Kuya Gabriel at nakita ko ang bahagyang pagtango niya.

“O-opo, Kuya Rafael. Sabi ng doktor, ito raw ang pinakamahusay na paraan para… para maging normal na ang takbo ng buhay ko. Ayoko na rin kasing palaging nahihirapan kayo sa pagbabantay sa akin. At ayoko nearing kumuha lang ng kung sinong lalake diyan sa labas, matulungan lang ako sa sakit ko”

Natahimik ang buong sala.

Ramdam ko ang tensyon, ang pagtitimbang nina Kuya Rafael sa bawat salitang binitawan namin.

Ngunit dahil sa tindi ng respeto nila kay Kuya Gabriel at sa pagmamahal nila sa akin, unt-unting lumambot ang kanilang mga ekspresyon.

“Kung iyan ang sabi ng doktor, wala kaming magagawa, lalo na’t sa ikabubuti iyan ng katawan mo” buntong-hininga ni Kuya Rafael.

“Basta siguraduhin mo lang, Gabriel, na talagang bumubuti siya. Ayaw naming lumala ang lagay niya dahil lang sa mga tabletang ’yan.”

“Huwag kang mag-alala, Raf. Higit pa sa buhay ko ang itataya ko para kay Elijah,” seryosong sagot ni Kuya Gabriel. __

Nang sa wakas ay makapasok na kami sa aking silid at maikandado ang pinto, agad akong napasandal sa likod nito.

Hingal na hingal ako, tila ba katatapos ko lang tumakbo sa isang maratona habang nagmamasid ang walong mata saming dalawa na animo’y investigator sa isang malagim na pangyayari.

“Kuya… halos hindi ako makahinga kanina,” bulong ko habang dahan-dahang lumalapit si Kuya Gabriel sa akin.

Inilapag niya ang bote ng gamot sa side table at hinawakan ang aking baywang, hinihila ako palapit sa kanya.

“Pero naniwala sila, Elijah. Magandang balita iyon. Sapagkat simula ngayon, ang oras na ’to… ang gabing ’to… at sa susunod pang mga gabi, ay atin na lang.”

Inangat niya ang aking baba at hinalikan ako-isang halik na puno ng tagumpay at pananabik. Sa bawat dampi ng kanyang mga labi, naramdaman ko ang kakaibang kilabot.

Ang bawat kasinungalingan, ang bawat bitamina sa lamesa, ay naging tulay para mas lalong maging malalim ang aming ugnayan.

“Salamat, Kuya… salamat sa pagprotekta sa akin,” bulong ko sa pagitan ng aming mga halik.

“Gagawin ko ang lahat, Elijah. Kahit pa linlangin ko ang buong mundo, basta’t manatili kang ligtas sa piling ko,” sagot niya bago kami dahan-dahang bumagsak sa malambot na kama, handang simulan ang aming unang gabi sa ilalim ng bagong lihim na ito.

Sa gabing iyon, walang tabletang ininom.

Tanging ang init ng katawan ng isa’t isa ang nagsilbing gamot, at ang bawat ungol na pinipigilan sa ilalim ng kumot ay ang aming tanging katotohanan.

Ang aming sikreto ay lalong nabaon sa dilim, nagniningas at mapanganib, ngunit sa piling ni Kuya Gabriel, wala na akong ibang gustong puntahan.

CHAPTER 18

RAFAEL

Ang gabing iyon ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na hindi ko mawari.

Bilang pangalawa sa pinakamatanda, nakasanayan ko nang basahin ang bawat galaw ni Gabriel.

Kami ang magkatuwang sa pagpapatakbo ng bahay na ito, at sa loob ng maraming taon, kilala ko ang bawat timpla ng kanyang pagkatao.

Pero ngayong hapunan, may kakaiba sakanya na hindi ko mawari.

May tensyong nakakabit sa bawat kilos niya na hindi ko maipaliwanag.

Nandito kaming lahat sa hapag-sina Marco, Diego, at Lucas.

Si Elijah ay nakaupo sa pagitan namin, tahimik gaya ng dati, pero ang atensyon ni Gabriel sa kanya ay… sobra.

Higit pa sa pagiging protective niya noon na nakasanayan namin.

“Elijah, kainin mo ’tong gulay. Kailangan mo ’to para sa bagong gamot mo,” malumanay pero madiing sabi ni Gabriel habang nilalagyan ang plato ni Elijah.

Hindi niya man lang hinintay na abutin ng bata ang sandok; siya na mismo ang nag-asikaso.

Napansin ko ang sulyap ni Marco kay Diego.

Si Lucas naman, na karaniwang maingay, ay napatigil sa pagsubo at nakatingin lang sa dalawa.

“Gabriel,” tawag ko, pilit na pinapanatiling kaswal ang boses ko.

“Kaya na ni Elijah ’yan. Hayaan mo siyang kumilos nang kusa. Sabi mo nga, lumalakas na siya dahil sa bagong regimen at tabletas na gawa ng doktor.”

Hindi tumingin sa akin si Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatuon sa bawat subo ni Elijah.

“Gusto ko lang masiguro na sapat ang nakukuha niyang nutrisyon, Raf. Mahirap na kung magkaroon ng side effect ’yung mga bagong tableta.”

Nang aksidenteng mabitawan ni Elijah ang kanyang kutsara, mabilis pa sa alas-kwatro na pinulot ito ni Gabriel at agad siyang kumuha ng bago sa kusina.

Hindi man lang niya hinayaan na si Elijah ang tumayo.

Ang paraan ng paghawak niya sa balikat ng bata habang inilalapag ang bagong kutsara ay may halong… pag-aari.

Isang uri ng haplos na hindi ko madalas makita sa magkapatid.

“Grabe naman, Kuya Gab,” biro ni Lucas, bagaman bakas ang pagtataka sa kanyang tono.

“Para namang hindi na makakagalaw si Elijah sa pagbabantay mo. Daig mo pa ang bodyguard, ah.”

“Gusto ko lang na komportable siya,” sagot ni Gabriel nang hindi nagbabago ang tono.

“Elijah, gusto mo pa ng tubig? O baka gusto mo ng prutas pagkatapos?” Tumango lang si Elijah, ang kanyang mga pisngi ay bahagyang namumula.

Napansin ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang humahawak sa baso.

Hindi ko alam kung dahil ba ito sa sakit o dahil sa tindi ng presensya ni Gabriel sa tabi niya.

Lalong kumunot ang noo ko.

Bilang si pangalawa sa nakakatanda, tungkulin kong maging mapagmatyag.

Nakikita ko ang paraan ng pagsulyap ni Gabriel kay Elijah tuwing akala niya ay walang nakatingin.

Hindi ito ang tingin ng isang kuya na nag-aalala lang sa kalusugan ng kapatid.

May lalim ang mga matang iyon-isang nagniningas na proteksyon na tila ba anumang sandali ay handa siyang manakmal kung may lalapit kay Elijah.

“Raf, bakit nakatulala ka?” untag sa akin ni Marco.

“Wala,” sagot ko, pero ang totoo ay lalong bumibigat ang hinala sa dibdib ko.

“Iniisip ko lang kung gaano kabilis ang talab nung bagong gamot ni Elijah. Parang nagbago ang enerhiya dito sa bahay simula nung nakuha niyo ’yun.”

Nagkatinginan kami ni Gabriel.

Sa loob ng ilang segundo, tila may nagaganap na palitan ng mensahe sa pagitan naming dalawa.

May itinatago siya-alam ko ’yun.

At bilang pangalawa sa kanya, hindi ko hahayaang magpatuloy ang anumang lihim na maaaring makasira sa pamilyang ito, lalo na kung si Elijah ang nakasalalay.

Pagkatapos ng hapunan, mabilis na inalalayan ni Gabriel si Elijah paitaas.

“Mauna na kami. Kailangan na niyang mainom ang gamot at makapagpahinga.”

Pinanood namin silang dalawa habang paakyat ng hagdan.

Ang kamay ni Gabriel ay protektibong nakapatong sa likod ni Elijah, tila ba sineselyuhan ang bawat daan para walang sinuman sa amin ang makasabay.

“Parang may kakaiba talaga, Kuya Raf,” bulong ni Diego sa tabi ko nang makapasok na ang dalawa sa kwarto.

“Masyadong… mahigpit si Kuya Gab ngayon.”

“Hayaan muna natin,” sagot ko, pero ang aking mga mata ay nanatiling nakatitig sa nakasara nilang pinto.

“Pero magmamasid ako. Hindi pwedeng ganito na lang palagi.”

_

LUCAS

Hindi ko makalimutan ang gabing iyon.

Iyon ang gabing tila nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng bahay na ito, bagaman ako lang ang tanging nakakaalam kung bakit.

Hanggang ngayon, bawat pikit ko ay naririnig ko pa rin ang mga boses na iyon, at ang bawat kalabog na tila ba uukit na sa aking alaala habambuhay.

Sariwa pa sa isip ko ang matinding tensyon kaninang hapunan.

Pagkatapos ng mainit na pagtatalo nina Kuya Gabriel at Andrique, tila naging kasing-lamig ng yelo ang buong paligid.

Bilang bunsong kapatid, sanay na akong maging tagamasid, pero ang galit sa mga mata ni Kuya Gab kanina ay kakaiba-may halong pait at pagkabigo na hindi ko madalas makita sa kanya.

Ang paraan ng paghawak niya sa kubyertos, ang bawat madiing pagnguya, lahat iyon ay tila babala ng isang paparating na unos na hindi namin alam kung saan tatama.

Bandang hatinggabi, hindi ako makatulog.

Binubulabog ako ng sarili kong pag-iisip at tuyong-tuyo ang lalamunan ko, kaya nagpasya akong bumaba para uminom ng tubig.

Ngunit pagdating ko sa pasilyo ng hagdan, narinig ko ang mahinang kalansing ng baso mula sa kusina.

Sumilip ako nang bahagya mula sa anino ng hagdanan.

Nandoon si Kuya Gabriel.

Nakaupo siya sa dilim, ang tanging liwanag ay mula sa buwan na tumatagos sa bintana, na nagbibigay ng asul na kislap sa bote ng alak na hawak niya.

Sa bawat lagok niya, kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang panga at ang paggalaw ng kanyang Adam’s apple.

Mukha siyang leon na sugatan-mapanganib, nagniningas ang galit, at hindi dapat lapitan.

Gusto ko sana siyang kausapin, at damayan siya dahil alam kong mabigat ang loob niya pagkatapos ng away nila ni Andrique, pero may kung anong aura sa paligid niya na nagsasabing “lumayo ka.”

Bigla siyang tumayo.

Akala ko ay pupunta na siya sa sarili niyang kwarto, kaya mabilis akong umatras at nagtago sa likod ng pader sa itaas.

Ngunit sa halip na dumeretso sa kanyang silid, huminto siya sa harap ng pinto ni Elijah.

Kumunot ang noo ko.

“Anong gagawin niya doon sa oras na ’to?”

Dahan-dahan siyang kumatok-dalawang mahihinang katok na tila ba may lihim na pahiwatig na sila lang ang nakakaalam.

Pagkalipas ng isang minuto, dahan-dahang bumukas ang pinto.

Hindi ko nakita ang mukha ni Elijah, pero nakita ko ang mabilis na pagpasok ni Kuya Gabriel bago marahang sumara ang pinto at narinig ko ang tunog ng lock.

“Click.”

Dala ng matinding kuryosidad na humahalo sa kaba, hindi ko napigilan ang aking sarili.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa pinto ni Elijah, ang bawat hakbang ko ay maingat, pigil ang hininga para hindi lumikha ng kahit anong ingay sa lumang sahig na kahoy.

Idinikit ko ang aking tainga sa malamig na kahoy ng pinto, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, halos marinig ko na ito sa aking mga tainga.

Noong una, wala akong narinig kundi ang katahimikan ng gabi.

Pero pagkalipas ng ilang sandali, nagsimulang dumating ang mga tunog na nagpabilis sa daloy ng dugo ko.

“Nghhh… K-Kuya… dahan-dahan lang…” Isang basang bulong mula kay Elijah.

Paos ang boses niya, tila ba nagmamakaawa na may halong pagnanasa na hindi ko mapaliwanag.

“Shhh… Elijah. Tahimik ka lang,” sagot ni Kuya Gabriel. Ang boses niya ay malalim, baritono, at punong-puno ng pagnanasa na tila ba ang alak na ininom niya ay lalong nagpasilab sa nararamdaman niya para sa bata.

Pagkatapos noon, ang mga tunog ay naging mas malagkit at mas mabilis.

Narinig ko ang mahihinang ungot-mga tunog na impit dahil marahil ay may nakatakip na kamay o unan, pero sapat na para maintindihan ng kahit sinong makakarinig ang nangyayari sa loob.

Ang marahas na paghinga ni Kuya Gabriel at ang pira-pirasong hikbi ni Elijah na hindi ko mawari kung dahil sa sakit o sa sukdulang sarap na nararamdaman nito.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang bawat mahinang kalabog ng kama sa dingding ay tila isang malakas na tambol sa aking katinuan.

“Hindi maaari. Magkapatid ang turing namin sakanya kahit hindi namin siya kadugo”

“Naiitindihan ko ang sakripisyong ginawa ni Kuya noon, ngunit alam kong dahil lang iyon sa kawalan ng choice. Ngunit ngayon, kung saan malawak ang pagpipilian nang tutulong sakanyang sakit, bakit palihim silang nagtatalik? Gayong hindi naman ito namin napag usapan at napagdesisyonan naming iba ang gagawa niyon at hindi siya”

Naguguluhan ako ng sobra, ngunit ang naririnig kong mga ungol mula sa kabilang kwarto ay isang palatandaan at hindi kasinungalingan.

Ito ay ang tunog ng dalawang taong tuluyan nang nilamon ng kanilang sariling mundo, isang mundong bawal pero tila hindi nila kayang talikuran.

“A-Ahhh… mmmph! Kuya… p*tangina, ang s-sarap…”

Nang marinig ko ang huling ungot na iyon ni Elijah, na punong-puno ng pagpapakasasa sa bawat pagbaon ni Kuya, mabilis akong lumayo sa pinto.

Parang napaso ang tainga ko sa init ng katotohanang aking nalaman.

Tumakbo ako pabalik sa kwarto ko, isinara ang pinto nang walang ingay, at mabilis na nagtalukbong ng kumot.

Nanginginig ang buong katawan ko, ang aking isipan ay naglalaban sa pagitan ng pandidiri at isang uri ng init na hindi ko dapat nararamdaman.

Nasa loob na ako ng kwarto at nagtatangka nang magtalukbong ng kumot, pero tila may sariling isip ang aking mga paa.

Ang bawat ungot na narinig ko sa likod ng pinto ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko, tila ba tinutukso ako na bumalik at kumpirmahin kung totoo ba ang lahat.

Dahan-dahan akong lumabas muli.

Ngunit bago ko pa man marating ang pinto ni Elijah, dahan-dahan itong bumukas.

Mabilis akong napaatras at nagtago sa anino ng pasilyo, pigil ang hininga habang nanunubok.

Lumabas si Kuya Gabriel.

Pero hindi siya mag-isa.

Karga-karga niya si Elijah na parang koala- ang mga binti nito ay mahigpit na nakapulupot sa bewang ni Kuya, habang ang mga kamay ni Elijah ay nakasabit sa kanyang leeg.

Pareho silang hubot hubad.

Sa gitna ng madilim na pasilyo, kitang-kita ko ang pag-igting ng mga kalamnan ni Kuya Gabriel habang ang bawat hakbang niya ay may kasamang marahas na pag-indayog.

Doon ko nakita ang hindi ko dapat nakita: ang dambuhalang burat ni Kuya Gabriel ay nananatiling nakabaon nang sagad sa loob ni Elijah habang naglalakad sila.

Bawat yabag ni Kuya ay nagdudulot ng isang basang tunog ng kiskisan ng laman na nagpasinghap kay Elijah.

Sinundan ko sila nang parang anino pababa ng hagdan hanggang sa makarating sila sa kusina.

Inilapag ni Kuya si Elijah sa ibabaw ng tiled sink ng marahan.

Marahil sa lamig ng semento sa balat ni Elijah ay nagpasinghap ito nang malakas, dahilan para mas lalong bumuka ang kanyang mga hita at mas lalong lumubog ang pagkalalaki ni Kuya sa loob niya.

PLAK. PLAK. PLAK.

Nagtago ako sa gilid ng pader, nanginginig ang buong katawan habang pinapanood ang bawat marahas na pagbayo ni Kuya Gabriel.

Ang tanging liwanag ay mula sa buwan na nagpapakita ng bawat detalye-ang pawis na nagniningning sa kanilang mga balat at ang pag-alon ng katawan ni Elijah sa tindi ng bilis ni Kuya.

Gulat na gulat ako.

Nanlalamig ang mga kamay ko sa takot na baka mahuli nila ako, pero hindi ko maikakaila…na kahit lalakeng lalake ako at kailanman hindi naattract sa bakla…ay talaga namang pambihira ang ganda ng katawan ni Elijah.

Kaya ulol na ulol ang dalawang magkapatid na yun kay Elijah, marahil ay nalibugan sa pigura ng katawan niya at sa gandang taglay niya.

Ito na ang pangalawang beses na nakita ko ang katawan niya na mas maganda pa sa mga babaeng nakama ko.

Magkaganon paman ay hindi ko kayang alisin ang paningin ko sa kung paano nagagawang tanggapin ng maliit at masikip na butas ni Elijah ang ganoon kalaking ari.

Napaisip ako-kung si Kuya Gabriel ay kasya sa loob niya, “kasya rin kaya ang sa akin?”

“Kakayanin din kaya ni Elijah ang burat ko?” Ang tanong ko saking sarili.

Ang kaisipang iyon ay nagpadala ng matinding kuryente sa aking puson.

Ang aking ari ay tumitibok na sa tindi ng tigas sa loob ng aking shorts, tila ba nagagalit at gustong kumawala.

Sa gitna ng matinding pagkakasala, dahan-dahan kong inilabas ang aking sarili sa dilim.

“P*tangina…bakit bako nalilibugan gayong pareho silang lalake,” bulong ko sa hangin, pero nagsimula nang gumalaw ang aking kamay.

Mabilis ang bawat hagod ko habang pinapanood ang pag uumpugan ng kanilang mga hita.

Ramdam ko ang tindi ng konsensya dahil mga kapatid ko ang pinapanood ko, pero mas matindi ang hila sakin ng pagnanasa at kalibugan.

Konsensyang konsensya ako noon sa panaka nakang sulyap ko kay Elijah, ngunit mas doble ang konsensya ko ngayong ganito ang nasasaksihan ko.

Hindi ko alam ang nararamdaman ko ngayon, halo halo ang emosyon na namamayani sa puso at isipan ko.

Ngayon ay pinapanood ko kung paano bumubuka at namumula ang butas ni Elijah sa bawat paghugot ni Kuya bago ito muling lalamunin nang buo.

Sa bawat ungot ni Elijah na naririnig ko, lalong bumibilis ang kamay ko.

Pakiramdam ko ay kasali ako sa bawat tulak ni Kuya Gabriel.

At nang makita ko ang huling madiing baon ni Kuya habang umaatungal ito sa leeg ni Elijah, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Nghhh…” Napakagat-labi ako nang maramdaman ko ang pagsabog.

Tumalsik ang mainit kong semilya sa aking sariling tiyan at sa malamig na sahig ng kusina.

Nanginginig ang aking mga tuhod, hingal na hingal at puno ng hiya.

Mabilis kong inayos ang sarili ko at patakbong pumanhik paitaas, dala-dala ang imahe ng nagdurugtong nilang katawan na habambuhay nang magiging lihim na nagpapaliyab sa aking gabi.

---

Kinabukasan sa hapag-kainan, tila bumigat ang bawat subo ko ng kanin habang pinapanood ang palabas na inihanda ni Kuya Gabriel para sa aming lahat.

Nakaupo ako sa sala kasama so Marco, pilit na ibinabaon ang mukha sa plato, pero hindi ko mapigilang sulyapan ang bawat galaw nila.

“Grabe talaga ang talab ng bagong regimen na ’to,” panimula ni Kuya Gabriel habang maingat na nilalagyan ng sabaw ang mangkok ni Elijah.

“Sabi ng specialist, ang components ng bagong tableta ay idinisenyo para gayahin ang hormonal release at cardiovascular activity na katumbas ng pagkakaroon ng sexual intercourse. Natitrigger nito ang endorphins. Kaya tignan niyo si Elijah, hindi na siya maputla. Bumabalik na ang sigla niya dahil sa surges na binibigay ng gamot.”

Muntik na akong mabulunan sa narinig ko.

“Hormonal release? Katumbas ng sex?Gusto kong magsalita. Gusto kong ituro si Kuya Gabriel at sabihing, “Sinungaling!”

Alam ko ang totoo.

Hindi tableta ang nagpapasigla kay Elijah.

Nakita ko kagabi kung anong uri ng

“cardiovascular activity”

ang ginagawa nila sa lababo ng kusina.

Ang tanging dahilan kung bakit niya iniimbento ang kwentong ito ay para burahin ang anumang hinala nina Kuya Rafael kung bakit biglang bumuti ang pakiramdam ni Elijah.

Ginagamit niya ang medisina para pagtakpan ang katotohanang siya mismo ang “gamot” na bumubuhay sa katawan ng kapatid namin.

Pero habang tinitignan ko si Kuya Gabriel, mas lalo akong kinikilabutan.

Hindi na ito simpleng pag-aalaga.

Ibang klase ang obsession na nakikita ko sa mga mata niya.

“Elijah, dahan-dahan sa pag-inom. Hayaan mo, ako na ang hahawak ng baso,” mabilis na sabi ni Kuya Gab nang akmang aabutin ni Elijah ang tubig.

Para siyang bodyguard na laging alerto.

Kahit ang paghimay ng isda, ayaw niyang hayaang gawin ni Elijah.

Tila ba bawat galaw, bawat hininga ni Elijah, ay dapat dumaan sa kanya.

Ang paraan ng paghaplos niya sa balikat ni Elijah habang nagpapaliwanag tungkol sa “gamot” ay may halong pag-aari-isang babala sa aming lahat na si Elijah ay sa kanya lang, at siya lang ang may karapatang magbigay ng buhay dito.

“Swerte mo sa gamot na ’yan, Elijah,” biro ni Diego, na tila naniwala naman sa paliwanag ni Kuya.

Napatingin ako kay Elijah.

Namumula ang kanyang mga pisngi, nakayuko, at hindi makatingin nang diretso sa amin.

Bakas sa kanya ang hiya, pero may kasama ring kakaibang ningning sa kanyang mga mata na tanging ang isang taong “busog” sa pagmamahal ang magkakaroon.

Kumukulo ang dugo ko sa halo-halong emosyon.

Galit ako dahil niloloko kami ni Kuya Gabriel, pero kasabay niyon ay ang matinding inggit na hindi ko maipaliwanag.

Naaalala ko ang laki ng ari ni Kuya na nakabaon sa loob ni Elijah kagabi.

Ang kwento tungkol sa tableta ay isang napakatalinong pagpapanggap at panakip butas para sa isang maruming sikreto nilang dalawa.

“Lucas, bakit hindi ka kumakain?” untag sa akin ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay tumitig sa akin-matalas, malamig, tila ba binabasa kung may alam ako.

“Wala, Kuya,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses.

“Iniisip ko lang kung gaano ka-epektibo ’yang gamot na ’yan. Nakakamangha lang.”

Nagtagis ang panga ni Kuya Gabriel bago siya muling bumaling kay Elijah para punasan ang gilid ng labi nito gamit ang table napkin.

Habang pinapanood ko ang pagiging obsessive niya, isang bagay lang ang sigurado: Handa siyang pumatay o gumawa ng libu-libong kwento, manatili lang sa kanya si Elijah at manatiling tago ang kanilang makasalanang ugnayan sa dilim.

Isang tipid na ngisi ang sumilay sa labi ni Kuya Gabriel bago niya muling hinaplos ang leeg ni Elijah-ang mismong leeg na nakita kong binabalahura niya ng mga halik kagabi habang ang kanyang ari ay sagad na sagad sa loob ni Elijah.

CHAPTER 19

LUCAS

Matapos ang hapunan, tumayo na si Kuya Gabriel habang maingat na inaalalayan si Elijah sa braso, na tila ba’y isang babasaging porselana ang hawak niya.

Walang imik silang naglakad patungo sa silid ni Elijah.

Sa bawat hakbang nilang dalawa, ay ramdam ang pagiging mapag-angkin ni Kuya Gabriel; hindi niya hinahayaang lumayo ang katawan ni Elijah sa kanya nang higit sa isang pulgada.

Naiwan kami ni Kuya Rafael sa hapag.

Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Kuya Rafael habang sinusundan sila ng tingin.

“Iba ang kinikilos ni Gabriel,” puna ni Kuya Rafael, ang boses ay puno ng pagtataka.

“Masyado siyang nakadikit kay Elijah. Naiintindihan ko ang pag-aalaga niya noon pa, pero parang may mali.”

Nagkibit-balikat lang ako, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga kamay.

“Baka dahil lang sa bigat ng sakit ni Elijah, Kuya. Alam mo naman si Kuya Gab, gusto laging kontrolado ang lahat.”

Tumayo ako at binuhat ang aking pinagkainan.

Dinala ko ito sa lababo-ang mismong lababo kung saan ko nakita kagabi ang aking kuya habang walang awang winawasak ang kailaliman ni Elijah.

Habang dumadaloy ang tubig sa aking mga kamay, hindi ko mapigilang mapatitig sa malamig na semento.

Dito, sa mismong puwestong ito, narinig ko ang mga ungot ni Elijah habang nilalamun ng dambuhalang ari ni Kuya Gab ang kanyang pagkatao.

Naalala ko noong bagong ampon pa lang si Elijah.

May kakaiba na talaga sa kanya.

Hindi lang siya basta maganda; may taglay siyang kariktan na pati ang mga kaibigan kong tuwid ay napapalingon sa kanya.

Madalas akong asarin ng mga tropa ko na swerte ko raw dahil kasama ko sa bahay ang isang anghel.

Noong una, hindi ko binibigyan ng malisya dahil kaibigan at kapatid ang turing ko sa kanya.

Ngunit nagbago ang lahat noong isang hapon.

Akala ni Elijah ay walang tao sa bahay kaya naman malakas ang loob niyang gawin ang gusto niya.

Ganon nalang ang gulat ko nang makita ko siyang lumabas ng banyo na walang saplot sa katawan.

Sa halip na magpakita at sabihing naroon ako, ay mabilis akong nagtago sa dilim.

Doon ko nakita kung gaano kaperpekto ang kanyang hubog-ang balingkinitang baywang, ang kinis ng kanyang balat, at ang mukhang tila gawa sa panaginip.

Doon ko unang naramdaman ang matinding tigas sa aking pagkalalaki para sa isang kapwa lalaki.

Pero naisip ko, baka dahil lang sa hugis-babae ang kanyang katawan kaya ako naggaganyak at natutuwa.

Nang malaman namin ang tungkol sa kanyang sakit, gusto kong magboluntaryo.

Gusto kong ako ang maging katuwang niya sa pagpapagaling.

Pero bago pa ako makapagsalita, nauna na si Kuya Gabriel.

Hindi na ako nakasingit dahil natatakot akong mahalata nila na matagal ko na ring pinagnanasaan ng sikreto si Elijah.

Hindi naman iyong pagnanasa na libog na libog, iyong tama lang.

Kaya kahit labag sakin, ay hinayaan ko na lang.

Simula noon, nawalan na ako ng pagkakataong makausap si Elijah nang kaming dalawa lang.

Bawat segundo, bawat minuto, nakabantay si Kuya Gabriel.

Para siyang aninong hindi humihiwalay, sinisiguradong walang ibang makakalapit sa “pasyente” niya.

Ngayong nakita ko na ang katotohanan, ay napalitan ng dumi ang pakiramdam ko pati narin ang isipan ko.

Hindi lang basta pagtulong ang ginagawa ni Kuya Gabriel; ini-enjoy niya ang bawat sandali at sinisiguro niyang siya lang ang makakapasok sa butas ni Elijah.

Malinaw sa akin na mahal niya si Elijah, pero hindi bilang kapatid.

Higit pa iyon.

Isang uri ng pag-ibig na nakakasakal at mapanganib, isang obsesyong matagal na niyang itinatago bago pa man lumabas ang sakit ni Elijah.

Habang naghuhugas ako ng pinggan sa lababong iyon, ramdam ko ang inggit at galit.

Galit dahil nilalamangan ako ni Kuya Gabriel gamit ang isang kasinungalingan, at inggit dahil hanggang pasulyap-sulyap na lang ako habang siya ay malayang nilalasap ang bawat hibla ng katawan ni Elijah.

“Putangina, kung pwede lang sumapak ng nakakatandang kapatid ay ginawa ko na” __

RAFAEL

Pinanood ko silang maglakad paitaas, habang ang kamay ni Gabriel ay nakapulupot sa bewang ni Elijah, hindi bilang isang kuya na umaalalay sa maysakit, kundi parang isang linta na ayaw bumitaw sa biktima nito.

May mali.

Ramdam ko sa bawat hibla ng aking katawan na may nagbago, at ang pagbabagong iyon ay nagsimula noong gabing nag-away sila ni Andrique.

Dati, naiintindihan ko ang pagiging mahigpit ni Gabriel.

Siya ang panganay, siya ang inaasahan naming magpapanatili ng ayos sa bahay na ito.

Pero pagkatapos ng gulo nila ni Andrique, tila nawala ang preno ng kanyang pagiging mapagbantay.

Ngayon, para siyang guwardiyang laging nakahanda ang baril, tila ba may aagaw kay Elijah sa kanya anumang sandali.

Bawat galaw, bawat sulyap, at bawat hininga ni Elijah ay kailangang dumaan sa kanyang pagsusuri.

Hindi ko makalimutan ang huling beses na nag-usap kami tungkol sa pagpapagaling kay Elijah.

Umamin si Gabriel sa akin noon-na sa isang pagkakataon na siya ang nagboluntaryo para sa pamamaraan, ay nawalan siya ng kontrol.

“Masyadong nadala ang katawan ko,” sabi niya noon habang nakayuko, tila ba nahihiya pero may kakaibang dilim sa kanyang boses.

Noon, inisip ko na baka dahil lang sa wala pa siyang asawa o karelasyon.

Naisip ko na baka nabigla lang ang kanyang katawan dahil sa tindi ng init na dulot ng paraan ng pagpapagaling, kahit na para lamang ito sa kapakanan ni Elijah.

Inisip ko na normal lang na maging malapit sila dahil sa tindi ng ugnayang pisikal na kinakailangan ng gamutan.

Ngunit ngayon, habang pinapanood ko silang dalawa sa hapag-kainan, hindi na iyon simpleng dikit ng magkapatid.

Ang pag-aalaga niya kay Elijah ay tila isang pagsamba na may halong pagkagutom.

Bumalik sa isip ko ang mga usap-usapan tungkol sa mga lalaking nanligaw kay Elijah noon.

Natandaan ko kung paano sila pinagbantaan at tinakot ni Gabriel.

Akala ko noon ay dahil lang sa ayaw niyang mapahamak ang aming bunsong kapatid, na kahit hindi namin siya kadugo at tunay na kapatid ay malaki ang pagmamahal niya dito.

Pero ang mga bulong-bulungan ng mga kaibigan ni Elijah-na baka higit pa sa pagmamahal ng isang kuya ang nararamdaman ni Gabriel-ay tila nagkakaroon na ng katotohanan sa aking paningin.

Hindi na ito tungkol sa sakit ni Elijah.

Hindi na ito tungkol sa “bagong tableta” o sa pampasiglang sinasabi niya.

Ang nakikita ko ngayon ay isang lalaking tuluyan nang nilamon ng obsesyon sa sarili niyang kahigpitan.

“Rafael, bakit tulala ka riyan?” untag sa akin ni Diego.

Umiling ako at pilit na kinuha ang aking baso.

“Wala. Napansin mo ba ang kilos ni Gabriel? Parang… parang ayaw na niyang pahingahin si Elijah.”

“Baka dahil lang sa gamot, Kuya,” sagot ni Diego, pero bakas din sa kanyang mukha ang pag-aalangan.

Tumingin ako sa direksyon ng hagdan kung saan sila nawala.

Kung totoo ang hinala ko-na ang pagmamahal na sinasabi ni Gabriel ay nauwi na sa isang malubhang pagnanasa-hindi ko alam kung paano ko sila haharapin sa susunod na araw.

__

ELIJAH

Nakahiga si Kuya Gabriel sa aking kama, walang saplot, habang hinihintay niya akong matapos sa paglilinis ng aking sarili.

Gusto kong maging malinis, walang bahid, at perpekto bago ko muling ibigay ang lahat sa kanya.

Habang tinitignan ko ang aking sarili sa salamin, nararamdaman ko ang bigat ng pagkakasala na tila isang batong nakadagan sa aking dibdib.

Ginagawa namin ito sa likod ng lahat.

Sa loob mismo ng bahay na nagkanlong sa akin, dinudumihan namin ang dangal ng pamilyang tumanggap sa akin bilang kapamilya.

Alam kong kailangan ko ang kanyang binhi para maging maayos ang aking katawan; iyon ang paliwanag, iyon ang dahilan.

Pero masakit isipin na sa dinami-rami ng tao, ang sarili ko pang kuya ang kailangang magbigay nito sa akin.

Nandiyan si Andrique.

Noong una, natukso ako sa kanya.

Akala ko ay doon ko mahahanap ang kaligtasan.

Pero hindi ko maikakaila ang katotohanan-si Kuya Gabriel ang pinakamagaling.

Siya ang unang lalaking nagpaamo sa aking katawan.

Ang kanyang dambuhalang ari ang unang bagay na pumasok at sumira sa aking pagkabirhen, at iyon ang unang lasa ng ligaya na kailanman ay hindi ko makakalimutan.

Kahit na parang impiyerno ang pakiramdam dahil nakatira kami sa iisang bubong, hindi ko maitatwa ang sarap na ibinibigay niya na hindi ko naramdaman sa iba.

Sa bawat gabi na magkasama kami, unti-unting nabubura ang lahat ng takot.

At ngayon, habang nakatingin ako sa kanya, nararamdaman ko ang pangungulila ng aking butas.

Naghahanap ito, kumakalam, at tila sumisigaw para muling mapuno ng tigas ng kanyang pagkalalaki.

Pakiramdam ko ay isa akong maruming tao.

Pakiramdam ko ay isa akong masamang kapatid dahil dapat ay kuya ang tingin ko sa kanya, pero sa tuwing nararamdaman ko ang bawat madiing pagbayo niya sa aking kailaliman, nakakalimutan ko ang lahat.

Nakakalimutan ko ang batas ng tao at ng Diyos.

Ang tanging mahalaga na lang ay ang bawat pagtama ng kanyang ari sa dulo ng aking pagkatao-isang puntong siya lang ang nakakaalam kung paano ako amuhin.

Hindi kami magkadugo, alam ko iyon.

Pero sa harap ng ibang tao, kami ay magkakapatid.

Sa tuwing tinitignan niya ako nang may pag-aari, nahahati ang puso ko.

Bahagi sa akin ang gustong tumakas, pero ang malaking bahagi ng aking katawan ay alipin na ng kanyang init.

Dahan-dahan akong lumapit sa kama, nanginginig ang aking mga tuhod.

Sa bawat titig ni Kuya Gabriel, ramdam ko ang pagiging masunurin ko sa kanyang kagustuhan.

Kahit na mali, kahit na labag sa lahat, handa akong magpalamon muli sa kanyang obsesyon, dahil sa dulo ng lahat, ang kanyang dambuhalang ari lang ang tanging nagpaparamdam sa akin na ako ay buhay.

Dahan-dahan akong lumapit sa kama, ang bawat hakbang ko ay tila paglapit sa sarili kong kapahamakan.

Nakatitig sa akin si Kuya Gabriel, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa pagnanasa na tila ba ako ang kanyang huling huli.

Nang marating ko ang gilid ng kama, hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa.

Hinila niya ako paupo sa kanyang harapan, ang kanyang mga kamay ay mainit at mapag-angkin habang hinahaplos ang aking mga hita.

“Gusto kong maging malinis ang lahat para sa iyo, Kuya,” bulong ko, habang ang aking hininga ay nagsisimula nang bumilis.

Hindi siya sumagot. Sa halip, marahan niya akong itinulak pahiga at itinaas ang aking mga binti hanggang sa bumuka nang husto ang aking kailaliman.

Ramdam ko ang lamig ng hangin sa aking basang butas, isang sensasyong nagpapatindig ng aking balahibo.

Ngunit hindi iyon nagtagal, dahil agad itong napalitan ng nakapapapasong init ng kanyang hininga.

Isinubsob ni Kuya Gabriel ang kanyang mukha sa pagitan ng aking mga hita.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang dila na nagsimulang maglaro sa paligid ng aking butas.

Marahan, mapang-akit, hanggang sa marahas itong lumusot sa loob.

“Ahhh… K-Kuya…” Napakapit ako nang mahigpit sa sapin ng kama. Ang bawat laro ng kanyang dila sa aking sensitibong bahagi ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

Para akong tinutunaw.

Ngunit hindi lang iyon ang kanyang ginawa.

Habang abala ang kanyang dila sa pag-araro sa aking puwitan, naramdaman ko ang pagpasok ng kanyang mga daliri.

Isa, dalawa… dahan-dahang humahalo sa basang tunog ng kanyang paghimod ang paglabas-masok ng kanyang mga daliri sa aking kailaliman.

Ang bawat pagdaliri niya ay madiin, tila ba hinahanap ang puntong magpapasuko sa akin nang tuluyan.

“Nghhh! K-Kuya… d’yan… mmmph!”

Ang tindi ng kombinasyon ng kanyang dila na humihimod nang malalim at ang kanyang mga daliri na kumakalkal sa loob ko ay nagdulot ng isang matinding gulo sa aking isipan.

Pakiramdam ko ay isa akong maruming laruan, isang lalaking nagpapakababa sa ilalim ng kanyang sariling kuya, pero ang sarap ay hindi ko kayang tanggihan.

Ang bawat madiing pagpiga at pagdaliri niya ay tila nagpapalawak sa aking butas, inihahanda ito para sa mas malaking bagay na alam kong paparating.

Ramdam ko ang pag-alon ng aking katawan sa bawat paghigop niya sa aking laman.

Ang tunog ng kiskisan ng kanyang dila at ang basang kalansing ng kanyang mga daliri sa loob ko ay umalingawngaw sa tahimik na silid.

Bawat segundong lumilipas, mas lalong nagugutom ang aking katawan.

Ang dati ay hiya at pagkakasala ay unti-unting nalalamon ng hayok na pagnanasa.

Gusto ko pang mas madiin.

Gusto ko pang mas malalim.

Ang aking butas ay tumitibok-tibok na, tila ba nagmamakaawa na huwag lang daliri at dila ang pumasok, kundi ang dambuhalang ari ni Kuya Gabriel na siyang tanging makakapagpatahimik sa ingay ng aking pagnanasa.

Nakahiga si Kuya Gabriel sa kama, ang kanyang katawan ay tila isang bundok ng matitigas na kalamnan na handang lamonin ang aking pagkatao.

Sa gitna ng dilim, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang malamlam na sikat ng buwan na tumatagos sa bintana, na nagpapakita sa akin ng dambuhalang parusa at ligaya na naghihintay sa akin.

Ang kanyang pagkalalaki ay nakatayo nang buong tindi-matigas, nagngangalit ang mga ugat, at tila may sariling buhay na naghahanap ng mapaglalagyan.

“Halika na rito, Elijah,” madiin na utos ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay paos, puno ng awtoridad na hindi ko kayang suwayin.

“Upo.”

Nanginginig ang aking mga tuhod habang dahan-dahan akong lumalapit.

Ang bawat hakbang ko ay tila paglalakad patungo sa gitna ng apoy.

Sa bawat segundo, nararamdaman ko ang pagpintig ng aking sariling butas, tila ba natatakot pero sabik na sabik na muling masakop.

Humawak ako sa kanyang matitigas na balikat, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang balat habang dahan-dahan kong iniaangat ang aking katawan upang pumuwesto sa ibabaw niya.

Nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang dambuhalang ari na humalik sa bukana ko, napasinghap ako.

“N-nghhh… Kuya…”

“Dahan-dahan lang, Elijah. Sa’yo lang ’to at akin ka lang,” bulong niya, habang ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking baywang, pinipiga ang aking laman upang ihanda ako sa pasakit na darating.

Sinimulan kong ibaba ang aking bigat.

Sa unang pulgada pa lamang, naramdaman ko na ang pagpunit ng aking kailaliman.

“Ahhh! H-hindi… Kuya, sandali!”

Napatigil ako, ang aking mga hita ay nanginginig nang husto habang ang aking mga luha ay nagsimulang pumatak sa kanyang dibdib.

“Napakalaki… p-p*tangina, Kuya, bakit ganito kalaki? Hindi… hindi ako nasasanay…”

Kahit ilang beses na naming ginawa ito, tila laging bago sa aking katawan ang laki niya.

Ang bawat kiskisan ng kanyang mainit na balat sa aking masikip na butas ay tila isang marahas na pagsakop.

Pakiramdam ko ay mabibiyak ako sa dalawa.

Ang aking katinuan ay unti-unting naglalaho habang tanging ang sakit at ang init ng kanyang ari ang nangingibabaw.

“Kaya mo ’yan, Elijah. Lunukin mo lahat,” madiing sabi ni Kuya Gabriel, ang kanyang panga ay nakaigting habang pinapanood niya ang paghihirap ko.

“Gusto ko makita kung paano ka nabubura sa laki nito. Sabihin mo sa akin, kaninong t*ti lang ang papasok sa’yo nang ganito?”

“S-sa’yo lang… nghhh… mmmph! K-Kuya… p-pakiusap, dahan-dahan…” hikbi ko habang pilit kong ibinababa ang aking balakang ng isa pang pulgada.

Plak.

Isang basang tunog ang umalingawngaw sa silid nang mas lalo siyang bumaon.

Napatingala ako, ang aking leeg ay nanigas sa tindi ng sensasyon.

Ang sakit ay nagiging isang uri ng kuryente na dumadaloy sa aking mga ugat.

Bawat hibla ng aking butas ay pilit na bumubuka, inuunawa ang dambuhalang bagay na pilit sumisira sa aking loob.

Pakiramdam ko ay nararating na niya ang aking sikmura, hinahalukay ang bawat bahagi ng aking pagkatao na dapat ay tago.

“Ahhh! A-aray! Kuya… m-masyado nang malalim… p-p*tangina, ang s-sakit!” angal ko, ang aking boses ay gumaralgal na sa tindi ng emosyon.

Ngunit sa likod ng sakit na iyon, nararamdaman ko ang isang matinding pulso-isang pagnanasa na hindi ko kayang itanggi.

Ang aking butas ay nagsimulang rumesponde, kumakapit sa kanyang laki habang sinusubukan nitong lamonin ang bawat pulgada.

“H’wag kang hihinto, Elijah. Ipakita mo sa akin kung paano mo ’to tatanggapin lahat,” bulong ni Kuya Gabriel, ang kanyang mga kamay ay bumaba sa aking puwitan, pinupwersa akong bumaba pa nang husto.

“Akin lang ang butas na ’to. Ako lang ang pwedeng gumawa nito sa’yo. Sabihin mo!”

“Nghhh… oo… s-sa’yo lang ’to, Kuya! Ahhh! P-punuin mo ako… w-wasakin mo ako!” Sa puntong ito, nawala na ang lahat ng hiyang nararamdaman ko.

Ang sakit ay naging kasama ng sukdulang sarap.

Dahan-dahan, sa bawat pagbaba ko, nararamdaman ko ang pag-unat ng aking laman.

Ang bawat ugat sa kanyang ari ay ramdam ko sa loob ng aking kailaliman, tila ba iginuguhit ang kanyang pangalan sa bawat bahagi ng aking loob.

Hanggang sa isang huling madiing pagbaba…

SLICK. PLAK.

Sa wakas, naramdaman ko ang pagtama ng kanyang balahibo sa aking balat.

Ang dambuhalang ari ni Kuya Gabriel ay tuluyan nang pumasok, sagad hanggang sa kailaliman ng aking pagkatao.

Napasigaw ako nang walang tunog, ang aking mga mata ay tumirik habang ang aking buong katawan ay nanginginig sa tindi ng pagkakapuno.

Wala nang espasyo, wala nang hangin-tanging ang init at laki ni Kuya Gabriel ang nanatili sa loob ko.

“A-ahhh… mmmph… p*tangina… n-nasa loob na lahat…” bulong ko sa gitna ng paghingal, habang ang aking mga luha ay patuloy na dumadaloy, hindi na dahil sa sakit, kundi dahil sa katotohanang sa wakas, ako ay tuluyan na niyang pag-aari.

CHAPTER 20

ELIJAH

Nanatili akong nakadagan sa kanya nang ilang sandali, hinihingal, habang ang aking kailaliman ay pilit na kumakapit sa dambuhalang bagay na pumatay sa aking katinuan.

Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang ari sa loob ko-isang malakas at mainit na tibok na tila ba sinasabing siya na ang nagpapatakbo sa daloy ng dugo ko.

Hindi ako makagalaw.

Ang bawat bahagyang pag-uga ko ay nagdudulot ng matinding kuryente na nagpapahina sa aking mga tuhod.

“Ano, Elijah? Bakit ka tumigil?” ang boses ni Kuya Gabriel na parang isang kulog sa aking pandinig.

“Ngayong nasa loob mo na ang buong burat ko, ay akala mo ba tapos na tayo?”

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na muling humawak sa aking balakang, habang ang kanyang mga daliri ay bumaon sa aking laman nang may kasamang bagsik.

Sa isang iglap, siya na ang nagdikta ng galaw.

Itinulak niya ang kanyang balakang paitaas nang madiin.

“A-Ahhh! K-Kuya! P-puta s-sagad na… nghhh!” Napakapit ako sa kanyang mga bisig sa tindi ng nararamdaman ko, samantalang ang aking mga kuko ay bumaon sa kanyang balat.

Ang bawat tulak niya ay tila sumusungkit sa aking bituka na ikinapipikit ko at daing sa sobrang sarap.

“M-masyado nang malalim… p*tangina, Kuya, p-parang pinupuno mo ako sa loob…”

“Iyan ang gusto ko. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kalaki ang burat ko para sa maliit na butas mong ’to,” ang gigil niyang bulong, habang banaag sa kanyang boses ang pagkapuno ng kahayukan at pagnanasa.

Sinimulan niya ang isang mabagal pero madiing ritmo.

Sa bawat pagbaba ko, naririnig ko ang basang tunog ng kiskisan ng aming mga laman.

Plak

.

Plak

.

Plak

.

“I-ipangako mo sa akin, Elijah… habang ninamnam mo ’tong burat ko sa loob mo… sino ang nag

mamay-ari

sa’yo? “ bulyaw niya sa gitna ng paghingal.

“I-ikaw… ahhh! Ika-ikaw lang, Kuya Gabriel!” hikbi ko.

Ang bawat salita ay putol-putol dahil sa tindi ng sarap na humahalo sa hapdi.

“A-akin ’yan… ang dambuhalang burat mong to… akin lang ’to, ’di ba?”

Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa kanyang labi bago niya binilisan ang bawat bayo.

Hindi na ito marahan.

Bawat bagsak ko sa kanyang ari ay tila isang malakas na sampal ng laman na umaalingawngaw sa buong silid. Ang aking mga ungot ay naging malakas na ungol, samantalang ang aking mga mata ay tumitirik na sa tuwing tinatamaan niya ang kung anong bahagi sa loob ko na ikinapuputi ng mga mata ko sa sarap na tanging siya lang ang nakakaalam.

“Oo, sa’yo lang ’tong burat ko asawa ko. Pero ipasok mo to sa kokute mo… Na ang butas mong ’to, ay sa akin lang. Akin lang tong butas mo diba? Ako lang ang kakantot sa masarap mong butas diba?!” ang madiin niyang pagkakasabi na animo’y kaswal kaming nagkakausap habang binabarena niya sa mabibilis na kantot ang butas ko.

“Kahit anong gawin mo, kahit kanino ka tumingin, ang katawan mo ay laging hahanap hanapon ang laki ng burat ko. Ako lang ang wawasak sa butas mong to, Elijah. Ako lang ang pwedeng pumasok dito nang ganito kadiin hanggang sa mawasak ka.”

“Nghhh! Oo… Kuya… w-wasakin mo ako! Huwag kang hihinto… p-pakiusap!” nawala na ang lahat ng pagpipigil sa aking sarili.

Ang aking katawan ay tila naging isang hayop na naghahanap ng higit pang pasakit.

“Ang s-sarap… ptangina, ang s-sarap ng titi mo, Kuya! P-punuin mo ako ng semilya mo… mmmph!”

Sa bawat marahas na pagbayo niya, nararamdaman ko ang pag-alon ng aking tiyan.

Kitang-kita ko kung paano bumabakat ang dulo ng kanyang ari sa aking balat sa tuwing sumasadsad siya nang sagad. Pakiramdam ko ay isa akong maruming babae sa ilalim niya, isang aliping sumasamba sa bawat tulak ng kanyang pagkalalaki.

“Tignan mo ’to, Elijah. Tignan mo kung paano mo nilalamon ang buong pagkatao ko,” utos niya habang pilit na pinatitingin ako sa pagitan ng aming mga hita kung saan magkadugtong ang aming mga katawan.

Ang aking butas ay namumula na, pilit na bumubuka sa bawat paghugot niya bago muling lalamunin nang buo ang kanyang katigasan.

“A-Ahhh! K-Kuya… h-hindi ko na kaya… m-malapit na ako!” sigaw ko, ang aking buong katawan ay nanginginig na sa tindi ng tensyon.

Ang bawat ugat ko ay tila sasabog na sa init na ibinibigay niya.

“Bawal kang labasan hangga’t hindi ko sinasabi!” bulyaw niya, habang mas lalo niyang binilisan ang ritmo, na tila ba isang makinang walang kapaguran na nais akong ubusin hanggang sa huling patak ng aking lakas.

Hindi na ako

makahinga

nang maayos. Habang parang

sinasapian

naako sa sobrang

pagdedeliryo

bugbog

na

bugbog

niya ang parte sa loob ng aking butas, kung saan

nagbibigay

sakin ng kakaibang

kiliti

na halos

ikamatay

ko sa sobrang sarap.

Ang bawat marahas na pagbayo ni Kuya Gabriel ay tila ninanakawan ako ng hangin, ngunit pinalilitaw naman ang isang uri ng init na nagpapalumpo sa aking katinuan.

Ang buong silid ay puno na ng amoy ng pawis, alak, at ang malagkit na amoy ng aming pagnanasa.

Ang bawat umpugan ng aming mga balat na nagbabanggaan ay tila isang musikang sumasabay sa mabilis na tibok ng aking puso.

“Nghhh! K-Kuya… s-sandali… m-masyado nang mabilis!” hikbi ko, habang ang aking ulo ay pabalik-balik na umiiling sa unan sa sobrang sarap ng kanyang barurot na kantot.

Samantalang ang aking mga kamay ay wala nang lakas para itulak siya; sa halip, pilit ko siyang hinahatak palapit, baon ang aking mga kuko sa kanyang matitigas na balikat.

“Bakit, Elijah? ’Di ba ito ang gusto mo?” angil ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang boses ay tila galing sa ilalim ng lupa- mababa

,

paos

, at

baritono

at lalakeng lalake .

“Ito ang kailangan ng katawan mo, ’di ba? Ang punuin ka ng lahat ng meron ako?”

Sa isang iglap, binuhat niya ang aking mga binti at isinabit ito sa kanyang mga balikat. Sa posisyong ito, mas lalong bumuka ang aking kailaliman, walang kalaban-laban sa bawat pagsadsad niya papaloob.

“Ahhh! P*tangina! Kuya… s-sagad na sagad na!” sigaw ko, ang aking boses ay pumiyok sa tindi ng sensasyon.

Ramdam ko ang dulo ng kanyang dambuhalang ari na humahalik sa aking puson mula sa loob.

“W-winawasak mo na ako… nghhh! Ang s-sarap pero p-parang mamamatay ako!”

“Mamatay ka sa sarap sa ilalim ko, Elijah,” madiin niyang bulong habang idinidiin ang kanyang mukha sa aking leeg, binabalahura ito ng mga basang halik at kagat.

“Sabihin mo sa akin… kanino lang ’tong butas na ’to? Kanino lang ’tong butas mong masikip na parang gustong putulin ang t*ti ko sa tindi ng kapit?”

“S-sa’yo… ahhh! Sa’yo lang, Kuya Gabriel! Mmmph!” Napakagat-labi ako nang madiin niya ang isang bahagi sa loob ko na nagpadala ng kuryente hanggang sa dulo ng aking mga daliri sa paa.

“A-akin ’yang dambuhalang burat na’yan… p-pakiusap, p-pahirapan mo pa ako… ahhh!”

“Iyan… iyan ang gusto kong marinig,” sabi niya, habang mas lalo niyang pinalakas ang bawat tulak papaloob.

Bawat bayo niya ay may kasamang tunog ng kiskisan ng laman na basang-basa na sa aming mga katas.

“Ako lang ang may kakayahan kumantot sayo ng ganito. Walang ibang makakagawa nito sa’yo, Elijah. Walang ibang makakapuno sa’yo nang ganito kundi ang titi ko lang.”

“Oo… nghhh… Kuya… p-punuin mo ako…i-iputok mo sa loob ko!” nawala na ang lahat ng aking dangal sa sobrang sarap niyang bumarurot.

Pakiramdam ko ay isa na lamang akong sisidlan ng kanyang obsesyon.

Ang bawat umpugan ay lalong

bumibilis

.

Ang bawat

ungot

ko ay

nagiging

iyak

na ng

ligaya

.

Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa gitna ng kadiliman, at ang tanging angkla ko ay ang mabigat at matigas na katawan ni Kuya Gabriel na nakadagan sa akin.

Ang kanyang dambuhalang ari ay tila naging bahagi na ng aking bituka, bawat ugat ng burat niya ay tila kabisado na ng aking butas.

“Tignan mo ako, Elijah! Tignan mo kung paano kita binababoy!” bulyaw niya, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa sarap.

“Akin ka lang. Kahit anong mangyari, sa akin ka lang babalik. Dahil ako lang ang nakakaalam kung paano ka busugin nang ganito.”

“A-ahhh! K-Kuya… h-hindi ko na k-kaya… m-malapit na… nghhh! P*tangina, Kuya, la-labasan na ako!” ang aking buong katawan ay nagsimulang manginig nang husto.

Ang init sa loob ko ay tila bulkan na handa nang sumabog, at ang bawat madiing tulak ni Kuya Gabriel ang nagsisilbing mitsa nito.

“Sabay tayo, Elijah… sabay tayo asawa ko,” madiin niyang bulong bago niya ibinigay ang pinakamalakas at pinakamalalim na mga bayo na tila ba nais niyang ibaon ang kanyang buong pagkatao sa loob ko.

Hindi ko na nararamdaman ang aking mga

binti

.

Ang buong mundo ko ay lumiit at nagpokus na lamang sa lugar kung saan kami magkadugtong ni Kuya Gabriel.

Ang bawat sadsad niya ay tila mas lalong lumalalim, tila ba pilit niyang inaabot ang pinakakailaliman ng aking kaluluwa.

Ang bawat ungot ko ay naging paos na hiyaw, isang pagsuko sa dambuhalang lakas na bumabalot sa akin.

“K-Kuya… h-hindi ko na… mmmph! P*tangina, Kuya, s-sasabog na ako!” sigaw ko, ang aking mga mata ay tumirik habang ang aking mga kamay ay pilit na kumakapit sa kanyang pawisang likod.

“Ilabas mo, Elijah! Ibigay mo sa akin ang lahat!” bulyaw ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga bayo ay naging marahas at walang pakundangan. Bawat umpugan ay tila isang deklarasyon ng pag-aari.

“Sa akin ka lang lalabasan! Sa t*ti ko lang!”

Naramdaman ko ang pag-igting ng bawat kalamnan sa katawan ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang panga ay nakaigting, ang kanyang mga ugat sa leeg ay halos pumutok na sa tindi ng presyon na nararamdaman niya sa nalalapit niyang pag orgasmo.

Sa isang huling madiing tulak- isang

baon

na tila ba

nais

niyang pumasok hanggang sa aking puso -naramdaman ko ang isang sarap na halos ikarating ko sa alapaap.

“A-AHHHH! KUYA!”

“PUTANGINA BUBUNTISIN NA KITAAAAAA!”

Kasabay ng aking pagtili ay ang pagdaloy ng aking sariling katas sa aking tiyan, ngunit mas naramdaman ko ang nangyayaring pangdedeposito ng semilya ni kuya sa loob ko.

Isang matinding pintig ang nagmula sa dulo ng ari ni Kuya Gabriel.

At pagkatapos, ang init.

Isang napakainit at malapot na pulandit ang bumuhos sa aking kailaliman.

Kitang kita ko ang nakakaulol na sarap na inirerehistro ng kanyang mukha habang naninigas ang kanyang buong katawan sa ginagawa niyang pag aalay ng kanyang masarap na krema sa loob ng aking pwerta.

Ramdam ko ang bawat bugso ng kanyang semilya habang pinupuno niya ang bawat sulok ng aking butas.

Ang tindi ng init niyon ay tila nakakapaso, tila ba nilalagyan niya ng tatak ang aking loob na siya lang ang nagmamay-ari sa akin.

“Nghhh… mmmph… Elijah…” ungol ni Kuya Gabriel, ang kanyang boses ay puno ng sukdulang sarap at pagod.

Hindi niya muna hinugot ang kanyang ari.

Nanatili siyang nakabaon nang sagad, tila ba sinisiguradong walang ni isang patak ng kanyang binhi ang makakatakas sa aking loob.

Hingal na hingal kaming dalawa.

Ang tanging naririnig sa silid ay ang aming malalalim na paghinga at ang mabigat na tibok ng aming mga puso na tila nag-uusap.

Dahan-dahang ibinagsak ni Kuya Gabriel ang kanyang ulo sa aking balikat, ang kanyang mainit na hininga ay humahaplos sa aking balat.

“Tignan mo ’yan,” ang mahinang bulong niya, habang banaag sa kanyang boses ang kapaguran.

“Puno na naman ng semilya ko itong butas mong ’to… naging imbakan na yata ng lahat ng katas ko” ang pabiro niyang sambit habang marahang tumatawa

“At bukas, paggising mo, ay mas mabuti na ang pakiramdam mo dahil sa ibinigay ko sa’yo.” Ang segunda niya na ikinangiti ko naman.

“S-salamat, Kuya…” Ang mahinang sagot ko, pilit na ibinabalik ang aking katinuan.

Bagama’t masaya ay nakakaramdam parin ako ng kakaiba.

Ang pagkakasala naming dalawa ay nandoon pa rin, pero mas nangingibabaw saking pakiramdam na ako ay “buo” dahil sa kanya.

Dahan-dahan niyang hinugot ang kanyang sariling kargada mula sa loob ko.

Pareho pa kaming napaawang ang mga bibig ng maramdaman namin ang pangungulila ng aming kaselanan sa isa’t isa.

Naramdaman ko ang pag-agos ng labis na puting likido sa aking mga hita, isang ebidensya ng aming makasalanang gabi.

Pinanood ko si Kuya Gabriel habang tinititigan niya ang kanyang gawa- ang aking

namumula

at

nanginginig

na butas na tila hindi na

magsasara

dahil sa laki ng pumasok.

“Akin ka lang, Elijah. Tandaan mo ’yan,” huling sabi niya bago niya ako niyakap nang mahigpit, at marahang itinatago sa kanyang mga bisig habang ang aming mga lihim ay nananatiling nakakubli sa dilim ng gabi.

Wala nang

urungan

.

Ang bawat

patak

ng kanyang

binhi

sa loob ko ay isang

kontrata

na

habambuhay

na kaming

magkakabuhol

bilang

magkapatid

sa harap ng mundo, at

bilang

magkasintahan

sa

ilalim

ng mga

kumot

.

__

MARCO

May mga gabing tila nagiging buhay ang katahimikan sa loob ng aming tahanan.

Hindi ito ang uri ng katahimikan na nagbibigay ng kapayapaan; ito ay isang mabigat, malapot, at mapanirang uri ng pananahimik na tila bumabalot sa bawat sulok ng mga pasilyo.

Nakaupo ako sa gilid ng aking kama, ang mga paa ay nakalapat sa malamig na sahig, habang ang aking mga mata ay nakapako sa madilim na dingding.

Ang dingding na ito ang tanging hangganan ng aking mundo at ng mundo ni Elijah.

At sa gabing ito, tulad ng maraming gabi nitong mga nagdaang linggo, ang dingding na iyon ay tila nagiging manipis na balat na nagdadala ng mga lihim na hindi ko dapat naririnig.

Bago pa man dumating ang kaguluhan sa aming buhay, kilala ko na si Kuya Gabriel. Hindi ko kailangan ng maraming salita para maintindihan siya.

Bilang kanyang kapatid, saksi ako sa kanyang paglaki at sa unti-unting pagbuo ng isang dambuhalang apoy sa kanyang loob.

Noong mga tinedyer pa kami, ang kanyang pagkalalaki ay tila isang sumpa na hindi niya kayang kontrolin. Isa ito sa mga problema niyang noong una pa niya pinapasan.

Sapagkat ang kanyang libido ay hindi lamang basta mataas; ito ay tila isang gutom na hayop na laging naghahanap ng mapagsasabugan.

Naaalala at sariwang sariwa ko pa ang mga panahon lalong lalo na ang mga hapon noong kami ay nasa highschool pa lamang.

Lalabas siya ng banyo na pawis na pawis, habang ang mga mata ay mapupula, at ang kanyang panga ay laging nakaigting.

Apat, lima, o anim na beses sa isang araw-hindi sapat ang sariling kamay para patayin ang init na iyon.

Iba’t ibang babae ang tinitira niya, sapagkat alam niyang pinagkakaguluhan siya ng mga ito.

Kantot kung kantot, birada kung birada.

Gahaman sa sex at talagang kantutan lang ang nasa isip.

Iyon ang Kuya Gabriel na nakasanayan ko- isang lalaking tila sasabog na sa sobrang tensyon ng laman na walang mapuntahan.

Bagaman humina ang kanyang libido, lalong lalo na nang nagkaedad na siya. Ay alam kong araw araw kong magsalsal itong si Kuya, na halos kami nalang ang napapagod sakanya.

Ngunit nag iba ang lahat ng iyon, ng dumating si Elijah.

Si Elijah ay hindi lamang basta anak ng yumaong kaibigan ni Tatay.

Siya ay tila isang anghel na naligaw sa gitna naming mga barako.

Ang kanyang balat ay tila porselana, samantalang ang kanyang mga mata ay laging may bakas ng kalungkutan pero puno ng ningning, habang ang kanyang boses ay tila isang malumanay na himig sa gitna ng aming magaspang na usapan.

Sobrang ganda niya kumpara sa mga tunay na babae dito saming lugar.

Masyadong maganda para sa isang lalaki, at alam kong hindi lamang ako ang nakapansin niyon.

Doon ko nakita ang unti-unting pagbabago ni Kuya.

Ang dating mainitin na ulo at mapusok ay napalitan ng isang uri ng pagiging mapagbantay na halos nakakasakal na.

Noong una, naniwala ako na ito ay dahil sa pagmamalasakit ng isang nakatatandang kapatid.

Ayaw niyang mabully si Elijah dahil sa pagiging malambot nito.

Pero habang tumatagal, ang pagiging “kuya” niya ay naging isang madilim na anino na animo’y papantay sa obsesyon.

Dahil kapag may mga lalaking tumitingin kay Elijah sa labas, o kapag may mga nanliligaw na nagtatangkang lumapit sa aming bahay, ay nakikita ko agad ang pag-igting ng mga kamao ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, na tila handang pumatay ng sinumang magtatangkang humawak sa porselanang pag-aari niya.

Hanggang sa dumating ang araw na gumuho ang lahat- ang

pagbagsak

ng katawan ni Elijah.

Saksi ako sa bawat sandali ng aming desperasyon.

Noong sinabi ng manggagamot ang pambihirang kondisyon ni Elijah- ang pangangailangan ng katawan nito sa semilya ng isang lalaki upang

manatiling

buhay -ay tila isang masamang panaginip.

Ngunit sa gitna ng takot at kalituhan, may isang bagay na tumatak sa isip ko-ito ay ang sobrang kabilisan ng pagboboluntaryo ni Kuya Gabriel.

Walang pag-aalinlangan.

Walang pagdadalawang-isip.

Noong unang gabi na nangyari ang “gamutan,” narito ako sa kwarto niya at nakahiga lang sa hospital bed.

Narinig ko ang bawat iyak ni Elijah, ang bawat ungot ng sakit na unti-unting nagiging ungot ng kalituhan at sarap.

Pagkatapos niyon, lumabas si Kuya Gabriel na tila pasan ang buong mundo.

Sinabi niya sa amin na hirap na hirap siya.

Sabi niya, ay parang pinapatay siya ng konsensya dahil kailangan niyang gawin iyon sa kinakapatid naming si Elijah para lamang sa kalusugan nito.

Sinabi niya na pilit niyang nilalabanan ang sarap dahil alam niyang mali.

Naniwala kami.

Naniwala ako.

Dahil sino ba naman ang mag-iisip na ang isang kapatid ay magagawang magsamantala sa isang taong walang kalaban-laban?

Ngunit nitong mga nakaraang linggo, may nagbago. At ang pagbabagong iyon ang dahilan kung bakit hindi ako makatulog sa gabi.

Sinasabi nila na may nahanap na silang bagong tabletas o gamot na pwedeng inumin ni Elijah.

Sabi nila, hindi na kailangan ni Kuya na makipagsex at iaalay ang kanyang semilya na kailangan ng katawan ni Elijah.

Sa harap ng hapag-kainan, tila normal ang lahat.

Si Elijah ay unti-unting bumabalik ang kulay at sigla, at si Kuya Gabriel naman ay tila naging ibang tao.

Wala na ang pagiging bugnutin nito.

Wala na ang pagiging mainitin ng ulo nito.

Ang kanyang aura ay magaan, tila isang tao na nakatuklas ng sikreto ng kaligayahan. Palagi siyang nakangiti, laging kalmado ang kanyang pananalita. Pero para sa akin na nakakakilala sa kanyang tunay na kalikasan, ang kalmadong iyon ay nakakatakot.

Dahil ang itsura ni Kuya Gabriel ay itsura ng isang lalaking busog na busog.

Nakikita ko ito sa paraan ng kanyang paglalakad-may kumpyansa, may pag-aari.

Nakikita ko ito sa kanyang mga mata-wala na ang gutom na dati ay laging naroon.

Mukha siyang isang tao na gabi-gabi ay nakakakuha ng sukdulang kaligayahan.

Mukha siyang isang lalaking kakatapos lang magpaapaw ng kanyang binhi sa loob ng isang mainit at masikip na sisidlan.

Ang kanyang mga balikat ay relax, ang kanyang panga ay hindi na nakaigting dahil ang lahat ng tensyon sa kanyang katawan ay nailabas na sa pamamagitan ng marahas at walang humpay na pagbayo.

At habang nakaupo ako rito sa dilim, narinig ko na naman ang gabi gabing musika ng dalawang taong nagpapakasasa.

Plak

.

Plak

.

Plak

.

Isang basang tunog ng laman.

Tunog ng mga hita na humahampas sa hita.

Tunog ng balat na nagtatama sa balat nang may kasamang matinding puwersa. Hindi ito tunog ng isang taong nanggagamot.

Ito ay tunog ng isang lalaking nagpapakasasa sa kanyang pagnanasa.

Pinikit ko ang aking mga mata, pero mas lalong tumalas ang aking pandinig.

Narinig ko ang mahinang ungot ni Elijah.

Hindi ito ungot ng sakit. Ito ay isang paos at malalim na hikbi ng pagsuko-isang tunog na tila nagmula sa kailaliman ng kanyang lalamunan dahil sa tindi ng bagay na pumupuno sa kanya sa kabilang kwarto.

Nararamdaman ko ang bawat pag-uga ng dingding. Bawat madiing tulak ni Kuya Gabriel ay tila nararamdaman ko rin dito sa aking higaan.

Alam ko ang ritmo. Alam ko kung kailan siya bumibilis, kung kailan siya nagiging marahas, at kung kailan niya nais na ibaon ang kanyang buong pagkatao sa loob ni Elijah.

Naalala ko ang sinabi ni Kuya kaninang umaga habang nagkakape kami.

“Maayos na si Elijah, Marco. Hindi na niya kailangan ng tulong ko. Ang mahalaga, ligtas na siya.”

Gusto ko siyang tawanan noon.

Gusto ko siyang tanungin kung bakit ang kanyang mga mata ay tila kumikinang sa tuwing tinitignan niya ang namumulang labi ni Elijah.

Gusto ko siyang tanungin kung bakit ang kanyang mga kamay ay tila nanginginig sa pagnanais na hawakan muli ang balakang ng bata.

Pero nanatili akong tahimik.

Dahil alam ko ang katotohanan.

Ang pill o tabletas na sinasabi nila ay isa lamang dahilan para mapagtakpan ang ginagawa nilang kamunduhan.

Isang paraan upang mapanatili ang kanilang sikreto sa loob ng apat na sulok ng kwartong iyon.

Gabi-gabi, si Kuya Gabriel ay bumabalik sa kanyang tunay na anyo-ang mapanirang hayop na sa wakas ay nakahanap ng kanyang parausan.

At si Elijah… si Elijah ay tila naging isang aliping sumasamba sa bawat sakit at sarap na ibinibigay ni Kuya.

Ang prustrasyon na naipon ni Kuya sa loob ng maraming taon- ang galit ng kanyang

pagkalalaki

na walang

mapuntahan -ay doon na nailalabas lahat. Sa loob ni Elijah.

Bawat bayo, bawat bugso ng kanyang binhi, bawat marahas na pag-angkin ay isang paraan ng pagpapalaya sa sarili niyang mga demonyo.

At ako? Ako ang piping saksi sa pagkasira ng aming pamilya.

Nakikinig sa bawat tunog ng kanilang mga laman, habang ang anino sa pagitan ng mga pader ay lalong nagiging madilim.

Alam kong malapit na silang matapos para sa gabing ito.

Nararamdaman ko ang pagbilis ng ritmo sa kabilang kwarto.

Ang bawat tulak ay mas nagiging madiin, mas nagiging hayok. At pagkatapos, ang katahimikan.

Isang katahimikang alam kong puno ng malapot na katotohanan-na si Kuya Gabriel ay muling naging buo sa pamamagitan ng pagwasak sa katinuan ni Elijah.

CHAPTER 21

MARCO

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong lumunok ng laway habang nakikinig sa bawat lagutok ng kama ni Elijah na humahampas sa pader.

Ang bawat tunog ng kanilang mga laman- ang

basang

kiskisan

ng

balat

ni Kuya Gabriel at ng

kailaliman

ni Elijah- ay tila isang martilyo na paulit-ulit na pumupukpok sa natitira ko pang katinuan.

Nanginginig ang aking mga kamay sa dilim, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa matinding kaba at pagpipigil na parang sumasakal sa aking lalamunan.

Alam kong mali ang makinig.

Alam kong kasalanan ang bawat segundong hinahayaan kong lamunin ako ng sitwasyong ito.

Ngunit ang aking sariling katawan ay tahasan nang nagtaksil sa akin.

Ramdam ko ang pagdikit ng pawis sa aking damit at ang mabilis, halos marahas na pagkabog ng aking dibdib.

Ang bawat impit na ungot ni Elijah ay tumatagos sa manipis na dingding- paos

, hirap, at tila

nalulunod

sa isang

maruming

uri ng sarap .

Ang boses na iyon ay parang lason na mabilis na kumalat sa aking mga ugat, direktang nagpabigat at nagpaigting sa dambuhalang nasa pagitan ng aking mga hita.

Hindi ko maikakaila, lalo na’t ito ang marka ng aming dugo. Salamat sa lahi namin, sapagkat kaming magkakapatid ay biniyayaan ng mga katawang tila ginawa para manira at sandatang angkop sa pagpapaligaya.

Alam kong dambuhala ang kay Kuya Gabriel, ngunit habang mahigpit kong hinahawakan ang sarili kong katigasan sa gitna ng dilim, alam kong hindi ako pahuhuli.

Kung mahaba ang sa kanya, ang sa akin naman ay mas matambok.

Kasing-taba at kasing-tambok ng de-latang Angel Evaporada-isang mataba, matigas, at makapal na laman na tila sasabog na sa tindi ng katigasang mayron ako ngayon.

Ang bawat

ugat

na

bumabalot

dito ay

nagmamakaawa

ng

mapagsasabugan .

Napapikit ako nang mariin, pilit na kinakagat ang aking labi para pigilan ang sariling boses habang muling sumasapaw sa dilim ang pagdaing ni Elijah.

“A-Ahhh… K-Kuya… mmmph!”

Sa bawat ungot niya, lalong tumitibok at nagpupumiglas ang aking pagkalalaki.

Bumalik sa alaala ko ang mga araw bago nagbago ang lahat-noong unang lumabas ang misteryosong sakit ni Elijah.

Hindi lang ang kanyang kalusugan ang unti-unting bumigay; ang kanyang buong pisikal na anyo ay parang hinubog para maging isang bangungot ng tukso para sa aming mga lalaki sa bahay na ito.

Unti-unting nagkakahubog ang kanyang katawan, na maiihahalintulad sa isang perpektong katawan ng babae.

Ang kanyang baywang ay naging sobrang liit at pino, habang ang kanyang balakang at puwitan ay lalong lumobo at naging matambok-isang perpektong hubog na tila bote ng Coca-Cola, na sadyang ginawa para markahan at pagsamantalahan ng malalaking kamay ng lalakeng katulad ko.

Ang kanyang tiyan ay nanatiling patag at makinis, ngunit ang bawat paghinga at galaw niya ay may mapanlinlang na indayog.

Sa katanuyan, si Elijah ay masyadong maganda para sa isang lalake, at masyadong mapang-akit para manatili lamang bilang isang nakababatang kapatid sa paningin ng isang barakong tulad ni Kuya Gabriel-o kahit na sa akin.

Bagaman isinisigaw ng aking konsensya na itigil ito, mahirap balewalain ang katotohanan.

Ang bawat umpugan ng laman na naririnig ko ay malinaw na imahe ng paglubog ng dambuhalang ari ni Kuya sa loob ng mainit at masikip na katawan ni Elijah.

Naramdaman ko ang pagtulo ng kaunting malapot na likido sa dulo ng aking matambok na ari.

“PUTANGINA” ang bulalas ko ng maramdaman ko ang pagpulandit ng paunang katas mula sa ulo ng burat ko.

Sa tindi ng aking pagkatigas ay halos masakit na ito, isang kirot ng kawalan ng masulingan.

Itanggi ko man sa isipan ko, ngunit namamayani saking utak ngayon ang imahe kung paano nilalamon ng masikip na butas ni Elijah ang laking iyon ni Kuya Gabriel, kung paano bumabakat ang dulo ng katigasan sa manipis at makinis na balat ng puson ni Elijah sa bawat madiing sadsad ni Kuya Gabriel.

Maging ang aking katawan ay nagrerebelde na.

Ang gamot na sinasabi nilang dahilan ng kanyang pagbabago ay isa lamang pabalat sa totoong karumihan ng bahay na ito.

Nahanap na ni Kuya Gabriel ang perpektong imbakan niya ng tamod para sa kanyang walang katapusang libog, at si Elijah ay ang kawalang-malay na biktima na ngayon ay unti-unti nang nasasanay sa burat ni Kuya Gabriel na ginawa para mang wasak.

Mahigpit kong hinawakan ang sarili kong katambukan, pilit na kinokontrol ang aking paghinga habang ang bawat ungol sa kabilang kwarto ay parang nagpapaso at lumalapnos sa aking balat.

Ang aming pamilya ay puno ng mga nakasusulasok na lihim, at ang nag-aapoy kong burat ngayon ay ang pinakamalinaw na patunay na ang apoy sa loob ng bahay na ito ay hinding-hindi na mapapatay pa.

Ipinikit kong muli ang aking mga mata, subalit sa bawat basang kiskisan ng kanilang balat, ang sarili kong imahinasyon ang tuluyang pumatay sa natitira ko pang bait at katinuan.

Sa dilim, ang aking mga kamay ay kusa nang kumilos.

Sa bawat marahas at mabilis na paghagod ko sa aking katigasan, nagbago ang mukha sa aking isipan.

Hindi na si Kuya Gabriel ang nakapatong sa malaporselanang katawan ni Elijah.

Sa halip, ako ang nakahiga, at si Elijah ang nakasakay sa ibabaw ko.

Malinaw na malinaw kong naramdaman sa aking isip kung paano lulubog ang aking matambok na animo’y delata ng evapoada sa laki, sa loob ng kanyang masikip na butas.

Hindi rin nakatakas saking mahalay na isipan ang kanyang katawang parang bote ng coke sa sobrang pagkaperpekto, na marahas na gumigiling sa ibabaw ko, samantalang ang kanyang matambok na balakang na humahampas sa aking mga hita na sinisipsip ang init ng bawat pulgada ng aking pagkalalaki, hanggang sa sabay kaming malunod sa kasalanang hinding-hindi na namin kailanman matatakasan.

“Patawad, Elijah… p-patawad,” bulong ko, basag at nanginginig ang boses habang humahabol ako ng hininga sa dilim.

Sunud-sunod ang pagtulo ng malamig na pawis sa aking sintido, dala ng matinding bigat ng konsensya.

Pero sa kabila ng pagsisisi, ang aking kamay ay patuloy pa rin sa pag-akyat-manaog sa aking nag-aapoy na ari-walang takot, walang preno, nilalamon ng sariling karumihan.

Mali ito.

Alam na alam ko. Kasalanan ang pagnasaan ang taong itinuturing naming kapatid, ang mismong taong kasalukuyang winawasak at nilalamon ni Kuya Gabriel sa kabilang silid.

Ngunit ang bawat impit na ungot ni Elijah na tumatagos sa manipis na pader ay tila isang demonyong imbitasyon na kusang pumipilit sa aking mga daliri na bumilis pa sa pagsalsal.

Habang hinahaplos ko ang aking burat, malinaw na malinaw kong binubuo sa aking isip ang mukha niya-ang kanyang makinis at maputing puson na parang sumasalo sa dulo ng isang malaking bangungot.

Naiisip ko ang kanyang mga mata na tumitirik, lalong lalo na ang kanyang labi na naghihingalo sa sarap habang nararamdaman ang kapal ng ari na pilit na pumapasok sa kanyang sikmura.

“S-sorry… patawarin mo ako, Elijah…” paulit-ulit kong daing sa kawalan, ngunit ang ritmo ng aking kamay ay lalong naging marahas, at walang pakundangan.

Wala na akong pakialam sa tama o mali.

Ang bawat impit na daing niya sa kabila ay naging mitsa ng sarili kong kaligayahan.

Ang init sa aking puson ay parang isang aktibong bulkan na pilit sumasabog.

Ang bawat makapal na ugat sa aking matambok na ari ay nagpupuyos, nanginginig sa tindi ng presyon ng dugong nanalaytay sa tigang na tigang kong burat.

Rinig na rinig ko ang pagmamaneho ng sarili kong katawan habang ang init ay mabilis na umaakyat mula sa aking mga bayag patungo sa pinakadulo.

Sa isang huling marahas at desperadong paghagod-sabay ng pag-abot ni Elijah sa tugatog ng kanyang sariling daing sa kabilang silid-ay ang tuluyang pagputok ng aking pigil na pigil na kasalanan.

“Nghhh! E-Elijah!”

Sunod-sunod at malalakas na bugso ng mainit at malapot na likido ang marahas na kumawala sa dulo ng aking matambok na ari.

Tumalsik ito sa aking nanginginig na tiyan at sa basang-basang kumot.

Sa tindi ng sarap ay parang sinasakal ako, na tila’y ninakawan ako ng hininga, at iniwan akong nakalugmok sa dilim-nanginginig, basang-basa ng pawis, at walang lakas.

Nanatili akong nakahiga nang matagal, pilit nilalamon ng katahimikan habang ang init ng aking binhi ay dahan-dahang lumalamig sa aking balat.

Kasabay nito ang pagbaha ng matinding pagsisisi sa aking dibdib, ang panginginig ng buong kalamnan.

Ngunit habang unti-unting nananahimik ang kabilang silid at naririnig ko ang huling mga pagbuntong-hininga ni Kuya Gabriel, alam ko sa sarili ko na huli na ang lahat.

Hindi na ito mawawala.

Ang dambuhalang lihim ng pamilyang ito ay hindi na kay Kuya Gabriel lamang-ngayon, pati ang aking sariling katawan at ang bawat patak ng binhi ko ay nakatali na sa bawat ungot at pagdurusa ni Elijah.

---

Napakabigat at namumugto ang aking mga mata nang tuluyan akong magising kinaumagahan.

Parang may nakasingit na buhangin sa bawat kurap ko, resulta ng isang hatinggabing punong-puno ng mga tunog na hinding-hindi ko na kailanman mabubura sa aking isip, at ng sarili kong pagtataksil sa gitna ng madilim na silid.

Amoy na amoy ko pa rin ang malansang bakas sa aking higaan-ang natuyong marka ng aking semilya sa kumot na nagsisilbing tahimik na selyo ng aking kasalanan.

Dahan-dahan kong nararamdaman ang konsensyang mahinang kumakain saking katinuan, na parang may pasan akong mundo.

Magkaganon paman ay humakbang ako pababa sa kusina.

Ang simoy ng hangin ay dapat sana’y nag-aanyaya ng sarap dahil sa amoy ng bagong sangag na kanin at piniritong tuyo, pero ang sikmura ko ay agad na umikot at binaligtad ng pagka-alaala.

Naabutan ko si Kuya Gabriel na nakatayo nang tuwid sa harap ng kalan, masiglang hinahalo ang kanyang kape.

“O, Marco, gising ka na pala. Maupo ka na, luto na ’tong almusal,” bati niya.

Ang boses niya ay buo, malakas, at umaapaw sa kakaibang sigla.

Walang bakas ng pagod, walang hihingal-hingal na boses.

Ang kanyang balat ay tila kumikinang pa, isang malinaw na patunay ng isang lalaking nakatulog nang mahimbing at masaya pagkatapos ng isang marahas at matagal na pagpapakasasa sa laman.

Naupo ako sa aking pwesto, ni hindi ko magawang itaas ang aking paningin para tumingin man lang sa kanyang mga mata.

Maya-maya pa ay bumaba na rin si Lucas mula sa itaas.

Kung tutuusin, si Lucas ang kilala naming pinakamaingay sa aming lima.

Siya ang tipo ng tao na unang babanat ng mga korni at nakakatawang biro pagbaba palang ng hagdan, ang unang mangungurot sa ulam, o kaya’y may dalang kuwento tungkol sa mga nakaka-date niyang babae.

Pero ngayon? Para siyang isang malamig na anino na tahimik na lumutang patungo sa hapag-kainan.

Wala ang dating ingay na nakasanayan namin sakanya.

Mabagal ang bawat kilos ni Lucas; at marahang hinila niya ang upuan nang walang kahit anong kalansing, naupo nang tuwid na tuwid, at tuwid ding nakatitig sa baso ng tubig sa kanyang harapan.

Walang “magandang umaga.”

Walang

asaran

.

Ang makikita mo sa kanya ay isang klase ng katahimikan na kailanman ay hindi mo iisipang magmumula sa kanya-isang lalaking tila binagsakan ng langit at lupa, na animo’y may malalim at mabigat na kaisipang pilit kinikimkim sakanyang sarili.

At huli sa lahat, bumaba si Elijah mula sa kanyang silid.

Biglang napahigpit ang hawak ko sa aking tinidor hanggang sa namutla ang mga buko-buko ko.

Si Elijah ay nakasuot lang ng isang maluwag na t-shirt, pero hinding-hindi niyon maitatago ang namumula niyang leeg- mga

bakas

ng

madiing

halik -at ang bahagyang panginginig ng kanyang mga tuhod at binti habang naglalakad patungo sa mesa.

Ang kanyang mga labi ay bahagyang maga at namumula, mas lalong namumula kesa dati.

Bawat hakbang niya ay may kasamang mabigat na ingat, isang pilay na indayog na nagpapaalala sa akin kung gaano kadambuhala ang bagay na pumasok at sumira sa kanyang katawan kagabi.

“Kain na tayo,” masayang pag-aanyaya ni Kuya Gabriel habang inilalagay ang plato ng mainit na kanin sa mismong gitna.

Nagsimula ang almusal, ngunit ang dating hapag na punong-puno ng tawanan, kantiyawan, at buhay ay napalitan ng isang nakabibingi at nakakasakal na katahimikan.

Ang tanging ingay na naririnig sa buong hapag ay ang pagtama ng mga kutsara at tinidor sa pinggan.

Si Kuya Gabriel ay panaka-nakang sumusulyap kay Elijah, gamit ang isang mapag-angking tingin- isang

ngiting

nagtatagumpay

na tila ba

tahimik

na sinasabi sa aming lahat na siya ang may-ari ng gabing iyon, na siya ang dahilan kung bakit ganito na lang ang

takbo

ng mundo ngayon.

Inabutan pa niya si Elijah ng ulam.

“Kumain ka nang marami, Elijah. Kailangan mo ng lakas.”

Tumango lang nang mabilis si Elijah, ni hindi nagawang lumingon o makatingin man lang sa aming direksyon.

Ang kanyang mga pisngi ay nag-aapoy sa pula, pilit na isinusubo ang kanin para lang maitago ang panginginig ng kanyang labi.

Napatingin ako kay Lucas.

Kanina pa siya tulalang nakatingin sa kawalan, ang kanyang kutsara ay nakalubog sa kanin pero hindi niya kailanman itinataas para subukan.

Napakalayo ng kanyang isip, tila ba naghahanap siya ng sagot sa isang madilim na sulok ng mesa. Kakaiba.

Kung noon ay gagawin ni Lucas ang lahat para basagin ang awkwardness sa tuwing hapunan, ngayon ay tila siya pa ang nagpabigat nang husto sa hangin dahil sa kanyang malamig at nakakakilabot na pananahimik.

“Bakit parang ang tatahimik niyo?” basag ni Kuya Gabriel sa katahimikan, habang ang boses ay may bahid ng panunuyang nag-aangkin.

“Marco? Lucas? Anyare sa inyong dalawa at parang ang seseryoso niyo naman? Para kayong mga namatayan ng manok dyan.”

“Puyat lang, Kuya,” maikling tugon ni Lucas.

Walang buhay ang boses niya, walang emosyon, napakalayo sa dating masiglang tono. Pagkatapos sabihin iyon, hindi na siya muling nagsalita pa o nag-angat ng tingin.

“Ako rin, medyo sumama lang ang pakiramdam ko kagabi,” dagdag ko naman, habang naramdaman ko ang biglaang pagpintig at muling pagtigas ng aking matambok na ari sa ilalim ng mesa, lalo na nang dumikit ang tingin ko sa mapintog at nanginginig na balakang ni Elijah na nakaupo sa tapat ko.

Ang hangin sa kusina ay tila

numipis

, at

kinakapos

kami sa

paghinga .

Ang bawat subo ng pagkain ay parang lason na mapait sa lalamunan.

Ang pamilyang dati naming pinangangalagaan at pinoprotektahan ay tila isang marupok na bubog na tuluyang nagkabiyak-biyak at hindi na kailanman maibabalik sa dati.

Habang si Kuya Gabriel ay patuloy sa kanyang masiglang pagkain, kaming dalawa ni Lucas ay nalulunod sa aming sariling kadiliman-siya sa kanyang seryosong pag-iisa, at ako naman ay sa ingay ng mga lihim na tanging ako lang ang nakakabatid.

Wala nang nagbibiro.

Wala nang natatawa.

Ang tanging naiwan sa hangin ay ang malagim na amoy ng pagnanasa at ang masangsang na amoy ng semilya na parang kumakapit pa rin sa bawat dingding ng bahay na ito- isang

apoy

na

hinding-hindi

na

mapapatay

kahit kailan.

_

_

ELIJAH

Tapos na ang almusal, ngunit ang mabigat na presyon sa aking dibdib ay nananatiling nakadagan-isang malamig na bato na ayaw bumaba sa aking lalamunan.

Maingat akong tumayo, dahan-dahang inililigpit ang aking pinagkainan habang pilit kong kinakaya ang bawat matalim at sumasaksak na kirot sa aking kailaliman.

Ang bawat simpleng galaw ko- ang

paghakbang

, ang bahagyang

pagbaluktot

ng

baywang -ay parang isang malupit na paalala ng nangyari kagabi.

Ang bawat marahas at walang humpay na pagbaon ni Kuya Gabriel, at ang pag-aapoy sa nararamdamang init na hanggang ngayon ay parang nanunuot pa rin sa loob ng aking sikmura.

Maglalakad na sana ako patungo sa lababo para hugasan ang mga plato nang biglang may pumigil sa aking balikat.

Bahagya akong napatalon sa gulat, muntik nang mabitawan ang hawak ko.

Si Kuya Marco pala.

“Elijah,” tawag niya.

Malumanay ang kanyang boses, gamit ang mismong tono na ginagamit niya kapag may nais siyang ituwid o pangaralan nang may malasakit.

“Sandali lang.”

Lumingon ako sa kanya, dahan-dahang hinila pababa ang suot kong t-shirt na bahagyang umakyat dahil sa paggalaw.

“Bakit po, Kuya Marco?”

Nag-angat siya ng tingin, at ang kanyang mga mata ay dumapo sa aking suot- isang

napakaikling

shorts na halos hindi na

lumalampas

sa

kalahati

ng aking

hita .

Sa totoo lang, ay wala akong balak magsuot ng ganito; sadyang ito lang ang kaisa-isang pinakakomportableng suotin dahil sa hapdi, pamamaga, at panginginig ng aking mga binti ngayon.

Pero sa mukha ni Kuya Marco, tila may mali at nakakabulag sa kanyang nakikita.

“Siguro mas mabuting magpalit ka muna ng mas angkop na suot, Elijah,” malumanay niyang sabi, bagama’t mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang panga.

“Yung mas mahaba-haba sana. Alam mo naman, puro lalaki tayo rito sa bahay. Hindi masyadong magandang tignan ’yang ganyan kaikli.”

Napaawang ang aking labi. Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init at hiya sa aking mga pisngi.

“P-po? Ah, sige po… magpapalit na lang po ako pagktapos-”

“Bakit?”

Naputol ang sasabihin ko nang umalingawngaw ang malamig, matigas na boses ni Kuya Gabriel mula sa may pintuan.

Nakasandal siya sa hamba ng kusina, habang ang mga braso ay nakahalukipkip sa kanyang dibdib, habang ang kanyang mga mata ay matalim, nagliliyab, at tuwid na nakatitig kay Kuya Marco.

Parang lalong lumiit ang kusina dahil sa bigat ng kanyang presensya.

“Bakit kailangang magpalit ni Elijah?” pag-uulit ni Kuya Gabriel.

Dahan-dahan siyang humakbang palapit, ang bawat yabag ay mabigat at puno ng panghahamon.

“Wala namang problema sa suot niya. Sa amin ni Lucas, ayos na ayos lang ’yan. Maliban na lang kung may nararamdaman kang kakaiba kaya ka nadidistract sa suot niya, Marco.”

Nakita ko ang biglang pag-igting at pagtigas ng panga ni Kuya Marco.

Huminto siya sandali, pilit kinokontrol ang sarili bago sumagot, ang boses ay mababa ngunit may diing nagpipigil ng galit.

“Hindi sa ganoon, Kuya. Sinasabi ko lang na hindi nararapat ang ganyang kaikling suot. Paano kung may ibang makakita sa kanya? Halos magmukha na siyang naka-panty lang sa ikli niyan.”

Isang mapang-asar, mapang-angking ngisi ang sumilay sa labi ni Kuya Gabriel.

Tila ba may alam siyang kaming dalawa lang ang nakakaalam, at ginagamit niya iyon para sadyang galitin at ipitin si Marco.

“Bakit pag tayo ang nakaboxers lang dito sa loob ng bahay, ay hindi mo naman pinupuna?” hamon ni Kuya Gabriel, mas lumapit pa hanggang sa magkalapit na ang kanilang mga mukha.

“Lahat tayo rito ay lalaki. Bakit kapag kay Elijah, kailangang may exemption? Bakit parang apektadong-apektado ka sa mga binti niya?”

Nanatiling tahimik si Kuya Marco.

Nakita ko ang pagdilim ng kanyang paningin, ang panginginig ng kanyang mga kamay na parang nagpipigil na bumulusok ang mga salitang gustong kumawala sa kanyang bibig.

Tumingin siya sa akin-isang tingin na punong-puno ng pag-aalala, poot, at hindi maipaliwanag na emosyon-bago muling ibinaling ang matalim na tingin kay Gabriel.

“Bahala ka,” matipid at malamig na sabi ni Kuya Marco.

“Sinasabi ko lang ang tama.”

Hindi na niya hinintay ang huling sasabihin ni Kuya Gabriel.

Mabilis siyang tumalikod at lumabas ng kusina, iniwan kaming dalawa sa gitna ng nagbabagang tensyon sa ere.

Naiwan akong nakatungo, mahigpit na hawak ang mga maruruming plato.

Wala pang isang segundo ay naramdaman ko na ang presensya ni Kuya Gabriel sa aking likuran.

Tumayo siya nang napakalapit, sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan na parang nagmumula sa isang nagbabagang bakal.

“Huwag mo siyang intindihin,” bulong niya sa tabi mismo ng my tainga, ang boses ay mababa, paos, at puno ng nakakatakot at mapag-angking awtoridad.

“Bagay sa’yo ang ganyang kaikli. Mas madaling… haplusin ang matatambok mong hita.”

Napalunod ako ng laway, habang ang kaba at ang pamilyar na init ay sabay na kumabig sa aking dibdib.

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang parehong apoy na pumatay sa akin kagabi.

Pareho kaming litong-lito sa inasal ni Marco, ngunit pareho rin kaming nakatali sa madilim na lihim na muli naming bubuhayin sa oras na sumapit ang dilim.